Kolorowy Świat Terii: Czerń i naklejki wodne\nNaklejki wodne to szybki i efektowny manicure, gdy brakuje nam czasu. Bardzo je polubiłam.\nZdjęcia pazurek robione po 5ciu dniach noszenia, odrost i zużycie widoczne. Wcześniej jakoś nie miałam okazji zrobić zdjęć. Szkoda, że już nie mam takiej długości paznokci, miałam przedłużać ale jak zawsze brakuje czasu.\nPod nakleji użyłam białego SH, a na resztę czarny. Ostatnio to moja ulubiona czerń. Łatwo się maluje, nie smuży, dość szybko schnie.\nCała seria lakierów XTREME WEAR przypadła mi do gustu, mam kilka kolorów. To zdobienie zyskało wielu zwolenników i przyciągało uwagę ;)\nLubicie naklejki wodne? Jak Wam się podoba moja interpretacja?\nMuffinka29 czerwca 2015 10:33Świetne te naklejki. Wyglądają naprawdę super. Nie wiedziałam, że coś takiego istnieje, jeśli kiedyś zobaczę to na pewno kupię. OdpowiedzUsuńOdpowiedziterii teresa f.3 lipca 2015 09:52Na allegro kuknij albo BPS ;)UsuńOdpowiedzEwelka J.29 czerwca 2015 10:58Bardzo ładnie wyglądają te naklejki na pazurkach..i nawet po 5-ciu dniach pazurki nadal pięknie się prezentują :-)OdpowiedzUsuńOdpowiedziterii teresa f.3 lipca 2015 09:53Dziękuje.UsuńOdpowiedzAngelika Rybak29 czerwca 2015 11:10Ja u kosmetyczki ostatnio miałam takie naklejki wodne i bardzo fajnie się spisywały :-) Twoje pazurki wyglądają pięknie, fajnie, że połączyłaś ten wzór z czernią :-)OdpowiedzUsuńOdpowiedziterii teresa f.3 lipca 2015 09:53Fajne rozwiązanie na efektowny mani.UsuńOdpowiedzLet it sparkle....29 czerwca 2015 11:24Uwielbiam naklejki wodne. Świetnie wyglądają na pazurkach :)OdpowiedzUsuńOdpowiedziterii teresa f.3 lipca 2015 09:54Zgadza się/UsuńOdpowiedzUpitaKubisiemx329 czerwca 2015 12:07Naklejki wodne to bardzo fajna sprawa, sama lubię :). Bardzo ładnie wyglądają, chociaż czarny to nie jest mój kolor na paznokcie :POdpowiedzUsuńOdpowiedziterii teresa f.3 lipca 2015 09:54;) oj nie każdy lubi czerń.UsuńOdpowiedzA. notcopyacat29 czerwca 2015 12:45Bardzo elegancko!OdpowiedzUsuńOdpowiedziterii teresa f.3 lipca 2015 09:55dziękujeUsuńOdpowiedznarja29 czerwca 2015 13:06Cudownie to wszystko razem wygląda :)OdpowiedzUsuńkosmetyczka_kikusi29 czerwca 2015 16:12Piękne naklejki :) OdpowiedzUsuńkosmetyczka_kikusi29 czerwca 2015 16:12Piękne naklejki :) OdpowiedzUsuńMagic World29 czerwca 2015 17:02Jakie cudowne paznokcie<3Klikniesz w kliki w nowym poście będę wdzięczna ;*OdpowiedzUsuńOdpowiedziterii teresa f.3 lipca 2015 09:55dziękuje/UsuńOdpowiedzNot too serious blog29 czerwca 2015 17:56Naklejki pięknie prezentują się na Twoich paznokciach :)OdpowiedzUsuńAneczka M29 czerwca 2015 19:14Ciekawie to razem współgra ze sobą :)OdpowiedzUsuńbelgijska29 czerwca 2015 19:29Piękne te naklejki :)OdpowiedzUsuńFife Fantasi Nails29 czerwca 2015 20:40calosc wyglada extra!OdpowiedzUsuńAnna PoMężu29 czerwca 2015 20:50Czerń na paznokciach jak najbardziej tak !OdpowiedzUsuńOdpowiedziterii teresa f.3 lipca 2015 09:52Zgadza się, ja bardzo lubię.UsuńOdpowiedzZakręcona29 czerwca 2015 22:10Ale ładne pazurki :))OdpowiedzUsuńOdpowiedziterii teresa f.3 lipca 2015 09:51Dziękuje.UsuńOdpowiedzSyla30 czerwca 2015 01:33Wyglada super, ale chyba trochu za ciemne jak dla mnie na te porè :)OdpowiedzUsuńOdpowiedziterii teresa f.3 lipca 2015 09:51A dla mnie nie,m czasem lubię i latem czerń ;0UsuńOdpowiedzJoanneD30 czerwca 2015 21:12Ślicznie, super, te naklejki <3OdpowiedzUsuńOdpowiedziterii teresa f.3 lipca 2015 09:50Mam jeszcze w wersji czerwonej ;)UsuńOdpowiedzMarzena Rzempała1 lipca 2015 10:12Skoro to zdjęcia po pięciu dniach noszenia, to mani wygląda rewelacyjnie:))W ogóle świetne całe zdobienie, a te naklejki są bardzo kuszące:)OdpowiedzUsuńOdpowiedziterii teresa f.3 lipca 2015 09:50Dziękuję.UsuńOdpowiedzterii teresa f.3 lipca 2015 09:55Dziękuje za wszystkie miłe komentarze.OdpowiedzUsuńJot.3 lipca 2015 21:33Efekt jest rewelacyjny!OdpowiedzUsuńtestolandia816 lipca 2015 00:00 Ślicznie wyszło :) OdpowiedzUsuńEwa Mat8 lipca 2015 18:42Przepięknie wyglądają twoje paznokcie ;) Z naklejkami wodnymi miałam do czynienia dopiero nie dawno i podobają mi sięOdpowiedzUsuńKasiaS19809 lipca 2015 09:29Muzę kiedyś wypróbować naklejki wodne.OdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...


Konwertuj M2V do DIVX online i za darmo — Convertio\nKonwertuj swoje pliki M2V do DIVX\nBezpłatny konwerter M2V do DIVX online\nJak przekonwertować plik w formacie M2V do formatu DIVX\nZ komputera, iPhone'a lub Androida wybierz albo przeciągnij i upuść klip wideo w formacie M2V, aby przekonwertować go do formatu DIVX. Ponadto możesz dodać link z dowolnego źródła online, takiego jak Google Drive czy Dropbox.\nGdy klip wideo zostanie przesłany, możesz rozpocząć konwersję z formatu M2V do DIVX. W razie potrzeby zmień format wyjściowy na jeden z 37 obsługiwanych formatów wideo. Następnie możesz dodać więcej klipów wideo, aby wykonać konwersję hurtową.\nOcena jakości od M2V do DIVX\n4.7 (3 głosów)


Babilon MMA 5: plan transmisji, Daniel Skibiński wejdzie do klatki po Szymonie Kołeckim - babilon MMA - The New Face of MMA\nZnany jest już plan transmisji ciekawie zapowiadającej się gali Babilon MMA 5, która już w najbliższą sobotę odbędzie się w Międzyzdrojach. Wydarzenie to będzie można oglądać na trzech antenach grupy Polsat.\nTransmisja z Babilon MMA 5 rozpocznie się na antenie Polsatu Sport Fight o godzinie 20:30. Po krótkiej zapowiedzi i prezentacji do klatki wejdą pierwsi bohaterowie gali. O godzinie 21:55 do grona oglądających dołączą widzowie stacji Super Polsat.\nOd godziny 23:05 transmisja będzie również dostępna na antenie Polsatu otwartego. Na tym kanale kibice zobaczą trzy główne walki wieczoru, w których wystąpią największe gwiazdy gali. W głównych pojedynkach naprzeciwko siebie staną mistrz olimpijski Szymon Kołecki oraz utalentowany Michał Bobrowski, Rafał Haratyk i Marcin Naruszczka, a także Daniel Skibiński i Giovanni Melillo. Polak i Włoch wyjdą do klatki jako ostatni.\nKarta walk sobotniej gali przedstawia się bardzo solidnie. Oprócz wyżej wymienionych zawodników do klatki wejdą między innymi były zawodnik UFC Paweł Pawlak, Kamil Oniszczuk, Said-Magomed Abdulkadirov, Artur Kamiński czy Rafał Lewoń. Dodatkowa pula biletów jest jeszcze dostępna w serwisie eventim.pl.


Słońce należy do galaktyki liczącej wiele milionów gwiazd. Niektóre z nich są znacznie jaśniejsze niż Słońce, inne zaś świecą słabiej. Prawdopodobnie istnieją też miliony gwiazd takich jak nasze Słońce. Uważa się, że planety są naturalną częścią Układu Słonecznego. Może to oznaczać, że inne gwiazdy w galaktyce również utworzyły planety. Na niektórych z nich, podobnie jak na naszej Ziemi, mogłoby się rozwinąć życie. Read more ...


Ostatnia szansa, by obejrzeć prace malarki wileńskiej w Niemenczynie\nDo 30 września potrwa w Muzeum Etnograficznym Wileńszczyzny w Niemenczynie wystawa malarki wileńskiej Danuty Lipskiej.\nPolskie akcenty na festiwalu w Połądze\nW litewskim kurorcie nadmorskim – Połądze – już po raz piąty odbywa się festiwal tańca ludowego „Palangos miestely” („W miasteczku Połąga”). Tegoroczny festiwal jest nie tylko jubileuszowy, ale też poświęcony 100. rocznicy powrotu Połągi do Litwy i nie brakuje na nim polskich akcentów.\nW Wilnie odsłonięto pomnik Jana Karola Chodkiewicza\nNa dziedzińcu Pałacu Chodkiewiczów w Wilnie odsłonięto pomnik Jana Karola Chodkiewicza, hetmana Wielkiego Księstwa Litewskiego. 24 września minęła 400. rocznica śmierci hetmana, a rok 2021 na Litwie został ogłoszony Rokiem Jana Karola Chodkiewicza.\nZakończono prace konserwatorskie przy grobie Norwida w Montmorency\nW Roku Norwidowskim, ustanowionym przez Sejm RP, tuż przed rocznicą urodzin Cypriana Kamila Norwida, Instytut Polonika zakończył ostatni etap wieloelementowych prac przy symbolicznym grobie poety na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency we Francji.\nTVP Wilno ma już 2 lata\n17 września zamiejscowy oddział Telewizji Polskiej – TVP Wilno, obchodził 2. rocznicę działalności. W sobotę, 18 września, w Domu Kultury Polskiej odbył się z tej okazji urodzinowy koncert.\nZabytkowa ikona wraca z Niemiec do Polski


Noclegi - Ząb: Wynajem pokoi Rancho|turystyczny24.pl\nnoclegi w górach, tanie noclegi w górach, pensjonat w górach, ząb noclegi, gubałówka,\nOferujemy państwu 1, 2, 3, 4 i 5-cio osobowe pokoje z których większość posiada balkony. Każdy zaopatrzony jest w łazienkę z prysznicem, TV oraz serwis do napojów ciepłych. BEZ DODATKOWYCH OPŁAT dajemy Państwu dostęp do internetu bezprzewodowego (Wi-fi), przechowalnię sprzętu (narty, snowboard’y, rowery) oraz bezpieczny, ogrodzony parking (zamykany na noc). Pensjonat ulokowany jest w miejscowości widokowej, w paśmie Gubałowskim. W zależności od lokalizacji z pokoi widać zarówno Tatry jak i Beskid Zachodni (Babia Góra). Do Państwa dyspozycji oddajemy w pełni wyposażoną, dużą kuchnię, salę góralską z kącikiem zabaw dla dzieci oraz kącik ogrodowy.\nW promieniu 150m znajdują się sklepy spożywcze, w tym market spożywczy, Agencja Pocztowa, Apteka, Ośrodek Zdrowia, dwie stylowe restauracje i karczma regionalna (również z posiłkami na zamówienie i dostawą do pensjonatu), SPA, wypożyczalnia rowerów, a w sezonie zimowym czynne są trzy wyciągi narciarskie wraz z wypożyczalniami wszelkiego rodzaju sprzętu zimowego oraz stacja narciarska Ski Suche (3km od nas). Najbliższy basen (Termy Szaflary) oddalony jest o 15 min. drogi.\nczęściowe wyżywienie świetlica grill ogród pokoje z łazienkami kuchnia do dyspozycji pokoje dla niepalących parking na posesji parking strzeżony internet wi-fi


Ząb | Elżbieta Cherezińska\nLasy Biłgorajskie. Wrzesień 1943 roku\nRotmistrz ZĄB, Zub-Zdanowicz – cichociemny, wystąpił z AK i przeszedł do NSZ. Komendant oddziałów w lubelskim.\n– Podporucznik Sęk, Kompania Warszawska AK – wysapał spocony mężczyzna w polówce.\n– Spocznij, spocznij. Gonił nas kolega z AK, że taki umęczony? – troskliwie zapytał Ząb.\n– Nie… goniłem… szukałem…\n– To jest komendant Kompanii Warszawskiej – szepnął Zębowi na ucho Step. – Komendant największego zgrupowania AK pod Biłgorajem.\n– Rzędzian! Wody panu komendantowi podaj! – krzyknął Ząb, który wziął Rzędziana na ordynansa. – Długo nas kolega komendant szukał? – z zaciekawieniem dopytał Sęka.\nTen spojrzał nad niego znad kubka wody i nie odpowiedział.\n– Proszę się nie przejmować. To wina porucznika Stepa. Jak przyszedłem objąć oddział, to dwa tygodnie go szukałem.\n– Mówili panu „właśnie wyszli” albo „powinni być jutro”? – odprężył się Sęk.\n– Albo „mieli być za tydzień, ale wczoraj poszli gdzie indziej” – współczuł mu Ząb.\n– Się panowie komendanci cieszą, bo zawsze mogło być, że „jesteśmy po kieleckiej stronie Wisły” – obruszył się Step.\n– Ależ my się cieszymy. To największy komplement dla oddziału partyzanckiego, że jest ruchliwy. Laurka.\n– Laurka. – Kiwnął sam sobie głową Step.\n– No dobrze, kolega komendant się napił, czekamy.\n– Kapitan Żegota prosi pana rotmistrza Zęba o pomoc w akcji.\n– Planujemy uwolnić więźniów z biłgorajskiego gestapo. Jutro przed południem rusza konwój.\n– Jutro? Mało czasu. Nie mogliście dać znać wcześniej? – Rotmistrz ruszył brwią i skojarzył. – Ach tak, przepraszam. Próbowaliście. No dobrze, oczywiście wchodzę w to. Ma pan szczegółowe rozkazy?\n– Tak. Akcja jest wspólna, zaangażowaliśmy cztery oddziały AK: Woyny, Norberta, Podkowy i Podlaskiego. Do tego moja Kompania Warszawska i wy. Całością dowodzi kapitan Żegota. My, z oddziałami AK, zaatakujemy miasto od wschodu, wy ubezpieczycie od zachodu. I jeszcze chciałbym prosić o odkomenderowanie do mnie jednej drużyny z bronią maszynową, do ochrony naszych taborów. Gdybym mógł, wskazałbym na „stepowców”, bo z nimi jeszcze przed czasami pana rotmistrza niejedną akcję zrobiliśmy.\n– Step, dasz panu kapitanowi swoich ludzi?\n– Wybierz dobrych. Ale ty sam zostaniesz z nami.\nW nocy dotarli na miejsce koncentracji oddziałów AK, Zub-Zdanowicz przekazał im drużynę Stepa i pociągnął eneszetowców na pozycje. Rozbili biwak w lesie pod Ujściem i, zgodnie z ustaleniami, czekali na wiadomość od Żegoty. Łącznik nie nadszedł.\nMimo to Ząb wyprowadził ludzi na miejsce umówione wcześniej z Żegotą. Zajęli pozycje w zasadzce przy szosie Krzeszów–Biłgoraj i czekali. Łącznika nie ma.\nOkoło południa Zub-Zdanowicz wiedział, że coś poszło nie tak.\n– Ale być może nawaliła tylko łączność – powiedział do Zagłoby. – Mieliśmy w tym miejscu ubezpieczać uciekającego po akcji Żegotę, albo interweniować, gdyby Niemcy zmienili plany i tą szosą wywozili więźniów. O tej porze powinno być już po wszystkim. Więc albo opóźnili atak, bo Niemcy opóźnili wywożenie więźniów, albo?…\n– Nie było słychać strzałów. Więc raczej to pierwsze. Chyba że odwołali akcję, a nas nie powiadomili. – Spojrzeli na siebie z niedowierzaniem.\nPo kolejnych godzinach prawdopodobieństwo, że zawiódł system łączności, zamieniło się w pewność. Ani pół niemieckiej wojskowej ciężarówki, ani trzy czwarte odległego strzału. Nic, spokój i cisza. Zdanowicz zostawił w zasadzce pluton z najlepszą bronią maszynową, jaką miał, i z najlepszym strzelcem, ogniomistrzem Lampartem. I z najszybszym łącznikiem. Resztę wycofał w las, w którym poprzednio rozbili biwak.\n– Wystaw warty, a reszcie chłopców pozwól się zdrzemnąć – zarządził Ząb. – Szli całą noc, a nos mi mówi, że i ta najbliższa będzie nieprzespana. I ty też, Kret, połóż się. To rozkaz.\nChłopcy położyli się, jak stali. Ledwie się położyli, zasnęli, zmęczeni. I kiedy tylko zasnęli, od strony szosy i zostawionego tam plutonu Lamparta usłyszeli strzały. Przez dwie minuty pojedyncze serie z karabinów maszynowych, a potem pięcio-, może sześciominutowy huragan.\nPo chwili Lampart i jego ludzie dobiegli do biwaku.\n– Odjechali, panie komendancie, ale musieliśmy zmiatać.\n– Więźniowie byli?\n– Nie. Trzy ciężarówki. Pierwszą załatwiliśmy, płonie na drodze. Drugą postrzelaliśmy tak, że daleko nie pojedzie. Ale trzecia była wypchana wojskiem. Zmietli nas ogniem i zarządziłem odwrót.\n– Dobrze. A oni odjechali?\n– Tak, aż się kurzyło. Jechali z Biłgoraja na Krzeszów.\nW tej samej chwili nadbiegł Kret.\n– Panie komendancie. Wachmistrz Knoll wypatrzył Niemców. Idą lasem w naszą stronę.\nBył wieczór. Zaczynał zapadać zmierzch. Niemcy o tej porze nie zapuszczają się w las.\n– Idą tyralierą. Knoll mówi, że dużo ich.\n– Więc to obława. A ci, których poszczerbił Lampart na szosie, byli jej częścią. – Zębowi poruszyły się obie części przeciętej brwi, jakby każda żyła własnym życiem. Uśmiechnął się. – Odważyli się wejść w las, poniosą tego konsekwencje. Zagłoba! Weźmiesz główne siły i zataczając koło, pociągniesz Niemców za sobą na bagna.\n– Oj, jak ja lubię te bagna… – przeciągle odpowiedział Zagłoba.\n– Kret, twój pluton będzie strażą tylną. Na nas skupi się ogień nieprzyjaciela.\n– Tak. Bo Step i ja zostajemy z tobą. No, już. Kto nie wykorzystał tamtych siedmiu minut na sen, ten tańczy kolejną noc! – oczy Zęba lśniły.\n– To nie było siedem minut panie komendancie – radośnie odpowiedział Kret. – To było sześć minut. I mówię panu, wystarczy!\nNiemcy szli między drzewami ostrożnie, jakby się bali cieni wielkich sosen. Mech tłumił kroki, a szybko zapadający w lesie zmierzch krył jednych i drugich, tropiących i tropionych. Choć w tym wypadku kto jest kim, nie było oczywiste. Zagłoba udał się w stronęrozciągających się za torfowiskami bagien Obary. Ząb, z plutonem Kreta, szedł na samym końcu. Widzieli i słyszeli tropiących ich Niemców. Ci też mogli przeczuwać ich bliską obecność, ale nie doważyli się oddać jeszcze ani jednego strzału. To było jak zabawa w podchody, Zdanowicz chciał wciągnąć ich głębiej, jeszcze głębiej. Chciał być niczym to bagno, które wpuszcza chętnie, ale raz na zawsze. Od czasu do czasu spłoszony gdzieś, przez podążającego na szpicy Zagłobę, ptak, krzyczał głośno i milkł. Gdyby nie to, że Zdanowicz był człowiekiem trzeźwego, przytomnego umysłu, mógłby przysiąc, że słyszy szepczących trwożliwie „Mein Gott”. Gdy coraz częściej między sosnami zaczęły pojawiać się olchy, gdy ich suche, brązowe orzeszki złowieszczo kiwały się na gałązkach, Zdanowicz wiedział, że już czas. Byli wystarczająco blisko bagna. Nie musiał szukać wzrokiem ludzi Zagłoby, zresztą i tak by ich nie dojrzał, wiedział, że robią to, co rozkazał – rozpraszają się po suchym gruncie, otaczając grząskie granice bagna. Zatrzymał się. Poczekał na Kreta, Stepa i resztę plutonu. Rozdzielili się, puścił ich na prawo, sam poszedł na lewo. Otworzyli korytarz do chłonnych mokradeł, które czekały, by wstąpili w nie Niemcy.\nPoczekał, aż ustawią karabiny maszynowe. Na stopach czuł zaborczą wilgoć przedzierającą się przez buty. Twarz zwrócił do skradających się w mroku wrogów. Gdy usłyszał chlupot wody, ziemistej mazi wokół ich butów, szepnął:\n– Nasz jest las.\nOdbezpieczył broń. Wymierzył spokojnie i wolno. Jeszcze czekał. Pięćdziesiąt kroków. Strzelił. Dowódca niemieckiej żandarmerii nie zdążył krzyknąć. Miękkim chlupnięciem padł w pływający mech.\nWalka trwała godzinę. Przez godzinę serie z karabinów maszynowych cięły mrok, topiąc w mokradłach Niemców. Nie przestawali, nawet gdy słyszeli, że ci przestają się odstrzeliwać. Drzewa, las. Mogą skryć jednych i drugich.\n– Mamy dwóch żywych, panie rotmistrzu! I pięćdziesiąt trupów. Chłopcy zbierają broń, pasy, buty. Oczywiście tam, gdzie są w stanie dojść.\n– Kim są jeńcy? – spytał Ząb.\n– Jeden to granatowy policjant. Drugi volksdeutsch.\n– Daj ich tu. Poddali się czy czekali?\n– Policjant się poddał, mówi, że współpracuje z podziemiem. Volksdeutsch uciekał.\nPierwszego wypuścili, drugi zawisł. Szybkim marszem ruszyli w Lasy Janowskie.\nPuszcza Solska. Dwa dni później\nNa polanie ołtarz polowy. Do mszy służą partyzanci. Mszę odprawia ksiądz Dalewski.\nPartyzanci NSZ i AK na zmianę szepcą psalmy. Kapitan Żegota i Rotmistrz Zub-Zdanowicz wspólnie idą do komunii.\nWładek Dalewski – wikary z parafii w Batorzu. Druh drużynowy Wiktora i Zęba; udzielił im gościny we wrześniu 1939, choć jego proboszcz był przeciwny.\nPrócz partyzantów na polanie są uwolnieni z biłgorajskiego więzienia cywile. Niektórzy starsi. Doktor Żar i Irtysz zajmują się rannymi. Pomagają im sanitariuszki AK. Zdanowicz przygląda się im i coś mamrocze pod nosem.\n– Z tego, co pan mówi, rotmistrzu – zwraca się do niego Żegota – wynika, że Niemcy musieli wiedzieć o koncentracji naszych oddziałów pod Biłgorajem. Dlatego przełożyli transport więźniów, na który czekaliśmy. Najpierw wypuścili oddział i trzy ciężarówki, które rozbił ogniomistrz Lampart, a potem na odsiecz im następnych i to były te siły, które pan wciągnął i załatwił na bagnach.\n– Myśmy ich widzieli – wtrącił się towarzyszący Żegocie oficer – jak pędzą przez Biłgoraj. Mój kolega powiedział: „Dobrze, będzie ich mniej”. Siedzieliśmy wtedy na pozycjach przed uderzeniem na więzienie. Oni pojechali na was, a myśmy wzięli prawie ogołocony z żołnierzy garnizon.\n– No to się nie skoordynowaliśmy, ale wyszło wszystkim na zdrowie.\n– Oprócz Niemców!\n– Niechby się już tam nasi na górze dogadali w sprawie scalenia, to byśmy byli jedno wojsko.\n– Nasi się chcą dogadać – kiwnął głową Żegota. – Bez urazy, panie rotmistrzu, to NSZ nie chce. – Zrobił ręką zręczny ruch śmigającej jaszczurki.\n– No i taka z wami robota – zaśmiał się Zdanowicz. – Póki walczymy, jest dobrze, a jak przychodzi do gadania, to z NSZ robicie pierwszego chuligana.\n– Nie, nie! Źle mnie pan zrozumiał. Chciałem powiedzieć… ach, co tam. Właściwie, rotmistrzu, co to za różnica, skoro możemy razem pracować? Farley, jak się dowiedział o szczegółach akcji, zasugerował, byśmy wystosowali petycję do władz politycznych i wojskowych. Wspólną akowsko-eneszetowską petycję o zjednoczenie.\nFarley – Ludwik Ehrlich. Jeden z uwolnionych w tej akcji z więzienia w Biłgoraju. Szef BIP AK na Zamojszczyznę. Światowej sławy profesor prawa. Po wojnie opracuje doktrynę odpowiedzialności niemieckiej za zbrodnie popełnione w Polsce, przyjętą i stosowaną przez Trybunał Norymberski. Będzie także biegłym w procesach niemieckich zbrodniarzy wojennych. Jego córka, Emilia Ehrlich, urszulanka, będzie słynną „bibliotekarkąpapieża”. Oczywiście, Polaka. Na razie jednak jest 9-letnią dziewczynką.\nRzędzian stanął przy oficerach i zameldował:\n– Pan profesor zaprasza.\nWstali i poszli, bo większość partyzantów już zgromadziła się na centralnej części polany, gdzie Ehrlich miał wykład. Zdanowicz szedł z ciekawością; w czasie, kiedy studiował prawo na KUL-u, Ehrlich był już profesorem katedry prawa międzynarodowego na uniwersytecie we Lwowie. Żegota przed akcją nie mówił mu, kogo będą odbijać. Obok niego stał Kret i słuchał, przygryzając wargi.\n– Jakiś problem, poruczniku? – pochylił się ku niemu Zdanowicz.\n– Ale gdyby pan wiedział, kogo uwalniamy, to nie poszedłby pan, kolego, na akcję?\nKret przygryzł wargi jeszcze mocniej.\n– Poszedłbym, dobrze pan wie, rotmistrzu. – Milczał chwilę, ale dodał: – Jest pan złośliwy.\n– Jestem – pochwalił się Ząb.\nZa to odchuchany przez Irtysz Szandcer, chłopak z warszawskiego getta, teraz partyzant pełną gębą, pseudonim Dzik, chłonął każde ze słów profesora – Żyda. Gdy Ehrlich skończył, Dzik przyszedł do Zub-Zdanowicza i powiedział:\n– Po wojnie pójdę na prawo, panie komendancie.\n– No to nie bądź frajerem, chłopaku! Leć do profesora, niech cię zapamięta. Ale już, to rozkaz!\nNa zdumione spojrzenie oficerów Zdanowicz wzruszył ramionami.\n– A co ma mu być gorzej niż mnie? Ja nie miałem takiego szczęścia, żeby sobie jakiegoś profesora wyzwolić.\nZebrani oficerowie ZWZ, NSZ, NOW proszą o jak najszybsze odgórne scalenie wysiłku wojskowego tych organizacji wojskowych oraz o skierowanie tego wysiłku zarówno przeciw Niemcom, dotychczasowemu wrogowi nr 1, jak i PPR i bolszewikom, którzy z wroga nr 2 w obecnej sytuacji politycznej i wojskowej wysuwają się na plan pierwszy.


Ambulansy Humvee do U.S. Army | Niezależna\nAmbulansy Humvee do U.S. Army\nINFORMACJA / WIADOMOŚĆ / 19.09.2018, godz. 10:37\nWojska lądowe Stanów Zjednoczonych (U.S. Army) zleciły kontrakt wart 562.4 mln dolarów koncernowi AM General na produkcję i dostawę wielozadaniowy pojazd kołowy o wysokiej mobilności HMMWV w wersji ambulansu.\nPrace nad kontraktem mają zostać zrealizowane do 13 marca 2024 roku. Popularny Humvee w wersji ambulansu M997A3 ma wzmocniony pancerz i jest dostosowany do transportu do ośmiu wojskowych. Mimo, że Departament Obrony prowadzi program mający zastąpić HMMWV opancerzonymi samochodami terenowymi Joint light Tactical Vehicle (JLTV), które są lepiej opancerzone dysponują większą siłą ognia to jednak Pentagon kupuje pojazdy Humvee do celów pomocniczych w tym ewakuacji medycznej.\nPOLSKA / WIADOMOŚĆ / 18.07.2019, godz. 15:53\nGdzie za rządów PO-PSL zapadały decyzje vs. VAT? Horała przedstawił rządową notatkę\nSejmowa komisja śledcza ds. VAT przesłuchała dziś Sławomira Nowaka - b. sekretarza stanu w KPRM i b. szefa gabinetu politycznego premiera Donalda Tuska. - Notatka ze spotkań zespołu w KPRM wskazuje, że zapadały tam decyzje dot. projektów ustaw - stwierdził szef komisji śledczej ds. VAT Marcin Horała (PiS), przedstawiając dokument.\nPrzewodniczący komisji Marcin Horała przedstawił kopię dokumentu, który wpłynął do komisji w środę, a o którym podczas zeznań mówiła była wiceminister finansów Elżbieta Chojna-Duch. Chodzi o pismo, jakie do Chojny-Duch skierowała jedna z dyrektorów z Ministerstwa Finansów. Jak mówił Horała, do pisma podpięta jest notatka, która została wysłana z KPRM ze spotkania poświęconego propozycjom projektów ustaw przygotowanych przez komisję Przyjazne państwo. Szef komisji śledczej dodał, że posiedzeniu miał przewodniczyć Nowak. Horała mówił, że w dokumencie są wymienione projekty ustaw i przy nich są przedstawione decyzje, np. że minister finansów przygotuje nowy projekt albo że projekt został wycofany.\n- Wskazywałoby to na to, że te decyzje zapadały na tym posiedzeniu zespołu - stwierdził Horała. Nowak stwierdził, że "ta notatka jest potwierdzeniem tego, że za czasów PO w "Kancelarii Premiera był jak najwyższy porządek prawny". - Komisja uzgodnieniowa działała wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, na podstawie uchwały Rady Ministrów i co więcej, bo ta notatka to potwierdza, działania były protokołowane i wszystkie akty są w dyspozycji KPRM - powiedział Nowak.\nHorała dopytywał, czy na zespole były podejmowane decyzje. - Wszystkie akty prawne (...) trafiają pod obrady rządu i jest przyjmowane stanowisko rządu, więc dokładnie komisja temu służyła, aby wypracowywać stanowisko rządu, poznać argumenty strony wnioskującej, tam gdzie jest to możliwe uznać te argumenty, gdzie jest niemożliwe, tak jak w przypadku MSWiA powiedzieć, że się nie da uwzględnić argumentów komisji Przyjazne państwo (...) natomiast w finale decyzje podejmuje kierownictwo każdego z resortów - stwierdził Nowak.\nHorała dopytywał, czy MF, otrzymując np. notatkę ws. projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku od osób fizycznych z dopiskiem: "decyzja - MF przygotuje nowy projekt opinii pozytywnie oceniający projekt ustawy", mogło zdecydować, że przygotuje negatywny projekt opinii. - Tak, mogli przygotować, jeżeli kierownictwo resortu uznałoby, że jednak nie, nie możemy na to pójść - odpowiedział Nowak.


Kiedy opadnie kurz po biegu… – Smolecka (za)Dyszka\nRozmowa z Łukaszem Maciejewskim, dyrektorem i koordynatorem Smoleckiej (za)Dyszki, biegu na 10 km.\nWokół (za)Dyszki udało się zebrać spore grono osób, które co roku się poszerza. Mnie cieszy, że wśród wolontariuszy są te same twarze, ale też pojawiają się też nowe. Osobiście dla mnie ważną sprawą jest to, że wciągnęliśmy w organizację uczniów z gimnazjum. Oni tego potrzebują, bo to jedna z niewielu okazji, gdy mogą nauczyć się pracy zespołowej, współpracy, a nie „szczurzej” rywalizacji. Działając widzą efekt, a inni to doceniają!\n← „V Omega Sport Smolecka (za)Dyszka – 2017”\n„Zapisy na VI edycję Smoleckiej (za)Dyszki…” →


Gorliwość – znak zjednoczenia z Mistrzem (Mk 16,15-18) - Słowo daję\nGorliwość – znak zjednoczenia z Mistrzem (Mk 16,15-18)\nAutor: ks. Sławomir Korona · Sty 24, 2019\n„Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: W imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą i ci odzyskają zdrowie”.\nW drodze do Damaszku Paweł spotkał zmartwychwstałego Chrystusa. U bram miasta zostaje oślepiony przez blask z nieba. Upadł na ziemię i usłyszał głos, który go napominał – „«Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?»”.\nGłos z nieba powala Szawła na ziemię, że na znak największej czci skłania twarz ku ziemi i przekazuje mu nowy nakaz, aby nie kontynuował prześladowań. Ten gorliwy człowiek musiał najpierw został zrzucony na ziemię, aby mógł stanąć prosto, pobity i uzdrowiony. Dokonało się to wszystko, aby Chrystus mógł w nim żyć, po tym jak Szaweł umarł dla swojego grzesznego życia.\nCoś bardzo podobnego zdarzyło się w naszym życiu, kiedy otrzymaliśmy w chrzcie nowe życie. Staliśmy się nową osobą. Szaty chrztu nie można po prostu zdjąć jak płaszcz i powiesić na gwoździu, zachowując się tak, jakby nic się nie wydarzyło. Często musimy sobie uświadamiać kim jesteśmy i do Kogo należymy. Mamy być ludźmi, którzy poprzez swoje zachowanie w codziennym życiu sprawiają, że inni myślą i są ciekawi, co jest przyczyną naszej nadziei, która nasz kształtuje.\nSzawła oślepia Żyjące, Osobowe Światło, Które jest ciepłem miłości i zrozumienia i od tej chwili przyćmiewa wszystkie wcześniejsze chwile jego życia. Listy św. Pawła świadczą o tym, że nie tylko znał Chrystusa, ale jak żaden z apostołów zakosztował głębokiego doświadczenia swojego Uwielbionego i Zmartwychwstałego Mistrza. Interesujący jest owoc tego szczególnego spotkania z Chrystusem: gorliwość w apostolstwie. Żaden z apostołów nie zdziałał tak wiele w szerzeniu Ewangelii. Również ta ogromna gorliwość jest znakiem, że Paweł spotkał Chrystusa, Który go powołał do szczególnej godności.\nMoże to jest naszym błędem, że naszą misję w świecie rozumiemy jako „polecenie”, „nakaz misyjny”. To wszystko ma być wykonane, czy tego chcemy czy nie. Jezus wyjaśnia uczniom, że nie przesadna aktywność, ale bliskość Mistrza powoduje, że Nowego Życia nie da się ukryć przed światem. Ono promieniuje na świat, a ten ma prawo do doświadczania chwały i dobroci Boga. Jezus jest Ewangelią Boga i dlatego do dziś to, czego dzisiaj potrzebuje świat, to Jezus. I to nie zależy od blasku świadków, ale świadkowie powinni odzwierciedlać wspaniałość Boga.\nKonkret na dziś: Pomódl się, aby Twoje życie było odblaskiem wspaniałości Boga.\nTags: EwangeliaEwangelia według św. MarkaListy św. PawłanawróceniePaweł\nKolejny wpis Nie ma jak w rodzinie… (Mk 3,20-21)\nPoprzedni wpis Dura lex, sed lex! (Mk 3,1-6)


kurczak w potrawce | jejkuchnia.pl\nniż drób. Całkiem niesłusznie, bo piersi kurczaka mają szerokie zastosowanie w zdrowej diecie. Drób to przede wszystkim źródło wysokowartościowego białka , poza tym posiada rozmaite rodzaje i ilości tłuszczów. Najmniej tłuszczów jest w mięsie z ... Większość z nas wyżej ceni sobie mięso czerwone niż drób. Całkiem niesłusznie, bo piersi kurczaka mają szerokie zastosowanie w zdrowej diecie. Drób to przede wszystkim źródło wysokowartościowego białka , poza tym posiada rozmaite rodzaje i ilości ...\nczytaj więcej Szczurek na obiadek?\n(...) dziwaczne potrawy , które dostać można w różnych częściach świata. Ta dzisiejsza, nie będzie wcale bardziej obrzydliwa niż ser z robakami , ale aby ją zjeść, europejczyk również musiałby mieć stalowe nerwy. Chodzi bowiem o szczura... To, że w ... czytaj więcej Kurczak w śmietanie\n(...) w jakiś sposób uczcić i wówczas poszukujemy pomysłu na jakieś wykwintne danie. Z reguły jednak nie mamy czasu na to, by spędzać dość długi czas w kuchni na przygotowywaniu skomplikowanych potraw. Co więcej, brak czasu i możliwość kupienia półproduktów ... czytaj więcej Jamajski kurczak Jerk\nChyba najbardziej popularnym mięsem w Polsce (w wersji smażonej bądź pieczonej) jest kurczak . To prawda, jeśli wskazać tradycyjną polską potrawę , to bez zawahania powiemy: schabowe. Jednak nie da sie ukryć, że tak zwane mięso białe jest najłatwiejsze i najszybsze w przygotowaniu. Poza tym do kurczaka ... czytaj więcej Kurczak po indyjsku\nJaka jest najbardziej przyjemna forma spędzania wolnego czasu? Istnieje wiele recept i sposobów, by uczynić go naprawdę wyjątkowym. Co więcej, zwykle bardzo się one między sobą różnią, a niemalże każdy z nas dobrze bawi się w nieco inny sposób. Czy istnieje jakiś ... na to, że przepisy kuchni indyjskiej , podobnie jak azjatyckiej, a nawet w zdecydowanie mniejszej mierze polskiej, są ... czytaj więcej Kurczak po hawajsku\nI chociaż dziś, udając się do sklepu, możemy kupić dowolny gatunek mięsa, to właśnie drób jest najczęściej przez nas wybierany. Trzeba przyznać, że niektórzy nawet obawiają się jego powszechnej obecności i widok kabanosów z kurczaka wprawia ich w ... tłuszczu, a co za tym idzie, niższą niż w przypadku innych gatunków mięsa ilość dostarczanych do organizmu kalorii. Z czasem jednak ... czytaj więcej Kurczak z jabłkami i żurawiną, czyli idealny obiad na chłodne dni\n(...) , potasu, sodu i żelaza. Jest także bogata w błonnik i węglowodany. Sok z żurawiny stosowany jest w walce z próchnicą, chorobami dziąseł, anemią oraz wysokim cholesterolem. Co więcej, pomaga zapobiegać infekcjom dróg moczowych i chorobom nerek. Kurczak z jabłkiem i żurawiną to świetny pomysł na obiad rodzinny, który przygotować możesz ... czytaj więcej Kurczak w sosie pomidorowym\n(...) się o ich zastosowaniu w kuchni znacznie więcej. Potrawy z pomidorami Kiedy głębiej się zastanowimy, jak często sięgamy po produkty zawierające w sobie pomidory, okaże się, że robimy to znacznie częściej, niż by się to na pierwszy rzut oka mogło wydawać. Trzeba tu przede wszystkim zwrócić uwagę na to, że dania z pomidorami mogą być wykonywane ... czytaj więcej Kurczak w sosie curry\nZastanawiałaś się kiedyś, za co tak bardzo lubimy mięso kurczaka? Na pewno na pierwszym miejscu wskazać trzeba bardzo delikatną strukturę drobiu. Żadne inne mięso nie da nam tak delikatnych roladek z pieczarkami jak kurczak. Oprócz tego drób posiada specyficzny smak i ... poniższy artykuł i dowiedz się więcej na temat przyprawy curry , a także poznaj przepis na kurczaka w sosie, którego ... czytaj więcej


„Tajne komplety” – Baśń jak niedźwiedź\nTak się złożyło, że Grzegorz Braun zaproponował mi udział w tworzonym przez kanadyjską Polonię projekcie „Tajne komplety”. Idea jest taka, by poprzez Internet komunikować się z ośrodkami polonijnymi za oceanem i opowiadać o sprawach ważnych. Cudzysłów w tytule oznacza, że nasz komplety są jedynie cieniem tych prawdziwych, wojennych. My jedynie do nich nawiązujemy, a to co nas z nimi łączy to sposób przekazywania informacji – we własnych domach – , oraz ich drugoobiegowy charakter. W projekcie bierze udział kilka osób, na razie swoje filmy nagraliśmy ja i Grzegorz Braun. Wkrótce pojawią się inne. Umieszczam tu link do swojego nagrania i do całej strony „Tajnych kompletów” i jak zwykle zdaję się na waszą ocenę, ponieważ – jak to już mówiłem – nie oglądam nagrań ze swoim udziałem. Wyszło pewnie trochę śmiesznie, ale co tam… www.tajnekomplety.com\n2 komentarze do “„Tajne komplety””\n8 sierpnia 2012 o 00:02\nWychowawcza funkcja sportu? Zastanawiam się, czy to w ogóle jest możliwe. Arena sportowa przypomina mi raczej Koloseum, a sport wyczynowy kojarzy się ze składaniem ofiary bogom z własnego, do granic wytrenowanego ciała. Cały spektakl po to, aby publiczność przeżyła katharsis (pojęcie z gruntu pogańskie) kosztem zawodników. Mechanizm sztuczności który pompują wielkie pieniądze, a towarzyszą temu wielkie przekręty.\nGdyby odrzeć sport z tej całej otoczki, pozostałaby czysta, bezinteresowna zabawa, która jest domeną dzieci. Zabawa ma też to do siebie, że dużo ciekawiej bezpośrednio w niej uczestniczyć, niż biernie się przyglądać – czy nie jest tak, że promowanie wielkich wydarzeń sportowych ma na celu utrzymanie nas w roli biernych widzów? Może nawet rozemocjonowanych i dopingujących, ale to jednak nie to samo, co „wypruwać” własne żyły na boisku.\nIdąc pana tropem – jeśli się o czymś dużo mówi i dużo pisze, to najprawdopodobniej jest to propaganda: dawno temu czytałam książkę o starożytnej Grecji – ilość stron poświęconych rozmaitym dyscyplinom sportowym uprawianym przez mieszkańców Hellady była znaczna. Mieli nawet piłkę i boiska! Napisano to w taki sposób, że każdy kto czytał i jednocześnie był piłkarzem miał prawo poczuć się nobilitowany 😉\nCiekawe te komplety.\n8 sierpnia 2012 o 09:56\nIdąc pana tropem – jeśli się o czymś dużo mówi i dużo pisze, to najprawdopodobniej jest to propaganda: dawno temu czytałam książkę o starożytnej Grecji – ilość stron poświęconych rozmaitym dyscyplinom sportowym uprawianym przez mieszkańców Hellady była znaczna 🙂 Mieli nawet piłkę i boiska! Napisano to w taki sposób, że każdy kto czytał i jednocześnie był piłkarzem miał prawo poczuć się nobilitowany 😉\nCiekawy pomysł te komplety,


Grzybek z konfiturą\n- 2 łyżki konfitury brzoskwiniowej\n- 200 g dobrze ochłodzonej śmietany kremówki\n- sok wiśniowy i konfitura z wiśni do przybrania\nW dużej misce utrzeć 6 żółtek z cukrem i 1 łyżka masła. Ucierając dodawać po łyżce maki i śmietany. Pod koniec dodać do ciasta skórkę cytrynowa, wymieszać. Z 6 białek ubić sztywną pianę, delikatnie połączyć z ciastem. Rozdzielić na 2 równe części. Przygotować dwie jednakowe patelnie. Na każdej rozgrzać masło i usmażyć dwa przyrumienione z obu stron omlety. Jeden omlet posmarować konfiturą brzoskwiniowa, przykryć drugim. Złożony grzybek posypać cukrem pudrem. Podawać ciepły z bitą śmietaną, polany sokiem wiśniowym i przybrany konfiturą z wiśni.


Ktoś ukradł Prążka – Holly Webb – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Dla dzieci i młodzieży » Ktoś ukradł Prążka\nKilka słów o książce pt. “Ktoś ukradł Prążka”\nPoradnik zawiera esencję wiedzy o sadownictwie amatorskim. Znajdziemy tu niezbędne informacje pomocne przy planowaniu, sadzeniu oraz pielęgnowaniu naszego sadu. Dopełnieniem książki są charakterystyki wybranych gatunków drzew i krzewów, oraz przepisy na przetwory owocowe. Książka proponuje spojrz...\nGruzja jest jak kobieta. Zawsze piękna. Wystarczy tylko na nią spojrzeć. Potem upić się tym widokiem i już nie trzeźwieć. Gaumarjos! Książka Katarzyny Pakosińskiej powstała z miłości autorki do Gruzji, jednego z najpiękniejszych zakątków na świecie. Samaradiso to wzruszająca, dowcipn...\nEdith Hahn była młodą, niezależną studentką prawa, gdy Gestapo zamknęło ją wraz z matką w wiedeńskim getcie i wydało im dokumenty oznaczone literą „J”. Niedługo później Edith została wywieziona do obozu pracy. Choć udało się jej uprosić nazistowskich funkcjonariuszy, ...\nThe Walking Dead: Season Two – A House Divided – poradnik do gry\nPoradnik do The Walking Dead – A House Divided to kompletny zbiór decyzji z jakimi przyjdzie wam się spotkać. Każda z nich oraz ich konsekwencje zostały szczegółowo opisane. W poniższym poradniku znajdziesz rozwiązanie zagadek logicznych oraz opis dialogów. Dzięki nim będziesz mógł podjąć najważniej...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Holly Webb\nKtoś ukradłPrążka!Holly WebbIlustracje: Katherine KirklandPrzekład: Jacek Drewnowski\nTytuł oryginału: Smudge the Stolen Kitten\nby Wydawnictwo Zielona Sowa, Kraków 2012\nText copyright © Holly Webb 2011\nCover illustration copyright © Sophy Williams, 2011\nIllustrations copyright © Katherine Kirkland, 2011\nRozległ się dźwięk gwizdka.\n– Szymon Wach i Robert Stępień! Natychmiast stamtąd zejdźcie!\nOliwka podniosła wzrok i jęknęła. Pani Malinowska zdawała się krzyczeć jej prosto do ucha, mimo że stała po przeciwnej stronie boiska.\n– Co znowu zrobili Szymon i Robert? – spytała przyjaciółka, Lusia.\n– Coś okropnego, jak zwykle – mruknęła Oliwka, gdy przebiegły przez boisko, by sprawdzić, co się dzieje. Jej starszy brat Szymon zawsze pakował się w szkole w tarapaty – i to nie było w porządku, bo część nauczycieli uważała, że w takim razie Oliwka też jest niegrzeczna, a pozostali, że powinna go powstrzymać. Akurat! Jak by brat jej słuchał! A jego kolega Robert był jeszcze gorszy.\n– Macie szczęście, że nie skręciliście sobie karków! – Do dziewcząt dobiegł rozeźlony głos pani Malinowskiej. – Co za głupie pomysły!\n– Żaden punkt regulaminu nie zabrania balansowania na szczycie ogrodzenia, proszę pani – powiedział Szymon tonem niewiniątka, wskazując tablicę na murze.\n– Dlatego, że przed wami nikomu nie przyszło to nawet do głowy! – warknęła nauczycielka. – Powinniśmy dodać na dole punkt, że każde głupstwo, które wy dwaj wymyślicie, jest zakazane! Reszta zabawy może was ominąć. Idźcie do środka i powiedzcie pani Bel, że macie pomóc rozłożyć krzesła na popołudniowe zebranie!\nSzymon mrugnął do Oliwki, gdy obaj z Robertem mijali dziewczynki w drodze do szkoły. Nie wyglądał na kogoś, kto się w ogóle przejął tą burą.\nOliwka westchnęła, a Lusia uśmiechnęła się do niej ze współczuciem:\n– To pewnie lepsze niż mieć brata, który jest zupełnie idealny. Wtedy wszyscy pytają, czemu nie możesz być bardziej taka jak on.\n– Pewnie tak – Oliwka westchnęła, kopiąc stertę liści. – Ale nie mogę się doczekać, aż pójdzie w przyszłym roku do gimnazjum.\n– Przy okazji, pani Bel powiedziała mi, co się stało przy obiedzie. – Mama otaksowała Szymka surowym spojrzeniem. Pracowała w ich szkole na pół etatu, jako pomoc nauczycielska.\nChłopiec ze zbolałą miną pomachał widelcem ze spaghetti.\n– To nie w porządku! Nikt nigdy nie mówił, że nie wolno chodzić po ogrodzeniu.\n– Czasami myślę, że powinniśmy wysłać ciebie i Roberta do cyrku. – Tata starał się zachować powagę, ale Oliwka widziała, że się uśmiecha.\n– Super! Koniec ze szkołą! – Szymek uśmiechnął się szeroko.\n– To nie było mądre, Szymku – mama zmarszczyła brwi. – Aż mnie kusi, żeby wam nie mówić, jakie mam ważne wieści.\nOliwka podniosła wzrok znad makaronu.\n– O co chodzi? Nie bądź taka, mamo! Kobieta z uśmiechem podniosła oczy do sufitu, podczas gdy Oliwka i Szymek błagali, by im powiedziała, o co chodzi.\n– Dobrze już, dobrze! Pamiętacie, że jakiś czas temu znaleźliśmy w drzwiach ulotkę z Ośrodka Ratowania Kotów? Dziewczynka z zapałem pokiwała głową.\n– Ze zdjęciami kotów, którym ośrodek znalazł nowe domy! Kotki były takie śliczne. Chciałabym mieć takiego. Tam było napisane, że szukają niechcianym kotom nowych domów.\n– Wiem, Oliwko. Mówiłaś o tym całymi dniami. Rozmawiałam z tatą i uznaliśmy, że chyba jesteście już wystarczająco duzi na własne zwierzę.\n– Naprawdę? – wykrzyknęła dziewczynka. – Będziemy mieć kota?!\n– Wolałbym psa, mamo – wtrącił jej brat. – Z psami jest więcej zabawy.\n– Nie. Tata prawie cały dzień spędza w pracy, wy chodzicie do szkoły, ja też, chociaż tylko trzy razy w tygodniu. Pies czułby się bardzo samotny.\nSzymek westchnął i skinął głową, więc mama po chwili kontynuowała.\n– Dziś rano dzwoniłam do tego ośrodka. Powiedzieli, że mają w tej chwili kilka kociąt gotowych na przenosiny do nowych domów.\nOliwka podskoczyła, wyrzucając sobie makaron na kolana.\n– Oliwko, usiądź! – mama parsknęła śmiechem. – Ośrodek jest teraz zamknięty. A poza tym, zanim będziemy mogli tam pojechać i wybrać kociaka, czeka nas wizyta domowa. Pracownicy ośrodka muszą sprawdzić, czy będziemy odpowiednimi właścicielami.\nDziewczynka usiadła, z niepokojem spoglądając na mamę.\n– Odpowiednimi? Co to znaczy? Musimy dużo wiedzieć o kotach? Ja wiem tylko troszkę. Ale mam mnóstwo książek o kotach, możemy też sprawdzić różne rzeczy w Internecie…\n– Spokojnie! – Tata poklepał ją po ramieniu. – Będą tylko chcieli sprawdzić, czy na naszej drodze nie ma zbyt dużego ruchu. I czy nie mamy nic przeciwko kociej klapce w drzwiach kuchni, będą sprawdzać tego typu rzeczy.\n– I czy nie mamy dzieci, które niewłaściwie traktują zwierzęta – dodała mama, zerkając na Szymka. – Pani z ośrodka przyjdzie nas odwiedzić dziś wieczorem i wszyscy musimy pokazać, że jesteśmy rozsądni, Szymonie Wach. Szymek się skrzywił, a Oliwka popatrzyła na niego z niepokojem. Wcale nie był rozsądny. Właściwie był najmniej rozsądną osobą, jaką kiedykolwiek spotkała. Niby jak mieli przekonać panią z ośrodka, że nadają się na właścicieli małego kotka?\n– Oddam ci kieszonkowe za ten tydzień – powiedziała dziewczynka z rozpaczą.\nSzymek uniósł brwi.\n– I swoje sobotnie słodycze! Ale musisz obiecać, że będziesz się zachowywał najgrzeczniej, jak umiesz. W sumie lepiej w ogóle nic nie mów! Ani… ani się nie ruszaj!\nSzymek palcami wykonał gest zamykania ust na suwak i uśmiechnął się do niej, ale nie miała pewności, czy może mu ufać.\n– O, dzwonek do drzwi! Iść otworzyć, czy poczekać na mamę? – Oliwka nerwowo splotła palce. Tak bardzo pragnęła wywrzeć jak najlepsze wrażenie.\n– Mhmmm. – Jej brat wydał z siebie jakiś dziwny odgłos, więc wbiła w niego spojrzenie.\n– Kazałaś mi nic nie mówić.\n– To nie oznacza, że masz kwiczeć jak głupek! Jeśli ta pani zada ci pytanie, musisz coś odpowiedzieć.\n– Dobra, kieszonkowe zatrzymam dla siebie. – Wściekła Oliwka zeszła po schodach. Wiedziała, że nigdy nie wybaczy Szymkowi, jeśli ten zawali sprawę. Brat ruszył za nią, chichocząc pod nosem.\nMama właśnie otworzyła drzwi miło wyglądającej kobiecie w bluzie Ośrodka Ratowania Kotów.\n– Dzień dobry. Jestem Dora z Ośrodka Ratowania Kotów.\n– Dziękujemy za wizytę. Nazywam się Elżbieta, to mój mąż Jan, a to Oliwka i Szymek. – Mama poprowadziła Dorę do salonu, a dzieci weszły tam za nimi. Tata poszedł nastawić wodę na herbatę.\n– Okolica wydaje się dość spokojna – Dora zapisała coś na kartce, którą trzymała. – Nie jeździ tu zbyt wiele samochodów.\n– Wiele osób trzyma tu koty – wtrąciła z nadzieją Oliwka.\n– A Oliwka jest ze wszystkimi zaprzyjaźniona!\nDziewczynka nerwowo przycupnęła na brzegu kanapy. Szymek siedział na oparciu i wyjątkowo wyglądał tak, jakby nie planował nic głupiego. Oliwka trzymała kciuki.\n– Czy w ośrodku naprawdę są teraz kotki do wzięcia? – spytała nieśmiało.\nDora skinęła głową.


Półgąski - przepisy na półgąski z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na półgąski\nKutia podlaska 29\nKutia podlaska to potrawa, którą miałem okazję posmakować pierwszy raz gdzieś z 15 lat temu, gdy poznałem moją żonę. Jadłem ją wtedy w domu u mojej przyszłej teściowej. Moja żona pochodzi z Podlasia i Zobacz więcej\nSajgonki po polsku 130\nCzęść z Was już je na pewno widziała, ponieważ przygotowywałam je na konkurs blogerskich zmagań organizowany przez Makarony Polskie. Ukryty w środku makaron świderek (choć tak naprawdę to świder), Zobacz więcej\nPodlaskie przysmaki 177\nPlacki z płyty czyli zapach podlaskiej wsi 230\nSmaczna Polska 63\nKuchnią regionalną interesuję się od jakiegoś czasu. Nawet utworzyłam osobną kategorię na stronie z kuchniami regionalnymi Polski. Bardzo powoli ją tworzę i dodaję nowe przepisy. Głównie dlatego Zobacz więcej\nPolska fantazja na temat włoskiej bruschetty przypomina nieco żurek w chlebie :-) Moje dziewczyny uwielbiają to na śniadanie w weekend. Przygotowanie kilku zajmuje około 20 min, warto! Składniki na Zobacz więcej\nPolska pita z polskim hummusem i polskimi... 93\nArabskie danie w polskim wydaniu. Przykładów spolszczonych dań mieliśmy wiele. Sushi, którego Japończycy nie biorą do ust, pizza z farszem z podsmażanej cebuli i koncentratu pomidorowego (można Zobacz więcej\nSmaczna Polska – Magda Gessler 421\nSękacz podlaski z piekarnika 45\nKoreczki polskie 3318\nPasztet z ciecierzycy po polsku 801\nBryzol i buraczki czyli obiad po polsku 813\nkurczak z piekarnika. na płasko 1073\nKurczak jak kurczak. Plastyczny, podawany na masę sposobów. Po polsku, amerykańsku, z nutką orientu czy włoskich ziół, każdy mi smakuje. Większość przepisów nie wymaga od nas akrobacji w kuchni, Zobacz więcej\nKoniak podlaski 2701


Nigdy nie jest za późno, by życie zmienić na lepsze\nAdam Wyrzyk i Marta Bradshaw (red.)\nMarzenia - wszyscy je mamy, ale nie wszyscy mamy odwagę je realizować. Różne czynniki sprawiają, że podążanie za własnymi ambicjami często odkładamy na później. Bywa też jednak tak, że przychodzi w życiu moment, kiedy zadajemy sobie pytanie: kiedy, jeśli nie teraz?\nImpulsy do tego, żeby zmienić swoje życie mogą być różne. Często zdarza się, że tym, co popycha nas do zmiany jest upływ czasu. Momentem, który wielu uważa za graniczny, są zbliżające się 40-te urodziny. To właśnie w takim wieku nasi bohaterowie – Marta Bradshaw i Adam Wyrzyk postanowili diametralnie odmienić swoją drogę zawodową. I choć wielu zmiana o 180 stopni przeraża, ich historie pokazują, że warto zaryzykować, postawić wszystko na jedną kartę i rzucić się w pogoń za marzeniami.\nPrzy stole z nieznajomymi\nMarta Bradshaw zawsze lubiła gotować. Ale przez długi czas nie przypuszczała, że to właśnie gotowanie dla ludzi może stać się jej sposobem na życie. Nie pracą, bo Marta nie lubi tak nazywać tego, czym się zajmuje. „Ktoś mądry powiedział kiedyś, że kiedy robisz to, co kochasz, nie musisz pracować ani jednego dnia w życiu” - tłumaczy założycielka portalu Eataway, który zrzesza dziś ponad 500 kucharzy w 73 miastach na świecie.\nMarta jest absolwentką wydziału rzeźby krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Ale oprócz tworzenia pięknych rzeźb, zawodowo robiła też inne rzeczy. Życie Marty często się zmieniało. Najpierw wraz z mężem Anglikiem współtworzyła pierwszy anglojęzyczny portal o Krakowie Cracow-life.com. Następnie wydawała Krakow Post, krakowską gazetę dla obcokrajowców. Praca w biurze dawała Marcie dużo satysfakcji, kobieta czuła jednak, że potrzebuje większego wyzwania. Ale choć wielka zmiana w jej życiu dokonała się w okolicach 40-tych urodzin, Marta przekonuje, że to nie wiek był impulsem do rewolucji. „To nie tak, że czułam, że jakiś etap w moim życiu się kończy i w związku z tym muszę coś zmienić. Po prostu wpadłam na pewien pomysł i postanowiłam go zrealizować” – tłumaczy.\nMarta Bradshaw red.\nPodobnie jak wiele genialnych pomysłów, idea założenia Eataway zrodziła się z nagłej potrzeby. Potrzeby starej jak świat – chęci zjedzenia czegoś dobrego, autentycznego. „Podczas podróży z rodziną po Polsce przejeżdżaliśmy przez miasteczka, w których było mnóstwo ludzi i przepełnione restauracje. Wtedy wpadł mi do głowy pomysł: fajnie byłoby gdzieś tu w okolicy zjeść u lokalnych gospodarzy. Pomyślałam, że na pewno jest taki projekt w internecie, że otwierasz aplikację, patrzysz, kto gotuje w okolicy, i się umawiasz. Coś, co działałoby na podobnej zasadzie jak BlaBla Car. Okazało się, że niczego takiego nie ma”. – wspomina Bradshaw. Kobieta postanowiła to zmienić, zapełnić tę niszę. Tak powstało Eataway – wpisujący się w ideę ekonomii współdzielenia projekt, za którego pośrednictwem można się umówić na kolację w domu nieznajomych ludzi, którzy nakarmią gości tym, co potrafią ugotować najlepiej. Dzięki Eataway można nie tylko zjeść autentyczny, przygotowany na bazie lokalnych produktów posiłek, ale też poznać ludzi z całego świata. Bo gotują nie tylko Polacy – w tym momencie wśród kucharzy Eataway są ludzie z 49 krajów, tym tak odległych jak Korea czy Bangladesz. Oczywiście kolacje organizuje też Marta, która dzięki temu, że zmieniła swoją drogę zawodową zrozumiała, że gotowanie to nie tylko jej pasja, ale także coś, co niesamowicie ją relaksuje. A Eataway to sposób na życie – pełne spotkań z ludźmi przy suto zastawionym stole, ciekawych rozmów i nowych przyjaźni.\nAdam Wyrzyk już jako nastolatek kochał konie. W liceum marzył o własnym wierzchowcu, ale choć był częstym bywalcem wyścigów, uczestniczył w nich tylko jako widz. Kiedy dorósł, założył własną firmę budowlaną. Do zmiany, będącej realizacją młodzieńczych marzeń popchnął go dopiero syn. Chłopak podczas wakacji zobaczył stadninę koni i, tak jak przed laty jego ojciec, zapragnął mieć własnego wierzchowca. „To tak, jak kiedy dziecko chce mieć kolejkę – tato kupuje i potem sam się nią bawi, bo jak był mały też marzył o takiej” – wspomina Wyrzyk, który pragnieniu syna postanowił uczynić zadość. Ogier Medis, którego kupił dla syna, stał się początkiem nowej przygody. I zarazem impulsem do stopniowo podejmowanej decyzji, by coś w swoim życiu zmienić. Proces dokonywał się stopniowo. „Im dłużej przebywałem z końmi, tym bardziej czułem, że to jest to, co chcę robić i uciekałem od tego, co wcześniej robiłem” – wspomina Adam. Trenowanie koni, którym Wyrzyk zajął się w wieku niemal 40-tu lat, początkowo było traktowane jako hobby. Adam wszystkiego nauczył się sam, ale w miarę sukcesów, jakie odnosił ogier, hobby stawało się czymś coraz bardziej poważnym. Do Wyrzyka zaczęli się zgłaszać właściciele innych koni. Trenował je, a one dzięki niemu wygrywały kolejne gonitwy. Następujące jeden po drugim sukcesy sprawiły, że mężczyzna postanowił ostatecznie pracę w firmie budowlanej zamienić na tę we własnym ośrodku treningowym – Stajni Rosłońce w podwarszawskiej Podbieli.\nAdam Wyrzyk red.\nDziś praca jest jego pasją, którą podziela cała rodzina – żona i czwórka dzieci. Pod czujnym okiem Adama dorastają najlepsze konie wyścigowe pełnej krwi angielskiej, tzw. fulbluty. Wyrzyk jest jednym z najbardziej cenionych trenerów w Polsce, a jego córka, Joanna od kilku sezonów jest świetnie zapowiadającym się dżokejem. „Kocham wszystko! Kocham aukcje, kocham trening, kocham kucie – sam kuję konie, pomimo że bolą mnie plecy, kocham, jak się rodzą źrebaki” – słuchając, jak Adam mówi o swojej pracy, trudno wątpić w to, że decyzja o zmianie, jaką podjął była słuszna. Jego historia jest dobitnym dowodem na to, że nigdy nie jest za późno na to, by coś w życiu zmienić i rzucić się w pogoń za własnymi marzeniami.\nWiek to tylko cyfra i w żadnym stopniu nie powinien nas ograniczać i powstrzymywać od korzystania z życia. Przekroczenie granicy 40-tu lat to nic strasznego – zamiast sygnałem, by zwolnić, powinno stać się inspiracją, by zacząć spełniać odkładane od zawsze na później marzenia. Czasem nie musi to być zmiana własnego życia o 180 stopni, ale nawet drobne rzeczy, takie jak znalezienie czasu na pasje, którym wcześniej zawsze coś ważniejszego stawało na przeszkodzie. Warto tak jak nasi bohaterowie zacząć działać i postarać się choć trochę zmienić swoje życie na lepsze. Ich historie powinny stać się dla wszystkich inspiracją. Bo nie zatrzymujemy się dlatego, że się starzejemy, ale starzejemy się dlatego, że zwalniamy.


Jak projektować? (1) Zasada odległości - Projekty Graficzne | Grafik Komputerowy | Freelancer | Ilustrator | Nowy Sącz\nStrona główna » Jak projektować? (1) Zasada odległości\nJak projektować? (1) Zasada odległości\nDawid Duszka Blog 24 lipca 2017 5 kwietnia 2020 jak projektować, zasada odległości\t0 Comment\nCzęsto w projektach początkujących grafików teksty oraz grafiki są porzucane. Nowicjusze wypełniają narożniki i zajmują wiele miejsca, nie pozostawiając pustej przestrzeni na stronie projektu. Oglądając taki projekt, można pomyśleć, że jego autor boi się wolnej przestrzeni. Gdy elementy projektu są rozrzucone po całej powierzchni projektu, wygląda on na niezorganizowany, a czytelność informacji jest ograniczona.\nZasada odległości mówi – elementy ze sobą powiązane należy grupować, umieszczając je blisko siebie w taki sposób, by były postrzegane jako jedna spójna całość, a nie jako wiele niezwiązanych ze sobą fragmentów.\nWażne aby informacje, które nie są ze sobą związane, nie znajdowały się blisko innych elementów, ponieważ odległość jest wizualną wskazówką na temat organizacji projektu i jego treści.\nZasadę odległości można przedstawić na bardzo prostym przykładzie. Przyjrzyj się przykładowej wizytówce. Ile oddzielonych elementów można rozróżnić na tak malej przestrzeni? Ile razy zatrzymujesz wzrok, aby na coś popatrzeć?\nCzy zatrzymujesz wzrok pięć razy? Naturalnie, ponieważ na wizytówce znajduje się pięć oddzielnych elementów. Prawdopodobnie czytanie zaczynasz od środka, ponieważ tam znajduje się najwyraźniejszy element. Na który element następnie pada wzrok? Czy idzie od prawej do lewej? Czy wędruje dookoła, upewniając się że nie pominął żadnego tekstu? Czy czytelnik będzie miał pewność, że nić nie pominął? Czy inna osoba będzie czytać teksty w tej samej kolejności jak Ty?\nGdy kilka elementów znajduje się blisko siebie, bliskość elementów sugeruje ich związek\nGrupując podobne elementy w jedną całość, uzyskujemy natychmiastową poprawę. Nasza prosta wizytówka stanie się bardziej zorganizowana. Nie jest to projekt, który powala na kolana, ale od razu rozpoznamy miejsce, od którego należy zacząć czytać napisy i gdzie znajduję się koniec tekstu. Pusta przestrzeń dookoła tekstu, stanie się również bardziej zorganizowana.\nWarto zaznaczyć, że podstawowym celem zasady odległości to porządkowanie. Jeśli informacja jest zorganizowana, to jest bardziej prawdopodobne, że będzie przeczytana i zostanie zapamiętana. Dodatkowo dzięki organizacji wiadomość, uzyskamy lepiej rozmieszczoną pustą przestrzeń.\nPodsumowując czego należy unikać:\nNie umieszczaj elementów w narożnikach i na środku projektu tylko dlatego, że jest tam pusto.\nUnikaj zbyt wielu oddzielnych elementów na stronie projektu.\nUnikaj pozostawiania równych odstępów pomiędzy elementami, jeżeli nie są częściami jednego większego zbioru.\nUnikaj sytuacji zmuszających do zastanowienie się, którego fragmentu treść dotyczy nagłówek, podtytuł, podpis, grafika i tak dalej. Twórz relacje pomiędzy bliskimi sobie elementami.\nNie twórz relacji z elementami, które nie są ze sobą powiązane. Jeśli tak jest, odsuń takie elementy od siebie.\n← Jak projektować? Cztery podstawowe zasady\nJak projektować? (2) Zasada wyrównania →


Waga OHAUS VALOR 4000 V41PWE6T - - JAWAG wagi elektroniczne\nBEZ LEGALIZACJI Instrukcja obsługi wagi VALOR 4000\nWAGA OHAUS VALOR 4000\nWaga ta należy do grupy wag najwyższej jakości. Jest wodoodporna. Posiada czujnik IP68. Stosowana jest w branży spożywczej i gastronomicznej. Zbliżeniowy czujnik umożliwia bezdotykowe tarowanie, zaś polikarbonowa klawiatura jest odporna na uszkodzenia mechaniczne.\nCECHY WAGI OHAUS VALOR 4000 V41PWE6T\nWażenie, ważenie procentowe, ważenie kontrolne, sumowanie\nPrzedni i tylny wyświetlacz LED\nZasilacz AC w zestawie oraz wbudowany wewnętrzny akumulator\nObudowa ABS z szalką ze stali nierdzewnej\nKrótki czas stabilizacji\nOchrona akumulatora przed rozładowaniem i przeładowaniem\nDANE TECHNICZNE WAGI OHAUS VALOR 4000V41PWE6T\nSzalka nierdzewna o wymiarach 300x225mm – 108PLN


S38E14 "I See The Million Dollars" / Reunion - Strona 2 - Survivor Polska\nPost autor: XanderDE » 16 maja 2019, 17:55\nale masz prawo być za Rickiem... jako jedyny\nTo wskaż mi, w którym poście napisałem, że jestem za Rickiem.\nPost autor: Kelrik » 16 maja 2019, 21:28\nNie rozumiem tej niechęci do Ricka. Może i nie był idealnym graczem, ale po powrocie z EoE wyciągnął wnioski. Nie służyły mu sojusze, więc wstawał rano i szukał HII lub wygrywał konkurencje. Na dodatek pięknie jeszcze ograł Lauren i Julie z fałszywymi HII. Na końcu miał pecha. Powrót Chrisa jemu też popsuł grę. Mało kto zdecydowałby się na oddanie Imunitetu by zawalczyć o głosy. Chris jednak miał niewiele do stracenia, a Rick wszystko. To Rick zasłużył na wygraną, a już na pewno nie Julie czy Gavin, którzy oparli grę głównie na relacjach. Powrót Chrisa zburzył cały finał i doprowadził do niespodziewanego. Obawiam się, że Joe nie wykorzystałby tak swojej szansy.\nPost autor: MaciekRS » 16 maja 2019, 21:55\nTo Rick zasłużył na wygraną, a już na pewno nie Julie czy Gavin, którzy oparli grę głównie na relacjach.\nCzemu w grze która ma w założeniu opierać się na relacjach, na tworzeniu związków między ludźmi z różnych środowisk którzy nigdy wcześniej się nie spotkali uważasz że to akurat Rick który\nb) nie wiedział co się dookoła niego dzieje a co za tym idzie na kogo głosować\nc )nie umiał stworzyć relacji ze współplemieńcami\nMiałby bardziej zasłużyć na zwycięstwo od Gavina czy Julie?\nNaprawdę jest mi szkoda Gavina, Julie, Lauren, Victorii\nZapisali się do gry w Survivor, grali tak jak się powinno grać, walczyli o to aby nie odpaść, głosowali na tych którzy mają wylecieć a w rezultacie okazało się że z taka grą nie mieli zadnych szans bo kluczem do wygranej było wcześniejsze odpadnięcie i siedzenie sobie na wyspie razem z jury. Najwięcej zarobił Chris, 1 mln$, na drugim miejscu Rick, jakieś 160 tys $. Ludzie którzy odpadli na trzeciej i czwartej radzie\nPost autor: Maw » 17 maja 2019, 02:37\nWhat??? Czy to nie na tym Survivor polega? I'm confused.\nPost autor: Meciek » 17 maja 2019, 12:02\nJa skomentuję ten finał oraz reunion cytując jednego tweeta - śmieszne jest to, że pierwszy sezon w którym za casting będzie odpowiadał głównie Probst zaczyna się od pomnika dla Boston Roba.\nPost autor: Kelrik » 17 maja 2019, 17:43\nKażdy ma inne kryteria oceny. Doceniacie bardziej socjal? Ok, ale ja zawsze patrzę na to od strony rozrywki. Punktuja u mnie zawodnicy, którzy grają odważnie, którzy potrafią odwrócić swoją beznadziejną sytuację, którzy czują grę. Rick nie popisał się w tym ostatnim aspekcie, ale nadrabiał przebiegłością i walką. Ok odpadł wcześniej, ale w tym sezonie nie miało to znaczenia. Szkoda Gavina i Julie? Czemu? Za usuwanie się w cień? Jakie ruchy wykonali by wygrać? Fajnie walczyli o immunitet w konkurencjach, ale to samo robił Rick.\nPost autor: MaciekRS » 17 maja 2019, 18:14\n17 maja 2019, 17:43\nJakie ruchy wykonali by wygrać?\nA jakie MOGLI wykonać?\nNiestety w tym sezonie gra się toczyła na EoE. Gavin i Julia grali w Survivor podczas gdy prawdziwa gra toczyła się na innej planszy. Słuchałeś wywiadów?\nReem (która z Gavinem i Julią nie zamieniła ani słowa bo przecież byli na innych wyspach) stwiedziła że oczywiście że chciała aby wygrał ktoś z kim razem przebywała na wyspie\nRon - Chris grał wpaniałą grę, codziennie łowił nam ryby i gotował nam obiadki\nJoe - Chris to mój brat, razem obiecaliśmy sobie że oddamy na siebie głos\nI Gavin jest w czarnej dupie bo przez to grał dobrze nie miał dostępu do jury i nie miał jak walczyć o głosy.\nPost autor: Kelrik » 17 maja 2019, 18:40\nPrzesadzasz. I tak dostał ich sporo bo kilka osób doceniło tylko to, że grał od początku, a dostałby więcej głosów gdyby grał odważniej. On wolał jednak przemknąć do finału po cichu. Nie doceniam takiej gry. Trzeba przez ten czas pokazać coś więcej. Kto mu bronił wstawać wcześniej od Ricka by szukać HII?\nPost autor: XanderDE » 17 maja 2019, 19:39\na dostałby więcej głosów gdyby grał odważniej.\nNo to podaj przykłady jakie odważne ruchy mógł zrobić?\nPost autor: Głucha » 17 maja 2019, 19:41\nNie szukał bo wiedział, że nie potrzebuje HII. Przechodził bez niego, ani razu nikt na niego nie zagłosował.\nPost autor: ciriefan » 17 maja 2019, 20:00\nOgólnie napisałem spore wypracowanie na temat sezonu. Wyszło długo, więc podzielę je na 2 części. Oto pierwsza:\nMiałem poczekać z postem, ale muszę z siebie wyrzucić to, co zobaczyłem po obejrzeniu tego trzygodzinnego gówna (musiałem niestety oglądać na kilka razy – bo nie dało rady na raz). Cóż, mogę jedynie powiedzieć, że cały ten sezon można podsumować słowami Chrissy\nCóż, zacznijmy od plusów. Najbardziej podoba mi się to, jak wszystkie twisty obróciły się przeciwko produkcji:\n-> wprowadzili do gry weteranów, dali im immunitety -> weterani sflopili, Aubry i Kelley odpadły z HII w kieszeni, David zagrał swoim w złym momencie, Joe dał ogólnie dupy w aspekcie zadaniowym\n-> ukryte immunitety – gdy weterani sflopili, producenci znaleźli sobie nowego pupilka, któremu postanowili pomóc jeszcze bardziej niż Benowi. O ile dobrze liczę, podrzucili mu 5 ukrytych immunitetów, w tym 4 pod rząd. Niestety ich Rickuś odpadł dzień przed finałem, a to przez kolejny twist\n-> Skraj Wymarcia – twist, który był stworzony dla powrotu Joe. Nie bójcie się, gdyby Joe wrócił na 3 ostatnie dni i wygrał, produkcja byłaby zachwycona. A tu ups, zrobił to Chris i jeszcze wyjebał z gry Ricka.\nDla mnie to jest po prostu piękne, że tak wszystko obróciło się przeciwko produkcji. No po prostu cudo. Mam jednak obawy, że produkcja niestety wyciągnie bardzo kiepskie wnioski i wprowadzi nowy twist. Zapamiętajcie moje słowa – niedługo pojawi się Super Idol zmieniający zasady final 4. Jedna osoba zagwarantuje sobie miejsce w finale wygrywając immunitet, pozostała trójka uda się na poszukiwania Super Idola i jego znalazca będzie drugim finalistą, a pozostała dwójka zmierzy się w ogniu. W ten oto sposób ulubieniec produkcji będzie mógł znaleźć 7 zwykłych HII pod rząd i na koniec Super Idola. Tylko tak będą mieli pewność, że dadzą mu dojść do finału.\nNie mam zamiaru hejtować Chrisa i wy też nie powinniście. Hejtujcie nie gracza lecz produkcję za to, że do tego dopuściła. Chris wydaje mi się całkiem spoko kolesiem. Taki był twist tego sezonu, miał możliwość powrotu i wygrania i tak się stało. To nie jego wina, on tylko wykorzystał to, co do rozgrywki wprowadziła produkcja. I chociaż sercem byłem za Gavinem i Julie, to Chris zrobił coś najpiękniejszego: pozbył się z gry Ricka. Gdyby nie wygrał miliona, to gdybym był Sią dałbym mu za to 10 tysięcy. Ruch z rozpalaniem ognia był bardzo ryzykowny, ale wbrew pozorom nie taki głupi… Dlaczego?\nPoczytałem trochę wypowiedzi różnych uczestników tego sezonu. I dobrze, że zrobiłem to przed obejrzeniem finałowej rady, bo teraz rozumiem, czemu jury było tak oschłe wobec Gavina i Julie. Czy Chris wygrał dzięki super grze? Nie. Dzięki świetnemu socjalowi? Zapewne nawiązał relacje, które mu mocno pomogły, ale też nie. Dzięki odważnemu ruchowi z ogniem? Też nie. Tak naprawdę Chris wygrał dzięki ruchowi, który wykonała Reem! To właśnie ona wykonała największy ruch tego sezonu i stworzyła pakt, którego nie pokazali w odcinkach. Otóż Reem zaproponowała graczom na EOE pakt, że jeśli ktoś z nich powróci do gry i dotrze do finału, to oddadzą na tę osobę głosy. W tej sytuacji ruch z rozpalaniem nabiera sensu, bo Chris wiedział, że nikt poza Rickiem nie może mu odebrać zwycięstwa, a z ich dwójki Rick wrócił wcześniej i miał sporo ciekawych zagrań na koncie. Gdy już mu to się udało, przeprowadzanie finałowej rady było po prostu farsą. Cokolwiek Julie i Gavin nie zrobili, cokolwiek by nie powiedzieli, wynik był przesądzony. Na Gavina zagłosowały tylko 4 osoby:\nLauren -odpadła po EOE, nie wiedziała o pakcie\nAurora -na EOE spędziła tylko 1 noc, nie wiedziała o pakcie\nKelley – wyłamała się z paktu, na podstawie jej wypowiedzi podejrzewam, że z szacunku do gry\nRick – wyłamał się z paktu, podejrzewam, że był zły o to, że Chris go wywalił.\nNajwiększe zaskoczenie to głos Victorii, ale z jej wypowiedzi wynika, że po prostu nie lubiła Gavina.\nTak więc brawo Reem, prawdziwa zwyciężczyni Survivor 38!\nDlaczego zgadzam się z Chrissy, że ten show to już nie jest Survivor? Cóż, dobrze mówi napisał o tym Stephen:\nTen program polega na eliminowaniu ludzi tak, aby na koniec zagłosowali na ciebie. Chris praktycznie nikogo nie wyeliminował, sam został wyeliminowany. No ale dobra. Taki był twist, get over it. Bardziej boli mnie to, jak dużo tak naprawdę ten twist dał mu mocy. I nie chodzi tutaj tylko o pakt Reem. Chodzi o ilość informacji, jaką Chris posiadał i jak mógł je wykorzystać. Wiedział, że chcąc mieć szansę musi wywalić Ricka. Gdy okazało się, że ten ma HII, to powiedział wszystkim, że jury najbardziej lubi Victorię. I nagle odpadła Victoria, która by tego dnia nie odpadła, tylko zapewne celem byłby Gavin. To była potężna broń, na którą pozostali nie mieli wpływu i zostali po prostu z wygranej ograbieni przez produkcję. Victorię uważam za najlepszego gracza tego sezonu, a po tym, co zrobiła jej produkcja, druga szansa należy jej się jak psu buda! Ale wykorzystywanie wiedzy to nie wszystko. Okazuje się, że gracze wykorzystali papier z listów, które napisali sami do siebie i… przekazali przez Chrisa liściki do uczestników! Julie powiedziała w wywiadzie, że Chris dał jej liścik od Rona, w którym Ron pisał jej, że Chris jej pomoże dojść do końca i aby mu zaufała. Biedna nie miała pojęcia, że Ron nie chce pomóc jej, tylko Chrisowi. A generalnie JURY NIE POWINNO WCHODZIĆ W INTERAKCJE Z UCZESTNIKAMI! To jest po prostu żenada. To jest dla mnie koniec Survivor tak jak dla wielu fanów. Ciekawy jestem, jak bardzo spadnie im oglądalność.\nDo tego dochodzi ilość ukrytych immunitetów. Nic do nich samych w sobie nie mam. To zawsze jakość urozmaica rozgrywkę. Ale ile można ich do tej gry wrzucać? Pomijam już to, że nie są one znajdowane przypadkowo, ale mamy sytuację, w której w finałowej szóstce są aż 4 ukryte immunitety! Do tego dochodzi immunitet zadaniowy, no i mamy Game Changers po raz kolejny. Co więcej, produkcja coraz mniej się kryje z ich podrzucaniem. Myślałem, że HII pod tratwą to było najniższe posunięcie produkcji, ale w tym sezonie włożyli Idola Chrisowi po prostu do torby! Można? Można. Ponadto nie dość, że w tym finale było tak dużo do upchnięcia, to 80% czasu na wyspie zajęło szukanie HII! Co się stało z grą strategiczną? Z eksperymentem socjalnym? To nie jest już gra Survivor, powinni zmienić tytuł programu na „Poszukiwanie Skarbów”. Ukryte immunitety mogą zagwarantować ciekawe blindsidy i rady, ale jeśli jest ich 10 w każdym odcinku i to robi się nudne. Gra zmienia się w to, kto więcej znajdzie fantów i na tym się skupia edit, a nagle orientujemy się, że tak naprawdę nic nie wiemy o uczestnikach, którzy są podstawą tego programu. Po ostatnim, dobrym sezonie myślałem, że finał sezonu 35 i sezon 36 to najczarniejsze momenty w historii Survivor. Ale się myliłem.\nPost autor: MaciekRS » 17 maja 2019, 20:20\nO nie, ja nie hatuję Chrisa. Zrobił to co zrobił aby wygrać. Nie mam też nic do jury. Po prostu oni byli świadomi że zwycięzcę lepiej wybierać ze swojej gromadki, grali w swoim interesie. To produkcja dała dupy bo ta sytuacja dawała się bardzo łatwo przewidzieć.\nNo ale oni chcieli bardzo aby wspaniały Joe wygrał i zrobili pod niego sezon, wszyscy to widzieli od samego początku.\nTak porównując z GoT. To tak jakby teraz w poniedziałek w finałowym odcinku wrócił nagle ze zmarłych Syrio Forel (którego lubiłem) i zasiadł w finale na żelaznym tronie a sezony 2-7 okazałyby się zupełnie nieistotne i niepotrzebne.\nPost autor: XanderDE » 17 maja 2019, 20:28\nJa też do Chrisa jako do osoby nic nie mam, ale graczem/zwycięzcą jest zwyczajnie słabym i bez pomocy twistu skończyłby tak samo jak wielu silnych facetów w pre merge już od czasu Markizów, gdzie wywalili Huntera.\nPost autor: Umbastyczny » 17 maja 2019, 21:29\nEch, chciałem się odwoływać z cytatami do Waszych wypowiedzi, ale za dużo tego. Każdy będzie widział kiedy się z nim zgadzam bądź nie.\nKilka spraw do omówienia.\nCo do Ricka. Tu jestem po stronie osób, które uważają go za kiepskiego gracza. Cieszę się (i to bardzo), że nie wygrał. Po pierwsze go nie lubiłem, tak czysto po ludzku, bez związku z grą. Irytowało mnie jego zachowanie, konfy mnie odrzucały itd. Jako gracz też mnie nie przekonywał, czy mówiąc dosadniej był beznadziejny. Za pierwszym razem odpadł na własne życzenie, gdy osoby pokroju Chrisa, Keitha i Wendy chcieli grać z nim i Davidem, a oni z tego nie skorzystali. Z EOE wrócił, ok - tu nie mogę się doczepić niczego. A potem? Był w zasadzie poza grą. Ludzie się z nim nie liczyli, rady go zaskakiwały, był w mniejszości - był jednak bezpieczny. I nadszedł ten moment, gdy jego imię zaczęło być rozważane pod kątem eliminacji. Milion przewag i w zasadzie nietykalność co odcinek. Nienawidzę czegoś takiego. Oczywiście HI/zwykłe immunitety są ok i je szanuję, ale muszą być DODATKIEM do gry socjalnej i strategicznej. Rick nie miał niczego oprócz fantów. Do tego fanty zdobywał w podejrzany sposób, był pupilkiem Jeffa i to tym bardziej nastawia do niego negatywnie. Przypomniał mi złe czasy Mike'a z S30 czy Bena z S35.\nI nie uważam, że było go dużo, żeby publiczność uznała Chrisa za super zwycięzcę, który pozbył się Ricka. Mocno naciągana teoria moim zdaniem. Jak dla mnie Ricka było dużo i ukazano go jako ulubieńca produkcji, bo po prostu tym ulubieńcem był.\nCo do Chrisa. Ja go nawet lubię i żałowałem go trochę jak odpadł. Ale jako zwycięzca... no po prostu nie. Po pierwsze już raz odpadł. Po drugie 2/3 edycji spędził poza grą, tudzież rozgrywając inną partię gry. Przy czym nie mam do samego Chrisa żadnych zastrzeżeń. Cała winę zrzucam tylko na produkcję. Chris na początku zagrał źle, zaufał innym i go wywalili. Trafił na EOE i od tego momentu rozegrał wszystko ok. Wykorzystał szansę jaką stworzyli producenci, wyciągnął z głupiego twistu co się tylko dało. Także dla niego nawet plusik, że nie zlamił tego, ale do takich akcji nigdy dojść nie powinno. Na EOE był przyjacielem wszystkich, karmił ich i pomagał. Jest dobry w zadaniach więc wrócił. Potem miał HI od produkcji, no cóż. Ale zmanipulował Lauren, żeby zagrała na nim HI, wygrał II uczciwie, pokonał Ricka itd. Dla mnie to wciąż za mało, żeby pokonać Gavina/Julie, ale no cóż, dochodzi kolejny element. I już pominę rzeczy, o których pisał ciriefan. Skupmy się o tym co wiemy z samych odcinków. Chris to lubiany gość, który spędził DUŻO czasu na extinction, spędził go z jurorami, robił tam co mógł by polepszyć ich pobyt tam. Miał mnóstwo informacji, wiedział bardzo dokładnie co się dzieje w grze na podstawie relacji odpadających osób, wiedział na kogo są skłonni głosować jurorzy, wiedział o HI Lauren i pierdylionie innych rzeczy. Sam fakt, że wrócił sprawiał, że inni się musieli z nim liczyć. Powiedział, że jurorzy mogą głosować na Victorię. I nie ma znaczenia czy to prawda czy nie, automatycznie Victoria była spisana na straty. Bardzo mi szkoda i jej i Lauren i Gavina i Julie, którzy przez te 30 kilka dni pracowali na swoją pozycję, a nagle wszystko zostało przekreślone. Bo co mogła Victoria zrobić więcej? Grała under-the-radar, a nagle poszła wieść, że całe jury chce na nią głosować... Nie dziwię się Gavinowi, że na finałowej radzie był trochę poddenerwowany i zirytowany. 39 dni i finałowa rada, zero głosów na koncie i co? Poszło to na marne w zasadzie. Bardzo mi szkoda tej 4, która była w final 6 (oprócz Ricka i Chrisa), bo zostali bardzo skrzywdzeni. Musieliby się pozbyć obu powracających graczy co przy chorej ilości HI czy rozpalaniu ognia było niemal niemożliwe. Twist był tak chory, że każdy dzień pobytu w grze był w zasadzie problemem, bo generował tylko konflikty, zdrady czy blindsidy, a każdy dzień na EOE był błogosławieństwiem, bo generował sympatię/przyjaźń i dostarczał rzetelnych informacji, na które w grze liczyć nie można.\nTakże podsumowując, lubię Chrisa, wspaniale, że on, a nie Rick, świetnie wykorzystał głupotę twistu, ale to się wydarzyć nigdy nie powinno i tyle. Zasady twistu były maksymalnie głupie.\nCo więcej o sezonie. Tragiczny edit, milion przewag, w tym HI wsadzane do plecaków... Debilny twist główny. Chris jako zwycięzca w zasadzie niewidoczny, ani przed eliminacją, na EOE też niektórzy dostali więcej czasu. Coraz większa ingerencja w przebieg gry.\nCo do finału. Jak już zobaczyłem wstawki live to miałem mocno dość. Joe i rozmowa o włosach, czy wejście Ricka i pytanie o prace... Za co? Oglądanie tej parodii sprawiało mi ból. Jak można tak zbezcześcić Survivor? Mój ukochany program się stoczył. Czy powstanie? Niestety wątpię, co najwyżej będzie już tylko przeciętnie.\nReunion to kolejna parodia. 15 min, część osób oczywiście niewidzialna i Jeff, który w 15 sekund podsumował 3/4 castu, każdemu poświęcając ze 3 słowa...\nJestem mocno zażenowany, jak sobie coś przypomnę to jeszcze napiszę + podsumowanie wszystkich uczestników.\nPost autor: ciriefan » 17 maja 2019, 22:07\nTeraz kilka słów o finalistach. O Victorii już napisałem, że jest najbardziej obrabowaną osobą przez produkcję. Biorąc pod uwagę pakt Reem, Gavin i Julie walczyli na marne. Uważam, że oni też zasługują na powalczenie w normalnym sezonie. Biedny Gavin nawet przekładał ślub po to, żeby zagrać. Gdyby tylko wiedział… Moim zdaniem to Gavinowi należało się zwycięstwo. Julie jak dla mnie zwaliła finałową radę jedną wypowiedzią - że eliminacja Julii to jej największy ruch. Nawet gdybym jako juror był początkowo za nią, po tej wypowiedzi pewnie zmieniłbym swój głos na Gavina. Najbardziej w finale moim zdaniem sflopiła Lauren grając ukrytym immunitetem na Chrisie, przez co nie była chroniona w final 5. Pomimo tego po prostu ją lubię, więc mogłaby wrócić, bo gry nie prowadziła złej. Chciałbym jeszcze powrotu do gry Reem – mam do niej szacunek, że tyle wytrzymała na Wymarciu. Zapewne jednak wróci Rick. Sam ruch z podłożeniem fałszywek świetny i zabawny, ale nie zmienia to jego kiepskiej gry strategicznej i socjalnej. Może i nic bym do niego nie miał, bo początkowo go lubiłem, jednak nie potrafię zaakceptować takiej pomocy od produkcji i tego, że po prostu wyskakiwał w każdej scenie z lodówki. Było go po prostu za dużo, aż do porzygania. Osobom, które są ciekawi innych graczy – obejrzyjcie Ponderosę. Oglądało się to o wiele lepiej niż cały sezon. I okazało się, że niektóre osoby potrafią mówić. I o dziwo mają osobowość, tak samo jak Rick! No szoker! A co jest największą bezczelnością produkcji? To, że nie ma czasu antenowego przy tak dużej ilości wydarzeń, a oni zamiast final words pokazują rozmowę Jeffa z Joe o jego włosach! I kto jako jedyny dostał final words? Victoria? Lauren? Nie, oczywiście Rick. Nienawidzę Jeffa.\nWspółczuję wszystkim graczom, poza Chrisem i Rickiem, którzy wzięli udział w tej edycji. Marzyli o tej przygodzie wiele lat jako fani, a dostali takie gówno w postaci twistów i riggowania sezonu pod Ricka. Naprawdę mi ich żal. Nam było przykro to oglądać, a co dopiero im? Nie wyobrażam sobie przeżywać przez 39 dni rozczarowania, jakim jest ten sezon, a potem jeszcze oglądać to na ekranie. Do tego część z nich w odcinkach nie istniała, a cały sezon dobrze podsumowuje tweet:\nMy summary of this #Survivor season.\n"Joe, Aubry, Kelley, David."\n"Devens Devens Devens Devens Devens Devens Devens Devens Devens Devens Devens Devens Devens Devens Devens Devens Devens Devens Devens"\nNawet nie było najgorsze, o każdym coś tam wspomnieli. Nawet Julia dostała wypowiedź. Co zabawne, w odcinku w końcu dostała swoją historię, ale żeby było śmieszniej, to gdy już odpadła. No i oczywiście musieli pokazać Cochrana, błe.\nAż chciałem napisać, że na szczęście to koniec tego sezonu i pora skupić się na kolejny. Ale tak, kolejny sezon to Wyspa Ukrytych Immunitetów, czyli generalnie powtórka z rozrywki, milion ukrytych immunitetów wręczanych jednej osobie, tym razem z wykorzystaniem Roba i Sandry. A już totalnie miałem ochotę zwymiotować, gdy zobaczyłem to:\nJuż wiemy, co przez te lato stało w salonie Jeffa. Pewnie nie raz masturbował się do posągu Boston Roba. Przecież te posągi to jest po prostu niedorzeczne. Survivor się skończył.\nNa koniec coś, co mnie rozbawiło - Sia postanowiła zapłacić 10 tys Joe, jeśli ten obetnie włosy i odda je na cele charytatywne XD I w sumie najbardziej nie bawi mnie Sia, ale fakt, że są ludzie, którzy są gotowi kupić jego włosy.\nJak dobrze, że będzie Survivor South Africa i Australian Survivor. Jak miło będzie obejrzeć coś, co jest Survivorem


Miejska Biblioteka Publiczna we Włodawie - Tydzień z Photonami w Przedszkolu Miejskim nr 2 :)\n„Znajdziesz mnie w bibliotece” – brzmi hasło tegorocznego „Tygodnia Bibliotek”. A w bibliotece, poza książkami, prasą, audiobookami... można spotkać też roboty :) Trzy urocze Photony rezydują w naszej książnicy. Aktualnie nie mogą przyjmować wizyt, za to z przyjemnością wybrały się do Przedszkola Miejskiego nr 2 we Włodawie na zaproszenie pani dyrektor Danuty Kloc.\nPrzez tydzień (10-13.05.2021 r.) nasze Photony odwiedzały dzieci z Przedszkola. Gościły u Żabek, Smerfików, Biedronek i Misiów.\nNa wstępie przedszkolaki zapoznały się z książką Nicoli Baxter „Co się dzieje z tym robotem?” opowiadającą o kłopotach inżyniera Irka i jego przedsiębiorczego asystenta Mikołaja.\nDalszą część spotkania opanowały Photony, urocze, biblioteczne roboty, przeznaczone do nauki programowania. Dzieci szybko poznały podstawowe zasady kodowania cyfrowego, co skutkowało ciekawymi trasami robotów.\nPhotonom towarzyszyły: Joanna Orzeszko i Edyta Pietrzak.\nSerdecznie dziękujemy za wspaniałe chwile spędzone na wspólnym programowaniu :)\nRoboty Photon i tablety do ich obsługi włodawska książnica otrzymała w ramach projektu "Kodowanie w bibliotece", który jest częścią Programu Rozwoju Bibliotek 2017-2018 realizowanego ze środków Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności. Realizatorem Programu jest Fundacja Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego.\nPowitanie lata wśród bibliotecznych książek\nBIBLIOTECZNE SPOTKANIA PRZY KOMPUTERZE -- DLA SENIORÓW!\nHoryłka, Piweń, Pohulaty i Soroczka rozpoczyna III edycję Międzynarodowego Konkursu Poetyckiego Jednego Wiersza Włodawa´2021


Archiwa autora: Kira\nOpublikowano 22.09.2013 Autor: Kira\nI ostatni zarazem.\nCoś się kończy, coś się zaczyna. Ten blog spełnił już swoje zadanie. Obnażył bezwstydnie przed światem moje poglądy, bolączki i marzenia. Rozebrał do naga moją duszę, prześwietlił umysł, wypatroszył bebechy jestestwa. Kurtyna opada…\n… i podnosi się na nowo – gdzie indziej. W ramach uprzyjemniania sobie (wirtualnego) życia postanowiłam przestać zaprzątać sobie głowę moralnością, obyczajowością, polityką, problemami społecznymi, itp., itd. Wszystko, co miałam na ten temat do powiedzenia, już napisałam. Nie gwarantuję, że całkowicie się od tego wszystkiego odetnę, ale na pewno postaram się zdławić tę swoją rozpasaną refleksyjność, trzymającą mnie w kleszczach chorobliwego introwertyzmu. Co w zamian? Opisywanie otaczającego mnie świata (słodkie i gorzkie chwile, piękno i brzydota, życie i śmierć), opis moich i cudzych doświadczeń (wszak nie mieszkam na bezludnej wyspie ;)), reklama i antyreklama konkretnych produktów, no i przede wszystkim – ukochane książki, muzyka i filmy (jeśli zamieszczanie fragmentów ebooków narusza prawa autorskie, to z pewnością mi się to kilka…set razy przydarzy ;)). Opiszę też moje zauroczenie oraz doświadczenie z antysolidarnościową i antypatriotyczną filozofią minimalizmu. ;)\nOpublikowano 17.09.2013 Autor: Kira\ndo wszystkich (absolutnie wszystkich!) osób, które narzekają na niż demograficzny:\n„Moralność współczesnego człowieka”\nOpublikowano 12.09.2013 Autor: Kira\nPod artykułem na temat wprowadzania stref „wolnych od muzułmanów” znalazłam wypowiedź, której najciekawszy fragment przytaczam poniżej:\nLaicyzacja państw doprowadziła do wzrostu chorych ideologii idących w XX wieku w stronę nadmiernej agresywności a w XXI w. w stronę nadmiernej pobłażliwość. Moim zdaniem to właśnie realizacja postulatów ateistów kosztowała naszą cywilizacje utratę połowy Europy. Gdy chrześcijaństwo dominowało w europie to europejczycy wykrwawiali się przez wieki skutecznie zatrzymując islam, gdy natomiast obrano kierunek laicyzacji wpuszczono bez walki najeźdźców a teraz płacz i zgrzytanie zębów bo muzułmanie rozbrajają. Religia jest potrzeba Europie. Nie chodzi o wiarę w boską istotę, pogląd na życie po śmierci ale o pewien kręgosłup moralny oraz nieugiętość odnośnie swoich poglądów. Moralność współczesnego człowieka wywodzi się z wzoru postaw dobrego chrześcijanina zbudowanego na podstawie nauk Chrystusa, jednak moralność ateisty w przeciwieństwie do moralności chrześcijanina ma charakter relatywny, a przez swój niesankcjonowany, ogólny charakter dopuszcza wyjątki.\nO ile zdecydowanie się nie zgadzam, że ateizm sam z siebie prowadzi do chorych ideologii, o tyle krytyka „moralności ateisty” nawet mi się podoba. W końcu to właśnie ludzi niewierzących cechuje prawdziwy nonkonformizm (oczywiście nie wszystkich). A nonkonformiści mogą być niebezpieczni, bo… mogą wszystko zakwestionować. I jak tu takim zaufać?\nNiestety, autor komentarza nie przewidział jednego: prawdziwych, wiernych zasadom Pismu i Tradycji Kościoła chrześcijan jest bardzo, bardzo, bardzo mało. Ów tak potępiany z ambon relatywizm moralny jest obecny w niemal każdym polskim domu. Zaczyna się od akceptacji antykoncepcji, seksu przedmałżeńskiego, olewania „dnia świętego”; potem zaczyna się patrzeć przychylniejszym okiem na związki homoseksualne, rozwody, aborcję z „ważnych przyczyn”; aż w końcu dopada nas totalny relatywizm moralny.\nNie będę osądzać, czy jest to dobre czy złe. Po prostu stwierdzam FAKT: to już nie jest chrześcijaństwo.\nTak więc nie mamy czego przeciwstawiać muzułmanom. Poza siłą pięści.\nOpublikowano 05.09.2013 Autor: Kira\nOto słowa człowieka, który – jak mniemam – uważa się za autentycznego katolika (świadczy o tym jego żarliwa obrona Kościoła Katolickiego tudzież mocna niechęć do ateistów):\n„Sam uprawiałem sex w wieku lat 16 z dziewczyną, która miała właśnie 17 – no i co z tego wynika poza tym, ze oboje tego chcieliśmy i było przyjemnie.”\nNo i co z tego wynika??? Ano to z tego wynika, jeśli się nie żałuje czegoś, co stoi w sprzeczności z Dekalogiem, jeśli się nie potępia tego u innych, nie nawołuje grzeszących do poprawy, to taki z człeka chrześcijanin, jak z koziej dupy trąba (jak mówi pewne urocze, acz mocno wyświechtane powiedzonko).\nTak, ja wiem – teraz w modzie jest traktowanie szóstego przykazania z przymrużeniem oka. A już furorę robi teza, jakoby to zakaz ten dotyczył wyłącznie seksu pozamałżeńskiego, przedmałżeński wspaniałomyślnie pomijając. Cóż za cudowny przykład relatywizmu poznawczego i moralnego zarazem! Cała historia i nauka Kościoła na nic, trzeba na nowo napisać katechizmy, książeczki modlitewne, wyedukować rzesze „postępowych” księży. :)\nAle bądźmy poważni – szóste przykazanie dotyczy każdego rodzaju niemałżeńskiego współżycia. Skoro można kpić z Anny Grodzkiej, że jest zaledwie „kastratem”, a nie prawdziwą kobietą, gdyż zmieniła jedynie swój wygląd zewnętrzny, chromosomy zaś pozostały te same (XY), to tym bardziej można (czy wręcz należy) wytknąć temu panu, że olewając podstawowe chrześcijańskie zasady sam się z chrześcijańskiej społeczności wyklucza. Warto też zauważyć, iż taka Anna Grodzka przynajmniej się stara choć trochę do kobiety upodobnić. Nie wiem, na ile jest to wynikiem autentycznej potrzeby zmiany płci, a na ile chęcią „zabłyśnięcia” w mediach, ale widać gołym okiem, do czego dąży ta osoba. Do czego zaś dąży cytowany wyżej „katolik”? Do trudnego życia według nakazów i zakazów Kościoła Rzymskokatolickiego czy do znacznie wygodniejszego życia według własnego widzimisię?\nAle któż by tam zwracał uwagę na takie błahostki. Wszak nie on jeden grzeszy religijną ignorancją. Większość z nas przeszła chrzest, komunię i bierzmowanie, sporo wzięło śluby kościelne. I na tym koniec. Po opuszczeniu gmachu świątyni odwieszamy swój katolicyzm (a nawet chrześcijaństwo w ogóle) na kołek i bez cienia wyrzutów sumienia akceptujemy antykoncepcję, rozwody, seks przedmałżeński, konkubinat.\nJaka jest przyczyna tej szalonej rozbieżności pomiędzy deklaracjami a faktyczną postawą Polaków? Mam taką teorię, że „[...] im więcej wspólnego ma religia z obyczajowością, tym mniej zostaje w niej miejsca na mistycyzm i prawdziwą wiarę. Staje się ona zbiorem uroczych, lecz duchowo martwych obrządków, które, owszem, cementują społeczność, wzbogacają kulturę i zapewniają wiernym przyjemne doznania natury estetycznej, ale nic poza tym”.\nA jakie są tego owoce? Narodowa schizofrenia. Takich mamy polityków, księży, nauczycieli, biznesmenów, służby mundurowe, urzędników, celebrytów czy tzw. autorytety moralne, jakich sobie wychowaliśmy i na jakich w pełni zasługujemy: robiących wszystko na pokaz, tchórzliwych, zakłamanych, powierzchownych, niezdolnych do pracy nad sobą, płynących z prądem niczym przysłowiowe…\nZaraz – my? Czy naprawdę my wszyscy jesteśmy temu winni?\nDziesięć lat w Sieci\nOpublikowano 03.09.2013 Autor: Kira\nParę dni temu (zdaje się, że 25 sierpnia) minęło 10 lat od mojego pierwszego razu: rozdziewiczenia wirtualnego świata. (Nie liczę lekcji wynajdywania jakichś tam katalogów, którą jedna z bibliotekarek przeprowadziła z nami, studentami, w Bibliotece Głównej.) To był prawdziwy przełom w moim życiu. Dla mnie, osoby mocno niezaradnej, zatopionej we własnym świecie, pozbawionej tak pożądanych na rynku pracy cech jak przebojowość czy kreatywność, unikającej jak ognia większych spędów towarzyskich (nie mówiąc o imprezach czy dyskotekach), Internet okazał się wybawieniem. Niektórzy młodzi ludzie stają się więźniami Internetu, przez co znacznie rzadziej wychodzą z domu. Ze mną było trochę inaczej – owszem, w pewnym sensie stałam się więźniem tego medium (zwłaszcza kiedy prowadziłam z kimś zaciekłą dysputę), ale bez niego wychodziłabym z domu znacznie rzadziej.\nCo dał mi Internet? W skrócie:\n1. Kontakt z ludźmi (w wielu przypadkach przeniesiony do reala).\n2. Praca – poszukiwanie (aplikowanie) oraz zarobkowanie (Allegro).\n4. Przyjemność (pisanie bloga, komentowanie cudzych, czasami gry).\n5. Ebooki i audiobooki, filmy i muzyka.\n6. Bardzo korzystne zakupy (głównie Allegro).\nOstatni punkt obejmuje zarówno takie banały, jak info o bieżących wydarzeniach kulturalnych czy rozkład jazdy lubelskich autobusów, jak i coś, czego nie dałyby mi kontakty w realu: możliwość „wniknięcia” w umysły innych ludzi. To właśnie tutaj dowiedziałam się, jakie żądze targają moimi pobratymcami, jakie trawią ich boleści, co ich frapuje, do czego dążą, czego się lękają. Ludzie mogą sobie tutaj pozwolić na niemal całkowitą szczerość, więc wypuszczają swoje demony, pokazują kły, obnażają się przed sobą nawzajem, krytykują bliskich, szefa, władzę. Ze mną było tak samo. Na początku swojej wirtualnej przygody zafascynowało mnie czatowanie; przeszłam paromiesięczną fazę nocnych rozmów z nieznajomymi, z których tylko jedna zakończyła się spotkaniem w świecie rzeczywistym (rozczarowanie). Na wiosnę 2004 roku zapisałam się do serwisu Sympatia.pl i od razu założyłam tam bloga. Będąc od dziecka poglądach co najmniej kontrowersyjnych, znalazłam nie tylko sposobność swobodnej prezentacji własnego zdania, ale także mnóstwo osób chętnych do prowadzenia ze mną długich, nierzadko ostrych dysput. Było to satysfakcjonujące, choć i męczące doświadczenie.\nOczywiście Internet ma także swoją ciemną stronę. I nie mam tu na myśli pornografii, brutalnych gier czy stron z przepisami na samobójstwo, tylko informacyjny chłam. Przeczytałam multum tekstów, skomentowałam setki blogów i artykułów, udzielałam się na paru forach, wymieniłam dziesiątki polemicznych maili, wchłonęłam ocean wiadomości. I to mi częściowo zaszkodziło. Żałuję strawionego na bezsensownych kłótniach czasu, zszarpanych przez kontakty ze świrami nerwów, wydanej na nietrafione zakupów kasy. Przeraża mnie, jak strasznie upośledzona stała się moja pamięć krótkoterminowa; zapominam, co mówiłam/pisałam kilka minut wcześniej. A wszystko przez to, że czytam nieraz parę rzeczy naraz, nie poświęcając tak naprawdę żadnej z nich uwagi. To się musi zmienić. Muszę czytać więcej książek, częściej słuchać muzyki z płyt, poświęcić więcej czasu zwierzętom. Bo inaczej skończę jak opisani przez pana Żulczyka nieszczęśnicy: myślenie zastąpię „grą w skojarzenia”. A taki los mnie nie nęci. ;)\nGówno w pozłacanym papierku\nOpublikowano 31.08.2013 Autor: Kira\nTa historia rozpoczęła się od wizyty siedmiu urzędników od planowania rodziny, którzy zadali jej pytanie o to, czy ma zgodę na urodziny dziecka. Gdy okazało się, że nie, wywieziono ją do szpitala i tam poddano okrutnej, przymusowej, późnej aborcji. – Po zastrzyku zostawiono mnie samą, a ja czułam się jak świnia czekająca na rzeź – opowiada kobieta, która po narodzinach dziecka trzymała je jeszcze żywe w rękach…\nI pomyśleć, że niektórzy sikają w majtki z zachwytu nad Chinami: bo niesamowity boom gospodarczy, bo tania siła robocza, bo Chińczycy są tacy pracowici, pomysłowi, karni, wszystko skopiują i tanio sprzedadzą białasom. Gorzki śmiech mnie ogarnia, kiedy czytam te wszystkie peany, jakie tzw. pożyteczni idioci płodzą na cześć Państwa Środka. Owszem, my możemy tylko pomarzyć o takim rozwoju ekonomicznym, eksporcie, możliwościach. Polska na tle Kraju Smoka wypada równie blado, jak kiepsko zarządzany (i w dodatku notorycznie okradany przez kierownictwo) przytułek wobec pięknej rezydencji okolonej przepysznym ogrodem. Tymczasem za piękną fasadą kryje się nie tylko zgnilizna moralna, ale także kiepskie perspektywy na przyszłość. Daleko, co prawda, Chinom do takiej Korei Północnej (będącej w zasadzie jednym wielkim obozem koncentracyjnym), ale z całą pewnością nie jest to dobre miejsce do życia dla „szarego człowieka”. Doskonale obrazuje to dokument pt. „Hotel Red Forest” (leciał jakiś czas temu na Canal+), który polecam wszystkim zakochanym w tym kraju osobom. Chińskie władze dbają o wizerunek swojego kraju. Tylko o wizerunek. A jakieś tam „prawa człowieka”? Prawo własności? Prawo oskarżonego do adwokata? Naiwni jesteście…


Wyprawa do Indii południowych – Kerala, Karnataka, Goa i Tamilnadu\nStrona główna » Program » Wyprawa do Indii południowych – Kerala, Karnataka, Goa i Tamilnadu\nWyprawa: Madras – Kanchipuram – Mahabalipuram – Pondicherry – Thanjavur – Trichy – Maduraj – Rameśwaram – Przylądek Komoryn (Kanyakumari) – Kovalam – Allepey – Koczin – Ghaty Zachodnie – kolejka górska z Mettupalayam do Ooty – Majsur (Mysore) – Hassan – Belur - Halebid – Sravanabelagola – Palolem (Goa) – Hampi – Bangalore – Madras\n25 dni: Cena: 5.360 zł + 580 USD\nunikalna trasa po całych Indiach południowych\nprzejazd kolejką górską z listy UNESCO w Ghatach Zachodnich\nzwiedzanie najważniejszych miejsc i zabytków: Madras, Mahabalipuram, Hampi, Tańdźawur, Maduraj, Koczin\nciekawe miejsca poza utartymi szlakami: Rameśwaram, Belur, Halebid\nwypoczynek na najpiękniejszych plażach Indii w Kovalam i Goa\nWyprawa Indie południowe - Kerala, Karnataka, Goa i Tamilnadu\nIndie południowe to uśmiech i gościnność ludzi, kilometry kanałów przecinających tropikalną dżunglę, to plantacje herbaty pokrywające wzgórza niczym wykładzina, to bóstwa wcielające się w ciała tancerzy, zapach kardamonu, masali, ryb i curry. Na trasie naszego wyjazdu znajdują się najwspanialsze przykłady sakralnej architektury hinduskiej: świątynie w Belur i Halebid, Hampi, Thanjavur oraz Mahabalipuram. Zobaczymy stan Goa słynący z malowniczych plaż i świetnie zachowanej kolonialnej zabudowy. Pospacerujemy po uliczkach portowego miasta Koczin - znanego ośrodka handlu przyprawami. W katedrze w Madrasie odwiedzimy grób świętego Tomasza Apostoła. W Maduraju, Kanchipuram i Rameśwaram zobaczymy ważne sanktuaria pielgrzymkowe Południa. Staniemy na Moście Adama, Przylądku Komoryn i wypoczniemy na najpiękniejszych plażach Oceanu Indyjskiego.\nDzień 1 - 2 Przelot z Warszawy do Madrasu. Przejazd do hotelu i odpoczynek. Zwiedzanie miasta: Fort św. Jerzego; Katedra św. Tomasza z grobem apostoła; spacer przez plażę Marina – jedną z najdłuższych w świecie. Obserwacja życia rybaków. Nocleg.\nDzień 3 Wcześnie rano przejazd nad Zatokę Bengalską do Mahabalipuram – starej stolicy państwa Pallawów. Zakwaterowanie w hotelu i zwiedzanie miasta: zobaczymy liczne świątynie i płaskorzeźby związane z kultem Sziwy z VII i VIII wieku, między innymi świątynię Five Ratha oraz najsłynniejszą płaskorzeźbę Indii - Gangawatarana (Narodziny Gangesu). Nocleg.\nDzień 4 Całodzienna wycieczka do Kanchipuram – ważnego ośrodka kultu Śiwy i Wisznu. W mieście znajdują się setki świątyń z różnych okresów. Odwiedzimy: Kailasanathę – najstarszą, zbudowaną w VII wieku oraz Sri Ekambaranathar – symbolizującą Ziemię (tu znajduje się święty lingam). Nocleg w Mahabalipuram.\nDzień 5 Przejazd autobusem do miasta Pondicherry - dawnej siedzibie Francuskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Policjanci w kepi, francuskie nazwy ulic, bagietki. Kontynuacja podróży do miasta Thanjavur. Nocleg.\nDzień 6 Zwiedzanie Thanjavuru – stolicy średniowiecznego królestwa dynastii Czola, a później siedziby maharadżów. Zobaczymy świątynię Brihadishwara (XI w.), w której znajdują się 60-metrowe wieże oraz olbrzymia statua byka Nandina – wierzchowca Śiwy. Po południu przejazd z Thanjavuru do miasteczka Trichy (ok. 1,5 godz.), gdzie zobaczymy ciekawe świątynie: Sri Ranganathaswamy – poświęconą Wisznu; Sri Jambukeshwara dedykowaną Śiwie; a także tzw. Świątynię Na Skale, z której roztacza się wspaniały widok na okolicę. Nocleg.\nDzień 7 Rano przejazd autobusem do Maduraju (ok. 4 godz.). Maduraj jest jednym z najpiękniejszych miast Południa Indii, znanym głównie z architektury sakralnej. Odwiedzimy jedną z największych świątyń hinduistycznych w kraju, perłę architektury drawidyjskiej - Sri Meenakshi. Zajmuje ona powierzchnię 6 hektarów i słynie z licznych bram zwanych gopurami. Odwiedzimy Muzeum Gandhiego i pospacerujemy po miejscowych bazarach. Nocleg.\nDzień 8 Wycieczka do świątyń w Rameśwaram, leżących na jednej z wysepek Mostu Adama – archipelagu skał i raf koralowych, który znajduje się między Indiami a Sri Lanką. Tamtejsza świątynia Ramanathaswamy co roku jest celem tysięcy wyznawców Wisznu i Śiwy. Jej kilkusetmetrowe korytarze z rzeźbionymi filarami stanowią ważny przykład drawidyjskiej architektury i sztuki. Nocleg w Maduraju.\nDzień 9 Przejazd z Maduraju do Kovalam. Po drodze wizyta w mieście Kanyakumari, położonym na indyjskim „końcu świata” – spacer na Przylądek Komoryn, gdzie kończy się Półwysep Indyjski. Nocleg w Kovalam.\nDzień 10 Całodzienny relaks na plażach Wybrzeża Malabarskiego. Kąpiel w Morzu Arabskim, spacery i odpoczynek.\nDzień 11 Wczesnym rankiem wyjazd do miasteczka Allepey, skąd wyruszymy na całodzienny rejs łodzią motorową (tzw. „houseboat”) po okolicznych kanałach. Zobaczymy życie toczące się wzdłuż brzegów, piękne laguny, soczyście zielone pola ryżowe oraz gaje palmowe. Nocleg na łodzi.\nDzień 12 Rano przejazd z Allepey do Koczinu – indyjskiej stolicy przypraw. Spacerujemy po wąskich uliczkach Starego Miasta, odwiedzimy targ rybny, poznamy historię kolonizacji Indii. Wieczorem zobaczymy spektakl teatru Kathakali, w którym aktorzy tańcząc przedstawiają sceny z eposów indyjskich za pomocą mimiki, gestów i makijażu. Nocleg.\nDzień 13 Kontynuujemy zwiedzanie Koczinu. Zajrzymy do składów korzeni, odwiedzimy dzielnicę żydowską z jedyną w mieście synagogą, zobaczymy najstarszy indyjski kościół katolicki św. Franciszka - pochodzący z 1503 r. Po południu uczta dla podniebienia – degustujemy ryby i owoce morza. Nocleg.\nDzień 14 Rano przeprawa promem do Ernakulam i przejazd autobusem przez Coimbatore i Mettupalayam do miasteczka Ooty (czas podróży ok. 9 godz.). Po drodze zobaczymy krajobrazy gór Nilgiri – malowniczego pasma w Ghatach Zachodnich. Nocleg.\nDzień 15 Ooty to założony przez Brytyjczyków górski kurort (wys. ok. 2.240 m n.p.m.), który słynie z rześkiego powietrza, ogrodów botanicznych, plantacji i fabryk herbaty. Odwiedzimy w nim także najstarszy w górach Nilgiri kościół św. Szczepana. Po południu przejazd wpisaną na listę UNESCO górską kolejką wąskotorową z Coonoor do Ooty (ok. 1,5 godz.). Nocleg w Ooty.\nDzień 16 Wcześnie rano przejazd autobusem z Ooty do Majsuru (Mysore - ok. 5 godz.), gdzie zwiedzimy wspaniale zachowany Pałac Maharadży – uznawany za jeden z najwspanialszych przykładów architektury z początku XX w. Po południu przejazd autobusem do miasteczka Hassan (ok. 3 godz.). Zakwaterowanie w hotelu i nocleg\nDzień 17 Rano wycieczka do miejscowości Belur i Halebid, w których zwiedzimy jedne z najciekawszych średniowiecznych świątyń: Hoysaleśwara i Channekeshava. Rzeźby zdobiące ich ściany należą do czołowych dzieł sztuki indyjskiej. Po południu przejazd do Sravanabelagola – jednego z najstarszych ośrodków religii dżinijskiej. Powędrujemy na wzgórze Vindhyagiri, na którym wznosi się 17-metrowa monolityczna statua, pretendująca do miana najwyższej w świecie. Nocleg w Hassan.\nDzień 18 Całodzienny przejazd z Hassan przez Mangalore do Goa (ok. 12 godz.). Po drodze obserwacja krajobrazów między Wybrzeżem a Ghatami Zachodnimi. Nocleg w Palolem na terenie Goa.\nDzień 19 - 20 Pobyt w Goa. Malutki stan zachwyci nas pięknymi plażami oraz sennymi wioskami położonymi wśród pól ryżowych. Relaks na jednej z najpiękniejszych plaż stanu w Palolem. Wycieczka do Starego Goa, które słynie z oryginalnych kościołów związanych z obecnością Portugalczyków. Wieczorem drugiego dnia pobytu w Goa wyjazd autobusem z miejscami leżącymi do Hampi. Nocleg w autobusie (czas przejazdu ok. 10 godz.).\nDzień 21 Przyjazd do Hampi i zakwaterowanie w hotelu. Rozpoczęcie zwiedzania fascynujących ruin Vijayanagary – stolicy jednego największych hinduskich mocarstw z epoki późnego średniowiecza. Rozmieszczone wśród bajkowego krajobrazu liczne budowle i świątynie zajmują przestrzeń wielu kilometrów kwadratowych. Czekają nas spacery i wycieczki rikszami. Nocleg.\nDzień 22 Kontynuujemy poznawanie Hampi. Wieczorem wyjazd do Bangalore (nocleg w autobusie lub pociągu, czas przejazdu ok. 8-10 godz.).\nDzień 23 Pobyt w Bangalore - nowoczesnym centrum przemysłowym i informatycznym. Odkrycie nowoczesnego oblicza Indii.\nDzień 24 - 25 Powrót do Madrasu. Pożegnanie z Indiami i wylot do Polski.\nkoszty złotówkowe – przelot Warszawa – Madras – Warszawa; ubezpieczenie NNW + KL; opieka doświadczonego pilota; koszty organizacyjne w Polsce; składkę na fundusz gwarancyjny dla uczestników wyjazdów turystycznych obowiązującą od 2017 r.; podatek VAT\nkoszty walutowe – wszystkie przejazdy podczas wyprawy (pociągi, autobusy, riksze itp.); noclegi (hotele klasy turystycznej – pokoje 2-4 os.); koszty organizacyjne podczas wyprawy.\nCena nie obejmuje: wizy indyjskiej i kosztów wizowania (ok. 80 USD); wyżywienia (ok. 12 USD na dzień); biletów wstępu (ok. 50 USD).\nRysiu „Ricky” Kurak (ur. 1972), absolwent chorzowskiego „Słowaka”, Politechniki Śląskiej w Gliwicach i kilku szkół australijskich. Korpo-szczur do 2009 roku. Stara się odwiedzać miejsca, którymi większość ludzi nie jest zainteresowana. Zwiedzając nowe miasta najpierw idzie standardowym szlakiem turystycznym, a potem z premedytacją gubi się w zaułkach. Tylko tam widać prawdziwe życie. Czytaj więcej...