Jak Maria Przełomiec zmanipulowała historię polskiej autonomii na Wileńszczyźnie » Kresy - wiadomości, wydarzenia, aktualności, newsy\nMaria Przełomiec, kadr z programu "Studio Wschód" w TVP Info\nW programie „Studio Wschód” przygotowanym przez redaktor Marię Przełomiec po raz kolejny manipulowano historią dążeń Polaków Wileńszczyzny do autonomii terytorialnej. Manipulowano pod z góry przyjętą tezę – Polacy Wileńszczyzny działali na zlecenie Moskwy więc teraz są sami winni dyskryminacji jaka spotyka ich ze strony Litwinów. Oczywiście taka narracja nie ma wiele wspólnego z rzeczywistymi wydarzeniami na Litwie lat 1989-1991.\nW „Studio Wschód” emitowanym co tydzień przez TVP INFO Maria Przełomiec zajmuje się zazwyczaj komentowaniem bieżących wydarzeń politycznych. W programie wyemitowanym 9 kwietnia br. podjęła się jednak omówienia skomplikowanego procesu historycznego, jakim była próba naszych rodaków na Wileńszczyźnie zabezpieczenia swoich narodowych praw za pomocą występującej w wielu państwach Europy formuły autonomii terytorialnej. Próbą tą było powołanie przez nich Polskiego Kraju Narodowo-Terytorialnego (PKN-T), który funkcjonował w pewnym stopniu od października 1990 do początków września 1991 r. Przełomiec całkowicie „poległa” jako dziennikarka i publicystka mierząc się z tym tematem. Zamiast ukazania widzom realnego rozwoju wydarzeń, przesłanek i koncepcji ich sprawców, dostajemy propagandową narrację litewskich polityków i publicystów oraz ich tutejszych sympatyków. Pisząc o ruchu autonomicznym na Wileńszczyźnie, w przeciwieństwie do Przełomiec, narzucę sobie rygor korzystania ze źródeł ówczesnych, bądź badań naukowych tych, którzy przebadali je wnikliwie i w szerokim zakresie. Pozwoli to pokazać jak daleko redaktor Przełomiec zabrnęła w swojej manipulacji.\nBiorąc pod uwagę, że Maria Przełomiec jest absolwentką Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego można by oczekiwać, aby mówiąc o historii zastosowała podstawowe zasady warsztatu historyka, nawet przygotowując materiał publicystyczny. Czy Przełomiec sięgnęła po historyczne źródła? Narracja lektora nie zdradza jakiejkolwiek wiedzy z nich zaczerpniętej. Cały program osnuty jest na wspomnieniach grupy świadków wydarzeń, ale czynionych już po ćwierćwieczu. Stąd grube nieścisłości faktograficzne. Dobór gości też był specyficzny, gwarantujący aby teza programu okazała się jedynie słuszna. Na siedmiu rozmówców pięć stanowiły osoby, których stosunek do dążeń autonomicznych z lat 1989-1991 jest zdecydowanie krytyczny, z pogromcą polskich samorządów i konstruktorem polityki dyskryminacji Polaków Vytautasem Landsbergisem na czele. Przy innych okazjach nazywanym zresztą przez redaktor Przełomiec jej „przyjacielem”. Dziennikarka dotarła zaledwie do jednego lidera ruchu autonomicznego – Stanisława Pieszki, wiceprzewodniczącego Rady Koordynacyjnej, która była czymś na kształt tymczasowego organu wykonawczego PKN-T.\nGłówna część programu rozpoczyna się wprowadzeniem redaktor Przełomiec, witającej się z widzami z Ejszyszek: „to w tym miejscu 26 lat temu, w pół roku po przyjęciu przez Litwę aktu niepodległości, część polskich działaczy samorządowych zastanawiała się nad powołaniem nowej autonomicznej republiki, która miała by pozostać w granicach Związku Sowieckiego”. W ten sposób pani redaktor, niejako ustawiając swoją audycję pod z góry przyjętą tezę, zawarła w jednym zdaniu trzy fałszywe sugestie.\nPo pierwsze: zjazd polskich autonomistów w Ejszyszkach, który odbył się 6 października 1990 r. nie inicjował idei wzmocnionego samorządu dla mieszkańców Wileńszczyzny, a wieńczył działania trwające już od ponad półtorej roku. Po drugie: ejszyski zjazd podobnie jak dwa poprzednie nie był inicjatywą nieokreślonej „części działaczy samorządowych”, ale był w pełni reprezentatywnym organem powołanym przez reprezentantów wszystkich samorządów etnicznie polskiej Wileńszczyzny. Po trzecie: Polacy Wileńszczyzny nie przyjęli programu separatystycznego, nie planowali powołania odrębnej jednostki względem republiki litewskiej, lecz jednostkę autonomiczną w ramach Litwy. Tak zasadnicze zafałszowania już w jednym i pierwszym zdaniu, oczywiste dla każdego kto zapoznał się z tematem, każą zadać pytanie czy to ignorancja czy też świadoma manipulacja?\nAutonomia przed niepodległością\nLektor programu powtarza za redaktor Przełomiec, że „idea [autonomii Wileńszczyzny] powstała na początku 1990 roku, gdy Litwini” ogłosili niepodległość. Na świadomą manipulację wskazuje fakt, że stwierdzenie takie jest niezbędne do uzasadnienia przemycanej w programie tezy, że dążenie do autonomii Wileńszczyzny było spiskiem na zlecenie, a co najmniej na korzyść Moskwy, chcącej zablokować dążenia niepodległościowe Litwinów. Tymczasem miejscowi Polacy wysunęli program autonomii zamieszkiwanego przez siebie regionu znacznie wcześniej niż deklaracja niepodległości, uchwalona przez litewski parlament 11 marca 1990 r.\nJuż 12 maja 1989 r. deputowani 3 rad miejskich i 27 gminnych z zamieszkanych w większości przez Polaków rejonów wileńskiego i solecznickiego zjechali do Mickun na I zjazd deputowanych Wileńszczyzny. Na zjeździe tym powołano Radę Koordynacyjną do spraw Utworzenia Polskiego Narodowego Okręgu Autonomicznego w ramach LSRR. Jej przewodniczącą została Leonarda Sapkiewicz – przewodnicza wiejskiej gminy (apilinki) Rukojnie w rejonie wileńskim, zaś wiceprzewodniczącym Stanisław Pieszko – kierownik Rejonowego Przedsiębiorstwa Naprawy i Obsługi Technicznej w Solecznikach, którzy pozostaną na tych stanowiskach do końca jej funkcjonowania. Rada Koordynacyjna miała spotykać się co najmniej raz na kwartał, w sposób bardziej permanentny działało jej Prezydium. Na zjeździe w Mickunach uchwalono odezwę „Zwracamy się do władz Litewskiej SRR i ZSRR o poparcie dla inicjatywy kilkudziesięciu rad apilinkowych Wileńszczyzny, które uchwaliły nadanie sobie statusu narodowych Rad polskich. Uważamy, że takie rozwiązanie sprawy najbardziej odpowiadałoby potrzebom całej zamieszkałej tu ludności, zapewniałoby równouprawnienie obywatelskie i narodowe, przyczyniłoby się do uregulowania stosunków narodowościowych w Republice. Zjazd wyraża nadzieję, że Rząd Republiki Litewskiej, rozpatrując postulaty o autonomii mieszkańców Wileńszczyzny, będzie się kierował względami humanitaryzmu, a sprawa ta spotka się ze zrozumieniem i poparciem narodu litewskiego”. Można to uznać za formalny początek ruchu na rzecz stworzenia autonomicznej jednostki terytorialnej obejmującej wszystkie tereny z polską większością zaludnienia w ramach Litewskiej SSR, a potem Republice Litewskiej.\nDnia 22 czerwca 1989 r. Prezydium Rady Najwyższej LSRR zareagowało na pierwszy zjazd polskich autonomistów oświadczeniem w którym uznało uchwałę zjazdu w Mickunach za nieważną, zaś samo dążenie ludności polskiej do autonomii terytorialnej określiło jako niekonstytucyjne.Miarą kompromisowego nastawienia polskich działaczy niech będzie to, że wysłali oni swoje uchwały do aprobaty litewskiej Radzie Najwyższej i nie podejmowali jeszcze działań na zasadzie faktów dokonanych. Realizację programu ukształtowania samorządu odpowiadającego specyficznym potrzebom społeczności polskiej rozpoczęli cztery miesiące później, nie przez ustanowienie nowej jednostki terytorialnej, ale przez adaptację dotychczas istniejących. 6 września 1989 r. solecznicka rada rejonowa powzięła większością 50 głosów do 15 uchwałę o ogłoszeniu swojej jednostki administracyjnej Polskim Rejonem Narodowo-Terytorialnym.15 września podobną proklamację uchwaliła, większością 105 głosów przy 4 wstrzymujących się, rada rejonu wileńskiego obradująca w Niemenczynie.\nJednak zarówno uchwały rad rejonowych z września 1989 r. jak i pierwszy zjazd autonomistów z maja były pochodną oddolnego ruchu ludności polskiej, który rozpoczął się na najniższym możliwym poziomie – w pojedynczych gminach. 28 grudnia 1988 r. gmina w Suderwie jako pierwsza ogłosiła się gminą narodową polską, co uczyniono na wniosek 756 jej mieszkańców. W ciągu następnych pięciu miesięcy to samo zrobiło 16 gmin rejonu wileńskiego (w tym 1 miejska) i 14 gmin rejonu solecznickiego (w tym 2 miejskie).O potrzebie utworzenia „okręgu” jednoczącego wszystkie jednostki administracyjne zamieszane w większości przez Polaków mówiono już na założycielskim zjeździe Związku Polaków na Litwie, który odbywał się w dniach 15-16 kwietnia 1989 roku. W podjętej uchwale postulowano autonomię kulturalną, ale też gospodarczą i administracyjną.W tym kontekście sugerowanie, że program autonomii Wileńszczyzny został napisany w odpowiedzi na niepodległościową deklarację Litwinów jest oczywistą nieprawdą, by nie napisać, kłamstwem.\nZnamienna w swej tendencyjności jest padająca w programie Przełomiec wypowiedź Piotra Hlebowicza, który opisując przesłanki polskich autonomistów mówi: „twierdzono, że musi być autonomia polska w rejonach gdzie mieszka więcej Polaków, gdyż Litwini będą dyskryminować Polaków w nowej Litwie”. Oczywiście dawny działacz Solidarności Walczącej, który, jak przyznaje, przybył w roku 1990 do Ejszyszek na prośbę Litwinów, by sabotować program wzmocnionego samorządu dla ludności polskiej, niedokonaną formą sugeruje, że obawy te nie miały podstaw. Hlebowicz twierdzi również, że polscy autonomiści uznawali, „iż tylko Związek Sowiecki może zagwarantować tym Polakom jakiś rozwój”. Wypowiedź ta pozostaje w jawnej sprzeczności z wynikami głosowania delegatów ejszyskiego zjazdu i kursem politycznym przez ten zjazd określonym, obliczonym na budowę autonomii w nowej, nie uznawanej jeszcze międzynarodowo (także przez Polskę), Republice Litewskiej, o czym piszę dalej.\nÓwczesne obawy Polaków Wileńszczyzny bagatelizuje również Jadwiga Chmielowska współuczestniczka „misji” Hlebowicza z 1990 r., również nie ukrywająca, że walczyła wówczas z działaniami polskich autonomistów na Litwie. Do rangi ponurej, choć może nieświadomie cynicznej, kpiny urasta wypowiedź Chmielowskiej opisującej kontekst ich działań. Jak to ujęła – „miałam wrażenie, że odwołano się do przedwojennej Litwy, która była trochę antypolska”. I znów trudno powiedzieć czy przez słowa te przebija ignorancja, czy świadoma manipulacja. Przedwojenna Litwa, nie był „trochę antypolska”. Przedwojenna Litwa była państwem w którym przymusowo zapisywano w dokumentach dzieciom z polsko-litewskich rodzin narodowość litewską i które fałszowało spisy powszechne. Była państwem w którym bito polskich posłów w parlamencie i polskich wiernych w kościołach. Była państwem ulicznych napadów na Polaków, stopniowej likwidacji polskich organizacji i szkół.Była nacjonalistyczną dyktaturą, która dokonała środkami przymusu asymilacji społeczności polskiej tak, że z przedwojennej społeczności szacowanej w granicach 63-200 tysięcy osób – w 1959 roku na przedwojennym terytorium Litwy mieszkało już tylko kilkanaście tysięcy samookreślonych Polaków.\nOdnosząc to do okresu, którego dotyczy program Przełomiec, podkreślić należy, że sami Litwini wprost i oficjalnie nawiązali do przedwojennej republiki. Wbrew temu co powtarza się wielokrotnie w programie redaktor Przełomiec, proklamacja kontrolowanego przez niepodległościowy Sajudis litewskiego parlamentu z 11 marca 1990 r. nie była „aktem niepodległości”. Jego oficjalna nazwa to „Akt Przywrócenia Państwa Litewskiego”. Symbolicznie uznawano więc niepodległą republikę za kontynuację poprzedniej, która jako jeden z głównych składników swojej racji stanu definiowała wynarodowienie Polaków zamieszkujących jej terytorium. Polacy Wileńszczyzny mieli pełne prawo by bać się „przywrócenia” takiego państwa.\nCo należy podkreślić, nawiązanie to nie było wyłącznie symbolem bez treści. Jednym z największych fałszów programu Przełomiec jest brak nakreślenia rzeczywistego kontekstu społeczno-politycznego dążeń Polaków Wileńszczyzny do autonomii. W programie poświęcono mu jedynie wypowiedź Czesława Okińczyca, sugerującego, że odrodzenie narodowe Polaków nie spotykało się z krytycznym nastawieniem nikogo poza radzieckim KGB. To oczywista nieprawda. Gdyby redaktor pracującej dla publicznej telewizji chciało się zrobić kwerendę archiwalnych źródeł, gdyby raczyła zapytać o ówczesne nastawienie względem Polaków litewskich działaczy politycznych czy publicystów, wtedy odmalowałaby być może rzeczywisty kontekst działania polskich autonomistów.\nSajudis nie chciał Polaków\nA był to kontekst dość gwałtownego wybuchu, czy może ujawnienia się antypolskich resentymentów wśród Litwinów. W szerzeniu lęków przed Polakami celowali tacy liderzy Sajudisu jak prawa ręka Landsbergisa Virgilius Čepaitis czy Romuldas Ozolas, który w niepodległej Litwie został działaczem radykalnej nacjonalistycznej Litewskiej Partii Centrum.Jeszcze 31 sierpnia 1988 r. dwaj członkowie grupy inicjatywnej Sajudisu Virgilijus Čepaitis i Arunas Zebriunas wydali list otwarty ostro krytykujący redakcję polskojęzycznego „Czerwonego Sztandaru” za publikację postulatów wprowadzenia historii Polski jako przedmiotu do szkół z polskim językiem wykładowym. Čepaitis na pierwszym zjeździe czołowej litewskiej organizacji niepodległościowej postulował by wpisać polskojęzyczny dziennik do „księgi wrogów Litwy”, co spotkało się oklaskami zgromadzonych i okrzykami „zdrajcy”.Inna sprawa, że litewscy komuniści szukający, jak w wielu krajach bankrutującej ideologii komunistycznej, nowej legitymacji dla utrzymania się u władzy, równie chętnie odwołali się do antypolskiego nacjonalizmu.\nSam Sajudis nie zabiegał o poparcie polskiej grupy narodowej, ani jeden polski działacz społeczny nie został zaproszony do kierownictwa Sąjūdisu, mimo że polskie środowisko wyraziło taką wolę, jak wspominał w rozmowie z autorem tego artykułu pierwszy prezes Związku Polaków Jan Sienkiewicz. Wśród 1021 delegatów zjazdu założycielskiego Sajudisu w 1988 r. znalazło się 980 etnicznych Litwinów, 9 Polaków, 8 Rosjan, 6 Żydów, 18 przedstawicieli innych narodowości.\nPublicystyczne ataki na polską grupę narodową na dość szeroką skalę rozpoczęły się w litewskiej prasie, zarówno tej wydawanej przez Sąjūdis jak i tej wydawanej przez litewskich komunistów. Pojawiały się teksty i karykatury wprost obrażające uczucia Polaków, na przykład rysunek ilustrujący jak popularny polski samochód Fiat 126P „wywozi Serce i Matkę Syna do Warszawy”, co oczywiście odnosiło się do mauzoleum Piłsudskich na Rossie – wspomina Stanisław Pieszko późniejszy czołowy autonomista.Powróciła nacjonalistyczna frazeologia sformowana jeszcze w przedwojennej Litwie. Mity o „okupacji” Wileńszczyzny w latach 1922-1939, mity o Polakach wileńskich jako „spolonizowanych Litwinach”. Celowało w niej Stowarzyszenie Vilnija Kazimierasa Garšvy, utrzymywane przez Litewski Fundusz Kultury, które wprost postulowało działania lituanizacyjne wobec Polaków. Mówiąc o przełomowym okresie sprzed ćwierćwiecza, nawet dziś narracji tej używa czołowy ówczesny litewski lider Landsbergis. Jak twierdzi „przecież wielu z tych Polaków miało litewskie nazwiska. Dosyć dobrze znane nazwiska. Badania etnologiczne, etnograficzne na tych terenach wykazywały, że wielu Litwinów nie tylko w XIX wieku, ale i przed II wojną światową uległo dodatkowemu spolonizowaniu przez 20 lat” [trwania II Rzeczpospolitej – przyp. K.K.] Landsbergis i dziś przekonuje, że w czasach komunizmu kontynuowano polonizację etnicznie litewskich obszarów republiki. Rozpatruje też do dziś sprzeciwy mieszkańców Wileńszczyzny wobec oświaty w języku litewskim jako „inspirowane przez koła rewanżystowskie Polski przedwojennej, czy przez KGBistów”.\nIstnienie polskiego szkolnictwa w miejscowościach zamieszkanych w większości przez Polaków już w 1989 r. traktowano w kategoriach dyskryminacji miejscowych Litwinów.Od roku 1989 r. próbowano także propagować ideę etnicznej grupy „Viczów”. Fakt licznego występowania w nazwiskach litewskich Polaków końcówki –icz, stał się podstawą do formułowania przybranej w pseudonaukowe szaty teorii o ich odrębności etnicznej, co nie przeszkadzało jej zwolennikom, którzy w 1990 r. wydawali w 10-tysięcznym nakładzie pismo „Fschodnia Litva”, twierdzić, że „Viczowie” to spolonizowana część narodu litewskiego.Wszystko to nakładało się na wieloletnie praktyki dyskryminacji rejonów zamieszkanych przez Polaków. Były one najsłabiej doinwestowane, z najsłabiej rozwiniętą infrastrukturą, także infrastrukturą ochrony zdrowia i kulturalną. Anicet Brodawski wskazywał przy tym, że wśród kadry kierowniczej administracji rejonu wileńskiego Litwini stanowili w drugiej połowie lat 80 XX w. 62% urzędników (przy czym stanowili 15,7% mieszkańców rejonu), Polacy tylko 19% (i aż 67,9% mieszkańców), Rosjanie 15% (8,8% mieszkańców).\nPoczątek dyskryminacji językowej\nPodstawową jednak przyczyną dążenia Polaków Wileńszczyzny do autonomii był fakt, że Litwini rozpoczęli konstruowanie systemu instytucjonalnej dyskryminacji mniejszości narodowych jeszcze zanim wybili się na niepodległość. Systemu, który zresztą funkcjonuje do dziś. Chodzi o monopol języka litewskiego jako jedynego publicznego języka republiki.\nKoncepcje takie pojawiły się w szeregach Sajudisu natychmiast po jego powstaniu. Pod ich wpływem Prezydium Rady Najwyższej LSSR dnia 6 października 1988 r. podjęło uchwałę o nadaniu językowi litewskiemu statusu państwowego. 18 listopada Rada Najwyższa dokonał zamiany zapisu w konstytucji republiki określając litewski jako jedyny język urzędowy. Ostatecznie kwestię te skonkretyzował i ustalił Dekret Prezydium Rady Najwyższej Litewskiej SSR „O używaniu języka państwowego Litewskiej SRR” z 25 stycznia 1989 r.Dekret stanowił, że język litewski ma „być używany w działalności organów państwowych i społecznych, w sferze oświaty ludowej, kultury, nauki, produkcji, usług, łączności i w innych dziedzinach życia społecznego, we wszystkich przedsiębiorstwach, instytucjach, i organizacjach Litewskiej SRR”.Wyłącznie w języku litewskim miały być wykonywane stemple, pieczęcie, urzędowe tablice, ale także szyldy handlowe, topograficzne, występujące w transporcie. Po litewsku miały się także odbywać wszystkie imprezy masowe i zebrania plenarne z ewentualnym zapewnieniem tłumaczenia dla „nie władających nim osób”. Rosyjski miał być używany dodatkowo w korespondencji z centralnymi organami ZSRR. Językiem litewskim mieli posługiwać się „kierownicy naczelnych organów władzy państwowej i zarządzania LSRR, ministerstw, resortów, Rad Deputowanych Ludowych i ich komitetów wykonawczych, organizacji społecznych, przedsiębiorstw, instytucji i innych organizacji republiki”.Dodatkowo zarządzeniem Prezydium Rady Najwyższej z 6 lipca 1989 r. doprecyzowano do piastowania jakich stanowisk niezbędna jest biegła znajomość języka litewskiego. Rozciągnięto nim ten obowiązek nawet na magazynierów, robotniczych brygadzistów czy kołchozowych zootechników.\nOznaczało to momentalną deklasację Polaków, którzy przez lata funkcjonowali w przestrzeni języka ojczystego bądź rosyjskiego. Język polski został zepchnięty tylko do wewnętrznego życia organizacji społecznych, zaś nawet w dowolnym punkcie usługowym, jego użycie zależało od uznania usługodawcy. Co ważne, język litewski miał się stać obowiązującym tak w organach samorządu (ostatni, dziesiąty artykuł dekretu dodatkowo obciążał rady samorządów i ich komitety wykonawcze realizacją jego postanowień) jak i w wówczas jeszcze państwowych przedsiębiorstwach, w sytuacji gdy kadrę kierowniczą stanowili w nich głównie obywatele innych narodowości. Dekrety językowe potwierdziły wszystkie obawy ludności polskiej i innych mniejszości narodowych. W programie telewizyjnym Przełomiec o tym kontekście nie ma ani słowa, być może dlatego, że trudniej byłoby sugerować roszczeniowość czy agenturalność polskich autonomistów.\nProgram próbuje stygmatyzować Polaków Wileńszczyzny przez fakt, że w swoich działaniach powoływali się na hasła i koncepcje formułowane przez ówczesnego przywódcę ZSRR Michaiła Gorbaczowa. Zapomina jednak dodać, że w 1989 r. dotyczyło to w równym stopniu litewskiego ruchu niepodległościowego. Dość wspomnieć, że pełna nazwa Sajudisu powołanego latem 1988 r. brzmiała pierwotnie Litewski Ruch na Rzecz Pieriestrojki, a jego działacze bynajmniej nie od razu wywiesili hasło pełnej niepodległości republiki, próbując wpisywać się początkowo w program decentralizacji ZSRR, pluralizmu politycznego, zniesienia cenzury i wyłączności języka litewskiego jako urzędowego. Na sztandary wzięli właśnie gorbaczowowski program „przebudowy” i „jawności” (głasnosti). Dość wspomnieć zresztą, że znaczną część członków Sajudisu w 1989 r. stanowili członkowie Komunistycznej Partii Litwy, do grudnia 1989 r stanowiącej integralną część Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. W programie próbuje się także w ramach zarzutu przeciw Polakom stawiać fakt, że ich reprezentanci Jan Ciechanowicz i Anicet Brodawski byli parlamentarzystami Zjazdu Deputowanych Ludowych ZSRR. Dodajmy, że w stosunkowo demokratycznych, jak na standardy państwa sowieckiego, wyborach wiosną 1989 r. do moskiewskiego parlamentu dostał się także lider Sajudisu Vytautas Landbsergis. Nota bene wskutek interwencji I sekretarza KC Komunistycznej Partii Litwy Algirdasa Brazauskasa w Moskwie, w czasie pierwszej sesji radzieckiego parlamentu w czerwcu 1989 r. Ciechanowicza nie dopuszczono do głosu na trybunie zjazdu.Zresztą nawet w programie Przełomiec Okińczyc przytacza fakt, że on sam wraz z Landsbergisem, brał udział w negocjacjach z Gorbaczowem.\nWarto zaznaczyć przy tym, że ukazywanie Ciechanowicza jako lidera ruchu autonomicznego nie odpowiada rzeczywistości. Nie był on członkiem Rady Koordynacyjnej, ani nie brał udziału w organizacji zjazdów deputowanych Wileńszczyzny. Od 1990 r. pozostawał na uboczu Związku Polaków. Według wspomnień Jana Sienkiewicza prowadził właściwie jednoosobową działalność polityczną i publicystyczną. Warto jednak, przytaczając radykalne poglądy tego działacza, przypomnieć jego historię. Ciechanowicz był pod koniec lat 80 XX wieku czołowym przedstawicielem nowej polskiej inteligencji Wileńszczyzny, błyskotliwym publicystą, w 1988 r. jednym z inicjatorów powstania Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego Polaków na Litwie, który rok później przekształci się w ZPL. Po jednym z jego wystąpień na forum polskiej organizacji społecznej w listopadzie 1988 r., w którym dowodził autochtonicznego i wielowiekowego charakteru zaludnienia Wileńszczyzny przez Polaków, doszło do agresywnej nagonki przeciw osobie Ciechanowicza. Jego wystąpienie określono jako „antylitewskie” i „antypaństwowe”.Ataki prasowe ukazały się zarówno w organizacyjnym biuletynie Sajudisu jak i tytułach związanych z KPL. Ciechanowicz został potępiony przez uchwałę organizacji Sajudisu na Wileńskim Instytucie Pedagogicznym gdzie pracował, ale też przez tamtejszą komórkę partyjną i w końcu pozbawiony funkcji dziekana Wydziału Języka i Literatury Polskiej i prorektora, w marcu roku 1989. Sprawą zajmował się nawet wydział Komitetu Centralnego partii komunistycznej.Zaznaczmy – wszystko to działo się na przełomie 1988 i 1989 r. Gdy zna się ów kontekst łatwo zrozumieć tak daleki dystans Ciechanowicza wobec litewskiego ruchu niepodległościowego.\nAutonomia w ramach Litwy\nTo właśnie w tym kontekście należy ukazać wstrzymanie się sześciu polskich deputowanych litewskiej Rady Najwyższej w głosowaniu nad Aktem Przywrócenia Państwa Litewskiego. Ci politycy przyjęli całkowicie zrozumiałą z punktu widzenia Polaka postawę lojalności wobec własnej tożsamości narodowej i własnej narodowej wspólnoty w zmieniających się gwałtownie w niewiadomym kierunku uwarunkowaniach geopolitycznych. Nie sprzeciwili się secesji Litwy z ZSRR, ale też nie zamierzali bezwarunkowo podążać „z tyłu na kolanach” – jak ujął to czołowy autonomista Stanisław Pieszko – za Litwinami. Ani wówczas, ani dziś litewskie elity polityczne nie zaproponowały Polakom Wileńszczyzny nic poza obrażaniem ich narodowej godności, odmową realizacji podstawowych praw, deklasacją, wszechstronną dyskryminacją. Pozostaje tylko żałować, że za sprawą polityków o podejściu przejawianym przez redaktor Przełomiec, równie bezwarunkowo litewskie dążenia poparli rządzący wówczas Rzeczpospolitą polscy politycy, miast obwarować uznanie niepodległości Litwy postulatem instytucjonalnego zabezpieczenia elementarnych praw zamieszkujących ją Polaków. Poparcie dla autonomii było w tej sytuacji oczywistym, narzucającym się rozwiązaniem. Nota bene podjęcie takiej polityki przez Warszawę ostatecznie zabezpieczałoby przez możliwością rozgrywania tej kwestii przez Moskwę. Arbitraż tej ostatniej polscy autonomiści na Litwie i tak odrzucili.\nPadające w programie Przełomiec sformułowanie, że polscy autonomiści chcieli powołać „autonomiczną republikę w granicach Związku Radzieckiego” jest również nieprawdziwe. Pani redaktor jechała aż do Ejszyszek, a zabrakło jej chęci by zapoznać się z uchwałami trzeciego z kolei zjazdu deputowanych Wileńszczyzny jaki odbył się tam 6 października 1990 r. Wzięło w nim udział 209 delegatów z rejonu wileńskiego i solecznickiego, ale też zamieszkanych przez Polaków gmin rejonu trockiego, święciańskiego i szyrwinckiego, prawdopodobnie także z Nowej Wilejki. Był to więc ruch w pełni reprezentatywny dla polskiej społeczności. W czasie dyskusji jeden z komunistów zgłosił projekt „Deklaracji Autonomicznego Polskiego Wileńskiego Kraju ze Statusem Republiki” jako „subiektu ZSRR”. Głosowało za nią jedynie 17 z 209 obecnych delegatów.Przytłaczająca większość delegatów pod wpływem Pieszki i Brodawskiego poparła „Uchwałę o utworzeniu Polskiego Narodowościowo-Terytorialnego Kraju w składzie Litwy”.\nRównie zaskakujący jest krytyczny ton programu Przełomiec wobec decyzji ostatniego zjazdu polskich autonomistów jaki odbył się 22 maja 1991 r. w Mościszkach. Cytuje się Statut, a więc ustawę zasadniczą potwierdzonego wówczas Polskiego Kraju Narodowo-Terytorialnego. Zakładał, on że stanie się równoprawną jednostką w ramach Republiki Litewskiej jako federacji. Jego mieszkańcy mieli mięć prawo do posiadania innych, niż tylko litewskie, obywatelstwa. Trzeba jednak brać na to poprawkę, gdyż zapisy Statutu PKN-T są cytowane za pismem „Ojczyzna”, redagowanym wówczas przez Ciechanowicza. Jak do tej pory żaden z badaczy naukowych nie dotarł do oryginalnych dokumentów, w tym Statutu Polskiego Kraju Narodowo-Terytorialnego, dlatego też trudno jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie jaki miał być jego ustrój administracyjny i jego osadzenie w ustroju Litwy. Trudno jednak zrozumieć, dlaczego jakikolwiek Polak miałby krytykować tak daleko posunięte instytucjonalne zabezpieczenie egzystencji naszych rodaków, jak i pełną autonomię terytorialną, czy też możliwość posiadania przez mieszkańców Wileńszczyzny obywatelstwa Polski, które im się po prostu należy. Wprost przeciwnie, biorąc za punkt wyjścia interes narodowy, należałoby się spodziewać, że polscy politycy w czasach przełomu dołożą wszelkich starań, aby takie właśnie postulaty zrealizować. Niestety, ówczesne warszawskie elity stwierdziły, że naszym interesem narodowym jest wyłącznie dobro Litwinów. Nie mieściło się w ich politycznym widnokręgu, że terytorium ówczesnej Litwy zamieszkiwali nie tylko etniczni Litwini, że Polacy na jej terytorium mają swoje specyficzne potrzeby egzystencjalne, już wówczas naruszane zresztą przez Litwinów.\nInna sprawa, że zjazd w Mościszkach usiłował wyegzekwować uchwałę litewskiego parlamentu. Po radzieckiej krwawej pacyfikacji w Wilnie z 13 stycznia 1991 r, już 29 stycznia litewski parlament po raz pierwszy wykonał jakikolwiek gest w stronę polskiej społeczności. Poza korzystnymi zmianami w ustawie o mniejszościach narodowych Rada Najwyższa Republiki Litewskiej zobowiązała rząd republiki do przedstawienia w terminie do 31 maja 1991 r. projektu nowego podziału administracyjnego, uwzględniającego okręg wydzielony specjalnie dla Polaków Wileńszczyzny. Gdy jednak okazało się, że Armia Radziecka nie szykuje się do inwazji na Litwę, jej przywódcom skończyły się zasoby dobrej woli wobec Polaków.Do 22 maja, kiedy odbył się czwarty i ostatni zjazd polskich autonomistów w Mościszkach, litewski parlament nie przedstawił żadnego planu samorządu dla etnicznie polskiej Wileńszczyzny.\n4 września 1991 r. gdy Związek Radziecki faktycznie implodował po porażce puczu Janajewa, litewski parlament z naruszeniem litewskiego prawa rozwiązał rady samorządowe rejonów wileńskiego i solecznickim.Samorząd w zamieszkałych przez Polaków rejonach przywrócony zostanie dopiero wiosną 1993 r. Przez ten czas litewscy rządowi komisarze gorliwie przydzielać będą ziemię z dawnych kołchozów przybyszom z innych części Litwy, co badacz tematu prof. Zbigniew Kurcz nawał „kolonializmem wewnętrznym” praktykowanym przez Litwinów na Wileńszczyźnie przez wiele lat.\nProgram redaktor Przełomiec kończy się wyraźną sugestią występującej w nim Jadwigi Chmielowskiej, że oddolny, społeczny ruch Polaków Wileńszczyzny to to samo co putinowskie „zielone ludziki”, a „Litwini stają się coraz bardziej antypolscy widząc zachowanie Polaków na Litwie” oraz jej wezwaniem pod adresem władz Polski do interwencji… przeciw liderom polskiej społeczności na Wileńszczyźnie. Ta nie mająca pokrycia w rzeczywistości deklaracja, szokuje, bo sugeruje, że nasi rodacy zasługują na swój los, że to wszystko co czynią z nimi Litwini niejako im się należy. Wszystko to w kontekście wypowiedzi lektora i litewskiego wojskowego o możliwym rosyjskim ataku militarnym na rejon Suwałk. W tej właśnie narracji mieści się również podsumowanie redaktor Przełomiec, twierdzącej, że „do rozwiązania polsko-litewskich problemów” nie może dojść „z winy oby stron” i że grozi nam znalezienie się „w rosyjskim łagrze”.\nNarracja jaką Przełomiec formułuje w swoim programie nie ma oczywiście wiele wspólnego z rzeczywistością historyczną. Sama rzeczywistość współczesna daje zdecydowaną odpowiedź narracji Przełomiec i większości wybranych przez nią rozmówców. Obawy Polaków na progu litewskiej rzeczywistości o to, że mogą podlegać dyskryminacji ze strony litewskiego państwa całkowicie się sprawdziły. To polscy autonomiści mieli rację, a nie ich współcześni krytycy w Polsce czy na Litwie. Polacy w scentralizowanym państwie litewskim zostali ograbieni z ziemi przodków, są od ćwierćwiecza symbolicznie okradani ze swoich nazwisk, ich język i kultura są marginalizowane, a celem obecnych usiłowań władz litewskich jest odebranie im oświaty w polskim języku. Władze litewskie z pełną konsekwencją realizują politykę wynarodowienia wspólnoty polskiej. Tymczasem redaktor Maria Przełomiec w programie nadawanym przez polską telewizję publiczną sugeruje, że nasi rodacy zasłużyli sobie na dyskryminację przez to, że przewidując ją, chcieli sobie wypracować instytucjonalny mechanizm obronny. Taka sugestia, że dyskryminowany jest sam winien swojej dyskryminacji, jest po prostu haniebna.\nUbiegłotygodniowy program Przełomiec zawiera tyle fundamentalnych półprawd i całkowitych błędów, że rodzi pytanie czy wynikają one tylko z niedostatków warsztatu czy są świadomą manipulacją, mającą podkopywać w Polsce solidarność narodową i wsparcie dla rodaków na Wileńszczyźnie. Nie jest to wszakże pierwsze wystąpienie tej dziennikarki o takim charakterze. W prowadzonym przez siebie na antenie TVP INFO „Studio Wschód” Przełomiec regularnie krytykuje AWPL w stopniu daleko ostrzejszym niż polityków litewskich. W listopadowym wywiadzie dla, portalu „Znad Wilii”, stanowczo twierdziła, że „Warszawa musi odciąć Tomaszewskiego od pieniędzy”.Dużo bardziej dosadna była w jednej z dyskusji na Facebooku gdy określiła lidera Polaków na Litwie mianem „łobuza”. W innym komentarzu, w dyskusji pod postem użytkownika krytykującego omawiany przeze mnie program, Przełomiec jeszcze raz dobitnie napisała: „Za obecny stan rzeczy odpowiadają obie strony i Litwini i litewscy Polacy. Prawda bywa bolesna”.\nNie pani redaktor. Po pierwsze nie pokazała pani prawdy. Po drugie dążenie do autonomii było świętym i dobrze uzasadnionym prawem Polaków Wileńszczyzny. Kto zaś uważa dążenie do niej za usprawiedliwienie ćwierćwiecza dyskryminacji rodaków i co gorsza upowszechnia w mediach narrację usprawiedliwiającą tę dyskryminację, mija się nie tylko z powołaniem dziennikarza, ale i zwykłą przyzwoitością.\nA. Srebrakowski, Polacy w Litewskiej SRR,Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2001, s. 342-343.\nA. Bobryk, Odrodzenie narodowe Polaków w Republice Litewskiej 1987-1997,Dom Wydawniczy DUET,Toruń 2006, s. 156-157.\nM. Ławryniec, „Proklamować Polski Rejon Narodowy” postanowiła nadzwyczajna sesja Solecznickiej Rejonowej Rady Deputowanych Ludowych,„Czerwony Sztandar” nr 207 (11158), 8 września 1989; J. Sienkiewicz, Nasza racja stanu, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2000, s. 28.\nJ. Podmostko, „Alternatywy nie mieliśmy, innego wyjścia nie było…”, „Czerwony Sztandar”, nr 215 (11166), 17 września 1989.\nA. Bobryk, Odrodzenie narodowe Polaków w Republice Litewskiej 1987-1997,Dom Wydawniczy DUET,Toruń 2006, s. 156.\nK. Kawęcki, Polacy na Wileńszczyźnie 1990-2012, Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych, Warszawa 2013, s. 31.\nK. Buchowski, Polacy w niepodległym państwie litewskim 1918-1940,Instytut Historii Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok 1999, ss.320.\nP. Eberhardt, Przemiany narodowościowe na Litwie,Wydawnictwo Przeglądu Wschodniego,Warszawa 1997, s. 139-140.\nS. Tarasiewicz, „Litwa stoi w obliczu polskiej okupacji” – nowe oblicze litewskiego nacjonalizmu,[online] http://kurierwilenski.lt/2013/04/12/litwa-stoi-w-obliczu-polskiej-okupacji-nowe-oblicze-litewskiego-nacjonalizmu/, dostęp: 15 kwietnia 2016..\nA. Bobryk, op. cit., s. 292.\nH. Wisner, Litwa. Dzieje państwa i narodu, MADA, Warszawa 1999, s. 235.\nS. Pieszko, Niech za hasłami pójdą czyny,wywiad przeprowadził Karol Kaźmierczak. „Myśl.pl”2012, nr 3 (24), s. 61.\nV. Landsbergis, Nasz patriotyzm, ich szowinizm?, rozmowę przeprowadził Mariusz Maszkiewicz, Wydawnictwo Adam Marszałek, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2011, s. 32-35.\nI. Šimelionis, Przedruk z komentarzem. O cota wrzawa,„Czerwony Sztandar”, nr 18 (10969), 21 stycznia 1989.\nA. Bobryk, op. cit., s. 451.\nA, Borbyk, Odrodzenie…, s. 155.\nA. Srebrakowski, Polacy…,ss. 340-342.\nA. Bobryk, op. cit., s. 156.\nA. Bobryk, Odrodzenie…, s 210.\nJ. Sienkiewicz, Historia dokumentalna pewnej nagonki, „Czerwony Sztandar”, nr 69 (11020), 23 marca 1989.\nS. Pieszko, Niech za hasłami…,s. 62.\nUchwała II Zjazdu Deputowanych Rad Samorządów Wileńszczyzny o utworzeniu Polskiego Narodowościowo-Terytorialnego Kraju w składzie Litwy, „Kurier Wileński”, nr 212 (11463), 11 października 1990.\nUchwała Rady Najwyższej Republiki Litewskiej o zmianie Ustawy Republiki Litewskiej o Mniejszościach Narodowych, „Kurier Wileński”, nr 20, (11537), 31 stycznia 1991.\nZ. Kurcz, Polacy na Wileńszczyźnie, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2005, s.141.\nIbidem, s. 50-59.\nhttps://kresy.pl/wp-content/uploads/2017/02/3f9caca3df42effdd7412aa8cc37210c..jpg 768 1366 Karol Kaźmierczak https://kresy.pl/wp-content/uploads/2017/03/kresy_logo_header_vector_full.svg Karol Kaźmierczak2016-04-16 14:34:512017-04-06 16:39:51Jak Maria Przełomiec zmanipulowała historię polskiej autonomii na Wileńszczyźnie\nOj coś za dużo w naszym kraju renegatów,działających na korzyść obcych a nie Polaków.I coś dużo z nich ma koneksje z „patriotycznym”PiS lub ich telewizją TVP Polonia podlega Kurskiemu.To jest jej kolejna wpadka,poprzednia dotyczyła Rosji.Ma „plecy”,podobnie jak Romaszewska-obie powinny wyleciec na zbity pysk,a maja sie dobrze.Nadal obowiązuje BMW.\n16 kwietnia 2016 20:49\nI dla przypomnienia,ona dostała medal od prezydent litwy Grzybowskiej,tak jak Sakiewicz od upaińskiej bezpieki.To tez ciekawe.\n16 kwietnia 2016 20:57\nI od razu widać kto na czyją korzyść działa.\n19 kwietnia 2016 07:24\nDziałania tej baby wpisują się w całość postępowania zmierzającego do zniszczenia Państwowości Polskiej\n16 kwietnia 2016 21:13\nPani Przełomiec – nie pierwszy już raz – jest podobna retoryką do Romaszewskiej-Guzy. Obydwie pojmują Polską Rację Stanu w sposób co najmniej wypaczony. Redaktor „Studia Wschód” jest co istotne odznaczona medalem przez panią prezydent Litwy – bynajmniej nie za ujmowanie się za tamtejszymi naszymi rodakami. Jednak w moim rankingu nie jest jest ona liderką. Zdetronizował ją niejaki red. Sakiewicz otrzymując – jak sam przyznaje – „swoje jedyne odznaczenie” od SBU z rąk wiceszefa tzw. „samoobrony majdanu”. Wyjątkowość stanowi fakt, że jest to … „jedyny w historii Polski wypadek, że polscy dziennikarze zostali odznaczeni przez służby specjalne obcego państwa”!\n16 kwietnia 2016 23:26\nPamiętam, gdzieś tak w sierpniu 1990r. w TVP pokazywały się różne twarze z plakietkami Solidarności w klapie marynarki i surowo upominały Polaków litewskich, by nie utrudniały Litwinom, by nic nie robili. Zarówno ja jak i znajomi nie rozumieliśmy o co to chodzi, bo prasa, a wtedy czytało się Wyborczą, pisała wyłącznie w kontekście walki Litwinów z Rosjanami, a o naszych rodakach na Litwie panowała cisza. Dopiero parę lat po tych wydarzeniach spotkałem informację o szykanowaniu Polaków na Litwie i zrozumiałem o co chodziło. Nasi rodacy na Litwie przechodzili represje ze strony litewskiej już przed wojną, wiedzieli co ich będzie czekać po uzyskaniu niepodległości przez Litwinów i próbowali się zabezpieczyć za pomocą autonomii, ale ze strony solidaruchów nile było chęci i ani ochoty by im pomóc.\n16 kwietnia 2016 23:49\nZ serii zwykłe rusofoby, którym dawno rozum odebrało, te ichne wieczne brednie na rzecz moskwy są poprostu smieszne i jakieś chore.\n17 kwietnia 2016 07:51\nAktualnie bardzo opłacalne jest być kolaborantem, bo są korzyści materialne i póki co bezkarność!\n17 kwietnia 2016 10:04\nJak widać, PiS tak samo jak PO opluwa i olewa Polaków na Litwie i Ukrainie. Te partie niczym się od siebie nie różnią.\n17 kwietnia 2016 11:08\nCzyli nadal działa reguła „starszych i mądrzejszych”, by tak zmieniać, aby nic się nie zmieniło. Jdynie im przeszkadza, że Polscy się obudzili i znów zrobił się najgłośniejszy barak rozrabiaków w całym „obozie” socjalizmu. Przeszkadza im trochę, że aktualny wiatr historii zawiewa z powrotem antypolskie plwociny wprost na oblicza tych, którzy chcieli podjudzać. A wystawili już takie persony, że nawet nazwisk nie zmieniały. Mimo tych niedogodności w realizacji planu „mędrców”, to oni realnie całą nadzieję upatrują w tym, że obecna władza po cichu (oczywiście, że po cichu, bo wyznawcy zła nigdy nie mówią prawdy) wtłoczy Polakom przynajmniej multi-kulti ze Wschodu (już był dał głos wystawiony na placówkę d***kratyczny „wybraniec” pracodawców, który mówił o konieczności przyjęcia do pracy 5 mln ludzi ze Wschodu). Wyznawcy zła, tak czy inaczej będą chcieli postawić na swoim i jeśli założyli, że doprowadzą do wojny, to nie będzie się stawał okoniem jeden czy drugi naród.\n18 kwietnia 2016 09:37\nUjawnione pismo Schetyny ,jako ministra MSZ do Ambasadora USA świadczy o tym ,że Rzad PO PSL realizował politykę „nadmiernej życzliwości” wobec Ukrainy i Litwy pod naciskiem USA.\nBieg wydarzeń może być bardzo ciekawy.\n17 kwietnia 2016 12:26\njak jest po hebrajsku PRZEŁOMIEC czyż nie SHITMANN ?\n17 kwietnia 2016 18:59\nŚwietny artykuł, bardzo dobrze uzupełnił moje braki w wiedzy na ten temat.\n18 kwietnia 2016 02:31\nTu oczywiście nie ma żadnego przypadku. To jest celowe dezinformowanie, historyczne kłamstwa, bezpodstawne oskarżanie wilniuków – po to by bronić bestialstwa władz litewskich, które buldożerowo niszczą polskość na Wileńszczyźnie. W mediach, bezkarnie i swobodnie,te szkaradne czyny popełniają Przełomiec, Romaszewska-Guzy czy Sakiewicz. W sejmie podstępną krecią robotę odwala Dworczyk. Pseudo fachowym doradcą jest Żurawski – Gajewski. Wszyscy oni przyczynili się do rozbicia polskich środowisk na Białorusi i Ukrainie. Dlatego teraz pozostał im ostatni front, czyli Polacy na Litwie, którzy ciągle są zjednoczeni i zorganizowani w swoich demokratycznych, masowych organizacjach ZPL i AWPL. Dla naszych internacjonalistów, giedroyciowców, takich jak Przełomiec, to jest sytuacja nie do przyjęcia i dlatego prowadzą takie brudne, wręcz chamskie gierki.\n19 kwietnia 2016 15:41\nJuż sam dobór gości przez Przełomiec był spektakularny, z głównym polakożercom Landsbergisem i Okińczycem, o którym coraz głośniej, że wyciąga dotacje z Polski na swoje prywatne media, które szerzą litewską propagandę, atakują polskich działaczy społecznych i politycznych, a za to lansują litewskich polityków głównie liberałów – tych od mera który degraduje i zamyka polskie szkoły w Wilnie. Zresztą jak powiedziała sama Przełomiec, Landsbergis to jej przyjaciel, więc wszystko jasne w temacie.\n19 kwietnia 2016 21:34\nPrzełomiec – manipulatorka, propagandystka, kłamca. Bezwstydna i bezrefleksyjna. Szkodząca polskim sprawom. Wstyd że ktoś tak nieetyczny jest dziennikarzem w polskich mediach publicznych.\n25 kwietnia 2016 17:18\nTrzecia gospodarka świata Jacek Hoga (Ad Arma) dla Kresów.pl: Polacy nie dorośli do posiadania...


Przedawkowanie kwasu foliowego może prowadzić do autyzmu! - Artykuł - Familie.pl\nPrzedawkowanie kwasu foliowego może prowadzić do autyzmu! - Artykuł\nArtykuły » Trymestr I » Przedawkowanie kwasu foliowego może prowadzić do autyzmu!\nOpublikowany przez: monika.g 2016-05-12 16:06:14\nKobiety w ciąży, które biorą za dużo kwasu foliowego i witaminy B12 zagrożone są urodzeniem dziecka z wadami rozwojowymi, a nawet z autyzmem.\nAutor zdjęcia/źródło: flickr.com/ Jerry Lai\nWedług najnowszych badań jakie podaje Johns Hopkins University zażywanie zbyt dużej ilości suplementów zawierających kwas foliowy i witaminę B12 podwaja szanse na urodzenie dziecka z wadami rozwoju, w tym autyzmem. Już samo przedawkowanie jednego z tych składników zwiększa ryzyko urodzenia dziecka z wadami. Natomiast zbyt duży poziom równocześnie kwasu foliowego i witaminy B12 może spowodować autyzm u dziecka.\nKobietom planującym ciążę oraz w pierwszych miesiącach po zajściu w ciążę zaleca się przyjmowanie kwasu foliowego w postaci suplementu diety. Ma on za zadanie zredukowanie ryzyka wad wrodzonych takich jak rozszczep kręgosłupa czy wady cewy nerwowej.\nNajnowsze badania przeprowadzone na kobietach w Stanach Zjednoczonych, którym po porodzie zbadano krew wykazały u co dziesiątej z nich dużo wyższy poziom kwasu foliowego niż zalecany. Również podwyższony poziom witaminy B12 jest niebezpieczny, a gdy oba składniki są podwyższone stwarza to bardzo duże ryzyko autyzmu u dziecka.\nCzęsto zdarza się, że przyszłe matki biorąc kwas foliowy oraz witaminę B12 w suplementach przedawkowują je. Biorą różne suplementy, które już zawierają te pierwiastki, a dodatkowo również sam kwas foliowy w tabletkach. Poza tym również w codziennej diecie znajduje się naturalnie występujący w pożywieniu kwas foliowy i witamina B12. Paradoksalnie nadmiar również grozi wadami płodu, którym suplementacja ma za zadanie zapobiegać. Chodzi więc o dostosowanie najlepszej, optymalnej dawki tych pierwiastków w diecie kobiety ciężarnej.\nBrałyście kwas foliowy planując ciążę i w czasie pierwszych miesięcy ciąży? Jakie jeszcze witaminy przyjmowałyście w suplementach? Sprawdzałyście ich poziom w trakcie ciąży?\n94.246.*.* 2016.11.30 11:23\nPisząc takie artukuły trzeba podawać źródła badań. Tu są badania, które sugerują wręcz odwrotne wnioski: News from UC Davis Health System, 13 czerwca 2012 r. The American Journal of Clinical Nutrition, 30 maja 2012 r. (on-line)\n213.241.*.* 2016.10.09 12:11\nDlatego ja przez calutką ciążę brałam tylko folik, żadnych innych suplementów nie łykałam.\n213.241.*.* 2016.09.22 23:16\nNie słyszłąam nigdy o tym, folik brałam podczas dwóch ciąż i długo przed i dzieci zdrowiutkie się urodziły :)


Praca jako opiekunka w Niemczech - Albia\n2015-11-13|Kategoria: Wytwórczość / Opieka\nW dzisiejszych czasach czasami trudno jest znaleźć pracę, w której moglibyśmy się spełniać zawodowo. Dobrą pracę możemy dostać również w Niemczech. Opiekunka, praca, Niemcy, to praca idealna dla osób, które potrafią i lubią się zajmować innymi osobami. Jest to praca w oparciu o legalne zatrudnienie, a dzięki temu mamy też terminowe wypłaty pensji. Wynagrodzenie jest atrakcyjne, a do tego mamy opiekę koordynatorów. Praca jest bezpieczna, ponieważ pracodawca jest rzetelny i sprawdzony. Opiekunka, praca, Niemcy, ta może być przez nas podjęta w każdej chwili. Opiekunka osób starszych to praca, która wymaga od nas zaangażowania i dobrego podejścia do osób starszych.\nSABIX jest to bardzo znana, ceniona oraz renomowana firma, która zajmuje się organizacją różnego rodzaju szkoleń oraz kursów. W ofercie szkoleniowej tego właśnie przedsiębiorstwa znajdziemy różnego rodzaju szkolenia takie jak na przykład szkolenia bhp, czy też szkolenia z pierwszej pomocy. To właśnie sz...


Wczoraj i dziś...: Marymonckie widoczki z lat 30/40 XX w.\nMarymonckie widoczki z lat 30/40 XX w.\nBudynek Ochotniczej Straży Pożarnej przy Słowackiego po zniszczeniach wojennych i w 2011.\nNie muszę chyba tłumaczyć dociekliwym, czemu zdjęcie wykonałem z innej strony niż oryginał. Widać chyba po prawej stronie nowej fotki, z 2011. Czarno-białe zdjęcie pochodzi sprzed wojny. Szkoła przy Kolektorskiej i syrenka, która utonęła w morzu styropianu...\nArchiwalne fotografie pochodzą z książek "Zoliborz 44" (Kolektorska) oraz "Poznaj Warszawę - Żoliborz" (vide: źródła).\nI am I 12 listopada 2011 09:53\nRewelacyjna (była) ta szkoła przy Kolektorskiej.\nyorryk 12 listopada 2011 20:55\nPatrząc na budynek WOSP człowiek żałuje że to nie ZOMO było przeciwnikiem powstańców.\nH_Piotr 13 listopada 2011 00:53\nMoże jestem ślepy, ale nie widzę na gmachu szkoły morza styropianu. Widzę tylko now(sz)y, różow(sz)y tynk. Ale pozbędziemy się go 14 lutego w dzień walę tynek.\nMarcin 13 listopada 2011 07:57\nFaktycznie, może to i tynk, bo za cienki. Ale raz że wygląda obleśnie, dwa że zakleili syrenkę.\nVojtek 13 listopada 2011 13:03\nMnie się bardzo podobają fotki odnośnie Marymontu:) Pamiętam stary Marymont. Marymont Marka Hłaski. Proletariacki.....ceglasto-drewniany. Przez tai Marymont jechaliśmy nad Wisłę po piasek do piaskownicy. Woźnica mieszkał właśnie na Marymoncie. Wtedy to był dla mnie koniec świata:)\nPozdrawiam i zapraszam do mnie na wojnę polsko niemiecko polską\nSebik 13 listopada 2011 14:25\nNiektórym proponuję poprosić lekarza o przepisanie dwa razy większej dawki rispoleptu.\nA wypowiadając się w temacie Merry Mount to komu ta syrenka przeszkadzała? Chcieli otynkować - proszszszsz. Ale syrenkę można było na tym tynku namalować raz jeszcze?\nAnonimowy 21 marca 2012 21:40\nPałacyk Marii Kazimiery i kosciół na Gdańskiej to dwa różne miejsca i dwa różne budynki.\nMarcin 21 marca 2012 22:56\nPietiawie 21 kwietnia 2012 23:08\nWitam! Tak na moje oko to jest pałacyk Grossego a nie Marie Mont. Z pałacyku Sobieskiej został taki barak, który przed przebudową na kościół w 1924 wyglądał tak: http://img59.imageshack.us/img59/2135/mariem1916.jpg\nA pałacyk i kościół to na pewno to samo, to znaczy w pewnej części, ale kościół zawiera sporo substancji dawnego pałacyku. Przy przebudowie w 1959 wyciągano ze ścian dokładnie takie same cegły z jakich zbudowano Wilanów.\nAnonimowy 9 sierpnia 2012 08:55\nBzdura, bzdura, bzdura... Na zdjęciu jest kościół na górce przy Gdańskiej, a nad nim tzw. "pałacyk" który stał przy Marii Kazimiery niedaleko Potockiej. Te dwa budynki nie mają ze sobą nic wspólnego!!!\nMarcin 9 sierpnia 2012 20:09\nAha, czyli widzę że w książce był błąd w podpisie. W takim razie usuwam parę, co by nie mnożyć pomyłek i ataków egzaltacji.\n▼ lis 2011 (30)\nStare i Nowe Miasto przed II wojną światową\nŚródmieście i Wola znikające\nŚródmieście ubiegłego wieku\nStare Miasto przed wojną, w trakcie i po niej\nStare Miasto i Krakowskie Przedmieście przed I i I...\nOrdynacka i Warecka 1948 - 2011\nNowy Świat w 1948: Odbudowa III. Pałac Kossakowski...\nGTWB XLIX - "Anioły i demony"\nNowy Świat w 1948: Odbudowa II\nNowy Świat w 1948: Odbudowa\nMiędzy Bankowym i Teatralnym\nKrakowskie Przedmieście lat temu ...dziesiąt.\nEmpik przy Nowym Świecie - przed urodzeniem i po\nNowe Miasto którego nie ma\nWarszawskie place 36 lat temu i dziś (& bonus)\nDworzec się robi\nLata 40/50/60... i 2011.\nLeszno i okolice przed wojną\nPlac Grunwaldzki i okolice 1970-2011\nWola przedwojenna (i co z niej zostało)\nKrakowskie Przedmieście i Kozia 1953-2011\nUlica Ossolińskich przed 1939 i w 2011\nPlace warszawskie przed wojną i w 2011\nTam i tu w 1952 i 2011\nMarszałkowskiej przedwojennej widoczków parę


Tempeh + tofu + makaron soba = azjatycki bowl. - BLIMSIEN\nTempeh + tofu + makaron soba = azjatycki bowl.\nTempeh to zwarty i aromatyczny blok fermentowanej soi o lekko orzechowym smaku. Polecam wybierać marynowany. Sama przez lata podchodziłam do niego z rezerwą, a wszystko to przez próby zrobienia tempeh od zera w domu. Zdecydowanie łatwiej jest go po prostu kupić w sklepie ze zdrową żywnością. Ja wykorzystałam go do zmontowania miski gdzie słodycz sosu i gryczanego makaronu łączy się z pikantnym i orzeźwiającym ogórkiem i szczypiorkiem.\nTak wygląda kostka marynowanego tempeh.\nProdukcja tempeh jest prosta, ale sam proces fermentacji zachodzi długo i powinien przebiegać w stałej temperaturze (typu doba w 40 stopniach w piekarniku). Wystarczy różnica temperatur i proces nadal się uda, ale kostka soi zaczyna wyglądać jak ser pleśniowy, a to za sprawą fermentacji. Ta część była dla mnie nie do przejścia i choć mój domowy tempeh był całkiem ok, nie byłam w stanie go jeść ani kupować przez wiele lat. Sam proces i mało apetyczny efekt był podobny do tego tu (klik). A jednak nie warto pomijać tempeh. Jest nie tylko pyszny, ale też świetnie sprawdza się jako podróbka bekonu, element szaszłyków lub właśnie bowli. W moim przepisie występuje razem z tofu, żeby była różnica w strukturze i miękkości. Jeśli miałabym radzić – jeśli wybierasz pomiędzy tofu a tempeh, wybierz tempeh! Jeśli nie masz go gdzie kupić, samo tofu w ilości 1 kostki też będzie zupełnie wystarczające.\nAZJATYCKI BOWL Z TEMEPH I TOFU\n1 kostka tempeh marynowanego\nok. 1 łyżki stołowej startego świeżego imbiru\n1 czerwona ostra papryczka (ja używam takiej niezbyt ostrej, da się ją ugryźć na surowo i nie umrzeć, jest mniej więcej długości mojego wskazującego palca)\n1/4 filiżanki sosu sojowego (u mnie Kikkoman)\n1/4 oleju roślinnego do smażenia\n3 łyżki pasty tahini (zmielony na masło sezam)\ndo przybrania: prażony sezam i czarny sezam\nUmyj ogórka, ale nie obieraj ze skórki. Pokrój cieniutko na plasterki lub skorzystaj ze stosownych oczek na tarce. Przełóż do miski i posyp delikatnie solą, tak żeby ogórek puścił sok. Możesz przez chwilę pougniatać plasterki, by sól dokładnie je pokryła.\nKiedy ogórki puszczą wodę, odciśnij je (nawet jeśli trochę się pogniotą). Dodaj starty imbir i 1 łyżkę stołową octu ryżowego. Odstaw, żeby się przegryzło.\nW miseczce wymieszaj aż do jednorodnej konsystencji 4 łyżki octu ryżowego, miód i sos sojowy. Dodaj papryczkę chili pokrojoną w drobne plasterki lub kostkę.\nOdciśnij tofu z nadmiaru wody i pokrój w kostkę. Tempeh pokrój na takie same kawałki.\nRozgrzej olej na głębokiej patelni – najlepiej użyć woka. Kiedy będzie bardzo gorący, wrzuć tofu i obsmażaj, aż lekko się zezłoci. Teraz dodaj tempeh i smaż jeszcze kilka minut. Oba rodzaje kostek powinny mieć spieczoną skórkę. Zabierz je z woka na talerz wyłożony ręcznikiem papierowym i odsącz z nadmiaru tłuszczu.\nWytrzyj woka ręcznikiem papierowym z tłuszczu. Ponownie wrzuć tofu i tempeh, ale tym razem zalej je przygotowanym sosem. Zmniejsz ogień i pozwól, by kawałki pokryły się glazurą – obracaj je co jakiś czas.\nUgotuj makaron soba zgodnie z instrukcją na opakowaniu, ale po odcedzeniu nie przelewaj go zimną wodą. Niech zostanie gorący i posklejany.\nDo patelni z tofu i tempeh dodaj teraz 3 łyżki pasty tahini i pozostałą łyżkę octu ryżowego. Wymieszaj dokładnie. Dorzuć ugotowany makaron i wymieszaj wszystko razem.\nTak wygląda danie na opisanym etapie.\n9. Rozdziel makaron na dwa talerze.\n10. Każdą porcję posyp ogórkami i połową posiekanego pęczka szczypiorku. Posyp prażonym i czarnym sezamem i jedz gorące.\nI mamy to w całości! Jest pyszne. Polecam.\nZastanawiasz się, do czego zużyć pozostały makaron z paczki? Wypróbuj przepis: sałatka na ciepło z makaronem gryczanym. A jeśli korzystasz z przepisów, które tu prezentuję, będzie mi miło, gdy wesprzesz Blimsien na Patronite. To pozwala mi częściej publikować i tworzyć dla Ciebie wartościowe treści. Żeby dowiedzieć się więcej, kliknij poniższy baner:\nKlaudia Jaroszewska 12 miesięcy ago\nNigdy nie próbowałam tempehu, ale jak w końcu gdzieś upoluję, to na pewno spróbuję 🙂\nMożesz też zrobić z samym tofu. Tempeh można kupić w kuchniach świata np, azjatyckich sklepikach a w Warszawie również w sieci Owoce & Warzywa.


Strona główna » Prawo » Praca » Praca » Rozwiązanie umowy » Przejście zakładu pracy na innego pracodawcę\n22 kwietnia 2009, 15:40\nW razie nieuzgodnienia nowych warunków pracy i płacy dotychczasowy stosunek pracy rozwiązuje się z upływem okresu równego okresowi wypowiedzenia.\nW pracy krążą plotki, że mój zakład pracy będzie przeniesiony na innego pracodawcę. Jakie są tego konsekwencje dla pracowników? Czy utrzymamy swoje stanowiska, czy nowy pracodawca może nas dowolnie zwalniać?\nSytuacja pracowników w zakładzie pracy, który przechodzi na innego pracodawcę została uregulowana w kodeksie pracy.\nPrzepisy chronią pracownikiem przed wypowiedzeniem umowy o pracę z powodu zmiany pracodawcy stanowiąc, iż przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę nie może stanowić przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie przez pracodawcę stosunku pracy.\nJeżeli w zakładzie nie działają zakładowe organizacje związkowe, dotychczasowy i nowy pracodawca informują na piśmie swoich pracowników o przewidywanym terminie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę, jego przyczynach, prawnych, ekonomicznych oraz socjalnych skutkach dla pracowników, a także zamierzonych działaniach dotyczących warunków zatrudnienia pracowników, w szczególności warunków pracy i płacy. Informacje te powinny być przekazane co najmniej na 30 dni przed przewidywanym terminem przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę.\nW terminie 2 miesięcy od przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę, pracownik może bez wypowiedzenia, za 7-dniowym uprzedzeniem, rozwiązać stosunek pracy.\nRozwiązanie stosunku pracy w tym trybie powoduje dla pracownika skutki, jak rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę za wypowiedzeniem.\nPowyższe warunki dotyczą zatrudnienia na podstawie umowy o pracę.\nJeśli pracownik świadczył prace na podstawie innej niż umowa o pracę np. na podstawie powołania, wówczas nowy pracodawca ma obowiązek zaproponować nowe warunki pracy i płacy. Pracownik we wskazanym terminie, nie krótszym niż 7 dni, jest zobowiązany złożyć oświadczenie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia proponowanych warunków.\nPodstawa prawna: Art. 23(1) Kodeks pracy


Spotkanie ze św. Mikołajem w Domu Kultury "Lech"\nW dniu 6 grudnia w Domu Kultury "Lech" nasze dzieci miały okazję spotkać się z dostojnym Gościem jakim był św. Mikołaj. Dużo pozytywnych emocji i śpiewu na pewno sprawiły naszym pociechom radość. Serdecznie zapraszamy do obejrzenia zdjęć z tego wydarzenia.\nSkutki orkanu "Grzegorz"\nSkutki Orkanu "GRZEGORZ", który przetoczył się przez Blachownię w niedzielę i poniedziałek 26-27.10.2017. Bóg Zapłać! - firmie z Biedrzychowic Panu Krystianowi Waloszkowi za szybką interwencję w naprawie uszkodzeń.\nZOBACZ ZDJĘCIA Z NAPRAWY USZKODZEŃ PRZEZ ORKAN "GRZEGORZ"\nWizyta sióstr ze Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusa Sacre Coeur\nW dniach 23 - 24 września 2017 odpowiadając na zaproszenie Księdza Proboszcza, gościłyśmy w parafii Piusa X i Marii Goretti w Kędzierzynie Koźlu. W czasie Mszy świętych dzieliłyśmy się doświadczeniem miłości Boga i życia w Zgromadzeniu Najświętszego Serca Jezusa Sacre Coeur.\nProwadziłyśmy też modlitwę w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu, którą ofiarowałyśmy z parafianami w intencji ludzi poszkodowanych w trzęsieniu ziemi w Meksyku i czasie huraganu Puerto Rico oraz w intencji sióstr Sacre Coeur towarzyszących i pomagających im w tym trudnym czasie. Modlitwa medytacji w oparciu o Ewangelię, była zaproszeniem do wpatrywania się w postawy i uczucia Serca Jezusa, która jest naszą codzienną praktyką.\nJesteśmy wdzięczne za życzliwe przyjęcie przez Księży i parafian. Pamiętamy o Was w modlitwie i prosimy o modlitwę w intencji naszego Zgromadzenia.\nPielgrzymka dzieci naszej parafii do Częstochowy\nDnia 23 września 2017r.,odbyła się zaległa pielgrzymka dzieci naszej parafii do Częstochowy. Była to nagroda za pilne uczestnictwo w Mszach Roratnich w ubiegłym roku.\nPunktualnie o godz.8.00 najmłodsi parafianie wraz z opiekunami wyruszyli z modlitwą na ustach,w stronę Jasnej Góry. Po dotarciu na miejsce każdy ze swymi intencjami, pokłonił się Najświętszej Panience uczestnicząc w uroczystej Mszy Świętej.Mimo deszczowej pogody odwiedzaliśmy najważniejsze punkty tego Świętego miejsca-Skarbiec,Arsenał i Muzeum 600-lecia,oraz Bastiony na których znajdują się między innymi :armaty broniące Jasnogórskiej Twierdzy w czasach wrogich najeźdźców oraz pomnik św.Jana Pawła II. Wokół klasztoru rozciąga się Droga Krzyżowa z pięknymi drewnianymi rzeźbami z początku XXw. Na koniec większość zakupiła pamiątki ,które będą przypominać o tym szczególnym miejscu. Napełnieni łaskami oraz błogosławieństwem Matki Bożej szczęśliwie powróciliśmy do swych domów. Mamy nadzieję że to nieostatnia pielgrzymka dla dzieci naszej parafii i ich rodzin.\nNasza parafianka dołączyła do Elżbietanek w Nysie\nW dniu 18 września 2017 r. w Święto św. Stanisława Kostki nasza parafianka Magdalena Półtorak dołączyła do rodziny zakonnej Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety w Nysie. Proszę o modlitwę za postulantkę Magdę, aby z każdym dniem coraz bardziej kochała Jezusa, a przez Niego drugiego człowieka. Niech Duch Święty hojnie darzy ją swymi darami na drodze powołania zakonnego.\nPamiętajmy również w naszych modlitwach o wszystkich powołanych, aby byli autentycznymi świadkami Chrystusa i prośmy o nowe i piękne powołania do służby w Kościele.\nCZYTAJ CAŁY AKT POŚWIĘCENIA NIEPOKALANEMU SERCU MARYI


Martynika i Biała Wyspa. Recenzja – Wydarzenia, imprezy dla dzieci Miastodzieci.pl\nMiastoDzieci.pl > Czytelnia > Recenzje > Martynika i Biała Wyspa.…\n„Martynika i Biała Wyspa” to opowiadanie, w którym autor wykorzystał możliwość podróżowania w czasie i przestrzeni. Dzięki temu zabiegowi dziewczynka dostała się do nieznanej krainy…\nWszystko zaczyna się w dniu dziewiątych urodzin Martyniki. Marzeniem dziewczynki był piesek. To był jedyny prezent, z którego bardzo by się cieszyła. Okazuje się jednak, że rodzice kupili jej psa – zabawkę. Rozczarowana dziewczynka odrzuciła mówiącego szczeniaczka krzycząc, że została oszukana. Wyjaśnienia taty, że to wyjątkowa niespodzianka nie pomogły. Zaskoczeni reakcją Martyniki rodzice postanowili wybrać się z nią do centrum handlowego, by mogła wybrać coś innego na urodziny. Bohaterka, robiąc na złość rodzicom, ukryła się w jednym ze sklepów. Jej zaciekawienie wzbudził samolot. Kiedy wsiadła do środka, wystartował i przeniósł Martynikę na Białą Wyspę. Była to kraina pełna mleka i jego przetworów, a dominującym kolorem jest biel. Po przybyciu na wyspę dziewczynka spotyka Mozzarellę z numerem 1963, napisanym na dłoni, pragnącego uciec za wszelką cenę z białej krainy.\nCo to za kraina? Biała Wyspa to obraz czasów peerelu, czytelny dla rodziców dzięki sposobowi ukazania rzeczywistości: jest tu Biała Służba, przy której należy uważać na słowa, by nie zniknąć w niewiadomych okolicznościach, trzeba mieć różne pozwolenia, także na wypas trawy, nic nie należy robić bez zgody króla Sergiusza. Wspomniano też bary mleczne, kartki na żywność – deputaty serowe, których nie można zgubić, a biała kula może kojarzyć się z Pałacem Kultury i Nauki.\nMając nadzieję na otrzymanie od króla upragnionego żywego pieska Martynika jest zdecydowana pełnić rolę eksponatu…\nDla dorosłych interpretacja sytuacji, zawartych w utworze, nie powinna stanowić problemu, jednak dzieci nie odnajdą same nawiązań do przeszłości, nie odkryją opisu państwa totalitarnego, dlatego dobrze, by tę książkę przeczytały razem z osobą dorosłą, która wyjaśni i wytłumaczy pewną symbolikę ukrytą w pozornie zwyczajnej treści. Bez tej pomocy młodszy czytelnik nie zrozumie właściwie mechanizmów działania wspomnianej krainy.\nKsiążka liczy 88 stron, ma twardą, kolorową oprawę, barwne ilustracje uzupełniają treść historii Martyniki. Myślę, że właśnie ze względu na szatę graficzną dzieci zwróciłyby na nią uwagę.\nNatomiast pomysł autora z odniesieniami do realiów mnie nie przekonał.\nMyślę, że ta pozycja może być interesująca dla rodziców, ale czy dla dzieci?\nTu mam dylemat. Czy warta poznania? To już zależy od upodobań czytelnika.


Subaru\t3.03.2014 13:51\nJakże pozory mylą…\nNa początku historia zdaje się być ciekawa i mieć potencjał, ale z odcinka na odcinek seria się pogrąża.\nAnime o NEET‑ach – już w samym założeniu temat interesujący, ale to, co z nim zrobiono, przypomina „Gosick”, który w porównaniu z tą serią jest bardzo udany.\nDobra sceneria, ale cała reszta beznadziejna, na czele z panią detektyw‑NEET, która od samego początku mnie tylko irytowała. Samo jej zajęcie może i ma jakiś sens, ale to, jak sama o nim opowiada, nadawanie temu wagi, jakby ludzi z grobów wyciągała, jest żałosne. W dodatku ten cichutki głosik i charakter tsundere... Starano się też na siłę ją udziwnić, nadając cechy maniakalnej pijaczki napojów z puszek, trochę hikikomori i pluszako‑fanki. Jako postać jest zwyczajnie kiepska i wkurzająca, a reszta bohaterów przedstawiona jest bardzo po łebkach, więzi między nimi niezbyt wiarygodne, bo za mało o tych ludziach wiemy.\nAle największą wadą tej produkcji jest fabuła i jej detektywistyczne zagadki, którym nadaje się ogromne znaczenie, przedstawia w sposób patetyczny, a tak naprawdę… pierdoły to są, w dodatku czasem tak absurdalne, że aż się chce odcinek wyłączyć. Nuda.\nNa muzykę nawet nie zwróciłem uwagi, zbyt zirytowany całą resztą.\nNiech będzie 4/10.\nBlue_Bell\t11.03.2013 09:07\nNie mozna tego nazwac seria wybitna, ale mimo to ma jakieś swoje plusy. Detektywistyczną serią za bardzo nie jest. Przez to czuć zatracony potencjał. Historia jest w miarę dobra, ale nie na 12 odc. To zbyt mało żeby wydobyć z tej serii coś godnego uwagi.\nMała Alice jest urocza;) no i niektorzy bohaterowie naprawde dobrzy. Kreska miła dla oka a muzyka dla uszu. Slychac w tym geniusz pana Iwasaki Taku <3 twórcy OST do Soul Eater czy Kuroshitsuji. Ogólnie seria warta polecenia chociażby na zimowowiosenne wieczory;) nie jestem nią zniesmaczona ani negatywnie do niej nastawiona.\nmaciek9207\t14.08.2012 14:58\nPomysł na anime dobry, oczywiście gorzej jest z jego realizacją. Po pierwsze, anime jest za krótkie, można by było zrobić z tej serii serial kryminalny, coś w stylu CSI. Były do tego warunki. Osiem pierwszych odcinków wywarło na mnie dobre wrażenie, więc czas było obejrzeć resztę. Ostatnia opowieść kliknij: ukryte o narkotyku Angel Fix tryskała głupotą jak serek kiedy się go rozdepcze. Nie wiadomo czy dramatyzować z głównym bohaterem czy się śmiać. Bardzo słaby finał krótkiej serii. I do tego ten zapychacz który był w pewnym sensie wstępem do tej głupoty. Postacie oczywiście wkurzały, mała, wszystko wiedząca dziewczynka detektyw‑amator (Bóg tylko wie skąd oni wytrzasnęli ten cały sprzęt którego by pozazdrościła polska policja albo dawne SB) co kochała misiaczki oraz tryskający miłością do wszystkich główny bohater. Graficznie anime prezentuje się świetnie, szkoda że z resztą nie jest już tak dobrze. Gdyby nie ten finał sześć, a tak idzie piąteczka.\nMarta001\t26.06.2012 17:37\nMiałam nadzieję, że to będzie świeże i bardzooo dobre anime detektywistyczne. Zamiast tego otrzymałam coś czego nawet przełknąć nie mogłam. Nie ma porównań – Detektyw Conan jest nadal #1.\nNanaka_\t12.04.2012 18:31\nA mi właśnie się podobało. Szukałam czegoś na odstresowanie i znalazłam. Nawet jeśli sprawy do najtrudniejszych nie należą i nawet jeśli czasem działania są dość przewidywalne, albo z drugiej strony kompletnie sprzeczne, to ogląda się dobrze i 12 odcinków mija bardzo szybko. Dodatkowo bardzo polubiłam głównego bohatera za to, że potrafił działać, a nie tylko siedzieć i użalać się nad sobą, co jest plagą dzisiejszych anime. Ogólnie na +, jeśli nie wymaga się zagadek kryminalnych rodem z Sherlocka Holmesa i zawiłej fabuły, tylko nieskomplikowanego anime, na wieczór z herbatą, z ładną grafiką i muzyką stojącą na przyzwoitym poziomie.\nCossette-Chan\t16.07.2012 13:20\nTa.. te 12 odcinków mija tak szybko, że aż z nudów odstawiłam anime na kilka miesięcy i dziś gdy próbuje je dokończyć po obejrzeniu jednego odcinka wczytałam drugi i…. póki co go wczytałam. Myślę, że od rana zdążył się idealnie wczytać. Ale anime jest tak nudne, tak małostkowe. Jest tyle lepszych serii niż TO COŚ.\nmichas\t25.02.2012 20:11\nA ja obejrzałem z przyjemnością :) W sumie nie mam żadnych argumentów na obronę tego twierdzenia…po prostu miło mi się oglądało.\nMaciejka\t7.01.2012 21:52\nSzukałam serii o zagadkach detektywistycznych, więc obejrzałam pięć odcinków Kamisama no Memo‑chou… i tu moje pytanie – gdzie te detektywistyczne zagadki? Chwilami anime jest tak infantylne, że aż żal mi samej siebie, że je oglądam. Fabuła – szału nie ma, postacie – szału znowu nie ma, klimat – jak poprzednio. A dla samej oprawy audiowizualnej czasu marnować mi się nie chce.\nDaerian\t14.11.2011 01:59\nNajwiększym minusem serii jest bez wątpienia fakt, że scenarzysta uznał, że napisze powieść lepiej od jej autora – z tego co słyszałem nowelce wątek Angel Dust był umieszczony na samym początku historii (jeszcze przed wątkiem Meo), a nie pod koniec. Tym samym Ayaka kliknij: ukryte miała znaczną amnezję przez resztę historii i powoli budowała na nowo swoje stosunki z bohaterem, a ten zaczął współpracować z Alice i hodować kręgosłup – co zresztą sporo tłumaczy z późniejszych wydarzeń – np. czemu szef yakuzy uznał go za godnego podzielenia się sake.\nSalva\t15.11.2011 08:46\nCieszę się bo właśnie wyjaśniłeś jeden z bardziej niezrozumiałych dla mnie wątków. Wypicie sake wydawało mi się tak sztuczne i naciągane. Nie miałam pojęcia dlaczego i skąd mu to przyszło do głowy (bohaterowi znaczy), takie trochę od czapy. Z tego wniosek, że należałoby się zabrać za nowelki.\nDaerian\t15.11.2011 17:18\nMiałem dokładnie takie samo zdanie Salva, póki nie odkryłem przestawienia wydarzeń – to w końcu jednak jest znaczny honor, a tu przyznany tak sobie losowemu dzieciakowi…\nKysz\t9.11.2011 16:42\nJedynym powodem, dzięki któremu udało mi się to obejrzeć do końca był fakt, iż odcinki wychodziły co tydzień. Zazwyczaj takie serie porzucam, tutaj jednak chciałam wytrwać, by na własne oczy przekonać się, jakże to badziewie się zakończy, po czym z czystym sumieniem wystawić ocenę 3 (na niższą notę miało zbyt dobrą grafikę i nie najgorsze schematy postaci drugoplanowych). Oglądanie tego to był koszmar. W sumie potem podobało mi się wyłapywanie kolejnych idiotycznych sytuacji, jakie autorzy nam zaserwowali.\nPoza brakiem logiki i jakiejkolwiek inteligencji w rozwiązywaniu kolejnych intryg, największym minusem była oczywiście Alice. Chociaż nie powiem…też chciałabym mieć taką figurę i jakże zdrową cerę, siedząc cały czas w ciemnym pokoju, gapiąc się na monitor i zajadają się niezdrowym żarciem, oczywiście na popitkę mając jakieś tam świństwo z puszki.\nNoriko\t20.09.2011 17:18\nTo anime to jakiś żart.\nPołączenie komedii z ,,zagadkami” To kiepskie połączenie liczyłam na coś bardziej z klimatem kryminału. Głowna bohaterka jak kiepska podróba Ai z Hell girl\nKanivaru\t29.08.2011 02:10\nPierwszy odcinek oglądało się przyjemnie, nawet jeśli zagadka nie była zbyt, ekhm, trudna – można było przymknąć na to oko. Ale kolejne odcinki… brr. Nie wiem czy druga połowa anime coś naprawi, ale spróbujemy.\nGłówna bohaterka jest niesamowicie irytująca. A szkoda, bo na tym traci anime, gdyż większość bohaterów jest ciekawa i miło się śledzi ich poczynania.\nZaskoczyła mnie muzyka, jest świetna i póki co, skupiając się na stronie wizualnej anime, postaram się dotrwać do końca serii. @__@\nChudi X\t9.08.2011 14:01\nZagadki detektywistyczne – przepraszam,jakie zagadki? Ta z pierwszego odcinka była przewidywalna, z odcinka drugiego i trzeciego choć trochę naciągana to nawet nawet, odcinki cztery i pięć to tragedia. Do Tantei Gakuen Q, Detektywa Conana czy Kindaichiego to anime nawet się nie umywa.\nPostaci – Wszystkie na plus, wyłączając z tego Alice, małe i irytujące moe‑loli‑hikimori, która całkowicie nie pasuje do tej produkcji, a tym bardziej na głównego detektywa. Gdyby jej nie było, a w agencji detektywistycznej pracowali sami panowie będący jej pomagierami mogłoby być o wiele lepiej. Yondaime i ta cała jego mafijna rodzinka wydają się nieco wciśnięci na siłę, choć akcje humorystyczne z ich udziałem są fajne.\nAnimacja i muzyka na przyzwoitym poziomie, tutaj akuratnie nie mam nic do zarzucenia.\nOgólnie, po pierwszych pięciu odcinkach daję 5. Poziom pozostałych siedmiu raczej się nie poprawi, więc może to być ocena ostateczna.\nKysz\t9.08.2011 14:25\nRe: Słabe anime\nPrawie, że całkowicie się zgadzam, poza tym przyzwoitym poziomem dla muzyki- powiedziałabym, że jest raczej słaba. Opening w ogóle nie pasuje tutaj klimatycznie jak dla mnie.\nPopieram resztę wypowiedzi, zwłaszcza fragment o Alice- do momentu, w którym się pojawiła anime mi się podobało. Potem było już coraz gorzej. Odcinek 4 to tragedia- nie przedstawiał sobą nic, poza paroma chwytami w stylu ecchi.\nNa razie nie wystawiam żadnej oceny, ale jeśli taki poziom pozostanie do końca, to poleci tutaj 4 ode mnie.\nNataliaKiSS\t20.07.2011 17:52\nPierwszy odcinek ciekawy, choć dłuższy o połowę czasu ale to szczegół.\nWieje mi tu Gosickiem zwłaszcza główna postać małej dziewczynki, która kliknij: ukryte udaje twardą i rozwiązuje różne zagadki, tym bardziej charakterami są bardzo podobne. Tyle, że Alice jest bardziej współczesna.\nGłówny bohater to ym… e.. no jak było mówione „szara myszka” czyli nic ciekawego.\nOgólnie anime póki co na plus. Akcja z uszkodzonym misiem była świetna. Także Yondaime i jego poważne podejście do tej sprawy. ;d\nMuzyczka genialna… zwłaszcza ta w ciągu anime.\nCzajuś\t22.08.2011 23:21\nRe: Interesująco się zapowiada.\nRzeczywiscie dosyć podobne motywy do Gosicka. Cóż, kilka rozwiązań mi się bardzo podoba bo cuś czego nie widziałem jeszcze w tego typu animkach w glownej bandzie kliknij: ukryte zigolak zbierajacy informacje… w oczywisty sposob, grafika jest w porządku, typ kreski który lubie. Kuleja jednak dwie dosyć ważne aspekty w moim odczuciu:\n1. Bohaterowie – niby nic z nimi złego nie jest jednak są schematyczni do bólu ( oprócz jednego ukrytego w spoilerze ;P). Nie da się uciec od schematu? Ano- może i tak, ale warto zawsze dodać jakąś oryginalną ceche charakteru, jakieś śmieszne przyzwyczajenie, cokolwiek.\n2. Zagadki – znów nie są tragiczne, jednak niemiłosiernie proste. Sam będąc słabym w te klocki w większości wypadków wiedziałem czym się skończą.\nDla mnie 8 (z tym, że tak naprawde moja skala zaczyna się od 5‑6 więc dla reszta może traktować to jako '7'). Zobaczymy co dziać się będzie dalej


Acqua Di Parma Colonia Quercia woda kolońska 100 ml | Drogeria w Gandalf.com.pl\nAcqua Di Parma Colonia Quercia woda kolońska 100 ml\nColonia Quercia - opis produktu:\nColonia Quercia to woda kolońska dla mężczyzn od Acqua di Parma. Orientalno-przyprawowa mieszanka wydana w 2016 roku.\nNuta głowy: petitgrain, bergamotka, cytryna, różowy pieprz\nNuta serca: kardamon, geranium, cedr\nNuta bazy: fasolka tonka, geranium, mech dębowy\nNuty zapachowe: Nuta głowy: petitgrain, bergamotka, cytryna, różowy pieprz\nDrogeria inne produkty Acqua Di Parma\nEbano Acqua Di Parma 100ml\nBlu Mediterraneo Fico Di Amalfi Acqua Di Parma 30ml\nColonia Pura Acqua Di Parma 180ml\nPeonia Nobile Woman Acqua Di Parma 100 ml\nColonia Pura Acqua Di Parma 100 ml\n173,20 zł 262.42\n-34% Colonia Quercia drogeria\nAcqua di Parma Colonia marki Acqua di Parma to cytrusowe perfumy dla kobiet i mężczyzn. Acqua di Parma Colonia został wydany w 1916 roku.\nColonia Pura to woda kolońska dla mężczyzn od marki Acqua di Parma. Cytrusowo-aromatyczna kompozycja z 2017 roku. Twórcą zapachu jest Francois Demachy.\nEssenza di Colonia marki Acqua di Parma to cytrusowo - aromatyczne perfumy dla mężczyzn. Essenza di Colonia został wydany w 2010 roku.\nColonia Pura to woda kolońska dla mężczyzn od marki Acqua di Parma. Cytrusowo - aromatyczna kompozycja z 2017 roku. Twórcą zapachu jest Francois Demachy.


Fotografia ślubna Łódź - ogłoszenia Fotografia-slubna.pl\nRozplanowywanie przyjęcia weselnego to nie tak banalne postępowanie. Dopięcie wszystkiego na ostatni guzik czasami potrafi spędzić sen z powiek, dlatego przedstawiamy spis ofert dotyczących fotografii ślubnej w mieście Łódź. Szukając fotografa na uroczystość ślubną z pewnością wykazujecie Państwo uwagę na dojazd lub dodatkowe atrakcje. W naszym portalu wszystkie tego typu ułatwienia są wyszczególnione i opisane szczegółowo przez ogłoszeniodawcę. Dobry fotograf ślubny Łódź to oferty z Waszego otoczenia, więc nie musicie obawiać się, że cena będzie zawierać jakieś dodatkowe opłaty. Jeżeli jakaś z ofert się Wam spodobała, zapytajcie o wolne terminy lub od razu zarezerwujcie konkretnego fotografa. Dzięki nam fotografie z Waszego ślubu mogą stanowić wspaniałą pamiątkę, do której będziecie wracać nie jeden raz. Pozwólcie, by fotografie z Waszego przyjęcia były jedyne w swoim rodzaju i niepowtarzalne dzięki fotografowi dostępnemu w naszej bazie ogłoszeń.


Niemcy nie kupią amerykańskich dronów za 2,4 mld EUR - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 28-01-2020, 14:18\nAgencja dotarła do rządowych dokumentów, z których wynika, że Niemcy postanowiły nie kupować dronów Triton od amerykańskiego koncernu Northrop Grumman. Jako powód podano to, że nie będą one gotowe w 2025 roku, kiedy miałyby zostać dostarczone. Niemcy uznały także koszt kupna, wynoszący 2,4 mld EUR, za zbyt wysoki.\nZamiast amerykańskich dronów rząd Niemiec zdecydował się na zakup trzech samolotów odrzutowych Global 600, których producentem jest kanadyjski Bombardier, informuje Reuters.\nPolityka / Niemcy nie kupią amerykańskich dronów za 2,4 mld EUR


Bowers & Wilkins 607 S2 Anniversary Edition - Kolumny Podstawkowe / Monitory - Car & Home Audio Sklep\nNajmniejszy zespół głośnikowy siódmej generacji serii 600 zachwyca emocjonującym dźwiękiem i eleganckim, nowoczesnym wzornictwem. Bowers & Wilkins 607 S2 Anniversary Edition fantastycznie wypełnia przestrzeń krystalicznie czystym dźwiękiem. Jest to zasługa m.in. przetwornika z membraną Continuum, który odpowiada za czyste i dokładne środowisko akustyczne. Jeszcze lepsze możliwości akustyczne w porównaniu z serią 600 są także efektem zmian wprowadzonych w zwrotnicy. Nowe i znacznie udoskonalone kondensatory obejściowe zastosowane zostały w całej serii Anniversary: komponenty te opracowała firma Mundorf i użytkownik może znaleźć je również w serii 700 Signature. Dodatkowo kondensatory wysokiej i średniej częstotliwości mogą poszczycić się nową, usprawnioną konstrukcją. Rezultatem lepsza jest rozdzielczość i przejrzystość wszystkich modeli z serii 600 Anniversary Edition.\nMembrana średniotonowa Continuum\nNowe i znacznie ulepszone kondensatory obejściowe\nMembrana Continuum jest źródłem niesamowitego dźwięku, jaki generuje model 607 Anniversary Edition. Ta przełomowa kompozytowa konstrukcja zadebiutowała w flagowych modelach serii 800 Diamond, a precyzja, dynamika oraz wierność odtwarzania materiału źródłowego sprawiła, że wyposażone w nie kolumny 803 D3 stanęły w słynnym studiu nagraniowym Abbey Road. Teraz membrana Continuum debiutuje w nowej serii 600, dzięki czemu można cieszyć się studyjną jakością dźwięku w zaciszu własnego domu. Konstrukcja membrany Continuum bazuje na koncepcji optymalizowanej i kontrolowanej sztywności. Pozwala to uniknąć nagłego przejścia od tłokowego charakteru pracy do break-upu. Materiał ten jest ogromnym postępem względem poprzednio stosowanych membran z Kevlaru®. Nowe membrany są sztywniejsze, a dzięki gęstemu splotowi włókien lepiej tłumią wewnętrzne rezonanse, co dodatkowo zwiększa przejrzystość i precyzję dźwięku oraz zapewnia odbiór bogatej palety dźwięków, gwarantując wspaniałe przeżycia muzyczne. Przetwornik z membraną Continuum jest standardowym wyposażeniem każdego modelu nowej serii 600 Anniversary Edition i pozwala uzyskać niebywałą głębię oraz realizm doznań dźwiękowych.\nWysokie tony reprodukuje 25-milimetrowy przetwornik wysokotonowym Decoupled Double Dome z aluminiową kopułką. Zastosowana w nim technologia zapewnia precyzyjny i czysty dźwięk w zakresie wysokich częstotliwości. Konstrukcja tweetera została ponownie przeanalizowana, by jeszcze bardziej zwiększyć muzyczną jakość. W wyniku przeprowadzonych badań zastosowano ulepszony magnes neodymowy oraz siateczkę osłaniającą kopułkę, która dotychczas była stosowana w modelach wyższej serii. Dokonano też subtelnej, ale efektywnej zmiany pozycji kopułki w stosunku do płytki mocującej membranę, aby poprawić wyrównanie czasowe. Głośniki wysokotonowe serii 600 Anniversary Edition są dodatkowo odizolowane od obudowy, aby zredukować niekorzystne wibracje wpływające na jakość odtwarzanego dźwięku. W tym celu zastosowano specjalny syntetyczny żel, który zapobiega przekazywaniu drgań z obudowy do przetwornika wysokotonowego. Dzięki tym zabiegom inżynierom Bowers & Wilkins udało się uzyskać jeszcze bardziej przestrzenny, precyzyjny i naturalny dźwięk.\nGłośniki Bowers & Wilkins znane są nie tylko z perfekcyjnego brzmienia, ale również ze znakomitego wykonania i eleganckiego wzornictwa. Aby zachować „czystą formę” frontowej ścianki projektanci usunęli tradycyjne gniazda czopów maskownic. W nowym modelu 607 S2 Anniversary Edition maskownica jest mocowana za pomocą magnesów. Ponadto wylot tunelu bas-refleks znalazł się na tylnej ściance. Matowe wykończenie podkreśla nowoczesny charakter i najwyższa klasę tego zestawu głośnikowego. Model 607 S2 Anniversary Edition jest najbardziej smukłą konstrukcją z nowej serii 600 Anniversary Edition. To zasługa zastosowania 130-milimetrowego przetwornika nisko-/średniotonowego, który pozwolił zachować niewielką szerokość obudowy – jedynie 165 mm. Tunel wentylacyjny z wylotem Flowport™, projektanci przenieśli na tył kolumny. Matowe wykończenie w czerni i bieli sprawia, że Bowers & Wilkins 607 S2 Anniversary Edition doskonale wygląda w każdym pomieszczeniu.\nRekomendowana moc wzmacniacza: 30 - 100 W @ 8Ω\nPrzetwornik średnio-niskotonowy: 1 × ø130 mm – membrana Continuum\nSkuteczność: 84 dB SPL (2,83 Vrms, 1 m)\nWymiary (S x W x G): 165 x 300 x 207 mm


Artykuły / Klienci PKO BP mogą zdalnie założyć rachunek inwestycyjny / beinsured\nKlienci PKO BP mogą zdalnie założyć rachunek inwestycyjny\nW serwisie iPKO wprowadzono nową funkcję: możliwość założenia rachunku inwestycyjnego online. Jest to pierwsze, komercyjne wykorzystanie usługi mSzafir.\nKlienci PKO BP mogą w prosty sposób, bez wychodzenia z domu, założyć rachunek inwestycyjny w serwisie iPKO. Po wypełnieniu ankiety MiFID i podpisaniu umowy przez Biuro Maklerskie klient uzyskuje dostęp do serwisu Supermakler i może zacząć inwestować środki. Zdalne założenie konta jest możliwe dzięki skorzystaniu z podpisu kwalifikowanego mSzafir oraz e-Tożsamości w serwisie iPKO.\n- mSzafir wprowadza nową jakość w korzystaniu z kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Wyeliminowanie konieczności stosowania karty kryptograficznej i czytnika sprawiło, że usługa może być udostępniana w pełni online, a do podpisywania dokumentów z wykorzystaniem dowolnego urządzenia - komputera, tabletu, smartfona - wystarcza aktywne połączenie z internetem. mSzafir spełnia wymogi regulacji eIDAS, został także wpisany przez Ministerstwo Cyfryzacji do rejestru kwalifikowanych podmiotów świadczących usługi zaufania - mówi Robert Trętowski, Wiceprezes Zarządu KIR, odpowiedzialny za Obszar Rozwoju Systemów i Sektor Publiczny.\nW ramach rachunku inwestycyjnego klienci mają dostępem do szerokiej oferty instrumentów m.in. akcji, kontraktów terminowych, obligacji, czy ETF. Nowi klienci Biura Maklerskiego mogą skorzystać z promocji, w ramach której prowadzenie rachunku do końca 2021 roku jest bezpłatne.


Szkolenia z zakresu umiejętnego poszukiwania pracy - Powiatowy Urząd Pracy w Jaworze\nJesteś tutaj: Strona główna » Dla bezrobotnych i poszukujących pracy » Poradnictwo zawodowe » Szkolenia z zakresu umiejętnego poszukiwania pracy\nSzkolenie pomaga przezwyciężyć apatię oraz stres powstały w związku z utratą pracy lub długotrwałym pozostawaniem bez zatrudnienia, przygotowuje do znalezienia się na rynku pracy oraz uczy prawidłowych zachowań interpersonalnych. Dzięki uczestnictwu w szkoleniu można zmienić postawę wobec siebie i innych, nastawienie do poszukiwania pracy, a także przełamać stagnację i poczucie bezradności. Udział w szkoleniu umożliwi odkrycie swoich mocnych i słabych stron, poznanie szans i zagrożeń występujących na współczesnym rynku pracy oraz pomaga w przygotowaniu się do rozmów z pracodawcami. W trakcie zajęć wykorzystywane są aktywne i nowoczesne metody dydaktyczne, różnorodne materiały edukacyjne oraz środki i urządzenie multimedialne.\nOsoby prowadzące szkolenie – Doradcy zawodowi: Urszula Latawiec i Anita Gajda\nSzkolenie przeznaczone jest w szczególności dla osób, które:\nutraciły motywację do poszukiwania pracy (np.: w związku z długotrwałym niepowodzeniem w jej poszukiwaniu),\nchcą powrócić na rynek pracy (po długim okresie braku aktywności zawodowej).\n40 godzin zegarowych zajęć prowadzonych w formie warsztatów, w podziale na odrębne sesje tematyczne, realizowane przez 10 kolejnych dni roboczych\n40 godzin zegarowych praktycznych ćwiczeń, w ramach których uczestnicy poszukują pracy oraz uczestniczą we wspólnych spotkaniach, których celem jest wymiana doświadczeń oraz wzajemna pomoc i wsparcie, realizowane w ciągu 5 kolejnych dni roboczych.\nSzkolenia z zakresu umiejętności poszukiwania pracy są prowadzone w grupach składających się z co najmniej 8 osób i nie więcej niż 16 osób.Szkolenie jest bezpłatne.\nPrawa uczestników szkolenia\nOsobom skierowanym na szkolenie, w okresie jego odbywania przysługuje stypendium szkoleniowe w wysokości 120% kwoty zasiłku pod warunkiem, że liczba godzin szkolenia wynosi nie mniej niż 150 godzin miesięcznie; w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie z tym, że stypendium nie może być niższe niż 20% zasiłku.\nUWAGA – bezrobotnemu uprawnionemu w tym samym okresie do stypendium oraz zasiłku przysługuje prawo wyboru świadczenia.\nWszyscy uczestnicy szkolenia otrzymają materiały szkoleniowe. Ponadto każdy uczestnik uzyska zaświadczenie potwierdzające ukończenie szkolenia z zakresu aktywnego poszukiwania pracy, pod warunkiem, że zrealizował wszystkie zadania przewidziane programem szkolenia, a jego obecność na zajęciach w każdej części szkolenia była nie niższa niż 80% liczby godzin określonych programem szkolenia.\nWszystkim osobom skierowanym na szkolenie przysługuje ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych w związku ze szkoleniem.\nStarosta może przyznać zwrot kosztów dojazdu, jeżeli szkolenie odbywa się w miejscowości innej niż miejsce zamieszkania uczestnika szkolenia. Osoby skierowane na szkolenie zainteresowane zwrotem kosztów przejazdu muszą same złożyć wniosek w tej sprawie.\nBezrobotnemu skierowanemu na szkolenie, starosta może, po udokumentowaniu poniesionych kosztów refundować koszty opieki nad dzieckiem lub dziećmi do lat 7 w wysokości uzgodnionej, nie wyższej jednak niż połowa zasiłku, na każde dziecko, na opiekę którego poniesiono koszty, pod warunkiem że nie uzyskał on z tytułu szkolenia przychodów przekraczających minimalne wynagrodzenie za pracę.\nStrona dodana przez: adm (2012-11-19 13:03:30)\nZredagowana przez: Daniel Cielecki (2014-06-03 11:23:27)


jerzy kukuczka – Obserwatorium podróży\nZawsze zastanawiam się ile szczytów miałby już na koncie Jurek Kukuczka, gdyby żył. Miał tak ogromną siłę woli, był uparty i za wszelką cenę realizował swoje cele. Rok 1989 przeszedł do historii. Na południowej ścianie Lhotse Jurek stracił życie. Gdyby dzisiaj żył zapewne miałby na swoim koncie wiele osiągnięć górskich. Dobrze, że o takich ludziach jak on się nie zapomina.\nCzytaj dalej „Gdyby żył Jurek Kukuczka … – zbiórka na remont Izby Pamięci w Istebnej” →


Jak trochę przyśpieszyć proces chudnięcia? - Klub\nJak trochę przyśpieszyć proces chudnięcia?\nChciałabym zapytać Was jak przyśpieszyć proces zrzucania kilogramów bo na początku szło to sprawnie, ale teraz trochę zwolniło. Dlatego szukam skutecznych rozwiązań, które będą w stanie mi w tym pomóc. Z góry dziękuję za wskazówki!\nNa pewno warto abyś sprawdziła propozycje od Shape Up, a dokładnie chodzi mi tutaj o https://www.grinday.com/pl/sklep/10-...ermogenic.html Czasami w takich momentach warto wspierać się czymś co przyśpieszy metabolizm, zmniejszy głód, czy zblokuje powstawanie tłuszczu. Poza tym doceniany jest w wielu rankingach, także warto przynajmniej sprawdzić\nTrzeba ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć. To i dieta na pewno Ci pomoże.\nPopieram odpowiedź poprzedniczki i moim zdaniem na zdrowie i dość szybkie odchudzanie składa się wiele czynników. Szczególnie problemy robią się kiedy już spadnie duża ilość kilogramów i jeszcze trochę ich zostanie wtedy warto wspomagać się też takimi suplementami które przyśpiesza metabolizm i jeszcze ułatwią utratę tych resztek zbędnych kg.\nJa wcześniej starałam się omijać dodatkowe suplementy, ale przez to że waga już nie chce uciekać tak jak to było wcześniej pomimo, że dbam o dietę oraz ruch to będę chciała sprawdzić jak to realnie działa.\nTo prawda i czasami warto spróbować nowych rzeczy, bo to z kolei może przełożyć się na fajne efekty w utracie kilogramów, ale i lepszym samopoczuciu bo Shape Up https://www.grinday.com/pl/sklep/10-...ermogenic.html niweluje uczucie głodu, blokuje powstawanie tłuszczu i przyśpiesza metabolizm.\nPijesz dużo wody? to podstawa w czasie odchudzania. A jak chcesz dodatkowo jeszcze przyśpieszyć ten proces to może takie zabiegi wyszczuplające - https://klinikamiracki.pl/sculpsure/ pomyśl o tym bo naprawdę sporo centymetrów idzie dzięki nim zgubić\nProces chudnięcia nie jest ot tak prosty. Wymaga od nas tego, abyśmy zwracali uwagę na to co jemy i co przyspieszy nasz metabolizm. Czytając https://slim-express.pl/jak-przyspie...ych-wskazowek/ dowiedziałam się jak ważne jest spożywanie produktów o niskiej zawartości kalorii i piciu wody, a także regularności spożywania posiłków. Stosując się do tych rad dość szybko powinieneś stracić na wadze.\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika kus26\nWyślij email do kus26\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest kus26


Bimbam sobie: września 2011\nUrocza zawieszka różyczka :)\nEhh, powrót do szkoły zbliża się wielkimi krokami.\ncytrynowe babeczki z lodową posypką - wkrętki\nSzkoda, że nie mam czasu na regularne wpisy, ale dzięki opcji automatyczny wpis, codziennie dostajecie małą porcję nowości :) Przy tym tworzę portfolio. Pamiętam jak niedawno cieszyłam się z pierwszego obserwatora i 20 lajków na fejsie. To niezwykle miłe, że coraz więcej ludzi śledzi mnie i moją małą pasję. To mi daje mnóstwo motywacji i ochoty do dalszego tworzenia, a kolczyki rozchodzą się po świecie. Pojechały do USA, UK, Holandii, Hiszpanii, Łotwy, Włoch, Czech, Finlandii, Norwegii, Niemczech, na Cypr,Kostarykę, do Australii i Kanady i Dani! Tosz to pół świata! Dopóki tego nie napisałam, nawet nie zdawałam sobie sprawy ilu już najróżniejszym ludziom, różnych narodowości spodobały się moje tworki. Mam nadzieję, że wkrótce opanuję drugie pół świata ;p\nKategorie: do telefonu, kolczyki wiszące\nRównie słodkie jak buteleczki. Cappucino, herbatki, kawki, kakao czy koktaile owocowe, wszystko tu można wlać i upiec :)) A co wy sobie życzycie? :)\nJak tylko przyszła paczuszka z Hong Kongu, nie mogłam wyjść z podziwu. Te maleństwa jeszcze przed wypełnieniem są taaaaakie urocze. Moje pierwsze próby, już u nowych właścicielek. Mają koło 2 cm wysokości razem z korkiem! Są na prawdę mini w stosunku do wisiorków.\nTruskawki w kompocie i czarne serduszka.\nMała Mi! Kto jej nie zna? :) Stworzę całą serię z Doliny Muminków :) Tyyyyle mam planów i pomysłów w moim notesie, szkoda, że doba nie ma 72 h, byłoby znacznie łatwiej wszystko zrobić.\nTęczowe torciki w wersji kolczykowej i jako zawieszka do komórki :)\nA co powiecie na zakładkę z rozumem? Gdybym miała niec czasu na czytanie na pewno zostałaby u mnie :)\nDziś ulica sezamkowa w wersji wkrętkowej :)\nAAAA PANDA DZIAŁA! zamiast znaczka bloggera na karcie w przeglądarce jest mała, słodka Panda, u Was też?\nMoje uzależnienie od Internetowych zakupów jest okropne. Potrafie godzinami siedzieć i kombinować, a moze to, a moze to. Na końcu zwykle kupuję wszystko. Muszę zacząć nad tym pracować, bo niedługo zbankrutuję.\nNa moje małe pocieszenie, kolejne nowości - wisiorki :)\nDziś moje urkiiiiiiiiiiiiiiiiii :) Pękło 20 :)\nZ tej okazji beżowe różyczki :))\nNowe wisiorki! Dostępne na Allegro :)\n06.09 part 2\nPierścionek także po-jarmarkowy :) Z wykorzystaniem nowych sosów. Może nie za dobrze je widać. Toffi, czeko i śmietankowy na gofrach z owocami :)\nRobione jeszcze na Jarmarku. Słodkie buteleczki z cukierkami :)\nNo to dziś pierwszy raz szkoła. Tak tak, w niedzielę :) Nie otworzyli mojej specjalności, więc moja sytuacja się nieco skomplikowała. Kilka przedmiotów robię "zaocznie". Dobrze jednak, że znalazło się rozwiązanie. :)\nLody kiwi :)\nSłodkości to jednak ostatnio mój ulubiony "temat". Zresztą jak większości "modeliniarek". Teraz już wiem dlaczego - bardzo wciąga :)\nTorciki grejpfrutowe :)\nNowe słodkie babeczki! To tylko kilka moich propozycji. Już powstają następne! Mnóstwo pomysłów zapisuję i rysuję w moim kalendarzu, który służy mi raczej jako notatnik. Oczekujcie kolejnych :))\nAhh, no to pierwszy wieczór w nowym mieszkanku. Nigdy nie mieszkałam na 6 piętrze, rzadko wchodziłam na takie wysokości no i teraz patrząc w dół mam zawroty głowy. Chyba to sobie podaruję.\nTymczasem kolejne słodkości :)


TVP znów ucięło słowa Tuska, a minister Maląg grzmi o skandalu. "Obraża polskie kobiety"\nW trakcie spotkania w Nakle Donald Tusk mówił m.in. o braku pomocy dla kobiet oraz traktowaniu ich przez rządzących jak "gorszą kategorię", co w efekcie nierzadko utrudnia decyzję o macierzyństwie. W TVP znów okrojono jednak wypowiedź lidera PO, a według Marleny Maląg polityk obraził Polki.\nW minioną środę Donald Tusk wziął udział w spotkaniu z mieszkańcami Nakła (woj. kujawsko-pomorskie). Podczas odpowiadania na pytania zebranych rozmowa zeszła m.in. na program 500 plus i kwestię macierzyństwa.\nByły premier mówił o uderzających w kobiety rozwiązaniach rządzących, jak choćby próbach wypowiedzenia konwencji stambulskiej, braku wsparcia dla matek czy niewystarczającej liczbie żłobków czy szpitali.\nPrzemysław Czarnek potwierdził. Wiemy, jak będzie wyglądać powrót do szkół\nDonald Tusk: Kobieta jak gorsza kategoria\nPolityk wspomniał część polityków ekipy rządzącej, jak choćby Zbigniewa Ziobrę i Przemysława Czarnka, których określił mianem "kompletnych mizoginów".\nZdaniem Donalda Tuska obóz władzy traktuje kobiety jak "drugi sort i gorszą kategorię", a państwo PiS musi zrobić wiele, by Polki poczuły się równoprawne.\nLider PO ocenił też, że w obecnym krajobrazie kulturowym i politycznym kobiety muszą dobrze zastanowić się nad decyzją o macierzyństwie. – Jeśli może być bita, poniewierana, jeśli nie będzie miała pracy, jeśli nie będzie żłobków, szpitali – dodał.\nWobec powyższych argumentów były premier podkreślił, że choć z demograficznego punktu widzenia "urodzenie dziecka to fajna rzecz", w praktyce nierzadko oznacza ono 20-letnią udrękę dla kobiety.\nMinister rodziny: Te słowa obrażają polskie kobiety\nPodmioty krytykujące wypowiedzi Tuska skupiły się wyłącznie na ostatnim, wyjętym z kontekstu fragmencie wystąpienia polityka. Na słowa byłego premiera zareagował już choćby abp Marek Jędraszewski.\nUciętą wypowiedź lidera Platformy Obywatelskiej puszczono też na antenie TVP. Wspomnianą "udrękę dla kobiety" skomentowała kolejno minister rodziny Marlena Maląg.\nW rozmowie z Danutą Holecką szefowa resortu zaznaczyła, że jest mamą dwóch dorosłych córek i pięciorga wnucząt, a macierzyństwo było dla niej wielką przygodą. Kolejno podkreśliła, że rząd Prawa i Sprawiedliwości umożliwia Polkom łączenie obowiązków rodzicielskim z pracą zawodową.\n– W przeciwieństwie do tego, co mówi pan Donald Tusk – wtrąciła Marlena Maląg. I natychmiast dodała: – To jest skandal. Te słowa obrażają polskie kobiety.\nNawiązując do słów Tuska, Danuta Holecka postanowiła dopytać minister, czy lata wychowywania córek były dla niej "latami udręki". W odpowiedzi Maląg mówiła o cudzie narodzin i zapewniała, że był to piękny czas.


Poznajmy się | Niedziela.pl\nPani Ewelina pisze:\nPoznałam wspaniałego człowieka, spotykamy się od jakiegoś czasu i zaczynam obdarzać go coraz większym uczuciem. Chyba jest to uczucie odwzajemnione, bo zaproponował mi małżeństwo. Zaskoczyło mnie to trochę, wszystko stało się tak nagle, nie wiem, co mu na to odpowiedzieć. Poprosiłam go o trochę czasu do namysłu. Moi rodzice są dobrym małżeństwem i ten przykład jest dla mnie budujący, ale patrząc na małżeństwo mojej siostry, mam mieszane uczucia. Jej mąż lubi wypić, a ich dom nie jest przez to oazą spokoju. Boję się, żebym i ja nie stworzyła podobnego. Moje bliskie koleżanki mówią, że szukam dziury w całym i zupełnie niepotrzebnie się przejmuję. Ale mnie wciąż dręczy myśl o tym, czy moje małżeństwo będzie udane, dlatego jeszcze się waham, choć oczywiście nie chciałabym zostać sama w życiu.\nZ góry trudno jest przewidzieć, jaki związek będzie udany i czy nasz partner okaże się człowiekiem odpowiedzialnym zgodnie z naszymi oczekiwaniami. Niestety, nikt jeszcze nie wymyślił skutecznego testu na dobre małżeństwo. Nie można też kierować się przy takiej decyzji jedynie lękiem przed samotnością oraz tym, że komuś innemu udało się lub nie udało. Dlatego warto skupić się na tym, by lepiej poznać swojego wybranka i do porywu serca dołączyć także bardziej racjonalne przesłanki. Trzeba poznać jego rodziców i rodzeństwo oraz łączące ich stosunki, tradycje i wartości, jakimi się kierują, a nawet sposób spędzania wolnego czasu i preferowany styl życia. To, jacy jesteśmy, w dużej mierze zależy od atmosfery domu rodzinnego, w którym się wychowaliśmy. Bywamy skłonni do powtarzania pewnych błędów popełnianych przez naszych rodziców, co oczywiście nie dyskryminuje ludzi z domów dziecka lub z trudnych środowisk, ale raczej pomaga w świadomym budowaniu swojego własnego domu. Dlatego ten czas na wzajemne poznawanie siebie jest taki ważny – może nas uchronić od wielu nieporozumień, które powstają czasem na progu naszego nowego życia.


Przestraszyli się lidera - Aktualności - Łódzki Związek Piłki Nożnej\nO porażkę w Jastrzębiu ŁKS może mieć pretensje wyłącznie do siebie. Łódzka ekipa została ukarana za minimalizm. Jedno z piłkarskich powiedzeń mówi, że jeśli gra się o zwycięstwo, to można zremisować, ale jeśli nastawia się na remis, to się przegrywa. Tak było w przypadku konfrontacji ŁKS z GKS 1962. Goście rozpoczęli mecz bez nominalnego napastnika, a w wyjściowej jedenastce oprócz bramkarza i czterech obrońców wybiegło aż trzech defensywnych pomocników i zaledwie trzech graczy ofensywnych. Efektem tak asekuranckiego nastawienia była porażka z bardzo przeciętnie dysponowanym liderem. Przyjezdni już po kwadransie gry w jednej akcji popełnili dwa kardynalne błędy (złe ustawienie przy wrzucie z autu i przewinienie w polu karnym), wydatnie pomagając gospodarzom w zdobyciu gola. Później ŁKS nie był już w stanie doprowadzić do remisu.\n- Przegraliśmy bardzo ważny mecz. Zadecydował o tym indywidualny błąd w ustawieniu, przy wrzucie z autu. Cały poprzedni tydzień uczulaliśmy zawodników na ten element gry, każdy miał to rozrysowane i błąd indywidualny zadecydował o tym, że Jastrzębie miało rzut karny. Można powiedzieć, że od tego momentu mecz był ustawiony. Jastrzębie cofnęło się i czekało na kontry, bo lubi tak grać. W naszym wykonaniu wiele do życzenia pozostawiało konstruowanie akcji. Chcieliśmy zdecydowanie grać dołem, ale czasami było to bicie głową w mur i niepotrzebnie podnosiliśmy piłkę - powiedział po spotkaniu Jacek Janowski, ze sztabu szkoleniowego ŁKS.\nW znacznie lepszym nastroju po 24. kolejce był trener PGE GKS Mariusz Pawlak, którego zespół zainkasował trzy punkty w starciu ze Zniczem Pruszków. Na zwycięstwo gospodarze musieli jednak solidnie zapracować. Goście w 29. minucie objęli prowadzenie, które stracili dziesięć minut po zmianie stron. Do remisu doprowadził Marcin Grolik, a w 78. minucie na listę strzelców wpisał się Bartłomiej Bartosiak.\n- Znów straciliśmy bramkę po stałym fragmencie gry i po raz kolejny musieliśmy gonić wynik. W przerwie zmieniliśmy ustawienie na trzech środkowych obrońców, jednak nie systemem wygraliśmy mecz. To zawodnicy bardzo tego chcieli. W tym zespole jest jeszcze sporo do poprawienia. Formacje muszą się zgrać, więc z każdym meczem powinno być zdecydowanie lepiej. Cieszę się ze zwycięstwa i życzę wszystkim wesołych i spokojnych Świąt - powiedział Pawlak.\nDrugoligowcy nie będą mieli zbyt wiele czasu na odpoczynek, gdyż już w nadchodzącą środę (4 kwietnia) czekają ich zaległe mecze z 20. kolejki. O godz. 18 na stadionie przy ul. Sportowej PGE GKS rozpocznie spotkanie ze Stalą Stalowa Wola, a godzinę później w Kluczborku do walki przystąpią piłkarze MKS i ŁKS.


Artykuły - e-karnisze Ekskluzywne karnisze, rolety i akcesoria do dekoracji okien\nKarnisz w aranżacji wnętrza\nO tym, jak bardzo ważnym elementem wystroju wnętrza jest dekoracja okien nie trzeba już nikogo przekonywać. Umiejętnie dobrane i upięte na karniszu tkaniny potrafią diametralnie zmienić wygląd pomieszczenia, wyczarować jego klimat lub podkreślić styl wnętrza.\nJak ustalić długość karnisza?\nJak prawidłowo określić długość karnisza?\nFirma Casa Valentina powstała w 1983 r jako małe rzemieślnicze przedsiębiorstwo rodzinne. Dziś jest światową marką słynącą z produkcji najwyższej jakości karniszy metalowych.


Monodramat – Wikipedia, wolna encyklopedia\nMonodramat - gatunek dramatu, w którym głos przyznawano jednej postaci. Jeśli w tekście pojawiali się inni bohaterowie, mogli zabrać głos, lecz ogromna większość tekstu przypadała protagoniście. Monodramat zwykle kończył się śmiercią monologującego bohatera. Rozkwit monodramatu przypada na epokę romantyzmu.\nTen rodzaj sztuk był szczególnie popularny w XIX w., gdy do teatru chodzono "na aktora". Gwiazdy sceny mogły wystąpić w solowych spektaklach i zaprezentować swój talent w całej okazałości.\nOdbiciem techniki monodramatu jest czwarta część "Dziadów" Adama Mickiewicza, w których nieszczęśliwie zakochany Gustaw prowadzi swój monolog, a Ksiądz i dzieci jedynie krótkimi kwestiami podtrzymują jego wywód.\nMonodramat odróżnia od Monodramu, to że w odróżnieniu od tego drugiego występują w nim, obok głównego bohatera, także inne postacie, jednakże ich rola jest marginalna, a ich kwestie są ograniczone do minimum.\n↑ wiedzanieboli.blogspot.com. [dostęp 2018-07-18].