8 dobrych intencji ze złymi wynikami - biznesCzytaj Więcej\nGłówny » biznes » 8 dobrych intencji ze złymi wynikami\n8 dobrych intencji ze złymi wynikami\nW świecie nękanym skandalami i złymi intencjami dobrze byłoby pomyśleć, że dobre intencje zawsze prowadzą do sukcesu. Niestety, to po prostu nieprawda. W korporacyjnej dżungli droga do piekła jest czasem wybrukowana dobrymi intencjami. Niektóre niezapomniane i pozornie solidne wysiłki doprowadziły do spektakularnych niepowodzeń. (Zobacz także: Największe katastrofy fuzji i przejęć .)\nStarając się być wszystkim dla wszystkich\nDążenie do wzrostu często zachęca firmy do przekraczania swoich podstawowych kompetencji. Czasami jednak odejście od podstawowej działalności może być pomyłką. Firma Westinghouse Electric Co., założona w 1886 r., Odkryła to na własnej skórze. Firma, niegdyś światowa siła w swojej branży, zatrudniała takie oprawy jak Nikola Tesla i była odpowiedzialna za przełomowe osiągnięcia, w tym zrewolucjonizowanie wykorzystania prądu przemiennego do wytwarzania energii elektrycznej i budowę pierwszej w kraju elektrowni jądrowej.\nOpierając się na swoim sukcesie, firma rozdzieliła się na różne firmy. Wiele przejęć obejmuje Seven-Up Bottling Co., Longines-Wittnauer Watch Co. (która także sprzedawała dokumenty wysyłkowe), interesy nadawcze i telewizji kablowej, działalność w zakresie usług finansowych, producentów mebli biurowych i nieruchomości mieszkalnych. Rezultatem była olbrzymia firma typu jack-of-all-trade, ale mistrz żadnej. Firma upadła pod ciężarem wielu branż, pozostawiając swój oddział nuklearny jedynym ocalałym do dziś.\nIntel Corp. (INTC), założona w 1968 roku, stała się największym na świecie producentem układów półprzewodnikowych. W 1994 r. Odkrycie błędu w jego chipach FDIV i wynikający z tego atak mediów spowodowały lawinę negatywnego rozgłosu dla firmy. W rezultacie firma rozpoczęła bardzo udaną kampanię reklamową, dzięki której nazwa firmy stała się synonimem miejsca, w którym układy półprzewodnikowe znajdowały się „wewnątrz” wielu komputerów. Aby wykorzystać swój sukces, firma włożyła duży wysiłek w ekspansję w inne firmy, od płaskich procesorów telewizyjnych i układów do przenośnych odtwarzaczy multimedialnych, po układy do technologii bezprzewodowej.\nPomimo dobrze znanej marki firmy, wysiłki te nie przyniosły pożądanego poziomu sukcesu, a cena akcji spółki pozostawała na stosunkowo stałym poziomie przez ponad dekadę. Chociaż podstawowa działalność firmy nadal działa z powodzeniem, wysiłki na rzecz dywersyfikacji po prostu nie przyniosły zamierzonych rezultatów.\nPączki Krispy Kreme zaczęły się w 1937 roku, kiedy francuski szef kuchni zaczął robić lepkie ciasta i sprzedawać je sklepom spożywczym. Firma rozwijała się powoli i stała się regionalnym faworytem na południowym wschodzie. Kiedy założyciel Krispy Kreme zmarł w 1973 roku, firma została sprzedana Beatrice Foods, a rozwój firmy utknął w martwym punkcie. W 1982 r. Grupa franczyzobiorców kupiła Krispy Kreme i położyła podwaliny pod szybką ekspansję w latach 90.\nZachęcona przez miłośników ciastek firma szybko się rozwijała, nie tylko w kraju, ale także na całym świecie, otwierając lokalizacje franczyzowe na całym świecie. Firma rozpoczęła działalność publiczną w kwietniu 2000 r., A cena akcji wzrosła do prawie 50 USD do sierpnia 2003 r. Jednak w 2005 r. Firma odnotowała straty w wysokości 198 mln USD. Presja utrzymania zysków doprowadziła do skandalu księgowego. Zamknięcia sklepów stały się powszechne, a zapasy załamały się, tracąc prawie 90% swojej wartości. Na szczęście dla fanów firma pozostaje w biznesie jako część prywatnego JAB Holding Co.\nWzrost przez przejęcie\nBank of America (BAC) budował imperium po jednym przejęciu. Bank z Charlotte w Północnej Karolinie odkupił kolejne banki jeden po drugim, zwiększając swoją wielkość i rozszerzając swoją obecność, aż stał się dominującą siłą w branży. W przeciwieństwie do Westinghouse, skupienie na zakupach pozostało skoncentrowane w branży usług finansowych. Niestety nie wszystkie przejęcia poszły dobrze.\nDecyzja o zdobyciu wysokiej klasy firmy inwestycyjnej US Trust doprowadziła do słabego dopasowania kulturowego, ponieważ populistyczny bank detaliczny próbował wchłonąć prywatny bank białych butów. Jednak ten ruch został szybko zapomniany po ślubie ze strzelbą z gigantem przemysłowym Merrill Lynch. Starcia kulturowe po zakupie doprowadziły do szeregu głośnych odejść kierowników wyższego szczebla, ale nawet to nie wystarczyło, aby zatrzymać awans banku.\nWreszcie zakup skandalicznie zastawionej hipoteki ogólnokrajowej spowodował, że bank odziedziczył bałagan, który zdziesiątkował cenę akcji. Katastrofa rozpoczęła się od praktyk pożyczkowych w całym kraju. Firma udzielała wysokoprocentowych pożyczek subprime konsumentom o wątpliwej jakości kredytowej. Pożyczki te zostały następnie połączone w pakiet i sprzedane inwestorom jako wysokiej jakości papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką. Kiedy spadły wartości nieruchomości mieszkaniowych i wzrosły wartości domyślne właścicieli domów, Bank of America był zmuszony zapłacić 8, 5 miliarda dolarów w ramach legalnego ugody, co wiązało się z wielkim skandalem związanym z wykluczeniem. Wiele lat po przejęciu Bank of America nadal borykał się z problemami związanymi z całym krajem.\nTrzymanie się wypróbowanych i prawdziwych\nByć może będąc świadkiem zmagań firm, które próbują wprowadzić dramatyczne zmiany, Borders Books oparła swoje działania ekspansyjne na zwykłej strategii merchandisingowej. W latach 90. Borders wypełniło księgarnie kalendarzami, muzyką, płytami DVD i innymi towarami, aby uzupełnić swoją tradycyjną ofertę książek. Jego konkurenci poszli drogą online, korzystając z Internetu, aby oferować wygodne zakupy i ogromne zapasy. Brak ewolucji i nadążanie za dystrybucją online doprowadziły do zamknięcia ponad 300 sklepów i spowodowały utratę pracy przez około 11 000 pracowników, gdy 40-letni biznes upadł w 2011 roku.\nInnowacje dzięki nowym produktom\nCommodore International było siłą w branży, kiedy wypuściło na rynek słynny teraz komputer Commodore 64. Żądny technologii rynek konsumentów przyciągnął 64, które pozostawały nowatorskie w latach 1983–1986. Choć początkowe wysiłki były ogromnym sukcesem, próby stworzenia nowej i ulepszonej wersji nie powiodły się.\nCoca-Cola Co. (KO) stanęła przed podobnymi wyzwaniami, próbując „ulepszyć” wypróbowaną i prawdziwą recepturę Coke®. W obliczu malejącej sprzedaży firma całkowicie zrezygnowała z przepisu na swój sztandarowy produkt, wprowadzając na rynek nową colę w kwietniu 1985 roku. Nowa cola była fiaskiem, którego nienawidzili puriści i panowała w mediach. „Klasyczna cola” wróciła na półki niespełna trzy miesiące po wycofaniu.\nNazwa General Motors Co. (GM) była kiedyś synonimem przemysłu motoryzacyjnego. Duży pies z Detroit zgromadził takie kultowe marki, jak Cadillac, Chevrolet, Buick i GMC. General Motors był w czołówce w 1963 roku, z 50% udziałem w rynku. Przez następne dwie dekady gigant spoczywał na laurach, podczas gdy zagraniczni konkurenci budowali wydajne fabryki, które produkowały wysokiej jakości pojazdy po konkurencyjnych cenach.\nNa początku lat 80. ubiegłego wieku reputacja GM została zmarnowana, a jej udział w rynku zmniejszył się o połowę, ponieważ firma padła ofiarą samochodów wyższej jakości importowanych z Japonii. Od tego czasu firma dogoniła swoich konkurentów pod względem jakości, ale zwrot ten nastąpił dziesięcioleci.\nUnikanie negatywnej reklamy\nW 1886 roku bracia Johnson założyli firmę, która wkrótce wynalazłaby pierwszy na świecie komercyjny zestaw pierwszej pomocy. Stamtąd firma rozwinęła swoją obecność, wprowadzając takie ikony konsumenckie, jak Johnson's® Baby Powder, BAND-AID® Brand Adhesive Bandages i lek przeciwbólowy Motrin®. W 2008 roku firma odkryła, że Motrin nie rozpuszczał się prawidłowo po połknięciu. Zamiast wydać odwołanie i ponieść związaną z tym negatywną reklamę, firma wysłała tajnych klientów, aby kupili produkty z półek sklepowych, co doprowadziło do procesu sądowego w Oregonie w 2011 roku. Chociaż cel był honorowy, jego metoda wdrożenia zaowocowała miesiącami negatywny rozgłos, kiedy media i opinia publiczna dowiedziały się o niewidzialności.\nJakie lekcje mogą wyciągnąć inne firmy z kłopotów tych, które przeszły wcześniej? Największą lekcją może być to, że nie ma żadnych gwarancji w biznesie. Trzymanie się sprawdzonych i prawdziwych praktyk nie zawsze działa, a innowacje nie zawsze prowadzą do sukcesu. Wady rynku i niestabilna ręka losu to dwa powody, dla których analiza zapasów jest tak trudna. Nie ma łatwego sposobu, aby oddzielić zwycięzców od przegranych, zanim narazisz swoje pieniądze - bolesna lekcja, której wielu inwestorów nauczyło się na własnej skórze.\n© 2019 W świecie nękanym skandalami i złymi intencjami dobrze byłoby pomyśleć, że dobre intencje zawsze prowadzą do sukcesu. Niestety, to po prostu nieprawda. W korporacyjnej dżungli droga do piekła jest czasem wybrukowana dobrymi intencjami. Niektóre niezapomniane i pozornie solidne wysiłki doprowadziły do spektakularnych niepowodzeń. (Zobacz także: N 8 dobrych intencji ze złymi wynikami - biznesCzytaj Więcej


Chcesz otrzymać 500 zł na dziecko? Takie dokumenty będziesz musiał wypełnić - RMF 24\nChcesz otrzymać 500 zł na dziecko? Takie dokumenty będziesz musiał wypełnić\nWtorek, 2 lutego 2016 (09:55)\nSą już wzory dokumentów, potrzebnych do uzyskania 500 złotych na dziecko. Wczoraj projekt ustawy o programie 500+ przyjął rząd. Teraz nad tym projektem będzie pracował Sejm.\nTrochę więcej formalności będzie czekać rodziców, którzy chcą otrzymać 500 złotych na pierwsze dziecko. Te pieniądze przysługują tylko rodzinom, w których dochód na jednego członka rodziny nie przekracza 800 złotych lub 1200 złotych w przypadku dziecka niepełnosprawnego.\nTacy rodzice będą musieli wypełnić formularz o zarobkach. Nie trzeba przynosić zaświadczeń z pracy. Nasze dane zostaną zweryfikowane przez urzędy skarbowe.\nMinisterstwo Pracy w ten sposób opisuje te formalności:\nWniosek o to świadczenie będzie trzeba składać raz do roku. Będzie można to zrobić przez internet lub osobiście w gminie. Osoby ubiegające się o wsparcie na pierwsze dziecko, będą dokumentowały sytuację dochodową, dołączając do wniosku odpowiednie oświadczenie o dochodach. Gdy rodzina będzie ubiegać się o świadczenie wyłącznie na drugie i kolejne dzieci, nie będzie konieczności dokumentowania sytuacji dochodowej. Jedynie świadczenie na pierwsze dziecko uzależnione będzie od kryterium dochodowego i w takim przypadku co roku trzeba potwierdzić fakt nieprzekroczenia tego progu. We wniosku trzeba podać dane osoby starającej się o świadczenie, dane drugiego z rodziców oraz dane dzieci wraz z dodatkowymi zaświadczeniami i oświadczeniami, jeśli takie będą w indywidualnej sprawie niezbędne. Jednocześnie gmina sama będzie pozyskiwała podstawowe dane o dochodach, więc nie trzeba będzie już dołączać tych informacji.\nTUTAJ pełny wzór dokumentu.


Atlas Chmur recenzja filmu – KinoActive\nAktualności Polecamy - Slider Recenzje\nW natłoku produkcji, które serwują nam tę samą historię, tyle że ubraną w nowe opakowanie, oryginalność witamy z otwartymi ramionami. Kibicujemy reżyserom, którzy potrafią myśleć poza hollywoodzkim pudełkiem i stawiają sobie oraz publiczności wyzwanie poprzez sięganie po materiał uznawany przez wielu jako niefilmowany. Wówczas, nawet, jeśli zawodzą, potrafimy docenić ich starania i odwagę, znaleźć coś, dzięki czemu taki seans nie jest stratą czasu. W przypadku rodzeństwa Wachowskich wspomaganych przez reżysera "Pachnidła" Toma Tykwera, jedyne co możemy wynieść z seansu to życzenie, by wspomniana trójka już nigdy nie zabierała się za ekranizację czyjejś pracy.\n"Atlas Chmur" to tytuł niezwykłej powieści autorstwa Brytyjczyka, Davida Mitchella. Jego książka wydana w 2004 roku od razu zaskarbiła sobie zainteresowanie czytelników wskakując na listy światowych bestsellerów. Zyskała także nominacje do nagrody Bookera i zaszczytne miejsce w setce książek dekady według brytyjskich krytyków literackich. Jak powszechnie wiadomo "w przyrodzie nic nie ginie", więc mimo upływu aż 8 lat od daty publikacji Hollywood nie straciło z oczu potencjalnego hitu i w dobie technologicznego rozwoju postanowiono przenieść tę fantastyczną epopeję na język filmu. Odpowiedzialni za projekt twórcy "Matrixa" do spółki z Tykwerem mając do dyspozycji budżet liczący ponad 150mln i uznanych aktorów jak Tom Hanks, Hugo Weaving, Halle Berry mieli nie lada orzech do zgryzienia. Nie tylko ze względu na ogrom materiału, ale i przede wszystkim na sposób narracji i niezwykły styl powieści łączący ze sobą tradycyjną literaturę faktu ? listy, wywiad, dziennik z fikcją w postaci kryminału i mrocznego science fiction.\nFabuła filmu składa się z sześciu różnych historii rozgrywających na przestrzeni kilku epok. W ciągu trzygodzinnego seansu zawitamy do przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Na początku cofniemy się wstecz, do roku 1850, w którym śledzimy losy notariusza, Adama Ewinga odbywającego ciężką podróż statkiem przez Pacyfik z nadzieją ponownego ujrzenia swojej żony. Odwiedzimy także międzywojenną Belgię i poznamy utalentowanego, aczkolwiek bardzo kłopotliwego kompozytora, który popada w zatarg ze swoim mistrzem. Następnym przystankiem jest Ameryka lat 70-tych, gdzie obserwujemy dziennikarkę Luisę Ray próbującą zdemaskować rządowy spisek. Po niej przychodzi kolej na Timothy?ego Cavendisha, wydawcę mającego na pieńku z gangsterami żądającymi pieniędzy. W innej historii przeskakujemy do przyszłości, w której sztuczny człowiek, pracująca dla restauracyjnej korporacji fabrykantka Sonmi-451 zaczyna przejawiać ciekawość świata. A wszystko to zamyka Zachariasz, mężczyzna z wysp Pacyfiku i jeden z ostatnich ludzi, który opowiada dzieciom historię swojego życia.\nKażda z przedstawionych w filmie opowieści zapowiada się interesująco i każdy znajdzie coś dla siebie ? Jest wyjęty wprost z "Szafta" kryminał polityczny, komediowa wariacja "Lotu nad kukułczym gniazdem", a nawet ponura wizja dystopijnej przyszłości.\nNiestety, nie do końca możemy emocjonować się poszczególnymi fabułami i śledzić losy bohaterów ze względu na nielinearną narrację na jaką zdecydowali się Wachowscy. Taki sposób snucia historii w żadnym wypadku nie jest zły, wystarczy spojrzeć, chociażby na "Memento" czy "Pulp Fiction", którym zaburzenie chronologii wyszło na dobre. Jednak w "Atlasie Chmur? zastosowanie tej techniki jest nieumiejętne i wygląda jakby Wachowscy bez żadnego planowania rzutem kością decydowali, gdzie przerwać jedną opowieść, zacząć drugą i kontynuować trzecią. Co 3 minuty jesteśmy rzucani z jednej fabuły w kolejną, by potem wrócić do początku i chwilę później znaleźć się na końcu, a może w środku..nie, na początku..eeee.. końcu?. Już po pierwszym akcie filmu można zupełnie stracić orientacje w tym co dzieje się na ekranie i nie odzyskać jej aż do napisów końcowych. Dodatkowo pomysł, by wcielić tych samych aktorów w inne postaci z danej historii wcale nie pomaga w nadążaniu za rozwojem fabuły.\nReżyserzy zawodzą na całej linii. Zaburzając narrację, wprowadzając nagminne przeskoki w przeszłość i przyszłość bez żadnego większego sensu zniszczyli zabawę w odnajdywanie poszlak łączących każdą kolejną części filmu. Nieopierzenie twórców rekompensują, natomiast aktorzy ? Tom Hanks, Hugo Weaving, Hugh Grant i Halle Berry nie schodzą poniżej swojego poziomu i w swoich kreacjach wypadają bardzo przekonująco. Jednak najlepiej aktorsko popisują się Jim Sturgess w roli Adama Ewinga, Doona Bae jako Sonomi i Jim Broadbent wcielający się w bohatera najciekawszej historii, Timothy?ego Cavendish.\nDobre aktorstwo w produkcji kosztującej ponad 150 mln dolarów stawia w cień efekty specjalne, które wcale nie są tak oszałamiające, jak zwiastowali nam twórcy i sam trailer. W dobie "Avatara", "Transformers" czy nawet "Prometeusza", "Atlas.." nie wybija się pod względem technicznym i, gdyby wypuszczono w sezonie letnim zostałby zjedzony przez nie jednego tegorocznego blockbustera . Wrażenie robi, natomiast makijaż i kostiumy. Specjaliści od charakteryzacji przeszli samych siebie. Wytrwałym, którzy zdecydują się zostać na Sali kinowej do końca polecam poświęcić kilka chwil, by w trakcie napisów końcowych zobaczyć, kto tak naprawdę czaił się pod make-upem.\nZapowiadany na epopeję wyobraźni "Atlas Chmur" nie spełnia pokładanych w, nim oczekiwań i może śmiało konkurować do miana wtopy roku. Trzy godziny dłużą się niemiłosiernie a końca wyczekujemy właściwie od kilkudziesięciu pierwszych minut. Biorąc pod uwagę czas trwania filmu i narracyjny błąd Wachowskich nasuwa się pytanie czy nie lepiej byłoby adaptować książkę Mitchella na format serialu jak zrobiła to stacja HBO z niefilmowanymi dziełami R.R. Martina?. A może produkcja okazałaby się lepsza, gdyby za kamerą stał ktoś pokroju Camerona - tytan reżyserii zamiast rzemieślnika.., a może niektórych dziel literatury po prostu nie da się przenieść na kinowy ekran.\nTags: adaptacja, akcja, aktualności, atlas chmur, doona bae, dramat, film, halle berry, hugh grant, hugo weaving, jim broadbent, jim sturugess, komedia, kryminał, recenzja, s-f, tom hanks, tom tykwer, wachowscy\n„So what about that lapdance?”


Kryzys w 2020 roku będzie inny niż wcześniejsze - Rynek Inwestycji\nAktualności Firma Firmy rodzinne Gospodarka inwestycje Polityka Praca Społeczeństwo Świat\nJak powiedziała w wywiadzie dla dziennika “Gazeta Prawna” minister rozwoju Jadwiga Emilewicz, kryzys w 2020 roku będzie różnił się od kryzysów, jakich doświadczaliśmy do tej pory. Na pewno będzie on zupełnie inny niż ten z 2008 roku. Wtedy problemy zaczęły się od rynków finansowych.\nJak mówi cytowana przez dziennik “Gazeta Prawna” Emilewicz: Obecny sparaliżował cały świat, dotyka wszystkich państw i ich gospodarek. Ani instrumenty polityki monetarnej, ani fiskalnej, ani rozwiązania propopytowe nie są dziś adekwatne. Sytuacja zmienia się z dnia na dzień, niemal z godziny na godzinę. Decyzja premiera Włoch o zamknięciu wszystkich zakładów poza branżą spożywczą to naruszenie kolejnych łańcuchów wartości w Europie.\nW tej sytuacji konieczne jest podjęcie zupełnie niestandardowych działań. Emilewicz stwierdziła, że rząd zamierza dostarczyć firmom pomoc na tyle dużą, by mogły przetrwać kryzys w 2020 roku. Nie obędzie się jednak bez zaciskania pasa przez przedsiębiorców. Chodzi głównie o małe średnie przedsiębiorstwa.\nNiezbędne jest też dostarczenie kapitału na rynek dla zachowania płynności finansowej. Dla większych firm rząd proponuje subsydiowane wynagrodzeń i odroczenia płatności.\nKryzys w 2020 roku zmienił politykę Unii Europejskiej\nWiele z podejmowanych działań wynika z poluzowania polityki Brukseli wobec pomocy publicznej. Politycy europejscy uznali, że pomoc taka okazuje się niezbędna w zaistniałej sytuacji.\nEmilewicz zapowiedziała, że wsparcie dla przedsiębiorstw dostępne będzie już na początku kwietnia. Ponadto wszelkie aplikacje zostaną maksymalnie uproszczone i oparte głównie na oświadczeniach wnioskodawcy. W razie przedłużania się epidemii wprowadzone zostaną nowe formy wsparcie przedsiębiorców.\nMinister podkreśla, że sytuacja w kraju i na świecie jest bardzo dynamiczna. Nie można nawet ustalić, które branże zostaną jeszcze dotknięte przez koronawirusa. Dlatego właśnie pomoc uzależniona będzie od wielkości strat.\nMożna tu dodać, że kryzys 2020 roku wymaga od rządów zastosowania nieakceptowanych wcześniej rozwiązań. Obecnie przetrwanie wielu firm niemożliwe jest bez interwencji państwa. Panuje opinia, zgodnie z którą mechanizmy rynkowe przestały działać. Pewnym optymizmem napawa sytuacja w Chinach. Kraj ten powoli wychodzi z zapaści spowodowanej epidemią. Nie wiadomo jednak, jak długo problemy dotykać będą kraje europejskie i Stany Zjednoczone. Prognozy tworzone dla światowej gospodarki jeszcze kilka tygodni temu dziś okazały się nadmiernie optymistyczne.\nTagi: kryzys, PKB, pomoc, rząd, UE


Strona główna Oferty Dom Oferta JGA1039\nPelkom - oferta JGA1039\nwoda,\tprąd,\tsiła,\tszambo\nDom jednorodzinny ,wolno stojący, parterowy z użytkowym poddaszem i garażem. Parter tworzą: jednoprzestrzenna strefa dzienna z obszerną kuchnią,jadalnią i salonem z kominkiem oraz pokój dla gości, łazienka i hall. Na poddaszu trzy sypialnie, pokój kąpielowy oraz obszerny korytarz z wyjściem na duży balkon. Garaż z bramą ocieplaną na pilota. Całość ogrodzona , dużo nasadzeń, wjazd od gminnej drogi asfaltowej. Z okien przepiękny widok na panoramę gór Całość bardzo jasna i słoneczna. Atrakcyjne lokalizacja Dom wykonany jest z dobrych materiałów. Niskie koszty eksploatacji,studnia i szambo własne Dom energooszczędny, kominek (18kW) i ogrzewanie podłogowe elektryczne na parterze,konwekcyjne na piętrze, przepływowy cyfrowy podgrzewacz wody. Telefon, Internet (TP). Meble kuchenne w zabudowie i sprzęt na życzenie klienta pozostaną w cenie. Mozliwość dokupienia drugiej działki o pow ok 1700m2


0 # JoaCHim 2015-11-29 16:21\naaa tak się pan nawychwalał pana wrębiaka w kampanii wyborczej hihihihi\n-2 # Zdzisław 2015-11-29 18:09\nPoczekajcie chwilkę. Dopiero parę miesięcy jest ten pan na urzędzie burmistrza. Zobacz co jest w tych miesiącach zrobione: chodnik od stacji kolejowej do ul Chrobrego, ul, M.Reja wreszcie za chwilkę będzie oddana dla ruchu. Więcej byście chcieli w parę miesięcy?\n-2 # waldek 2015-11-29 20:38\nKonflikty na ulicach są spowodowane brakiem kultury osobistej użytkowników ruchu drogowego.Bądź miły dla innych oni tacy będą dla Ciebie.


Wyprawa do Malezji Wschodniej (małpy proboscis, ciekawostki o Malezji, wycieczka na Borneo, stan Sarawak) | Kompas Travel\nWyprawa do Malezji Wschodniej (Borneo malezyjskie) 2012\nSarawak: Kuching, Park Narodowy Bako, Semengogh Orangutan, Wioska Kulturowa Damai, Park Narodowy Gunung Gading, Park Narodowy Niah (jaskinie), Miri, Park Narodowy Lambir Hills, Park Narodowy Mulu.\nSabah: Kota Kinabalu, Park Narodowy Tunku Abdul Rahman (wyspa Sapi), Lok Kawi Wildlife Park.\n(Dokończenie wyprawy po stanie Sabah w drodze z Filipin w najbliższych latach. Przynajmniej taki mam plan.)\nDzioborożec jest gatunkiem żyjącym na Borneo.\n►Malezja ma moim zdaniem przewagę nad sąsiednią Tajlandią, dlatego że piękne wyspy Malezji są ciągle puste, podczas gdy Tajlandia jest przepełniona turystami i bardzo hałaśliwa. Tutaj możemy bardziej odpocząć od ludzi i być bliżej natury.\nEgzotyczna przyroda Borneo podczas pory deszczowej.\nBorneo malezyjskie – krótkie wprowadzenie\nBorneo malezyjskie dzieli się na stany Sabah i Sarawak i w oparciu o moje doświadczenie jest to zupełnie inny kraj niż Malezja zachodnia, pomimo że oficjalnie jest to ten sam kraj. Borneo malezyjskie to piękny, wręcz unikalny świat osobliwości przyrody oraz szczególnych kultur. Borneo malezyjskie to bogactwo głębokich dżungli, największych i najgłębszych jaskiń na świecie uformowanych w oryginalny sposób oraz świat pięknych wodospadów i naturalnych, ciepłych basenów. Z drugiej strony Borneo malezyjskie to także świat upału, dużej wilgotności oraz bardzo dokuczliwych komarów i pijawek, lecz wszystkie te rzeczy nie mają znaczenia w porównanu ze wspaniałymi widokami oraz interesującą florą i fauną. Do najciekawszych zaliczam tu przede wszystkim jaskinie Niah oraz Gunung Mulu, a także wspaniały Park Narodowy Bako oraz jego mieszkańców, czyli dumnego obywatela Borneo – małpkę długonosą. Są urocze!!! Poza tym na Borneo mamy szansę na zobaczenie orangutanów w ich naturalnym środowisku oraz przebywanie na pięknych, egzotycznych plażach ze wspaniałymi warunkami do nurkowania. W stanie Sabah mogę polecić między innymi wyprawę na Mount Kinabalu oraz archipelag Semporna. Borneo posiada też takie cuda natury jak największy kraj świata – Rafflesia, oraz rośliny owadożerne. Radzę też uważać na znaki ostrzegające przed atakiem krokodyli.\nNa koniec podam także kilka informacji praktycznych do Borneo malezyjskiego. Populacja na tak wielkim obrzarze to około 1.83 million, i są 24 grupy etniczne: Iban (29.5%), Chińczycy (28.9%), Malajowie (20.8%), Bidayuh (8.4%), i inni. Pomimo, że oficjalnie Malezja jest krajem islamskim na Borneo malezyjskie zamieszkuje 29% chrześcijan, 26% muzułmanów oraz 17% buddystów-taoistów. Borneo jest naturalnym rajem gdzie ludzie żyją w harmonii ze sobą i z przyrodą.\nKuching jest tradycyjnym wejściem do stanu Sarawak oraz jego stolicą. Dla mnie było to pierwsze miasto na Borneo do którego przyleciałem z Penang. Kuching (co znaczy „kot”) jest ciekawym, niewielkim miastem, które przecina rzeka gdzie znajduje się kolonialna, malajska i chińska zabudowa. Kuching to bardzo przyjemne miasto. Życie toczy się głównie w okolicach rzeki koło której znajduje się ładna promenada z licznymi barami, oraz w restauracjach i chińskich świątyniach, znajdujących się w małych, wąskich uliczkach. Kuching to także miasto wielu ciekawych muzeów, kilku parków oraz egzotycznej roślinności. Jest tu też oczywiście duży pomnik kotów, które powtarzają się w pamiątkach. Zawsze wieczorem otwierane są sklepy z pamiątkami, a na ulicach miejscowi rozkładają także stoiska z malezyjskimi hamburgerami i artykułami ulepszającymi życie seksulane. Koło głównego meczetu znajduje się też staw, stacja autobusowa oraz sieć tanich sklepów i herbaciarni. Kuching jest przyjemne i tanie i jest też znakomitą bazą wypadową do innych, bardzo ciekawych miejsc.\nZ lotniska na najbliższy przystanek autobusowy dostałem się autostopem a potem dotarłem „antycznym” autobusem do Kuching za jedyne RM 1.50. Przeszedłem przez kilka ulic i park i dostałem się do hostelu w Chinatown. Za łożko w pokoju wieloosobowym ze śniadaniem zapłaciłem tylko RM 20. W Kuching spędziłem kilka ładnych dni i poza wieloma atrakcjami jakie oferuje miasto, zobaczyłem też wiele ciekawych miejsc poza nim. Pierwszego dnia musiałem się trochę przespać dlatego wyszedłem zwiedzać dopiero po południu. W ciągu paru dni w Kuching, oprócz promenady nad rzeką zawsze tętniącej życiem zobaczyłem wiele interesujących miejsc, choć Kuching samo w sobie i jego pomniki kotów są nawiększą trakcją.\nWszystkie Muzea w Kuching znajdują się w jednym miejscu, wśród pięknych okoliczności przyrody. Są to między innymi Muzeum Sarawak, Muzeum Sztuki oraz Muzeum Historii Naturalnej. Jest także mocno reklamowane przez rząd Muzeum Islamskie, które jest co prawda interesujące lecz przesadne w swej treści. W muzeach tych możemy podziwiać między innymi lokalną sztukę, tradycyjną broń i ubiory oraz szczątki zwierząt z terenów Sarawak. Jest nawet szkielet dinozaura zaraz przy wejściu oraz szkielet wymarłego gada podobnego do krokodyla, także przed wejściem. Wszystkie te muzea są bardzo zajmujące i serdecznie je polecam. Zaraz za nimi znajduje się także bardzo atrakcyjny park z akwariami. Wśród egzotycznych drzew o bogato rozgałęzionych korzeniach pływają ryby oraz w jednym zbiorniku także krokodyl. Muzea znajdują się na pagórku z którego widać teren zielony oraz piękne drzewo, niespotykane w Europie. Niedaleko znajduje się też Muzeum Tekstylne, które jak sama nazwa wskazuje jest pokazem narodowych strojów stanu Sarawak z przestrzeni wieków. Poza tym chodziłem często nad rzeką oraz w dzielnicy Chinatown, byłem w sklepach z pamiątkami i w kilku chińskich świątyniach. Zaraz nad rzeką znajduje się atrakcyjny biały budynek oraz Brooke Memorial a w jego pobliżu w każdy weekend jest organizowany bazar pod gołym niebem. Kuching to przyjemne miejsce do zwiedzania oraz próbowania nowych, dobrych potraw. Dodam jeszcze że po drugiej stronie rzeki znajdują się jeszcze dwa obiekty: Astana oraz Fort Margherita, które w roku 2012 były zamknięte dla zwiedzających.\nSemenggoh – Centrum Rehabilitacyjne dla Orangutanów\nSemengogoh jest bezpiecznym azylem dla naszych bardzo bliskich krewnych – dla orangutanów. W ośrodku znajduje się las oraz specjalnie ułożone liny i platformy na których odbywa się karmienie. Turyści w ten sposób mogą oglądać orangutany. W Semenggoh nie ma dostatecznej ilości lasów aby można nazwać te warunki w pełni naturalnymi lecz jest to ciągle najlepsze co mogło spotkać orangutany w tych bardzo trudnych dla nich czasach. Sam byłem świadkiem gdy mama i jej dziecko na plecach wzięły banany a potem odkręciły kran z wodą aby się napić. Karmienie odbywa się od 9 rano do 3 popołudniu. W drodze powrotnej zmoczył mnie deszcz lecz całe centrum Semenggoh było bardzo edukacyjnym doświadczeniem, które pokazało mi życie tych wspaniałych kuzynów człowieka w warunkach bliskich do naturalnych, czyli bez krat i ogrodzeń. Semenggoh jest także o wiele tańsze niż podobny ośrodek tego typu w Sepilok w stanie Sabah. Za wejście zapłaciłem tutaj tylko RM 10.\nDostałem się tu lokalnym autobusem za RM 3,5 w jedną stronę, a jazda pod samą bramę parku trwa 40 minut. Radzę przyjechać wcześnie rano gdyż ostatni autobus powrotny do Kuching odjeżdża o 1.30 po południu. Potem pozostaje już tylko autostop lub taxi.\nW Semenggoh była zabawna sytuacja z dwoma lesbijkami z Anglii. Jedna była ładną blondynką która do wszystkich się uśmiechała a druga była ostrzyżona na krótko, miała tatuaże i groźne spojrzenie. Gdy próbowałem rozmawiać z blondynką jej dziewczyna od razu ją pilnowała. Potem już w Kuching rozmawiałem z dwoma chłopakami z Niemiec którzy mieli następnego dnia dzielić z nimi łódź do parku Bako, i mieli chytry plan. Zamierzali spić „babo-chłopa” i dobrać się do blondynki. Polska życzy szczęścia!\nKolejną bardzo dobrą wycieczą z Kuching jest park narodowy Gunung Gading, który jest jednym z mniejszych parków lecz mimo to ma bardzo atrakcyjne szlaki pełne egzotycznej roślinności oraz piękne wodospady i naturalne baseny. W Gunung Gading znajduje się wiele pięknych drzew z ogromnym korzeniami rosnącymi na skałach oraz sławny w Malezji największy kwiat świata – Rafflesia. Zainteresowanym radzę jednak najpierw zadzwonić do parku aby zapytać czy któryś akurat kwitnie. Gdy ja byłem w Gunung Gading, Rafflesia dopiero zaczęła rozkwitać i swoim kształtem przypominała wielką, pomarańczową kapustę. Tego dnia nie spotkałem innych zwierząt na dwóch lub czterech łapach, dlatego gdy dotarłem do wodospadu wykąpałem się pod nim nago w naturalnym basenie otoczonym skałami. Było pięknie gdyż byłem otoczony naturą. Rosły tu piękne drzewa pokryte pomarańczowymi grzybami, widziałem kilka pięknych ptaków i formacji skalnych, oraz oczywiście towarzyszył mi szum wody. Czas tutaj jak najbardziej polecam choć chcę zaznaczyć aby koniecznie przyjechać rano.\nDostać się do parku jest bardzo łatwo. Najpierw wziąłem miejski autobus za RM 1,5 do dworca Kuching Sentral, a stamtąd pojechałem do miasteczka Lundu za jedyne RM 12 w jedną stronę. Jazda trwała tylko 1,5h, a z Lundu do parku są jeszcze 3km, które można przejść albo liczyć na taksówkę lub sporadyczny autostop. Ja poszedłem w upale 3km a po drodze zerwałem papaję z drzewa. Przy drodze rośnie ich sporo także polecam.\n(Wiadomości ogólne i praktyczne, opis piękna naturalnego parku Bako, moje szczególne doświadczenia z parą Chińczyków oraz wesoły powrót autobusem do Kuching)\nPark Narodowy Bako jest dużym parkiem narodowym z wieloma interesującymi szlakami oraz wspaniałą dżunglą i żyjącymi w niej zwierzętami. Jednym z nich jest na przykład małpa długonosa, która jest jednym z symboli wyspy Borneo choć wspaniałości parku Bako możnaby długo wymieniać. Bako leży na wybrzeży Morza Południowo-Chińskiego, znajduje się on w małej odległości od Kuching i może się pochwalić między innymi 37 gatunkami ssaków, 184 gatunkami ptaków oraz 24 gatunkami gadów. W Parku znajdują się podstawowe domki dla turystów oraz zawsze obecne dzikie świnie które ryją w ziemi koło nich. W Bako znajduje się 17 różnych szlaków o różnych długościach i stopniu zaawansowania, i pomimo że można zatrudnić przewodnika wszystkie szlaki są tak dobrze oznaczone że można je pokonywać samemu. Wizytę w parku Bako radzę rezerwować z wyprzedzeniem pomimo że nie jest to konieczne. Gdy ja tu byłem najtańsze łóżko w pokoju wieloosobowym kosztowało RM 15.90, choć grupom radzę rezerować cały dom. Z łodziami nigdy nie ma problemu.\nMoja przygoda w Parku Narodowym Bako była piękna, i oto jej przebieg:\nNajpierw wsiadłem do autobusu w Kuching i po niecałej godzinie dostałem się do nabrzeża Bako Bazaar w Kampung Bako. Cena autobusu w jedną stronę to jedyne RM 3.5. Potem poszedłem do biura nad rzeką aby stamtąd zamówić łódkę do parku, lecz niestety dotarłem tu za późno gdyż aż o 1 po południu i nie miałem z kim dzielić kosztów. Biuro było bardzo przyjemne; całe z drewna, pod dachem i był także drewniany pomost. Do brzego przybija wielu rybaków na swoich łódkach lecz żaden z nich nie chcę płynąć do parku, dlatego nie warto pytać. Po drugiej stronie rzeki znajduje się też wioska rybacka na balach, łącznie z małym meczetem oraz wieloma domkami pokrytymi dyktą. Moją uwagę w tym miejscu zwróciły liczne plakaty i ostrzeżenia na temat ataków krokodyli. Jeden plakat przedstawiał człowieka rozrywanego na strzępy w pysku ogromnego gada. W tamtym momencie zastanawiałem się czy człowiek który robił to zdjęcie miał jakiekolwiek uczucia. Na stole była też czaszka wielkiego krokodyla razem z jego wielkimi zębami. Całe biuro było więc przyjemne ale towarzyszył mu także dreszcz emocji związanych z wciąganiem po wodę i rozrywaniem na strzępy. Wracając do dalszego transportu, jedyną możliwością dostania się do parku Bako jest łódź, tórej wynajęcie kosztuje RM 94 w obie strony. Jeśli podzielić koszty na cztery lub pięć osób nie byłoby problemu lecz dla mnie samego było zbyt drogo. Szczęście się jednak do mnie uśmiechnęło gdyż po godzinie czekania weszła młoda para z Chin. Chłopak chwalił się, że był bardzo bogaty gdyż wygrał mnóstwo pieniędzy w kasynach i dlatego zapłaci za łódź oraz zapłaci także za mój pokój, gdyż wynajął już cały dom na terenie parku gdzie i tak były dwa pokoje. Super! W końcu biedny podróżnik z Polski na tradycyjnie bardzo, bardzo niskim budżecie dostał coś za darmo. Z grzeczności oczywiście pytałem czy na pewno chce za mnie zapłacić ale on cały czas podkreślał swoje bogactwo. Mówił, że przegrał trochę pieniędzy w Singapurze ale wygrał fortunę w Makao. Ja oczywiście byłem w obydwu tych miejscach. Zapłaciłem więc tylko RM 20 za bilet do parku, po czym wsiedliśmy do łodzi i popłynęliśmy. Kierowca łódki się nie śpieszył abyśmy mogli podziwiać piękne, morskie widoki, a potem były także interesujące formacje skalne wyłaniające się z morza oraz przy samym porcie las suszonych drzew wyłaniający się spod wody. Podczas rejsu rozmawialiśmy trochę lecz zacząłem się czuć niezręcznie gdyż Chinka była dla mnie aż za miła. Usiadła przy mnie, objęła mnie i kazała swojemu chłopakowi zrobić nam zdjęcie. Zrobiło się jeszcze dziwniej gdy zaczęli rozmawiać po chińsku, a potem on mi oznajmił że w drodze rewanżu za darmowy pobyt i transport do parku prosi mnie abym zabrał jego dziewczynę na samotną wyprawę przez dżunglę. Co miałem powiedzieć? Oczywiście zgodziłem się a Chinka zrobiła mi jeszcze jedno zdjęcie. Jej chłopak natomiast palił papierosy i mówił że był zbyt zmęczony na przeprawę przez park. Chinka jednak nie była i nie mogła się doczekać. Gdy wyszliśmy na brzeg w parku, najpierw zobaczyliśmu dużo małp siedzących na poręczach, a potem idąc przez dżunglę po drewnianym podeście ruszyliśmy w stronę domu. W tej okolicy pasło się dużo dzikich, choć teraz już raczej udomowionych świn, które jadły resztki jedzenia. Możnaby nawet powiedzieć, że mieszkałem w pięknym chlewie gdyż zaraz pod moim oknem, czarne owłosione świnie także spały, pierdziały i wydawały ciekawe odgłosy. Pokój był jednak za darmo i to nawet niezły biorąc pod uwagę mój bardzo niski standard, a wielkim jego atutem było też to że znajdował się wśród wspaniałej przyrody. Chińczycy mieszkali obok. Tego samego dnia poszedłem z Chińczykami nad morze przez dżunglę aby się wykąpać w morzu. Chinka natomiast stała na skałach i robiła mi zdjęcia a jej chłopak siedział na ławce i palił papierosy. Przechodziliśmy też przez most pomiędzy pniami drzew wystającymi z wody a dżunglą. Stojąc tutaj widziałem dumnego obywatela wyspy Borneo, czyli małpkę Proboscis. Jest to małpa długonosa żyjąca najczęściej w lasach mangrowych z charakterystycznym, długim nosem. Przyroda oraz parę innych gatunków małp siedzących zaraz koło mnie były oczywiście piękne. Tego wieczora, po przyjemnym spacerze i morskiej kąpieli przechadzałem się jeszcze po plaży w pobliżu interesujących formacji skalnych. Goniłem też dzikie świnie co zawsze jest przyjemne, aż w końcu jedna była tak zmęczona że się położyła i dała głaskać. Potem wróciłem do swojego pokoju lecz zatrzasnąłem klucz w środku dlatego musiałem wejść przez okno co wymagało trochę pracy.\nTego samego wieczora wybrałem się też z grupą na oglądanie dżungli nocą i udało mi się znaleźć zieloną żmiję. Grupa była przerażona tym bardziej że wąż ten jest silnie jadowity, lecz ja wziąłem go na patyk podtrzymując ogon ręką. Węże są moja pasją. W swoim mieszkaniu, w sypialni trzymam kilka dusicieli a gdy byłem w Indiach i na Sri Lance trenowałem z kobrami. Ze żmijami miałem w tamtym czasie najmniejsze doświadczenie. Wycieczka ta kosztowała RM 15 lecz jeśli ktoś chce zaoszczędzić można się wybrać samemu pod warukiem, że posiadamy bardzo mocną latarkę. Należy te uważnie patrzeć na drzewa, liście i szczeliny w konarach drzew gdyż wszędzie kryje się życie.\nNastępnego dnia wybrałem się z Chinką na całodniową wyprawę. Nie było łatwo gdyż musieliśmy się wspinać po korzeniach drzew, przechodziliśmy przez dżunglę i pustynię, lecz mimo to Chinka wystroiła się w klapki. Poszliśmy Waterfall trail czyi wielokilometrowy, bardzo przyjemny marsz przez różne części parku. Na koniec zatrzymaliśmy się przy wodospadzie otoczonym wspaniałą egzotyczną roślinnością oraz naturalnym basenem, w którym oczywiście pływałem. Woda była przyjemnie zimna co dawało ulgę od upału i komarów. Chinka w tym czasie fotografowała przyrodę a ja delektowałem się wspaniałą wodą i otoczeniem. Spotkałem w tym miejscu chłopaka z Kanady co było dobre gdyż nareszcie mogłem się kimś bez problemu dogadać. Potem wróciłem z moją Chinką tą samą, piekną drogą nad morze. Cały dzień był bardzo udany a przyroda piękna.\nNastępnego dnia po południu wsiadłem do łodzi razem z chłopakiem z Kanady i z Chińczykami, i popłynęliśmy do biura parku. Tam Chińczycy wzięli taksówkę do Kuching a ja z moim kompanem poszliśmy na smażony ryż w pobliskiej knajpie bardzo niskiej klasy. Był tu jednak widok na rzekę i wioskę na balach, wnętrzności ryb na brzegu oraz bardzo dobry posiłek z chilli. Siedziałem pod drewnianym dachem jedząc za grosze na końcu świata i byłem bardzo szczęśliwy. Potem wsiedliśmy do autobusu za jedyne RM 3,5 i pojechaliśmy do Kuching. Podczas jazdy pewnie z powody zmęczena słońcem wyszło jednak nasze chamstwo i potem zdaliśmy sobie sprawę że musimy się jednak kontrolować. Jechały z nami dwie piękne kobiety o bardzo wydatnych kształtach a ja i Kanadyjczyk siedzieliśmy daleko od siebie więc musieliśmy głośno do siebie mówić. Po paru epitetach na temat ich piersi i całej reszty zdaliśmy sobie sprawę że byliśmy w Malezji gdzie ludzie mówią dobrze po angielsku. Kanadyjczyk właśnie przybył z Chin gdzie mówili tylko po chińsku a ja po prostu chamsko się gapiłem i komentowałem. Cóż za kompletny brak manier ze strony podróżnika z Polski, choć gdyby zatrzymała mnie policja byłem udokumentowanym Brytyjczykiem, więc przynajmniej Polsce nie przyniósłbym wstydu. Na marginesie dwa paszporty to dobra sprawa. Zależnie od cen wiz i polityki imigracyjnej mogę sobie wybrać kim chcę być. Polski paszport jest super gdyż wizy są tańsze i mamy mniej na sumieniu. Najgorzej i najdrożej mają zawsze Amerykanie.\nDodam jeszcze, że do parku Bako opłaca się wziąć trochę swojego jedzenia i napojów gdyż na miejscu jest drogo.\nDamai znajduje się na wybrzeżu zwanym Peninsulą Santubong i jest popularnym miejscem dla bogatych turystów, dlatego że znajdują się najlepsze hotele i bogate domy „tłustych portfeli”. Jest tu także przyjemna plaża, pole golfowe i kilka dobrych restauracji. Powstaje więc pytanie, co tak biedny turysta jak ja robi w takim miejscu jak Damai. Otóż jest tutaj także Wioska Kulturowa Damai, która jest muzeum pod gołym niebem. Wioska ta jest okazem tradycyjnych, starodawnych domów zbudowanych przez ludy stanu Sarawak, takie jak Iban, Melanau, Bidayuh i Orang Ulu. Znajdują się tu także malajskie i chińskie domy. Są one zbudowane z drewna, mają różne kształty i wysokości, a ich przeznaczenie zależy od kultury danej mniejszości etnicznej. Można tu także postrzelać ze specjalnej rurki bambusowej służącej do strącania małp zatrutymi strzałkami. Znajduje się tu także parę sklepów pod strzechą gdzie można kupić miejscowe, naturalne wyroby od ludzi ubranych w tradycyjny sposób. Domy (czyli tradycjne longhouses) to bardzo ciekawa podróż wiele stuleci wstecz, którą jak najbardziej polecam. Na koniec było też zabawne przedstawienie kulturowe. Po wszystkim kąpałem się w morzu.\nDo Damai, do hotelu Singgahsana Lodge otoczonego egzotyczną roślinnością, dostałem się zorganizowanym busem z hotelu Grand Margherita w Kuching (zaraz koło pomnika kotów), a jazda trwała około 45 minut. Za transport w dwie strony razem z wejściem do Wioski Kulturowej zapłaciłem RM 75. Gdy ja tu byłem, czyli w październiku 2012 nie było miejskich autobusów a zostanie na noc w Damai jest drogie. Jest to więc ciekawa wycieczka jednodniowa. Zainteresowani mogą też odbyć spacer przez dżunglę oraz odwiedzić pobliską wioskę rybacką Kampung Buntal gdzie znajduje się kilka restauracji w owocami morza.\nTransport z Kuching do parku Batu Niah\nZ dworca autobusowego Kuching Central wziąłem autobus nocny jadący w kierunku Miri. Na początku planowałem pojechać do Miri aby potem wrócić aż 115 km, lecz pomyślałem że nie ma to sensu, dlatego wysiadłem na dworcu niedaleko skrzyżowania gdzie znajdował się skręt do parku narodowego. Do tego momentu jazda trwała 14h i kosztowała mnie RM 80. Na dworcu dawali bardzo dobre jedzenie i polecam zwłaszcza ryby z ryżem w malajskim sosie i do tego warzywa. Potem poszedłem na skrzyżowanie, usiadłem na drodze i złapałem autostop. Od rozwidlenia dróg do bramy parku jest jeszcze 15km także lepiej aby ktoś się zatrzymał. Ja miałem szczęście.\nZ Miri należy pojechać autobusem 102 km do rozstaju dróg w stronę Kuching, a potem ostatnie 13 km autostopem lub taksówką. Trochę bliżej jest z miasteczka koło parku, o nazwie Batu Niah lecz nie ma potrzeby tam jechać.\nPark Narodowy Jaskiń Niah\n(Dokładny przewodnik po parku Niah)\n115 km od Miri znajduje się jeden z wielu fenomenów piękna naturalnego Borneo i świata – Jaskinie Niah. Jest to niewielki park narodowy gdyż zajmuje on tylko 32 km² i obok fascynujących jaskiń w parku narodowym Mulu, Niah są jednymi z największych atrakcji stanu Sarawak. Poza dżunglą i jej piekną naturą, oraz krokodylami żyjącymi w rzece, jaskinie Niah są dowodem na istnenie pierwszych cywilacji żyjących na tych terenach. Turyści przyjeżdżają tu zazwyczaj tylko po to aby zobaczyć jedną jaskinię lecz ja zrobiłem o wiele więcej. Wejście do parku kosztowało mnie RM 20 a pokój RM 42 lecz ja zapłaciłem RM 20, dlatego że dzieliłem pokój z Japończykiem.\nDzień I – Jaskinie\nPierwszego dnia wybrałem się na 8km przeprawę przez dżunglę. Najpierw przedostałem się łódką przez rzekę gdzie znajdowało się ostrzeżenie o atakach krokodyli, a potem udałem się na moją przygodę. Po prawo znajdowało się Muzeum Archeologiczne, gdzie zobaczyłem wystawy nawiązujące do archeologii, geologii i ekologii jaskiń. Jest to też ostatnie miejsce gdzie można kupić wodę a w drodze powrotnej pamiątki. Był oczywiście upał i ogromna wilgotność dlatego w takich warunkach nie było łatwo. Pomimo, że w dżungli jest zbudowane drewniane przejście nad ziemią, czasami było ono połamane przez powalone drzewo. Oprócz egzotycznej przyrody hitem tego dnia były trzy duże jaskinie, które są głównym powodem przyjazdu do Niah. Najpierw poszedłem 3,1km do Jaskini Sprzedawców, czyli ogromnej otwartej jaskini leżącej na zboczu góry. W jaskini tej ciekawe są interesujące formacje skalne oraz fakt że nie ma ona jednego zamkniętego wejścia. Jeśli chodzi o jej rozmiar to myślę, że zmieściłaby w sobie trzy korty tenisowe. Następnie poszedłem kolejne 1,4km do Wielkiej Jaskini, która była niegdyś miejscem chowania zmarłych nawet 40000 lat temu. Wielka Jaskinia była rzeczywiście ogromna, choć aby poznać jej wielkość należy wejść głębiej gdyż w środku znajduje się kilka ciemnych korytarzy, przepaści oraz fascynujących formacji skalnych. Wszystko to oczywiście w towarzystwie pół miliona nietoperzy oraz smrodu ich odchodów. Wielka Jaskinia jest tak ogromna, że tylko jej wejście jest szerokie na 250 metrów a w najwyższym punkcie ma 60 metrów wysokości. Następnie drewniane schody prowadzą przez absolutną ciemność, poprzez mroczny labirynt do miejsca gdzie zaczynamy widzieć światło dzienne. W drodze przez labirynt kierujący się ku dołowi, gdzie czasem sufit jest trochę za nisko, niezbędna jest latarka gdyż nie widać absolutnie nic. Co dziwne nietoperze też nie zawsze widzą gdyż jeden przelatując zderzył się ze mną.\nPotem dotarłem do Malowanej Jaskini, która jest mniejsza lecz jak nazwa wskazuje jest atrakcyjna z powodu malunków na skałach. Malowana Jaskinia też nie jest łatwa gdyż dla bardziej ambitnych fotografów w grę wchodzi wspinanie po nierównym terenie. Dalej znajduje się wysokie, żelazne ogrodzenie, które oddzila nas od reszty parku. Zazwyczaj gdy turyści widzą wielką, żelazną bramę od razu zawracają. W bramie jest jednak jeden brakujący element, co po krótkiej wspinaczce pozwala na przedostanie się na drugą stronę. Nie żałowałem gdyż część parku zamknięta dla turystów też była bardzo ciekawa i przygodowa. Tutaj drewniana droga była często połamana przez powalone drzewa, a że była pora deszczowa musiałem zejść na podmokły teren dżunglii i znowu wspinać się na istniejącą drogę. Raz też nadepnąłem na gwóźdź co nie było przyjemne. Potem szedłem poprzez dżunglę obserwując wielkie drzewa z ogromnymi, wysokimi konarami, skały owinięte korzeniami drzew i co jakiś czas także wąskie dopływy rzeki. Było wspaniale i był to bardzo ciekawy, edukacyjny dzień lecz także bardzo męczący. Po powrocie miałem odpocząć trochę i iść nad rzekę aby świecić krokodylom po oczach, lecz byłem tak wykończony że już nie wstałem. Spędziłem całą noc w autobusie z Kuching, potem wziąłem autostop i od razu udałem się na męczącą wyprawę w ciężkich warunkach. Jaskinie Niah kosztowały mnie sporo zdrowia.\nDzień II – przeprawa przez dżunglę i wspinaczka na Bukit Kasut\nMoja wyprawa tego dnia była tylko z pozoru łatwa. Najpierw przedostałem się przez rzekę a potem szedłem około godziny przez dżunglę. Był to przyjemny spacer w wilgotnym upale oraz w towarzystwie owadów. Pierwsza faza była więc bardzo łatwa, lecz potem dotarłem do podnóża wapiennej ściany i od tego momentu robiło się trudniej. Na początku wchodziłem po schodach, a przy samym ich końcu usiadłem z ludźmi tam pracującymi przy zbieraniu ptasich gniazd z jaskiń. Z tego co wiem w parku Niah żyje 59 gatunków ptaków i jeden z nich używa swojej śliny do produkcji gniazd, które z czasem twardnieją. Biedni ludzie wspinają się po ścianach jaskiń bez zabezpieczenia po to aby zdobyć te gniazda. Dlaczego? Dla Chińczyków jest to afrodyzjak wart nawet $2000 za kilogram. Robią z tego zupę i piją, mimo że każdego roku zbieracze gniazd spadają ze ścian i umierają.\nPotem zaczęła się moja wspinaczka na Bukit Kasut. Pomimo że szczyt ma tylko 205 metrów wysokości, stanowi on spore wyzwanie dla śmiałków, ktorzy chcą się dostać na samą górę. Wspinałem się po pionowych ścianach trzymając się drzew, korzeni i szczelin w skałach. Natomiast potem miałem pomoc w postaci lin i drabin przymocowanych do pionowych ścian. Na szlaku było wiele pięknych roślin i formacji skalnych lecz upał i trud wspinaczki sprawił że w tamtych chwilach większą wagę przywiązywałem do tego aby nie spaść. Po dostaniu się na szczyt byłem przede wszystkim z siebie zadowolony że w końcu dotarłem bo nie było łatwo. Na wierzchołku znajdowały się interesujące skały oraz rośliny skalne charakterystyczne dla Borneo. Niektóre z nich przypominały drzewa iglaste a inne długie kaktusy lub aloes, lecz były to inne gatunki. Po demną znajdowała się gęsta dżungla oraz jej wysokie konopie a dalej na horyzoncie miasteczko Batu Niah, plantacje oleju palmowego, i w oddali także Morze Południowo Chińskie.\nCała wspinaczka była ciężka i piękna lecz nie polecam jej każdemu z uwagi na bezpieczeństwo. Są łatwiejsze miejsca lecz są także bardzo trudne gdzie ściany są pionowe i jedyną pomocą są ostre szczeliny skał i korzenie drzew. Ważne też jest aby zostać na szlaku, a przy zmęczeniu i w upale można się łatwo pomylić. Dla odważnych i pewnych siebie jest to jednak wspaniała przygoda.\nTransport z parku Niah do Miri\nNajpierw autostopem do stacji autobusowej gdzie zjadłem coś pysznego, a potem autobusem do Miri za RM 10.\nMiri to przyjemne miasto leżące 123 km od Sułtanatu Brunei, które znajduje się blisko wielu wspaniałych parków narodowych, jak na przykład wcześniej opisywane jaskinie Niah. Mieszkałem tu w tanim hostelu o nazwie Minda Guesthouse gdzie za łożko w klimatyzowanym wieloosobowym pokoju zapłaciłem tylko RM 20. Miri jest bardzo małe dlatego przeszedłem je całe w niecały dzień. Pomimo, że jest tu na tyle przyjemnie że można spędzić nawet dwa dni, najlepsze atrakcje znajdują się poza miastem. Będąc w Miri poszedłem do kilku ciekawych miejsc lecz osobom nie zainteresowanym zwiedzaniem polecam dobrą kuchnię, parę ładnych parków w mieście oraz dyskotekę na przeciwko hotelu. Będąc w Miri poszedłem między innymi na bazar turystyczny gdzie mogłem kupić pamiątki z podróży, lecz było niestety zbyt drogo. Miri jest niestety trochę droższe jeśli chodzi o pamiątki, dlatego że Brunei jest dość blisko i przyjeżdża trochę turystów. Potem byłem w małym parku z oczkiem wodnym a następnie wszedłem na górę aby zobaczyć Petroleum Museum. Podobno jest to jedno z najlepszych miejsc aby zobaczyć proces wydobywania ropy naftowej. Na zewnątrz było parę ciekawych ekspozycji lecz tego dnia była wystawa dinozaurów, których już widziałem wiele. Następnie poszedłem do Centrum Turystycznego, które jest bardzo dobrym źródłem informacji jeśli chodzi o podróż po stanie Sarawak. Stamtąd poszedłem na bazar centralny Tamu Muhibbah, który jest dobrym miejscem na kupienie egzotycznych warzyw. Nieopodal jest też inny bazar, z ubraniami, a zaraz za nim znajduje się chińska świątynia San Ching Tian, która jest największą taoistyczną świątynią w Azji Płd-Wsch. Wieczorem natomiast chodziłem po mieście, przysiadłem na malajską przekąskę oraz nazrywałem mango prosto z drzewa. Przyznam się też że drzewo mango znajdowało się na terenie meczetu, dlatego musiałem to robić pod osłoną nocy. Muzułmanie modlili się a ja zrywałem mango, jednocześnie zjadając jeden lub dwa. Potem umyłem ręce w ich basenie i wyszedłem. Jednak meczety też się do czegoś przydają.\nDo Miri wiele razy jeszcze wracałem gdyż była to moja baza wypadowa do okolicznych parków narodowych.\nTransport z Miri do Parku Narodowego Mulu\nJedyną drogą do Parku Narodowego Mulu którą ja polecam to samolot. Do parku Mulu można się też podobno dostać łodzią, lecz ta podróż trwa wieki i jest droższa. Z Miri do Mulu odlatają małe samoloty w których jest 50 siedzeń i radzę zarezerwować samemu przez internet aby było taniej. W biurze chcieli mi sprzedać ten lot za RM 350, natomiast ja zapłaciłem RM 272. Lot należy rezerować na www.maswings.com.my i polecam te linię jako szybki i niedrogi sposób poruszania się po Borneo malezyjskim. Z Miri można się dostać na przykład do Kelabit Highlands oraz każdego innego miejsca na Borneo. Aby jednak nie tracić na przygodzie ja używam lotów tylko wtedy gdy jest konieczne. Lot z Miri do Mulu trwa 0,5h i na pokładzie dostałem też napój. Na lotnisko dostałem autobusem do głównej drogi, a potem kilka kilometrów na piechotę i autostopem. Radzę wziąć ze sobą trochę przekąsek. Park Narodowy Mulu znajduje się około 110km na południowy wschód od Miri.\nPark Narodowy Mulu\nPark Narodowy Mulu jest światowym fenomenem przyrodniczym i jednym z największych bogactw środowiska naturalnego. Park Mulu ma pierwotne lasy deszczowe, unikalną florę i faunę oraz największe jaskinie na świecie, z których zwłaszcza jedna mogłaby zmieścić około 15 boisk do piłki nożnej. Jedna z jaskiń jest domem dla około 3.5 mln nietoperzy. W Parku Mulu są także dzikie koty i czarne niedźwiedzie lecz aby je zobaczyć należałoby iść przynajmniej tydzień w głąb dżungli. Jeden z przewodników powiedział że pracuje w parku od 16 lat i dzikiego kota widział tylko raz przez około 2 sekundy, dlatego park ten polecam tylko jako unikalnie piękne miejsce gdzie możemy podziwiać egzotyczną przyrodę i zapierające dech w piersiach formacje skalne.\nPo krótkim locie odebrałem szybko bagaż i zapytałem o tanie zakwaterowanie. Niestety na terenie paru jedna noc kosztuje od RM 40 nawet do RM 200. Ja jednak wsiadłem do małego busika za jedyne RM 5 i kierowca zawiózł mnie pod bramę parku. Tam w zamieszkałem w prywatnym domu gościnnym za jedyne RM 20. Nie zgadzam się więc z tym że akurat w tym przypadku pokoje należy rezerować z wyprzedzeniem. Park Mulu jest bardzo popularny dlatego z roku na rok będzie coraz łatwiej z tanim zakwaterowaniem. Mieszkałem zaraz nad rzeką w domu na drewnianych balach a po drugiej stronie rosły wysokie konopie parku Mulu. Krajobraz i cisza tego miejsca były kojące i myślę że także niezbędne dla kogoś kto mieszka na co dzień w dużym mieście. Po niedługim czasie poszedłem się zarejestrować i zapłacić RM 10 za wejście.Wejście jest co prawda tanie lecz potem za każdą wycieczkę trzeba płacić osobno, co sprawia że po dodaniu cena rośnie. Wejście do parku prowadziło przez most wiszący nad rwącą rzeką a przed nim znajdowała się mała knajpa. Posiłek kosztował tu około RM 10 a reszta cen była bardziej wygórowana niż w Miri. Samo biuro było ozdobione w najpiękniejsze zdjęcia natury pochodzące z parku Miri, a Panie w biurze były bardzo pomocne.\nPodczas mojego pobytu w parku Mulu odbyłem następujące wycieczki:\n►pierwszego dnia poszedłem na wieżę obserwacyjną, która znajduje się pół godziny od bram parku. Jest to kilkupiętrowa wieża oblepiona plakatami takich zwierząt jak na przykład ptak hornbill, czyli duma Borneo. Pośród wysokich konopii na samym szczycie wieży miałem nadzieję, że zobaczę te piekne ptaki lecz należy to sobie niestety wybić z głowy. Słyszałem ich odgłosy i trzepot skrzydeł, lecz wszystkie zwierzęta mieszkające w dżungli są mistrzami kamuflarzu. Jest to przyjemne doświadczenie ze względu na przyrodę oraz obserwacje bardzo wysokich drzew na różnych poziomach. Ta przyjemność jest za darmo. Należy tylko zostawić zwrotny depozyt w wysokości RM 50.\n►Jaskinie Deer Cave i Lang Cave. Była to jedna z najciekawszych wycieczek, podczas której najpierw szedłem około godziny przez dżunglę i podziwałem ogromne drzewa i ich masywne korzenie.\nDeer Cave jest jedną z największych atrakcji parku i jedną z największych jaskiń świata. Jaskinia ta ma 174m szerokości, 122m metry wysokości w jej najwyższym punkcie oraz ponad 2km długości. Jaskinia ta jest bardzo silnie powiązana z geologiczną przeszłością Borneo gdyż wewnątrz znajdują się wapienne skały powstałem w wyniku sprężonych muszli morskich i dalej rozbudowane w powstałych lagunach powstałych przez rafy koralowe. Aby zdać sobie sprawę z ogromnej wielkości tej jaskini niestety mój opis polegający na kilku informacjach nie wystarczy, gdyż mejsce to jest tak potężnym tworem natury. Oprócz tego przejścia w jaskini znajdują się na różnych poziomach. Natomiast woda deszczowa wpadająca do środka poprzez małe szczeliny, powoduje że skała wapniowa pęka i formuje się na różne kształty co jeszcze bardziej pogłębia tę jaskinię. Na samym dole jest też rwąca rzeka, która także pogłębia Deer Cave i łączy ją w ten sposób z Lang Cave. Do tego wszystkiego Deer Cave ma jeszcze dwa bardzo istotne elementy. Pierwsza z nich to formacja skalna w kształcie głowy Abrahama Lincolna a drugi to około 3,5mln nietoperzy codziennie wylatujących z jaskini. Jest tu też punkt obserwacyjny z którego można je oglądać.\nPark Narodowy Mulu – Borneo malezyjskie. Proszę zwrócić uwagę na sławną formację skalną w kształcie twarzy prezydenta Lincolna.\nInną jaskinią na tej samej wycieczce jest Lang Cave, która jest kolejnym pokazem „jaskiniowej architektury” w jej najlepszym wydaniu. Lang Cave nie jest tak duża, lecz jest bardzo ciekawa i znajduje się obok Deer Cave i obserwatorium nietoperzy. Wchodząc po betonowej, a potem po drewnianej podłodze możemy oglądać podświetlone skały wapienne w opływowych kształtach. Są tutaj masywne stalagmity i stalaktyty, oraz drobne chropowate skały na nieregularnych sufitach. Lang Cave jest mokra gdyż przez cały czas spływa do niej woda. Niestety jedynym złym punktem programu jest to, że jak to zawsze bywa w jaskiniach jest za ciemno na ostre zdjęcia.\nDeer Cave i Lang Cave można zobaczyć na jedenj wycieczce za jedyne RM 20.\n►Tego samego dnia późnym wieczorem wybrałem się na samotną wędrówkę po Botanicznym Szlaku Nocnym, jak jest to nazywane w Mulu. Szedłem małą ścieżką pomiędzy drzewami i obserwowałem życie nocne. Było to bardzo interesujące gdyż nocą dżungla jest zupełnie inna. Ta atrakcja jest za darmo.\n►Następnego dnia wybrałem się na wycieczkę aby zobaczyć Clearwater Cave i Cave of the Wind. Ta wycieczka była bardzo ciekawa gdyż najpierw płynęliśmy długą, wąską łódką i czasem szorowaliśmy po dnie. Najpierw stanęliśmy też w małej wiosce na małe zakupy złożone z plecaków z liści i bambusa oraz naszyjników z muszelek, lecz poza obejrzeniem tych bardzo ciekawych wyrobów nikt nic nie kupił. Potem wsiedliśmy znowu do łódek i kontynuowaliśmy nasz przygodowy szybki rejs, aż dotarliśmy do Wind Cave. Tutaj wchodziliśmy po drewnianych schodach gdyż wejście znajdowało się na pewnej wysokości. Wind Cave jest słynna z powodu ciekawych formacji skalnych oraz świeżej bryzy oraz wiatru (stąd nazwa). Wind Cave jest pozatym dlatego unikatowa gdyż tutaj stalagmity i stalaktyty mają formę cienkich, pionowych kolumn. Obok znajduje się Clearwater Cave czyli kolejna piękna jaskinia z czystą, turkusową wodą. Przez jaskinię tą przepływa podziemna rzeka, której wody wydostają się na zewnątrz. Oznacza to że lustro czystej wody w otoczeniu formacji skalnych jaskini daje piękny efekt. Pływanie tutaj nie jest dozwolone ale na zewnątrz znajduje się krystalicznie czysta, turkusowa woda w której pływałem przez jakiś czas. Było to moje ulubione miejsce tego dnia. Zwłaszcza biorąc pod uwagę upał oraz otoczenie lasu tropikalnego pływanie w zimnej wodze było bardzo orzeźwiające. Potem wróciliśmy łódkami do bram parku. Cała wycieczka kosztowała RM 50.\n►Wieczorem poszedłem do Wodospadu Paku. Znajduje się on około godziny od bramy parku w kierunku Deer Cave. Droga do wodospadu Paku prowadzi poprzez dżunglę, wzdłuż rzeki. W pewnym momencie po prawej stronie zobaczyłem mały wodospad, dlatego wszedłem do rzeki po glinianej nawierzchni. Pływałem tu pod skałami a od czasu do czasu miałem prysznic pod wodospadem. Czas tutaj minął mi w cudowny sposób, gdyż Paku to kolejny bardzo bliski kontakt z naturą….wolny od opłat.\n►W dniu wyjazdu poszedłem jeszcze na Spacer po Konopiach. Jest to most linowy zawieszony na bardzo wysokich konopiach i ten w parku Mulu jest akurat najdłuższy w całej Malezji. Sam spacer przynajmniej 30m nad ziemią na bujającym się moście jest nie lada przeżyciem. Cał wycieczka trwa razem około 2h i kosztuje RM 35. Drochę drogo biorąc pod uwagę, że na konopiach jest się tylko ponad pół godziny lecz jest to przeżycie jedyne w swym rodzaju. (Ta sama atrakcja tylko że krótsza jest także w parku Taman Negara w Malezji Zachodniej).\nPark Narodowy Mulu ma też wiele innych atrakcji, które są realizowane przez bardzo małą rzeszę turystów. Niektóre z nich to jaskinie dla zaawansowanych wymagających specjalistycznego sprzętu. Te wyprawy są dostępne lecz są też one znacznie droższe i wymagają zezwolenia kierownika parku, a przy tym liczba uczestników jest zawsze ograniczona. W parku Mulu jest także kilka popularnych szlaków, jak na przykład wyprawa na szczyt Gunung Mulu (2376m n.p.m.) i wymaga on siły, wytrzymałości i sprawności fizycznej. Innymi szlakami jest Szlak Łówców Głów oraz możliwość zobaczenia wysokich, ostrych szczytów zwanych the Pinnacles. Wyprawy te jednak wahają się w granicach RM 600-800 i zajmują nawet tydzień. Zatem opcji w Mulu jest bardzo wiele, spośród których wiele jest wytrwałych z grubszymi portfelami.\nMyślę, że Park Mulu jest wyjątkowy, zasługuje na szczególną uwagę i jest tam jeszcze wiele do odkrycia. Mul jest piękny a wizyta tutaj jest koniecznością dla wszystkich podróżujących po stanie Sarawak.\nLambir Hills jest stosunkowo małym parkiem, lecz pomimo to na obszarze 6952 hektarów naukowcy odnaleźli największe bogactwo przyrodnicze. Oznacza to że pomimo swojego niewielkiego rozmiaru Lambir Hills posiada najwicej gatunków egzotycznych roślin, choć także 237 gatunków ptaków, wiele gatunków małp, dzikie świnie oraz latające wiewiórki. Idąc poprzez wspaniały las deszczowy docierałem do pięknych wodospadów oraz kąpałem się w ich naturalnych basenach. Oprócz dużej wilgotności i ciepłego klimatu dookoła mnie była oczywiście tropikalna przyroda oraz dżungla mówiąca swym własnym językiem. Czasami też napotykałem na ślady zwierząt lecz nigdy na nie same. Sporą część dnia spędziłem kąpiąc się pod wodospadami lecz wspiąłem się także na sam szczyt parku Bukit Lambir, który znajduje się 6,3km od bramy parku. Podejście jest ciężkie gdyż teren nie jest łatwy, a ostatnie 800m jest bardzo strome, co przy wielkim upale i wilgotności dobija. Widok ze szczytu jest oczywiście piękny lecz nie większość nie ma już siły aby podziwiać. Jeden z wodospadów znajduje się blisko bramy, a te które ja zobaczyłem to wodospady Latak, Dinding i Pantu.\nPark Lambir Hills znajduje się tylko 30km od Miri. Miałem szczęście gdyż w obie strony jechałem autostopem co zaoszczędziło mi RM 40. Autobusy regularnie jeżdżą tą trasą. Wejście kosztuje RM 20 lecz ja zapłaciłem RM 10 gdyż poprosiłem o lokalny bilet. Co ciekawe w drodze powrotnej do Miri do pewnego momentu podwiozła mnie kierowniczka parku Lamir Hills (młoda, skośnooka kotka w krótkiej spódnicy). Wysadziła mnie wcześniej bo się bała nieznajomego mężczyzny w swoim samochodzie po zmroku, lecz to byłem tylko ja więc była bezpieczna. Grzecznie podziękowałem i wyszedłem, a ona powiedziała „miau” na dowidzenia.\nTransport z Miri do Sułtanatu Brunei\nNajpierw autostopem z centrum Miri na stację autobusową a potem autokarem do Brunei. Podróż do stolicy Brunei – Bandar Seri Begawan (BSB) trwała 4h a bilet kosztował RM 40. Granicę z Brunei przekraczałem cztery razy w różnych miejscach i za każdym razem było łatwo i bezproblemowo.\nPolecam mój pełen reportaż i informacje praktyczne o Brunei.\nTransport z Brunei do Kota Kinabalu (KK)\nTa część mojej wyprawy była prawdziwą przygodą w transporcie;\nZ centrum Bandar Seri Begawan wziąłem autobus do portu (25km, $1) a potem popłynąłem łodzią do strefy wolnocłowej Malezji, na wyspę Labuan. Tego dnia było już za późno na bezpośrednie łodzie do Kota Kinabalu, dlatego wziąłem małą motorówkę do Menumbok (RM 15, 20 minut), czyli małej dziury transportowej już w stanie Sabah. Z Menumbok wziąłem autokar (RM 14, 2h) do Kota Kinabalu. Podczas jazdy kapało mi na głowę lecz dość szybko dojechałem, a podczas tej części transportu towarzyszył mi przyjemny chaos i relaks kraju rozwijającego się.\nW drodze powrtonej do Brunei popłynałm łodzią bezpośrednio z Kota Kinabalu na wyspę Labuan (RM 31, 3,5h) gdzie zostałem cały dzień i jedną noc. Podczas trasportu promem radzę zrobić dwie rzeczy: przygotować ciepły sweter gdyż klimatyzacja jest dopasowana do potrzeb misiów polarnych, oraz samemu wyrać film gdyż załoga ma kilka dobrych choć większość to bardzo głupie amerykańskie produkcje.\nStan Sabah jest tropikalnym rajem wyspy Borneo, z gęstą dżunglą, wieloma pięknymi gatunkami zwierząt oraz najwyższym szczytem Borneo o nazwie Mount Kinabalu. Oprócz tego Sabah posiada wiele pięknych plaż oraz raf koralowych żyjących w turkusowej wodzie. Sabah to także kraina orangutanów, żółwi morskich, małp długonosych, kolorowych ptaków i gadów, a wszystko to w temperaturze około 40ºC. Reasumując więc Sabah to tropikalny raj gdzie można nacieszyć się wspaniałą naturą, chociażby w postaci zrywania egzotycznych owoców prosto z drzew.\n(W roku 2012 gdy dotarłem do Sabah moja wyprawa już się kończyła. Mogę powiedzieć że stan Sarawak znam bardzo dobrze lecz Sabah dopiero zacząłem).\nKota Kinabalu jest stolicą stanu Sarawak, choć wielu uważa że jest także stolicą całego Borneo malezyjskiego. Malezja Zachodnia może się pochwalić Kuala Lumpur, natomiast Malezja Wschodnia nie może się raczej pochwalić Kota Kinabalu co nie znaczy że nie jest to bardzo przyjemne miasto. Kota Kinabalu nie ma zapierających tchu w piersiach zabytków lub osiągnięć architekury, ale z drugiej strony niekt nie przyjeżdża na Borneo z powodu sztuki. Miasto to ma swoją smutną przeszłość gdyż było dwa razy burzone podczas inwazji japońskiej i dwa razy odbudowywane przez sojuszników. Dziś Kota Kinabalu to bardzo przyjemny, spokojny zakątek świata leżący nad morzem gdzie jest blisko do wielu atrakcji piękna naturalnego. Obok znajduje się na przykład morski park narodowy Tunku Abdul Raman oraz park dzikich zwierząt Lok Kawi. W Kota Kinabalu znajduje się wiele tanich hosteli w granicach RM 20 – 25 za łożko a to co można szczególnie polecić w tym mieście to miejscowe jedzenie. Kota Kinabalu jest przepełnione wieloma atrakcyjnymi restauracjami pod gołym niebem. Zawsze wieczorem nad morzem rybacy rozkładają stoliki i sprzedają swój połów, który na Borneo jest wyjątkowo pyszny i egzotyczny. W mieście jest też dużo chińskich knajp w których szczególnie polecam posiekaną pierś kurczaka z ryżem, ogórkiem i sosem sojowym. Do tego oczywiście niezbędna jest zielona herbata. Ja odebrałem Kota Kinabalu jako bardzo przyjemne małe miasto, z masażami, dobrymi posiłkami i wspaniałą naturą na wyciągnięcie ręki.\nDam jeszcze przydatną radę. Zaraz po przyjechaniu do Kota Kinabalu (KK) należy natychmiast zarezerwować wspinaczkę na Mount Kinabalu. Jest tutaj jedno biuro gdzie można zarezerować i opłacić całą wyprawę. Na Kota Kinabalu polecam dwa dni oraz następne dwa na najbliższe piękno naturalne, choć dodatkowy dzień na pewno nie zaszkodzi.\nChoć na pewno miasto samo w sobie jest największą atrakcją to mimo to zobaczyłem kilka ciekawych miejsc. Jednym z nich było na przykład Muzeum Sabah, które jest muzeum etnograficznym oraz muzeum historii naturalnej Sabah pod jednym dachem. Jest tu między innymi szkielet wieloryba oraz stroje ślubne i ceramika pochodząca ze stanu Sabah. Na zewnątrz jest też bardzo przyjemny park z oczkiem wodnym gdzie zbudowane są tradycyjne domy (longhouses). W drugim budynku jest Galeria Sztuki Sabah gdzie znajduje się kilka ciekawych obrazów i rzeźb stworzonych przez artystów z Sabah. Muzeum które dało mi najwięcej do myślenia było Muzeum Cywilizacji Islamskich, które moim zdaniem jest fundowane przez rząd malajski w celach propagandowych. W muzeum tym dowiedziałem się o migracji muzułmanów na przestrzeni wieków oraz znajdował się tu także bardzo interesujący podział etniczny muzułmanów z wielu krajów islamskich. Wszystko było w porządku dopóki nie zobaczyłem zdjęcia muzułmanki z workiem na głowie i podpisem: „brytyjscy muzułmanie”. Tak, niestety do Europy też oni dotarli. W jednym z muzeów strażnik odbył ze mną krótką rozmowę i poważnie mi powiedział że wedle jego informacji Polska jest zarządzana przez Niemcy. Ze wzgórza na którym znajduje się pierwsze muzeum widziałem też Meczet Narodowy, który zdecydowanie mnie nie zachwycił ale zrobiłem parę zdjęć i wszedłem do środka aby umyć się w zimnej wodzie. Było gorąco także nawet meczet do czegoś się przydał. Najbardziej podobał mi się Bazar Centralny połączony z Bazarem Pamiątek. W jednym miejscu, które znajduje się nad wybrzeżem, na ulicy Jln Tun Fuad Stephens znalazłem wiele ciekawych pamiątek sprzedawanych przez miłe muzułmanki. Oprócz wielu interesujących pamiątek oraz dobrych owoców chciałem też sprawdzić islamskie poczucie humoru. Zakryte głowy były trochę dzikie na widok Białego mężczyzny lecz po jakimś czasie udało mi się wydobyć uśmiech z kilku z nich.\nKota Kinabalu jak najbardziej polecam.\nPark Narodowy Tunku Abdul Raman\nMorski Park Narodowy Tunku Abdul Raman jest przyjemną ucieczką od hałasu miasta. Park ten zajmuje jedynie obszar 49km² i składa się z pięciu egzotycznych wysp, pełnych roślinności, ładnych plaż oraz czystej turkusowej wody i raf koralowych. Ja wybrałem się na wyspę Sapi gdzie spędziłem cały dzień ze swoją francuzką koleżanką. Było bardzo miło. Kąpaliśmy się, byliśmy na obiedzie i poszliśmy też na małą wyprawę po wyspie. Na wyspie Sapi znajduje się kilka stromych klifów, pięknych widoków oraz trakcyjnych plaż. Dużą atrakcją przynajmniej dla mnie była obecność wielkich waranów, które chodziły wolno po wyspie a czasami wchodziły też do morza aby się wykąpać. Oczywiście nie radzę ich dotykać gdyż gady te nie są przeznaczone do głaskania. Sama ich obecność nawet blisko ludzi nie stanowi niebezpieczeństwa. Po koniec dnia skakałem do morza z pomostu a grupa Chińczyków robiła im zdjęcia. Mój pobyt tutaj byłbardzo przyjemny a moja towarzyszka podróży poszła ze mną jeszcze na kolację po powrocie do KK. Serdecznie polecam wyspy i namawiam do pobytu na więcej niż jednej.\nDostanie się na którąkolwiek z wysp jest bardzo łatwe i tanie. Łodzie odpływają kilka razy dziennie z portu Jesselton, który znajduje się około 10 minut spacerem od promenady z pomnikiem wielkiej ryby. Transport motorówką zajmuje około 15-20 minut a bilet powrotny na jedną wyspę kosztuje RM 17. Po przypłynięciu na wyspę należy też kupić bilet za RM 10. Odradzam kupowanie zorganizowanych wycieczek, które są bardzo drogie i sprawiają że turyści czują się jak stado poganianych krów. Park ten jest uroczy i należy się nim cieszyć we własnym tempie.\nPark dzikich zwierząt Lok Kawi\nPark Lok Kawi jest popularnym miejscem spotkań rodzin lecz nie nalezy się tu niestety spoedziewać wolno biegających zwierząt. Jest to bardzo przyjemne, dobrze zorganizowane i czyste zoo. Zobaczyłem tu między innymi tygrysy, interesujące bawoły z wielkimi rogami i słonie. Niestety gdy ja tu przyjechałem nie było orangutanów na wybiegu choć na szczęście były małpki długonose (Nasalis larvatus), będące jednym z symboli wyspy Borneo. Byłem też zawiedziony małą obecnością gadów. Dzieciom polecam przedstawienia z udziałem zwierząt, takich jak węże, orangutany i małpy. Są tu na przykład konkursy na to kto pierwszy obierze kokosa, i niestety małpa zawsze wygrywa. Park ten polecam przede wszystkim rodzinom z dziećmi.\nDostałem się tam małym autobusem za RM 3 a potem autostopem. Dystans 16km od dworca autobusowego pokonałem w około pół godziny. Wejście dla dorosłych to RM 20.\nW tym miejscu po 4 miesiącach podróży moja wyprawa oficjalnie dobiegła końca. Z Kota Kinabalu popłynąłem promem na wyspę Labuan a potem po jednej nocy popłynąłem do Sułatanatu Brunei. Stamtąd wziąłem lot do Kuala Lumpur podczas którego poznałem piękną muzułmankę (z odkrytą głową i ładnym biustem). Podróżowała razem z bardziej konserwatywną mamą, lecz młoda piękna Malajka i tak mnie przytuliła na dowidzenia na lotnisku i zapraszała na „spotkanie” w Kuala Lumpur. Cóż za perfidny los, pomyślałem. Moja wyprawa mogła mieć tak szczęśliwe zakończenie a tu niestety, za dwie godziny miałem samolot do Bangkoku, który i tak już świetnie znałem. Oczywiście w Bangkoku nie marnowałem czasu. Zabawiłem się trochę a następnego dnia rano odleciałem do Anglii. Wyprawa była piękna i ludzie których spotkałem też byli mili. Wszystkie kraje które odwiedziłem podczas tej wyprawy były piękne. Niestety zaraz po powrocie do Londynu zobaczyłem całe stado czarnych w metrze, z wielką wargą, szerokim nosem i tępym spojrzeniem. Pomyślałem wtedy że trudno, gdyż wolałem malajską dżunglę i tamtejsze, przyjemne małpki.\norangutany Malezji Semenggoh\nPark Narodowy Niah jaskinie\nPark Narodowy Tunku Abdul Rahman


Rozmowa z prof. Chazanem o aborcji i zdrowiu kobiet | Prawda o aborcji\nRozmowa z prof. Chazanem o aborcji i zdrowiu kobiet\nStrona aborcyjna twierdzi, że ograniczanie dostępu do aborcji oznacza śmierć kobiet. Zna Pan praktykę ginekologiczną w Polsce i w innych krajach. Jaki jest Pana zdaniem związek między aborcją a jakością opieki nad kobietami w ciąży?\nTak się składa, że wysoka ilość zgonów kobiet w związku z ciążą, porodem i połogiem ma miejsce w krajach, gdzie dostępność aborcji jest powszechna i łatwa. Konkretnie- można wskazać na różnych kontynentach kraje, gdzie restrykcyjnemu prawu aborcyjnemu towarzyszy mała ilość zgonów matek, a więc ogólny stan zdrowia kobiet jest tam lepszy. Można też wskazać kraje będące na podobnym poziomie rozwoju cywilizacyjnego z dużą ilością zgonów kobiet związanych z ciążą i liberalnym prawem aborcyjnym. Takie pary krajów w Ameryce Południowej to Chile i Gujana, w Afryce Uganda i Republika Południowej Afryki, w Azji Sri Lanka i Nepal. To w Chile, Ugandzie, na Sri Lance występuje mała ilość zgonów matek i ograniczony dostęp do aborcji. Aborcja niszczy zdrowie fizyczne i psychiczne kobiet, jeżeli dojdzie u nich do ciąży i porodu powikłania zdarzają się częściej. Możliwe też, że szeroka dostępność aborcji, uczestniczenie w wykonywaniu tej procedury przez lekarzy i położne, mniejsza wartość ludzkiego życia w ich systemie wartości zmniejsza u nich zawodową czujność i troskę o zdrowie matek i nienarodzonych czy rodzących się dzieci.\nSłyszymy czasem takie stwierdzenie, że aborcja jest bezpieczniejsza niż poród…\nTrzeba powiedzieć, że postęp dotyczący wiedzy i technologii medycznej sprawia, że potrafimy tak opiekować się zdrowiem kobiet podczas ciąży i porodu, że poważne zagrożenie dla ich życia pojawia się coraz rzadziej. Coraz częściej natomiast ryzyko dla zdrowia i życia matki wynikające z donoszenia ciąży i urodzenia dziecka jest porównywalne z ryzykiem, jakie związane jest z procedurą aborcji. Okazało się też, o czym donoszono w polskich mediach, że ciąża nie przyśpiesza rozwoju wielu nowotworów (na przykład raka piersi) i można w wielu przypadkach donosić dziecko i zabrać się za pełne leczenie nowotworu u matki po jego urodzeniu.\nWiększość aborcji na świecie dokonywanych jest w pierwszym trymestrze. Aborcjoniści twierdzą, że jest ona bezproblemowa, bo w macicy właściwie niczego nie ma. Czy to prawda?\nJeżeli wykonamy badanie ultrasonograficzne u kobiety będącej w 7 – 12 tygodniu ciąży przekonamy się, że w macicy znajduje się człowiek. Mały, ale poruszający kończynami, zmieniający pozycję ciała. Toteż w niektórych krajach zakazuje się pokazywania dziecka kobiecie przed aborcją by „nie narażać jej na stres”. W tkankach usuniętych z macicy matki widać zwykle części ciała dziecka. Po aborcji farmakologicznej, dokonanej we wcześniejszej ciąży, dochodzi do poronienia w domu. Pojawia się krwawienie połączone czasem z odpływaniem niewielkiej ilości najczęściej niemożliwych do zidentyfikowania tkanek. Okazuje się, że i taka aborcja, chociaż dokonana w domu (bedroom abortion) nie jest bezproblemowa. Przeciwnie, następstwa psychiczne u kobiet pojawiają się nawet częściej. Nie było co prawda gabinetu zabiegowego, narzędzi, całej medycznej atmosfery, jaka towarzyszy aborcji chirurgicznej, kobieta sama zażyła środki poronne będąc sam na sam z dzieckiem. Dokonała własnoręcznie czynu, którego potem tym bardziej żałuje.\nW obecnym polskim prawie nie ma czasowego limitu na aborcję, jeżeli „ciąża zagraża zdrowiu lub życiu kobiety”, czyli wynikałoby z tego, że zezwala w nią właściwie do ostatniego dnia ciąży. Czy przy dzisiejszym rozwoju medycyny często się zdarza, że ciąża zagraża życiu i zdrowiu matki? Czy rzeczywiście sama ciąża może być zagrożeniem?\nCiąża czy poród coraz rzadziej stanowią istotne zagrożenie dla zdrowia czy życia matki, a zabieg aborcji niesie za sobą podobne zagrożenie jak donoszenie dziecka i jego urodzenie. Poronienie wywołane w końcowej fazie ciąży stwarza dla matki nawet większe zagrożenie niż urodzenie dziecka w wyniku fizjologicznego porodu. Prawo mówi ogólnie o zagrożeniu zdrowia. Decyzję w indywidualnym przypadku podejmuje lekarz. Można tutaj zapytać, a dlaczego nie sędzia? Może on uznać, że ciąża stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia psychicznego kobiety, ponieważ jest źródłem stresu. Problemem jest czasem prawidłowe zorganizowanie opieki nad chorą kobietą, przygotowanie jej do ciąży, zapewnienie fachowej opieki podczas ciąży i porodu, wcześniejsze przesłanie do ośrodka referencyjnego, stosowanie najnowszych zasad postępowania, posługiwanie się nowoczesną wiedzą i technologią medyczną. Zasada „bezpiecznego macierzyństwa” oznaczać powinna to wszystko o czym wyżej wspomniałem. W niektórych krajach oznacza ona dostępność „bezpiecznej aborcji”. Aborcja pogarsza stan zdrowia matki, a zawsze- co oczywiste- jest krańcowo niebezpieczna dla dziecka. Prawo polskie przewiduje, że lekarz, który wykona zabieg aborcji w określonych przypadkach nie poniesie odpowiedzialności karnej. Ogranicza ono czas, kiedy może być wykonana do 12 tygodnia w przypadkach, kiedy do ciąży doszło w wyniku przestępstwa.\nCo się dzieje, jeśli w wyniku aborcji urodzi się żywe dziecko?\nW oddziałach położniczo – ginekologicznych udostępnia się wszystkie „siły i środki” by ratować przedwcześnie urodzone dziecko. Jeżeli natomiast dochodzi do urodzenia żywego dziecka o takiej samej wadze, ale w następstwie procedury podjętej na podstawie prawa aborcyjnego, dziecko pozostawia się w oddziale szpitalnym swojemu losowi, czasem zleca się środki mające poprawić komfort umierania (ogrzanie). To bardzo stresująca sytuacja dla personelu medycznego w szpitalach, które podejmują się wykonywania takich procedur.\nCo dokładnie kryje się pod procedurą zwaną partial birth abortion (aborcja przez częściowe urodzenie)?\nW Stanach Zjednoczonych wykonuje się znowu tę procedurę po ostatnich zmianach liberalizujących prawo aborcyjne. Nie słyszałem, by była wykonywana w Polsce. Jest to wyjątkowo drastyczne wykonanie wyroku śmierci na dziecku prawie donoszonym lub donoszonym, które nie jest przeznaczone do urodzenia się i dalszego życia. Polega między innymi na urodzeniu główki dziecka po przebiciu jego czaszki i odessania jej zawartości by umożliwić jej wydobycie na zewnątrz.\nDziękuję za rozmowę. Rozmawiała Natalia Dueholm.\nProf. Bogdan Chazan– dyrektor Szpitala Ginekologiczno-Położniczego im. Świętej Rodziny w Warszawie. Były konsultant krajowy w dziedzinie położnictwa i ginekologii. Członek Rady Naukowej Instytutu Matki i Dziecka. Wykładowca w Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. Przewodniczący Rady MaterCare International, organizacji angażującej się w pomoc dla matek na Haiti, w Ghanie i Kenii. Członek Rządowej Rady Ludnościowej w latach 1994 – 1999 i ponownie od 2006 roku.\nRozmowa ukazała się w „Najwyższym Czasie”, maj 2011 r.\nMaj 20, 2011 @ 6:10 pm\nTagged with aborcja a ciąża, aborcja jest bezpieczniejsza niż poród, dostępność aborcji a śmiertelność kobiet, Profesor Bogdan Chazan\n« Królowa Antykoncepcji- Margaret Sanger\nMyślałam, że ułatwiając dostęp do aborcji, pomagam kobietom w trudnej sytuacji »


Otwarty konkurs ofert na realizację zadań publicznych w 2018 r. – Media Group Info\nZarząd Powiatu w Ostródzie ogłasza pierwszy otwarty konkurs ofert dla organizacji pozarządowych na realizację zadań publicznych w 2018 r. Informacje dla oferentów ubiegających się o dotację z budżetu Powiatu Ostródzkiego na realizację tych zadań dostępne są na stronie internetowej www.cup-ostroda.pl zakładka aktualności, w biuletynie informacji publicznej www.bip.powiat.ostroda.pl oraz u koordynatora ds. współpracy z organizacjami pozarządowymi, budynek Centrum Użyteczności Publicznej, ul. Jana III Sobieskiego 9, p. 213A.\nOpis zadań, wysokość środków publicznych planowanych na realizację zadań, zasady przyznawania dotacji, termin i warunki realizacji oraz tryb i kryteria stosowane przy dokonywaniu wyboru ofert oraz jego termin zawarte są w wytycznych stanowiący załącznik do ogłoszenia. Termin składania ofert na realizację wymienionych zadań upływa 04.05.2018 r., o godz. 15:00 (liczy się data wpływu do Starostwa Powiatowego w Ostródzie).\nUchwała w sprawie ogłoszenia otwartego konkursu ofert 2018\nWytyczne do otwartego konkursu ofert 2018\n« Dla rozwoju kapitału społecznego regionu\nXVI Powiatowa Gala Samorządowego Konkursu Nastolatków „Ośmiu Wspaniałych” »


Artur Szpilka: Daję szansę Kownackiemu, walka z nim nie jest mi do niczego potrzebna - eurosport.interia.pl\nArtur Szpilka: Daję szansę Kownackiemu, walka z nim nie jest mi do niczego potrzebna\nSobota, 8 lipca (06:50)\n- Daję szansę chłopakowi, który - przynajmniej teoretycznie - na to nie zasłużył. Dla mnie to jest tylko kolejna walka, w której chcę udanie wrócić i to jest moim priorytetem - mówi w pierwszej części rozmowy z Interią Artur Szpilka, pięściarz wagi ciężkiej, który 15 lipca w nowojorskiej hali Nassau Coliseum skrzyżuje rękawice z Adamem Kownackim.\nArtur Szpilka (z lewej) i Adam Kownacki /fot. Wojciech Kubik /East News\nArtur Gac, Interia: Odważne zapowiedzi Adama Kownackiego nie zostawia pan bez odpowiedzi, pisząc m.in. że "ten dzieciak zaczyna mnie najzwyczajniej w świecie wkur...". Co najbardziej irytuje pana w zachowaniu Adama?\nArtur Szpilka, pięściarz wagi ciężkiej: - Najbardziej wkurza mnie to, że jeszcze z nikim poważnym nie boksował, a gada, że mam słabą szczękę. A już słowa, że nie mam serca do walki, są po prostu śmieszne. Ja wszystko rozumiem, można wiele rzeczy powiedzieć na mój temat, komuś mogę się nie podobać, ktoś inny może mnie nie lubić, ale nikt nie może powiedzieć, że nie mam serca do walki! Jeśli Adam ma w tym cel, to chcę mu powiedzieć, że nie dam się ponieść żadnym emocjom.\nMożliwe, że dokładnie taki jest zamiar rodaka.\n- Dlatego niech sobie trochę pogada. Chłopak teraz ma swoje pięć minut, więc spoko, niech się wypromuje. Natomiast niech nie zapomina, że już niebawem będzie musiał za te wszystkie słowa odpowiedzieć w ringu. Zobaczymy, ile z tych słów, które wypowiedział, pokaże w walce.\nStwierdzenie o braku serducha boli pana najbardziej?\n- Nie w tym rzecz, że mnie to boli i dotyka, tylko jest to kompletnie nieprawdziwe. Różnie bywało, raz mi nie wyszło, ale nikt nie może powiedzieć, że wszedłem do ringu wyłącznie dla pieniędzy. Między linami zawsze zostawiam całego siebie, dlatego nie kalkulowałem, czy wygram, czy przegram przez ciężki nokaut. Po prostu szedłem do przodu i robiłem swoje. Te słowa Adama szczególnie sobie zapamiętam i zobaczymy, kto będzie miał serducho 15 lipca.\nTyle tylko, że do niedawna był pan dokładnie taki sam w swoich wypowiedziach. Też odgrażał się pan wobec rywali, by tylko przypomnieć straszenie Bryanta Jenningsa, że zostanie zbity "na cytrynę", a do Deontaya Wildera krzyczał pan, że będzie leżał na deskach.\n- Jedną rzecz musisz zrozumieć: walka z Kownackim tak naprawdę nie jest mi do niczego potrzebna. Już wcześniej dałem mu szansę, choć nie miałem nic do zyskania, ale do walki w pierwszym terminie nie doszło, bo rozbolał go ząbek. Tym najbardziej mnie podrażnił, bo już byłem w trakcie przygotowań i znów wszystko odwlekło się w czasie. Mimo tego wszystkiego, Adam gada pod moim adresem głupoty, a w jego wypowiedziach brakuje logiki. Raz mówi, że jest dla niego za wcześnie na walkę ze mną, by za chwilę stwierdzić, że jest gotowy. Razi mnie taka niespójność.\nZąb zębem, ale za pierwszym razem Kownacki też nie chciał godzić się na kiepskie warunki finansowe.\n- Nie wiem, ja nikomu nie wtrącam się do kasy. W każdym razie to ważna rzecz i każdy powinien sobie o to zadbać. Nie zmienia to faktu, że ząbek też mu "wyskoczył".\nPoczątkowo można było odnieść wrażenie, że prywatnie lubi pan Kownackiego.\n- Ja chłopaka nie znam, ale widząc go w telewizji, odbierałem go, jako fajnego i sympatycznego gościa. Natomiast po tym, jak zaczął pierd... głupoty, wszystko we mnie zaczyna się kumulować. Dam temu upust 15 lipca.\nPowiedział pan, że walka z Kownackim niczego panu nie daje. W porządku, sportowo nie katapultuje pana na wyżyny wagi ciężkiej, ale fakty są takie, że musi pan wrócić do notowań, aby znów być w grze, a do tego przybliży pana zwycięstwo właśnie w takiej walce, jak z Adamem.\n- No tak, ale dalej mnie nie rozumiesz. Daję szansę chłopakowi, który - przynajmniej teoretycznie - na to nie zasłużył. O to mi chodzi, tak to wygląda z mojej perspektywy. Inną sprawą jest to, czy zwycięstwo pomoże mojej karierze. Dla mnie to jest tylko kolejna walka, w której chcę udanie wrócić i to jest moim priorytetem. Co jeszcze mam powiedzieć? Uwierzcie, nie mogę doczekać się tego powrotu.\nWierzę, bo od pana poprzedniej walki upłynęło już blisko 18 miesięcy. Mnożyły się dywagacje, co komplikuje pana niedoszłe walki, m.in. z Dominikiem Breazeale’em. Wielu spekulowało, że może chodzić o pana wygórowane oczekiwania finansowe.\n- Ale jakie oczekiwania? Wszyscy gadacie takie głupoty, na czele z moim promotorem, że tego nie da się słuchać! Po pierwsze kasa już dawno była dogadana. A teraz, za walkę z Adamem, wcale nie biorę dużo więcej od niego, bo moim celem nadrzędnym jest powrót. Zresztą nie jest ważne, ile wezmę za tę walkę, bo to nie jest nikogo interes. To ja wchodzę do ringu i ja podejmuję ryzyko. Ku..., który menedżer gada, że zawodnik chce za dużo kasy? Tylko tu, w Polsce, wielu upierd.... sobie ten temat. Tak mnie to wkur..., że w głowie się nie mieści.\nSłyszę, że jest pan maksymalnie poirytowany.\n- Stary, jak się mam nie wkurzać, skoro wielu opowiada głupoty. W ciągu ostatnich dziesięciu miesięcy wydałem tu, w Stanach Zjednoczonych, ponad 92 tysiące dolarów. Przecież to jest masa pieniędzy. Nikt nie popatrzy, jakie ponoszę koszty, tylko wszyscy mówią, ile chcę zarobić i kłapią dziobami. Jeśli wszystko dodasz i odejmiesz, to tak naprawdę wychodzi marny grosz. Po walce z Adamem wyjdę na "zero", a ludzie opowiadają "kocopały". Tym tematem niesamowicie mnie zagotowałeś.\nJeśli w takim stanie wejdzie pan do ringu, to Kownacki będzie w siódmym niebie.\n- O to nie ma strachu. Ale czy szefowie KSW opowiadają, że ktoś chce za dużo pieniędzy? Ja tego nie słyszałem, a niektórzy zawodnicy zarabiają po milion złotych, albo i więcej. A u nas? Szkoda gadać.\nRozmawiał Artur Gac\nDowiedz się więcej na temat: Artur Szpilka | Adam Kownacki | Adam 'Baby Face' Kownacki | Deontay Wilder | Andrzej Wasilewski\nMieli zabezpieczać Święto Niepodległości, byli pod wpływem alkoholu. 5 policjantów w tarapatach\nZaprezentowano trasę 40. Rajdu Dakar\nAPOEL - Real 0-6. UEFA wszczęła postępowanie wobec Daniego Carvajala\nSkype wycofany w Chinach. Nie można ściągnąć aplikacji\nBayern. Heynckes: Będzie ciężko znaleźć zmiennika Lewandowskiego\nStrażnik więzienny, podejrzany o seksualne wykorzystanie osadzonej, wydalony ze służby\nPolityczny pat w Niemczech: "Nikt nie zacznie reform w UE bez rządu w Berlinie"\nUSA uznały Koreę Północną za sponsora terroryzmu. "To poważna prowokacja"\nKaty Perry przyłapana na randce z popularnym muzykiem!\nPŚ w skokach. Lepistoe: Polacy nie stracą formy do igrzysk\nDlaczego wilki pomagają drzewom?\nRosyjscy skeletoniści dożywotnio zdyskwalifikowani