Temat: Wieża Astronomiczna Sob 15 Lut 2014, 19:29\nNie jest nazbyt duża, gdyż ilość uczniów, kontynuujących ten przedmiot również jest stosunkowo niewielka. W przeciwieństwie do innych klas jest okrągła i znaleźć można w niej wiele ciekawych przedmiotów, takich jak maleńkie teleskopy, globusy, przedstawiające nocne niebo, a także makiety, z uwzględnionymi wszystkimi planetami i innymi obiektami, takimi jak komety, czy też mgławice. Tutaj odbywają się zajęcia teoretyczne oraz testy. Widoki zapierają dech w piersiach.\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Pon 12 Maj 2014, 21:47\n- Słońce, przestań dziobać kartki – mruknął chłopak pochylony nad trzymaną na kolanach księgą. Tylko w połowie zwracał uwagę na jasnobrązowo umaszczoną płomykówkę skubiącą brzeg strony, którą właśnie czytał. Dopiero, gdy dobrnął do końca paragrafu, podniósł wzrok na ptaka i zmarszczył brwi. Może jednak przywołanie Sofii do wieży astronomicznej nie było takim dobrym pomysłem, jak wcześniej sądził? Sówka bez zawahania zareagowała na wygwizdywaną melodię, jakiej używał, gdy chciał ją do siebie ściągnąć, ale teraz zamiast siedzieć spokojnie, wyraźnie obrała sobie za punkt honoru odciągnąć Krukona od nauki. A to już mu się niezbyt podobało. Być może było to spowodowane faktem, że chciała go ukarać za ostatnią ciężką paczkę, z jaką wuj wysłał ją w drogę powrotną do zamku. Biblioteka Hogwartu była wspaniale zaopatrzona, ale Ben już dawno przeczytał wszystkie powszechnie dostępne tam tomy o leglimencji, a perspektywa zapytania któregoś z nauczycieli o możliwość prywatnej nauki tej trudnej sztuki wciąż nie wydawała mu się najlepszym pomysłem. Biorąc pod uwagę opcje, jakie dawała swojemu użytkownikowi, mógłby znaleźć się w kręgu uczniów, na których zwracało się baczniejszą uwagę. A on tej uwagi na swoją osobę zwracać nie lubił.\n- No już, już – powiedział, zamykając tom i sięgając do kieszeni szaty. Wyjął z niej kostkę przysmaku dla sów i rzucił ją lekko w powietrze, obserwując Sofię gdy poderwała się z podłogi, by chwycić smakołyk w dziób.\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Pon 12 Maj 2014, 22:24\nDlaczego postanowił się wdrapać na Wieżę Astronomiczną? Bo tylko tutaj mógł sobie pooddychać świeżym powietrzem, którego tak potrzebował po batalii z Berserkerem. Trwała ona dobrą godzinę zanim sowa nie siadła w końcu w jednym miejscu i dała się głaskać. Jak się okazało o to jej właściwie chodziło. O uwagę swojego właściciela. Z jakiegoś niezrozumiałego dla Cu powodu ptaszysko poczuło się zaniedbane i postanowiło mu to okazać w najbardziej dobitny sposób. Dlatego też wspinał się po schodach z bandażem na obu dłoniach. Ten parszywy dziób. Naprawdę uwielbiał tą sowę, ale czasem wypchałby nią poduszkę. Tylko czasami.\nJako iż mieli prawie lato niezawiązany krawat luźno wisiał na białej koszuli. W sumie te opatrunki nadawały buntowniczy wygląd Irlandczykowi, może mógłby się do tego przyzwyczaić. ...Byle nie z pomocą Berserkera.\nNa szczycie odkrył jednak, że nie będzie zażywał owego czystego powietrza w samotności. W sumie dobrze, O'Connorowi też nie zależało na samotności, nie był w tym parszywym nastroju, a wręcz przeciwnie. Chłopak był odwrócony do niego plecami, więc z początku nie widział kto w ogóle dotrzyma mu towarzystwa. Dopiero po zbliżeniu się poznał Krukona z tego samego roku. Lubili się, choć nie mieli zbyt wielu okazji do faktycznego zapoznania się. Pamiętał go głównie z tego, że na transmutacji szli łeb w łeb.\n- Hej, Ben. - machnął ręką na przywitanie i usiadł obok Krukona przyglądając się jego sowie. Ta to wyglądała przynajmniej na ułożoną...\n- Widzę, że jak tradycja domu nakazuje siedzisz z wielkim tomiszczem na kolanach. Co tam czytasz? - i zanim usłyszał odpowiedź zerknął na okładkę księgi. Leglimencja. - Tylko mi nie czytaj w głowie, bo jest pewnie tam kilka rzeczy, których się nie powinno widzieć. - zaśmiał się, siadając wygodnie, zupełnie się rozluźniając. - Na wakacjach w domu też będziesz siedział w księgach? Czasem warto się rozerwać.\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Wto 13 Maj 2014, 18:09\nPorunn pod wieczór zawsze lubiła zajrzeć do wieży Astronomicznej aby poczytać w spokoju, w towarzystwie rozgwieżdżonego nieba, czy też zachodzącego słońca. Pozwalało jej się wyciszyć w stu procentach. Przestać myśleć o problemach i skupić się na książce. Nieważne, czy to była historia magii, czy też jakaś inna. Swoją drogą, to powinna się faktycznie zacząć uczyć Historii Magii do SUMów, bo jeszcze przez ten piekielny przedmiot nie zaliczy egzaminów. Nie chciałaby tego, zdecydowanie nie.\nŻwawym krokiem weszła po schodach na sam szczyt i wtargnęła do sali. Była niemal pewna, że będzie sama. Niestety - tym razem jeszcze dwie osoby postanowiły odwiedzić wieżę astronomiczną. Prychnęła tylko cicho pod nosem i przemknęła na koniec sali w taki sposób, aby nikt nie zwrócił na nią uwagi. Usiadła przy jednej z gablotek i otworzyła książkę, którą ze sobą przytargała. Zaklęcia niewerbalne. Ach, dlaczego tak ciężko było jej się tego nauczyć? Musiała ćwiczyć i ćwiczyć. W końcu na pewno kiedyś zdarzy się taka sytuacja, kiedy będzie musiała działać bez użycia słów. Fajnie by było.\nGdy O'Connor znów zaczął namawiać Krukona, którego kojarzyła z widzenia, żeby odłożył naukę i poszedł się zabawić, pokręciła głową i zamknęła z trzaskiem książkę.\n- A tobie w głowie tylko zabawa, Cu - powiedziała, podnosząc się z podłogi. No i tyle z bycia samą. W sumie, nie szkodzi. O'Connor był jedynym Gryfonem, z którym się mocno przyjaźniła i lubiła jego towarzystwo. O dziwo. Drugiej osoby nie znała osobiście. Wiedziała tylko, chociaż nie była tego do końca pewna, nazywał się Bob Watts? Chyba tak. Bob. Co za śmieszne imię.\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Sro 14 Maj 2014, 23:45\nSofia z niezwykłą zaciętością zaatakowała kawałek przysmaku, który wypadł jej z dzioba. Właściwie przeturlała go niemal po idealnym kole dookoła siedzącego na podłodze Krukona, wywołując uśmiech na jego twarzy. Zwierzęta może nie potrafiły prowadzić inteligentnych dysput o interesujących zagadnieniach, ale ich towarzystwo cenił sobie w równym stopniu, co innych ludzi – a czasem nawet bardziej. Odchylił się nieco do tyłu, opierając dłonie na podłodze i zaczął cicho wygwizdywać dźwięki, które płomykówka tak dobrze kojarzyła. Sowa przekręciła komicznie głowę, wbijając w niego spojrzenie paciorkowatych oczu, po czym jakby nigdy nic wróciła do konsumpcji reszty posiłku.\nMniej więcej w tym momencie względny spokój pracowni został zakłócony po raz pierwszy. Ben nie odwrócił głowy – bardzo często zajmował odosobnione miejsca, by się uczyć, a gdy ktoś również tam wchodził, zazwyczaj szybko ulatniał się z pomieszczenia. Nic dziwnego, jeśli jakikolwiek mieszkaniec zamku z własnej woli wspinał się na wieżę astronomiczną, raczej chciał samotności i uciekał, gdy pojmował, że w tej chwili nie mógł jej mieć.\n- Hej, Wilku. – odezwał się jednak, gdy Gryfon pierwszy otworzył usta wcześniej zajmując sobie wygodny kawałek podłogi. Kojarzył chłopaka z zajęć transmutacji, na których wykazywał prawdziwy talent do tej dziedziny. Aż miło było patrzeć z jaką naturalnością pracował stawiany przed kolejnymi zadaniami. Nie żeby Ben specjalnie mu się przyglądał, po prostu ludzie potrafiący skutecznie utylizować swoją wiedzę i talenty szybko ściągali jego wzrok w swoim kierunku. Komentarz odnośnie lektury spoczywającej niewinnie na kolanach wywołał na twarzy Krukona nieco szerszy uśmiech niż zwykle. Nawet się zaśmiał! Krótko bo krótko, ale jednak. - Jak patrzę na niektórych, to chyba myślą, że samo trzymanie książki sprawi, że będą znali jej treść. Zdziwiłbyś się, ilu Krukonów chodzi z nimi nawet do łazienki. Jak dla mnie to coś sobie rekompensują.\nWzmiankę o leglimencji pozostawił natomiast bez odpowiedzi – co byłoby stosowniejsze? „Spokojnie, najpierw pytam o pozwolenie” czy może „Nie masz się czego bać, bo ledwo mi wychodzi”? Żadna nie wydawała się dobrą opcją.\nZ chwilowego zamyślenia wyrwało go nagłe wtargnięcie do wieży kolejnej osoby – działo się dzisiaj coś szczególnego, że ludzie tak lgnęli do pracowni astronomicznej? Znowu przegapił jakieś poruszenie w szkolnej społeczności? Nie byłoby to takie dziwne z jego kompletnym brakiem zainteresowania tym, co wyczyniała masa.\nGłos ciemnowłosej Ślizgonki sprawił, że mimowolnie przełknął mocniej ślinę i zaszurał butem. Porunn Fimmel, którą ochrzcił w myślach Piorunem, gdy pierwszy raz usłyszał to dziwne imię – dziewczyna, którą z początku uważał za chłopaka. Jak można było go winić za tę pomyłkę? Ano nie można było. Udając, że czytał, z premedytacją podsłuchał kiedyś w pokoju wspólnym rozmowę grupki Krukonów z piątego roku opowiadających sobie historie o Pierunie ze Slytherinu, który nie dawał im żyć na błoniach. Jeden miał nawet nadpaloną szatę na potwierdzenie swoich słów. Co innego miał sobie pomyśleć Watts? Niedługo potem sam miał okazję zobaczyć dziewczynę „w akcji” - kłamałby, gdyby powiedział, że w żaden sposób nie przyciągnęła uwagi. Być może była to zasługa tego, iż stała wtedy na tle kilku magicznych petard o niedużej sile, które rozrzucały dookoła fontanny srebrnych iskier. Tak czy inaczej wrażenie wywarła na nim iście... piorunujące. [badum tss]\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Pią 16 Maj 2014, 15:44\nHa, poważny i wielce uczony Watts się zaśmiał. Dziesięć punktów dla Gryffindoru! Co jak co, ale O'Connor miał talent do poprawiania ludziom humoru, ale cóż poradzić, taki charakter. Szeroki uśmiech, jakby wojny były tylko wymysłem bajkopisarzy, spojrzenie harde, jakby sam Dementor miał podkurczyć swoją czarną kieckę i zwiać. I jak tu się wściekać? No dobra, od każdej reguły są wyjątki, ale to tylko potwierdza teorię. Jeśli Gryfon ma znajomych w Slytherinie to wiedz, że coś się dzieje.\nUśmiechnął się szerzej i przerzucił sobie długie pasmo włosów na plecy, jednocześnie podpierając się na rękach. Mało reprezentacyjnie wyglądał z tymi bandażami, faktycznie, ale jeśli ktoś znał Irlandczyka dłużej niż rok to właściwie przywykł do tego widoku.\nGłos trzeciej osoby, której żaden z nich się nie spodziewał sprawił, że obaj chłopcy odwrócili wzrok, by zobaczyć jego źródło. Nie był pewien jak Ben, ale sam osobiście bardzo dobrze znał każdą nutę tego głosu, a właścicielkę mógłby narysować z pamięci. Gdyby umiał rysować, rzecz jasna.\nWyszczerzył się zawadiacko i zasalutował nonszalancki Ślizgonce. O właśnie, perfekcyjny przykład, że przyjaźń między rasowym Gryfonem i uczniem Slytherinu jest możliwa. Ba, właściwie bardzo dobrze prosperuje.\n- Hej, Pierun! Widzę, że i ciebie przeciągam na złą stronę i nie pozwalam pilnie zakuwać. - zaśmiał się i usiadł tak, by zrobić miejsce dziewczynie i mój obserwować swobodnie oboje rozmówców.\nGryfon, Krukon i Ślizgonka. Jeszcze tylko jakiś sympatyczny Puchon do kompletu i aż korci zrobić zdjęcie promujące przyjaźń i współpracę czarodziejów. Chociaż najmocniejszy byłby team jeszcze do spółki z jakimś charłakiem.\n- No dajcie spokój. Jedno popołudnie was nie zbawi, a relaks jest ważną częścią nauki. Czy coś takiego. - powiedział naśladując profesor McGonagall. Prawie idealnie, ale w połączeniu z jego już powoli męską urodą i komicznym wyrazem twarzy... Tak, efekt był bezcenny. - No i nie możesz mi zarzucać niż złego, moja droga, bo ja i tak nie mam nic do stracenia. Jak nie spec od transmutacji to do drużyny powinni mnie kiedyś wziąć w Irlandii.\nWzruszył ramionami beztrosko. Cu rzadko kiedy należał do dzieci szczęścia, ale miał skubaniec talent do odnajdywania się w życiu. Jak nie w ten, to w inny sposób. Może też dlatego, że miał na wszystko otwarte podejście i nie bał się wyzwań. Jak nie jedno, to drugie, a co.\n- Poza tym koniec roku za pasem, będziecie mogli ode mnie odpoczywać przez dwa miesiące.\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Pią 16 Maj 2014, 23:32\nNorweżka uśmiechnęła się kątem ust, podnosząc się tym samym z podłogi. Otrzepała się z kurzu i wyprostowała, dumnie podnosząc głowę wysoko. Jej błękitne oczy zmierzyły obu uczniów uważnie, a na jej twarzy pojawił się nikły uśmiech. Przechyliła głowę lekko w bok, a jej spojrzenie na dłużej spoczęło na krukonie, który zatopił się w książce, jak to każdy z tego domu. Jeśli o tę cechę chodziło, to byli naprawdę nudni. Ileż można siedzieć przy książkach i się uczyć? Szczególnie, że nie przygotowywali się jeszcze do żadnych SUMów czy OWTMemów. Ona natomiast była daleko w lesie z Historią Magii, a ten przedmiot niestety musiała zdać. Mimo wszystko, zachowanie Bena (o właśnie, tak się nazywał!) było dosyć dziwaczne. Był spięty, a jej sprawne oko mogło to dostrzec bardzo dobrze, w dodatku to szuranie butami? Sprawdzał, czy podłoga była śliska, czy to był jakiś fetysz? Porunn wzruszyła jednak ramionami, jakby ją to nie interesowało, bo w rzeczywistości właśnie tak było. Był tylko jakimś tam krukonem, którego widziała tylko kilka razy na błoniach i na korytarzach. Musiała jednak mu przyznać, że miał przepiękne błękitne oczy, które były pierwszą cechą jego wyglądu, na którą zwróciła szczególną uwagę.\n- Ja się nie muszę dużo uczyć, żeby być pewną, że zdam – powiedziała, a w jej głosie nie było słychać nawet nuty przechwałek. Po prostu stwierdzała fakt. Podeszła do Cu i pierwsze, co zrobiła, to pochyliła się nad nim, wyciągnęła ręce i zamknęła go od tyłu w objęciach. Musnęła jego policzek ustami i odsunęła się, chowając ręce za siebie. Niesforne włosy opadły na jej twarz, lecz szybko, z lekkim grymasem na twarzy je odgarnęła do tyłu.\n- Tak czy siak, nie wiem czy to dobry pomysł, aby Wattsa tak męczyć, żeby się gdzieś wyrwał – dodała nieco ironicznie i zerknęła kątem oka na blondyna. – Krukoni są tak jakby, wiesz… z książkami scaleni – wyjaśniła, gestykulując przy tym, aby jak najlepiej pokazać o co jej chodzi z tym „scaleniem”. Wzruszyła szybko ramionami i zajęła miejsce naprzeciwko krukona i gryfona.\n– Gdzie chcemy się wybrać? – spytała, krzyżując ze sobą nogi. Ręce natomiast wyciągnęła za siebie i oparła się nonszalancko na dłoniach.\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Wto 20 Maj 2014, 21:41\nChyba nikt nie lubił czuć się jak piąte koło u wozu, a słowa i zachowanie Porunn właśnie na takiej pozycji ustawiły Krukona. Tsk. Ben zwykle nie prosił o towarzystwo i zainteresowanie, ale za socjopatę również się nie uważał – właściwie to całkiem lubił innych ludzi, jeśli przejawiali intelekt na poziomie choć trochę wyższym niż przeciętny albo mieli jakąkolwiek pasję. Pozwolić komuś po prostu mówić o rzeczach, które go fascynowały, kwalifikowało się w opinii chłopaka niemal na szczycie listy „rzeczy wybitnie przyjemnych”. Patrzeć, jak szczęście napierało na szwy od wewnątrz, grożąc eksplozją fajerwerków.\nKomentarz Ślizgonki odnośnie mieszkańców Ravenclawu i ich nawyku noszenia przy sobie książek skwitował lekkim przekrzywieniem głowy oraz nieznacznym uśmiechem, który z założenia miał wyglądać na uprzejmy, ale jak wyszedł w efekcie nie mógł mieć pewności.\n- Nawet nie wiesz, jak łatwo kogoś zabić takim tomiszczem – powiedział w sposób tak niefrasobliwy, jakby wygłaszał komentarz na temat aktualnej pogody lub najlepszego sposobu domowej hodowli gumochłonów. Cóż, od tej strony niewielu miało okazję poznać pana Wattsa. Czy mówił poważnie, czy też posługiwał się sarkazmem pozostawało do rozgryzienia przez Cu i Porunn.\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Sro 21 Maj 2014, 19:02\nNa powitanie Pierun zareagował uśmiechem również ją obejmując przez odchylenie się nieco w tył i splatając ramiona nad jej karkiem. Trwało to kilka sekund i nigdy nie znaczyło nic więcej niż przyjacielskie "hej, co tam". Mieli historię, i to całkiem poważną, ale okazało się, że ich znajomość była od początku przeznaczona na przyjaźń aż do grobowej deski, a nie związek "póki śmierć nie rozłączy". Całe szczęście, że ta próba bycia ze sobą nie skończyła się tragicznie, a wręcz przeciwnie. Znali się jak łyse konie, możliwe, że prawie nikt nie znał O'Connora tak dobrze jak Fimmel i wzajemnie. Cieszyło go to, bowiem dziewczyna była naprawdę świetną osobą i pomimo bycia chłopczycą - bardzo urodziwą damą, która miała swój charakter i rozum. A to najważniejsze, prawda? Cóż, czasem zachowywał się jak starszy brat względem niej, kiedy jakiś uczeń próbował ją poderwać lub ona się kimś interesowała. A kto to, czy wie co robi, podoba mu się lub nie. Dobrze, że Ślizgonka umiała go przywołać do porządku, gdy zaczynał przesadzać.\nNa pytanie dziewczyny zamyślił się na chwilę, znowu opierając się luźno na rękach i patrząc w sufit.\n- Dobre pytanie. Może po prostu posiedzimy tutaj i wymyślimy coś szalonego? - stwierdził, zaraz jednak miał siebie upomnieć w myślach. A Krukon i szaleństwa to nie brzmiało dziwnie?\nBen go wyprowadził z błędu swoją uwagą na temat książek i ich szerokiego wachlarza zastosowań, jak widać. Aż Irlandczyk uniósł brwi, po czym się roześmiał i trącił łokciem Krukona.\n- To się nazywa duch i wyobraźnia. Jeszcze się okażesz przemyconym Ślizgonem w niebieskim. - zażartował, po czym do głowy wpadł mu pomysł. - Ej, może obmyślimy wszystkie możliwe sposoby zabicia kogoś takim tomiszczem, co? Nasza zielona dama się wykaże ślizgońską pasją w tym zakresie.\nUśmiechnął się szelmowsko, puszczając do niej oko, po czym spojrzał na blondyna.\n- Zacznij, Ben, skoro już stałeś się bądź co bądź pomysłodawcą. Odprężymy się wszyscy przed końcem roku.\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Sro 21 Maj 2014, 22:21\nPorunn uniosła wysoko brwi, kiedy Benn powiedział coś takiego. Jej błękitne oczy powędrowały w jego kierunku, a na twarzy pojawił się szeroki, zadziorny uśmiech. Spoglądała na chłopaka w milczeniu przez chwilę, dając tym samym dojść do słowa Cu. To jej się bardzo podobało, plus… była mile zaskoczona, że Krukoni mieli w sobie nie tylko nudziarzy, ale takich rozrywkowych ludzi, jakim był Ben. Zastanawiając się przez chwilę nad osobami w Ravenclawie, podrapała się po głowie.\n- Znam jednego Krukona, który chciał mnie zabić książką w bibliotece tylko dlatego, że siadłam obok niego – powiedziała, kładąc palec na dolnej wardze, wciąż spoglądając bez żadnych zahamować na Bena. Tak, miała na myśli nikogo innego, jak Doriana Whispera… Od pewnego czasu unikała go szerokim łukiem, mimo iż żył w zgodzie z O’Connorem, O’Malleyem, a nawet z tym cholernym Niemcem od siedmiu boleści. Ich to nie chciał zabić książką? A phi…!\n- Najlepiej rzucić w kogoś Potworną Księgą Potworów – podsunęła, a jej palce zjechały na włosy. Zaczęła je skubać, co chwilę spoglądając z uśmieszkiem na pana Wattsa. Miał dziewczynę? Był już doświadczony w zabijaniu książkami? Cholera, to był jej potencjalny materiał na męża. Od zaraz, na wieku wieków.\nSpojrzała na Cu porozumiewawczo, jednak gdy on tego nie zauważył, dźgnęła go stopą w nogę i spojrzała krytycznie. Powinien wiedzieć co teraz miał zrobić. Ładnie sprawić, żeby cała trójka była najlepszymi przyjaciółmi na świecie. Od zaraz, natychmiast, już. Puchoni, idealny cel, na których trzeba porzucać książkami!\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Pią 23 Maj 2014, 21:26\nBen chciał jedynie uciąć potencjalną dyskusję zmierzającą niebezpiecznie w stronę terenów oznaczonych tabliczką „Krukoni to nudziarze, którzy żenią się z książkami”, ale ku swojemu cichemu zaskoczeniu uzyskał coś więcej. Jakby... dziwną formę szacunku? Akceptację do kółka wzajemnej adoracji, o którą nie przeszło mu przez myśl zabiegać? Złapał się na tym, że pociera kark w odruchu, jaki świadczył w jego przypadku głównie o zakłopotaniu i opuścił rękę, kładąc ją z powrotem na podłodze. Cu i Porunn nie przypominali powściągliwych osób, z jakimi zwykle przebywał Krukon – może nadszedł czas na zmianę w jego momentami porażająco przewidywalnym życiu?\nMiał już zasugerować niekompletną transmutację książki w tygrysa, jako jeden ze sposobów użycia podręcznika w celu więcej niż niecnym, gdy wyczuł na sobie wzrok Ślizgonki. Właściwie nie zastanawiając się nad tym, zwrócił ku niej spojrzenie, marszcząc lekko brwi. Przez dłuższą chwilę wypełnioną tylko ciszą po prostu patrzyli na siebie nie mrugając, jakby bezgłośnie rzucili wyzwanie, by sprawdzić, kto pierwszy ulegnie i odwróci wzrok. Jeśli o to chodziło pannie Fimmel, to miała problem – Ben wprost UWIELBIAŁ gapić się na ludzi w ten sposób i wytrącać ich z równowagi i mnóstwo osób o tym wiedziało. A przynajmniej tak to nazywali znajomi z Ravenclawu, bo prawda była nieco bardziej subtelna.\nPozwalając kątowi ust unieść się w obietnicy uśmiechu, ubrał wreszcie w słowa swój pomysł z książką i tygrysem, wyjątkowo obrazowo nakreślając, jak wystarczyło zamienić oryginalne zwierzęce umaszczenie z wzorem z okładki oraz zmienić tułów na nieco bardziej bryłowaty, by przypominał grzbiet tomu.\nA jednak, Porunn pierwsza przerwała ich małą batalię i spojrzała na Gryfona. Dobrze, na dłuższą metę, mogłoby to wyglądać co najmniej dziwnie. Ben zerknął w stronę otwartego okna akurat w momencie, gdy Sofia zdecydowała się przez nie wylecieć. Chyba miała dość towarzystwa.\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Sob 24 Maj 2014, 11:25\nzaproszono mnie, to się wciskam, o <3\nNo cóż. To nie był widok, którego się tutaj spodziewała... Zwykle wieczorami wieża astronomiczna była pusta i cicha. Czasem oczywiście trafiała się jakaś zakochana parka, którą błyskawicznie płoszyła obecność Aurory i jej teleskopu (lub to parka płoszyła Aurorę i jej teleskop niepokojąco głośnymi i intensywnymi odgłosami mlaskania). Teraz jednak jej ukochaną wieżę okupowały aż trzy osoby, które raczej nie sposobiły się do odejścia, co niekoniecznie było jej na rękę. Ktoś pewnie byłby łaskaw zauważyć, że obserwatorium znajduję się w innym miejscu, i nikt wcale nie nakłania Aurory do pozostania w zasięgu wzroku i słuchu pozostałej trójki. Ale żeby wykraść teleskop ze składzika musi obok nich przejść. Poza tym wesoła kompania zachowywała się nadzwyczaj głośno i będzie ich słychać także w obserwatorium. Aurora, która już od dobrej chwili stała na schodach, ukryta przed wzrokiem owej trójki, westchnęła bezgłośnie i na moment ukryła twarz w dłoniach. I co teraz? Ma zrezygnować i wrócić do Pokoju Wspólnego? Tylko dlatego, że jest tu ktoś jeszcze?\nNa Merlina, Auroro. Ta wieża nie jest Twoją własnością, nie zachowuj się jak dzikuska. - skarciła się w myślach, co na szczęście poskutkowało i pozwoliło jej się wziąć w garść. Poczuła się niemal zawstydzona własnym zachowaniem. Szybko wygładziła na sobie ubranie - ciemne spodnie i granatowy sweterek, którymi zastąpiła po lekcjach szkolną szatę - i poprawiła na ramieniu torbę, w której miała kilka niezbędnych do prowadzenia obserwacji rzeczy (między innymi termos z kawą i ciastka). Była pewna, że póki co pozostała niezauważona, bo chyba nikt nie potrafił wspiąć się na wieżę równie cicho co ona - znająca każdy skrzypiący, czy fałszywy stopień. Zresztą nie wydawało jej się, by ktokolwiek nasłuchiwała jej przybycia. Teraz jednak cofnęła się o kilka kroków i odegrała stosowne przedstawienie, specjalnie starając się, by jej kroki jak najgłośniej zadudniły na stopniach. Niech czują się ostrzeżeni.\nJej ciemnowłosa główka wychyliła się z dziury w podłodze, która stanowiła wejście i błyskawicznie skierowała się w stronę mniej lub bardziej znajomych uczniów. Zaskoczenie na jej twarzy było tylko trochę udawane, bo przecież wcale nie wiedziała kogo tu spotka. Nikogo z nich nie znała na tyle dobrze, by rozpoznać ich po samych głosach.\n- O, hej. - uśmiechnęła się lekko na powitanie, kierując te słowa zwłaszcza do Bena, którego znała najlepiej. Zatrzymała się w niewielkiej odległości od nich i zrzuciła z ramienia torbę. - Mam nadzieję, że skrzypienie mojego teleskopu nie będzie wam za bardzo przeszkadzać? - zapytała nieco żartobliwym tonem, nie zdradzając przy tym nawet najmniejszych oznak zmieszania, które w rzeczywistości odczuwała. Lekkim krokiem wskazującym na to, że mimo wszystko czuje się tutaj jak u siebie w domu, przeszła przez całą salę i pochyliła się nad kłódką broniącą dostępu do składzika ze sprzętem do obserwacji. Mogłaby poprosić profesorkę o klucz, bo przecież ta i tak często przyłapywała ją na wieży, ale jakoś nie mogła się na to zdobyć. Wyciągnęła różdżkę, otworzyła drzwi i zaczęła grzebać w teleskopach, modląc się jednocześnie w duchu, by pozostawiono ją w spokoju.\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Sob 24 Maj 2014, 14:47\nHa, idealnie, pomysł na zagospodarowanie czasu wolnego się przyjął i najwyraźniej wszystkim bardzo pasował. Odnośnie Perunn to chyba nikogo nie dziwiło, w końcu była Ślizgonką. Stereotypy stereotypami, ale no smykałkę do tego typu rzeczy to oni mieli chyba w genach, bo co Ślizgon to schemat się powtarzał. Slytherin, zaczyna się na taką samą literę co "sadyzm". Przypadek? Nie sądzę. No ale na szczęście nie wszyscy z nich to zło wcielone, których pierwszym słowem w kołysce było Avada Kedavra zamiast "mama". Pierun była tego doskonałym przykładem i co najdziwniejsze - Gilgamesh też(w przypadku tego drugiego pierwszym słowem było pewnie "ja", bo dookoła tego kręci się świat Niemca).\nCo do Krukonów zaś... U nich, prawdę mówiąc, rzadziej trafiały się jednostki, które wyłamywały się ze schematu, a przynajmniej przez pierwszych kilka spotkań. Wrażenie robili wszyscy takie samo - sympatycznie, neutralnie, nie zainteresowani jakimiś większymi bataliami. Chyba, że ktoś spaliłby im bibliotekę. Wtedy stali by się hordą gorszą od zastępu śmierciżerczych wilkołaków. Brr, aż dreszcze przechodzą na samo wyobrażenie. Na szczęście Cu miał szczęście i talent do znajdywania ciekawych jednostek, a Ben okazał się być jedną z nich. Zabijanie kogoś książką - Krukoni to mogą być bardziej morderczy od Ślizgonów, jak widać. A jakie to kreatywne, nie da się ukryć. Choć czemu tu się dziwić, kreatywność jest jednym z haseł tego domu. Ciekawe tylko czy Rowena też miała taki morderczy temperament... Była kobietą, w sumie wszystko możliwe.\nPomysł Pierun skwitował śmiechem i klepnięciem ją po ramieniu. No tak, to była oczywista rzecz na pierwszy ogień.\n- Pewnie każdy uczeń, któremu ta książka wpada w ręce modli się o swoje życie. Sam skończyłem z pogryzionymi palcami przy pierwszym spotkaniu. - zaśmiał się ponownie, siadając tak, by oprzeć się o barierki. Z tej perspektywy widział dokładnie pozostałą dwójkę i wejście do wieży, za sobą mając ciemniejące powoli niebo. Bardzo powoli, w końcu lato się zaczęło.\nNa słowa Bena z kolei zareagował podziwem i kiwnięciem głowy. No właśnie, oto ta Krukońska kreatywność. Wyobraził sobie takiego książko-tygrysa i musiał przyznać, że chętnie wypróbuje ten pomysł w wakacje na którejś ze starych ksiąg ojca.\nObgadał jeszcze kilka drobnych detali tej transmutacji z Benem, by mieć pewność, że dobrze obmyśla całą technikę. Następnie już chciał rzucić swój pomysł, gdy usłyszał kroki na schodach. Oho, ktoś nowy do towarzystwa!\nZ klapy w podłodze wyłoniła się dziewczyna. Jej akurat prawie nie znał. Kojarzył, że również należy do Ravenclaw, ale poza tym nawet imię nie świtało w jego głowie. A szkoda, bo dziewczyna wyglądała na ładną i sympatyczną. Trzeba było nadrobić to karygodne zaniedbanie.\nUśmiechnął się szelmowsko i machnął ręką do dziewczyny.\n- Hej! Nie ma sprawy z tym teleskopem. A nie chciałabyś się do nas przyłączyć? Obmyślamy tysiąc sposobów na zabicie kogoś książką. Póki co Ben przoduje, ale z waszą wyobraźnią to chyba nikt nie wygra. Jeśli chcesz, potem możemy wymyślać tysiąc sposobów na zabicie teleskopem.\nWtedy przyszło mu do głowy, że Krukonka ma podobny akcent do niego. O, czyżby Irlandka?\n- A co do mojego sposobu. Transmutowałbym książkę w tłuczek. Wyjątkowo perfidny tłuczek. Bolesna śmierć, ale śmierć.\nLedwo skończył tę myśl, a jego sowa wleciała na wieżę i obrzucając złym spojrzeniem wszystkich obecnych wylądowała na ramieniu O'Connora. Oczywiście wbiła się jak należy tymi swoimi szponami.\n- A niech cię, Berserker, co cię znowu tak rozdr... - urwał, widząc liścik przy nóżce ptaka. No tak, wszystko jasne. Powoli pogłaskał go po piórach i tajnym miejscu, które lubił, a następnie już bez ekscesów udało mu się zdjąć kawałek pergaminu. Aristos. Przeczytał go szybko, po czym westchnął z uśmiechem.\n- Wybaczcie, ale czas na mnie. Liczę, że któreś z was potem zda mi relacje - i nadal chcę obmyślać te pomysły z teleskopem. - puścił oko do Krukonki. - Trzymajcie się wszyscy. - rzucił jeszcze wstając z podłogi, po czym zniknął w klapie w podłodze.\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Sob 24 Maj 2014, 18:20\nSpojrzenie Bena nieco spłoszyło Porunn. Nie przywykła do takiej intensywności spojrzeń, a już szczególnie tych błękitnych oczu, które na pewno zaczną się jej śnić po nocach. Odwróciła zatem wzrok i skierowała go gdzieś w jakiś bliżej nieokreślony kąt. Wszystko, aby nie patrzeć temu dziwnemu Krukonowi w oczy. Nie, żeby dziwność była głupia. Po prostu w tym chłopaku była tak interesująca dziwność, że było jej aż dziwnie. Nikt nie zainteresował jej w taki sposób, jak ten tutaj, ot tak, przez oczy.\nI wtedy odezwał się Cu. Było to dla niej niesamowitym wybawieniem. Dobry, poczciwy O’Connor zawsze wiedział kiedy cokolwiek powiedzieć, nawet jeśli nie był do końca tego świadomy, to i tak w duchu była szczęśliwa, że coś mówił. Cokolwiek. Szybko emocje opadły i uśmiechnęła się kątem ust. W końcu była z rodu Fimmelów, oni nigdy nie tchórzyli, nawet jeśli sytuacja była dosyć przytłaczając, a ucieczka jedną z najlepszych opcji. Ona była na tyle jednak uparta, że znów spojrzała na Bena, jednak ich spojrzenia trwały krótko, gdy ktoś się odezwał. Ktoś nowy.\nPorunn wychyliła głowę, aby spojrzeć na nowo przybyłą, jednak jej wyraz twarzy tym razem nie wyraził żadnej emocji, dopóki czegoś sobie nie przypomniała.\n- Widziałam Cię w bibliotece – powiedziała, zaraz po tym jak Cu zaproponował ten pomysł zabijania teleskopem. W sumie to też było bardzo ciekawym sposobem na mordowanie. Musiała częściej przychodzić do wieży, bo coś jej się wydawało, że nauka jednak może wyrządzić komuś niezłą krzywdę. Świetnie.\n– Czekałaś pewnie na tego gbura Whispera, tak? – Fimmel miała niezły dar zgadywania niektórych rzeczy. Dosyć często widziała tę dwójkę jak razem się uczyła, chodziła gdzieś po błoniach czy nawet jadła w swoim towarzystwie. Było to fenomenem, gdyż mnóstwo osób zastanawiało się… jak ta dziewczyna z nim wytrzymuje i nie boi się trzepnąć go w głowę, kiedy nie zachowywał się tak, jak powinien. Ślizgonka wbrew pozorom czuła do niej duży respekt.\n- Ostatnio widziałam go jak szedł z O’Malleyem i młodszą siostrą do Izby Pamięci, w towarzystwie Filcha – powiedziała, a na jej twarzy pojawił się uśmieszek. Woźny chyba złapał grube ryby dzisiejszego wieczora. Jakoś wcale nie było jej z tego powodu żal. Alexandra lubiła, jednak trochę pracy każdemu się przyda. No, chyba że chodziłoby o nią. Nie, ona na pewno nie nadawałaby się do takiej pracy. Dlatego starannie unikała szlabanów jak tylko mogła, łamiąc regulamin tam, gdzie wzrok Filcha nie sięgał. Tak było najlepiej.\nGdy Cu dostał sowę i szybko się z nimi pożegnał, miała ochotę go zatrzymać, jednak szybko rozpoznała, że sprawa nie cierpiała zwłoki. Szkoda… Zostawił ją samą z nieznajomymi, co niespecjalnie jej się podobało. Nie lubiła nawiązywać nowych znajomości bez jakiegoś konkretnego powodu, a towarzystwo Bena ją… dziwnie przytłaczało. Hej, czy on dalej się na nią gapił?\nTemat: Re: Wieża Astronomiczna Sob 24 Maj 2014, 20:58\nChoć Ben na początku był zmieszany i poirytowany niespodziewanym towarzystwem na wieży, wrażenie to dosyć szybko minęło. Właściwie miło było siedzieć i rozmawiać o czymś tak szalonym, jak sposoby trwałego uszkodzenia organizmu przy użyciu książki. Nie żeby faktycznie chciał kogoś z premedytacją okaleczać, ale stanowiło to świetny sposób na rozruszanie szarych komórek. Na pewno lepszy niż mugolskie krzyżówki, które z uporem maniaka wysyłała mu ciotka. Wymiana uwag z kimś, kto znał się na temacie i który faktycznie go interesował – Cu zdecydowanie awansował na mentalną listę pt. „warci uwagi”. Ostatnio niewielu osobom się to udawało, jeśli brać pod uwagę, że przebywali w tej społeczności szkolnej od kilku lat, a młodsze roczniki w pewnym momencie po prostu były zbyt niedoświadczone i nieobyte.\nPojawienie się Aurory nie powinno go zaskoczyć, a jednak. Uniósł lekko rękę na znak powitania, odprowadzając dziewczynę wzrokiem do składzika ze sprzętem. Poznali się zupełnie przypadkiem – Ben został kiedyś zbyt długo w pokoju wspólnym czytając, a ona postanowiła się wymknąć. Streszczając tę niezbyt skomplikowaną historię, przyłapał ją, poszli razem na wieżę astronomiczną i oglądali gwiazdy przegryzając bryły nugatowe, które wziął ze sobą. Pasja, jaka biła od Krukonki, gdy miała możliwość mówienia na temat ciał niebieskich była oszałamiająca. Gdyby tak wyglądały lekcje astronomii, może bardziej lubiłby ten przedmiot, zamiast uczyć się go z konieczności.\n- Dorian i Wanda dostali szlaban? - spytał, marszcząc brwi, gdy Porunn wspomniała o Whisperach. O'Malley'a nie znał, ale dwójka Krukonów nigdy nie wydawała mu się potencjalnymi kandydatami na łamanie regulaminu – przynajmniej nie w sposób, który dałby Filchowi okazję do ich złapania. Unikanie woźnego Hogwartu było swego rodzaju sztuką, której jak widać nie wszyscy mieli okazję opanować. I dobrze, bo ktoś musiał polerować te wszystkie puchary, statuetki i medale w Izbie Pamięci.


Vintage Wine Tours (Kelowna, Kanada) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Vintage Wine Tours\nAtrakcje w pobliżu obiektu Vintage Wine Tours\nVintage Wine Tours opinie, Kelowna\nNr 14 wśród 71 Posiłki i napoje w lokalizacji Kelowna\n602 Coronation Ave, Kelowna, Kolumbia Brytyjska V1Y 7A1, Kanada\nNiesamowite wino wycieczkę. Swietny pomysl aby to zrobić w samochodzie, ponieważ kilka. zrobi to ponownie podczas następnej wizyty.\nFantastyczne i niezapomniane wrażenia\nJa i 3 znajomych spędziliśmy popołudnie z Sam i jego piękny samochód Eleanor- właścicielka serwuje pyszne. Gorąco polecam tę wycieczkę. Sam wiedziałem wiele o okolicy i winiarni. Wziął nas do wspaniałych miejsc i dodane do wspaniały dzień. Bardzo polecam!\nTakie niezapomniane wrażenia!\nTo była świetna wycieczka. W klasycznych samochodów maniakiem, nie było nic jak zwiedzania winnic i poślizg wzdłuż krętych dróg w pięknym samochodzie jak Eleanor- właścicielka serwuje pyszne. Sam jest bardzo dużą wiedzę na temat wszystkich subtelności produkcji wina. Dowiedziałem się bardzo wiele, i rozkoszować się...każdym wypić teraz, korzystając z nauki, heritage, poświęcenie, zaangażowanie, a ryzyko, że jedzie do produkcji wina. Polecam tą wycieczkę każdemu, i na pewno ponownie, kiedy będę z powrotem w Ełk kraj wina!Więcej\nTo wina wycieczki znacznie przekroczył moje oczekiwania. Zaczęło się z Sam zebraniu nas w tym pięknym ' 56 Cadillac. regulowanej przez miasto Drew fale zazdrości i podziwu z osobom postronnym, udaliśmy się do wzgórza z kraju wina. Sam był bardzo dużą wiedzę na temat historii...Ełk i okolic. Wziął nas do kilku świetnych winnic i nauczył nas bardzo ciekawe fakty dotyczące jego wina, i to, co sprawia, że różne wina. Polecam tą wycieczkę wszystkim, którzy szukają zabawy, wyluzowany, że chce się więcej. Dzięki Sam za wspaniałe popołudnie i nie mogę się doczekać powrotu i boom kolejną wycieczkę.Więcej\nNajlepsze wina przewodnik w Olsztyn\nSam, na czas, w nieskazitelnym czerwony Cadillac. Był to początek wspaniałe 4 godzin spędziliśmy z Sam. On był bardzo dużą wiedzę na temat wina, winnice i historii Ełk. On dostosowane do potrzeb naszej wycieczki i on regulować jego harmonogramu tournée popijając aby dostosować się do...naszych potrzeb i zakup! Ogólnie rzecz biorąc, to fantastyczne przeżycie!Więcej\nMój przyjaciel i ja miałem przyjemność się zatrzymać tę wycieczkę z Sam i Eleanor- właścicielka serwuje pyszne. Nie jesteśmy koneserami wina ale naprawdę cieszyć się win. Sam jest oryginalny w dół do ziemi młody człowiek i jego wiedza i zachowywać przewyższało jego lat. Jazda konna...w Eleanor- właścicielka serwuje pyszne sprawiła, że poczuliśmy się jak nie mniej niż po królewsku! winnice on wybrane były niesamowite i również traktowali nas bardzo szczególne. Jesteśmy bardzo zadowoleni z naszego czasu Sam i zrobię to jeszcze raz następnym razem, gdy będziemy w okolicy. Wyjątkowa jakość za dolara!Więcej\nMój chłopak i ja po prostu skończyło się wino wycieczkę ze wspaniałymi Sam wczoraj w Ełk. Sam znacznie przekroczył nasze oczekiwania pod każdym względem tej wycieczki. On był tak dużą wiedzę na temat wina, procesy w których są wykonane, i historii na winnice i okolic....Jako że to był mój pierwszy raz w moim życiu po winnicach, nie mogłem wyobrazić sobie że ktokolwiek inny niż Sam po nas. On ma niesamowite co się dzieje w Ełk i polecam go każdemu, kto szuka edukacyjnej doświadczenie cały czas podczas jazdy konnej w stylu! Jeszcze raz dziękuję Sam! Na zdrowie! 🍷 Holly i AaronWięcej\nMieliśmy wspaniały dzień z Sam już dziś! Eleanor- właścicielka serwuje pyszne jest to piękny samochód i Sam jest bardzo kompetentny. Udaliśmy się do kilku super winnic i każdy wie Sam więc masz doskonała obsługa podczas degustacji wina! Zdecydowanie polecam tę wycieczkę ;)\njestesmy miłośnikami wina, była to doskonała wycieczka! Sam, nasz przewodnik był bardzo kompetentny i zabawne! Eleanor- właścicielka serwuje pyszne '56 Cadillac był wspaniały i to świetna zabawa! winnice wybrane byli przyjaźni i mieści się wspaniałe wina! piknik był miłym akcentem. Bardzo polecam to miejsce każdemu...zwiedzania winnicy's. Dużo więcej radości, gdy jazda konna w stylu! Dzięki Sam 😃Więcej\nMieliśmy mnóstwo zabawy z Sam. On ma niesamowite poczucie humoru i jest bardzo dużą wiedzę na temat zarówno Ełk i w produkcji wina. To był nasz pierwszy wycieczek i Sam coś doskonale nasz gust.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Vintage Wine Tours.


8 powodów, dla których dzieci powinny ćwiczyć karate.\n„Mojemu synowi bardzo dokuczano w szkole, więc mój mąż zapisał go na karate. Z początku się sprzeciwiałam. Jako psychiatra i pacyfistka obawiałam się, że to rozwinie u dziecka agresję. Cieszę się, że zdanie mego męża przeważyło. Mój syn zaczął zachowywać się w sposób, który zyskał mu uznanie u innych dzieci. Teraz wierzę, że dzieci, które czują się mniej zagrożone agresją, mogą być właśnie mniej na nią narażone”. – dr Chuncey Iryine Samoobrona jest często pierwszym powodem, dla którego rodzice zapisują dzieci na karate. Powinna być ostatnim. Trening sztuk walki to coś więcej niż kopanie i uderzanie. Może być katalizatorem dla ukształtowania się pewności siebie, stanowczości, umiejętności dążenia do celu, spokoju i koncentracji. Tak, może pomóc dziecku w kłopotach ze starszymi, silniejszymi rówieśnikami, ale w sposób, który uczy dziecko odpowiedzialności za nowo nabyte umiejętności. Według Nicholasa Cokinasa, każdy rodzic powinien dążyć do tego, aby dziecko umiało dwie rzeczy – karate i pływać.\nTłumaczenie: nieznane Vortal Budo


Wiadomości: I liga: Zwycięstwo Piasta Szczecin nad SMS-em Sosnowiec\nStrona Główna > Aktualności > I liga kobiet > I liga: Zwycięstwo Piasta Szczecin nad SMS-em Sosnowiec\nI liga: Zwycięstwo Piasta Szczecin nad SMS-em Sosnowiec\n30 września 2007 20:24\nJeden z faworytow rozgrywek I ligi kobiet, szczeciński Piast, już dzisiaj, awansem, rozegrał wyjazdowy mecz 2. kolejki z SMS-em Sosnowiec. Przyjezdne wygrały 3:0.\nW meczu pomiędzy SMS Sosnowiec a Piastem Szczecin zwycięstwo 3-0 odniosła drużyna gości. Wynik wprawdzie sugeruje łatwe zwycięstwo, lecz tak nie było.\nPierwszy i drugi set to wyraźna i zdecydowana przewaga zespołu gości, który nie pozwolił na zbyt wiele uczennicom z Sosnowca.\nTrzecia partia meczu dostarczyła prawdziwych emocji. Nic nie zapowiadało, że gra toczyć się będzie na przewagi w tym secie. Bardzo dobra i ofiarna gra w ataku jak i bloku SMS Sosnowiec sprawiła wiele problemów drużynie gości. Gra punkt za punkt toczyła się do stanu 8-8, potem 13-13. Po błędach własnych SMS Piast objął prowadzenie 13-16. Trzypunktowa przewaga źle wpłynęła na drużynę ze Szczecina i sprawiła rozluźnienie. Joanna Wołosz doprowadza do wyrównania 17-17 i gra zaczęła nabierać rumieńców. Żadnej z drużyn nie udaję się uzyskać przewagi. Przy stanie 24-23 SMS ma piłkę setową której nie wykorzystał, następnie Piast miał piłkę meczową najpierw przy stanie 24-25, a potem przy stanie 28-29. Piłki te nie zostały jednak wykorzystane. Większe ogranie i obycie na ligowych parkietach spowodowało, że to Piast mógł cieszyć się z drugiego zwycięstwa w tym sezonie. Pierwszoplanowymi liderkami w drużynie ze Szczecina były: Anna Związek i Paulina Chojnacka .\nSMS Sosnowiec – Piast Szczecin 3:0\n(14:25; 21:25: 30:32)\nSMS : Magdalena Jagodzińska, Katarzyna Lisiecka, Monika Martałek, Joanna Wołosz, Sylwia Chmiel, Maja Tokarska, Angelika Bulbak (libero)\nPiast : Anna Związek, Joanna Kuchczyńska (libero), Paulina Rolińska, Paulina Chojnacka, Małgorzata Plebanek, Katarzyna Ciesielska oraz Marlena Tworóg\nMarek Mierzwiński (trener Piasta):\n– Wygrany pierwszy set spowodował, że męczyliśmy się w trzecim secie. Dziewczynom wydawało się, ze mecz wygra się sam, lecz po drugiej stronie siatki jest przeciwnik, który tak samo walczy. SMS Sosnowiec postawił nam trudne warunki, popsuliśmy dużo zagrywek i stąd nerwowość w naszych poczynaniach. O zwycięstwie w trzecim secie zadecydowało nasze większe doświadczenie. Jestem zadowolony z dwóch zwycięstw, choć to dopiero początek sezonu, większe wymagania postawią drużyny Gwardii Wrocław i Wisły Kraków. My nie boimy się nikogo i uważam, że jesteśmy w stanie wygrać z każdym w tej lidze. Na pewno nikogo nie wolno lekceważyć o czym należy pamiętać mając na uwadze trzeci set dzisiejszego meczu. Dziewczyny miały świadomość, że grają z zupełnie innym zespołem niż w styczniu, zawodniczki SMS są mniej doświadczone. Chcielibyśmy uzyskać awans, czas pokaże jak ułożą się mecze, choć raz się wygrywa, a raz przegrywa.\nAnna Związek (Piast):\n– Dziś zagrał dobrze cały zespół, ja cieszę się ze swojej dobrej gry, zagrałam to co mogłam Ciężko gra się z takimi drużynami które stawiają opór, są tam młode zawodniczki, lecz w końcówce trzeciego seta górę wzięło nasze doświadczenie. To jest początek sezonu, dopiero zgrywamy się i dopiero następne mecze pokażą na co nas stać. Sądzę, że uzyskamy upragniony awans na koniec sezonu i będziemy się z niego cieszyć.


Body Lipolysis Therapy MD - ARKANA MD - Linie Arkana - sklep.arkana.pl\nBody Lipolysis Therapy MD\nInnowacyjna terapia lipolysis-like. Nieinwazyjna alternatywa dla lipolizy. Wykorzystuje przełomową technologię do walki z nadmiarem tkanki tłuszczowej i cellulitem.\n+ VECTICELL Lipolysis – elastyczne nośniki z zamkniętymi trzema synergistycznie działającymi substancjami L-karnityną, kofeiną oraz stosowanym dotychczas tylko w lipolizie iniekcyjnej deoksycholanem sodu.\n+ VECTICELL Capsaicin - łączy w sobie termoaktywną kapsaicynę w połączeniu z kofeiną, przyspieszającą efekt spalania tkanki tłuszczowej. Dzięki elastycznym nośnikom substancje aktywne szybko i skutecznie docierają do skóry właściwej i tkanki tłuszczowej, gdzie stopniowo uwalniają się działając przed kilka godzin.\nAcne QS Hacker Therapy MD\nMaska-płat lipolysis-like na uda\nAktywator spalania lipolysis-like 150 ml


Chłopięcy rozdział do zamknięcia - Halo Ziemia\nChłopięcy rozdział do zamknięcia\nCodziennie, tuż nad ranem, mówię córce, że jest mądra, piękna i dobra. Podkreślam jak wiele osób kocha ją tylko dlatego, że jest. Bez warunków dodatkowych. Ma zaledwie sześć miesięcy i choć wszystko wskazuje na to, że mógłbym mówić cokolwiek, trzymam się tej reguły z konsekwentnym uporem.\nDla mężczyzn bycie tatą jest, a z pewnością może być, punktem granicznym. Kamieniem milowym w osobistym, wewnętrznym rozwoju. Ojcostwo to męskość radykalnie wywołana do tablicy.\nNie dlatego, że świat nagle staje na głowie. Rezygnacja z własnych planów i projektów, mimo zakorzenionego w naszej kulturze egoizmu, nie stanowi wyzwania ponad siły. Ten egzamin przebiega w zupełnie innej przestrzeni. I właśnie z tego powodu oblewamy go tak często.\nNagle stajemy przed absolutną, bezwarunkową, niezasłużoną miłością małego człowieka. A więc przed czymś zupełnie nowym. W świecie, który znamy, wszystko jest umowne, warunkowe i możliwe do zdefiniowania. Tutaj możemy odpowiedzieć albo tym samym, czyli zaangażowaniem i troską, albo uciec.\nTe ucieczki przybierają różne formy: aktywności zawodowej ponad miarę, wiecznego zmęczenia, czasem zdawkowej niekompetencji (nie potrafię – nie chcę zaszkodzić). Wszystkie mają wspólny mianownik: pod tanim pretekstem unikamy bliskości z własnymi dziećmi. Po jakimś czasie dławią nas wyrzuty sumienia, a więc uciekamy jeszcze bardziej. Błędne koło zostaje zamknięte.\nDzieje się tak, bo towarzyszy nam destrukcyjne, sabotujące przeświadczenie o byciu nie dość dobrym. Jestem przekonany, że dotyczy to większości mężczyzn w naszym kręgu kulturowym. Ktoś, zwykle nasi nieobecni ojcowie, zapomniał nam powiedzieć, że wszystko jest tak, jak trzeba. Bywa, że w społeczeństwie przesiąkniętym złością i bólem, przez lata słyszeliśmy coś zupełnie przeciwnego.\nW konsekwencji dotkliwie wdarło się w nas przekonanie, że nie zasługujemy na miłość. A tu nagle, bez słowa ostrzeżenia, pojawia się ktoś, kto nie tylko tę miłość daje, ale jednocześnie domaga się jej z całą stanowczością. W przeciwieństwie do relacji z dorosłymi, bycie tatą nie pozostawia przestrzeni do negocjacji.\nWpływ rodziców wobec dzieci jest niepodważalny. Jak żadna inna więź rzutuję na wszystko, co później. Z jednej strony niesiemy za sobą bagaż własnego dorastania, z drugiej sami przygotowujemy podobną wyprawkę.\nDobrze pamiętam paraliżujące uczucie, kiedy wiedza o tym, że dzieci bezkrytycznie i totalnie przyjmują swoich rodziców, stała się faktem mojego życia. Dzień, może dwa dni po powrocie ze szpitala trzymałem Lilę na rękach. Spała. Patrzyłem na bezbronność i absolutną zależność tego ważącego niespełna cztery kilogramy małego człowieka. Z każdą sekundą coraz bardziej docierało do mnie, że to wszystko dzieje się naprawdę. Że już za moment w jej świadomości moje ucieczki, brak zaangażowania, będą powodem do poczucia, że to nie ja popełniam błąd, ale ona. Dzieci nie wątpią w rodziców. Wątpią tylko w siebie.\nTa świadomość, namacalna i intensywna, jest wyzwaniem. Wielką odpowiedzialnością. W gruncie rzeczy dobrą przygodą życia, bo w większości przypadków – pomimo tego, co mówi własna głowa – posiadamy wszystko, co potrzeba, żeby temu wyzwaniu sprostać. Nie perfekcyjnie, ale wystarczająco.\nNikt z nas nie chce oblewać tego egzaminu. Nie chcemy wpadać w błędne koło oddalania się od najbliższych. Moment, w którym stajemy się ojcami, jest jednocześnie dobrym czasem na domknięcie chłopięcego rozdziału własnej historii.\nW praktyce, każdy wchodzi w dorosłość z bagażem tego co dobre, ale i z jakimś niezałatwionym bólem. Różnią nas tylko proporcje. Ktoś mądrzejszy ode mnie uświadomił mi, że nie jesteśmy za ten ból odpowiedzialni. To uwalniające. Jednak dojrzałość polega na wzięciu odpowiedzialność za siebie. Za to, co z tym bólem zrobimy tu i teraz.\nDzieci potrzebują ojcowskiej obecności. Bezwarunkowej i pełnej. Ta bliskość jest wpisana w naszą męską tożsamość. Wzorce i cywilizacyjne naleciałości nie są w stanie tego zatrzeć. Wystarczy, że przestaniemy uciekać i pozwolimy inspirować się naszym bliskim.\nNie uciekać, znaczy tyle co pozwolić być bliżej. Najpierw bliżej samego siebie.\nTo czwarty tekst z cyklu My – mężczyźni, który postanowiłem zrealizować dla wspierającej mnie społeczności Banity. Pierwsze trzy znajdziesz tutaj, tutaj i tutaj.


E‑handel w niedzielę | E-sprzedaż | E-commerce & Digital Marketing\nZakaz handlu w niedzielę obowiązuje od kilku miesięcy, więc możemy już zacząć analizować i sprawdzać, jak ta zmiana wpłynęła na konsumentów. Z obserwacji możemy wnioskować, że klienci, którzy do tej pory w niedziele odwiedzali galerie handlowe, znaleźli inny sposób na spędzanie wolnego czasu (spacery, sport, spotkania ze znajomymi w restauracjach). Jednak to nie zaspokaja ich potrzeb zakupowych, dlatego warto wykorzystać nowe przepisy do pozyskania nowych klientów dla swojego e-sklepu.\nKażdy z nas jest klientem centrów handlowych i sklepów stacjonarnych. Dlatego w pierwszej kolejności powinniśmy się zastanowić jak zakaz handlu w niedziele wpłynął na nasze zachowania i wyciągnąć z nich wnioski. W tym celu warto odpowiedzieć sobie na poniższe pytania:\nW jaki sposób zmieniliśmy swoje niedzielne przyzwyczajenia?\nKiedy dokonujemy zakupów spożywczych, a kiedy innych?\nCzy częściej korzystamy z zakupów internetowych?\nZ obserwacji możemy wnioskować, że konsumenci nie pamiętają, w które niedziele sklepy są otwarte, a w które zamknięte, dlatego przyjmują, że są całkowicie zamknięte i tylko awaryjnie chodzą na zakupy w ten dzień. Zakupy spożywcze robią na zapas, natomiast pozostałe produkty kupują w inne dni, co powoduje duży tłok w galeriach handlowych i sprawia, że przebywanie w nich przestaje sprawiać przyjemność. Z kolei sklepy internetowe w większości zanotowały wzrost, ale nie był on współmierny do potencjału zakupowego generowanego w niedziele handlowe. Powyższe obserwacje mają pokrycie w twardych danych publikowanych w różnych raportach branżowych.


Praca - Sprzedaż - Praca w INTERIA.PL - oferty i ogłoszenia\nPepco Poland Spółka z o. o. - lubelskie Lublin Unii Lubelskiej\nSpecjalista ds. sprzedaży hurtowej i eksportowej\nP.W. Vikking KTS - lubelskie Biała Podlaska\nPrzedstawiciel handlowy dla rynku surowców chemicznych\nSaneChem Sp.z o.o. - lubelskie Dęblin\nPZU Życie SA - lubelskie\nMediaExpert - lubelskie Łuków\n"Agnes" Spółka Cywilna - lubelskie\nEnergia dla firm S.A. - lubelskie


mistyczna - Nexto - ebooki, audiobooki, prasa, książki, muzyka, filmy, zabawki. Publikacje elektroniczne w formacie dla Kindle mobi, PocketBook epub a także pdf i mp3\nTajemnica Agarthy – ebook\n„Tajemnica Agarty” to sensacyjna powieść podróżniczo-mistyczna, pełna intryg i niespodzianek. Główny bohater, milioner i idealista, odnalazł informacje o zaawansowanej cywilizacji, która wiele lat temu ukryła się przed ludźmi. Chce odnaleźć klucz do Agarthy, który mu umożliwi dostanie się tam. Musi też pokonać konkurentów, m.in. gangsterów i przedstawicieli Watykanu, którzy nie chcą, aby ludzkość dowiedziała się...\nCena: 23,47 zł 25,24 zł\nCykl krzyżacki 4: Złowieszczy szept wiatru – ebook\nCzwarty tom cyklu krzyżackiego. "WOJNA POLSKO-KRZYŻACKA I MISTYCZNA KABAŁA – POLSKA FANTASTYKA HISTORYCZNA, JAKIEJ JESZCZE NIE BYŁO!!!" Robert J. Szmidt. Rok 1414. Minęły cztery lata od pogromu zakonu krzyżackiego na polach Grunwaldu. Pokój między mocarstwami nie trwa jednak wiecznie. Szykuje się nowa wojna. Król polski Władysław Jagiełło zbiera wielką armię i najeżdża ziemie panów pruskich....\nDaniel – ebook\nPierwsza książka Marcina Lechny – DANIEL – jest wciągającą historią o młodym i ambitnym kardiochirurgu z Los Angeles, który z niewiadomych przyczyn zostaje uwięziony w miejscu, które wymyka się wszystkim znanym prawom natury i fizyki. Zagadką pozostaje kto go tam uwięził, w jakim celu oraz jak długo zamierza go tam przetrzymywać. Jest to fantastyczna powieść traktująca o człowieku, jego naturze...\nBaranki moje... – ebook


Zamość: Policyjne małżeństwo zatrzymało po służbie pijanego… - Kronika Tygodnia\nZamość: Policyjne małżeństwo zatrzymało po służbie…\nZamość: Policyjne małżeństwo zatrzymało po służbie pijanego kierowcę\n31.05.2018, 13:04 (aktualizacja 31.05.2018, 13:24)\nOna jest policjantką, on policjantem, są małżeństwem. Oboje, będąc już po służbie pomogli w ujęciu pijanego kierowcy.\nDziało się to we wtorek (29 maja). Zamojski policjant jechał samochodem z żoną, również policjantką. W pewnym momencie zobaczyli mitshubishi, które wykonywało podejrzane manewry. Policyjna para nabrała podejrzeń, że kierowca może być pijany. Postanowili to sprawdzić i na ul. Orlicz-Dreszera w Zamościu zatrzymali samochód. Od kierowcy wyczuli woń alkoholu, dlatego też zabrali mu kluczyki i powiadomili dyżurnego, który na miejsce skierował patrol z ruchu drogowego.\n– Kierującym mitsubishi okazał się 60-letni mieszkaniec Zamościa. Przeprowadzone badanie wykazało, że w organizmie miał prawie 2,5 promila alkoholu. Ponadto posiada również czynny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych wydany przez zamojski sąd – informuje Dorota Krukowska-Bubiło, rzeczniczka Komendy Miejskiej Policji w Zamościu.\nCZYTAJ TEŻ: PIJANY JAK BELA JEŹDZIŁ PO MIEŚCIE. ZATRZYMAŁO GO POLICYJNE MAŁŻEŃSTWO


Kot Morski: Piłka nożna\nWczoraj Małas spełnił w końcu swoje marzenie i udał się na pierwszy trening piłki nożnej. Kupiłem mu w tym celu buciki do gry na hali, zaopatrzyłem w krzepiące błogosławieństwo i ruszyliśmy z Mamą na pierwszy trening. Kotoj był wielce sceptycznie nastawiony do predyspozycji Małasa, zwłaszcza, że od początku nie obyło się bez problemów natury technicznej. Biedny nasz syn zapomniał jak się wiąże buty. Panikował przyt tym i lamentował, a Kotojka usiłowała go uspokoić, że przypomni sobie, bo z wiązaniem butów jest jak z jazdą na rowerze (w znaczeniu, że się nie zapomina), na co rozżalony Małas spytał z przekąsem:\n- To co mam jeździć na nich?\nJakoż udało się mniej więcej buciki okiełznać i udaliśmy się na ten pierwszy trening. Trener, starszy pan, musiał się wykazać zaiste anielską cierpliwością usiłując zebrać w karby rozwrzeszczaną młodzież. Każdy ma inną koncepcję gry, dzieciaki stały jak słupy soli, albo rozbiegały się we wszystkie kierunki, jak tylko dostały piłkę. Dodajmy do tego nasilenie decybeli rozgorączkowanych głosów i mamy totalny chaos. Uciekliśmy stamtąd, bo 90 minutowy mecz przekraczał nasze możliwości psychiczne. Wróciliśmy jednak na ostatnie pół godziny i muszę przyznać, że Piotrek podniósł mi adrenaline i wyzwolił żyłkę kibica, po tym, jak dwa razy przejął piłkę i ruszył na bramkę przeciwnika, wyprowadzając nawet strzał na bramkę, niestety jeszcze niecelny. Niby nic specjalnego, ale dwie akcje naszego Małasa były jedyne podczas meczu.\nWracał czerwony jak wiosenny buraczek, a oczka świeciły jak węgielki. Czyżbyśmy się wszyscy mylili?\nMarharetta 16 września 2015 16:47\na zatem powodzenia w dalszych bojach piłkarskich :)\nMagdalena 16 września 2015 17:17\nNo to super! My także rozważamy możliwość zapisania Krzyśka na treningi, bo przyjeżdża pan z sąsiedniego miasta i prowadzi zajęcia dla takich maluchów. A ruch jest bardzo ważny.Pozdrawiam\nKlaudia Staszewska 23 września 2015 23:26\nPoczątki zawsze są ciężkie :-) teraz będzie już tylko lepiej :-)\nPiotr Piętowski 27 września 2015 22:30\nGry drużynowe to świetna nauka wszelkich zachowań fair play, pomagania sobie, wspierania się i dążenia do wspólnego celu. Życzę, aby Małas nie zniechęcił się zbyt szybko i by rozwijał swoje umiejętności piłkarskie i te poza piłkarskie jak wyżej napisałem. :)\nBieg Cichociemnych 2015


Im bardziej się kogoś kocha, tym bardziej irracjonalnie się zachowuje... |\nIm bardziej się kogoś kocha, tym bardziej irracjonalnie się zachowuje…\nPO 200 latach WRÓCIŁA…\nZaparkowałam. Wzięłam głęboki wdech i zapukałam. Otworzył Edward. Na chwilę zamarłam i spuściłam wzrok. Niemożliwe! Po tylu polowaniach nadal czuję ten zapach! Spokojnie…\n-Jestem Bella Ceres. Na pewno Mark wytłumaczył dlaczego mnie nie było, więc nie będę się powtarzać. Przyszłam się tylko przywitać, a teraz chyba już pójd…\nTu mi przerwano:\n-Dopiero co przyszłaś. Wejdź do środka wszyscy chcieliby cię poznać.\n-Zobaczymy się w szkole i mam zresztą kilka spraw do załatwienia – muszę się jakoś wywinąć.\n-Nie ma mowy z Clarisem i Esme się nie zobaczysz.\nPrzeklinam swoją głupotę. W końcu weszłam. W środku się cała gotowałam.\nZapoznałam się z wszystkimi członkami rodziny, są nawet mili i w ogóle. Później wróciłam do domu rzucając jakąś durną wymówkę, której sama już nawet nie pamiętam. Co za porażka…\n-Aline! Weź no przestań! – głos Olivera rozniósł się po pomieszczeniu.\n-Haha! – śmiech siostry i ta radość w głosie…\nJak ja im czasem zazdroszczę. Czy kiedyś będę szczęśliwa? Pewnie nie. Wślizgnęłam się do swojego pokoju i położyłam się na łóżku. I tu stało się coś dziwnego, jakby nawiedziły mnie jakieś dziwne słowa.\nNie rysuj horyzontu tylko go znajdź….\nNie zacieraj swych śladów, a o miłość walcz…\nWieczność jest krótka, choć wydaje się być inaczej…\nRadości niewiele… Prawie wcale…\nMiej odwagę do marzeń, a będziesz wspaniałym wojownikiem…\nWalcz o to, co twoje…\nMożna żyć, a jednocześnie być martwym…\nKiedy jednak znudzi cie bycie i istnienie nie odbieraj go sobie…\nChoćbyś miała cierpieć jeszcze więcej niż wtedy…\nPamiętaj, że zerwałaś ze złem, ale nadal pozostałaś w mroku…\nA oni przyjdą…\nPo martwe serce, które zmusiłaś do bicia…\nPrzeraziłam się. Ten głos! Ja go znam! Nie… Tylko nie ona! Znów! Nie mogę kochać Edwarda, bo jeśli mówi, że wrócą, to go zabiją! Co mam robić?! Muszę odejść, to jest pew…\nUcieczka nic nie da, oni wiedzą…\nMusisz chronić, bo to, co kochasz umrze…\nNie! Tylko nie to! Spokojnie… Nic się nie stanie Edwardowi, nic jak stąd wyjadę.\nJestem nieomylna zapomniałaś już?\nWystarczy, że nie ma mnie dwieście lat, a ty już o mnie nie pamiętasz?\nPamiętam, ale co mam zrobić?!\nRozum jest mądrzejszy.\nAle w tej sytuacji mylny.\nNie! Nie powinno!\nZrobisz co chcesz, ale pamiętaj, że tutaj serce ważniejsze jest od umysłu…\nObyś miała rację, a ja pierwszy raz się pomyliła…\nWróciłam! Nota krótka i denna, ale nie mam siły wymyślać niczego innego. Pomału zaczniecie się dowiadywać co nieco o Belli. Pozdrawiam!\nZaparkowałam właśnie przy lesie. Nagle zadzwonił mój telefon. Szybko odebrałam.\nTa… Czego chcesz Aline?\nMartwiliśmy się. Gdzie jesteś?\nProblemy z samokontrolą.\nAch… Dziś idziemy do rodziny wampirów w Forks się przywitać.\nNa pewno nie chcesz iść?\nA… Niech Mark i Anastaza napiszą mi zwolnienie.\nAline zawsze się za bardzo martwi. No cóż… Mogła w końcu pomyśleć sobie, że od nich uciekłam. W końcu wie, do czego jestem zdolna i co ostatnio zrobiłam. Po za tym nie wiem czy Cullenowie przeżyliby ze mną spotkanie. Najbardziej jednak boję się o Edwarda. Ten jego zapach… W końcu zanim nauczę się żyć z trucizną w żyłach, to minie z kilka, albo nawet kilkaset lat. Na razie jeszcze jest za wcześnie, abym przyzwyczaiła się do zapachu nowych wampirów. Jak wrócę stąd, to będą dla mnie istne katusze.\nOd Alice dowiedzieliśmy się, że przyjdą nas nowe wampiry. Na początku się ucieszyłem, ale dodała, że Belli nie będzie. Za to ma przyjść blondynka zupełnie taka sama jak Rossalie, tylko trochę starsza. O zgrozo! Kolejna pusta lalka! Miała rację. Przyszli. Jeden z nich (mężczyzna wyglądający na około 30 lat) przedstawił nam wszystkich:\n-Jestem Mark Ceres, a to moja rodzina: moja żona Anastaza i dzieciaki – (tu na prawą stopę nadepnęła mu blondynka, a na lewą blondyn) cicho jęknął i dodał – Aline i Oliver. Ja jestem detektywem, moja żona jest lekarką i z tobą Clarisie się już poznała, zaś dzieciaki – kolejne jęknięcie (powtórka, jednak tym razem rodzeństwo zamieniło się stopami) – Chodzą na studia. Anastaza potrafi widzieć uczucia ludzi, Aline przewiduje przyszłość, ale to co przewidzi się zawsze sprawdza, dlatego nigdy nie przewiduje skutków jakiś potyczek. Zaś Oliver panuje nad ogniem. Mam jeszcze jedną córkę. Dopiero od niedawna jest w rodzinie, ale musiała wyjechać.\n-Dlaczego – przerwałem mu.\n-Ponieważ jeden z was, jak nam powiedziała na nią źle działa. Ma problemy z samokontrolą jeśli chodzi o wampiry.\n-Co? – Alice się zdziwiła. – Jak to?\n-W niej znajduje się trucizna z tego co nam powiedziała. Jeden z was musi wydzielać dla niej jakiś mocny i pociągający zapach. Widzieliśmy co zrobiła z jednym jakimś tam wampirem… Uwierzcie mi… Nie chcielibyście tego widzieć. Zostały po nim tylko strzępki stalowej skóry.\nWszyscy zamarliśmy. Pierwszy się ocknął Claris. Coś tam im mówił, tłumaczył i w ogóle, ale ja tego nie słuchałem. Zastanawiałem się czy to czasem nie ja na ni tak działam po tym, jak szybko zniknęła na biologii. Tylko… Jak można być zatrutym wampirem? To nierealne!\nJestem taki samotny…\nJuż cały tydzień poluję. Jednak coś się ze mną dzieje. Czuję ból w okolicy mego nie bijącego już od bardzo dawna serca. Jak to możliwe? A może niemożliwe? Ludzie powiadają, że cuda czasem się zdarzają jednak ja w nie nie wierzę, a może czas zacząć w nie wierzyć?\nJestem taka samotna….\nDobra… To ostatnia nota przed obozem, ale o niej nie informuję bo nie mam już czasu. Nie podoba mi się. Wyszła jakaś dziwna i naciągana. Ale jest. Pozdrawiam!\nOd rana miałem dziwne przeczucie. Zbyt dziwne. Czas jakby mi się dłużył, co nigdy nie miało miejsca chociaż już żyję dobra kilkadziesiąt lat. Coś jest nie tak, coś, co mnie denerwuje. Właśnie to COŚ (nie wiem tylko co) mnie irytuje. Boże… Jak to brzmi! Niesamowite, że takie głupie zdanie powstało w mojej głowie! Po prostu porażka!\nRazem z rodzeństwem weszliśmy do stołówki. Jenak na MOIM miejscu, przy NASZYM stoliku siedziała jakaś nowa dziewczyna. Była śliczna. Po prostu ANIOŁ nad aniołami. Wszyscy o niej i myślą i mówią. Niemożliwe… Nie mogę czytać jej w myślach! Co się dzieje! Pustaka, jakby o niczym nie myślała! Co oczywiście jest nie możliwe! A nawet bardziej niż niemożliwe! To jest niewykonalne! Zupełnie jak wampir. Piękna i blada, ale ten zapach jest taki ludzki… Jej żyły są ledwo widoczne, co jest dziwne, tak samo dziwne jest to, że jej serce bije nie równo. Raz za szybko, a raz za wolno. Jednak tylko ja z rodzeństwa to zauważyłem. Alice histeryzowała, a Jasper był jakby nieobecny, trochę spięty. Nasze „dary” na nią nie działały. Patrzyła na nas podejrzliwym, pełnym wahania wzrokiem.Uśmiechnęła się sztucznie, szybko rozejrzała na boki i mając 100% pewności, że nikt jej nie widzi zniknęła za oknem w tempie bardzo szybkim, nawet jak na wampira.\n-Co to było? – Rossalie była wściekła jak osa.\nEmett próbował ją jakoś uspokoić, ale trochę mu to nie wychodziło. Sprostowałem:\n-Nie mogę jej czytać w myślach, a Alice nie ma o niej wizji, a Jasper nie może wyczuwać jej emocji.\nWszyscy siedzieliśmy już cicho i nikt nam tej ciszy nie zakłócał. Alice najbardziej się tym przejęła:\n„Widzę tylko pustkę. Zero… Może coś z tą dziewczyną nie tak…”\n-Porozmawiamy po lekcjach – powiedziałem pośpiesznie i udałem się na biologię. Szybko zająłem swoje miejsce w ławce i myślałem o niej. Czułem, jakby moje martwe serce znów zaczęło bić, co oczywiście jest nie możliwe. Dlaczego? Jest dla mnie taka pociągająca… Właśnie w tej chwili weszła do klasy. Ten zapach… Podała Bannerowi (nie wiem czy dobrze napisałam) tabelkę. Nabazgrał tam coś i kazał jej usiąść obok mnie. Jej zapach… Taki słodki… Nie wytrzymam! Złamałem ołówek. Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się. Stało się coś dziwnego. W jednej sekundzie jej serce przestało bić, a żyły stały się suche. Został tylko ten słodki zapach. Podała mi swój ołówek. Powiedziała bardzo cicho:\n-Nie denerwuj się tak. Nic wam nie zrobię. Bella Ceres jestem.\nPosłała mi kolejny śliczny uśmiech. Jestem jak zahipnotyzowany, a moja hipnotyzerka może ze mną zrobić w tej chwili wszystko, co tylko chce. „Przynieś kajdany Pani. jam więźniem twego serca…”.\nSzybko wzięłam ołówek i tym razem ja się uśmiechnąłem. Pan Banner rozkładał na wszystkich ławkach mikroskopy i pudełka ze szkiełkami. Powiedział:\n-Więc dziś macie w parach taką kartkówkę. Preparaty w pudełkach przedstawiają różne fazy mitozy komórek z czubka korzenia cebuli. Są ułożone nie po kolei. To właśnie wasze zadanie. Pod koniec zajęć przejdę się po klasie i wystawię oceny. Czas stary!\nSpojrzałem na Bellę. Wzięła wszystkie szkiełka i je poprzekładała, a następnie coś napisała na karcie. To wszystko działo się tak szybko…Odłożyła kartę mówiąc:\n-Zrobiłam. Jak chcesz, to sprawdź.\nNie wieżę! Bez patrzenia pod mikroskop! Tego, to nawet ja nie potrafię! Sprawdziłem. Dobrze! Wszystko w jak najlepszym porządku! Niesamowite!\nJednak ma to też dobre strony. Resztę lekcji nic nie będziemy musieli robić. Zacząłem rozmowę:\n-Lata praktyki – jej głos był rozbawiony.\n-Żyję, jeśli tak można określić stan w którym się znajduję – zatrzymała się sprostowując: – Istnieję. To chyba bardziej odpowiednie słowo.\n-Nie o to mi chodzi. Co robisz w Forks?\n-Od wczoraj mieszkam.\nWnerwiało mnie to, że nie mogę odczytać jej myśli. Te jej odpowiedzi doprowadzały mnie do szału! Zakląłem w swojej głowie i zadałem kolejne pytanie:\n-A ile tak właściwie masz lat?\n-Oj… Kobiet o wiek się nie pyta, ale ci powiem… – tu się zatrzymała, a moja ciekawość wzrosła, uśmiechnęła się chytrze – 17.\nMój cichy chichot mieszał się z niedowierzaniem.\n-Od… Bardzo dawna.\nCoraz bardziej mnie interesowała. Te oczy… Ich głębia… Moje martwe serce zaczęło bić. Dla niej… W tym momęcie podszedł do nas nauczyciel i powiedział zwracając się do mnie:\n-Nie pomyślałeś, Edwardzie, że byłoby grzecznie dać szansę Belli?\n-Tak naprawdę to ja nic nie zrobiłem. Zanim do tego podszedłem, to już było zrobione.\nDzwonek. Boże… Ju minęła cała lekcja!? Miałem już się spytać Belli jaką ma teraz lekcję, ale jej już nie było. Do końca dnia jej nie zauważyłem. Najgorsze było to, że nie wiem gdzie jest i że w ogóle jej nie ma. Chciałbym zawsze już patrzeć w jej oczy i słuchać tego melodyjnego głosu. Jestem egoistą… Teraz muszę zdać raport mojemu rodzeństwu.\nWyskoczyłam przez okno. No cóż… Nie mam zaufana do wampirów, których nie znam i na razie nie chcę poznawać. Przechodząc przez korytarz na moje nieszczęście spotkałam Taylora. No tak… to do mnie niepodobne! Ja nawet go nie wyczułam! Tak moje myśli były pochłonięte Edwardem. Chłopak zapytał:\n-Może wyskoczymy gdzieś razem.\nWarknęłam w myślach i odpowiedziałam jak najmilszym głosem:\n-Nie mam dziś czasu.\n-Kiedy indziej też nie mam czasu – przerwałam mu. – To cześć.\nPo dzwonku weszłam do klasy. Musiałam usiąść koło Edwarda. Nie mógł się powstrzymać. Połamał ołówek. Heh… Zrzuciłam z siebie swoją iluzję człowieczeństwa. Może mu kiedyś wytłumaczę na czym ona polega? Nie wiadomo… Muszę być miła, bo w jego towarzystwie czuję, jakby moje martwe serce nagle zaczęło bić. Powiedziałam uśmiechają się i podając mu mój ołówek:\nZdziwiony też się przedstawił. Posłałam mu kolejny uśmiech. Wziął mój ołówek. Ma piękne oczy… O czym ja myślę?! Br… Na pewno mi nie czyta w myślach, co wywnioskowałam od jego rodzeństwa. Ten fakt jakby dodał mi otuchy. Później Banner tłumaczył co trzeba zrobić. Nie wiem czemu, ale nagle zachciałam się wykazać czymś przed Edwardem. Zrobiłam wszystko w niecałe 30 sekund. Później oznajmiłam, że może sprawdzić. Zrobił to. Ta jego mina! Bezcenna! Jak małe dziecko, które przestraszyło się „ducha w szafie”! Zaczął rozmowę:\n-Lata praktyki – mój głos był rozbawiony.\n-Żyję,jeśli tak można określić stan w którym się znajduję – zatrzymałam się sprostowując: – Istnieję. To chyba bardziej odpowiednie słowo.\nNie mogę znieść tego, ze nie mogę czytać mu w myślach! Nie do wiary! Zapytał:\n-Co? – uśmiechnęłam się zadziornie, chociaż domyślałam się.\n-Oj… Kobiet o wiek się nie pyta, ale ci powiem… – tu się zatrzymałam, aby trochę go przytrzymać w niepewności i uśmiechnęłam się chytrze – 17.\nJego cichy chichot mieszał się z niedowierzaniem.\nTe jego oczy i jego twarz… Anioł. Martwe serce jakby zaczęło łomotać – bić, a to chyba nie jest dobry znak. Nie mogę pozwolić aby biło! Później podszedł nauczyciel. Przeprowadził rozmowę z Edwardem, ale ja nie słuchałam. Mój nastrój zmienił się diametralnie. Zaraz po dzwonku zmyłam się szybko, tak aby nawet on – wampir tego nie zauważył. Wsiadłam do mojego BMW i mając ponad 200/h jechałam do domu. Wpadłam tam, chwyciłam jakiś plecak. Upchałam jakoś z kilka bluzek i parę spodni po czym napisałam na jakiejś karteczce:\n„Nie martwcie się. Wrócę za tydzień.\nI pojechałam. W tym momęcie jadąc ponad 230/h myślałam o nim. Nie mogłam bez niego wytrzymać! Stał się moim powietrzem! Stał się całym moim życiem! Ale ja jestem egoistką! Nie mogę go narażać na takie niebezpieczeństwo jakie powoduje przebywanie ze mną! Nie mogę! Dlaczego?\nPonieważ go kocham…\nNapisałam! Nowa nota pojawi się dopiero gdy wrócę z obozu!\nNOWE WAMPIRY W FORKS\n-Bella! Szybko zaraz się spóźnimy! – krzyczała Aline.\n-Krzycz tak do wampira! Wiesz, że się nie spóźnimy – od razu rozpoznałam ten głos – Oliver.\nZaczęli się kłócić. Zrezygnowana wsiadłam do czarnego BMW czekając, aż skończą. W końcu nie wytrzymałam. Zatrąbiłam. Aż podskoczyli. No cóż… ten nasz słuch… Wsiedli obrażeni na siebie. Normalka! Są ze sobą już od trzech lat, a cały czas się kłócą. Są nie do zniesienia! No ale są w końcu moim kochanym rodzeństwem. Powiedziałam:\n-Anastaza i Mark już są w drodze, a my przez waszą kłótnię będziemy później.\nSpuścili głowy. Ja zaś wrzuciłam odpowiedni biegi i z piskiem opon odjechałam. Pędziliśmy niesamowitą szybkością po autostradzie. Na liczniku ponad 180/h. Normalka. Już zaledwie po 30 minutach ujrzeliśmy tabliczkę: „FORKS”. Deszczowo i mało słonecznie. Akurat w sam raz dla nas! Oliver i Aline już się pogodzili, bo trzymali się za ręce. Skręciłam w leśną drogę. Jechaliśmy nią z jakieś 10 minut po czym ukazał nam się wielki dom jakby wybudowany w zboczu góry. Masa ogromnych okien i ogromny basen i jakuzzi. Wjechałam do garażu. Towarowiec już pojechał. Był tu przed nami. Zastaliśmy tylko srebrnego mercedesa „rodziców” i jeepa brata. Mój to te BMW w którym jedziemy. Nie wiem czemu, ale kocham te autka. Tylko Aline musi jeszcze poczekać z tydzień na swoje audi. A jeśli o nią chodzi i Oliwiera to znów zaczęli się kłócić. Mam już dość! Wysiadłam z auta i w wampirzym tempie znalazłam się w swoim pokoju. Oglądałam już dom tydzień temu. Taki sam jak w Rosji. Jedynie różniło się to, że jednym pomieszczeniem była kuchnia zbudowana wyłącznie dla pozoru. Mój pokój był średnich rozmiarów. Kanapa, biurku, biblioteczka, masa płyt i moja ukochana gitara. Ściany w odcieniu jasnej brzoskwini z wzorkami czerwonych róż. Po prostu idealny! Rozpakowałam swoje rzeczy i poszłam zobaczyć moją garderobę. Myślałam, że zawał dostanę na miejscu! Wydarłam się:\nBlondynka wpadła do mojego pokoju i zaczęła mówić:\n-Widzisz… Tamta garderoba była za mała, więc teraz masz tą.\nI zniknęła za drzwiami. Jedynie westchnęłam i opadłam na kanapę. Ta jej garderoba to dwa razy mój pokój! Zdenerwowałam się i wyszłam, albo raczej zeskoczyłam z okna aby ochłonąć na świeżym powietrzu. Po domu roznosiły się jakieś huki i inne różnorodne dźwięki. To Oliver i Aline urządzali swój pokój. Współczuję biedakowi… Aline jest po prostu pod tym względem straszna… I to bardzo, albo nawet za bardzo. W wampirzym tempie udałam się na jakąś polanę. Była zwyczajna. Nic nie różniąca się od innych. Spokój i cisza. Bez Aline i Olivera… Jednak szczęście szybko znika jeśli w ogóle mnie kiedykolwiek odwiedziło. Zaczęło świtać. Poniedziałek więc czas iść na lekcje. W normalnym tempie (dla mnie) znalazłam się w swoim pokoju i zarzuciłam torbę na ramię i wybiegłam z pokoju. W locie wsiadłam do samochodu i popędziłam do szkoły. Auta mojego brata nie było, więc z Aline pewnie już w szkole. Jeszcze tylko sprawdzę…\n„Oliver ta szkoła jest cudna!”\nA więc dobrze… Ta dobrze to im jest. Mimo, że jestem od nich starsza, to chodzę do liceum! Jest już chyba tydzień po rozpoczęciu roku szkolnego, więc zapewne będę głównym „obiektem” zainteresowania, a tego nie lubię. Po prostu znajdę sobie jakieś odosobnione miejsce i będę nasłuchiwała myśli innych. Telekineza… Jak ja ją kocham! dzięki niej mogę „przenosić góry”. Wcisnęłam pedał gazu i pojechałam do budy. 10 minut mam jeszcze. To sporo. Na liczniku zaledwie 140/h, bo nie muszę się śpieszyć. Zaparkowałam. Nikogo już nie było na parkingu, ale już słyszałam myśli uczniów ze szkoły:\n„Patrzcie, jakie BMW podjechało pod szkołę.”\n„Ciekawe ile to cacko kosztowało?”\nWestchnęłam teatralnie. Już przez wszystkie lata nauczyłam się człowieczych odruchów. Wychodziły mi wręcz idealnie! Pierwsza lekcja to matma. kupiłam się i gdy byłam pewna, że nikt nie patrzy w swoim tempie znalazłam się w sekretariacie. Kobieta z rudymi włosami spojrzała na mnie z miną zazdrośnicy i powiedziała:\n-Więc tu masz kartę dla nauczycieli. Wszyscy mają się na niej podpisać pani Ceres.\n-Dziękuję – powiedziałam siląc się na miły głos i lekko uśmiechając.\nZaraz jak wyszłam z gabinetu zadzwonił dzwonek. Sekunda i już pukałam w drzwi od klasy z matematyką. Weszłam. Wszystkie oczy zostały skierowane na mnie. No i zaczęło się…\n„Jaka ona śliczna!”\n„Co za dziwka…”\nTu już nie potrafiłam się uśmiechnąć więc podeszłam do nauczyciela, który w myślach wymawiał słowa:\n„Anioł… Prawdziwy anioł…”\nPodałam mu tą głupią tabelę budząc go tym samym z transu. Powiedział mi:\n-A więc usiądziesz w pierwszej ławce przede mną z Mikem Newtonem (nie wiem czy dobrze napisałam).\nŚwietnie… Więc posadził mnie jak najbliżej siebie i koło kolesia, który robi do mnie maślane oczka. Lepiej po prostu być nie może! Usiadłam obok niego. Podał mi dłoń i uśmiechnął ię. Nie odwzajemniłam tego gestu, ale uścisnęłam mu rękę prawie miażdżąc palce. Pomyślał:\n„Boże… Jaką ona mi siłę…”\nZażenowana uśmiechnęłam się kwaśno w duchu.\nLekcja minęła szybko, a wręcz bardzo. Mike nie wiedział, jak mnie zaprosić do kina. postanowił po tej lekcji na początku mi wszystkich przedstawić. Jeszcze czego. Zanim wstał spakowana wybiegłam z klasy i udałam się na angielski. Pech jednak mnie nie opuszczał. Miał tę lekcję ze mną, co wyczytałam w myślach. Cóż… Ja i moje szczęście! Znów wylądowałam z nim w ławce! Jednak znów nie udało mu się mnie złapać, bo popędziłam na zajęcia artystyczne. Tego na szczęście nie miał ze mną. Jednak nieszczęście już było gorsze… Jakiś Taylor miał tę lekcję ze mną i siedząc obok cały czas do mnie zagadywał. Mimo, ze mam tyle lat, to i tak nie mogę się do tego przyzwyczaić! Ścisnęłam w ręce długopis, który się oczywiście złamał, na co chłopak zaczął się mnie pytać:\n-Czy nic ci nie jest? Może boli? Dam ci swój, bo mam dwa.\nA jego myśli były następujące:\n„Podbiję jej serce, gdy będę się o nią troszczył.” Jednym słowem – ŻENADA.\n-Dzięki. Nie trzeba. To tylko długopis. Mam jeszcze z trzy i wyjęłam niebieski z piórnika uśmiechając się na pozór, choć tak na prawdę zaciskałam zęby.\n„Boże… Ona się do mnie uśmiechnęła! Prawdziwy Anioł!”\nNo to pięknie! ja i moje udawane reakcje! Odetchnęłam w duchu gdy zadzwonił dzwonek. Taylor zapytał:\n-Wiesz… Może wyskoczylibyśmy gdzieś razem? Na przykład do kina?\n-Nie. Wybacz, ale mam inne plany.\nMyślę, że udało mi się wymówić te słowa z grzecznością. Zanim zdążył zapytać o coś jeszcze „zmyłam się” udając na stołówkę.\nZaszyłam się w jakimś koncie, tak, aby nikt mnie nie widział. Niczego nie zamawiałam, bo i tak nawet gdybym była człowiekiem, to i tak TAKIEGO jedzenia bym nie tknęła. Śmierdzi na kilometr.\n„Ta nowa jest wspaniała i taka nieśmiała!”\n„Ona jest taka słodka!”\n„Ciekawe, czy anioły byłyby piękniejsze?”\nTo były myśli chłopaków, a wszystkie podobne, tak jak i dziewczyn:\n„Co za próżna lalunia.”\n„Dobrze, że jej tu nie ma.”\nUsłyszałam rozmowę między Mikiem, a Taylorem:\n-Mike ja będę z nią chodził jeszcze w tym tygodniu! Zakład?\n-Jasne. Przegrany nie wtrąca się w życie z Bellą wygranemu.\nI poszli mnie szukać zupełnie nieświadomi, że ich słyszę, oraz tego, że tu w ogóle jestem! Co za idioci skończeni!\nNagle od moich myśli oderwał mnie zapach. PIĘĆ wampirów zbliżało się do mnie. Na szczęście jestem bardzo „ludzka” jak na wampira. Nie skapną się nawet, że nie jestem człowiekiem. Blondynka nazywała się Rossalie, jej chłopak to Emett (bezmózgowy mięśniak), chochlik to ta mała – Alice i jej chłopak – Jasper. Ostatnią osobą był jakiś tam Edward. Jednak coś było nie tak. Nie mogę czytać w jedo myślach! Reszta była normalna, ale nie on! Dlaczego?! Rossalie myślała:\n„To pewnie ta nowa. Boże… Wygląda jak wampir! Ta cera… Ale to nie możliwe… Jest jakby za barrdzo ludzka…”\n„Co to za dziewczyna?”\nTa druga myśl należała do pozostałej trójki. Edward się na mnie dziwnie patrzył, aujkbyz grymasem. Wtedy chochlica zaczęła histeryzować:\n„Boże… Nie widziałam jej w mojej wizji, ani w ogóle nie widzę przyszłości dla niej. Pustaka!”\nSpanikowana spojrzała na Jaspera, który wyglądał jakby wylał ktoś na niego zimną wodę:\n„Niemożliwe… Ona nic nie czuje… Zero… Co się dzieje?”\nZaś najmłodszy Cullen patrzył na mnie w osłupieniu. W chwilę widziałam całe ich życie (oczywiście oprucz Edwarda). Nie byli dla mnie zagrożeniem, więc nie muszę udawać człowieka. Tylko ten cały Edward…\nNapisałam tak długą notę jako rekompensatę, bo wyjeżdżam w niedzielę i prawdopodobnie jutro ukaże się tu news, ale nie jestem jeszcze pewna, bo w niedzielę na dwa tygodnie wyjeżdżam na obóz. Mam nadzieję, że się podobało.\nHm… To znów ja! Więc zaczynamy z nowym blogiem…\nGdy serce przestało bić…\nPali… Boli… Nie wytrzymam!\nJa chcę już umrzeć!\nDary Panu składają…\nDusze wiernie swe oddają…\nNie chcę być potworem!\nW jego silne, boskie ręce…\nOn trzyma w doni drżące serce…\nNie chcę już istnieć!\nOn wymierza sprawiedliwość…\nOn nam daje miłość…\nDemony do piekła zaganiamy…\nAnioły i ludzi pokochamy…\nNIE CHCĘ BYĆ DEMONEM!\nKONIEC… Moje serce przestało bić. W gardle suchota i ogień. PRAGNIENIE KRWI… Nie wytrzymam bez niej dłużej… DAJCIE MI KRWI!\nTo był PROLOG. Trochę krótki, wiem… Myślę, że chociaż trochę was zaciekawiłam.\nCzasy nie bijącego serca\nWszystkich wizyt: 11823


Karcher SC 1 EasyFix (1.516-330.0) - Parownica - Morele.net\nParownica Karcher SC 1 EasyFix (1.516-330.0) ID produktu: 1697598\nID produktu: 1697598\nPojemność zbiornika na wodę [ml]: 200\nRata od 8,50 zł\nWięcej ofert (12) od 315 zł\nEasyfix to nowy system mocowania pada z mikrofibry na dyszy podłogowej (na rzep). Umożliwia jego zdejmowanie i zakładanie bez potrzeby schylania się. Zmiana pada odbywa się bez kontaktu rąk z brudem. Parownica SC 1 pomimo swoich niewielkich rozmiarów doskonale radzi sobie z utrzymaniem hignienicznej czystości. Urządzenie wyposażono w bezpieczny zawór ciśnieniowy zapobiegający otwarciu bojlera, gdy panuje w nim wysokie ciśnienie. Dysza power będąca jednym z elementów wyposażenia standardowego zwiększa skuteczność odspajania brudu. Ułatwia także strumieniowi pary dotrzeć do czyszczonych kątów, szczelin i narożników.\nCzas podgrzewania (min.)\nPierwotnie otrzymałem produkt niekompletny , zwrot darmowy i bezproblemowy. Ponowna dostawa już bez zastrzeżeń. Urządzenie w pełni potwierdza opis handlowy produktu.\n+ Lekkość i łatwość przechowywania.\n- Mało precyzyjny opis montażu\n- ale na tyle dobry\n- że bez pomocy złożyłem parownicę (mam 75 lat).\nbardzo przydatne urządzenie w domu.\njedyna "wada" tego modelu to pojemność zbiornika na wodę. mógłby być nieco większy. Są co prawda większe modele parownicy Karcher, ale te z kolei są za duże (jak na moje potrzeby).\nSpełnia swoją funkcję. Czyści lepiej i szybciej. Jedyny minus to mały zbiornik i częste napełnianie.\n+ mały gabarytowo\n- mały zbiornik\nDużo pary, ale często trzeba uzupełniać zbiornik, przydał by się jakaś blokada włącznika gdyż po kilku minutach użytkowania czuć zmęczenie dłoni.\nCzy produkt godny polecenia?czy raczej zbedna rzecz?i czy cos posiada dodatkowo cos w zestawie?\nWyposażenie parownicy to:\ndysza do detali,\nokrągła szczotka (mała),\npojemnik do odmierzania\nProdukt umożliwia stosunkowo łatwe i szybkie czyszczenie powierzchni, fug i innych elementów , bez zastosowania dodatkowej chemii, polecany szczególnie dla osób wrażliwych na różne środki chemiczne\nW zestawie jest mop do podłóg, dysza zwykła i turbo do szczelin, mała szczotka ze szmatką i okrągłą szczoteczka. Sprzęt przydaje się do mycia płytek ceramicznych razem z fugami, umywalki, chromowanych baterii, doskonale usuwa tłuszcz np z okapu, a dysza do szczelin usunie bród z trudno dostępnych miejsc - np wokół płyty indukcyjnej czy zlewu.\nOczywiście nie jest to cudowne urządzenie, które zrobi wszystko za nas. Większość rzeczy można zrobić tradycyjnym mopem, ściereczką i środkami chemicznymi, ale będzie to bardziej pracochłonne i mniej dokładne. Osobiście używam i polecam parownicę do czyszczenia łazienki i kuchni, do podłóg (paneli) używam zwykłego mopa. Sam sprzęt robi dobre wrażenie - solidnie wykonany, prosty w obsłudze, bezpieczny. Aha, żeby dolać wody nie trzeba długo czekać (jak pisali gdzieś w opiniach) żeby otworzyć korek - wystarczy wypuścić parę do końca i korek sam się odblokuje.\nCzy można uzywać tego sprzętu do czyszczenia parkietów i powierzchni drewnianych, czy jednak nie jest to wskazane?\nNiestety, ten sprzęt nie nadaje się do powierzchni drewnianych, gdyż uwalnia się z niego w trakcie pracy gorąca para wodna, która uszkodzi po czasie drewno. Natomiast myjka jest bardzo dobra do czyszczenia wszelkiego rodzaju fug i zachyłków w kuchni i łazience. Służy do tego specjalna cienka końcówka ze szczoteczkę. Fugi wyglądają jak nowe.


Nowy prezydent Warszawy nie wykluczył podwyżek za wywóz śmieci – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Nowy prezydent Warszawy nie wykluczył podwyżek za wywóz śmieci\n7 grudnia 2018 13:46 /w Informacje, Polska\nPrezydent Warszawy Rafał Trzaskowski nie wykluczył podwyżek cen za wywóz śmieci. Podrożeć mogą też bilety komunikacji miejskiej. Odpowiedzialność za to, polityk Platformy Obywatelskiej próbuje przerzucać na rząd.\nW wywiadzie dla „Rzeczpospolitej”, Rafał Trzaskowski oskarżył Ministerstwo Środowiska, że robi wszystko, by utrudnić stolicy uporanie się ze śmieciowym problemem. Wskazał przy tym na zapowiedzi zamykania w województwie instalacji odbierających śmieci bez żadnego powodu.\nPolityk poinformował, że powołał zespół, który zajmie się tym, aby od 1 stycznia śmieci mogły być wywożone na „specjalnych zasadach”.\nWarszawski radny z Prawa i Sprawiedliwości Sebastian Kaleta zwrócił uwagę, że większość miast już stosuje nowy system odbioru śmieci, a stolica Polski nadal nie jest przygotowana. Jako absurdalne radny określił zarzuty Rafała Trzaskowskiego pod adresem rządu.\n– Miasto Stołeczne Warszawa jest zobowiązane, by przygotować się zarówno od strony logistycznej, jak również pilotować uzyskanie stosownych pozwoleń. Nie minister środowiska wydaje pozwolenia, tylko marszałek województwa, który jest politykiem PSL-u. Zatem Rafał Trzaskowski prawdopodobnie przewiduje iż od pierwszego stycznia będą gigantyczne problemy z odbiorem śmieci i próbuje przerzucić odpowiedzialność na rząd, który tylko i wyłącznie musiał zastosować przepisy prawa unijnego w zakresie nowych zasad segregacji odpadów. Jednocześnie zapowiedź podwyżek za odbiór odpadów jest o tyle skandaliczna, że Rafał Trzaskowski kompletnie nie mówił nic na ten temat w kampanii wyborczej, a projekt budżetu już uwzględnia te podwyżki – przypomniał radny PiS.\nW stolicy od 1 stycznia ma obowiązywać nowy system śmieciowy, zgodny z rozporządzeniem ministra środowiska z lipca 2017 r. Odpady mają być zbierane w podziale na pięć, a nie na trzy frakcje, jak to jest obecnie.\nW celu dostosowania się do nowych regulacji miasto rozpisało przetarg, który oprotestowały firmy biorące w nim udział. Nowe oferty miały zostać otwarte 4 grudnia jednak termin został przesunięty na 10-tego grudnia.\nBatalia o regulacje w sprawie transportu Kwestie tożsamości będą miały znaczenie przy wyborze rodzin zastępczych...


Niegardów. Policjanci zatrzymali seryjnego złodzieja paliwa [WIDEO] | Dziennik Polski\nAleksander Gąciarz 7 lipca 2020, 9:31\n29 czerwca w godzinach wieczornych na stację benzynową w Niegardowie wjechał samochód hyundai. Kierujący nim mężczyzna podczas tankowania dziwnie się zachowywał. Zwróciło to uwagę pracownika stacji, który wyszedł na zewnątrz i skierował się z stronę pojazdu klienta.\nZobaczył, że zarówno tablica rejestracyjna jak nalepka kontrola na szybie pojazdu są zakryte kartką. Pracownik zorientował się, że może dojść do kradzieży. I rzeczywiście, kierowca po zakończeniu tankowania wsiadł do samochodu i zaczął odjeżdżać - nie płacąc za paliwo. Pracownik stacji próbował uniemożliwić złodziejowi ucieczkę i otworzyć drzwi kierowcy, by wyrwać kluczyki ze stacyjki. Sprawca usiłując się uwolnić odjechał przewracając pracownika.\nSprawą zajęli się policjanci kryminalni z Proszowic. Ustalili, że sprawca to 33-letni mieszkaniec gminy Bochnia, który posługiwał się pożyczonym pojazdem. 2 lipca mężczyzna został zatrzymany na terenie gminy Radziemice (powiat proszowicki, kilka kilometrów od Niegardowa). Podczas zatrzymania towarzyszyła mu 30-letnia kobieta, mieszkanka Krakowa, u której policjanci znaleźli susz roślinny. Jak się okazało była to marihuana. Kobieta usłyszała zarzut posiadania środków odurzających za co grozi kara pozbawienia wolności do 3 lat.\nZłodziej paliwa został doprowadzony do Prokuratury Rejonowej Kraków - Nowa Huta, gdzie usłyszał zarzut kradzieży rozbójniczej. Grozi mu za to do 10 lat więzienia. Prokurator zastosował wobec podejrzanego policyjny dozór. Jak ustalono mężczyzna od kilku tygodni dokonywał kradzieży na innych stacjach paliw województwa małopolskiego. Był m. in. poszukiwany przez Komisariat Policji w Słomnikach. Wkrótce usłyszy kolejne zarzuty.\nKrólowa i konkwistador odc. 39. Pedro zdradza Catalinę. Streszczenie odcinka [08.08.21]\n31 lipca 2021, 8:29\nKrólowa i konkwistador odc. 38. Pedro wyznaje miłość Catalinie. Streszczenie odcinka [07.08.21]


Skąd wziąć pieniądze na remont mieszkania? - Pożyczkowy Portal\nPożyczkowy Portal Porady finansowe Skąd wziąć pieniądze na remont mieszkania?\n27 kwietnia 2018 •\nRemont - przerażające, budzące respekt słowo, prawda? Bałagan, kurz, hałas i wydatki, wydatki, wydatki… Zwykle da się do nich przygotować zawczasu, ale co jeśli przychodzą niespodziewanie? Skąd wziąć pieniądze na remont mieszkania?\nRemont: odświeżenie czy wielkie zmiany?\nFachowcy, materiały i inne koszty\nPożyczki ratalne Monedo\nZawsze – prędzej czy później – pojawia się konieczność remontowania mieszkania, więc przyjrzyjmy się temu tematowi od strony finansowej.\nRemont: odświeżenie, czy wielkie zmiany?\nKoszty remontu w znacznej mierze zależą od jego skali. Zwykłe odświeżenie pomieszczenia, a więc malowanie i ewentualnie wymiana kilku elementów umeblowania, to nie powinno się to odbić szczególnie negatywnie na domowym budżecie. Jeżeli jednak w grę wchodzi wyburzanie lub przesuwanie ścian, wymiana okien, podłogi, wszystkich mebli… Uff, aż strach pomyśleć!\nPodczas planowania remontu można z wyprzedzeniem wyliczyć i przygotować się na wszelkie koszty – zaoszczędzić, przesunąć na później inne wydatki lub pożyczyć. Problem pojawia się za to wtedy, kiedy konieczność remontu wypada nagle i nie mamy żadnych rezerw, które moglibyśmy nań poświęcić.\nZalanie mieszkania przez niesfornego sąsiada lub z powodu awarii instalacji, czerwone wino rozlane po białej ścianie akurat tam, gdzie nie da się tego zasłonić – to tylko kilka nieprzyjemnych okazji, z których urządza się wymuszony remont. W tym momencie nadchodzi jedno z najtrudniejszych zadań do wykonania: znalezienie odpowiednich fachowców i materiałów wartych swojej ceny.\nDobra ekipa remontowa to podstawa – solidne wykonanie każdej z prac jest bardzo ważne, jeśli nie chcemy potem dopłacać za poprawki i wymiany elementów, które odpadną od ścian po roku. Niebanalne znaczenie mają także materiały; warto zastanowić się, czy np. jest sens inwestować w drogie farby, jeśli w domu są małe dzieci i prawdopodobnie za około rok pokój znów będzie wymagał malowania. Tak samo i w drugą stronę: czy jeżeli remonty odbywają się rzadko, może lepiej rozejrzeć się za droższymi, ale bardziej wytrzymałymi materiałami, które przez lata będą nam dobrze służyły?\nZaplanowanie każdego aspektu wydatków związanych z remontem mieszkania jest o tyle ważne, że da poczucie bezpieczeństwa i możliwość przygotowania się na koszty całego przedsięwzięcia. W ten sposób zyskuje się kontrolę nad własnymi finansami.\nŚwiat jednakże nie zawsze jest uporządkowany i życie zaskakuje także w ten nieprzyjemny sposób. A więc: remont pomimo braku konkretnych funduszy. Skąd wziąć pieniądze na remont mieszkania? Cóż, sposobów jest kilka.\nPo pierwsze: poduszka finansowa. Zawsze warto mieć na boku oszczędności, których nie dotykamy, a uruchamiamy wyłącznie w kryzysie. Naturalnie jest to opcja, którą należy przygotować z wyprzedzeniem, więc w nagłym wypadku nie jest to rada szczególnie pomocna, prawda?\nPo drugie: pożyczenie pieniędzy. Ale skąd? Od kogo? Można próbować w rodzinie lub wśród przyjaciół, o ile jest pewność, że nie pociągnie to później konsekwencji towarzyskich. Jeżeli umożliwia to zakład pracy, można spróbować zaciągnąć pożyczkę, która będzie spłacana na ustalonych z pracodawca warunkach – zwykle korzystnych dla pracownika. A jeśli nie ma takiej możliwości? Pozostaje rozejrzeć się za pożyczką na remont.\nDobrym rozwiązaniem w sytuacji, gdy wyczerpaliśmy wszystkie inne możliwości, jest pożyczka na raty Monedo. Jej zaletą jest przede wszystkim to, że wraz z formularzem nie trzeba dostarczać stosu dokumentów. Wystarczą podstawowe dane osobowe, dowód osobisty i konto bankowe, na które firma przeleje pieniądze. Pożyczyć można od 1500 zł aż do nawet 20 000 zł. Wygodny suwak pozwoli na wygodne i proste ustalenie kwoty pożyczki oraz wysokości rat. Tak jest, w przeciwieństwie do większości firm pożyczkowych, Monedo Now pozwala klientowi wybranie w jak wysokich ratach jest w stanie spłacać pożyczkę, zamiast ustalać czas jej spłaty.\nZawsze przed podjęciem decyzji o skorzystaniu z usług firmy pożyczkowej warto zapoznać się z opiniami na jej temat. Pożyczka online Monedo radzi sobie na tym polu bardzo dobrze. Komentarze klientów są pozytywne, a także i my na Pożyczkowym Portalu oceniamy tę firmę wysoko i polecamy ją tym, którzy potrzebują szybkiej gotówki na dowolny cel.\nRemont mieszkania to oczywiście wydatek – o ile sami nie prowadzimy firmy budowlanej, to na remoncie nie da się zarobić. Można jednak na nim zaoszczędzić! W jaki sposób?\nPodstawą jest dobre planowanie i rozeznanie, o których była mowa wcześniej: jakiego rodzaju materiały będą najbardziej rozsądnym wyjściem, na jaką skalę mają być wprowadzone zmiany i zorientowanie się w cenach. Wykonanie remontu to druga rzecz: jeśli w grę wchodzi tylko prosta zmiana koloru ścian, może wcale nie będzie potrzebna ekipa, a jedno popołudnie z folią ochronną, wałkiem i pędzlem? Można przy okazji zaprosić do współpracy domowników lub przyjaciół – remont może okazać się świetną zabawą! A jeśli brakuje czasu lub po prostu na przeprowadzenie operacji osobiście? Warto popytać znajomych, czy nie znają lokalnego budowlańca – złotej rączki, który w dobrej cenie wykona wszystkie prace, dzięki czemu koszty remontu nie będą tak wysokie, jak przy zatrudnieniu drużyny z firmy budowlanej.\n4.5 / 5 ( 4 łącznie ocen )


Mój Świat: 1342 - Srebrne wesele\nHafty J&P 29 grudnia 2016 09:53\nPiękna karteczka. Bardzo delikatna, a zarazem elegancka :) Pozdrawiam cieplutko :)\nbiala szafka agi 29 grudnia 2016 10:08\nSrebrzyście, elegancko i pięknie :D\nzofiko 29 grudnia 2016 10:16\nPiękna, delikatna tak jak wszystkie inne Twoje prace. Na nowy 2017 rok życzę wieeeeeelu twórczych pomysłów i dużo czasu na ich realizację. Pozdrawiam serdecznie.\nEwa Gil 29 grudnia 2016 10:48\nWspaniala karteczka na wspaniala rocznice. Pozdrawiam i sczesliwego Nowego Roku Zycze\nMałgosia X 29 grudnia 2016 12:31\nPiękna - godna tak wspaniałej okazji.\naga-craft 29 grudnia 2016 12:35\nŚlicznotka :) Ładny papier :)\nBardzo elegancka. Przepiękny srebrny papier :)\nRanya 29 grudnia 2016 12:56\nŚliczna kartka, delikatna, a jednocześnie ma coś w sobie że oczu oderwać nie można.\nTesa57 29 grudnia 2016 13:55\nJak srebrne wesele to i kartka srebrzxysta piekna\nChimera 29 grudnia 2016 18:01\nBardzo elegancka kartka w przyjemnych kolorach :)\nBarbara F 29 grudnia 2016 19:17\nElegancka kartkę na tę piękną rocznicę :) Szczęśliwego Nowego Roku !\nskrawek tęczy 29 grudnia 2016 21:01\nPiękna i bardzo elegancka karteczka:)\nCelestial 29 grudnia 2016 21:09\nCudowna karteczka! Jak zwykle fantastycznie wyeksponowałaś atuty przepięknych papierków :)\nAlina 29 grudnia 2016 22:01\nPięknie podkreśliłaś klimat srebrnych godów. Klasa!!!\nPani Komoda 29 grudnia 2016 23:04\nJak a elegancka! Podoba mi się róż w połączeniu z szarym..\nEwelina 29 grudnia 2016 23:12\nPięknaaaa! Wszystko dograne, dopasowane, nic tylko cieszyć oko! Szczęśliwego Nowego roku!!!\nKrysia 30 grudnia 2016 00:15\nAgnieszko! Piękna i Elegancka Karteczka - Pozdrawiam Gorąco I Szczęśliwego Nowego Roku Ci Życzę\nALEKSANDRA P 30 grudnia 2016 09:01\na.le kartka 30 grudnia 2016 13:10\nSliczna! Bardzo odpowiednia do okazji☺\nWspaniała, idealna na tę okazję :)


Co to jest kinezyterapia? | Leczenie ruchem - kinezyterapia\nodchudzanie w naszym ośrodku gołubie to gwarancja sukcesu Twój ginekolog wrocław zaprasza na badania\nKinezyterapia uznawana jest za jedną z najskuteczniejszych metod w poprawie funkcjonowania organizmu. Na skutek choroby może dojść do różnych uszkodzeń, np. układu kostnego. Wszelkie nieprawidłowości objawiają się zazwyczaj bólem.\nNiekiedy ból ten jest przewlekły, co oznacza, że towarzyszy choremu przez większość czasu. Głównym celem kinezyterapii jest zmniejszenie nasilenia bólu, a nawet przywrócenie sprawności całego organizmu. O tym, że ruch najkorzystniej wpływa na zdrowie człowieka wiedział już Hipokrates. Twierdził, że regularne ćwiczenia są podstawą, aby cieszyć się dobrym zdrowie.\nO korzyściach z uprawiania sportu wspominał nawet Konfucjusz. Filozof ten zakładał, że niektóre ułożenia ciała pozytywnie wpływają na zdrowie. Czym tak właściwie jest kinezyterapia? Pod tym pojęciem kryją się różnego rodzaju ćwiczenia gimnastyczne. Korzyści z jej stosowania są ogromne.\naparaty ruchome gorzów wlkp.\nDo najważniejszych należy zaliczyć poprawę funkcjonowania układu kostno-stawowego. Warto jednak pamiętać, że tę metodę stosuje się nie tylko przy nieprawidłowościach układu ruchu. Kinezyterapia korzystnie oddziałuje na cały organizm. Dość szybko widoczne są takie efekty, jak poprawa krążenia, sprawniejsza przemiana materii czy lepsze dotlenienie organizmu.\nĆwiczenia stosowane w kinezyterapii opracowane zostały na podstawie obszernej wiedzy odnośnie funkcjonowania układu ruchu bądź wpływie poszczególnych ćwiczeń na zdrowie. Niekiedy kinezyterapia stosowana jest jako samodzielna metoda leczenia. Najczęściej zastosowanie ma w przypadku bólu kręgosłupa, po udarze, zawale, w chorobach reumatycznych, a nawet przed porodem.


Turniej Łuczniczy o Złoty Trzos Gnieźnieńskiego Grodu to bez wątpienia jedna z najlepiej obsadzonych imprez tego typu w Polsce. Przyjeżdża na niego już od ośmiu lat prawdziwa elita polskiego łucznictwa historycznego. Wysoka nagroda główna i dobra organizacja sprawiają zaś, że z roku na rok uczestników jest coraz więcej, a same zawody zyskują przez to na atrakcyjności. Tegoroczny turniej odbył się na Placu Świętego Wojciecha 26 lipca 2014 roku podczas kolejnej edycji Koronacji Królewskiej.\nTym razem zawodnicy oddawali strzały z łuku do tarcz z odległości: 15, 25, 30, 35, 40, 45, 50, 55 i 65 m. W stawce czterdziestu dwóch startujących uczestników z takich miejscowości jak Łódź, Węgierek, Wrocław, Namysłów, Kujakowic, Kluczbork, Września, Poznań, Trzebież, Jaroszew, Zgierz, Pruszcza, Płock, Rozgarty, Warszawa, Gdynia, Międzyzdroje, Ruda Śląska, Komorniki, Środa Wielkopolska oraz Gniezno najlepszy okazał się trzeci raz z rzędu Przemysław Walkowski z Poznania. Swój sukces przypieczętował on w rundzie finałowej oddając strzały do tarczy z sześćdziesięciu pięciu metrów i zdobywając 7 punktów. Zwycięzca został nagrodzony przez Prezydenta Królewskiego Miasta Gniezna Jacka Kowalskiego nagrodą Złoty Trzos Gnieźnieńskiego Grodu, która jednocześnie stanowiła równowartość sumy 3.500 złotych. Nagrodę zwycięzcy przekazał Zastępca Prezydenta Czesław Kruczek.\nOrganizatorzy Turnieju Łuczniczego o Złoty Trzos Gnieźnieńskiego Grodu, przyznali dodatkowe wyróżnienia w postaci łuku dla najlepiej strzelającej białogłowy. Ta nagroda przypadała wrocławiance Annie Płotycie, która dotarła do odległości 50 metrów. Wyróżniono także zawodników pamiątkowymi statuetkami za najlepsze osiągnięty wyniki na odległościach 15, 25 i 30 metrów. I tak najwięcej punktów - 26 na odległości piętnastu metrów uzyskał Łukasz Nawalny z Łodzi, 21 punktów na odległości dwudziestu pięciu metrów strzelił Arkadiusz Rosiecki z Namysłowa, a na odległości trzydziestu metrów 22 punkty uzyskał łodzianin Marcin Jakubowski.\nJeśli chodzi o gnieźnian startujących w tegorocznym turnieju łuczniczym to spisali się oni bardzo dobrze, wystawiając silną reprezentację jedenastu zawodników. W tej grupie znaleźli się: Katarzyna Klimkiewicz, Anna Urbanowicz, Artur Świtalski, Robert Bidziński, Michał Nowak, Wiktor Koliński, Mateusz Wierzbicki, Karol Danielski, Dawid Danielczyk, Robert Andrzejewski oraz Robert Kostusiak. Najwyżej spośród nich uplasował się Michał Nowak, który dotarł aż do rywalizacji na pięćdziesiątym piątym metrze, co dało mu miejsce w czołówce turnieju. Gratulujemy!