Do trzech razy śmierć - Alek Rogoziński - ebook + książka - Legimi online\nDo trzech razy śmierć ebook\n4,0 (541 ocen)\nJak poprzednie kryminały czyta się świetnie i z zapartym tchem.\nMistrz komedii kryminalnej w swoim żywiole. Niby klasyka morderstwa w oddalonym od cywilizacji dworku, ale poczucie humoru i świetnie skonstruowane postaci nie pozwalają oderwać się ani na chwilę. Poza tym do samego końca nie wiadomo, kto i dlaczego zabił.\nCzytane chyba przez Ivonę...\nDla Edyty Pietrzak-Waś,\ni Małgosi Szeroczyńskiej –\nże nasza przyjaźń przetrwała\nod lat szkolnych i licealnych…\nMagdaleny Witkiewicz – za to, że\ntraktuje mnie jak swojego drugiego,\nczasem opóźnionego w rozwoju, syna\ni że jeszcze nigdy (odpukać, odpukać!)\nsię na niej nie zawiodłem\nUroczyście oświadczam, że wszystkie postaci – poza kilkoma moimi ukochanymi gwiazdami, które mam nadzieję nie obrażą się, że je wymieniłem z nazwiska – oraz wydarzenia opisane w tej książce są wytworem mojej wybujałej fantazji. Dworek w Kopielnikach nie istnieje (a szkoda…), a postać Róży nie była inspirowana żadną żyjącą (w Gdańsku) polską pisarką. A już na pewno nikt nikogo w świecie literackim nie prześladuje i nie morduje, bo wszyscy się kochamy i nikt z nas nie jest zazdrosny o sukcesy kogoś innego. Uwierzyliście…?\n(nie przerażajcie się ich liczbą, bo nie wszyscy grają tu główne role, ba!, niektórzy nie wypowiadają w powieści nawet jednego słowa; ponieważ jednak nie chciałem, aby ktokolwiek czuł się pominięty, wymieniłem wszystkich, wzorując się na ekranizacji Władcy Pierścieni, gdzie w napisach końcowych pojawiły się nazwiska mniej więcej miliona osób, łącznie z tymi, które tylko pomyślały o tym, że mogłyby pracować przy tym filmie)\nRóża Krull – wiecznie eksperymentująca z fryzurą autorka powieści kryminalnych, która niezbyt entuzjastycznie przyjęła wiadomość, że musi jechać na zjazd pisarzy i – jak się potem okazało – miała rację, bo (prawie) nic dobrego jej tam nie spotkało\nPaweł Kwiatek – zwany przez wszystkich Pepe, obdarzony talentem kulinarnym godnym Jamiego Oliviera młodzieniec zajmujący się PR-em książek Róży, a po nocach śniący o pracy dla Magdy Gessler\nKika Luna – pisarka romansów, zmora swoich koleżanek i kolegów po piórze, wydawców, szefów księgarni oraz własnej rodziny\nDawid Dumowski – mąż Kiki, były siatkarz, swoją prezencją wywołujący w kobietach (oraz niektórych mężczyznach) diabelsko grzeszne myśli\nLena Pastor – córka Kiki z pierwszego małżeństwa, marząca o usamodzielnieniu się i traktująca wyczyny swojej matki z pobłażliwością godną pielęgniarki w zakładzie dla obłąkanych\nKrystian Krawczyk – chłopak Leny, nienawidzący swojej przyszłej treściowej niczym koty burzy i piorunów\nJulia Kulicka – pisarka smętnych powieści obyczajowych, dla której słowo „uśmiech” jest pojęciem abstrakcyjnym\nKornelia Komarzewska – przyjaciółka Julii, mająca podobne do niej fatalistyczne podejście do życia\nGrażyna Winnik – autorka powieści erotycznych, rudowłosa seksbomba, która sądziła, że nic w życiu nie będzie dla niej problemem, ale niestety się przeliczyła\nMateusz Mączyński – ukochany Grażyny, przystojny prawie tak, jak bohaterowie powieści jego ukochanej\nKlaudia Szkrab – porzucona żona Mateusza, pałająca zrozumiałą nienawiścią do jego nowej wybranki\nMiłka Wężowska – autorka powieści grozy, życiowa optymistka, uzależniona od „big maków”, „wieś maków”, „czis maków” oraz pizz wielkości koła młyńskiego\nOlka Nosicka – pisarka komedii kryminalnych, próbująca (bez zapału i bez skutku) przekonać Miłkę, że podstawą jej jadłospisu powinna być brukselka, marchewka, ogórek, tudzież kiełki brokuła\nKatarzyna Skrzypińska – starsza pani, zmuszona przez wydawcę do pisania biografii gwiazd kina i teatru, a w cichości ducha mocno sfrustrowana, że nie może wydać horroru o wampirach i wilkołakach, zarobić na nim kokosów i stać się tak popularna jak jej koleżanki po piórze\nMariella Miszalek – dobiegająca z wolna sześćdziesiątki, ale przekonana, że wciąż wygląda na kuszącą trzydziestkę, autorka ckliwych romansideł, sprawiająca od czasu do czasu wrażenie lekko poszkodowanej na umyśle\nGrzegorz Kąciszewski – szef wydawnictwa Kąty i Trójkąty, w swoim przekonaniu – mimo sporej nadwagi i wzrostu siedzącego psa – reinkarnacja Casanovy i sobowtór Brada Pitta\nJoanna Stępień – menedżer urokliwego dworku pod Krakowem, skrywająca przed światem kilka tajemnic\nDariusz Kapica – drugi menedżer ośrodka w Kopielnikach, równie tajemniczy jak jego współpracownica\nMarcin Kraśnik, Łukasz Maj – średnio, niestety, sprawdzający się w swoim fachu kelnerzy\nKuba Płoszyk – boy hotelowy, chcący za wszelką cenę udowodnić Róży, że nadaje się na detektywa – bohatera jej kolejnej powieści\nRuda, Dama Karo i Wiola – blogerki, które koniecznie chciały być pomocne i nawet im się ta sztuka udała\nKrzysztof Darski – komisarz policji, oddelegowany do śledztwa z racji faktu, że jego narzeczona pełniła niegdyś funkcję menedżerki znanej pisarki\nBeata „Betty” Jankowska – ukochana Darskiego, do niedawna agentka najpopularniejszej polskiej pisarki romansów, aktualnie szukająca pracy\nTrzy kobiety stały na małej leśnej polanie, patrząc bez słowa na dopiero co wykopany dół. Twarz każdej z nich wyrażała inne uczucie. Młodziutka, bardzo szczupła i jeszcze bardziej blada szatynka, ubrana w krótką kwiecistą sukienkę, nawet nie próbowała ukryć przerażenia. Miała załzawione oczy, trzymała prawą dłoń na ustach, hamując szloch, i co parę sekund pociągała nosem, starając się ostatkiem sił opanować narastającą z każdą chwilą histerię. Na obliczu niższej, nieco starszej, korpulentnej platynowej blondynki ubranej w obcisłą do granic wytrzymałości materiału czarno-bordową suknię malowała się tylko kamienna obojętność. Jakby mrożące krew w żyłach wydarzenia, w jakich brała udział przez ostatnich kilkadziesiąt minut, nie wywarły na niej najmniejszego wrażenia. Najbardziej zagadkowy wyraz twarzy miała jednak trzecia kobieta – wysoka, seksowna, rudowłosa piękność. Na pierwszy rzut oka sprawiała wrażenie nieco rozbawionej sytuacją, która dziewięciu osobom na dziesięć wydałaby się przerażająca, a owej dziesiątej – makabryczna. I dopiero po bliższej, uważnej lustracji można było zauważyć, że ów pozorny luz ma ukryć strach, a uśmiech – gigantyczną ulgę i nieco satysfakcji.\n– Może jednak powinnyśmy zadzwonić na policję? – powiedziała szatynka cichym, proszącym głosem.\nJej towarzyszki spojrzały na nią z wyraźną irytacją.\n– Już to przerabiałyśmy – fuknęła blondynka. – I sama się zgodziłaś, że to, co robimy, jest najlepszym wyjściem…\n– No tak… – Szatynka pokiwała głową i znów pociągnęła nosem. – Ale… To nie jest dobre… Tak nie wypada…\n– Wiesz przecież, że to nie miało się tak skończyć! – niemal krzyknęła ruda. – Zdarzył się idiotyczny wypadek.\n– Mogłybyśmy spróbować przekonać o tym policję… – powiedziała szatynka, składając ręce tak jak do modlitwy. – Proszę, rozważcie to jeszcze raz. Nie wiem, czy będę umiała żyć ze świadomością, na co naraziliśmy jego bliskich. Może jednak policja nam uwierzy…\n– Po raz setny tłumaczę ci, że nie! Sama też bym nie uwierzyła, gdyby ktoś mi o tym opowiedział. Poza tym nie mamy żadnego dowodu na poparcie naszych słów. – Ruda podeszła do swojej towarzyszki i wzięła jej złożone ręce w swoje dłonie. – Wiem, że to będzie trudne, ale razem przez to przejdziemy. Obiecuję ci, że nie zostawimy cię z tym samej. Będziesz mogła na nas liczyć o każdej porze dnia i nocy.\nNajstarsza z kobiet obserwowała swoje koleżanki z coraz większym politowaniem.\n– Tani melodramat… – mruknęła pod nosem, a głośno powiedziała: – To co robimy? Bo w końcu ktoś tu przyjdzie, nakryje nas i game over. Wtedy dopiero będziecie miały sporo czasu na rozmowy. O ile oczywiście dopisze wam szczęście i wylądujecie w jednej celi.\nRuda przesunęła dłońmi po rękach szatynki, po czym ujęła jej podbródek.\n– To jak? – zapytała, patrząc jej uważnie w oczy. – Dasz radę?\nTa zacisnęła usta i kiwnęła głową. Ruda westchnęła z ulgą.\n– Możemy zaczynać – powiedziała stanowczo.\nBlondynka uśmiechnęła się i z cichym stęknięciem sięgnęła po leżącą pod jej nogami łopatę. Następnie nabrała na nią ziemi z niewielkiego kopca, który utworzyły kilkanaście minut wcześniej, i sypnęła ją do dołu. Zastygła w grymasie zdziwienia twarz mężczyzny w rogowych okularach, którego ciało zostało nieco wcześniej tam rzucone, częściowo pokryła się wilgotnymi czarnymi grudkami. Chwilę potem w dole wylądowały kolejne porcje ziemi, na zawsze kryjąc tajemnicę trzech kobiet…\nA przynajmniej tak im się wtedy wydawało.\n– Zjazd pisarek?! – Najpopularniejsza polska autorka kryminałów Róża Krull oderwała spojrzenie od lustra, w którym przez ostatnich kilkanaście sekund z niepokojem obserwowała, czy na jej trzydziestopięcioletniej twarzy nie pojawiły się już pierwsze oznaki nieubłaganie zbliżającej się starości, i popatrzyła na swojego PR-owca ze zgrozą. – To znaczy samych kobiet?! Czy ciebie rozum opuścił? To jakieś śmiertelne nudziarstwo. Wiesz, jak nie cierpię tego typu imprez!\n„Bo nie będzie cię tam adorował żaden przystojniak”, pomyślał nieco złośliwie jej serdeczny przyjaciel i specjalista od promocji w jednym, Paweł Kwiatek, drobny, niepozorny, obdarzony nie wiedzieć czemu typowo południową urodą Ślązak, zdrobniale nazywany przez wszystkich Pepe. Głośno jednak powiedział:\n– Mają ci tam wręczyć jakąś nagrodę…\n– Za co? – zdziwiła się Róża, przeczesując sobie długą blond grzywkę z lewej strony głowy na prawą. Pisarka miała wieczny problem z doborem koafiury, z żadnej nigdy do końca nie była zadowolona i przynajmniej raz na tydzień pojawiała się u swojego fryzjera z nowymi oryginalnymi pomysłami, co ma zrobić jej na głowie, przy okazji doprowadzając go rozpaczy, a czasem i myśli samobójczych. – Przecież od ponad roku nie napisałam nic nowego!\n– Za całokształt – wyjaśnił Pepe. – I za zasługi w krzewieniu czegoś tam za granicą. Zdążyłem już zapomnieć, co tam krzewiłaś, ich zdaniem, w tej Hiszpanii. Moim zdaniem głównie zamiłowanie do alkoholu. Ale to nasza cecha narodowa, więc może podciągnęli to pod patriotyzm, a to teraz w modzie.\n– Całokształt?! – Róża skupiła się na pierwszej części jego wypowiedzi, za drugą postanawiając mu ewentualnie urządzić piekło nieco później, kiedy już przemyśli, czy aby nie kryje się tam trochę prawdy. – Przecież to się wręcza jakimś stojącym nad grobem staruszkom z balkonikami. Czy ktoś tam oszalał?! Wiem, że może już nie wyglądam na nastolatkę, zwłaszcza jak zapomnę iść do kosmetyczki…\n– Yhm… – kaszlnął znacząco Pepe.\n– No dobrze, do doktora Gwoździa – poprawiła się szybko Róża, przypominając sobie, jak po ostatnim zabiegu zwanym wampirzym liftingiem, a polegającym na wstrzyknięciu pod skórę twarzy osocza z pobranej wcześniej krwi, lekko otumaniona zastosowanym przez lekarza środkiem znieczulającym dowlokła się ledwie żywa do swojego rodzinnego domu, po czym z miejsca zasnęła kamiennym snem na kanapie, na której kilkanaście minut potem znalazła ją matka. Przerażona krwawymi śladami na twarzy swojej latorośli i myśląc, że ta miała wypadek samochodowy albo zmasakrował ją włamywacz, zadzwoniła w panice po pogotowie, któremu potem trzeba było zapłacić dwieście złotych za „nieuzasadnione wezwanie”. – Joanna ma stanowczo za długi język…\n– Twoja mama jest po prostu szczera – podsumował Pepe. – W przeciwieństwie do ciebie… Łazisz po jakichś szarlatanach, którzy z medycyną mają tyle wspólnego, że kilka razy przechodzili obok szpitala, ale za to cię dmuchają. A potem mówisz, że byłaś u kosmetyczki, która przejechała ci lekko po twarzy wacikiem z kremem nawilżającym. I od tego muskania twoje policzki zaczynają nagle wyglądać tak, jakbyś chowała w nich piłeczki pingpongowe…\n– Nikt mnie nie dmucha! – zaprotestowała ogniście pisarka, choć w jej głosie dało się też wychwycić lekką nutkę żalu. – Od wielu miesięcy!\n– To też wiem – powiedział Pepe z politowaniem. – Zrobiłem skrót myślowy. Chodziło mi o dmuchanie twoich policzków…\n– Nawet jeśli coś tam sobie delikatnie wypełniłam, a wcale nie mówię, że to zrobiłam, to tym bardziej nie wyglądam na kogoś, kto powinien dostać nagrodę za całokształt. – Róża pokazała przyjacielowi język. – Poza tym zawsze czuję się na takich zlotach jak w maglu. I właśnie tak wyobrażam sobie jeden z kręgów piekielnych. Kupa sfrustrowanych wiedźm, które nic nie robią, tylko obgadują się nawzajem albo pomstują na swoich wydawców. I pewnie jak zawsze dziwnym trafem wyląduję w jednym pokoju z tą całą Manuellą…\n– Mariellą – poprawił Pepe.\n– Wszystko jedno – nie dała się zbić z pantałyku Róża. – Ona najpierw zużywa cały papier toaletowy, a potem chrapie tak, że trzęsą się ściany! Jak wielbłąd!\n– Wielbłądy chrapią? – zdziwił się Pepe, zostawiając na uboczu nieco dziwną kwestię połączenia przez jej pracodawczynię zużywania papieru z wydawaniem głośnych odgłosów w czasie snu.\n– Nawet sobie nie wyobrażasz! – potwierdziła Róża. – Jak w Afryce w oazie kilka zaczęło ciągnąć smugę koło mojego namiotu, to miałam wrażenie, że znalazłam się w klubie techno. Do kompletu brakowało mi tylko laserów i tabletki ecstasy.\n– Teraz już się nie łyka ecstasy, musisz uaktualnić swoją bazę danych – powiedział Pepe. – Znajomy, który prowadzi klub, mówił mi, co teraz bierze młodzież, ale już zapomniałem, co to było. Zapamiętałem tylko, że osoby w moim wieku wylądowałyby po tym na OIOM-ie, a w twoim kojfnęłyby na zawał w jednej sekundzie.\n– A oni wytrzymują? – zaciekawiła się Róża, zapominając przypomnieć PR-owcowi, że jest zaledwie pięć lat od niego starsza, więc zaliczanie ich do różnych pokoleń jest z jego strony sporym nadużyciem.\n– Owszem, ale teraz wcześnie zaczyna się eksperymentować, więc organizm się przyzwyczaja – wyjaśnił Pepe. – Poza tym od tego ponoć są tacy szczupli…\n– Hmmm, w takim razie koniecznie zapytaj kolegę, jak to się nazywa – poprosiła Róża, która mimo wypróbowania w ciągu ostatnich trzech lat gdzieś tak około setki magicznych diet ciągle walczyła z kilkoma nadprogramowymi kilogramami. Czyniła to zresztą bez specjalnego przekonania, bo na szczęście owa mała nadwaga uprzejmie znalazła sobie miejsce głównie w jej biodrach, biuście i pupie, czyniąc z niej ideał kobiecości w stylu Marylin Monroe, ewentualnie Wenus z Milo, które, jak wiadomo, anorektyczkami zdecydowanie nie były. – A wracając do tego cholernego sabatu, to mowy nie ma, żebym tam pojechała. Zapomnij! Wiesz, że beznadziejnie czuję się wśród innych pisarek. Prawie żadna z nich nie jest normalna. Albo mają depresję, albo pierdolca. Nawijają na zmianę o swoich książkach, chorobach, fobiach, mężach, kochankach i wydawcach. Nie wiem, co jest bardziej przygnębiające. Już prędzej wolałabym drugi raz jechać na to coś, na czym zasnęłam! Tam przynajmniej było ciepło i można było się opalać nago na dachu hotelu. Co to było…?\n– Masz na myśli Sewillę? Międzynarodowe sympozjum naukowe na temat roli literatury erotycznej w edukacji seksualnej – przypomniał cierpliwie Pepe. – Zasnęłaś na wykładzie EL James i zachowywałaś się nie lepiej niż te twoje wielbłądy…\n– Bo to było śmiertelnie nudne, a poza tym z tego, co pamiętam, byłam zmęczona po locie… – odparła niepewnie Róża. – I chyba jakoś źle się wtedy czułam.\n– Niezupełnie. – Pepe zawsze szczycił się tym, że ma pamięć jak słoń i potrafi podać najdrobniejsze szczegóły każdego wydarzenia, w którym brał udział bez mała od chwili swojego urodzenia. Gwoli sprawiedliwości trzeba dodać, że czasami też mijał się z prawdą, bazując na tym, że inni, na czele z jego pracodawczynią, zachowywali się tak, jakby chorowali na zaawansowaną demencję. – Sympozjum było drugiego dnia po locie, więc zdążyłabyś spokojnie odpocząć. Ale nie! Poszłaś zwiedzać miasto i poznałaś jakiegoś nastoletniego Gonzalesa z irokezem na głowie i w podartych dżinsach. Umówiłaś się z nim na wieczór na jednego drinka, po czym wróciłaś do hotelu o trzeciej nad ranem, chwiejnym krokiem i ze śpiewem na ustach. A potem przez resztę pobytu drżałaś, że cię policja przymknie za uprawianie seksu z nieletnim.\n– A, faktycznie, już mi się przypomniało. – Róża odetchnęła, a na jej twarzy pojawił się nieco dwuznaczny uśmieszek. – Wcale nie był taki nieletni. Niektóre części ciała miał już bardzo rozwinięte. A nawet bardzo, bardzo…\n– Nawet nie chcę tego słuchać! – Pepe demonstracyjnie, acz tylko na chwilę, zatkał uszy palcami. – Teraz przynajmniej nie będzie ci groził prokurator, bo impreza odbywa się w jakimś starym dworku pod Krakowem i nie ma tam w okolicy żadnych bardzo, bardzo rozwiniętych żigolaków. Przez ostatnie lata ten dworek niszczał, a teraz kupił go jakiś inwestor i chce z tego uczynić salon kulturalny Małopolski czy coś równie niedorzecznego. To będzie jedna z pierwszych imprez. Przygotuj się na marmury, kelnerów we frakach, platynową zastawę, lustra w złotych ramach i portrety hrabiowskich rodzin na ścianach. Z tego, co wiem, zaproszono prawie same kobiety. Jeśli będzie się tam pałętał jakiś męski element, to co najwyżej w charakterze osób towarzyszących, więc pod kontrolą swoich lubych. Tak czy siak przepadło. Musisz tam jechać, bo obiecałem to organizatorom. I chyba już nawet coś podpisałem w twoim imieniu. Poza tym nie zapowiada się tak źle. Większość ludzi, którzy też tam będą, jako tako znosisz…\n– Na przykład kogo? – zapytała Róża, która ogólnie bardzo lubiła ludzi, ze szczególnym uwzględnieniem tych, którzy kupowali jej książki, ale do przyjaźni z innymi literatami i literatkami miała wyjątkowego pecha. Na samym początku swojej trwającej już piętnasty rok przygody z pisaniem poznała kilka cudownych, jak jej się wtedy wydawało, koleżanek po piórze, szybko jednak się okazało, że żadna nie nadawała się na przyjaciółkę. Pierwsza oskarżyła ją o plagiat i to tylko dlatego, że Róża akcję swojej książki umieściła na Krecie, o której jej koleżanka, jak to potem głosiła w wywiadach, „wiele razy jej opowiadała”. I nic to, że Krull odmalowała tę wyspę jako raj na ziemi, krainę miłości i miejsce miodem i mlekiem płynące, podczas gdy w powieści jej teoretycznej przyjaciółki był to „jeden wielki syf, wypełniony wiecznie nawalonymi śmierdzącymi Angolami, zasuszonymi jak mumie starymi Niemrami i ruskimi nowobogackimi tipsiarami”. Oskarżenie poszło w świat i Róża musiała się długo bronić przez opinią plagiatorki. Druga „przyjaciółka” uwiodła jej ówczesnego narzeczonego, po czym na domiar złego przekonała go do małżeństwa, choć ów u boku Róży głosił zawsze, że „prędzej Nergal zostanie wokalistą Arki Noego, a Beata Tyszkiewicz zatańczy na rurze, niż on się da zaobrączkować”. I wreszcie trzecia najpierw namówiła ją na „szczere babskie zwierzenia przy lampce wina”, następnie upiła w zimnego trupa, a potem z satysfakcją doniosła ich wspólnemu wydawcy, że „Róża nazywa go kutwą, tudzież twierdzi, że jest kryptogejem i dlatego, żeby wszystkich zmylić, ożenił się z pierwszą lepszą, która na niego poleciała, bo sama przypomina szympansicę i nikt inny by jej nie chciał”. W wyniku owego donosu wydawca odłożył premierę już zaakceptowanego do druku kryminału Róży, mściwie przy tym zaznaczając, że nową datą pojawienia się owej powieści będzie dzień, kiedy „jego żona zejdzie z drzewa”. Po tym ostatnim doświadczeniu pisarka ostatecznie zrezygnowała z szukania przyjaźni w świecie literackim. Swoje koleżanki po fachu traktowała uprzejmie, ale na wszelkie próby zamiany znajomości w przyjaźń reagowała alergicznie.\n– Będzie na przykład Miłka Wężowska – podsunął Paweł.\n– No dobrze, ją faktycznie lubię. – Róża odetchnęła. – Nie mogłabym dzielić z nią pokoju?\n– Nie, bo Miłka jak zawsze będzie mieszkać z Julią Kulicką – wyjaśnił Paweł.\nRóża gniewnie pufnęła.\n– Wyglądają jak żeński odpowiednik Flipa i Flapa – mruknęła.\n– To było wredne. – Pepe pokiwał potępiająco głową. – Nawet jeśli masz trochę racji…\n– Poza tym one nie pasują do siebie też i charakterami… – Róża się zamyśliła. – Miłka jest zawsze uśmiechnięta, pogodna, rozgadana. A ta cała Julia to jakaś straszliwa mimoza. Z reguły wygląda tak, jakby trzy sekundy wcześniej ktoś rozjechał jej kotka. Z drugiej strony Miłka mówiła mi, że ona kiedyś była inna. A znają się długo. Ponoć tak mniej więcej pięć lat temu Julia przeżyła jakąś traumę. Miłka nigdy nie chciała mi powiedzieć, co takiego się wydarzyło, i odniosłam wrażenie, że sama tego też po prostu nie wie albo też wmówiła sobie, że coś się stało, żeby usprawiedliwić zachowanie swojej przyjaciółki. Ja w każdym razie niezbyt dobrze znoszę jej towarzystwo. Nie cierpię ponuraków. A Julii chyba nigdy nie widziałam nawet z cieniem uśmiechu. Podobnie żałobne są jej książki. Pięć stron i zaczynasz się zastanawiać, czego lepiej poszukać. Żyletki, żeby się pociąć, czy sznura, żeby się powiesić…\n– Nie znam kobiety, ale z twojego opisu wygląda na szalenie atrakcyjną – zauważył Pepe. – Nie wiem, czy się z miejsca nie zakocham. Poza tym przyjedzie Olka Nosicka. I Grażyna Winnik…\n– Hmmm, to przynajmniej będzie dobra zabawa – zgodziła się Róża. – Mam tylko nadzieję, że nie wpadną znowu na pomysł zrobienia karaoke jak rok temu na jakimś przyjęciu, na które też mnie wypchnąłeś przemocą. Jakoś na trzeźwo i bez tego tam Marquesa…\n– Gonzalesa – poprawił Pepe. – Mogłabyś przynajmniej pamiętać, z kim uprawiasz tarło!\n– Zaraz tarło… – zaprotestowała bez przekonania Róża, która tak naprawdę nijak nie mogła sobie przypomnieć, co zaszło w czasie jej nocnej przygody z przystojnym Hiszpanem. Ostatnie, co pamiętała, to jego zapewnienie, że w knajpie, do której ją zaprowadził, podają bardzo słabe drinki i piąty „Sex On The Beach” na pewno im nie zaszkodzi. – No więc bez tego Gonzalesa śpiewanie nie wychodzi mi tak dobrze. Leć dalej z tą listą gości. Kto następny?\n– Trzy blogerki, który wygrały konkurs na spotkanie ze swoimi ulubionymi pisarkami, i to chyba wszystko… Tak mi się przynajmniej wydaje…\nPisarka spojrzała na niego uważnie. Pepe uciekł wzrokiem, po czym sięgnął do kieszeni dżinsów po komórkę, udając, że dostał SMS-a.\n– Coś kręcisz – zawyrokowała Róża z niesmakiem.\nPaweł oderwał wzrok od telefonu.\n– Czemu tak twierdzisz? – zapytał.\n– Bo tobie nigdy się nie wydaje – powiedziała pisarka. – Albo coś wiesz, albo nie. Więc teraz po prostu próbujesz przede mną coś ukryć.\n– Oj tam, oj tam… – usiłował zbagatelizować sprawę Paweł, ale pisarka pokręciła głową, zaciskając usta w grymasie pełnym potępienia.\n– Tym razem ci się nie uda – oświadczyła stanowczo. – Kto jeszcze tam będzie?!\n– No dobrze, będzie jeszcze Kikhhhhhhh, khe khe khe, Luuuuuunaaaaaa… – Pepe najpierw udał, że złapał go kaszel, a ostatnie słowo dokończył ciszej, nie wypowiadając na głos kończących je sylab. Jego wysiłki nie zdały się jednak na wiele.\n– Czy ty powiedziałeś „Kika Luna”?! – zapytała z przerażeniem Róża, łapiąc się jedną ręką za serce, a drugą za głowę i robiąc minę niczym Marta Lipińska w ekranizacji Nad Niemnem w chwilach, kiedy „dostawała globusa”.\n– Owszem – przyznał z wyjątkową niechęcią Pepe. – Kika Luna. Nie miałem na to wpływu i jeśli cię to jakoś pocieszy, to też dowiedziałem się o tym, kiedy już się zgodziłem. Pewnie jakby organizatorzy od razu mówili, że ją też zaprosili, to nikt inny nie zgodziłby się przyjechać.\n– Czyli chcesz powiedzieć, że podstępem wrąbałeś mnie w spotkanie z psychopatką? – rzuciła gniewnie Róża. – Ratunku! Obcięłabym ci premię, gdyby nie to, że i tak ci jej nie daję. Kika Luna, matko pańska…!\nKika Luna była jedną z najbardziej znanych polskich autorek romansów oraz postrachem całego świata literackiego. O jej nadętym do monstrualnych rozmiarów ego, żądaniach godnych Jackie Collins czy jakiejś innej amerykańskiej gwiazdy pióra, szalonych pomysłach oraz karczemnych awanturach, jakie urządzała wszystkim, od wydawców począwszy, a na organizatorach spotkań i bibliotekarkach skończywszy, krążyły legendy przekazywane sobie z pobladłych ze zgrozy ust do ust. Już przy okazji premiery swojej drugiej powieści Kika, po sukcesie pierwszej książki uważająca się za gwiazdę pokroju Maryli Rodowicz czy Krystyny Jandy, zażądała od wydawcy rozłożenia przed nią w warszawskim empiku czerwonego dywanu, twierdząc, że nie będzie chodziła po posadzce zabłoconej wcześniej przez plebs, oraz rozpalenia wzdłuż niego pięćdziesięciu żółtych świec. Swoim niemożliwym do opanowania jazgotem ogłupiła najpierw wydawcę, a następnie sympatycznego chłopaka, odpowiedzialnego za organizację spotkań w empiku, który spełnił jej żądania, łamiąc tym samym wszelkie możliwe przepisy przeciwpożarowe. Ukoronowaniem tak przygotowanego wieczoru było pojawienie się Kiki w ogromnym kapeluszu, w którym swoim zdaniem prezentowała się niczym Kate Winslet w Titanicu, a który we wszystkich innych wzbudził skojarzenia z donicą na palmę, nałożoną na głowę do góry nogami, oraz sukni z długim, szerokim trenem, jak zawsze trzeszczącej w szwach i sprawiającej takie wrażenie, jakby zaraz miała eksplodować. Ponieważ Luna weszła do empiku z właściwym sobie impetem, jej powłóczysty, ciągnący się po ziemi tren z miejsca przewrócił kilka świeczek, co mało nie doprowadziło do tragedii. Na szczęście pożar zdołano w porę ugasić, a w jego wyniku zniszczeniu uległa jedynie część biografii zagranicznych polityków, których to arcydzieł i tak nikt nie kupował. Potem Kika zasłynęła z wydawania „czwartkowych obiadków literackich”, na które rozsyłała zaproszenia do wszystkich topowych pisarzy i pisarek. Kiedy tylko któreś z nich śmiało jej odmówić albo też nie wyrazić zachwytu nad jakimkolwiek aspektem imprezy, z miejsca się obrażała. W ten sposób w ciągu roku pogniewała się prawie na wszystkich autorów. Zresztą ku olbrzymiej uldze swoich gości, po cichu podzielających opinię znanego twórcy literatury fantasy, który po kolacji u Kiki napisał na swoim Facebooku, że uczestniczył w „pretensjonalnej stypie, na której podano mu trzy świderki na zgniłym mchu” i dodał, że „po tak wątpliwym menu musiał potem lecieć do makdoka i dopchać te frykasy hambuksem”. Po tej druzgoczącej recenzji i w obliczu wizji braku gości, na których się jeszcze nie obraziła, Luna odpuściła sobie próby zostania żeńską wersją króla Stasia. W zamian jednak postanowiła zyskać opinię symbolu polskiej literatury za granicą. W związku z tym skorzystała z zaproszenia od swoich krewnych, mieszkających w Dublinie w pobliżu polskiej ambasady, i zaczęła tam bałamucić polskiego attaché kulturalnego, nachodząc go, jak się jej wydawało, ku jego ogromnemu zachwytowi, codziennie w porze obiadowej. Przerażony urzędnik, chcąc, żeby Kika i jej coraz bardziej przerażające nakrycia głowy jak najszybciej zniknęły mu z oczu, użył swoich wpływów i znalazł wydawcę, który zgodził się przetłumaczyć i wydać jedną z jej książek. Na uroczystą premierę, określaną przez pisarkę jako „najważniejsze wydarzenie w Irlandii od czasu separacji z Wielką Brytanią” i odbywającą się w jednej z dublińskich księgarni, Kika zaprosiła kilkoro polonijnych dziennikarzy, po czym w czasie przygotowywania zaproszeń jakimś cudem pomyliła datę owego wiekopomnego wydarzenia. Takim sposobem sprawiła, że na przedstawicieli mediów zamiast bankietu z szampanem i kawiorem czekała zamknięta na cztery spusty księgarnia oraz obudzony z błogiego snu i w związku z tym wściekły jak sto diabłów irlandzki cieć. Ten, nagabywany o imprezę, najpierw wpuścił dziennikarzy do środka, a potem zamknął na skobelek w lodowato zimnym pomieszczeniu służbowym, po czym wykrzyczał, że dzwoni na policję, bo mu tu „Polacy na okrągło się szwendają i kradną”. Nawet jednak taki blamaż nie powstrzymał Luny przed ogłoszeniem, że impreza była ogromnym sukcesem, a ona za swoje zasługi dla kultury i ojczyzny powinna dostać Order Orła Białego albo jakiegoś tam innego szlachetnego ptactwa. Wszystkie tego typu ekscesy uchodziły jej jednak na sucho, bo mimo swojego zbzikowania pisała całkiem niezłe i cieszące się popularnością książki. Była więc dla wydawców smacznym kąskiem, choć żaden z nich nie wytrzymał z nią dłużej niż dwa lata, a ostatni poczuł się po tym czasie tak wykończony psychicznie, że zamknął firmę i przerzucił się na kontraktowanie buraków cukrowych. Oświadczył przy tym, że współpraca z Kiką nauczyła go, że najważniejszy w życiu jest święty spokój oraz że burak przynajmniej nie nosi kapeluszy i nie żąda, aby jego podobizną ozdobić Pałac Kultury i Nauki.\n– Demonizujecie tę Kikę. – Głos Pawła przerwał Róży rozpamiętywanie szaleństw jej koleżanki po fachu. – Poznałem ją i zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie…\n– Może była pijana – podsunęła Róża. – Ona lubi zaglądać do kieliszka. Jak była rok temu na targach w Krakowie, to się tak udziudźgała, że na pytanie taksówkarza, dokąd ma ją zawieźć, odpowiedziała, że pod pomnik Neptuna, bo jest jej ideałem mężczyzny i chce sprawdzić, czy to, co ma pod listkiem figowym, też spełnia jej oczekiwania. Akurat w tym pragnieniu nie jest odosobniona, bo tego biednego Neptuna na okrągło ogałacają z jedynego odzienia. Ponoć magistrat ma na wszelki wypadek przygotowanych każdego sezonu kilkanaście zapasowych odlewów listka figowego, żeby na bieżąco je uzupełniać i żeby bóg nie gorszył nieletnich, dewotek i prawicowych posłanek. Taksówkarz jeszcze ją dopytał, czy aby na pewno ma jechać do Gdańska, więc nakrzyczała na niego, że zadaje jej niedorzeczne pytania i żeby się pospieszył, bo Neptun na nią czeka z erekcją pod listkiem. Dopiero w okolicy Częstochowy wytrzeźwiała na tyle, że kazała mu zawracać. Jak jest pijana, to ponoć bywa całkiem miła. Zwłaszcza dla facetów…\n– To może będzie miła i tym razem? – powiedział optymistycznie Pepe. – Myśl pozytywnie…\n– Skoro mówisz, że zaproszono głównie kobiety, to raczej nie ma na to szans – mruknęła Róża. – Przy kobietach jej idiotyzm zawsze ma tendencję zwyżkową.\n– Można ewentualnie napuścić na nią Grzegorza Kąciszewskiego – zaproponował Paweł. – Też będzie. Przez jeden tylko dzień, ale zawsze…\n– No to dopiero znalazłeś symbol seksu – prychnęła Róża. – Mały, łysiejący, pękaty i z twarzy podobny do starego buldoga. Faktycznie, istny Brad Pitt! Żadna kobieta by na niego nie poleciała. No, chyba że niewidoma i bez czucia w palcach…\n– A ja słyszałem, że zanim został wydawcą, pracował przez lata w promocji w Natchnieniu i że jego zadaniem było obłaskawianie autorek, które miały o coś focha – zdziwił się Pepe. – I gdy na przykład przychodziła taka Anna Sakuła, żeby z jakiejś przyczyny wypowiedzieć umowę, to on był ostatnią deską ratunku. Zamykał się z nią w gabinecie i raczył tekstami typu: „Pani Aniu, wygląda pani dziś w tych perłach tak seksownie, że ledwo się hamuję, żeby ich z pani nie zerwać zębami!”, po których Sakuła wychodziła cała podniecona i z umową podpisaną od razu z góry na pięć lat do przodu.\n– Jakoś trudno


Uściślij wyszukiwanie według: zagranica (anuluj) Kierowca transportu krajowego (anuluj) anuluj wszystkie\nPoszukujemy KIEROWCÓW C+E do pracy w NIEMCZECH (BERLIN, DREZNO, LIPSK, MONACHIUM).\nCE z kodem 95 i karta kierowcy.\nPracę z zachowaniem norm czasu pracy kierowców.\nDbałość o powierzony sprzęt (zestaw przypisany do kierowcy).\nWymagane umiejętności porozumiewania się w językach…\nDodatkowo kierowca jeżdżący bez systemu zestawem tandem otrzymuje 20 eur extra za każdy dzień pracy.


Windykacja należności przez firmę odzyskującą długi może być droga - Money.pl\nStrona głównaPrawoOkiem ekspertaWindykacja należności przez firmę odzyskującą długi może być droga\nPrzed podpisaniem umowy warto porównać parę ofert i zobaczyć, czy tradycyjne dochodzenie roszczeń nie będzie tańsze.\nWpadła mi w ręce umowa o prowadzenie windykacji, jaką proponowała swoim przyszłym klientom jedna z firm windykacyjnych. Konstrukcja takiej umowy na pierwszy rzut oka wydaje się dla klienta bardzo korzystna, bowiem zawiera zapisy mówiące o tym, że na początku sprawy klient nie ponosi kosztów postępowania, lub też nie ponosi kosztów zastępstwa, albo też ponosi je w ograniczonym zakresie. Jednak po analizie takich umów zaczyna być jasne, że tak naprawdę wiele z nich tak naprawdę jest bardzo korzystna dla firm odzyskujących długi, ale już trochę mniej dla klientów.\nWarto zatem przed podpisaniem umowy dobrze skalkulować ostateczny jej koszt i zastanowić się, czy może dobra, zwyczajna, pracująca tradycyjnymi metodami kancelaria nie będzie tańsza.\nPierwsza uwaga, jaka nasuwa się jest taka, że zazwyczaj nie wiemy, który prawnik będzie prowadził nasze sprawy. Nie wiemy, kto będzie miał dostęp do naszych akt i do informacji o nas, które bądź co bądź powinny być poufne. Na stronach firm windykacyjnych i dochodzących odszkodowań bardzo często nie ma wymienionych adwokatów czy radców prawnych pracujących dla nich, a w pełnomocnictwach wymienianych jest kilka nazwisk. Nie mamy kontaktu z prawnikiem nas reprezentującym, a bardzo często rozmawiamy tylko z pośrednikiem. Stroną umowy jest często spółka z o.o., nie mająca wielkiego majątku, więc nawet, jeżeli wyrządzi nam szkodę, nie mamy większych szans na uzyskanie odszkodowania. Kancelaria _ tradycyjna _ opiera się na pracy adwokatów lub radców prawnych, osób nie anonimowych, mających ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej. Jak się coś wydarzy, wiemy, z kim mamy rozmawiać.\nPo drugie, w umowach często jest mowa o tym, że te firmy pracują wykładając część kosztów (zazwyczaj wpłaca się koszty sądowe i tzw. koszty administracyjne, czyli często niezłą zaliczkę), a nadto, w razie, gdy mamy do czynienia z bezskuteczną egzekucją, pod koniec postępowania, za jakąś część honorarium liczoną jako procent oficjalnych stawek musimy zapłacić. Natomiast jeśli egzekucja się powiedzie, wówczas płacimy bardzo wysokie success fee.\nDo tego mamy podpisaną umowę na wyłączność, nie wolno nam zlecić windykacji nikomu innemu, i to pod groźbą wysokich kar umownych. Zatem sprawa wygląda tak: są windykacje pewne, nie wymagające niczego innego poza skierowaniem sprawy do sądu, a potem ewentualnie do komornika. Te egzekucje nie wymagające specjalnie wielkiego nakładu pracy płacą za pozostałe, które wymagają więcej pracy, ale przynoszą mniej dochodów. Zresztą, i tak na tych sprawach nieudanych coś się zarabia, bo przecież klient w końcu i tak musi jakąś część honorarium zapłacić, albo (co często się zdarza), od przeciwnika wyegzekwuje się wyłącznie koszty, które zgodnie z umową zazwyczaj należą się firmie windykacyjnej. W sumie więc, patrząc całościowo, rzecz polega na tym, że sprawy trudne do wyegzekwowania kosztują mniej, a honorarium płaci się (w niższej kwocie) zazwyczaj na końcu, ale całościowo windykacja wszystkich należności kosztuje dużo drożej, niż gdyby zapłacić normalne honorarium i koszty.\nBywa i tak, że sprawa windykacyjna bywa przegrana, i to z przyczyn dotyczącej samej sprawy, jak np. dlatego, że nie było prawidłowych księgowań, albo też dowody były niewystarczające, lub nieprawidłowo albo niestarannie przedstawione w sądzie. I na to wiele firm windykacyjnych ma radę: w takim razie wina za przegraną obciąża klienta, więc klient honorarium zapłacić musi. A klient często jest bezradny, mimo że ma świadomość, że gdyby sprawa była przez pełnomocnika prowadzona właściwie, to by ją wygrał. Zawarł jednak umowę, która go skazuje na wybranego przez windykatora pełnomocnika i nic nie może zrobić.\nPo trzecie, niektóre firmy odkupują za stosunkowo niskie pieniądze wierzytelności, znowu pod warunkiem, że zbywamy im wszystkie. I znowu, jeżeli egzekucja się nie udaje, klient często zgodnie z umową musi pieniądze zwrócić i odebrać swoją wierzytelność, nie mając wpływu na to, co się wydarzyło w czasie dochodzenia roszczeń. Firma windykacyjna może bowiem sprawy oczywiste poprowadzić skutecznie, a co do tych trudniejszych, po prostu dokonać jak najtańszych i wymagających jak najmniejszego wysiłku czynności, tracąc często czas i możliwość odzyskania choćby najmniejszych kwot. Tak więc klient oddaje swoje pieniądze za niewielką kwotę, a to, czego nie da się ściągnąć, i tak w ostatecznym rozrachunku go obciąża.\nNieco inaczej jest z dochodzeniem odszkodowań, zwłaszcza za wypadki samochodowe i z udziałem ubezpieczycieli. Przedstawiciele firm windykacyjnych potrafią być na miejscu zdarzenia, w szpitalu, na miejscu wypadku, i wymuszać od oszołomionych ofiar podpisanie umów, gdzie wprawdzie nie ma obowiązku wpłaty honorarium, ale za to oddaje się bardzo dużą część odszkodowania. Ofiara np. wypadku samochodowego odszkodowanie dostanie na 100 proc., kwestia jest tylko, ile ono wyniesie. Otóż taka firma dochodząca odszkodowania nie tylko, że nie odpowiada za to, że wywalczy odszkodowanie najwyższe z możliwych od osiągnięcia, ale jeszcze z tego, co osiągnie, bardzo dużo zabierze. W sumie więc ofiara wypadku, mimo pozornego sukcesu, osiągnie znacznie mniej, niżby mogła.\nFirmy windykacyjne i dochodzące odszkodowań żyją z tego, że prowadzą sprawy masowo. W tej sytuacji zawsze zarobią, a klienci przyjmując, że brak obowiązku wyłożenia na początku kosztów, a w każdym razie kosztów w wysokości, jakie w swoim wyobrażeniu mieliby ponieść, jest dla nich korzystny, w sumie zazwyczaj płacą dużo więcej, za dużo mniej. Może więc przed podpisaniem umowy warto porównać parę ofert i zobaczyć, czy czasem tradycyjne dochodzenie roszczeń nie będzie tańsze?\nJedna hipoteka na kilku nieruchomościach? Istnieją sytuacje uzasadniające przyznanie zwiększonego zakresu uprawnień wierzycielowi, co pozwala na obciążenie kilku nieruchomości dłużnika hipoteką przymusową.


Podsumowanie roku Chopinowskiego w Piotrkowie Kujawskim\nWiadomości24 » Wydarzenia » Polska » Podsumowanie roku Chopinowskiego w Piotrkowie Kujawskim\nData dodania: 2010-12-20 15:01\nW związku z obchodami 200. rocznicy urodzin Chopina w Piotrkowie Kujawskim na terenie miasta i gminy odbyło się szereg imprez dla upamiętnienia tej rocznicy, a 15 grudnia koncert podsumowujący te imprezy.\nW programie była muzyka Chopina na żywo, występ dzieci z Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury, Sportu i Rekreacji oraz wystawy.\nKalendarium miejsko-gminnych obchodów dwusetnej rocznicy urodzin Fryderyka Chopina "Chopin 2010" zostało opracowane przez Wandę Wiatrowską Prezesa Stowarzyszenia Rozwoju Miasta i Gminy Piotrków Kujawski. Impreza zgromadziła wielu widzów, byli na niej zarówno mieszkańcy Piotrkowa, jak i przedstawiciele władz oraz dyrektorzy placówek działających na terenie gminy.\nWarto wspomnieć o takich imprezach, jak:\n1 marca 2010 roku w Szkole Podstawowej w Dębołęce odbyła się audycja muzyczna w wykonaniu nauczycieli oraz uczniów ze Szkoły Muzycznej I stopnia w Radziejowie.\n10.05.2010 r. delegacja Warsztatów wzięła udział w wieczorze chopinowskim zorganizowanym przez Stowarzyszenie Rozwoju Miasta i Gminy Piotrków Kujawski z okazji 200. rocznicy urodzin naszego wielkiego kompozytora. Spotkanie odbyło się w szkole podstawowej i obfitowało w atrakcje. Wspaniałych doznań muzycznych dostarczył koncert pianisty ze szkoły muzycznej w Radziejowie pana Jacka Szczepańskiego. Sylwetkę i życie Chopina przybliżył ciekawy wykład pani Danuty Wielgosz.\nRad wielce będę, mogąc ujrzeć Szanownych Gości na wieczorku, gdzie wspomnienia moje z muzyką przeplatać się będą. Kto zatem zwać się chce Przyjacielem moim niechaj przybędzie na spotkanie do WTZ w Nowej Wsi." Tymi słowami w imieniu Chopina zaprosili przedstawicieli władz i placówek powiatu radziejowskiego, rodziców i opiekunów oraz mieszkańców Nowej Wsi na inscenizację pt.: Chopin wśród przyjaciół przygotowaną przez uczestników i pracowników WTZ a zaprezentowaną dwukrotnie w dniach 18 i 19.10.2010r. a także w Radziejowie podczas Międzynarodowego Dnia Osób Niepełnosprawnych.\nTagi: Radziejów Chopin Piotrków Kujawski


Nazwa: Pielęgniarka – specjalista pielęgniarstwa chirurgicznego\nSynteza: Udziela specjalistycznych świadczeń zdrowotnych: pielęgnacyjnych, zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych oraz z zakresu promocji zdrowia, w odniesieniu do pacjentów przed- i po zabiegach operacyjnych.\norganizowanie i planowanie pracy na stanowisku specjalisty pielęgniarstwa chirurgicznego;\norganizowanie własnego stanowiska pracy oraz stanowisk pracy podległego personelu;\norganizowanie środowiska opieki szpitalnej;\nleczenie ran, w tym stosowanie opatrunków specjalistycznych;\nocena stanu zdrowia i badanie fizykalne;\nhartowanie i kształtowanie kikuta amputowanej kończyny;\nżywienie parenteralne i enteralne w chirurgii;\npielęgnowanie chorego ze stomią jelitową i urostomią;\npielęgnowanie chorego z urazem wielonarządowym niewymagającego intensywnego nadzoru;\ndobieranie metod pielęgnowania w zależności od stanu zdrowia pacjenta przed- i po zabiegach operacyjnych;\nwspółpraca z członkami zespołu terapeutycznego w procesie diagnozowania, terapii i pielęgnowania;\naktywizowanie pacjenta chirurgicznego i jego rodziny do współpracy w procesie leczniczo-pielęgnacyjnym;\norganizowanie opieki pielęgniarskiej;\norganizowanie i prowadzenie szkoleń personelu pielęgniarskiego w zakresie opieki nad pacjentami przed- i po zabiegach operacyjnych;\nwdrażanie wiedzy naukowej do praktyki pielęgniarskiej i identyfikacja obszarów badań w pielęgniarstwie;\nzarządzanie jakością opieki pielęgniarskiej;\nzapewnianie rozwoju własnego i zawodowego;\ndokumentowanie świadczeń zdrowotnych.\nprowadzenie zajęć dydaktycznych z zakresu pielęgniarstwa chirurgicznego w kształceniu ustawicznym pielęgniarek.\nIlość odsłon: 260946


LXIV Sesja porządek on-line\nBIP > Menu podmiotowe > Rada m.st. Warszawy > Sesje > Porzadki obrad (on-line) > LXIV Sesja porządek on-line\nW dniu 12 maja 2022 r., o godz. 10.00 rozpocznie się LXIV Sesja Rady m.st. Warszawy w zdalnym trybie obradowania.\n1. Przyjęcie porządku obrad LXIV sesji Rady m.st. Warszawy.\n3. Informacja Prezydenta miasta stołecznego Warszawy na temat dotychczasowych i planowanych działań Miasta w związku z przyjmowaniem uchodźców – ofiar rosyjskiej agresji na Ukrainę oraz organizowania pomocy dla osób zamieszkałych na zaatakowanych terenach.\n4. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie przyznania w 2022 roku Nagrody Miasta Stołecznego Warszawy Powstańcom Warszawskim. druk nr 2324\n5. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej m.st. Warszawy na lata 2022-2050. druk nr 2301\n6. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie zmian w budżecie miasta stołecznego Warszawy na 2022 rok. druk nr 2302\n7. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów poprzemysłowych w rejonie ulicy Orłów Piastowskich – część II obszar „C”. druk nr 2130 + A\n8. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. Podskarbińskiej – część II. druk nr 1970 + A i B\n9. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy Pałacowej w części wschodniej C. druk nr 2297\n10. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy zmieniającej uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla południowej części Targówka Mieszkaniowego. druk nr 2300 + A\n11. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie pozbawienia drogi kategorii drogi gminnej. druk nr 2308\n12. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych. druk nr 2309\n13. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy zmieniającej uchwałę w sprawie przyznania dotacji na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane przy zabytkach wpisanych do rejestru zabytków lub znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków, położonych na obszarze m.st. Warszawy. druk nr 2305\n14. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy zmieniającej uchwałę w sprawie stypendiów m.st. Warszawy SAPERE AUSO. druk nr 2312\n15. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie rozwiązania Zespołu Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych w Warszawie, ul. W. Reymonta 16 oraz likwidacji Bursy nr 8 wchodzącej w skład tego Zespołu. druk nr 2321\n16. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej Specjalnej nr 291 w Warszawie, ul. H. Dembińskiego 1. druk nr 2322\n17. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie założenia Branżowej Szkoły II stopnia Specjalnej nr 3 w Warszawie, ul. Łucka 17/23 w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Głuchych im. Jana Siestrzyńskiego w Warszawie, ul. Łucka 17/23. druk nr 2323\n18. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy zmieniającej uchwałę w sprawie ustalenia stawek jednostkowych dotacji przedmiotowej dla Ursynowskiego Centrum Sportu i Rekreacji na rok 2022. druk nr 2303\n19. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy zmieniającej uchwałę w sprawie ustalenia stawek jednostkowych dotacji przedmiotowej dla Centrum Sportu Wilanów na rok 2022. druk nr 2304\n20. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie zmiany statutu jednostki budżetowej m.st. Warszawy o nazwie Białołęcki Ośrodek Sportu. druk nr 2313\n21. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy zmieniającej uchwałę w sprawie nadania nazwy obiektowi miejskiemu w Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy. druk nr 2316\n22. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie nadania nazwy obiektowi miejskiemu w Dzielnicy Praga-Południe m.st. Warszawy. (Rondo Mariana Kociniaka) druk nr 2315\n23. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie nadania nazwy obiektowi miejskiemu w Dzielnicy Wola m.st. Warszawy. (ul. Fort Wola) druk nr 2318\n24. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie nadania nazwy obiektowi miejskiemu w Dzielnicy Ursynów m.st. Warszawy. (ul. Pustułeczki) druk nr 2319\n25. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku zbycia w drodze przetargu zabudowanej nieruchomości położonej w Dzielnicy Wola m.st. Warszawy przy ul. Stawki 40. druk nr 2299\n26. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia zgody na obciążenie służebnością gruntową nieruchomości położonych w Warszawie w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy przy ul. Marszałkowskiej i pl. Defilad. druk nr 2306\n27. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia zgody na obciążenie służebnością gruntową prawa przejścia i przejazdu nieruchomości położonej w Dzielnicy Ursynów m.st. Warszawy przy ul. Osmańskiej i ul. J. Mortkowicza. druk nr 2298\n28. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie przystąpienia do sporządzenia Gminnego Programu Rewitalizacji m.st. Warszawy do roku 2030. druk nr 2289\n29. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie zgody na przejęcie od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. druk nr 2331\n30. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie uchwalenia Programu zapobiegania przestępczości oraz porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli m.st. Warszawy pn. „Polityka bezpieczeństwa m.st. Warszawy”. druk nr 2307\n31. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia zgody na wniesienie do jednoosobowej spółki m.st. Warszawy pod firmą Szpital Grochowski im. dr med. Rafała Masztaka spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wkładu pieniężnego na pokrycie nowych udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki. druk nr 2310\n32. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia zgody na wniesienie do jednoosobowej spółki m.st. Warszawy pod firmą Szpital Praski p.w. Przemienienia Pańskiego spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wkładu pieniężnego na pokrycie nowych udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki. druk nr 2311\n33. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia zgody na wniesienie do jednoosobowej spółki m.st. Warszawy pod firmą Towarzystwo Budownictwa Społecznego Warszawa Północ spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie wkładu niepieniężnego (aportu) na pokrycie nowych udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki. druk nr 2320\n34. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie nieodpłatnego korzystania z parkingów działających w systemie „Parkuj i Jedź” organizowanych przez m.st. Warszawę w związku z organizacją przez Polski Związek Piłki Nożnej meczów piłki nożnej na Stadionie PGE Narodowym w Warszawie w 2022 roku. druk nr 2329\n35. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie zwolnienia z opłat osób obowiązanych do ubiegania się o wydanie nowego dowodu rejestracyjnego pojazdu z powodu zmiany administracyjnej. druk nr 2314\n36. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie stwierdzenia nieważności uchwał i stanowisk Rady Dzielnicy Praga-Północ m.st. Warszawy. druk nr 2163\n37. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyznaczenia miejsca do prowadzenia handlu w piątki i soboty przez rolników i ich domowników na terenie m.st. Warszawy oraz uchwalenia regulaminu określającego zasady prowadzenia handlu w piątki i soboty przez rolników i ich domowników na wyznaczonych miejscach. druk nr 2317\n38. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia opinii o lokalizacji kasyna gry. (ul. Grzybowska 63 - Casinos Poland CP sp. z o.o.) druk nr 2291\n39. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia opinii o lokalizacji kasyna gry. (ul. Grzybowska 63 - Casinos Poland sp. z o.o.) druk nr 2292\n40. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia opinii o lokalizacji kasyna gry. (al. Jerozolimskie 65/79 (poziom +2, +3) - Casinos Poland CP. sp. z o.o.) druk nr 2293\n41. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia opinii o lokalizacji kasyna gry. (al. Jerozolimskie 65/79 (poziom +2, +3) - Casinos Poland sp. z o.o.) druk nr 2294\n42. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia opinii o lokalizacji kasyna gry. (al. Jerozolimskie 65/79 (poziom +3) Casinos Poland CP. sp. z o.o.) druk nr 2295\n43. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia opinii o lokalizacji kasyna gry. (al. Jerozolimskie 65/79 (poziom +3) Casinos Poland sp. z o.o.) druk nr 2296\n44. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie ustanowienia pomnika przyrody. druk nr 2290\n45. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie uzgodnienia odstępstw od zakazów obowiązujących w odniesieniu do pomnika przyrody. druk nr 2325\n46. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia opinii dotyczącej pozbawienia lasu charakteru ochronnego. (ul. Ostów w Dzielnicy Wawer działka nr 50 z obrębu 3-11-31) druk nr 2326\n47. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia opinii dotyczącej pozbawienia lasu charakteru ochronnego. (ul. Sztygarów w Dzielnicy Wawer) druk nr 2327\n48. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia opinii dotyczącej pozbawienia lasu charakteru ochronnego. (ul. Ostów w Dzielnicy Wawer działki nr 2/31, 2/33 i 2/35 z obrębu 3-11-31) druk nr 2328\n49. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie rozpatrzenia skargi [dane zanonimizowane] na Dyrektora Domu Pomocy Społecznej. druk nr 2332\n50. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie rozpatrzenia skargi spółki MDM Szafarowicz Talarowski Szmilewski sp. j. na Prezydenta m.st. Warszawy. druk nr 2333\n51. Projekt uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie rozpatrzenia petycji Zjednoczenia Chrześcijańskich Rodzin. druk nr 2334\n53. Wolne wnioski i sprawy różne.\nWprowadził Traczyk Ewa (Biuro Rady m.st. Warszawy (RW)) 05-05-2022\nAktualizujący Traczyk Ewa (Biuro Rady m.st. Warszawy (RW)) 06-05-2022\nZatwierdzający Traczyk Ewa (Biuro Rady m.st. Warszawy (RW)) 06-05-2022\n5/6/2022 utworzenie jfeliga ( Biuro Rady m.st. Warszawy (RW) )\n5/6/2022 zmiana ETraczyk ( Biuro Rady m.st. Warszawy (RW) )


Recenzja gry planszowej Kocham Cię Polsko | MŁODY GIERCOWNIK gry planszowe, gra planszowa, zabawki, klocki, mlodygiercownik, gry karciane, gry logiczne, gry dla dzieci, pomoce dydaktyczne, gry paragrafowe, gry dedukcyjne, recenzje gier planszowych, gry zręcznościowe\nBardzo lubimy gry patriotyczne i dobrze o nich piszemy. Zawsze nawiązanie do kultury i promocji kraju czy też poszczególnych regionów to dodatkowe walory produktu, zazwyczaj jednak są to gry historyczne. Tym razem quiz, ale nietypowy, bardziej nawet gra imprezowa, ponieważ mocno medialny – chce się powiedzieć umuzykalniony, ważne też – nawiązujący do teleturnieju, a dzieci chętniej garną się do produkcji przypominających te oglądane w telewizji.\n„Kocham Cię Polsko” z wyglądu nie urzeka, karty zapisane są drobnym maczkiem, natomiast zaletą gry są konkurencje – nie jest to standardowe odpytywanie, ale przemyślane dyscypliny, które bawią i angażują uczestników. Pozycja dla 2-20 graczy w wieku od 10 lat, z tą liczebnością składu nie przesadzajmy, bo nie wystarczy miejsc, aby usiąść.\nPo otwarciu opakowania zwracają uwagę kopie polskich banknotów – wierne odwzorowanie dopinguje do zażartej rywalizacji. Dzieciom spodoba się barowy dzwonek, natomiast seniorzy skojarzą koło fortuny z innym teleturniejem, który triumfy święcił lata wcześniej, miłe wspomnienia z pewnością powrócą jak bumerang.\nStylistyka pozycji nawiązuje odrobinę do folkloru, nasz ludowy bocian, pojawia się słynny koziołek, nie mogło zabraknąć oscypka, a nawet skoczka narciarskiego, tylko który to z naszych mistrzów? Na kartach znajdziemy informację o nazwie rundy, rozpisane zadanie wraz z rozwiązaniem, informację czy zadanie wykonuje jeden czy oba zespoły, stawkę – wartość nagrody, wykorzystanie akcesoriów jak stoper, dzwonek, kartka z ołówkiem, aplikacja czy tarcza ze wskaźnikiem.\nGra mocno wyróżnia się na tle quizów ze względu na rundy. Konkurować będziemy w interesujących dyscyplinach, o których poniżej.\n„Literowanie” – należy rozdzielić słowo na głoski i przeczytać bez pomyłki, wyrazy są długie i raczej skomplikowane, żeby nie było za prosto – fajna i oryginalna konkurencja ukazująca skomplikowanie języka polskiego.\n„Kto jest kim?” – zadajemy pytanie odnoszące się do bohatera, na które zawodnik odpowiada twierdząco lub przecząco, następnie identyfikujemy osobę.\n„Kultowy przebój” – śpiewamy piosenkę i drużyna, która wylicytuje więcej wersów i poprawnie je zademonstruje zdobywa pieniądze. To ogromna przyjemność dla mistrzów wokalnych i fanów karaoke.\n„Kalambury” – rysowanie hasła na kartce, nie można pisać ani mówić. Konkurencja standardowa w tego typu produktach, tutaj niczym się nie wyróżniająca.\n„Zakazane słowa” – gra nawiązująca do wyrażeń tabu, nie możemy odpowiedzieć na pytanie słowami „Tak” lub „Nie”, co wcale nie jest takie proste, jak się początkowo wydaje – uczy elokwencji, sztuki wysławiania się pełnymi zdaniami.\n„Zgadnij, kto wykonuje cytowaną piosenkę” – przebój włączany jest z aplikacji, w rozwiązaniu należy podać wykonawcę oraz tytuł utworu. Po udzieleniu błędnej odpowiedzi pytanie przechodzi na kolejny zespół, czyli wypisz-wymaluj „Jaka to melodia?”.\n„Co ludzie powiedzą” – nawiązanie do popularnej „Familiady”, wskazujemy odpowiedź, która była wyżej w rankingu u ankietowanych.\n„Finał” – świetne karty, ponieważ związane z badaniami statystycznymi na temat Polski i Polaków, określamy liczbę procent, którego dotyczy pytanie, w nagrodę kręcimy kołem fortuny. Świetna konkurencja, ponieważ wyniki zawsze zaskakują.\nPrzyznam, że nie oglądamy tytułowego teleturnieju, gdyż nie mamy zbyt wiele czasu na telewizję, stąd produkt jest dla nas innowacyjny. Największą jego zaletą są znakomicie dobrane konkurencje, słabą stroną – wygląd. Produkt sprawdzi się na imprezach, jeśli goście nie mają oporów przed wspólnym śpiewaniem, które przecież nie każdemu wychodzi. Jeśli wasza ekipa jest otwarta na wyzwania i śmiała to „Kocham Cię Polsko” warto wyciągnąć na stół. Zdaje egzamin również przy tłumnych imprezach! Wspólne biesiadowanie to świetna rozrywka, sami się przekonacie!\nFilm: „Kocham Cię Polsko” – unboxing\nGry dla dorosłych i zaawansowanych, Gry dla dzieci i młodzieży\tbest game, best games, giercownik, gra Kocham Cię Polsko, gra planszowa Kocham Cię Polsko, gry imprezowe, Kocham Cię Polsko, Kocham Cię Polsko gra, Kocham Cię Polsko gra planszowa, Kocham Cię Polsko opis, Kocham Cię Polsko TM Toys, Kocham Cię Polskorecenzja, mlody giercownik, mlodygiercownik, najlepsze gry imprezowe, opis gry Kocham Cię Polsko, opis Kocham Cię Polsko, recenzja gry Kocham Cię Polsko, Recenzja gry planszowej Kocham Cię Polsko, recenzja Kocham Cię Polsko, Tm Toys, TM Toys Kocham Cię Polsko, top game, top games\n← Recenzja gry planszowej Manitoba\nRanking łamigłówek SMART →


W krajach azjatyckich dziewczęta i kobiety ozdabiają swoje dłonie i stopy mehndi przy każdej specjalnej lub pomyślnej okazji, a zwłaszcza na weselach. Mehndi często określany jako henna oznacza piękną okazję i wywołuje słodki uśmiech na twarzy, gdy jest zaprojektowany na rękach. Mehndi nie jest zbyt popularne w kulturze bengalskiej, ale ze względu na wpływy z północnych i zachodnich Indii stało się tendencją do stosowania mehndi również w ich społeczności.\nNajnowsze i łatwe projekty bengalskiego Mehndi dla rąk z obrazami:\nRzućmy okiem na bengalskie wzory mehndi, które są stosowane zarówno na dłoniach, jak i stopach.\n1. Projekt bengalskiego Mehandi w stylu pawia:\nPonieważ paw jest znany jako piękny ptak i wygląda znakomicie, gdy jest stosowany jako mehndi na dłoniach. Pawie pióra ozdobione małymi półokręgami i kropkami rozciągniętymi na dłoniach podkreślają ten wzór w bardzo artystyczny i ładny sposób oraz podkreślają wygląd dłoni poprzez liczne zagięcia.\n2. Wzory bengalskiego Mehndi dla nowożeńców:\nTen rodzaj ślubnego bengalskiego mehndi wygląda znakomicie i jest inspirowany starożytnymi rzeźbami świątynnymi. Na ramionach z tyłu duże kwiaty w kształcie główki z małymi liniami i łukami. Liście mango zaprojektowane wraz z kwiatem sprawiają, że cały ślubny wzór jest bardzo atrakcyjny i sprawia, że panna młoda wygląda wyjątkowo od innych.\n3. Śliczne bengalski projekt Mehndi z motywem winorośli:\nTen typ bengalskiej henny wygląda bardzo uroczo, gdy jest stosowany przez młode dziewczyny na dłoniach. Uroczy pięciopłatkowy kwiatek zaprojektowany na dłoni, a reszta dłoni wypełniona krzywymi i małymi liniami. Na palcach zastosowano motyw winorośli, dzięki czemu wydaje się wyjątkowy i niesamowity.\n4. Cieniowany kwiatowy bengalski Mehndi wzory:\nKwiatowy wzór w bengalskim mehndi jest bardzo powszechny i popularny, ponieważ przypomina kwiat, piękny o niebiańskim wyglądzie. Kwiatowe wzory są na ogół skośne na dłoni, a głowa jest nieodłączna od delikatnego nadgarstka do palca i wygląda bardzo modnie.\n5. Styl arabski Heavy Look bengalski Mehndi Design:\nWzory Mehndi inspirowane są krajami arabskimi. Ten typ projektowych dziewczyn uwielbia się stosować, ponieważ daje im modny i atrakcyjny wygląd. Na dłoniach piękne i misterne małe linie i krzywe są zaprojektowane z motywem winorośli na palcach, dzięki czemu wyglądają na ekskluzywny typ projektu.\n6. Tradycyjny bengalski projekt Mehendi dla stóp:\nTradycyjnie w kulturze bengalskiej dziewczęta nakładają na stopy i dłonie „alta” w kolorze głębokiej czerwieni. W dawnych czasach i nadal nakłada się go na brzegi stóp wraz z dużym kółkiem pośrodku stóp. Obecnie projektowanych jest wiele ładnych wzorów, takich jak kwiatowy, winorośli lub liście mango, które nadają typowy i tradycyjny bengalski wygląd.\n7. Prosty bengalski projekt Mehndi:\nTen rodzaj wzorów mehndi jest bardzo prosty w aplikacji, ale świetnie wygląda, gdy jest ozdobiony na dłoniach. Małe liście mango wraz z liśćmi zostały zaprojektowane, aby nadać młodym dziewczynom ładny i uroczy wygląd.\n8. Pełna ręka bengalski Mehndi Design:\nTo niesamowicie wyglądający projekt mehndi, w którym obie ręce są wypełnione skomplikowanymi i cienkimi liniami i krzywymi. Ten rodzaj konstrukcji nazywa się pełną dłonią, a obie dłonie są ozdobione niesamowitym i żywym wzorem, który w piękny sposób zakrywa dłonie i palec. To najlepsze bengalskie projekty mehndi na każdą okazję.\n9. Okrągły wzór bengalski Mehndi Design:\nWiele młodych dziewcząt uwielbia stylizować mehndi w inny i stylowy sposób. Tak więc ten rodzaj okrągłego wzoru może być dla nich idealnym wyborem, ponieważ zapewnia im również fajny, ale tradycyjny wygląd.\n10. Odbicie lustrzane Bengalski Mehndi Projekt:\nBengalskie dziewczęta i kobiety również uwielbiają i zdobią ten rodzaj lustrzanego odbicia mehndi. Słodki słuch jest zaprojektowany, gdzie w jednej ręce zaprojektowano połowę obrazu, a drugą połowę, podobnie jak w drugiej dłoni. Więc po dołączeniu wyświetlany jest piękny projekt, który nadaje Tobie i Twoim dłoniom niebiański wygląd.\nTeraz codzienne ozdabianie dłoni i stóp henną zyskuje na popularności ze względu na skomplikowany i bajeczny design, który nadaje kobiecie nowy wygląd i czarującą osobowość. Na każdą okazję każda kobieta zdobi mehndi i uzyskuje ten piękny i piękny wygląd. Chociaż mehndi wymazuje się w niektóre dni, ale kobiety i dziewczęta nakładają go bardzo łaskawie na swoje dłonie i stopy.\nCo powoduje wypadanie włosów DHT i jak je leczyć?\nGotisk arkitektur og moderne bygninger\nReisehjelp for reisende i USA: De viktigste tipsene for oppføringen!\n9 Najnowsza i stylowa sukienka smokingowa dla pań w modzie\n15 najnowszych wzorów bransoletek dla mody męskiej\n9 remèdes maison pour une entorse à la cheville\n15 najlepszych kolekcji projektantów kolekcji sandałów dla kobiet


Banach w senacie i na monetach | Wrocławski Portal Matematyczny - Matematyka jest ciekawa\nW kwietniu 2012 z okazji przypadającej na 30 marca tego roku 120 rocznicy urodzin Stefana Banacha Narodowy Bank Polski wyemitował okolicznościowe monety z wizerunkiem naszego wielkiego matematyka. Mają one nominały 2 zł, 10 zł (moneta srebrna) i 200 zł (moneta złota). Poniżej prezentujemy awersy i rewersy tych trzech monet.\nUchwałę upamiętniającą tę rocznicę podjął też (na wniosek Komisji Nauki, Edukacji i Sportu z inspiracji Polskiej Akademii Nauk) Senat Rzeczypospolitej Polskiej.\nPrzedstawiający projekt uchwały senator Kazimierz Wiatr powiedział m.in.: Trzeba zaznaczyć, że zasługi Stefana Banacha dla nauki światowej, zwłaszcza dla rozwoju współczesnej fizyki, w szczególności fizyki kwantowej (a wiemy, że dzisiaj jest to dziedzina rozwijająca się niezwykle dynamicznie, największy eksperyment światowy - akcelerator hadronowy pod Genewą przecież temu służy) są ogromne. Ale też warto przypomnieć, że niedawno wszedł na ekrany film o Bitwie Warszawskiej i tam to pięknie pokazano rolę, można powiedzieć, zaplecza naukowego. Deszyfranci i kryptolodzy wsławili się także w czasie II wojny światowej rozpracowaniem szyfratora Enigma. A to wszystko swoje źródło miało w polskiej szkole matematycznej, której podstawą stał się Stefan Banach. Oczywiście uchwała ma być docenieniem jego zasług, ma pokazać wkład Polski w naukę światową, ale także ma być zachętą, ma wskazać przykład dla młodzieży, która szuka swojego miejsca w społeczeństwie, w zawodzie, rozważa, czy zostać w Polsce, czy wyjechać, jaki zawód podjąć. Dlatego wydaje się, że jest to jak najbardziej właściwa inicjatywa.\nW kolejnym wystąpieniu senator Ryszard Górecki - wiceprezes PAN - dodał: Chcę w imieniu Polskiej Akademii Nauk złożyć serdeczne podziękowania przede wszystkim panu marszałkowi za zaakceptowanie inicjatywy i wszczęcie procedury podjęcia uchwały przez Senat. Dziękuję panu profesorowi senatorowi Kazimierzowi Wiatrowi, który bardzo zaangażował się w te prace. Pan senator jako osoba, która związana jest z naukami ścisłymi, jako matematyk i informatyk, chyba najlepiej z nas czuje, jaki jest postęp w rozwoju polskiej nauki między innymi dzięki matematyce i chemii. Stefan Banach to wielki autorytet, podobnie jak Maria Skłodowska-Curie, choć może nie tak wielkiej klasy, bo nie otrzymał nagrody Nobla. Chcę powiedzieć, że Banach rzeczywiście jest wielkim autorytetem i mówiło się o tym w Polsce od wielu lat. Na wielu uczelniach, na polskich uniwersytetach. Mamy liczne ulice nazywane imieniem Stefana Banacha. To był młody człowiek, młody matematyk, który w trudnych latach swojego życia, jak wspominał w swojej wypowiedzi pan profesor, senator Wiatr, studiował we Lwowie, wcześnie uzyskał doktorat i wkrótce potem, po dwóch latach został profesorem i służył polskiej nauce właśnie we Lwowie. Zmarł w 1945 r. na nowotwór. Po jego śmierci całe miasto, cała, że tak powiem, polska nauka, która pozostała we Lwowie, z wielkim płaczem i szacunkiem składała mu hołd i podziękowanie. Chcę też powiedzieć, że pamięć o profesorze jest podtrzymywana w Polsce przez Polskie Towarzystwo Matematyczne, które ufundowało nagrodę naukową imienia Banacha już w 1946 roku. W 1972 roku utworzono Międzynarodowe Centrum Matematyczne imienia Stefana Banacha przy Instytucie Matematycznym Polskiej Akademii Nauk, a w 1992 roku, w stulecie urodzin Banacha, ustanowiono medal jego imienia przyznawany za wybitne zasługi w dziedzinie nauk matematycznych. W najbliższych dniach, Narodowy Bank Polski upamiętni Stefana Banacha na złotej monecie dwustuzłotowej i srebrnych monetach dziesięcio- i dwuzłotowych wybitych właśnie z okazji omawianej rocznicy. Jestem bardzo wdzięczny – mówię to także w imieniu Polskiej Akademii Nauk – za to, że Senat okazuje szacunek profesorowi Banachowi i włącza się w działania na rzecz rozwoju polskiej nauki. Taka jest nasza rola i powinniśmy, jak mi się wydaje, czynić to bez wahania.\nTrudna sytuacja materialna i życiowa spowodowała, że Stefan Banach nie ukończył studiów wyższych. Był samoukiem. Jego niezwykły talent matematyczny odkrył profesor Hugo Steinhaus, dzięki któremu w 1920 roku Banach otrzymał stanowisko asystenta na Politechnice Lwowskiej. W tym też roku doktoryzował się, a w roku 1922 habilitował i został profesorem Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W roku 1924 został wybrany na członka korespondenta Polskiej Akademii Umiejętności.\nRok 1922, w którym Stefan Banach ogłosił drukiem swoją rozprawę doktorską, uważany jest przez wielu matematyków za przełomowy w historii matematyki XX wieku. Ogłoszona rozprawa stworzyła bowiem podstawy analizy funkcjonalnej będącej nowym, niezwykle ważnym działem matematyki. Bardzo szybko okazało się, że ma ona istotne znaczenie dla rozwoju nie tylko samej matematyki, lecz także dla innych nauk ścisłych, a szczególnie fizyki kwantowej. Stefan Banach uważany jest przez cały świat za jednego z największych matematyków ostatniego stulecia. Opracował on główne pojęcia i twierdzenia analizy funkcjonalnej, a wyrażenie "przestrzeń Banacha" znane jest matematykom i fizykom na całym świecie.\nStefan Banach był wielokrotnie namawiany do wyjazdu z Polski na bardzo atrakcyjnych warunkach. Między innymi namawiali go do tego tuż przed wojną John von Neumann, twórca teorii gier i informatyki, który przyjeżdżał trzykrotnie w tym celu ze Stanów Zjednoczonych do Polski, oraz amerykański twórca cybernetyki Norbert Wiener. Stefan Banach zawsze odmawiał. Z całą pewnością wyjazd uchroniłby go od ciężkich przeżyć w okresie okupacji i przedłużyłby mu życie. W latach okupacji niemieckiej, aby ratować swoje życie, Stefan Banach musiał zostać karmicielem wszy. Nadwyrężenie zdrowia w czasie okupacji spowodowało, że nie zdążył przenieść się do Krakowa na przygotowaną dla niego katedrę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zmarł we Lwowie w sierpniu 1945 roku. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.\nJesteśmy przekonani, że podjęcie przez Senat Rzeczypospolitej Polskiej uchwały w 120. rocznicę urodzin wielkiego matematyka Stefana Banacha w istotny sposób przybliży Jego sylwetkę oraz zainspiruje wiele osób i całe środowiska do żmudnej, ale owocnej pracy naukowej. Będzie też okazją do namysłu nad rolą matematyki w rozwoju intelektualnym i mentalnym, szczególnie w procesie edukacji młodego pokolenia, nie tylko w obszarze nauk ścisłych i technicznych.)\nW 100-lecie odzyskania przez Polskę niepodległosci 11 XI 2018 prezydent RP odznaczył Banacha pośmiertnie orderem Orła Białego za zasługi dla chwały, dobra i pozytku RP.


Najczęściej zadawane pytania - Konekt\nKalkulator Klient Indywidualny\nBaza wiedzy Najczęściej zadawane pytania\nImmisje – Co poradzić, gdy dym z komina sąsiadów wlatuje przez okno?\nNajpierw zawsze należy spróbować porozmawiać z sąsiadem. Być może nie jest tego świadomy jak bardzo dokucza mieszkańcom okolicznych posesji. Jeżeli to nie przyniesie efektów istnieje coś takiego, jak roszczenie negatoryjne. Zadziała czytaj więcej\nCo to są turbowenty?\nTurbowenty są to nasady obrotowe napędzane siłą wiatru. Ich zadaniem jest zapobieganie odwracaniu się ciągu czytaj więcej\nKiedy komin jest gotowy do pracy?\nKomin jest gotowy do pracy - co oznacza, że osiągnął pełną wytrzymałość połączeń - po około 10 dniach od zakończenia czytaj więcej\nCzy muszę wykonywać regularne przeglądy kominiarskie?\nPrawo wypowiada się na ten temat jednoznacznie: Przegląd kominiarski jest obowiązkowy lecz nie we wszystkich przypadkach. Prawo budowlane. Stan prawny: sierpień 2015: utrzymanie obiektów budowlanych. Art. 62 1. "Obiekty czytaj więcej\nWentylacja – Czy mogę z niej zrezygnować w łazience?\nŁazienka jest pomieszczeniem o dużym zawilgoceniu powietrza. Wentylacja w łazience jest nie tylko obowiązkowa ze względu na przepisy prawa, ale też niezaprzeczalnie potrzebna. Proszę sobie wyobrazić, że podczas kąpieli w wannie wydziela czytaj więcej\nCzy zalewanie stopy pod komin jest konieczne?\nNiezalanie stopy pod komin jest częstym błędem przy montażu. Powoduje to, że komin nie ma właściwej podstawy i swoim ciężarem może wykruszyć beton pod systemem. Jeżeli tak się stanie system opadnie na całej długości, a to z kolei czytaj więcej\nDlaczego trójnik pękł?\nTrójnik może pęc z kilku powodów: Spaliny, na ogół cieplejsze niż otoczenie oraz zastosowana w systemie ceramika, oddają swoją temperaturę ceramicznemu trójnikowi spalin. Trójnik przejmując ciepło, zwiększa swoją objętość, a nie czytaj więcej\nNa pytanie czym zasypać ceramikę jest tylko jedna prawidłowa odpowiedź: Absolutnie nie wolno niczym zasypywać ani tym bardziej zamurowywać przestrzeni między ceramiką a obudową komina. W tym wypadku sytuacja jest podobna jak przy czytaj więcej\nSznur ceramiczny – czy jego montaż jest konieczny?\nSznur ceramiczny jest absolutnie niezbędny. Niezastosowanie go do dylatacji połączenia urządzenia grzewczego oraz trójnika spalin może wiązać się z pęknięciem ceramiki. Do takiej sytuacji może dojść na skutek różnych właściwości czytaj więcej\nKomin z elementów różnych producentów.\nCzy warto montować komin z elementów różnych producentów? Komin z elementów różnych producentów nie jest najlepszym pomysłem. Tylko system kominowy zmontowany z elementów sprzedanych przez jednego producenta posiada certyfikat i czytaj więcej\nDylatacja – konieczna czy nie?\nNajpierw wyjaśnijmy, co to jest dylatacja? Dylatacja (lub przerwa dylatacyjna) jest to szczelina utworzona w konstrukcji celowo, tak by elementy wydzielone samodzielnie przenosiły obciążenia, odkształcenia czy przesunięcia. Najważniejszą czytaj więcej\nWentylacja w kuchni i kotłowni\nNasi klienci bardzo często poruszają problem wentylowania kuchni. Najczęściej pytacie nas czy wentylacja kuchni jest obowiązkowa. Tak! Bezwzględnie kuchnia musi być wentylowana i jest to regulowane przepisami prawnymi*. Musi czytaj więcej\n© Copyright 2020 Konekt Systemy Kominowe.


Właściwości termoizolacyjne okien plastikowych - Polish Navy\nNastały czasy, w których bardzo dużą uwagę przywiązuje się do różnego rodzaju kwestii, które związane są z ekologią oraz oszczędnością. Bardzo popularne stały się ostatnio domy pasywne. Są to budynki, które w maksymalnym stopniu ograniczają wymianę cieplną pomiędzy wnętrzem domu, a środowiskiem zewnętrznym i wykorzystują różne technologie, które pomagają w pozyskiwaniu cennego ciepła ze środowiska. Dzięki temu można sporo zaoszczędzić na energii cieplnej, nie trzeba bowiem wydawać tak dużo na paliwo, którym ogrzewa się dom w zimne dni. Bardzo ważna jest również szczelność okien oraz drzwi.\nPlastikowe, szczelne okna\nTakie okna są szczelne głównie dzięki swojej zaawansowanej budowie. Ich konstrukcja składa się bowiem z wielokomorowych profili, które sprawiają, że produkowane dzisiaj okna plastikowe są nie tylko bardzo estetyczne, ale posiadają doskonałe właściwości związane z izolacją cieplną oraz akustyczną. Nie trzeba posiadać domu budowanego zgodnie z budownictwem pasywnym, by móc cieszyć się możliwością zaoszczędzenia całkiem sporej ilości pieniędzy. Należy tylko mieć na uwadze, że same okna wiele nie zdziałają, jeżeli nieszczelne będą również drzwi, a nasz dom nie będzie odpowiedni ocieplony od strony zewnętrznej. W dzisiejszych czasach wiele osób decyduje się na wymienienie wszystkich okien na zdecydowanie nowsze, które są znacznie bardziej szczelne. Dzisiaj w dużym stopniu stawia się na oszczędność i ekologię, w sumie trudno się temu w jakikolwiek sposób dziwić.\nW kategorii Dom i ogród\tTagi ciepło, dom, drzwi, izolacja, okna, temperatura\nTakie okna muszą dawać sporą oszczędność, muszę o nich więcej poczytać.


Stacja NASA w Waszym domu! Do zrobienia rakiety potrzebne będą:\nnitka, cienki sznurek (np. na pranie) lub włóczka\nsamoprzylepny papier kolorowy (do dekoracji)\nJak zrobić domową rakietę?\nNa sznurek nawlekamy ucięty kawałek słomki. Sznurek (mocno napięty) przeciągamy przez cały pokój - dzieci mogą go trzymać lub przywiązać do mebli. Im dłuższy sznurek tym lepszy, trzeba jednak uważać, by był dobrze naprężony. Do słomki przy pomocy taśmy klejącej mocujemy nadmuchany balonik. By powietrze nam nie uciekało a jednocześnie, by łatwo było powietrze wypuścić końcówkę balonika zaciskamy np. klamerką, spinaczem. Teraz odsuwamy balonik na jeden koniec toru i puszczamy zacisk. Nasza rakieta odlatuje.\nPrzyjrzyjcie się uważnie rakiecie - w którą stronę ucieka powietrze? W którą leci balonik? Wylatujące z dużą prędkością powietrze odrzuca balonik w drugą, przeciwną stronę! Nazywamy to zjawiskiem odrzutu. Na zasadzie zjawiska odrzutu wzbijają się w kosmos prawdziwe rakiety. Rakieta wyrzuca z dużą prędkością gazy powstałe ze spalania się paliwa, a gazy te odpychają ją w przeciwnym kierunku. Na tej samej zasadzie poruszają się również samoloty odrzutowe. Zjawisko odrzutu wykorzystują też do poruszania się niektóre zwierzęta morskie np. ośmiornice i meduzy - szybkim skurczem ciała potrafią odrzucić wodę uzyskując w ten sposób pęd w przeciwnym kierunku.


Miodobranie w pasiece "U starosty" - KlodzkieInfo.pl\nKlodzkieinfo.pl > Wiadomości > Ekologia > Miodobranie w pasiece “U starosty”\nMiodobranie w pasiece “U starosty”\nW założonej przez starostę powiatowego pasiece niedawno pasiecie odbyło się miodobranie. Ten sezon był wyjątkowo urodzajny.\nMiodobranie w pasiece “U starosty” / fot. Starostwo Powiatowe w Kłodzku (facebook.com)\nPasieka funkcjonująca przy Starostwie Powiatowym w Kłodzku powstała, aby zwiększyć świadomość mieszkańców powiatu w temacie roli pszczół dla środowiska. Pszczoły zapylają aż 77% gatunków roślin, co sprawia, że są niezwykle istotnymi zapylaczami roślin kwiatowych. Ich rola w ekosystemie jest tak ważna, że gdyby wyginęły, ludzkość przetrwałaby jedynie 4 lata.\nZobacz też: Zasłużeni dla powiatu kłodzkiego wyróżnieni w plebiscycie “Róże Kłodzkie 2021”\nKłodzka pasieka powstała z inicjatywy starosty kłodzkiego Macieja Awiżenia w 2020 roku. W ubiegłym tygodniu w pasiece “U starosty” odbyło się miodobranie przeprowadzone pod okiem członków Zrzeszenia Pszczelarzy Ziemi Kłodzkiej. Ten sezon okazał się wyjątkowo urodzajny – z dwóch uli uzyskano aż 20 litrów miodu. Zebrany miód będzie przeznaczony na cele promocyjne powiatu kłodzkiego.\nDając dobry przykład zachęcamy Wszystkich do tworzenia własnych pasiek. Naukowcy przeprowadzili badania i wbrew pozorom miód w mieście jest równie zdrowy jak ten ze wsi. Zdarzały się nawet przypadki, że był bardziej czysty, ponieważ w mieście nie stosuje się oprysków.\n– Starostwo Powiatowe w Kłodzku (facebook.com)\nZobacz też: Jesienny ekopiknik ogrodniczy w Kłodzku\nTagi: EkologiaStarostwo Powiatowe w Kłodzku\nGmina Kłodzko. Podwyżka za wywóz śmieci\nWielkie sprzątanie Kłodzka\nJesienny ekopiknik ogrodniczy w Kłodzku\nRyś przywędrował na Ziemię Kłodzką


2013 Styczeń | Darmowa gra flash sex i porno raz dziennie. A nawet dwa!\nMiasto seksu – Sexwystawa sztuki\nCo można robić w tak słoneczny weekend? Dlaczego by nie pójść na wystawę. Porozmawiaj z seksowną kobietą o pięknych piersiach, wąską talią i przyjemnym głosem. Spędź czas w łóżku i upewnij się, że będzie to najlepszy czas w twoim życiu. Zabierz ją do kawiarni. Zasugeruj zerknięcie w przyszłośc czytając z jej dłoni. Zabierz ją do siebie, pieść jej nagie ciało i wybierz odpowiednią pozycję i prędkość.\nKategoria : Akcje, Hentai, Quizy\nSoki AneJiru – część 2\nJeśli podobała ci się cześć pierwsza Soków AneJiru, spróbuj zagrać w rozdział drugi. Jeszcze więcej sex przygód, więcej świeżych doznań już na ciebie czeka! Cycata laska hentai zrobi ci titfuck. Po tym ciesz się seksem w stylu na pieska zginając ją. Patrz jak utalentowana laska potrafi ujeżdżać fiuta i ssać go.\nStrefa Celebrytów 2\nStrefa Celebrytów 2 to kontynuacja erotycznej przygody, w której możesz poznać seksowne panie. Winona Ryder została przyłapana na próbie kradzieży w sklepie. Weź udział w procesie! Wciel się w rolę Johniego Deppa, który wytatuował sobie ręke tylko po to by przelecieć śliczna Winonę. Jeb-jeb ze stylowa złodziejką w damskiej ubikacji. Zerżnij celebrytkę online!\nSexy Quiz 3\nTak wiele lasek, tak wiele krajów! Zagraj w sex grę flash Sexy Quiz 3 online. Do wyzwanie możesz tu wybrać jedną z trzech gorących Azjatek. Przygotuj się na odpowiadanie na pytania o anime i filmach. Jeśli jesteś bystrym i utalentowanym graczem, jako nagrodę zyskasz nagie piękności! Rozkoszuj się patrząc na ich opalone ciała i naturalne, wielkie piersi!\nFani gorącego anime Final Fantasy z pewnością docenią nowy projekt hentai Final Fantasy Yuna, gdzie gracz może uprawiać sex z główną bohaterką tego odlotowego anime. Tu, jest ona dziwką, która chce pozbyć się swojego alfonsa. Wciel się w rolę jej kochanka i zapłać 3000$ by uwolnić ukochaną! Ocal Yunę by rżnąć ją długo i szczęśliwie!\nKategoria : Akcje, BDSM, Hentai, Po prostu pieprz\nSzczęśliwy pacjent – część 4\nZabaw się z dwiema, pulchnymi pielęgniarkami! One wiedza co robić z pacjentem! Zerżnij je obie naraz lub jedną po drugiej, a nie odmówią ci niczego! Styl na pieska, anal, cipka – od czego by zacząć? Ciesz się nagością! Ich mocne tyłeczki i wspaniałe zderzaki sprawią, ze śmietanka wyleci ci w majtki! Zdejmij spodnie i rozpocznij zabawę! Udowodnij sobie,m że prawdziwy z ciebie ogier i niech stoi ci jak najdłużej! Zagraj w Szczęśliwy pacjent – część 4 i niech pielęgniarki pokażą na co je stać!\nGra „Anioł 2” opowiada o napalonym aniele. Musi ona przejść przez kilka przeszkód w piekle. Nie pozwól by anioł zetknął się z innymi istotami lub by został zgwałcony. PO drodze gracz spotka psa, który wskakuje na nią w stylu na pieska, latający wibrator lub zboczonego ducha.\nKategoria : Akcje, Hentai, Obcy, Po prostu pieprz, Przygodowe\nSoki AneJiru – część 1\nSoki AneJiru – część 1 jest pierwszą częścią japońskiego sex filmu hentai pt. Soki Ane Jiru. Patrz na ten ekscytujący film o chłopaku, który rżnie kilka dziewczyn w tym samym czasie. Fanom anime film na pewno się spodoba, ponieważ film jest fantastyczny. Wciśnij przycisk graj i rozkoszuj się Soki AneJiru – część 1!\nKategoria : Akcje, Grupowe, Hentai, Po prostu pieprz\nStrefa Celebrytów 1\nWitamy w Hollywood! Twoim następnym przystankiem jest Strefa Celebrytów. Rozejrzyj się! Świat wiecznie młodych kobiet, silikonowych piersi i twardych ochroniarzy. Najseksowniejsze kobiety świata są na wyciągnięcie ręki. Udaj się do kraju sławy. Poznaj najgorętsza gwiazdkę Britney, daj jej strzała kokainy i rżnij ją na milion sposobów!


Power Geeks podbijają świat fikcji.: kwietnia 2017\nZawsze chciałam dołączyć do klubu książki. Sama myśl o tym by czytać określoną powieść wraz z innymi i na bieżąco dzielić się wszystkimi przemyśleniami, wątpliwościami wydawała się niezwykle frapująca. Dlatego, kiedy zobaczyłam wydarzenie „Kwiecień tylko z Panią Bovary” od razu kliknęłam przycisk biorę udział. Ta decyzja była fenomenalna! Nie dość, że poznałam niezwykłą historię po którą pewnie bym nie sięgnęła (jakoś niezbyt często mam kontakt z literaturą klasyczną) to jeszcze trafiłam na osoby, które tak samo jak ja kochają czytać i nawet można wchodzić z nimi w dyskusje. Wiem, wiem niby nic wielkiego, ale dla mnie to jest odkrycie roku. Zwłaszcza, że w moim umyśle rysował się obraz tego, że wszelcy blogerzy i youtuberzy są bardzo odlegli i nie będą chcieli nawiązywać dyskusji o literaturze/filmie z takim laikiem jak ja. I teraz możecie sobie wyobrazić jakie szczęście poczułam, gdy okazało się, że się pomyliłam.\nJednak zanim mogłam rozpocząć lekturę powieści musiałam zakupić swój egzemplarz. Pełna werwy oraz ekscytacji uruchomiłam przeglądarkę i zaczęłam szukać. Na jednym z wydań atakował mnie napis klasyka romansu i jak to ze mną bywa pojawiła się w moim umyśle wizja, wizja jak ta powieść będzie wyglądać. Spodziewałam się wielkiej miłości, motyli i czegoś tak uroczego, że nie będę potrzebować już czekolady ani innych słodyczy. Wstyd się przyznać, ale o powieści Flauberta nie wiedziałam nic dlatego jako tabula rasa mogłam sobie wyobrażać co tylko chciałam i wtedy po zakupie ebooka przekonałam się jak bardzo się pomyliłam. W moim przekonaniu określenie tej historii jako romans jest nietrafione. Dlaczego? Ponieważ wydźwięk całej tej książki jest zgoła inny i w żadnym stopniu nie opiera się na miłości. Przynajmniej nie na miłości romantycznej.\nPoznajmy Emmę i Karola\nNa samym początku pierwsze skrzypce gra Karol Bovary. Autor ukazuje nam jego młodzieńcze lata w szkole, na studiach a później jego pierwsze małżeństwo i pracę felczera. To przez perspektywę Karola poznajemy młodziutką Emmę, która wydaje się prawdziwą perłą, pracowitą gospodynią, idealnym materiałem na żonę. Karol niewątpliwie zafascynowany jest młodością, pogodą ducha dziewczyny jednak więzy małżeńskie wciąż go trzymały przy pierwszej małżonce. Jednak i nie będzie to akurat spoiler los tak chcę, że ta dwójka pobierze się. Jednak niech okoliczności zostaną dla was tajemnicą.\nEmma jako małżonka szanowanego felczera w małym miasteczku powinna być szczęśliwa, prawda? Przecież ma własny dom, który z początku postrzega jako cudowne miejsce. Wydawać się może, że Karol i Emma będą szczęśliwi do końca swojego życia jednak pojawia się w ich życiu najgorszy z najgorszych potworów. Codzienność.\nWielkie pragnienia i wielkie upadki\nMam do was pytanie. Przeglądacie czasem instagrama? Pewnie tak. Zastanawiam się, czy w waszych głowach również pojawia się takie pragnienie. Oto przeglądacie sobie zdjęcia i wszystko na tych zdjęciach jest piękne. Ludzie są piękni, ich rzeczy są piękne a w ich życiu jest tyle fascynujących wydarzeń, że aż w głowie się kręci. A zwykły człowiek (w tym przypadku ja) siedzi w rozciągniętym swetrze i szarych dresowych spodniach, zastanawiając się jak urozmaić swoją egzystencje.\nWiększość z nas marzy o wielkich przygodach, o miłości, która wstrząśnie całym naszym życiem a jednak przez większość czasu tkwimy w codzienności.\nTak właśnie również ma Emma, chociaż ze względy na czasy w których żyje nie korzysta z instagrama tylko z ckliwych romansów. Przez pryzmat tych historii sama pragnie ogromnych namiętności. Dziewczyna stworzyła sobie nierealny obraz miłości, który kłóci się z codziennością, która dogoniła ją szybciej niż to mogłoby się wydawać. I nagle przez te zwykłe obowiązki, zwykłe życie, zwykłego męża dom nagle stał się klatką.\nI pomyśleć, że ja dałabym ci wszystko, wszystko bym sprzedała, urobiłabym sobie ręce, poprosiłabym o jałmużnę, żebyś się tylko do mnie uśmiechnął, żebyś na mnie spojrzał, żebyś powiedział: "Dziękuje!". A ty siedzisz sobie spokojnie w fotelu, jakbym dotąd nie dość jeszcze przez ciebie cierpiała! Gdybyś się nie zjawił, wiesz? mogłabym żyć szczęśliwa! Kto ci kazał? Może to był zakład? Nie! Przecież mnie kochałeś, tak mówiłeś... Nawet przed chwilą... Już lepiej było mnie wygnać!\nNie o to chodzi by złapać króliczka tylko by gonić go\nEmma ściga tą miłość jak szalona. W swej naiwności nie potrafi dostrzec różnicy między miłością a pospolitą namiętnością. Nie potrafi dostrzec, że jest wykorzystywana. Będąc zaślepiona swoimi wizjami szczęśliwego życia, nie jest w stanie osiągnąć szczęścia. Jest wiecznie w tej gonitwie. Unieszczęśliwiając wszystkich.\nNie chcę zbyt wiele mówić o mężczyznach, którzy zastawili na nią sidła, gdyż to mogłoby trochę popsuć zabawę. Sama popsułam sobie radość odkrywania czytając przedmowę i wiedziałam dokładnie jak skończy się ta historia (uważajcie na to!). Powiem tylko jedno, że Rudolfa mam ochotę kopnąć a później wysłać go statkiem kosmicznym gdzieś poza nasz układ słoneczny.\nEmmie natomiast nie przyszło nawet do głowy, by się zastanawiać, czy go kocha. Sądziła, że miłość zawsze budzi się okamgnieniu, pośród gromów i błyskawic, jak niebiański wicher wdziera się w życie, wywraca je na nice, łamie zamiary niczym gałęzie i ciska serce w przepaść.\nCiesz się tym co masz\nWszystkie te pragnienia, takie ciągłe dążenie do nieuchwytnego ideału w tym przypadku miłości uświadomiło mi jedno, jak czasami słabo doceniamy to co mamy. Większość z nas ma tak, że wciąż chciałoby więcej i więcej. Jak to się mówi apetyt rośnie w miarę jedzenia. Wciąż mamy ten głód na życie i to jest fajne o ile potrafimy również cieszyć się tym co mamy, codziennością a nie tylko wyobrażać sobie sceny z najlepszych książek/filmów i myśleć kurczę też bym tak chciała. Cieszmy się małymi rzeczami a gdy przyjdą wielkie wydarzenia to odpalimy race, ciesząc się po stokroć bardziej. Wielkie przygody odczuwamy wtedy, kiedy koegzystują z codziennością. Przynajmniej ja mam zamiar w to wierzyć.\nLecz takie szczęście musiało być kłamstwem, wymyślonym, żeby pragnienia przemieniać w rozpacz.\nChyba teraz czas zabrać się za film :)\nWydarzenie "Kwiecień tylko z Panią Bovary"\nEtykiety: ebook, Gustave Flaubert, klasyka, książki, literatura francuska, literatura piękna, woblink, wydawnictwo sic!\nOutcast - Kirkman&Azaceta\nObejrzałam kilka pierwszych odcinków. Pojawiła się gęsia skórka. Wybiłam się z rytmu. Pojawiły się prawdziwie bezsenne noce. Nawet nie pamiętam ile odcinków obejrzałam. Dwa, trzy? Stwierdziłam koniec ze strachem. Zwłaszcza, że wszelkie mary, siły nieczyste, niewidzialne a przy tym mordercze i trudne do zwalczenia oddziałują na moją wyobraźnię a ja wpadam w paranoje. Zobaczyłam jednak komiks Outcast. I złamałam obietnice, które sama przed sobą złożyłam. Znów. Wiecie te straszne historie przeważnie są bardzo ciekawe i zaskakujące. Zresztą do strasznych historii mam stosunek, że jednocześnie je kocham i nienawidzę. Nawet, gdy twierdzę, że to koniec to w pewnym momencie po nie sięgam. Tak się stało właśnie z komiksem Outcast.\nMroczny dom, mroczna przeszłość\nZapraszam was do mrocznego domu. Wiem, wiem nikt o zdrowych zmysłach nie chciałby tam wejść. Przeszłość odznaczyła swe mroczne piętno na tym budynku. Wszystko jest brudne, obszarpane i oznaczone czarną już krwią. Do tego domu powrócił dawny mieszkaniec Kyle Barnes, który musi się zmierzyć z duchami przeszłości. Wszystkie chwile spędzone z matką wracają. Powracają wspomnienia wypełnione strachem, ciemnością, bólem. Jednak nie tylko dzieciństwo Kyle było ciężkie. Zło podąża za nim cały czas, depcze mu po piętach a Kyle musi odkryć powody dla których tak się dzieje.\nTylko wyrzutek może was uratować\nDemony nie kryją się jedynie w mrocznych zakątkach. Możemy je spotkać wszędzie. Mamy na przykład małego chłopca, który zaczął pożerać swoje ciało. Jednak istnieje osoba, która toczy bitwy o niewinne dusze ludzi i jest to wielebny. Wielebny to postać, która chwilami jeszcze bardziej mnie przerażała niż demony. Sam ma wiele brudu za uszami i coś czuje, że będą z nim związane różne afery. Jednak tylko gdybam, bo nie siedzę w głowie Kirkmana. Wracając do tego co się faktycznie dzieje. Wielebny słabo sobie radzi z wyganianiem demona i potrzebuje pomocy, którą znajduje u Kyle Barnesa. Tylko on jako wyrzutek jest w stanie wypędzać czysty nieczyste z opętanych. Chociaż tak naprawdę autor w dostępnych mi zeszytach nie tłumaczy co dokładnie oznacza bycie wyrzutkiem ani nie wyjaśnia kim jest tajemnicza postać w kapeluszu. Chociaż akurat tego ostatniego można się pod sam koniec trochę domyślić.\nKomiks nie jest aż tak straszny jak serial. Dlatego łatwiej było mi go przeczytać i nie paść ze strachu. Nawet nie schowałam się pod kocem a to ogromny sukces. Jednak teraz kusi by obejrzeć dalsze odcinki i odkryć prawdę, bo niestety w tych sześciu zeszytach nie odkrywamy zbyt wiele.\nWarto zwrócić uwagę zarówno na komiks jak i serial (który kiedyś obejrzę, kiedy przestanę być takim kurczakiem). Ilustracje w komiksie są świetne. Oddają w punkt klimat duszności i wszechobecne zagrożenie. Dodatkowym smaczkiem jest to, że bohaterowie przedstawieni w komiksie są wprost niesamowicie odwzorowani w serialu a fabuła przynajmniej na początku jest taka sama.\nWarto czasem się bać. Prawda?\nTytuł: Outcast - 1 - otacza go ciemność\nTytuł oryginalny: Outcast: a darkness surround him\nIlustracje: Paul Azaceta\nEtykiety: bezsenne noce, demony, horror, komiks, książki, Mucha Comics, wyzwanie czytelnicze, wyzwanie Wielkiego Buka\nKochani z okazji Świąt Wielkanocnych życzymy Wam wszystkiego co najlepsze. Szczególnie dużo ciepła (w sercu i na zewnątrz), wielu wspaniałych książek, filmów, seriali i przede wszystkim czasu żeby to wszystko zobaczyć. Bądźmy wszyscy, zdrowi, szczęśliwi i najedzeni świątecznymi potrawami.\nWieczory w Asgardzie, czyli ''Mitologia Nordycka'', Neil Gaiman.\nOsobiście świąteczny czas spędzam nie tylko przy stole. Postanowiłam poświęcić poranek na moją nową i gorącą jeszcze książkę. Przedstawiam ‘’Mitologię Nordycką’’! Neil Gaiman wie jak zaangażować czytelnika. Tutaj stykamy się z wybranymi przez niego historiami mitologii Nordyckiej. Sam autor zaznacza już na samym początku, że niestety mitów i historii związanych z tą kulturą jest tak wiele, że musiał się ograniczać.\nJeszcze nie udało mi się przeczytać całej książki, ale już mogę wam ją polecić. Bardzo sprawnie i barwnie napisane historie przenoszą nas w magiczny świat. Każdy, kto lubi fantastykę będzie zadowolony. Na samym początku dowiemy się między innymi jak powstał wszechświat czy najwięksi bogowie. Namiętność, okrucieństwo, magiczne krainy i wielkie skarby, jeśli to was nie przekonuję to się poddaje. Przeczytałam już kilka opowiedzianych na nowo, przez Gaiman’a historii i powiem, wam, że od razu miałam ochotę opowiedzieć je komuś żeby też zaczął się ekscytować jak ja.\nO matko no i ta piękna twarda okładka w odcieniach czerni i zieleni. Kiedy zobaczyłam ją pierwszy raz zdecydowanie odczulam bijącą z niej surowość a złoto, które przewija się w literach tytułu daje znak, że w środku czeka na nas inna rzeczywistość.\nWybrać ulubiony zestaw mitów jest równie trudno jak ulubioną kuchnię – Neil Gaiman\nZasmuciło mnie to, że książka jest taka krótka a czyta ją się bardzo szybko, ponieważ historie są bardzo lekkie i poczułam się znowu jakbym czytała bajki z dzieciństwa.\nUważam również, że te książkę powinni dodawać w zestawie albo, chociaż rekomendować do przeczytania przed serialem ''The Vikings''. Pamiętam jak podczas oglądania natrafiałam na różne nawiązania właśnie do mitologii nordyckiej a później często wertowałam fora internetowe żeby dowiedzieć się, o co chodzi. Z resztą każdy z was, kto czytał Tolkiena, Alana Garnera, komiksy Marvela oglądał ''Grę o Tron'' czy ''Avengers'' powinien sięgnąć właśnie po mity nordyckie, bo to one stanowią korzenie wielu nurtów literackich i historii wykorzystywanych w filmach czy serialach.\nDam znać czy książka do końca trzymała poziom. Myślę jednak, że się nie zawiodę. ''Nordyckie Mity'' to lektura polecana przeze mnie do czytania wieczorem a jak macie jakieś źródło ognia pod ręką to jeszcze lepiej podkręcicie atmosferę.\nEtykiety: fantastyka, książka, książki, literatura, literatura fantastyczna, loki, mity, mity nordyckie, neil gaiman, nordyckie mity, norse mythology, odyn, recenzja, thor, wydawnictwo Mag\nThe Get Down - recenzja najdroższego serialu Netflix.\nObejrzałam najdroższy serial Netflixa. Czy była to muzyczna rewolucja? A może wyszedł jeden wielki chaos? Sama byłam zdziwiona swoim ostatecznym stanowiskiem. Wyszło na to, że jednak lubię jak się dużo dzieje a inspirację komiksami, kung-fu i filmami sci-fi mnie nie odstraszyły. Reżyser Baz Luhrmann, który kiedyś zauroczył mnie ‘’Wielkim Gatsbym’’ i tym razem zaszalał.\nNa samym początku trochę fabuły: Serial opowiada o losach kilkunastoletniego Ezekiela Figuero, który przez przypadek poznaję dilera narkotyków o wdzięcznej ksywce Shaolin. Wraz z trójką swoich przyjaciół zostaje przez niego wciągnięty w świat pierwszych, podziemnych hip-hopowych imprez. Mimo tego, że Ezekiel ma szansę na studia na prestiżowej uczelni to zdecydowanie ciągnie go w stronę nowo poznanych rytmów hip hop. Zaczyna wykorzystywać swoje poetyckie zdolności do układania zgrabnych rymów dla swojej nowej muzycznej grupy ‘’The Get Down Brothers’’. Nasz młody bohater próbuję odnaleźć siebie w tym szalonym świecie tak samo jak jego wielka miłość Mylene Cruz, która pragnie wyzwolić się spod władzy ojca i stać się muzyczną gwiazdą.\nPrzyznam szczerze, że nie zaczęłam oglądać The Get Down z dniem premiery tego serialu. Moja przygoda z tą produkcją zaczęła się zupełnie przez przypadek. Przeglądając leniwie Netflix’a kliknęłam w miniaturę gdzie nawoływał do mnie wielki, czerwony napis ‘’NOWEO ODCINKI’’. Stwierdziłam, że mogę poleżeć jeszcze chwilę w łóżku i obejrzeć pierwszy odcinek żeby przekonać się czy ta warta 120 milionów dolarów produkcja jest warta oglądania. The Get Down nie do razu skradło moje serce. Szczerze mówiąc pierwszy odcinek był dla mnie bardzo przytłaczający. Pomyślałam sobie: ‘’Nie no kurcze tego wszystkiego jest za dużo.” Serial wydał mi się bardzo chaotyczny i nie byłam przekonana czy chcę go dalej oglądać. Na całe szczęście ciekawość zwyciężyła i nie żałuję nawet minuty z tych 11 odcinków.\nNajdroższa produkcja Netflix'a\nTo, że w te produkcję włożono bardzo dużo pieniędzy widać od razu. Muzyka, scenografia, kostium, montaż, zdjęcia – wszystko na najwyższym poziomie a animowane wstawki w komiksowym stylu były świetnym dodatkiem do całości. Moim zdaniem od strony technicznej nie ma się tak naprawdę, do czego przyczepić. W wypadku tego serialu możemy jedynie się tym rozkoszować i dziękować, że ktoś ustawił sobie poprzeczkę tak wysoko. Serial miał jednak pewne problemy z pojawieniem się na platformie Netflix. Przenoszono jego premierę tyle razy, że złośliwi zaczęli zmieniać nazwę serialu na ‘’The Shut Down’’. Na szczęście doczekaliśmy się.\n''Where there is ruin, there is hope for treasure'' - The Get Down\nMarzenia i miłość w rytmie disco\nSerial nie miał za zadanie znowu pokazywać tego ‘’strasznego Bronx’u ‘’. Research, jaki poczyniono w związku z produkcją miał na celu odkrycie tych wszystkich bardzo pozytywnych rzeczy, jakie działy się tam w latach 70’tych. Ja mogę stwierdzić, że bardzo dało się to odczuć podczas oglądania. Bronx dalej pozostaje biedną i niebezpieczną dzielnicą, ale to zdecydowanie nie wszystko, co możemy powiedzieć o tym miejscu po obejrzeniu serialu. To miejsce, które kryję w sobie wiele uzdolnionych, artystycznych ludzi, którzy w swojej codzienności kreują niesamowite rzeczy i oddają im całe swoje życie. W tle tętniące życiem kluby i podziemne imprezy, na których jednocześnie kwitnie handel narkotykami i rodzi się hip hop.\n''The Get Down'' to przede wszystkim dobrze opowiedziana historia o zwykłych ludziach. Historia może i prosta, ale za to z blichtrem disco, świetnym klimatem lat 70’tych i wszechobecną polityką, jaka panowała w tamtym czasie. Niewątpliwe obsada to duży plus serialu. A najfajniejsze jest to, że nie muszę tutaj wymieniać plejady gwiazd, ponieważ są to aktorzy, którzy dopiero na planie ''The Get Down'' zyskali doświadczenie.\nJa polecam z całego serca. Dla mnie był to serial o pierwszej miłości, dorastaniu, ryzyku, poświęceniu i marzeniach. Wydaję się, że to straszne banały ale czy to nie jest tak, że to te najprostsze rzeczy w naszym życiu są najpiękniejsze i najważniejsze?\nReakcja po seansie:\nEtykiety: baz luhrmann, bronx, disco, film, get down, hip hop, musical, netflix, recenzja, review, serial, seriale, series, sony pictures television, the get down\nPo złej stronie lustra - K.C. Hiddenstorm\nKręci mi się w głowie a słowa plączą się niczym dzika latorośl. Takie mam odczucia po przeczytaniu najnowszej powieści K.C. Hiddenstorm. ...