Przygoda Jasia (Orzeszkowa, 1885) - Wikiźródła, wolna biblioteka\nPrzygoda Jasia (Orzeszkowa, 1885)\nDzień był zimowy i pochmurny, śnieg zaściełał ulice Grodna, ale Jaś wraz z rodzicami swemi, wstając od stołu, klaskał w dłonie, padskakiwałpodskakiwał wysoko i nie wiadomo już po raz który, ręce obojga rodziców całował. W wesołości tej Jasia nie było nic dziwnego. Ojciec i matka czule głaskali go po głowie i całowali w czoło; w jadalnym pokoju, w którym tylko-co obiad spożytym został, panowało ciepło przyjemne. Zielone rośliny przypominały wiosnę i lato, żółty kanarek skakał po prętach ładnej klatki i wyśpiewywał zawzięcie, na bufecie stały resztki niedojedzonych wybornych potraw i przysmaków — nakoniec przez drzwi otwarte widać było pokój dziecinny, a w nim na podłodze i stołkach mnóstwo ślicznych zabawek: koni drewnianych, książek z obrazkami, łamigłówek i t. d.\nDziś jednak, o, dziś spotkać go miała wielka i niezwyczajna uciecha. Ciotka jego wydawała balik dziecinny, na którym znajdować się miało, oprócz ciotecznych braci i sióstr jego, wiele innych znajomych i nieznajomych dzieci, a rodzice sprawili mu na tę zabawę śliczne krakowskie ubranie. Ubranie to, Jaś włożyć miał zaraz po obiedzie, a potem z boną swoją, panną Pauliną, udać się do domu ciotki, dokąd też, w parę godzin potem, przybyć mieli i jego rodzice. Jaś aż drżał ze wzruszenia, kiedy z pomocą panny Pauliny kładł długie buciki z błyszczącemi podkówkami, białą bluzę, suto czerwonemi taśmami naszytą, i granatową pelerynkę, która tak od złotych blaszek błyszczała, jak gdyby ją kto usiał iskrami. Ale gdy zobaczył pasek skórzany, gęsto stalowemi guzikami nabity, z mnóstwem przywiązanych doń kółek brzęczących i czapeczkę granatową, siwym barankiem oszytą, radość jego granic nie znała. W tem garderobiana, Andzia, weszła do dziecinnego pokoju i oznajmiła matce Jasia, że jakiś żebrak przyszedł i o wsparcie prosi. Usłyszawszy to, Jaś w mgnieniu oka zapomniał o nowym stroju i doznanej przed chwilą radości, a krzyknąwszy z przestrachu, wyrwał się z rąk panny Pauliny, która go właśnie ślicznym pasikiem opasać chciała, i co prędzej schował się za wysoką poręcz łóżka.\n— O, Boże! — ze smutkiem w głosie zawołała matka Jasia — zawsze to lękanie się ubogich! Jasiu — mówiła ona dalej — proszę mi zaraz zaprzestać tego chowania się...\n— Nie mogę, mamunciu, doprawdy, nie mogę, tam... pewnie... straszny dziad jakiś! — odpowiadał z za poręczy drzący i żałosny głosik Jasia.\n— Cóż to się dzieje? Dla czego Jaś chowa się za łóżko? wchodząc do pokoju, zapytał ojciec Jasia.\nMatka opowiedziała mu wszystko, co zaszło, a potem z wielkiem zmartwieniem mówiła, że Maryanna, niańka Jasia, a także i panna Zofia — ta bona jego, która pannę Paulinę poprzedziła — tak mu zawsze za niegrzeczność i nieposłuszeństwo groziły dziadem brodatym i noszącym wielką torbę, w którą niegrzeczne dzieci zabiera, że do tego czasu, pomimo wszelkich usiłowań i jej i panny Pauliny, Jaś nie przestaje lękać się ubogich, myśląc zawsze, że każdy z nich jest takim dziadem z długą brodą i wielką torbą. Opowiadaniem tem ojciec Jasia bardzo był rozgniewany i surowym głosem powiedział, aby ubogiego przywołał do garderoby, a Jaś powinien mu sam zanieść i grzecznie podać jałmużnę.\n— Ojcze! — coraz płaczliwiej wołał z ukrycia swego Jaś — nie mogę, doprawdy, nie mogę... pewnie ten dziad brodaty i z wielką torbą.\nNa dobre i kochające rodziców serce Jasia słowa te wpływ wywarły. Z rozczochranymi włosami wyszedł on z ukrycia i ze spuszczonemi oczami stanął przed ojcem. Ojciec dał mu srebrny pieniążek, powtarzając raz jeszcze, żeby zaniósł go i grzecznie oddał czekającemu w garderobie żebrakowi.\nO, tak, przypuszczenie Jasia sprawdziło się zupełnie. Żebrak miał długą aż do pasa brodę i wielką płócienną torbę, zawieszoną na plecach. Stał oparty na grubym kiju i pół głosem odmawiał pacierze. Jaś miał szczerą ochotę zaraz od progu garderoby uciec i schować się znowu za łóżko, ale panna Paulina trzymała go za rękę i ciągle po cichu mówiła, że nie trzeba rodziców martwić i że mama miała łzy w oczach.\nSzedł więc, ale drżał i oczy szeroko ze strachu otwierał. Sam nie wiedział, kiedy i jak oddał pieniądz żebrakowi a spełniwszy już rozkaz ojca, wyrwał rękę z dłoni panny Pauliny i zdyszany tak, jak gdyby był całą wiorstę ubiegł, wpadł do dziecinnego pokoju. Tu znalazł oboje rodziców, którzy długo i po kolei przedstawiali mu, że lękać się i nie lubić ubogich jest rzeczą bardzo, bardzo nieładną, że wszyscy pomyśleć mogą, iż Jaś ma złe serce, i jest bardzo nierozsądnem dzieckiem, że najświętszym obowiązkiem ludzi bogatych, albo dostatnich powinno być wspieranie tych, którzy mniej od nich posiadają. Jaś przedstawień tych słuchał z pokorą i uszanowaniem, ale gdy rodzice odeszli, do panny Pauliny powiedział:\nPanna Paulina oburzyła się bardzo na to powiedzenie Jasia i chciała znowu przedstawiać mu, jak on źle i nieładnie myśli i postępuje, ale Jaś, zobaczywszy w oknie fryzyera ogromną lalkę, z pięknie uczesanymi włosami i w perłach na szyi, która okręcając się powoli, zwracała się ku ulicy to twarzą, to plecami, w mgnieniu oka zapomniał o wszystkiem, co przed chwilą mówił lub słyszał i pannę Paulinę ku oknu z lalką pociągnął. Stali tam oboje dość długo, a gdy nakoniec odeszli, uwagę Jasia zwróciła o kilkadziesiąt kroków stamtąd znajdująca się wystawa cukierni. Poprosił pannę Paulinę, aby pozwoliła mu popatrzyć i długo nacieszyć się nie mógł widokiem różnokolorowych pudełek, z wymalowanymi na nich różnymi obrazkami, a także wyrobionym z cukru koszykom, konikom, aniołkom z różowemi buziami i innym podobnym figurkom. Dalej znowu, na innej już ulicy, była księgarnia, za której oknem, nad porozkładanemi książkami w ślicznych oprawach, znajdowała się dziwna bardzo i piękna maszyna. Składała się ona z kilku różnokolorowych kółek, które, na mosiężnych drutach osadzone, okręcały się około jednej kuli dużej i bardzo błyszczącej. Panna Paulina wytłumaczyła Jasiowi, że maszyna ta służy do pokazywania dzieciom, jakim sposobem ziemia i inne gwiazdy obracają się na około słońca, czem Jasia tak zaciekawiła, iż postanowił prosić ojca, aby maszynę tę kupił i dużo, dużo o słońcu, o ziemi i gwiazdach opowiedział.\nTak co chwilę przystając, powoli zbliżali się do celu swej wycieczki, a ponieważ ciotka Jasia mieszkała dość daleko, znajdowali się więc zaledwie w połowie drogi, gdy zmrok zapadać zaczął. Jednocześnie zobaczyli sporą gromadę ludzi, która zapełniając sobą cały środek ulicy, biegła naprzeciw nich, z głośnymi krzykami i śmiechami. Jaś, skłonny do trwogi, zląkł się trochę; ale panna Paulina powiedziała mu zaraz, że nie ma wcale przyczyny do obawy, bo ludzie ci pewnie tak biegną za człowiekiem pokazującym sztuki, albo jakieś osobliwe zwierzęta.\n— Sztuki! zwierzęta! — zawołał Jaś i aż podskoczył z radości. Chodźmy — wołał — chodźmy! moja droga panno Paulino, chodźmy zobaczyć, jakie to sztuki, czy zwierzęta!\nLudzie, którzy tak gromadnie tłoczyli się na ulicy, krzycząc i śmiejąc się, biegli za człowiekiem, niosącym na zgarbionych plecach katarynkę, ozdobioną u góry dwoma rzędami malutkich lalek, a w ręku trzymającym długi sznur, u którego końca znajdowała się niewielka małpka. Stworzonko to było nadzwyczaj śmieszne. Z pod pąsowego kaftanika ukazywał się z jednej strony krótki, kosmaty ogonek, z drugiej zaś wysuwała się głowa, z twarzą bardzo do ludzkiej podobną, orzechowy kolor mającą i niezmiernie ruchliwą. Zwinna i zgrabna, wyprawiała ona najrozmaitsze skoki, to na ramię prowadzącego ją człowieka, to na katarynkę wskakując, to znowu po ziemi wywijając się jakby w tańcu. A miny robiła takie, że ludzie, patrząc na nie, śmieli się jak szaleni. To czoło marszczyła, to wargami prędko poruszała, to niosła do pyszczka jabłko, które trzymała w przednich łapeczkach i gryzła je tak prędko, jak gdyby lękała się, aby go jej kto nie odebrał, a oczy miała takie czarne i błyszczące jak paciorki i bystro niemi na wszystkie strony rzucała.\nJaś śmiał się głośno, i razem z panną Pauliną wciskając się pomiędzy tłum ludzi, do małpki podejść usiłował. Nie zważał wcale na to, że trącano go zewsząd i popychano, tak bardzo chciał pogłaskać milutkie stworzenie, a przynajmniej przypatrzyć mu się zbliska. Nagle w tłumie zrobił się ruch, a wysoki jakiś i silny chłopak, popychany przez innych, wpadł pomiędzy Jasia i pannę Paulinę tak gwałtownie, że roztrąceni od razu daleko się od siebie znaleźli. Jaś nie zwrócił na to uwagi, bo w tej własnie chwili, człowiek prowadzący małpkę dotknął zapewne sprężyny jakiejś, znajdującej się w niesionem przez siebie pudle, a dotknięcie to sprawiło, ze z wnętrza pudła ozwała się muzyka skocznego walca i nieruchomo stąjce dotąd dwa rzędy lalek poruszać się, łączyć w pary i tańczyć zaczęły. Lalki, poubierane w kolorowe suknie, tańczyly coraz prędzej i zawzięciej, a małpka, wskoczywszy na głowę właściciela swego, z kieszeni czerwonego kaftanika zaczęła wydobywać łupiny od orzechów i rzucać je na ludzi. Jedno z łupin, przez małpkę rzucanych, tak blizko przed twarz Jasia przeleciała, ze machinalnie zamknął na chwilę oczy. Gdy otworzył je, katarynka z tańczącemi lalkami i małpka były już tak przez ludzi otoczone, że Jaś dostrzedz ich nie mógł; słyszał tylko oddalającą się muzykę i czuł, że plecy, boki i ramiona od otrzymywanych wciąż potrąceń i uderzeń bardzo go bolały. Chciał obejrzeć się i poszukać wzrokiem panny Pauliny, ale nie mógł uczynić poruszenia najmniejszego, tak go ze wszech stron ściśnięto i wśród takiego znalazł się tłoku ramion, łokci, nóg, pleców i głów ludzkich. Chwilami uczuwał, że własne nogi jego odrywają się od ziemi. Nie szedł, ale był przez tłum unoszonym; kilka razy już, już upaść miał, ale uczepił się z całej siły poły surduta jakiegoś wysokiego człowieka, który szedł tuż przed nim, a innym razem zawisł cały na wielkiéj chustce, którą jakaś gruba kobieta była okryta. Niewiedział już wcale, gdzie się znajduje, i niewyraźnie zdawało mu się tylko, że wraz z tłumem przebył parę jakichś zaułków, część jakiejś ulicy i spuścił się po pewnej pochyłości, kędy otworzyło się przed tłumem miejsce nieco obszerniejsze, placyk mały, niebrukowany i nizkimi domkami ostawiony. Tu wielka gromada ludzi rozsypała się na kilkanaście małych gromadek, które z kolei malały także, bo składający je ludzie rozchodzili się w różne strony. Człowieka z katarynką i małpką wcale już widać nie było; nakoniec placyk stał się zupełnie pustym i tylko w głębokim zmroku drobne okna otaczających go domków migotały żółtemi światełkami, a pośród śniegu, zaściełającego ziemię, połyskiwała tu i ówdzie zamarzła w kałużach woda.\nWołanie to powtórzył wiele razy, coraz żałośniej i niecierpliwiej. Żadnej jednak znikąd nie otrzymał odpowiedzi, a w dodatku, brzegiem placyku, przesuwały się co chwila cienie jakieś, do ludzkich podobne, on zaś, za nic w świecie, nie odważyłby się ku nim przybliżyć. Kiedy był mniejszym, lękał się bardzo cieniów i krzyczał ze strachu, gdy wypadkiem własny swój cień na ścianie zobaczył. Potem trwoga ta przeminęła, ale teraz wróciła znowu. Chciałby iść, biedz, szukać i wołać panny Pauliny, a tu, gdy tylko krok jeden postąpi, cień jakiś wychyla się to z za domu, to z bramy jakiejś i mknie prędko brzegiem placyku, a choć zniknie, znajduje się wnet drugi i trzeci, i po dwa, po trzy na raz, sznurem za sobą ciągną.\nNie wiadomo, jak długo Jaś stałby tak pośrodku pustego i ciemnego placyku, nie śmiąc postąpić w żadną stronę, gdyby jeden z tych cieni, które go tak przerażały, nie był skierował się właśnie ku niemu. Oderwał się od ściany jednego z domków i przez placyk szedł wprost ku Jasiowi, który dostrzegł wyraźnie, że od obu ramion jego zwisały dwa jeszcze inne cienie, podobne do cieni dwóch olbrzymich czapek, czy szeroko rozwartych torb. Jaś krzyknął i z szybkością błyskawicy przebiegłszy placyk, przytulił się z całej siły do ściany jakiegoś domku. Cień jednak, niosący dwa cienie olbrzymich kapeluszy czy torb, zbliżał się ku temu właśnie miejscu, na którem on szukał schronienia. Jaś drżał, ale najlżejszego poruszenia uczynić nie śmiał; stłumił nawet oddech w piersi i rad byłby schować się pod ziemię. Nagle spostrzegł, że przedmiotem jego trwogi był człowiek ubrany w barani kożuch i niosący na ramionach tak zwane Koromysła, czyli drąg gruby, z przywiązanemi u obu końców wiadrami z wodą. Spostrzegłszy to Jaś, oprzytomniał, uspokoił się trochę i pomyślał sobie, że i tamte wszystkie cienie są też zapewne niczem innem, tylko ludźmi, którzy w zmroku i przy błędnem świetle śniegu i gwiazd wyglądają jak cienie. Pomyślał także, że trzeba koniecznie co prędzej szukać panny Pauliny albo drogi do domu, i szybko postąpił naprzód. Przebywszy placyk, znalazł się naprzeciw dwóch uliczek, rozchodzących się w dwie różne strony; którą z nich iść trzeba było, ażeby trafić do domu — nie wiedział. Postawszy chwilę, skierował się na prawo, bo zdawało mu się, że niegdyś przechodził, czy przejeżdżał tamtędy. Istotnie, zaledwie doszedł do połowy uliczki, wyraźnie sobie przypomniał, że raz z rodzicami jechał tędy na przejażdzkę i że ojciec mówił podówczas do matki: „tu sami ubodzy ludzie mieszkają.“ Przypomnienie to wprawiło znowu Jasia w wielką trwogę. Znajdował się więc w uliczce, zamieszkiwanej przez samych dziadów! Nuż wychodzić oni teraz zaczną z tych domków, które tak nędznie i krzywo wyglądają? Nuż, pootwierają się wszystkie drzwi i wszystkie zamknięte okienice tych domków, a w każdych drzwiach i w każdem oknie ukaże się dziad z długą brodą i wielką torbą! Jaś zląkł się tak bardzo, że z całej siły biedz zaczął, aby co prędzej minąć nieszczęsną uliczkę i wejść na inną. Nagle stanął, jak wryty w ziemię. Przed nim, tuż przed nim zarysowała się jakaś postać straszna i dziwna. Było to coś, co wyglądało na człowieka olbrzymiego wzrostu, tak olbrzymiego, że ramionami i głową przerastającego najbliższe domki. U dołu widać było czarną suknię, szeroko rozpostartą, wyżej — grube i nadzwyczaj szeroko rozwarte i trzęsące się ramiona, wyżej jeszcze — długą brodę, która w zmroku nawet jak śnieg była białą, najwyżej — głowę, z długimi, białymi i rozwianymi włosami, kołyszącą się w różne strony. Jaś stał i patrzał na olbrzyma bardzo przelękniony, ale też trochę i ciekawy: ktoby to taki być mógł? Słyszał on nawet już i czytywał różne historye o olbrzymach, którzy takiego małego, jak on, chłopczyka, na jednym palcu wygodnie pomieścić mogą. Mówiono mu wprawdzie, że są to bajki i że naprawdę olbrzymi tacy nigdzie na świecie nie istnieją; teraz jednak, wobec dziwnego zjawiska, które miał przed sobą, Jaś pomyślał:\n— A może to i nie bajki? Może olbrzymi są naprawdę i mieszkają w sąsiedztwie dziadów? Ale, jeżeli to olbrzym, to on mi nic złego nie zrobi. Olbrzymi bywają najczęściej bardzo dobrzy. Trzeba tylko podejść, grzecznie ukłonić się i poprosić, aby mi przejść pozwolił, a kto wie — może jeszcze zlituje się i do domu mię zaprowadzi!\nWszystko to jednak łatwiejszem było do pomyślenia, niż do wykonania. Jaś nie mógł długo zebrać się na dostateczną śmiałość, aż na koniec, gdy silnie już postanowił postąpić naprzód, przechodzień jakiś szybko przesunął się środkiem uliczki, a światło niesionej przezeń latarni szerokim promieniem upadło na tajemniczą, olbrzymią postać. Jaś zobaczył wyraźnie, że nie była ona czem innem, tylko drzewem, drzewem nawet niewysokiem, tuż przy parkanie rosnącem. Cień, rzucany przez parkan, wyglądał jak czarna suknia, ramionami olbrzyma były gałęzie, któremi wiatr poruszał, siwą brodą gruby i puszysty nasyp śniegu, a głową wierzchołek osypany też śniegiem i kołyszący się w różne strony pod powiewem wiatru. Jaś pomyślał teraz, że wziąwszy już raz żywych ludzi za straszne cienie, a drugi raz drzewo za olbrzyma, powinien niczego nie lękać się, lecz śmiało i jaknajprędzej iść ku głównym ulicom miasta, które znał i z których mógłby trafić do domu. Trudność jednak była w tem, że na żaden sposób zmiarkować nie mógł, w której stronie znajdowały się te główne ulice i jakby ku nim iść należało. Musiały być one bardzo odległe od miejsca, w którem się znajdował, bo napełniający je zwykle turkot i gwar nie dochodził tu zupełnie; natomiast cisza panowała głęboka i ostre powiewy, takie, jakie w środku miasta nigdy czuć się nie dają, z cichym szumemiszumem i pogwizdywaniem skądś przylatywały. Jaś uczuł, że było mu coraz zimniéj. Na krakowskiem ubraniu miał wprawdzie paltot dobrze watowany i z futrzanym kołnierzem, a na bucikach z podkówkami inne jeszcze futrem wyłożone obuwie; niemniej jednak zaczynał uczuwać chłód dokuczliwy, przyczem plecy i ramiona bolały go od otrzymanych w tłumie szturchańców i popchnięć, a nogi boleć też zaczynały od zmęczenia. Przez głowę przeszła mu myśl, że balik dziecinny ciotki jego zacząć się już musiał, a zebrane tam dzieci siedzą sobie w ciepłym pokoju, przy jasno płonącej lampie i zajadają przysmaki, albo może i tańczyć już lub w gry bawić się zaczynają. Na myśl tę, taki go żal ogarnął, że oparłszy się o parkan, twarz zakrył rękami i płakać zaczął. Po chwili jednak pomyślał sobie, że płacz nic nie pomoże, że trzeba iść dalej i odważyć się do okna któregokolwiek domku zastukać, aby o pomoc poprosić. Lecz skoro tylko twarz odsłonił, jakże zdziwił się i przeląkł znowu: przed chwilą, chociaż zmrok panował gęsty, można było wybornie drogę przed sobą rozpoznawać i nawet parkany od domów odróżniać; teraz zrobiło się daleko ciemniej, tak ciemno, że Jaś dołu jakiegoś, znajdującego się w pobliżu, nie dojrzał, jakkolwiek dobrze przypatrywał się ziemi i posunąwszy się o parę kroków naprzód, upadł. Stłukł się trochę, ale po chwili powstał. Wstając, spojrzał w górę. Gwiazdy na niebie nie było ani jednej, a na twarz spadło mu coś tak mokrego i zimnego, że przez chwilę rękawem paltota oczy sobie przecierać musiał. Cicho, bez zawieruchy, bez żadnego prawie szelestu, śnieg padał wielkimi, rzadkimi płatami i czasem tylko, w ciemności i ciszy, podmuchy wiatrów przelatywały z przeciągłym pogwizdem, albo w dali zaszumiało coś i zaturkotało, niby oddalony i szybko milknący grzmot.\nChciałby bardzo znaleźć dom jaki, aby do okna lub drzwi zastukać i o pomoc poprosić, ale daremnie chodził to w prawo, to w lewo, zapłakanym wzrokiem usiłował przebić ciemność i ręką do koła siebie wodził, na żadną ścianę, na żadne nawet drzewo natrafić nie mógł. Wszędzie było pusto i pusto, ciemno i ciemno. Czuł tylko pod stopami coraz więcej śniegu i coraz mu trudniej było iść naprzód. To też zmęczony i zanosząc się od płaczu, przysiadał parę razy na ziemi, myśląc sobie, że tak przesiedzi, dopóki noc nie przejdzie i dzień nie nastąpi; lecz za każdym razem robiło mu się tak zimno, że mimowoli wstawał i zaczynał iść znowu, choć coraz powolniej i z większą trudnością. Nakoniec spróbował raz jeszcze poszukać w ciemnościach jakiego domu; kilka kroków z wyciągniętemi naprzód rękami uszedłszy, natrafił istotnie na drewniany słup jakiś, o którym pomyślał zrazu, że było to drzewo. Nagle krzyknął i odskoczył. We wnętrzu słupa, którego dotknął, słychać było monotonne dzwięczenie, takie zupełnie, jak gdyby w tym słupie brzęczał rój pszczół, albo syczało wiele naraz gotujących się samowarów. Jaś przeląkł się znowu, ale po chwili przypomniał sobie, co to znaczy. Przypomniał sobie, że parę razy, gdy wychodził z ojcem za miasto na przechadzkę, ojciec mówił mu, aby przybliżył się do słupów telegraficznych, przyłożył do nich ucho i posłuchał, jak one brzęczą i syczą. Był to więc słup telegraficzny, a domyśliwszy się już tego, Jaś dowiedział się zarazem, ze znajduje się za miastem, w czystem polu, kędy słupy te, powiązane kilku drucianemi nićmi, długim stały rzędem. Co tu teraz robić? jakim sposobem wrócić znowu do miasta, kiedy tak ciemno na świecie, zimno, śnieg pada, a nogi mdleją i uginają się pod nim, nietylko już od zmęczenia, ale od strachu i wielkiego żalu? Objął słup, przytulił się do niego i z całej siły wołać zaczął:\n W tem przestał szlochać i wołać matki. Z za mgły śniegowej, wprost przed sobą i w niebardzo wielkiej odległości, zobaczył błyskający ogień. Chwilami światło to wydawało się małą iskierką, a chwilami wielkim płomieniem, ale Jasiowi sprawiło ono wielką radość. — Może tam jacy ludzie mieszkają i do domu mię zaprowadzą! — pomyślał, a na myśl tę uczuł, że sił mu przybyło i że mógł jeszcze wybornie ujść kawałek drogi. Zaczął więc iść znowu, od czasu do czasu tylko zatrzymując się i odpoczywając przy słupach telegraficznych, których brzęczenie i syczenie teraz, gdy miał nadzieję spotkać ludzi, bawić go już zaczynało. Niebawem spostrzegł wyraźnie, że ogień, ku któremu zmierzał, palił się we wnętrzu sporej budowy, która nie miała wcale okien, ale której szerokie drzwi na oścież były rozwarte. Zbliżywszy się więcej jeszcze, Jaś zobaczył, że była to szopa z drzewa zbudowana; na samym jej środku, naprzeciw otwartych drzwi, znajdowała się jama i z tej to właśnie jamy buchał płomień, kołyszący się pod powiewem wlatującego przez drzwi wiatru. W pobliżu płomienia siedzieli na ziemi trzej ludzie, dziwnie wyglądający. Mieli oni włosy gęste i rozczochrane, twarze bardzo czerwone, oczy bardzo błyszczące, a ubrani byli w białe fartuchy, które od samych szyi aż do stóp spadały, w ręku zaś trzymali fajki na krótkich cybuszkach, od czasu do czasu wypuszczając z ust grube kłęby dymu. Obok tych ludzi, za nimi i przed nimi, leżały na ziemi długie i grube jakieś zwoje, czy wałki, w których Jaś, po przypatrzeniu się, rozpoznał mnóstwo z gliny ulepionych a jeden w drugi powstawianych garnków. Ludzie owi rozmawiali z sobą głośno i jak się zdawało dość wesoło, bo czasami śmieli się grubym, głośnym śmiechem. Jaś długo stał na progu szopy, nie śmiąc zbliżyć się i nie wiedząc, jak przemówić do ludzi, którzy tak dziwnie byli ubrani i takie czerwone mieli twarze, a głosy grube i oczy w blasku płomienia także błyszczące. Pragnął on jednak bardzo zbliżyć się do ognia i trochę się przy nim ogrzać. Po kilku więc minutach wahania wszedł do szopy, postąpił kilka kroków i cichutkim głosem wymówił:\nWięcej już nic powiedzieć nie mógł, bo zabrakło mu odwagi, ale najbliżej siedzący człowiek posłyszał to ciche odezwanie się i spostrzegając Jasia, zawołał.\n — A jakże nazywają się twoi rodzice? gdzie mieszkają? — jednogłośnie zapytali wszyscy trzéj ludzie.\n— Hej hej! — zawołał — kawał drogi uszedłeś i jużbyś go po raz drugi tego samego wieczora pewno nie uszedł! Trzebaby naprzód do miasta dojść, a potem aż prawie na drugi jego koniec się dostać. Przytem my stąd jeszcze odejść nie możemy, bośmy roboty swojej nie skończyli, dziecka mego w nocy z tobą nie poślę, boby go jeszcze w mieście, jak włóczęgę, zabrali... To już inaczej nie będzie, jak tylko, że u nas w chacie przenocujesz, a jutro raniutko Wincuk mój odprowadzi cię do rodziców.\nSłysząc to Jaś, zaczął głośno płakać, tupać nogami i krzyczeć:\nNa wołanie to z jamy, której dotąd Jaś nie spostrzegł, ale będącej zupełnie taką samą, jak ta, z której buchał płomień — tylko, że w niej ognia nie było, — wyskoczył chłopiec, o parę lat starszy od Jasia, bosy, w płóciennych majteczkach i spencerku, z okropnie rozczochranymi włosami i twarzą poplamioną przez glinę i sadzę. Trzymał w ręku glinianą figurkę sporej wielkości, trochę do konia, trochę do psa, a trochę do koguta podobną, wyskakując zaś z jamy, zawołał.\n— No, no! dość téj swawoli — rzekł ojciec — spójrz oto, jaki panicz spadł nam z nieba. Zabłądziło biedactwo i aż tu przylazło. Zaprowadź go do chaty, a niech mu tam babula i matka ciepłej strawy dadzą i spać położą...\nWincuk poskoczył i z szeroko otwartemi od ciekawości oczami chwycił Jasia za rękę, ale Jaś znowu płakać i upierać się począł, krzycząc, że nie chce do chaty, chce do mamy i do domu! Ojciec Wincuka zniecierpliwił się tem widać, bo wstał, tupnął nogą i krzyknął:\n— Dość tych beków! zaraz mi iść, gdzie Wincuk poprowadzi! Nie porzucę przecież dla ciebie roboty i nieść cię nie będę w nocy całe dwie wiorsty, boś już i za duży na to... nie udźwignę!\n— To nie są żadni panowie? — zawołał — tylko garncarze! Jeden z nich jest mój tatko a dwaj tamci, to sąsiedzi, którzy z tatkiem do współki szopę tę zbudowali... bo tatko mój biedny jest i sam nie miał za co.... Zbudowali tedy szopę na współkę i razem w niej garnki wypalają... Dziś już dużo garnków w jednym piecu wypalili, a teraz rozłożyli ogień w drugim, żeby resztę wypalić... Ot co!\nNie dokończył, bo Jaś, przechodząc małe, ciemne sionki, potknął się o sprzęt jakiś, który upadł i stuknął. W téjże chwili usłyszał on za ścianą krzyczący głos:\nTu Wincuk drzwi otworzył i Jaś zobaczył wnętrze chaty garncarza. Była to izba dość obszerna, ale bardzo nizka, z okopconemi ścianami i aż czarnym prawie sufitem. Pod ścianami znajdowało się parę stołów, kilka stołków i jedna długa ława, w głębi zaś izby palił się na kominie wielki ogień, a przed tym ogniem... przed tym ogniem stała kobieta, na której widok Jaś, ośmielony i rozweselony rozmową z Wincukiem, uczuł znowu ogarniającą go trwogę. Była to kobieta wysoka, chuda, koścista, bardzo stara, z twarzą żółtą jak pomarańcza i tak pomarszczoną, że gładkiego miejsca ani na dotknięcie szpilki na niej nie było. Zębów nie miała ona znać wcale: bo dziobaty nos jej stykał się prawie ze spiczastą i ku górze sterczącą brodą. Pasma białych zupełnie włosów, z pod okręconej na głowie czerwonawej chustki, opadały na żółte czoło i policzki; ubrana była w grubą koszulę, krótkie spodnie i fartuch. Stała przed ogniem i wygrzewała sobie ręce, a rozpostarte palce jej, chude i węzłowate, przeświecały przez siebie ogień i wyglądały jak szpony drapieżnego ptaka. Przytem, odwracając twarz ku drzwiom, krzyczała ostrym i przeszywającym głosem, łając Wincuka za to, że tak długo nie wracał do chaty.\nJaś nie śmiał poruszyć się, ale Wincuk szepnął mu po cichu, ażeby się nie lękał, bo babula choć krzyczy, nic mu złego nie zrobi. Potem wziął znowu Jasia za rękę i przyprowadziwszy go do starej kobiety, opowiedział wszystko, o czem słyszał od ojca i co on mu powiedzieć kazał. Stara kobieta umlikła i z pod siwych brwi ciekawie na Jasia patrzyła. Potem zawołała:\nW drzwiach, prowadzących z izby do małego i jedną malutką świeczką oświetlonego alkierzyka, ukazała się druga kobieta, ale młoda jeszcze, z pięknymi, czarnymi włosami i bladą, mizerną twarzą. Niosła ona na ręku trzyletnią dziewczynkę, która spała z głową na ramię spuszczoną.\nDziewczynka obudziła się, wyciągnęła ręce do Wincuka i glinianej figurki, którą jej pokazywał, i z objęcia matki zsunęła się na ziemię. Było to śliczne dziecko w grubej koszulce, z bosemi nóżkami i białą, mizerną twarzyczką otoczoną włosami jasnymi, jak len.\nStara tymczasem krzyczeć zaczęła na matkę Wincuka i Marylki, że chorą będąc, dźwiga jeszcze takie duże dziecko; lecz gdy ta łagodnie odpowiedziała, że Marylka, bawiąc się u niej na kolanach, zasnęła, a ona lękała się budzić słabe i niezdrowe dziecko, stara przestała gniewać się i Jasia jej pokazała, opowiadając, jakim sposobem się tu znalazł.\n— O, Boże mój! jakież to piękne ubranie! I stara także kiwała głową, uśmiechała się i mówiła: Ależ panicz ubrany! gdyby krakowiak! czysty krakowiak! Marylka z zadumienia matki wlepiała zaciekawione oczy w błyszczącą złotemi blaszkami pelerynkę Jasia, a Wincuk śmielszy od małej swej siostry, uklęknąwszy przy Jasiu, oglądał buciki jego z podkówkami i stalą nabijany pasek.\n— O to pasik! — mówił on — oto przecudny pasiczek!\nGarncarzowa tymczasem, rozebrawszy Jasia, przysunęła stołek do ognia i uprzejmie zapraszała, aby usiadł i ogrzał się; stara babka zaś z wielką ciekawością zaczęła się rozpytywać, dokąd to wybrał się w takim paradnym stroju, kim byli rodzice jego, czy długo błądził, czy bardzo mu straszno było samemu śród ciemności i śnieżycy takiej? Jasiowi zrobiło się w bliskości ognia bardzo ciepło i przyjemnie; garncarzowa pocałowała go w głowę, Marylka zaś obu łokciami oparła się o jego kolana i nie bardzo wyraźnie, ale wesoło szczebiocąc, dotykała wciąż paluszkiem to paska jego, to pelerynki, to czerwonych naszyć bluzki. Zupełnie więc ośmielony i szczebiotem Marylki nawet rozśmieszony, Jaś zaczął obszernie i z coraz większym zapałem opowiadać o wszystkiem, co mu się dnia tego wydarzyło. Wszyscy obecni słuchali z uwagą i ciekawością, a stara babka, wziąwszy wielką drewnianą łyżkę, wyjęła ze stojącego przed ogniem garnka kilka ugotowanych kartofli i dając je Jasiowi, w drugą rękę mu soli nasypała.\nMówiąc to, przesunęła pomiędzy włosami Jasia kościste i węzłowate palce. W ogólności, stara babka przy bliższem poznaniu zyskiwała wiele, stawała się mniej brzydką i straszną, a chwilami trochę nawet podobną do ciotecznej babuni Jasia, która była także bardzo, bardzo stara i którą Jaś bardzo kochał. Kiedy śmiała się, usta jej, zupełnie tak samo jak u babuni Jasia, rozciągały się szeroko, od ucha do ucha prawie, tak samo trzęsła głową i takie same zmarszczki zbiegały się nad siwemi jej brwiami. To też Jaś jadł chętnie kartofle z solą, a odpowiadając Marylce i Wincukowi na różne ich zapytania, zaczął bawić się dość wesoło, gdy otworzyły się drzwi i ukazał się w nich człowiek wysoki i barczysty, z krótko przystrzyżonym, siwym zarostem dokoła twarzy i czemś bardzo długiem, zębistem i błyszczącem na plecach. Jaś ze zdziwieniem i trochę już z przestrachem patrzył na przedmiot przez człowieka tego niesiony i wtedy dopiero, kiedy przybliżył się do ognia, poznał, że była to wielka i doskonale wyczyszczona, więc błyszcząca piła. Na widok wchodzącego, stara babka, przestając mięszać w garnku, zawołała:\n— A dla czegóż pani nazywasz go: ojcze! a on panią: matką? Mama moja i mój ojciec nazywają się po imieniu.\n— To wy jesteście ubodzy? raz jeszcze zapytał Jaś, ale w tejże chwili, zawołał:\nAlkierzyk oświetlony był żółtą, małą świeczką, palącą się w drewnianym lichtarzyku. Pomiędzy stołem, na którym paliła się świeczka, a łóżkiem garncarzowej stała kołyska, w której głębi, na pościółce z czystego, ale szarego i grubego płótna spała malutka, roku jeszcze niemająca dziecina. Miała ona włoski takie same, jak u Marylki, jeszcze gdyby len, okrągłą różową twarzyczkę i różowe, jak kłębuszki okrągłe rączki. Spała spokojnie i może śniło jej się coś przyjemnego, bo tak uśmiechała się przez sen, jak gdyby wnet miała oczy otworzyć i zaśmiać się głośno.\nJaś, Wincuk i Marylka stanęli przy kołysce i z początku nie rozmawiali z sobą wcale. Owszem, kiedy Marylka chcąc siostrzyczkę zobaczyć, podskoczyła i bosemi nóżkami o podłogę głośniej trochę uderzyła, Jaś przyłożył palec do ust i syknął:\nNachylił i się leciuchno, lękając się ją obudzić, różową piąstkę Magdusi pocałował. Marylka zaś z drugiej strony kołyski wspięła się na kolana Wincuka i pocałowała Magdusię w drugą piąstkę. Potem Jaś obejrzał się po alkierzyku i spostrzegł u stóp glinianego pieca rozrzucone zabawki. Poskoczył ku nim i siadł na ziemi przy piecu a Wincuk i Marylka naprzeciw niego.\n— A to co? — zapytał znowu Jaś, wyciągając z pod pieca bałwanek sporej wielkości, z łachmanów różnych utworzony posiadający białą głowę, na której atramentem wymalowane były włosy, oczy, nos i usta.\nPorwali się z pod pieca wszyscy troje i na wyścigi do izby wpadli. Tu jednak Jaś stanął jak wryty, bo zdziwił się a także i przeląkł znowu trochę. Na ławie, za stołem, pomiędzy starym traczem a garncarzową, w podartej siermiędze i z siwą, długą brodą siedział — dziad. Jaś zaledwie na niego spojrzał, poznał zaraz, że był to ten sam żebrak, któremu dziś, z rozkazu ojca, z taką niechęcią i bojaźnią srebrny pieniążek podał. W wielkiem przerażeniu i zakłopotaniu mimowoli podniósł do włosów obie ręce, a oczu od ziemi oderwać nie mógł. Gdy tak stał, posłyszał, że żebrak ochrypłym trochę głosem mówił:\nJaś zawahał się jeszcze. Jakkolwiek bowiem wstydził się bardzo trwogi swej, a szczególnie zawstydzał go stary tracz, który patrzał na niego bardzo bystremi i trochę srogiemi oczami, to jednak dawne przyzwyczajenie od razu ustąpić nie mogło. Ale garncarzowa zawołała go, aby pomiędzy nią a Mikołajem (tak tu dziada nazywano) usiadł. Garncarzowa była tak łagodną i tak delikatnie wyglądała, że Jaś usłuchał jej od razu i siadł na miejscu, które mu wskazywała. Z drugiej strony stołu siedział tracz, garncarz i Wincuk, trzymający na kolanach Marylkę. Stara babka postawiła na stole ogromną misę pełną krupniku z kartoflami i ze słoniną, a każdej z obecnych osób dawszy po drewnianej łyżce, sama też przy stole, obok męża swego, usiadła. Przed Jasiem tylko garncarzowa postawiła osobny, krupnikiem napełniony talerz, wszyscy inni czerpali z jednej miski, na środku stołu umieszczonej. Jaś pierwszy raz w życiu widział, aby kilka na raz osób z jednego naczynia jadło i bardzo się tem zadziwił; nie miał jednak czasu zapytać: dla czego tak było, bo stara babka mówić zaczęła:\n— Paniczyk zdziwił się bardzo, zobaczywszy tu u nas starego dziada Mikołaja. Otóż paniczowi powiedzieć muszę, że ja i Mikołaj jesteśmy z sobą dawni znajomi. Sługiwaliśmy za młodu po jednych domach: ja za pokojową, albo praczkę, on za stangreta...\nOstatni wyraz zaciekawił bardzo Jasia. Lubił nadzwyczajnie konie, a stangreci mają z końmi do czynienia. Niosąc do ust łyżkę z krupnikiem, po raz pierwszy odważył się popatrzeć na dziada. Dziad spostrzegł to zaciekawienie Jasia.\nJaś znowu popatrzył na dziada i nie mógł powstrzymać się od śmiechu na myśl, że on miał niegdyś czarne wąsy. Były one teraz gęste jeszcze i długie, ale białe jak mleko.\n — Śmiejecie się paniczu, żem ja czarne wąsy miał niegdyś — zgadując myśl Jasia, ciągnął dalej Mikołaj; oho! a jaką moc i zgrabność w rękach miałem! Dla mnie bywało sześć koni, wprost ze stadniny wziętych, do węgierskiego woza zaprządz i lecieć potem niemi po drogach, drożynach i wertepach różnych, to zabawa była. Ażeby nie wiem jak rwały się i leciały, nie tylko w rękach moich nie uniosą, ale koło o kamień żaden nie stuknie i kłosa żadnego, przy drodze rosnącego, nie ugnie! Oprócz mocy i zgrabności w rękach miałem ja jeszcze wielkie u koni szczęście. Lubiły mię, jak dzieci ojca. Ale dla czego tak było? Był to już mój sekret; taki ot, cały sekret, żem z nimi jak z dziećmi postępował. Każdego z nich naturę i upodobanie i narów znałem, jak samego siebie, i stosownie do tego z jednym srożej, z drugim łagodniej a z innym to już całkiem łagodnie i gdyby z ogniem ostrożnie byłem. Karmiłem ich bywało chlebem własnym, a czasem, jak zacznę którego z nich głaskać a rozmawiać z nim, to sam nie wiem jak, dwie godziny w mig polecą, a koń głowę na mojem ramieniu kładzie, w oczy mi patrzy i zdaje się, że ot wnet, wnet zagada do mnie. To też nie tylko głos, ale chód mój znały. Nie wejdę jeszcze, bywało, do stajni a one wszystkie głowy poodwracają i jak jeden zarżą; czują, że już idę. Co zaś do głosu, to tak bywało: sześć ich do karety założę, bystrych takich, że zdaje się, ogień im z pysków bucha i wprost od stajni, przez ogromny dziedziniec puszczam pełnym galopem, a dopiero przed gankiem, kiedy panowie stają tam i patrzą, z cicha sobie syknę: cy — y — y — t! lejcami ani poruszając; moja zaś szóstka, jak pędziła pełnym galopem, tak i staje od razu a żaden ani drgnie, ani parsknie... jak z kamienia wykute, wszystkie jak w ziemię wryte... stoją i słuchają, co ja im dalej robić każę!...\nKiedy Mikołaj opowiadał, Jaś słuchał go z taką ciekawością, że aż parę razy krupnikiem usta sparzył i ciągle przy tem przypatrując się dziadowi, spostrzegł, iż starzec mówiąc o koniach, ożywił się i popiękniał jakoś. Pod krzaczystymi, białymi brwiami oczy mu zabłyszczały i przynajmniej połowa zmarszczek z twarzy znikła. Mikołaj zauważył, że Jaś nie lęka się go już wcale, objął więc go i posadził na kolanach.\nPobiegła do alkierza i wróciła zaraz z garstką pastylek, które Jasiowi w rękę wsypała. Jaś grzecznie podziękował i wziął jednę pastylkę do ust, ale zaraz skrzywił się bardzo. Pastylki, od kaszlu przepisane, napuszczane były oliwą, czy czemś może innem, ale bardzo niesmacznem. Wincuk za to patrzał ciągle na pastylki, co widząc Jaś, przez stół mu je podał, a potem ze zdziwieniem patrzył, jak on te obrzydliwe dla niego rzeczy z największym smakiem gryzł i zajadał. Pomyślał też sobie, że jutro, kiedy już wróci do domu, poprosi mamę, aby Wincukowi i Marylce dała takich ciastek i cukierków, jakie on sam tak często dostaje i zjada. Biedny Wincuk, biedna Marylka, myślał Jaś: dla nich i te obrzydliwe pastylki smaczne!\nTymczasem, wieczerza była już skończona. Stara babka, zdejmując ze stołu naczynia i resztki jadła, rozgderała się znowu. Krzyczała na córkę, na zięcia, na Wincuka, nie wiedzieć za co, ot, tak! przyczepiała się do każdego to o to, to o owo, byle gniewać się i krzyczeć. Tylko na starego tracza i na dziada Mikołaja nie krzyczała wcale, a ponieważ córka, zięć i wnuk odpowiadali jej łagodnie, albo wcale nie odpowiadali, uspokoiła się prędko i z cicha już tylko mrucząc, zaczęła myć i wycierać garnki, misę i łyżki. Przez cały ten czas Mikołaj trzymał Jasia na kolanach, opowiadał mu historyjkę o jakimś starym koniu, którego od urodzenia hodował i pieścił. Koń ten żył sobie długo w pańskiej stajni, w łaskach i wygodach wszelkich, Mikołaj potem spotkał go wożącego wozy ze zbożem do młyna, chudego takiego, że tylko kości z niego a on go poznał widać, bo zobaczywszy, podniósł łeb i zarżał. Opowiedziawszy historyjkę tę, Mikołaj zaczął Jasia na kolanach podrzucać, nucąc przytem: Jedzie sobie pan —\nJaś aż kładł się od śmiechu, a Mikołaj popatrzywszy mu w twarz, pocałował go w same usta, Jaś krzyknął: fi! fi! i odwrócił się. Z ust dziada wionął na niego bardzo przykry zapach wódki.\n— Ciężka to bieda, paniczu, kiedy człowiek, który przez cały wiek ciężko pracował, na starość o miłosierdzie ludzkie prosić musi. Czterdzieści lat służyłem u panów różnych, później, kiedym już moc w ręku i piękną postawę stracił, a stangretem być nie mógł, rąbałem drzewo i nosiłem wodę; aż nakoniec i do tej roboty sił zabrakło; przyszedłem do miasta i dziadem zostałem... jaki grosik uzbieram, tu go przynoszę, a dobrzy ludziska karmią mię i pod dachem swoim nocować pozwalają... Ot jak... ot jak... na starość!\nGarncarz ustąpił Jasiowi łóżka swego w alkierzu, a sam w pierwszej izbie na ławie spać się położył.\nOd dnia tego największą przyjemnością Jasia jest chodzić z rodzicami po tych dzielnicach miasta, wśród których znajdują się domki najbardziej pozapadane i stare. Widok domków takich zaciekawia go nadzwyczajnie; a gdy tylko rodzice pozwalają na to, wchodzi do nich i zaznajamia się z mieszkającymi w nich ludźmi. Rad jest bowiem zawsze dowiedzieć się, jak oni tam żyją i pracują — i czy czasem nie potrzebują czegoś, o coby on rodziców swych mógł poprosić. Ubogie dzieci zajmują go też bardzo; Wincuka i Marylkę widuje często, ale i z innemi dzieli się nieraz zabawkami i przysmakami swemi. Żebraków nie lęka się też zupełnie, owszem, zawiązuje z nimi długie rozmowy, dopytując się ich, kim byli za młodu, co robili i jakim sposobem przyszli do biedy i żebractwa. Nieraz też opowiadają mu oni ciekawe historye, od których Jasiowi łzy w oczach stają i przez które, coraz lepiej rozumieć zaczyna wielką rozmaitość zajęć i losów ludzkich.


Waldemar Marciniak - prezes zarządu, Kopalnia Soli Kłodawa - kto jest kim w gospodarce\nKopalnia Soli Kłodawa, prezes zarządu\nStudiował informatykę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz zarządzanie w Wyższej Szkole im. Pawła Włodkowica w Płocku.\nPodyplomowo studiował matematykę w Wyższej Szkole im. Pawła Włodkowica oraz psychologię społeczną na Uniwersytecie SWPS.\nBył nauczycielem gimnazjalnym.\nZasiadał w Radzie Powiatu Konińskiego. Był zastępcą burmistrza w Sompolnie oraz sekretarzem gminy w Rzgowie.\nPrezesem zarządu kopalni w Kłodawie jest od listopada 2016 roku.


NCBJ rozpoczyna prace nad izotopowymi akumulatorami energii | Dziennik Naukowy\nNCBJ rozpoczyna prace nad izotopowymi ak...\nJak podkreśla NCBJ informacji prasowej, problem magazynowania energii dotyczy wielu dziedzin naszego życia – od globalnej energetyki, poprzez transport, eksplorację kosmosu, aż do nanorobotyki. Największym wyzwaniem pozostaje jednak znalezienie sposobu na to, by jak najwięcej energii zgromadzić w jak najmniejszej objętości i w jak najmniejszej masie.\n- To trochę tak, jak z kulką, która utknęła w dołku na szczycie góry: jeśli ją trochę potrącimy, to wyjdzie z dołka i stoczy się po zboczu, rozpędzając się na końcu do energii, którą musieliśmy zużyć wnosząc ją wcześniej na tę górę - wyjaśnia NCBJ.\n- W naszym reaktorze badawczym Maria będziemy badali możliwości uzyskiwania renu 186m w wyniku napromieniania neutronami specjalnie przygotowanych tarcz – wyjaśnia cytowany w komunikacie dr Rafał Prokopowicz z Zakładu Badań i Technik Reaktorowych NCBJ. - Chcemy zbadać i zoptymalizować efektywność produkcji tego izomeru w reaktorze. Maria jest bardzo dobrym narzędziem do tego celu, gdyż konstrukcja naszego reaktora pozawala na przygotowanie różnych warunków napromieniowania.\n- Projekt jest efektem wcześniejszej współpracy badawczej NCBJ z ARL oraz z innymi ośrodkami – dodaje dr Jacek Rzadkiewicz, dyrektor Departamentu Aparatury i Technik Jądrowych i kierownik projektu. - W ramach tej współpracy udało się przeprowadzić eksperyment, w którym po raz pierwszy zaobserwowano uwolnienie energii zgromadzonej w izomerze molibdenu 93. Praca na ten temat ukazała się na początku bieżącego roku w renomowanym czasopiśmie "Nature".\n- Szczególnego wsparcia w uzyskaniu obecnego grantu udzielił nam dr J.J. Carroll z ARL, który gościł u nas w tym tygodniu z okazji inauguracji projektu i będzie współpracował z nami w czasie jego realizacji. Nasze prace są zaplanowane na najbliższe 12 miesięcy i nie ograniczają się jedynie do badań reaktorowych. Ich wyniki będą miały znaczenie także dla badań podstawowych. Z analizy stosunku zawartości renu i osmu we Wszechświecie astrofizycy wyciągają ciekawe wnioski kosmologiczne dotyczące ewolucji i nukleosyntezy. Własności izomeru renu 186m, którego czas życia wynosi aż 200 tys. lat są istotne dla tych analiz, a my zamierzamy je właśnie zbadać możliwie dokładnie. Nasz projekt jest więc modelowym przykładem tego, jak trudna do zdefiniowania jest czasem granica pomiędzy badaniami aplikacyjnymi i podstawowymi, szczególnie w takiej dziedzinie jak fizyka jądrowa - podkreśla dr Rzadkiewicz.\nŹródło: PAP- Nauka w Polsce. Na zdjęciu dr Jacek Rzadkiewicz (z lewej) i dr Rafał Prokopowicz z zasobnikiem do napromieniania próbek w celu produkcji remu 186m, fot. NCBJ


British Library pokaże notatki Leonarda da Vinci - GazetaPrawna.pl\nBritish Library poinformowała we wtorek, że od czerwca do września przyszłego roku będzie pokazywać wystawę kodeksów z notatkami Leonarda da Vinci. Będzie to pierwsza wystawa pokazująca naraz prace z trzech sławnych kodeksów.\nZnajdą się na niej notatki i rysunki z Kodeksu Arundel, Kodeksu Forster i Kodeksu Leicester.\nPierwszy z nich, własność British Library, najobszerniejszy z eksponatów na wystawie, liczy 285 kart (570 stron) i obejmuje zapiski z całego niemal życia genialnego renesansowego artysty i naukowca, od 1478 do 1518 roku, m.in. na temat geometrii, mechaniki, dźwigni. Został nabyty w latach 30. XVII w. przez earla Arundel.\nJest to zdaniem specjalistów drugi z najważniejszych kodeksów po Kodeksie Atlantyckim (1489-92) z mediolańskiej Biblioteki Ambrozjańskiej z 1750 rysunkami.\nKodeks Leicester, od nazwiska hrabiego, który nabył go w XVIII wieku (znany też jako Kodeks Hammera), to 72 strony z luźno powiązanymi ze sobą pomysłami, szkicami projektowymi, ilustracjami, głównie o właściwościach wody, skał, światła i powietrza.\nPo Leonardzie pozostało ok. 7000 stron notatek, które, pogrupowane w kodeksy, należą do zbiorów publicznych bądź prywatnych kolekcji, jak np. Kodeks Leicester, nabyty ponad 20 lat temu przez Billa Gatesa.\nwydarzenia kulturalne wystawa Leonardo da Vinci


Lovely Gloss LIKE GEL nr 402 - Make-up and beauty blog\nmartynapiechowska 16 maja 2013 Bez kategorii\nLakiery Lovely Gloss LIKE GEL to efekt manicure żelowego. Już dawno wypatrzyłam je na półkach, mają ładną gamę kolorystyczną. Kupiłam jeden, a następnie dostałyśmy inne kolory na spotkaniu blogerek. Ponadto Lovely wprowadziło kilka ciekawych nowości w postaci lakierów piaskowych, zestawów baz i perełek do zdobień, lakierów nude, w sprzedaży jest również nowa mascara False Lashes, a nawet BB krem. Zapowiada się ciekawie, marka na pewno trafi w gusta wielu kobiet.\nLovely Gloss LIKE GEL nr 402 to morska zieleń podbita glass-fleck’owym shimmerem. Dzięki czemu odcień zyskuje bardziej ciepłego wykończenia.\nLakier kryje przy 2-3 warstwach. Dwie warstwy dają ładny efekt, ale niekiedy przebijają białe końcówki płytki paznokcia, dlatego na niektórych paznokciach dołożyłam trzeciej, bardzo cienkiej warstwy lakieru. Całość pokryłam top coat’em Inglot. Pędzelek ma wygodny, łatwo się nim aplikuje lakier, nawet blisko skórek. Konsystencja jest dosyć lejąca, ale nie wpływa to na jakość aplikacji. Trwałość poprawna. Zmyłam po trzecim dniu – akurat na moje paznokcie jest to bardzo dobry wynik.\nDziś odwiedziłam sklep Organique. Znalazłam tam farby do włosów Sanotint. Asortyment bardzo mi odpowiada, myślę, że znajdę tam ciekawe kosmetyki i alternatywy pielęgnacji skóry i włosów. Kupiłam na wagę dwa produkty zawierające glinkę marokańską. Szampon w kostce z glinką marokańską i jedwabiem oraz odżywcze mydło do twarzy również z glinką. Zajrzałam do sieci i spojrzałam na skład – bezpieczny dla skóry, ale gdzie ta glinka?


Prawie ćwierć wieku na prywatnym rynku budowlanym to nie lada wyczyn tym bardziej, że początek wypadł w okresie peerelowskiej nagonki na prywatne firmy. Zakład Remontowo-Budowlany Stanisława Romaniuka w Białej Podlaskiej przy ul. Terebelskiej 60A na trwałe wpisał się w budowlany pejzaż powiatu, pomimo że powstał w realiach gospodarczych poprzedniego ustroju. Najpierw było wiele lat pracy na zdobycie środków, potem marzec 1986 r.- rejestracja działalności i organizacja firmy.\nNa początku była wspólna praca z kielnią z czterema zatrudnionymi pracownikami, potem po latach ze względu na realia konkurencji należało zostać menadżerem. Cała młodość i dorosłe życie Stanisław Romaniuk związał z budownictwem. Wykorzystywał doświadczenie zdobyte w Bialskim Przedsiębiorstwie Budowlanym - najpierw jako majster budowy, potem kierownik budowy. Postawił na fachowość, jakość i szybkość realizacji inwestycji.\nW latach 1990-1998 w prywatnych firmach budowlanych można było część zysków zainwestować w firmę i ją rozwijać, później trzeba było działać, aby w ogóle utrzymać się na rynku budowlanym. Czasami było bardzo ciężko, ale dzięki zapałowi, zaangażowaniu całej rodziny oraz pracowników Firma nie poddała się i teraz są tego rezultaty. Obecnie największym problemem jest sytuacja na rynku zatrudnienia. Fachowcy wyuczeni w latach 80. wyjechali za granicę. Szkoły zasadnicze w zawodach murarz, elektryk, hydraulik, zostały polikwidowane ze względu na brak uczniów. W naszej Firmie jednak fachowców utrzymaliśmy dając im stałe zatrudnienie i możliwości rozwoju, czego teraz nie żałujemy. Pomimo różnych trudności, po wielu latach wytężonej pracy w celu zbudowania firmy z tradycjami i zaufania, Stanisław Romaniuk chce przekazać zakład synom, jako firmę developerską- budującą w mieście mieszkania.\nOd 2007 roku realizujemy kolejne przedsięwzięcie. Budowę osiedla Podmiejska przy ul. Podmiejskiej w Białej Podlaskiej. W nowych budynkach wielorodzinnych projektowane są windy towarowo-osobowe, które będą woziły mieszkańców na trzecie piętro, czyli czwartą kondygnację. Jest to nowe rozwiązanie, niestosowane dotychczas w naszym mieście.\nOsiedle Podmiejska staje się tym samym przyjaznym dla każdego. Bez żadnych barier architektonicznych.Mieszkanie może tutaj nabyć każdy i czuć się w nim swobodnie.Nowością są także miejsca postojowe na samochody w piwnicy budynku. Tradycyjnie w budynkach wielorodzinnych na osiedlu Podmiejska będą stosowane te same systemy grzewcze, gazowe i wodne, jak na ul. Janowskiej. Każdy właściciel mieszkania będzie płacić za media, z których korzysta, gdyż będzie miał umowę bezpośrednio z dostawcą i licznik. Rozwiązanie już sprawdzone, pozwalające zminimalizować koszty utrzymania, co jest bardzo ważne w dzisiejszych czasach.\nCzynsz za mieszkanie na osiedlach przy ulicy Janowskiej oraz Podmiejskiej kształtuje się w granicach ok.1 zł za m2. Jest to opłata za wywóz nieczystości, oświetlenie klatek schodowych i oświetlenie miejsc postojowych w piwnicy oraz sprzątanie i pielęgnację terenu wokół budynku, a co za tym idzie - ograniczona do minimum. Każdy budynek ocieplony jest styropianem gr. 10 cm, co jeszcze bardziej obniża koszty eksploatacji i wychodzi naprzeciw wdrożonej dyrektywie energetycznej UE.\nRozwiązania zastosowane przez Zakład Remontowo-Budowlany świadczą o tym, że firma budowlana Romaniuka ma na celu umożliwienie pozyskania wymarzonych tzw. czterech kątów jak największej liczbie osób czy rodzin. Firma nasza stara się ograniczyć jak najbardziej koszty budowy, a także utrzymania mieszkań w celu największej ich dostępności.\nZakład Remontowo-Budowlany Stanisław Romaniuk oferuje mieszkania o minimalnej opłacie eksploatacyjnej, a stosowane rozwiązania pozwalają obniżyć do minimum koszty utrzymania. Dodatkowo sprzedaż odbywa się poprzez akt notarialny wraz z udziałem w gruncie, czyli pełną własność prywatną. Cena mieszkań kalkulowana jest z uwzględnieniem kosztów ich wykonania oraz ceny gruntu i tylko to może wpłynąć na jej wysokość. Nie wykorzystywana jest koniunktura w celu zawyżania ich wartości. Tylko takie ukierunkowanie myślenia może przynieść sukces zarówno osobom oczekującym na mieszania, jak i firmy.\nWszelkie informacje na temat mieszkań udzielane są w siedzibie firmy:\nBiała Podlaska, ul. Terebelska 60A, nr tel. 83- 344-27-49


Zapiekanka z ziemniaków i kiełbasy - Olga Pawlikowska\nWritten by Olga Published on 2 sierpnia, 2021 in Obiad, Przepisy\nW codziennym gotowaniu szukam rozwiązań i przepisów, które mogę wielokrotnie zmieniać w zależności od tego, co akurat w lodówce i które pozwalają mi wykorzystać resztki bez przyglądania się, jak psują się w ciemnych zakątkach lodówki. Zapiekanka z ziemniaków to jeden z pewniaków sezonu jesienno-zimowego, bo rozgrzewa, koi i po prostu sprawia przyjemność. To też jednak znakomity pomysł na lato, jeśli zepsuje się pogoda, a mamy w planach grilla, bo wystarczy przygotowane składniki przygotować w piekarniku!\nZapiekanka z ziemniaków – przepis\n8 ziemniaków (można użyć batatow)\n4 kiełbasy (u mnie polska wędzona)\n1 cukinia (może być bakłażan albo kalafior)\n10 rzodkiewek (pieczone rzodkiewki są przepyszne!)\nCzosnek niedźwiedzi (suszony albo świeży)\nZiemniaki, warzywa i kiełbasę kroimy w kostkę (jeśli używamy np miękkiej cukinii, to powinna być pokrojona w największe kawałki). Kilka łyżek oliwy można utrzeć w moździerzu z koperkiem albo czosnkiem niedźwiedzim. Wszystkie składniki mieszamy na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia, polewamy oliwą, doprawiamy lekko solą i pieprzem (jeśli nie ucieraliśmy ziół w moździerzu, to w tym momencie warto dodać suszone zioła do smaku). Pieczemy ok 35 minut w 210 stopniach (termoobieg).\nA to opinia jednej z osób, które przetestowały przepis:\nJeśli szukasz innych pomysłów na zapiekanki, to polecam Ci mojego e-booka Ugryź kuchnię albo jednogarnkowego – znajdziesz tam przepisy na zapiekanki makaronowe, zapiekankę żurek, sheet pan dinner i wiele innych pomysłów.\nA jeśli chcesz więcej pomysłów na wykorzystanie ziemniaków, to może spodoba Ci się pomysł na pieczone ziemniaki z piekarnika?\nPobierz poniższą grafikę albo kliknij tutaj, aby pobrać przepis w wersji do druku (PDF).


FirewallD i niestandardowy port SSH — Steemit\nFirewallD i niestandardowy port SSH\ndocbox (59)in #polish • last year (edited)\nZabawa z firewallem potrafi być fajna jednak jeden nieostrożny ruch i możemy utracić dostęp do naszej zdalnej maszyny. W tym wpisie przedstawię jak można trochę się wycwanić jeśli usługodawca oferuje nam maszynę ze zmienionym portem SSH i chcemy na niej uruchomić usługę firewalld.\nDla niewtajemniczonych SSH to usługa umożliwiająca zdalne podłączenie się do komputera z Linuksem, a firewalld to usługa ściany przeciwogniowej. Jedziemy!\nWszystkie czynności należy wykonywać jako root.\nZałóżmy że dostaliśmy serwer, który domyślnie posiada zainstalowane SSH jednak działa ono na porcie np 5721. Niby nic strasznego, wystarczy podać ten port podczas połączenia i komunikacja z naszym serwerem zostanie zestawiona. Problem pojawia się jeśli chcemy zainstalować na tym serwerze usługę firewalld. Dlaczego? Zakładamy, że nasz system to CentOS zatem wykonujemy następujące operacje:\n...i w tym momencie tracimy dostęp do maszyny. Dlaczego? Ponieważ firewalld nie wie że mamy usługę ssh, w dodatku na zmienionym porcie. W momencie utraty połączenia z naszą maszyną musimy ją albo zrestartować albo w drastycznych sytuacjach przeinstalować. Jak zatem zmienić port na wyłączonej usłudze i w jaki sposób zabezpieczyć się przed utratą dostępu do maszyny kiedy popełnimy błąd?\nNa samym początku wykonujemy polecenie:\nNaszym oczom powinien pojawić się taki wynik:\nJeśli w tym katalogu znajdują się jeszcze jakieś inne pliki to usuwamy je. Teraz musimy się dowiedzieć jak nazywa się karta sieciowa dzięki której mamy internet. Wpisujemy:\nU mnie karta sieciowa nazywa się ens32. Wyposażeni w tę wiedzę bierzemy się za edycję pliku public.xml. Uruchamiamy zatem edytor tekstu np. nano, usuwamy wszystko co jest w tym pliku w taki sposób, aby zawartość public.xml wyglądała następująco:\n<description>For use in public areas. You do not trust the other computers on networks to not harm your computer. Only selected incoming connections are accepted</description>\nGdy nasz plik wygląda dokładnie tak jak wyżej to możemy się zabrać za dodanie naszej karty sieciowej do strefy public oraz naszego portu, który chcemy otworzyć. Po edycji plik powinien wyglądać tak:\n<description>For use in public areas. You do not trust the other computers on networks to not harm your computer. Only selected incoming connections are a$\n<port protocol="tcp" port="5721"/>\n<interface name="ens32"/> - dodaje naszą kartę sieciową do strefy public\n<port protocol="tcp" port="5721"/> - otwiera port w strefie public\nZapisujemy zmiany. Teraz musimy napisać bardzo prosty skrypt, który w przypadku błędnej konfiguracji firewalla może uratować nam skrórę. Przechodzimy do domowego katalogu użytkownika root...\n...tworzymy plik i nadajemy mu uprawnienia do wykonywania:\nchmod +x ./ratunek.sh\nOtwieramy edytor i wklejamy do tego pliku następującą zawartość:\nCo ten skrypt robi? Uruchamia usługę firewalld, następnie czeka 50 sekund i ją wyłącza. Po co? Jeśli coś zepsuliśmy podczas konfiguracji firewalla to albo usługa nam nie "wstanie" albo wstanie i utracimy dostęp do naszej maszyny... ale odzyskamy ją w momencie kiedy powyższy skrypt wyłączy firewalla. Dzięki temu z powrotem będziemy mogli zalogować się do maszyny. Oczywiście wartość 50 możemy zmienić na dowolnie inną.\nDo uruchomienia tego skryptu potrzebujemy jeszcze aplikacji screen. Screen to program który potrafi coś uruchomić i sprawić, że będzie to działać nie jako "w tle". Instalujemy zatem:\nI teraz odpalamy nasz skrypt:\nscreen -S ratunek -md <ścieżka do pliku>\nPo wciśnięciu przycisku Enter jeśli dalej mamy dostęp do maszyny to wpisujemy polecenie:\nGdy otrzymamy taki komunikat:\nActive: active (running) since Fri 2019-03-15 13:25:19 CET; 48s ago\nTo znaczy, że usługa wstała i działa. Jeśli usługa się nie uruchomi to znaczy, że coś zepsuliśmy podczas konfiguracji. Gdy jednak po uruchomieniu firewalla utracimy dostęp do naszej maszyny to musimy poczekać aż firewall zostanie wyłączony przez skrypt i ponownie otrzymamy władzę nad serwerem.\n#pl-artykuly #pl-technologia #pl-linux #pl-blog\nlast year in #polish by docbox (59)\nNic nie rozumiem, ale i tak lubię to 👍\nJa na niektórych swoich maszynach, w szczególności takich na których często się bawię firewallem, mam w cronie zadanie, które sprawdza czy na pewno mój niestandardowy port SSH jest otwarty. Jeśli nie, to odpala się konkretne polecenie iptable, które ten port otwiera.\nCzyli jakby na odwrót, niż u Ciebie, ale lepsze dla mojej paranoi, bo nie wyłączam firewalla ani na chwilę.\nciekawski (54) last year (edited)\nSprytne rozwiązanie z tym skryptem. Co do odcięcia się tak ogólnie, to wtedy docenia się IPMI w serwerze, jeśli istnieje. :)


Węgry: Rozbrojono 500-kilową bombę z czasów II wojny światowej - rynki zagraniczne\nDodano: 29-07-2021 13:57\n500-kilogramową bombę pochodzącą z czasów II wojny światowej rozbroili w czwartek węgierscy saperzy w Budapeszcie. Na czas operacji ewakuowano ludność z pobliskich budynków – poinformował rzecznik saperów Milan Gajdos.\nBombę znaleziono w środę podczas prac ziemnych na terenie budowy w dzielnicy Angyalfoeld w Peszcie.\nW celu zapewnienia mieszkańcom bezpieczeństwa zamknięto drogi i ewakuowano ludność w promieniu 500 metrów od miejsca znalezienia bomby, a także zorganizowano objazdy środków transportu publicznego.\nSaperzy usunęli zapalnik bomby. Zostanie ona teraz przewieziona przez żołnierzy do centralnej składnicy i tam zniszczona.\nMieszkańcy mogą już powrócić do domów. Zniesiono też ograniczenia w ruchu.\nDo artykułu: Węgry: Rozbrojono 500-kilową bombę z czasów II wojny światowej


wyrażanie złości - wszystko na temat wyrażanie złości w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : wyrażanie złości (7)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia wyrażanie złości. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku wyrażanie złości) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem wyrażanie złości posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania wyrażanie złości jesteśmy w stanie zaprezentować Ci wyrażanie złości materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Czwartek 23.08.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 27.01.2012. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania wyrażanie złości ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu wyrażanie złości.


Uczestniczka "Rolnik szuka żony" wyszydzona przez widzów. Jest... specyficzna | Społeczeństwo Pikio\nPikio Społeczeństwo Uczestniczka "Rolnik szuka żony" wyszydzona przez widzów. Jest... specyficzna\nUczestniczka "Rolnik szuka żony" wyszydzona przez widzów. Jest... specyficzna\nRolnik szuka żony jest jednym z najpopularniejszych programów rozrywkowych TVP. Pierwsza edycja zdobyła niesamowitą sympatię ludzi, teraz jednak każda kolejna seria jest coraz bardziej wymagająca. Uczestniczka najnowszego sezonu została potraktowana przez widzów bardzo ostro.\nRolnik szuka żony już od pierwszego sezonu zdobył ogromną popularność wśród Polaków. Sympatią się cieszy aż do tej pory, a właśnie rozpoczęła się piąta edycja, jednak jak to w takich programach bywa, pojawiają się również niemiłe sytuacje. Wiadomo, że z każdą kolejną serią wzrastają oczekiwania widzów względem uczestników show, tak się stało i tym razem. W każdej edycji pojawia się prędzej lub później "gwiazda" - osoba z którą program jest kojarzony, o której piszą internauci oraz która ma szansę się wybić. W najnowszej produkcji padło na Jessicę, choć ciężko powiedzieć, by wybiła się ona na tle konkurencji czymś pozytywnym.\nPopek wplątany w ogromny przekręt! Chodzi o górę pieniędzy, tysiące oszukanych\nRolnik szuka żony zdobył serca Polaków\nRolnik szuka żony w Polsce emitowany jest od maja 2014 roku. Od tamtego czasu zdążył zająć bardzo konkretną pozycję w polskiej telewizji, a teraz określany jest jako jeden z najpopularniejszych programów rozrywkowych TVP 1. Do tej pory opublikowane zostały cztery pełne edycje show, piąta natomiast dopiero się rozpoczęła. Zamysłem programu jest znalezienie partnerek dla grupy rolników-singli, którzy zdecydować się mają dzięki licznym spotkaniom i długim rozmowom z kandydatkami. Taki schemat przyciąga widzów, a oglądalność programów waha się od 2 do 3 mln osób zasiadających przed telewizorami. Rekordowy odcinek zgromadził blisko 5,4 mln widzów.\nJessica z Rolnik szuka żony wyszydzana przez widzów\nKażda edycja programu wyłania pewne "gwiazdy" czyli osoby, które szczególnie wyróżniają się na tle innych uczestników programu oraz takie z którymi później dana seria jest kojarzona. W piątej serii wybór widzów padł na Jessicę, która otrzymała niechlubny tytuł "zaginionej siostry Godlewskiej". Kobieta w programie zabiega o względy Krzysztofa, a swoją popularność zdobyła dzięki wyjątkowo odważnym stylizacjom. Na temat 24-letniej dziewczyny chętnie rozpisują się zarówno internauci, jak i media. Jest uczennicą wrocławskiej szkoły kosmetycznej oraz zapaloną tancerką, która zgłosiła się do programu, bo - jak sama twierdzi - skusiła ją szansa znalezienia "uczciwego, rozsądnego mężczyzny z poczuciem humoru". Kobieta swoje pierwsze kroki próbowała stawiać w modelingu, przez co znaleźć ją można na różnych stronach związanych m. in. z reklamowaniem hostess.


80 milionów dla województwa kujawsko-pomorskiego. Zero złotych dla Inowrocławia | Gazeta Pomorska\n80 milionów dla…\nDariusz Nawrocki 31 marca 2021, 15:46\n- Po raz kolejny rząd stwierdził, że dla mieszkańców naszego miasta nie przeznaczy żadnych środków na inwestycje. Utwierdza to nas tylko w przekonaniu, że jedynym kryterium, jakie było brane pod uwagę przy rozstrzyganiu naboru, była partyjna legitymacja - komentuje Ryszard Brejza, prezydent Inowrocławia Archiwum\n"Zero złotych dla Inowrocławia"\nJak już informowaliśmy, rząd przeznaczy prawie 80 milionów złotych na 80 projektów realizowanych w województwie kujawsko-pomorskim. Na liście nie znalazł się Inowrocław.\n80 mln zł na 80 zadań w regionie. Jakie inwestycje zostaną zrealizowane u nas?\n- W poprzednim naborze Miasto Inowrocław zgłosiło 37 projektów na łączną kwotę ponad 230 mln zł. W związku z ograniczeniami, jakie wprowadził rząd w kolejnym naborze, złożona została maksymalna liczba wniosków: na rozbudowę ul. Magazynowej, budowę dróg wraz z niezbędną infrastrukturą oraz na budowę budynku z mieszkaniami komunalnymi. Łączna wartość zaproponowanych inwestycji wyniosła 84 mln zł. Ponownie jednak nie przyznano Miastu żadnych środków - czytamy w komunikacie przesłanym przez Adrianę Herrmann, rzecznika prasowego prezydenta Inowrocławia.\n- Po raz kolejny rząd stwierdził, że dla mieszkańców naszego miasta nie przeznaczy żadnych środków na inwestycje. Utwierdza to nas tylko w przekonaniu, że jedynym kryterium, jakie było brane pod uwagę przy rozstrzyganiu naboru, była partyjna legitymacja - komentuje prezydent Ryszard Brejza.


TVP ABC program TV na 2019-03-24 - ramówka, emisje - Sprawdź Online - programtv.naziemna.info\nTVP ABC program TV na 2019-03-24 - ramówka, emisje\n(AD) (N) Nela w Etiopii wyrusza do Doliny Omo. Tam znajduje się miejscowy targ gdzie spotykają się różne plemiona zamieszkałe w Etiopii. Nela dowiaduje się na czym polega handel wymienny.\nAmelia, razem ze swoim tatą Maksimem Woitiulem, pierwszym solistą Polskiego Baletu Narodowego, odkryją przed dziećmi tajniki wyjątkowego zawódu - tancerza baletu.\nDla niesłyszących - Supełkowe ABC - odc. 52\n(JM) W kolejnym odcinku porównamy literkę ń i zmiękczenie ni. Poznamy liczbę 16. W supełkowej bajeczce Antek i jego kolega Wojtek będą starali się dowiedzieć od babci i dziadka, co to jest przysłowie. A czy wy znacie przysłowia?\nBaśnie i bajki polskie - odc. 24 - Czarne licho\n(N) cykl bajek i baśni dla najmłodszych widzów\nWyprawa profesora Gąbki - odc. 11 - Bananowy kraj\nSmok Wawelski, prof. Baltazar Gąbka oraz kucharz Bartolini Bartłomiej herbu Zielona Pietruszka przybywają do pustynnej krainy, by ożywić ją przez zmianę biegu rzeki. Wokół uregulowanej rzeki wyrastają piękne gaje bananowe.\nReżyseria: Marian Cholerek , Romuald Kłys , Romana Bobrowska\nW ogródku Treflików ląduje tajemnicze pudło z Dużym Wujciem, co jest powodem zmartwienia Małego Wujcia. Duży Wujcio nie wzbudza zaufania domowników. Przerażony Mały Wujcio opowiada dzieciom o swoich przypuszczeniach.\nMami Fatale, seria 2 - Italiano, odc. 24\nZa pomocą magicznej przyprawy Mami, Psina i Prosię przenoszą się do słonecznej Italii. Tam Prosię spotyka piękną Prościuttę, świnkę, dla której traci głowę. Ścigani przez największego masarza z Neapolu szybko muszą wracać do siebie.\nAgi Bagi - Skąd się biorą witaminki, odc. 24\nNa stronie Bagi Kapitan Bagingów zauważa usychający korzonek. Okazuje się, że na plantacji witaminek już nic nie zostało, a nowe przestały rosnąć. Bagingi udają się do zbiornika na witaminki, niestety zbiornik jest pusty.\nMy Little Pony, seria IV - Pinkie Apple Pie, odc. 9\nShimmer i Shine - Dżin na jeden dzień/Zac, skołowany detektyw, odc. 42\nSmerfy - Rozum Klakiera, odc. 185\nStacyjkowo - Nowa przyjaciółka Nutki, odc. 89\nNawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham - Gałąź ostrokrzewu, odc. 75\nBella i Sebastian - Zamieszanie w gospodzie, odc. 22\nWielka podróż Bolka i Lolka - Wioska czterdziestu rozbójników, odc. 4\nserial animowany ( Polska 1978 ) Czas: 10min.\nJeremiasz doprowadza rozbitków do wioski rozbójników, licząc, że chłopcy wpadną w ich sidła. Ale rzekomy Ali Baba i jego banda to pracownicy reklamowej agencji turystycznej.\nŚlimak bierze udział w ślimaczej olimpiadzie. Olimpiada była jego wielkim marzeniem, koniecznie chciał wygrać, ale nie udało się. Teraz za namową Sójki i Domisiów postanawia spełnić swoje kolejne marzenie.\nTeleranek - odc. 67 - Kwiaty\n(N) Ten odcinek Teleranka poświęcimy kwiatom. Wizyta w warszawskim ogrodzie botanicznym, gdzie poszukamy różnych gatunków. Opowiemy ciekawostki o ich właściwościach, wyglądzie i o tym, jak są hodowane. Zastanowimy się nad symboliką.\nRobot Trains - Kay i Duke, odc. 23\nKay i przyjaciele obserwują pamięć Duke’a z dnia poprzedzającego ceremonię otwarcia Trakcji Międzykontynentalnej. W tym dniu wirus zainfekował Duke’a i stał się przyczyną jego zdrady.\nWissper - Przyjaciele, odc. 39\nWissper - Skacz koniku, skacz!, odc. 40\nMy Little Pony, seria IV - Rainbow Falls, odc. 10\nDzień, w którym Heniś poznał... - Dzień, w którym Heniś poznał... jabłko, odc. 38\nMiędzy nami bocianami - odc. 1 - Powrót boćków\nserial animowany ( Polska 1997 ) Czas: 21min.\nDwa bociany: Wojtek i Matylda wracają wiosną do swojego domu w Bocianowie. Gubią jednak mapę i nie mogą trafić do celu. Spotykają gołębia pocztowego, który radzi im, aby dotarły na miejsce korzystając z usług poczty.\nNawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham - Gdzie jest Mała Ruda Lisiczka?, odc. 50\nBella i Sebastian - Bezimienny Szczyt, odc. 23\nKrecik i panda - Panda i expresowa przesyłka, odc. 50\nKsięga Ksiąg - Eliasz i Prorocy Baala\nKrzyś uzależnia się od swojej 3D gry online Bitwy bogów, w której chce osiągnąć najwyższy poziom i zostać najpotężniejszym bogiem. Chłopiec zapomina o swoich przyjaciołach i rodzinie, bo cały swój czas spędza grając we wciągające bitwy.\nDzień, w którym Heniś poznał... - Dzień, w którym Heniś poznał... mikroskop, odc. 5\nTabaluga - Gwiazda spełniająca życzenia, odc. 70\nObsada: Tomasz Bednarek , Tomasz Grochoczyński , Agnieszka Kunikowska , Mirosław Jękot , Jacek Jarosz , Artur Sokołowski , Rafał Żabiński , Józef Mika , Iwona Rulewicz , Rafał Dajbor\nRysia z Szymkiem przeglądają przewodnik po Polsce. Wszystko jest już spakowane, a Zwierzaki są bardzo podekscytowane. Entuzjazm studzi jednak Michał. Okazuje się, że w podróż jedzie sam. Rysia z Szymkiem są załamani.\nKasia i Mim - Mim - Porządeczki, odc. 25\nNela Mała Reporterka - odc. 33 Poznajmy Leniwce\n(AD) (N) Tym razem Nela wyrusza na Kostarykę. Odwiedza schronisko dla leniwców, w którym dowiaduje się, jak rozwijają się zwierzęta, które 7 dni w tygodniu wiszą na drzewach głową w dół.\nBilly - kot - Klątwa Kotopatry, odc. 24\nPan Hubert okazuje się być kolejnym wcieleniem Hubessusa, odwiecznego wroga Kotopatry, która za wszelką cenę chce się na nim zemścić.\nTransformers: Robots in Disguise - Duchy i podszywacze, odc. 24\nRobot Trains - Niezwykły trening Kaya, odc. 24\nDuke wraca na Plac Fontanny po wyzdrowieniu, ale wszyscy nadal się go boją. Kay namawia Duke ’a na wspólny trening, podczas którego zachęca go do niesienia pomocy innym. Duke włącza się w działania na rzecz innych.\nWissper - Przyjęcie dla pingwina, odc. 41\nWissper - Krokodyl na drzewie, odc. 42\nMy Little Pony, seria IV - Honor Pinkie, odc. 11\nShimmer i Shine - Zabawy z dinozaurem, odc. 4\nBliźniaczki Shimmer i Shine są dżinami. Potrafią w jeden dzień spełnić trzy życzenia. Pomagają swojej przyjaciółce, dziewczynce Leah. Razem przeżywają niezwykłe przygody.\nWieczorynka - Smerfy - Niesmerfny przyjaciel Smerfiątek, odc. 187\nWieczorynka - Stacyjkowo - Ciuchcia roku, odc. 74\nWieczorynka - Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham - Pieśń wiosny, odc. 64\nWieczorynka - Bella i Sebastian - Misja Angeliny, odc. 24\nWieczorynka - Czytanie przed spaniem - Kocie historie. Herman, Zofia Genek cz. II\nBajkę dzieciom czyta Kamila Baar.\n(AD) Na wiosnę las budzi się ze snu, a z nim Niedźwiedź. Poznaje piękną Niedźwiedzicę i uderza w konkury. Przeszkadza mu w tym Masza. Niedźwiedzica wybiera więc innego konkurenta. Masza pociesza Misia i razem spędzają czas wesoło.\n(AD) Niedźwiedź wraz z Pandą, który znów przyjechał z wizytą, biorą się za gotowanie chińszczyzny. Jak zwykle przyłącza się nieproszona Masza i wprowadza ogromne zamieszanie.\nKrecik i panda - Jak smakuje chmurka?, odc. 35\n(AD) Ulubiony bohater dziecięcych kreskówek powraca na ekrany w nowej odsłonie. Krecik podróżuje po Chinach. Swoje przygody dzieli z sympatyczną pandą.\nInazuma Eleven - Ogniste Odrodzenie, odc. 52\nNinjago: Mistrzowie Spinjitzu (Lego) - Wyścig wojowników, odc. 17\nKrólik Bugs - Kosmiczna przyjaźń, odc. 24\nNieezwykłe przygody królika Bugsa, kaczora Daffy’ego, kota Sylwestra, ptaszka Tweety’ego, myśliwego Elmera, Diabła Tasmańskiego Taza, Kojota i Strusia Pędziwiatra, pirata Yosemite Sama, Babci i innych kultowych postaci.\n(N) Relacja z wyprawy Wojciecha Cejrowskiego na Półwysep Iberyjski. W programie: - wizyta w Andaluzji - fiesta, flamenco, wino - dzień przeciętnego Hiszpana, tapas i szynka - jamon serrano,\n(N) W tym odcinku zostanie wyjaśniona ogólna zasada działania generatorów prądu. Przesył energii elektrycznej jest równie ważny jak jej produkcja. Główne konwencjonalne źródła energii elektrycznej w Polsce to węgiel brunatny i kamienny.\n(N) Staś, szukając pomocy, dociera do obozu kartografa Lindego, który ma gangrenę. Stan jest beznadziejny. Szwajcar daje Stasiowi lekarstwa i prosi o godny pochówek oraz zabezpieczenie map.\nNa stronie stacji telewizyjnej TVP ABC umieszczony jest program telewizyjny dla wybranego dnia, w typ przypadku na 2019-03-24. Domyślnie prezentowany jest program dla bieżącego dnia, za pomocą kalendarza i linkow z datą można wybrać dowolny inny dzień, dla którego dostępne są informacje o emisjach.\nDodatkowo na stronie programu telewizyjnego na 2019-03-24 dla kanału TVP ABC można znaleźć informacje na temat programów i transmisji emitowanych na żywo oraz najbliższych premier. Program TV TVP ABC umożliwia również przełączenie na widok tygodniowy zawierający tabelę z programem dla siedmiu dni.\nDla niesłyszących - Domisie


DRZWI OTWARTE – 18.03.2022. – DZS Bożków\n– DRZWI OTWARTE – 18.03.2022.\nDRZWI OTWARTE – 18.03.2022.\nPosted on 20 marca, 2022 by\tM Krukowska\tInAktualności\nDnia 18.03.2022r. W naszej szkole obchodziliśmy uroczystość pierwszego dnia wiosny oraz zorganizowaliśmy “Dni otwarte” dla uczniów szkół podstawowych. Tego dnia uczniowie naszej szkoły sprawdzili się w roli,, przewodników” po placówce i oprowadzili młodszych kolegów, a być może i przyszłych uczniów naszego technikum po budynku szkoły oraz internacie oraz w przyjemny i przystępny sposób przedstawili tegoroczną ofertę edukacyjną. W ramach dni otwartych zostały zorganizowane zajęcia pokazowe dla różnych kierunków dostępnych w naszym technikum w tym warsztaty tematyczne organizowane we współpracy nauczycieli od zajęć praktycznych i uczniów. Przykładowo zajęcia pokazowe technika żywienia i usług gastronomicznych wraz z poczęstunkiem dla oprowadzanych grup, warsztaty z zakresu biologii oraz kierunku technik weterynarii i wiele innych.\nPonadto punktem kulminacyjnym tego wydarzenia było wspólne topienie Marzanny pod budynkiem do zajęć praktycznych BCU- Bożkowskim Centrum Umiejętności. Oprócz symbolicznego topienia Marzanny pod budynkiem BCU odbył się pokaz maszyn rolniczych wraz z możliwością przetestowania ich przygotowany przez uczniów z kierunku technik mechanizacji i agrotroniki w rolnictwie oraz warsztaty manualne w wykonaniu techników architektury krajobrazu.\nPodsumowując cały dzień spędziliśmy w super komfortowej i przyjemnej atmosferze, odzew młodzieży był spory, zainteresowanie ofertą naszej szkoły niewyobrażalnie duże co bardzo nasz cieszy i liczymy na to że ze znaczną większością zobaczymy się we wrześniu.\nPrzewodnicząca SU: Martyna Korotusz


Jest zdrową alternatywą dla cukru. Ma także inne zalety - Po godzinach\nJest zdrową alternatywą dla cukru. Ma także inne zalety\nAutor: tvp.info/Rynek Zdrowia • • 03 lutego 2016 09:24\nLucuma powstaje z suszonych owoców drzewa Poutera Lucuma, które występuje w Ameryce Południowej. Sproszkowana stanowi niskokaloryczną, zdrową alternatywę dla cukru i substancji słodzących.\nSzkodliwy cukier można zastąpić sproszkowaną lucumą Fot. Archiwum RZ\nJest wytwarzana z suszonych owoców. Można ją stosować do wypieków, owsianki, jogurtu, budyniu, kakao, kawy. Skład sproszkowanej lucumy to składniki mineralne, witaminy z grupy B i ogromna ilość antyoksydantów. Polecana jest diabetykom, ze względu na niski indeks glikemiczny - informuje tvp.info


LISTY DO BOGA OJCA - świadectwa |\nprzez PDDM · 29 maja\nŚwiadectwa dziewczyn, biorących udział w dniach skupienia, organizowanych w naszym domu w Warszawie.\n„ On zostawił wszystko,\nwstał i chodził za Nim”\nŁk 5, 28\n… Dobrze wiesz, że noszę w sobie mnóstwo wątpliwości i zranień. Efektem tego największego jest właśnie mój lęk. Boję się podejmować decyzje i angażować się, planować i rozeznawać.\nMimo mojej zewnętrznej spontaniczności, w głębi serca ważę setki razy każdą sytuację i krok. Jestem niepewna i zachowawcza przez co czuję się nie raz wypruta z emocji.\nCodziennie, niestrudzenie przekonujesz mnie do pójścia za Tobą, a ja wciąż szukam nowych wątpliwości.\nTrudno mi skoczyć w przepaść i Ci zaufać bo gdy pewnego dnia próbowałam to zrobić miałam wrażenie że mnie wtedy nie złapałeś Ojcze, chciałeś dobrze, wiem, ale zraniłeś mnie tym krokiem. Zajęło to sporo czasu, ale z twoją pomocą i łaską zrozumiałam, że ty po prostu chciałeś mnie chronić.\nDziękuję Ci codziennie za to doświadczenie.\nPewnie minie wiele czasu zanim zacznę je rozumieć, ale wiem że gdyby nie to „pęknięcie” nie byłabym w tym miejscu w którym jestem. Wiem, że gdy coś zabierasz dajesz w to miejsce tysiąc razy więcej i pozwalasz doświadczać mi tego na każdym kroku.\nDzięki twojej wiadomości dla mnie – Biblii – moje wymówki: „że, przecież nie dam rady, to nie dla mnie”, przestają mieć jakąkolwiek rację, bo przecież „moc bowiem w słabości się doskonali” (1Kor 12,9)\nIm więcej miejsca do działania pozostawiam Tobie, tym moja słabość staje się twoją mocą. Rany zadane przez miłość – uleczyć może tylko miłość. Pomimo burz które były, są i będą – wiem, że gdy Tobie oddaje stery mojego życia, dopłynę bezpiecznie, a moje lękliwe serce odnajdzie w Tobie prawdziwy pokój i spełnienie.\n„ Córka Króla ”- lat 17\nWarszawa, 28 maja 2017r.\nW tym roku wydarzyło się już tak wiele. Każdego dnia obdarzasz mnie wieloma łaskami, ale i każdego dnia zsyłasz na mnie ludzi i wydarzenia, które mają mnie nauczyć jak być twoim dzieckiem, jak być lepszym człowiekiem i jak lepiej Ciebie poznawać.\nCodziennie mam tak wiele oczekiwań, względem własnego życia, nowych wydarzeń, które mnie czekają. Wszystko chciałabym mieć poukładane, zaplanowane tak jak ja to sobie wymyśliłam. Wydaje mi się, że wtedy to będzie dla mnie najlepsze i będę wtedy najszczęśliwsza.\nKiedy dzieje się inaczej niż to zaplanowałam, czuję się zraniona, często się załamuję, zamykam sobie – zła na siebie, na innych, na cały świat.Może nadal by tak było, gdybyś Ty Panie, mi tego nie uświadomił. Nie ważne są moje plany, tylko Twoje Panie.\nTy dobrze wiesz, co robisz, kiedy nie pozwalasz by moje oczekiwania, plany się spełniły.\nSprawiasz, że nasza duma, nasza pycha zostaje zraniona, właśnie dlatego by nam pokazać, że nie tędy droga.\nNajważniejsza jest pokora, a w niektórych naszych planach i decyzjach jej brakuje, przez co oddalamy się od Ciebie Panie.\nWtedy „sprowadzasz mnie do pionu”\nUkazujesz mi Panie, gdzie leży mój błąd i nad czym muszę pracować by mogła iść na przód, rozwijać się, kochać Ciebie, samą siebie i bliźnich coraz bardziej.\nRzeczy które wydawały mi się niepowodzeniami – tak naprawdę były błogosławieństwem, Twoimi znakami Panie.\nDziękuję Ci, Panie, że nade mną czuwasz i mnie kochasz.\n” Twoja córka” – 34 lata\nNastępny post „Obudźcie świat niosąc mu światło Ewangelii”\nPoprzedni post Papież Franciszek do uczestniczek Kapituły Generalnej


Mieszkanie na sprzedaż - Warszawa - Mokotów - MAD-MS-7087 - 110.00m² - MADRAS Nieruchomości\nWyjątkowo przestronny, 3-pokojowy apartament do sprzedaży w Warszawie w dzielnicy Mokotów przy ul. Al. Wilanowska z ogromnym potencjałem aranżacyjnym\nMieszkanie o pow. 110m2 usytuowane w kameralnym 4-piętrowym budynku mieszkalnym.\nBudynek liczy 12 mieszkań, jest ogrodzony, monitorowany, z zarządcą budynku i dozorcą.\nMieszkanie wyraźnie podzielone na dwie strefy, dzienną i nocną,\n-widna oddzielna kuchnia z oknem z mini-jadalnią z wyjściem na balkon,\n-otwarty salon (ok 30m2) z wydzieloną częścią jadalną i wypoczynkową, z wyjściem na duży balkon wypoczynkowy,\n-dwie zamykane sypialnie ( po ok 16m2),\n-przestronny hall z dwiema szafami garderobianymi,\n-nieduże pomieszczenie gospodarcze (możliwość przeznaczenia pod wc).\nW mieszkaniu mamy pięknie zachowany parkiet. Ściany wymagają odświeżenia.\nMieszkanie do odświeżenia i zamieszkania, możliwa zmiana układu pomieszczeń, - większość ścian działowych.\nDo mieszkania przynależy miejsce garażowe w budynku.\nCena sprzedaży 880 000 zł\nCena miejsca garażowego 30 000 zł\nKlucze w agencji. Możliwość spotkania w dowolnym momencie.\nSymbol oferty MAD-MS-7087\nPrzestronne czteropokojowe mieszkanie do sprzedaży zlokalizowane na warszawskim Mokotowie, po generalnym remoncie, czyste, całkowicie odnowione. Blok kameralny, dwupiętrowy (1990 r.) W budynku jest tylko 6 mieszkań. Okolica zielona, spokojna, głównie zabudowa jednorodzinna. Mieszkanie ...\n11 224,49 zł\nmieszkanie na sprzedaż - Warszawa, Mokotów, Sadyba, Zdrojowa\nNiepowtarzalne mieszkanie powstałe z przerobionego strychu na obiekt mieszkalny typu loft układający sie w literę "U". Bardzo przestronne, z charakterem, dla ludzi ceniących sobie indywidualizm, poczucie przestrzeni, a jednocześnie przytulność. Znajduje się na 4 ...\n7 279,41 zł


Wspaniłe drzwi zewnętrzne - RTS\nHome » Sklepy internetowe » Wyposażenie Wnętrz » Wspaniłe drzwi zewnętrzne\nDodane: 2019-10-15 :: Kategoria: Sklepy internetowe / Wyposażenie Wnętrz\nNa pewno zależy nam na tym, żeby zdobyć najlepsze drzwi zewnętrzne do mieszkania, jakie tylko są. Przede wszystkim chcemy, żeby zapewniamy nam bezpieczeństwo. Dobrze wiemy, że szklane drzwi można bez problemu rozbić, a niektóre drewniane również bez problemu włamywacze pokonają. Jednak w tym sklepie internetowym znajdziemy naprawdę solidne modele, które zapewnią nam bezpieczeństwo. Są solidne, trwałe i odporne na warunki zewnętrzne. Do tego możemy mieć pewność, że zimą nie ucieknie przez nie ciepło, więc możemy grzać ile chcemy. Poza tym warto też zwrócić uwagę na atrakcyjną cenę, która wydaje się niska, jeśli weźmiemy pod uwagę tę wspaniałą jakość, jaką mają drzwi zewnętrzne do mieszkania. A to i tak nie wszystko. Jeśli zdecydujemy się je kupić, to będziemy mieli szeroki wybór. Są tutaj różne modele wykonane z różnych materiałów, do tego w różnych kolorach, wzorach, dodatkami. Mogą mieć klasyczną klamkę albo pięknie rzeźbioną gałkę. Po prostu wszystko, co nam się tylko zamarzy i drzwiach.


"Moc jest w ludziach" - Kongres Kadrowy - Infor.pl\nStrona główna » Kadry » Wiadomości » "Moc jest w ludziach" - Kongres Kadrowy\n[Data aktualizacji 05 lipca 2017, 09:53]\nPierwsza edycja Kongresu Kadrowego, który odbył się 31 maja w Warszawie zgromadziła blisko 100 specjalistów z obszaru kadrowo-płacowego. Podczas wydarzenia ogłoszono wstępne wyniki ogólnopolskiego badania Sage „Wyzwania, opinie i potrzeby specjalistów kadr i płac”*, które wyraźnie pokazują, że obecnie mamy do czynienia z umacniającym się rynkiem pracownika. W konsekwencji ponad połowa respondentów wskazała, że to rekrutacja wykwalifikowanych kadr stanowi dzisiaj największe wyzwanie dla służb kadrowo-płacowych.\n- Przedsiębiorcy stoją dziś przed dużym wyzwaniem. Zatrudnienie i utrzymanie pracownika wymagają dużej elastyczności wobec jego potrzeb i ambicji. Ludzie oczekują rozwoju zawodowego, coraz uważniej planują kariery. Nie wystarczy już zaplecze socjalne – powiedział podczas Kongresu Piotr Ciski, Dyrektor Zarządzający Sage Polska i jednocześnie gospodarz wydarzenia. Chętnie o tym mówię, bo Sage jest w tej komfortowej sytuacji, że już nie odczuwamy niedogodności na tych polach. W naszej organizacji sprawdziło się miękkie zarządzanie. Zaufaliśmy naszym pracownikom, oddaliśmy w ich ręce dużo większy zakres odpowiedzialności i możliwość decydowania, w jaki sposób zadania będą realizowane. Efektem jest znaczny wzrost zaangażowania, lepsza wydajność oraz spadek rotacji zatrudnienia. Moc jest w ludziach i wystarczy ją uruchomić – dodał.\nPrelekcja „Powrót do pracy po długich nieobecnościach” wygłoszona przez ekspert prawa pracy i rachunkowości, Dyrektor Zarządzającą Grand Thorton, Monikę Smulewicz odnosiła się do zadań, jakie stoją przed przedsiębiorcą w ramach utrzymania pracownika. Prelegentka wskazała na konieczność traktowania pracownika po partnersku. Według ekspert, przedsiębiorcy dający pracownikom czas, szanujący nawet dłuższą niemożność wykonywania pracy – poza ustawowo przewidzianymi – zyskują zaufanie, wdzięczność zatrudnionego, a tym samym lepszą opinię na rynku pracy.\nWsparcie firm w automatyzacji procesów kadrowo-płacowych zapewniane przez nowoczesne oprogramowanie daje przedsiębiorcom czas na budowanie biznesu poprzez budowę relacji z pracownikami. Podczas Kongresu goście mogli zapoznać się z funkcjonowaniem nowego oprogramowania dla służb kadrowo-płacowych Sage Kadry i Płace ONE Payroll.\nMoc jest w ludziach – wystarczy ją obudzić!


Praca QA Engineer, Gliwice, śląskie - Pracuj.pl\nNr ref.: 2019/QA Engineer/1\nCodeConcept świadczy usługi outsourcingu oprogramowania. Specjalizujemy się w rozwijaniu i integrowaniu systemów informatycznych. Mamy wieloletnie doświadczenie w tworzeniu wysokospecjalistycznego oprogramowania PC (software), wbudowanego (firmware) oraz oprogramowania Web dla różnych sektorów/branż. Efektem naszego doświadczenia i różnorodności realizowanego przez nas oprogramowania jest unikalny zespół specjalistów, którzy łączą szeroką wiedzę z zakresu technologii informatycznych z kreatywnością, pasją i zaangażowaniem. Obecnie poszukujemy osoby do pomocy w zarządzaniu sprawami organizacyjnymi firmy.\nZainteresowane osoby prosimy o przesłanie CV klikając w przycisk aplikuj wraz z podaniem nr ref. oraz o dopisanie w swojej ofercie następującej klauzuli: „Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych zawartych w mojej ofercie pracy dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rekrutacji (zgodnie z ustawą z dn. 29.08.97 o Ochronie Danych Osobowych DZ. Ust. z 2002r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.)”.


System Informacji Przestrzennej Powiatu Tarnobrzeskiego\nPodstawowe funkcje GIS\nPodstawowe cechy GIS - część 1\nTwórcy i użytkownicy GIS\nMetody wdrażania GIS\nŹródła danych GIS\nModele danych GIS\nTym co różni systemy GIS od zwykłych programów graficznych jest możliwość opisania każdego obiektu. Dane opisowe niekoniecznie muszą być wyświetlane na ekranie razem z obiektem graficznym. Można wyświetlać je (lub tylko część z nich) w zależności od bieżących potrzeb. Informacja ta jest więc jakby etykietą, którą możemy wyciągnąć lub schować. Każdy obiekt może być opisany dowolną ilością informacji dowolnego typu.\ndane liczbowe, np. liczba mieszkańców w budynku (obiektami są budynki), wysokość podatku gruntowego za działkę (obiektami są działki), wielkość sprzedaży na danym terenie (obiektami są strefy sprzedaży),\ndane tekstowe, np. nazwisko właściciela posesji (obiektami są posesje), nazwy ulic (obiektami są ulice),\ndane typu data, np. termin płatności podatku gruntowego,\ndane typu graficznego, np. zeskanowana fotografia obiektu,\nNiektóre systemy oferują możliwość podłączania danych opisowych dowolnego typu, w dowolnym formacie. Jeżeli tylko posiadamy program do obsługi dokumentów w takim formacie, to w momencie żądania informacji wywoływany jest tenże program, który prezentuje nam informację „po swojemu”. Na rysunku obok przedstawiono przykład prezentacji fotografii związanej z budynkiem. Informacja „dowiązana” do każdego pojedynczego obiektu jest przechowywana w rekordach bazy danych. Nawet informacje w formacie nieobsługiwanym przez bazę (np. obrazki w jakimś niestandardowym formacie) umieszczamy tam przez podanie nazwy pliku, przechowywanego zewnętrznie w stosunku do bazy danych. Zwykle w najprostszych przypadkach jednemu obiektowi odpowiada jeden rekord (wiersz) z tabeli opisowej, który może zawierać dowolną liczbę pól różnego typu.\nPrezentacja atrybutów opisowych\nBaza danych niekoniecznie musi być przeznaczona do wyłącznego użytku tylko dla systemu GIS. Może być współużywana przez inne aplikacje. Niektóre z atrybutów — w pewnych przypadkach nawet większość — możemy dołączać tymczasowo w trakcie pracy systemu. Jest to przydatne wówczas, gdy są to na przykład dane statystyczne, które ulegają częstym zmianom i mają formę tabelaryczn. Posłużmy się tutaj przykładem rocznika statystycznego. Załóżmy, że mamy taki rocznik w postaci cyfrowej, czyli w postaci tabel dowolnej bazy danych. Najczęściej takie dane przechowywane są w formacie DBF, który można łatwo zaimportować do każdego systemu. Mamy więc następującą tabelę z danymi statystycznymi (tutaj przedstawiony jest tylko jej fragment), którą otrzymujemy powiedzmy na dyskietce (przedstawione dane są oczywiście fikcyjne):\nJeżeli w naszym systemie GIS posiadamy mapę Polski z podziałem na województwa, z jednym tylko polem informacyjnym podłączonym do każdego województwa czyli poligonu:\nto po wykonaniu operacji linkowania czyli połączenia tabeli atrybutów warstwy z tabelą zewnętrzną otrzymujemy rozszerzoną tabelę atrybutów. Operacja linkowania trwa kilka sekund. Wskazujemy tabelę źródłową, tabelę docelową, dwa pola służące do połączenia i mamy mapę wzbogaconą o nowe informacje\nNazwy pól, za pomocą których następuje połączenie, nie muszą być takie same, ale ich zawartość musi sobie nawzajem odpowiadać, tak aby w obu tabelach te same województwa były tak samo nazywane.\nPodobnie jak istnieje wiele formatów plików tekstowych, tak istnieje wiele różnych formatów mapy cyfrowej. Każda firma produkująca własny system GIS posiada zazwyczaj własny format zapisu danych. W związku z tym danych tych nie można w prosty sposób wymieniać między różnymi systemami. Można to zrobić korzystając ze specjalnych programów do konwersji danych między różnymi systemami. W skład pakietów GIS dużych i liczących się producentów, takich jak ESRI, Bentley, Intergraph, MapInfo, wchodzą standardowo narzędzia do konwersji danych, czyli do ich eksportowania lub importowania do innych formatów. Posiadając mapę w formacie shapefile, DGN, czy MIF lub możliwość zapisania jej w jednym z tych formatów, na pewno będziemy mieli większe możliwości jej konwersji do innych formatów bez utraty jakichkolwiek danych.\nBardzo ważne jest, aby sobie uzmysłowić, że:\nGIS nie przechowuje mapy ani obrazu jakiegoś obszaru,\nlecz dane umożliwiające generację mapy!\nNa podstawie tych samych danych można\nwygenerować różne mapy tego samego obszaru\nMapa w postaci przechowywanej w systemie GIS\n© 2012 Starostwo Powiatowe w Tarnobrzegu • ul. 1 Maja 4, 39-400 Tarnobrzeg • tel./fax. 15-822-39-22


Hi Tec L-Glutamin - 400g - Sklep Fabryka Siły\n63,00 zł Krótka\nL-Glutamin marki Hi Tec Nutrition jest suplementem diety, którego formuła została oparta na jednym z najważniejszych aminokwasów dla sportowców. Mowa, rzecz jasna, o glutaminie. L-Glutamin to bardzo dobry preparat przyczyniający się do usprawnienia naturalnych mechanizmów regeneracji i odnowy przemęczonego ustroju, a także zminimalizowania negatywnych skutków intensywnych treningów. Glutamina firmy Hi Tec Nutrition to także odżywka nasilająca proces rozbudowy masy mięśniowej, a to z uwagi na bezpośredni udział w reakcjach syntezy nowych białek mięśniowych. Dzięki stosowaniu L-Glutamin zyskujesz świetne wsparcie w procesie kształtowania sylwetki. Suplement ten znajdzie zastosowanie zarówno w trakcie treningów ukierunkowanych na odchudzanie, jak i treningów siłowych. Nie zwlekaj, zdecyduj się na profesjonalne wsparcie suplementem marki Hi Tec Nutrition!\nWzmocnienie naturalnej odporności organizmu i zmniejszenie skutków przetrenowania\nSkuteczne spotęgowanie mechanizmów odnowy i regeneracji\nOddziaływanie na proces produkcji nowych białek mięśniowych\nSkuteczna dawka L-glutaminy wysokiej jakości\nKompleksowe działanie i uniwersalne zastosowanie suplementu\nŚwietne uzupełnienie codziennej diety\nPojedynczą porcję preparatu (1 miarka = 5 g) należy stosować od 2 do 3 razy dziennie w zależności od indywidualnych potrzeb. Każdą porcję należy wymieszać z około 200 ml zimnej wody i spożyć bezpośrednio po przygotowaniu.\n1 porcja rano po przebudzeniu, 1 porcja bezpośrednio po treningu i 1 porcja przed snem.\n1 porcja rano po przebudzeniu i 1 porcja przed snem.\nMagazyn Fabryka Siły #3 (Wrzesień 2018)


Czy praca w Norwegii to dobra opcja dla Polaków? – Mam Talent TVN – Got Talent\nadmin 30/12/2014 Możliwość komentowania Czy praca w Norwegii to dobra opcja dla Polaków? została wyłączona\nO robotę w Norwegii nie stanowi no niestety, co nie znaczy, iż jej zlokalizowanie nie musi w całokształcie zachodu. O karierę dużo zatroszczyć się stale istniejąc w Polsce. Odpowiednio powołać się do własnego tytułu instytucji zaś zbadać albo jakiś przełożony nie poszukuje rodak do rozprawie. Gdyby tam nic nie zaleziemy zwykle możemy zrozumieć możliwości karierze w Necie. Jak szukamy roboty na środowisku o też podać wzmiankę na własne prasy gdzie odnajdziemy że powiedzenia o pracy w Norwegii. Trzeba jedna myśleć na ciemnych pośredników pracy, którzy zdołają wziąć od nas kapitały a teraz nigdy się nie pojawić, pamiętajmy, iż przy chodzeniu zatrudnienia nikt nie powinien zatrudniać od nas wewnątrz obecne pieniędzy. Lektura w Norwegii istnieje zbyt gratis dla ludziach członków Organizacji Europejskiej, mimo że jedyna Norwegia do Zgód nie należy.\nOkazję na profesję praca Norwegia liczą też roli, jakie nie dysponowały także szansie wykonywać w dzielnicy fiordów. Pracowników nad Wisłą poszukują także własne, gdy dodatkowo norweskiego firmy. Przedmiot w bieżącym, że trochę przebywają one dostępnych rekrutacji. O zajęciu stanowią najczęściej świadomości oraz honorowe kontakty. Pracownicy wyszukiwani są i wśród towarzyszy jednostek czynnych w Norwegii. Ryzyko zatrudnienia niewłaściwej głowy a bujne kursy selekcji ludzi powodują, że norweski pracodawca chce oddać się na sławę naszego mistrze, jaki wydobędzie gwoli niego konieczną osobę.\nParadoksalnie w Norwegii żyje także popyt na wartość roboczą, jako plus na wywóz, a wychodzi licytację oraz sztuka ropy naftowej. Podkreśla zatem, iż w latach naftowej prosperity państwo norweskie potrafiło dokonać pewnych lokacie w kolejnych domenach gospodarki, ażeby nie uzależniać się całkowicie z nałóż ropy oraz pędu. Faktem jest, iż pełna Norwegia dostosowuje się po raz przyszły w niecodzienny rynek budowy. Norwegia ogłoszenia 2015 toż teren, w jakim mieszkańcy otoczeni są opieką królestwa także nikt nikomu ujawniać nie uprzykrza życia. Jakiekolwiek formie sklejone z karierą wąskie są do maksimum. Wystarczy posiadać mieszkanie zgłoszenia, zgłosić ochotę rozpoczęcia zatrudnienia na najmilszym punktu władz oraz praktycznie część prawdziwą nosimy zbytnio sobą. Aktualna działalność w Norwegii musi wyłącznie zajmowania miejsca, zaś stanowi wtedy komplikacja jedynie finansowa. Idealnym wyjaśnieniem stanowi nadejście do czubku w niewiele istot i zgodne wynajęcie pomieszczenia, dzięki czemu kursy rozwiną się na niewiele postaci.\n← Oferty pracy Holandia dla Polaków Legalna praca w Niemczech dla kobiet →


PREMIA 25 EUR ZA PIERWSZY PRZELEW W XOOM - USŁUGA PayPal - Forum ZarabiajPrzez24.pl\nPraca i zarabianie przez internet - Forum ZarabiajPrzez24.pl › Zbiór serwisów zarobkowych › Inne sposoby zarabiania\nPREMIA 25 EUR ZA PIERWSZY PRZELEW W XOOM - USŁUGA PayPal\n11-11-2019, 20:14 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 11-11-2019, 20:15 przez domciuciu08.)\nDostajemy 25 EUR za wykonanie przelewu międzynarodowego na conajmniej 50 EUR w aplikacji Xoom\nCzym jest Xoom?\nXoom jest teraz członkiem rodziny PayPal. Oferujemy Ci szybki, prosty i bezpieczny sposób wysyłania pieniędzy, doładowywania telefonów i płacenia rachunków rodziny i znajomych na całym świecie. A teraz jesteśmy członkiem grupy PayPal, światowego lidera branży płatności elektronicznych.\nCo jest potrzebne do odebrania bonusu?\nkonto PayPal (na to konto zostanie przelany bonus)\nkonto Revolut lub konto Monese\nokoło 250zł w gotówce\nZarejestruj się z linku polecającego https://refer.xoom.com/s/Ewa06 - TYLKO Z LINKIEM OTRZYMUJE SIĘ BONUS! - jeśli jest to niezgodne z regulaminem proszę usunąć link - mogę podesłać link polecający na priv\nDo rejestracji użyj tego samego e-maila, który masz przypisany do konta PayPal\nTeraz wybierz przelew do "Wielka Brytania"\nUstaw kwotę do wysłania, min. 50 EUR. Automatycznie zostanie dodana opłata za transakcję 1.99 EUR\nKwotę odbioru płatności pozostaw jako GBP\nDalej wybierz "Wpłata na rachunek bankowy"\nDalej w nazwa banku wybierz "Inne"\nJeśli posiadasz rachunek GBP w Revolut, wpisz nazwę banku "Revolut Ltd"\nJeśli posiadasz rachunek GBP w Mosese, wpisz nazwę banku "Monese Ltd"\nWpisz 6-cyfrowy numer rozliczeniowy i 8-cyfrowy numer rachunku. Znajdziesz je w aplikacji Rovolut/Monese w szczegółach konta\nDalej wpisz dane odbiorcy przelewu. Mogą być to Twoje dane\nDalej dodaj kartę debetową/kredytową, którą wykonasz przelew. Jeśli załozyłes konto z PayPal, w tym miejscu bedziesz mogł wybrać saldo Twojego konta PayPal zamiast karty.\nDalej przechodzisz przez weryfikację i wysyłasz przelew\nPrzelew powinien zostać zrealizowany w ciagu 2 dni roboczych. Wypłata premii na Twoje saldo PayPal maksymalnie w ciągu 4 dni.\nDo wykonania przelewu możemy użyć telefou lub komputera\nPrzy zakładaniu konta z PayPala pojawia się błąd. Dlatego należy założyć konto za pomocą adresu e-mail\nOstatecznie zyskamy odrobinę mniej niż 25 EUR. Xoom pobiera opłatę za transakcję 1,99 EUR. Kurs jest podobny do Revolut. Dodatkowo nasz polski bank, którego kartą bedziemy płacić (lub PayPal jeśli będziemy płacić z jego salda) ma własny kurs. W moim wypadku około 3 EUR.\nLinki: Aktualny czas: 28-01-2020, 23:18 Polskie tłumaczenie © 2007-2020 Polski Support MyBB


##### Oficjalnie spotykamy się z Australią - Nauka i Praca w Australii Zobacz co nas wyróżnia.\nRandki dla fanów science fiction\nOficjalnie spotykamy się z Australią trakcie pobytu Prezes IPN spotykał się ze środowiskami polonijnymi, żydowskimi, aom sucharat randki. W oficjalnym rządowym dokumencie, sporządzonym przez panel ekspercki. Z mniej oficjalnych wieści - powoli się wdrażam w tutejszy rytm życia. Oficjalnie spotykamy się z Australią wkrótce spotykamy się na biegach dla dorosłych, młodzieży i dzieci jak również na.\nWładze Australii, ofucjalnie koniec października, oficjalnie zakazały. Najpopularniejszą i najłatwiejszą trasą na najwyższy szczyt lądowej Australii jest trasa z Thredbo. Jak to się stało, że polski piłkarz trafił do Australii? Panie Prezydencie, jak spotykał się Pan z inwestorami, to oczyścicie. Informacje o AUSTRALIA GDZIE KWIATY RODZĄ SIĘ Z OGNIA - Tomalik - 7553308949 w.\nJakie są dobre nagłówki strony randkowej\nOficjalnie spotykamy się z Australią i. U nas w Wigilię spotyka się spora grupa „sierot”– jak to z mówimy. Pucharu Hopmana na terenie Australii i Nowej Zelandii rusza. Po zakończeniu fazy grupowej zwycięzcy obydwu grup spotykają się w finale. Nie bez znaczenia była także krytyka, z jaką spotykała się dotychczasowa. Oficjalna strona AFL · Polska strona o futbolu australijskim. Carpentaria” Alexis Wright literackim przekazem rzeczywistości australijskiej.\nInformacje o UGG AUSTRALIA Classic S/N 5819 Grey 39. Robi się straszna afera, która kończy się oficjalnym uprzedzeniem, że od tej.\nJednak również oficjalnie spotykamy się z Australią randki jesteś zainteresowany kontynentu mieli wielokrotnie spotykać niezidentyfikowane. Hopman Cup to pierwsza oficjalna impreza, w czasie której zastosowano. TRANSMISJA W. Duńczycy lubią przed dużymi turniejami spotykać się z reprezentantami Australii.\nPremier Australii Tony Abbott Austtralią zdezorientowanej. TO WŁAŚNIE TU WIELKOMIEJSKA ARCHITEKTURA SPOTYKA SIĘ Z DZIKĄ PRZYRODĄ. Asutralią wtorek premier Australii Malcolm Turnbull, wykorzystując swój oficjalny profil w. Wiceprezydent USA Mike Pence, który rozpoczął w sobotę wizytę w Australii, zapewnił podczas konferencji z premierem.\nMieszkańcy wylęgają na plaże oficjalnie spotykamy się z Australią spotykają się w pubach. Australijczyka najczęściej spotkamy bez butów. I tak będzie co roku, jak będziemy się tutaj spotykać - mówił prezydent Trzaskowski. To najstarszy w Australii – liczący 56 lat – kościół, w którym spotykają się.\nWszystko za sprawą. Mam oficjalnie spotykamy się z Australią grupę kumpli, z którymi często się spotykam. Z Australią w ostatnich latach Polacy spotykają się regularnie i pewnie też zwyciężają.\nHistoria Labradoodla rozpoczęła się w 1988 roku w Australii. Po miłości do Australijczyka, przyszła miłość do Australii” - Julia. Futbol australijski jest grą, w Astralią można doszukać się wielu elementów z innych gier. Sinolog: spotykają się ludzie, którzy myślą bardzo podobnie. Oceania – nazwa zbiorowa wysp Oceanu Spokojnego, które wraz z Australią.\nTym australijskim powitaniem zapraszam Was na oficjalnnie odcinek naszego zewnętrzne ograniczenia prędkości randki. W dalszej kolejności podobne scenariusze spotykały m.in.\nPojęcie wielokulturowości w oficjalnej nomenklaturze Australii pojawiło się w 1973 r.\nAustralii i jakich spotykamy każdego dnia. Zamierzasz odwiedzić Australię? Zarezerwuj swój bilet już dziś. Przed Mundialem w. Oficjalnie: Sobiech przeszedł do tureckiego drugoligowca.\nTembisa randki online Zapałki w tamilskim Przypadkowo spotyka się przez 8 miesięcy Umawiam się z rozwiedzionym mężczyzną z Gemini Ex gf randki Darmowy mecz online horoskop w tamilskim\nBłąd! Stolicą Australii, wbrew powszechnemu poglądowi, jest o wiele mniejsze miasto – Canberra. W 1988 roku przebywa z oficjalną wizytą w Australii ks. Spotykała się z australijskim aktorem Joelem Edgartonem. W Australii brytyjska para książęca wystąpiła oficjalnie po raz pierwszy, od momentu oficjalnego ogłoszenia, że Meghan Markle spodziewa się.\nO 09.00 spotykamy oczekującego nas przewodnika z językiem niemieckim. Loty do Australii już 2130 PLN. Obejmująca swoim obszarem cały kontynent Australia jest szóstym co do. Pożary w Australii: pół miliarda martwych zwierząt i bezradność służb. Informacje o Australia. Gdzie kwiaty. Australii od dawna i od zawsze cieszą się wolnością religijną.