DTS 20-21 (133-134) 23 maja 2013 by Dobry Tygodnik Sądecki - issuu\nNASTĘPNY NUMER DTS UKAŻE SIĘ 6 CZERWCA\nPOMAGAŁA INNYM, TERAZ JEJ TRZEBA POMÓC\nNr 20-21 (133-134), 23 maja 2013\nPrezydencie przeceń śmieci!\nNakład 14 000 L str. 5\nBudka zagra dla maratończyków L str. 12\nGrażyna Ciuła w nocy z niedzieli na poniedziałek straciła wszystko, dorobek całego życia. Pracując jako położna przez wiele lat była dobrym duchem kobiet rodzących w sądeckim szpitalu. Teraz sama potrzebuje pomocy. W pożarze, do którego doszło w bloku przy ul. Królowej Jadwigi doszczętnie spłonęło jej mieszkanie. Poważnie ucierpiał też syn pani Grażyny, który walczy o życie w szpitalu. Teraz Grażyna Ciuła potrzebuje pomocy ludzi dobrej woli, by próbować budować swoje życie na nowo. Możemy jej w tym pomóc. A potrzebna jest każda pomoc – od kapitalnego remontu zrujnowanego mieszkania, przez wyposażenie go i skompletowanie wszystkiego, co niezbędne człowiekowi do życia. Grażyna Ciuła utrzymuje się ze skromnej pielęgniarskiej emerytury, więc z własnych środków nie będzie w stanie poradzić sobie z naprawą ogromu zniszczeń.\nJak Cadyk córkę wydawał L str. 13–16 L str. 18–19\nGowin szuka kandydatów na radnych L str. 25 5 tubek żelu, 10 bananów i 533 km L str. 27 R\nWierzymy jednak, że w tej trudnej sytuacji może liczyć na dobrych ludzi, a wiemy, że takich w Nowym Sączu i regionie nie brakuje. Wczoraj Stowarzyszenie Sursum Corda uruchomiło specjalny rachunek, na który można wpłacać pieniądze potrzebne, by Grażyna Ciuła rozpoczęła nowe życie. Przyda się każda pomoc – finansowa, rzeczowa (na razie można ją kierować do redakcji DTS lub Sursum Corda), a także pomoc w remoncie.\nDarowizny można wpłacać na specjalne konto: Stowarzyszenie SURSUM CORDA 76 8805 0009 0018 7596 2000 0150 Wpłaty gotówkowe w placówkach Łąckiego Banku Spółdzielczego zwolnione będą z prowizji.\nBobowa, ul. Węgierska 1, tel. 18 353 00 53 Organizujemy: - przyjęcia okolicznościowe, spotkania, bankiety, szkolenia. Od poniedziałku do piątku obiad dnia - 11 zł. Pizza i obiady z dowozem na telefon Zapraszamy codziennie w godzinach od 10 do 22.\nzapraszaj¦ na: Salon sprzedaży ul. Zielona 45 33–300 Nowy Sącz tel/fax 18 444 11 27 GORLICE ul. Biecka 40 tel/fax 18 354 69 11\nudane zakupy • codzienne dostawy świeżych produktów • szeroki asortyment • miła, profesjonalna obsługa • niskie ceny\n33–300 Nowy Sącz ul. Jagiellońska 57 tel/fax 18 444 11 01 LIMANOWA ul.Kopernika 14 tel/fax 18 330 11 67.\n• BOBOWA, ul. Węgierska 25 • KORZENNA 335 •NOWY SĄCZ, ul. Kochanowskiego 61 • KAMIONKA WIELKA 714 • MĘCINA 880 • KRYNICA, ul. Piłsudskiego 10 • KRYNICA, ul. Czarny Potok 8A •\nDZIECKA DZIEŃ ZABAWY i KONKURSY Z NAGRODAMI 1 czerwiec g: 10:00\nDOBRY TYGODNIK SĄDECKI 23 maja 2013\n10 Żródło: pogodynka.pl, IMiGW\nStrzelcy celują obiektywem A TO C I E K AW E . Sądeccy Strzelcy z Zespołu Szkół nr 2 im. Sybiraków mają szansę na główną wygraną w konkursie fotograficznym Ministerstwa Obrony Narodowej. Nasi Czytelnicy mogą im w tym pomóc głosując na zdjęcia młodych sądeczan. Konkurs przeznaczony jest dla klas mundurowych, a do drugiego etapu\nGłowy pełne pomysłów A TO C I E K AW E . Co można zrobić z kapusty? Chyba wszystko, choć podczas „Dnia z Kapustą w Nawojowej” uczniowie Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nie zaprezentowali bodaj tylko parasola przeciwsłonecznego z liści kapusty. Na stołach znalazły się za to dziesiątki potraw, jakie można wyczarować na bazie kapusty i z jej użyciem. Najwięksi mistrzowie sztuki kulinarnej mogliby z nawojowskiego menu nakręcić kilka odcinków pasjonującego serialu, którego akcja rozgrywa się w kuchni. W taki niekonwencjonalny R\nsposób Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych promuje się wśród gimnazjalistów zastanawiających się nad wyborem życiowej drogi. A w Nawojowej wybór jest spory, bo szkoła – oprócz mistrzów sztuki kulinarnej – kształci również w takich zawodach jak m.in. technik hodowli koni, logistyki, organizacji reklamy, czy architektury krajobrazu. Jak przekonuje dyrekcja i nauczyciele z Nawojowej, to zawody pozwalające młodym ludziom spokojnie myśleć o przyszłości i znalezieniu zawodu. I choć w słynnym wierszu Jana Brzechwy pada stwierdzenie, iż kapusta to głowa pusta, młodzież z Nawojowej udowodniła, że za sprawą kapusty właśnie głowa może być pełna pomysłów. (IT)\nMON zakwalifikowało 15 zdjęć z całego kraju. Teraz na wybrane fotografie można głosować na Facebooku (do 31 maja). Zdjęcie, które zdobędzie najwięcej znaczków „lubię to” zdobywa nagrodę dla całej klasy. Pomóżmy zatem naszym Strzelcom, a na załączonym zdjęciu widać, że chyba warto oddać na nich „lubisia”. (SZUT)\nOkulary Markowych Producentów:\n23 maja 2013 DOBRY TYGODNIK SĄDECKI\nTrzeba mieć końskie zdrowie, żeby chorować Na czym NFZ zaoszczędził dwa miliony? To pytanie ciśnie się na usta sądeczanom, którzy czasem nawet dwa lata muszą czekać na wizytę u specjalisty. I nie jest wcale nadużyciem stwierdzenie, że niejeden z nich wizyty może nie doczekać. Może tu są owe oszczędności?\nW dwa lata do okulisty – Do czego to doszło żebym ja, cukrzyk, czekał na wizytę u okulisty aż dwa lata. I to w czasie, kiedy mój diabetolog obawia się, że mogę mieć jaskrę. Diagnostykę, na przykład tonometrię (badanie ciśnienia śródgałkowego – dop. red.) może zrobić tylko okulista, a ja już mam silne bóle głowy. A przecież nieleczona jaskra może prowadzić do ślepoty. Wtedy już nie będzie trzeba mnie leczyć – złościł się starszy mężczyzna, którego zagadnęliśmy po tym, jak rejestrował się u okulisty w przychodni CH Batorego. Ewa, mama niespełna trzyletniej Kornelki, u której pediatra zaniepokojony ciągłymi szmerami podejrzewał wadę serca, też nie kryje żalu:\n– Przecież u takiego maluszka szybka diagnoza to czasem być, albo nie być. Tyle się słyszy o zbyt późno wykrytych wadach. A moja córeczka czekała na wizytę w Remedium od kwietnia zeszłego roku do połowy maja. Czyli trzynaście miesięcy. Mało tego, tylko przez zupełny przypadek dowiedzieliśmy się z mężem, że musimy na wizytę przynieść aktualne wyniki morfologii i RTG klatki piersiowej i co najważniejsze, że nasze skierowanie jest już nieważne i musimy je wziąć na nowo. Dlaczego nikt nie mówi od razu, że skierowania są ważne tylko trzy miesiące? Z kolei na wizytę u ortopedy dziewczynka musiałaby czekać pół roku. Jednak w tym wypadku lekarz, ceniony specjalista z Krynicy po usłyszeniu, że chodzi o dziecko wyznaczył termin za nieco ponad dwa tygodnie.\nCiąża też niczego nie zmienia Suchej nitki na systemie zdrowotnym nie zostawia również pani Teresa. Jej córka od wielu lat ma poważne problemy z tarczycą. Długo leczono ją na nadczynność. Kiedy\n5 163,63 zł taką kwotą klienci sklepu Real wsparli doposażenie niekomercyjnej wypożyczalni sprzętu rehabilitacyjnego, prowadzonej przez Stowarzyszenie SURSUM CORDA. Wspólna akcja sądeckiego marketu i wolontariuszy trwała przez dwa ostatnie weekendy i pozwoliła na zakup dla chorych dwóch łóżek sterowanych elektrycznie. Real i Sursum Corda serdecznie dziękują wszystkim darczyńcom. E\nUrzędnicza mantra Teoretycznie wszystkie te uwagi można skwitować w jednym zdaniu: zawsze można skorzystać z wizyty prywatnej. – Ale w imię czego?– pytają chorzy. Okazuje się, że NFZ doskonale orientuje się w temacie. Rzecznik\nprasowy Jolanta Pulchna wyjaśnienia zaczyna od przytoczenia statystyk. W ciągu ostatnich 10 lat finansowanie usług ogółem wzrosło z 2,5 mld zł do 5,3 mld zł, tj. o 110 procent. W ambulatoryjnej opiece specjalistycznej (poradnie), gdzie kolejki są rzeczywiście uciążliwe dla chorych w latach 2012–2013 w porównaniu z 2011r. nastąpił wzrost finansowania z 341 mln do 450 mln zł czyli o ponad 30 procent. – Kolejki zatem to nie tylko pochodna finansowania świadczeń, gdyby tak było – tak znaczne zwiększenie nakładów rozwiązałoby problem. Rzeczywistość jest inna. Kolejki są zależne od liczby personelu jaki ma przychodnia, sposobu rejestracji, harmonogramów pracy. Dla przykładu w ostatnich latach priorytetem jest dla MOW NFZ pełne zabezpieczenie świadczeń dla dzieci i młodzieży. Dołożyliśmy środki na poradnie w wiodącym ośrodku leczącym dzieci w Krakowie i okazało się, że brakuje specjalistów, którzy mogliby przyjąć większą liczbę małych pacjentów – podkreśla Pulchna. NFZ zwiększa także nakłady na diagnostykę\nSMS Sądeczanin faulował sądeczanina To było w stylu Macieja Korzyma. Po fatalnej kontuzji w 31 minucie meczu z Jagiellonia Białystok (złamana noga i uszkodzone więzadła stawu skokowego) wychowanek nowosądeckiego Startu, a dziś napastnik Korony Kielce już w drugiej połowie z nogą w gipsie i przy owacji na stojąco kibiców w Kielcach wrócił na stadion.\nambulatoryjną i badania takie jak tomografia, endoskopia czy rezonans – by uniknąć sytuacji, że pacjenci są umieszczani w szpitalach tylko w celach diagnostycznych. A jednak kolejki wciąż są, przepisy nie regulują kwestii długości oczekiwania w kolejce – rozwiązaniem dla pacjentów, którzy wymagają pilnej wizyty jest wpisanie na skierowaniu przez lekarza „przypadek pilny” wówczas placówka podczas rejestracji ma obowiązek zapisać pacjenta do innej kolejki. Na koniec rzecznik zapowiada kontrole: – Rusza kontrola poradni specjalistycznych. Sprawdzimy blisko dwa tysiące miejsc i to nie pod kątem spełniania wymogów na papierze. Sprawdzimy w jakich warunkach przyjmowany jest chory, czy może się zarejestrować w każdej chwili i dowolnej formie, a nie czekać od godziny piątej rano. Sprawdzimy też czy poradnie są odpowiednio wyposażone, a personel medyczny we właściwych godzinach przyjmuje pacjentów. I wreszcie przyjrzymy się sposobowi prowadzenia kolejek… EWA STACHURA\nFaulował niestety dość pechowo drugi sądeczanin w ekstraklasie Jakub Słowik, wychowanek Sandecji. Bramkarz Jagiellonii ukarany został za to czerwoną kartką, a „Jaga” przegrała 5:0. Trzeba dodać, że faul nie był złośliwy, Słowik po meczu przepraszał, ale dla Korzyma to marna pociecha. Dzisiaj w klinice w Bieruniu podda się pierwszej – prawdopodobnie – z dwóch operacji. W optymistycznym wariancie pauza zięcia prezesa Sandecji Andrzeja Danka potrwa cztery miesiące. To może zatrzymać Korzyma w Koronie na dłużej, bo na „Waleczne serce” mieli ochotę Niemcy i jeden z czołowych klubów ekstraklasy. (RAF)\nPROJEKTOWANIE I WYKONAWSTWO SKORZYSTAJ Z DOTACJI UNIJNYCH !!! NIE CZEKAJ! KOMPLETNE KOTŁOWNIE KONDENSACYJNE Z MONTAŻEM\nKOMPLETNE ZESTAWY SOLARNE Z MONTAŻEM\n*SZCZEGÓŁY W PLACÓWCE HANDLOWEJ\nEKSPRESOWA PO¯YCZKA na Pierwsz¹ Komuniê\n3 szybka decyzja sam ustalasz termin sp³aty 3 3 doje¿d¿amy do Klienta 3 do 1500 z³ Po¿yczka bez ryzyka\nNOWY S¥CZ , ul.Sobieskiego 14A/3, tel. 183 83 348 037\nTel. 886 599 065 w w w. za b a w k i o g ro d o w e . c b a . p l\nZESTAW SOLARNY 3 PŁYTY + MONTAŻ\n0 ,0 99VAT 39 z\nF.H.U. SOLTERM AH UL. KRAJEWSKIEGO 27 NOWY SĄCZ TEL 18 442-08-36; MOBILE 507-067-903\nzaszła w ciążę, ginekolog z miejsca skierował ją na kolejną konsultację endokrynologiczną, bo jej choroba może poważnie zagrażać ciąży. Dziewczyna dostała skierowanie w marcu. – Termin na Fundusz wyznaczono jej na październik, czyli już po porodzie. Oczywiście stanęło na tym, że córka pójdzie do lekarza prywatnie, bo przecież tu chodzi o nienarodzone dziecko – oburza się przyszła babcia. Sprawdziliśmy te sygnały podając się za pacjentów, którzy chcą się zarejestrować telefonicznie. Rzeczywiście, najdłużej czeka się na wizytę u okulisty, od sześciu do dziewięciu miesięcy u kardiologa, endokrynologa, ortopedy, alergologa. Najkrócej, bo około trzy miesiące czeka się w kolejce u ginekologa.\ntel./fax (18) 441 29 20, kom. 0507 013 179 33-300 Nowy Sącz, ul. Zdrojowa 32 (BOCOŃ)\nDOBRY TYGODNIK SĄDECKI 23 maja 2013 E\nKobos Autoryzowany Dealer\nTOYOTA KOBOS Nowy Sącz ul. Tarnowska 130; 33-300 Nowy Sącz, T +48 18 441 50 50 E nowysacz@toyota-kobos.pl, www.toyota-kobos.pl\nW I Z Y TA . Rodziny wielodzietne wymagają wsparcia ze strony lokalnych samorządów. Tak mówił Bronisław Komorowski podczas wizyty w Nowym Sączu.\nWA Ż N Y T E M AT. Radni Platformy Obywatelskiej i poseł Arkadiusz Mularczyk (SP) apelują do prezydenta miasta o obniżenie stawek za wywóz śmieci.\n17 maja prezydent wziął udział w konferencji „Ważne sprawy polskich rodzin” w Instytucie Kultury Fizycznej PWSZ. Podczas spotkania została podpisana deklaracja w sprawie Małopolskiej Karty Rodzinnej. Przewiduje ona pomoc dla rodzin z co najmniej trojgiem dzieci. Ma im zagwarantować dostęp do atrakcyjnej oferty instytucji publicznych, transportu kultury czy sportu. – To duży wysiłek małopolskich samorządowców, bo wymaga rezygnacji z pewnych wydatków czy dochodów na rzecz dużych rodzin w sytuacji, kiedy właśnie w tym regionie jest ich najwięcej w Polsce – mówił. – Karta może być dużym wsparciem ułatwiającym dobre wychowanie dzieci i przetrwanie w trudnej sytuacji ekonomicznej. Prezydent chwalił rodziny wielodzietne za to, że często uczą się dzielić ze sobą. Jako przykład podał własną rodzinę. – Nasze dzieci, gdy byliśmy w odwiedzinach u znajomych, a gospodarze częstowali ich ciastkami czy kanapkami to pierwsze pytanie brzmiało: – Po ile?, czyli z założenia wiedziały, że trzeba je podzielić sprawiedliwie – mówił Bronisław Komorowski. Prezydent zapowiedział w Nowym Sączu, że będą kontynuowane prace, aby przekonać kolejne samorządy do przedstawienia podobnej oferty dla rodzin jak zrobiła to Małopolska. Małopolską Kartę Rodziny podpisał marszałek\nWłoska firma AVR Societa Per Azioni z Włoch wygrała przetarg na odbiór śmieci w Nowym Sączu. Wprawiła tym w niemała konsternację ratuszowych urzędników, którzy zakładali, że na usługę trzeba będzie wydać nawet 17 mln złotych. Włosi (spółka córka ma siedzibę w Krakowie) mają odbierać odpady za 12,5 mln. To o prawie milion\nFOT. KRZYSZTOF STACHURA\nmniej niż oferta konsorcjum Sity, Novej i Empolu. To oczywiście cena niższa od tej, jaką dość asekuracyjnie przyjęto uchwalając stawki za odbiór śmieci, czyli 10 zł za odpady segregowane i 13 zł za niesegregowane. Zdaniem radnych PO musi to oznaczać zmniejszenie opłat dla mieszkańców. Tomasz Basta i Grzegorz Fecko przesłali już interpelację w tej sprawie do prezydenta Ryszarda Nowaka. Sugerują w niej, by na najbliższej sesji prezydent przygotował projekt uchwały zmniejszającej opłatę za śmieci segregowane z 10 do 6 zł. Tak samo uważa\nArkadiusz Mularczyk poseł Solidarnej Polski, który również chce wnioskować, by radni uchwałą obniżyli stawki. Wyniki przetargu zamierza poza tym oprotestować pokonane konsorcjum sądeckich firm. Ich zdaniem wątpliwe jest, by AVR zdołał za taką cenę wywiązać się z umowy nie mając w terenie bazy, ludzi i przede wszystkim własnego składowiska. Podpisanie umowy z włoską firmą będzie oznaczało tańsze odpady, ale równocześnie może oznaczać zwolnienia w sądeckich firmach. (RAF)\nPo długim urlopie trudniej wrócić Jedno pytanie do dr. DARIUSZA WOŹNIAKA, z Zakładu Ekonomii w Wyższej Szkole Biznesu–NLU w Nowym Sączu\nwojewództwa Marek Sowa, wicemarszałek Wojciech Kozak, burmistrz Starego Sącza Jacek Lelek, wiceprezydent Nowego Sącza Jerzy Gwiżdż, wójt Łącka Janusz Klag, wójciny Podegrodzia i Sękowej: Małgorzata Gromala i Małgorzata Małuch, wójt Dobrej Benedykt Węgrzyn, starosta gorlicki Witold Kochan, burmistrz Dąbrowy Tarnowskiej Stanisław Początek i radny wojewódzki Leszek Zegzda. Prezydenta powitała w Nowym Sączu pikietująca młodzież z transparentami i hasłami m.in. takiej treści jak „Prezydencie Komorowski młodzież emigruje z Polski”, czy „Polska Rodzina bez wsparcia Prezydenta, Premiera i Rządu. Dlaczego?” „PO likwidatorem miejsc pracy. Młodych Polaków nie stać na zakładanie rodzin i na dzieci”. MONIKA CHROBAK\n– Posłowie wszystkich ugrupowań popierają wydłużenie urlopu rodzicielskiego do roku dla rodziców wszystkich dzieci urodzonych od 1 stycznia 2013. Wszystkie cztery projekty w tej sprawie trafiły do sejmowej komisji. Patrząc na kondycję ubezpieczeń w Polsce, czy nas na to stać? – Oczywiście chcemy, żeby matki były dłużej z dziećmi, ale nas nie stać na takie zmiany. Całość systemu ubezpieczeń społecznych\njest niewydolna na kilkadziesiąt miliardów złotych rocznie. Takich dodatkowych pieniędzy nie ma w budżecie, więc cały czas się zapożyczamy. I nasuwa się pytanie, kto w przyszłości będzie to spłacał. Chcemy, żeby dzieci rodziło się więcej, ale wątpię czy rzeczywiście wydłużenie urlopów rodzicielskich osiągnie założony cel. Dużo się o tym mówi, że gdyby dochody były większe, to rodziłoby się więcej dzieci, ale przykłady\nkrajów najbogatszych tego nie potwierdzają. Ponadto patrząc na liczne obciążanie pracodawcy taki dodatkowy koszt może jeszcze bardziej utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto, po takim długim urlopie zdecydowanie trudniej wrócić kobiecie do pracy zawodowej. W tym czasie nie będziemy na bieżąco ze sprawami firmy. I zwiększa się ryzyko, że nie będziemy mieli do czego wrócić. Not. (MC)\nPODARUJ DZIECKU LEKCJĘ PŁYWANIA Z okazji Dnia Dziecka wraz ze szkołą pływania Tomasza Baliczka, rozdajemy bezpłatne zaproszenia dla dzieci na pięć lekcji pływania. Aby je zdobyć, wystarczy w piątek po godz.15 zadzwonić pod nr 606 454 948. Uwaga - liczy się kolejność zgłoszeń!\nPrzenieść Konspol, bo śmierdzi i hałasuje?\n17 maja mieszkańcy uznali, że miarka się przebrała i postanowili poprosić o wsparcie media. Na miejscu czekała na nas kilkunastoosobowa grupa w towarzystwie Straży Miejskiej. Funkcjonariusze skorzystali z okazji i chyłkiem odjechali, a rozżaleni mieszkańcy nie przebierali w słowach. – Już się dosłownie brzytwy łapiemy… Pierwsze domki stanęły w tej okolicy jeszcze w latach 80. Na działce, gdzie znajduje się teraz Konspol rosły porzeczki. Było tu cicho i spokojnie. Teraz niejeden mieszkaniec chciałby uciec, ale nawet jeśli się trafi ktoś chętny na kupno domu, to wystarczy, że przyjedzie, powącha, posłucha i od razu rezygnuje. Zapach na osiedlu jest ciężki, mdły i wszechobecny. Agregaty dudnią jednostajnie. – Tu już nie raz kontrola decybeli była. Zawsze wszystko jest niby w normie. Ale co to za kontrola, jeśli Konspol o niej uprzedzają? A poza tym czasem dźwięk nie musi być bardzo głośny, wystarczy, że człowiek dzień i noc go słyszy…\nKO N T R OW E R S J E . Od kilkunastu lat mieszkańcy domków przy ul. Zawiszy Czarnego pukają do wszystkich urzędniczych drzwi w mieście, szukając pomocy w konflikcie z firmą Konspol. Potentat na rynku drobiarskim – zdaniem mieszkańców – uprzykrza im życie. Oprócz zapachów nieznośny jest również hałas z przetwórni i kierowcy TIR–ów, którzy mimo ograniczeń tonażu rozjeżdżają ul. Zawiszy. –Mógłbym przenieść przedsiębiorstwo, ale mam tym samym na pniu zwolnić tysiąc osób? – pyta retorycznie prezes Konspolu Kazimierz Pazgan.\nW czasie naszej rozmowy przejeżdżają obok dwie, wielkie ciężarówki. Kierowcy przyglądają się nam uważnie. – Oni dobrze wiedzą, po co my tu jesteśmy. Znak sobie stoi ograniczenie tonażu do trzech i pół tony, ale dla Konspolu, to jak by go nie było. Policja tu nie przyjedzie. Raz wzywałem, przyjechali po 40 minutach, bo bardzo przecież daleko mają, a TIR już zdążył odjechać – mówi z goryczą jeden z młodszych mieszkańców. – Raz tam chciałam osobiście pójść do Konspolu, a tu mnie na wejściu zatrzymują i pytają, czy mam książeczkę z sanepidu, czy zdrowa jestem – relacjonuje krewko starsza pani. Mieszkańcy byli u też obecnych władz. – Nowak nas przed wyborami przyjmował, wtedy słodki był jak miód. Teraz cisza.\nOGŁOSZENIA DROBNE ŻALUZJE, ROLETY, MARKIZY – produkcja, montaż. Tel. 696–027–993. BRYKIET DRZEWNY – producent, c.o., kominki. Tel. 503–313–788.\nPetycje podpisane przez dziesiątki mieszkańców systematycznie krążą po sanepidzie, ochronie środowiska, a prawnicy radzą o odszkodowanie wystąpić. – I co nam dadzą? Parę reklamówek z parówkami? Gwiżdżę na to, chcę żyć normalnie – złości się kolejna staruszka. W potyczkach z przetwórnią były też miejsca na małe zwycięstwa. Pracownicy przetwórni mieli zwyczaj parkować na prywatnych trawnikach w całej okolicy. Tu prawo zadziałało szybko, posypały się mandaty i rozjeżdżanie trawników się skończyło. Udało się też skłonić zarząd Konspolu, by resztki z zakładu zamiast do kontenerów wabiących szczury, trafiały do pojemników w zamkniętych, specjalnie przystosowanych E\nSERWIS SPRZĄTAJĄCY OFERUJE: mycie okien, pranie, prasowanie, maglowanie. Sprzątanie: mieszkań, domów, biur, gabinetów lekarskich. Czyszczenie, pranie: dywanów, tapicerki, materacy. Tel. 669–455–447.\n668 930 302 www.daiglob-ﬁnance.pl\npomieszczeniach. – Udało się też doprowadzić do wymiany zaworu ciśnieniowego, który przy rozruchu zrywał na nogi całe osiedle. Ja mieszkam przy Grunwaldzkiej i też go słyszałem – wyjaśnia przewodniczący zarządu Osiedla Kaduk Stanisław Markowicz. Z kolei Miejski Zarząd Dróg wziął się ostro do ograniczania ruchu aut powyżej trzech i pół tony, bo żadna z ulic, którymi poruszają się auta Konspolu i innych dużych przedsiębiorstw nie jest przystosowana do podobnych obciążeń. Markowicz wskazuje tu ul. Kapuścińskiego, czy przebudowywaną Grunwaldzką. Prezes Konspolu Kazimierz Pazgan podchodzi do zarzutów ze spokojem. Gdy zaczynał budować swoją firmę przeszło 30 lat temu, cały teren od ul. Zielonej był terenem przemysłowym. Jednak ówczesny sekretarz komitetu wojewódzkiego wiedząc, że już rosną kolejne przedsiębiorstwa podzielił część gruntu na działki, które za niewielkie pieniądze kupili ówcześni urzędnicy i partyjni aktywiści. I nikt nie myślał nawet o zachowaniu strefy ochronnej. Protesty Konspolu pociągnęły za sobą lawinę kontroli, władzy nie podobał się prywaciarz, który produkował deficytowy towar i na dodatek sprzedawał go bez kartek. Pazgan doskonale wie, że część domków należy do starszych ludzi, a ci życzą sobie od życia tylko świętego spokoju. – Ale realia miasta i dzielnicy przemysłowej są zupełnie inne – zastrzega. I mimo że Konspol posiłkuje się najnowocześniejszymi technologiami, to najbliżsi sąsiedzi firmy muszą pogodzić się z pewnymi niedogodnościami. Jedna\nz najstarszych mieszkanek dostała od firmy dom na działce w zupełnie innej lokalizacji, jednak po pewnym czasie stwierdziła, że woli dożyć swoich dni tuż pod murami Konspolu, gdzie mieszka już kilkadziesiąt lat. W tej sprawie trzeba wziąć pod uwagę realia i uwzglęnić fakt zamieszkiwania w dzielnicy przemysłowej, w której dynamicznie rozwijają się kolejne firmy produkcyjne i usługowe m.in. Galicja, Mesla, Noryls, Zakład Usług Drogowych, betoniarnie oraz dziesiątki innych firm w bezpośrednim sąsiedztwie. – Generuje to w sposób oczywisty wzrost natężenia ruchu, hałasu i zanieczyszczeń. Stawianie zarzutów Konspolowi nie jest więc uzasadnione – twierdzi przesiębiorca. Modernizując zakład i inwestując w najbardziej nowoczesne technologie firma Konspol skupia się na maksymalnym ograniczeniu zużycia energii, a co za tym idzie ogranicza i eliminuje wszelkie możliwe negatywne czynniki w postaci hałasu, czy zapachów. – Dając w Nowym Sączu pracę około tysiącu osób mamy pozyskane własne tereny, na których skoncentrujemy ruch i miejsca postoju samochodów. Niestety zdecydowany wzrost ruchu ciężkiego taboru samochodowego do wskazanych kilkudziesięciu funkcjonujących w pobliżu firm i instytucji wymaga szybkiego wykonania przyrzeczonych przez władze miasta inwestycji drogowych to jest wykonania drogi od ul. Jana Pawła II do ulicy Grunwaldzkiej. To da szanse polepszenia warunków życia mieszkańców – podkreśla na zakończenie. EWA STACHURA\nNikt strajku nie utrudniał Prokuratura Rejonowa w Limanowej uznała, że Zarząd Newagu nie utrudniał „Solidarności” wykonywania działalności związkowej. I jak podkreśla prokurator rejonowy Janina Tomasik: – Postanowienie jest prawomocne. Potyczki między związkowcami a zarządem i dyrektorem personalnym firmy Newag trwają od początku 2009 roku. Obie strony już niejednokrotnie zarzucały sobie nielegalność działań. Za każdym razem wynik postępowań jest ten sam – strajki organizowane są w granicach dozwolonych prawem i nikt\nnie przekracza swoich kompetencji, ani Solidarność, ani pracodawca. 25 kwietnia wydano ostatnie orzeczenie w tej sprawie. Limanowska prokuratura uznała, że zarzut MONSZZ Solidarność przy Newagu o utrudnianiu prowadzenia działalności w okresie od lutego 2009 do 6 marca 2012 roku jest bezpodstawny. Józef Kotarba, szef zakładowego związku nie chce komentować tej decyzji. – Postępowanie prokuratorskie zakończyło się tak jak się zakończyło, ale to nie kończy sprawy – uciął nasze dociekania zastrzegając, że musi się skonsultować z resztą załogi. (ES)\nCiało w jeziorze W miniony piątek rano Straż Rybacka z Nowego Sącza powiadomiła policję o unoszących się po Jeziorze Rożnowskim na wysokości miejscowości Tabaszowa zwłokach mężczyzny. Jak się okazało, było to ciało 34– letniego Mikołaja Wróbla, mieszkańca Tarnowa, który zaginął 1 maja w Znamirowicach. Tarnowianin wraz z grupą znajomych przyjechał do Znamirowic na długi weekend majowy. Ostatni raz widziany był 1 maja około godz. 22, gdy wychodził z lokalu w Znamirowicach. Gdy następnego dnia nie dawał znaku życia, jego przyjaciele około godz. 16 powiadomili policję. 34–latka szukali policjanci, straż pożarna, WOPR, GOPR, płetwonurkowie, rodzina i znajomi. Przeszukano bardzo rozległy teren wokół Jeziora Rożnowskiego, nurkowie sprawdzali kilkakrotnie jego wody w miejscach wskazanych przez policję.\nKoszenie, ostrzeżenie! Trzyletnia dziewczynka wpadła pod kosiarkę. Obrażenia nóg były na tyle poważne, że dziecko przetransportowano śmigłowcem do szpitala w Krakowie Prokocimiu. Do zdarzenia doszło w zeszłym tygodniu, w powiecie nowosądeckim. Dziecko było pod opieką mamy. Policja wyjaśnia okoliczności wypadku. Sezon wiosenno–letni dopiero się zaczyna i pewnie jeszcze nie jeden raz dojdzie do podobnej tragedii. R\nUważajmy na nasze pociechy i osoby, które towarzyszą nam przy pracy. Zanim zaczniemy kosić rozejrzyjmy się wokół siebie. To ostatnie zdanie dedykujemy pracownikom jednej ze spółdzielni mieszkaniowych, którzy kilka dni temu kosili teren wokół Słoneczka i używali w tym celu kosiarek żyłkowych. Panowie nie przejmowali się tym, że spod kosiarek lecą kamienie i okładają po nogach przechodniów oraz sprzedawcę z warzywniaka. Kamienie latały wprost na wysokości oczu dzieci jadących w wózkach.\nDzień otwarty sądeckiego ZUS Oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Nowym Sączu po raz kolejny zaprasza na Dzień Otwarty w ZUS dla Osób Niepełnosprawnych. W tym roku impreza odbędzie się w 29 maja. Po raz kolejny w nowosądeckim Oddziale ZUS przy ul. Sienkiewicza 77 dyżurować będą przedstawiciele Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, Sądeckiego Urzędu Pracy, Narodowego Funduszu Zdrowia, ZUS–u i innych instytucji, które działają na rzecz osób niepełnosprawnych. Celem akcji jest stworzenie osobom niepełnosprawnym, ich rodzinom oraz pracodawcom możliwość uzyskania pełnej informacji dotyczącej ich praw, obowiązków oraz możliwości aktywizacji zawodowej.\nGrażyna Ciuła pracując jako położna przez wiele lat była dobrym duchem kobiet rodzących w sądeckim szpitalu. Teraz sama potrzebuje pomocy. W pożarze, do którego doszło w nocy z 19 na 20 maja doszczętnie spłonęło jej mieszkanie. Ucierpiał też syn pani Grażyny, który walczy o życie w szpitalu. Pożar zaczął się około 3 w nocy. Pod mieszkaniem mieszczącym się na parterze biegnie sieć gazowa, mieszkańcy bojąc się wybuchu sami opuścili zagrożoną klatkę. Dwa wozy strażackie i pogotowie przez kilkanaście minut nie mogły dojechać na miejsce, bo wszystkie drogi były zablokowane przez auta mieszkańców. Jeden z sąsiadów pani Grażyny mówi wprost: – Dobrze, że wiedzieliśmy mniej więcej do kogo, jakie auto należy i dzwoniliśmy po mieszkaniach, żeby ludzie samochody przeparkowali… Gdy strażacy dotarli na miejsce ogień obejmował już cały lokal. Temperatura była tak wysoka, że pękały szyby w oknach, a kaloryfery w mieszkaniach powyżej zrobiły się gorące. Cudem udało się ewakuować syna pani Grażyny,\nktórego reanimowano na trawniku przed blokiem… Lokal zamienił się w pogorzelisko. Uszkodzenia są tak wielkie, że strażacy obawiają się, że może zawalić się strop w mieszkaniu. Według wstępnych ustaleń przyczyną pożaru było zaprószenie ognia. – Ja o niego przez prawie dwa lata walczyłam – mówiąc o poszkodowanym synu, pani Grażyna nie potrafi powstrzymać łez. Mężczyzna przeszedł poważny wylew pracując w Stanach Zjednoczonych. Jego stan był tak zły, że matka musiała go osobiście sprowadzać do Polski. Przez ostatnie miesiące walczyła codziennie, by udało mu się odzyskać sprawność, by mógł zacząć znowu żyć pełnią życia. – Teraz modlę się tylko żeby nie zamienił się w roślinkę – powtarza matka. A są powody do obaw. Zaczadzone, niedotlenione organy nie chcą podjąć normalnej pracy. Poparzone płuca nie są wstanie dostarczyć organizmowi odpowiedniej ilości tlenu. Tak naprawdę mężczyzna walczy o życie… Nazajutrz po tragedii rozdzwoniły się redakcyjne telefony. Dzwoniły osoby, którym pani Grażyna\nniosła pomoc w szpitalu. Wszyscy byli zgodni w jednym – niewielu jest ludzi tak życzliwych i otwartych na potrzeby innych, trzeba zrobić wszystko, by wspomóc panią Grażynę w tych trudnych chwilach. Stowarzyszenie SURSUM CORDA wraz z Fundacją RENOVO natychmiast podjęły się tego zadania. Poszkodowana rodzina chwilowo nie może wrócić do swojego mieszkania, gdzie w pierwszej kolejności konieczne jest przeprowadzenie ekspertyz budowlanych. Pani Grażyna mieszka u drugiego z synów. Potrzebne jest wszystko: projekty instalacji, drzwi, okna, tynki, cement, sanitariaty. W dalszej kolejności elementy wyposażenia: pralka, junkers, lodówka, meble, pościele, ręczniki. Niezbędna jest też pomoc finansowa. Darowizny na remont i wyposażenie mieszkania Pani Grażyny można wpłacać na specjalne konto: Stowarzyszenie SURSUM CORDA 76 8805 0009 0018 7596 2000 0150 Wpłaty gotówkowe w placówkach Łąckiego Banku Spółdzielczego zwolnione są z prowizji. EWA STACHURA\nU nas zjesz\nSzczegóųy: www.gosciniecryterski.pl Rytro 302, tel. 18 414 35 00\nWeekendowe zestawy obiadowe 14zų/os (zupa, drugie danie, kompot)\nZestaw rodzinny dla 4 osób 49zų\nWalne Zgromadzenie w GSM wybierze nową Radę Nadzorczą Grodzka Spółdzielnia Mieszkaniowa to największa spółdzielnia mieszkaniowa w Nowym Sączu i jedna z największych w regionie. Spółdzielnia powstała w 1958 r. i w tym roku obchodzi 55 lecie istnienia.10 czerwca rozpocznie się Walne Zgromadzenie Grodzkiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Według stanu na dzień 31.12.2012 r. w Grodzkiej Spółdzielni Mieszkaniowej zrzeszonych jest 8996 członków. W zasobach Spółdzielni znajduje się 8.832 mieszkań (które zamieszkuje około 30 tys. mieszkańców) w tym: 284 typu lokatorskiego, 5840 typu własnościowego, 2708 na zasadzie pełnej własności oraz 517 boksów garażowych. Nadzór nad zasobami mieszkaniowymi prowadzony jest przez pięć wyodrębnionych Zespołów Administracji Budynków, których siedziby mieszczą się w następujących lokalizacjach: j ZAB–1 w Nowym Sączu przy ul. Konopnickiej 3, j ZAB–2 w Nowym Sączu przy ul. Sikorskiego 37, j ZAB–3 w Nowym Sączu przy ul. Westerplatte 23, j ZAB–4 w Starym Sączu Osiedle Słoneczne 9, j ZAB–5 w Nowym Sączu przy ul. I Brygady 6.\nPorządek obrad Walnego Zgromadzenia Grodzkiej Spółdzielni Mieszkaniowej, które odbędzie się w pięciu częściach zgodnie z podanymi niżej terminami: Z A B N R 1 – 17.06.2013 roku; Klub Osiedlowy „Piast” ul. Nawojowska 3 w Nowym Sączu, godz. 16:00, Z A B N R 2 – 13.06.2013 roku; Osiedlowy Dom Kultury ul. Kołłątaja 13 w Nowym Sączu, godz. 16:00, Z A B N R 3 – 10.06.2013 roku; Szkoła Podstawowa Nr 18 ul. Broniewskiego 5 w Nowym Sączu, godz. 16:00, Z A B N R 4 – 20.06.2013 roku; Dom Strażaka ul. Krakowska 35 w Starym Sączu, godz. 16:00, Z A B N R 5 – 24.06.2013 roku; Szkoła Podstawowa Nr 21 ul. Rokitniańczyków 26 w Nowym Sączu, godz. 16:00.\nW Y B R A N E W Y DA R Z E N I A Z H I S TO R I I G S M : j w październiku 1958 r. odbyło się walne zgromadzenie członków założycieli, na którym podjęto uchwały o powołaniu Spółdzielni Mieszkaniowej, o statucie Spółdzielni, o wyborze Rady Nadzorczej i Zarządu; j 1 lutego 1959 roku następuje wręczenie członkom Spółdzielni przydziałów pierwszych 45 spółdzielczych mieszkań przy ul. Żółkiewskiego; j 1 kwietnia 1962 roku zostaje oddany do użytku pierwszy budynek wybudowany przez Spółdzielnię; j 14 grudnia 1964 r. uruchomiono pierwsze placówki o działalności społeczno–kulturalnej przy ul. Grota–Roweckiego; j 31 października 1968 r. oddano do użytku tysięczne mieszkanie spółdzielcze; j 30 grudnia 1971 r. oddano do użytku osiedlowy Dom Kultury przy ul. Kochanowskiego 20; j w 1973 roku rozpoczęto budowę os. Milenium jako pierwszej jednostki w zasobach wyłącznie spółdzielczych; j w lipcu 1975 roku powołano Wojewódzką Spółdzielnię Mieszkaniową, która podjęła działalność prowadzona przez Spółdzielnię; j 27 października 1976 r. oddano do użytku pierwszy budynek mieszkalny w Starym Sączu; j w 1996 roku oddano do użytku trzy pawilony handlowe przy ul. Królowej Jadwigi, ul. Konopnickiej oraz zespół 74 garaży przy ul. Siemiradzkiego; j w 1997 r. na dużą skale rozpoczęto termorenowacje budynków na kwotę ok. 45 mln. zł; j w latach 2000 – 2003 oddano do użytku zespół budynków wraz z dwoma pawilonami przy ul. Traugutta i ul. Freislera; j w 2003 r. oddano do użytku przy ul. Westerplatte ośrodek administracyjny i kulturalny; j w 2013 roku mija 55 lat od powołania przez walne zebranie członków założycieli Spółdzielni Mieszkaniowej.\nLISTA KANDYDATÓW NA CZŁONKÓW RADY ZAB NR 1 1. Biel Anna – inżynier, 2004 – 2006 członek R.N., od 2006 do chwili obecnej członek i Przewodnicząca Rady Członkowskiej. Znacznie przyczyniła się do powstania nowego placu zabaw. Będąc w organach Spółdzielni poznała jej problematykę. W R.N. chcę ugruntować silną pozycję GSM. 2. Budzyński Bogusław – emeryt ZNTK – wykształcenie średnie techniczne. Od 2003 do 2010 członek Rady Nadzorczej. W tym dwukrotny Przewodniczący Rady Nadzorczej. Zasłużony działacz Ruchu Spółdzielczego. Wyróżniony odznaką Krajowej Rady Spółdzielczej. 3. Dynowska Iwona – lat 42, absolwentka Akademii Ekonomicznej w Krakowie, ukończyła także studia podyplomowe z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi w WSB. Pracuje w ZUS o/ Nowy Sącz. Ambitna, pracowita, uczciwa. 4. Galas Kazimierz – emeryt, a to oznacza, że może poświęcić wolny czas sprawom, które są ważne i wymagają skutecznego działania. W spółdzielczości obecny od 1970 r. jako mieszkaniec, w tym od 1977r. w GSM. Zawsze zainteresowany sprawami dotyczącymi sytuacji spółdzielców. Uczestniczy w zebraniach organizowanych przez GSM, zgłasza propozycję zmian i poprawy – co nieraz nie wymaga ponoszenia kosztów, a jedynie innego podejścia i zaangażowania 5. Gondek Mikołaj – Inż. elektryk, Biegły Sądowy, Projektant, Inspektor Nadzoru. Członek Rady Osiedlowej w ZAB-2 latach 1978 – 1981. Członek Rady Nadzorczej GSM w latach 2010 – 2013. Działa na rzecz zwiększenia uprawnień dla poszczególnych budynków i ich mieszkańców. 6. Hasior Halina – kandydatka nie udostępniła materiałów. 7. Pocenty Janusz – sądeczanin, wykształcenie wyższe. Członek GSM od 1965 r. Emeryt. Przewodniczący Komisji Rewizyjnej Rady Członkowskiej, obecnej kadencji przy ZAB–1. Spokojny, zrównoważony, zainteresowany głównie sprawami bezpieczeństwa, ładu i porządku na osiedlach. 8. Rams Andrzej – wykształcenie wyższe Akademia Pedagogiczna w Krakowie – mgr, oraz Studium Politechniki Krakowskiej, Wydz. Hist. Arch.i Odn. Zab. Praca w Impel Cleaning–Kier. Zesp. Wolny strzelec fotograf.\n9. Sych–Pabisz Maja – 32 lata, mieszkanka os. Millenium. Mężatka, matka 2 chłopców. Od 2010 r. członek Rady Członkowskiej ZAB–1. Absolwentka Politechniki Krakowskiej o specjalności Ogrzewnictwo, klimatyzacja i wentylacja. 10. Tylek Adam – lat 68. Wykształcenie techniczne. W latach 2005–2007 przedstawiciel na Zebraniach Przedstawicieli Członków GSM. W latach 2002–2005 członek Zarządu Osiedla. Uważny obserwator życia GSM i jej mieszkańców. Zna akty prawne na których opiera się działalność GSM. 11. Zdrodowski Andrzej – wykształcenie średnie techniczne. Pracuje w warszawskiej firmie TOTOLOTEK. Żonaty, dwóch synów. Zainteresowania: sport, w młodości uprawiał piłkę ręczną. Umiejętności współpracy z ludźmi, energię, wolny czas i pełne zaangażowanie w to co robi chce spożytkować w konkretnej działalności w GSM.\nZAB NR 2 1. Jamróz Wacław – inspektor nadzoru budowlanego. Inicjator kilku wniosków, które zostały zrealizowane w ZAB2. Jeśli zostanie wybrany do Rady Nadzorczej nie ustanie w działaniu na rzecz członków spółdzielni wszystkich ZAB. 2. Kmak Marek – pracownik samorządowy, 50 lat. Współpracownik sądeckich mediów, m.in. pomysłodawca audycji radiowej "Echo Sport" w radiu Echo, przez kilka lat zastępca redaktora naczelnego Tygodnika Nowosądeckiego "Miasto". 3. Kuźma Elżbieta – jest członkiem Grodzkiej Spółdzielni Mieszkaniowej od 1980 r. Wykształcenie średnie – techniczne. W budownictwie pracuje 38 lat. Przez ostatnie 10 lat pełni funkcję Zastępcy Prezesa Zarządu ds. technicznych w Spółdzielni. 4. Niedźwiedź Ryszard – kandydat nie udostępnił materiałów. 5. Nieznajomska Dorota – ur. w 1968 roku w Nowym Sączu . Rodzina ukształtowała w niej tradycje polskie i katolickie. Ma troje wspaniałych dzieci: Iwonkę – 27 lat, Łukasza – 25 lat i najmłodszego Dawidka – 4 lata. 6. Piprek Maria – kandydatka nie udostępniła materiałów. 7. Popko Małgorzata – kandydatka nie udostępniła materiałów. 8. Stefańska Krystyna – ekonomista, wieloletni pracownik administracji państwowej, znawca tematyki Spółdzielni, były i obecny członek Rady Nadzorczej, Rady Osiedla. Członek\nNADZORCZEJ GRODZKIEJ SPÓŁDZIELNI MIESZKANIOWEJ KADENCJA 2013-2016 Stowarzyszeń, Związków, Komisji Wyborczych. Od 35 lat pełni funkcje społeczne dla drugiego człowieka. 9. Szabłowski Marian – emeryt, zamieszkały przy ul. Kraszewskiego 13. Z GSM związany od 1965 r. do 2010 r. Do 1976 r. zatrudniony pełniąc różne funkcje. Pracując w innych instytucjach ze Spółdzielnią był związany, pełniąc funkcje w Radzie Nadzorczej czy w Radach Osiedlowych. W Radzie Nadzorczej chce służyć Członkom GSM znając jej strukturę oraz działalność. 10. Winiarska Sabina – 24 lata mieszka w zasobach GSM, w związku z tym jest jej dobrze znana problematyka związana ze spółdzielczością. Pełniąc funkcję członka Rady Nadzorczej w latach 2010–2013 pogłębiła wiedzę o potrzebach członków i ich codziennych problemach. Korzystając z okazji prezentacji swojej kandydatury, dziękuje członkom Spółdzielni GSM za udzielone zaufanie. 11. Zubrzycka Marta – lat 57, wykształcenie wyższe – PWSZ w Krośnie Instytut Gospodarki i Polityki Społecznej. Od 14 lat pracuje jako urzędnik samorządowy. Przewodnicząca Rady Członkowskiej ZAB–3 GSM w Nowym Sączu poprzedniej kadencji. Działa w Stowarzyszeniu „Europa Donna” jednocząc się z kobietami walczącymi z rakiem piersi. 12. Żelasko Andrzej – wykształcenie wyższe, informatyk. Były prezes GSM. Będzie wspierał zarząd w pozyskiwaniu środków z Unii Europejskiej w celu obniżenia opłat za energię oraz na zastosowanie nowych technologii w celu obniżenia kosztów funkcjonowania Spółdzielni i poprawy bezpieczeństwa mieszkańców.\nZAB NR 3 1. Chudy Józef – 64 lata, działacz sportowy, turystyczny i samorządowy. Były wiceprzewodniczący Wojewódzkiej Rady Narodowej w Nowym Sączu. Długoletni działacz społeczny, założyciel Sądeckiego TKKF. Członek Rady Członkowskiej ZAB–3 drugą kadencję. Aktualnie Z–ca przewodniczącego Rady. Bezpartyjny.Członek Stowarzyszenia „Nowosądecka Wspólnota”. 2. Cisoń Tomasz – wykształcenie wyższe – mgr inż. Zarządzania i Marketingu. Absolwent Politechniki Krakowskiej i Eden School of English w Dublinie. Pracuje na stanowisku menedżerskim w dużej sadeckiej korporacji Członek Rady Członkowskiej GSM w ZAB nr 3 Czynnie wspierający działalność sportową dla młodzieży w Grodzkiej Spółdzielni Mieszkaniowej.\n3. Dominik Tadeusz – mieszkaniec os. Westerplatte ZAB–3. Żonaty, 2 dzieci. W latach 1998–2010 członek Rady Osiedla. Za długoletnią działalność wyróżniony Odznaką Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego. Kandydując do R.N. pragnie godnie reprezentować Członków GSM. 4. Fiałek Elżbieta – brak zgody na publikacje danych. 5. Korczyński Kazimierz – lat 67. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prezes Związku Sybiraków. Członek Rady Nadzorczej mijającej kadencji (komisja eksploatacyjno–inwestycyjna). Pracuje dla dobra mieszkańców Spółdzielni. 6. Kunicki Bogdan – członek GSM od roku 1989. Od roku 2002 do 2006 Członek RN GSM. Od roku 2002 do 2006 z–ca Przew. Komisji GZM ZAB–3. Od roku 2012 nadal z–ca Przew. Komisji GZM ZAB– 3. Zna problemy GSM i nadal chce nieść pomoc w ich rozwiązywaniu.\n13. Pawłowska Anna – kandydatka nie udostępniła materiałów.\nSącza jako Radny, otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi. Myślmy o przyszłości pozytywnie\n14. Piątkowski Janusz – Przewodniczący Rady Nadzorczej GSM mijającej kadencji (lata 2010–2013). W okresie, kiedy sprawował funkcję przewodniczącego Rady, Spółdzielnia osiągnęła najlepsze wyniki finansowe w ostatnich latach, głównie dzięki przychodom pozaczynszowym. Aktywnie uczestniczył w akcjach protestacyjnych Spółdzielni przeciwko nadmiernym wzrostom cen wody oraz śmieci. Wspierał budowę i rekonstrukcję nowych placów zabaw i parkingów na osiedlach oraz modernizację infrastruktury osiedli.\n2. Janina Tokarz – mieszka na os. Słonecznym w Starym Sączu. Wykształcenie wyższe ekonomiczne. Obecnie na emeryturze. Wiedzę i doświadczenie o spółdzielczości zdobyła w trakcie pracy w Spółdzielni. Chce działać dla dobra członków GSM jako członek Rady Nadzorczej.\n15. Potoniec Maciej – ukończył Administrację i Finanse Sektora Publicznego (PWSZ NS) i Zarządzanie Zasobami Ludzkimi (mgr WSB NS). Od 2002 r. pracował w Metalex Sp. z o.o. jako specjalista ds. Kadrowo – Płacowych, obecnie od 2011 r. pracuje w Zespole Szkół Samochodowych – specjalista ds. Kadrowo – Płacowych. 16. Rajca Andrzej – kandydat nie udostępnił materiałów.\n7. Kwiatkowska Wanda – kandydatka nie udostępniła materiałów.\n17. Rodak Bożena – brak zgody na publikacje danych.\n8. Łęczycki Wiesław – kandydat nie udostępnił materiałów.\n18. Słomczyński Jerzy – mieszkaniec osiedla „Westerplatte” od 1981 roku. W latach 2006 – 2010 był członkiem Rady Członkowskiej osiedla „Gołąbkowice – Westerplatte.” Na bieżąco interesuje się działalnością GSM.\n9. Matusik Bożena – wykształcenie ekonomiczne. Obecnie członek Rady Członkowskiej przy ZAB– 3. Przewodnicząca Komisji Społeczno–Wychowawczej. Członek Stowarzyszenia Nowosądecka Wspólnota, Członek Stowarzyszenia Kobiet do Walki z Rakiem Piersi Europa Donna. 10. Mężyk Stanisław – wykształcenie ekonomiczne, pracował jako kierownik działu Poczty Polskiej. Życie mieszkańców jest mu bliskie. Jest członkiem Zarządu Rady Prezydenta Miasta, zasiadał w Radzie Osiedla ZAB 3 oraz był członkiem Rady Nadzorczej GSM. 11. Musiał Czesław – w swoim życiu stara się być człowiekiem uczciwym i wiarygodnym. Potrafi słuchać drugiego człowieka. Posiada doświadczenie życiowe w sprawach społecznych i zawodowych. Można na nim polegać. Jest szczęśliwym dziadkiem 11 wnuków. 12. Nowak Leszek – 68 lat, wykształcenie wyższe. Mieszk na terenie ZAB 3 od 1978 roku. Był członkiem Rady Osiedla, a obecnie jest członkiem Rady Członkowskiej ZAB 3. Pracował w Szpitalu Specjalistycznym w Nowym Sączu przez 40 lat. Obecnie na emeryturze.\n19. Syrzisko Krzysztof – lat 56, mgr inż. elektryk, technik mechanik. Autor metody rozliczania kosztów c.o. przyjętej najpierw w ZAB– 3, a od kilku lat w całej GSM. Jako radny Rady Miasta ubiegłej kadencji zgłaszał liczne interpelacje dotyczące GSM. 20. Szepieniec Zofia – kandydatka nie udostępniła materiałów. 21. Waśko Tadeusz – mgr WF. Działacz TKKF. Kurator sądowy, nauczyciel. Z działalnością GSM związany od lat Członek Rady Osiedla ZAB–3. Przewodniczący KSW Członków Rady Nadzorczej. Kreator, koordynator i organizator szeregu imprez sportowo–rekreacyjnych. Konstruktywnie uczestniczy w walce z przestępczością i patologią współpracując z instytucjami samorządowymi. 22. Wojciechowski Henryk – brak zgody na publikacje danych.\nZAB NR 4 1. Antosz Stanisław – angażował się w życie os. Słoneczne przez pracę w 6 kadencjach Rady Osiedla (bez wynagrodzenia) i 2 kadencjach Rady Nadzorczej. Za działalność dla Starego\nZAB NR 5 1. Dobosz Zbigniew – członek spółdzielni. Zna problemy, które dotykają spółdzielców. Będzie służył doradztwem i pomocą wszystkim mieszkańcom, zwłaszcza tym, którzy najbardziej potrzebują pomocy. 2. Drożdż Mieczysław – kandydat nie udostępnił materiałów. 3. Górnicki Bogdan – lat 61, inż. mechanik, pracownik Sądeckich Wodociągów. Działacz spółdzielczy i samorządowy na ZAB 5 od 1989r. Były Przewodniczący Rady Członkowskiej, a obecnie Przewodniczący Komisji GZM. Przez 2 kadencje członek Rady Nadzorczej GSM. 4. Kieblesz Bogusław – lat 38, członek Grodzkiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Nowym Sączu od 9 lat, prywatny przedsiębiorca, żonaty. 5. Martuszewska Aleksandra – mama, babcia. Wyksztalcenie wyższe – filologia polska. Pracowała w Nowym Sączu: w Szkole Podstawowej nr 13, nr 19 , w Studium Nauczycielskim, w WOM– jako nauczyciel doradca. Od 1992 r. była Dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 20. Od 2003 r. pełniła funkcję Dyrektora w ZSZ Cechu Rzemiosł Różnych i Przedsiębiorczości. Od 2010 r. na emeryturze. W latach 1994 – 1998 była Radną miasta Nowego Sącza. Obecnie II kadencję – członek Zarządu Osiedla Wojska Polskiego. 6. Pocenty–Olbrich Magdalena – lat 50. Wykształcenie wyższe, biolog – diagnosta laboratoryjny. Praca w służbie zdrowia. Mężatka, matka dwójki nastolatków. Pracuje społecznie w szkołach. Wyważony, krytyczny obserwator. Zainteresowana wykorzystaniem środków finansowych GSM do poprawy estetyki osiedli. 7. Żbik Jerzy – prowadzi własną działalność gospodarczą, posiada uprawnienia budowlane do robót konstrukcyjno–montażowych oraz ogólno–budowlanych. Przez wiele lat związany ze spółdzielczością mieszkaniową, tak w GSM Nowy Sącz jak i w Spółdzielni „ Przyjaźń” na terenie małopolski. Współpracował z Wydziałem Rozwoju przy starostwie powiatowym w Nowym Sączu.\nT U R Y S T Y K A / A B S U R DY. Miesiąc temu, czyli tuż przed sezonem turystycznym, pod ruinami zamku w Nowym Sączu stanął znak informujący o zakazie wjazdu autokarów do centrum miasta. Jednocześnie postój dla nich wyznaczony jest przy Galerii Dawna Synagoga, czyli w samym centrum. Takich absurdów czekających na odwiedzających nas gości jest więcej. Jak Nowy Sącz wita turystów, sprawdziliśmy podczas wycieczki, na którą zabrał nas pilot–przewodnik PTTK Mieczysław Witowski. Wnioski pozostawiamy Czytelnikom i decydentom.\nNowy Sącz wita was są schody, prowadzące do centrum miasta, szczelnie zamknięta przed „niechcianymi gośćmi”. Wygląda na to, że turyści też się do nich zaliczają.\nNajwiększy Skansen w Małopolsce\nTuryści lubią ciekawostki Wjazd do Nowego Sącza od strony Krakowa. Wzdłuż ulicy Tarnowskiej pełno banerów, ale żaden nie informuje o atrakcjach turystycznych Nowego Sącza. Pilot autokaru, jeśli zna miasto, może opowiedzieć pasażerom, że po lewej stronie, ok. 500 metrów od drogi znajduje się obrotowy dom, w którym nigdy nie brakuje słońca. – Turyści lubią takie ciekawostki. Ale tu nie ma nawet tablicy – mówi Witowski. Jadąc dalej, pokazuje kolejny okazały budynek. Miejscowi wiedzą, że to Brainville, znany pod nazwą Miasteczko Multimedialne. – A turysta pyta mnie, który z sądeckich milionerów go postawił? – dodaje. Tym, co można zobaczyć w Nowym Sączu (ratusz, bazylikę czy skansen) miasto chwali się na niewielkiej tablicy, którą trudno zauważyć, a nawet jeśli już się ją dojrzy, marne szanse, że w dwie sekundy podczas przejazdu przeczyta się zawarte na niej informacje. Czytelniejszy już jest słup, podający, z jakimi zagranicznymi miastami Nowy Sącz współpracuje. Dla sądeczan niewiele jednak z tej współpracy wynika, bo nie wiedzą na przykład, jakie imprezy czy atrakcje oferują im sąsiedzi. A czy z drugiej strony promocja wygląda lepiej? Po ilości odwiedzających nas Słowaków, w celach innych niż zakupy w galeriach, można powątpiewać.\nZakaz wjazdu dla autokarów I tak zbliżamy się do największej niespodzianki, jaką funduje miasto nadjeżdżającym z Krakowa turystom, którzy po dwóch godzinach jazdy chętnie zatrzymaliby się w rynku, opisanym w przewodnikach, jako drugi z największych w Małopolsce. Na skrzyżowaniu pod zamkiem, już\nbędąc u celu, dowiadują się o zakazie wjazdu autokarów do centrum. – Jeśli ktoś myśli, że to dobry pomysł, zapraszam do Berlina, Paryża, Rzymu, Mediolanu, Budapesztu, a nawet Warszawy. Tam wiedzą, że jeśli turyści nie wjadą do centrum, nie zostawią pieniędzy i nie dadzą zarobić miastu – komentuje nasz przewodnik. Absurdalność takiego posunięcia, podkreśla jeszcze jeden znak, który informuje o możliwości postoju autokarów turystycznych przy Galerii Dawna Synagoga, czyli właśnie w centrum, do którego nie można wjechać. Nic dziwnego więc, że zamiast nich, stoją tam autobusy komunikacji miejskiej.\nGdzie jest toaleta? – Załóżmy jednak, że, łamiąc przepisy, pilot autokaru pełnego turystów, zdecydował o wjeździe do centrum i zatrzymaniu się tu na krótki wypoczynek. Jakie pierwsze pytanie usłyszy od swoich klientów? Gdzie jest toaleta?! – mówi, nauczony doświadczeniem, Witowski. Fizjologii nie oszukamy. Jeśli komuś przyszła do głowy odpowiedź: w ratuszu, niech spróbuje zaprosić 50–osobową grupę do miejskiej toalety. Skądinąd ładnie urządzonej, ale czy praktycznej i przygotowanej na najazd turystów? Pewnie mogliby z niej skorzystać, ale zajęłoby to godzinę, a wówczas zabraknie go na zwiedzanie, napicie się kawy\ni pozostawienie grosza u okolicznych sprzedawców.\nDezinformacja Łatwiej więc zobaczyć centrum Nowego Sącza osobom jadącym samochodami osobowymi. Zaoszczędzony czas na znalezienie postoju i toalety, mogą wykorzystać na spacer po mieście. Żeby nie kluczyć jednak i dowiedzieć się o atrakcjach, jakie oferuje Nowy Sącz, nauczeni przykładem z innych europejskich miast turystycznych, kierują swe kroki do Centrum Informacji Turystycznej. Tylko gdzie jest w Nowym Sączu CIT? O tym nie informuje żaden znak. W rynku, niedaleko ratusza straszy za to opustoszałe pomieszczenie, z którego jeszcze nie ściągnięto napisu: „Centrum Informacji Turystycznej”. Na drzwiach owszem widnieje kartka, że CIT przeniesiono na ul. Jagiellońską, jednak obcokrajowiec jej nie odszyfruje.\nNiechciani goście Wyjeżdżamy z rynku w stronę parkingu przy Bulwarze Narwiku, do którego kieruje nas odpowiedni znak. Trudno jednak oczekiwać, że tam podróżujący autokarem załatwią swoje potrzeby. Parking, dziś należący do prywatnego przedsiębiorcy, od dawna stał się postojem dla ciężarówek, a stróż nie widział autokaru od bardzo dawna. Jak informuje „może raz w miesiącu jakiś tu zajedzie”. Nic dziwnego. Toaleta znajduje się w przyczepie campingowej, a furtka, za którą\nNie pozostaje nic innego, jak zrezygnować z wizyty w centrum Nowego Sącza. Honor ratuje na szczęście Miasteczko Galicyjskie. Droga do niego jest już lepiej oznakowana. Przynajmniej z tej części miasta turysta bez większych problemów może tam trafić. – Niemniej informacja, gdzie należy skręcić do miejsca, które powinno być perełką Sądecczyzny, bo wydano na niego wielkie pieniądze, musi być ustawiona odpowiednio wcześnie. Tuż przed, trudno wyhamować – sugeruje przewodnik. Nie wyhamowaliśmy, więc jedziemy kawałek dalej i, zawracając, przy okazji sprawdzamy, jak miasto promuje perełkę z innej strony – na wjeździe od Gorlic. Zauważamy tylko jeden billboard z napisem „Największy Skansen w Małopolsce”, nic więcej.\nZjazd z autostrady Przewodnicy szacują, że przez Nowy Sącz, w okresie zimowym czy letnim, przejeżdża w drodze do Krynicy czy miejscowości położonych wzdłuż Doliny Popradu co najmniej 30 autokarów dziennie. – Gdyby choć dziesięć procent z nich zatrzymało się w mieście, sądeczanie przestaliby narzekać na brak turystów w centrum – stwierdza Witowski. – Tymczasem właśnie wyjechaliśmy na drogę do Krynicy, aż do Nawojowej, zawróciliśmy do ronda pod Białym Klasztorem i niczego o Nowym Sączu, jego atrakcjach nie wiemy. Czym więc chcemy zachęcić turystę, by zatrzymał się tutaj? – zadaje retoryczne pytanie i podpowiada, że za granicą droga do nawet najmniejszej atrakcji turystycznej oznakowana jest w ten sposób, by turysta zechciał pofatygować się tam, zjeżdżając w tym celu nawet z autostrady.\nZakleszczeni pod wiaduktem Kontynuujemy naszą wycieczkę, tym razem kierując się trasą na Stary\nSącz, gdzie czekają nas kolejne porcje absurdów. Ale zanim do nich dojdziemy, a właściwie dojedziemy, napotykamy na jeszcze jeden w Nowym Sączu. Jadąc wzdłuż Królowej Jadwigi, później Limanowskiego i Zygmuntowską nie spodziewamy się niespodzianki, jaka czeka na autokar, który właśnie skręcił w lewo w ulicę Kunegundy. Zakaz wjazdu pojazdów wyższych niż 3,1 m. Codziennie z problemem wycofania się z tego miejsca zmaga się do kilku autokarów i ciężarówek. A ile utknęło pod znajdującym się zaraz wiaduktem?! – Po pierwsze, nie ma wcześniej informacji dla kierowców, że tędy nie przejadą, po drugie, pod wiaduktem spokojnie zmieści się autokar o standardowej wysokości 3,6–3,7 m. Sam przejeżdżałem niedawno mierzącym nawet 3,8 m – przyznaje się nasz przewodnik, resztę pozostawiając bez komentarza do rozważenia przez zarządzających drogami.\nGrzechy grodu św. Kingi Na drodze do Starego Sącza też trudno znaleźć informacje o wspaniałym zabytku – który uznawany jest za wizytówkę Sądecczyzny – klasztorze Klarysek. Prawie żaden znak nie mówi także o jedynym w Polsce ołtarzu zachowanym po wizycie papieża Polaka. A o skręcie w prowadzącą do niego drogę dowiadujemy się znów – tuż przed. – To jednak mały grzech starosądeczan, wobec tego, z którym kierowca autokaru spotyka się w samym centrum miasta – mówi przewodnik. Na przystanku w rynku może wysadzić turystów, by udać się na duży parking przy Centrum Pielgrzymowania. Niestety, wyjeżdżając, wpada w panikę, zderzając się prawie ze znakiem informującym o zakazie wjazdu pojazdów powyżej trzech metra wysokości. Dodajmy, że za tym znakiem żadnego wiaduktu, który uzasadniałby postawienie go w tym miejscu, nie ma… Jeszcze tylko pro forma przejeżdżamy mostem św. Kingi i kierujemy się do Chełmca, by przekonać się, że i od tej strony Nowy Sącz, który uważa się za miasto turystyczne, niespecjalnie chce się pochwalić swoją ofertą wjeżdżającym do niego turystom.\nWIOSNĄ PRZESIĄDŹ SIĘ NA ROWER! PRODUCENT: SKILLEDBIKE Sp. z o.o. Olszanka 109 33-386 Podegrodzie 784 010 088 18 447 95 86 SKLEP PATRONACKI JM BIKE SERVICE ul. Cesarczyka 2 Stary Sącz tel. 18 446 24 06\n23 maja 2013 DOBRY TYGODNIK SĄDECKI R\nSony Centre, 33-300 Nowy Sącz ul. Dojazdowa 20, tel. 18 444 11 44\nM AT E R I A Ł P R O M O C YJ N Y K R Y N I C A - Z D R Ó J\nBudka zagra dla maratończyków W sobotę 7 września na scenie głównej na krynickim deptaku wystąpi dla wszystkich uczestników Festiwalu Biegowego największa gwiazda polskiego rocka – zespół Budka Suflera. Nigdy wcześniej krynicki deptak nie gościł tak wielkich zespołów polskiej muzyki rockowej. Spodziewamy się, że na koncert przyjdzie ponad 5000 fanów biegania i muzyki Budki Suflera. Uczestnicy Festiwalu Biegowego po wielkich emocjach sportowych otrzymają wspaniałą ucztę muzyczną. Oczywiście wstęp na koncert jest wolny. Zespołu Budka Suflera szeroko przedstawiać nie trzeba. Przez trzydzieści siedem lat swojej nieprzerwanej działalności zespół wydał 23 albumy, wylansował wiele przebojów. Początki grupy sięgają roku 1969, kiedy to grupa licealnych kolegów z Krzysztofem Cugowskim na czele postanowiła rozpocząć wspólne występy. Oficjalnie powstanie zespołu datuje się na rok 1974, kiedy ukazało się pierwsze radiowe nagranie Budki Suflera „Sen o dolinie” i prawdziwa eksplozja popularności, która dała grupie motywację do dalszej R\nKolejny album „Bal wszystkich świętych” – sprzedaż 300 000 egzemplarzy i złota płyta „Mokre oczy” potwierdziły najwyższy poziom artystyczny i niesłabnącą popularność. Powracając do korzeni zespołu trudno nie przypomnieć kultowej płyty „Cień wielkiej góry”, której popularność i charyzmę trudno zestawiać z wydawnictwami współczesnego polskiego rynku. „Przechodniem byłem między wami”, „Ona przyszła prosto z chmur”, „Za ostatni grosz” , podobnie jak „Cień..” weszły do kanonu polskiej muzyki rockowej. Utwory takie jak „Jolka, Jolka pamiętasz”, „Jest taki samotny dom” ... stały się hymnami pokoleniowymi. Po prawie czterdziestu latach Budka Suflera nadal zapełnia największe polskie obiekty swoimi koncertami. Swoją muzyką powoduje, że każdy nowy materiał jest przez fanów oczekiwany.\nZespół Budka Suﬂera tworzą: pracy. Fonograficzny debiut Budki Suflera to płyta „Cień Wielkiej Góry” z 1975 roku z gościnnym występem Czesława Niemena oraz zespołu Alibabki. Płyta jest do dziś uznawana za jedną z najważniejszych w historii polskiego rocka.\nW 1997 roku ukazał się album „Nic nie boli tak jak życie”. 1 000 000 sprzedanych egzemplarzy stał się nokautującym wynikiem w dziejach polskiego rynku muzycznego. Zespół otrzymał wszystkie możliwe nagrody, wygrał\nwszystkie możliwe plebiscyty, zaprezentował muzykę z tej płyty na wszystkich możliwych festiwalach i scenach. Utwór „Takie tango” stał się przebojem śpiewanym przez miliony Polaków na całym świecie.\nKrzysztof Cugowski – śpiew Romuald Lipko – instrumenty klawiszowe, kompozytor Tomasz Zeliszewski – perkusja Mirosław Stępień – gitara basowa Łukasz Pilch – gitara Tatiana Rupik – chórek Małgorzata Orczyk – chórek\nJak Cadyk córkę wydawał W całych dziejach Bobowej nie było wydarzenia równie głośnego i widowiskowego. Prawdopodobnie nie było podobnego w całej ówczesnej Galicji, a może i w całym kraju. Gdyby w międzywojennej Polsce istniały kolorowe magazyny i tabloidy wesele Nechemy (Chumci) Halberstam z Mojżeszem Stemplem miesiącami nie schodziłoby z czołówek tych gazet. Dzisiaj żaden dom weselny w bliższej i dalszej okolicy nie byłby przygotowany na takie wydarzenie. No bo wyobraźmy sobie, że do liczącego niecałe dwa tysiące mieszkańców miasteczka, jednego dnia przybywa kilka tysięcy gości z całej Galicji. Wtorek 10 marca 1931 r. był zimnym dniem przeciągającej się zimy, podobnie jak w tym roku. Ona – córka owianego legendą żydowskiego cadyka, którego sława ściągała do Bobowej pobożnych Żydów z daleka. On – idealny kawaler z Chrzanowa, syn wiceprezesa Rady Gminy Żydowskiej w Krakowie i posła na Sejm RP – Feivisha Stempla. Mimo chłodu i śniegu pokrywającego pagórki wokół miasteczka, do Bobowej przyjechało tego dnia kilka specjalnych pociągów z Krakowa, Chrzanowa, a nawet z Wiednia. Dwa dni później 12 marca relację z wesela zamieścił „Nowy Dziennik”, obszernie pisał również na swoich łamach ilustrowany „Światowid”. Uroczystości rozpoczęły się o godzinie 17, a uczta weselna trwała do rana. Gości pana młodego na stacji kolejowej witała banderia konna oraz grupa rabinów w obrzędowych strojach. Młodzi bobowscy Żydzi wypożyczyli na tę okazję od miejscowych gospodarzy 40 koni, a z krakowskich teatrów kostiumy, m.in. Arabów i żydowskich wojowników, w które byli przebrani. Jak podkreślano w relacjach, mimo wcześniejszych prób, nieprzywykli do konnej jazdy Żydzi spadali z wierzchowców, raczej je prowadząc niż jadąc w orszaku. Za konną banderią czwórkami szła piechota pobożnych chasydów w czarnych płaszczach i wysokich czapach, a rzeka ludzkich głów rozciągała się na całej długości dzisiejszej Bobowej. W zbiorach Krakowskiego Towarzystwa Fotograficznego zachowało się kilkadziesiąt zdjęć młodego wówczas krakowskiego fotografa Zeeva Aleksandrowicza, który aparatem marki Leica dokumentował tamto wydarzenie. Pokazują one m.in. pochód\nwraz z matką i teściową po siedmiokrotnym okrążeniu chupy mogła stanąć obok przyszłego męża. Według zachowanych relacji, z powodu ogromnego tłoku niewielu gości mogło pochwalić się, że udało im się coś zjeść lub wypić na tym weselu. Nikt jednak nie narzekał, ciesząc się z możliwości samego uczestnictwa w niezwykłym wydarzeniu. Wesele ożyło raz jeszcze w 2004 za sprawą Krakowskiego Towarzystwa Fotograficznego oraz Władysława Klimczaka i Aleksandra B. Skotnickiego, którzy posiadane zdjęcia zaprezentowali podczas wystawy fotografii „Społeczność żydowska w Polsce – zwyczaje i udział w walce o niepodległość” oraz w książce o tym samym tytule. Na początku czerwca 2013 r. na kilkanaście godzin świat bobowskich Żydów ożyje ponownie. (MOL)\nweselnych gości idących ze stacji kolejowej do miasta oraz witającą ich orkiestrę klezmerską. Na domu cadyka umieszczono\nhebrajski napis „Pan młody jest jak król”. Ślub odbył się późnym popołudniem na rynku, a sama ceremonia zaślubin na dziedzińcu\nsynagogi pod baldachimem zwanym chupą. Narzeczonego pod chupę wprowadzał swat w towarzystwie krewnych, a narzeczona\nZdjęcia: Narodowe Archiwum Cyfrowe w Warszawie. Wykorzystano fragmenty książki „Bobowa od A do Ż” Wojciecha Molendowicza\nBURMISTRZ BOBOWEJ RADA MIEJSKA STOWARZYSZENIE „GRYF” w BOBOWEJ oraz partnerzy Teatr im. L. Solskiego w Tarnowie Muzeum Okręgowe w Tarnowie TVP S.A. Oddział w Krakowie Narodowe Archiwum Cyfrowe w Warszawie Centrum Kultury i Promocji Gminy Bobowa\nDni Bobowej z kulturą żydowską „Jak Cadyk z Bobowej córkę wydawał” PROGRAM:\nw dniach 8-9 czerwca 2013 r.\nSOBOTA: 8 czerwca 2013r. 16:00 – Sesja historyczna połączona z projekcją filmu dokumentalnego pt. Z Bobowej do Nowego Jorku; w sali widowiskowej „Koronka” w Bobowej, Rynek 2; Prowadzący: Adam Bartosz z Muzeum Okręgowego w Tarnowie i Barbara Kowalska – regionalistka z Bobowej. 18:00 –Odsłonięcie tablicy pamiątkowej przed ostatnim oryginalnym domem żydowskim w Bobowej - Dom Schneiderów przy ul. Grunwaldzkiej 1 (obok Urzędu Miejskiego). 18:30 – Spektakl teatralny pt. Zdążyć przed Panem Bogiem Hanny Krall w wykonaniu aktorów teatru im. Ludwika Solskiego z Tarnowa w kościele pw. św. Zofii w Bobowej – wstęp po okazaniu zaproszenia. 20:30 – Kino plenerowe na Rynku w Bobowej – polski film fabularny pt. Cud Purymowy (reż. I.Cywińska, scen. M. Karpiński, z napisami angielskimi) oraz filmy dokumentalne: Pielgrzymka do Galicji, Korzenie. W celu zapewnienia miejsc siedzących prosimy o zabranie: koców/krzeseł/karimat. W przypadku złych warunków atmosferycznych projekcja filmów odbędzie się w sali widowiskowej „Koronka”.\nNIEDZIELA: 9 czerwca 2013r. – Inscenizacja wesela żydowskiego z 1931 r. ”Jak Cadyk z Bobowej córkę wydawał” 15:45 - Spotkanie gości z Panną Młodą - Przystanek PKP Bobowa-Stacja. 16:00 – Przyjazd pociągu retro (trasa Tarnów- Bobowa) z Panem Młodym i gośćmi weselnymi. Możliwość zwiedzania pociągu do godz. 17.15. 16:30 – Przemarsz orszaku weselnego z banderią konną w kierunku bobowskiego Rynku. 17:00 – Ceremonia zaślubin - dziedziniec synagogi w Bobowej - transmitowana na telebimie. 18:00 – Oficjalne powitanie przybyłych gości – Rynek. 19:00 – Inscenizacja zaślubin wraz z komentarzem rytuału, pokaz tańców żydowskich w wykonaniu aktorów im. Ludwika Solskiego z Tarnowa i miejscowych artystów amatorów oraz statystów - Rynek 20:00 – Koncerty kapel klezmerskich: Rzeszów Klezmer Band, Orkiestra Klezmerska Teatru Sejneńskiego Pogranicze. 24:00 – Zakończenie uroczystości.\nDodatkowe atrakcje: - Wystawy zdjęć w synagodze: „Wesele żydowskie z 1931 r.”, „Bobowa dawniej i dziś”, „Bobowa z lotu ptaka” oraz „Bobowa w grafice”, czynne w dniach 8-9.06.2013r. w godz. 10:00 - 19:00 oraz do końca czerwca w godz. 14:00-18:00. - W dniu 9.06.2013 r. - Rynek: Stoiska promocyjne twórców ludowych - koronka klockowa, rzeźba, stoisko pamiątek po bobowskich Żydach, stoiska gastronomiczne również z potrawami kuchni żydowskiej, możliwość zobaczenia kuczki (sukot). Ceremonia zaślubin przy synagodze i widowisko teatralne na scenie transmitowane będą na telebimie w Rynku oraz online na stronie www.bobowa.pl, YOU TUBE oraz FACEBOOK. Impreza odbędzie się bez względu na warunki atmosferyczne.\nDofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Partnerem projektu jest Województwo Małopolskie.\nPATRONAT HONOROWY Jerzy Miller Wojewoda Małopolski Marek Sowa Marszałek Województwa Małopolskiego Mirosław Wędrychowicz Starosta Gorlicki\nMichael Schudrich Naczelny Rabin Polski Asher J. Scharf Rabin z Nowego Jorku\nDni Bobowej z kulturą żydowską\nChcę, żeby wszyscy byli tu aktorami R O Z M OWA z RAFAŁEM BALAWEJDEREM, dyrektorem Teatru im. Ludwika Solskiego w Tarnowie, scenarzystą i koordynatorem widowiska „Jak Cadyk z Bobowej córkę wydawał”. – Dlaczego właśnie Bobowa, dlaczego Cadyk i wesele jego córki? – To dziwny, ale szczęśliwy zbieg okoliczności. Jesienią ubiegłego roku zadzwonił do mnie burmistrz Wacław Ligęza z pytaniem, czy bylibyśmy zainteresowani współpracą? Nie było wówczas jeszcze mowy o konkretach, ale tylko ogólna deklaracja. Nasz teatr stara się rozwijać w różnych kierunkach, podejmujemy wszelkie ciekawe inicjatywy, aby popularyzować teatr jako taki, więc dlaczego nie w Bobowej? – O słynnym w Galicji, a może i w całej międzywojennej Polsce weselu córki Cadyka z Bobowej nie słyszał Pan wcześniej? – Nie, skądże! Moje skojarzenia biegły w innym kierunku, bo jak Bobowa to oczywiście Cadyk, koronki i Wieniawa Długoszowski. Już po pierwszej rozmowie z burmistrzem zadeklarowałem, że zaangażujemy się w ten projekt. Chcieliśmy jednak, aby nasze zaangażowanie polegało na czymś więcej niż tylko na samej inscenizacji wesela. Stąd więc moja podpowiedź by w Bobowej pojawiła się m.in. część edukacyjna i rekonstrukcja tablicy przed ostatnim żydowskim domem. Chcieliśmy też pokazać się z własnym spektaklem, zatem w kościele\nśw. Zofii zaprezentujemy „Zdążyć przed Panem Bogiem”. – A sam pomysł inscenizacji wielkiego żydowskiego wesela od razu się Panu spodobał? – Spodobał mi się, ale jako element większej całości, czyli całego cyklu imprez, którymi wypełniony jest program dwóch dni żydowskich w Bobowej. Planując trzeba było również – a może przede wszystkim – pamiętać o finansach, bo dzisiaj kultura tak funkcjonuje, że wszystko dzieje się w oparciu o konkretny budżet. Aby więc\nprojekt miał ręce i nogi, czyli stał stabilnie na ziemi, musiał zostać rozbudowany, a nie ograniczać się do samego wesela. Stąd wspomniany spektakl w kościele, a także wykorzystanie wielkiego telebimu i bodaj pierwsze w historii Bobowej kino plenerowe. Wszystko oczywiście dzieje się wokół tematyki żydowskiej. – Wesele Nechemy Halberstam z Mojżeszem Stemplem w 1931 r. przyciągnęło do Bobowej kilka tysięcy gości i ciekawskich. Inscenizacja wesela po latach też będzie dużym przedsięwzięciem logistycznym? – Sporym, ale pamiętając w skromnym budżecie nie możemy sobie pozwolić na szczegółową rekonstrukcję, albo też udział kilkudziesięciu czy kilkuset aktorów. Ale rozmachu nie zabraknie. Po pierwsze gości weselnych pana młodego przywiezie z Tarnowa do Bobowej oryginalny pociąg z epoki wypożyczony w tym celu z kolejowego skansenu w Chabówce. Potem – zgodnie z wydarzeniami sprzed 80 lat – będzie przejazd całego orszaku ze stacji Bobowa pod synagogę. Tam nastąpi rekonstrukcja wesela. Chcieliśmy, by w rolę Cadyka wcielił się Żyd i z obsadą tej postaci był mały problem. Na szczęście dotarliśmy\nMiasto połączone drutem Żydzi przybyli do Bobowej w 1732 za sprawą Michała Jaworskiego, ówczesnego właściciela miasta, który zezwolił im na osiedlenie się. Podobnie jak w innych polskich miasteczkach zajmowali się głównie handlem, ale również rzemiosłem – krawiectwem, piekarstwem i czapnictwem. W 1784 Franciszek Łętowski pisał o bobowskich Żydach: „Mają dozwolony handel i komercya wszystkie generaliter, towary sprowadzać, przedawać, gorzałki palić, szynkować, piwa warzić, wina z Węgier beczkami sprowadzać, przedawać i szynkować”. W 1880 w Bobowej żyło 481 Żydów (38 proc. mieszkańców), w 1914 – 750 (połowa ludności), w 1921 – 565 (40 proc.), a w 1940 – 710. Według zachowanych relacji i dokumentów, poza nielicznymi wyjątkami, byli to ludzie żyjący skromnie, a nawet bardzo ubodzy. Latem 1941, czyli jeszcze przed założeniem getta, po deportacjach z Krynicy i okolicznych wiosek mieszkało ich tu już 1272. Żydzi bezpowrotnie zniknęli z krajobrazu Bobowej w 1942, a bobowska wspólnota chasydzka odrodziła się po II wojnie światowej w Nowym Jorku na Brooklynie. Rzadko pamiętany jest fakt, iż Żydzi w przedwojennej Bobowej byli mocno\npodzieleni na dwa obozy. Oprócz ortodoksyjnych chasydów, skupionych wokół aktualnego cadyka, byli również tzw. syjoniści, którzy nie uznawali cadyka, nie chodzili do synagogi, a na modlitwę zbierali się w dowolnym żydowskim domu, pod warunkiem, że zgromadziło się ich dziesięciu. Jak podkreśla w swoich wspomnieniach Stefan Gryzło, wśród bobowskich Żydów – choć określanych nieco pogardliwym mianem tchórzliwych – nie było chuliganów, pijaków, złodziei i przestępców. Żydowskie obyczaje religijne miały też duży wpływ na praktyczny wygląd przedwojennej Bobowej. Chasydzi, którym w sobotę wolno było wychodzi z domu jedynie do bożnicy, uważali, że połączenie wszystkich żydowskich domów drutem sprawi, iż będą one stanowiły jeden dom. Tym sposobem w rogu każdego żydowskiego domu znajdowała się wysoka tyczka, a na niej drut prowadzący do takiej samej tyczki w domu po drugiej stronie ulicy. Ówczesna Bobowa, choć nie miała prądu elektrycznego, cała była odrutowana czymś, co mogło przypominać lokalną linię energetyczną. Najczęściej spotykane nazwiska bobowskich Żydów to: Holcer, Bauman, Zinger, Furer, Rosenberg, Platner, Swinger, Zengut, Kant, Denner, Rozencwajg.\ndo profesora Jonathana Webera z Londynu, który aktualnie wykłada na Uniwersytecie Jagiellońskim, a on zgodził się poprowadzić obrządek zaślubin. Do tego dokładamy dziesięciu aktorów, którzy będą odtwarzać główne role. Tak się szczęśliwie składa, że kiedy popatrzyłem na twarze naszych aktorów, to okazało się, iż bez problemów wcielą się w te postaci. Moim przewodnią koncepcja jest doprowadzenie do takiej sytuacji, aby udało się zrobić kilka fotografii i ujęć podobnych, jeśli nie identycznych, do tych z 1931 r. A pamiętamy, że zachowała się bogata dokumentacja fotograficzna z tego wydarzenia. Chcę, aby powstało wrażenie, że czas mija, życie toczy się dalej, ale pewne rzeczy mają szanse się powtórzyć. – Ale to nie tylko zawodowi aktorzy będą uczestnikami tej inscenizacji. Podobno pańską intencją jest, aby w role statystów, czy raczej uczestników wesela, wcielili się wszyscy widzowie. – Właśnie tak. Chcę, żeby wszyscy byli tu aktorami. Po pierwsze w tym czasie przypada rocznica śmierci Cadyka Halberstama, więc można się spodziewać w Bobowej kilkudziesięciu ortodoksyjnych Żydów. Będzie przebrana młodzież szkolna, ale również liczę\nna widzów. Na przykład warunkiem, by wsiąść do naszego pociągu w Tarnowie – a mamy ok. trzystu miejsc – jest odpowiednie ubranie. To nie jest wielki wysiłek, wystarczy założyć ciemne spodnie, jasną koszulę, marynarkę bądź kamizelkę. Do tego można dołożyć kapelusz i już można się czuć jak gość weselny. Jak wspomniałem przedsięwzięcie nie będzie pozbawione elementów edukacyjnych, więc po zaślubinach możemy liczyć na opowieść Adama Bartosza, który objaśni nie tylko symbolikę weselnego obrządku. – Apelujemy więc do widzów o odpowiednie stroje? – Zdecydowanie, a przy okazji pozwoli to uszanować pewne żydowskie zwyczaje. Na przykład zgodnie z tradycją u Żydów kobiety i mężczyźni bawią się osobno. Chcemy by tak było i teraz na bobowskim rynku, więc będzie on jakoś przedzielony. Jeśli publiczność to uszanuje i przyłączy się do zabawy, będzie bardzo miło. Oczywiście niczego nie można tu narzucać na siłę. Chodzi przecież o dobrą zabawę, ale i o działanie edukacyjne. Jestem przekonany, że cadyk Ben Zion Halberstam był postacią godną tego, by popularyzować pamięć o nim. Rozmawiał (MOL)\nCzłowiek z Bożym ogniem Cadyk był najbardziej pobożnym Żydem wśród chasydów, którzy uważali go za pośrednika pomiędzy wyznawcami judaizmu a Bogiem Jahwe. Z uczniów i zwolenników, gromadzących się wokół słynących z cudów mężów, tworzyły się tzw. dwory. Cadyk – dzisiaj bobowscy Żydzi częściej używają określenia rabin – nie musiał znać wszystkich mądrości Talmudu i być uczonym w piśmie. Musiał mieć jednak charyzmę i ogień Boży, dzięki którym Żydzi traktowali go w sposób wyjątkowy. Do najbardziej znanych cadyków należeli m.in. Lewi Izaak z Berdyczowa, Nachman z Bracławia, Aaron z Karlina, Elimelech z Leżajska, Izaak Horowic z Lublina,\nNaftali z Ropczyc, Izrael z Kozienic, Jakub Izaak z Przysuchy oraz Halberstamowie z Bobowej. Według relacji zapisanych w przedwojennej Bobowej cadyk Ben Zion darzony był taką czcią, że kiedy wychodził z domu, zwykle otoczony najbliższymi uczniami, szczytem marzeń pobożnego Żyda było dotknięcie jego szaty. A gdy obdarował ubogiego katolika jakimś datkiem, chasydzi odkupywali monetę, płacąc za nią wielokrotną wartość. Cadykami (rabinami) bobowskimi, wśród których sprawowanie tej godności przechodziło z ojca na syna, byli kolejno Halberstamowie: Salomon, Ben Zion, Szlomo, Naftali Cwi i Ben Zion.\nNiemcy utworzyli getto w Bobowej w październiku 1941, zamykając całe centrum. Nie było ogrodzone, a jedynie oznaczone tablicami z niemieckim napisem: „Dla Żydów obszar zamknięty”. Przekroczenie granicy groziło śmiercią. Na początku 1942 nasiliły się represje wobec Żydów. Dokonywano coraz liczniejszych egzekucji. 5 stycznia gestapo rozstrzelało na cmentarzu 17 osób. Do kolejnej masowej egzekucji doszło 4 marca, a wśród 30 rozstrzelanych i pochowanych w zbiorowej mogile byli mężczyźni, kobiety i dzieci. Podczas tych egzekucji zginęło też pięć osób z najbliższego otoczenia rabina\nBen Ziona Halberstama. Mężczyźni ubrani w rytualne szaty rozstrzelani zostali za stodołą wójta Kazimierza Wieniawy Długoszowskiego. W lipcu 1942 ok. 800 mieszkańców getta wywieziono do Bochni, gdzie pracowali w fabrykach i na budowach. 14 sierpnia rozpoczęto likwidację getta, które zostało otoczone przez niemiecką policję i ukraińskie oddziały SS. Polacy mieli w tym czasie zakaz opuszczania domów i zbliżania się do okien. Żydów przez cały dzień przetrzymywano na rynku z rękami na karku. Według zachowanych relacji panował tam wielki hałas – słychać było krzyki, płacz i jęki. 25 osób zabito na miejscu\npodczas próby ucieczki i przeszukiwania domów. Wieczorem i nocą blisko 800 osób wywieziono do lasu Garbacz k. Stróżówki, gdzie zostali rozstrzelani. Pozostałych deportowano do obozu pracy przymusowej w Szebniach oraz gett w Gorlicach i Bieczu, a potem do obozu zagłady w Bełżcu. Z likwidowanego getta miało ocaleć kilkadziesiąt osób, którym udało się uciec bądź schować. Po wojnie powrócili do Bobowej nieliczni Żydzi, którzy przeżyli głównie w Związku Radzieckim. Nie znaleźli tu już jednak swoich bliskich, znajomych, a nawet swoich domów. Żaden z nich nie zdecydował się pozostać tu na stałe.\nTaniec i śpiew ku chwale Boga Bobowscy chasydzi należeli do mocno rozwiniętego w Galicji i na Podolu żydowskiego ruchu religijnego, którego twórcą był Chasyd (z hebrajskiego – pobożny, bogobojny) Izrael ben Elizer, żyjący w pierwszej połowie XVIII w. Nauczał on, jak strzec się religijnej rutyny i, w przeciwieństwie do skostniałego judaizmu rabinicznego, praktykować religię nie dla samego praktykowania, lecz ze świadomym zamysłem duchowym. Lekarstwo na monotonię widział w tańcu i śpiewie ku chwale Boga i żarliwej pobożności, a mniej w studiowaniu świętych tekstów. Bobowa za sprawą Halberstamów stała się w XX w.\njednym z najsilniejszych ośrodków chasydzkich w Polsce, a w okresie międzywojennym, podczas żydowskich świąt zjeżdżało do Bobowej kilka tysięcy chasydów. Obecnie bobowscy chasydzi są największą na świecie wspólnotą ortodoksyjnych Żydów, której liczebność szacuje się na ok. 10 tysięcy. Pod Tel Avivem, po II wojnie światowej założono miasteczko Bobowo, posiadające własny uniwersytet, a w Jerozolimie znajduje się synagoga bobowska. Imieniem Bobowej nazwane są bóżnice, szkoły i uczelnie żydowskie w Anglii, Belgii, Argentynie, Kanadzie i USA. Światowe centrum wspólnoty stanowi Nowy Jork.\nBobowskie autobusy w Nowym Jorku W nowojorskiej dzielnicy Brooklyn po II wojnie światowej Szlomo Halberstam odtworzył chasydzką wspólnotę z Bobowej, skupiając wokół siebie wiernych wyznawców i kontynuując nauki ojca oraz dziadka, zyskując ogromny autorytet religijny i moralny. Nieistniejący już świat bobowskich Żydów odrodził się za oceanem. Powstała bobowska synagoga, a Szlomo założył jesziwę kształcącą młodzież. Dziś na Brooklynie żyje kilka tysięcy Żydów związanych z bobowską gminą, która posiada w Nowym Jorku kilka szkół dla dziewcząt i chłopców, a po ulicach Borough Park jeżdżą autobusy szkolne z napisem Bobover Yeshiva Bnei Zion.\nWACŁAW LIGĘZA, burmistrz Bobowej: – Pomysł inscenizacji wesela Nechemy narodził się kilka lat temu. Wcześniej był już nawet gotowy wniosek do Urzędu Marszałkowskiego, ale wówczas się nie udało pozyskać środków na ten projekt. Teraz, głównie dzięki finansowemu zaangażowaniu Ministerstwa Kultury, inscenizację słynnego wesela uda się zaprezentować publiczności. Mam nadzieję, że bardzo licznej publiczności. Warte jest podkreślenia zaangażowanie w realizację przedsięwzięcia członków Stowarzyszenia „Gryf” i samych pracowników naszego urzędu. Dlaczego dni żydowskie w Bobowej? Bowiem przez wiele lat żyły tutaj w zgodzie\nTo działo się u naszych sąsiadów\ni symbiozie dwie społeczności – Polacy i Żydzi. Wpływ Żydów na kształtowanie się\noblicza naszego miasta był tak duży, iż trudno przemilczeć to wszystko, co działo się ważnego tuż obok nas, u naszych sąsiadów. Myślę, że możemy odczuwać pewien rodzaj dumy, bowiem w Bobowej – gdzie Żydzi stanowili kiedyś połowę mieszkańców – nigdy nie było wrogości, aktów agresji, czy antysemityzmu. Cieszy mnie, że nasz pomysł wywołał tak pozytywne emocje w rodzinie Halberstamów. Rozmawiałem o inscenizacji z potomkami słynnego cadyka i Nechemy, która zmarła w 2004 r. w Londynie. Niedawno gościliśmy też w Bobowej delegację Żydów z głównym rabinem\nLondynu oraz wnukiem Ben Ziona Halberstama. Nie kryli zadowolenia i wzruszenia, że Bobowa pamięta o żydowskiej tradycji w dziejach miasta. Tak się składa, że w tym roku przypada 120. rocznica przybycia do Bobowej Salomona Halberstama – dziadka Nechemy i ojca słynnego cadyka. Ta rocznica, to okazja do żydowskich pielgrzymek na grób Salomona, jak również okazja do uczestnictwa w naszej inscenizacji. Bobowa od lat jest ważnym punktem programu w ich religijnych podróżach po Polsce. W czerwcu pokażemy, że nie odcinamy się od naszej wspólnej historii i że jesteśmy tolerancyjnym społeczeństwem.\nJak prezydenci prezydentów witali\nkandalem minionego tygodnia w Nowym Sączu okrzyknięto dyplomatyczne faux pas (fo pa) prezydenta Ryszarda Nowaka, który w dniu wizyty prezydenta RP Bronisława Komorowskiego wyjechał z miasta, by wziąć udział w finale esemesowej zabawy w Krakowie. Jak sądeckie środowisko odebrało ten krok, nie ma tu już sensu wspominać. Kto miał decyzję Nowaka ocenić, ocenił już w każdej możliwej formie – od komentarzy kawiarnianych, po niewybredne uwagi na internetowych forach. Cóż więc dodać, skoro każdy ma już swoje zdanie na ten temat? Ano może tylko to, że kiedy w 2009 r. do Nowego Sącza przyjechał z wizytą śp. Lech Kaczyński, ten sam prezydent miasta witał prezydenta RP z honorami należnymi głowie państwa. Wielka limuzyna z Lechem Kaczyńskim zatrzymała się wówczas na ulicy, a oczekujący na schodach prezydent NS przeszedł przez cały Rynek do samochodu, by przywitać dostojnego gościa. Teraz, inny już prezydent RP, wchodząc do sądeckiego ratusza nie zastał w nim gospodarza. Nagły brak dobrego obyczaju, czy tylko polityka? Nie wiem, na polityce się nie znam, a jeśli chodzi o dobre obyczaje, to żona zwykła mnie delegować aż do furtki, kiedy przyjeżdżają goście choćby tylko z drugiego końca miasta. Jak mawia młodzież – tyle w temacie. Ale to nie wszystko. Protokół dyplomatyczny i obyczaj polityczny od dawna chadzają po Nowym Sączu swoimi ścieżkami. Bardzo podobnie – choć nie do końca tak samo – było w roku 2000. Nad Dunajec i Kamienicę zjechał wtedy urzędujący prezydent RP Aleksander Kwaśniewski, a ówcześni gospodarze ratusza z prezydentem Andrzejem Czerwińskim na czele, ulotnili się wówczas jak kamfora (albo jak Ryszard Nowak w piątek) zasłaniając się mniej lub bardziej ważnymi obowiązkami służbowymi. Kwaśniewski co prawda przyjechał tu w ramach przedwyborczego tourne w prezydenckiej kampanii, ale dla zasady i zaspokojenia protokolarnych wymogów, ktoś powinien go jednak przywitać. Liderzy sądeckiej lewicy Kazimierz Sas\ni Stanisław Kaim stanęli wówczas na głowie, by prezydent RP nie poczuł się zlekceważony przez prezydenta NS. Jak pamiętamy z mniej lub bardziej oficjalnych źródeł, Sas z Kaimem swoimi sposobami przekonali wówczas wiceprezydenta Piotra Pawnika, by przynajmniej udawał, że pełni honory gospodarza miasta. Jakoś się ten teatrzyk udało sprytnie odegrać, Pawnik udał się pod DKK, rękę Kwaśniewskiemu uścisnął i z czystym sumieniem poszedł sobie pograć w tenisa, bo ciągiem dalszym lewicowego wiecu wyborczego nie był zainteresowany. Dzięki temu strategicznemu zabiegowi SLD–owskich działaczy, Aleksander Kwaśniewski pewnie do dzisiaj nie ma pojęcia, że go nikt w Nowym Sączu witać nie chciał. Bywali w Nowym Sącz również inni urzędujący prezydenci Polski, a nawet królowie, którzy lubili na sądeckim zamku pomieszkiwać, choć – jak na ludzi bogatych przystało – mieli wiele rezydencji w różnych atrakcyjnych lokalizacjach. Dzisiaj resztki sądeckiego zamku sypią się i zaraz spadną na głowę olewającemu to wszystko dzielnemu rycerzykowi. Nikt też oczywiście z powodu przyjazdu do miasta szefa państwa nie wyprawia wielodniowych festynów z tańcem, napitkiem i lepszą wyżerką. Było, minęło, no chyba, że antykwariusz Adam Orzechowski wskrzesi jeszcze kiedyś monarchię, odbuduje zamek i zorganizuje tygodniowy bankiet z okazji przyjazdu króla do Nowego Sącza. Prehistoria. Ale w historii najnowszej znane są przypadki, kiedy przyjazd prezydenta to było wydarzenie, nie mogące pomieścić chętnych na największym (po krakowskim, rzecz jasna) Rynku w Małopolsce. Dla przykładu 28 października 1928 r. burmistrz Roman Sichrawa witał w imieniu sądeczan prezydenta Ignacego Mościckiego, który zasiadał godnie na specjalnym podwyższeniu, jak na tronie. Powagę i rozmach uroczystości widać na zdjęciach, a jakby komuś było mało takich dowodów, to u zegarmistrza Henryka Dobrzańskiego zachował się nawet stylowy fotel, na którym prezydent Mościcki był łaskaw mszy słuchać. Ale bywało też nieźle w czasach całkiem współczesnych, kiedy Lech Wałęsa w 1992 r. uczestniczył w inauguracji wielkiego jubileuszu miasta, u boku prezydenta Jerzego Gwiżdża. Dało się? Dało, ale czasy się zmieniają i teraz pewnie już szybko żaden prezydent do nas nie przyjedzie. I komu to przeszkadzało?\nPrzerwany sen kolejowych marzycieli\nieudolny minister transportu i czegoś tam jeszcze Sławomir Nowak swoją wypowiedzią dotyczącą ekonomicznego sensu budowy linii kolejowej Piekiełko – Podłęże brutalnie przebudził marzycieli kolejowych. Oczyma wyobraźni już się widzieli oni bowiem za 5–10 lat pociąg jadący niespełna godzinę z Nowego Sącza do Krakowa. W gronie posłów i senatorów zapanował kociokwik. Jak to? Pytają senator Stanisław Kogut, czy ślący list do marszałka Sejmu RP – Arkadiusz Mularczyk: jak to, nie ma w kasie państwa 6 milionów złotych na budowę kolei, która przyniesie cywilizację Lachom i Góralom? W obozie posłów platformy większych reakcji na wypowiedź ministra Nowaka nie ma. Czyżby lojalnie zgodzili się z decyzją ministra tak Andrzej Czerwiński jak i Andrzej Gut– Mostowy? Ileż to w przeszłości odbyło się narad, spotkań na temat tej linii kolejowej, ileż to razy „sumiennie godom ci” senator\nKogut obwieszczał, że budowa ruszy lada rok. Trasą, która miała przybliżyć galicyjską prowincję Sądecczyznę ku światu! Osobliwie zajmowali się tematem przed każdymi wyborami parlamentarnymi kandydaci na posłów od lewa do prawa. Gardłowali jak widać po próżnicy. Nie ma potrzeby wspominać o wydanych pieniądzach na projekty, studia dotyczące różnych aspektów związanych z wybudowaniem tej linii kolejowej. Wzięły one w łeb i jedynie zarobiły na tym włoskie biura projektowe, ale im z kolei za to płacił własny rząd. Wypowiedź ministra Nowaka przypomina wcześniejsze obietnice szefostwa PKP dotyczące remontu dworca w Nowym Sączu. Tylko czekać, kiedy decydenci podejmą decyzję o jego zburzeniu degradując tym samym miasto do poziomu rzeczywistego prowincjonalnego grajdołka. Nie ma sensu znęcać się tu nad władzami miasta i powiatu przypominając chociażby budowę przy tym dworcu również dworca autobusowego. Mój Boże! 10 lat temu to był sztandarowy projekt ówczesnego prezydenta Józefa Antoniego Wiktora i jego zastępczyni Zofii Pieczkowskiej. Wszystkie rozsądne pomysły szlag trafił i mamy co mamy. Wielkie nic. Rozbebeszony dworzec kolejowy i godny pożałowania pseudodworzec autobusowy w centrum miasta. Ale jest jeszcze dodatkowy\naspekt sprawy budowy linii Piekiełko – Podłęże. Aspekt społeczno–kulturowo–historyczny. Wyprzedzając niejako złote myśli ministra Nowaka władze PKP PLK podjęły decyzję o zawieszeniu linii Nowy Sącz – Chabówka ze względów ekonomicznych. W tym przypadku brutalne przebudzenie przeżyli sympatycy i fani starej kolei. Członkowie Nowosądeckiego Stowarzyszenia Miłośników Kolei i Lokomotywy Koalicji Kolei Galicyjskiej , bronią linii kolejowej przed likwidacją, ale zapewne czeka ich los, jaki spotkał zająca w jednej z bajek Adama Mickiewicza – "tak w gronie przyjaciół psy zająca zjadły". Trudno bowiem uwierzyć w siłę i moc sprawczą Sejmiku Wojewódzkiego, Urzędu Marszałkowskiego, czy lokalnych władz samorządowych gmin i miast, które łączy linia Chabówka – Nowy Sącz. Wobec marzeń, staje bowiem siła argumentu kapitalistycznego – kasa misiu, kasa. Na nic zda się dziedzictwo kulturowe i historia wobec wymagań kapitalistycznego bożka – pieniądza. Z zawieszenia tej linii kolejowej ucieszą się jedynie pospolici złodzieje i miejscowa ludność. Kiedy szlak żelazny przestanie być chroniony, w mig zostanie on rozgrabiony. Nie zostanie po kolei transwersalnej żaden ślad. I o to pewnie chodzi decydentom PKP na czele z ministrem Nowakiem. A miałem taki sen i marzenia...\nOstatni bal sądeckich pograniczników\nBernadeta Waszkielewicz Waszkie sprawy\nbyło dla wielu osób wzruszające święto. W maju mijają już 22 lata istnienia Straży Granicznej w Polsce. Ładny kawałek historii, prawie ćwierćwiecze. Podczas centralnych obchodów święta straży w Białymstoku komendant Karpackiego Oddziału SG odebrał wyróżnienie. Zostało przyznane funkcjonariuszom i pracownikom KOSG za wieloletnie zaangażowanie w akcję „Tęczowy Promyk” Dzieciom. Przyznał je sam komendant główny SG, gen. bryg. Dominik Tracz, który objął akcję swoim honorowym patronatem. A trwa ona już 12 lat: młodzież stołeczna zbiera odzież, żywność, środki czystości, pomoce szkolne i zabawki, które trafiają potem do najuboższych rodzin. Także tych sądeckich, którym paczki z prezentami wręczali dotąd funkcjonariusze SG.\nAle to nie wszystko. Centralne uroczystości święta Straży Granicznej rozpoczęły się koncertem Orkiestry Reprezentacyjnej KOSG. W trakcie obchodów odbył się pokaz musztry paradnej w wykonaniu... rzecz jasna Pododdziału Reprezentacyjnego z Nowego Sącza. Kilka dni później rocznicę powstania straży granicznej funkcjonariusze obchodzili w stolicy Sądecczyzny. Na uroczysty apel przybył tłum VIP–ów, władz straży granicznej, przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości oraz służb mundurowych z Polski i Słowacji. Sypnięto medalami i odznaczeniami oraz odczytano rozkazy o mianowaniu na wyższe stopnie. Sześć osób wyróżniono Medalami za Długoletnią Służbę, w tym dwie Złotymi. Minister Spraw Wewnętrznych przyznał sześć Medali Za Zasługi Dla Straży Granicznej. Komendant Główny nadał siedmiu funkcjonariuszom Odznakę Straży Granicznej. Jednego nie można zrozumieć: czy to wszystko naprawdę dotyczy oddziału, który za chwilę ma zostać zlikwidowany??!! To wygląda jak wyróżnienie jednostki super specjalnej, wyróżnionej, dopieszczanej. Przez chwilę można było mieć takie\nwrażenie, ale gen. Tracz w rozmowie z PAP nie zostawił złudzeń: – Na południowej granicy Polski na bazie dwóch oddziałów zostanie utworzony jeden duży, śląsko–małopolski siedzibą w Raciborzu, zmienione zostaną zasięgi terytorialne oddziałów na terytorium kraju oraz struktury i wielkość placówek. Ten etap reorganizacji zakończy się do końca roku. Dzięki temu będziemy mogli skierować dodatkowe siły i środki na wzmocnienie granicy wschodniej. Tu do obsadzenia jest ponad 1700 stanowisk. Funkcjonariusze z reorganizowanych oddziałów właśnie tam mogą kontynuować służbę. W sprawie zapewnienia pracy pracownikom tych oddziałów popisaliśmy też porozumienia z Państwową Strażą Pożarną i policją, a w ostatnich uzgodnieniach jest również porozumienie ze Służbą Więzienną. Będę dążył do zapewnienia im propozycji realnego zatrudnienia w pobliżu miejsca zamieszkania. Aż wierzyć się nie chcę w tę dobroć i empatię. Na razie karpackim strażnikom dano ostatnią osłodę przed ostatecznym zamknięciem. Cóż, mimo wszystko: gratulacje i życzenia wszystkiego najlepszego!\n15 lat Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej\nRozwój dzięki intensywnej pracy\nPaństwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Nowym Sączu powstała w 1998 r. jako jedna z pierwszych tego typu uczelni w Polsce. Jest jedyną publiczną uczelnią w subregionie sądeckim, która oferuje bezpłatne studia stacjonarne, studia niestacjonarne, podyplomowe i kursy dokształcające. Edukacja odbywa się na poziomie studiów pierwszego stopnia, czyli licencjackich i inżynierskich (11 kierunków, 31 specjalności) oraz studiów drugiego stopnia, czyli magisterskich (1 kierunek, 2 specjalności).\nBarwny juwenaliowy pochód\nObóz letni studentów wychowania fizycznego\nInauguracja roku akademickiego 2011-2012\nPraktyki studentów Ratownictwa medycznego\nS T U D I A I S TO P N I A E KO N O M I A : administracja i finanse sektora publicznego, finanse i rachunkowość przedsiębiorstw, ekonomika turystyki i rekreacji, fundusze i projekty Unii Europejskiej. F I LO LO G I A : specjalności nauczycielskie: język angielski, język niemiecki, język rosyjski, język angielskim z językiem rosyjskim oraz specjalności translatorskie: język angielski, język niemiecki, język rosyjski. W YC H OWA N I E F I Z YC Z N E : wychowanie fizyczne z odnową biologiczną i gimnastyką korekcyjną, wychowanie fizyczne z odnową biologiczną i specjalizacją instruktorską, wychowanie fizyczne z gimnastyką korekcyjną i specjalizacją instruktorską. P E DAG O G I K A : specjalności nauczycielskie: edukacja przedszkolna i wczesnoszkolna, nauczanie początkowe z językiem angielskim, nauczanie początkowe z językiem niemieckim, wychowanie przedszkolne z językiem angielskim, wychowanie przedszkolne z terapią pedagogiczną oraz specjalności nienauczycielskie: praca kulturalno–oświatowa, pedagogika resocjalizacyjna. M AT E M AT Y K A : edukacja matematyczno–informatyczna, edukacja matematyczno–przyrodnicza. E D U K AC J A A R T Y S T YC Z N A W Z A K R E S I E S Z T U K P L A S T YC Z N YC H : specjalność nauczycielska: edukacja plastyczna z informatyką oraz specjalność nienauczycielska: sztuki wizualne i cyfrowa kreacja obrazu. I N F O R M AT Y K A : informatyka stosowana. ZARZĄDZANIE I INŻYNIERIA P R O D U KC J I : inżynieria mechaniczna, ekoenergetyka, inżynieria produkcji żywości.\nZajęcia studentów Instytutu Technicznego M E C H AT R O N I K A : mechatronika pojazdów samochodowych, mechatronika stosowana. P I E L Ę G N I A R S T WO R ATOW N I C T WO M E DYC Z N E\nS T U D I A I I S TO P N I A ZARZĄDZANIE I INŻYNIERIA P R O D U KC J I : Ekonomika i organizacja produkcji i usług, technologie produkcji i eksploatacji systemów technicznych. Na strukturę PWSZ w Nowym Sączu składa się sześć Instytutów:\nEkonomiczny, Języków Obcych, Kultury Fizycznej, Pedagogiczny, Techniczny i Zdrowia. Społeczność akademicką tworzy prawie 5 tysięcy studentów oraz ponad 400 pracowników naukowo–dydaktycznych i administracyjnych, co stanowi pokaźną liczbę w 85–tysięcznym mieście. Do tej pory studia w nowosądeckiej PWSZ ukończyło prawie 12 500 osób. Uczelnia od początku swego istnienia współpracuje z wieloma instytucjami, firmami, przedsiębiorstwami, uniwersytetami, organizacjami,\nstowarzyszeniami na poziomie lokalnym i krajowym. Istotną rolę w relacjach z otoczeniem stanowi członkostwo jej przedstawicieli w Powiatowej Radzie Zatrudnienia, która w swej działalności w praktyce łączy środowisko edukacyjne i lokalnych przedsiębiorców oraz wspomaga tworzenie programów nauczania zgodnych z aktualnym zapotrzebowaniem na rynku pracy. PWSZ w Nowym Sączu włącza się w wiele inicjatyw popularnonaukowych, takich jak na przykład: Forum Ekonomiczne w Krynicy– Zdroju, Światowy Tydzień Przedsiębiorczości czy Małopolska Noc Naukowców itd. Poza standardowym programem nauczania studenci odbywają praktyki zawodowe w firmach i instytucjach ściśle związanych z kierunkiem studiów. Rozwijają także swoje zainteresowania w wielu organizacjach, takich jak: koła naukowe, sekcje sportowe i grupy artystyczne. Uczelnia oferuje ponadto wsparcie finansowe w postaci stypendiów socjalnych, które pobiera 30 procent studentów oraz stypendiów rektora dla najlepszych studentów dla około 10 procent z nich. Ważny aspekt we współpracy zagranicznej stanowi Program LLP Erasmus, który umożliwia studentom wyjazdy na semestralne wymiany\ndo uczelni partnerskich oraz praktyki zawodowe głównie na obszarze Unii Europejskiej, a przy tym oferuje atrakcyjne stypendia na pokrycie kosztów wyjazdów. Do tej pory z wyjazdów w ramach tego programu skorzystało ponad 150 studentów i kilkudziesięciu pracowników. W Uczelni działa też Wydawnictwo Naukowe, w którym publikują zarówno pracownicy dydaktyczni, jak również studenci uczestniczący w rozmaitych konferencjach. PWSZ monitoruje także losy absolwentów, skupionych w Klubie Absolwenta działającym przy Akademickim Biurze Karier, które oferuje szeroką gamę szkoleń i doradztwo zawodowe, a przede wszystkim oferty pracy, praktyk i staży zawodowych. PWSZ w Nowym Sączu posiada atrakcyjną bazę lokalową i wyposażenie przeznaczone do prowadzenia zajęć wysokospecjalistycznych. W bieżącym roku Uczelnia może się poszczycić przyznaniem tytułu Lider Małopolski za najlepsze przedsięwzięcie roku 2012 w Małopolsce – za budowę Instytutu Kultury Fizycznej. Nieustanny rozwój możliwy jest dzięki intensywnej pracy i zaangażowaniu wszystkich pracowników Uczelni, a także realizacji wielu przedsięwzięć edukacyjnych i inwestycyjnych, m.in. w ramach projektów unijnych.\nChcemy dać studentom solidne kompetencje – pazury i zęby do wejścia na drapieżny rynek pracy R O Z M OWA z profesorem ZBIGNIEWEM ŚLIPKIEM, rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nowym Sączu. – Gdyby Pan miał PWSZ wystawić ocenę za 15 lat działalności, to postawiłby jej Pan…? – Ta ocena byłaby dwuetapowa. Pierwsze 8 lat, kiedy rektorem był profesor Andrzej Bałanda, stanowiło intensywny rozwój uczelni pod rządami innej ustawy – ustawy o wyższych szkołach zawodowych. Ja mogę mówić o czasach od 2007 r., kiedy przejąłem schedę po profesorze. Przez te 15 lat nastąpiły znaczne różnice choćby liczbowe. W 1998 r. było 400 studentów, dziś jest ich już prawie 5 tysięcy, w tym 3,5 tysiąca na studiach stacjonarnych. Na początku działalności PWSZ kształciła na 4 kierunkach, obecnie ma ich 11. Szkoła powstała na bazie kolegiów językowego i nauczycielskiego. Wówczas kierunki pedagogiczne znakomicie się rozwijały, dziś trzeba rozwijać kierunki inżynierskie, które dają absolwentom szanse na znalezienie pracy. – Uczelnia jest w stanie nadążyć za dynamicznymi zmianami na rynku i dostosować do jego potrzeb kierunki studiów? – Żadna uczelnia nie jest w stanie nadążyć za oczekiwaniami stawianymi przez pracodawców. Żadna też nie zagwarantuje pracy swoim absolwentom. Niemniej każda ma jakąś swoją strategię. Elastyczność, o którą pani pyta, przejawia się w specjalności kształcenia. Dla PWSZ ograniczeniem jest kadra. Żeby utworzyć nowy kierunek studiów pierwszego stopnia, trzeba mieć 3 samodzielnych pracowników i 6 doktorów określonej specjalności. Ponadto na każdy nowy kierunek musimy uzyskać zgodę ministerstwa, a procedury z tym związane trwają dość długo. Poprzednia ustawa, która w zasadzie dotyczyła szkół zawodowych, opierała się na filozofii tworzenia specjalności kształcenia. To nie były kierunki, więc nie było takich obwarowań, co dawało możliwość bardziej elastycznego dostosowania się do potrzeb pracodawców. Ale medal ma dwie strony. Specjalności stwarzały obawę, że absolwent PWSZ będzie miał mniejsze szanse na dostanie się na studia drugiego stopnia. Uczelnie akademickie, z uprawnionymi do tego wydziałami, nie muszą pytać o zgodę ministra, jedynie zawiadamiają o utworzeniu nowego kierunku. Pracuję na uczelniach już 40 lat i obserwuję tę radosną twórczość. Powstają nowe kierunki, tworzone pod potrzeby pracodawców, ale i takie, które mają jedynie chwytliwy szyld.\n– Sądecka PWSZ jest na dobrej drodze do otwarcia Fizjoterapii, ale poinformował Pan również podczas wizyty w Nowym Sączu ministra pracy i polityki społecznej, że niebawem studenci będą mogli kształcić się na kierunku e–administracja… – Na razie nie zapeszajmy. Złożyliśmy wniosek o e–administrację, czyli kształcenie urzędników instytucji publicznych i niepublicznych w dwóch obszarach: administracyjno–prawnym i informatycznym. Ten kierunek jest właśnie wyjściem naprzeciw potrzebom rynku. – Jak widzi Pan przyszłość PWSZ? Jak uczelnia będzie wyglądała za kolejnych 15 lat? – Przewiduje się, że lata 2015– 2020 będą bardzo słabe, jeśli chodzi o liczbę studentów. Ze względu na niż demograficzny walka o nich trwa w całej Polsce. PWSZ–ety mają szansę w ich pozyskiwaniu, oferując kierunki o nachyleniu praktycznym. Tylko od razu trzeba zaznaczyć, że nie da się kształcić w każdym obszarze do konkretnego zawodu. Pielęgniarka, ratownik medyczny – owszem, ale już inżynierowie mogą pracować w różnych branżach. My chcemy dać studentom skuteczne kompetencje – pazury i zęby do wejścia na drapieżny rynek pracy. Inną\nsprawą, związaną z praktycznym kształceniem, są praktyki studenckie. To nie tylko nasza bolączka, ale i wszystkich uczelni akademickich. Sami jej nie rozwiążemy, trzeba to zrobić na szczeblu rządowym. Moim zdaniem pracodawcy, przyjmujący studentów na praktyki, powinni mieć ulgi. Ale, podsumowując Pani pytanie: PWSZ za 5–10–15 lat chce zwiększyć liczbę studentów, otwierając kierunki techniczne, po których ukończeniu studenci mają szansę na znalezienie pracy. Od razu powiem, że odbędzie się to kosztem kierunków humanistycznych. Dla mnie zadziwiające jest jednak, że mimo medialnej kampanii, iż po studiach humanistycznych, a już szczególnie pedagogicznych, pracy dla nich nie ma, wciąż mamy najwięcej kandydatów na te kierunki. Nie możemy też popaść w skrajność i zapomnieć o akademickości PWSZ, bez której stalibyśmy się szkółką zawodową. – Kiedyś mówiło się, że Nowy Sącz będzie miasteczkiem akademickim, że dwie duże uczelnie podołają w jego budowaniu. Tak się jednak nie stało. Na niż demograficzny wszystkiego zrzucać nie można. – Oczywiście, że nie. O ile dobrze przeczytałem, w strategii rozwoju\nmiasta już nie ma tej akademickości. Była, ale została zepchnięta na boczne tory. Trudno mi się wypowiadać na temat WSB, bo między obiema uczelniami nigdy nie było i nie ma współpracy. Trudno tworzyć czy łączyć pewne zadania, gdy jedna uczelnia jest publiczna, a druga prywatna. Wprawdzie istnieje partnerstwo publiczno–prywatne, ale, jak wiemy, to nie działa na poziomie akademickości. Ponadto ustawa zakazuje łączenia w duże ośrodki akademickie uczelni prywatnych z państwowymi. Moglibyśmy realizować wspólne projekty, ale wyrosła między nami niewidzialna ściana. Poza tym, jak Nowy Sącz ma być miastem akademickim, jeśli nie stwarza się warunków do pozyskiwania tutaj wysoko wykwalifikowanej kadry, która mogłaby się związać z obiema uczelniami? Niejednokrotnie zwracałem na to uwagę władzom miasta. Choć może właśnie niż demograficzny temu zaradzi. W końcu zacznie oddziaływać na wszystkich. Uczelnie staną przed problemem zwolnień, nawet profesorów, i wówczas będziemy mogli rozważać oferty przyjęcia ich u nas. – Co wymazałby Pan z kart 15–letniej historii PWSZ, a czym szczególnie pochwalił?\n– Na pewno sukcesem jest wspomniany już wzrost liczby studentów czy utworzenie nowych kierunków studiów. Spektakularnym osiągnięciem było zdobycie miliona złotych na poprawę jakości kształcenia na kierunku Mechatronika – wygraliśmy je w konkursie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego jako jedyna PWSZ w Polsce. Warto pochwalić się rozwinięciem bazy dydaktycznej. Mamy wspaniały budynek Instytutu Kultury Fizycznej, o który starania czynił profesor Bałanda, a ja byłem jedynie wykonawcą jego planu. Będąc nieskromnym, powiem, że zasługą moją i kanclerza Zbigniewa Zielińskiego, jest akademik. Wyglądał obskurnie, a dziś przez ul. Długosza przechodzę z podniesioną głową. – To co wykreślamy? – Brak współpracy z WSB. Niewidzialną ścianę, a przez to brak woli i ekspansji do zaistnienia Nowego Sącza jako ośrodka akademickiego. – Czego życzyć PWSZ z okazji jubileuszu? – Dalszego rozwoju, kompetentnej kadry i wielu dobrych kandydatów na studia. Rozmawiała KATARZYNA GAJDOSZ\nM AT E R I A Ł P R O M O C YJ N Y ŁO S O S I N A D O L N A\nW i e ś c i z g m i n y Ł o s o s i n a D o l n a W oczekiwaniu na dotacje Gdzie Bruksela, a gdzie Łososina Dolna, chciałoby się rzec, a jednak… Gmina z planowanymi wydatkami budżetowymi na ten rok w wysokości około 34 mln zł bez wsparcia unijnego na wielkie inwestycje nie może sobie pozwolić. Nie ma szans na powtórzenie ubiegłego roku pod tym względem, kiedy to inwestycje i remonty stanowiły 33 proc. wydatków budżetowych, czyli około 13 mln zł. Tego planu nie udałoby się zrealizować, gdyby nie pieniądze pozyskane z zewnątrz, spoza budżetu – głównie oczywiście z funduszy unijnych. Obecnie w Brukseli przymierzają się do przyjęcia budżetu na lata 2014– 2020. Włodarze gminy bardzo liczą na to, że z ponad 1,5 mld zł, które otrzymać ma Małopolska, część pieniędzy trafi do Łososiny Dolnej. Bez tych pieniędzy nie ma co liczyć na poważniejsze inwestycje gminne. Co gorsze, Łososina, podobnie jak inne gminy w kraju, nie może liczyć na większe wsparcie finansowe z Warszawy. – Główną przyczyną braku równowagi budżetowej w gminie przy jej dochodach planowanych na blisko 30 mln zł i wydatkach rzędu 34 mln zł (co zostało przyjęte przez Radę Gminy) są coraz niższe subwencje rządowe – mówi wójt Stanisław Golonka. – Subwencja oświatowa jest na prawie niezmiennym poziomie od wielu lat i wynosi niewiele ponad 12 mln zł, stąd z naszego skromnego budżetu co roku musimy dokładać ponad 2 mln zł, żeby utrzymać funkcjonowanie szkół podstawowych i gimnazjów. Dlatego mierzymy R\nsiły na zamiary i w miarę posiadanych środków plus już zatwierdzone umowami dotacje będziemy realizować niektóre inwestycje. Do najważniejszych należy kontynuacja budowy wodociągów wraz z ujęciami wody, stacjami uzdatniania i dwoma zbiornikami wyrównawczymi na Jodłowcu i w Tabaszowej. Kontynuacja budowy budynku wielofunkcyjnego w Łososinie Dolnej tak, by jesienią w 2014 r. oddać go do użytku mieszkańców gminy. Kontynuowana będzie budowa szkoły podstawowej w Rąbkowej. Dzięki już otrzymanej dotacji unijnej w wysokości 500 tys. zł rozpoczęły się przymiarki do budowy sali gimnastycznej przy Szkole Podstawowej w Żbikowicach. Kosztem 1,5 mln zł nastąpi odbudowa odcinków dróg w Rąbkowej, Tęgoborzy i Świdniku. Nowe oświetlenie drogowe w tym roku mają otrzymać mieszkańcy Rąbkowej i Witowic Górnych. Należy też wspomnieć o oczekiwaniu na unijną dotację budowy lotniska w Łososinie, na lata 2014–2020. Jak wyliczono potrzeba 35 mln zł na budowę betonowego pasa startowego i zaplecza lotniskowego. Nie ma co marzyć i śnić o jakimś pasażerskim porcie lotniczym, ale o lotnisku służącym raczej do szkolenia adeptów lotnictwa, lotnisku sportowym i ukierunkowanym na komercyjne loty biznesmenów i turystów w małych samolotach. Druga dotacja unijna ma trafić do Związku Gmin Jeziora Rożnowskiego na dalsze prace rekultywacyjne zbiornika wodnego w Tęgoborzy. (KAN)\nKiedy jezioro się odrodzi? Minęły bezpowrotnie czasy, kiedy w okresie letnim wypoczywało nad Jeziorem Rożnowskim nawet kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Szczególnie w ośrodkach wypoczynkowych należących do zakładów pracy. Nad brzegiem jeziora wypoczywały całe rodziny, a życie towarzyskie przy wieczornych ogniskach kwitło. Na wodach akwenu pływało kilkadziesiąt żaglówek od Tęgoborzy po Znamirowice, Sienną, Tabaszową. Od kilkudziesięciu lat obserwuje się zmniejszającą się z każdym sezonem liczbę wypoczywających. – Do pływania żaglówką jest coraz mniej „dobrej wody”, bo nawet w Znamirowicach, gdzie jest znana powszechnie Stanica Wodna PTTK , łachy namułów utrudniają żeglowanie – mówi Alojzy Kania, były długoletni bosman w Yacht Clubie „Beskid” PTTK. – Dobre warunki żeglugowe właściwie są tylko nieopodal zapory w Rożnowie. Stanisław Golonka, wójt Łososiny Dolnej mówi wprost – jezioro przestało być modne wśród mieszkańców Sądecczyzny, Tarnowa, Krakowa czy Śląska. Rzadko kto przyjeżdża z całą rodziną na dłuższy pobyt, natomiast zaludniają się turystami brzegi w weekendy, a przy słonecznej pogodzie ruch jest spory przyjeżdżają wtedy właściciele domków letniskowych. Niestety, to wszystko nie spełnia oczekiwań turystów, gdyż nie ma bazy rekreacyjnej, sportowej, z której mogliby korzystać przyjezdni. Jedną z przyczyn tego stanu rzeczy jest prywatyzacja jeziora, pomijając już\nosławione naniesione namuły, które nie tylko utrudniają żeglugę jachtem, kajakiem, ale nawet pływanie w jeziorze. Tak się bowiem porobiło przed laty, że większość gruntów przylegających do jeziora wykupili już od prywatnych właścicieli mieszkańcy Nowego Sącza, Tarnowa, Krakowa. Jezioro stało się (przynajmniej w gminie Łososina Dolna) wręcz niedostępne dla zwykłych zjadaczy chleba, włącznie z wędkarzami. Sporo tu szczelnie zagrodzonych rezydencji z własnymi marinami. Ich śladem poszli inni i teraz co krok na brzegu spotyka się groźnie brzmiące tablice: „Teren prywatny wstęp wzbroniony”, lub „Pomost prywatny wstęp wzbroniony”. Tym sposobem jezioro służyć zaczyna jedynie wybranym, a inni muszą obejść się smakiem, jeśli chcą rozbić namiot i popływać kajakiem. – Gmina jest właścicielem jedynie 2 kilometrów linii brzegowej i to głównie w Tęgoborzy, gdzie od 2001 r, trwa proces rekultywacji akwenu – mówi wójt Golonka. – Z rekultywacją wiążemy ogromne nadzieje na ożywienie ruchu turystycznego. Na terenach już zrekultywowanych obserwujemy spory najazd gości w soboty i niedziele. To jest chyba ten właściwy kierunek działań Związku Gmin Jeziora Rożnowskiego. Dzięki dotacjom unijnym wybudowano nowe nabrzeże w Tęgoborzy, Bartkowej i Wytrzyszczce. W przyszłym roku zakończymy kolejny etap rekultywacji w Tęgoborzy, a w kolejnych latach 2014-2020 weźmiemy się za budowę przystani jachtowej. (KAN)\nOdchudzanie nie tylko dla kobiet Mężczyźni też powinni o to zadbać Odchudzanie mężczyzn nie jest tak szeroko dyskutowane, jak odchudzanie kobiet. Panowie rzadziej o tym mówią, ale także stosują różne kuracje odchudzające. Dieta dla mężczyzn jest dość często dietą jedynie z nazwy. Panowie nie lubią ograniczać się w jedzeniu, dlatego zamiast zmieniać złe nawyki żywieniowe, wolą zadbać o aktywność fizyczną. Ruch to zdrowie, ale efekty odchudzania z pewnością będą lepsze, jeśli w życiu mężczyzny pojawi się także właściwa dieta. Dieta mężczyzny nie powinna być zbyt restrykcyjna. Kuracja odchudzająca będzie skuteczniejsza, jeśli będzie zgodna z zasadami zdrowego żywienia.\npoziom cukru we krwi), ale i wzmaga apetyt. Jedynym napojem z procentami, które może zostać w zasięgu wzroku jest czerwone wino – a i ono należy spożywać w symbolicznej ilości jednej lampki do obiadu lub kolacji.\nPierwszym, i często jedynym, pomysłem mężczyzn na odchudzanie jest zwiększenie aktywności fizycznej. Ruch to bardzo ważny element każdej zdrowej diety, jednak nie powinien pełnić jej roli. Ćwiczenia na siłowni czy uprawianie sportu z pewnością przyspieszą proces spalania tłuszczów, uregulują metabolizm i zwiększą masę mięśniową. Trzeba jednak pamiętać, że wysiłek domaga się właściwego, zdrowego odżywiania. W przeciwnym razie organizm szybko zmęczy się takim trybem życia. Krótko mówiąc, siłownia to nie wszystko, ważne są także porządki w diecie. Należy je zacząć od wyeliminowania, bądź drastycznego ograniczenia, tych produktów, które są nie tylko wysokokaloryczne, ale i niezdrowe. Są to w pierwszej kolejności tłuste mięsa i wędliny, śmietana i tłuste sery, ziemniaki, białe pieczywo, słodkie napoje i słodycze. Warto postawić na owoce i warzywa w dużej ilości, produkty mleczne (jogurty, kefiry, maślanki), ryby, chude mięso, ciemne, pełnoziarniste pieczywo, kasze i inne produkty bogate w błonnik. Bezpieczne odchudzanie dla mężczyzn to czasowa wojna z alkoholem. Także piwem, które ma ogromny wpływ na odkładanie się tłuszczu. Piwo ma nie tylko dużo kalorii (trzy puszki to aż 700 kcal!) i wysoki indeks glikemiczny (znacznie podnosi\nBrzuch to część ciała, z którą mężczyźni mają największy problem. To on tyje najszybciej i to jego najtrudniej odchudzić. Przepisem na odchudzanie brzucha jest nie tylko zdrowe odżywianie, ale i zestaw ćwiczeń, wspomagających przemianę materii i wzmacniających mięśnie brzucha. Są to głównie ćwiczenia tlenowe (także jazda na rowerze, bieganie z marszem, pływanie) i wzmacniające (na przykład popularne „brzuszki”). Na początku walka z nadwagą nie będzie łatwa. Mięśnie brzucha po dłuższym okresie mało aktywnego trybu życia są zwiotczałe i niezbyt silne, ale regularny trening pomoże poprawić kondycję i wygląd. Dobrym pomysłem jest zapisanie się na siłownię, gdzie pod okiem doświadczonego trenera można nauczyć się, jak prawidłowo wykonywać poszczególne ćwiczenia. Ma to duże znaczenie zwłaszcza podczas robienia „brzuszków”. Niewłaściwe ich wykonywanie może obciążać kręgosłup i zamiast pomóc, zaszkodzić. Warto pamiętać, że wysiłek włożony w bezpieczne odchudzanie pójdzie na marne, jeśli zabraknie konsekwencji i dobrych nawyków. Zakończenie diety nie powinno być powrotem do dawnych zwyczajów – w taki sposób można szybko osiągnąć efekt jojo. Źródło: portal.abczdrowie.pl\nINFORMACJA O SZPITALU Szpital Specjalistyczny im. Jędrzeja Śniadeckiego w Nowym Sączu posiada ponad 100–letnią tradycję świadczenia usług medycznych. Obsługiwani są pacjenci z regionu Sądecczyzny, jak również całej Polski w 17 oddziałach szpitalnych i 8 poradniach specjalistycznych. Historia szpitala rozpoczyna się w roku 1906, kiedy to powstał pierwszy nowoczesny miejski szpital w Nowym Sączu. Powstały\nwtedy 4 oddziały (chirurgiczny, wewnętrzny, położniczy i zakaźny), a do dyspozycji pacjentów oddano 92 łóżka. Od tamtego czasu szpital był regularnie rozbudowywany i modernizowany. Obecnie w skład szpitala wchodzi aż 17 oddziałów szpitalnych, 18 poradni specjalistycznych, własna baza diagnostyczna (z nowoczesnym sprzętem medycznym takim jak: wielowarstwowy tomograf komputerowy, mammograf, aparaty rentgenowskie, czy ultrasonograf z efektem Dopplera).\nWykonaj badania profilaktyczne – warto! Dbając o swoje zdrowie, warto być na bieżąco z jego stanem, dzięki temu szybciej i łatwiej możemy się wyleczyć. Dzisiejsza medycyna nie tylko leczy. Głównym jej celem jest zapobieganie, czyli profilaktyka. Oto badania, o których wykonaniu nie można zapomnieć. Badania profilaktyczne, inaczej prewencyjne lub screeningowe są przeprowadzane w celu jak najszybszego wykrycia choroby. Dotyczą one całej populacji lub zawężonych grup tzw. grup wysokiego ryzyka np. badanie siatkówki oka w kierunku retinopati u osób z cukrzycą. Wykrycie choroby we wczesnym stadium to nie tylko większa szansa na przeżycie pacjenta. To również zmniejszenie kosztów leczenia, które są nieporównywalnie większe w porównaniu z kosztami kompleksowych i szerokich badań profilaktycznych. Ważnym aspektem jest również zmniejszenie cierpień pacjentów i ich rodzin.\nGDZIE I KOMU? Niestety wciąż wiele osób termin „badania prewencyjne” zna jedynie z rozmów o tematyce medycznej prowadzonych\nw audycjach radiowych czy telewizji. Jak pokazują statystyki wciąż bardzo mała część populacji korzysta z badań profilaktycznych, które są nieodpłatnie realizowane w ramach programów profilaktycznych prowadzonych przez Narodowy Fundusz Zdrowia oraz przez Ministerstwo Zdrowia. Przywilej bezpłatnych badań na najgroźniejsze obecnie choroby mają wszyscy ubezpieczeni. Badania te można wykonać zgłaszając się do dowolnego zakładu opieki zdrowotnej, który podpisał umowę z NFZ na udział w programie. Może to być przychodnia czy poradnia specjalistyczna.\nZagrożenie rak szyjki macicy\nzaburzenia rozwojowe płodu choroby odtytoniowe\nSpirometria RTG Badanie ciśnienia oka\nchoroby odtytoniowe, rak płuc jaskra\nDziś szpital posiada aż 545 łóżek, to prawie 6 razy więcej niż na początku jego powstania. Średnio w ciągu roku przyjmowanych jest prawie 30 000 pacjentów.\nINNOWACYJNY SZPITAL Od kilku lat w szpitalu prowadzony jest proces restrukturyzacji i ciągłej rozbudowy. Regularnie pozyskiwane są fundusze z dotacji europejskich na rozwój obiektów i ich funkcjonowania.\nDla kogo? kobiety w wieku 25-59, raz na 3 lata kobiety w wieku 50-69 lat, raz na 2 lata kobiety w ciąży powyżej 35. roku życia osoby palące w wieku 40-65 lat osoby palące powyżej 40. roku życia osoby powyżej 35. roku życia osoby powyżej 50. roku życia, raz na rok mężczyźni powyżej 50. roku życia, raz w roku\nNAGRODY I WYRÓŻNIENIA Wyróżnienie w Ogólnopolskim Konkursie Medycznym Perły Medycyny. *** Od listopada 2011 roku zostało oddane do użytku nowoczesne lądowisko dla helikopterów, które jest położone w samym sąsiedztwie kompleksu szpitalnego.\nSzpital położony jest w pobliżu centrum miasta, przy ul. Młyńskiej. Więcej szczegółowych informacji na: www.szpitalnowysacz.pl\nFestiwal Integracyjny pełen atrakcji Niewątpliwie będzie to największe wydarzenie integracyjne na Sądecczyźnie od lat. W dniu 3 czerwca w Nowym Sączu i Starym Sączu rozpocznie się Małopolski Festiwal Osób Niepełnosprawnych. Będzie to druga część festiwalu, którego początek zaplanowano w Krakowie. Już od czternastu lat w stolicy Małopolski organizowane jest cykliczne wydarzenie, znane pod nazwą „Kocham Kraków z wzajemnością”. Przez te wszystkie lata inicjatywa zdążyła wrosnąć w stały kalendarz imprez oraz w ludzką świadomość. Niemal każdy, kto ma kontakty z którąkolwiek organizacją pozarządową wspierającą środowiska osób niepełnosprawnych i ich rodzin – uczestniczył chociaż jeden raz w tej znanej już nie tylko w Małopolsce inicjatywie o charakterze integracyjnym. Niektóre aktywności realizowane podczas festiwalu przeszły już do legendy. Dziś już nikt nie dziwi się, gdy słyszy, że ludzie poruszający się na co dzień na wózkach inwalidzkich potrafią skakać na spadochronach, potrafią także z powodzeniem nurkować. Małopolski Festiwal Osób Niepełnosprawnych otwiera dla uczestników – bramy muzeów, Kopalni Soli w Bochni i Wieliczce, wiele innych atrakcyjnych miejsc, które w tych dniach przepojonych ideą integracji można zwiedzać zupełnie za darmo. W roku bieżącym, dzięki zaangażowaniu prezydenta Nowego Sącza Ryszarda Nowaka oraz radnych wojewódzkich – festiwal po raz pierwszy w historii wyjdzie poza granice Krakowa i okolic. Niektóre z zaplanowanych atrakcji będą odbywać się w Nowym Sączu i Starym Sączu. Zainteresowanie chętnych, chcących wziąć udział w festiwalu przerosło przewidywania organizatorów. Miejsca noclegowe dla uczestników sądeckiej edycji festiwalu zostały zarezerwowane już w pierwszym dniu rekrutacji. Impreza potrwa przez trzy dni od 3 do 5 czerwca. Będzie to wielkie święto integracji. W pierwszych dniach maja, w obecności radnej województwa Marty Mordarskiej i pełnomocnika prezydenta ds. osób niepełnosprawnych Leszka Langera, podpisy pod umową przyznającą dofinansowanie złożyli wicemarszałek Wojciech Kozak i prezydent Ryszard Nowak. – Jeżeli chodzi o osoby niepełnosprawne w subregionie sądeckim, to jestem przekonany, że wiele osób, dla których niedostępne były do dnia dzisiejszego jednostki kultury i w szerokim znaczeniu miasto, skorzysta z tej ciekawej\ninicjatywy – mówił wicemarszałek Wojciech Kozak. – Dziękuję radnej województwa Marcie Mordarskiej, która była inicjatorką projektu i to na tyle skuteczną, że prawdopodobnie w niedługim czasie kolejne subregiony będą miały podobne festiwale dla niepełnosprawnych.\n– Mam nadzieję, że to będzie nowy cykl i tradycja, by organizować dni dla osób niepełnosprawnych w Nowym Sączu, na Sądecczyźnie i w całej Małopolsce. Zaczynamy jako pierwsi w ramach inicjatywy małopolskiej. Wierzę, że program będzie atrakcyjny\ni ciekawy dla tego środowiska, a my będziemy się starać, by z roku na rok było coraz lepiej – deklarował prezydent Nowego Sącza. Program sądeckiej części festiwalu opracował zespół pod kierownictwem pełnomocnika prezydenta Miasta Nowego Sącza Leszka Langera. W pierwszym dniu odbędzie się duża spartakiada sportowa. Niepełnosprawni uczestnicy festiwalu będą rywalizować w konkurencjach halowych, w turnieju tenisa stołowego, w turnieju pływackim, w zawodach na ściance wspinaczkowej, a także w zawodach biegowych na terenach Miasteczka Rowerowego. Specjalne puchary dla zwycięzców ufundowali: Marszałek Województwa Małopolskiego – Marek Sowa, Prezydent Miasta Nowego Sącza – Ryszard Nowak oraz Burmistrz Starego Sącza – Jacek Lelek. Drugiego dnia odbędzie się wiele pięknych wydarzeń nawiązujących do historii regionu. Na dziedzińcu klasztoru Sióstr Klarysek uczestnicy festiwalu obejrzą spektakl o życiu Świętej Kingi, będą mieli także niebywałą okazję obejrzeć najcenniejsze skarby klasztorne, m.in. wielowiekowe starodruki, wyroby rzemiosła i rękodzieła sprzed stuleci. Spod murów klasztornych, ulicami Starego Sącza w kierunku Ołtarza Papieskiego wyruszy maraton, którego zwycięzcy otrzymają Koronę Świętej Kingi. Przy Ołtarzu Papieskim odbędą się warsztaty modelarskie i plastyczne. Będzie prowadzona także dyskusja na temat Jana Pawła II, papieża pielgrzyma, papieża orędownika pokoju, papieża szerzącego ideę integracji. Na koniec panelu dyskusyjnego, jego uczestnicy\nnapiszą na ponad stu kartkach apel o pokój na świecie. W wolnym czasie będzie można zwiedzać Muzeum Jana Pawła II znajdujące się we wnętrzu Ołtarza Papieskiego. W godzinach wieczornych, w niebo na starosądeckich błoniach wzlecą latawce wykonane przez osoby niepełnosprawne, zostanie także wypuszczonych ponad sto balonów, do których będą przyczepione kartki z apelem o pokój. Wydarzeniom tym będzie towarzyszyć pokaz lotniczy modeli, miniatur samolotów. Zapraszamy wszystkich chętnych do obejrzenia tych pokazów lotniczych, przy Papieskim Ołtarzu dla dzieci zostanie rozłożona duża, nadmuchiwana zjeżdżalnia, z której będzie można korzystać za darmo. Wieczorem – zwycięzcom Biegu o Koronę Świętej Kingi zostaną wręczone puchary i wspomniana już korona. Dekoracji dokona burmistrz Starego Sącza – Jacek Lelek. W trzecim dniu festiwalu – na uczestników czeka mnóstwo regionalnych atrakcji w Parku Etnograficznym i Miasteczku Galicyjskim w Nowym Sączu. Od godzin porannych będzie można zwiedzać skansen, a chętni wezmą udział w warsztatach: garncarskim, malowania na szkle, wyrobu ozdób regionalnych. Od godzin południowych, w Rynku Miasteczka Galicyjskiego na scenie prezentować się będą zespoły teatralne z terenu całej Małopolski, których obsadę aktorską stanowią w większości osoby niepełnosprawne. Atrakcją dnia będzie otwarty koncert rodzinny dla wszystkich mieszkańców regionu. Na scenie wystąpi z nowym repertuarem, ale także ze znanymi piosenkami Majka Jeżowska. Dzieci, podobnie jak w Starym Sączu będą mogły bawić się na bezpłatnie udostępnionej nadmuchiwanej zjeżdżalni. Na płycie Rynku Miasteczka Galicyjskiego zostaną rozstawione stoiska z wyrobami warsztatów terapii zajęciowej z terenu Małopolski, będzie można zaczerpnąć także konsultacji u specjalistów z obszaru rehabilitacji, medycyny, psychologii. Będzie można poczęstować się pieczoną kiełbasą i innymi regionalnymi przysmakami. Zapraszamy do udziału w festiwalowych atrakcjach wszystkich mieszkańców Sądecczyzny. Zdrowych i niepełnosprawnych. Niech przez te trzy dni na całą Małopolskę rozpłynie się przesłanie integracji szerzonej w naszym regionie. Więcej informacji na temat festiwalu można uzyskać w Urzędzie Miasta Nowego Sącza oraz z plakatów i ogłoszeń.\nM AT E R I A Ł P R O M O C YJ N Y S TA R Y S ĄC Z\nLato w Starym Sączu z muzyką i tradycją Od czerwca do września 2013 r. w Starym Sączu realizowane będą imprezy łączące ofertę kulturalną i edukacyjną dla mieszkańców pogranicza polsko–słowackiego oraz turystów. Prezentacje zaplanowano też w Barcicach i Gołkowicach. Gmina Stary Sącz uzyskała (poprzez EUROREGION „TATRY”) dofinansowanie ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego „Program Współpracy Transgranicznej Rzeczpospolita Polska – Republika Słowacka 2007 – 2013” na realizację projektu „Stary Sącz – Lewocza letnie spotkania z muzyką i tradycją”. Całkowita wartość projektu 39.790,50 EUR, dofinansowanie z EFRR wynosi 33.821,93 EUR, współfinansowanie z budżetu państwa 3.979,05 EUR. W ramach projektu odbędzie się w Starym Sączu szereg autonomicznych, rozpoznawalnych imprez kulturalnych, stanowiących kompleksową ofertę kulturalną i edukacyjną. Zaprezentowane zostaną pieczołowicie pielęgnowane obrzędy ludowe i tradycyjne, regionalne potrawy kuchni polskiej i słowackiej. Wystąpią zespoły folklorystyczne, kapele weselne, orkiestry dęte, młodzieżowe zespoły taneczne oraz znakomici soliści. Dużą atrakcją projektu będzie organizowany przez Gminę Stary Sącz po raz piąty na starosądeckim Rynku, cieszący się uznaniem wystawców i odbiorców „Jarmark Rzemiosła” (nawiązujący do głośnych, dawnych jarmarków w Starym Sączu, a także w Lewoczy).\nSpotkanie, poznanie, współpraca Projekt jest przyczynkiem do niwelacji niedostatecznych powiązań i kontaktów mieszkańców pogranicza polsko–słowackiego oraz związanych z tym stereotypów, które są główną barierą rozwoju współpracy transgranicznej. Wszystkie imprezy w ramach projektu będą okazją do bliższego, mniej formalnego spotkania osób z obu stron granicy. Efektem będzie lepsze wzajemne poznanie i zrozumienie, a także zachęta do współpracy między poszczególnymi grupami społecznymi i podejmowanie nowych partnerskich inicjatyw. Projekt podtrzymuje\nwspółpracę w ramach projektu wykazują aktywność w życiu społeczno–kulturalnym i efektywne wykonywanie zadań własnych, w tym integrację w środowisku osób niepełnosprawnych. Jednostki samorządu terytorialnego uczestniczące w projekcie prezentują i oferują pozytywny wizerunek oraz dbałość o tradycję i wzrost wartości kulturowych.\nKoncerty, pokazy, warsztaty\ntradycję, a jednocześnie ma zwiększać atrakcyjność obu miast – gmin i wpływać na aktywizację społeczeństwa, pobudzać lokalne inicjatywy i wzmacniać kontakty transgraniczne. Umożliwiać dotarcie do kultury i tradycji pogranicza niedostatecznie znanych poszczególnym grupom społecznym i turystom.\nDla mieszkańców i dla turystów Docelowymi grupami oddziaływania i wpływu projektu będą mieszkańcy obszaru pogranicza polsko–słowackiego, turyści, właściciele obiektów obsługi ruchu turystycznego, organizacje pozarządowe, jednostki samorządu\nterytorialnego. Mieszkańcy dostają propozycję atrakcyjnego spędzania wolnego czasu, zachętę do wzrostu aktywności, promocję ginących zawodów, tradycji i obyczajów, wiedzę o sąsiadach (partnerach projektu) wpływającą na wzrost świadomości i tolerancji oraz wzmocnienie postaw proeuropejskich. Turyści skorzystają z oferty kulturalnej podnoszącej atrakcyjność odwiedzanego obszaru, wpływającą na wzrost zadowolenia, chęć przedłużenia pobytu i zachętę do ponownych odwiedzin. Przedsiębiorstwa obsługi ruchu turystycznego zyskują atrakcyjną propozycję dla swojej oferty. Organizacje pozarządowe poprzez\nW ramach projektu odbędą się autonomiczne, rozpoznawalne imprezy kulturalne: „Powitanie lata”– 9 czerwca (prezentacja dorobku artystycznego szkół pogranicza, występy zespołów folklorystycznych, grup tanecznych, solistów); „Kuchnia Pogranicza”–22–23 czerwca (pokaz na starosądeckim Rynku potraw kucharzy z Polski i Słowacji, jedna potrawa słowacka będzie przygotowywana przez kucharza polskiego, jedna polska przez kucharza słowackiego, degustacja oraz występy zespołów folklorystycznych z Polski i Słowacji, w ramach tej propozycji zostanie wydany „Mini Przewodnik Kulinarny” z przepisami potraw „Kuchni Pogranicza” w języku polskim i słowackim); „Festyn rodzinny w Gołkowicach”– 7 lipca (integracyjne spotkanie i zabawa mieszkańców, występy zespołów artystycznych dziecięcych i młodzieżowych oraz pokazy\nStary Sącz - Lewocza\nletnie spotkania z muzyką i tradycją 3URMHNWZVSyá¿QDQVRZDQ\_SU]H]8QLĊ(XURSHMVNą](XURSHMVNLHJR)XQGXV]X5R]ZRMX5HJLRQDOQHJRRUD]]EXGĪHWXSDĔVWZD ]DSRĞUHGQLFWZHP(XURUHJLRQXÄ7DWU\_´ZUDPDFK3URJUDPX:VSyáSUDF\_7UDQVJUDQLF]QHM5]HF]SRVSROLWD3ROVND±5HSXEOLND6áRZDFND\ntaneczne, z udziałem zespołu ludowego ze Słowacji); „Koncert orkiestr dętych” – 21 lipca (o charakterze przeglądu, z udziałem orkiestr z powiatu nowosądeckiego i orkiestr z Lewoczy); „Zwyczaje i obrzędy ludowe naszych sąsiadów” 28 lipca (prezentacja zwyczajów i obrzędów ludowych partnera słowackiego, przy muzyce i tańcach); „Spotkanie integracyjne”–4 sierpnia (warsztaty artystyczne dla osób niepełnosprawnych z Polski i Słowacji, festyn rodzinny oraz wystawa); „Koncert kapel weselnych”– 18 sierpnia (zabawa taneczna z udziałem kapel weselnych z Polski i Słowacji); „Jarmark Rzemiosła”– 24–28 sierpnia (pokaz ginących zawodów, prezentacja ludowego rękodzieła, występy zespołów ludowych polskich i słowackich, impreza bliźniacza odbędzie się w Lewoczy w czasie „Dni Mistrza Pawła”); „Powitanie jesieni”–22 września (prezentacja dorobku artystycznego szkół, występy zespołów folklorystycznych, grup tanecznych, solistów). Zapraszamy gorąco! Atrakcje gwarantowane! Szczegółowe informacje o poszczególnych imprezach będą pojawiały się na afiszach oraz na stronie internetowej projektu\n– www.letniespotkania.eu Referat Rozwoju Lokalnego i Promocji Urzędu Miejskiego w Starym Sączu, maj 2013 roku\nBoisko pod nadzorem KO N T R OW E R S J E . Czytelnik z Poręby Małej zwrócił nam uwagę na problem związany z boiskiem do gry w piłkę nożną przy Szkole Podstawowej nr 17. Mężczyzna jest oburzony, że teren zamykany jest na głucho w momencie, kiedy szkoła kończy pracę. – Dlaczego z boiska nie można udostępnić mieszkańcom, dzieciom które chcą sobie pograć popołudniami? – pyta za naszym pośrednictwem podkreślając zarazem, że w Porębie dzieci i młodzież nie mają większej alternatywy na spędzanie czasu popołudniu. Dyrektor placówki Mieczysława Nieć nie kryje zaskoczenia krytyką. Zapewnia, że już od dłuższego czasu przy każdej nadarzającej się okazji nauczyciele i zarząd placówki zachęcają rodziców i uczniów do korzystania z boiska nawet po południu. Jest tylko jedno „ale” – dzieci muszą być pod opieką chociaż jednej\ndorosłej osoby, a chęć skorzystania z boiska należy zgłosić wcześniej, by szkolny dozorca mógł otworzyć bramę. – To nie jest nasze widzimisie. Boisko jest wybudowane z miejskich pieniędzy i miasto rozlicza, w jakim jest stanie. Nie możemy sobie pozwolić, by korzystano z niego bez nadzoru. Tym bardziej, że przykłady z innych szkół podstawowych dowodzą, iż boiska udostępnione bez ograniczeń bardzo szybko są niszczone. Do tej pory zgłosiło się do nas osiem grup, które systematycznie u nas grają nawet w soboty i nie ma żadnych przeciwwskazań, by w ich ślady poszły kolejnych grupy. Trenerzy z naszych miejscowych klubów piłkarskich stale zapraszają do wstąpienia w ich szeregi. W przypadku dzieci, które nie są zrzeszone wystarczy, by opieki podjął się chociaż jeden rodzic – wyjaśnia Nieć. (ES)\nChcesz mieć szybki i wygodny dostęp do „Dobrego Tygodnika Sądeckiego”? Ściągnij gazetę z naszej strony internetowej lub zarejestruj się, by otrzymywać ją e–mailem:\nS P R WAY I L U D Z I E . Takim pieszczotliwym mianem dzieci z pierwszych klas podstawówki nr 21 ochrzciły mężczyzn czuwających nad ich bezpieczeństwem na pasach przy zbiegu ulic Królowej Jadwigi i Poniatowskiego. Równie pozytywne sygnały spływają do redakcji z pozostałych miejsc, gdzie działają specjalnie przeszkoleni więźniowie. Panowie w odblaskowych kamizelkach z wielkimi znakami STOP, w rękach stoją po obu stronach Królowej Jadwigi od godzin porannych do wczesnopopołudniowych. Chyba niewiele osób ze służb drogowych zaskarbiło sobie tak dużą sympatię mieszkańców w tak krótkim czasie. Sympatia jest w pełni uzasadniona i proporcjonalna do wagi pomocy przy przejściu dla pieszych na jednej z najruchliwszych sądeckich ulic. Ze wsparcia i refleksu owych panów korzystają na równi dzieci i osoby starsze, pacjenci Remedium, dzieci z podstawówki i te starsze z gimnazjum na Millenium. – Zawsze się tu denerwowałam, bo samochody jeżdżą tędy bez wyobraźni. Mało który przyhamuje przy przejściu, mimo że tu zaraz fotoradar stoi. Jak się ktoś zatrzyma, to zazwyczaj na obcej\nrejestracji. Nie raz widziałam jak maluchy z ciężkimi tornistrami biegiem przez ulicę gnały – komentuje mieszkanka z Millenium, którą przyłapaliśmy na posyłaniu szerokiego uśmiechu do jednego z opiekunów pieszych. Nie przeszkadzał jej fakt, że mężczyzna jest więźniem przechodzącym resocjalizację. – A co to komu przeszkadza? Lepiej, że tu z ludźmi coś pożytecznego robią niż siedzą w celi. Nie widziałam żeby któryś z nich kiedykolwiek coś głupiego zrobił – kwituje. – Tylko żeby ich na wakacje nie zabrali, bo szkoły zamknięte będą, ale dzieci między osiedlami na boiska i plac zabaw ganiają. Szef Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego Waldemar Olszyński nie ukrywa satysfakcji. To pod jego okiem szkoliło się dziewięciu osadzonych w sądeckim Zakładzie Karnym, z których dwóch działa teraz właśnie przy Królowej Jadwigi. – O tym gdzie stoją te osoby, decydował Miejski Zarząd Dróg i Straż Miejska. Czy będziemy szkolić kolejnych więźniów? Decyzja należy do dyrekcji Zakładu Karnego, podobnie jak ta, ile czasu więźniowie będą mogli pełnić swoje funkcje. Na pewno nie jest\nto związane z rokiem szkolnym i jeśli będzie taka potrzeba, to będą działać też w wakacje – spekuluje optymistycznie dyrektor. Rzecznik prasowy więzienia Łukasz Chruślicki z góry zastrzega: – W założeniu więźniowie mieli zakończyć swoją pracę z końcem czerwca. Poza tym są to ludzie z bardzo niskimi wyrokami i cześć z nich już w najbliższym czasie zakończy odbywanie kary. Ale jeśli będzie taka potrzeba i dobra wola ze strony instytucji współpracujących przeszkolimy następnych. Jednak szkolenie jest czasochłonne – więźniowie muszą nauczyć się podstaw pierwszej pomocy i zdać państwowy egzamin ze znajomości przepisów ruchu drogowego. Jednocześnie do zakładu karnego napływają pochwały i pozytywne sygnały ze strony społeczeństwa, że panowie stają na wysokości zadania. Szczególnie w okolicy cmentarza komunalnego, przy Szkole Podstawowej nr 15 i na wspomnianej ul. Królowej Jadwigi, gdzie bezpieczne przejście przez jezdnię graniczyło czasem z ekwilibrystyką. Chruślicki przypuszcza, że ci więźniowie, których będzie można skierować do pracy jeszcze w wakacje, będę działać właśnie tam. EWA STACHURA\ne n l a n o j s e f o r P ń e l p e i c O y m e t Sys W BEZSPOINO\nEŃ L P E I C O W MÓ YCH SYSTE\nOd gospodarki wszystko się zaczyna R O Z M OWA z JAROSŁAWEM GOWINEM posłem Platformy Obywatelskiej. – Panie ministrze, chciałem Pana zaskoczyć pytaniem, o którym szepta sądecka Platforma, że przyjechał Pan do Nowego Sącza budować struktury pod wybory samorządowe, a Pan tego nawet nie ukrywał podczas spotkania z przedsiębiorcami. Szuka Pan kandydatów do Sejmiku Wojewódzkiego? – Szukam dobrych kandydatów do Sejmiku, ale szukam ich nie po to, by budować alternatywne listy, tylko po to, aby ziemia sądecka miała tam jak najlepszą reprezentację.\nSą tutaj świetni radni z PO – mój serdeczny przyjaciel Leszek Zegzda, jest inny z moich przyjaciół Zygmunt Berdychowski, ale wiele na to wskazuje, że te wybory dla Platformy będę w Małopolsce trudne. Dlatego trzeba, aby nasze listy były jak najmocniejsze. Dodam, że mnie się świetnie współpracuje ze środowiskiem przedsiębiorców sądeckich, dlatego w ich gronie powiedziałem, że powinni wyłonić swoich przedstawicieli na różne listy. – Szuka Pan raczej ludzi reprezentujących biznes, niż „zawodowych polityków”? – Uważam, że przedsiębiorcy są solą polskiej ziemi. Na Sądecczyźnie powinno to wybrzmieć szczególnie mocno, bo to region, który tętni przedsiębiorczością. Jestem tu na zaproszenie\nprezesa Fakro Ryszarda Florka, ale jest tu wiele innych firm, które są uznanymi markami. Byłoby zatem dobrze, aby przedsiębiorcy mieli swoją reprezentację w samorządzie. – Ktoś mądry powiedział: „gospodarka głupcze”, a pewnie nie tylko sądeccy przedsiębiorcy narzekają, że ich głos bardzo słabo dociera do polityków. – Mają rację. Niestety my politycy za słabo wsłuchujemy się w głosy praktyków. Trochę jest w tym winy samych przedsiębiorców i mówiłem o tym na spotkaniu. Przedsiębiorcy ciągle nie potrafią się zorganizować. Np. nauczyciele mają potężne, wpływowe związki zawodowe. A przecież to przedsiębiorcy powinni wziąć na siebie odpowiedzialność za…\n– …chciał Pan powiedzieć „za losy kraju”, ale mogłoby to za mocno zabrzmieć? – Za losy kraju też. Tak jak pan powiedział – politycy powinni sobie wywiesić nad łóżkiem ten cytat z Billa Clintona: „gospodarka głupcze”. Od gospodarki wszystko się zaczyna. Jeśli nie będzie rozwoju gospodarczego, nie będzie pieniędzy na szkoły, na kulturę, na pomoc społeczną. Dlatego dziś najważniejszym zadaniem dla każdego polityka jest wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw. – Panie ministrze, ale wszyscy to mówią – trzeba wspierać małych i średnich. Miałem wrażenie, że Pana zaraz rozboli głowa od słuchania o problemach polskich przedsiębiorców.\nPiotruś Pan w MOKu MOK w Nowym Sączu zaprasza do Sali Widowiskowej, 25 maja, g.17, na premierę spektaklu „Piotruś Pan” w wykonaniu Grupy Teatralnej „Cudoki–Szuroki” w reżyserii Małgorzaty Stobierskiej. „Piotruś Pan” to kolejna premiera "Cudoków Szuroków". Opowiada historię małego chłopca z Nibylandii, który pewnego dnia zjawia się z wróżką Dzwoneczkiem\nw mieszkaniu trójki rodzeństwa: Wandy, Janka i Michała. Piotruś zabiera dzieci na swoją magiczną wyspę, na której przeżywają niesamowite przygody. Barwne, z wartką akcją przedstawienie, z wieloma piosenkami, zapewnia nie tylko rozrywkę, ale uczy dzieci przyjaźni, odpowiedzialności i dokonywania dobrych wyborów w jeszcze „niedorosłym życiu”. (MOK)\n– Głowa mnie nie rozboli. Nie tylko będąc ministrem starałem się aktywnie działać na rzecz rozwoju polskiej przedsiębiorczości. W ubiegłym roku Polska została uznana przez Bank Światowy za globalnego lidera, jeśli chodzi o wprowadzanie zmian dla poprawy warunków prowadzenia działalności gospodarczej. Głównie w oparciu o reformy, które ja wprowadziłem w wymiarze sprawiedliwości. Mówię o tym, nie po to, żeby się chwalić, ale po to, żeby pokazać, że da się coś zrobić. Nie jesteśmy skazani na tkwienie w marazmie. Rozmawiał WOJCIECH Molendowicz (Wykorzystano fragmenty wywiadu dla Regionalnej Telewizji Kablowej).\nWarto zobaczyć 23 MAJA\nX MCK Sokół, g.19, I Dni Kultury Żydowskiej, „Aj waj! czyli historie z cynamonem...” Spektakl w wykonaniu Grupy Adama Kmity X CKiS "Sokół" w Starym Sączu g.17:30, Stowarzyszenie Rodziców, Przyjaciół Dzieci i Osób Niepełnosprawnych „Promyk” z siedzibą w Podegrodziu zaprasza na przedstawienie "Szelmostwa lisa Witalisa".\n48 Rajd Rowerowy PTTK o/Beskid i KTR zapraszają młodzież szkolną i dorosłych do uczestnictwa 48 „Rajdzie Rowerowym o Puchar Ziemi Sądeckiej” z zakończeniem w dniach 30 maja i 1 czerwca w ZS w Piątkowej. Zapisy w siedzibie PTTK Rynek 9, tel.18/44374 57 oraz na mecie rajdu 31 maja do g.13. Szczegółowe informacje Wiesław tel. 519 862 447 oraz pod adresem http://beskid.pttk.pl/regulamin–48–rajdu–rowerowego/\nX MOK, g. 8, „Przebudzenie”, Przegląd Małych Form Teatralnych. X Płyta Rynku w Nowym Sączu, Kiermasz Staroci, 25–26 maja, g. 9–17. W czasie kiermaszu występy zespołów z Pałacu Młodzieży i MOK. X Rynek w Nowym Sączu, g.17–19, Pastelowe, PAKCHOWACZE, Akcja zintegrowana z VI Biennale Pasteli, Kameralna akcja plenerowa w czasie, której powstaną pastelowe domki – chowacze. Kartonowe budynki zestawione ze sobą stworzą przestrzenny pastel. (w razie niepogody warsztaty zostaną przeniesione do budynku galerii BWA SOKÓŁ) X Galeria BWA Sokół, g. 17– 19:50, Historia Techniki Pastelu na przełomie IX i XX w. oraz współczesnej roli tego medium malarskiego. Międzynarodowa debata\nX ENE, DUE, RABE… DAWNE GRY I ZABAWY Dzień Dziecka w Sądeckim Parku Etnograficznym i Miasteczku Galicyjskim, g.9–14. W programie m.in.: pomagamy w gospodarstwie – pokazy i warsztaty zajęć wiejskich. Bawmy się! Gry i zabawy. Teatrzyk kukiełkowy „Nowe szaty króla”, Teatr Każdej Sztuki kukiełki z łyżek drewnianych – warsztaty, lekcje kaligrafii.\nX Hala Sportowa MOSiR, „TUPTUŚ 2013” im. Janusza Głuca, XIV Międzyszkolny Turniej Tańca Towarzyskiego, g.10–13.\n340 młodych karateków w Limanowej Ogólnopolski Turniej Karate Kyokushin Dzieci One World One Kyokushin – Limanowa 2013r. 25 maja w hali sportowej przy Zespole Szkół Samorządowych nr 3 w Limanowej odbędzie się kolejna edycja Ogólnopolskiego Turnieju Karate Kyokushin Dzieci "One World One Kyokushin", którego organizatorem jest ARS Klub Kyokushinkai z Limanowej. W tym roku na limanowskim tatami, w myśl idei "One World One Kyokushin", w konkurencjach kata i kumie będzie rywalizowało ponad 340 młodych karateków z blisko 30 polskich miast. Warto podkreślić, że limanowski turniej, którego pomysłodawcą jest sensei Arkadiusz Sukiennik gromadzi przedstawicieli różnych światowych organizacji Karate Kyokushin, którzy w sportowym duchu i wzajemnego poszanowania rywalizują ponad podziałami w myśl idei Kyokushin. Gościem honorowym turnieju będzie „ojciec polskiego Kyokushin” shihan Andrzej Drewniak – 8 dan, wiceprezes Polskiego Związku Karate, sekretarz generalny Kyokushin World Federation, jedyny Polak, który był osobistym uczniem (uchi deshi) twórcy stylu Kyokushin – Sosai Masutatsu Oyama. Honorowy patronat nad tegorocznym turniejem objęli: Przewodniczący Sejmowej Komisji Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki – poseł Ireneusz Raś, starosta limanowski – Jan Puchała, burmistrz Limanowej – Władysław Bieda, wójt gminy Limanowa – Władysław Pazdan oraz prezes Międzynarodowego Stowarzyszenia Policji (IPA) Region Limanowa – Jarosław Pachut. Młodzi zawodnicy rozpoczną rywalizację o godzinie 9, oficjalne otwarcie turnieju – godzina 14.\nPięć tubek żelu, 10 bananów i pół tysiąca kilometrów\nDla policjanta z Nowego Sącza nie był to jednak najdłuższy dystans w życiu przejechany jednorazowo na rowerze. W 1988 r. brał udział w jeździe 24–godzinnej. W ciągu doby przejechał wówczas 750 km rywalizując z aktualnym mistrzem świata w tej dyscyplinie. Na trasie z Budapesztu do Krakowa żartów nie było, o czym świadczy www.visegradmaraton.info\nśrednia prędkość zwycięzcy – 37 km/h na dystansie ponad pół tysiąca kilometrów, czyli tempo takie samo, jak na typowym wyścigu, kiedy trzeba przejechać „ledwie” 100–150 km. – Szczerze mówiąc nie bałem się ani dystansu, ani jazdy nocą, ale bałem się własnej ambicji i tego, że za bardzo – mówiąc po kolarsku – przypalę się na początku i potem to się zemści – opowiada Dariusz Bulanda. – Na szczęście ten scenariusz się nie sprawdził, choć pierwsze 100 km pokonałem w czasie 2,31 godz. czyli trochę za szybko, bo zapłaciłem za to pierwszymi skurczami. Na szczęście potem było już tylko lepiej, choć przygód i drobnych kryzysów nie brakowało. Najlepszy dowód, że rywalizację, w której\nFOT. JULIA WOŁODŹKO, WROCŁAWSKA GAZETA KOLARSKA\nKolarz z Nowego Sącza Dariusz Bulanda w niedzielę punktualnie o godz. 11, po 17 godzinach i 50 minutach zakończył w Krakowie na 48. miejscu Wyszehradzki Rajd Rowerowy. Rajd tylko z nazwy, bo tak naprawę był to wyścig. Wyścig na ultradystansie – kolarze pokonali 533 km przez Węgry, Słowację, Czechy i Polskę.\nSports 23 VI\nFestival rajd Nordic Wal lk king Walking w Rytrze dystan nss dystans ok.10 km – start sspod hotelu Perła Połu łudnia. Południa.\nod d godz.10.00 d 10 00 festyn sportowy w Rytrze – konkurencje sprawnościowe dla drużyn rodzinnych na stadionie pod hotelem Perła Południa w Rytrze. Dla uczestników zapewniamy posiłek, pamiątkowe koszulki a dla najlepszych nagrody. Organizatorzy Sponsorzy p y\nProjekt Visegrad Sports Festival współfinansowany jest ze środków Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego (Visegrad Fund)\nwystartowało 155 kolarzy, skończyło tylko 84 osób. Konieczność jazdy nocą miała swoje słabe strony. Sądecki kolarz – z zawodu policjant – o godzinie czwartej nad ranem, sam wylądował na komisariacie w czeskim mieście Frydek Mistek.\nsztafeta mar sztafeta maratońska marrato ato ońsk ńskka 42,195 km na trasie trrasi asi siee Visegrad Maratonu Mara atonu – start o godz. 9.00 9.000 z Podolińca, Podoliiń ńca ńc ca a, meta w Rytrze. Dla D uczestników uczestnikó ków ów w zapewniamy: nocleg no w hotelu w Vysnych Rużbachach w sobotę 22.06.2013 i pasta party, koszulki i medale meeda dal d alle pamiątkowe, posiłek na mecie, nagrody dla dla najlepszych. najlep naj jlep epszy szyych ch. h\nDariusz Bulanda – na pierwszym planie – podczas wiosennego wyścigu w Trzebnicy.\n– O ile na Węgrzech i na Słowacji trasa były bardzo dobrze oznaczona i zabezpieczona, to nie można tego samego powiedzieć o Czechach i Polsce – opowiada Dariusz Bulanda. – We Frydku Mistku straciłem ok. pół godziny z powodu\nsłabo oznakowanej trasy. Nocą nie było na ulicach nikogo, by zapytać o drogę, więc musiałem znaleźć posterunek policji, żeby się dowiedzieć, jak jechać dalej. Niebezpiecznie było też w okolicach Żyliny, kiedy w ciemnościach trzeba było pokonywać stromy zjazd pełen dziur i żwiru po zimie. Słowacka policja spisała się na medal ostrzegając o niebezpieczeństwie. Wszystko dobrze się skoczyło, bez choćby jednego defektu. Wszyscy kolarze obowiązkowo musieli być zaopatrzeni w światła, co jest nietypowe w kolarskich wyścigach. Dariuszowi Bulandzie na całej trasie towarzyszył własny wóz serwisowy z zapasowymi kołami, jedzeniem, piciem i ciepłą odzieżą kolarską na nocne chłody. Nad ranem temperatura spadła poniżej 10 stopni, co nie było dobre dla rozgrzanych mięśni. – Na szczęście zapasowych kół nie potrzebowałem, z auta dostawałem tylko jedzenie i picie, żeby nie tracić czasu w strefie bufetu – opowiada sądecki kolarz. Na dystansie 533 km posilił się: 5 tubkami żelu energetycznego, 4 batonami, 10 bananami i wypił 8 bidonów napoju energetycznego o pojemności 0,7 litra każdy. Jak przyznaje, zsiadając w Krakowie z roweru nie czuł jednak zmęczenia. Dzień później, w niedzielę, w Nowym Sączu wybrał się nawet na 70–kilometrowy trening z kolegami, kilku pozostawiając za plecami. Wicemistrz Polski policjantów z 2006 r. jest jednak dobrze przygotowany do sezonu. Łącznie z wyszehradzkim rajdem przejechał już w tym roku ponad 6 tys. km. – Wielki szacun i uznanie dla wszystkich, którzy ukończyli rajd – podkreśla Bulanda. – Widziałem na trasie wielu kolarzy, którzy już na terenie Polski, czyli niedaleko od mety, zsiadali z rowerów, bo nie dali rady dalej jechać. (BICZI)\nGiełda nie tylko dla pań\nWarto się żenić!\nR O Z DA J E M Y B I L E T Y. Pierwsze 20 osób, które przyjdą do naszej redakcji w piątek, od godz. 10, otrzyma podwójne zaproszenie na VI Międzynarodową Wystawę i Giełdę Minerałów, Skamieniałości i Wyrobów Jubilerskich „MINERAŁY I BIŻUTERIA”. Impreza, podczas której zaprezentuje się kilkudziesięciu wystawców z kraju i zagranicy, potrwa od soboty (23 maja godz. 10–18) do niedzieli (godz. 10–17) w hali sportowej MOSiR przy ul. Nadbrzeżnej 34 w Nowym Sączu. Przywiezione przez nich skarby będzie można nie tylko oglądać, ale wiele z nich również zakupić.\nA TO C I E K AW E . Znajdzie się tam figura Afrodyty, specjalna ławeczka, cytaty z literatury i drzewa zasadzone przez nowożeńców. W Muszynie powstaje Ogród miłości. Znajdzie się w miejscu, gdzie obecnie znajdują się ogrody sensoryczne. Każda para, która pobierze się w Muszynie, będzie mogła zasadzić tam drzewo. Do wyboru będą trzy gatunki: platan, buk czerwony i rajskie jabłuszka. Każde z nich ma być opatrzone łańcuszkiem i kłódką. Będą zawierać imiona nowożeńców i ich datę ślubu.\nWystawiane będą nieobrobione skały i minerały pochodzące z całego świata: agaty, jaspisy z Brazylii i Afryki , obsydian z Meksyku, kwarce z inkluzjami, turkusy, agaty z Ameryki Północnej, ametysty, turmaliny, nefryty, korale, perły, onyksy z Azji, opale z Australii, krzemień pasiasty, bursztyn, chryzopraz, sfaleryt z Polski i Europy. – Jak wiadomo człowiek już od prehistorycznych czasów wyrabiał narzędzia, ozdoby z różnych kamieni. Przypisywał im również właściwości magiczne i lecznicze. Na giełdzie będzie też bardzo liczna grupa producentów biżuterii. Wykorzystują oni w swoich wyrobach minerały, łącząc je w sposób artystyczny z metalami szlachetnymi i drewnem, tworząc kolczyki, pierścionki, korale, naszyjniki, bransolety, które można nabyć po atrakcyjnych cenach – dlatego giełda cieszy się olbrzymią popularnością wśród pań – mówi Elżbieta Wolska, organizatorka giełdy. Skamieniałe szczątki flory i fauny liczące miliony lat są dowodami rozwoju życia na ziemi. Na wystawie będzie można zobaczyć lub nabyć takie okazy paleontologiczne jak amonity, belemnity, trylobity, jeżowce, szczątki organizmów zwierzęcych i roślin zatopionych w bursztynie w formie inkluzji. Reprezentowana bogato będzie również fauna: preparowane zwierzęta mórz tropikalnych, muszle. – Giełda jest atrakcją dla młodzieży i dorosłych, pasjonatów tego R\n– Para otrzyma kluczyk do kłódki, będzie mogła wracać do tego miejsca i pielęgnować swoje drzewo – mówi Jan Golba, tematu, jak i laików, gdyż jest wspaniałą okazją do poszerzenia wiedzy o świecie oraz rozwoju zainteresowań. Dla młodzieży stanowi żywą lekcję geografii, biologii, geologii, chemii, a także inspiruje do rozwoju zainteresowań, które w sposób\npożyteczny mogą wypełnić czas wolny – dodaje organizatorka, która dla młodzieży szkolnej przygotowała niespodziankę – w sobotę zorganizowane grupy uczniowskie wraz z nauczycielem mają wstęp bezpłatny. (RSTO)\ngaty, turmaliny, bursztyny, opale, róże pustyni, „złoto głupców”, amonity, zęby dinozaurów, skamieniałe paprocie i araukarie, stromatolity, muszle Wenus, korale, perły - to pochodzące z całego świata SKARBY Ziemi. Naszyjniki, kolczyki, bransolety, wisiory, pierścionki, wyroby jubilerskie ze srebra, złota i kamieni, zegary, lampy, obrazy, wazony z kamieni naturalnych - oryginalne wyroby w atrakcyjnych cenach wprost od producentów.\nkażdy znajdzie tutaj dla siebie coś ciekawego\nZAPRASZAMY SERDECZNIE VI GIEŁDA MINERAŁÓW, SKAMIENIOAŁOŚCI I BIŻUTERII\nburmistrz Muszyny. – W ogrodzie będą kamery, które uwiecznią tę chwilę. Liczę, że dzięki temu przybędzie ślubów w uzdrowisku. 5–hektarową powierzchnię ogrodów sensorycznych podzielono na strefę smakową, dotykową, zapachową, słuchową, wzrokową i dźwiękową. Znajduje się tam również wieża widokowa, z której można podziwiać górskie krajobrazy, między innymi Tatry. Władze Muszyny zamierzają rozbudować ogrody do powierzchni przynajmniej 10 hektarów. Mają się tam w przyszłości pojawić również stawy rekreacyjne. (MC)\nwww.dts24.pl Wszystkim, którzy wziĊli tak liczny udziaá we Mszy Ğw. i uroczystoĞciach pogrzebowych\nNaszego Ukochanego MĊĪa i Ojca ĝgP\nSzczĊsnego Wojciecha ĩÓàCIēSKIEGO serdeczne Bóg zapáaü Szczególne sáowa podziĊkowania kierujĊ lekarzom ordynatorom; Agnieszce Michalczyk, Jackowi SzabliĔskiemu, personelowi medycznemu ze Szpitala Specjalistycznego im. J. ĝniadeckiego Oddziaáu Onkologii i Chirurgii Onkologicznej w Nowym Sączu\nul. Nadbrzeżna 34 - Hala MOSiR Sobota - godz. 10:00 - 18:00 Niedziela - godz. 10:00 - 17:00\nza okazane w tych ciĊĪkich dla nas chwilach wspóáczucie, serce,wsparcie, sáowa otuchy i bezinteresowną pomoc, która tak wiele dla nas znaczyáa i pomogáa przetrwaü najtrudniejszy czas rozstania Jadwiga ĩóáciĔska z Rodziną\nDTS 20-21 (133-134) 23 maja 2013