Szkolenie: Przechowywanie dokumentacji księgowej elektronicznie | eventis.pl\nOnline, 22 czerwiec 2022 Online, 1 kwiecień 2022\nPostęp technologiczny oraz digitalizacja usprawniają pracę działów księgowych. Księgowi coraz częściej pracują na programach komputerowych, które mają możliwość zaczytywania zeskanowanych dokumentów do aplikacji księgowych. W takim wypadku powstaje pytanie, czy dokumenty księgowe mogą być archiwizowane w sposób elektroniczny?\nSzkolenie w prosty sposób przedstawi sposób i procedury przechowywania dokumentacji w sposób elektroniczny.\n1. Przechowywanie dokumentów księgowych – omówienie na gruncie ustawy o rachunkowości, zasad dotyczących książki przychodów i rozchodów oraz innych form opodatkowania.\n4. Procedura archiwizowania dokumentów – praktyczne wskazówki jak przez to przejść:\ndlaczego powinna zostać wprowadzona?\nelementy prawidłowej procedury;\njak wdrożyć procedurę?\ndochowanie należytej staranności;\nustalenie zasad współpracy z klientami.\n6. Kontrola podatkowa „na skanach”.\n7. Terminy przechowywania dokumentacji.\n8. Elektroniczne przechowywanie, a kwestionowanie kosztów podatkowych i prawa do odliczenia VAT.\n9. Omówienie orzecznictwa oraz interpretacji w odniesieniu do dokumentów przechowywanych elektronicznie.\n10. KSeF – wstęp do faktur ustrukturyzowanych.\nObowiązują warunki uczestnictwa. (ID wydarzenia: 83685)\nTermin wydarzenia* Online, 22 czerwiec 2022 Online, 1 kwiecień 2022


Znamy wyniki konkursu Drzewo Recenzji\nW dniu 5 grudnia 2019 roku w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie w Wypożyczalni i Pracowni dla Dzieci obradowało jury konkursu „Drzewo Recenzji” zorganizowanego przez Wojewódzką Bibliotekę Publiczną w Krakowie oraz Towarzystwo Nauczycieli Bibliotekarzy Szkół Polskich – Oddział w Krakowie. Do konkursu zgłoszonych zostało 98 prac ze szkół podstawowych z województwa małopolskiego. Jury przyznało nagrody:\nI miejsce – Maria Matus–Rudzińska, Szkoła Podstawowa nr 109 im. K. Makuszyńskiego w Krakowie\nII miejsce – Jakub Mastela, Społeczna Szkoła Podstawowa nr 1 im. J. Piłsudskiego w Krakowie\nIII miejsce – Julia Smoter, Szkoła Podstawowa im. S. Wyspiańskiego w Rupniowie\nI miejsce – Karol Wnęk, Szkoła Podstawowa nr 98 im. H. Sienkiewicza w Krakowie\nII miejsce – Anonina Chlebowska, Zespół Szkolno Przedszkolny w Krzęcinie, Szkoła Podstawowa im. Batalionów Chłopskich w Krzęcinie\nIII miejsce – Paulina Wróbel, Szkoła Podstawowa nr 126 im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie\nJakub Luraniec, Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w Śledziejowicach\nAdam Pyrkowski, Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w Śledziejowicach\nMichalina Dziemba, Szkoła Podstawowa nr 126 im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie\nGrzegorz Fendrych, Szkoła Podstawowa nr 67 im. W. Łokietka w Krakowie\nI miejsce – Julia Cyganik, Szkoła Podstawowa nr 109 im. K. Makuszyńskiego w Krakowie\nII miejsce – Julia Świąder, Szkoła Podstawowa nr 2 im. T. Kościuszki w Wieliczce\nIII miejsce – Emilia Franiek, Szkoła Podstawowa nr 2 im. T. Kościuszki w Wieliczce\nNikola Bobola, Szkoła Podstawowa nr 64 im T. Kościuszki w Krakowie\nWręczenie nagród odbędzie się 11 grudnia 2019 roku o godz. 10.00 w Wypożyczalni i Pracowni dla Dzieci WBP w Krakowie. Laureaci będą proszeni o odczytanie swoich prac i umieszczenie ich na naszym Drzewie Recenzji.\nNagrodzonym i wyróżnionym gratulujemy.\nUprzejmie informujemy, że z dniem dzisiejszym wchodzą w życie zmiany w Regulaminie Biblioteki dotyczące realizacji zarezerwowanych materiałów.\n"Zarezerwowane materiały biblioteczne oczekują na Użytkownika jeden dzień, nie licząc dnia powiadomienia przez Bibliotekę, z wyłączeniem sobót, niedziel i dni świątecznych. Po upłynięciu tego terminu rezerwacja jest automatycznie anulowana."\nZe względu na rosnącą popularność Książkomatu, a jednocześnie jego ograniczoną pojemność, bardzo prosimy o rezerwację materiałów do Książkomatu wyłącznie w przypadku konieczności ich odbioru po godzinach otwarcia Biblioteki.\nW przypadku kiedy odbiór materiałów planujemy w godzinach otwarcia Biblioteki, prosimy o wybór danej wypożyczalni jako miejsca ich odbioru.\nŚwięty Mikołaj - temat miesiąca w czasopismach\nTematem miesiąca GRUDNIA będzie ŚWIĘTY MIKOŁAJ, którego dzień przypada 6 grudnia. Wizerunek świętego Mikołaja ma wiele wyobrażeń. Jedni identyfikują go z postacią biskupa Miry, który jak głosi legenda był dobrym i czułym na ludzką krzywdę człowiekiem, a będąc majętnym dzielił się dobrami materialnymi z potrzebującymi. Dla innych Mikołaj występuje w wersji komercyjnej jako grubawy starszy pan z białą brodą, w czerwonym uniformie, z workiem wypchanym prezentami. Wszyscy jednak czekamy na wizytę Mikołaja z niecierpliwością, zarówno dzieci jak i dorośli, mając nadzieję, że i w tym roku o nas nie zapomni. Data 6 grudnia stanowi w pewnym sensie przedsmak Świąt Bożego Narodzenia.\nAdam Regiewicz, Średniowieczna legenda czy amerykański mit\nAnna Tomiak, Święty Mikołaj przybywa z Laponii\nAnna Brzeska, Święty Mikołaj historia prawdziwa\nOd października 2019 r. w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie realizowany jest kolejny już projekt „EVS: Together = Furhter – Meet me in the library 2019-2020”. W tym roku gościmy czwórkę pełnych pasji wolontariuszy z Francji, Niemiec, Włoch i Hiszpanii. Prowadząc zajęcia językowe w Krakowie, nie tylko promują oni swój język i kulturę, lecz również zyskują niezliczone okazje, by poznać polskie tradycje, polską kulturę oraz sam język polski, uznawany za jeden z najtrudniejszych na świecie.\nProwadzone spotkania kierowane są do różnych grup wiekowych: zarówno do dzieci, młodzieży, dorosłych, seniorów, jak i mam z dziećmi. Grupy różnią się między sobą również pod względem stopnia zaawansowania kursantów w języku docelowym.\nNasi wolontariusze nie tylko prowadzą zajęcia językowe w bibliotece, przygotowując na każde z nich bardzo ciekawe prezentacje i równie interesujące materiały, ale także piszą relację na Rajska blog. Dzielą się na nim wrażeniami z pobytu w Polsce i opisują przygody, jakie dotychczas spotkały ich w naszym kraju. Co więcej, na bieżąco pomagają w rozmaitych pracach w bibliotece.\nZajęcia z języka francuskiego prowadzi Corentin Lecoutre z północnej Francji. Ukończył studia z zakresu historii, literatury i kultury. Jego pasją są podróże, zwiedził większą część Europy, a w Polsce odbył już półroczny staż w Szczecinie. Wolontariat traktuje jako szansę na poznanie ciekawych ludzi i kultury, jednocześnie niosąc pomoc i dzieląc się swoją wiedzą z innymi. Będzie również prowadzić zajęcia z angielskiego.\nPochodzący z południowych Niemiec Dominik Bartoszek chce lepiej poznać kulturę kraju swoich rodziców przy okazji nauczając języka niemieckiego. Interesuje się gimnastyką artystyczną. Interakcje z ludźmi różnych kultur nie są mu obce. Planuje zostać nauczycielem dlatego prowadzenie kursów językowych w Bibliotece to dla niego okazja do sprawdzenia własnych umiejętności.\nJęzyka włoskiego będzie uczyć Sara Pileri z Sardynii we Włoszech. Uwielbia języki, dlatego chętnie podróżuje, a dzięki szkole językowej mówi biegle po angielsku i hiszpańsku. Studiowała naukę o dziedzictwie kulturowym oraz nauki archiwalne i bibliotekarskie. Jej hobby to czytanie książek. Pobyt w Polsce traktuje jako świetną okazję na zyskanie doświadczenia w pracy w bibliotece.\nSpotkania z językiem hiszpańskim prowadzi pochodzący ze wschodniej Hiszpanii Pablo Castiñeira Núñez. Studiował inżynierię lądową na Politechnice w Walencji i biegle posługuje się językiem angiel skim. Przez dwa lata pracował jako korepetytor, ucząc rysunku technicznego, robotyki i matematyki. Interesuje się sportem, lubi medytować, czytać książki i uczyć się o innych kulturach. Będzie także prowadzić zajęcia z angielskiego.\nProjekt „EVS: Together = Furhter – Meet me in the library 2019-2020” realizowany jest w porozumieniu partnerskim Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Krakowie ze Stowarzyszeniem Rozwoju i Integracji Młodzieży STRIM, w ramach Erasmus+ Młodzież sektorze realizującym działania programu Erasmus+.\nPierwsze zajęcia już w październiku. Drugi cykl zajęć rozpocznie się w marcu 2019 roku.\nWojewódzka Biblioteka Publicznej w Krakowie jest ponownie w 2019 roku beneficjentem wieloletniego programu „Narodowy Program Rozwoju Czytelnictwa. Priorytet 1. Zakup nowości wydawniczych do bibliotek publicznych", który szczególny nacisk kładzie na zwiększenie oferty bibliotecznej o stały napływ nowości wydawniczych.\nW ramach dotacji celowej nasza biblioteka otrzymała 188.814,00 zł. Już od września rozpocznie się zakup książek i audiobooków, które przekażemy do użytku naszym czytelnikom, a których zakup zostanie zrealizowany ze środków finansowych Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa.\nPolski jest super! – Polish language meetings for foreigners\nOd początku roku, obywatele Hiszpanii, Ukrainy, Stanów Zjednoczonych, a nawet Turkmenistanu spotykają się na zajęciach pt. Polski jest super. To już czwarta edycja kursu organizowanego przez Wojewódzką Bibliotekę Publiczną w Krakowie, oferującego obcokrajowcom szansę na darmową naukę podstaw języka polskiego i poznanie naszej kultury.\nZapał do nauki oraz dobry humor – tymi cechami odznaczają się uczestnicy zajęć, którzy dzielnie stawiają czoło polskiej gramatyce, wymowie i słownictwu. Nie straszna im deklinacja ani koniugacja wyrazów, coraz lepiej komunikują się w języku uważanym za jeden z najtrudniejszych na świecie. Kursanci mają okazję poznać naszą historię, zabytki i zwyczaje oraz nauczyć się między innymi nazw tradycyjnych polskich potraw, takich jak „barszcz czerwony” czy „gołąbki”. Ich szerokie uśmiechy i aktywne zaangażowanie to dla nas potwierdzenie, iż zgodnie z nazwą kursu, język polski może być dla obcokrajowców interesujący i wciągający – po prostu „super”.\nZajęcia są prowadzone przez pracowników Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Krakowie: Agnieszkę Małetę, Marię Banachowską i Gabrielę Żurek. Spotkania odbywają się w każdą środę, a uczestnicy kursu mogą poszerzyć i utrwalić własną wiedzę dodatkowo poza zajęciami dzięki dostępowi do materiałów i zadań zamieszczonych na Rajska blog.


Precyzyjna reakcja na pytanie "czym jest certyfikat ce?" połączona jest z rozwiązaniem podstawowych założeń funkcjonowania Unii Europejskiej. Oddaje się, że podstawą jej zlecenia są trzy zasady: swobodnego przepływu towarów, kobiet i pieniędzy. Aby stworzyć powyższe zasady państwa członkowskie UE zdecydowały się na pokonanie wszelkich przeszkód w handlu wewnątrzwspólnotowym, a też ustaliły wspólną politykę w kontaktu do partnerów spoza UE. Dzięki temuż na zbycie wspólnotowym powstał obszar wymiany, zbliżony do ostatniego, jaki zajmuje pomieszczenie w miary jednego kraju. Otrzymałeś on nazwę Jednolitego Rynku Lokalnego lub Wspólnego Rynku.\nSamą z największych barier związanych z handlem pomiędzy państwami są wymagania krajowe dotyczące grupie oraz bezpieczeństwa wyrobów. W każdym kraju obowiązywały inne wzory i wartości, które znacząco dzieliły się pomiędzy różnymi krajami. Producent, jaki potrzebował sprzedawać własne wyniki w następnych krajach, musiał każdorazowo spełniać odmienne wymagania. W charakteru zniesienia barier w handlu konieczne stawało się zniesienie owych różnic. Normy połączone z zakupem artykułami nie mogły zostać zniesione. Stąd te jedynym wyjściem broniło się ujednolicenie norm w obszarze całej wspólnoty, dzięki czemu wymiana handlowa podlegała tym jedynym wymaganiom.\nW wczesnym etapie podjęto próbę regulacji przepisów unijnych w odniesieniu do konkretnych kategorii artykułów oraz towarów. Z koncentracji na wielki stopień skomplikowania oraz czasochłonność procesów zwolniono z takiego rozwiązania.\nRozwiązaniem wykazałoby się stworzenie uproszczonego rozwiązania do sprawie harmonizacji technicznej. Określono podstawowe wymagania bezpieczeństwa dla poszczególnych grup wyrobów, które obowiązkowo muszą zostać przeprowadzone jeszcze przed wprowadzeniem produktu lub artykułu do biegu na Prawdziwym Rynku Europejskim.\nPrzedsiębiorcy spoza UE, jacy chcą wprowadzić produkt do obrotu na zbytu wspólnotowym np. z Turcji muszą spełnić, żeby ich wyrób spełniał przepisy i wartości unijne dotyczące jakości. Udowodnienie tego faktu leży w ich gestii.\nPowstały normy zharmonizowane, dzięki którym przedsiębiorcy wiedzą, jakie zasadnicze wymagania winnym stanowić wypełnione. Nie a obowiązku podawania tych norm. Przedsiębiorca może w przeciwny forma udowodnić, że jego wytrzymaj nadaje się do obrotu na Placu Wspólnotowym.\nOznakowanie Ce jest jak nowym, jak jedynie deklaracją producenta, iż wyrób spełnia surowe wymagania działających go informacji. Ma forma symbolu deklaracji producenta bądź autoryzowanego przedstawiciela. Potwierdza, że produkt stanął w świadomości z podstawowymi wymaganiami zamkniętymi w dyrektywach dotyczących danego towaru. Pewno toż stanowić jakaś lub mało innych dyrektyw.\nCertyfikat CE jest kierowany na artykule na swoją odpowiedzialność producenta lub upoważnionego przedstawiciela. Jest toż po udowodnieniu, że produkt spełnia podstawowe wymagania dyrektywy. Aby zobaczyć ten fakt wykonywa się procedurę oceny zgodność, a po pozytywnej jej weryfikacji następuje wystawienie deklaracji zgodności. Procedury oceny zgodności potrafią stanowić różne w zależności od ryzyka, jakie połączone jest z stosowaniem z danego produktu. Im wyższe ryzyko korzystania z produktu natomiast im głęboko jest poważny tym sporo procedur musi dokonać jego producent lub upoważniony przedstawiciel. W poszczególnych wypadkach przydatne jest spełnienie wymogów nawet kilkunastu norm wspólnotowych.\nDomowa kuchnia pyrzyce


Elektrownia Ostrołęka. Energa ponownie uruchamia projekt budowy nowego bloku - Money.pl\nStrona głównaGiełdaWiadomości giełdoweElektrownia Ostrołęka. Energa ponownie uruchamia projekt budowy nowego bloku\nElektrownia Ostrołęka. Energa ponownie uruchamia projekt budowy nowego bloku\nZarząd Energi uchylił uchwałę z września 2012 r. w sprawie wstrzymania realizacji projektu budowy nowego bloku energetycznego w Ostrołęce.\nZarząd Energi uchylił uchwałę z września 2012 r., czyli z czasów gdy w firmie zarządzał skład menadżerski powołany przez rząd PO-PSL, w sprawie wstrzymania realizacji projektu budowy nowego bloku energetycznego w Ostrołęce. Grupa podejmie działania w kierunku pozyskania współinwestora dla bloku o mocy 1 000 MW.\n"Celem ponownego uruchomienia projektu jest osiągnięcie gotowości przetargowej, a następnie wyłonienie generalnego wykonawcy nowoczesnej elektrowni węglowej o mocy 1000 MW" - czytamy w komunikacie.\nRównolegle spółka podejmie działania zmierzające do pozyskania inwestora strategicznego lub współinwestora, którego zaangażowanie jest konieczne ze względu na skalę inwestycji, i wypracowania rekomendowanej struktury finansowania projektu.\nEnerga podkreśla, że projekt Ostrołęki C wpisuje się w rządowe plany związane z bezpieczeństwem energetycznym kraju.\n- Otoczenie regulacyjne i polityka energetyczna państwa ma zasadnicze znaczenie dla rentowności produkcji energii w długim okresie oraz dla finansowania samych inwestycji. Dlatego plan budowy nowych mocy powinien być spójny z polityką energetyczną Polski, której podstawą przez długie lata pozostanie węgiel. Przygotowywane obecnie przez rząd zmiany regulacyjne zmierzają w kierunku stworzenia takich mechanizmów, które wspierać będą inwestycje w wysokosprawną energetykę konwencjonalną. Wśród kluczowych rozwiązań, które dadzą szanse na realizację rentownych przedsięwzięć w tym obszarze, znajdują się m.in. rynek mocy i kontrakty różnicowe - powiedział prezes Energi Dariusz Kaśków, cytowany w komunikacie.\nWcześniej w maju wiceprezes Energi informował, że spółka rozmawia z kilkoma potencjalnymi partnerami projektu budowy elektrowni Ostrołęka C i rozważa różne scenariusze dla przedsięwzięcia.\nW kwietniu minister energii Krzysztof Tchórzewski powiedział, że Energa będzie kontynuować rozbudowę elektrowni w Ostrołęce, ponieważ jej stara część zakończy okres sprawności w ciągu 10 lat.\nW połowie marca członkowie zarządu Energi poinformowali, że spółka jest zainteresowana budową bloku C w Elektrowni Ostrołęka i prowadzi analizy w tej sprawie. Wskazali wtedy, że spółka rozważa różne warianty mocy bloku C, w tym 1000 MW i 2 razy po 500 MW. Energa brała pod uwagę zarówno samodzielną realizację inwestycji, jak i udział partnera z zaangażowaniem do 50 proc.


Świecąca piłka z termogumy - różne rozmiary Sklep zoologiczny NaszeZoo.pl!\nŚwiecąca piłka z termogumy - różne rozmiary\n*\tRozmiar: 3,5 cm 4 cm 4,5 cm 5 cm 5.5 cm 5,5 cm 6 cm 6,5 cm 7 cm 8 cm 9 cm 10 cm 11 cm 12 cm 13 cm 14 cm 15 cm 16 cm 17 cm 18 cm 19 cm 20 cm 21 cm 22 cm 23 cm 24 cm 25 cm 26 cm 27 cm 28 cm 30 cm 31 cm 32 cm 33 cm 34 cm 36 cm 38 cm 40 cm 42 cm 44 cm 45 cm 47 cm 48 cm 50 cm 51 cm 60 cm 65 cm 70 cm 75 cm 80 cm 85 cm 90 cm 100 cm 110 cm 120 cm 2 m 3 m 5 m 8 m 1 mm 2 mm 3 mm 5 mm 7 mm do 12 mm do 13 mm do 19 mm do 25 mm 52 cm\nKolorowa, gumowa piłeczka, która świeci podczas odbijania jej po podłodze. W naszej ofercie znajdziecie różnorodne, oryginalne zabawki dla psa. Proponowana piłeczka to produkt bardzo wytrzymały i bezpieczny dla zwierząt.\nPiłkę wyprodukowano z naturalnej gumy TRD. W kilku miejscach piłka posiada kolce oraz wypustki, dzięki którym podczas zabawy pies masuje swoje dziąsła, co poprawia ich ukrwienie. Rozmiary tej zabawki dla psa wynoszą 5,5 oraz 6,5 cm (jest to długość średnicy). Piłka występuje w kilku kolorach.\nKolor piłki wysyłany losowo


Strona główna » KiS-KiS » Sucha karma » Kitten\ndla kociąt wszystkich ras;\nKiS-KiS KITTEN sucha karma klasy super premium dla kociąt wszystkich ras, idealny pokarm dla ciężąrnych i karmiących kotek wszystkich ras, wzbogacona prebiotykami z wyciągiem z juki Schidigera-kontrola zapachu*\nKiS-KiS KITTEN została opracowana specjalnie dla kociąt z pomocą holenderskich ekspertów żywienia weterynaryjnego o międzynarodowej renomie. KiS-KiS KITTEN wspiera, poprzez wyśmienitą jakość białka, połączoną z względnie wysoką gęstością składników odżywczych, optymalny rozwój rosnących kociąt. Wysoka ilość witamin i elementów śladowych wzmacnia system odpornościowy i wspomaga ich witalność.\nDla ciężarnych kotek KiS-KiS KITTEN jest idealną karmą ze względu na ich zapotrzebowanie na składniki odżywcze, które, zwłaszcza w ostatnich 3-4 tygodniach ciąży, jest wyraźnie zwiększone. Twoja kotka może w ten sposób zgromadzić wystarczające rezerwy w organizmie, niezbędne do późniejszej produkcji mleka. Pod względem koncentracji i zbilansowania najwyższe wymagania mają kotki karmiące. Jest to warunkiem szybkiego i zrównoważonego rozwoju kociąt. Ze względu na niezwykle wysoką koncentrację energii w KiS-KiSKITTEN, potrzebne są względnie małe porcje. KiS-KiS KITTEN jest chętnie przyjmowany przez kotki karmiące i stwarza idealną bazę do wysokiej produkcji mleka, nawet przy licznym miocie.\nUrinary pH control (pH moczu około 6.5, niski poziom magnezu (Mg) i fosforu (P)): Przyczynia się do zmniejszonego tworzenia struwitów.\nKontrola trichobezoarów: Włókna niskiej lepkości stymulują motorykę jelit i kontrolują tworzenie się kul włosia.\nEPA+DHA (omega-3 wielonienasycone kwasy tłuszczowe): Zapewniają funkcje odporności i stan skóry. Zmniejszają reakcje immunologiczne, które mogą wystąpić w rozwoju choroby atopowej i zapalenia stawów i kości. Kwasy tłuszczowe omega-6 i -3 są obecne w idealnej proporcji 5:1.\nH.D.P. / Łatwo Przyswajalne Białka: Zapewnia optymalne trawienie, zapobiega niepożądanym reakcjom na pokarm.\nMieszanina naturalnych przeciwutleniaczy: Redukuje powstawanie wolnych rodników, które odgrywają rolę w rozwoju i postępowaniu raka i niewydolności nerek. Odwraca związany z wiekiem rozpad tkanek.\n- Wysoka strawność i wartość odżywcza\n- Idealny rozwój ogólnej kondycji\n- Może zmniejszyć ryzyko kamieni moczowych\n- Redukuje nieprzyjemny zapach odchodów i moczu\nsuszone mięso drobiowe, wyciąg białek zwierzęcych, łamany ryż, tłuszcz zwierzęcy, kukurydza, gluten kukurydziany, jęczmień, odwodniona pulpa buraczana, proszek z pełnego jajka, hydrolizowana wątroba drobiowa, odwodniony wyciąg z drożdży piwowarskich (źródło mannooligosacarydów), tran rybi (z łososia), inulina (źródło mannooligosacharydów), oczyszczone włókno roślinne (celuloza).\n**** Z substancją zmniejszającą utlenianie- tokoferolem- bogaty wyciąg naturalnego pochodzenia (witamina E) i konserwantami- kwasem cytrynowym, propionianem wapnia i kwasem sobowym, dozwolonymi przez UE.\n0.3 mg Witamina A\nWartość energetyczna\t4156 Kcal/kg\nTabela żywienia dla kociąt\nWaga kota do 19 tygodni 20-29 tygodni 30-39 tygodni 40-52 tygodni\nTabela żywienia dla kotek kotnych i w laktacji\nKotka kotna/ w laktacji till 5 weeks after 5 weeks\nPonieważ każdy kot ma różne zapotrzebowanie, rekomendowane ilości dzienne (patrz na opakowanie)należy traktować jako orientacyjne. Zawsze zapewnij swemu kotu wystarczającą ilość świeżej wody pitnej. Regularnie czyść miski na wodę i karmę.


"Więzień miłości" odcinek 95. Sevim podaje Yenerowi adres Zehry! Ömer coraz bardziej zbliża się do żony! [STRESZCZENIE ODCINKA] - Telemagazyn.pl\n"Więzień miłości" odcinek 95. Sevim podaje Yenerowi adres Zehry! Ömer coraz bardziej zbliża się do żony! [STRESZCZENIE ODCINKA]\nKamila Glińska 08.07.2019 14:04, Więzień miłości\nSevim w szarpaninie dźgnęła nożem mężczyznę wynajętego przez Alev. W 95. odcinku "Więźnia miłości" wciąż będzie się błąkać w obawie o to, że pójdzie do więzienia. Sprawdź, co wydarzy się w 95. odcinku serialu "Więzień miłości"!\n"Więzień miłości" odcinek 95. we wtorek, 9.07.2019 o godz. 17:10 w TVP2! - sprawdź program tv\nSevim (Nur Saçbüker) jest przekonana, że zabiła człowieka, który chciał wykraść jej kontrakt małżeński Zehry (Hazal Subasi) i Ömera (Erkan Meriç). Kiedy zięć przyjechał na miejsce zdarzenia, zabrała pieniądze i uciekła. Wcześniej wyznała Ömerowi, że nie jest matką Zehry!\nSevim rani napastnika nożem! Wyznaje Ömerowi, że nie jest matką Zehry! Zobacz więcej\nW 95. odcinku serialu "Więzień miłości" Alev (Ezgi Baran) podgląda Zehrę i Ömera. Kiedy Ömer ją zauważa, przyciąga do siebie Zehrę i oboje udają kochającą się parę. Tymczasem, rodzina Zehry poważnie niepokoją się nieobecnością Sevim. Zehra próbuje uspokoić Yasemin (Sultan Elif Taş) przez telefon.\nÖmer coraz bardziej zbliża się do Zehry. Nie wie, co robić - powiedzieć jej prawdę na temat Sevim, czy nie. Sevim wraca w nocy do domu i postanawia zostawić list pożegnalny, Wychodząc natyka się na Yenera (Musab Ekici), który przykłada jej pistolet do głowy! Aby uniknąć strzału, Sevim daje mu adres Zehry. Asja przygotowuje się do pierwszego dnia w szkole.\nOdp...x gość miło jest czytać komentarz od pana czy pani. To prawda że serial więzień miłości trochę jest przesadzony tymi wątkami i msciwosci i zazdrości przez tę Alev . Omer i Zehra mają taką rolę do odegrania i mnie też jest brak u nich tych czułości czy pocałunku. Oglądałam serial cena miłości były piękne wątki miłosne. Ja jestem już starszą osobą byłam kilka razy w różnych zakątkach Turcji mam znajomą z dawnych naszych szkół odwiedzamy się wzajemnie ponieważ ona ma męża Tureckiego pochodzenia mieszkają w Istambuł i pracowała na uczelni uczyła języka rosyjskiego i ekonomi . Kilkunastu aktorów z różnych seriali uczyła. Erkan i Hazal są piękna i zdolną parą tylko brakuje w tym serialu pocałunku czy przytulania. Scenariusz poszedł na skróty. Najważniejsze że Omer i Zehra czyli Erkan i Hazal kochają się w życiu prywatnym są piękna i miła z nich para bardzo grzeczni. Z całego serca życzę im pięknej i szczerej miłości. Omer i Zehra nie pozwólcie zniszczyć waszej miłości. Pozdrawiam Julia z Poznania.\nWielka szkoda, że scenarzyści nie udźwignęli dobrego tematu na całkiem udany serial. Wątki są nie tylko rozwleczone ale często nielogiczne.\nMarika mona (gość)\nNajpiękniejszy serial turecki .\nWięzień miłości to raczej średni serial. Aktorzy są ładni, ale sam scenariusz kiepski. Zakłada akcję na kilkaset odcinków i mało co się w serialu dzieje. To znaczy dzieje się w zwolnionym tempie, czasem ręce opadają. No i to , że nawet później żadnego pocałunku ma nie być, to przesada. ile można na siebie patrzeć, chociaż Omer i Zehra patrzą bardzo ładnie. Pani Julio polecam o wiele lepsze seriale, np. Hercai, Halka, Pewnego razu w Cukurovej, a ze starszych Miłość na wynajem, Zapach truskawki, Asi , Cena miłości. Akcja rozwija sie , jak trzeba, nie ciągnie się , pary grają cudownie, mają taką chemię, że ciary chodzą po plecach.\nUwielbiam seriale Tureckie szczególnie więzień miłości. Omer i Zehra czyli Erkan i Hazal jesteście piękna parą. Bardzo ładnie wygladacie aż miło na Was kochani patrzeć i oglądać serial. Erkan jest bardzo miłym i wyrozumiały człowiek. Hazal jest młoda lecz potrafi docenić dobro Erkana. Omer i Zehra jesteście dla siebie przeznaczeni. Julia z Poznania. Pozdrawiam.


admin Biuletyn 2015/02/12 | 0\nKpł 13,1-2.44-46; 1 Kor 10,31-11,1; Mk 1,40-45\nRef: Tyś jest ucieczką i moją radością.\nCiężko nam w życiu zapracować na akceptację. A przecież chcemy być czy to w danej grupie, czy to wśród tych, którzy przynajmniej tak samo myślą. Co stoi na przeszkodzie? Dzisiejsze pierwsze czytanie traktuje o chorobie, jaką jest trąd. Wszyscy chorzy musieli bezwzględnie przestrzegać przepisów określających, co mają robić. „Trędowaty, który podlega tej chorobie, będzie miał rozerwane szaty, włosy w nieładzie, brodę zasłoniętą i będzie wołać: „Nieczysty, nieczysty!” (Kpł 13,45). A zatem byli izolowani od reszty społeczeństwa. Mogłoby się wydawać, że to już zamierzchła przeszłość. A jednak nie. W dzisiejszych czasach coraz częściej mamy do czynienia z inną odmianą tej choroby: z trądem społecznym. Jest to choroba bezobjawowa, lecz dotkliwa dla porażonych. Chorzy, tak jak w przypadku prawdziwych trędowatych, zostają izolowani od reszty, a dodatkowo są traktowani jako zło niechciane, niepotrzebne i zbyteczne. Mimo, że mają czasami do przekazania wiele dobrych wiadomości, rad czy informacji, to nie widzi się ich, nie czyta, depcze się ich godność, a nawet zabija psychicznymi sztyletami. Ci, którzy „chorują”, w większości są ludźmi wrażliwymi, bogatymi wewnętrznie, ale dla innych niemodnymi, wręcz dewotami, są skazani na niezrozumienie, na wyśmiewanie. Izolowani, w dalszym ciągu tworzą, myślą, pracują (np. wolontariat), pragną być pomocni i potrzebni. I za to właśnie są wyśmiewani. Dlatego też słuchając czytań i Ewangelii, oczyma wyobraźni rozejrzyjmy się wokół siebie. Czy obok, niedaleko, są tacy, którzy przez nas lub przez grupę zostali odsunięci jak trędowaci? A może nam nie odpowiada to, że są inni? Jako chrześcijanie mamy miłować się wzajemnie, a to oznacza znalezienie zrozumienia dla tych, których nazywamy odmieńcami. Święty Paweł w swym liście do Koryntian, mówi: „Nie bądźcie zgorszeniem ani dla Żydów, ani dla Greków, ani dla Kościoła Bożego.” (1 Kor 10,32). Ale my możemy to zawołanie odczytać jako wezwanie do akceptacji ludzi, których z różnych powodów odrzucamy. Chrystus doskonale rozumiał dolegliwości chorobowe, jak również znał status odrzuconego, nierozumianego, bowiem sam niejednokrotnie tego doświadczał. Ale jako Syn Boży mógł pomóc potrzebującym pomocy. Proszącemu o uzdrowienie okazał miłosierdzie, wypowiadając trzy słowa: «Chcę, bądź oczyszczony!». (Mk 1,41b). Wnioski? Nie odsuwajmy od siebie kogoś, kto według naszych norm jest troszeczkę inny, okażmy mu, jak Chrystus, miłosierdzie, mówiąc – Bracie, chodź z nami, bądź z nami.\nPoniedziałek, 16 luty\n19:00 – Dziękczynna za otrzymane łaski z prośbą o opiekę i błogosławieństwo Boże dla osoby znanej Bogu\n19:00 – O Boże błogosławieństwo dla Wandy Bator z okazji Urodzin – dzieci i wnuki\nWtorek, 17 luty\n19:00 – O Boże błogosławieństwo dla Anny i Krzysztofa oraz ich dzieci w Nowym Roku\n19:00 – O Boże błogosławieństwo i łaski wiary dla syna Sławomira w 30 rocz. Urodzin – mama i George\nŚroda, 18 luty\n9:00 – Dziękczynna Panu Bogu za udaną operację Krystyny Jankowskiej i powrót do zdrowia – Adela i Jadwiga\n19:00 – + Walenty Kramarz – córka z rodziną\nCzwartek, 19 luty\n19:00 – Dziękczynna z prośbą o dalsze błogosławieństwo z okazji 15 rocz. ślubu małżeńskiego dla Agnieszki i Piotra\nPiątek, 20 luty\n9:00 – Dziękczynna za otrzymane łaski z prośbą o dalsze\n19:00 – ++ Helena, Konstanty i Mirosław Dziubińscy – córka z rodziną\nSobota, 21 luty\n8:30 – O Boże błogosławieństwo dla Magdaleny Senderowskiej w dniu Urodzin – przyjaciele\n18:00 – ++ Jadwiga Student i zmarli z rodziny – rodzina\nNiedziela, 22 luty\n8:00 – + Eugeniusz Sztupecki – żona z rodziną\n9:30 – O Boże błogosławieństwo z okazji Urodzin dla Magdy Senderowskiej – Anna i Jan\n11:00 – + Ryszard Ostrowski – córka z rodziną\n12:30 – Harcerstwo – Dzień myśli braterskiej\n19:00 – + Małgorzata Wojtaszek – córka z mężem\nLEKTORZY 14 – 15 luty\n18:00 – E. Kiegler, S. Teresa, J. Boguslawska\n8:00 – M. Edgar, A. Rudzińska, B. Chabiera\n9:30 – P. Adamski, Organistka, M. Domaradzki\n12:30 – J. Miazga, M. Kulaga, R. Kohnke\nNawracajcie się i wierzcie Ewangelii – te słowa wypowiada kapłan w Środę Popielcową posypując nasze głowy popiołem na znak rozpoczęcia Wielkiego Postu czyli czterdziestodniowego okresu przygotowania do świąt wielkanocnych. Zanim jednak szczypta popiołu opadnie na nasze głowy, odczytywany jest fragment Ewangelii według świętego Mateusza, który wskazuje, jaką treścią należy wypełnić ten czas przygotowania. Post, modlitwa i jałmużna wyznaczają drogę, na którą zaprasza nas Kościół na progu Wielkiego Postu. Są to tzw. uczynki pokutne, które zakorzeniły się głęboko w chrześcijańskiej tradycji, których jednak wartość bywa, niestety, coraz częściej, pomniejszana i zapominana.\nGORZKIE ŻALE– – w każdą niedzielę Wielkiego Postu o godzinie 18: 15\nPolskie nabożeństwo wielkopostne poświęcone rozważaniu Męki Pańskiej. Powstało w Warszawie w kościele św. Krzyża. Tekst nabożeństwa na podstawie wzorów łacińskich opracował misjonarz Ks. Wawrzyniec Benik.\nDROGA KRZYŻOWA– dla dzieci w środy o godzinie 18:30\nNabożeństwo powstałe w Jerozolimie polegające na modlitewnym przejściu drogi, po której szedł Chrystus obarczony krzyżem. Dzisiaj w kościołach Katolickich oznacza się 14 stacji, 15 stacją jest najczęściej modlitwa przed tabernakulum przypominająca Zmartwychwstanie.\nJedną z form miłości bliźniego jest jałmużna. Słowo to, które również staje się dziś “niemodne”, jest bowiem kojarzone z zależnością od innych ludzi, niedobrą litością, a nawet pogardą. Ma swój źródłosłów w języku greckim i oznacza czyn miłosierdzia. Pismo Święte wiele razy wspomina o obowiązku dawania jałmużny, jest ona bowiem czym innym niż zwykła filantropia. Właściwym motywem dawania jałmużny jest miłość – miłość Boga, znajdująca swój zewnętrzny wyraz w miłości bliźniego. Jako chrześcijanie pamiętamy o słowach Jezusa : “Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,41). To właśnie ów związek jałmużny z miłością sprawia, że jest ona cenniejsza od złota, że oczyszcza z grzechów, że ubogaca nie tylko tego, który coś otrzymuje, ale również tego, który daje (por. Tb 12, 8-9; Ps 41, 2). Aby jałmużna była rzeczywiście owocna, musi być prawdziwym darem serca, bezinteresownym, szczerym. Jałmużna więc nie może być zwykłym oddaniem komuś tego, co mi zbywa, co jest mi już niepotrzebne. Ona musi być dzieleniem się z drugim człowiekiem bogactwem swego serca. Obowiązek dawania jałmużny dotyczy wszystkich: nie tylko bogatych, ale i tych, którzy sami niewiele posiadają. Pojęcia jałmużny nie można bowiem zawężać tylko do dzielenia się dobrami materialnymi. Przy dawaniu jałmużny nie jest bowiem ważne tylko to, ile damy drugiemu człowiekowi w wymiarze czysto materialnym. Powinniśmy dać to wszystko, na co nas stać, ale jest sprawą istotną, żeby nasz dar był darem płynącym z głębi serca, był darem miłości.\nW naszym kościele ofiary w ramach „jałmużny postnej” można składać do Skarbony Św. Antoniego.\nW I Niedzielę Wielkiego Postu rozpocznie się akcja zbierania funduszy – TOGETHER IN ACTION – na wspieranie działalności Diecezji Calgary. Tegoroczna kolekta odbywa się pod hasłem „Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę” . Kwota wyznaczona dla naszej parafii wynosi $32,878.00 Czeki prosimy wystawiać na Our Lady Queen of Peace Church/TOGETHER IN ACTION. Zwracamy się z serdeczną prośbą do wszystkich Parafian o wsparcie tegorocznej kampanii prowadzonej przez Diecezję Calgary. Przy biuletynach znajdują się ulotki zawierające kompletną informację dotyczącą tej kolekty oraz koperty na ofiary.\nPragniemy podziękować wszystkim, którzy zgłosili swoje ogłoszenia na ponowne odnowienie na rok 2015. Osoby, którzy dotychczas nie dali odpowiedzi na ponowienie zostaną usunięci z ogłoszeń.\nSYNOD DO SPRAW RODZINY\nBiskup Henry informuje, że dostępna jest ankieta w sprawach dotyczących odbywającego się obecnie Synodu. List bp. Henry oraz odpowiednie materiały można znaleźć na stronie internetowej Diecezji w Calgary:\nhttp://www.calgarydiocese.ca/news-a-events/7-life-and-family-resource-centre-news.html Ankietę należy wypełnić do 28 lutego. Dodatkowe informacje: Bonifacy Pulwicki 403-289-9033.\nZebranie odbędzie się w środę 18 lutego, o godzinie 19:45. W zebraniu biorą udział tylko ci, którzy zostali przyjęci już do organizacji. Więcej informacji udziela Aleksander Gurgul, tel: 403-567-9400.\nW niedzielę 8 lutego odeszła do wieczności ś.p. Barbara Gochnia w wieku 62 lat. Msza św. pogrzebowa odbyła się w naszym kościele w piątek 13 lutego. Rodzinie i wszystkim przyjaciołom zmarłej składamy wyrazy współczucia, a ś.p. Barbarę polecamy Miłosierdziu Bożemu. Wieczny odpoczynek racz jej dać Panie!\nUprzejmie informuje, że w dniu 30 i 31 marca br. od godz: 9:00-17:00 odbędzie się dyżur konsularny, podczas którego przyjmowane będą wnioski paszportowe. Konsulat RP w Calgary posiada siedzibę pod nowym odresem 6224-29th Street S.E. Prosimy także o kontakt telefoniczny jeżeli występuje taka potrzeba 604 -688-4730. Dane personalne prosimy przesyłać drogą elektroniczną na następujący adres: Rejestracja paszportowa online www.vancouver.msz.gov.pl Następujące dane osobowe należy przesłać na adres Konsulatu Generalnego RP w Vancouver: Imie , nazwisko, nazwisko panieńskie (dla kobiet)data i miejsce urodzenia, imiona rodziców, adres zamieszkania, numer telefonu, seria i numer posiadanego paszportu, jaki urząd wydał, numer PESEL Zygmunt Potocki Konsul Honorowy RP w Calgary\nSTOWARZYSZENIE POLSKO – KANADYJSKIE Zaprasza na swoje miesięczne zebranie w niedzielę 22 lutego o godz.14.30. Na to zebranie, które odbędzie się w Domu Polskim, zapraszamy zrzeszonych w Stowarzyszeniu oraz osoby zainteresowane działalnością Stowarzyszenia.\nNOWA 'SALA KOMBATANTA’ rozbudowanego Domu Polskiego, oddana do użytku we wrześniu 2014, służy Calgary i Polonii. Jest największą polonijną inwestycją w Calgary ostatnich lat. Współwłaściciele Domu Polskiego, Stowarzyszenie Polskich Kombatantów, Koło #18 i Stowarzyszenie Polsko-Kanadyjskie proponują Polonii w Calgary sponsorowanie tego projektu naszych czasów. Darowizny – wpłaty przekraczające kwotę $250 będą uwiecznione (wygrawerowane) na pamiątkowej tablicy z wyszczególnionym imieniem i nazwiskiem ofiarodawcy według wysokości dotacji: $250.00 – dotacja 'brązowa’, $500 – dotacja 'srebrna’, $1000 – dotacja 'złota’, $2000 – dotacja 'platynowa’. Biznesy, które złożą dar w wysokości minimum $1000 dolarów będą uhoronowane wygrawerowaniem nazwy firmy. Czeki z dotacjami na ten cel są przyjmowane do końca lutego 2015 i powinny być wystawione na: Polish Canadian Cultural Centre, z dopiskiem „Building Fundraiser”. Można je przesyłać na adres Domu Polskiego: Polish Canadian Cultural Centre, 3015 15 Street NE, Calgary, AB, T2E 7L8.\nZ dojazdem do domu klienta. Wykfalifikowana kosmetyczka z wieloletnim stażem. (Makijaż permamentny). Kontakt Aleksandra 587-968-4951 (3x)\nW Kelowna B.C. Kontakt Barbara 1-250-769-0959 (39x)\nFRENCH CLASSES BY MUMANDDAD AT SCHOOL FOR WORK Speak, Read and Write French- individual or in group. After school tutoring available in French and in Mathematics. Call Leocadie certified teacher, PhD at: 403-366-4722 (1x)\nPRACA Zatrudnię do pracy szpachlarza (taper). Mile widziane doświadczenie w zawodzie. Pytania i informacje Paweł e-mail: paweldrywall@gmail.com (1x)\nPRACA Potrzebna pani do szycia na stały etat. Wymagane doświadczenie wymagana znajomość języka angielskiego. Stawka do uzgodnienia. Kontakt Ewa 403-686-1130 (2x)\nCONDOMINIUM DO SPRZEDANIA Mieszkanie po całkowitej renowacji z dużym balkonem i z parkingiem z tyłu budynku. W dzielnicy Beltline blisko 17 Ave. z dwoma sypialniami, duża kuchnia otwarta na całe mieszkanie z pokojem jadalnym, pięknie odnowiona łazienka. Dużo miejsca na przechowywanie, prywatne miejsce do magazynowania własnych rzeczy. Bardzo bezpieczne miejsce z Lobby monitorowane przez całą dobę, sauna, prysznic i ogród przed budynkiem. Kontakt Antoni Grochowski 403-277-2222. Cell: 403-863-6666 (1x)\nOPIEKUNKA DO DZIECI Doświadczona Niania zaopiekuje się dzieckiem lub dziećmi, nie wykluczone dzieci specjalnej troski (Autyzm, Zespół Downa). Po bliższe informacje prosimy dzwonić 587-892-6370 (3x)\nDO WYNAJECIA: 2 sypialnie, łazienka, duży pokój rodzinny, pralka, suszarka. Jest to wysoka piwnica z dużymi oknami w bardzo spokojnej dzielnicy Lynnwood SE. W okolicy tej są trzy szkoły; 2 publiczne i jedna katolicka, park, sklepy, przystanki autobusowe, dystans 5 min do Chinook. Zainteresowanych proszę o kontakt -Maria tel: 403 828-1128 (3x)\nPoprzedni: Poprzedni wpis: Numer 122 (4) 8 lutego, 2015\nNastępny: Następny wpis: Numer. 123 (4) 15 luty, 2015


Doniczka ceramiczna C68 GoodHome ozdobna - Donice - Castorama\nDoniczka ceramiczna C68 GoodHome ozdobna\nKod: 632284 Porównaj Do porównania\nDonica ceramiczna GoodHome ozdobna wyróżnia się bardzo ciekawym designem i intensywnym kolorem. Donica wykonana jest z wytrzymałych materiałów. Nie zaszkodzi jej tym samym wilgoć czy woda do podlewania kwiatów. Donica jest bardzo estetycznym i funkcjonalnym dodatkiem do każdego wnętrza i pozwoli wyeksponować ulubione rośliny.\nNr referencyjny C68\nDonica ceramiczna GoodHome ozdobna C68 to produkt, który prezentuje się bardzo estetycznie w każdej aranżacji. Elementy tego zestawu wykonano z gliny. Dzięki temu są trwałe, a także stabilne. Zapewnia to większy ciężar tego materiału. Donica ceramiczna GoodHome ozdobna utrzymana jest w kolorze ciemnoniebieskim. Idealnie wkomponuje się szczególnie w nowoczesne wnętrza. Produkt ten to nie tylko funkcjonalny element do uprawy roślin. To również wyjątkowa dekoracja. Okrągły kształt pozwoli Ci na postawienie donicy w niemal dowolnym miejscu. Brak otworów drenażowych natomiast ochroni podłogę przed zalaniem i zabrudzeniem ziemią. Jeśli szukasz innego rozmiaru, koloru lub kształtu donicy, zapoznaj się z innymi produktami z oferty sklepów Castorama.


Domki dla lalek EcoToys dla każdej małej damy\nStrona główna » ECOTOYS\nEcoToys Domek Drewniany Malinowa z Windą 4120\nzukanie właściwej zabawki dla dziecka bywa skomplikowane. Szczególnie gdy wydaje się nam, że maluch ma właściwie wszystko. Oczywiście są zabawki, które zajmują mniej lub więcej miejsca. Jednak należy określić, w jak dużym stopniu są one połączone z zainteresowaniami dziecka. W tak młodym wieku te pasje się zmieniają, jednak utarło się przekonanie, że dziewczynki uwielbiają lalki, natomiast chłopcy samochody. Oznacza to, że zakup domku dla lalek wydaje się idealnym rozwiązaniem, z którego mała dama będzie w pełni usatysfakcjonowana, co więcej pozwoli jej to na miłe spędzanie czasu.\nDrewniane domki do zabawy EcoToys\nZabawki z drewna uchodzą za maksymalnie odporne, jeśli chodzi o zniszczenie czy uszkodzenie. Decydując się na ich zakup, można przekonać się maksymalnej trwałości, a co za tym idzie, zapewnić wiele godzin wspaniałej rozrywki. Oznacza to, że dziewczynka w każdym wieku będzie mogła pobawić się lalkami, jeśli tylko będzie miała gdzie. Owszem dziecięca wyobraźnia jest ogromna i można zbudować swój własny domek z dostępnych przedmiotów. Jednak posiadanie prawdziwego domku jest naprawdę spełnieniem marzeń. Drewniane domki do zabawy EcoToys to wiele możliwości zabaw, ale jednocześnie maksymalna odporność na uszkodzenia. Doskonale sprawdzi się zarówno do samodzielnie spędzanego czasu, jak i z przyjaciółką czy osobą dorosłą.\nObecnie oferta domków dla lalek jest maksymalnie rozbudowana, jednak nie wszystkie nadają się do każdego przedziału wiekowego. Delikatne elementy, plastikowe mebelki mogą stanowić pewnego rodzaju niebezpieczeństwo. Stawianie na drewno zawsze się sprawdza bez względu na to, jakie ktoś początkowo miał nastawienie. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z ofertą domków dla lalek. Szeroki asortyment różnorodność modeli pozwala na znalezienie takiego, który spełni oczekiwania małej księżniczki. Jesteśmy przekonani, że jest to zabawka, która będzie w użyciu przez naprawdę długi czas. Dlatego pomimo trudności na początku można będzie przekonać się o słuszności podjętego wyboru. Zakup domku dla lalek z drewna jest jedynym w swoim rodzaju, gdyż materiał ten cechuje się wysoką odpornością na uszkodzenia, ale jednocześnie maksymalną trwałością, jeśli chodzi o upływ czasu. Chcąc podarować prezent, który pozostanie z dziewczynką naprawdę na lata, warto zdecydować się na domki do zabawy dla dziewczynek EcoToys. Od pewnego czasu zabawa w dom czy też odgrywanie ról sprawdzają się nie tylko w zabawach domowych, ale również przedszkolnych. Dlatego warto podtrzymać zainteresowanie, kupując model domku do pokoju dziecka. Z pewnością wielogodzinna zabawa będzie niezwykle emocjonująca, ale jednocześnie pobudzi kreatywność.


Złodziejka zapisanych stron:  "Urodzona o północy" C.C.Hunter\n "Urodzona o północy" C.C.Hunter\nOlcia czyli Złodziejka zapisanych stron piątek, maja 27, 2016 4 8/10 , C.C. Hunter , feeria , recenzja\nKylie Galen przechodzi trudny okres w życiu. Porzucona przez chłopaka dziewczyna przeżywa śmierć ukochanej babci i rozstanie rodziców, a na dodatek widuje dziwną postać, której nie dostrzega nikt inny...Pewien wieczór i nieodpowiednia impreza z nieodpowiednimi ludźmi zmienią życie Kylie na zawsze. Dziewczyna trafi na obóz dla trudnej młodzieży do Wodospadów Cienia. Szybko przekona się, że jej towarzysze to nie zwykła "trudna" młodzież, ale wilkołaki, wampiry czarownice, elfy, zmiennokształtni i inne nastolatki o nadzwyczajnych zdolnościach. Sytuację dodatkowo skomplikuje pojawienie się Dereka i Lucasa, pólelfa i wilkołaka, wobec których Kylie nie pozostanie obojętna...\nGłówną bohaterką książki jest Kylie Galen. Jej życie rozpada się na kawałki , a ona niestety razem z nim. Rodzice się rozwodzą, umarła jej ukochana babcia do, której zawsze przychodziła gdy miała problem, rzucił ją chłopak, bo nie chiała iść z nim na całość i widzi żołnierza, którego nikt poza nią nie widzi( z jego powodu dziewczyna chodzi do psychologa i nazywa go „ świrologiem”). Jest koniec roku, a najbogatszy chłopak w szkole urządza imprezę. Dziewczyna postanawia na nią iść razem z swoją najlepszą przyjaciółką, co nie kończy się zbyt dobrze. Na imprezie pojawia się jej były z nową „dziewczyną” oraz zostają wykryte narkotyki. Chociaż Kylie nic nie piła ani nie brała, wszyscy zostają przewiezieni na komisariat. Nieważne ile płakała i prosiła by odebrał ją stamtąd tata, a odebrała ją mama. Gdy mama nie daje sobie rady z córką postanawia wysłać ją za namową „świrologa” Kylie , na całe wakacje do obozu dla trudnej młodzieży w Wodospadach Cienia. Już jadąc w autokarze, widzi kilka naprawdę dziwnych osób. Dziewczyna koło niej ma na rękach żabę, za nią siedzi przystojny chłopak, którego kolor oczu się zmienia, a na dodatek jeszcze dziewczyna goszka. Po przyjdzie do obozu okazuje się, że jest niej on dla trudnej młodzieży tylko dla osób z nadprzyrodzonymi mocami i nikt nie trafia tam przez przypadek. Czyżby jednak Kylie należała do wybrańców? Długo nie chce dać wiary, ponieważ nikt nie potrafi stwierdzić jakim stworzeniem dokładnie jest. Wiadomo tylko, że ma umiejętność porozumiewania się z duchami, czyli może być zarówno elfem jak potomkinią bogów i prześladujący ją żołnierz jest nikim innym jak duchem, który potrzebuje jej pomocy. Celem pobytu na obozie dla Kylie stało się poznanie prawdziwej siebie, a także zdobycie wiedzy na temat swoich umiejętności i opanowanie ich. Kim jest tak naprawdę Kylie? Komu ma pomóc? I dlaczego?\nMuszę iść na spotkanie z Holiday – powiedziała.\n„I zastanowić się nad swoim życiem, bo zupełnie jak Dorotka jestem już w Kansas”.\nOczywiście w książce jest „trójkącik miłosny”. Pierwszym z kandydatem jest Derek-fea. Dziewczyna poznaje go już w autobusie, gdzie strasznie przyciąga jej wzrok ponieważ jest nieziemsko podobny do jej byłego. Jest on uosobieniem dobra i spokoju, którego teraz potrzebuje. Drugim kandydatem jest Lucas-wilkołak. Porywczy, nie bezpieczny, namiętny oraz opiekuńczy. W dzieciństwie byli sąsiadami, jednak chłopak kojarzy jej się z utratą zwierzątka.\n„Mężczyźni. Nie można z nimi wytrzymać. Ale bez nich jest nudno.”\nMoim zdaniem książka jest napisana świetnie. Nie mogłam oderwać się od czytania! Akcja rozkręcała się cały czas i ani razu nie spadła. Autorka cały czas dostarczała nam informacji po troszku więc sami mogliśmy spróbować przewidzieć co będzie dalej, jednak autorka potrafi zaskoczyć. Książka jest zabawna więc oczywiście nie zabrakło gwałtownych śmiechów. Podobało mi się też to, że autorka nie rozpisywała się tylko o Kylie ale o wszystkich, więc możemy ich świetnie poznać. Oprócz głównego wątka rozwija się też dużo pobocznych. Powieść jest napisana lekkim piórem więc czyta się ją strasznie szybko. Każdy tu jest pełen emocji i dzieje się tu naprawdę dużo rzeczy. Mogę wam zapewnić ,że ani na chwile nie będzie wam się nudzić. Jedyny dla mnie malutki minusik to to ,że dziewczyna co chwila zmieniała poglądy i nie mogła się zdecydować kogo wybrać. Ja osobiście wybieram Lucas’a . Lektura kryje w sobie również dużo niespodzianek. Książka jest przeznaczona dla młodzieży, ale nawet dorosły będzie miał przyjemność z jej przeczytania. Jest to świetna książka na oderwanie się od rzeczywistości. Ja osobiście książkę bardzo polecam. Nie pożałujecie! :)\n„- Pozbyłam się pana Peppera.\n- Mojego nauczyciela gry na fortepianie.\n- O rany, powiedz, że nie pozwoliłaś Delii go ugotować.”\nRealistycznie Pesymistyczna 12 lipca 2016 13:42\nSuper książka i recenzja , chociaż książki ani razu w rękach nie miałam\nOlcia 17 lipca 2016 21:08\ndziękuje :) moim zdaniem taka trochę sztywna bo pierwsza :D\nAlexandra 6 września 2016 20:44\nWcześniej nie słyszałam o tej książce, ale zaciekawiłaś mnie nią. Dodam ją do listy książek, które chce przeczytać :)\nOlcia 6 września 2016 21:16


Dziecko trojga rodziców | Dziennik Naukowy\nDodano: 29 wrzesień 2016r.\nDzięki możliwościom, które niesie ze sobą nowa technika, na świat przyszło dziecko trojga rodziców. Jego materiał genetyczny pochodzi od trzech osób. Nowa metoda została zastosowana, by uniknąć choroby genetycznej, tzw. zespołu Leigha.\nPięć miesięcy temu na świecie pojawiło się niezwykłe dziecko - dziecko trojga rodziców. W jego DNA można znaleźć geny ojca, matki oraz trochę mitochondrialnego DNA od dawczyni komórki jajowej. Chłopczyk jest zdrowy i potwierdzili to amerykańscy lekarze. Mimo tego, że jego matka jest nosicielką tzw. zespołu Leigha i wcześniejsze jej potomstwo zmarło.\nHistoria stojąca za tymi narodzinami nie jest radosną opowieścią. Pewna para z Jordanii od 20 lat starała się o potomstwo. Pierwsze ich dziecko, córka, zmarła w wieku sześciu lat. Drugi był chłopiec, ale przeżył jedynie osiem miesięcy. W międzyczasie doszło także do czerech poronień. Dopiero potem okazało się, że kobieta jest nosicielką genów, wywołujących tą rzadką chorobę.\nZespół Leigha to choroba atakująca układ nerwowy, mięśnie, mózg i wszystkie ważne narządy wewnętrzne w bardzo szybkim tempie. Ujawnia się ona w wieku od 3 do 24 miesięcy po narodzeniu i rokowania są zawsze fatalne. Zespół Leigha przekazywany jest przez DNA mitochondrialne dziedziczone w całości od matki.\nChłopiec przyszedł na świata dzięki metodzie, która wykorzystuje komórki jajowe dwóch kobiet. By pominąć zespół chorobowy, lekarze pobrali od matki DNA jądra komórkowego, a od dawczyni mitochondria, które były wolne od zespołu Leigha. Spreparowaną w ten sposób komórkę jajową udało się zapłodnić plemnikiem ojca i wszczepiono do macicy matki.\nNowa metoda została wcielona w życie za sprawą doktora Johna Zhanga z New Hope Fertility Center w Nowym Jorku oraz jego zespołu. Zabieg był przeprowadzony w Meksyku, bo prawo USA zabrania stosowania mety zapłodnienia in vitro materiałem genetycznym trzech osób.\nŹródło: New Scientist, PAP, fot. PublicDomainPictures/Pixabay


Strona główna > Wypowiedzi > Jaka jest opinia rzecznika generalnego na temat odpowiedzialności dyscyplinarnej polskich sędziów?\n17.05.2021 godz. 12:23\n2 tygodnie po orzeczeniu TSUE, że na Malcie i w Niemczech sędziowie mogą być powoływani przez polityków, rzecznik generalny stwierdza, że w Polsce nie mogą być powoływani przez KRS jak w Hiszpanii (czyli wiodącą rolą sędziów).\nUE nie ma tu kompetencji, a daje podwójne standardy\n20 kwietnia 2021 roku Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że maltańskie przepisy, które przyznają premierowi rozstrzygające uprawnienia w procesie powoływania sędziów, nie stoją w sprzeczności z obowiązkiem państwa członkowskiego do ustanawiania środków niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem Unii. W procesie powoływania sędziów na Malcie przewidziana została bowiem obecność niezależnego organu, który ma za zadanie ocenę kandydatów na stanowisko sędziego i przedstawienie premierowi opinii.\nDrugi przywołany wyrok TSUE z dnia 9 lipca 2020 roku mówi, że sam fakt, że władze ustawodawcze lub wykonawcze w Niemczech uczestniczą w procesie mianowania sędziego, nie może prowadzić do powstania zależności sędziego od tych władz ani do wzbudzenia wątpliwości co do jego bezstronności, jeśli po mianowaniu sędzia nie podlega żadnej presji i nie otrzymuje instrukcji w ramach wykonywania swoich obowiązków.\nZarówno wyrok z dnia 20 kwietnia 2021 roku, jak i z dnia 9 lipca 2020 roku nie wyklucza możliwości wybierania sędziów przez polityków.\n6 maja 2021 roku opublikowana została opinia unijnego rzecznika generalnego, która jednak nie skupia się na samej procedurze wyboru sędziego, a na spornych przepisach dotyczących: odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów (np. na możliwości wszczęcia postępowania dyscyplinarnego z powodu wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym), prawa do rozpatrzenia sprawy dyscyplinarnej w rozsądnym terminie, prawa do obrony czy też dopuszczenia, aby treść orzeczeń sądowych mogła być kwalifikowana jako przewinienie dyscyplinarne. Dodatkowo opinia rzecznika generalnego nie jest wiążąca dla Trybunału Sprawiedliwości UE.\nSebastian Kaleta poprawnie stwierdza, że politycy mogą być wybierani przez polityków w Niemczech i na Malcie. Błędnie wskazuje jednak, że w opinii rzecznika generalnego w Polsce sędziowie nie mogą być powoływani przez KRS jak w Hiszpanii. Podkreślić należy, że sam wybór sędziów nie stanowił przedmiotu analizowanej opinii. Wypowiedź należy zatem uznać za manipulację, gdyż stanowi połączenie informacji prawdziwych z nieprawdziwymi oraz zawiera wprowadzające w błąd odbiorcę, w szczególności w kwestii powoływania się na przyczynę toczącej się sprawy.\nDnia 6 maja 2021 roku na Twitterze Sebastian Kaleta opublikował post, w którym stwierdził, że w Unii Europejskiej stosowane są podwójne standardy w kwestii powoływania sędziów. Swoje twierdzenie oparł na opinii rzecznika generalnego w sprawie C-791/19 Komisja vs. Polska (System odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów).\n20 kwietnia 2021 roku Trybunał Sprawiedliwości UE (TSUE) wydał wyrok w sprawie Malty, dotyczący procesu powoływania sędziów. Trybunał orzekł, że przepisy konstytucyjne uprawniają maltańskiego premiera do rekomendowania prezydentowi republiki kandydata na stanowisko sędziego.\nTSUE podkreślił przy tym, że nowelizacja konstytucji, na mocy której m.in. ustanowiono komisję ds. powoływania sędziów, może co do zasady przyczynić się do większej obiektywności tego procesu. Podkreślono również, że przed tą nowelizacją uprawnienia premiera były ograniczone wyłącznie przez wymóg, by kandydaci na stanowisko sędziowskie spełniali przewidziane w konstytucji warunki kwalifikujące do ubiegania się o takie stanowisko.\nDodatkowo TSUE stwierdził, że powołanie komisji ds. powoływania sędziów na podstawie art. 96A maltańskiej konstytucji wzmacnia gwarancje niezawisłości sędziowskiej. Zgodnie z tym artykułem komisja ta składa się z:\nprezesa Sądu Najwyższego,\ndwóch członków sędziów sądu wyższego wybranych na okres czterech lat,\njednego członka wybranego spośród siebie na okres czterech lat przez sędziów sądów niższej instancji,\nAudytora Generalnego (urząd kontrolujący rachunki wszystkich departamentów i biur rządu Malty oraz organów publicznych lub innych organów zarządzających, posiadających bądź wykorzystujących fundusze należące bezpośrednio lub pośrednio do rządu),\nprezesa Izby Adwokackiej (Izba Adwokacka na Malcie jest organizacją niezależną od rządu, pełniącą funkcję doradczą),\nTSUE orzekł, że rozpatrywane w postępowaniu głównym maltańskie przepisy krajowe dotyczące powoływania sędziów jako takie nie wywołują uzasadnionych wątpliwości co do podatności powoływanych sędziów na czynniki zewnętrzne, w szczególności na bezpośrednie lub pośrednie wpływy władzy ustawodawczej i wykonawczej. Trybunał nie wyraził też wątpliwości co do neutralności sędziów względem ścierających się interesów, uznając, że nie ma widocznych oznak braku niezawisłości lub bezstronności tych sędziów.\nPodsumowując, z wyroku TSUE wynika, że art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o UE, zgodnie z którym „Państwa Członkowskie ustanawiają środki niezbędne do zapewnienia skutecznej ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem Unii”, nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przyznają premierowi danego państwa członkowskiego rozstrzygające uprawnienia w procesie powoływania sędziów, przewidując jednocześnie udział w tym procesie niezależnego organu, który ma w szczególności za zadanie ocenę kandydatów na stanowisko sędziego i przedstawienie premierowi opinii.\nDnia 9 lipca 2020 roku TSUE wydał wyrok w sprawie Niemiec, w kwestii ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE. W marcu 2019 roku sąd administracyjny w Wiesbaden zwrócił się do Trybunału z pytaniem, czy można go uznać za bezstronny i niezawisły w rozumieniu unijnych traktatów, skoro sędziowie zostali mianowani przez ministra sprawiedliwości Hesji. Dodano również, że minister ten decyduje także o awansie zawodowym sędziów, a ocena działalności sędziów opiera się na dyrektywach Ministerstwa Sprawiedliwości Hesji.\nTSUE orzekł, że sam fakt uczestniczenia władzy ustawodawczej lub wykonawczej w procesie mianowania sędziego nie może prowadzić do powstania zależności sędziego od tych władz ani do wzbudzenia wątpliwości co do jego bezstronności, jeśli po mianowaniu zainteresowany nie podlega żadnej presji i nie otrzymuje instrukcji w ramach wykonywania swoich obowiązków. W sprawie tej TSUE zwrócił uwagę na fakt, że sędziowie posiadają autonomiczny status w ramach służby publicznej, zapewniony w szczególności przez gwarancję nieusuwalności, o której mowa w art. 97 ustawy zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec, przez właściwość wymiaru sprawiedliwości w zakresie ochrony sądowej sędziów, a także przez procedurę mianowania, w której komisja ds. wyboru sędziów odgrywa decydującą rolę.\nW skład tej komisji, przewidzianej w art. 127 konstytucji kraju związkowego Hesja, wchodzi siedmiu członków mianowanych przez parlament landu, pięciu członków wywodzących się z grona sędziów oraz – w drodze rotacji rocznej – z przewodniczącego jednej z dwóch izb adwokackich tego kraju związkowego. Członkowie wyznaczeni przez wspomniany parlament w sposób proporcjonalny do jego składu powinni zapewnić demokratyczną legitymację rzeczonej komisji.\nSprawa Komisja Europejska vs. Rzeczpospolita Polska\nZgodnie z postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2020 roku Trybunał Sprawiedliwości UE zobowiązał Polskę do natychmiastowego:\nzawieszenia stosowania przepisów art. 3 pkt 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, stanowiących podstawę właściwości Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, w sprawach dyscyplinarnych sędziów,\npowstrzymania się od przekazania spraw zawisłych przed Izbą Dyscyplinarną Sądu Najwyższego do rozpoznania przez skład, który nie spełnia wymogów niezależności wskazanych w szczególności w wyroku z dnia 19 listopada 2019 roku, A.K. i in. (Niezależność Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego),\npowiadomienia Komisji Europejskiej, nie później niż w ciągu miesiąca od doręczenia postanowienia Trybunału zarządzającego wnioskowane środki tymczasowe, o wszystkich środkach, które zostały przyjęte w celu pełnego zastosowania się do tego postanowienia.\nPolska ma obowiązek wywiązać się z tych zadań do czasu wydania wyroku kończącego postępowanie w sprawie C‑791/19.\nW 2017 roku Polska wprowadziła nowy model odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów Sądu Najwyższego i sędziów sądów powszechnych. W ramach tej reformy ustawowej w Sądzie Najwyższym utworzono nową izbę – Izbę Dyscyplinarną. Do jej obowiązków należy prowadzenie spraw dyscyplinarnych sędziów Sądu Najwyższego oraz, w instancji odwoławczej, spraw dyscyplinarnych sędziów sądów powszechnych.\nW pierwszej kolejności podkreślić należy, że opinia rzecznika generalnego nie jest wiążąca dla Trybunału Sprawiedliwości UE. Zadanie rzeczników generalnych polega na przedkładaniu Trybunałowi, przy zachowaniu całkowitej niezależności, propozycji rozstrzygnięć prawnych w sprawach, które rozpatruje TSUE. Sędziowie Trybunału rozpoczynają właśnie obrady w związanej z Polską sprawie.\nW swojej opinii rzecznik generalny oceniał zarzut Komisji Europejskiej, zgodnie z którym sporne przepisy naruszają zasadę niezawisłości sędziowskiej, gdyż dopuszczają, aby treść orzeczeń sądowych mogła być kwalifikowana jako przewinienie dyscyplinarne. W opinii rzecznika postępowanie dyscyplinarne powinno być podejmowane przeciwko sędziemu za najpoważniejsze formy zaniedbań służbowych, a nie ze względu na treść orzeczeń sądowych wiążących się zwykle z oceną stanu faktycznego, oceną dowodów i dokonaniem wykładni prawa. Dodatkowo, jak czytamy w opinii, definicja przewinień dyscyplinarnych, mówiąca o oczywistej i rażącej obrazie przepisów prawa, może być wykorzystana do objęcia nią treści orzeczeń sądowych i nie zawiera wystarczających gwarancji dla ochrony sędziów.\nRzecznik generalny zauważył również, że przyznając prezesowi kierującemu pracą Izby Dyscyplinarnej prawo wyznaczania właściwego sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji w sprawach dotyczących sędziów sądów powszechnych, przepisy krajowe naruszają wymóg, zgodnie z którym taki sąd powinien być ustanowiony na mocy ustawy. Dochowanie tej zasady jest konieczne dla spełnienia wymogów skutecznej ochrony sądowej. Brak wskazania w spornych przepisach kryteriów, według których prezes kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej ma prawo wyznaczyć właściwy sąd dyscyplinarny, z wyłączeniem sądu, w którym zasiada obwiniony sędzia, w opinii rzecznika stwarza ryzyko, że te uprawnienia mogą być wykonywane w sposób podważający status sądów dyscyplinarnych jako sądów ustanowionych na mocy ustawy. Rzecznik zauważył, że brak niezależności Izby Dyscyplinarnej może zostać uznany za przyczyniający się do powstania uzasadnionych wątpliwości co do niezależności prezesa kierującego jej pracą.\nW opinii zwrócono również uwagę na kompetencje ministra sprawiedliwości. Według przedstawionej opinii przyznanie ministrowi sprawiedliwości możliwości ciągłego podtrzymywania zarzutów wobec sędziów sądów powszechnych narusza prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. Dodatkowo, stanowiąc, że czynności związane z wyznaczeniem obrońcy z urzędu nie wstrzymują biegu postępowania i postępowanie to może być prowadzone pomimo nieobecności obwinionego sędziego lub jego obrońcy, przepisy krajowe naruszają prawo do obrony. W opinii zaznaczono też, że nie są dopuszczalne przepisy krajowe, z których wynikałoby, iż sędziowie krajowi mogą być narażeni na postępowania dyscyplinarne z powodu wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym.\nKrajowa Rada Sądownictwa w Polsce a Rada Główna Władzy Sądowniczej w Hiszpanii\nZgodnie z Konstytucją RP Krajowa Rada Sądownictwa stoi na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów. W przypadku Hiszpanii, zgodnie z konstytucją, „Rada Główna Władzy Sądowniczej jest organem kierowniczym sądownictwa”. Składa się z 21 członków: prezesa Trybunału Najwyższego oraz z dwudziestu członków powoływanych przez króla na okres pięciu lat.\nZarówno do wyboru członków polskiej KRS, jak i wyboru CGPJ w Hiszpanii potrzebna jest większość 3/5 głosów. W Polsce głosowanie przeprowadzane jest wyłącznie w jednej izbie parlamentu, natomiast w Hiszpanii wyboru sędziów dokonuje się w Kongresie Deputowanych i Senacie.\nWięcej na temat porównania Krajowej Rady Sądownictwa w Polsce i Rady Głównej Władzy Sądowniczej w Hiszpanii znaleźć można w analizie jednej z wypowiedzi Beaty Kempy.


w ten piątek ginka zaleciła usg (to będzie akurat ostatni dzień 13 tc), co lekarz powienien stwierdzić na takim badaniu?\nszacowaną datę porodu?\nprzezierność karkową? (są normy do tych wielkości?)\nPS. Zabierałyście mężów na usg? jak reagowali? mojego w piątek nie będzie, czy jeśli badanie zrobiłabym w poniedziałek, to 3 dni różnicy wnoszą znaczne zmiany?\n11 odpowiedzi na pytanie: usg\nnie jestem wielkim ekspertem jesli chodzi o USG ale oprócz tego co napisalaś to sprawdzi jeszce pewnie kręgosłup, czy prawidłowo się rozwija, zmierzy główkę itd.\nJa chodziłam na każde USG z mezem – teraz będzie najlepiej widac – potem, przez brzuch widac już coraz mniej. Niektórzy maja opory przed USG dopochwowym, ale ja stwierdziłam że skoro chce być przy porodzie to musi sie przyzwyczajac\nTe 3 dni to chyba róznicy nie zrobia ale na wszelki wypadek może zadzwon do lekarza i zapytaj…\nLekarz powinien na kazdym USG ogladnac dokladnie caly plod od paluszkow po serduszko Wszystkie wymiary sa okreslane na podstawie norm.\nMysle ze 3 dni nic nie zmienia w Twojej ciazy a maz sie przydaje bo jest milej\npozdrowienia dla zdziwionego Pana\nTak, tak. Powinien wymierzyć wszystko co będzie się dało zobaczyć. Stwierdzić czy półkule mózgowe są symetryczne. Zmierzyć długość nóżek, rączek, obwód główki i brzuszka, obejrzeć powłoki brzuszne czy nie ma jakiś ubytków. Zdiagnozować umiejscowienie łożyska. Obejrzeć pracę serduszka. No i zmierzyć długość ciałka od główki do pośladków.\nMój mąż nie życzył sobie chodzić na usg pochwowe, ponieważ stwierdził że patrzenie jak mi obcy chłop wkłada taki przyrząd będzie dla niego okropnym przeżyciem. Ale następne usg będę mieć już to połówkowe, brzuszne, więc pójdziemy już razem.\nczyli to będzie jeszcze przezpochowowe? to może rzeczywiście lepiej bez chłopa własnego\nJeżeli masz wątpliwości, to chyba lepiej bez faceta. Ja na tym pierwszym też byłam sama, chociaż widok dzidzi to duże przeżycie i nie da się tego opisać słowami ani zastąpić zdjęciem.\nW 13 tygodniu usg bedzie juz raczej przez brzuszek, ja mialam w 9 tc dopochwowe i w 13 tc przez brzucho. Maz byl obecny na obu badaniach, nie potrafilabym mu odebrac takiej przyjemnosci !! A ten przyrzad wkladaja bardzo delikatnie i z reguly jest przeslonka, a partner siedzi od strony glowy i nie widzi co tam sie dzieje.\nJa bym zdecydowanie zabrala meza ze soba, ale zrob oczywiscie jak uwazasz.\nJa też miałam robione usg w 13tc. Ginekolog stwierdził że jestem szczupła ( nie miałam wogóle brzucha) i zrobił mi usg przez powłoki brzuszne. Wszystko było znakomicie widać, jak maluszek sie przekręca, odbiła od ścianek – do tego stopnia że lekarz miał trudności ze zmierzeniem :-). Widok jest cudowny !!!!!! Moje maleństwo rozwija się super miało w 13 tc 6,5 cm długości, krzywe nóżki i rączki z paluszkami. Termin porodu przesunął się nieznacznie o 4 dni wcześniej.\nWięc jeśli jeszcze nie masz brzuszka to może ominie Cię usg przezpochwowe. Powodzenia i miłych wrażeń !!!!!!!!!!\nMonika i 16 tygoniowy skrzat w brzuszku\n176 cm i 60 kg, hehe, brzucha praktycznie brak\njak ktos nie jest podejrzliwy to nie domysli sie ze KTOS rosnie, chociaz spodni nie dopinam\nJa miałam dwa razy usg przezpochwowe, pierwsze w 9/10 tyg. – praktycznie dla potwierdzenia ciąży, ilości fasolek i bijącego serducha – i na to mąż nie wszedł – bo trochę miał lęki 🙂\nNa kolejne w 12/13 tygodniu – wiedział że będzie przezpochwowe – wszedł i nie załujemy tego oboje.\nPo pierwsze tak był zafascynowany widokiem na ekranie, że gdybym mu powiedziała że było przez piętę też by uwierzył :)).\nPo drugie – widok dziecka na ekranie – to coś niesamowitego! W 13 tygodniu widać już było nawet to, że ma po pięć paluszków u rączek i stópek. O reszcie nie wspominając.\nMąż nawet się przyznał, że mu oczy zwilgotniały… a nie jest z tych co mają oczy w mokrym miejscu. Od tego USG zaczął rozmawiać z brzuszkiem – przemówił do niego obraz dzieciaczka.\nA w kwestii 3 dni później – najlepiej zadzwoń do lekarza wykonującego USG – przezierność karkową mierzy się w ściśle określonym terminie – mam wrażenie, że między 11 a 14 tygodniem, ale lekarz dokładnie Ci powie.\nWszelkie normy powinny byc podane na opisie badania.\nJa na razie na USG chodziłam sama, ale na następne idę już z mężem. Ostatnie w 13 tygodniu i 1 dzień było to USG przez powłoki brzuszne (bo jestem szczupła). Lekarka zbadała przezierność, wielkość maluszka, serduszko i w ogóle całą resztę. Słuszałam też bicie serduszka!!! Niesamowite przeżycie. Jeśli miałabym taką możliwość to wzięłabym już na to USG mężulka.


Walkirie Anarchii | Wakat - Wakat Walkirie Anarchii | Wakat\nOpowiem wam kawałek historii Frakcji Czerwonej Armii. Wiecie, że narracja jest wszystkim; można w niej wywijać realem na różne strony, tym bardziej historią realu. Moja wersja zdarzeń będzie solidnie przegięta, uprzedzam lojalnie, choć dziś przeginatorzy zazwyczaj tego nie robią – czarują bez uprzedzenia (przed daniem wiary skonsultuj się ze swoim psychiatrą albo nauczycielem historii). Albowiem pramacierzą wszystkich opowieści jest baśń alias legenda. Żeby nie popaść zbytnio w zbajkowacenie, można by, rzecz jasna, historie opowiadać na przykład językiem matematyki, przy pomocy aparatury teorii sprzężonych zwrotnie zbiorów w specyficznie dynamicznym środowisku socjoturbulencyjnym przy impulsowym oddziaływaniu parametrów zewnątrzukładowych o zmiennych charakterystykach akcelerujących wykładniczy wzrost itd. Ale bez jaj – to by się nie nadawało na scenariusz. A przemysł ugniatania wyobraźni mas potrzebuje coraz więcej surowca, ciągle nowych scenariuszy opowiadających stare, nigdy niebyłe, dzieje.\nOt, niedawno pan Bernard Eichinger nakręcił brawurowy film akcji pt. Baader Meinhof komplex (na podstawie książki Stefana Austa pod tymże tytułem) i rozpętała się na nowo dyskusja, rozdrapywanka starych ranek, które już dawno gryzą piach. Śledzę tę dyskusję, bo mnie kręci – toż to heroiczny mit mych szczenięcych lat: anarchistyczni terroryści, którzy trzęśli Zachodnią Europą, mit o garstce nieustraszonych bojowników, chłoszczących giętką pytką tłusty zad NRF-owskiego (i włoskiego [Brigate Rose]) establiszmętu. Święty Jerzy widowiskowo walczący ze smokiem, rycerz, którego potwór na koniec skopał i zakopał, he, he, he! I rośnie dalej, udając smoczek do ssania, a sam bezlitośnie wysysa ludy i biosferę, megapijawa. I wciąż jeszcze wystraszeni mieszczanie dobrowolnie oddają mu swoje mózgi na pożarcie.\nAsumpt do tego myślotoku dała mi książka dwu niewiast germańskich – Julii Albrecht i Corinny Ponto – zatytułowana frapująco Córki chrzestne. Rozmowy w cieniu terroryzmu RAF. Tytuł dwuznaczny, mogłaby nosić go książka Davida Irvinga o dywanowych bombardowaniach Drezna w lutym 45.,w której są również opisy szeregu innych akcji ciężkich bombowców Royal Air Force, wykonujących terrorystyczne obszarowe bombardowania dzielnic mieszkaniowych kilkudziesięciu niemieckich miast. Ale nie, nie, nie, ten RAF (Rote Armee Fraction), o pokolenie później, terroryzował tylko niemiecki establiszmęt: bronią lekką, precyzyjnie, i tylko starannie wybrane cele.\nWstępne cioć podchody\nA więc – „Córki chrzestne”, dziewczyny dwie. Pierwsza z nich, Susanne Albrecht, zbrukała się udziałem w ojcochrzestnobójstwie (1977), a zamordowany był tatą biolo drugiej, Corinny Ponto, która była z kolei chrześnicą Hansa Albrechta, biolo-taty Susannki, piękny węzeł, nie? Fabulatura niesłychanie atrakcyjna do literackiej obróbki. Ta występna Susannka miała młodszą siostrę Julkę, i ta Julka po latach postanowiła pogadać o trudnych babskich sprawach z Corinną. Łatwo jej to nie przyszło, bo po ojcochrzestnobójstwie relacje zaprzyjaźnionych rodzin, co zupełnie zrozumiałe, się sypnęły. Z pewną, zrazu, nieśmiałością zaczynają cioteczki (obie panie są już w średnim wieku) wymieniać listy, zaczynają się podchody, przymigdalania, dąsy, wyznaneczka, ekspiacyjki, uuch! „Podejście nacechowane choćby odrobiną empatii, tak wydawało by się oczywiste, stanowi absolutny wyjątek. Tym bardziej rzuca się jednak w oczy, niczym szlachetny kamień, który wypadł z muru milczenia”. Oj, Nie zapowiadało się to dobrze. Kurde, mysz w babińcu, Elfriede Jelinek i jeszcze Agłaja Veteranyi, i ta jeszcze jedna, rumuńska Niemka, zaraz sobie przypomnę, neta teraz nie mam pod ręką, to się Wiki memoprotezą nie posłużę, zaraz, no nieważne. O!, mam! Herta Müller „Sercątko”. Ale to tylko intro. Dobrze wychowane dojrzałe panie nie poprzestaną na trele-morele, dalej to będą odwijać z pazłotka klocka. A jest on ulepiony nie tylko z podłości nikczemnej Susannki; Zuzia jest tu tylko pretekstem do pokazania kloca w znacznie większej, wielkoniemieckiej skali. Grossdeutschesscheiss. Niemiecka hańbeczka domowa. I jak już ciotunie zabrały się za odpazłotkowanie tej nieczekoladki i się rozpędziły, dotarły do kilku kwestii rzeczywiście zagadkowych, albowiem obie nie w ciemię bite, ze wskazaniem na Corinnę, którą jednak zręcznie Julia podpuszcza. Niemiecka hańbeczka domowa to jest rzetelnie epicki materiał, który wzięły w swoje wypielęgnowane dłonie dwie owe babeczki i na cztery rączki napisały przy jednej klawiaturze tę właśnie książkę, którą wam teraz, po swojemu, z przegiętymi dygresjami oraz złośliwymi komentarzami, opowiem.\nKobieca wrażliwość inaczej\nNo więc wszystko zaczęło się pod koniec lat 60. od tej niekontrolowanej babskiej wrażliwości i za jej przyczyną gwałtownej reakcji na kwestie nieustającej wojny, brutalnego imperializmu, zamordyzmu, wykluczenia, prykariatu, neokolonializmu, rasizmu, seksizmu, no, już czujesz tematykę, całe zło tego świata. Setki tysięcy wkurzonych demonstrantów maszeruje po całym świecie w jednak raczej pokojowych (z pewnymi, jak na przykład paryski czy meksykański, wyjątkami) manifestacjach. Ach, świat był wtedy młody. Kobiety po drugiej wielkiej wojnie chciały rodzić, rodziły bez umiaru, i kiedy to pokolenie dorosło, nastąpił przybór, fala demograficznego wyżu, co wlała się w sklerotyczne żyły Euroatlantyki. Przelała się, wyszumiała, wróciła do korytek, ale nie w całości; ci najbardziej zdeterminowani i hiperaktywni politycznie, co poczuli euforyzującą siłę zrewoltowanych mas, postanowili rozwalić państwo jako narzędzie wielkiego kapitału, wziąć zwapniałą strukturę społeczną na buty. I gniewne dziewczyny chwytają za gnaty, lecz nie przy garach w kuchni. Wykonują konkretną agresywną transgresję i zamieniają się w furie, Robin Hoodów, Janosików, Zorrów, Stieńków Razinów. Frakcja Czerwonej Armii. Niezłą powieść, Trzecie królestwo, napisał kiedyś (została wydana jeszcze w 1975) Andrzej Kuśniewicz. Opowiada o fazie zalążkowej RAF-u, o tym jak młodzi aktywiści i kontrkulturowcy, pieprząc się grupowo, ćpając i prowadząc niekończące się ideologiczne spory, zaczynają schodzić na złą drogę. Z polskiej perspektywy, czasu sierpnia ‘80 i anarchosyndykalistycznego ruchu pierwszej Solidarności, nadzwyczaj interesująco fenomen RAF-u i środowisko ekstremistycznego lewactwa opisała Anna Bojarska w znakomitej, przemilczanej powieści Agitka (1987). Tam bohater, nasz chłopak, pisze liryczno-ideolo listy do jednej z osadzonych w Stammheim walkirii. A tę znowuż historię z nieszczęsnym panem Ponto wziął za surowiec dla swojej powieści (Opiekuńcze oblężenie) Heinrich Böll, rozważając, jak to jest, kiedy państwo broniąc, czule dławi. No, teraz debatynka o tamtych zaszłościach kręci się w Rzeszy na pełnych obrotach. Za rozliczeniowo-wspomnieniowy pierwowzór Córek chrzestnych można by uznać książkę Zabawa w komunizm Bettiny Röhl, córki Ulryki Meinhof, w której autorka zjechała na odlew matczyną spuściznę, ale trudno się dziwić, bo matuś wyekspediowała ją do sierocińca, kiedy ruszyła w bój swój ostatni.\nWiesz, ten tekst to nie jest szkic do monografii RAF-u. To raczej pogodna poranna bajka dla dorosłych przy kawie i papierosie, niezobowiązująca koleżeńska rozmowa na temat. Co było a nie jest, nie pisze się w rejestr, poza tym – to ich niemiecka sprawa, no ale jaka ciekawa!, w kilku swoich nieakcentowanych zazwyczaj aspektach. Bliżej obejrzany św. Jerzy na przykład okazuje się św. Jerzyną w blaszanej mini. Albowiem ci nikczemni terroryści, co zrobili NRF-owi lat 70. jesień średniowiecza, to były kobitki, i w wieku poborowym, fajne ostre laski. Królową tego roju ciętych os była oczywiście słodka mamuśka Ulryka Meinhof, a na jej orbicie istny zbrojny harem pań o imionach jak z germańskich sag – Gudrun Ensslin, Astrid Proll, Ingrid Siepmann, Irmgard Möller, Siglinde Hoffmann, Verena Becker, Adelheid Schultz, Hanna Krabbe, Gabriele Kröcher- Tiedemann, Inge Viett, Sigrid Sternebeck, Brigitte Mohnhaupt, Susanne Albrecht. O tych dwu ostatnich dziewczynach dalej będzie więcej, a najwięcej naturalnie o nikczemnej Zuzi. Anarchistki o śmiałych sercątkach, otwartych na krzywdę świata, i sprawnych dłoniach doświadczonych chirurgów.\nChłopaki na zmywaku\nNo dobra, owszem, w RAF-ie służyli wszystkim uciśnionym tego świata też i chłopcy: Baader, Klar, Meins, Boock i jeszcze wielu przecież innych, ale są przesłanki, by sądzić, że śwarne dziewuszki wzięły ich do siebie z łaski, żeby zatkać dziób fanatykom parytetu. Weźmy pierwszą akcję RAF, wielka inauguracja!, z użyciem broni palnej (wcześniej były podpalenia). To Ulryka i Astrid odbijają gamonia Baadera, obezwładniając eskortę (też oczywiście facetów). Następuje więc odwrócenie tradycyjnych społecznych ról kobiety i mężczyzny. One, aktywne i władcze, wchodzą na scenę i przestawiają, jak chcą, zaskoczonych samców, narzucając im rolę ofiar albo statystów. Stul pysk i kładź się obliczem do ziemi, knurze, sługo kapitalismusa! W zamachach ginęli wyłącznie mężczyźni.\nMiędzynarodówka żołnierzy wyklętych\nOk., wróćmy jednak do córek chrzestnych, do tego, co one sobie mogą opowiedzieć o swoich z tamtego osobliwego czasu przeżyciach. Dla ścisłości – do córki chrz. Corinny i siostry córki chrz. Suzanne. Zuzia wyszła ze słynnego pierdla Stammheim w 1996, fajnie byłoby kompozycję domknąć jej głosem, ale fiiiga, nic nam nie powie, nie dołączy się do chórku stroskanych cioteczek, choć relacja z pierwszej ręki byłaby frapująca. A może to i lepiej, bo to sucz dokładnie zindoktrynowana anarchistycznymi miazmatami i mogłaby przekonywająco nagadać jakichś nieodpowiedzialnych biezobrazji, wprowadzić dysonans do sterylnego, choć dociekliwego dyskursu upudrowanych podstarzałych burżujek. Ot, taka jej koleżanka z kommanda, Inge Viett jeszcze w 2007 podsumowała terrorystyczny etos: „Rewolucyjna przemoc miała w sobie – naprawdę – wielką siłę moralną i oczyszczającą”. Zero skruchy o walorach pedagogicznych.\nSpróbujmy przeprowadzić myślowy eksperyment, wejdźmy w skórę i mózgi ludzi, którzy zmontowali RAF. Ale najpierw dygresja – jakże ta cała sytuacja przypomina nasze polskie podchody do kwestii żołnierzy wyklętych. Bolesny domowy sekrecik wystawia spod ziemi szkielecik. Niezłomni, bezsilni wobec przewagi wroga, jednoznacznie skategoryzowanego jako potwór niegodny egzystencji, szarpią go po partyzancku, ekscytując się wiarą, że prawda przecież musi zwyciężyć, i mirażem mglistej nadziei na coś niewypowiedzianie fajnego, które nastąpi, kiedy tylko mury runą. Zryw, heroika, wypalanie początkowego entuzjazmu, obojętność mas, dogorywanie, infiltracja przez tajne służby. No i zakończenie epopei podobne. Spiętrzone zwalisko obustronnych krzywd.\nKompleks winy i mesjanizm\nA więc wykonujemy manewr à la Awatar, wchodzimy w buty młodych niemieckich buntowników końcówki lat 60. Trwa, zakrojona na wielką skalę (setki tysięcy cywilnych ofiar), masakra w Wietnamie. Tam, gdzie narody nie mają dość siły, by obronić niepodległość, Pax Americana zaprowadza system neokolonialny. Po bolszewickiej stronie areny pachnie onucami i GUŁAGiem, choć chwilowo czerwoni nie są zaangażowani w żaden pełnoskalowy konflikt. Jednak groźba totalnej jądrowej konfrontacji między supermocarstwami od czasu kryzysu kubańskiego jest bardzo konkretna. Poza tym jest super! Gospodarki rosną! I oto wchodzi w dojrzałość pierwsze po drugiej światówce pokolenie Niemiaszków. Bystrzy są, szybko łapią rozeznanie, co się dzieje. A już zdążyli się dowiedzieć, kogo są dziedzicami. Mają przed oczami te jeszcze świeże materiały archiwalne, sterty trupów, tłumy wyniszczonych niewolników w pasiakach, ruiny we wszystkich większych niemieckich miastach. Fala kontrkultury, co wezbrała na świecie w latach 60., pod koniec tej szalonej dekady osiąga kulminację. Wśród młodzieży Zachodu w powszechnym użyciu są środki psycholeptyczne, marihuana i, o znacznie mocniejszym działaniu, LSD (zsyntetyzowana po raz pierwszy przez Alberta Hoffmana w 1944 mogła być tą cudowną wunderwaffe, która, wynaleziona parę lat wcześniej, zapobiegłaby wojnie). Z psychodelicznych tripów oszołomieni młodzi wracają z posłaniem: „pokój i miłość”. Niewiarygodne lądowania na księżycu, pokojowe zastosowania energii jądra, odkrycia w genetyce, nowoczesne superwydajne metody uprawy ziemi dają nadzieję na otwarcie nowego etapu w rozwoju ludzkości, również etycznym. Sprawiają wrażenie, że nowy globalny porządek, bez upadlającej nędzy i wyzysku jako metody gromadzenia bogactwa, jest możliwy, a materialne podstawy dla moralnego rozkwitu cywilizacji są gotowe i rodzi się już ten nowy wspaniały świat solidarności wszystkich ludzi, i tylko trzeba mu trochę pomóc w połogu. Być jego akuszerami, odkupić własnym poświęceniem winy ojców. Czystej wody mesjanizm, w którym odnajdujemy charakterystyczny żydowski i polski posmaczek. No i trach. Niemcy wszystko, co robią, traktują niestety nieco zbyt serio. Ta ich kompulsywna systematyczność, nawet w szaleństwie, jest przygnębiająca.\nPrzeciw światu, którym rządzi tylko forsa\nWróćmy jednak do cór i siór, to jest, rzecz jasna, sióstr. Delikt Zuzi polegał na tym, że jako przyjaciółka rodziny wprowadziła dwójkę bojowników RAF-u, Brygitte Mohnhaupt i Christiana Klara, do domu państwa Ponto w górskim Oberursel, Hesja. A tam, zamiast obiecanego Zuzi na odczepnego, by uśpić jej skrupuły, porwanka doszło do egzekucji pana Jürgena, prezesa zarządu Dresdner Bank, szychy w świecie wielkiej finansjery. Własna jego chrześnica Zuzia okazała się Judaszem! W dodatku, po akcji wydała oświadczenie napisane stylem wiele mówiącym o atmosferze tamtego czasu: „W sytuacji, w której sąd i siły porządku Republiki Federalnej Niemiec masakrują więźniów, nie będziemy składać długich oświadczeń. Co do Jürgena Ponto i strzałów, które dosięgły go teraz w Oberursel, nie zdawaliśmy sobie widać w pełni sprawy, że ludzie, którzy rozpętują wojny w Trzecim Świecie i wyrzynają w pień całe narody, są tak kompletnie nieprzygorowani na przemoc, gdy spotykają się z nią we własnym domu. […] Przede wszystkim chodzi rzecz jasna o to, by przeciwstawić nowe staremu, a więc w tym wypadku o bój, którego nie powstrzymają żadne więzienia, przeciw światu, którym rządzi tylko forsa, a który sam jest jednym wielkim więzieniem. Susanne Albrecht z komando RAF. 14.8.1977”.\nI to oświadczenie nie wskazuje na skruchę czy choćby rozterki judaszówny. Ona wierzy w ziszczenie czegoś, co unieważnia wagę wszystkich draństw po drodze.\nCześć, Julia. Kończymy ten projekt\nNa tej kanwie dwie wspomniane starzejące się kobiety wymieniają zrazu zwierzenia i bolesne szepty. Najpierw o swoim przeżywaniu traumy: jednej tatę kropnięto, drugiej znikła z życia ukochana starsza siostra, by pojawić się następnie na rozklejanych po całym Reichu listach gończych, i już na zawsze Julka została „siostrą tej Albrechtówny”. Ale dekady od tragedii minęły, ból, nawet pielęgnowany, jest już raczej wspomnieniem, zasuszonym w sztambuszku liściem, a aktualnym konkretem są akta enerdowskiego Gestapo, Stasi, co RFN-owski Urząd Ochrony Konstytucji (trzy nazwy dla tożsamej funkcjonalnie i etnicznie organizacji) przejął. Oprócz akt RFN przejęła również kilku ukrywających się od lat w NRD bojowników RAF. Przewrotna Zuzia Albrecht się odnalazła! Pod zmienioną tożsamością, zamężna, dzieciata (syn), pod blokiem z wielkiej płyty. Mur berliński, co runął, dla niej oznaczał celę. Kiedy Julka Albrechtowa opisuje pierwsze po wielu latach spotkanie z nią podczas widzenia pod czujnym kukaniem strażniczek, wzruszenie jednak dławi gardziołko szydercy. „Swoim łagodnym, ostrożnym tonem powiedziała: »Cześć Julia«”. To był rok 1990, a jeszcze w ‘89 RAF zabił Alfreda Herrhausena, prezia zarządu Deutsche Bank. Drogie dzieci, pamiętajcie, nawet jeżeli można mieć jakieś zastrzeżenia do bankierów, to nie można zachowywać się ot tak, jak tamci. Trzeba renegocjować. No, a ci od razu łapali za sprzęt, niezgodny z wymogami bezpieczeństwa UE, i lu!, pozaproceduralnie. W prima aprilis ‘91 kropnęli jeszcze Szefa Urzędu Powierniczego Karstena Rohweddera, co zajmował się rozparcelowywaniem majątku po byłym NRD-owie. Ale działo się to już w fazie uwiądu organizacji. Jednak dopiero po ośmiu latach, 13 marca 1998, RAF ogłasza samorozwiązanie: „Kończymy ten projekt. Wynik nie jest dla nas pomyślny. Ale to nic innego jak tylko stadium przejściowe na drodze do wyzwolenia. Również w RFN były dziesiątki tysięcy ludzi, którzy pozostali solidarni. To była rebelia przystosowana do innej rzeczywistości – społecznej i kulturalnej. Rewolucja mówi: byłam, jestem i będę”. A podstarzali lewaccy radykałowie, tacy jak Brigitte Heinrich († 1987), Joschka Fischer czy Daniel Cohn-Bendit, wśliznęli się już wcześniej po zielonej wazelinie do Bundestagu albo Europarlamentu i walczą o takie punkty regulaminu, jak zakaz mocniejszych niż stuwatowe żarówek albo normalizację wtyków do zasilaczy telefonów komórkowych. Słowem, zaakceptowali regulamin, i chcą go tylko rozszerzyć. Cóż, i Zuzia miała też już dosyć frontu, ileż można. Postawiona przed sądem okazała się umiarkowanie, ale jednak skłonna do współpracy. Żadnej koleżanki ani kolegi nie obciążyła, ale na przykład potwierdziła rządową wersję słynnych wydarzeń ze Stammheim w październiku ‘77, kiedy to zlikwidowano w celach pozostałą przy życiu czołówkę RAF-u: Gudrun Ensslin, Andreasa Baadera i Jana Carla Raspego, nieudolnie pozorując ich samobójstwa. „W sytuacji, w której sąd i siły porządku Republiki Federalnej Niemiec masakrują więźniów” – to właśnie miała Zuzanna na myśli. Wcześniej, w maju ‘76, samobójstwo w celi pod specjalnym nadzorem popełnia Meinhofowa. Po niej komendę nad RAF-em przejmuje znana już nam Brigitte Mohnhaupt. Ona to poprowadzi organizację do słynnej ofensywy, która do historii przeszła jako „gorąca niemiecka jesień ‘77”. Mohnhaupt wpadnie w 1982, i nie będzie to klasyczna babska wpadka tylko wpadka partyzancka – halt! Hënde hoh! Lecz wtedy Zuzia, już pod kuratelą Stasi, z nową tożsamością, od dwu lat stara się roztopić w tłumie Ossi, być wzorową obywatelką enerdowa. Ale przed wyjazdem na wojskową emeryturę zdążyła jeszcze wziąć udział (lato ‘79) w spartaczonym zamachu na Alexandra Heiga, głównodowodzącego wojsk NATO w Europie.\nNRD to nie tylko ‘ORWO color’. Trzy pokolenia.\nDwie starsze panie kontynuują korespondencję. Dowiadujemy się z niej, że to, co dla Julii było zaskoczeniem (raczej tylko udaje durną), Corinna traktowała jako rzecz oczywistą. Za działaniami RAF-u stała Stasi. Czy tak rozległa, znakomicie wyposażona, przeszkolona i dysponująca sprawnym wywiadem organizacja jak RAF mogła się utrzymać ze składek członkowskich? Kilka spektakularnych akcji ekspropriacji banków było tylko przykrywką, kasa płynęła z innego źródła. „Można wręcz założyć, że ataki te zostały zainscenizowane po to, by odwrócić uwagę od tego, skąd rzeczywiście pochodziły pieniądze”. Być może do pierwszego pokolenia (1968–72) RAF należała banda energicznych i pomysłowych kontestujących demolatorów. Potem, kiedy poszło na ostre i wyraźnie wykrystalizował się bojowy profil organizacji, aktywiści szkolili się w obozach Organizacji Wyzwolenia Palestyny, które działały pod kuratelą wywiadu sowieckiego. Wydaje się, że RAF pozostał autonomicznym sojusznikiem frontu antysyjonistycznego. Po aresztowaniu działaczy-założycieli nastąpiła reorganizacja przed „gorącą niemiecką jesienią”, a wtedy już funkcjonowały systematyczne kontakty ze Stasi. To było „drugie pokolenie” (1975–82), można przyjąć, że skończyło się wraz z aresztowaniem Mohnhaupt i Klara. Trzecie (1985–98) wzięła w protekcję bezpośrednio Stasi. Corinna pisze: „Od roku 1985 nie było ani jednego przypadku, w którym udało by się ustalić choćby tożsamość sprawców”. Zadziwiająca skuteczność działających na ostatnim oddechu bojowników. Jeszcze bardziej zdumiewające, że w ultrapraworządnej Bundesrepublice „zniszczeniu uległo 165 metrów bieżących dotyczących spraw Bubacka [prokurator generalny zastrzelony w kwietniu ’77 – dop. K.M.), Ponto i Schleyera” (przewodniczący Związku Pracodawców uprowadzony we wrześniu, † w październiku ’77).\n„To nie kwestia kilku niewyjaśnionych zagadek kryminalnych. To historia całej niewyjaśnionej epoki”. Nie należy się spodziewać, że teraz, po rozwiązaniu RAF-u spacyfikowani kombatanci zaczną snuć historie niegdysiejszych przewag. W oświadczeniu firmowanym przez „tych, którzy w różnych okresach należeli do RAF-u” można przeczytać: „Jeśli nikt spośród nas nie złożył zeznań, to […] dlatego, że dla każdego człowieka uświadomionego politycznie jest to kwestia oczywista. To sprawa honoru, sprawa tożsamości – strony po której stanęliśmy. […] Ale nie tylko o to chodzi. Odmawiamy składania zeznań, bo nie byliśmy i nie jesteśmy trybikami państwowej machiny”. Niezłomni anarchiści. Herosi czy kabotyni? No ja mówię pas, nie rozwiążę tego supła, bo bym się we własnej dialektyce zaplątał i przewrócił. Corinna konkluduje: „Potrzebna jest terapia wstrząsowa, by zmienić do dziś obowiązujący wizerunek RAF-u: niewielka, całkiem zresztą fajna grupa, której pierwotne motywy można by nawet zrozumieć, która jednak później posunęła się za daleko. Za tym stało więcej, znacznie więcej”. Ha! Problemowi inspirowania i posługiwania się do własnych celów organizacjami terrorystycznymi przez tajne służby wiele miejsca poświęciła w Agitce Anna Bojarska. W jej powieści aż gęsto od prowokatorów, agentów i tajnych współpracowników. Atmosfera ciężkiego koszmaru i topornie wyreżyserowanego przedstawienia, jak w Zajdlowym Limes Inferior czy Pamiętniku znalezionym w wannie Lema. Myślisz, że to social fiction? Żyjesz w kraju, gdzie formalnie działa pięć odrębnych tajnych rządowych służb plus widmowe, nieformalne, ale występujące jako mocne lobbies pozostałości po specsłużbach PRL.\nKadrowy klucz do zagadki\nBystra Corinna, kiedy już poniechała sentymentalnych lamentów, śmiało jedzie dalej w rozbiorze fenomenu na konstytutywne czynniki pierwsze. I nie drąży tropu moralnego sprzeciwu, ale konkretnych celów realizowanych przez RAF-owskie kampftruppen. Jej tato był, rzec można, bankierem lewicy, współpracownikiem Willego Brandta, przewodniczącego niemieckiej socjaldemokracji. „Zdecydowanie opowiadał się za społeczną gospodarką rynkową”, cokolwiek by to nie znaczyło. Pani Ponto twierdzi, że RAF-owcy realizowali ściśle określoną „politykę kadrową” w doborze ofiar ataków. Po pierwsze, były to osoby o tak zwanych otwartych poglądach, posiadające liczne kontakty zawodowe na wschodzie Europy. Po drugie, ludzie z kręgi Mostu Atlantyckiego, towarzystwa wspierania przyjaźni niemiecko-amerykańskiej. Sugeruje tym samym, że NRD-owcy manipulujący terrorystami osiągali za ich pomocą własne cele, uderzali w kręgi z jednej strony potencjalnych „ideologicznych rozmiękczaczy”, a z drugiej – zwolenników amerykańskiej obecności na kontynencie. Nie zapominajmy, że był to czas, kiedy NATO i Układ Warszawski wisiały naprzeciw siebie z wyszczerzonymi kłami na napiętych łańcuchach, widmo konfrontacji przybierało konkretne kształty gotowych do wojny armii po obu stronach granicy, a enerdowo, najwierniejszy akolita ZSRR, znalazło się na pierwszej linii tego potencjalnego konfliktu.\nHistorycznie rzecz biorąc, tajne służby zawsze odgrywały dużą rolę w inżynierii władzy. Ale od końca 2WW uległy surrealnej gargantuizacji. Ten stan rzeczy spowodowało kilka czynników, przede wszystkim jednak atomowa równowaga strachu. Główni gracze, nie mogąc rozstrzygnąć konfliktu we frontalnym starciu, jak to do tej pory bywało, koncentrują działania na kryptokonfliktach zastępczych. Po cóż ryzykować wymianę atomowych ciosów, jeśli można zdestabilizować gospodarkę i aparat państwowy przeciwnika, a więc osłabić i wyautować go z gry, używając ulokowanej na jego terenie agentury, której poczynania można wzmacniać za pomocą tak zwanej wojny ideologicznej (dziś – memetycznej) prowadzonej przy pomocy mass mediów? Jak skuteczne bywają podobne zespolone działania, pokazuje przykład rozmontowania przez NATO Układu Warszawskiego bez zbędnej strzelaniny. Z tej perspektywy grzmocenie RFN-u RAF-em było zabiegiem prostacko topornym. A jednak taktyka wzniecania społecznego napięcia przez aranżowane akty terroru okazuje się nadspodziewanie żywotna. Posługiwanie się strachem jako narzędziem kontroli mas, czyli terroryzm, jest, można przypuszczać, stare jak ludzkie stado. Od dawna wiadomo, że kapitalizm, jako system wymuszający agresywną ekspansję, nie może funkcjonować bez wojen, a z kim można prowadzić wojnę w warunkach jednobiegunowego globalnego ładu? Z terrorem, oczywiście. Oczywiście, przy pomocy terroru. Gadanina o operacjach pokojowych i stabilizacyjnych to semantyczna wolta obliczona na imbecyli i oportunistycznych obsesyjnych konsumentów, zainteresowanych jedynie sprawnym działaniem podajnika towarów i paszy.\nI tak dotarliśmy do genezy 11 września i problemu wszechwładzy służb specjalnych w społeczeństwach postindustrialnych. Nie będę się nad nim rozwodził, bo to temat na odrębny tekst. Poprzestanę na porównaniu fenomenu niemieckiej terrorystycznej partyzantki miejskiej i terroryzmu uprawianego przez fundamentalistów muzułmańskich. Różnice są uderzające. Po jednej stronie mamy ostre, świadome swoich praw, ateistyczne wyemancypowane i wydepilowane laski skłaniające się ku promiskuityzmowi, po drugiej – brodatych i kudłatych facetów w turbanach, głoszących wyraźny podział społecznych ról między płciami i konieczność teokracji. Dwa bieguny! Jeżeli chodzi o technikę akcji bojowych, również. Sfeminizowany RAF uderzał chirurgicznie w wybrane cele, nawet jeśli używane były materiały wybuchowe. Tak zwani terroryści islamscy lubią podkładać bomby w miejscach publicznych i urządzać zbiorowe masakry, których miarą powodzenia jest liczba ofiar. Cecha wspólna – infiltracja przez zewnętrzne tajne służby. Azaliż trzeba przypominać, że Osama Wielki był agentem CIA? A afgańscy talibowie zostali wyniesieni do władzy dzięki wszechstronnemu wsparciu wywiadu bliskiego sojusznika USA z czasów końcówki zimnej wojny – Pakistanu?\nW końcowych partiach książki Corinna pisze: „Dziś, powoli i ostrożnie, staram się znaleźć sposób na wyjaśnienie historii moim dzieciom. Zdają sobie sprawę z zagrożenia międzynarodowym terroryzmem, a ja zaczynam im mówić, że to wszystko, tylko na innej płaszczyźnie, zaczęło się już w latach siedemdziesiątych…”.\nNo, i nie zapominajmy o polskich terrorystach, którzy zbrojnie zaatakowali radiostację w Gliewitz, zmuszając Rzeszę do wysłania na tereny wschodnie misji pokojowej, inaugurującej okres intensyfikacji produkcji przemysłowej i wzmożonej wymiany handlowej, a także znacznego przyspieszenia cyrkulacji międzynarodowego kapitału. I nie zapominajmy o wymiarze socjalnym tego przedsięwzięcia – bezrobocie przestało być problemem; około sześć milionów robotników z całej zjednoczonej przez Niemcy Europy pracowało na ten gospodarczy cud. Natomiast w krajach alianckich zatrudnienie w przemyśle znalazły ogromne rzesze kobiet, co stworzyło konkretną społeczną bazę do aktywizacji procesu emancypacyjnego. Tak więc podstawy prosperity zostały umocnione i po zakończeniu przez aliantów niemieckiej operacji pokojowej nastąpił rozkwit. Ojciec Julii Albrecht wspomina: „Nawzajem zachęcaliśmy się do czynu [on i jego przyjaciel Jürgen Ponto – dop. K.M.) i wiele się od siebie nauczyliśmy. Wszystko w tym cudownym okresie zaraz po wojnie, kiedy ciągle otwierały się nowe możliwości”.\nNiemiecka dola nielekka\nWiem, że to podłe rechotać z cudzej niedoli, ale jest w Córkach motyw jak z Zezowatego szczęścia z Kobielą. Corinna wspomina powikłane losy swojej matki Ignes, z domu von Moltke. „W drzewie genealogicznym rodziny było wiele wojskowych karier – oficerowie, nawet feldmarszałkowie” (Tak, to TEN von Moltke, Helmuth, zwycięzca spod Sadowej). Klasyczna junkierska rodzina, dobrze się to Polakowi nie kojarzy. Ale wuj James, zarządca dóbr w Krzyżowej, kupionych przez pradziadka za premię od Wilhelma I-go za łomot, który spuścił Austriakom w bitwie pod Sadową, spiskował przeciw Adolfowi, a nawet wspierał poczynania słynnej antyfaszystowskiej Białej Róży z Hamburga. Pochwycony przez Gestapo, został skazany pod koniec wojny na śmierć. Wtedy też bolszewickie hordy zajęły Krzyżową i dobra przepadły – znalazły się pod tymczasową polską administracją, jak mawia pani Eryka Steinbachowa. Mama Cori ucieka z rodzicami do Berlina, a tam inny, państwowy, angielski terrorystyczny RAF bombarduje dzielnicę, w której się schronili. Rodzice giną. Ona, wojenna sierota, ucieka do Hamburga. Tam spotyka pana Ponto, młodego żołnierza, który właśnie wrócił ciężko ranny ze wschodniego frontu, gdzie przebywał na służbowej delegacji w związku z interesami niemieckiego kompleksu przemysłowo-wojskowego. Wyrwał się był właśnie z kotła pod Woroneżem, lecz ciężko w głowę został przy tym ranion. Ignes i Jürgen zakochują się. Hamburg też już leży w gruzach (ok.40 tysięcy cywilnych ofiar nalotu), wiadomo, RAF, Brytyjczycy mają swoje interesy na kontynencie, trwa ożywiona wymiana. Potem nastaje pokój, kosmopolityczny kapitał trawi ofiary zamieszania, które wywołał. Chwila rodzinnego szczęścia, wicie gniazdka, dzieci przychodzą na świat, pan Ponto robi karierę w branży bankowej, wydaje się, że słońce wychodzi zza chmur, a tu trach, znowu RAF. Padają fatalne strzały. Ale puenta tej martyrologii jest wisienką na torcie: po uroczystościach pogrzebowych do zakwefionej pani Pontowej podbiega podekscytowany goniec ze świeżą wiadomością. Małpia złośliwość RAF-u ujawniła się z całą jaskrawością. Gdy w kościele św. Pawła trwały żałobne egzekwie, wymierzyli plutokracji kolejny cios – wysadzili ogrodową altankę na terenie posesji ciężko doświadczonej familii. To przepełniło czarę goryczy, zazwyczaj opanowana pani Ponto traci zimną krew: „Słyszę siebie, jak po raz pierwszy w całym życiu wrzeszczę: »Te świnie! Świnie! Świnie!«”.\nI tak czytając opowieści tych starszawych Niemek, w sumie fajnych kobit, i słuchając Marleny Dietrich, jak melancholijnie śpiewa tę pieśń, co nasza Koterbska, a może Przybylska, zaśpiewała jako Gdzie są chłopcy z tamtych lat, myślę sobie, że terror i przemoc tworzą bardzo bliskie więzi, tworzą silną wspólnotę. Wspólnotę spojoną nienawiścią i resentymentami, wspólnotę psychofizycznie poharatanych, obolałych i okaleczonych. Poobijanych o twarde krawędzie i siebie nawzajem, kiedy w amoku miotali się w ciemnym pomieszczeniu. Przy wszystkich formalnych zastrzeżeniach, szacun dla naftalinowych cioć, które przynoszą im rano ciepłe naleśniki.\nJulia Albrecht, Corinna Ponto, Córki chrzestne. Rozmowy w cieniu terroryzmu RAF, przeł. Urszula Szymanderska, Świat Książki, Warszawa 2012\n(1967) Poeta sentymentalny. Działał w Lubelskiej Autonomicznej Grupie Anarchistów. Zadebiutował tomikiem "Przedwiosenność" (1995). Współpracuje z pismem "Lampa".\nZobacz inne teksty autora: Kazimierz Bolesław Malinowski