Czeka nas segregacja przymusowa - Gazeta Goleniowska\nNowelizacja ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach została już podpisana przez prezydenta i czeka na publikację w Dzienniku Ustaw. Gminy mają rok na dostosowanie do niej uchwał i regulaminów gospodarowania odpadami. Najważniejszą zmianą jest wprowadzenie obowiązkowej segregacji śmieci, która będzie sprawdzana, a jej brak karany znacznie wyższą opłatą.\nNowelizacja ustala, że opłata za niesegregowanie śmieci będzie co najmniej dwa razy wyższa od opłaty podstawowej za śmieci posegregowane - maksymalnie zaś może ona wynieść jej czterokrotność. Praktycznie ta opłata podstawowa będzie jedyną możliwą stawką jaką mogą ustalić gminy, bowiem nowelizacja nie przewiduje - tak jak dotychczas - wyboru, który pozwalałby na wprowadzenie fakultatywnej stawki za śmieci zmieszane - w efekcie pozostawiając do decyzji mieszkańca, czy chce śmieci segregować (płacąc mniej), czy nie (płacąc więcej). W tej sytuacji opłata za takie śmieci będzie wyłącznie karą za niesegregowanie. Teoretycznie gmina będzie miała tu dwie możliwości - karać grzywną osoby, które nie złożą deklaracji o segregowaniu śmieci, oraz naliczać wyższą opłatę (od dwukrotności do czterokrotności opłaty podstawowej).\nZniesiona zostanie regionalizacja ograniczająca firmom realizującym na zlecenie gmin odbiór śmieci, możliwości odstawiania ich tylko do instalacji na określonym terenie. W wypadku naszego powiatu mają one teraz do wyboru 7 Regionalnych Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych (RIPOK), a po wejściu w życie nowelizacji, będą mogły korzystać z RIPOK-ów na terenie całego kraju.\nGminy uzyskają też dodatkowe uprawnienia pozwalające na zasilenie budżetu na gospodarowanie odpadami, środkami ze sprzedaży surowców wtórnych pozyskanych od mieszkańców w zbiórce selektywnej. To one też określą w regulaminach warunki, których spełnienie pozwoli na uznanie, że odpady są odstawiane w sposób selektywny. Będą mogły zmniejszać stawkę opłaty podstawowej właścicielom domowych kompostowników oraz ustalać zasady naliczania opłaty śmieciowej w oparciu o zużycie wody.\nKażda gmina inaczej\nNowelizacja nie ustala jednolitej dla całego kraju zasady segregacji śmieci pozostawiając to gminom. Wydaje się, że wersją minimum będzie system pięciopojemnikowy (plastik i metale, szkło, papier, bioodpady oraz odpady zmieszane), ale też niekoniecznie, bo to gminni radni zdecydują, jaki wariant selekcji będzie w danej gminie obowiązywał. W przypadku naszego powiatu w praktyce może być tak, że gminy należące do związku R-XXI będą miały takie same zasady segregacji śmieci, a tylko gmina Goleniów inne. Gminy też zdecydują, jak kontrolować i egzekwować ustalone opłaty i kary.\nTa kontrola i egzekucja to będzie chyba największe wyzwanie dla gmin. Nie sztuka bowiem założyć, że wszyscy muszą segregować, ale sprawdzić, czy to robią i wyegzekwować ewentualne kary za brak segregacji. Teoretycznie najłatwiej będzie ustalić, w jakiej postaci śmieci wystawia mieszkaniec domu jednorodzinnego. Ale skąd będzie wiadomo, że w pojemniku na odpady zmieszane nie znajdą się i inne frakcje? Oczywiście trzeba to najpierw sprawdzić, a potem udowodnić, a na końcu przeprowadzić całą procedurę administracyjną pozwalającą prawomocnie ukarać (?) lub obciążyć (krotnością opłaty podstawowej) mieszkańca. To będzie dodatkowy koszt firmy realizującej na zlecenie gminy odbiór śmieci, który przerzuci na gminę - nie mówiąc o przygotowaniu logistyki takiej kontroli. Jak już da się w miarę pewnie ustalić fakty, to jeszcze gmina musi podjąć skomplikowany organizacyjnie trud wyegzekwowania wyższej opłaty/kary od mieszakańca. Dopóki nie ustali się w tej kwestii orzecznictwo administracyjne, nie będzie to takie proste. Znacznie trudniejsze i droższe będzie na pewno kontrolowanie i egzekwowanie obowiązku segregacji śmieci w budynkach wielorodzinnych, administrowanych przez wspólnoty mieszkaniowe - pytanie czy w ogóle możliwe?\nNowelizacja, o której mowa, nie ma przepisów wykonawczych. Być może one wyjaśnią powstające wątpliwości - jeśli takie rozporządzenia się w końcu pojawią.\nŻyjemy w takim kraju gdzie mamy małe mieszkania i gdzie najwięcej ludzi mieszka w blokowiskach w których nie ma dozorców pilnujących porządku tak jak to było przed wojną… Najdziwniejsze jest to, że znamy sposób na to aby mimo tych przeciwności - Polska była liderem gospodarki obiegu zamkniętego w odpadach domowych - ale ani władzom centralnym ani samorządom ani nawet polskim „zielonym” - nie chce się tego chcieć... korneliaorwat.pl/idealny-system-selektywnej-zbiorki-odpadow-system-eko-ab/\ndodany przez MaxSegregatus, dnia 19.08.2019, 14:24:23\nBlokowe nie dadzą rade , nie ma szans tam tera swojaki mieszkajom znaczy ukry.\ndodany przez Pawlak, dnia 19.08.2019, 20:58:29\nTaka sama utopia, jak `misja` strazy miejskiej sprawdzajacej kto czym pali w piecu ..\ndodany przez saturator, dnia 19.08.2019, 22:14:48\nJa będę chodziła i sprawdzała czy ludzie segregują, a jak nie to sprawę zgłoszę na policję.\ndodany przez Primadonna, dnia 20.08.2019, 16:06:57\nPrzychylam się nad Saturator; jedną z sokiem wiśniowym poproszę ! :))\ndodany przez Pawlak, dnia 20.08.2019, 16:53:36\nCzyli na prywatnej posesji będzie ze 4 pojemniki zamiast 1?\ndodany przez Ramed, dnia 20.08.2019, 20:26:15\nOd jakiegoś czasu mieszkam w Warszawie więc napiszę jak to wygląda tutaj, z perspektywy osiedla mieszkaniowego, na którym mieszkam (być może w Goleniowie wygląda to lepiej...)\nNo więc, co parę miesięcy zmieniają się zasady sortowania, ilość i rodzaj pojemników. Z tego co widzę ludzie już przestali się przejmować tym jakie zasady obowiązują tym razem i juz po prostu wyrzucają jak leci.\nUważam, że żeby segregowanie było efektywne, to musi istnieć jakaś stabilizacja. Ja mam w mieszkaniu przewidziane miejsce na to żeby śmieci posortować. Natomiast nie mam możliwości co jakiś czas reorganizować powierzchnię, kombinować gdzie tu wcisnąć jakieś nowe pojemniki i dodatkowo na nowo uczyć się kolejnych zasad sortowania.\nZ jednej strony jestem ogromnym zwolennikiem ochorny środowiska, recyclingu, sortowania odpadów, z drugiej strony mam już tego powolutku dosyć. Owszem, sortuję, dostosowałem się po raz kolejny ale mam już dosyć.\nWięc mi się wydaje, że ok, jeżeli ktoś te nowe zasady naprawdę przemyślał, przeanalizował, zaprojektował optymalnie - to w porządku spróbuję jeszcze raz przeorganizować układ pojemników w mieszkaniu i po raz kolejny nauczyć się nowych zasad. Ale jeżeli te nowe przepisy sobie stworzył ktoś tak od czapy, żeby po prostu coś zmienić, to ja mam naprawdę dosyć.\nczy jest jakiś raport pokazujący co dała wprowadzona parę lat temu zmiana zasad sortowania? Rozumiem, że ktoś projektując zmianę postawił jakiś cel i (jeżeli był racjonalny) to zaprojektował jakąś drogę osiągnięcia tego celu rozłożoną na lata. Czy jest jakiś raport pokazujący w jakim stopniu ten cel został osiągnięty?\nW którym miejscu jestesmy na tej drodze?\nJaki mieliśmy odzysk z odpadów 10 lat temu? Jaki mamy obecnie, jaki chcemy mieć za 10 lat? Ile produkowaliśmy odpadów 10 lat temu a ile obecnie? W którym jesteśmy miejcu? Czy coś się poprawia? Pogarsza?\nJa bym oczekiwał, że przy wprowadzeniu zmiany, minister odpowiadający za ochronę środowiska wyciągnie dane i powie jak sytuacja wygląda obenie, co się zmieniło, gdzie chcemy być za 2 lata i w jaki sposób to zamierzamy osiągnąć i zmierzyć.\nKrótko mówiąć - jestem maksymalnie za ochroną środowiska i dostosusię ję do każdej nowej zmiany przepisów natomiast chciałbym mieć pewność, że ktoś, kto co chwilę zmienia zasady sortowania odpadów po prostu wie co robi, wie w którym jest miejscu, ma postawiony jakiś cel i wie jak go osiągnąć i zmierzyć.\ndodany przez wb, dnia 20.08.2019, 23:16:26\nSłuszne uwagi wb. Czy ktoś z władz centralnych wgl monitoruje efektywność tej segregacji odpadów i jaki jest z tego recykling? Czy to jest tylko segregacja dla samej segregacji bo tak wymaga Unia?\nTak jak mówisz. Ja też się mogę przystosować i nie widzę problemu z segregacją. Ale podam jeden przykład. Jakieś kilkanaście miesięcy temu PGK usunęło pojemniki na plastik i szkło oraz papier i bio odpady. Starałem się segregowac jak potrafię najlepiej. To nie tak trudno odróżnić co jest papierem a co szkłem czy plastikiem. Przyznaję, że miałem czasem problem z opakowaniami po żywności, gdzie był czasem złączony papier i plastik. Starałem się to jakoś rozdzielać. Bio odpady to też wiadomo, że różne resztki i obierki po warzywach czy owocach to idzie do kontenera bio.\nKiedyś jak byłem w Niemczech na praktykach w Urzędzie Ochrony Środowiska w Offenburgu koło Strasburga to wizytowałem jedną z fabryk segregacji odpadów, gdzie odpady z worków jeszcze raz były wrzucanie na taśmę i tam przygotowani merytorycznie pracownicy jeszcze raz robili ostateczną segregacje. Potem śmieci odpowiednio już posegregowane trafiały do odpowiednich kontenerów do recyklingu. Może warto i u nas pomyśleć o takich sortowniach?\ndodany przez traper, dnia 24.08.2019, 13:15:08


Jak mistrz Zamojski radzi sobie na wózku, czyli impreza która uczy [ZDJĘCIA I RELACJA Z BROKEN BALL vol. 11] - Iława\nJak mistrz Zamojski radzi sobie na wózku, czyli impreza która uczy [ZDJĘCIA I RELACJA Z BROKEN BALL vol. 11]\n2016-06-27 14:08:38 (ost. akt: 2016-06-28 15:26:09)\nPrzemysław Zamojski w pogoni za piłką. Na wózku nie jest łatwo grać w koszykówkę\nOgólnopolski Turniej Koszykówki Broken Ball musi dalej być organizowany w Iławie. Koniecznie! I wcale nie tylko dlatego, że w rozgrywkach biorą udział koszykarze rangi mistrzów Polski a na klubowych scenach występują uznani już hip-hopowcy. Przede wszystkim dlatego, że ma do zaoferowania coś więcej niż tylko sportową rywalizację i muzykę.\nDobrych organizatorów poznaje się m.in. po tym, że nie traktują swojego wydarzenia jak odgrzewanie starych kotletów, tylko starają się co edycja wprowadzać nowinki i ciekawostki. A jak jeszcze impreza spełnia funkcję edukacyjną, społeczną, to już w ogóle jest super.\nWychodzi więc na to, że ludzie organizujący Ogólnopolski Turniej Koszykówki Broken Ball i Festiwal Kultury Młodzieżowej to chyba dobrzy — jak to się ładnie kiedyś mówiło — działacze. Bo oprócz tego, że zagwarantowali naprawdę wysoki poziom zawodów swojej ukochanej koszykówki (zagrało 20. silnych ekip z całego kraju), to jeszcze próbują coś przekazać odbiorcom.\nOd początku istnienia BB walczą z wandalizmem na murach, za to krzewią graffiti jako sztukę uliczną (na garażach nad Iławką powstało kolejne wielkie malowidło). Natomiast nowinką wśród działań okołoturniejowych był niezwykły, pokazowy mecz na wózkach inwalidzkich, w którym grająca na co dzień w rozgrywkach ligowych (II liga) drużyna koszykarzy na wózkach z AKS OSW Olsztyn zmierzyła się z Dream Teamem Broken Ball vol. 11.\nW DT wystąpiła m.in. największa gwiazda iławskich rozgrywek Przemysław Zamojski (zawodnik Stelmetu Zielona Góra niedawno po raz ósmy został mistrzem Polski). Iławianie w tym niezwykłym pojedynku też mieli swoich reprezentantów w osobach Łukasza Rękawieckiego (OSW) i Marka Szmycińskiego (Dream Team BB).\n— Chcieliśmy pokazać poprzez ten mecz, że osoby niepełnosprawne pomimo swoich ograniczeń fizycznych chcą i żyją aktywnie, z uśmiechem na ustach walcząc z przeciwnościami losu i uprawiając sport. Dziękuję w tym miejscu koszykarzom z OSW, którzy bardzo zaangażowali się w ten projekt — mówi Tomasz Woźniak, jeden z założycieli i organizatorów BB&FKM.\n— Przy okazji pełnosprawni koszykarze mogli zobaczyć, jak to jest widzieć boisko, kosz, rywali i kolegów z drużyny z perspektywy wózka. Widok mistrza Polski, Przemka Zamojskiego nie dorzucającego do kosza nie jest przecież codziennością. Z resztą zawodnicy naszego Dream Team nie wiedzieli, że posadzimy ich na wózki — zdradza Woźniak.\n— Bardzo ciężko było grać na takim wózku, a najtrudniejsza jest koordynacja kozłowania z poruszaniem się. Podczas gry trzeba przestawić myślenie, a zmęczenie jest nie mniejsze niż w normalnym baskecie — ocenia "Szmytek".\nBroken Ball vol. 11 (24-26.6.2016) (Lidzba zdjęć w galerii: 87)\nBroken Ball vol. 11 (24-26.6.2016) Zobacz więcej zdjęć. Kliknij i otwórz galerię.\nŻeby był pełen obraz imprezy, to dodamy, że w ramach Broken Ball i festiwalu młodzieżowego tradycyjnie odbywały się koncerty hip-hopowe oraz imprezy muzyczne. Do tego do wydarzenia powróciły — po kilku latach przerwy — zawody deskorolkowe.\n••• Co do turnieju: po rozgrywkach grupowych najlepsze ekipy przeszły do ćwierć-, a następnie półfinałów. Finał to był właściwie mały turniej, w którym spotkały się trzy najlepsze zespoły i w systemie każdy z każdym, bez rewanżów, rozstrzygnęły sprawę mistrzostwa. Ostatecznie wygrała drużyna Jeżyckie Kuny (ekipa złożona z koszykarzy z poznańskiej dzielnicy Jeżyce), drugie miejsce wywalczył Street Fame z Gniezna, a Czokolakowicz (Poznań, Gdańsk i Szmyciński z Iławy) był trzeci.\n— Już myślimy o przyszłorocznym turnieju, który oczywiście chcemy zorganizować w Iławie. A że jest ciężko, że organizacja pochłania mnóstwo czasu i energii? Jakie to ma znaczenie? Najważniejszy jest efekt, który w tym roku prezentował się całkiem nieźle — ocenia Tomasz Woźniak, a my się pod tą opinią podpisujemy.\n11. turniej Broken Ball wygrała drużyna Jeżyckie Kuny z Poznania, fot. Mateusz Partyga\nIława sport kultura koszykówka XI Ogólnopolski Turniej Koszykówki Broken Ball Festiwal Kultury Młodzieżowej\ngringo #2017453 | 46.186.*.* 27 cze 2016 21:49\nJak zwykle tłumy na widowni....


Domki na Słonecznej - nad Jeziorem Solińskim, ul. Słoneczna 40, Wołkowyja - Domki Letniskowe Wołkowyja » e-turysta.pl\nDomki na Słonecznej - nad Jeziorem Solińskim, Wołkowyja, ul. Słoneczna 40\nDomki na Słonecznej - nad Jeziorem Solińskim, ul. Słoneczna 40, Wołkowyja\nWołkowyja, ul. Słoneczna 40\nDomek letniskowy: Domki na Słonecznej - nad Jeziorem Solińskim\nAdres: Wołkowyja, ul. Słoneczna 40\nAktywny wypoczynek: Kajakarstwo górskie, Wędkarstwo, Żeglarstwo, Szybownictwo, Nordic walking, Quady\n501694 XXXPokaż cały numer\nPrzekazujemy do Państwa dyspozycji 5 komfortowych domków letniskowych. Domki położone są w bardzo urokliwym miejscu, 60 m od lasu z widokiem na jezioro i góry. Zapewniamy Państwu bezpieczny parking, 2 place zabaw dla dzieci, Zjazd linowy tyrolka 30 m.\nDomki na Słonecznej - nad Jeziorem Solińskim — Udogodnienia i wyposażenie\nDomki na Słonecznej - nad Jeziorem Solińskim — Rozrywka\nDomki na Słonecznej - nad Jeziorem Solińskim — Aktywny wypoczynek\n90 - 200/całość\nDomek 6-osobowy z łazienką, radio, TV (1 domek) 90 zł do 200 zł za całość\nDomek 7-osobowy z łazienką, radio, TV (5 domków) 90 zł do 200 zł za całość\nZobacz ofertę Domki na Słonecznej 40


HERBATA SILVER MOON - ZIELONA [ 1000g ]\nHerbata Silver Moon , dzięki dużej zawartości witaminy C pobudza ona pracę krwiobiegu, przyspieszając dostarczanie przeciwciał do zainfekowanych rejonów organizmu.\nSilver Moon to prawdziwa arystokratka w niezliczonym gronie herbat zielon\nych. Swą nazwę zawdziecza połyskliwym liściom zwiniętym w kształt półksieżyca.\nObecność flawonoidów hamuje utlenianie witaminy C, przez co zwiększa się jej skuteczność w walce z infekcjami. Dzięki ściągającemu i przeciwzapalnemu działaniu garbników obecnych w zielonej herbacie, Silver Moon wpływa kojąco na pracę dwunastnicy. Zmniejsza też kwaśny odczyn płynów żołądkowych, łagodząc wzdęcia i zgagę. Ma również silne zdolności zwalczania wolnych rodników .\nWłaściwości zielonej herbaty !!!\nZdrowotne właściwości zielonej herbaty wynikają przede wszystkim z jej silnego potencjału antyoksydacyjnego. Jest ona bowiem bogatym źródłem flawonoidów – silnych antyoksydantów, które neutralizują szkodliwe działanie wolnych rodników.\nAby móc korzystać jednak z jej dobrodziejstw bardzo istotny jest sposób zaparzania.\nPo pierwsze – zielonej herbaty nie zalewamy wrzątkiem. Temperatura wody powinna być dostosowana do gatunku (kupując warto o to spytać sprzedawcę), jednak nigdy nie może przekraczać 90°C.\nPo drugie – istotny jest czas zaparzania, który decyduje o właściwościach napoju. Po zaparzaniu przez 2-3 minuty będzie wykazywał on działanie pobudzające, po 5-6 – uspokajające.\nPo trzecie – nieodpowiednie zaparzanie może spowodować zmianę i smaku, i koloru herbaty, która stanie się bardziej gorzka i znacznie ciemniejsza.\nPo czwarte – ważna jest woda, której użyjemy do przygotowania naparu. Powinna być niechlorowana i uboga w wapń. Jeśli więc nie mamy możliwości jej przefiltrowania, korzystajmy z mineralnej, niegazowanej, o niewielkiej zawartości wapnia.\nLiście zielonej herbaty możemy zalewać wodą kilkukrotnie. Za każdym razem uzyskamy napar o innym aromacie i właściwościach.\nPierwsze parzenie da nam aromat delikatny, działający pobudzająco. Drugie z kolei sprawia, że napar jest intensywniejszy i smaczniejszy, a tym samym bardziej ceniony, niż ten z pierwszego zaparzania.\nZieloną herbatę pijemy z odrobiną kardamonu i imbirem.WAŻNE!!!!\nDo herbaty należy dodać plasterek rozgniecionego imbiru oraz kardamon aby zapobiec wychłodzeniu organizmu!\nDystrybutor : EDUMED\nZawartość netto: 1000 gram.


zachowania agresywne - Zwierciadlo.pl\nWychowanie - na czym polega kara naturalna?\nDobór kar i nagród to najważniejsza strategia postępowania rodzica. Czy wyciąganie konsekwencji wobec dzieci jest potrzebne?\nNiestabilność emocjonalna, drażliwość, niezdolność do przewidzenia konsekwencji swojego działania – to stany typowe dla wszystkich dorastających nastolatków. Jak możemy pomóc im radzić sobie z emocjami, zanim zamienią się w agresję – wyjaśnia prof. Iwona Grzegorzewska z Instytutu Psychologii Uniwersytetu Zielonogórskiego.\nHanna Samson: Francuska lekcja\nNa studiach uczono mnie, że frustracja wywołuje agresję. To oczywiste, że złościmy się, gdy coś przeszkadza nam osiągnąć cel lub utrudnia zaspokojenie potrzeb. Dzieje się to automatycznie, bo czy można reagować inaczej? Można. Na własne oczy widziałam we Francji.


40-lecie radomskiego Amfiteatru. Oj, będzie się działo! :: Radom24.pl :: Portal Radomia i regionu\n40-lecie radomskiego Amfiteatru. Oj, będzie się działo!\nKultura, Rozrywka, Historia / 2020-09-01 09:22:00\nRok 2020 jest szczególny dla Miejskiego Ośrodka Kultury „Amfiteatr”. Instytucja obchodzi bowiem swoje 40-te urodziny. 40 lat angażowania mieszkańców w uczestnictwo w kulturze, podążania za trendami i wreszcie – wyznaczania nowych kierunków rozwoju „ośrodka kultury”. 40-letni Amfiteatr to instytucja, która łączy bogatą tradycję z nowoczesnością, proponuje szerokie spectrum wydarzeń, kształtuje gusty, "zaraża" kulturą nowe pokolenia. Jubileusz to okazja do podsumowań, ale przede wszystkim... zmian i śmiałego patrzenia w przyszłość, podejmowania wyzwań, jakie stawia współczesny świat.\n- Planowaliśmy świętowanie urodzin Amfiteatru przez cztery pory roku, niestety, COVID-19 pokrzyżował nam plany. Kultura się nie poddaje i my też nie, dlatego wiosną zaprezentowaliśmy radomianom nowe logo, odświeżoną identyfikację wizualną i dedykowany jubileuszowi mural na budynku przy ul. Parkowej 1 – mówi Waldemar Dolecki, dyrektor MOK „Amfiteatr”.\n- Nowe logo nawiązuje do klasycznej budowy amfiteatru, ale zyskuje nowoczesny wygląd, bo też taką instytucją chcemy być. Najważniejszy jest dla nas odbiorca, dlatego dotychczasowe siedzenia wyrażone liniami zamienione zostały na jednostki, każda kropka to ja, Ty, my. Przecież razem tworzymy to wyjątkowe miejsce. Do tego eleganckie, dumne, pełne powagi litery i spokojne, zrównoważone kolory, wzbudzające zaufanie, ale i otwierające granice. Bo taki jest właśnie Amfiteatr – dodaje dyrektor.\n- 4 dekady Amfiteatru to historia koncertów na dużej scenie, występów największych gwiazd z polskiego, ale nie tylko, artystycznego firmamentu. Wielkie premiery wydarzeń, znakomici goście, tysiące osób na widowni. To także historia znakomitych formacji tanecznych zdobywających laury w Polsce i za granicą; zespołów, które pod naszą egidą zaczynały swoją przygodę ze sceną; przyjaźni, a nawet miłości, które zawiązywały się podczas spotkań w kółkach zainteresowań, warsztatach, zabawach tanecznych czy wreszcie – podczas wspólnego przeżywania muzycznych wydarzeń - opowiada Katarzyna Wiśniewska z Działu Promocji i Komunikacji Amfiteatru.\nOd kilku lat Amfiteatr jest w procesie zmiany – kładzie mocny akcent na edukację kulturową, mniejszy na działania impresaryjne. - Budujemy markę nowoczesnej instytucji kultury: instytucji, której misją jest wsłuchiwanie się w ludzi, rozpoznawanie potrzeb społeczności i odpowiadanie na nie poprzez umożliwianie doświadczania kultury. Mamy wizję być odważnym ośrodkiem kultury, który włącza i daje energię do zmiany – podkreśla Waldemar Dolecki.\n- Budujemy więzi, budzimy emocje. Chcemy to robić przez kolejnych - co najmniej! - 140 lat! Zapraszamy do świętowania razem z nami - podsumowuje dyrektor Amfiteatru.\nObchody jubileuszu nie byłyby możliwe, gdyby nie wsparcie z Budżetu Obywatelskiego Gminy Miasta Radomia. - Amfiteatr konsekwentnie od kilku lat buduje wokół siebie grono fanów i sympatyków, którzy lobbują na rzecz instytucji, zgłaszają projekty do BO, które miałyby być przez Amfiteatr realizowane. To świetny przykład instytucji, która umiejętnie buduje relacje, tworzy więzi z odbiorcami. Pokazuje to choćby tegoroczna lista projektów zgłoszona do BO - mówi Sebastian Równy, Dyrektor Wydziału Kultury Urzędu Miejskiego. - Amfiteatr wchodzi też umiejętnie w nową erę, w przyszłość edukacji kulturalnej, co odzwierciedla Pracownia Nowych Mediów. Amfiteatr idzie w świetnym kierunku, oby tak dalej! - podsumowuje Sebastian Równy.\nGłównym partnerem obchodów jubileuszu Amfiteatru jest Enea Wytwarzanie Sp. z o.o. Włączenie się Spółki Enea w świętowanie pokazuje, jak ważne jest dodawanie energii kulturze z perspektywy biznesu w myśl koncepcji CSR. - Życzymy Amfiteatrowi, by na trwałe wpisał się w pamięć radomian w tym roku jubileuszowym poprzez huczne obchody. Mamy nadzieję, że instytucja dalej będzie się rozwijać i tworzyć dobrą energię. Zapraszamy do wspólnego świętowania - podkreślił Piotr Kutkowski, Kierownik Biura Komunikacji Enea Wytwarzanie Sp. z o.o.\nNiebagatelną rolę w promowaniu kultury i dostępu do niej pełnią też media, zwłaszcza w dobie pandemii COVID-19 i sanitarnych obostrzeń, limitów miejsc. - Nasza współpraca przy Fosie pełnej kultury pokazała, że warto zwiększać zasięgi, że poprzez rozmaite media wieść o kulturalnych wydarzeniach i relacje z nich mogą dotrzeć do znacznie większego grona odbiorców. Tym bardziej cieszymy się, że będziemy mogli już 11 września gościć Amfiteatr w bezpłatnym dodatku "7 Dni" ze specjalnym, jubileuszowym wydawnictwem i transmitować galę finałową 5 grudnia w Telewizji Dami i na Facebooku - mówi Krzysztof Domagała.\n4 dekady Amfiteatru, 4 wyjątkowe koncerty jubileuszowe w ciągu 4 miesięcy. Od września do grudnia Miejski Ośrodek Kultury „Amfiteatr” zaprosi radomian na cztery odsłony świętowania swoich 40-tych urodzin. Cztery gatunki muzyki dla podkreślenia różnorodności repertuaru Amfiteatru i gustów muzycznych naszych odbiorców. Projekt realizowany z Budżetu Obywatelskiego Gminy Miasta Radomia. Wstęp na wszystkie koncerty jubileuszu jest wolny, obowiązuje rejestracja on-line. Liczba miejsc ograniczona.\nPierwszy z dedykowanych urodzinom koncertów już 12 września o godz. 19 w przestrzeni fosy przy ul. Parkowej 1 (koncert plenerowy) - Karaś/Rogucki. To duet, który pojawił się na polskim rynku po ogłoszeniu zawieszenia działalności zespołów Coma i The Dumplings. Panowie dali się już poznać dzięki coverowi T.Love „1996”. Teraz pokazują światu próbkę autorskiego materiału w singlu „Bolesne strzały w serce”. Kuba Karaś odpowiada w tym tandemie za produkcje, Piotr Rogucki zajmuje się tekstami, a obaj dopieszczają muzykę. Z pozoru karkołomne połączenie dwóch odmiennych wrażliwości i metryk dało harmonijny efekt w postaci materiału, który z początkiem 2020 roku ujrzał światło dzienne w formie albumu. Na płycie znajduje się materiał, który sami artyści opisują jako erotyki motoryzacyjno-katastroficzne. I jak zapewne się domyślacie, nie są to zwykłe piosenki o miłości. To utwory opowiadające o uczuciach w epoce końca cywilizacji. Całość przybrała formę mroczną i gęstą, zainspirowaną muzyką lat 80., zimną falą i new romantic.\nWstęp wolny, ze względu na COVID-19 będą obowiązywały zapisy poprzez formularze on-line dostępne od 7 września, od godz. 10 na www.amfiteatr.radom.pl i www.facebook.com/amfiteatr.radom.\nGłównym partnerem koncertu jest Enea Wytwarzanie Sp. z o.o. – Energia dla kultury!\n11 października o godz. 18 w sali koncertowej w Zespole Szkół Muzycznych im. O. Kolberga wystąpi Artur Andrus. Artur Andrus to dziennikarz, poeta, autor tekstów piosenek, artysta kabaretowy, komentator „Szkła kontaktowego”, do listopada 2017 r. redaktor trójkowej „Akademii rozrywki”.\n14 listopada w Kawiarni Artystycznej Amfiteatru koncert Agi Zaryan! Dla koneserów i przyjaciół – ekskluzywny koncert w takiejż oprawie. Aga Zaryan jest dziś rozpoznawalną w świecie wokalistką jazzową młodego pokolenia. Przybliża współczesnej publiczności to, co najlepsze w historii jazzu, kontynuując tradycję takich artystek jak Shirley Horn, Carmen McRea i Joni Mitchell. Wyróżnia ją specyficzny styl, smak i podejście do śpiewania z charakterystyczną lekkością frazowania i ciepłym matowym tonem głosu. Partnerem koncertu jest Enea Wytwarzanie Sp. z o.o. – Energia dla kultury!\n5 grudnia zaprosimy do sali koncertowej w Zespole Szkół Muzycznych im. Oskara Kolberga na galę finałową jubileuszu, podczas której wystąpią: Katarzyna Cerekwicka, Łukasza Zagrobelny i Piotr Polk w towarzystwie 12-osobowej orkiestry! Partnerem koncertu jest Enea Wytwarzanie Sp. z o.o. – Energia dla kultury!\nSzczegóły wydarzeń i rejestracji na nie na www.facebook.com/amfiteatr.radom i na www.amfiteatr.radom.pl.\nPrzez takiego prezydenta nie ma w Radomiu nic a ten amfiteatr to tylko prosi się do rozbiórki. Byliście w Kielcach w amfiteatrze ? jak nie to zapraszam pojechać i porównać z naszym. Stadionu też nie mamy, wszystko w Radomiu upada. Moim zdaniem PiS dobrze chce żeby zrobić referendum. A najlepiej by było żeby wreście ogłosili nowe województwo.\nNatychmiast odwołać Witkowskiego\nZ okazji jubileuszu czas rozebrać ten nikomu nie potrzebny przybytek. PO nie rozumie co to jest kultura\njak sobie pościeliliście tasię wysypiajcie\nCzemu narzekacie. Chcieliście przecież Witkowskiego.\ns P ierd O lać.P.S.Sorry taki mamy klimat.\nkiedy wreszcie wyremontujecie amfiteatr. Naprawdę nie potraficie zdobyć żadnych środków zewnętrznych. Czy widzieliście jak wygladają amfiteatry w Kielcach czy Płocku. Czemu miasto nie walczy o przebudowę. Witkowski, powinieneś jeździć do odpowiedniego ministerstwa i nie wracać dopóki nie załatwisz finansowania. Dlaczego w tym mieście nic się nie udało. A potem się dziwić, że z większość ludzi z potencjałem przeprowadza się gdzie indziej...\nPo co w Radomiu amfiteatr. Muszla w parku jest wystarczająca. Kultury w Radomiu za Witkowskiego i Frysztaka nie ma i nie będzie.\nTRADYCJA Z NOWOCZESNOŚCIĄ, bo zajadów dostanę ze śmiechu. Dwie kadencje jaśnie wielmożnego katastrofalnego Prezydenta to za ma mało, aby zmodernizować Amfiteatr i cieszyć się z występów artystów tak jak Kielce z Kadzielni. PO to OBCIACH


Z narożnika ringu. Gołota - Saleta: wersja emocjonalna\nUtworzono: 25 luty 2013 | Przemek Garczarczyk\nWalkę Andrzeja Gołoty z Przemkiem Saletą oglądałem legalnie, czyli w polskim klubie w Chicago na IPLA. Z 52 zawodowych walk Andrzeja, to była dopiero druga, której nie oglądałem będąc przy ringu. Byłem na tej pierwszej, trzyrundowej w Milwaukee, kiedy Andrzej dostawał po 50 dolarów za rundę, więc biedaka już w drugiej przytrzymywał, żeby za szybko nie upadł. Pamiętam jak w szatni Madison Square Garden, po walce z Johnem Ruizem, powtarzał , że"powinienem tego frajera rozwalić! Teraz jest po walce a ja nie jestem nawet zmęczony". Albo kiedy siedział sam, na schodach swojego domu, po walce z Lennoxem Lewisem. Nasze drogi się rozeszły - dlaczego to nieważne - po 18 latach, po walce z Tomkiem Adamkiem. Dlatego komentarz będzie emocjonalny.\nWytłumaczenie polskiego fenomenu Andrzeja Gołoty dla kogoś, kto jak ja pisze w Stanach, nie jest możliwe. Przestałem to robić jakieś 10 lat temu. W USA nigdy nie jesteś srebrnym medalistą - zawsze jesteś tym,który przegrał. To zupełnie inna mentalność, bo jak napisał mi o Gołocie sentencjonalnie na twitterze Mati Borek: "Jest jak my wszyscy z tej ziemi. Często przegrani ale żyjący marzeniami. Słowiańska dusza jest inna od amerykańskiej komercji". Dlatego nie zdziwiłem się, że Dan Rafael wyśmiał walkę z Przemkiem Saletą, bo nigdy nie był fanem Andrzeja. Nawet kiedy Gołota wygrywał, Dan nigdy specjalnie nie ukrywał, że nie może znieść tej niewytłumaczalnej strony Andrzeja. Zdziwił mnie tylko krytyką tego, co się według niego działo na ringu.\nNikt przy zdrowych zmysłach nie mógł oczekiwać wirtuozerii od dwóch 45-letnich mężczyzn, bo to było nierealne dla każdego mającego choćby śladowe pojęcie o pięściarstwie. Dlatego nie będę się ośmieszał jakimiś analizami. Mam za to żal do Andrzeja Gmitruka, za dokładanie do ostatniej soboty marzeń o podboju wagi ciężkiej, doskonale wiedząc, że to reklamowe bajki. Z drugiej strony, kto mógł oczekiwać ponad 100 trafionych ciosów, ciągłych wymian, trzech dramatów na minutę? Ja bałem się czegoś wręcz przeciwnego czyli pięciu zadawanych uderzeń na rundę, ogólnej nudy, przepychanki dwóch facetów czekających na wnuki.\nByło odwrotnie: kibice dostali wielki prezent. Przemek Saleta czekał całe życie (i dwie odwoływane walki) na moment, kiedy będzie mógł podnieść ręce w górę stojąc na ringu z Gołotą. Zrobił straszną robotę, było widać, że nawet jakby tuż przed walką, ktoś powiedział , że będzie się bił za darmo, nic by się w jego postawie nie zmieniło. To samo z Andrzejem. Jest taki moment w szóstej rundzie, kiedy po dwóch ciosach Przemka, chce znowu wypluć ochraniacz, żeby złapać tych parę sekund odpoczynku. Powstrzymuje się, jakby myśląc, "no nie, nie mogę, muszę wytrzymać". Chwilę później jest już po walce.\nAndrzej,nawet jak się sam do tego nie przyzna, zmienił u końca kariery spojrzenie na sport, któremu poświęcił całe życie. Determinacją w pożegnalnym występie, dał nam przebłysk tego, co być mogło 10, nawet 15 lat temu. Pamiętam takie zdanie: "Wiesz co mnie zawsze wkurza? Jak mi się ludzie pytają, jakim jestem bokserem. Po pierwsze dlatego, że bokser to pies - ja jestem pięściarzem. Po drugie dlatego, że sam nie wiem. Chyba dobrym, któremu zawsze coś wyskakuje, no nie?"


Instruktor marki Mila Pro\nW zawodzie fryzjera pracuje od pond 20 lat. Najbardziej w swojej pracy ceni sobie to, że może tworzyć nieszablonowe stylizacje, które wcześniej istniały tylko w jego głowie. Wchodząc w świat fryzjerstwa, szybko przekonał się, jak wiele możliwości rozwoju świat ten oferuje. Cały czas dążył do tego, aby stać się lepszy w tym, co robi i stopniowo sam podnosił sobie poprzeczkę. Wiedział, że sukces osiąga się dzięki wielkiej determinacji i nabytym umiejętnościom, które pomagają spełniać zawodowe marzenia.\nŁukasz ma bardzo ciekawe spojrzenie na fryzjerstwo. Lubi klasyczny styl i formy, ale śledzi też trendy i w interesujący sposób łączy ze sobą klasykę i nowoczesność. Nieustannie poszukuje inspiracji, a jego prace charakteryzują się oryginalnością i dbałością o szczegóły. Priorytetem dla niego jest również dobra kondycja włosów. Dba więc o perfekcyjne strzyżenia i selektywnie dobiera zabiegi pielęgnacyjne do potrzeb swoich klientów. Prowadzi z powodzeniem własny salon fryzjerski, którego działalność poszerzył o profesjonalną męską strefę, gdzie wyczuwalny jest klimat, dobrego polskiego fryzjerstwa, rodem z lat 20.\nNie szufladkuje swojej wiedzy i jako szkoleniowiec chce inspirować oraz pokazywać nowe możliwości. Jego bardzo mocnymi cechami są wytrwałość i pomysłowość. Wyznaje zasadę, że fryzjer nigdy nie przestaje się uczyć. Jest otwarty, ma wielką swobodę w nawiązywaniu kontaktów i przekazywaniu wiedzy.


Minął tydzień: za perfidnych Żydów; Europa da się lubić, Nasz Dziennik też - Kosciol.pl\nTeodor Lacher czw, 7 lut 2008, 18:02:21 Odsłon 4,893\nObie potęgi ingerują w dzieje swojej ojczyzny z tą samą drapieżnością i przekonaniem o własnej misji. Europa – tygodnik idei wydawany przy Dzienniku Axela Springera, choć lubuje się w intelektualnej „maskaradzie” i heterogeniczności rysuje z tym samym uporem co dziennik redemptorystów konsekwentną linię społeczną, bywa że z tym samym uporem nietolerancyjną.\n„Ale nic nie przebije wiersza dla „NDz” Kazimierza Stępnia z Kielc: „W nim Polska i prawda,/ i mądrość Kościoła,/ I dzieje ojczyste, miasteczka i sioła,/ I ludzie zwyczajni myślący o bliźnich,/ Idee i myśli - to skarby Ojczyzny./ (...) W nim wszystko tak nasze,/ tak polskie, odwieczne,/ Tak wrosłe w tradycję jak łozy nadrzeczne./ Tu prawda ostoją, z niej piękno wynika,/ Stąd radość czytania/ »Naszego Dziennika”. (Cytat za Gazetą Wyborczą).\nPodzielam tę radość, choć pewnie z innych powodów niż Kazimierz Stępień. Życie bez "NDz" byłoby smutne – pisze publicysta Wyborczej, który ironizuje z częstochowskich rymów czytelnika.\nW odmiennym stylu świętowali (- chwalili się) autorzy Europy. „A potem było tak: Krasowski poszperał w notesie z telefonami i zadzwonił...” – przybliża genezę tygodnika Renata Kim. A Jan wróbel, sekretarz redakcji, bez ogródek stwierdza: "Trudno nawet pojąć zdumienie, ale i frajdę, kiedy bulwarowa gazeta zaproponowała nam robienie pisma mądrzejszego od Znaku i Res Publiki razem wziętych..."\nNie przekreślam dobitnie wyakcentowanych atutów Naszego Dziennika i Europy, z których mądry czytelnik, czyli taki, który dokonuje wyboru treści, a nie łyka je jak kaczka wyciągnie własne wnioski.\nLecz najbardziej podoba mi się opinia nowego prowincjała redemptorystów.\nJestem za tym, żeby audycje traktujące o polityce prowadzili ludzie świeccy, którzy są kompetentni, znają się na polityce – powiedział o. Paweł Bożek Rzeczpospolitej. Jeśli do studia są zapraszani politycy, to wszystkich opcji. Musimy dać ludziom możliwość wyboru.\nI dodał jeszcze: „Jestem człowiekiem racjonalnym. Radio bez o. Tadeusza nie byłoby tym radiem. Trzeba je natomiast reformować tam, gdzie jest to potrzebne. (...) Każde dzieło ludzkie da się poprawić.”\nNic dodać nic ująć: realny plan rocznicowy dla obu podmiotów.\n(na zdj. nowy prowincjał redemptorystów)\nPro perfide Judaeis\nPo zgoła kilkudziesięciu latach w wielkopiątkowej modlitwie za Żydów nastąpią kolejne cięcia. Już nie będziemy się modlić za zaślepiony lud tkwiący w ciemności. W 1962 roku Jan XXIII usunął rażący fragment tej modlitwy tłumaczony jako modlitwa za perfidnych, wiarołomnych lub niewiernych Żydów. W tamtych czasach dość powszechnie uważano, że złym można być z racji samego urodzenia.\nBenedykt XVI pozostał - mocą swej noty – przy sensie tej przedsoborowej modlitwy.\nWszechmogący, wieczny Boże, który chcesz, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Spraw łaskawie, aby kiedy pełnia ludów wejdzie do Twojego Kościoła, cały Izrael został zbawiony. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen”.\nNo i mamy pat. Bo skoro Żydzi ciągle pozostają narodem wybranym przez Boga - choć nie wiemy czy wszyscy i w jakim stopniu – to czy modlitwa ta nie uchyla wybraństwa Żydów, którzy mają prawo w spokoju, nie indagowani przez nikogo oczekiwać na Mesjasza.\nBenedykt XVI nie da spokoju Żydom wzorem swoich rzymskich poprzedników, którzy kazali słuchać im kazań dominikanów. Kieruje się doktryną charakterystyczną dla każdej religii z politowaniem lub wyższością patrzącej na innowierców: mamy pełnię prawdy.\nPunkt widzenia zależy od punktu siedzenia: nasza wiara jest lepsza – powiedzą więc lub pomyślą Żydzi. Jaka jest różnica między nimi a papieżem. Otóż Żydzi nie będą się modlić o nawrócenie chrześcijan, bo z różnych względów uważają, że lepiej jest jak jest i żeby każdy pozostał przy swoim. Nigdy w historii nie kazali słuchać innowiercom nie ich kazań. Ale, gdy ktoś do nich przyszedł po radę, światło lub z pragnieniem konwertowania na judaizm to mu się przyglądali przez dłuższy czas i raczej chętnie otwierali przed nim drogę Tory.\nMoże to różnica mentalności. Ale co się stanie, gdy tak każdy uważający się za lepszego, wybranego, wiernego pełni prawdy zechce nawracać tych gorszych? Wyobraźnia mnie nie zawodzi, a historia potwierdza niepokój o zgodę i poszanowanie wzajemne. Bo źródeł fanatyzmu trzeba poszukiwać w rozumowaniu Benedykta XVI. On nie pozwoli sobie na uczucie nienawiści, ale czy inni chrześcijanie przekonani o swojej wyższości i utwierdzeni przez niego w słuszności swoich pretensji do wyższości powściągną swój zapał w nawracaniu Żydów?\nMinął tydzień: za perfidnych Żydów; Europa da się lubić, Nasz Dziennik też | 2 komentarzy\nJakub czw, 7 lut 2008, 23:35:53\nPan Teodor może by się dowiedział, że misja chrześcijańsiego głoszenia skierowana jest do wszystkich, również do Żydów. Stad też uzasadniona jest modlitwa, aby uznali Chrystusa za zbawiciela.\nOdpowiedz | # 36708\nmateuszwroc pią, 8 lut 2008, 20:44:09\nNa świecie było /Słowo/, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. (J 1, 10-11)\nKtóż zaś jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Mesjaszem? Ten właśnie jest Antychrystem, który nie uznaje Ojca i Syna. Każdy, kto nie uznaje Syna, nie ma też i Ojca, kto zaś uznaje Syna, ten ma i Ojca. (1 J 2, 22-23)\nTo tak dla przemyślenia, dla wszystkich. Wszelkie wypuklenia mojego autorstwa.\nOdpowiedz | # 36709


Dla kogo zielony prąd | Tygodnik Powszechny\nDla kogo zielony prąd\nPanele fotowoltaiczne na dachach polskich domów to zbyt rzadki widok. Nie rozwiązałyby wszystkich problemów ekologicznych, ale pomogłyby nieco ulżyć klimatowi.\nStrona główna » Nauka » Dla kogo zielony prąd\nBaterie słoneczne, dofinansowane przez gminę Kleszczów w okolicy Kopalni Węgla Brunatnego Bełchatów, są tam niemalże na każdym dachu. Lipiec 2016 r. PIOTR KAMIONKA / REPORTER\nWedług GUS Polska rocznie zużywa około 74 mln ton węgla, z czego przeszło połowę na produkcję energii elektrycznej. To 203 tys. ton dziennie, 8,5 tys. ton na godzinę. Mniej więcej trzy wagony węgla przechodzą każdej minuty przez polskie kominy. Budynek jednorodzinny o powierzchni 150 metrów rocznie zużywa średnio 4500 kilowatogodzin energii elektrycznej (czyli około 200 zł miesięcznie w rachunkach za prąd), co wymaga spalenia prawie 3 ton węgla. Powstanie z tego niemal 5 ton dwutlenku węgla, około 200 kg popiołu, 15 kg siarki, 5 g uranu i 150 mg rtęci. Uran i rtęć będą głównie w popiele, który zapewne trafi na hałdę przy elektrowni. Te 150 mg rtęci to tak, jakbyśmy rozbili rocznie 50 żarówek energooszczędnych, czyli jedną na tydzień. Nie jest fajnie.\nNawet jako zwykli konsumenci energii możemy coś z tym zrobić i sami zacząć produkować energię. Oczywiście prąd to nie konfitury...\nInstalacja fotowoltaiczna zwraca się po około 10 latach\nAdres Wysłane przez ZbyszekS w sobota, 23.02.2019, 13:02\nFirma produkująca panele może dać gwarancje na 15 lat, tylko problem w tym, czy wyegzekwujemy to od niej np. po 10 latach. Oczywiście można się ubezpieczyć, ale to podraża koszt inwestycji. Następna sprawa to koszty eksploatacji tej instalacji. Nikt chyba nie przypuszcza, że da się tak zbudować i zapomnieć o niej na 15 lat. Niestety ileś pieniążków trzeba co roku dołożyć do tego interesu. A zatem jako przydomowe, źródła zasilania jest to na razie kosztowne hobby. Ale każda przyjemność musi kosztować. Właściciele dużych farm fotowoltanicznych minimalizują swoje koszty oraz próbują naciągnąć państwo do współfinansowania ich nierentownej działalności pod przykrywką ekologii i zielonej energii. I jeszcze jedna kwestia: "Dzięki obowiązującemu w Polsce prawu właściciel takiej instalacji może oddawać nadwyżki prądu do sieci energetycznej." I tu jest mały haczyk może oddawać, ale jeżeli energia będzie miała odpowiednie parametry. Zauważmy, że jeżeli słoneczko będzie ładnie świecić to wszyscy prosumenci będą chcieli wtłoczyć wyprodukowaną energię do sieci. I nagle napięcie z przepisowych 230V winduje się do 260V i uszkadza sąsiadom część lub wszystkie urządzenia elektroniczne:). Może też zadziałać automatyka, która wyłączy nam taką instalację, nie dopuszczając do znacznego podwyższenia napięcia. Ale wtedy kasa robi pa pa.\ndla kogo zielona kasa\nAdres Wysłane przez eddiepolo w niedziela, 24.02.2019, 05:42\nz tego co wiem zielony prąd - a ściślej budżetowa kasa wypłacana pod "zielonym" hasłem - dzisiaj należy się głównie parafiom katolickim, w szczególności na podkarpaciu\nAdres Wysłane przez stefanek222 w niedziela, 24.02.2019, 23:46\nale praktyka pokazuje, że w polskich warunkach fotowoltaika to troszkę lipa. Mówię to z pełną odpowiedzialnością, gdyż zajmowałem się instalacjami, które musiały być samowystarczalne, czyli nie dało się nic naciągnąć w parametrach, można było ewentualnie posiłkować się energią zgromadzoną. Najkrócej ujmując, w Polsce jest za mało słońca na te zabawki. Najprostsza sprawa: proszę sobie zadać pytanie, pod jakim kątem i przez ile czasu widać Słońce jesienią i zimą? Wymusza to korektę kąta instalacji paneli, przez co są one też mało efektywne latem (moc mnoży się przez cosinus kąta, na nieoptymalnym kącie traci się naprawdę sporo). Panele nie są za darmo, nie są wcale takie trwałe (nie wspominając o tym, że czasem zdarza się u nas grad) a podłączenie ich do sieci wymaga dodatkowego osprzętu. No i trzeba je jakoś zainstalować - nie muszę chyba wspominać, jaki opór wiatrowi stawiają takie konstrukcje? Nie wnikam tu już w ogóle w kwestie fotowoltaiki na większą skalę, gdzie producenci starają się upchnąć gdzieś poza swoimi instalacjami problem bardzo gwałtownych skoków wytwarzanej energii, co wymusza kolejne drogie inwestycje w infrastrukturę. W każdym razie chciałbym potencjalnych prywatnych inwestorów przestrzec przed czytaniem ulotek producentów - proszę zrobić własne rozeznanie a pieniądze wydać na przykład na ocieplenie budynku czy inne sensowne ekologicznie inwestycje.\nAdres Wysłane przez SzymonM w piątek, 01.03.2019, 11:57\nProblem optymalnego skierowania paneli da się łatwo rozwiązać, ale kosztem wdrożenia odrobiny mechaniki. No i ruchome panele łatwiej zainstalować na ziemi albo dachu płaskim. Dochodzi jeszcze problem czyszczenia paneli z kurzu, liści i śniegu. Ale się da, więc może wreszcie zacząć próbować i ulepszać, niż spalać resztki węgla.\nAdres Wysłane przez eddiepolo w piątek, 01.03.2019, 19:00\npytanie tylko kto za to zapłaci - bo póki co Kowalskiemu się to absolutnie nie opłaca, argumenty poprzednika prawdziwe i niepodważalne, zwrot z inwestycji po dekadach - jeśli już to tylko państwo może podjąć ten wysiłek, dotacjami lub zwolnieniami, metod jest wiele


Przyznano stypendia na rok szkolny 2017/ 2018 | Samorząd Województwa Opolskiego\n/ Komunikaty prasoweWażny komunikat\n/ Przyznano stypendia na rok szkolny 2017/ 2018\nWszystkim uczniom, którzy do dnia dzisiejszego, tj. 8 stycznia br., nie stawili się w Urzędzie w celu podpisania umowy przekazywania stypendium w roku szkolnym 2017/2018, ww. umowa zostanie wysłana pocztą.\nZarząd Województwa Opolskiego w dniu 18 grudnia 2017 r. zatwierdził listę stypendystów programu „Wspieramy najlepszych II”, realizowanego w ramach Poddziałania 9.1.5 RPO WO 2014 – 2020, która znajduje się w załączniku poniżej.\nW związku z powyższym prosimy uczniów oraz uczennice, a w przypadków osób niepełnoletnich – ich rodziców, o przybycie do dnia 21 grudnia br. do Departamentu Edukacji i Rynku Pracy Urzędu Marszałkowskiego Województwa Opolskiego w celu podpisania Umowy przekazywania stypendium w roku szkolnym 2017/2018.\nCzekamy na Was w godzinach od 8.00 do 15.30 w budynku Instytutu Śląskiego przy ul. Piastowskiej 17 w Opolu, w pokoju 101 (I piętro) .\nUWAGA – 22 grudnia br. Urząd będzie nieczynny!!\nProsimy, aby osoby które przyjdą podpisać umowę miały ze sobą dane dotyczące rachunku bankowego, na który przekazywane będzie stypendium (numer rachunku, nazwę banku oraz imię i nazwisko oraz adres właściciela rachunku), a także dane osobowe stypendysty (przede wszystkim nr PESEL ucznia/uczennicy)\nOsobom, które podpiszą ww. umowę po 21 grudnia, stypendium zostanie wypłacone w styczniu 2018 r.\nJednocześnie informujemy, że przyznano 200 stypendiów – pozostałe 50 stypendiów zostanie przyznane po zakończeniu uzupełniania wniosków przez osoby, do których wysłane zostały pisma – prosimy więc o jak najszybsze uzupełnienie braków.\nW przypadku pytań prosimy o kontakt pod nr tel. 77 54 16 505/ 500/ 536.\nPierwsza lista stypendystów 2017/2018\nvioletta.ruszczewska 19 grudnia 2017\nWystawa fotografii pokonkursowych


Garderoba drewniana SIGMA Kraina Mebli Drewnianych - Meble z drewna, meble drewniane, meble sosnowe producent\nGarderoba drewniana SIGMA\nnumer katalogowy: Garderoba maxima- SIGMA\nGórna część otwartego drewnianego przedpokoju, składa się z niedużej póki, poniżej której znajdują się cztery wieszaki stylizowane. Część tylna górnej części garderoby złożona jest z boazerii drewnianej nadającej lekkości przedpokojowi, gdzie na bokach są lekko wcięte listwy w środkowym obszarze. Szafka dolna posiada dwie średniej głębokości szuflady o jednakowych wymiarach.\nPrzedpokoju drewniany sosnowy wykonany z drewna. Dna szuflad wykonane z płyty HDF lakierowanej. Szuflady na prowadnicach rolkowych gwarantujące wieloletnią bezawaryjną ich prace. Wieszaki trzypunktowe metalowe.\nGarderoba Maxima- SIGMA dostarczana jest w całości.


Matka Niekoniecznie Polka | DYLEMATY WREDNEJ BABY\nArchiwa kategorii: matka niekoniecznie Polka\nWolność i równość współczesnej kobiety\nOna chciała jak najszybciej wrócić do pracy, żeby robić wymarzoną specjalizację – ginekologię. Urlop macierzyński, jaki jej przysługiwał, uznała za długi. Tomek uważał, że Magda powinna skorzystać z całego urlopu, a specjalizację zrobić później. Dziewczyna czuła się niezrozumiana, zarzucała partnerowi, że jej nie rozumie, nie dba o jej potrzeby.\nDla mnie to fikcja i kretyństwo.\nJeśli kobieta jest na urlopie macierzyńskim, a mężczyzna pracuje całymi dniami, to, z całym szacunkiem, ale niech ta babka się ogarnie i przejmie większość obowiązków związanych z rodzicielstwem. Nic się jej nie stanie. O większej „równości” możemy pogadać, jak oboje rodzice pracują. I to w podobnym wymiarze. Wtedy ok, trudno, żeby kobitka brała na siebie wszystko, co związane z domem. Denerwuje mnie takie podejście do równouprawnienia, bo ono w gruncie rzeczy sprowadza się do tego, żeby dokopać facetom, żeby chyba im pokazać, że teraz to my rządzimy. Wcale nie musi być po równo. Musi być dobrze. Dla dziecka, dla jego rodziców. Teraz jest modne, żeby ojciec angażował się w wychowanie pociechy w jak największym stopniu. Ok, piękna idea. Ale nie można ślepo podążać za jakąkolwiek ideą Angażujmy się w rodzicielstwo na miarę własnych możliwości. Jeśli tata wraca z pracy po godzinie 19 czy 20, to może niekoniecznie będzie miał siłę na kąpanie i usypianie dzieciątka? Trzeba się z tym liczyć i to uszanować. Jeśli codziennie wstaje raniutko do pracy, to może dobrze byłoby go zwolnić ze wstawania do dziecka w nocy? Skoro mama jest w domu i do pracy nie wychodzi?\nPo drugie, szybki powrót do pracy. Jak trzeba, to trzeba. Ale jeśli nie, to może warto z tym dzieckiem trochę w domu posiedzieć? Urlop macierzyński trwa teraz chyba ok. 12 miesięcy? Sorry, nie jestem już w temacie Co to jest 12 miesięcy? Nic. A z drugiej strony to najważniejszy rok w życiu dziecka. Skoro je urodziłyśmy, to może odpowiedzialnie poświęćmy mu teraz trochę czasu, co?\nMam nieodparte wrażenie, że kobiety teraz coraz bardziej zapędzają się w swojej wolności, w swojej równości Jasne – szczęśliwa mama – szczęśliwe dziecię, tatarata i takie tam… Jednak bez przesady. Bez przesady.\nŻeby była jasność: żadna ze mnie matka-Polka. Mam swoje pasje i czas tylko dla siebie, do których moje dzieci nie mają wstępu. Uwielbiam pracę zawodową. Jestem kreatywna, energiczna i w ogóle super Serio. Nie wiem nawet, czy nie lepszy ze mnie pracownik niż mama. Serio. Jednakowoż, jak widzicie, mam swoje przemyślenia. Trochę martwi mnie droga, którą podąża współczesna kobieta. Jakaś mało kobieca ta droga\nWpis opublikowany w matka niekoniecznie Polka i otagowany dzieci, feminizm, macierzyństwo, rodzicielstwo, równouprawnienie, urlop macierzyński, urlop tacierzyński, wychowywanie dzieci 31 lipca 2014 przez Ruda.\nO tym, jak miało być oszczędnie, a wyszło jak zawsze ;)\nZabrałam dziś moich synków na wycieczkę do kina.\nJuż w busiku, który nas wiózł do celu, myślałam, że pozbawię ich życia…\n- Mamo, ja chce pierwszy grać na telefonie.\n- Nie, mamo, on wczoraj był pierwszy, ja będę dziś\n- Cicho, chłopaki. Dziś pierwszy gra Tit.\n(godzina jazdy w gorącym busiku, niech sobie pograją, a co tam)\n-Dobra – odzywa się Ol i szeptem do Tita dodaje – ja za to będę grał dłużej.\n- Słyszałam – odzywam się czujnie – każdy ma 20 minut, spryciarzu, będzie po równo.\nMija kilka chwil.\n- Zostaw mnie – słyszę Tita.\n- To ty mnie zostaw – to Ol. – Ja nic nie robię.\n- Robisz, robisz. Mamusiu, on mnie bije.\n- Nie biję cię. Dotknąłem tylko.\n- Chłopaki, spokój – wtrącam stanowczo. – Czemu go dotykasz tak, że w sumie bijesz? – pytam starszego.\n- Tylko tak go dotknąłem – pokazuje Ol.\n- On teraz gra. Mógłbyś go nie zaczepiać?\n- Wcale go nie zaczepiam…\n- Zaczepia, mamo, zaczepia.\n- Tit – patrzę groźnie na młodszego – ok, zaczepia, ale nie bije, nie wyolbrzymiaj. Ma być spokój, bo zabiorę telefon.\nZnów mija kilka chwil.\n- Mamo, co masz do picia? – słyszę Ola.\n- A jaką? Strasznie chce mi się pić.\n- Weź sobie – podaję mu torbę.\nOl coś tam poszperał i nagle mówi rozczarowany:\n- Masz albo gazowaną, albo smakową. Dlaczego nie masz nic innego? Co ja teraz będę pił?\nNo, młody, teraz mnie wkurzyłeś!\n- Na pewno nie icetea ani nic w tym rodzaju. Już ja dopilnuję, żeby w kinie tego nie kupił, książę, coś trudno ci dogodzić.\n- Zwykłej wody bym się napił – rzuca Ol chytrze, bo widzi, że jestem zła.\n- No, co ty, od kiedy to lubisz zwykłą? Ok, kupię ci zwykłą. Najzwyklejszą. Jak dojedziemy. Nic innego.\nDojechaliśmy do kina. Wybieramy film.\n- Mamo, ja chcę „Transformers” – mówi Ol – starszy z braci. – Na kreskówki jestem za duży.\n- Mamo, mam, ja też chcę Transformers, ja też – prosi Tit – młodszy.\n- Titku, to jest film od 12 lat, a ty masz dopiero 5 i pół, to trochę za mało – tłumaczę.\n- Widzisz – triumfuje pierworodny – a ja mogę, a ja mogę.\n- Jeszcze jeden taki tekst i pójdziesz z nami. Na kreskówkę – szepczę do niego złowrogo.\n- Dobra, dobra – Ol przewraca oczami, ale się „przymyka”.\n- Ale Ol to obejrzy, mamo. Obejrzy „Transformersa” – mówi smutno Tit.\n- Jest starszy, może już oglądać takie filmy. Za kilka lat też będziesz mógł – pocieszam go.\n- Dobra – Tit kapituluje. – To chcę ten o smokach.\n- O, świetny wybór – chwalę go – też go chciałam obejrzeć. Podobno to super film. Dużo dzieci chce go obejrzeć.\n- Tak? – Titek uśmiecha się lekko. – to chcę na pewno.\nI tak Ol poszedł do sali nr 1 na „Transformers” a my do sali nr 4 na „Jak wytresować smoka 2″.\nZanim film się zaczął chłopcy zgłodnieli. Poszliśmy na fast fooda (niezdrowo, wiem, ale od czasu do czasu czemu nie). Jak wycieczka to wycieczka. Temu zestaw z zabawką, tamtemu inny, żeby nie poczuł się gorszy. Cholercia, no, dobra, to dla oszczędności ja zjem tylko frytki.\nCzasu jest jeszcze trochę. Może poszukam spodni dla Tita? Ze starych już wyrasta. A lipiec to sezon wyprzedaży (tych prawdziwych i tych naciąganych ). Ciągnę więc chłopców do sklepu. Szukam, szukam. O, są fajne spodenki. Podejrzanie niedrogo. Oglądam, pokazuję Titowi. Podobają się. Wkładam je zadowolona do koszyka, w myślach liczę, jak dużo oszczędziłam. Idziemy dalej przez sklep. O, półki z książkami. Jakaś przecena na wakacje. Zatrzymuję się. Tylko popatrzę. Tylko. Chłopcy też zaczęli przeglądać jakieś dla siebie. Przerzucam kolejne pozycje. Wow. Ale tytuły. I jakie ceny. Nie mogę uwierzyć. I historyczne (Kopera, bardzo go lubię, świetnie pisze), i obyczajowe – Lisa See, moje najnowsze odkrycie (jeszcze o niej napiszę). Wrzucam do koszyka dwa tytuły. Szczęśliwa idę dalej. Staram się nie myśleć o tym, że co zaoszczędziłam na spodniach, wydałam na Lisę See\nOk, nie tylko. I na książeczki z naklejkami dla Tita. A Ol wyciągnął ode mnie dwie dychy na nachosy i picie w kinie (jasny gwint, miał pić WODĘ, a jak kupi coś innego? co ze mnie za matka?).\nWykorzystują mnie, czy tylko tak mi się zdaje?\nW wakacje jestem mało odporna na ich prośby. W ciągu roku szkolnego wiecznie się gdzieś spieszymy, coś mamy na głowie. Rzadko gdzieś jeździmy. Jak nie brak czasu, to pieniędzy. I kiedy przychodzi lato i czas wolny, to zwyczajnie mi tych moich dzieci żal. Wolę więc ruszyć debet na koncie i zapewnić im choć kilka, tak naprawdę niewyszukanych atrakcji (bo nie na wiele mnie stać), żeby chociaż pod koniec wakacji mieli co wspominać. Jakoś go spłacę – zawsze daję sobie radę\nPo kinie spotykamy się wszyscy zadowoleni. Niedaleko lodziarnia Grycan. Niedobre miejsce na spotkanie. Ol i Tit tęsknie patrzą na lody za szybą… Tak, miało być oszczędnie, bo to już któraś wycieczka w te wakacje, ale…\n- No, to po ile gałek chcecie?\nI te ich roześmiane oczęta – bezcenny widok. Nagle są grzeczni, słodcy i do rany przyłóż. Już nie chcę pozbawiać ich życia, znów ich kocham\nWpis opublikowany w matka niekoniecznie Polka i otagowany czas wolny z dziećmi, Grycan, kino, Lisa See, lody, oszczędzanie, S. Koper, transformers, wakacje, wychowanie, wydatki 16 lipca 2014 przez Ruda.\nDać pierś czy nie dać? Oto jest pytanie…\nMyślę, że jest to dylemat tylko dla niektórych kobiet.\nDla, jak sądzę, większości, to sprawa naturalna – jasne, że dać pierś. Dziecku oczywiście\nJa należę do tej mniejszości. Do kobiet, które z różnych powodów piersi nie dały…\nZa pierwszym razem (rodziłam w 2002) zarażono mnie w szpitalu jakąś bakterią. Żeby było zabawniej – zrobiono to, jak się później okazało, w czasie porodu. Kiedy już miałam przeć, zapragnęłam skorzystać z toalety. Niestety, nie był to dobry moment na załatwianie spraw fizjologicznych w łazience i podłączono mi cewnik. Cewnik ów nie był odpowiednio odkażony i stąd moje późniejsze problemy zdrowotne.\nJakieś dwie doby po porodzie (który trwał prawie dobę – trauma, jak cholera) „skoczyła” mi temperatura i bolało mnie, kiedy chciałam… no, wiecie, skorzystać z toalety. Mimo niedogodności uczyłam się karmić mego pierworodnego piersią. Nie okazałam się w tej materii bardzo bystra, ale w końcu, po wielu trudach, nauczyłam się, jak młodego przystawiać i jak karmić.\nMały był jednak często i tak głodny, mimo że dawałam mu swe piersi na zawołanie Być może pokarmu miałam za mało, bo byłam już wtedy chora. Ta bakteria, o której jeszcze wtedy nie wiedziałam, szybko dała się we znaki. Lekarze bagatelizowali moją gorączkę – 39 stopni. „A niech się pani wygorączkuje, póki pani jest w szpitalu…” Cha, cha, ale śmieszne, co?\nMłodego karmiłam nadal, choć czułam się kiepsko. Biegałam na dokarmianie (co pielęgniarki robiły z wielką łaską), żeby synuś nie płakał z głodu.\nKiedy wróciłam do domu, mój stan się pogorszył. Nie byłam w stanie wstać z łóżka, leżałam bez sił. Pamiętam, jak moja własna matka krzyczała na mnie, że zachowuję się jak księżniczka, bo nie wstaję do swojego dziecka. Dopiero jak przyjechał lekarz i powiedział, że jestem bardzo chora, zrobiło jej się głupio.\nCo Wam tu będę opowiadać, chorowałam około miesiąca, bo ten pierwszy lekarz nie do końca dobrze mnie zdiagnozował. Na szczęście drugi pomógł mi skutecznie. Zmierzam jednak do tego, że przez tę chorobę miałam mało pokarmu i przestawiłam się na butelkę. Przez jakiś czas odciągałam pokarm i tyle, ile go tam było, podawałam maluchowi, ale generalnie wprowadziłam mleko modyfikowane.\nNie było mi smutno z tego powodu, nie zalewałam się łzami. Powiem więcej – odczułam ulgę. Poczułam się wolna. Było mi z tym wygodniej. Nie przyznawałam się jednak do tego publicznie, bo było mi głupio, że tyle kobiet wokół walczy z całych sił o to, by karmić piersią, a ja czuję się podejrzanie dobrze z tym, że piersią nie karmię.\nPo kilku latach (w 2008) urodziłam drugiego syna. Miałam cesarkę, bo młody dwa tygodnie przed terminem przekręcił się w moim brzuchu. Ułożył się w pozycji na tyle egzotycznej, że otrzymałam wskazania do cesarskiego cięcia. I znowu, nie będę oszukiwać, ucieszyłam się, że nie będę musiała rodzić naturalnie (jak za pierwszym razem). Nie widziałam nic pięknego ani wzniosłego w naturalnych porodach. Wybaczcie, ale takie właśnie mam zdanie. Być może gdyby mój pierwszy poród wyglądał inaczej, miałabym inną opinię na ten temat. Ale był jednym wielkim koszmarem, przeżyciem totalnie traumatycznym, po którym długo nie mogłam dojść do siebie. Dlatego myślę, jak myślę. A kto wie, może taka po prostu jestem i myślałabym tak bez względu na własne przeżycia? Możliwe, choć na pewno tego nie wiem.\nKiedy obudziłam się po narkozie, taka nieco ogłupiała, nie od razu przyniesiono mi moje maleństwo. Byłam za to wdzięczna, bo nie byłabym wtedy zdolna się nim zająć. Przez tych kilka godzin doszłam jakoś tam do siebie, choć z łóżka jeszcze wstawać nie mogłam. Potem przywieziono mojego królewicza. Zakochałam się w nim od razu, na maxa Ale… tak, tak, nawet przez chwilę nie poczułam tego pierwotnego instynktu, który nakazuje wyjęcie piersi i nakarmienie dzieciątka własnym mlekiem. W ogóle tego nie poczułam. Pielęgniarka nic mi nie nakazywała, tylko po moim przyzwoleniu przyniosła butelkę i nakarmiłam swego księcia.\nSłuchajcie, ja po prostu nie chciałam karmić go piersią. No, nic na to nie poradzę, nie czułam tego i już. Pewnie powiecie: O, jaka egoistka. Ok, mówcie sobie, co mi tam. Wyznaję szczerze, odczuwałam nieprzepartą niechęć do karmienia swym cycusiem. I tyle. Co ciekawe, nikt w szpitalu się nie zorientował, że karmię butelką. Do książeczki wpisali – karmienie naturalne.\nBył moment, że w piersiach pojawiło mi się sporo pokarmu. Popłakałam się, bo nawet to nie było w stanie zmobilizować mnie do karmienia piersią. Wysłałam mężusia po porządny laktator i odciągałam mleko, które potem podawałam małemu (oprócz mleka modyfikowanego oczywiście).\nPo jakichś dwóch tygodniach mój pokarm zanikł i karmiłam synka dalej jedynie mlekiem modyfikowanym.\nSądzę bowiem, że matki, które nie chcą karmić piersią są traktowane jak gorsze, jak dziwaczki, jak egoistki. Często mówi się o nich, że są złymi matkami, skoro nie chcą robić tego, do czego stworzyła je natura.\nCzy faktycznie takie jesteśmy? Ja za dziwaczkę się nie uważam. Za gorszą również. Czy moja decyzja, by karmić wyłącznie butelką była egoistyczna? W jakimś stopniu na pewno. Uznałam jednak, że karmienie ma być dla mnie czynnością przyjemną, chwilami szczęścia. Wydawało mi się, że dzieciątko odczuje ten stan, tak samo, jakby odczuło moją niechęć przy karmieniu cycusiem.\nJako matka uważam, że jestem tak samo ważna, jak moje dzieci. Nie umiem, nie chcę poświęcać się dla moich pociech tak totalnie, absolutnie. Dlatego karmiłam butelką, bo nie chciałam inaczej. I gdybym miała kolejne dziecko, zrobiłabym to samo.\nNie zmienia to faktu, że kocham moich synków. Kocham ich bardzo. I wcale nie kochałabym ich mocniej, gdyby byli karmieni piersią.\nSą wokół nas kobiety takie jak ja. Kochają równie mocno jak każda inna matka. I, moim zdaniem, są tak samo wartościowe, jak wszystkie inne matki.\nWpis opublikowany w matka niekoniecznie Polka i otagowany bakteria, cesarskie cięcie, dylematy, karmienie butelką, karmienie piersią, miłość do dzieci, mleko modyfikowane, niechęć do karmienia piersią, odciąganie pokarmu, poród, traumatyczne przeżycia 12 czerwca 2014 przez Ruda.


WTA w Ostrawie: Magda Linette - Katarzyna Kawa. Relacja i wynik na żywo - Polsat Sport\nWTA w Ostrawie: Magda Linette - Katarzyna Kawa. Relacja i wynik na żywo\n19.09.2021, 12:10 Tenis\nMagda Linette zmierzy się z Katarzyną Kawą w decydującym pojedynku eliminacji do halowych zawodów WTA 500 na kortach twardych w Ostrawie. Zdecydowanym faworytem tego starcia jest poznanianka. Czy zdoła awansować do głównej drabinki turnieju? Relacja i wynik na żywo z meczu Magda Linette - Katarzyna Kawa na Polsatsport.pl.\nRozstawiona z "dwójką" Linette rozpoczęła eliminacje do turnieju głównego w Ostrawie od konfrontacji z Rutują Bhosale. Polka była bezwględna dla swojej rywalki, wygrywając spotkanie6:0, 6:1 po zaledwie 41 minutach.\nZOBACZ TAKŻE: Iga Świątek wystąpi na turnieju WTA w Ostrawie. Polka pierwszy raz w karierze rozstawiona z "jedynką"\nZ kolei przeciwniczką Kawy była Misaki Doi. Zawodniczka z Krynicy-Zdrój pokonała zajmującą 102. w rankingu WTA Japonkę 6:4, 6:2.\nCo ciekawe, Linette nigdy nie miała okazji spotkać się w oficjalnym spotkaniu z Kawą. Większe szanse na zwycięstwo eksperci dają poznaniance. Czy 29-latka potwierdzi swoją wyższość na korcie?\nRelacja i wynik na żywo z meczu Magda Linette - Katarzyna Kawa na Polsatsport.pl.\nKATARZYNA KAWAMAGDA LINETTETENISTURNIEJE ATP I WTA\nZOBACZ TAKŻE WIDEO: Laver Cup zawitał do Chicago: Giganci tenisa na czarnym korcie


wygrajmysiebie 27 marca 2020 Zrealizowane w ramach Inkubatora2020-03-27T13:35:50+01:00\nDostaliśmy cudowną wiadomość ! Pan Nicholas jest już po operacji i ma się dobrze!Chcielibyśmy podziękować z całego serca wszystkim tym, którzy pomogli nam w ratowaniu życia Nicholasa. Była mega, mega trudno, ale udało się! Podziękować chciała Wam również s. Wiktoria pisząc w liście:\n„Jeszcze raz dziękujemy za wsparcie i ogromną pomoc, która uratowała życie Pana Nicholasa.\nKochani, zdarzyła się bardzo ważna rzecz! Nasze zbiórki przyborów szkolnych, mleka i innych artykułów dla dzieciaków, które udało się zorganizować dzięki Waszym wielkim sercom i które sukcesywnie wspomagają potrzebujące osoby z Tanzanii, doprowadziły nas do poznania pewnego człowieka…\nPan Nicholaus to 41-letni Tanzańczyk, ojciec i dziadek – możecie go poznać w filmiku na końcu posta. Jedyna osoba utrzymująca rodzinę, podopieczny Ośrodka Zdrowia św. o. Pio prowadzonego przez siostry elżbietanki – misjonarki z Polski, z którymi współpracujemy. W ramach misji sióstr, które z wielkim oddaniem opiekują się na miejscu chorymi i potrzebującymi, oraz pomocy miejscowych i polskich lekarzy, Pan Nicholaus przeszedł badania i konsultacje. Zgłosił się z dusznościami, z trudnościami w wysiłku fizycznym (mógł przejść ok. 50 m bez problemów), kołataniem serca i uciskiem w klatce piersiowej. Lekarze postawili diagnozę i wprowadzili leczenie farmakologiczne, ale już wtedy było wiadomo, że to poważna wada serca i jak najszybciej trzeba będzie zrobić operację, na którą został skierowany. Niestety na tę operację nie ma środków. Gdy Pan Nicholaus pojawił się w marcu tego roku na kontroli, bez duszności mógł przejść już tylko kilka kroków, jego stan się pogorszył, pojawiło się krwioplucie. Lekarze powiedzieli jasno: wada serca ma charakter nieodwracalny i postępujący, a niewykonanie operacji pozostawi mu kilka miesięcy życia. Nie możemy mu nie pomóc! Otwieramy zbiórkę #SerceTanzanii i w tej nagłej sytuacji wręcz błagamy Was o wsparcie! Musimy zebrać 10 000 000 TSH (tanzańskich szylingów), co przekłada się na ok. 4 000 euro, a więc ponad 17 000 zł. Jak najszybciej. Inaczej Nicholaus w przeciągu kilku miesięcy umrze. serca wciąż biją. Zatrzymanie choć jednego z nich bez żadnych prób ratunku, gdy pojawia się taka szansa i razem możemy zrobić wiele, by je ratować, to sprzeciw wobec wzajemnej miłości, która winna nas skłaniać ku sobie. Tak prosto. Codziennie siostry elżbietanki, lekarze, wolontariusze z naszego kraju pokonują mnóstwo trudności, o których nawet nam się nie śni, i próbują ratować te serca w Tanzanii. Jeśli zdarzyło się, że połączył nas obecny czas, sytuacja, człowiek, Wasze wsparcie w czasie zbiórek, potrzeba – musimy zrobić wszystko, co możliwe. Jesteśmy razem, tylko razem mamy SUPER MOCE, którymi codziennie wspieramy i ratujemy tyle osób. Zobaczcie, ile dobra udało się już dzięki Wam uczynić! Uratujmy razem Nicholausa!\nDrodzy Nowożeńcy! Podzielcie się radością swojego święta z innymi! Poproście swoich Gości, aby zamiast pięknych bukietów, przeznaczone na ich zakup kwoty przekazali na cele realizowane przez naszą Fundację.\nNasze Wolontariuszki przeprowadziły zbiórkę charytatywną po ślubie Agnieszki i Michała, którzy postanowili, że zamiast tradycyjnie wręczanych przez gości kwiatów, pragną wesprzeć najbardziej potrzebujących. Zebrane pieniążki zostaną przekazane na pomoc naszemu Podopiecznemu Oliwierkowi. Dziękujemy Młodej Parze za tak piękny gest. Składamy życzenia wszystkiego najlepszego na Nowej Drodze Życia!\nDarii urodził się z dziecięcym porażeniem mózgowym. Rodzice otrzymali wiadomość,że Darii nie będzie chodził. Jednak dzięki pracy rodziców chłopiec samodzielnie zaczął jeść posiłki, chodzi do przedszkola uczy się mówić. Aby stan Darii się polepszył potrzebował podania toksyny botulinowej.


[art] Mleko Biały morderca? - Forum SFD\nsłowa kluczowe: mleko , biały , morderca\nNapisał(a) 7 December 2008 11:13 PM\nCzy naprawdę wiemy o nim wszystko ?\nW zasadzie jedynym w pełni łatwo strawnym produktem mlecznym jest mleko zsiadłe. Jednak i ono ma więcej wad niż zalet. W czasie procesu kwaśnienia mleka laktoza przekształca się w kwas mlekowy. Jest on przyswajany przez osoby nie tolerujące laktozy. W zasadzie jedynymi większymi zaletami zsiadłego mleka są: lekkostrawność oraz właściwości chłodzące. Mimo to zsiadłe mleko jest bardziej śluzotwórcze niż zwykłe, sprzyja bólom reumatycznym i artretycznym, przeziębieniom, kaszlom i innym zaburzeniom układu oddechowego. Najbardziej szkodliwe połączenie zsiadłego mleka to: zsiadłe mleko + ziarna, zsiadłe mleko + rośliny strączkowe, zsiadłe mleko + owoce i cukry.\nPasteryzacja mleka nie jest dobrym rozwiązaniem, gdyż wbrew pozorom nie staje się ono przez to zdrowe (ginie 99% bakterii). Bakterie, które przetrawają pasteryzację mają idealne warunki do rozwoju. Pasteryzację są w stanie przeżyć jedynie najsilniejsze bakterie. Martwe pływają nadal w mleku i ich ciała rozkładają się. Ponadto stanowią one doskonałą pożywkę dla mikrobów, które przetrwały, a które to mogą się bardzo szybko rozmnażać. Ponadto najważniejsze enzymy, które dla człowieka byłyby korzystne zostają zniszczone już w temp. 54 st. C. Tak więc, jeżeli mleko jest z konieczności wykorzystywane jako pożywienie, to pasteryzacja je zabija, a martwy produkt nie może podtrzymać życia.\nZmieniony przez - peepeek w dniu 2008-12-07 23:13:52\nNapisał(a) 7 December 2008 11:15 PM\nSzacuny 4 Napisanych postów 234 Na forum 11 lat Przeczytanych tematów 3681\nNie widze źrodla ... skoro cytujesz czyjes dzielo, masz obowiazek podania autora, w innym wypadku to plagiat\nJuz widze, chodz ja to widzialem na jakies stronie\nNapisał(a) 7 December 2008 11:27 PM\nSzacuny 11 Napisanych postów 493 Wiek 29 lat Na forum 11 lat Przeczytanych tematów 4853\n"źródło: gogle" ha ha ha\nZmieniony przez - sukif w dniu 2008-12-07 23:28:23\nNapisał(a) 7 December 2008 11:48 PM\nnie pij mleka, nie jedz serów, pij wódkę na dobre wyjdzie!\nNapisał(a) 8 December 2008 6:01 AM\nJuż tyle było o tym mleku że mnie to już śmieszy\nNapisał(a) 8 December 2008 8:12 AM\nZobacz w wyszukiwarke. Bylo sporo na ten temat.\nNapisał(a) 8 December 2008 10:27 AM\nludzia żyja po 100lat i pija mleko jakos do mnie to nie przemawia\nNapisał(a) 9 December 2008 7:29 AM\nNie chodzi o to że ja tak Uważam, po prostu przeczytałem i postanowiłem to wrzucić, zródło gogle, tak bo jest dużo stron z tym artykułem, wiem bardzo smieszne..\nNapisał(a) 9 December 2008 5:50 PM\nSzacuny 0 Napisanych postów 189 Na forum 10 lat Przeczytanych tematów 2169\nnie wyobrażam sobie życia bez mleka\nA jak ch...wo gainer smakuje bez mleka(przynajmniej mi). Odkąd zacząłem pić gainer z mlekiem nie wyobrażam sobie pić go z wodą . To co piszesz peepeek jest dla mnie szokujace ale mimo wszystko nie przestanę pić mleka\nNapisał(a) 9 December 2008 7:03 PM\nDobrej jakosci gainery smakuja z woda tak samo jak z mlekiem.


Wieża Quistorpa będzie… szklana?\nOpublikowane 19 czerwca 2009 przez sedina w Architektura i Urbanistyka.\n– Odbudujmy wieżę Quistorpa – apeluje Małgorzata Gwiazdowska, miejski konserwator zabytków. Przed wojną było to jedno z ulubionych miejsc szczecinian. Dzisiaj z przedwojennego zabytku zostały ruiny parterowej kondygnacji, w której niegdyś była letnia kawiarnia.\n– To jest po prostu ruina – nie ukrywa Małgorzata Gwiazdowska. – Obiekt jest w bardzo złym stanie technicznym, ale to nie znaczy, że ma się rozpaść. Po ostatniej kradzieży cegieł, jej konstrukcja jest nieco naruszona. Jednak możliwości jakie za sobą niesie, są ogromne.\nMiejska konserwator zabytków chciałaby znaleźć inwestora, który podjąłby się odbudowy wieży Quistorpa. By zachęcić, zleciła wykonanie koncepcji architektonicznej.\nWieża na obrazkach prezentuje się okazale. Jest przeszklona, nowoczesna, choć zbudowana na zabytkowych, kamiennych podstawach. Architekt nie pokusił się o wierne odwzorowanie dawnego budynku, ale zaproponował współczesną formę. Do wieży wiodą odrestaurowane schody.\nNowa wieża byłaby z pewnością wielką atrakcją Szczecina. Teren nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, ma jednak projekt i – co ważne – zgodę konserwatora. Uzyskanie pozwolenia na budowę, zajęłoby nie więcej niż pół roku.\n– Przed wojną było to ulubione miejsce spacerów szczecinian. Była to jedna z ikon tego miasta – przypomina Małgorzata Gwiazdowska. – Dlaczego nie miałoby tak być teraz? Chcieliśmy pokazać jak to miejsce mogłoby ożyć. Patrząc na taką propozycję, łatwiej poszukać własnego pomysłu. To są ogromne możliwości. Przecież to wspaniała okazja, by stworzyć tu galerię, czy tak jak kiedyś – kawiarnię.\nW latach świetności na parterze wieży była letnia kawiarnia, natomiast na jej szczycie – punkt widokowy. Z wysokości 45 metrów można było podziwiać panoramę miasta. Dodatkową atrakcją jest wybudowany tuż przed wojną podziemny schron. Wejście jest tuż przy wieży, a wychodzi się z niego w środku Lasku Arkońskiego.\n– Szczecinianie mają do swojej dyspozycji tylko zatłoczony Park Kasprowicza – wspomina konserwator. – Chciałabym przywrócić w mieście także inne tereny rekreacyjne, które mogą być również oblegane.\nLasek Arkoński w ostatnich latach jest na nowo odkrywany przez szczecinian. Przed wojną było tu mnóstwo kawiarni, barów i restauracji. Dzisiaj takich możliwości jest niewiele. Mieszkańcy mają nadzieję, że skoro dało się odtworzyć Różankę, to może i na wieżę Quistorpa też przyjdzie czas.\nYnona Husaim-Sobecka, Głos Szczeciński, 19 VI 2009 r.


Darłowo - położenie, atrakcje, turystyka, historia, zabytki\nDarłowo - miasto w Polsce (gmina gmina miejska, powiat sławieński, województwo zachodniopomorskie, przed 1998 województwo koszalińskie). Miejscowość sięga swoją historią do XI w., obecnie wyróżnia ją przede wszystkim turystyczno - letniskowy charakter oraz otwarte nastawienie na wczasowiczów - noclegi w Darłowie oferowane są zarówno przez mniejsze jak i większe obiekty turystyczne. Przybliżona liczba mieszkańców na rok 2012 wynosiła 14308 osób. Natomiast jej powierzchnia zajmuje około 20,21 km2.\nPrzez Darłowo przepływa rzeka Wieprza. Morze Bałtyckie znajduje się na północny-zachód od centrum Darłowa. Leżąca, można powiedzieć, że nad morzem miejscowość pod względem geograficznym należy do mezoregionu o nazwie Wybrzeże Słowińskie, położonego w makroregionie Pobrzeże Koszalińskie, który zaś obszarowo należy do podprowincji Pobrzeża Południowobałtyckie.\nSzczególnie zachęcamy do zwiedzenia Darłowa ze względu na turystyczno - letniskowy charakter tej miejscowości, jej usytuowanie, atrakcje i położenie. Warto również zwrócić uwagę na dostępność bazy noclegowej oraz walory geograficzne i infrastrukturalne.\nKod pocztowy 76-150, 76-153\nWspółrzędne 54.420833, 16.410556


Tyniec jest pustynią pełną karawan. Tabuny pielgrzymów, turyści, wycieczki, nowożeńcy otoczeni wianuszkiem rodziny i bliskich. Tymczasem w rekolekcyjnym przewodniku jak byk stoi napisane „Dzień pustyni – ścisłe milczenie”. Jak szukać skupienia w przestrzeni karawan? Trzeba znaleźć miejsce, bez konieczności mówienia. Nie trzeba do tego leżeć krzyżem w ciemnej celi z twarzą w posadzce. No, chyba, że ktoś lubi. Nie trzeba kościelnej ławy grzać od świtu do wieczora. Towarzyszenie mnichom w czasie modlitwy jest wprawdzie wskazane, ale nie jest do zbawienia konieczne. Na pewno pomaga zrozumieć mniszą wspólnotę. Zakonnicy modlą się wspólnie, ale jednocześnie szukają swojej modlitwy. Swoją drogą, tynieccy mnisi są mistrzami opanowania – znajdują ciszę wśród karawan.\nRekolekcje „Oddychać Imieniem” – informacje praktyczne\nPrzeczytaj pierwszy odcinek – DZIEŃ na wyhamowanie\nAle wróćmy do „Oddychania imieniem” i uporządkujmy. Na program rekolekcji składają się trzy konferencje oraz praktyka samej modlitwy. Można przy okazji poznać klasztor od kuchni, przyjrzeć trochę bliżej życiu braci i ojców. Program weekendowego pobytu w Tyńcu zschynronizowano z planem dnia w opactwie. Jest czas na wspólną modliwę, spotkania w grupach, zostaje kilka chwil by posiedzieć w ogrodzie, pospacerować, poczytać. Każdemu według potrzeb. Dopiero na spotkaniach w sali konferencyjnej przychodzi czas na komentarze. Można słuchać i szukać.\_ Czego? Odpowiedzi. Czy to Twój rodzaj skupienia, Twoja bajka?\nCzy modlitwa Jezusowa działa poza murami zakonu, w jaki sposób praktywać ją codziennie? Jak radzić sobie z duchowym lenistwem i czy modlić się tylko wtedy kiedy nam się chce?\nA w tramwaju, czy to wypada pomyśleć „Panie Jezu Chryste, Synu Boga Żywego, zmiłuj się nade mną, grzesznikiem!”? Jak modlili się mistrzowie tradycji monastycznej? Jak Ojcowie Pustyni? A jak mi żona potem powie, że ja średniowiecze z Tyńca przywiozłem? Z tym średniowieczem to poniekąd prawda, rekolekcje oparto na fragmentach dzieła „Centurie” autorstwa Kaliksta i Ingacego Ksantopuloi, dwóch mnichów z XIV wieku. Ich zbiór zasad, którymi warto się kierować w życiu duchowym, okazuje się dość praktyczny. Mnisi radzą jak uspokoić umysł – jak zadbać o higienę dobrego myślenia, a my próbujemy poradzić sobie z ich alegorycznym tekstem. Siedzimy, z ciszy wyłapujemy nie tylko objaśniający głos ojca opata. A każdy z nas z innej parafii. Ba, mentalnie pewnie z innej galaktyki. W grupie nie brakuje osób młodych, są też bardziej doświadczeni, dla których przystanek u Benedyktynów stał się kolejnym na drodze chrześcijańskich poszukiwań. Jest i zakonnica, ksiądz też przyjechał posłuchać o modlitwie Jezusowej. Na szczęście, nikt nie sprawdza stopnia religijnego wtajemniczenia, nie egzaminuje z Biblii. Wszyscyśmy z jednego szynela, różni w doświadczeniu, podobni w poszukiwaniach. Szukamy swojej karawany na pustyni.\nDołącz do projektu FILOKALIA\nPoprzedni Droga do Boga – prostota zawierzenia (4 sierpnia 2015)\nNastępny Potrzeba nam wytrwałości na modlitwie (5 sierpnia 2015)\nEwangelia jest objawieniem ogromu Bożej miłości (17 listopada 2014)\nModlitwa Jezusowa to nie „klepanie formułek”, ale duchowa walka\nLucas Adalbertus pisze:\n5 sierpnia 2015 o 12:23\nAntoni (ot) – po dłuższym czasie wchodzi w krew i wezwanie wraca w najbardziej zaskakujących i najmniej spodziewanych momentach. Lubię to.\n4 sierpnia 2015 o 19:29\nJak się mieszka w Tyńcu w Opatówce to taki można mieć widok z okna jak na pierwszym zdjęciu.\nAle po dniu przychodzi wieczór, furtę zamykają po komplecie, na dziedzińcu robi się pusto. Czarna woda w Wiśle zatrzymuje się, jest kompletna cisza…\nStoję wtedy w ciemnym pokoju i patrzę przez okno na ten sam dziedziniec: „Panie Jezu Chryste, Synu Boga Żywego zmiłuj się nade mną grzesznikiem!”\nZdarzyło się, że po powrocie z Tyńca żona mi powiedziała „jakoś ci tak charakter złagodniał”. Nie jest to takie proste ten stan utrzymać na dłużej (jak się ma charakter piekielnika), wracam więc do „mojego” opactwa\nInformuj mnie o odpowiedziach poprzez e-mail. Możesz również subskrybować wpis bez zostawiania komentarza.


Patrycja Borejko – Wikicytaty\nPatrycja Lidia Borejko (potem Górska, zwana Pulpecją, Pulpą lub Pulpetem; ur. ok. 1973) – postać fikcyjna, bohaterka powieści Małgorzaty Musierowicz.\n1 Wypowiedzi Patrycji-dziecka\n2 Wypowiedzi dorosłej Patrycji\n3 O Patrycji\nCzy starożytni jedli woły z kopytami i z sierścią?\nŹródło: Małgorzata Musierowicz, Kwiat kalafiora, wyd. Akapit Press, Poznań 2003, s. 67.\nKto mleka nie pije, ten z głodu zawyje.\nWypowiedzi dorosłej Patrycji[edytuj]\nCzuję się jak anioł lub coś innego pierzastego (…). Trzymaj mnie, bo ulecę w przestworza.\nŹródło: Małgorzata Musierowicz, Pulpecja, Wyd. Akapit Press, Łódź 2004, s. 107.\nDopiero jak się kogoś nazwie, to on zaczyna być naprawdę.\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 170\nIle razy ci się mówiło (…), że masz się do mnie nie zwracać per „Patty”. To jest tak pretensjonalne, że aż mdli. Jestem dumna z mojego imienia, które ma źródłosłów łaciński (…).\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 77.\nJa tam za mąż nie wychodzę (…). To źle wpływa na cerę.\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 12.\n(…) ja tylko (…) walczę o własną tożsamość.\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 39.\nKażdy może być wartościowym człowiekiem, niezależnie od tego, co robi!\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 108\nKażdy może mieć swoje upodobania, jeden na przykład czesze się na boczek, a drugi maluje włosy na buraczkowo. Jeden i drugi mają prawo do swego stylu i choćby inni na ich widok mieli nawet mdłości, nie mogą wtrącać się i narzucać im swego widzimisię.\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 55.\nZobacz też: gust\nMałżeństwo jest naprawdę idiotycznym wynalazkiem.\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 37.\nNasze czasy są ubogie w Hipomenesów.\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 21.\nPrawdziwy dar cechuje przede wszystkim bezinteresowność, która prześwieca przezeń w sposób symboliczny, jak przez kryształ.\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 80.\nRoma Kowalik, pamiętasz Romę? – pokazała w „Naszej klasie” swoje zdjęcie z rodziną. Ma dwóch synków. Jej mąż jest bardzo, bardzo przystojny, typ George'a Clooneya, ale niestety ma uszy jak Plastuś, pamiętasz Plastusia? – i to naprawdę mocno psuje efekt. Niestety, uszy przeszły też drogą dziedziczenia na obu chłopców, podobnych notabene do Romy, tak że sama rozumiesz, jakie to ważne: dobierać starannie ojca dla swych dzieci.\nŹródło: Małgorzata Musierowicz, Sprężyna, wyd. Akapit Press, Łódź 2008, s. 144\nZobacz też: George Clooney\nSokrates uważał, że prawdziwy filozof powinien wieść życie skromne. Sam nie miał nic, nawet sandałów. Ale widywano go na targu, często tam chodził i oglądał wystawione towary. Kiedy go spytano, co tam robi, odparł: „Uwielbiam odkrywać, bez jak wielu rzeczy jestem doskonale szczęśliwy”.\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 85.\nTata twierdzi, że lody całkowicie mu wystarczają, bo zawierają wszelkie potrzebne do życia elementy, w tym selen, co wyczytał na opakowaniu. Boże kochany, popatrz, ledwie mama wyjedzie, a nasz ojciec już jest gotów zagłodzić się na amen. Wyobrażasz sobie – ona wraca, a on jest jednym chudym szkieletem. I co my jej powiemy? Że jadł selen?\nŹródło: Sprężyna, op. cit., s. 143.\nTo taka anachroniczna uroczystość.\nW gruncie rzeczy wcale nie podoba mi się ta konieczność (…). To, że muszę zarabiać, zarabiać, zarabiać. Wychowano mnie tak, że nie lubię myśleć o pieniądzach. Ale nagle stało się coś takiego, że muszę o nich myśleć!\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 85\nZobacz też: pieniądze, praca\nZauważ, że nawet najpiękniejsze i najmądrzejsze kobiety po założeniu sobie na szyję węzłów małżeńskich brzydną i głupieją w oczach. Małżeństwo szkodzi na urodę i inteligencję (…).\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 10.\nCholera niech weźmie hormony. Po co dorastamy? Ja nie chcę! Chcę być małą dziewczynka i żeby Roma była małą dziewczynką, i żeby nic nas nie dzieliło, żadne takie dorosłe głupstwa i brzydkie sekrety! Dlaczego przynajmniej w duszy nie mogę pozostać dzieckiem? Dlaczego wszyscy wymagają ode mnie dojrzałości, odpowiedzialności, równowagi – skoro ja nie wyraziłam zgody na to, by dorastać?!\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 67.\nZobacz też: dorosłość, dzieciństwo\n(…) bardzo cielesna blondynka o różowej cerze, zwana trafnie Pulpecją (…).\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 47.\nZobacz też: Gabriela Pyziak, Ida Pałys\nPoza tym, prawdę mówiąc, nigdy nie wiedziała, jak się zachować wobec kogoś dotkniętego wielkim nieszczęściem. Po pierwsze, jakoś wstyd było, że jej samej żadne nieszczęścia nie dotykają. A po drugie… uczestniczenie w czyimś bólu wymaga współczucia. Tak, współ-czucia. A ona nie przepadała za bólem. Czy miała więc dawać współczucie?\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 126.\nPatrycja była najmłodsza z panien Borejko i dlatego zapewne – wyraźnie leniwa. Wszyscy w rodzinie traktowali ją zawsze jak dziecko, toteż wyrobiła sobie przekonanie, że jest słodka. Ponadto natura obdarzyła ją niezmąconą pewnością siebie, siłą ducha i spokojem wewnętrznym – niczym, jak dotąd, nie zachwianym. Jednakże w chwilach dziejowych Patrycja potrafiła wykazać wybitną przytomność umysłu oraz bohaterską inicjatywę.\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 9.\nPatrycja kochała, rzecz jasna, swoich niezamożnych, niezaradnych i niepraktycznych rodziców. Szanowała także ich poglądy i zasady. Ale niekoniecznie musiała podzielać wszystkie z nich. I niekoniecznie musiała kopiować niewolniczo ich styl życia. Miała swój styl. A co, nie wolno?\nUrządzi sobie życie zupełnie, zupełnie inaczej niż oni. Inaczej tez niż Gabriela i inaczej niż Ida. A więc, oczywiście – żadnych mężczyzn, oni tylko przeszkadzają. Matura, potem studia ekonomiczne albo prawo dla menedżerów. Nie szkodzi, że z matematyką ma się te odwieczne problemy. Nic to. Jest sporo czasu do matury, jakoś się temu zaradzi. Potem się założy biznes i jako kobieta biznesu będzie się nosiło żakiety w pepitkę, bluzki koszulowe oraz pantofle na szpilkach, od Diora.\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 32, 33.\nPatrycja (…) nie lubiła utartych schematów (…).\nZobacz też: schemat\nPatrycja nie znosiła używania tego kretyńskiego „hej” zamiast „dzień dobry” czy „cześć”.\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 52\nPatrycja oblała maturę.\nTrzeba powiedzieć, że nie każdy by tak umiał.\nWszyscy profesorowie obecni przy egzaminach wykazywali pełną życzliwość. Na pisemnych (…) nie zwracali zupełnie uwagi na fakt, że Patrycja bezwstydnie i gorączkowo zrzyna ze ściągawek, porozmieszczanych głównie w potrójnych falbanach spódnicy oraz po wewnętrznej stronie mankietów białej bluzeczki. Na egzaminie z polskiego przechadzający się między rzędami stolików nauczyciel (…) zajrzał do pracy panny Borejko i niby niechcący oparł palec na zdaniu zawierającym błąd rzeczowy oraz dwa ortograficzne i trzymał go tak długo, aż Patrycja nie poprawiła wszystkich trzech. Jednakże nawet najbardziej życzliwie nastawiona komisja nie może, niestety, pozostać obojętna na fakt, że osoba, która napisała prace pisemne na słabe trójczyny, na egzaminie ustnym z matematyki najpierw robi się czerwona, potem zielona, potem nie mówi nic, a wreszcie wybucha płaczem i wypada z sali egzaminacyjnej, trzaskając drzwiami. Patrycja (…) nie zasługiwała na świadectwo dojrzałości, to się po prostu rzucało w oczy.\nŹródło: Pulpecja, op. cit., s. 142, 143\nOpis: Patrycja w oczach Laury.\nŹródło: Małgorzata Musierowicz, Tygrys i Róża, s. 42.\n(…) pulchna Patrycja - zwana od dziecka Pulpecją - uważała, że prawdziwie zdrowe jedzenie to takie, które jest tłuste, słodkie i smakowite. Lata niepostrzeżenie przynosiły jej w darze coraz to nowe kilogramy, lecz Patrycja - apetyczna, zadbana i całkowicie niewzruszona - spokojnie kupowała odzież o rozmiar większą i piekła kolejny tort czekoladowy.\nŹródło: Sprężyna, op. cit., s. 58.\nZłotowłosa Patrycja, zwana Pulpecją, z policzkami pałającymi jak dwie róże, z lazurowymi oczami i cerą jak melba, wyglądała dokładnie na kogoś, kim była: na młodą, szczęśliwą kobietę w rozkwicie urody.\nŹródło: Małgorzata Musierowicz, Nutria i Nerwus, wyd. Akapit Press, Łódź 1995, s. 109.


OSOBISTE PRZYWÓDZTWO SYTUACYJNE SSL | Ken Blanchard\nZbuduj pewność siebie, osiągaj znakomite rezultaty i rozwijaj liderów.\nOsobiste przywództwo sytuacyjne SSL to szkolenie z przywództwa dla pracowników na wszystkich poziomach organizacji.\nZałożeniem programu jest zmiana postaw pracowników – od biernej, obserwującej rzeczywistość firmową, do pro aktywnej, gdzie ludzie biorą pełną odpowiedzialność za swoje działania i rozwój zawodowy.\nOsobiste przywództwo sytuacyjne SSL jest doskonałym rozwinięciem koncepcji Przywództwa Sytuacyjnego SLII® dla pracowników, których przełożeni uczestniczyli w szkoleniu SLII® lub STL®.\nGrupą docelową są zatem specjaliści, pracownicy liniowi, menedżerowie wyższego, średniego i niższego szczebla.\nOsobiste przywództwo sytuacyjne SSL koncentruje się na budowaniu umiejętności rozmowy wspólnym językiem określającym etapy rozwoju pracownika, jego potrzeby i możliwości. Celem jest wzrost efektywności organizacji poprzez rozwój umiejętności i skuteczności pracowników.\nProgram nakierowany jest także na rozwój pracowników jako samo-napędzających się jednostek, które umiejętnie zarządzają sobą, swoją karierą i relacjami z przełożonymi, przy wykorzystaniu języka i narzędzi koncepcji SLII®.\nLepiej zrozumieć koncepcję partnerskiego przywództwa (zgodnie z modelem SLII®), patrząc z perspektywy założeń procesu Situational Self Leadership®\nEfektywnie rozmawiać językiem partnerskiego przywództwa: formułować potrzeby względem lidera i dopracowywać się oczekiwanych wyników\nIdentyfikować swoje mocne strony i wykorzystać je dla dobra celów firmy i własnych\nDiagnozować swój etap rozwoju, w danym zadaniu (w oparciu o obserwowalne wskaźniki głównych kryteriów: kompetencji i zaangażowania)\nPrzyspieszać własny proces uczenia się w toku wykonywanych zadań w oparciu o umiejętność diagnozowania swoich potrzeb i pracę z własnymi przekonaniami ograniczającymi\nZwiększać własny poziom zaangażowania, autonomii i niezależności\nPodnosić efektywność i poziom zadowolenia ze swojej pracy\nZwiększenie efektywności organizacji poprzez większą wydajność indywidualną pracowników, poprzez ich bardziej efektywne relacje z przełożonym i współpracownikami.\nPrzejście od władzy (power) do delegowania uprawnień pracownikom (empowerment).\nPoprawa komunikacji w firmie na linii menedżerowie – pracownicy, dzięki regularnym, opartym o uzgodnione reguły i wspólny język spotkaniom.\nWzrost motywacji i zaangażowania pracowników, spadek rotacji, poprawa satysfakcji, zatrzymanie w firmie najlepszych pracowników.\nStworzenie silnych więzów i wzmocnienie nici porozumienia pomiędzy przełożonym a podwładnym.\nLicencjonowany warsztat, oparty o sprawdzony, praktyczny model przywództwa Situational Leadership II®, stworzony przez Kena Blancharda, rozwijany na podstawie badań i weryfikowany w praktyce na całym świecie.\nKoncepcja przywództwa sytuacyjnego zakłada, że nie ma uniwersalnego stylu przywództwa – jednego, najlepszego wzoru zachowań lidera służącego efektywności pracowników. Skuteczne jest dostosowywanie stylu przywództwa do etapu rozwoju pracownika w kontekście danego celu/zadania. Zatem pracownik potrzebuje od lidera różnych stylów przywódczych w zależności od zadania oraz swego etapu rozwoju. SSL® rozwija samoświadomość potrzeb pracownika względem lidera.\nNajważniejszym czynnikiem wpływającym na efektywność i satysfakcję z pracy jest relacja między pracownikiem, a jego przełożonym – na tej relacji i takim jej kierunku koncentruje się model SSL.\nKażdy z uczestników szkolenia otrzymuje zestaw narzędzi pozwalających na wdrożenie i rozwój nabytych umiejętności oraz monitoring osiąganych postępów\nSSL to 2 dni pracy warsztatowej w grupie do 12 osób.\nPrzekonania jako baza ustosunkowania wobec podejmowanych działań; oczekiwania wobec pracy\nZadanie (sytuacja) i potrzeby pracownika względem lidera, na drodze do osiągania celu; ćwiczenia autodiagnozy etapów rozwoju\nModel SL II® – perspektywa menedżera\nStrategia działania w myśl SSL – perspektywa pracownika\nOd nauki do samodzielnego działania – czego potrzebuję od mojego lidera, instrukcji, czy wsparcia\nModel przeprowadzania APR (Analizy Potrzeb Rozwojowych) i ustalania wyników, do których dążą pracownik i menedżer\nRozmowa „jeden na jeden” z perspektywy potrzeb pracownika kluczowe narzędzie w ramach SSL. Ćwiczenia.\nŹródła władzy/wpływu jakich używamy by osiągać rezultaty – indywidualny model wpływu\nUmiejętności SSL – ćwiczenia:\nOsobista wizja – sens angażowania się; do czego dążę w życiu\nOsobisty plan działań – praktykowanie osobistej wizji na co dzień


Nie wyrzucaj starej pościeli - Oto 9 genialnych sposobów na jej ponowne wykorzystanie w domu.\nNie wyrzucaj starej pościeli – Oto 9 genialnych sposobów na jej ponowne wykorzystanie w domu.\n3 grudnia, 2019, 14:30\nZawsze miło jest odświeżyć sypialnię nową pościelą. Zapewnia nowy, odświeżający i czysty wygląd. Ale co zrobić ze starą pościelą?\nPrzede wszystkim nie wyrzucaj jej! Pościel może mieć o wiele dłuższą przydatność, niż może Ci się wydawać. Aby to udowodnić, zebraliśmy dziewięć genialnych zastosowań zużytej pościeli.\nBez względu na to, czy twoje dzieci mają lalki, żołnierzyki lub samochodziki, możesz stworzyć dla nich wydajne miejsce do przechowywania ze starej pościeli. Można je zawiesić na łóżku dziecka, aby ułatwić przechowywanie i dostęp.\nOgrodnicy i rolnicy mogą korzystać ze starej pościeli, aby przykryć doniczki i rośliny podczas mroźnych nocy.\nZe starych pościeli można stworzyć ciepłe dywany, które będą idealne do Twojego domu. Tkany dywan zapewni komfort i ciepło stopom. Kliknij w ten link i dowiedz się, jak go wykonać\nPiżama z pościeli\nPościel jest naturalnie miękka i wygodna, więc zachowaj to uczucie podczas snu, zamieniając starą pościel w piżamę. Tutaj dowiesz się jak ją wykonać.\nOd czasu do czasu poświęć kilka godzin i zdrzemnij się na świeżym powietrzu. Jeśli użyjesz starej pościeli, będzie równie wygodny jak spanie na łóżku. Odwiedź instrukcje tutaj.\nOchrona przed promieniami słonecznymi i owadami\nJeśli twoje dziecko lubi bawić się na zewnątrz, nałóż prześcieradło na łóżeczko, aby chronić je przed owadami i promieniami słonecznymi.\nBiała pościel może zmienić się w piękne zasłony do domu. Są bardzo łatwe w przygotowaniu i oczywiście pozwolą Ci zaoszczędzić sporo pieniędzy.\nWykorzystaj stare prześcieradło na plaży. To da twojej rodzinie dużo miejsca do siedzenia i jest idealne na piknik na plaży.\nJeśli jesteś właścicielem psa, zastanów się nad zrobieniem mu zabawki ze starej pościeli, którą będzie mógł żuć i bawić się.\nJeśli pomysły Ci się podobały, udostępnij post znajomym, a także daj znać w komentarzach jak Ty wykorzystałeś starą pościel.


Strona:PL Bolesław Prus - Nowele, opowiadania 05.djvu/113 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:PL Bolesław Prus - Nowele, opowiadania 05.djvu/113\nDopiero o siódmej rano zbudził się Trawiński ze snu głębokiego jak nicość. Gdy uchylił powiek, zobaczył, że znajduje się w wielkim pokoju z dwoma oknami i leży na żelaznem, czysto posłanem łóżku. Jedno z okien było otwarte; tyłem zwrócony do dziedzińca siedział w niem na fotelu Łoski i czytał książkę, zlekka wybijając takt palcem.\n„Żony, kochanki — mówił półgłosem — płacz mnie nie wzruszy, bo nim zaświta poranek, nim słońce zajdzie, łzy jej osuszy nowy mąż, nowy kochanek.“\n— Cudo! — mruknął pedagog. — Ale kto dziś czyta te piękności? Wolimy koncepty pism humorystycznych.\nI znowu czytał cicho:\n„Więc dziś po świecie błądzę szerokim sam, pędząc życie tułacze. Naco mam płakać?... za kim?... i po kim?... gdy po mnie nikt nie zapłacze?...“\n— Każdy z nich mógł to samo powiedzieć — mówił Łoski. — Mickiewicz, Krasiński, Słowacki, Lelewel, wszyscy jenerałowie.\nZachodzi teraz inna kwestja: czy wspaniały wykrzyknik — „Jedźmy... nikt nie woła!“ — nie urodził się pod wpływem westchnienia: „Gdy po mnie nikt nie zapłacze?...“\nSłuchając tych szeptów, Józef przypomniał sobie, że od wczorajszego wieczora bawi w Klejnocie, w pokoju Łoskiego, z którym rozprawiali do drugiej w nocy. I nagle jak błyskawica zbudziła się w nim myśl, że ten młody a już zasuszony\nTę stronę ostatnio edytowano 8 sie 2019, 22:39.