Przedawkowanie insuliny - Wylecz.to\nInsulina została wprowadzona jako lek na cukrzycę w roku 1922 i do naszych czasów pozostaje jedyną metodą terapii dla pacjentów, którzy całkowicie utracili zdolność samodzielnej regulacji cukru we krwi. Jest to lek wyjątkowo dobrze tolerowany, jednak – jak każdy – może prowadzić do pewnych działań niepożądanych. Do efektów ubocznych insuliny należą m.in. wzrost masy ciała, insulinooporność, reakcje miejscowe i alergiczne.\nPodstawową rzeczą, jaką należy wiedzieć o insulinach obecnych aktualnie na rynku jest to, że dostępnych jest wiele ich rodzajów. Preparaty różnią się pod względem pochodzenia oraz sposobu działania – co ma znaczenie przy rozpatrywaniu ich potencjalnych efektów ubocznych.\nAktualnie bardzo rzadko spotyka się insuliny odzwierzęce starszej generacji – uzyskiwane z trzustek wołowych lub wieprzowych – choć nadal niektóre firmy posiadają je w swojej ofercie. Zdecydowana większość obecnie spotykanych preparatów to efekt inżynierii genetycznej – czyli „ludzkie“ cząsteczki insuliny, uzyskane poprzez wszczepienie genów kodujących hormon do genomu drożdży lub bakterii. Tak „przeniesione“ geny mogą ulegać także pewnym celowym modyfikacjom, co nieco zmienia ich działanie, dostosowując lek do potrzeb chorych w konkretnych sytuacjach (insuliny rekombinowane).\nPoza kryterium pochodzenia („ludzkie“ lub „odzwierzęce“), insuliny dzieli się ze względu na kinetykę działania:\nanalogi szybko działające,\ninsuliny krótko działające,\ninsuliny o pośrednim czasie działania,\nWszystkie powyższe kryteria podziału są ważne, gdyż różne rodzaje insulin mogą dawać różne działania niepożądane z różną częstością.\nDziałania niepożądane insuliny – ogólne informacje\nPierwsza rzecz, jaką należy powiedzieć o insulinie, to: jest to lek wyjątkowo dobrze znoszony przez pacjentów. W przeciwieństwie do większości środków farmakologicznych, insulina nie jest dla naszego organizmu cząsteczką „obcą“, a naturalnie występującym hormonem – co przekłada się na bardzo wysoką tolerancję wśród chorych.\nOgólnie efekty uboczne insuliny można podzielić na:\nreakcje miejscowe związane z zastrzykami,\nInsulina jest aktualnie podawana w formie zastrzyków podskórnych – mimo intensywnych badań nad znalezieniem alternatywnych metod aplikacji. Ponadto, liczba miejsc, w które można skutecznie (i wygodnie) podawać iniekcje, jest ograniczona – zazwyczaj „kłuje się“ skórę brzucha w okolicach pępka, przednią powierzchnię ud, zewnętrzną powierzchnię ramienia, skórę pod łopatką oraz pośladki. Oczywiście, jak widać – nie każda z tych lokalizacji jest dostępna, jeżeli podaje się zastrzyk samodzielnie.\nNiestety, powtarzane iniekcje w tych samych lub bardzo zbliżonych lokalizacjach prowadzą do uszkodzenia tkanki podskórnej – stan ten określa się jako lipodystrofię. Zmiany mogą mieć charakter zgrubień i zniekształceń, a w poważniejszych postaciach – zaników tkanek.\nWystąpienie lipodystrofii zależy w pewnym stopniu od fizjologii konkretnego pacjenta – u jednych pojawi się ona łatwiej, u innych trudniej. Jednak podstawową metodą profilaktyki, zalecaną rutynowo przy każdym wdrożeniu terapii insuliną, jest regularne zmienianie miejsc wkłucia tak, aby dać tkance podskórnej czas na regenerację, zanim ulegnie ona ponownemu urazowi. W większości przypadków, ta metoda jest wystarczająca, aby uniknąć uszkodzeń.\nNadwrażliwość na insulinę jest w obecnych czasach rzadkością – było to częste powikłanie insulin zwierzęcych, które (w oczywisty sposób) były dla ludzkiego organizmu bardziej „obce“ niż białka produkowane metodami inżynierii genetycznej. Tego rodzaju efekty uboczne mogą mieć najczęściej charakter wysypki – cięższe reakcje alergiczne są w tym wypadku w zasadzie niespotykane.\nW przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości na insulinę, z reguły pomaga zmiana preparatu na inny – biorąc pod uwagę mnogość dostępnych produktów, takie zmiany mogą być robione wielokrotnie, do ustąpienia wszelkich niedogodności.\nWzrost wagi po rozpoczęciu terapii insuliną jest efektem, który wynika bezpośrednio z fizjologicznego działania hormonu, które polega na przekształcaniu glukozy w glikogen oraz tkankę tłuszczową.\nW wielu przypadkach pewien wzrost masy ciała po rozpoczęciu terapii jest objawem pozytywnym, gdyż oznacza, że organizm powraca do równowagi metabolicznej, która była zaburzona w obliczu niedoboru insuliny w organizmie. Patologiczny, znaczny przybór dodatkowych kilogramów jest rzadko spotykany przy stosowaniu nowoczesnych preparatów analogowych – i jest możliwy do opanowania poprzez zastosowanie odpowiedniej diety oraz dopasowanie dawkowania leku.\nInsulinooporność jest to stan, w którym organizm „przyzwyczaja się“ do insuliny i przestaje na nią reagować – co zmusza pacjenta do przyjmowania coraz większych dawek dla utrzymania tego samego poziomu cukru we krwi. To zaburzenie może wynikać zarówno z nieprawidłowo prowadzonej terapii, jak i z powstawania przeciwciał przeciwko insulinie.\nNieprawidłowa terapia polega zazwyczaj na braku zmiany trybu życia – głównie chodzi o ilość przyjmowanych kalorii. Zawsze należy pamiętać, że leczenie cukrzycy zaczyna się od wdrożenia tzw. zdrowego trybu życia, a samo przyjmowanie leków nie wystarczy. Jeżeli ilość i/lub obfitość spożywanych posiłków jest zbyt wysoka – dla opanowania poziomu cukru konieczne jest przyjmowanie dużych dawek insuliny, co prowadzi do rozwoju insulinooporności.\nCzasami jednak oporność na insulinę nie wynika z błędów terapeutycznych – zdarza się, że organizm zaczyna traktować lek jako „coś obcego“ i wytwarza niszczące go przeciwciała. Taki efekt jest trudny do przewidzenia, jednak – szczęśliwie – zazwyczaj problem rozwiązuje w tej sytuacji zmiana preparatu na inny.\nNa czym polega przedawkowanie insuliny?\nJak większość leków, insulinę można przedawkować – co może prowadzić do poważnego zagrożenia dla chorego, ale w większości przypadków daje się opanować bez większych problemów.\nPrzedawkowanie insuliny nasila jej spodziewane działanie, polegające na obniżeniu poziomu cukru – co prowadzi do spadku glikemii poniżej minimalnego akceptowanego poziomu. Stan ten nazywa się hipoglikemią i wymaga pilnej interwencji.\nNa szczęście większość cukrzyków doskonale zna objawy hipoglikemii i potrafi szybko wyczuć, że dzieje się coś nieprawidłowego. Większy problem pojawia się z reguły, jeśli chory ma zaburzoną świadomość (np. w stanie upojenia alkoholowego), doznaje hipoglikemii podczas snu lub ma zaburzone odczuwanie objawów niskiej glikemii.\nU większości pacjentów, hipoglikemia objawia się w postaci:\nniepokoju, poddenerwowania – do agresji włącznie,\ngłodu (czasami bardzo nasilonego – tzw. „wilczy głód“),\nprzyspieszonego bicia serca,\nzaburzeń świadomości – ostatecznie śpiączki.\nPrzedawkowanie insuliny – postępowanie\nJeżeli chory jest w stanie przyjmować pokarmy, stosuje się zazwyczaj zasadę „15+15“ – czyli przyjmuje on 15 g węglowodanów prostych (np. 2-3 kostki cukru, kilka twardych cukierków, szklanka soku lub słodzonego cukrem napoju, itp.) i mierzy swój poziom cukru we krwi za 15 minut. Jeżeli zmierzony cukier jest niższy niż wcześniejszy pomiar – ponownie przyjmuje się węglowodany. Te działania powtarza się do stabilizacji lub wzrostu poziomu cukru. W tym momencie powinno się przyjąć lekki posiłek, zawierający węglowodany złożone (np. kanapka, batonik).\nJeśli przez kilka pomiarów nie udaje się zahamować spadku poziomu cukru, powinno się rozważyć wezwanie pogotowia ratunkowego lub skorzystanie z pilnej pomocy lekarskiej.\nJeśli osoba w stanie hipoglikemii ma zaburzoną świadomość lub nie jest w stanie przyjmować pokarmów – należy natychmiast wezwać pogotowie ratunkowe, gdyż najprawdopodobniej konieczne będzie podanie glukozy dożylnie.\nWielu cukrzyków posiada także przy sobie jednorazowe strzykawki z glukagonem, który w takiej sytuacji można podać domięśniowo (w udo), aby zabezpieczyć chorego do czasu przyjazdu pomocy – strzykawka jest zazwyczaj umieszczona w jaskrawopomarańczowym plastikowym pudełku, a w środku znajduje się ilustrowana instrukcja, jak zastosować lek.\nTagi: wzrost masy ciałainsulinoopornośćprzedawkowanie insulinydziałania niepożądane insuliny\nCiąża u kobiety chorej na cukrzycę wymaga szczególnej uwagi, zarówno ze strony personelu medycznego jak i samej pacjentki. Nieprawidłowo leczona cukrzyca w ciąży przyczynia się do wzrostu śmiertelności i zachorowalności okołoporodowej...\n17. października, 2014\nWole tarczycy (guzkowe i miąższowe)\nNadmierne owłosienie u kobiet – przyczyny i leczenie\nzaburzenia miesiączkowania libido objawy menopauzy cukrzyca hormonalna terapia zastępcza infekcje intymne niedoczynność tarczycy menopauza rak piersi bezsenność choroby wątroby antykoncepcja choroby tarczycy otyłość zaburzenia erekcji nadmiar wody w organizmie zdrowa dieta grzybica paznokci rak sutka zespół policystycznych jajników niepłodność nadciśnienie tętnicze grzybica pochwy migrena reumatoidalne zapalenie stawów nadpotliwość stwardnienie rozsiane nadwaga nadczynność tarczycy osteoporoza


690,00 Cena: 455,00\nBiClick 4.0/0.5 Dąb...\nFirma Tarkett jest światowym liderem w produkcji innowacyjnych rozwiązań podłogowych dla wszystkich pomieszczeń w domu: sypialnie, łazienki, salony, biura domowe, przedpokoje, pokoje dla dzieci i kuchnie. Oferujemy szeroki wybór podłóg drewnianych, wykładzin winylowych z rolki, luksusowych płytek winylowych i podłóg laminowanych. Staramy się tworzyć wysokiej jakości rozwiązania podłogowe, aby pomóc Ci zaprojektować zdrowsze i przyjazne przestrzenie.\nTarkett - Heritage Oak 41007001\nW przeszłości uważano, że surowe drewno dębowe nie nadaje się na podłogi, ponieważ ma zbyt wiejski klimat.\nTarkett - Heritage Oak 41007009\nW przeszłości uważano, że surowe drewno dębowe nie nadaje się na podłogi, ponieważ ma zbyt wiejski klimat. Dziś jest wysoko cenione, a im więcej pęknięć, sęków i odmian koloru, tym lepiej!\nTarkett - Heritage Oak Chalk White 7870067\nHeritage słoje drzewne podkreślono za pomocą szczotkowania i barwienia oraz zabezpieczono naturalnym olejem typu hardwax, aby podkreślić piękne detale nadające niepowtarzalny charakter każdej desce.\nTarkett - Heritage Oak Old Brown 41007004\nTarkett - Heritage Oak Urban Gray 41007007\nTarkett - Play Oak Charcoal Plank 7876106\nPodłogi z kolekcji Play mają niepowtarzalny charakter i niebanalną kolorystkę. Dzięki zastosowaniu nowych technologii pozwalających uzyskać doskonalsze powierzchnie i odcienie każda deska z kolekcji...\nTarkett - Prestige Oak 7877048\nW kolekcji Prestige podkreślono naturalny charakter i wewnętrzną siłę drewna, które z łatwością znosi próbę czasu.\nTarkett - Prestige Oak White Sand 7877046\nTarkett - Pure Oak Antique Plank 7876018\nW kolekcji Pure wyeksponowano autentyczność natury, wzbogacając i zachowując ponadczasowy charakter podłóg z drewna dębu, klonu, brzozy, jesionu i orzecha.\nTarkett - Pure Oak Nature Plank 7878002\nTarkett - Pure Oak Nature Plank XT 7877027\nDzięki wysokiej jakości, trwałości i zakorzenieniu w tradycji te gatunki drewna nigdy nie wyjdą z mody.\nTarkett - Pure Oak Nature TreS 7870061


Czy przez alkohol można stać się impotentem? – Kaszubski park miniatur Czy przez alkohol można stać się impotentem? - Kaszubski park miniatur\nCzy przez alkohol można stać się impotentem?\n21 kwietnia, 2021/ Potencja, Zdrowie/\nJaki wpływ na męską sprawność seksualną wywiera alkohol? Podobne pytania zadaje sobie bardzo wielu mężczyzn. Zdarza się, że panowie spożywają napoje alkoholowe zawsze przed stosunkiem seksualnym. Uważają bowiem, że jest to zdecydowanie najlepszy afrodyzjak na świecie. Niestety, w rzeczywistości spożywanie alkoholu niesie za sobą bardzo negatywne skutki. Bardzo częste spożywanie alkoholu prędzej czy później prowadzi do tego, że mężczyzna stanie się impotentem. Wpływowi alkoholu na męską potencję poświęciliśmy poniższy artykuł.\nSeks i alkohol – czy to jest dobre połączenie?\nDla wielu osób seks i alkohol to najlepsze możliwe połączenie. Zwłaszcza, jeżeli dany mężczyzna nie ma odpowiedniego doświadczenia w stosunkach intymnych, przez co jest dość mocno zestresowany zbliżeniem, które wkrótce ma nastąpić. Alkohol powoduje, że stajemy się rozluźnieni, odprężeni oraz zapominamy o swoich codziennych troskach. Każdy z nas po spożyciu alkoholu jest także znacznie odważniejszy. Niestety, mężczyźni stosujący alkohol w sposób systematyczny i długotrwały zmagają się z zaburzeniami erekcji. Alkohol oddziałuje bardzo negatywnie także na kobiety. Warto wiedzieć, że alkohol u kobiet powoduje, że spada u nich znacząco libido, przez co całkowicie mogą one stracić zainteresowanie sferą seksu. Czy niska potencja dotyczy wyłącznie alkoholików? Niekoniecznie. Warto wiedzieć, że nawet te osoby, które co do zasady nie są od alkoholu uzależnione, po zastosowaniu wspomagacza w postaci trunku alkoholowego, mogą mieć problem z odbyciem satysfakcjonującego stosunku seksualnego. Alkohol sprawia, że odbycie stosunku w rzeczywistości nie jest łatwiejsze, a wręcz przeciwnie – o wiele trudniejsze.\nOdbieranie bodźców po alkoholu\nAlkohol sprawia, że działanie ośrodkowego układu nerwowego zostaje znacząco zaburzone. Człowiek w znacznie mniejszym stopniu reaguje na docierające do niego bodźce z zewnątrz – także te seksualne. Gdy mężczyzna wypije kilka piw, osiągnięcie stanu erekcji może być prawdziwym wyzwaniem. Widok jego kobiety nie będzie już tak pociągający jak wcześniej. Dotyk także będzie słabo wyczuwalny lub stłumiony. Odczuwanie seksualnej przyjemności po spożyciu alkoholu jest trudne.\nMężczyzna, który wypije nawet niewielką ilość alkoholu, może mieć naprawdę duży problem z podnieceniem się, a następnie z osiągnięciem i utrzymaniem wzwodu przez wystarczająco długi czas. Kolejna kwestia polega na tym, że testosteron, męski hormon płciowy, który odpowiada za popęd płciowy, jest metabolizowany przez wątrobę. Jednocześnie należy pamiętać o tym, że funkcjonowanie tego narządu w wyniku spożywania nadmiernych ilości alkoholu także zostaje zaburzone. Alkohol powoduje zatem, że stężenie testosteronu we krwi ulega znacznemu zmniejszeniu. Wszystko to sprawia, że procesy związane z uzyskiwaniem erekcji nie przebiegają tak, jak należy. Do ciał jamistych prącia nie napływa tyle krwi, ile potrzeba, przez co mężczyzna nawet gdy uzyska wzwód, może mieć ogromny problem z jego utrzymaniem.\nJak piwo osłabia sprawność seksualną?\nKażdy z nas lubi czasem wypić jedno piwo lub dwa. Należy jednak pamiętać o tym, że spożywanie piw w nadmiarze może spowodować znaczny spadek libido u mężczyzn. Dlaczego? Piwo produkuje się z szyszek chmielowych. Te z kolei zawierają w swoim składzie lupulinę. Jest to substancja, która powoduje, że ośrodki seksualne w mózgu zaczynają działać mniej wydajnie. To prowadzi do tego, że popęd płciowy mężczyzny jest zdecydowanie mniejszy. Lupulina przyczynia się również do obniżenia ciśnienia krwi oraz ma właściwości nasenne. Osoby, które często sięgają po złocisty trunek, rzadko mają ochotę na seks.\nCzym skutkuje uprawianie seksu po alkoholu?\nUprawianie seksu po alkoholu wielu osobom wydaje się rewelacyjnym pomysłem. Jesteśmy przecież wtedy odważniejsi oraz zrelaksowani. Nie mamy już żadnych zahamowań. W początkowej fazie działania alkoholu naczynia krwionośne ulegają rozszerzeniu, dzięki czemu mężczyzna nie ma trudności z uzyskaniem wzwodu. Stan upojenia alkoholowego sprzyja podejmowaniu nieodpowiedzialnych decyzji. Uprawianie seksu w tym stanie może spowodować, że zarazimy się chorobą przenoszoną drogą płciową, zdradzimy swoją partnerkę czy w długotrwałej perspektywie nabawimy się impotencji.\nCzy marihuana źle działa na erekcję? Obalamy mity!\nCzym jest Spedra?\nZłamanie penisa – jakie mogą być jego przyczyny, symptomy i sposoby leczenia?\nNie musisz być ekspertem aby kupić tabletki na potencje. …\nDuży problem i proste rozwiązanie, zapraszamy do dyskusji\nKaszubski park miniatur Copyright © 2021.


Finlandia - co i jak wokół Zatoki Botnickiej - JANKO\nPrzed każdym wyjazdem przeczesujemy internet w poszukiwaniu potrzebnych informacji o danym kraju. Tak i teraz. No i… Nie zamierzając łowić ryb ani wynajmować sprzętu wędkarskiego, ani domku nad jeziorem, ani łodzi do rybałki, ani nie potrzebując opisów łowisk, no to niewiele informacji można z internetu „wyłowić”. Przewodnik o Finlandii też jakby o połowę cieńszy niż zwykle. Dopiero będąc w Finlandii, zrozumieliśmy, że kraj jest rajem dla wędkarzy i w dużej mierze turystyka kręci się wokół tego tematu.\nZobacz też: zdjęcia z Finlandii Helsinki\nSŁYNNE FIŃSKIE JEZIORA\nSuomi – oryginalna nazwa Finlandii – pochodzi od słowa „suo” – moczary, bo jak mówi stare fińskie powiedzenie: Bóg, tworząc świat, zapomniał w Finlandii oddzielić ziemię od wody. Finlandia to kraj o ogromnej ilości jezior, ogromnej ilości lasów, dzikiej przyrodzie i chłodnym, deszczowym klimacie. Do tego bagna, torfowiska, podmokłe łąki. I bogate życie owadów człekożernych.\nJärvi-Suomi, czyli Pojezierze Fińskie to wysoczyzna (do 355 m), na której znajduje się blisko 55 tysięcy jezior. Największe – Saimaa, czwarte co do wielkości w Europie, ma ponad 4 tys. km². Jeziora są połączone rzekami, kanałami, przesmykami. Aż grzech nie wykorzystać takich możliwości, więc spławia się nimi drewno. I łowi ryby, nie zapominajmy! Jeziora i potoki są obfite w różne gatunki ryb. Do krajobrazu dokładają się tysiące zielonych wysepek, półwyspów, zatoczek i płycizn.\nJeziora są zarośnięte, dostęp do ewentualnych plaż w dużej mierze z terenów prywatnych lub ośrodków. Często brzegi są wysokie, zalesione, skaliste, bagniste, zarośnięte trzciną, tatarakiem, pałkami wodnymi. Kraina jezior rzeczywiście piękna, dzika i cicha. Ma to swój klimat. Odmienny, ale swój :). I pełen komarów i meszek. Na pewno raj dla wędkujących. No więc łódkę, sprzęt do wędkowania i domek można wynająć z palcem w nosie. Doszukać się rzetelnych opisów w necie – nieco trudniej.\nNI TO SZWECJA NI ROSJA\nFinlandia jest dość specyficzna jak na kraje skandynawskie. Jak dla nas – trochę trąci Szwecją, trochę Rosją. Trudno, żeby było inaczej, skoro Finlandia znajdowała się pod panowaniem szwedzkim przez 560 lat, a pod rosyjskim 108. Do tej pory w zachodniej i południo-zachodniej części kraju miejscowa ludność ma szwedzkie korzenie i posługuje się językiem szwedzkim. Język szwedzki jest uznany jako drugi język urzędowy kraju. Dlatego na tablicach miast podane są na ogół dwie nazwy: szwedzka i fińska. Czuć klimat Szwecji (zwłaszcza, jeśli się właśnie stamtąd przyjechało), domki klasycznie pomalowane w kolorze czerwieni faluńskiej, poukładane, zadbane, ale jednak tak nie do końca skandynawskie. Przemieszane z domami w innym stylu, innych kolorach, czasem murowanych, z większym chaosem dookoła.\nSpod panowania szwedzkiego Finlandia od razu wpadła jak z deszczu pod rynnę w podległość Rosji. Ponad wiek, ale ważny wiek. I trafił się ważny car. Aleksander II Romanow. To bardziej odczuwa się we wschodniej i południowej części kraju. Nazwy ulic w języku fińskim i rosyjskim, pomniki cara, klasyczne radzieckie pomniki robotnicze. Brak tego skandynawskiego klimatu i ładu.\nCała zachodnia i zachodnio-południowa Finlandia jest zdominowana przez „mniejszość” szwedzką, stąd takie flagi.\nSłoneczna Skandynawia – jak w części szwedzkiej wokół Zatoki Botnickiej – skończyła się wraz z przepłynięciem zatoki z Umea do Vaasa w Finlandii. Akceptując niepogodę jako element tutejszego folkloru, pomknęliśmy dalej linią brzegową do Helsinek. I w objęcia komarów i meszek.\nNasza fińska trasa pobiegła mniej więcej tak:\nVaasa -> Pojezierze Fińskie -> Rauma -> Turku -> Hanko -> Ekenas -> Raseborg -> Helsinki.\nCo nas zaskoczyło w takich miasteczkach, jak Rauma, to cisza, pustka, niewiele ludzi, brak pulsu, który nadaje im tętno życia. Aż za cicho i za pusto jak na tak stare i cenne historycznie miejsca. Rauma to po Turku drugie najstarsze fińskie miasteczko. Leży w zachodniej części kraju. Została założona w 1442. Vanha Rauma – stare miasto to jedno z największych zabytkowych skupisk drewnianej zabudowy w krajach skandynawskich i dlatego zostało wpisane na listę UNESCO.\nCiekawostek jest kilka.\nW 1550, na rozkaz króla szwedzkiego Gustawa I Wazy, z Raumy wyruszyła wyprawa mająca na celu założenie miasta Helsinki.\nMieszkańcy miasta posługują się własnym dialektem języka fińskiego – rauman giäl, który uważany jest przez nich jako odrębny język.\nRauma znana jest z tradycji wyrobu koronek. Co roku w lipcu odbywa się tydzień koronkarski i jest to jedno z najważniejszych wydarzeń w mieście.\n20 km na wschód od Rauma znajduje się Sammallahdenmäki, najsłynniejsze, najstarsze, najbardziej reprezentatywne dla zachodniej kultury brązu cmentarzysko, szacowane na ponad 3500 lat. Kurhany wpisano na listę UNESCO jako pierwszy fiński zabytek archeologiczny.\nPołudniowo-zachodnia Finlandia, ujście rzeki Aurajoki do Bałtyku. Leży tu Turku, najstarsze miasto Finlandii. Nazwa pochodzi od starosłowiańskiego słowa „tǔrgǔ” oznaczającego „rynek, targ”. Bo przez długi czas tutejszy targ był uznawany za najlepszy w południowej Finlandii. To ta fińska nazwa. Bo szwedzka – Abo – oznacza osadę nad rzeką Aurą.\nTurku porównywane jest do Krakowa. Turkowa starówka nie ma szans, by równać się z krakowską, ani zabudową, ani klimatem. Być może porównanie dotyczy faktu, że Turku to miasto studenckie i że kiedyś było pierwszą stolicą Finlandii.\nOd średniowiecza Turku był stolicą kraju w związku ze swoim dobrym położeniem u ujścia rzeki do morza. Dziś jest drugim (po Helsinkach) międzynarodowym portowym węzłem komunikacyjnym Finlandii. W XIV wieku miasto należało do związku miast hanzeatyckich. Znaczną część swojej historii Turku podlegało Szwecji. 80% ludności mówi po szwedzku. W 1809 roku Finlandia przeszła spod panowania szwedzkiego pod rosyjskie, a w 1812 przeniesiono stolicę do Helsinek.\nTurku w jakimś sensie przyczyniło się też do przystąpienia Finlandii do II wojny światowej. W 1941 roku nalot radziecki spowodował takie zniszczenie Turku i okolicznych miast, że Finlandia postanowiła stanąć w wojnie po stronie Niemiec. Za to po wojnie Turku zadzierzgnęło przyjaźń z ówczesnym Leningradem.\nNajbardziej „kultowe” miejsce w Turku, „promenada” nad rzeką Aurajoki.\nLatem nad brzegiem rzeki Aurajoki jest gwarno. Przy brzegach cumują łodzie z barami. Wzdłuż rzeki, przy starych kamieniczkach wrze targ, snują się zapachy fińskiej kuchni. W 2011 roku miasto otrzymało tytuł Europejskiej Stolicy Kultury. Są też zabytki, z których charakterystycznym jest Turun linna, najstarszy w Finlandii zamek z XIII wieku, usytuowany u ujścia Aurajoki do Bałtyku. W centrum miasta, przy Starym Rynku Wielkim (Vanha Suurtori), stoi katedra Turun tuomiokirkko, również z XIII wieku. Popularnością cieszy się wyspa Ruissalo należąca do miasta. Na Europę rozsławia ją coroczny lipcowy festiwal rockowy – Ruisrock festival.\nTurku stanowi zespół miejski, gdyż „wchłonął” pomniejsze, sąsiednie miasteczka, między innymi słynne na całą Finlandię (i oczytaną Europę też) Naantali. Tam, na wyspie Kailo, znajduje się Muumimaailma – park rozrywki poświęcony Muminkom. Obok wioski Mikołaja w Rovanniemi w Laponii jest to największa rodzinna atrakcja Finlandii.\nArchipelag Turku to 20 tysięcy wysp. Podobnie jak w Szwecji, część jest połączona mostami, część dostępna za pomocą bezpłatnych lub płatnych promów.\nHanko to miejscowość i półwysep wciśnięty pomiędzy dwa archipelagi: Turku i Eckenas, gdzieś tak jakoś w połowie drogi między Turku i Helskinkami. Pod koniec XIX wieku miasto zyskało popularność jako sanatorium dla rosyjskiej arystokracji. Teraz Hanko słynie z plaż i widoków z wieży ciśnień na okoliczny archipelag. Sympatyczna miejscowość, ale turystyczna – ma ciekawą marinę powciskaną pomiędzy szkiery, drogi camping i brak miejsc do rozbicia namiotu na dziko (każde dogodne miejsce ma tabliczkę z zakazem biwakowania).\nNiedaleko Hanko znajduje się Archipelag Ekenäs. Jest to park narodowy dostępny wyłącznie za pomocą łodzi. W informacji turystycznej bardzo uprzejmie poinformowano nas, że wynajęcie łodzi z przewodnikiem kosztuje 70 euro na godzinę, a my bardzo uprzejmie podziękowaliśmy za informację. Oczywiście na 100% można załatwić sobie taniej lub inaczej zwiedzanie archipelagu, ale my – pomimo, że znad morza – nie mieliśmy ciśnienia na wodne wędrówki, więc rzuciliśmy okiem na szkiery archipelagu od strony lądu. Pomiędzy najbliższymi, większymi wysepkami można przemieszczać się darmowymi promami. Co większa zatoczka to marina. Prywatne łódki parkują na miejscu, a te do wynajęcia – od rana w morzu. Ląd był nam pisany :). Same miasteczko Ekenäs jest warte uwagi. Ekenäs to jego szwedzka nazwa, fińska to Tammisaari. Znów 80% mieszkańców posługuje się szwedzkim.\nFiński: Raaseporin linna, szwedzki: Raseborgs slott. Średniowieczny zamek. Został zbudowany na wyspie na północnym krańcu morskiej zatoki – przynajmniej tak było ok. 1378r. Jego głównym celem była ochrona interesów Szwecji w południowej Finlandii przed silnym i zagrażającym wówczas Tallinem. Zamek miał różne sprytne zabezpieczenia przed atakiem ze strony morza. W XV wieku zamek już leżał na półwyspie. Poziom wód w zatoce się nieustannie obniżał, w związku z czym coraz trudniej było zbliżyć się do niego za pomocą łodzi. Jest to jeden z głównych powodów, dlaczego zamek stracił na znaczeniu. Swego czasu o kontrolę nad zamkiem walczyli Szwedzi, Duńczycy, a nawet piraci. Zamek został opuszczony w 1553 roku, trzy lata po założeniu Helsinek, które stały się strategicznie ważniejsze. Latem zamek przeobraża się w jedną z największych scen teatralnych open-air w Finlandii. Ruiny zamku można zwiedzać.\nHelsinki to fińska nazwa miasta, Helsingfors po szwedzku i jeszcze Хельсинки po rosyjsku. Trzeba się przyzwyczaić, że nad autostradą pojawiają się na tablicach trzy różne nazwy tego samego miejsca, podobnie z nazwami ulic. Helsinki zrobiły na nas dziwne wrażenie. Bardzo pozytywne, ale z domieszką zakręcenia w postaci, czy to Finlandia, czy Rosja. I o tym i o owym w oddzielnym wpisie Helsinki.


Pakiet bezpieczeństwa Internetu - pełna ochrona Internetu | INEA\nZabezpiecz siebie i swoich bliskich, instalując moduły SAFE i ID Protection\nna komputerach, tabletach i komórkach.\nInternet to źródło nieograniczonych możliwości – to bazy informacji, możliwość spotkania się z bliskimi na odległość i dostęp do różnorodnych form rozrywki.\nKorzystanie z Internetu może się jednak wiązać z licznymi zagrożeniami. INEA zapewnia najlepszą ochronę i daje Ci dostęp do zabezpieczeń Twojego sprzętu przed wirusami, złośliwym oprogramowaniem lub atakami hakerów\nPAKIET BEZPIECZEŃSTWA INEA SAFE?\nINEA SAFE składa się\nz dwóch modułów:\nMODUŁ SAFE5 – na bieżąco skanuje Twoje urządzenia w poszukiwaniu złośliwego oprogramowania, niebezpiecznych aplikacji i szkodliwych treści.\nMODUŁ ID Protection – odpowiada za ochronę tożsamości w Internecie i polega na monitorowaniu, czy w sieci nie krążą dane związane z adresem e-mail podanym przez użytkownika.\nModuły SAFE oraz ID Protection to rozwiązania przygotowane przez renomowanego dostawcę ochrony antywirusowej\nF-Secure SAFE jest zdobywającym nagrody rozwiązaniem do ochrony urządzeń. Ostatnie z rozwiązań zostało wyróżnione nagrodą AV-TEST BEST PROTECTION 2020.\nBlokowanie wirusów i szkodliwego oprogramowania\nWielowarstwowy system zabezpieczeń w czasie rzeczywistym blokuje wirusy, konie trojańskie i inne zagrożenia. Urządzenia i dane osobowe są zabezpieczone zarówno przed istniejącym, jak i nowo powstającym złośliwym oprogramowaniem.\nPodczas korzystania z Internetu nie musisz się martwić, czy otwierasz niebezpieczne witryny. Moduł SAFE ogranicza dostęp do stron ze szkodliwymi treściami. Na podstawie kolorów wyników wyszukiwania możesz unikać niebezpiecznych witryn, nawet ich nie otwierając.\nMonitoruj wycieki danych związanych z Twoim e-mailem, dzięki sprawdzaniu poufnych informacji przypisanych do danego adresu, takich jak numery kart kredytowych, hasła, piny, adres i inne.\nCiesz się bezpieczeństwem podczas zakupów i czynności bankowych online. Funkcja bezpiecznej bankowości wykrywa otwarcie witryny bankowej lub rozpoczęcie procesu płacenia w Internecie i automatycznie uaktywnia ochronę pieniędzy.\nOkreśl zdrowe ramy użytkowania urządzeń przez dzieci. Chroń pociechy przed szkodliwymi treściami w Internecie i ustal czas, przez jaki mogą korzystać z urządzeń.\nZachowana wydajność gier\nZadbaj o bezpieczeństwo, zachowując przy tym wydajność gier i nadawania multimediów dzięki trybowi gier. W tym trybie używane są optymalne ustawienia zabezpieczeń i systemów operacyjnych, które zapewniają płynną rozrywkę.\nZa pośrednictwem Internetu coraz częściej wykonujemy obowiązki służbowe, załatwiamy sprawy urzędowe, robimy zakupy i dokonujemy płatności online. Razem z nowoczesnymi nawykami, nasila się ryzyko cyberprzestępczości.\nNajnowsze badania wykazują, że co trzeci internauta padł ofiarą cyberataku. Pod względem ryzyka związanego z przebywaniem w sieci, Polska znalazła się na trzecim miejscu w rankingu, a aż 37% polskich użytkowników Internetu doświadczyło jakiejś formy cyberataku.\nTożsamość w Internecie to przede wszystkim loginy, hasła, PIN-y oraz wszystkie informacje, które można powiązać z konkretną osobą. Zdarza się, że dane te wyciekają lub są wykradane, a następnie mogą być kupione przez cyberprzestępców i wykorzystane do wyłudzeń lub włamań.\nAż 3 na 5 użytkowników Internetu, których dane były dostępne online zgłosiło, że doświadczyło co najmniej jednego rodzaju cyberataku w ciągu roku.\nZABEZPIECZ URZĄDZENIA TWOJE\nI TWOICH BLISKICH JUŻ DZISIAJ\n0,01 zł za 1. miesiąc. Umowa bez przywiązania. Możliwość wyłączenia w dowolnym momencie.\n1 licencja SAFE\n1 licencja ID Protection\n3 licencje SAFE\n2 licencje ID Protection\n5 licencji SAFE\n10 licencji SAFE\n15 licencji SAFE\n20 licencji SAFE\n*Pakiet dostępny wyłącznie w opcji na telefony komórkowe.\nSzczegóły oferty dostępne w regulaminie promocji i cenniku 2021. Podane ceny są cenami brutto.\nWymagania techniczne Windows\nWymagania techniczne MAC\nZAMÓW PAKIET BEZPIECZEŃSTWA\nZostaw kontakt - oddzwonimy do Ciebie w celu potwierdzenia zamówienia.


co można znaleźć na strychu ... - Strzelcy Kaniowscy - Forum\nco można znaleźć na strychu ...\nForum Strzelcy Kaniowscy - Forum Strona Główna -> Ekwipunek i wyposażenie\nWysłany: Wto 13:26, 09 Maj 2006 Temat postu: co można znaleźć na strychu ...\nOj szczęka mi wypadła ... jakiś koleś sobie odwiedził strych i co znalazł ?\n... polski ckm wz.30\nTen facet miał zupełnie niewiarygodne szczęście. Robic porządek na strychu i znaleźć polski ckm z kampanii wrześniowej w ładnym stanie - marzenie każdego Ja niestety mam na strychu jedynie kurz i pajęczyny od przed wojny\nWysłany: Czw 17:37, 11 Maj 2006 Temat postu:\nWidziałem taki ckm (i nawet w podobnym stanie) w warszawskim sklepie z militariami B-52\nCiekawe czy dało by się go doprowadzić do stanu używalności?\nWysłany: Czw 17:42, 25 Maj 2006 Temat postu: Strych\nJak bylem ostatnio w Polsce to czytalem w faktach ze jakis koles znalazl w domu schowek Armii Krajowej, podobno bylo pare pistoletow, karabinow maszynowych i jakies dokumenty!!!\nAle najlepsze rzeczy to zawsze weterani maja, pare razy spotkalem sie z jakims weteranem tutaj (Monte Cassino, Falaise, Lotnik, AK u nas wszyscy sa)\nktory mial Niemiecki bagnet a nawet czsami jakis pistolet!!!\nWysłany: Czw 18:11, 25 Maj 2006 Temat postu:\nJa to naprawdę zazdroszczę ludziom co pójdą na strych lub do piwnicy i znajdują takie skarby. Chociaż ja u siebie znalażłem niemiecką pieczątke pocztową małe a cieszy\nWysłany: Czw 18:14, 25 Maj 2006 Temat postu:\nWszystko to są pamiątki, bo tym bagnetem zabił pierwszego niemca a ten pistolet zabrał zabitemu przez Niego oficerowi. Często ci ludzie są nie bez powodu przywiązani do tych cennych, dla nich pamiatek i nie pozbędą się ich za nic. Jednakowoż temat jest ciekawy. Ja idziałem u weterana kurtkę mundurową wz. 36 polową i rogatywkę, ale za nic nie chciał ich odsprzedać bo dla niego były najcenniejszą rzeczą jakie miał bo były jego z wojska wrześniowego gdzie służył.\nWysłany: Czw 18:17, 25 Maj 2006 Temat postu:\nMój nauczyciel od plastyki ma kurtke polową oficera polskigo walczącego we Włoszech (dywizja pancerna) na plecach są trzy dziury nie wiem od czego. Jak ktoś zainteresowany to walnę zdjęcia.\nWysłany: Nie 14:20, 18 Sty 2009 Temat postu:\nJa był bym zainteresowany.\nSkąd: Kniatowy 52\nWysłany: Pią 21:31, 05 Cze 2009 Temat postu:\nPanowie na strychu swoim lub sąsiadów można znalęśc wspaniałe fanty. Niech was nie myli .żę budynek ten jest z epoki wczesnego Gomułki lub póżnego Gierka, gdyż znając naszą narodową cechę gromadzenia"wszelkoch rupieci" tzw.graty przenoszone były ze starych budynków do nowych. Wiele eksponatów i to najbardziej ciekawych znalazłem w oborach ,poddaszach naszych wiosek i miast. Nie obiecuję, że znajdziecie TKS lub Vickersa lecz być może.\nWysłany: Pon 1:29, 21 Gru 2009 Temat postu:\nDokładnie. Ja w po wprowadzeniu się do bloku znalazłem w piwnicy kaburę od pistoletu i czapkę pilotkę\nZnajomy zaś na strychu u dziadka szablę kawaleryjską ktorej niestety nie chciał odsprzedać...\nWysłany: Sob 21:34, 27 Mar 2010 Temat postu:\nja znalazłem w piwnicy długi bagnet tylko nie mam zielonego pojęcia czyj ?\nWysłany: Pią 9:13, 02 Kwi 2010 Temat postu:\nWstaw fotki to myślę że koledzy poradzą\nWysłany: Wto 0:01, 12 Paź 2010 Temat postu:\na ja niestety nie mam strychu, bo mieszkam w bloku i nic nie mogę znaleźć a szkoda Zazdroszczę koledze znaleziska, ja to bym chciał znaleźć jakąś starą szable\nWysłany: Pią 14:37, 21 Lis 2014 Temat postu:\nPiękne znalezisko,gratuluję posiadania takiego strychu i jeszcze bardziej takiego eksponatu.Tomasz.\nForum Strzelcy Kaniowscy - Forum Strona Główna -> Ekwipunek i wyposażenie Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)


PORADNIK: Co to jest smartfon i do czego służy [NOWOCZESNE TELEFONY KOMÓRKOWE]\nCo to jest smartfon i do czego służy [NOWOCZESNE TELEFONY KOMÓRKOWE]\nSmartfon to inaczej wyposażona w szereg multimedialnych funckcjonalności komórka. Smartfonami nazywamy telefony komórkowe, które zwykle mają dotykowy ekran, potrafią robić dobrej jakości zdjęcia, kręcić filmy oraz umożliwiają swobodne poruszanie się mobilnym internecie.\nPrzykładami smartfonów są m.in. iPhone, Samsung Galaxy czy produkty HTC.\nDzisiejsze smartfony (czyli sprytne komórki) są nieporównywalnie potężniejsze i szybkie w działaniu. Swymi osiągami technicznymi biją na łeb, na szyję nawet stacjonarne komputery sprzed kilku lat.\nNajlepsze smartfony wciąż jednak nie radzą sobie z pewnym problemem - mianowicie, czasem działania baterii. Ze względu na miniaturyzację baterie w komórkach są coraz mniejsze, a przez to nie tak pojemne, jak potrzebowałyby tego smartfony. Konieczne jest więc codzienne ładowanie nowoczesnych telefonów komórkowych. Dla porównania, kilkuletnia zwykła Nokia potrafiła przeżyć bez ładowania nawet tydzień!\nGDZIE NAJTANIEJ KUPIĆ IPHONE 4S? [PORADNIK]\nJakie smartfony są według Was najlepsze? Jakich smartfonów używacie? Co polecacie?\nAutor: Bloger z pasją o 16:33\nTagi: co to jest smartfon, do czego służy smartfon, jak działa smartfon, najlepszy smartfon 2012, najnowsze smartfony tanio, smartfony, smartrony premiery 2013\nLaura Che 2 grudnia 2013 15:39\nPewnie, że jeśli chodzi o baterię to szału nie ma, ale taka np. Nokia Lumia już nieźle sobie radzi. Oczywiście nie ma co w ogóle porównywać smartfonów do starych 'klawiszowców', ale wielofunkcyjność kosztuje!\nteleKROWA 20 marca 2014 09:29\nTo fakt, wytrzymałość baterii to wciąż największy problem smartfonów. Jednak coraz to nowsze modele mają coraz to lepszą baterię, jak np. modele Samsunga z serii Galaxy.


Amsterdam praktycznie - Cel w podróży\nAmsterdam wcale nie jest przereklamowany, a tego się bałam wybierając się tam na weekend. Miasto tak naprawdę stoi na licznych wysepkach połączonych ze sobą 165 kanałami. Stare poprzechylane kamieniczki, pędzące zewsząd i poprzypinane do wszystkich mostków rowery oraz wąskie uliczki Starego Miasta jeszcze bardziej potęgują niesmowitą atmosferę tego miejsca. Spacerując uliczkami tego wyluzowanego miasta w pełni możemy wdychać jego zapachy, którą dolatują niemalże z każdej kafejki;) Pełno tu turystów z całego świata, spacerujących od atrakcji do atrakcji, natomiast Amsterdamczycy szybko przemykają rowerowymi ścieżkami, głośno dzwoniąc na każdego, kto wejdzie na ich przejazdową trasę.\nPOGODA I KLIMAT W AMSTERDAMIE\nJAK SIĘ DOSTAĆ DO AMSTERDAMU\nDOJAZD Z LOTNISKA DO CENTRUM AMSTERDAMU\nRESTAURACJE I KNAJPKI W KTÓRYCH BYLIŚMY\nCO WARTO ZOBACZYĆ I PRZEŻYĆ W AMSTERDAMIE\nW Amsterdamie mówi się, że są tylko trzy stany pogody: deszcz pada, właśnie przestał i zaraz zacznie padać. I coś w tym jest. Morski klimat miasta jest powodem dość dużej liczby pochmurnych dni. My byliśmy w sierpniu i mieliśmy całkiem ładną pogodę, było nawet sporo słońca, ale parasole czy płaszcze przeciwdeszczowe także się przydały, tak więc warto zabrać ze sobą coś przeciwdeszczowego. A jeśli zapomnicie, w parasol czy płaszcz przeciwdeszczowy można zaopatrzyć się na miejscu. Parasolka kosztuje około 10 EUR (więc sporo), grubszy płaszcz 5 EUR, a cienki 1 EUR. Cienki kupiłam właśnie na miejscu przy zakupie biletów na przejażdżkę wodnym tramwajem.\nLinie LOT: my właśnie skorzystaliśmy z tej opcji. Bilety na długi weekend sierpniowy zakupione w maju w Szalonej Środzie za 183,88 zł za osobę. Można było zastosować pewien myk, czyli dodać dziecko i obniżyć cenę do 80 zł. Potem oczywiście dziecko albo się rozchorowało, albo można je było usunąć w moblinej aplikacji Lufthansy (czy to jeszcze działa, nie wiem).\nNasz lot był poniekąd pechowy. Najpierw zmienili nam gate bez żadnej informacji i kiedy ustawiliśmy się w kolejce do boardingu przez chwilę nawet nie zauważyliśmy, że samolot podstawiony był do Fraknfurtu. Potem kolejna zmiana bramki na drugim końcu lotniska i ponowne oczekiwanie. Do tego pilot stojący z panem technicznym przy silniku nie napawał optymizmem. Kolejne samoloty odlatywały, a my dalej koczowaliśmy przed bramką. Ja oczywiście cała w stresie, wyglądało to na problem techniczny, a w takim przypadku gotowa byłam nawet zrezygnować z lotu. Żeby się nieco uspokoić podeszłam do obsługi naziemnej i zaczęłam wypytywać o przyczyny opóźnienia. Podobno zmienili samolot i kapitan zarządał przeglądu, bo ma takie prawo i mam się nie denerować, bo to bardzo skrupulatny kapitan i na pewno wszystko będzie w porządku. Nie do końca mnie to przekonało, bo ciągle ktoś z załogi kręcił się przy silniku. Po 1,5 opóźnieniu zaczął się boarding, niepewnym krokiem weszłam na pokład i zajęłam swoje miejsce. Po chwili z głośników rozbrzmiał głos kapitana, który potwierdził, że opóźnienie spowodowane jest zamianą samolotu, gdyż tamtem się po prostu zepsuł, ten natomiast jest w pełni sprawny oraz że czekamy jeszcze na ostatniego pasażera! Ostatniego pasażera? Jak to? Czyżby ktoś nie dotarł, przecież mamy konkretne opóźnienie??? O co tu chodzi? Siedzieliśmy tak jeszcze około pół godziny w oczekiwaniu nie wiadomo na co i kiedy już miałam wysiadać kapitan ogłosił start. Było już dwie godziny po czasie planowym. Sparaliżowana zostałam więc na swoim siedzeniu. Towarzystwo siedzące za nami posiadało szczególne poczucie humoru i do końca serwowało nam wytrwane żarty na temat tego, co może się stać. Do końca, bo opóźnienie to nie było jedyne negatywne doświadczenie tego wieczoru. Dziwnie nasza wysokość przelotowa była na wyskości chmur, tak że nic przez okno nie było widać. Po pewnym czasie zaczęły się poważne turbulencje, które przeszły w bardzo poważne, samolotem rzucało na prawo i lewo, dosłownie. Czegoś takiego jeszcze nie przeżyłam. Ludzie krzyczeli, wózki sunęły po przejściu. Ja kompletnie zdrętwiałam, zakrywałam oczy i uszy, i tylko czasem zerkałam na współpasażerów. W końcu pilot podniósł pułap i wzbił się ponad chmury, ale drgania wcale nie ustały. Dopiero może po 15-20 minutach nieco się polepszyło i wtedy znowu zeszliśmy do poziomu chmur, gdzie znowy oczywiście trzęsło. Dopiero nad samym Amsterdamem turbulencje ustały, a samolot gładko wylądał na lotnisku Schiphol.\nRyanair lub Wizzair: do Eindhoven za 78 zł w dwie strony i stamtąd z lotniska autobusem Terravision do centrum Amsterdamu za 158 PLN w dwie strony (38,5 EUR).\nLotnisko Schiphol jest bardzo duże, więc przejście z samolotu do hali przylotów trochę zajmuje. Trzeba się kierować oznaczeniami “All baggage” i wtedy na pewno dojdziemy do wyjścia. Na lotnisku Punkt Informacji czynny jest do późna, my byliśmy tam ok. 21:00 i wszystkie okienka były otwarte. Na lotnisku spokojnie można podładować sobie telefon lub inny sprzęt. W słupkach koło siedzonek ukryte są gniazdka.\nTo jest najlepsza i najtańsza opcja, o czym poinformowała nas pani w Informacji. Bilet kosztuje 5 EUR i niestety na lotnisku nie możemy nabić go na kartę. Do kasy dojdziemy idąc kawałej prosto od Punktu Informacji, mijając kwiaciarnię i potem skręcając w prawo. Pani w okienku jest bardzo miła, zapisuje nam na bilecie godzinę odjazdu, peron oraz przystanek, na którym mamy wysiąść. Pociąg odjeżdża z peronu nr 3, a i wysiąść trzeba na trzeciej stacji Centraal Station. Czas przejazdu to jakieś 15 minut. Ważne! Bilet trzeba skaskować/odbić przed zejściem na peron, na hali oraz przy samym zjeździe poustwawiane są czytniki. Pociągi kursują 24 godz. na dobę co 15 minut w ciągu dnia i trochę rzadziej w nocy. Również dojazd z miasta na lotnisko w nocy jest prosty, a na stacji spokojnie kupimy bilet w kasie (my kupowaliśmy o 1:00 w nocy), gdyż ta czynna jest całą noc. Tutaj można już nabić sobie bilet na kartę OV-chipkaart za 4 EUR. Są także biletomaty. Pociąg na lotnisko w dzień kursuje z peronu 14A o: –:13, –:28, –:43 i –:58. W nocy natomiast odjeżdża z mniejszą częstotliwością oraz z różnych peronów (najlepiej zapytać w kasie lub spojrzeć na tablicę z rozkładem, żeby się upewnić). Pociągi są dosyć obskurne i brudne, co mnie bardzo zdziwiło. Zarówno w jedną, jak i drugą stronę skład wyglądał nieco odrażająco. Za to sam budynek stacji kokejowej robi wrażenie.\nAutobusy odjeżdżają ze stanowiska A7 sprzed hali przylotów nr 2. Linie 197 oraz 370 odjeżdżają do centrum Amsterdamu co 15 minut, a podróż do centrum miasta trwa 25-35 minut, tak więc dwa razy dłużej niż pociągiem. Cena biletu jednorazowego to także 5 EUR. Autobusy Connexxion Airport Hotel Shuttle dowożą podróżnych do ok 55 hoteli w Amsterdamie za darmo.\nlinia nr 370 (Centrum, Zuid)\nlinia nr 192 (Osdorp, Sloten/Nieuw Sloten, )\nlinia nr 300 (Zuidoost)\nTo zdecydowanie najdroższa opcja, jednak jeśli jesteśmy w grupie może sie opłacać. Postój taksówek znajduje się przed terminalem lotniska. Do centrum dojedziemy w 20-30 minut, a koszt taksówki to około 30-40 EUR. Najlepiej na początku ustalić kurs.\nJeśli nocuje się w centrum, to w zasadzie w obrębie starówki można poruszać się na piechotę. My właśnie tak zrobiliśmy. Lepiej przeznaczyć już te pieniądze na przejażdżkę wodnym tramwajem lub dobowy bilet na taki tramwaj (opcja hop in – hop off). Jednak jeśli potrzebujemy przemieszczać się na większe odległości, możemy skorzystać z następujących opcji.\nOV-chipkaart (karta komunikacji miejskiej)\nWsiadając do autobusu czy tramwaju należy taką kartę przesunąć przed specjalnym czytnikiem i ponownie powtórzyć tę czynność przy wysiadaniu. Jeśli tego nie zrobimy system będzie ciągle widział nas jako dalej podróżujących i naliczy większa opłatę. Szczegóły jak to dokładnie działa znajdziecie tu.\n7 days – 168 hours € 32.00\nDodatkowe info z forum Fly4free:\nSprawa jest skomplikowana, bo Holendrzy uznali, że są tak bogaci, że wszystkie zdobycze nowoczesnej cywilizacji, jak choćby integracja taryfowa, mogą sobie odpuścić. Więc jeśli chcesz korzystać z GVB, to zapierniczaj do punktu informacji turystycznej i tam kupisz1-, 2-, 3-, 4- lub 5-dobówkę i za nią nie musisz płacić ani grosza poza ceną nominalną, bo jest nagrana na kartę jednorazową. Możesz też analogicznie kupić 60-minutowy, który dostaniesz u kierowcy. Ale 69 dojedziesz tylko do Sloterdijku (można się oczywiście przesiąść). Jeśli zamierzasz korzystać z różnych przewoźników to w furgonetce Connexxion tudzież tym samym punkcie obsługi kupisz dobówkę regionalną za 14 euro.Natomiast karta sztywna, która kosztuje 7,50, o której pisałem, jest dla jeżdżenia sporadycznego – za każdy przejazd płacisz z kilometra, niezależnie jakim przewoźnikiem.\nAll Amsterdam City Card\nTo specjalny bilet dla turysty, który w jego ramach może korzystać z naziemnej komunikacji miejskiej, wodnych tramwajów oraz ma wolny wstęp do muzeów, oprócz Rijksmuseum.\n24 hours: € 47,00\n48 hours: € 57,00\n72 hours: € 67,00\nBilet dobowy dedykowany także turystom. Obejmuje przejazdy tramwajem, autobusem i metrem oraz pływanie wodnymi tramwajami, a także wstęp do muzeów oprócz Rijksmuseum. Cena to 28,50 EUR. Bilet na naziemną komunikację można użyć innego dnia niż na wodną.\nTo główny pojazd ulic Amsterdamu. Rowerzyści mnką zewsząd z ogromną prędkością niczym samochody po autostradzie. Trzeba mieć oczy i uszy otwarte. Wynajęcie roweru to z pewnością świetny pomysł. Cena całodniowego wynajmu dwóch kółek to 10 EUR. Co ciekwawe Amsterdamczycy używają zwykłych skrzynek zamiast koszyka do przewożenia różnych rzeczy. Na ulicach można też zobaczyć przeróżne ciekawe konstrukcje rowerowe z doczepkami, mniejszymi, większymi kołami i tandemy.\nTak, tych jest tu mnóstwo i można też skorzystać z kilku opcji.\nCanal cruise, czyli pojedyncza przejażdżka, kosztuje 13-15 EUR (nocna 15,50 EUR) i trwa 1 godzinę i 15 minut. Podczas owego rejsu zwiedzamy starówkę oraz okolice portu. Każdy dostaje słuchawki, które podpina się przy stoliku i wtedy w trakcie przejażdżki słuchamy przewodnika opowiadającego o Amsterdami i mijanych miejscach. Można wybrać język polski. Bilet sprzedawany jest na konkretną godzinę, ale jeśli jest miejsce można wsiąść wcześniej. Łódki odpływają z różnych punktów, np. z Centraal Station. My wsiadaliśmy w jednym z punktów w pobliżu naszego hostelu przy Muzeum Heinekena. Szczerze polecam taki rejs, można się sporo dowiedzieć oraz zobaczyć miasto z nieco innej perspektywy.\nOpcja hop in – hop off, czyli całodzienne pływanie wodnymi tramwajami. Dobowy bilet kosztuje 22 EUR, a łódka odpływa między innymi spod Nemo. Łódki mają zielone napisy hop on – hop in i różnią się nieco od canal cruise. My mieliśmy szczęście, bo na ulicy zaczepiła nas dziewczyna i miała do sprzedania cztery takie bilety za 22 EUR łącznie. Nie mogłam z nich skorzystać, więc chciała odsprzedać po niższej cenie.\nDarmowy prom GVB do północnej części Amsterdamu na druga stronę rzeki IJ. Nie jest to przejażdżka kanałami, a po prostu udanie się do innej części miasta. Promy odpływają z tyłu Centraal Station. Rozkład promów znajdziecie tu.\nWięcej informacji na temat komunikacji znajdziecie tu.\nNoclegi są tu naprawdę bardzo drogie, więc znaleźć coś niskobudżetowego graniczy z cudem. W zasadzie rozważaliśmy dwie opcje: camping na obrzeżach oraz hotel Hans Brinker w centrum. Na początku wydawało się, że wygra opcja pierwsza, bo była najtańsza, a znaleziony camping miał bardzo dobre opinie. Dojazd od centrum był także dobrze zorganizowany, kursowały busy za 1 EUR. Jednak jako, że ostatnią noc planowaliśmy spędzić na mieście (lot powrotny był o 7 rano, więc stwierdziliśmy, że skoro i tak trzeba było wstać około 2:00 nad ranem, to nie opłaca się wydawać kasy na tak krótkie spanie), to miejscówka w centrum miała większa rację bytu i tak właśnie zrobiliśmy.\nTo jest właśnie camping, który rozważaliśmy. Położony jest nad jeziorem, a nocleg jest w kolorowych przyczepach kempingowych. W zasadzie są trzy rodzaje pomieszczeń: wspomniane przyczepy, domki mniejsze i większe. W 2014 roku obowiązuje coś takiego jak Wonderful Wednesday’s, w tym dniu nocleg kosztuje 15 EUR od osoby. Odłegłość od centrum to około 30 minut jazdy autobusem, może nawet mniej. W cenie noclegu wliczone jest śniadanie, które serwowane jest w godzinach 7:30-11:30 w hostelowym autobusie. Hostel dostępny jest także na hostelworld.com. Cena za noc za osobę to około 21-26 EUR.\nTak jak już wspomniałam z hostelu kursuje tzw. shuttle bus, którym można dojechać w 10 minut do stacji Amsterdam Holendrecht i stąd dalej metrem lub pociągiem pojechać do centrum. Bus mieści 8 osób. Pierwsza jazda jest darmowa, każda kolejna kosztuje 1 EUR. Bus odjeżdża z hostelu co godzinę o pełniej godzinie. Pierwszy rusza o 8:00 rano. Metro kursuje co 12 minut i jedzie 17 minut do Centraal Station.\nTa właśnie opcja wygrywa. Położony przy ulicy Kerkstraat hotel znajduje się 3 km od Centraal Station, można tu zatem spokojnie dojść na piechotę z dworca. Co ciekawe obiekt reklamuje się jako najgorszy hotel na świecie. Brzmi nawet zachęcająco;) Pokój czteroosobowy rezerwujemy na hostelbookers.com, za osobę za noc płacimy 115 zł. Cena naprawdę dobra jak na Amsterdam, bo pokój jest z łazienką, a cena obejmuje także śniadanie. Do tego hotel położony jest w centrum, więc lokalizacja idealna. Jak się potem okazuje wcale a wcale nie jest to najgorszy hotel na świecie, a wręcz przeciwnie warunki są bardzo dobre. Pokój jest codziennie sprzątany, do tego codzienna wymiana ręczników. Mimo, że położony jest na pierwszym piętrze naprzeciwko baru, w nocy wcale nie słychać hałasów. W pokoju są cztery łóżka opiętrowe oraz szafki zamykane na klucz. Jedyny minus to to, że nie ma drabinek wejściowych oraz zabezpieczeń przy wyższych łóżkach. Na recepcji płaci się kaucję w wysokości 5 EUR za klucz. Można tu także bezpłatnie przechować bagaż. Śniadania natomiast to kolejne pozywyne zaskoczenie. Nie, nie są to tylko toasty z dżemem:) Do wyboru mamy chleb toastowy normalny oraz pełnoziarnisty (toaster jest) oraz pieczywko fitness Waza. Do tego jest wędlina, ser żółty, jajka, pomidory z bazylią oraz naleśniki. Jest też jogurt, owoce oraz kilka rodzajów musli. Do picia oczywiście kawa oraz herbata. Śniadanie serwowane jest do 10:00 i do ostatniej chwili jedzenie jest dokładane. Tak więc “najgorszy” to zdecydowanie chwyt marketingowy. W barze można skorzystać z bezpłatnego wifi oraz napić się piwka czy innych drinków. Ludzi było całkiem sporo, szczególnie w weekend i jedyne, co nam przeszkadzało to dobrze podchmieleni Anglicy przekrzykujący się nawzajem, jakby byli tu jedynymi gośćmi. Oprócz baru jest tu także dyskoteka, czyli tak naprawdę wszystko jest na miejcu.\nWażne! Trzeba dotrzeć tu przed 12:00 w południe, jeśli jest to niemożliwwe trzeba zadzwonić do hotelu w dniu przyjazdu. Nawet, jeśli na rezerwacji napisaliście inną godziną przyjazdu, musicie zadzwonić, by potwierdzić rezerwację. Hotel zastrzega sobie prawo jej odwołania, jeśli nie skontaktujecie się z nimi przed przed południem.\nPrzy hotelu po drugiej stronie ulicy znajduje się wypożyczalnie rowerów, cena za dobę 10 EUR.\nPodobno można także w całkiem dobrej cenie wynająć mieszkanie, ae to już grupowo.\nTo też nie jest taka prosta sprawa, jeśli chcemy zjeść tanio. Średnia cena za obiad w restauracji to 15 EUR. Restauracji i knajpek jest mnóstwo, natomiast znalezienie czegoś tańszego może być trudne.\nFEBO, czyli hamburgery i inne przekąski prosto ze ściany\nPodchodzisz, wrzucasz monetę, otwierasz okienko i masz. Ciekawy wynalazek w rzeczy samej zasługujący na miano “szybkiego jedzenia”. Amsterdamczycy naprawdę z tego koszystają. Cena za takowy kąsek waha się od 1,50 do 3 EUR. Taką ścianę widzieliśmy na lotnisku i kilka razy na mieście.\nCzyli moda przywieziona z Belgii. Frytki są rzekomo belgijskie lub flamandzkie i tak wyglądają. Zdecydowanie większe niż u nas i serwowane najczęściej z majonezem lub sosem curry (holenderski fenomen), w trzech rozmiarach: małe za 2,95 EUR, średnie za 3,95 EUR i wielkie za 4,95 EUR, przy czym małe są naprawdę duże. Takich frytur jest całkiem sporo. My jedliśmy w Manneken Pis przy głównej ulicy Damrak prowadzącej od Centraal Station. I niestety, frytki wyglądały lepiej niż smakowały, a w zasadzie były całkiem bez smaku, trochę majonez go dodawał. Nie miały nic wspólnego z frytkami belgijskimi, jakimi się zajadałam, mieszkając w Gent. Podobno najlepsza frytura w mieście to Flamings (polecenie naszego przewodnika z Free Walking Tour), więc może tam wygląda to inaczej.\nFastfoodowy obiad w Hans Brinker Hotel\nTak, hotel oferuje także obiado-kolacje w godzinach 18:00 – 21:00. Oczwywiście jest to “najgorsze menu na świecie”. Niestety nie próbowaliśmy, bo akurat wtedy nie mieliśmy ochoty na frytki z hamburgerem. Ceny wahają się w granicach 6 EUR.\nNaleśniki na ulicy\nOgólnie naleśniki to jest coś, czego trzeba spróbować w Amsterdamie, a naleśnikarni jest całkiem sporo. Najtańsze to te przyrządzane właśnie na ulicy. Cieszą się one dużym powodzeniem. Już o 18:00 pan zamykał interes, bo skończyły mu się składniki. Cena za sztukę to 3 EUR, z musem 3,50 EUR.\nTo bardzo fajne miejsce przy jednej z głównych ulic prowadzących na Plac Dam, a konkretnie przy Spuistraat. Znajdziecie tu cały przekrój jedzeniowy, od przekąsek w postaci owoców, koktajli, sałatek, quiche, ciast, ciasteczek po ciepłą zupę (miska za 4,95 EUR) i pieczonego kurczaka. Na dole zaraz po wejściu znajdują się stoiska z garmażerką, na górze również jest jedzenie i restauracja, gdzie możemy usiąść i zjeść to, co właśnie kupiliśmy. Na dole jest toaleta, niestety płatna, jak wszędzie w Amsterdamie (nawet McDonaldzie). Z tego miejsca korzystaliśmy bardzo często. Koniecznie zajrzyjcie do galerii zdjęć, znajdzecie tam i zdjęcia, i ceny jedzonka w La Place.\nCo prawda tutaj nie zjemy konkretnego dania, ale z pewnością będziemy mogli podegustować przepysznych holenderskich serów. W każdym sklepie stoją panie ubrane w tradycyjne stroje i kroją kawałeczki do spróbowania. W niektórych kawałki są całkiem spore;) Oprócz serów można tu także spróbować holenderskich wafli.\nNajtańsza herbata jest McDonaldzie, kosztuje 1 EUR.\nWybór jest ogromny. Króluje tu kuchnia włoska, tajska oraz chińska. Można także skosztować najlepszej argentyńskiej wołowiny. Tak naprawdę ciężko było znaleźć coś typowo holenderskiego.\nPizzeria Ristorante La Traviata\nTutaj zjedliśmy naszą pierwszą kolację. Restauracja znjaduje się w cenrum przy ulicy Reguliersbreestraat 43. Pachniało z niej cudnie i niestety trzeba było czekać na miejsce. Jedzenie i owszem bardzo dobre, jednak obsługa fatalna. Najpierw czekaliśmy na przygotowanie stolika, potem na podejście kelnerki, wszystko trwało naprawdę długo. Na szczęście po zamówieniu jedzenie szybko wjechało na stół. Cena za pizzę waha się w granicach 10-15 EUR.\nPolecana przez nasz przewodnik naleśnikarnia przy ulicy Prinsengracht 191, mieszcząca się w XVII-wiecznym magazynie Kompanii Zachodnioindyjskiej w niewielkiej odłegłości od Domu Anny Frank. Wybór naleśników ogromny, ale ceny nie małe. Zwykły naleśnik z cukrem lub syropem kosztuje 6,10 EUR, natomiast z dodatkami 14,36 EUR. Ja zaszalałam i zamówiłam w wersji po indonezyjsku. Smak zupełnie inny od wszystkiego, co znamy, ale mi smakował. Ceny w innych naleśnikarniach były podobne.\nArgentyńska restauracja przy ulicy Martelaarsgracht 7. W zasadzie to szliśmy sobie ulicą powoli rozglądając się za czymś do zjedzenia. Pani kelnerka widząc nasze zainteresowanie zaprosiła nas na danie lunchowe w cenie 10 EUR. Cena obejmowała stek lub żeberka z frytkami i sałatką. Skuszeni ceną weszliśmy do środka. Za momencik podszedł do nas inny kelner i zapewnił, że tutaj zjemy najlepszą wołowinę w całym Amsterdamie, sprowadzoną prosto z Argentyny. Po otwarciu karty w oczy od razu rzuciły nam się zupełnie inne ceny, oczwyście sporo wyższe. Poinformowaliśmy kelnera, że chcielibyśmy skorzystać z menu lunchowego, po czym ten zawołał kelnerkę, która nas przyprowadziła. Jedzenie okazło się być bardzo dobre, pochłonęłam całe żeberka, przez co moje siły witalne wyraźnie się zwiększyły.\nPub w Dzielnicy Czerwonych Latarni. Bardzo fajne klimatyczne miejsce z miłą obsługą oraz tanią herbatą z cytryną, tylko 1,50 EUR, i oczywiście darmowym wifi. Piwo również tańsze niż w innych knajpach.\nTak, to moja herbatka. Widać, co porządny podróżnik robi, gdy tylko złapie wifi;)\nBrouwerij’t IJ Browarnia przy Starym Wiatraku\nBrowarnia znajduje się poza centrum przy ulicy Funenkade 7, a więc w odległości 3 km od naszego hotelu. Można tu dojechać metrem lub tramwajem, potem jeszcze trzeba kawałek przejść pieszo. Bardzo klimatyczne miejsce dla prawdziwych piwoszy. Wybór piw przyprawia o zawrót główy. Do piwka można kupić także przekąski. Zestaw pięciu szklanek z piwem (każde jest inne) kosztuje 8 EUR.\nSą i jest w nich o wiele taniej. Najpopularniejszy i wyrastający dosłownie na każdym kroku to Albert Heijn. Kupimy tu wszystko, mi szczególnie do gustu przypadły świeżo wyciskane soki w całkiem rozsądnej cenie. Więcej o supermaketach przeczytacie tu.\nOczywiście Stare Miasto i jego uliczki z kanałami. Można nimi spacerować bez końca. Wąski poprzechylane kamieniczki dodają szczególnego uroku. Po drodze odwiedzamy słynne coffeeshopy. Wieczorem starówka wygląda nad wyraz romantycznie.\nPrzejażdżka wodnym tramwajem to punkt obowiązkowy. Najlepiej zakupić dobowy bilet i wtedy przez cały dzień można zwiedzać miasto z wodnej perpektywy.\nDzielnica Czerwonych Latarni. Tę koniecznie odwiedźcie wieczorem. Uwaga, nie jest wskazane fotografowanie pań w witrynach, może się to skończyć zniszczeniem aparatu lub zawiadomieniem policji.\nAmsterdam to także miasto wielu muzeów: Rijksmuseum (muzeum narodowe), Muzeum Van Gogha, Muzeum Rembrandta, Muzeum Amsterdamu, Muzeum Seksu, Red light secrets- muzeum prostytucji (pokazuje prawdziwe pokoje prostytutek, można stanąć w oknie i spróbować złapać klienta), Het Scheepvaartmuseum – Muzeum Żeglugi, Dom Anny Frank i wiele innych. Muzea w Amsterdamie cieszą się ogromnym powodzeniem, w związku z czym trzeba odstać swoje, by dostać się do środka. Kolejki są prawdziwą zmorą i często ciągną się w nieskończoność, przez co właśnie zrezygnowaliśmy z wejścia do kilku atrakcji. Jednak jest na to sposób, a mianowicie bilet można nabyć wcześniej i sprytnie ominać kolejkę, a i cena bywa niższa. Dzięki mojej współpracy z Ticketbar możecie kupić właśnie takie bilety i oszczędzić swój cenny czas. Bilety do atrakcji w Amsterdamie znajdziecie tutaj.\nDzielnica Jordaan – romantyczna dzielnica Amsterdamu.\nPrzejażdżka darmowym promem do północnej części miasta.\nDesignerskie sklepy i sklepiki.\nWiecej o amsterdamskich atrakjach w kolejnym poście.\nA na koniec jeszcze dwie mapki:\nMapa nr 2 z oznaczonymi atrakcjami\nAmsterdam na własną rękęAmsterdam praktycznieceny w Amsterdamieco robić w Amsterdamieco zobaczyć w Amsterdamieco zwiedzić w Amsterdamiekomunikacja w Amsterdamietani nocleg w Amsterdamieweekend w Amsterdamie\n26 sierpnia, 2014 at 13:45 Odpowiedz\nO kurcze to widze, ze lot mieliscie z przygodami. Chyba bym tam umarla ze strachu, szczegolnie po takich widokach na lotnisku…\nA La Place to jedna z moich ulubionych miejscowek na lunch 🙂\n26 sierpnia, 2014 at 20:51 Odpowiedz\nJa naprawdę miałam już nie lecieć, to nie na moje nerwy. Zwykły lot i tak jest dla mnie przeżyciem, a tu takie bonusy. I wyobraź sobie, co mogłam pomyśleć, gdy zaczęły się turbulencje! Traktuje to teraz jako niezły trening:)\nLa Place bardzo nam się spodobało, każdy znajdzie coś dla siebie.\n18 sierpnia, 2015 at 22:46 Odpowiedz\nWielkie dzięki za naprawdę super przydatne informacje. Właśnie wybieramy się do Amsterdamu i teraz wiemy już co i jak 🙂\n18 sierpnia, 2015 at 23:29 Odpowiedz\n7 kwietnia, 2016 at 16:53 Odpowiedz\nDuze dzieki weile ciekawych informacji,mieszkamy w Niemczech\nAle Polacy lepiej i praktycznie wszystko opisuja jeszcze raz duze podziekowania\n9 kwietnia, 2016 at 13:11 Odpowiedz\nNie ma za co i dziękuję za miłe słowa.\n19 sierpnia, 2016 at 07:10 Odpowiedz\nA czy mozecie podac mi adres tej konktetnej restauracji ze zdjec, bylismy z mezem a La place kolo dworca pkp ale to byla malutka restauracyjka. Dzieki wielkie\n27 sierpnia, 2016 at 11:44 Odpowiedz\nKtórej restauracji? Czy po nazwie nie da rady znaleźć adresu w necie?\n7 marca, 2017 at 00:39 Odpowiedz\nBardzo ciekawy artykuł. Niedługo wybieramy się na 3 dni do Amsterdamu i coś czuje, że nie raz odwiedzimy ten link w poszukiwaniu wskazówek 🙂\n28 kwietnia, 2018 at 18:24 Odpowiedz\nOj szkoda, że nie natrafiłam na Twój blog gdy wybieraliśmy się do Amsterdamu.\n13 maja, 2018 at 11:18 Odpowiedz\nMam nadzieję, że wyjazd się udał mimo wszystko:) Pozdrawiam\n21 maja, 2018 at 08:12 Odpowiedz\nTak był bardzo udany 🙂 Ale doszłam do wniosku, że przed kolejnymi wyjazdami muszę bardziej przeszukiwać internet 😉 pozdrawiam\n13 sierpnia, 2018 at 15:23 Odpowiedz\nBardzo, bardzo dużo praktycznych informacji. Niestety z natłoku faktów, można przeoczyć meritum sprawy, czyli po co tam jechać / lecieć. Poza słynną dzielnicą czerwonych latarni, sklepów z marihuaną, itp. gorąco polecam muzea wybitnych malarzy: van Gogha oraz Rembradta.\n13 sierpnia, 2018 at 20:29 Odpowiedz\nTo jest właśnie wpis, zbierający praktyczne info dla kogoś, kto już wie, po co chce tam jechać. Artykuł o tym, co warto tam zobaczyć i dlaczego w ogóle warto tam pojechać, wyglądałby zupełnie inaczej:) Pozdrawiam Mati\n21 listopada, 2019 at 20:30 Odpowiedz\nAż zgłodniałam oglądając te zdjęcia 🙂\n22 listopada, 2019 at 16:42 Odpowiedz\nTo warto coś zjeść:) Smacznego:)\n22 listopada, 2021 at 17:53 Odpowiedz\nŚwietny poradnik 🙂 przyda się już w lutym. Amsterdam here I go (again;)\nA dziękuję. W Amsterdamie byłam kilka razu w sumie i chętnie wrócę:)


Forum Akademickie Nauka czy polityka? Obszary przyciągania i wykluczania - Forum Akademickie\nNauka czy polityka? Obszary przyciągania i wykluczania\nTak długo, jak nauki humanistyczne trzymać się będą z daleka od utylitarnego, doraźnego czy politycznego zaangażowania, zachowają własną żywotność i odmienność.\nWiele lat temu wraz z kilkoma wybitnymi polskimi teoretykami literatury zostałem zaproszony do zorganizowanej na łamach „Znaku” dyskusji dotyczącej kryzysu humanistyki (Zob. Bankructwo humanistyki? „Znak” 10 (653) 2009). Toczyła się ona wokół książki Johna M. Ellisa zatytułowanej Literature Lost: Social Agendas and the Corruption of the Hummanities i wtórującego mu Franka Kermoda. Amerykańscy literaturoznawcy głosili kres humanistyki, akcentując jej skręt w stronę skrajnie lewicowych projektów społecznych, który oznaczał de facto porzucenie badań naukowych na rzecz politycznego zaangażowania (trudno też w tym kontekście nie pamiętać o niezmiernie ważnej książce Allana Blooma Umysł zamknięty, ukazującej, z podobnych powodów, rozkład amerykańskiego uniwersytetu). W tym czasie w Polsce cieszyliśmy się jednak z różnorodności języków teoretycznych, bo wyzwoliliśmy się dopiero co z naukowego monoparadygatyzmu (reprezentowanego w naukach humanistycznych głównie przez szeroko pojęty strukturalizm). Katastrofizm wieszczony przez Amerykanów uznałem wówczas za mocno przesadzony. W Polsce byliśmy dalecy od tego rodzaju problemów. Dziś jednak sytuacja wyraźnie się zmieniła, a obawy wyrażone przez Ellisa okazały się zasadne.\nZakusy i pokusy\nRelacje między nauką i polityką są zawikłane, co więcej: wydają się nieusuwalne. W ich historii niejednokrotnie dostrzec można zakusy władzy, która usiłuje wpłynąć na autonomię i wolność nauki (nie ma właściwie takiej dyscypliny, która mogłaby się uchronić przed politycznymi naciskami władzy) czy nawet ograniczać wolność poglądów przedstawicieli samego środowiska naukowego. Świat nauki staje się obiektem podporządkowywania celom ekonomicznym bądź politycznym. Wartość nauki i tego, co naukowe, ma być mierzona utylitaryzmem badań, możliwością wdrażania ich efektów do dziedzin przemysłu czy szeroko rozumianej ekonomii. Łatwo się domyślić, że tego rodzaju oczekiwania, by nie powiedzieć –żądania, możliwe są do spełnienia w naukach przyrodniczo-matematycznych. Zaangażowanie polityczne jest też, od zawsze, stałą pokusą w naukach społecznych, zwłaszcza gdy myślimy o politologii, socjologii czy antropologii kultury. Dzieje się tak dlatego, że są to dyscypliny, które dzięki wsparciu mediów mogą odgrywać istotną rolę w kształtowaniu świadomości społecznej i w projektowaniu zmian społecznych.\nNajbardziej skomplikowana wydaje się sytuacja nauk humanistycznych, które w zdroworozsądkowym osądzie zdają się do niczego nieprzydatne i pozbawione utylitarnych uzasadnień (Wyjątkiem mogą być nauki historyczne, które zawsze – nawet Galla Anonima przywołując – wprzęgane były w system władzy i konstruowanie odpowiadającego mu wyobrażenia historii). Na tej podstawie sądzić by można, że znalazły się one w kryzysowej sytuacji i zostają zmuszone do uzasadnienia swojej przydatności. Ośmielam się twierdzić coś przeciwnego: tak długo, jak nauki humanistyczne trzymać się będą z daleka od utylitarnego, doraźnego czy politycznego zaangażowania, zachowają własną żywotność i odmienność. Tu odniosę się przede wszystkim do przykładu literaturoznawstwa, bo wydaje się, że skupia ono jak w soczewce zarówno szczególną wartość humanistyki, jak i charakterystyczne dlań obecnie problemy.\nPostulowana przeze mnie od lat humanistyka hermeneutyczna stawia przed sobą pytanie o sens egzystencji, który odnajdywany (i gubiony) być może w obliczu czytanych przez człowieka tekstów, metafor, symboli, znaków czy wartości. Człowiek to ten, kto rozumie siebie (swój świat, drugiego człowieka) w obliczu tekstów. To rozumienie nigdy nie jest łatwe, nigdy nie prowadzi też do objawienia prawd bezspornych czy ostatecznych. Rozumienie wydarza się bowiem w dialogu, który jest niekończącą się interpretacją. Zmusza ona do nieustannego (re)pozycjonowania siebie, zakłada gotowość nieustannego „rozumienia inaczej”, gotowość zmiany. W egzystencjalnie rozumianej nauce (humanistyce) nie chodzi jednak o zmianę społeczną, a raczej o zmianę duchową. W tym sensie humanistyka, o której mówię, niewiele ma wspólnego z tak zwaną nową humanistyką. I choć to, co nazywa się nową humanistyką, ma charakter bardzo różnorodny, to w tej różnorodności trudno nie zauważyć jednej wspólnej tendencji, obecnej w jej głównym nurcie: humanistyce chodzi dziś zasadniczo o zmianę społeczną. To humanistyka, która stawia na zaangażowanie – polityczne zaangażowanie. Czyżby czyniła to po to, by uzasadnić swoją wartość w świecie doraźnych zapotrzebowań? Humanistyka zaangażowana, na co zwrócił już kiedyś uwagę John Ellis, nie jest szczególnie zainteresowana rozumieniem świata, ale jego projektowaniem, społeczną zmianą, rozumianą w kategoriach postępu i emancypacji. To w gruncie rzeczy projekt polityczny, którego źródło odnajdujemy w Tezach o Feuerbachu Karola Marksa. W tezie jedenastej padają słowa następujące: „Filozofowie rozmaicie tylko interpretowali świat; idzie jednak o to, aby go zmienić”. Dla odmiany humanistyka hermeneutyczna, która wyróżnia interpretację jako zasadniczy sposób bycia-w-świecie, wyraża niezgodę na taki pogląd. Nie jest bowiem tak, że filozofowie „po prostu rozmaicie tylko interpretowali świat”. Marks, co zauważył kiedyś Martin Heidegger, lekceważy bowiem jeden istotny fakt: już sama interpretacja pociąga za sobą zmianę świata (choć z pewnością nie w sensie, o który chodzi humanistyce zaangażowanej).\nNależałoby wszakże zapytać: czy w życiu naukowym jest miejsce na politykę? Na poziomie życia osobistego – jest. Nikt nie odmawia naukowcowi tego, by mógł żywić te czy inne przekonania polityczne. I uzasadnieniem nie jest tu jakaś arbitralna zgoda ministra czy rektora, lecz fakt, że wszyscy jesteśmy już zrazu zanurzeni w historii, kulturze czy tradycji, które określają nasz stosunek do świata, kształtując nasz światopogląd. Niestety w historii nauki znamy aż nadto liczne przypadki, gdy poglądy (nie wspominając o czynnikach rasowych), „niewłaściwe”, żywione przez naukowców albo po prostu im imputowane, stawały się podstawą do pozbawiania ich możliwości pracy akademickiej (co było normą w totalitarnych Niemczech czy ZSRR). Za „niewłaściwe” poglądy groziło więzienie, a nawet śmierć.\nPolityka i literaturoznawstwo\nWydawać by się mogło, że gdy chodzi o literaturoznawstwo, pokusy politycznego zaangażowania, w porównaniu do nauk społecznych, powinny być raczej skromne i słabe. Nic bardziej mylnego. Zauważył to już dawno temu Ellis, który dziwiąc się, że jest zupełnie inaczej, zarzucił literaturoznawcom, że postanowili zostać ekspertami od wszystkiego, nie mając do tego kompetencji. Zarzut ten uznaję za częściowo niesprawiedliwy. Niesprawiedliwy dlatego, że literaturoznawstwo ma dziś bardzo wielowymiarową formułę, która wynika m.in. z poszerzenia zakresu pojęć takich jak literatura, metoda czy teoria. Pojęcia te straciły ostrość, ale znacząco poszerzyły zakres. W konsekwencji literaturoznawstwo jest dziś dziedziną o interdyscyplinarnym charakterze. Ta różnorodność literaturoznawczo zorientowanej humanistyki jest czymś dobrym i poświadcza ona tylko to, że nawet w nauce żyjemy pośród rozmaitych paradygmatów, zwrotów czy mód badawczych, które mogą być względem siebie nawet niewspółmierne (różne matryce dyscyplinarne, odrębne wyobrażenia na temat tego, co jest naukowe oraz – co nie mniej ważne – odmienne wspólnoty interpretacyjne). Niepokój budzi jednak fakt (i tu Ellisowi muszę przyznać rację), że niektóre spośród obecnych w literaturoznawstwie nurtów, zwłaszcza o lewicowym charakterze, stawiają sobie cele daleko wykraczające poza obszar nauki. Wkraczają one za to śmiało i ochoczo w obszar polityki, a za cel stawiają przeprowadzenie istotnej zmiany społecznej. Nurty, o których mowa, wchodzą dziś w zakres tego, co od jakiegoś czasu określane jest mianem nowej humanistyki. Określenie to kontekstowo konotuje znane już z historii i bynajmniej nie neutralne światopoglądowo i aksjologicznie formuły podobne, takie jak: nowy człowiek, nowe społeczeństwo czy nowy język. Czy nowa humanistyka jest rzeczywiście jeszcze humanistyką? Czy nie poświadcza raczej próby zerwania z tym, co za humanistykę zwykliśmy uważać? A może właśnie usiłuje odnowić źródła humanistyki, dając jej nowe tory? Może właśnie jest, jak chce tego Ryszard Nycz w pracy Nowa humanistyka w Polsce, pozytywną próbą odpowiedzi na kryzys? A może na odwrót – dostarcza nam właśnie argumentów na rzecz istnienia takiego kryzysu?\nNycz wskazuje trzy główne nurty nowej humanistyki: (1) humanistykę cyfrową, (2) humanistykę usiłującą stworzyć mariaż z naukami przyrodniczymi, wreszcie (3) humanistykę zaangażowaną (politycznie, kulturalnie, ekonomicznie itp.) i poszerza je dodatkowo o posthumanizm i humanistykę artystyczną. Mnie interesuje przede wszystkim nurt trzeci, do którego włączam, inaczej niż Nycz, także posthumanizm (transhumanizm). W obrębie tego nurtu trzeba zwrócić uwagę przede wszystkim na badania rasowo-genderowo-klasowe, postkolonializm, zwrot etyczny, transkulturalizm, transhumanizm (posthumanizm), zwrot ludowy itp. Zasadniczą tendencją, którą obserwować możemy w wymienionych nurtach, jest uznanie, że wszystko jest polityczne.\nZwrot polityczny czy ideologiczny?\nTo pytanie, na które trudno jednoznacznie odpowiedzieć, bo granica wydaje się tu bardzo delikatna. Powiem tylko tyle, że na potrzeby tego szkicu przez polityczne rozumiem takie działania, które dla stawianych sobie celów usiłują wpłynąć na instytucje życia społecznego i kulturalnego. Przez ideologiczne natomiast rozumiem z kolei takie działania, które charakteryzuje pewna podwójność – wymiar jawny i ukryty. W wymiarze jawnym oferowany jest zestaw wydawałoby się niekontrowersyjnych idei, co do których wydaje się panować zgoda: tolerancja, braterstwo ludzkości, solidarność, pokój, miłość, sprzeciw wobec nienawiści. W wymiarze ukrytym natomiast (choć coraz częściej niczego się już nie skrywa) usiłuje się przemycić inne i ważniejsze cele, na przykład pragnienie demontażu kultury tradycyjnej.\nPodstawowa kwestia, jaka rysuje się w odniesieniu do nurtu zaangażowanego, to to, że nie jest on (bo być nie może) nurtem neutralnym światopoglądowo, co skłania do namysłu na gruncie hermeneutyki podejrzeń: czy więc na pewno chodzi tylko o badania naukowe? Gdzie jest granica między badaniami naukowymi a politycznym zaangażowaniem? Czy tę granicę można w ogóle wyznaczyć? Jeśli uznamy nawet istnienie nierozerwalnego związku między nauką i polityką, to istnieje zasadnicza różnica dotycząca tego, czy badania naukowe mają po prostu określone konsekwencje polityczne, czy raczej na odwrót – założenia polityczne (teza) stanowią podstawę badań naukowych. Analogiczny problem towarzyszy nam od wieków w sporach o sztukę. Znana jest na przykład dyskusja, jaką toczyli Fiodor Dostojewski i lewicowy krytyk Nikołaj Dobrolubow. Ten drugi, zwolennik literatury zaangażowanej, opowiadał się za tym, by sztuce przewodziła teza polityczna, a dbałość o artystyczny kształt sztuki jest czymś w gruncie rzeczy drugorzędnym. Dostojewski nie kwestionował społecznych konsekwencji sztuki. Twierdził jednak, że zadaniem pisarza jest dbałość o kształt artystyczny, tylko wtedy bowiem sztuka jest w stanie powiedzieć coś ważnego o świecie.\nZasadniczym rysem nurtu zaangażowanego (reprezentowanego głównie przez krytykę rasowo-genderowo-klasową) i, jak można sądzić, we wszystkich jego postaciach, jest przekonanie, że fundamentalne problemy ludzkości (dzisiaj także nieludzkości, jeśli przywołać tu modny w tym nurcie posthumanizm) należy sprowadzić do problemów politycznych. Najważniejszym zaś tematem politycznym, obsesyjnym wręcz, jawi się ofiarocentryzm, kwestia ucisku klasowego czy imperialnego, nierówności społecznych i ekonomicznych czy nierównego podziału władzy. Kategoria władzy to zresztą obok przemocy słowa fetysze (niejedyne rzecz jasna, bo przecież nie wolno zapominać o Innym – koniecznie wielką literą – a także emancypacji, różnicy, logocentryzmie, fallocentryzmie itp. itd.), którymi nurt zaangażowany się posługuje, a nazwiska Foucaulta i Bourdieu wymieniane są tu z nabożną czcią (choć może, mając na uwadze stosunek przedstawicieli tego nurtu do religii, powinno się napisać: z bezbożną czcią?). Istotny wymiar opresyjnego ucisku reprezentuje kultura tradycyjna, zwana w nurcie zaangażowanym patriarchalną; tu mieści się także religia czy tradycyjna rodzina. Stawianie w centrum ofiar nadaje temu nurtowi otoczkę etyczną – ta wąsko rozumiana etyka stanowić ma legitymizację badań/działań ruchu. Powoływanie się na etykę stanowi także rodzaj retorycznego zabezpieczenia. Ktoś, kto nie wyraża zgody na prezentowany w obrębie tego nurtu obraz świata, musi się nieuchronnie spotkać z (absurdalnym) zarzutem, że jest po stronie ucisku (być może nawet faszyzmu – to dość częsta etykieta znakomicie ustawiająca przeciwnika), a tym samym jest przeciwko ofiarom. Najłagodniejszym określeniem jest nazwanie przeciwnika „konserwatystą” – słowo to jest tu oczywiście tylko pustą etykietą, wielu przedstawicieli nurtu zaangażowanego ma bowiem kłopot z rozróżnieniem między konserwatyzmem, komunitaryzmem i tradycjonalizmem. Tak czy inaczej przeciwnik nurtu zaangażowanego to ignorant intelektualny, który rzekomo nie rozumie także nowoczesnego języka nauki.\nSzczególną uwagę zwraca właśnie język, jakim posługują się przedstawiciele nurtu zaangażowanego. Z jednej strony jest to język dekonstrukcji, polegającej na obalaniu binarnych opozycji rządzących naszym myśleniem (prawda/fałsz, wnętrze/zewnętrze, istota/pozór, męskość/kobiecość, dobry/zły itd.), z drugiej – język politycznej poprawności. Oba te języki służą społecznej zmianie. Język dekonstrukcji pokazuje, że pojęcia, kategorie czy wartości zawsze uwikłane są w swoje przeciwieństwa i mówią co innego niż mówią; i wiele w tym prawdy. Dekonstrukcyjne rozpoznania są często odkrywcze i potrzebne, gdy jednak służą społecznej zmianie, stają się narzędziem walki ideologicznej (prawda jest więc rzekomo tylko konstrukcją retoryczną służącą władzy, patriotyzm to w gruncie rzeczy groźny nacjonalizm itp.): binarne opozycje nie tylko nie są żadnym fundamentem kultury i języka, ale wyrazem ich rzekomo opresyjnego charakteru. Stąd też i szczególne wyróżnienie języka poprawności politycznej. Niegdyś, jeszcze w latach osiemdziesiątych czy dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku, miał on służyć kulturze politycznej i wyrażać szacunek do drugiego człowieka, dziś bierze udział w demontażu kultury Zachodu i służy zmianie społecznej: oznacza ona przecież nieuchronnie zmianę języka. Niebezpieczeństwo związane z językiem poprawności politycznej widać szczególnie wtedy, gdy zmiany nie wynikają z praktyk językowych, lecz narzucane są z zewnątrz, za pośrednictwem rożnych instytucji, wśród których, niestety, wymienić należy również uniwersytet.\nProblemy, o których mowa, dotyczą także innych kierunków nurtu zaangażowanego, niestety nie ma tu miejsca, by szczegółowo je charakteryzować. Wystarczy powiedzieć, że kontrowersje dotyczą obecnie zwrotu etycznego, transkulturowego czy transhumanistycznego (posthumanistycznego). Zwrot etyczny w badaniach literackich, obok zwrotu lingwistycznego i narratywistycznego, to jedno z najważniejszych i najciekawszych zjawisk we współczesnej humanistyce. Niejednokrotnie ściągał on jednak na siebie krytykę, bo badacze związani z tym zwrotem nader łatwo zapominali o badaniach literackich (i artystycznym kształcie dzieła) i zanurzali się w ideologicznym dogmatyzmie i politykierstwie. Podobne niebezpieczeństwo niemal nagminnie towarzyszy zwolennikom badań transkulturowych. Rozpoznania transkulturalistów o hybrydyzacji i przemieszaniu kulturowym bywają niezwykle odkrywcze i cenne (zob. np. błyskotliwe rozważania Wolfganga Welscha). Kontrowersje pojawiają się wtedy, gdy w ślad (a może wraz?) za tymi rozpoznaniami idzie projekt społecznej zmiany i podważanie pojęcia narodu (które stało się ostatnio czymś wstydliwym) i postaw patriotycznych (patriotyzm nazywany jest dziś prześmiewczo turbopatriotyzmem; przeciwstawić mu można projekt pozytywny – softpatriotyzm. Z tego, co się można zorientować, polega on głównie na segregowaniu śmieci).\nBardzo ciekawym i modnym ostatnio nurtem jest również transhumanizm. Nie można odmówić mu racji w zakresie konieczności poszerzenia kategorii człowieka o nowe wymiary. Leciwą już nieco triadę rasa-gender-klasa wypiera triada rzeczy-zwierzęta-maszyny (inspiracją stał się tu fascynujący tekst Martina Heideggera List o humanizmie). Także jednak i w tym przypadku pojawiają się poważne kontrowersje. Z jednej strony nurt ten, radykalnie negując naturę i absolutyzując kulturę, wcale nie dowodzi odrzucenia antropocentryzmu, tylko w istocie go potwierdza. Bardziej kontrowersyjne jest jednak to, że usiłując wyeliminować kategorię intencjonalności, transhumanizm podważa podstawę etyki, a eliminując pojęcie sensu, zostawia człowieka całkowicie osamotnionego, o czym znakomicie pisał Michel Houellebecq w Możliwości wyspy. Należy mieć tylko nadzieję, że zorientowanej transhumanistycznie nauce nie uda się stworzyć nowego człowieka wyposażonego nie tylko w technologiczne neuroprotezy, ale i przenieść go w postaci cyfrowej kopii do rzeczywistości wirtualnej, gdzie stanie się nieśmiertelny. Jego samotność stanie się wtedy wieczną.\nZaskakujące wydać się mogą dwie rzeczy: po pierwsze, nurt zaangażowany, piętnując wszędzie władzę, przemoc i opresję, sam posługuje się często językiem opresyjnym. Po drugie, kwestia logicznie (naukowo) niejasna: negując pojęcie prawdy i dyskredytując wartość jej poszukiwania, traktuje własne rozpoznania jako jeśli nie absolutne, to w najlepszym razie – by zaproponować jeszcze jeden „trans” – transhistoryczne. Co oczywiście nie jest prawdą.\nPora na kilka słów podsumowania. Co jest właściwie zadaniem nauki: poznawać świat czy go zmieniać? Czy chodzi o poszukiwanie prawdy, czy raczej o wpływ na zmianę postaw? Odpowiedź na te pytania nie jest wbrew pozorom jednoznaczna, bo sprawy te wcale się nie wykluczają. Jednym z istotnych rozpoznań w nauce jest to, że nie mamy bezpośredniego i jednoznacznego wglądu w rzeczy same i ich naturę. Pojęcie poznania zastępujemy – jak dzieje się to w tradycji fenomenologiczno-hermeneutycznej, do której sam przynależę – pojęciem rozumienia. Świat udostępnia się nam za pośrednictwem języka i interpretacji. Interpretacja jednak, poszukując prawdy (choć nie prawdy w sensie klasycznym), sama zakłada już zmianę świata i postaw. Dzieje się tak dlatego, że dzięki interpretacji, będącej zawsze formą dialogu poszukującego porozumienia, zmuszeni jesteśmy stale repozycjonować własne stanowisko, zmieniać się czy nawet nawracać (konwersacja jest nieodłączna od konwersji). Zmiana, o której jednak mówię, nie ma nic wspólnego ze zmianą społeczną w politycznym sensie; wyrasta ona bowiem z pojmowania uniwersytetu jako wspólnoty oraz z istoty nauki: jej wolności, bezinteresowności i zaciekawienia światem. To wszystko możliwe jest wyłącznie wtedy, gdy nauka – jak trafnie ujął to Allan Bloom – nie pojmuje się w kategoriach służby wobec jakiejkolwiek władzy ani, tym bardziej, nie podporządkowuje się ślepo głosowi ulicy. Wiedza, która zaprzedaje się użyteczności publicznej, implikuje nieuchronnie kryzys idei uniwersyteckiej, wynikający z ustanowienia związku między wiedzą i władzą.


żelfix wiśnie - przepisy na żelfix wiśnie z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na żelfix wiśnie\nOto szybki sposób na konfiturę z wiśni. Składniki: nieco ponad 1 kg wiśni 1/2 kg cukru 1 żelfix 2:1 Sposób wykonania: 1. Wiśnie płuczemy i drylujemy. 2. Wkładamy do garnka, zagotowujemy, dodajemy Zobacz więcej\nGalaretka z aronii, rajskich jabłuszek i liści... 543\nFRUŻELINA Z WIŚNI 449\nSmaki dzieciństwa – przepis na gofry i dżem z... 15\nPamiętam do dzisiaj smak czerwonych porzeczek posypanych przez moją babcię cukrem. Jako mała dziewczynka często zbierałam je w ogródku. Wspomnienie to siedzi we mnie do dziś. Ciekawe, czy ten dżem Zobacz więcej\nSok z wiśni 7716


Nieruchomo�ci - krn.pl - Zasiedzenie - porady prawnika\nW 2009 roku decyzj� S�du Najwy�szego zyska�am przez zasiedzenie (30-letni okres zasiedzenia) kamienic�. Czy strona przeciwna mo�e teraz ��da� po�ytk�w za okres przed rokiem 2009? Jaki jest okres przedawnienia dotycz�cy wp�yw�w z najmu lokali?\nM�j dziadek zmar� w 2002 r. Przed �mierci� zameldowa� w swoim domu prawnuczk�, wnuczk� swojej jedynej c�rki. Dziadek mia� troje dzieci (dw�ch syn�w i jedn� c�rk�). Jeden syn (zmar�) mia� troje dzieci. Drugi syn (r�wnie� zmar�) mia� dwoje dzieci. C�rka zaraz po �mierci dziadka (swojego ojca) za�o�y�a spraw� o przej�cie jego maj�tku poprzez zasiedzenie, jednak przegra�a spraw� w s�dzie, poniewa� nigdy nie mieszka�a w tym domu (stoi on pusty). Spadek ustanowiono na rzecz wszystkich uprawnionych spadkobierc�w, tj. dzieci zmar�ych syn�w i c�rki. Wszyscy spadkobiercy chc� sprzeda� ten maj�tek, jednak – jak ju� pisa�em na wst�pie – jest w nim zameldowana prawnuczka dziadka. Czy mo�emy sprzeda� dom z zameldowanym niemieszkaj�cym tam lokatorem? Je�li tak, to w jaki spos�b to zrobi�? Czy na sprzeda� domu mo�e si� nie zgodzi� jeden ze wsp�w�a�cicieli (c�rka dziadka)? I czy mo�na lokatork� wymeldowa� bez jej zgody? Czy w zamian za wymeldowanie nale�y si� jej lokal zast�pczy?\nCzy mo�na naby� przez zasiedzenie w�asno�� nieruchomo�ci b�d�cej cz�ci� drogi publicznej (prawdopodobnie pas drogowy)? Czy przeszkod� do nabycia mo�e by� fakt, �e stan prawny nie jest do ko�ca uregulowany, gdy� brak za�o�onej ksi�gi wieczystej, a w ewidencji grunt�w jako w�a�ciciel figuruje Skarb Pa�stwa? Czy te� ta ostatnia okoliczno�� jest bez znaczenia, poniewa� s�d zastosuje tutaj art. 609 k.p.c? 29.12.2007\nOd 1986 r. mieszkam w domu, kt�ry moja babcia zamieszkiwa�a do chwili �mierci w 1997 r. W rejestrze grunt�w babcia figuruje do dzi� jako samoistny posiadacz wraz z m�em, kt�ry zmar� w 1978 r. Czy mam szans� na zasiedzenie w dobrej wierze, je�eli faktycznie od �mierci babci jestem jej jedynym spadkobierc� (postanowienie s�du), a w domu tym mieszkam do teraz wraz z rodzin�, op�acaj�c wszystkie nale�no�ci wystawiane na nazwisko zmar�ej babci? 29.12.2007\nDziadek kupi� dzia�k� podczas II wojny �wiatowej, lecz dokument kupna zagin��. Zg�osi� si� cz�owiek, kt�ry twierdzi, �e jest spadkobierc� jednej z w�a�cicielek cz�ci tej ziemi. Nie ma on jednak ksi�gi wieczystej ani podzia�u tej dzia�ki. Wnie�li�my pozew o zasiedzenie. Co mamy robi�? Jakie trzeba zebra� dokumenty? Ile to potrwa?\nPonad 30 lat temu te�ciowie nabyli dom drog� kupna (umowa sprzeda�y bez udzia�u notariusza). W�a�ciciele �yj�, ale do tej pory nie zg�aszali ch�ci odzyskania nieruchomo�ci. Gdzie i jakie dokumenty trzeba z�o�y�, by rozpocz�� spraw� o uzyskanie w�asno�ci przez zasiedzenie?\nM�j ojciec naby� w 1957 roku dzia�k�, kt�ra by�a w 1/3 wsp�w�asno�ci� Skarbu Pa�stwa, obecnie Gminy. Na dzia�ce tej ojciec wybudowa� dom jednorodzinny. Czy mo�na zasiedzie� t� nieruchomo�� (chodzi o 1/3 w�asno�ci gminy)?\nCzy mog� zosta� w�a�cicielem domu przez zasiedzenie, je�eli mieszkam w nim od urodzenia i od wielu lat ponosz� wszelkie wydatki zwi�zane z tym budynkiem? Dom ten ma sze�ciu wsp�w�a�cicieli, kt�rzy nigdy w nim nie mieszkali i nie �o�yli na jego remonty.\nCzy mo�na naby� prawo do lokalu komunalnego przez zasiedzenie (matka zajmowa�a ten lokal przez 31 lat, a ja zajmuj� go przez 7 lat – jest to okres ci�g�y, czyli 38 lat)? A je�eli tak, to w jaki spos�b?\nBabcia mieszka w domu od ponad trzydziestu lat, p�aci podatki, rachunki za energi�, wod�. Nie chce jednak za�atwi� sprawy zasiedzenia. Czy po jej �mierci b�dzie mo�na przepisa� prawo w�asno�ci na jej osob�? Jestem wnukiem babci, mieszkam wsp�lnie z ni�.\nCzy mo�na naby� prawo do nieruchomo�ci przez zasiedzenie? A je�eli tak, to w jaki spos�b?\nMoi dziadkowie po latach s�dowych perturbacji zostali wyw�aszczeni przez zasiedzenie. Babcia by�a w prawnym posiadaniu (akt notarialny) gospodarstwa rolnego, kt�re zosta�o zasiedziane przez przyrodniego brata babci m�a. B�d� bardzo wdzi�czny za wszelkie informacje na temat zasiedzenia.


Strona domowa Janusza Ganczarskiego - Archiwum wiadomości z 2007 roku\n03.12.2007 - recenzja książki: Mason Woo, Jackie Neider, Tom Davis: OpenGL Programming Guide Second Edition\n01.12.2007 - statystyki listopadowe: łącznie 9.194 wizyty, średnio dziennie 306 wizyt\n28.11.2007 - podpisałem umowę z Wydawnictwem Helion na napisanie książki o bibliotekach wxWidgets i Qt; moim zadaniem będzie opis Qt\n03.11.2007 - statystyki październikowe: łącznie 14.234 wizyt, średnio dziennie 459 wizyt; biorąc pod uwagę blokadę strony statystyki są nieco zaskakujące, ale takie informacje zawiera raport generowany dla strony\n21-28.10.2007 - pecha ciąg dalszy, tym razem zepsuł się komputer; w serwisie stwierdzono uszkodzenie pamięci i w efekcie mam teraz 1,5 GB RAM\n12.10.2007 - blokada strony z uwagi na przekroczenie limitu transferu; ktoś w ramach jednej wizyty pobrał około 8,5 GB danych (w tym jeden z plików kursu OpenGL pobrano ponad 20.000 razy)\n04.10.2007 - recenzja książki: Mason McCuskey: Programowanie gier w DirectX\n02.10.2007 - recenzja książki: Piotr Besta: Tworzenie gier 2D i 3D w języku Turbo Pascal\n01.10.2007 - statystyki wrześniowe: łącznie 7.998 wizyt, średnio dziennie 266 wizyt, wszystkim dziękuję i zapraszam ponownie...\n30.09.2007 - recenzja książki: Kelly Dempski: DirectX. Rendering w czasie rzeczywistym\n30.09.2007 - przygotowałem dla SDJ artykuł o programach cieniowania geometrii (ang. geometry shader) w OpenGL\n02.09.2007 - statystyki sierpniowe: łącznie 7.654 wizyt, średnio dziennie 246 wizyt, wszystkim dziękuję i zapraszam ponownie...\n31.08.2007 - przekazałem dla wydawcy materiały do książki opisującej bibliotekę OpenGL; intensywna praca nad książką była głównym powodem braku aktualizacji strony przez ostatnie cztery miesiące\n05.08.2007 - statystyki lipcowe: łącznie 8.295 wizyt, średnio dziennie 267 wizyt, wszystkim dziękuję i zapraszam ponownie...\n25.07.2007 - w SDJ nr 8/2007 ukazał się mój artykuł poświęcony standardowi OpenKODE\n07-24.07.2007 - urlop i wycieczka do Chin\n24.07.2007 - statystyki czerwcowe: łącznie 10.343 wizyty, średnio dziennie 344 wizyty, wszystkim dziękuję i zapraszam ponownie...\n01.06.2007 - statystyki majowe: łącznie 10.469 wizyt, średnio dziennie 337 wizyt, wszystkim dziękuję i zapraszam ponownie...\n28.05.2007 - nowy artykuł kursu OpenGL: Optymalizacja - podstawowe zasady optymalizji programów w OpenGL; weryfikacja błędów, podstawowe zasady konstrukcji programów, diagnoza wąskiego gardła wydajności, metody redukcji obciążenia przetwarzania pikseli, metody redukcji obciążenia przetwarzania wierzchołków; artykuł w formacie PDF\n01.05.2007 - statystyki kwietniowe: łącznie 8.972 wizyty, średnio dziennie 299 wizyt, wszystkim dziękuję i zapraszam ponownie...\n22.04.2007 - uzupełnienie i poprawki artykułu kursu OpenGL: Bufor szablonowy - budowa i działanie bufora szablonowego; test bufora szablonowego; czyszczenie bufora szablonowego; rozłączny bufor szablonowy; cztery programy przykładowe, w tym odbicie i CSG (ang. Constructive Solid Geometry); artykuł w formacie PDF\n22.04.2007 - uzupełnienie i poprawki artykułu kursu OpenGL: Bufor głębokości - zasada działania i przeznaczenie bufora głębokości; testy bufora głębokości; czyszczenie bufora głębokości; zakres wartości bufora głębokości; przesunięcie wartości głębi; wycinanie fragmentów sceny przy pomocy bufora głębokości; trzy przykładowe programy; artykuł w formacie PDF\n20.04.2007 - nowy artykuł kursu OpenGL: Obiekty buforowe - obiekty buforowe wierzchołków (VBO) i obiekty buforowe pikseli (PBO); dwa programy przykładowye; artykuł w formacie PDF\n15.04.2007 - uzupełnienie o dodatkowy program artykułu kursu OpenGL: Tekstury - tekstury jednowymiarowe, dwuwymiarowe i trójwymiarowe; tekstury zastępcze (proxy); tekstury sześcienne (kubiczne); tekstury głębi; kompresja tekstur; współrzędne, parametry i filtracja tekstur; mipmapy; obiekty i priorytety tekstur; parametry środowiska tesktur; wieloteksturowanie; automatyczne generowanie współrzędnych tekstur; dziesięć programów przykładowych, w tym mapy świetlne, mapowanie kubiczne, tekstury alfa, tekstura 3D, kompresja tekstur, drugorzędny kolor odbicia oraz wczytywanie plików OBJ; artykuł w formacie PDF\n06.04.2007 - statystyki marcowe: łącznie 9.332 wizyty, średnio dziennie 301 wizyt, wszystkim dziękuję i zapraszam ponownie...\n29.03.2007 - uzupełnienia (dodatkowe programy) i poprawki artykułu kursu OpenGL: Tekstury - tekstury jednowymiarowe, dwuwymiarowe i trójwymiarowe; tekstury zastępcze (proxy); tekstury sześcienne (kubiczne); tekstury głębi; kompresja tekstur; współrzędne, parametry i filtracja tekstur; mipmapy; obiekty i priorytety tekstur; parametry środowiska tesktur; wieloteksturowanie; automatyczne generowanie współrzędnych tekstur; dziesięć programów przykładowych, w tym mapy świetlne, mapowanie kubiczne, tekstury alfa, kompresja tekstur, drugorzędny kolor odbicia oraz wczytywanie plików OBJ; artykuł w formacie PDF\n29.03.2007 - uzupełnienia (dodatkowy program) artykułu kursu OpenGL: Bufor akumulacyjny - budowa i działanie bufora akumulacyjnego; sterowanie buforem akumulacyjnym; czyszczenie bufora akumulacyjnego; dwa programy przykładowe z efektami: rozmycia w ruchu (ang. motion blur) oraz głębią ostrości (ang. depth of field) oraz program z cyfrową filtracją obrazów; artykuł w formacie PDF\n16.03.2007 - nowy artykuł kursu OpenGL: Mgła - parametry, obliczanie i jakość mgły; dwa programy przykładowe (mgła odległościowa i mgła objętościowa); artykuł w formacie PDF\n16.03.2007 - nowy artykuł kursu OpenGL: GLSL - OpenGL Shading Language 1.20; procesor wierzchołków, procesor fragmentów, podstawy składni, preprocesor, podstawowe typy, operatory i wyrażenia, kwalifikatory typów, instrukcje i struktura programu, wbudowane zmienne, wbudowane funkcje; artykuł w formacie PDF\n09.03.2007 - nowy artykuł kursu OpenGL: Zmienne stanu - kompletny wykaz zmiennych stanu OpenGL 2.1 zawarty w 54 tabelach; program przykładowy przedstawiający zmienne zależne od implementacji; artykuł w formacie PDF\n06.03.2007 - niewielkie uzupełnienia artykułu kursu OpenGL: Mapy pikselowe - mapy pikselowe: rysowanie, odczyt, kopiowanie, skalowanie; transfer pikseli; przykładowy program odczytujący pliki TARGA; artykuł w formacie PDF\n03.03.2007 - uzupełnienia artykułu kursu OpenGL: Tablice wierzchołków - definiowanie i renderowanie danych, tablice przeplatane, tablice indeksowe, pobieranie adresów tablic, stos atrybutów klienta OpenGL; dwa programy przykładowe; artykuł w formacie PDF\n03.03.2007 - statystyki lutowe: łącznie 6117 wizyt, średnio dziennie 218 wizyt, wszystkim dziękuję i zapraszam ponownie...\n25.02.2007 - uzupełnienia artykułu kursu OpenGL: Bufor głębokości - zasada działania i przeznaczenie bufora głębokości; testy bufora głębokości; czyszczenie bufora głębokości; przesunięcie wartości głębi; wycinanie fragmentów sceny przy pomocy bufora głębokości; dwa przykładowe programy; artykuł w formacie PDF\n15.02.2007 - nowy artykuł kursu OpenGL: Test zasłaniania - bryły ograniczające i obiekty analizy przesłonięć; program przykładowy; artykuł w formacie PDF,\n11.02.2007 - kolejny artykuł kursu OpenGL: Przetwarzanie obrazów - opcjonalny podzbiór przetwarzania obrazów: tryby transferu pikseli, tablice kolorów, filtry splotowe, histogram, operacja minimum-maksimum, macierz koloru; program przykładowy; artykuł w formacie PDF\n04.02.2007 - uzupełnienia artykułu kursu OpenGL: Mieszanie kolorów - równanie mieszania kolorów, współczynniki mieszania kolorów; dwa programy przykładowe, w tym efekt przezroczystości; artykuł w formacie PDF\n02.02.2007 - uzupełnienia artykułu kursu OpenGL: Przekształcenia geometryczne - obrót, skalowanie, przesunięcie, mnożenie macierzy, ładowanie macierzy, składanie przekształceń, bryły w bibliotece GLUT (kula, sześcian, stożek, torus, dwunastościan, czajnik, ośmiościan, czworościan, dwudziestościan), operacje na stosie macierzy, stos macierzy modelowania; przeliczenia współrzędnych w przestrzeni widoku na współrzędne w przestrzeni okna i odwrotnie; obsługa myszki, dwa przykładowe programy; artykuł w formacie PDF\n02.02.2007 - niewielkie zmniejszenie artykułu kursu OpenGL: Wielokąty - wielokąty: trójkąty, wstęgi trójkątów, wachlarze trójkątów, czworokąty, wachlarze czworokątów, wielokąty, prostokąty; ukrywanie stron wielokąta; tryby rysowania wielokąta (wierzchołki, krawędzie, wypełnienie); wypełnianie wielokątów wzorem; ukrywanie krawędzi wielokąta; kafelkowanie (podział) wielokątów; dwa przykładowe programy; artykuł w formacie PDF\n02.02.2007 - statystyki styczniowe: łącznie 6340 wizyt, średnio dziennie 204 wizyty, wszystkim dziękuję i zapraszam ponownie...\n30.01.2007 - uzupełnienia i poprawki artykułu kursu OpenGL: Tekstury - tekstury jednowymiarowe, dwuwymiarowe i trójwymiarowe; tekstury zastępcze (proxy); tekstury sześcienne (kubiczne); tekstury głębi; kompresja tekstur; współrzędne, parametry i filtracja tekstur; mipmapy; obiekty i priorytety tekstur; parametry środowiska tesktur; wieloteksturowanie; automatyczne generowanie współrzędnych tekstur; osiem programów przykładowych, w tym mapy świetlne, mapowanie kubiczne i tekstury alfa; artykuł w formacie PDF\n18.01.2007 - w numerze 1/2007 Software Developer's Journal ukazał się mój artykuł pt. "e-POLTAX" dotyczący elektronicznych formatów deklaracji podatkowych\n18.01.2007 - uzupełnienie artykułu kursu OpenGL: Bufor szablonowy - budowa i działanie bufora szablonowego; test bufora szablonowego; czyszczenie bufora szablonowego; dwa programy przykładowe: odbicie i CSG (ang. Constructive Solid Geometry); artykuł w formacie PDF\n03.01.2007 - statystyki grudniowe: łącznie 5158 wizyt, średnio dziennie 166 wizyt, wszystkim dziękuję i zapraszam ponownie...\n01.01.2007 - wszystkiego najlepszego w Nowym Roku!


Sater: Reinkarnacja • LINIA OTWOCKA\n19 lutego 2016 4 grudnia 2019 Aleksandra Czajkowska\t361 Views Brak komentarzy\nBudowa sortowni i kompostowni na terenie składowiska odpadów Sater w Otwocku Świerku wciąż realna. Mimo sprzeciwu i protestów mieszkańców 5 lutego prezydent Zbigniew Szczepaniak wznowił postępowanie co do wydania decyzji środowiskowych, niezbędnych do rozpoczęcia inwestycji.\nOd 2013 roku spółka Sater Otwock, właściciel składowiska, próbuje uzyskać niezbędne pozwolenia do budowy zakładu przetwarzania odpadów w Świerku. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego sprawa wróciła do punktu wyjścia i teraz całe postępowanie administracyjne rozpoczyna się od nowa.\nPrezydent zgodnie z orzeczeniem SKO ponownie przystąpił do procedury oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Radni sugerowali, że już na tym etapie postępowania Zbigniew Szczepaniak mógł wydać decyzję odmowną i zakończyć postępowanie. Decyzję tę warunkowałyby szczegółowe zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, które ich zdaniem nie zezwalają na budowę sortowni i kompostowni w tym miejscu. Radni dodają, że SKO nie badało zgodności inwestycji z planem miejscowym, tylko procedurę postępowania, dlatego prezydent powinien wydać decyzję o zgodności bądź niezgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym.\nPrezydent z kolei powołuje się na opinię miejskiej komisji urbanistyczno-architektonicznej, która wyraziła pozytywną opinię co do planowanej inwestycji. – W opinii SKO nie było nigdzie mowy, że inwestycja jest niezgodna z planem. Nie mam podstaw do tego, żeby nie realizować decyzji SKO o ponownym wznowieniu postępowania. Radnym może się coś wydawać, ja muszę pracować na dokumentach – mówi w rozmowie z „Linią” Zbigniew Szczepaniak. Już raz odmówił on określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji, jak będzie tym razem, zobaczymy.\nPrzewodniczący rady miasta Jarosław Margielski decyzję głowy miasta o wznowieniu postępowania komentuje następująco: – Prezydent po raz kolejny uchyla się od wydania decyzji w tej sprawie, do czego obligują go zapisy ustawowe. Komisja urbanistyczno-architektoniczna nie może wydawać decyzji w tej sprawie, gdyż przekracza to jej kompetencje oraz zadania, do jakich została powołana. Prezydent powinien pamiętać, że przede wszystkim ma chronić interes mieszkańców, a nie spółki Sater, której miasto jest mniejszościowym udziałowcem. W przeciwnym razie zaleją nas tysiące ton śmieci z województwa mazowieckiego – uważa Margielski.\nW piątek, 5 lutego prezydent wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Otwocku o wydanie opinii w sprawie warunków realizacji tego przedsięwzięcia. Tym samym ponownie rozpoczęła się procedura oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Już raz RDOŚ wydał w tej sprawie decyzję odmowną. Jak będzie tym razem, przekonamy się niebawem.\nOd 10 lutego do 1 marca wszystkie zainteresowane osoby mogą zapoznać się ze złożoną przez inwestora – spółkę Sater Otwock – dokumentacją i składać wnioski oraz uwagi, które będzie rozpatrywał prezydent. Z materiałami sprawy można zapoznać się w urzędzie miasta w wydziale gospodarki gruntami, rolnictwa, leśnictwa i ochrony środowiska, budynek C, pokój nr 4.\nPrzypomnijmy, że planowana inwestycja ma znajdować się w miejscu wyciętego lasu i zajmować teren ok. trzech hektarów, który przylega do składowiska. Miały na nim powstać sortownia odpadów, kompostownia komorowa odpadów biodegradowalnych oraz magazyn odpadów niebezpiecznych i infrastruktury pomocniczej. Łączna maksymalna wydajność zakładu miała wynosić do 65 tys. ton odpadów rocznie.\n← Biorą się za arterie\nW końcu usuwają usterki →