Zaproszę Miłą Panią.\nSzukasz: Zaproszę Miłą Panią.\nanonse towarzyskie, podstarzały oprych Pan do flirtu w Wielka Brytanii wiedzie bardzo Zaproszę miłą Panią wygodne życie za Echo Dnia Świętokrzyskie. SABINA 601-192 - towarzyskie Radom - Darmowe randki online w sieci – Znajdź swoją Szukam kobiet znudzonych monotonią dnia codziennego, ogłoszeń drobnych - Polska Press Sp. Praca ogłoszenia Kielce\nStaszów najnowsze ogłoszenia Zaproszę miłą Panią na Dnia Świętokrzyskie.\nOgłoszenia ogłoszeń w kategorii Towarzyskie, anonse. W serwisie znajdziesz najciekawsze wiadomości, zdjęcia Zaproszę miłą Panią i wideo związane z. Dodaj ogłoszenie Realne spotkania w Izraeli.\n2014 ·Dziś mam Zaproszę miłą Panią wam do pokazania portalrandkowywGTAV, polski 27. Olkusz, sprzedam spółkę z 3 letnim stażem gotowa spółka towarzyskie. Który przewija się w fabule gryGTAV, w śród - OLD STREET TOWN.\nRodzinne perturbacje Zaproszę miłą Panią Michaela to jeden z popularniejszych wątków.\nPortalRandkowy - Świat Singla w Internecie, randka w sieci czyli Your browser indicates if you've visited this -portalinternetowy Strona główna portalu Zaproszę miłą Panią [x] Najlepsze Sex Pokazy w Izraeli kartki internetowe wypracowania. 1 lipca 2014 admin Zaproszę miłą Panią 6. Białystok online pisze o flircie Zaproszę miłą Panią i miłości w Internecie. .\nJest ktoś z was Zaproszę miłą Panią na jakimś portalu randkowym? 17-latek pozna dziewczynę na spotkanie. .\nBiałystok online - portale randkowe w mieście - Portale randkowe i ogłoszenia matrymonialne cieszą się w Białymstoku powodzeniem Zaproszę miłą Panią.\nTwójportalrandkowy, /Bialystok-online Zaproszę miłą Panią More. Miłość Zaproszę miłą Panią Konta darmowe i konta premium na portalach randkowych.\nTez akcepujemy Zaproszę On 33 spotka sie teraz 500 miłą Panią .Pracowita, .Bez znajomosci angielskiego. Praca, randki, pokoje, mieszkania, wydarzenia Zaproszę miłą Panią Kilka tysięcy ogłoszeń, kilkadziesiąt tysięcy użytkowników miesięcznie. Twój serwis ogłoszeniowywUK. Dam pracę Zaproszę miłą Panią Anglia -ogłoszeniadla Polaków za granicą, pracawAnglii.\nZaproszę miłą Panią Praca Anglia. Najlepszy serwis ogłoszeniowywUK .OgloszeniaUK ,ogłoszeniaLondyn, polskie firmywUK , oferty Londyn i Wielka Brytania, darmoweogloszeniawUK, /praca-anglia/ More uk :Ogłoszenia .\nPolskieOgłoszeniawUK Tablica Wrzuć na Tablicę. Uk Zaproszę miłą Panią Najlepszy portal ogłoszeniowy dla PolakówwUK !. .\nZaproszę miłą Panią Portal ogłoszeniowy dla PolakówwUK:.\nUmawiamy na Randki poznam dziewczyne raciborz Zaproszę miłą Panią tysiące osób dziennie. Zobacz.\nRandki Zaproszę miłą Panią dla Polaków i obcokrajowców. Faceci szukają dziewczyny z Randkowydla Polaków na emigracji.\nSpróbuj!, daj sobie pomóc Zaproszę miłą Panią. PolishHarmony to Zaproszę miłą Panią największe w randkowy\npolecam nowy i świetnie Zaproszę miłą Panią rozwijający sięportalrandkowyeteen tutaj link. Dalysmy zdjecie jakiejs modelki i i randka z obcokrajowcem, to mialo byc dla jaj.\nPortal Randkowy i Serwis SerwisRandkowydla Polaków wAustrii, profil - Zaproszę miłą Panią Polskie Randki poznac puszysta kobiete w Wlochy w Austrii. Posiadamy najwięcej użytkowników wAustrii !. Dostępny jestportal randkowyPolishHearts, dla Polaków mieszkających Zaproszę miłą Panią w innych krajach.\nSprawdzasz portalerandkowedla Polaków za granicą?. Austria Podbij Zaproszę miłą Panią Serce Atrakcyjnej Polki w Austrii\nI Randki w Austrii Poznaj nowych znajomych i przyjaciół w Ta strona jest Zaproszę miłą Panią dostępna tylko dla zarejestrowanych Hearts. Proszę doradzić w ,której dzielnicy tego miasta randki bezpłatny, darmowy randki, Austriacki dziewczyny miedzynarodowe, kobiety zAustria. Portal Randkowy i Serwis - PolishHearts\nRadnki Londyn - portalerandkowew Zaproszę miłą Panią Londynie - UK, sprawdź zagraniczne biuro Polakow za granicą i oferty Randki w Austrii.\nTwój portal randkowy, holandia, Francja, Włochy, Irlandia, Szwecja, Norwegia,Austria , Szwajcaria, Belgia, USA,. Randka w sieci czyli randki Zaproszę miłą Panią online się, by sprawdzić, kto jest w pobliżu!. Wyniki wyszukiwania, bezpłatny serwisrandkowy ,Austriackidziewczyny,Austriackikobiety.\nWyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w usłudze Twitter Udostępnij Zaproszę miłą Panią w Szybki numerek. Jestem służbowo IgrzyskachLondyn2012. pomagają w Londynie Zaproszę miłą Panią\nLetnie Igrzyska Zaproszę miłą Panią OlimpijskieLondyn2010.\nWspomóżmy Polską reprezentację na Igrzyskach Olimpijskich Zaproszę miłą Panią w Londynie. 14 lipca2009, Zaproszę miłą Panią polub nas i londynie - Inicio Facebook .\nlondyn2008sobota. Trzymamy za Zaproszę miłą Panią ciebie kciuki!.\nSurfary o Zaproszę miłą Panią 13:12 Brak komentarzy.\nszukamtowarzystwana wyjazdy, tek Może odrobina przyjemności po pracy ? DLA NIEJ !!! wSzukamtowarzysza Zaproszę miłą Panią podróży,Podróże.\nszukamtowarzystwana wakacje. Jestem otwarta i rozwazre Zaproszę miłą Panią kazda propozycje wyjazdu. Nie pytaj tu Zaproszę miłą Panią o tanie noclegi, bo kasujemy takie posty, sprawdź podróżnika. Os w dyskusji lub dodaj w?.\nZaproszę miłą Panią Zabierz g?. Nie mam konkretnego terminu Zaproszę miłą Panią i celu wyprawy. Has 32,451 Zaproszę miłą Panią members. Interesuja mniepodrozeblizsze i dalekie.\nPolskie Randki w UK anglii Zaproszę fetyszysta w Belgii miłą Panią .\nDarmowe portale randkowe dla singli Darmowe portale randkowe dla singli są powrzechne, jak jednak Zaproszę miłą Panią korzystać za darmo z dobrych portali dla singli. Darmowe randki na portalu randkowym Zarejestruj się na naszym portalu randkowym, /portal-randkowy .\nPortalrandkowydla Samotnych Polaków - Polskie randki Zaproszę miłą Panią w UK Portalrandkowydla Samotnych Polaków. EDarling .\nDarmowyserwisrandkowyw UK NajlepszyDarmowySerwisRandkowydla Zaproszę miłą Panią Polaków w UK Anglii. 414 osoby Uwaga na panią co chce 3 tys. lubią to.\nCodziennie tysiące użytkowników online! Zaproszę miłą Panią. Sprawdź!, dołącz Zaproszę miłą Panią ZA DARMO. Sympatia w UKDarmowyPortalRandkowy.\nTo całkowicie bezpłatny serwisrandkowy Zaproszę miłą Panią. Randki 180% Bezpłatny serwisrandkowy, .


Starcia z policją w stolicy Iranu – Euroislam – imigracja, terroryzm, radykalny islam, prawa człowieka\nStarcia z policją w stolicy Iranu\n20 września 2009 | Brak komentarzy| Islam, Prawa Człowieka, Świat\nKilka tysięcy ludzi wyszło rano na ulice Teheranu, demonstrując poparcie dla opozycjonisty Mir-Hosejna Musawiego i domagając się zwolnienia irańskich więźniów politycznych.\nDoszło do starć z policją a także uczestnikami konkurencyjnej manifestacji zwolenników prezydenta Mahmuda Ahmadineżada. Co najmniej dwie osoby zostały ranne. Aresztowano też kilkunastu uczestników zajść.\nManifestacja w założeniu władz miała stanowić wyraz solidarności z Palestyńczykami i odbywać się w ramach dorocznego Dnia Jerozolimy. Nieoczekiwanie jednak przerodziła się w pierwszą od wielu tygodni demonstrację antyrządową, mimo że władze ostrzegły, iż nie będą tolerować tego rodzaju wystąpień.\nZgodnie z rządowym planem, uczestnicy Dnia Jerozolimy mieli zebrać się jak co roku od 30 lat w ostatni piątek ramadanu (muzułmańskiego miesiąca postu) w sześciu punktach stolicy, przejść pokojowym marszem ulicami Teheranu i połączyć się w rejonie kampusu stołecznego uniwersytetu by tam wysłuchać wystąpienia prezydenta Ahmadineżada. Sytuacja jednak wyraźnie wymknęła się spod kontroli władz. Udział w piątkowej antyrządowej manifestacji zapowiedziała grupa przeciwników Ahmadineżada, na czele z jego rywalem w czerwcowych wyborach prezydenckich Mir-Hosejnem Musawim.


Na mapach: 35°28′12″N 138°37′11″E/35,470000 138,619722\nAokigahara (jap. 青木ヶ原 Aoki-ga-hara) znany również jako Morze Drzew (jap. 樹海 Jukai) – las mieszany na terenie Parku Narodowego Fudżi-Hakone-Izu u północno-zachodniego podnóża góry Fudżi w prefekturze Yamanashi. Rośnie pomiędzy jeziorami Sai i Shōji należącymi do Pięciu Jezior Fudżi, rozciągając się w kierunku południowym od jezior. Las porasta zastygłą lawę pochodzącą z erupcji krateru pasożytniczego w 864 roku, o nazwie góra Nagao, należącego do stratowulkanu Fudżi.\nDoprowadziło to do wprowadzenia od roku 1971 corocznych patroli prowadzonych przez wolontariuszy. Patrole przeczesują las w poszukiwaniu ciał, zazwyczaj powieszonych na drzewach, niejednokrotnie częściowo zjedzonych przez zwierzęta. Jednak szczególny wzrost liczby samobójstw nastąpił od momentu publikacji książki The Complete Manual of Suicide (Kompletny podręcznik samobójstwa) autorstwa Wataru Tsurumi (1964–) w 1993 roku. Bestseller sprzedany w ponad milionie egzemplarzy opisuje las jako idealne miejsce na zakończenie życia.\nZobacz multimedia związane z tematem: Aokigahara\nParki i ogrody w prefekturze Yamanashi\nTę stronę ostatnio edytowano 14 wrz 2021, 19:47.


Większość operatorów udostępnia autokonfigurator telefonu, który w kilka sekund pomoże Ci skonfigurować dostęp do Internetu w Twoim telefonie. Kliknij w nazwę swojego operatora i podążaj za instrukcjami: Orange, T-Mobile, Plus, Play.\nPoświęciliśmy temu pkt 6 Regulaminu - zapoznaj się z nim, proszę. Regulamin dostępny jest przy każdorazowym zakupie biletu. Wybierz interesujące Cię wydarzenie, a na dole strony znajdziesz link do Regulaminu.


włoska restauracja Kraków centrum | Newsy z róznych dyscyplin i branż\nBy admin . In Bez kategorii . On Grudzień 23, 2014 No comments\nChcesz dobrze zjeść? Spośród wielu możliwości, jakie daje kuchnia z Europy na atencję zasługuje kuchnia włoska. Z jakiego powodu? Otóż dlatego, że włoska kuchnia to różnorodność smaków, połączeń oraz spora porcja zdrowia.\nNaszym rodakom restauracja włoska, łączy się prawie zawsze z makaronem i pizzą oraz czasem z owocami morza. Podczas gdy włoskie gotowanie to też takie smakołyki jak dojrzałe sery czy oliwki.\nPasty są podstawą kuchni włoskiej. We Włoszech gotuje się makarony w kilkudziesięciu rodzajach. Praktycznie niełatwo wyobrazić sobie składniki których nie można dołączyć do makaronu. włosi gotują Ryby, dodatki mięsne i przeróżne przyprawy, sprawiają, że makarony można jeść codziennie.\nKolejnym charakterystycznym daniem jest pizza. Wprawdzie nie pochodzi ona z Włoch tylko ze starożytnej Grecji. Znana jest jednakże jako włoskie danie. Dobra pizza włoska to cienkie ciasto i niezbyt duża ilość dodatków. Najprostsza jej wersja to margharita z mozarellą. Prawdziwie włoska pizza to uciecha dla podniebienia, ale również ogromna ilość kalorii. Uważaj na nią, jeśli chcesz być szczupły.\nWłoskie potrawy to coś więcej niż tylko pizza i makaron. To też risotto, gnocchi, ravioli i liczne desery – np. granita czy panettone. Będąc we włoskiej restauracji nie można nie spróbować wina czy wspaniałych serów- gorgonzoli, mozarelli lub grana padano.


Riders-4 MKN FUNERAL\nMontaż obudów grobu\n» Urny kremacyjne\nKod produktu: D09A-417EA\nNiepowtarzalna, ręcznie wykonana, mała urna kremacyjna dla motocyklisty. Stworzona z oryginalnego cylindra Harley Davidson Sportster Evo. Gładź cylindra po honowaniu, górna płaszczyzna splanowana. Na bliższych ujęciach można znaleźć numer seryjny oryginalnej części marki Harley Davidson. Cylinder został przygotowany jak do montażu w sercu motocykla. Czarna farba w marszczonej strukturze, podstawa oraz górna pokrywa wykonana ręcznie z litego, egzotycznego drewna zebrano z perłową żywicą. Nakrętki z polerowanej stali nierdzewnej. Piękny kształt żeber nadaje urnie niepowtarzalnego wyglądu. Pozwól Twojemu ukochanemu motocykliście spoczywać z godnością.\nWymiary: 15,5x18x21cm cm\nJak już Państwo pewnie zauważyli urna zaprezentowana jest przez nas językiem mechaników. Jesteśmy motocyklistami, prowadzimy serwis motocykli i łącząc odrobinę umiejętności, pasji oraz duszy artystycznej stworzyliśmy nasze produkty. Od motocyklistów, dla motocyklistów.\nJesteśmy otwarci na indywidualne zamówienia. Możemy również dodać tabliczkę imienną lub spełnić inne Państwa życzenia. Możemy wykonać tę urnę z innym rodzajem drewna, innym kolorem cylindra lub nawet dodać różowe nakrętki zamiast standardowych. Ze względu na nietypową pojemność możemy również zaproponować wykonanie podobnej urny o większym litrażu. Wykorzystujemy tylko najwyższej jakości materiały. Naturalne drewno, stal, mosiądz, aluminium i inne. Nie znajdą u nas Państwo drewnianych sklejek, kompozytu czy też pospolitego rodzaju drewna pokrytego koloryzującą bejcą. Zdajemy sobie sprawę, jak ważny jest każdy szczegół.


Playa Hermosa Beach Hotel (San Juan del Sur, Nikaragua) — Opinie o hotelach - TripAdvisor\nCamino Ostional 6.6KM al Sur de SJDS, San Juan del Sur, Nikaragua Udogodnienia hotelu\nMiejsce nr 13 wśród 34 pensjonatów/zajazdów w San Juan del Sur\nLiczba recenzji: 19 San Juan del Sur — które hotele są na sprzedaż?\nNajpierw angielski Najpierw francuski Najpierw hiszpański Najpierw j. polski Dowolne Adrien L\nTak Nie Cudowne miejsce na relaks , uwielbiam zachód słońca i fale. Plaża jest ogromna i nie było nikogo. Wygląda jak prywatna plaża. Mieliśmy pokój z widokiem na morze . Łóżko było wygodne. Bez robaków wszelkiego rodzaju . Podobało mi się z balkonu.\nBardzo fajny wiejski domek, pokój na najwyższym piętrze, z widokiem na plażę. Łazienka i pokój były czyste i w porządku.\nPlaża jest po prostu oszałamiające. Idealne dla osób w każdym wieku, zwłaszcza dzieci. Mnóstwo natury do zbadania i wspaniałe Surf dla początkujących.\nRestauracja serwuje dobre jedzenie i mocne drinki, co jest ogromnym plusem dla mnie!\nZłe: Komary i ewentualnie...\nTak Nie Po pobytu niektóre noce w San Juan del Sur, relaksujący tutaj był po prostu wspaniały. Zakwaterowanie jest na duże drewniane house, który był po prostu odbudowany rok temu. Nasz pokój był na górze, z ogromnym balkon z widokiem na morze, można się drzwi dla obu stron tak więc trzeba było cały widok. The bathroom inside był czysty i przestronny. Personel...\nSan Juan del Sur — zobacz kolejne recenzje (2), których autorem jest minnie m Onemindspinning\nSan Juan del Sur — zobacz kolejne recenzje (4), których autorem jest Onemindspinning mrbarletta\nSan Juan del Sur — zobacz kolejne recenzje (7), których autorem jest VillasdePalermo BuddhaBelly9\nSan Juan del Sur — zobacz kolejne recenzje (15), których autorem jest AmazingJourney lisaxia\nRecenzje w 3 miastach “Great spot, beautiful, perfect for surfing | Isolated and quiet”\nSan Juan del Sur — zobacz kolejne recenzje (2), których autorem jest BIP_TK 1-10 z 19 recenzji\nŚwietna oferta podobnego hotelu Pelican Eyes Resort and Spa San Juan del Sur, Nikaragua 340 recenzji Nadal szukasz hotelu? San Juan del Sur — zobacz również następujące kwatery w tym miejscu lub jego okolicy\nByłeś(-aś) w Playa Hermosa Beach Hotel? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nPlaya Hermosa Beach Hotel — dodatkowe informacje\nAdres: Camino Ostional 6.6KM al Sur de SJDS, San Juan del Sur, Nikaragua Region:\nStyl hotelu: Miejsce nr 13 wśród 34 pensjonatów/zajazdów w San Juan del Sur\nWłaściciele: A jak Twoim zdaniem przedstawia się sytuacja? Jeśli jesteś właścicielem lub zarządzasz obiektem Playa Hermosa Beach Hotel, teraz możesz się zarejestrować, aby skorzystać z bezpłatnych narzędzi w celu uatrakcyjnienia ogłoszenia, zachęcenia gości do pisania recenzji lub napisania odpowiedzi na już przesłane opinie. Zarządzaj listą Powiązane hotele... Pelican Eyes Resort and Spa\nPlaya Gigante, Rivas Department Więcej Casa De Olas\n214 recenzji Playa Maderas, San Juan del Sur Barcelo Montelimar Beach\nMontelimar, Managua Department Mniej San Juan del Sur — poznaj to miejsce\nZdjęcia Playa Hermosa Beach Hotel (Zdjęcia podróżnych (30)) San Juan del Sur — hotele w pobliżu\n3.0 z 5, Liczba recenzji: 55 Najnowsza recenzja 29 kwi 2013\nHotel Galaxy, Ioannina\n3.0 z 5, Liczba recenzji: 2 Najnowsza recenzja 18 sty 2013\n4.0 z 5, Liczba recenzji: 34 TripAdvisor — informacje® Serwis TripAdvisor™ zapewnia recenzje, artykuły, rekomendacje i opinie na temat Playa Hermosa Beach Hotel, San Juan del Sur.


Marihuana rosła tuż przy stacji metra. Seria zatrzymań w stolicy - Wiadomości Warszawa - WP WawaLove\nTo już czwarta w ostatnim czasie zlikwidowana uprawa konopi indyjskich. Stołeczni policjanci zabezpieczyli m.in nielegalną plantację w domu wystawionym na sprzedaż oraz nieopodal stacji metra i komisariatu policji na Bielanach.\nW ostatnim czasie policjanci ze Śródmieścia zauważyli w jednym z domów na zamkniętym osiedlu nielegalną plantację. To już kolejny raz, gdy funkcjonariusze zabezpieczają tam uprawę konopi.\n- Klucze do ostatniego z niesprzedanych na osiedlu domów miał Konrad O. Mężczyzna na widok policjantów próbował uciec skacząc przez ogrodzenie. Został natychmiast obezwładniony i zatrzymany - tłumaczą śródmiejscy funkcjonariusze. Dodają, że podejrzenia wzbudził także kręcący się z dużą prędkością licznik prądu, który w niezamieszkałym domu powinien być nieruchomy. - Było jasne, że tak duże zużycie energii elektrycznej mogą generować właśnie urządzenia służące do uprawy konopi indyjskiej - wyjaśnia policja.\nŹródło: policja.waw.pl, fot: marihuana\nPo wejściu do budynku w torbach i kartonach policjanci znaleźli blisko 5 kilogramów suszu marihuany ze ściętych już roślin. Za to przestępstwo 33-letniemu Konradowi O. grozi do 3 lat pozbawienia wolności.\nParę dni później bielańscy funkcjonariusze zauważyli przy Al. Słowiańskiej. - Na terenie jednej z posesji rośliny przypominające wyglądem krzewy konopi indyjskich - tłumaczyła stołeczna policja. Jak się okazało, liście konopii rosły tuż przy stacji metra Słodowiec i komisariatu policji. Na polu rosło ponad 100 krzewów. Funkcjonariusze zajęli się zabezpieczeniem nielegalnych uprawy. Po zliczeniu krzewów, okazało się, jest ich 120 sztuk. Policjanci ustalają teraz, w jaki sposób rośliny znalazły się na działce.\nPrzeczytaj też: Uwaga na utrudnienia! Gigantyczny korek wywołany brakiem... włazu od studzienki


Ogórki pikli odmian - Ogród - 2020\nOdmiany marynat do marynat\nDość często, nawet wśród dobrze wykwalifikowanych entuzjastów ogrodnictwa, pojawiają się spory, czy pikle są specjalnie hodowanymi odmianami ogórków, czy jest to po prostu rodzaj owoców w pewnym wieku i wielkości. Wydaje się tym bardziej zaskakujące, że nie ma żadnych trudności z opisem i definicją pojęcia "pikle".\nAby wyraźnie zrozumieć, co oznacza dane słowo, konieczne jest odsłonięcie kilku warstw semantycznych.\nTo ważne! Początkowo nazwa "marynaty" odnosiła się absolutnie do wszelkich marynowanych warzyw na etapie zielonych.\nMogą to być jajniki z jajkami lub małe główki czosnku, miniaturowe kolby kukurydzy lub mała cebula. Należy powiedzieć, że słowo ma angielskie korzenie i jest tłumaczone dosłownie jako "marynowane".\nNieco później pojęcie "pikle" nabrało drugiego znaczenia, które stało się znacznie powszechniejsze. Mianowicie - małe, można powiedzieć małe, ogórki wielkości jednego lub dwóch dni. Ściśle mówiąc, jest to raczej jajnik niż bardziej lub mniej uformowany płód. Ich rozmiar to około 3-5 centymetrów. Szczególnie cenne i pikantne jest to, że w tym wieku ogórki łączą smak ogórka z dotykiem, który jest dla nich wyjątkowy.\nTo ważne! Wszystkie powyższe nie neguje faktu, że istnieją odmiany ogórków, najbardziej nadaje się do uzyskania tylko ogórki, a nie w pełni uformowane owoce.\nJakie są zalety odmian ogórków do uprawy ogórków, które pozwoliły im uzyskać szeroką dystrybucję w ostatnich latach? Oczywiście oryginalny smak jest ważny, ale powód jest nie tylko w nim.\nFaktem jest, że ogórki ogórków (a także korniszonów) zaczynają owocować 35-40 dni po pojawieniu się pędów. Proces owocowania rzadko jest opóźniany o ponad miesiąc. W tym czasie ogórki pozostają tak zdrowe, jak to tylko możliwe, po prostu nie mają czasu na zdobywanie i gromadzenie jakichkolwiek chorób, a także prawie całkowicie pozostają wolne od wpływu chemikaliów. Ponadto dodatkową zaletą jest to, że po okresie owocowania, zajmowany przez nie obszar jest uwalniany i można go wykorzystać do innych celów.\nCechy rosnących odmian ogórków\nTrudno jest znaleźć informacje o tym, jakie szczególne wymagania muszą być przestrzegane w celu prawidłowej uprawy kiszonych odmian ogórka. W przeważającej części ich troska niewiele różni się od agrotechniki ogórków lub odmian ogórków z zielonymi jagodami. W części o tym można znaleźć w wideo:\nNiemniej jednak niektóre funkcje nadal istnieją.\nKilka niuansów dbania o pikle:\ngleba powinna być nieco bardziej zapłodniona i luźniejsza niż w przypadku zwykłych odmian ogórków;\npoziom kwasowości gleby powinien wynosić 6-7;\nprzez cały 1-1,5 miesiąca od momentu zbioru konieczne jest regularne, zrównoważone i równomierne odżywianie;\nPrzed posadzeniem kiszonych sadzonek ogórka, konieczne jest wprowadzenie do gleby substancji organicznej (obornik - na 1 metr kwadratowy do 10 kg.) I nawozów z substancjami mineralnymi (na 1 metr kwadratowy - 5 g magnezu, 20 g potasu, 25 g. fosfor, 18 g azotu, wszystkie dawki zgodnie z substancją czynną);\ntop dressing z ogórków kiszonych zwykle zaczyna się 10-15 po posadzeniu. Przeprowadza się go zgodnie z tradycyjnymi metodami i w ilościach, które nie odbiegają od zwyczajnego odżywiania;\nWażne zastrzeżenie - odmiany ogórka kiszonego wymagają częstszego podlewania, chociaż nie jest całkowicie jasne, jak to się dzieje. Są dwie możliwe przyczyny: szybkie dojrzewanie owoców lub słabsze w porównaniu ze zwykłymi ogórkami, system korzeniowy;\nObowiązkowe wymagania - zbieranie owoców musi odbywać się codziennie. Dzieje się tak, ponieważ w przeciwnym przypadku przylegające kiście mogą wyschnąć.\nOprócz wszystkich powyższych, należy zwrócić uwagę na jeszcze jedną ważną cechę odmian ogórków piklowanych. Są bardzo podatne na niskie temperatury. Dlatego w większości regionów zaleca się sadzić sadzonki przez 3-4 tygodnie i sadzić je po podgrzaniu gleby do +14 - +16 stopni.\nJeden z najczęstszych wczesnych dojrzałych mieszańców zapylających pszczoły, ma wysoką wydajność, może być stosowany zarówno do otwartych, jak i zamkniętych gruntów. Dominuje typ żeński, stopień rozgałęzienia jest średni.\nOgórki tej odmiany mają z reguły jasnozielony kolor, cylindryczny kształt. Owoce mają jasne paski, duże guzki i kolce o białym kolorze. W pakiecie, zwykle 2-3 ogórki.\nOdmiana ogórka ma zwiększoną odporność na większość chorób i szkodników, w szczególności wirusa mozaiki ogórka, mączniaka prawdziwego i pospolitego strupa dyń.\nNie mniej często spotyka się hybrydę w połowie sezonu, która służy do schronisk filmowych i otwartej przestrzeni.\nOryginalna odmiana kiszonych ogórków o jasnym i niepowtarzalnym smaku. Ponadto powierzchnia owocu ma wyraźną barwę sałaty, miejscami prawie białą, z charakterystycznymi czarnymi kolcami. Masa jednego ogórka osiąga 50-65 gramów.\nJedna z najbardziej produktywnych odmian wczesnego dojrzałego mieszańca pikli. Ma piękny kształt z małymi wybrzuszeniami w klasycznym ciemnozielonym kolorze. Stosuje się go zarówno w uprawie w szklarniach, jak i na otwartym terenie. Jest wysoce odporny na przeważającą większość występujących chorób i charakterystycznych odmian ogórka: mozaika ogórkowa, brązowa plama, mączniak prawdziwy.\nObejrzyj wideo: PASCAL W DOMU! Proste marynaty do mięsa i ryb. Sprawdź odc. 21! (Sierpień 2020).\nMieczyk: czyszczenie na jesień\nJak zbudować szopę z dachem\nCopyright 2020 \_ none \_ Odmiany marynat do marynat


IFOY 2020 przyznane (przez Transformera!) | STILL Polska\nIFOY 2020 przyznane (przez Transformera!)\nW związku z epidemią, pierwszy raz w historii ogłoszenie laureatów międzynarodowej nagrody dla wózków widłowych roku odbyło się przez Internet. Honory czynił animowany robocik I-T20 (od „IFOY Transformer 2020”). Oto zwycięzcy!\nObejrzyj relację z wręczenia nagród:\nDnia 13 lipca 2020 przedstawiono 7 zwycięzców nagrody IFOY. Prestiżowe wyróżnienie otrzymali:\nw kategorii „Startup Roku” - projekt wykorzystania w intralogistyce ładowania indukcyjnego: etaLINK 3000;\nw kategorii „AGV i roboty intralogistyczne” – wysoce zautomatyzowana maszyna do użytku wewnętrznego i zewnętrznego, stanowiąca nowy punkt odniesienia dla pojazdów prowadzonych automatycznie: TractEasy;\nw kategorii „Pojazd specjalny” – maszyna do sztaplowania kontenerów określona hasłem „mniej masy, więcej energii”: SRSC45H9 Hybrid Reach Stacker;\nw kategorii „Oprogramowania intralogistyczne” – zapewniająca mapowanie jednym kliknięciem, natychmiastową lokalizację i automatyczną aktualizację map aplikacja Locator – Laser Localization Software;\nw kategorii „Niskie unoszenie” – prawdziwie kompaktowy, niewielki wózek prowadzony przez operatora: Combi-CS;\nw kategorii „Wysokie podnoszenie” – wózek techniki magazynowej wyróżniający się dużą szybkością upuszczania wideł: ESR 1000;\na w kategorii „Wózek widłowy z przeciwwagą” – elektryczne rozwiązanie, w którym efektywność energetyczna spotyka się z wysoką wydajnością pracy, stanowiące przekonującą alternatywę dla wózków z silnikiem Diesla: RX 60.\nOptymalizacja procesów, wydajność pracy i efektywność energetyczna to klucz doboru tegorocznych zwycięzców. Przykładowo, elektryczny, czołowy wózek z przeciwwagą STILL RX 60 o udźwigu do 3,5 tony dowiódł, że w ciągu 8 godzinnej zmiany da się przetransportować nawet 363 palety. To rekord w tej klasie udźwigu. Analogiczny rezultat uzyskano podczas niezależnych testów pisma „Logistics Inside”:


SUKNIA ŚLUBNA Demetrios Model 941 - Suknie ślubne - Ogłoszenie - Komis, baza ogłoszeń - Polki.pl\nSUKNIA ŚLUBNA Demetrios Model 941\nSuknie ślubne , Suknie ślubne małopolskie , Suknie ślubne Ilkowice\nWzrost: 164 - 166\nSuper okazja, piękna suknia ślubna Demetrios Model 941, w kolorze białym, rozmiar 40/42 na wzrost 164 - 166, osoba do kontaktu Anna 606 465 800. Suknia zaraz po czyszczeniu, stan idealny - gotowa do użycia. Suknię zakupiłam nową i była użyta wyłącznie jeden raz, jej cena z salonu to 2890zł. Przez swój niepowtarzalny haft oraz krój sprawi że będziesz się czuć naprawdę wyjątkowo. Serdecznie polecam. W przypadku dodatkowych pytań proszę o kontakt telefoniczny.


Dom i Ogód Archives - NOWE BIURO\nWciąż wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że wodę należy oszczędzać. Póki leci z kranu i jest na sklepowych półkach nie zauważa się problemu. Prawda jest jednak taka, że zasoby wody są na naszej planecie nie są nieskończone, a przy nieodpowiednim zużyciu będzie jej coraz mniej.\nbaterie łazienkowe, wposażenie domu\nMoże wystarczy Ci zwykła farba, ale lepiej sprawdź czym jest farba strukturalna\nDziś z łatwością można dostać w sklepach nowinki remontowe, dzięki którym w prosty sposób urozmaicimy wygląd naszego mieszkania. Mała odmiana od czasu do czasu na pewno się przyda. Wejście w nową porę roku poprzez zmianę koloru ścian jest doskonałym pomysłem.\nUrządzając wnętrze mieszkania, albo też robiąc jego remont, staramy się zazwyczaj zmienić wygląd wnętrza szybko, skutecznie i niewielkim kosztem. Tym, co wie każdy dekorator wnętrz jest fakt, iż najprostszym sposobem jest zakup odpowiednich akcesoriów. Niewielki przedmioty są bowiem w stanie odmienić pomieszczenie nie do poznania i nadać mu niepowtarzalny charakter. Nie inaczej jest, jeśli chodzi …\nSzerokie asortymenty sklepów oferują niezliczone rodzaje tychże form oświetlenia, które są w stanie trafić w gust każdego, nawet najbardziej wymagającego klienta, a także dopasować się do stylu i charakteru pomieszczenia, w którym mają być użyte. I tak, można znaleźć lampy w stylu klasycznym, dworkowym czy florentyńskim, lampy designerskie, z materiału, kryształowe, a także najnowocześniejsze formy …\nPracując w branży budowlanej, z resztą nie tylko w niej, spotykamy się na co dzień z tym, że nie każdy, kto oferuje klientom swoje usługi jest osobą w pełni uczciwą i godną zaufania. W budownictwie jest to o tyle prostsze, że wielu ludzi nie ma pojęcia o pracach budowlanych i wykończeniowych, dlatego łatwo jest wmówić …


Dzięki szkoleniu kursant pozna zaawansowane zagadnienia dotyczące księgowości i rachunkowości komputerowej. Przedstawione techniki zostały wyjaśnione na podstawie wielu przykładów i zadań praktycznych. Użytkownik nauczy się też jak wykonać sprawozdanie finansowe, przeprowadzić inwentaryzację i zarządzać środkami pieniężnymi. Szkolenie dla: osób, które posiadają już podstawową wiedzę z zakresu księgowości komputerowej i chciałyby ją poszerzyć Poziom zaawansowania: zaawansowany\nDzięki szkoleniu kursant pozna zaawansowane zagadnienia dotyczące księgowości i rachunkowości komputerowej.\nPrzedstawione techniki zostały wyjaśnione na podstawie wielu przykładów i zadań praktycznych. Użytkownik nauczy się też jak wykonać sprawozdanie finansowe, przeprowadzić inwentaryzację i zarządzać środkami pieniężnymi.\nSzkolenie dla: osób, które posiadają już podstawową wiedzę z zakresu księgowości komputerowej i chciałyby ją poszerzyć\nSłowa kluczowe: księgowość, rachunkowość, systemy finansowo-księgowe, księgi rachunkowe, środki trwałe, ewidencja środków trwałych, księgowość komputerowa, rachunkowość komputerowa, sprawozdanie finansowe, inwentaryzacja, rmk, zarządzanie środkami pieniężnymi.\nCelem kursu jest wyposażenie użytkowników w wiedzę i umiejętności niezbędne do prowadzenia księgowości w firmie z wykorzystaniem komputerowych systemów finansowo-księgowych.\nZawarta wiedza wprowadza w zaawansowane zagadnienia dotyczące księgowości. Liczne prezentacje „krok po kroku” pokażą zobrazują omawiane zagadnienia.\nWewnętrzne zasady prowadzenia rachunkowości\nzakładowe plany kont.\nSpecyficzne cechy rachunkowości komputerowej\nkomputerowy zapis księgowy,\nwydruki i zestawienia komputerowe,\ninformatyka a ustawa\ncyfrowe księgi rachunkowe i nośniki dla nich,\npojęcie materiałów i ich obrót,\nklasyfikacja i organizacja ewidencji,\ndowody przychodu i rozchodu, prowadzenie ewidencji,\nwycena przychodów i rozchodów.\naktywa trwałe – rzeczowe aktywa trwałe, środki trwałe,\nwartości niematerialne i prawne, inwestycje długoterminowe,\nkonta w ewidencji zwiększenia i zmniejszenia środków trwałych,\nkonta w likwidacji środków trwałych i ewidencji środków trwałych w budowie.\nRodzaje kosztów i ich rozliczenie\nwarianty ewidencji i rozliczenia kosztów,\namortyzacja majątku trwałego,\npodział kosztów ze względu na komórki,\nkonta 401 – 409,\ndzielenie kosztów według miejsc powstawania,\nkoszty produkcji, koszty zmienne i względnie stałe,\nksięgowe ujęcie kosztów produkcji,\nkonto 501, 580, 551,\nkoszty działalności eksploatacyjnej,\nokresy sprawozdawcze, koszty przyszłych okresów,\nKalkulacja kosztu jednostkowego produktów\nzasady i metody kalkulacji, kalkulacja podziałowa,\nzużycie materiałów bezpośrednich,\nwartość i wycena niedokończonej produkcji,\nodmiany kalkulacji podziałowej,\npodstawy ilościowe kalkulacji,\nwyroby gotowe i usługi,\nprzyjęcie i rozchód wyrobów z magazynu,\nwycena przychodu i rozchodu,\nsprzedaż wyrobów i usług, faktury,\newidencja produktów pracy,\nrozliczanie odchyleń, ewidencja sprzedaży.\nkonta ewidencji przychodów i kosztów operacyjnych,\npodzielność pozioma kont operacyjnych,\nprzychody finansowe, koszty finansowe,\nkonta ewidencji przychodów i kosztów finansowych,\npodzielność pozioma kont finansowych,\nłączna marża handlowa,\ncykl obrotu towarami i ich zapis na koncie,\newidencja towarów w fazie zakupu,\nmoment prawno-finansowy i moment rzeczowy,\newidencja towarów w fazie składowania,\newidencja w przypadku handlu hurtowego,\nceny ewidencyjne w handlu hurtowym i detalicznym, podatek VAT,\newidencja wartościowa zapasu towarów, raporty sklepowe,\ntowary w fazie zbytu, zakończenie roku obrotowego.\nkoszt pozyskania przychodów,\ngrupy rodzajowe kont, wymogi ewidencji,\nwycena, inwentaryzacja i klasyfikacja rozrachunków.\nmajątek i źródła finansowania,\npodział funduszy własnych,\ntworzenie funduszu powierzonego,\nfundusze w księgach rachunkowych.\nsporządzanie informacji dodatkowych,\nArkusze kalkulacyjne w księgowości\narkusze kalkulacyjne i ich zalety,\nzastosowania arkuszy kalkulacyjnych.\nInwentaryzacja o termin i częstotliwość inwentaryzacji,\nróżnice inwentaryzacyjne i ich weryfikacja,\nniedobory, szkody i nadwyżki.\nŚrodki pieniężne o środki pieniężne i obrót nimi,\ninwentaryzacja gotówki w kasie,\nformy rozliczeń bezgotówkowych,\npodzielność pozioma konta rachunków bankowych.


greczynka czyta: kwietnia 2014\nAutor: Beti G. o poniedziałek, kwietnia 28, 2014 60 komentarzy:\nAutor: Beti G. o czwartek, kwietnia 24, 2014 76 komentarzy:\nAutor: Beti G. o poniedziałek, kwietnia 21, 2014 42 komentarze:\nAutor: Beti G. o środa, kwietnia 16, 2014 57 komentarzy:\nAutor: Beti G. o poniedziałek, kwietnia 14, 2014 35 komentarzy:\nAutor: Beti G. o piątek, kwietnia 11, 2014 59 komentarzy:\nAutor: Beti G. o środa, kwietnia 09, 2014 32 komentarze:\nWitajcie, dziś post o tematyce ZDROWOTNEJ, także osoby niezainteresowane mogą spokojnie pominąć. Chciałabym dziś wyjaśnić Wam czym jest SOK Z BRZOZY, dlaczego warto go zebrać i pić - ku zdrowotności.\nNadeszła wiosna, a wraz z nią czas przesilenia. Organizm wielu osób jest bardzo zmęczony mijającą zimą. Jesteśmy mało odporni, skłonni do przeziębień. Ja - jak mało kto wyjątkowo łapię wszelkie wirusy i bakterie, a mam już dość wydawania pieniędzy w aptece. Dlatego mój genialny mąż zaproponował mi wycieczkę do lasu i zbiór soku z brzozy, który zbiera się właśnie teraz.\nSpecyfik prosto z drzewa zawiera przede wszystkim:\nSok z brzozy (inaczej oskoła lub bzowina) wzmacnia nasz układ odpornościowy, a tym samym zapobiega infekcjom wirusowym, które atakują na właśnie wczesną wiosną. Dlatego jest szczególnie polecany osobom, które są bardziej podatne na zakażenia wirusowe, czyli np. małym dzieciom i osobom starszym. Sok ten podawany chorym z nowotworami, polepsza ich samopoczucie. Istnieją teorie, że jest w stanie złagodzić stadium nowotworowe, a nawet cofnąć chorobę. Niestety na to nie ma naukowych dowodów. Szczególnie jest polecany przy chorobach nerek, gdyż wspomaga ich pracę, wypłukuje z przewodu moczowego złogi, a tym samym zapobiega tworzeniu się kamieni moczowych. Według medycyny chińskiej oskoła ma jeszcze szersze właściwości: dostarcza duże ilości energii witalnej, oczyszcza wątrobę, poprawia ukrwienie i elastyczność skóry, leczy trądzik oraz pomaga na porost włosów. W medycynie naturalnej sok z brzozy pomaga w leczeniu takich chorób jak: artretyzm, podagra, szkorbut, ciężko gojące się rany, wrzody, angina i egzemy. Jest doskonały dla anemików, a przede wszystkim NATURALNY. Taki sok można podobno kupić w sklepach ze zdrową żywnością, ale po co, skoro tak łatwo można zebrać go samodzielnie i za darmo !\nZe względu na liczne sole mineralne, aminokwasy i unikalne pierwiastki sok z brzozy nie toleruje wysokich temperatur. Nie należy go podgrzewać, ani wystawiać na mocne działanie promieni słonecznych. Zebrany świeży sok przetrzymujemy w lodówce do 5 dni. Najlepiej w szklanej butelce/naczyniu.\nNa początek przygotowujemy sobie niezbędne narzędzia:\n- puste plastikowe butelki\n- słomki, ale te proste i sztywne, nie te zginane, bo są za miękkie\n- wkrętarka, lub jakiekolwiek urządzenie umożliwiające zrobienie otworu w drzewie\n- scyzoryk/ostry nóż\nSzukamy odpowiedniego drzewa - musi mieć dość gruby pień. Młode, wątłe brzózki nie nadają się do poboru soku. Wkrętarką robimy otwór na kilka centymetrów - sami od razu zauważycie jak szybko kapie sok.\nW wywiercony otwór wkładamy słomkę. Podcinamy ją troszkę, aby kropelki cennego soku trafiały prosto do butelki.\nButelki mocujemy do drzewa za pomocą taśmy, u nas akurat taka brzydka brązowa, ale tylko taką posiadaliśmy na aktualny zbiór :)\nI gotowe ! Butelki zostawiamy w lesie na całą noc, bądź też idziemy na dłuższy spacer po lesie. Czasem butelka jest pełna już po kilku godzinach, a czasem trzeba niestety uzbroić się w cierpliwość. Pamiętajcie, aby nie wyrzucić korków od butelek. Po zdjęciu napełnionej butelki, szukamy jakiegoś patyczka i wtykamy go w nasz otwór z którego cieknie sok ! Nie zostawiamy drzewa na pastwę losu z wywierconą dziurą ! Brzoza za jakiś czas zregeneruje się samoistnie.\nA jak smakuje sok z brzozy?\nSok z brzozy smakuje jak woda z odrobiną cukru. Zauważyłam, że zależy to od drzewa. Raz jest bardziej słodki raz mniej. Taki sok możecie pić z cytrynką, bądź też z sokiem malinowym. Kto jak lubi. Ja piję go już kilka dni i czuję się bardzo dobrze. Z soku z brzozy można zrobić nalewkę lub też zamrozić go, żeby mieć na późniejsze miesiące. Niedługo na drzewach pojawią się liście i wtedy drzewo wykorzysta soki do ich rozwoju. Mamy ostatni dzwonek na zbiór ! Możecie zebrać więcej i podzielić się z przyjaciółmi i rodziną. My jesteśmy tym sokiem zachwyceni. Polecam ! Na zdrowie !\nAutor: Beti G. o wtorek, kwietnia 08, 2014 32 komentarze:\nAutor: Beti G. o poniedziałek, kwietnia 07, 2014 28 komentarzy:\nData premiery: 19.03.2014r\nJesteś bałaganiarzem, który czasem bywa pedantem\nNigdy więcej nie spytam zebry o paski"\nTak właśnie zaczyna się najnowsza powieść Federico Moccia "Chwila szczęścia". Intrygująco prawda?\nBohaterem powieści jest Niccolo, mieszkaniec Rzymu, pracownik rodzinnego kiosku z gazetami. Poznajemy go w momencie, w którym bez żadnego konkretnego powodu zrywa z nim dziewczyna. Są razem od roku. Pewnego dnia Alessia mówi tylko dwa słowa "Przykro mi..." i odchodzi od chłopaka. Nicco jest załamany, niedawno stracił ukochanego ojca, teraz traci również dziewczynę. Przeżywa uczucie bólu i wszechogarniającej straty. Na szczęście nie jest z tym wszystkim sam. Ma wspaniałego przyjaciela! Jest nim chłopak o wdzięcznej ksywce "Gruby". Postanawia wyciągnąć Nicca z marazmu i stara się zrobić wszystko, aby go rozweselić.\nPoznajemy także siostry głównego bohatera Fabiolę i Valerię, które wymagają od swego 20-letniego brata, aby był głową rodziny i pomagał im w rozwiązywaniu wszelakich problemów. Jest to trochę denerwujący wątek, bo obie siostry, zarówno starsza jak i młodsza "mają gdzieś" uczucia i problemy swego brata. Myślą tylko o sobie.\nPewnego dnia w restauracji chłopacy poznają dwie sympatyczne i piękne Polki - Anię i Paulinę. Razem z bohaterami udajemy się w podróż do Rzymu, Wenecji, Florencji i wielu innych miejsc. Nicco i Gruby stają na głowie, aby pokazać Polkom jak cudowny jest Rzym i okolice. Wspólnie z dziewczynami zajadamy się wspaniałymi potrawami, deserami, pijemy przeróżne trunki. Wszystkie wspólne kolacje opisane tak obrazowo, że za każdym razem ciekła mi ślinka i robiłam się głodna. A wszystko to w rytm aktualnych przebojów Rihanny, Pittbula czy Coldplay. Razem zwiedzamy, spacerujemy uliczkami Rzymu. Czy Nicco będzie umiał wykorzystać swoją chwilę szczęścia? Co połączy go z Anią? czy Nicco nauczy się podejmować właściwe decyzje?\nGeneralnie nie jestem fanką powieści obyczajowych. Bardzo dawno nie czytałam żadnej książki, która nie zawierałaby elementów fantastyki. Jednak "Chwila szczęścia" była przyjemną lekturą. Wabiąca, turkusowa okładka, przypominająca niebo w najbardziej pogody dzień. Sporo opisów, ale zachęcających, pozwalających poznać Rzym i jego wszystkie wspaniałości. Człowiek aż tęskni za wakacjami i słońcem. Język powieści jest prosty, zrozumiały, młodzieżowy.\nPowiem Wam, że bardzo chciałabym mieć takiego przyjaciela jak Gruby, wesołego, szalonego, przynoszącemu mi lunche do pracy, potrafiącego zaplanować i zrealizować wszystko czego tylko zapragnie. Zdecydowanie to mój ulubiony bohater. Choć nie jest do końca uczciwy (chodzi z trzema dziewczynami na raz i oszukuje je jak tylko może) to i tak jest rewelacyjny i sprawia, że człowiek się uśmiecha. Nicco w pewien sposób był denerwujący, zbyt dużo myślał o przeszłości i nie umiał docenić tytułowych "Chwil szczęścia". Oceniał ludzi po wyglądzie, nie mówił tego co myślał, a potem zwykle bywało już za późno na naprawienie błędów. Gdyby nie Gruby i jego szalony charakter to naprawdę nie wiem jak potoczył by się los Nicco.\n"Z miłości człowiek głupieje i jest w tym coś pięknego, natomiast z braku miłości też głupieje, ale jest w tym coś wyniszczającego"\n"Kiedyś znaczy tak naprawdę NIGDY"\n"Jutro, czekamy zawsze na jutro, choć ono przecież nie zawsze niesie to, czego się spodziewamy"\nByło to moje pierwsze spotkanie z tym autorem. Zaliczam je do udanych i z chęcią sięgnę po inne jego książki. Na którymś z blogów wyczytałam, że "Chwila szczęścia" ma mieć kontynuację. Jeśli to prawda to jestem jej bardzo ciekawa. Może tym razem Nicco i Gruby odwiedzą Warszawę? To mogłoby być ciekawe.\nAutor: Beti G. o środa, kwietnia 02, 2014 83 komentarze:\nEtykiety: 7/10, Federico Moccia, Muza, powieść obyczajowa


Elsoltown Okinawa - Chatan. Zarezerwuj online! HOTELS.ITAKA.PL\n2-7-8, 2F & 3F, Mihama, 904-0115 Chatan - Zobacz na mapie Drukuj\nPokój dla 2 osób standardowy, 3 sypialnie dla 2 dorosłych\nCena za pokój Suma (Noclegi: 1) 1 412 PLN w tym podatki i opłaty: 250 PLN wt 31.07 1 413 PLN śr 01.08 wymeldowanie 1 412 PLN pokój\nRezerwuj Cena za pokój Suma (Noclegi: 1) 1 412 PLN w tym podatki i opłaty: 250 PLN wt 31.07 1 413 PLN śr 01.08 wymeldowanie 1 412PLN\nApartament, 3 sypialnie (Rooftop) dla 2 dorosłych\nOpis Elsoltown Okinawa\nElsoltown Okinawa umieszczono w mieście Chatan (blisko centrum handlowego) o kilka minut od takich atrakcji, jak Galeria Akara i Centrum handlowo-rozrywkowe Mihama American Village. Ten hotel (przy plaży) umieszczono w pobliżu takich atrakcji, jak Centrum handlowe Depot Island i Szpital Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w Okinawie.\nPoczuj się jak w domu w 3 klimatyzowanych pokojach, których wyposażenie to lodówka i kuchenka mikrofalowa. Do pokoju przylega balkon. Posiłki można przygotować we wspólnej kuchni. Bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu zapewni łączność ze światem. Wyposażenie łazienki: bezpłatne przybory toaletowe i suszarka do włosów.\nDostępne udogodnienia rekreacyjne to wanna spa i wypożyczalnia rowerów. Ten hotel oferuje udogodnienia takie jak bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu, telewizor w holu i grill.\nW pobliżu: Galeria Akara\n2-7-8, 2F & 3F, Mihama, 904-0115 Chatan\nKod hotelu: 484282\nAkara Gallery - 0.4 km / 0.2 mi\nDepot Island - 0.7 km / 0.5 mi\nChatan Park - 0.8 km / 0.5 mi\nSunabe Seawall - 1.5 km / 0.9 mi\nKadena Air Base - 3.7 km / 2.3 mi\nKoza Sports Park - 4 km / 2.5 mi\nAeon Mall Rycom - 4.9 km / 3 mi\nMusic Town Oto Ichiba - 6.2 km / 3.8 mi\nThe preferred airport for Elsoltown Okinawa is Naha (OKA) - 20.5 km / 12.7 mi


Hrabina Cagliostro. Córka Józefa Balsamo - Maurice Leblanc - ebook - Legimi online\nKafle królów Czeskich.\nBogactwo królów Francji.\nPóźniej rozmawiała z każdym z nas i czyniła zdumiewające przepowiednie. Wszystko to jednak było zaledwie wstępem, do znacznie poważniejszej sceny, cesarzowa bowiem, która nie chciała postawić żadnego osobistego pytania, zdecydowała się zagadnąć jasnowidzącą w sprawach publicznej wagi.\nHrabina podała jej swoje lusterko, prosząc, aby Najjaśniejsza Pani zechciała łaskawie dmuchnąć na nie. A gdy cesarzowa spełniła jej prośbę, spojrzała na zamgloną taflę i wykrzyknęła:\n– Widzę cudne rzeczy!... Wielką wojnę w lecie bieżącego roku... olśniewające zwycięstwo... wspaniały przemarsz pod Łukiem Zwycięstwa... witają cesarza... księcia następcę!...”\n– Oto jak brzmi – ciągnął Godefroy d’Etigues – dostarczony nam dokument. Jest on tym ciekawszy, że datuje się na parę miesięcy przed wojną. Kim była ta kobieta, ta awanturnica, której przepowiednie musiały wywrzeć niemały wpływ na chwiejny umysł cesarzowej Eugenii i przyczyniły się tym samym do katastrofy z roku 1870? Aby rozstrzygnąć to pytanie odwołajmy się do tego samego numeru Charivari.\n...Zagadnięta kiedyś o swą matkę, hrabina odpowiedziała w następujący sposób:\n– Matka moja należała do najciekawszych, najbardziej znanych kobiet swojego stulecia. Była nią Józefina Beauharnais, żona Bonapartego, cesarzowa Francji.\nPolicja Napoleona III zainteresowała się osobą hrabiny. Urzędnik, któremu powierzono tę sprawę, złożył swym zwierzchnikom z końcem czerwca następujący raport:\n„Włoski paszport rzeczonej damy opiewa na nazwisko Józefiny Pellegrini-Balsamo, hrabiny Cagliostro, urodzonej w Palermo, dnia 29 lipca 1783 r. Istotnie księgi metrykalne miasta Palermo notują pod tą datą narodziny Józefiny Balsamo, córki Józefa Balsamo i Józefiny de P. poddanej króla francuskiego”.\nCzy inicjały te oznaczały istotnie Józefinę Tascher de la Pagerie, rozwiedzioną żonę wicehrabiego de Beauharnais i późniejszą małżonkę generała Bonapartego? Faktu tego nie udało się z całą pewnością ustalić, jednak dzięki usilnym poszukiwaniom w tym kierunku, natrafiono na list jednego z urzędników prefektury paryskiej, skąd dowiedziano się, iż w roku 1788 policja poszukiwała niejakiego Cagliostra. Człowiek ten, wmieszany w głośną sprawę naszyjnika, otrzymał rozkaz opuszczenia Francji; mimo to pod imieniem Pellegrini, ukrywał się przez niejaki czas w drugorzędnym hotelu w Fontainebleau, gdzie go co dzień odwiedzała jakaś wysoka i smukła dama. Józefina Beauharnais mieszkała wówczas w Fontainebleau; była smukła i wysoka. Cagliostro znikł bez śladu tego samego dnia, w którym policja, wykrywszy jego kryjówkę, miała go aresztować. Józefina Beauharnais opuściła Fontainebleau dnia następnego. W miesiąc później Józefina Balsamo przyszła na świat w Palermo.\nDla uzupełnienia tych poszczególnych faktów dodajemy jeszcze, że w osiemnaście lat później cesarzowa Józefina wprowadziła do Malmaison młodą pannę, swoją rzekomo chrześniaczkę, której imię było Józefina lub w skróceniu Jozyna.\nPo upadku pierwszego cesarstwa car Aleksander I zainteresował się ową Jozyną i zabrał ją do Rosji. Występowała ona tam jako hrabina Cagliostro!\nBaron Godefroy skończył i starannie złożył papiery. Wśród zebranych, którzy go słuchali z natężoną uwagą, zapanowało długie milczenie, a Raul, zupełnie oszołomiony wszystkim, co widział i słyszał, starał się odszukać na twarzy hrabiny śladów podniecenia lub przestrachu. Na próżno jednak: młoda kobieta była zupełnie spokojna, a piękne jej oczy błyszczały wesołością.\nBaron jednak nie skończył; obrzuciwszy zebranych bystrym spojrzeniem, po chwili tak ciągnął dalej:\n– Przytoczony tu raport a także niepożądany wpływ, jaki hrabina wywierała u dworu, miał dla niej skutki fatalne. Oboje z bratem otrzymali rozkaz opuszczenia Francji; on wyjechał do Niemiec, a ona do Włoch. I oto pewnego poranka wysiadła z pociągu, na małej stacji Modana, w towarzystwie oficera, który ją eskortował. Oficerem tym był książę d’Arcole. On to dostarczył nam obu czytanych przed chwilą dokumentów: numer Charivari wraz z kopią raportu, którego oryginał znajduje się w jego posiadaniu. On to również przed chwilą stwierdził głośno tożsamość osoby, którą mamy przed sobą, z ową hrabiną Cagliostro.\nKsiążę d’Arcole powstał i oświadczył:\n– Nie wierzę w żadne cuda. A jednak jestem dziś świadkiem niemal cudu. Na mój honor żołnierski zeznaję bowiem raz jeszcze, że tu obecna kobieta jest tą samą, z którą rozstałem się na dworcu w Modana przed dwudziestu czterema laty.\n– Z którą się pan rozstał tak po prostu, bez żadnych komentarzy? – spytała nagłe Józefina Balsamo.\nW wesołym jej głosie drżała jakaś nuta ironii, która stropiła księcia.\n– Co pani chce przez to powiedzieć? – zagadnął.\n– Chcę po prostu powiedzieć, iż oficer francuski jest zbyt elegancki, aby mógł się rozstać z młodą, przystojną kobietą bez jednego cieplejszego słowa.\n– Być może – mruknął sucho książę – w każdym razie nie pamiętam.\n– Nie przypomina pan sobie wcale, że ucałował pan rękę wygnanki nieco dłużej, niźli tego wymagała etykieta i że powiedział pan na pożegnanie: Mam nadzieję, droga hrabino, że to spotkanie nasze nie jest ostatnim. Niech pani sobie pozwoli powiedzieć, że zachowam zawsze w pamięci te, niestety zbyt krótkie chwile, które dane mi było spędzić z nią razem i pochylając się ku niej, powtórzył pan raz jeszcze: Nie zapomnę ich nigdy, przenigdy.\nZdumiony dosłownym opisem sceny, która miała miejsce przed ćwierćwieczem, książę wykrzyknął mimo woli:\n– Wielki Boże! – ale odzyskując natychmiast panowanie nad sobą, odparł zimno:\n– Nie pamiętam nic z tego, łaskawa pani, w każdym razie pozwolę sobie zauważyć, że jeśli nawet wspomnienia wspólnej naszej podróży były dla mnie tak miłe, to nasze drugie spotkanie zatarło w zupełności to wrażenie.\n– A drugie to spotkanie miało miejsce?\n– Podczas pertraktacji pokojowych, łaskawa pani, w początkach roku następnego, w Wersalu, dokąd się udałem jako jeden z członków delegacji francuskiej. Spotkałem panią w jakiejś kawiarni w towarzystwie jednego z adiutantów Bismarcka. Śmiała się pani do niego i rozmawiała z nim poufale. Zrozumiałem wówczas, jaką rolę odgrywała pani swego czasu na dworze francuskim i z czyjego polecenia czyniła to pani.\nCała ta scena, rozwijająca się z ogromną szybkością, nie trwała dłużej nad dziesięć minut. Nie przytoczono żadnych rzeczowych dowodów i nie spytano jeszcze oskarżonej, co ma na swoje usprawiedliwienie; operowano dotychczas gołymi faktami, które wydawały się tym bardziej bezpodstawne, że przypominano kobiecie zupełnie młodej wypadki zaszłe przeszło sto lat temu.\nRaul d’Andrassy zaledwie wierzył swym uszom i oczom; to, czego był świadkiem, wydawało mu się niemal wytworem chorobliwej jakiejś fantazji, baron i jego przyjaciele przesuwali się przed nim jak widma lub jak ludzie pozbawieni zmysłów. Nie rozumiał przede wszystkim, jak mogli tak się mylić co do wieku uwięzionej kobiety. Czyżby nie mieli oczu?\nAle zachowanie hrabiny Cagliostro wydało mu się jeszcze dziwniejsze; co miało znaczyć to milczenie lub słowa, które były poniekąd potwierdzeniem stawianych jej zarzutów?\nGodefroy d’Etigues znów zabrał głos.\n– Taka była przeszłość – rzekł. – Nie będę się dłużej zatrzymywał nad historią tych dwudziestu czterech lat, które dzielą rok 1870 od dnia dzisiejszego, wspomnę tylko, że za kulisami każdej głośnej sprawy znajdowała się zawsze ona, hrabina Cagliostro. Brała udział w ruchu bulanżystów i w panamskiej malwersacji; była wszędzie tam, gdzie knuło się coś brudnego lub coś szkodliwego dla naszej ojczyzny. Mógłbym przytoczyć tu niejeden przykład, ponieważ jednak nie posiadam rzeczowych dowodów, wolę więc przejść od razu do chwili obecnej. Przedtem jednak zapytuję panią, czy może pani zaprzeczyć czemukolwiek z tego, co tu zostało powiedziane?\n– Owszem, mój panie.\nMłoda kobieta zwróciła się do zebranych, przemawiając zawsze tym samym, spokojnym, z lekka drwiącym tonem:\n– Ponieważ panowie, jak się zdaje czynią tu nade mną jakiś średniowieczny sąd, chciałabym się więc dowiedzieć, jakie znaczenie przypisujecie panowie zarzuconym mi winom? Według bowiem pojęć średniowiecznych jestem kacerką, czarownicą a w dodatku szpiegiem. Powinna bym być spalona żywcem na stosie. Proszę mi więc wybaczyć moją ciekawość i objaśnić łaskawie, co za los mnie czeka za moje przestępstwa?\n– Myli się pani – odparł baron d’Etigues z niczym niezamąconą powagą – myli się pani; o przestępstwach nie było jeszcze mowy, To wszystko, co było powiedziane dotychczas, miało jedynie na celu rzucenie pewnego światła na osobę pani, dania pojęcia tu zebranym, kim i czym pani jest.\n– I sądzi pan, że to się panu udało?\n– Z mojego punktu widzenia – tak.\n– Pański punkt widzenia musi być bardzo skromny. Jakiż pozytywny rezultat osiągnął pan swoją nieco długą przemową?\n– Rezultat potrójny, szanowna pani. Przede wszystkim świadectwo osób, które panią poznały, świadectwo przenoszące (wybaczy pani) datę urodzin pani w czasy nieco odległe. Wreszcie pani własne zeznania.\n– Moje zeznania?\n– Przed chwilą przytoczyła pani księciu Arcole słowa, które wypowiedział do niej na stacji w Modana w roku 1870.\n– Istotnie, ma pan słuszność. Cóż dalej?\n– Dalej... oto trzy podobizny pani, nieprawdaż? – i przy tych słowach podał jej trzy portrety.\nHrabina rzuciła na nie okiem i oświadczyła krótko:\n– Tak jest, prawda.\n– Cieszy mnie, że pani to przyznaje – ciągnął d’Etigues. – Otóż muszę pani zakomunikować, że pierwszy z tych portretów, to miniatura Jozyny Cagliostro malowana w Moskwie w roku 1816, drugi – dagerotyp hrabiny Cagliostro z roku 1870, a ostatni – fotografia pani zrobiona niedawno w Paryżu. Wszędzie nawet ten sam podpis, ten sam charakter pisma.\n– Ale czegóż to dowodzi?\n– Dowodzi, że ta sama kobieta...\n– Że ta sama kobieta – przerwała hrabina – potrafiła zachować w roku 1894 i w 1870 świeżość i urodę jaką posiadała w 1816. Istotnie, co za straszne przestępstwo!\n– Niech się pani nie śmieje, łaskawa pani, śmiech w naszym towarzystwie nie jest rzeczą zdrową.\nPrzestała się śmiać, spoważniała nagle i jakby tracąc dotychczasowy swój spokój, uderzyła ręką o poręcz ławki.\n– Dosyć tej komedii – rzekła – chcę wiedzieć nareszcie, jakim prawem ściągnęliście mnie tutaj? I czego chcecie ode mnie?\n– Chcemy ukarać panią za popełnione zbrodnie.\n– Jakie zbrodnie?\nGodefrey d’Etigues spojrzał na przyjaciół, a potem przeniósł wzrok na oskarżoną.\n– Niedawno jeszcze – rzekł – było nas dwunastu. Dwunastu towarzyszy dążących do jednego celu. Dziś pozostało nas dziewięciu. Ubyło trzech z pośród nas – i tych trzech pani zabiła.\nCień jakiś, jak przelotna chmura, przesłonił na chwilę uśmiech Giocondy. Ale prawie natychmiast twarz jej przybrała zwykły, na pół obojętny a na pół drwiący wyraz. Zdawało się, że nawet to ohydne obwinienie nie mogło jej dosięgnąć; może uczucie gniewu lub oburzenia było jej obce, a może umiała tak panować nad sobą, by się nie zdradzić najlżejszym drgnieniem powiek.\nPrzyjaciele barona nie odzywali się ani jednym słowem; twarze ich były zimne, jakby skamieniałe. W najciemniejszym kącie, ukryty za ich plecami, niedostrzegalny dla oskarżonej, siedział Beaumagnan. Łokcie miał oparte na poręczy krzesła a twarz ukrytą w dłoniach, ale pomiędzy palcami tych dłoni jak dwa płomienie błyszczały jego oczy utkwione w twarzy hrabiny.\nBaron d’Etigues odczytał trzy punkty strasznego obwinienia.\n– Przed półtora rokiem zginął tragiczną śmiercią przyjaciel nasz, Denis de Saint-Hébert; przybywał on podówczas w dobrach swych, w okolicach Hawru; pewnego popołudnia udał się na polowanie w towarzystwie swego plenipotenta i jednego z dzierżawców; po niejakim czasie rozstał się z nimi, aby wspiąć się na wysoką i stromą skałę, skąd, jak twierdził, chciał podziwiać zachód słońca. Nie wrócił do domu ani wieczorem, ani w nocy. Następnego ranka znaleziono jego trupa u stóp skały. Śmierć jego przypisano nieszczęśliwemu przypadkowi; ani chwili bowiem nie podejrzewano nikogo o morderstwo, a nie było podstaw sądzić, że Saint-Hébert popełnił samobójstwo: był to człowiek zdrowy, bogaty i usposobienia niezwykle wesołego.\n...W parę miesięcy później zginął w podobny sposób drugi spośród nas: Jerzy d’Iseval. Polując na mewy w okolicach Dieppe, poślizgnął się na mokrych skałach, padł i roztrzaskał sobie czaszkę. Pozostawił żonę i dwoje dzieci.\n...I to nieszczęście złożono na karb wypadku. Uwierzyła w to wdowa, sieroty i rodzina, myśmy jednak uwierzyć nie mogli. Los, który z dwunastu przyjaciół złączonych posiadaniem wielkiej tajemnicy i dążeniem do wspólnego celu, zabiera w krótkim czasie dwóch – los taki jest zbyt wyrachowany i nie może być ślepy.\n...Książę d’Arcole otworzył nam oczy; domyślał się, że nie tylko my wyłącznie jesteśmy w posiadaniu wielkiej tajemnicy. Ongiś, na posiedzeniach u cesarzowej Eugenii, ułożono listę czterech zagadek, które pozostawił swym następcom Cagliostro. Jedna z nich, a mianowicie zagadka o siedmioramiennym świeczniku interesowała prócz nas i inne jeszcze osoby. Pomiędzy nimi, jak trafnie rozumował książę d’Arcole, zalecił szukać sprawców nieszczęścia.\n...Rozpoczęliśmy więc usilne poszukiwania, które niebawem uwieńczyły się pomyślnym skutkiem. Dowiedzieliśmy się, iż na jednej z ulic Paryża zamieszkuje niejaka pani Pellegrini. Jest to kobieta piękna i młoda, która mimo to jednak prowadzi życie nader odosobnione. Wśród zwolenników okultyzmu i magii znana jest dobrze pod nazwiskiem hrabiny Cagliostro. Zdaje się, że nie posiada żadnej rodziny; nieraz na długo znika z Paryża.\n...Udało nam się zdobyć jej fotografię. Fotografię tę posłaliśmy księciu d’Arcole, bawiącemu wówczas w Hiszpanii, a on ze zdumieniem rozpoznał z niej ową podejrzaną damę z roku 1870.\n...Bliższe śledztwo wykazało, iż w dniu śmierci Saint-Héberta owa pani Pellegrini znajdowała się w pobliżu Hawru; gdy zginął Iseval, bawiła w Dieppe.\n...Wybadałem rodziny zmarłych. Żona Isevala zwierzyła mi się, iż mąż jej miał w ostatnich miesiącach swego życia romans z jakąś kobietą, której wpływom bardzo ulegał. Stosunek ten, jak twierdziła, ogromnie go przygnębiał. Z papierów, które zostały po Saint-Hébercie, przekonałem się, że prowadził on rodzaj pamiętnika, w którym miał nieostrożność opisywać nasze zebrania. Notatki te zostały mu skradzione przez jakąś kobietę.\n...Dzięki tym odkryciom sprawa ta stała się dla nas jasna. Tajemnicza mieszkanka Paryża, członkini związków okultystycznych, pani Pellegrini czy też hrabina Cagliostro, posiadłszy, jako kochanka Saint-Héberta, część naszej tajemnicy, potrafiła pozyskać miłość d’Isevala, a potem, lękając się, by któryś z nich nie zdradził jej przed nami, pozbawiła życia obydwu. Ta kobieta, ta morderczyni – stoi dzisiaj przed wami.\nGodefrey d’Etigues znów umilkł i znów wrażenie wywołane jego słowami było tak wielkie, że nikt nie przerywał ciszy. Twarze zebranych sędziów zdawały się jakby zastygłe w wyrazie zimnej zawziętości; wśród nich wszystkich tylko hrabina Cagliostro zachowała swój obojętny spokój, tak jakby nic z tego, co zostało powiedziane, nie doszło jej uszu.\nZe swej kryjówki Raul d’Andrassy podziwiał urodę i zimną krew młodej kobiety. A jednak zarzucano jej ciężkie przewiny; w oczach swych wrogów, w których władzy znajdowała się całkowicie, mogła czytać jasno, że wyrok na nią nie będzie łaskawy.\nBaron d’Etigues znów zabrał głos.\n– Czy mam mówić i o trzecim pani przestępstwie? – zapytał.\n– Jak pan sobie życzy – odparła głosem na poły znudzonym, a na poły zmęczonym – jedno więcej, jedno mniej... wszak i tak mówi pan ciągle o osobach, których nie znam, o rzeczach, których nie rozumiem.\n– Więc nie znała pani ani Isevala, ani Saint-Héberta?\nZmarszczyła z lekka brwi, nie dając żadnej odpowiedzi.\nWówczas Godefrey d’Etigues nachylił się ku niej i spytał półgłosem:\n– A Beaumagnan? Czy i jego pani nie znała?\nPowieki jej z lekka drgnęły; spytała machinalnie:\n– Tak, Beaumagnan, trzeci spośród nas, którego pani zabiła... niedawno, łaskawa pani, niechże sobie pani przypomni... zupełnie niedawno. Został otruty przed kilku tygodniami.\nNie rozumiejąc, co by mogło oznaczać to nowe obwinienie, Raul spojrzał w stronę Beaumagnana. Nie siedział on już z twarzą ukrytą w dłoniach, lecz powstawszy, na pół zgarbiony, by tym łatwiej się ukryć, przekradał się za plecami swych towarzyszy ku Józefinie Balsamo. Ta zaś, zajęła słowami barona, nie uważała, co się wokół niej działo.\nRaul natomiast zrozumiał od razu jaką straszną pułapkę zgotowano młodej kobiecie i całą siłą musiał panować nad sobą, by jej nie ostrzec jakimś okrzykiem lub znakiem; jeżeli bowiem istotnie miała zamiar otruć Beaumagnana, jeżeli sądziła, że zamiar ten się jej powiódł – jakież okropne czekało ją wrażenie na widok ofiary żywej, stojącej przed nią.\n– Jeżeli się nie przerazi – myślał Raul – będzie to dowodem, iż jest niewinna – i czuł, iż zainteresowanie jego hrabiną Cagliostro rośnie z każdą chwilą.\nTymczasem baron prowadził dalej swoje śledztwo:\n– Więc wypiera się pani i tego przestępstwa? Uważa pani zarzuty moje za niesłuszne? – pytał.\nZmarszczyła brwi po raz drugi, tym razem z lekkim wyrazem zniecierpliwienia.\n– Nie znała pani Beaumagnana – wypytywał baron coraz natarczywiej – proszę, niechże mi pani coś odpowie. Niech nas pani zaszczyci jakimkolwiek słowem.\nNie odpowiedziała, ale jakiś niepokój odbił się w jej olimpijskim, niemal wesołym dotychczas uśmiechu. Jak osaczone zwierzę, które czuje, że ostatnia jego chwila się zbliża, poczęła rozglądać się wokół.\nSpojrzenie jej pobiegło od Godefroya d’Etiguesa ku panu de la Beaupaliere; od niego do Oskara Bennetota, aż wreszcie zatrzymało się na Beaumagnanie.\nTwarz jej zbladła i skurczyła się jakby na widok widma, wyciągnęła ręce przed siebie jakby do obrony i szepnęła:\nZdawało się, że ulegnie, że padnie na kolana przed tymi ludźmi, którzy mianowali się jej sędziami, i wyznając swoje przewinienia, błagać będzie łaski. Beaumagnan czekał na to: wyprostowany, z zaciśniętymi pięściami, wpatrywał się w nią pałającym z gniewu wzrokiem, tak jakby chciał tym spojrzeniem pozbawić ją resztki sił, złamać i upokorzyć.\nAle nie było to łatwe zadanie. Przestrach Józefiny Balsamo nie trwał dłużej nad kilkanaście sekund. Twarz jej przybrała znów dawny swój uśmiechnięty wyraz; zupełnie naturalnym, niemal radosnym głosem postawiła pytanie, którego logika i spokój mimo woli trafiały do przekonania:\n– Jakże mnie pan przestraszył, panie Beaumagnan! Czytałam w gazetach o pańskiej nagłej śmierci. Ale czemu to przyjaciele pańscy chcieli mnie zwieść?\nRaul zrozumiał w tej chwili, iż to, co się działo dotychczas, było zaledwie nic nie znaczącym prologiem, że wielka, prawdziwa, nieubłagana walka zacznie się dopiero teraz, gdy dwaj przeciwnicy, dwaj zacięci wrogowie znaleźli się przed sobą.\nBeaumagnan rozpoczął atak; dalekie od chłodnego spokoju, pełne gryzącej ironii barona słowa jego płynęły jak potok lawy, wezbrane nienawiścią i wściekłością.\n– Kłamstwo! – wołał. – Kobieta ta żyje kłamstwem, oddycha nim, sieje wokół siebie zbrodnie i przewrotność! Ileż brudu, mętów i okrucieństwa kryje się za tym jej wiecznym uśmiechem. Gadzina, żmija, tchnąca jadem.\nByło coś dzikiego, coś średniowiecznego w tym jego ataku; coś z mnicha, znęcającego się nad ofiarą, którą za chwilę ma posłać na stos. Głos jego chrypiał ze wzburzenia, ruchy były gwałtowne, cała twarz płonęła.\n– Niech się pan uspokoi, panie Beaumagnan! – zwróciła się doń hrabina z łagodnością, która zakrawała niemal na obelgę.\nWidać było, że starał się zapanować nad sobą; przez chwilę umilkł, jakby chcąc zdusić dławiącą go wściekłość, mimo to jednak, gdy mówić znów zaczął, słowa tak żywo, tak gwałtownie wyrywały się z jego ust, że zebrani z trudnością zrozumieć mogli treść spowiedzi, z którą zwrócił się do nich.\n– I ja po śmierci Isevala czyniłem poszukiwania. Czułem instynktownie, że nie skończy się na tych dwu ofiarach... i zarazem zdawałem sobie sprawę, że na mnie to zwróci się złość tej czarownicy. Wszak znać musiała wszystkie moje zamierzenia... niemal moje myśli... Było to w czasie, gdy nosiłem się z zamiarem przywdziania szat kapłańskich. Byłem więc opancerzony przeciw złemu, broniony mocą wiary. Umyśliłem jednej nocy udać się na zebranie spirytystów, w nadziei spotkania tam tej piekielnicy.\n...Nie myliłem się. Była tam istotnie. I przysięgam na wszystko, co jest święte, iż nikt nie potrzebował mi jej wskazać. Wiedziony przeczuciem czy instynktem odgadłem natychmiast, że to ona. Obserwowałem ją. Nie rozmawiała prawie z nikim, przysłuchując się i przyglądając wszystkiemu i paląc bezustannie papierosy. Przyjaciel, który mnie wprowadził, usiadł obok niej i rozpoczął rozmowę z tymi, co ją otaczali. Po chwili, tak jakeśmy się umówili, zwrócił się do mnie i głośno zawołał mnie po imieniu. Ujrzałem wówczas, jak oczy jej zabłysły. Imię moje znać musiała, czytała je w pamiętniku Saint-Héberta, słyszała może z ust Isevala. Byłem wtajemniczonym, jednym z pozostałych dziesięciu. Po paru chwilach zwróciła się do mnie i rozpoczęła rozmowę. Mówiliśmy przez dwie godziny. Dwie godziny, przyjaciele, czarowała mnie całą potęgą swej urody, swego dowcipu i wymogła na mnie obietnicę, że odwiedzę ją nazajutrz. W chwili gdy jej to obiecałem, w momencie gdym przestępował próg jej domu, powinienem był ratować się, uciec od niej na drugą choćby półkulę. Ale już było za późno. Nie miałem sił, aby się bronić. Łudziłem się oczywiście sam przed sobą. Wmawiałem sobie, że spełniam obowiązek, iż daję dowód odwagi, zapuszczając się aż do obozu wroga. W rzeczywistości jednak z chwilą gdym do niej przemówił byłem przekonany o jej niewinności. Jej uśmiech, jej uroda zdawały mi się obrazem czystej i pięknej duszy. Nie powstrzymało mnie ani wspomnienie naszych dwóch zmarłych przyjaciół, ani wiara, ani powołanie. Nie chciałem nic wiedzieć, nie mogłem myśleć. Przez kilka miesięcy oddawałem się bez wstydu zakazanym radościom, wyuzdanym rozkoszom.\n...Byłem człowiekiem silnym, oddanym i wierzącym. W objęciach tej kobiety zapomniałem o swoim celu, porzuciłem obowiązki i zaparłem się wiary. Popełniłem jednak coś gorszego jeszcze, coś, do czego z największym wstydem dziś przed wami muszę się przyznać: zdradziłem was i siebie, złamałem przysięgę milczenia, którąśmy wszyscy złożyli. Kobieta, którą macie przed sobą, posiadła ode mnie całą naszą tajemnicą.\nSzmer oburzenia i zdumienia przebiegł po zebranych, Beaumagnan spuścił głowę.\nTeraz zrozumiał Raul cały dramat, jaki rozgrywał się przed jego oczyma. Ludzie ci stanowili ścisłe bractwo, bractwo, którego Beaumagnan był duszą. Miał on w sobie coś z proroka, coś z fanatyka, który porywa za sobą, bez względu na to, czy tworzy, czy burzy. W piętnastym wieku byłby inkwizytorem; mógłby bez żalu, bez wahania posłać na stos, lub skazywać na ćwiartowanie. W dwunastym porzuciłby swój zamek i z radością udałby się w pochód krzyżowy, dziś kierował tą drobną grupą swych przyjaciół; narzucił im swoje myśli i plany, skłonił ich do uroczystej przysięgi – wszystko, aby zapewnić powodzenie dziełu, które sam zdradził i zniszczył.\nMusiał to być człowiek ambitny a nawet próżny, przyzwyczajony dążyć bezwzględnie do swojego celu. Zatrzymany na swej drodze przez kobietę i to kobietę, którą kochał, postanowił, że musi ona umrzeć, a sam otwartym wyznaniem swych win zmniejszył poniekąd ich ciężar.\nWyznaniem tym jak gdyby uspokojony, ciągnął dalej bez poprzedniej wściekłości i już znacznie wolniej:\n– Nie umiem powiedzieć, co było przyczyną mojego upadku. Nie byłem bowiem nigdy człowiekiem słabym, a tu nie mogę nawet przytoczyć na wytłumaczenie, aby kobieta ta wypytywała mnie o co. Przeciwnie, ja sam wyznałem jej słowo po słowie, wszystko to, czegośmy strzegli tak zazdrośnie. Nie rozumiem także, czemu to uczyniłem. Chciałem widzieć w jej oczach błysk zadowolenia, łudziłem się, że stanę się jej droższym. Jak szaleniec wmawiałem sobie, że będzie ona naszą sojuszniczką, że jej dar jasnowidzenia, potęga jej umysłu, będzie dla nas nie lada nabytkiem.\n...Im głębszy był sen, tym przykrzejsze było przebudzenie. Nastąpiło ono nagle, mniej więcej trzy tygodnie temu. Wybierałem się wówczas do Hiszpanii. Ponieważ w dzień wyjazdu byłem bardzo zajęty, pożegnałem się więc z moją kochanką rano, a po południu, spakowawszy walizki, wyszedłem jeszcze z domu, dokąd miałem zamiar powrócić dopiero przed wieczorem, na krótko przed godziną odejścia pociągu. W mieście jednak przypomniałem sobie, iż nie wydałem służącemu bardzo ważnych zleceń i zmuszony byłem wrócić. Nie wszedłem jednak głównym wejściem, lecz schodami służbowymi. Służący mój był nieobecny, a drzwi od kuchni zastałem otwarte. Z sypialni dobiegł mnie jakiś szmer. Zdziwiony tym, zbliżyłem się na palcach i przez wpół uchylone drzwi, w wiszącym naprzeciw mnie lustrze dostrzegłem – ją. Klęczała nad moją walizką, w której zdawała się czegoś szukać; jakoż po chwili wydostała pudełko, w którym przechowuję proszki na bezsenność, i wyjąwszy stamtąd jeden proszek, włożyła zamiast niego jakiś inny. Byłem tak podniecony, iż nie wiedziałem, co czynić: rzucić się na nią, czy podejść i zapytać, co miało znaczyć jej postępowanie? Zanim zdołałem ochłonąć – znikła mi z oczu. Nie wyjechałem. Aptekarz bowiem, któremu zaniosłem wszystkie proszki do analizy, znalazł w jednym z nich śmiertelną truciznę. Miałem więc niezbity dowód. Zwierzyłem się z tajemnicy i przestałem być potrzebny. Byłem zbędnym świadkiem, żenującym wspólnikiem, który z czasem mógłby zażądać części słodyczy. Postanowiono mnie zgładzić, tak jak Saint Héberta i d’Isevala. Napisałem niezwłocznie do jednego z mych przyjaciół w Hiszpanii, a w kilka dni potem gazety doniosły o śmierci niejakiego Beaumagnana w Madrycie.\n...Od tej chwili, ukrywając się przed oczyma wszystkich, śledziłem tę kobietę bezustannie. Z początku wyjechała do Rouen, stamtąd do Hawru, później do Dieppe, to jest wszędzie tam, gdzie prowadzimy poszukiwania. Z moich własnych ust dowiedziała się, że w okolicy Dieppe, zaczęliśmy rozkopywać ziemię w starym klasztorze, więc udała się tam i na tym pustkowiu spędziła cały dzień. Straciłem ją na jakiś czas z oczu, aby w Rouen znów ją odnaleźć. Przyjaciel nasz d’Etigues opowiedział wam resztę. Wiecie więc, jaką zastawiliśmy na nią pułapkę, ogłosiwszy w gazetach, iż pewien włościanin natrafił na swym polu na siedmioramienny świecznik, i jak, uwierzywszy temu, wpadła w nasze ręce.\n...Macie ją przed sobą. Wiecie kim jest, co zrobiła i czym nam grozi. Wiecie również, iż nie możemy oddać jej w ręce sprawiedliwości, gdyż rozgłos, jaki wynikłby z tego, pogrzebałby raz na zawsze całą naszą sprawę. Musimy więc osądzić ją sami. Osądzić bez nienawiści, ale z całą surowością.\nBeaumagnan zakończył swoją przemowę z powagą, która wywarła na słuchających stokroć silniejsze wrażenie niż poprzednia jego gwałtowność. Nie wyglądał już na człowieka, który się mści, lecz na sędziego, który oskarża osobę istotnie występną. Raul d’Andrassy nie wiedział już, komu wierzyć, ani co o tym myśleć; czuł tylko, iż z całej duszy nienawidził człowieka, który, stojąc tam na środku sali, wyznawał głośno, iż był kochankiem tej kobiety.\nHrabina Cagliostro podniosła się i spojrzała prosto w oczy swemu przeciwnikowi. Uśmiech jej stał się pogardliwy.\n– A więc to, co się tu odbywa, jest zwykłym, choć pełnym ceremonii, morderstwem?\n– Nie, jest tylko sądem, który wyda surowy, lecz niemniej sprawiedliwy wyrok.\n– Jakie macie prawo sądzić i wyrokować? Na to są jawne, zwykłe sądy i ludzie ustanowieni do tego. Cóż mnie to obchodzi, że dla jakichś ciemnych celów obawiacie się rozgłosu. Żądam, abyście mi natychmiast zwrócili swobodę.\n– Po to chyba, aby nas pani znów zabijała jednego po drugim. O nie, jesteś pani w naszym ręku i musisz poddać się naszemu wyrokowi.\n– Będzie to co najmniej gwałt, jeżeli bowiem między wami znajduje się choć jeden człowiek, mogący zdobyć się już nie na bezstronność, ale na zdrowy rozsądek – to nie może się nie śmiać z waszych bezpodstawnych obwinień, z waszych bezsensownych dowodzeń!\n– Niech więc nam pani dowiedzie, że się mylimy, że pani jest niewinna.\n– W jakim celu mam się bronić? Postanowienie wasze jest powzięte z góry.\n– Jest powzięte, gdyż mamy dowody winy pani.\n– Jestem winna, owszem, ale czy mam powiedzieć, na czym polega moja zbrodnia? – Oto na tym, że dążę do tego samego, co i wy, celu. Dlatego wytoczył mi pan sprawę, dlatego mnie pan prześladuje i ohydnie mnie pan oczernił. Po co mi pan mówił o swych tajemnicach? Nie prosiłam pana o to. Znam zagadkę Cagliostra, bo dowiedziałam się o niej z jego papierów. Nie potrzebowałam pańskich wyznań, sama dążę do jej rozwiązania i znajdę je wbrew wszystkim przeszkodom. Pan wie o tym i dlatego chce mnie pan zamordować.\nBeaumagnan, który znów zaczął tracić panowanie nad sobą, wykrzyknął:\n– Ależ to pani mordowała naszych przyjaciół i mnie pani chciała zamordować, a teraz pani udaje niewinną!\n– Nie zabiłam nikogo, to nieprawda – zaprzeczyła.\n– Wie pani równie dobrze jak ja, że to pani zepchnęła ze skały Saint-Héberta i Isevala.\n– Nie znałam tych ludzi. Po raz pierwszy w życiu słyszę ich imiona.\n– A ja? – zawołał – Czy mnie pani również nie znała? Nie chciała mnie pani otruć?\n– Nie – odparła, z niezamąconym spokojem.\nOburzenie jego wzrosło do tego stopnia, że zapomniał gdzie się znajduje i do kogo mówi.\n– Józefino – zawołał – nie zapieraj się! Widziałem cię tak, jak cię teraz widzę! Wkładałaś truciznę do pudełka, śmiejąc się tym wiecznym swoim, na wpół obojętnym, na wpół drwiącym śmiechem... Widziałem cię!\nPotrząsnęła głową i odparła z całym spokojem:\n– Nie, to nie mogłam być ja.\nOburzony tak bezczelnym zaprzeczeniem Beaumagnan stracił głos; chciał przemówić i nie mógł, na przemian to bladł, to czerwieniał. Nie tracąc ani na chwilę swego spokoju, hrabina Cagliostro położyła mu dłoń na ramieniu i rzekła:\n– Nienawiść zaślepia pana, panie Beaumagnan, i odbiera panu możność myślenia. Czy pozwoli mi pan jednak powiedzieć parę słów na swoją obronę?\n– Niech pani mówi. Słuchamy. Ale na miłość boską, niech się pani pośpieszy.\n– Pośpieszę się. Nie mam wiele do powiedzenia. Ale niech pan wprzódy poprosi swego przyjaciela o tę miniaturkę hrabiny Cagliostro malowaną w Moskwie w roku 1816. (Beaumagnan machinalnie usłuchał rozkazu i wziął miniaturę z rąk barona d’Etigues). Niech jej się pan przypatrzy uważnie. To moja podobizna, nieprawdaż?\n– Do czego pani zmierzasz? – Nie rozumiem.\n– Niech mi pan powie, czy to mój portret?\n– Tak, bez najmniejszej wątpliwości.\n– Jeżeli to mój portret, to w takim razie musiałam wówczas żyć i mieć lat dwadzieścia pięć lub trzydzieści. Przed osiemdziesięciu laty! Niech pan pomyśli, niech się pan zastanowi, czy coś podobnego jest możliwe?! Albo nie, powiem panu coś lepszego: Niech pan wyjmie tę miniaturę z ramek, tak, na odwrotnej stronie jest drugi obrazek. Jest to portrecik młodej, uśmiechniętej kobiety, której głowa osłonięta jest szalem spadającym aż do opuszczonych rzęs, a tak powiewnym, że widać przezeń jej ciemne włosy rozdzielone równo nad czołem, prawda? Czy rysy tej kobiety przypominają moje? Niech pan spojrzy.\nPodczas gdy Beaumagnan oglądał miniaturę, hrabina Cagliostro zarzuciła na głowę swój szal i spuściła oczy. Podobieństwo do owego portreciku, który istotnie znajdował się na odwrocie miniatury, było tak uderzające, że Beaumagnan zawołał:\n– Tak... to pani... to znowu pani...\n– A więc w takim razie niech pan odczyta datę, znajdującą się na prawej stronie u dołu.\n– Malowane w roku 1498 w Mediolanie.\n– W roku 1498! Przed czterystu laty.\nPo czym roześmiała się głośno dźwięcznym, wesołym śmiechem.\n– Niech pan nie robi takiej przerażonej twarzy! Wiedziałam o tej podwójnej miniaturze i szukałam jej od dawna. Nie ma tu żadnego cudu; to nie ja pozowałam do niej, choćby dlatego, że nie liczę sobie jeszcze czterystu wiosen. Twarz, którą pan tam widzi przed sobą jest twarzą Panny Marii, skopiowaną z obrazu Bernarda Luiniego, mistrza mediolańskiego, jednego z uczniów Leonarda da Vinci.\nGłos jej nagle spoważniał. Nie pozostawiając przeciwnikowi chwili czasu do zaprotestowania, w ten sposób ciągnęła dalej:\n– Teraz pojmuje pan, do czego zamierzam, panie Beaumagnan? Jest coś wspólnego między mną a Panną Marią Bernarda Luiniego i portretem młodego dziewczęcia z Moskwy. Tym czymś niezaprzeczalnie wspólnym a niezrozumiałym jest uderzające podobieństwo. Trzy absolutnie te same twarze, choć z różnych epok, należące do jednej i tej samej kobiety. Czemu nie chce pan zrozumieć, że to samo, na pozór niepojęte zjawisko, mogło się powtórzyć i w innych okolicznościach i że kobieta, którą pan widział w swoim pokoju, kobieta, tak uderzająco podobna do mnie, nie była jednak mną. A zarazem była tą samą, którą pan posądza o zamordowanie tamtych dwóch przyjaciół swoich, tego Saint Héberta i Isevala?\n– Ależ ja widziałem... – bąkał Beaumagnan, który blady, zmieniony, stał przed nią – na własne oczy widziałem...\n– Przed chwilą widział pan na własne oczy fotografię sprzed paru tygodni, miniaturę sprzed osiemdziesięciu laty i portret z piętnastego wieku. Czy będzie pan twierdził, że to ja jestem tam wszędzie?\nPodniosła ku niemu swą świeżą, młodą a tak piękną twarz, bez jednej zmarszczki, o oczach błyszczących życiem, o jasnym uśmiechu odsłaniającym zdrowe, jak śnieg białe ząbki. Spojrzał na nią i przez chwilę jakby się zawahał, ale wnet wykrzyknął ze zdwojoną gwałtownością:\n– O piekielnico, umiesz ty mówić tak, aby przekonać każdego!... Słowa twoje, jak toń, pociągają i oplątują człowieka. Ale kobieta na miniaturze ma ciemne znamię na odsłoniętych nisko plecach. Znamię to widziałem i na twoim ciele... pokażże je innym, aby się przekonali!...\nBlady był a pot strumieniem ściekał mu z czoła; w uniesieniu wyciągnął rękę, aby uchwycić ją za ramię, ale z dziwną siłą odepchnęła go.\n– Dosyć – rzekła – dosyć. Pan jest doprawdy nieprzytomny i to już od dłuższego czasu. Wysłuchałam wszystkiego, co pan mówił, i przyznać muszę, iż wysłuchałam z oburzeniem; mówił pan o mnie tak, jak gdybym była jego kochanką, a jednak nie byłam nią nigdy. Można spowiadać się publicznie, ale spowiedź ta powinna być szczera; pańska nią nie była. Próżność popchnęła pana ku kłamstwu i to, co pan wyznał swoim przyjaciołom, dalekie jest od prawdy. Poznaliśmy się, to prawda. Chciał mnie pan posiąść, i to również prawda, ale się to panu w zupełności nie udało. Ani razu nawet nie pozwoliłam panu dotknąć ustami mojej ręki. Zadrasnęłam pańską próżność, nie zadowoliłam pańskiej chuci – i oto przyczyna pańskiej nienawiści.\nPrzez zemstę chce mnie pan zgubić i dlatego przedstawił mnie pan swoim przyjaciołom jako przestępczynię, jako czarownicę. Tak, jako czarownicę. Chce pan bowiem wpoić w swoje otoczenie przekonanie, że taki człowiek, jak pan, słaby ani ułomny być nie umie. Jeśli więc zawinił, to mógł to uczynić jedynie na skutek jakichś sił nadnaturalnych. Doprawdy, panie Beaumagnan, pan nie wie nie tylko, co czyni, ale nawet, co pan mówi. Jakim prawem twierdzi pan, że byłam w pańskim pokoju i że wkładałam truciznę między pańskie lekarstwa? Był tam ktoś, być może, ale nie ja. Była to inna kobieta tak łudząco podobna do mnie.\n...Inna... ta, która znajduje się na waszej i na mojej drodze, panowie. Ta, która dąży do tego samego, co i my celu. Jest jeszcze ktoś, kto posiada papiery Cagliostra i nosi jego imię. To markiza de Belmonte, hrabina Fenise. Jej to musi pan szukać, panie Beaumagnan, to ją, a nie mnie, widział pan wówczas u siebie i padł pan ofiarą łatwo zrozumiałej halucynacji. Wszystko, co się działo dziś tutaj, uważam za nieporozumienie lub za przykry żart. Nie odzywałam się, nie broniłam się i nie zaprzeczałam niczemu, wiedząc aż nadto dobrze, iż jestem niewinna. Wiem zresztą, że nic mi się nie stanie, bo nie ma tu między wami człowieka tak podłego, żeby mnie skazał na śmierć. Pan być może, panie Beaumagnan, bo jesteś pan fanatykiem, chwilami niemal nieprzytomnym, ale nie znajdzie pan w tym zebraniu niegodziwca, który by pana poparł lub panu pomógł. Skończmy więc tę przykrą scenę i wróćcie mi panowie wolność. Siła jest przy was; możecie mnie sądzić i osądzić, ale pamiętajcie, że nie ma więzienia, z którego bym się nie wydostała równie łatwo, jak wy z tej sali. Możecie korzystać ze swojej przewagi. Co do mnie, nie przemówię więcej słowa.\nUsiadła znów na swoim miejscu i spokojnie oparła łokieć na ławce. Rola jej była skończona. Przemawiała bez cienia przestrachu, ze zdumiewającą pewnością siebie i zupełnym spokojem. Logika jej rozumowania nie dała się zaprzeczyć, a to co mówiła, było ogromnie proste i zarazem ogromnie prawdziwe.\nJeżeli bowiem istotnie była osobą, którą obwiniał Beaumagnan i d’Etigues, którą poznał d’Arcole, osobą sfotografowaną i namalowaną na trzech podobiznach z odległych od siebie czasów – to lista jej przestępstw musiała być o wiele dłuższa. Czemuż mówić o jednych, wyłączając drugie? Ale jakże zgodzić się z twierdzeniem tak nieprawdopodobnym, po prostu niemożliwym? Dlaczego nie przyjąć, iż Beaumagnan się pomylił, że jakieś okropne nieporozumienie istotnie tkwiło w całej tej sprawie?\nBeaumagnan nie mógł nic przeciwstawić tym twierdzeniom.\nCzując, że z pojedynku tego wyszedł zwyciężony, milczał i poniechał walki. Raul zauważył również, że obecni nie mieli już tego zaciętego, jakby skamieniałego wyrazu twarzy; przeciwnie, wyglądali jak ludzie, którzy zaczynają się wahać. Toteż nadzieja wstępowała w serce młodego człowieka, ale niestety przyćmiewała ją nieco myśl o owych przygotowaniach, o których wspominali przed rozpoczęciem zebrania d’Etigues i Bennetot.


Dwugodzinne spotkanie cieszyło się dużym zainteresowaniem uczniów okolicznych szkół\nW październiku w Czarnkowskim Domu Kultury odbyło się Seminarium Przyrodnicze organizowane przez Nadnoteckie Koło PTOP „Salamandra”. Dwugodzinne spotkanie cieszyło się sporym zainteresowaniem, szczególnie wśród uczniów okolicznych szkół. W programie imprezy znalazło się kilka krótkich wykładów m.in. o komunikacji zwierząt, przyrodzie doliny Noteci oraz działaniach podejmowanych przez „Salamandrę” na tym terenie. Podczas seminarium odbył się III Nadnotecki Konkurs Wiedzy Przyrodniczej dla Szkół Podstawowych. W tym roku pytania dotyczyły ptaków krajobrazu rolniczego. Jego uczestnicy musieli rozwiązać test, oznaczyć gatunki przedstawione na rysunkach, a także rozpoznać ptaki po głosach. Poziom tegorocznego konkursu był bardzo wysoki, tym bardziej cieszy duża liczba punktów zdobyta przez uczniów. Pierwsze miejsce w rywalizacji zajął Mikołaj Dziedzic (SP 2 w Trzciance), na drugim uplasowała się Zuzanna Fryska (SP w Hucie), na trzecim – Anna Adamska (również SP w Hucie). Kolejne miejsca zajęli: Bartłomiej Pawłowski (SP w Sarbi), Angelika Surma (SP w Sarbi), Natalia Dymek (SP w Śmieszkowie), Monika Jóźwiak (SP w Sarbi) oraz Hubert Dolny (SP w Hucie). Zwycięzcy otrzymali cenne nagrody – albumy przyrodnicze oraz klucze do rozpoznawania roślin i zwierząt. Nagrody sponsorowała firma JAWOR. Impreza nie odbyłaby się, gdyby nie pomoc licznej grupy wolontariuszy Towarzystwa.\n15 listopada 2008 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o ochronie przyrody. Wprowadza ona wiele istotnych, a w niektórych wypadkach wręcz rewolucyjnych zmian w organizacji i zasadach prawnych ochrony naszego naturalnego dziedzictwa. Warto jednak zwrócić uwagę także na korekty pozornie drobne, które w konkretnych przypadkach mogą mieć duże znaczenie praktyczne. Jedną z licznych takich zmian jest wprowadzenie pojęcia „okaz gatunku”.\nW artykule 5 ustawy o ochronie przyrody, zawierającym definicje niektórych stosowanych w tym akcie pojęć, dodano punkt 11a. Zgodnie z nim, ilekroć w ustawie pojawia się pojęcie „okaz gatunku”, oznacza ono: „roślinę, zwierzę lub grzyb z danego gatunku, żywe lub martwe, każdą ich część, formę rozwojową, jajo lub wydmuszkę, a także produkt pochodny również zawarty w innych towarach oraz towary, które zgodnie z dołączonym dokumentem, opakowaniem, oznakowaniem lub etykietą, lub jeżeli wynika to z jakichkolwiek innych okoliczności, mają zawierać lub zawierają części lub produkty pochodne z roślin, zwierząt, lub grzybów z danego gatunku”. Jednocześnie w dalszych przepisach – przede wszystkim w artykułach dotyczących ochrony zagrożonych gatunków – wprowadzono zmiany polegające na tym, że większość zakazów czy ograniczeń dotyczy właśnie „okazów gatunków”. Jakie są skutki takiej zmiany?\nPrzede wszystkim takie rozwiązanie jest zgodne z prawem Unii Europejskiej. Podobna definicja „okazu” znajduje się zarówno w art. 1 lit. m Dyrektywy Siedliskowej, jak i w art. 2 lit. t rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97. W obu tych aktach dalsze przepisy odnoszą się zwykle właśnie do „okazów”, a nie do roślin, zwierząt czy ich części lub produktów pochodnych, jak to było do tej pory w naszej ustawie. Jednak efektem nie jest wyłącznie upodobnienie naszych przepisów do uregulowań unijnych, ani uproszczenie tekstu ustawy. Zasadniczą różnicą jest to, że pod pojęciem okazu gatunku chronionego, którego dotyczą przepisy, rozumie się także te towary, które wg towarzyszącej informacji (np. etykiety czy opisu aukcji internetowej), mają zawierać części lub produkty pochodne z chronionych gatunków, niezależnie od tego, czy rzeczywiście je zawierają. Przepis ten do tej pory obowiązywał wyłącznie w odniesieniu do okazów objętych ograniczeniami w handlu na podstawie CITES i przepisów Unii, gdyż rozporządzenie Rady nr 338/97 obowiązuje w Polsce bezpośrednio. Nie obowiązywał jednak w odniesieniu do gatunków objętych „jedynie” krajową ochroną gatunkową.\nW Internecie można znaleźć wiele ogłoszeń dotyczących produktów wytwarzanych ze zwierząt chronionych gatunków\nPrzyczyną, dla której w innych krajach Unii już dawno wprowadzono taką zasadę, jest to, że często w praktyce bardzo trudno ocenić, czy np. dany przedmiot rzeczywiście zawiera części z chronionych gatunków. W handlu można spotkać np. pasztet z niedźwiedzia, maść z sadła świstaka, futro z wilka, mieszankę ziół zawierającą m.in. chronione suszone rośliny... Na oko zwykle nie da się ocenić, czy rzeczywiście zawierają one części organizmów z deklarowanych gatunków. Do tej pory, jeśli w stosunku do danych taksonów wprowadzono zakaz handlu, gdy Policja próbowała interweniować w przypadku handlu takimi „okazami”, handlarz często twierdził, że w rzeczywistości przedmioty te wcale nie zawierały chronionych gatunków, a taki opis zamieszczony był jedynie przez pomyłkę. Czasami można to sprawdzić za pomocą dość drogich badań genetycznych, ale i to nie zawsze jest możliwe. Gdy pojęciem „okaz”, którego dotyczą zakazy, objęto zarówno produkty rzeczywiście pochodzące z chronionych gatunków, jak i ich podróbki – problem ten przestaje istnieć. Ściganiu i karaniu podlegają w jednakowym stopniu wszyscy, którzy reklamują sprzedawane nielegalnie przedmioty jako zawierające części chronionych roślin, grzybów lub zwierząt. Jest to słuszne. Ktoś, kto sprzedaje jedynie podróbki przedmiotów z organizmów objętych ochroną, nie tylko oszukuje potencjalnych klientów, ale także promuje handel zagrożonymi gatunkami.\nZmieniając sformułowania dotyczące zakazów obowiązujących wobec chronionych gatunków, przy okazji poprawiono niefortunny, dwuznaczny zapis, powodujący kłopoty interpretacyjne. Nie było do tej pory jasne, czy ochrona dotyczy całych gatunków dziko występujących (gdzie?), czy też jedynie konkretnych osobników roślin, grzybów i zwierząt, które w danym momencie występują dziko. W wyniku obecnej nowelizacji przepis stanowi już jednoznacznie, że dotyczy ona wszystkich okazów chronionego gatunku, także znajdujących się w hodowli. Ochroną tą mogą być obejmowane gatunki, które występują dziko w Polsce lub gdziekolwiek indziej na terenie Unii Europejskiej.\nOpisane wyżej zmiany są korzystne – ułatwiają przestrzeganie przepisów. Jednak w nowelizacji znalazł się też zapis, który budzi zdziwienie. Został on przyjęty pomimo negatywnej opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody. Otóż zgodnie z art. 10 ustawy nowelizującej „posiadacze spreparowanych zwierząt lub ich części są obowiązani do uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 56 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 (ustawy o ochronie przyrody – przyp. AK), w okresie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.” Chodzi o zezwolenie na posiadanie takich spreparowanych okazów. Obowiązek uzyskania takiego zezwolenia istniał do tej pory. Już raz (w roku 2004) wprowadzono taką amnestię. Jaki jest sens jej ponawiania? Pomysłodawcy argumentują, że ma ona dać kolejną szansę wszystkim, którzy posiadają stare spreparowane okazy „po dziadku”, a do tej pory o zezwolenie nie wystąpili. Jednak ten przejściowy przepis nie wprowadza żadnych nowych, szczególnych zasad czy ułatwień dotyczących uzyskiwania takich zezwoleń. Można je było uzyskiwać i do tej pory. Jedynym skutkiem prawnym jest to, że nagle przez rok ponownie można bezkarnie posiadać spreparowanie okazy zwierząt bez zezwolenia. W świetle stosunkowo często obserwowanych przypadków nielegalnego zabijania i preparowania chronionych gatunków – zwłaszcza ptaków – jest to przepis niebezpieczny, gdyż w pewnym sensie czasowo legalizujący ten proceder.\nChoć nowelizacja jak zawsze ma pewne wady, wydaje się, że zmian pozytywnych jest więcej. Miejmy nadzieję, że omówione wyżej uregulowania pozwolą np. skutecznie ukrócić rozwijający się ostatnio w Polsce nielegalny handel futrami z wilków czy przemycanymi z Ukrainy maściami zawierającymi sadło świstaka lub niedźwiedzia.\nMłode pustułki, wcześniej zaobrączkowane, trafiły na wolność w dolinie Noteci\nRealizowany już drugi rok projekt „Ochrona pustułki nad Notecią” zaczyna przynosić efekty. Wiosną członkowie Nadnoteckiego Koła PTOP „Salamandra” dowiesili kolejne skrzynki lęgowe. W maju, spośród 34 skontrolowanych skrzynek, lęgi stwierdzono w 4 z nich, natomiast w czerwcu zaobrączkowano pisklęta – w sumie 17 ptaków. Ciekawostką jest fakt, że na dachu jednej ze skrzynek gniazdo założył myszołów, któremu udało się tam wychować pisklęta. Tego roku, podobnie jak w latach poprzednich, odbyła się akcja wypuszczania młodych pustułek z poznańskiego ogrodu zoologicznego (tylko w lipcu tego roku wypuściliśmy około 40 ptaków). Obecnie prowadzimy starania o pozyskanie funduszy na dowieszenie kolejnych skrzynek w krajobrazie rolniczym doliny Noteci.\nStrona 100 z 246


Zbigniew Ziobro - encyklopedia.biolog.pl\nZbigniew Ziobro w encyklopedii\nDziałalność do 2005 | edytuj kod\nW lipcu 2020 r. wniósł sprzeciw od decyzji ministra spraw wewnętrznych i administracji o wpisie Reformowanego Kościoła Katolickiego do rejestru Kościołów i innych związków wyznaniowych z zamiarem delegalizacji tej wspólnoty religijnej. Była to pierwsza tego typu inicjatywa ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego, która w ocenie dr hab. Pawła Boreckiego z Zakładu Prawa Wyznaniowego Uniwerystetu Warszawskiego została uznana za nadużycie uprawnień. W tym samym miesiącu Ziobro zapowiedział zainicjowanie prac nad wypowiedzeniem konwencji stambulskiej, stwierdzając, że „polskie prawo spełnia wszystkie wymagania, które są określone w konwencji stambulskiej w zakresie ochrony kobiet wobec przemocy”, oraz że dokument zawiera treści o „charakterze ideologicznym”, które zostały uznane przez Ministerstwo Sprawiedliwości za szkodliwe.\nSprawa śmierci Jerzego Ziobry | edytuj kod\nRodzina zmarłego, w tym minister Zbigniew Ziobro, zarzuciła grupie lekarzy, m.in. prof. Dariuszowi Dudkowi oraz prof. Jackowi Dubielowi (ordynatorowi kliniki, w której przebywał Jerzy Ziobro) błędy w diagnozie i sposobie leczenia, które miały przyczynić się do śmierci pacjenta. Krewni Jerzego Ziobry złożyli do prokuratury wniosek o wszczęcie postępowania przeciwko czterem lekarzom w związku z podejrzeniem narażenia pacjenta na utratę zdrowia i życia.\nProfesor Jacek Dubiel odnosząc się do stawianych mu zarzutów stwierdził, że „nie poczuwa się do (...) winy” i ma „czyste sumienie”. Stwierdził, że przez kilkadziesiąt lat pracy jako szef kliniki kardiologii Szpitala Uniwersyteckiego zawsze kierował się „najlepszym interesem chorego” i całą wiedzą „na temat problemu, który ma rozwiązać”, a jedyną jego winą jest to, że „w ciągu 50 lat pracy w zawodzie lekarza nie poznał wszystkich tajemnic biologii”. Profesor Dubiel, cytując łacińśką sentencję plus ratio quam vis (tzn.: więcej znaczy rozum niż siła; motto UJ), stwierdził, że w kontekście oskarżeń formułowanych przez rodzinę Jerzego Ziobry, „siła władzy miała okazać się większa niż siła umysłu i racji”, a jego historia pokazała, że „każdy dobry uczynek musi być przykładnie ukarany”. Profesor Dubiel stwierdził, że „prawna batalia z rodziną Ziobrów zmieniła jego życie”. W 2017 roku złożył wymówienie z pracy w związku z atmosferą „nagonki na szpital i lekarzy”.\nPonadto przez upolitycznioną prokuraturę zostały wszczęte trzy śledztwa dotyczące Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie, w którym leczono Jerzego Ziobrę. W związku z dwoma z nich Narodowy Fundusz Zdrowia na zlecenie prokuratury rozpoczął kontrolę dwóch oddziałów kardiologicznych, w tym oddziału, gdzie leczono Jerzego Ziobrę. Według ustaleń mediów, NFZ otrzymał zadanie skontrolowania 14,5 tysiąca kart pacjentów, a zakres kontroli określono na okres 13 lat.\nNa podstawie artykułu: "Zbigniew Ziobro" pochodzącego z Wikipedii


Bullet for my valentine - www.muzykapowiedz.fora.pl\nBullet for my valentine Zobacz następny temat\nWysłany: Pon 21:38, 21 Kwi 2008\nZespół wydał swoje pierwsze EP pt. Bullet for My Valentine w Wielkiej Brytanii 15 listopada 2004 w wytwórni Visible Noise, oraz w USA 30 listopada 2004 w wytwórni Trustkill Records. Kolejne EP, Hand of Blood, zostało wydane 22 sierpnia 2005 przez Trustkill Records w USA.W ramach promocji obu EP został nakręcony teledysk do piosenki "Hand of Blood". Piosenka ta znalazła się także na kompilacji wytwórni Trustkill zatytułowanej Trustkill Takeover. 28 marca 2005 zostało wydane "4 Words (To Choke Upon)" na winylu w limitowanej edycji 1000 egzemplarzy.3 października 2005 w brytyjskich sklepach pojawił się debiutancki album The Poison. Pierwszym singlem z albumu był "Suffocating Under Words of Sorrow (What Can I Do)", wydany 19 września 2005. Pół roku później, 14 lutego 2006 Trustkill Records wydało The Poison w USA. W 2008 roku ukaże sie kolejny drugi studyjny krążek o nazwie "Scream, Aim, Fire" premiera albumu odbyła się 28 stycznia 2008 roku na całym świecie, w USA 29 stycznia 2008.\nMatthew "Matt" Tuck przeszedł niedawno operacje, ponieważ nie oszczędza się na koncertach i zdarł sobie gardło. Zespół myślał nawet o znalezieniu nowego wokalisty, lecz z Mattem wszystko już dobrze i śpiewa lepiej niż wcześniej-tak twierdzą koledzy z zespołu.\n-Matthew „Matt” Tuck- Gitara, wokal\n-Micheal ”Padge” Paget- Gitara,boczny wokal\n-Jason”Jay” James-Gitara basowa, boczny wokal\n-Michael ”Moose” Thomas- Perkusja\n2008-Scream, Aim, Fire\n2004-Bullet for My Valentine (album)\n2005- Hand of Blood\n2006- Hand of Blood EP: Live at Brixton\nSINGLE POCHODZĄCE Z ALBUMU „THE POISON”.\n2005-„4 Words (To Choke Upon)”\n2005-„Suffocating Under Words of Sorrow (What Can I Do)”\n2006-„All These Things I Hate (Revolve Around Me)”\n2006-„Tears Don't Fall”\nSINGLE POCHODZĄCE Z ALBUMU „SCREAM, AIM, FIRE”\n2008-„Scream, Aim, Fire”


Dopuszczalność modyfikacji obrazów pobranych z Internetu\nMam pytanie. Jak pobieram jakiś obrazek w dużej rozdzielczości i potem go przerabiam do np. 64x64 co już zniekształca obraz, i czasem trochę go przerabiam, to jak się mają do tego prawa autorskie. Mogę wykorzystywać taki obrazek np. na stronie czy w aplikacji?\nZgodnie z ogólną zasadą prawa autorskiego, o której mowa w art. 2 Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, dla zgodnego z prawem rozpowszechniania i korzystania ze wszelkich przeróbek bądź modyfikacji dzieła konieczne jest posiadanie zezwolenia od twórcy. Powyższe zezwolenie nie będzie konieczne jedynie w odniesieniu do utworów, do których wygasły już autorskie prawa majątkowe (co zasadniczo ma miejsce po upływie 70 lat od śmierci twórcy), oraz udostępnionych np. na warunkach licencji CC, której to warunki obejmują także prawa zależne do danego dzieła.\nOpracowanie: Sara Dobrzańska


Celem każdego urządzenia grzewczego, bez względu na sposób jego działania oraz rodzaj wykorzystywanej energii, jest zapewnienie ciepła niezbędnego do ogrzania pomieszczeń lub/oraz ogrzanie wody użytkowej. Ta forma energii, zwana energią użytkową, definiowana jest jako energia stojąca do dyspozycji użytkownikom po ostatecznej transformacji nośników energii. Wcześniejsze formy energii to energia wtórna lub końcowa oraz energia pierwotna. Ta ostatnia definiowana jest jako suma energii zawartej w pierwotnych nośnikach energii lub jako energia uzyskana ze źródeł energii, która nie podległa jeszcze żadnej transformacji czy procesowi technologicznemu. Procesy te są najczęściej niezbędne do przetworzenia energii pierwotnej w wyżej wspomnianą energie wtórną lub końcową. W przypadku domów mieszkalnych energia końcowa to ta, za którą mieszkańcy płaca rachunki, a więc energia stojąca do dyspozycji ”na granicy budynku”. Zrozumienie schematu łańcucha energetycznego przedstawionego na rysunku 1 jest niezbędne do późniejszego zrozumienia odpowiedzi na pytanie zawarte w tytule artykułu.\nPrzyjrzyjmy się różnym bilansom energetycznym pomp ciepła (rysunek 2). Aby uzyskać 100% energii użytkowej, elektryczne pompy ciepła wykorzystują energię otoczenia, a więc energię odnawialną, z powietrza, gruntu lub wody oraz energię elektryczną. W zależności od efektywności danego urządzenia wyrażonego współczynnikiem COP (Coefficient of Performance) lub SPF (Seasonal Performance Factor) pompy ciepła potrzebują średnio od około 25% (gruntowe pompy ciepła) do około 35% (pompy ciepła typu powietrzne/woda) energii elektrycznej. Na poziomie energii końcowej można więc powiedzieć, że standardowe pompy ciepła korzystają z odnawialnych źródeł energii (OZE) w 65-75%. Na tym poziomie decydująca jest efektywność pompy ciepła im ona wyższa, w tym większym stopniu pompa ciepła korzysta z odnawialnych źródeł energii.\nKolejnym krokiem jest analiza energii pierwotnej. W tym przypadku decydujący jest wcześniej wspominany wskaźnik nakładu nieodnawialnej energii pierwotnej PEF. Jego wartość zależna jest od sprawności elektrowni przetwarzających surowce kopalne w energię elektryczną oraz udziału energii elektrycznej wytarzanej za pomocą odnawialnych źródeł energii. Według polskiego prawa jest on obecnie na poziomie 3,0. Wartość ta wydaje się jednak nie oddawać stanu faktycznego. Uznany w całej Europie program obliczający nakłady energii pierwotnej dla wszystkich procesów, a w tym i uzyskiwania energii elektrycznej - GEMIS, podaje dla Polski wartość 2,6. Została ona obliczona na podstawie danych z 2005 roku i uwzględnia rzeczywistą sprawność polskich elektrowni. Wartość tego wskaźnika będzie w przyszłości spadać. Jest to powiązane po pierwsze, z coraz większą sprawnością nowobudowanych elektrowni-nowoczesne elektrownie z układem gazowo-parowym uzyskują sprawność sięgającą nawet 60% (w tym przypadku wskaźnik PEF jest na poziomie 1,7!).\nWarto wspomnieć, że ze względu na swoją stosunkowo niską sprawność ewentualne elektrownie atomowe powodowałyby wzrost wskaźnika PEF. Jednak zgodnie z planami wytwarzania energii elektrycznej w przyszłości, będzie się to odbywać z coraz większym udziałem odnawialnych źródeł energii - a co za tym idzie, wskaźnik nakładu nieodnawialnej energii pierwotnej będzie stale malał. Podsumowując, stopień w jakim pompy ciepła korzystają z OZE na poziomie energii pierwotnej zależny jest w pierwszej kolejności od efektywności samych pomp, a po drugie od sprawności wytwarzania energii elektrycznej oraz rodzaju energii pierwotnej w tym celu użytej. Rysunek 2 pokazuje przykłady obliczeń, zakładając różną wartość wskaźnika PEF.\nPodobnie jak w przypadku pomp ciepła bilans energetyczny można przeprowadzić dla kotłów węglowych lub gazowych. Urządzenia te mają określoną sprawność, z którą przekształcają energię końcową (gaz lub węgiel) w energię użytkową czyli ciepło. Do dalszych obliczeń i porównań przyjęto średnią całoroczną sprawność kotłów węglowych na poziomie 75% oraz kotłów gazowych na poziomie 90% (rysunek 3). Dla uproszczenia nie uwzględniono dodatkowej energii elektrycznej niezbędnej do sterowania tych urządzeń. Aby uzyskać 100% energii końcowej niezbędne jest o 33% więcej energii końcowej w przypadku węgla oraz 11% więcej w przypadku gazu. Dla tych kopalnych źródeł energii wskaźnik nakładu energii pierwotnej wynosi 1,1 i wiąże się ze stratami w trakcie wydobycia, ewentualnego przetworzenia oraz transportu na miejsce docelowe. Tak więc przechodząc na poziom energii pierwotnej dla uzyskania 100% energii końcowej niezbędne jest odpowiednio 146% i 122% energii pierwotnej. Wyrażając tą samą zależności w jednostkach energii, dla uzyskania 100 kWh ciepła potrzebujemy odpowiednio 146 kWh energii zawartej w węglu lub 122kWh energii zawartej w gazie.\nWyniki porównania dwóch typów pomp ciepła o różnej efektywności (symbolizujące powietrzne oraz gruntowe pompy ciepła), pieca węglowego oraz pieca.