Ten wspaniały rok 1998 - Nowamuzyka.pl\nKrzysiek StęplowskiBez kategorii, Zestawienia 26 sierpnia 2018 26 sierpnia 2018\nJeśli myśleliście, że 1997 był świetnym rokiem dla muzyki, koniecznie sprawdźcie nasze rekomendacje z roku następnego.\nOdkrycie wody na Księżycu, wystrzelenie na orbitę pierwszego komponentu ISS, powstanie Google, premiera Windows 98, zimowe igrzyska olimpijskie w Nagano, wygrana Francji w FIFA World Cup, impeachment Billa Clintona, oscarowy triumf „Titanica”, premiery „Szeregowca Ryana”, „Truman Show” i „Zabić Sekala”, śmierć Franka Sinatry, Akiry Kurosawy i Carlosa Castanedy – to wszystko wydarzyło się dokładnie dwadzieścia lat temu.\nDla wielu są to czasy zamierzchłe (niektórych czytelników pewnie nie było jeszcze na świecie lub trafili nań całkiem niedawno), ale niekoniecznie zapomniane – sporo muzyki z tamtego okresu broni się po dziś dzień. Po zeszłorocznym zestawieniu najlepszych płyt 1997 roku nadszedł czas na nasze autorskie podsumowanie kolejnego wybornego rocznika. Oto dowody na to, że muzyka A.D. 1998 miała się doprawdy świetnie.\nCoś dla tych, którzy kochają zadymione, knajpiane klimaty. Bogata mieszanka post-rocka i trip-hopu, najlepszy bodaj album w dorobku niemieckiego duetu. Dziś dla wielu rzecz kultowa: 20 lat temu to właśnie m.in. koncerty Tarwater wychowywały muzycznie polską poszukującą publiczność. Wielka w tym zasługa Janusza Muchy z Gustaff Records, którego świetne kontakty z niemieckimi post-rockowcami przekładały się na wiele arcyciekawych wydarzeń i wydawnictw. Dość powiedzieć, że jeden z najpiękniejszych kawałków na „Silur” – utwór „Watersample” – w swojej roboczej wersji nazywał się „Warszawa”. (Krzysiek Stęplowski)\nTytuł debiutanckiego albumu dwóch producentów Matta Cantora oraz Astona Harvey’a nawiązuje do wczesnego singla Beastie Boys, a jego zawartość zawiera naprawdę udany zestaw, aż piętnastu numerów łączących popularne wówczas brzmienia big beatu/breakbeatu z wpływami electro, rapu, ragga i dubu. Album promowało kilka singli, na czele z przebojowymi hitami „Ruffneck” oraz „B–Boy Stance”, które po dziś dzień potrafią rozruszać najbardziej stypiastą imprezę. Osobiście najbardziej jednak lubię kończący longplay „Warning” z charakterystycznym riffem gitary. W szerokim odbiorze trudno szukać podobnej pozycji, dlatego dziś tym bardziej warto wrócić do tego krążka. (Bartek Woynicz)\nWiseguys – The Antidot\nCzy uchował się ktoś kto nie zna przebojów „Ooh La La” lub „Start the Commotion”? Akurat te dwa hity zyskały popularność dzięki reklamom i użyciu ich w filmach (,np. Zoolander czy Gun Shy), ale cały drugi, a zarazem ostatni album duetu The Wiseguys wart jest uwagi. Piętnaście utworów to pozytywny, jazzowo zarumieniony big beat (ze stajni Wall of Sound), polepiony z niezliczonej ilości sampli, od Depeche Mode, Muddy Watersa czy Lalo Schifrina po ZZ Top. (Bartek Woynicz)\nKolejna pozycja z kojarzonej głównie z big beatem stajni Wall of Sound to jedyny w dyskografii longplay duetu Alex Gifford i Will White. Dziś Propellerheads najbardziej kojarzy się z singlem „Spybreak!”, który ozdobił genialną scenę strzelaniny w filmie „Matrix”, a potem był jeszcze wykorzystywany w filmach wielokrotnie (, np.”Dogma” czy The Simpsons), ale dla mnie wiecznie żywym numerem z tego krążka zostanie przede wszystkim „History Repeating”, czyli stylizowana na retro kompozycja z niezapomnianą Shirley Bassey (ach ten klip!). Poza tym na szczególną uwagę zasługuje bardzo ciekawie skomponowany, funkująco-hałaśliwy „Bang On!”. O popularności tego albumu świadczy, że dotarł do pozycji szóstej rankingu sprzedaży UK Album Charts. Jako ciekawostkę, można przypomnieć, że nazwa grupy w slangu oznacza nerda. (Bartek Woynicz)\nTen krążek jest jednym z jaśniejszych przykładów instrumentalnego down tempo czy też abstract hip-hopu zarówno w historii gatunku jak i w samej dyskografii japońskiego producenta. Paradoksalnie po dwóch dekadach pamiętam z tego krążka głównie bonusową, wokalną wersję utworu „Final Home”, gdzie słyszymy kanadyjską songwriterkę Esthero, co może tylko potwierdzać jak bardzo minimalistyczną i spójną tkankę brzmieniową przygotował Dj Krush. (Bartek Woynicz)\nDebiutancki album Dub Pistols to wybuchowa mieszanka stylów panujących wówczas na Wyspach, od acid house, przez big beat, electro, aż po ska. Longplay po dwóch dekadach stracił sporo ze swojej świeżości, najbardziej bronią się jednak numery z wokalami, czyli przede wszystkim „Unique Freak” i niepodrabialnie rozbujane „Cyclone”. (Bartek Woynicz)\nOST – Blade\nChyba ciężko znaleźć osobę, która nie pamiętałaby otwierającej film o Łowcy Wampirów sceny undergroundowej imprezy w rzeźni, gdy w kulminacyjnym momencie kapitalnego remiksu „Confusion” New Order z sufitu zaczyna tryskać krew… Poza tą elektroniczną perełką na ścieżce dźwiękowej znalazły się głównie numery rapowe zapodane przez tuzów tego gatunku pokroju Gang Starr, Mobb Deep czy KRS-One. Mamy też jednak Junkie Xl, Dj Krusha i Rogera Sancheza, a całość tego nieco karkołomnego połączenia elektroniki i hip-hopu sprawdza się po dziś dzień bardzo dobrze i w sumie ciężko o równie udany soundtrack w tym duchu. (Bartek Woynicz)\nCzołowa formacja post-rockowa z Chicago pokazała na swym trzecim albumie swoje najbardziej jazzowe oblicze, nie opuszczając jednak eksperymentalnych i elektronicznych rewirów. Z jednej strony mamy tu spokojną, westernową balladę „I Set My Face to the Hillside”, a z drugiej glitchująco rozedrgane „Almost Always is Nearly Enough”. Poza tym do składu dołączył Jeff Parker grający na gitarze, a gościnnie na trąbce wystąpił Rob Mazurek. Niedościgniony w swojej klasie klasyk. (Bartek Woynicz)\nDrugi oficjalny krążek tria muzyków pioniersko przekładających muzykę dotychczas generowaną elektronicznie/ samplowo na język żywych instrumentów (kontrabas, perkusja, gitara). Breakbeatowy drive, acid jazzowy groove, energia uwalniana przez organiczny napęd dopełniana miejscami gościnną nawijką MC Deta oraz wokalem Alison David. Ten album jest niedoścignionym wzorcem dla tego typu grania, potwierdzony dodatkowo znakiem jakości oficyny Warp. PS. Panowie cały czas koncertują, ciekawe kiedy dotrą do Polski? (Bartek Woynicz)\nTechno Animal – Techno Animal Versus Reality\nDźwięki tego legendarnego duetu przebijały się sporadycznie po zawieszeniu jego działalności w 2004 roku w setach The Buga, ale nikt nie spodziewał się chyba, że Kevin Martin po tylu latach jeszcze raz stanie na scenie obok Justina Broadricka. Przy okazji ogłoszenia w zeszłym roku ich wspólnej trasy koncertowej, drugi otwarcie przyznał, że jako Zonal zaczynają dokładnie tam, gdzie skończyli jako Techno Animal.\nWystępowanie pod innym aliasem nie przeszkadza Brytyjczykom, jak pokazał ostatni Unsound, w serwowaniu przez nich klasyków swojego legendarnego projektu. Membrany głośników znów nadają nieśmiertelne Demonoid, Monolith, Dead Man’s Curse, czy Hypertension. Po kilkunastu latach przerwy znów wybrzmiewają brudna perkusja i rozdzierający bas z analogowym przesterem. W trakcie występów Zonal słyszymy między innymi produkcje pochodzące z trzeciego longplaya duetu – Techno Animal Versus Reality.\nPłyta zawiera pięć autorskich partii Brytyjczyków oraz adaptacje tych utworów, za które zabrali się Porter Ricks, Ui, Spectre, Tortoise oraz Alec Empire. Moim zdaniem jedno z lepszych dokonań TA, zaraz po ich ostatnim, naprawdę nietuzinkowym albumie The Brotherhood Of The Bomb. (Franek Płoch)\nDumb Type – [OR]\nPrace muzyczne Dumb Type ciężko rozpatrywać w oderwaniu od eksperymentalnych spektakli kolektywu, do których ścieżka dźwiękowa zawsze stanowiła niepowtarzalną narrację. Interdyscyplinarna twórczość japońskiej supergrupy we wszystkich swoich warstwach wyrażać miała ducha nowoczesności, promując przy tym idee równości i sztuki zaangażowanej społecznie.\nTaniec, teatr i performance zawsze mieszały się tu z intensywnymi wrażeniami dźwiękowymi i wizualnymi, dlatego i 16 partii [OR] trzeba poznać w zderzeniu z tym, co dzieje się na scenie, a nagrania ze spektaklu pokazują, że dzieje się wiele. Ścieżki dźwiękowe Dumb Type to sprawka przede wszystkim wciąż aktywnego na scenie Ryoji Ikedy.\nMożna zauważyć, że jego taktyka, zarówno tworzenia instalacji świetlnych, jak i konstruowania dźwięku, po ponad 30 latach od zawiązania projektu pozostaje niezmienna. Za większą część muzyki do [OR] odpowiada jednak inny, obecnie już mniej aktywny producent – Toru Yamanaka, który po swoim epizodzie w Dumb Type poświęcił się przede wszystkim tworzeniu ścieżek do spektakli teatralnych i choreografii, między innymi grupy Monochrome Circus. (Franek Płoch)\nTetsuo Furudate, Zbigniew Karkowski – World As Will\nKarkowski i Furudate poznali się w 1995 r. w Tokio, niedługo po tym, jak pierwszy przeprowadził się tam na stałe po okresie swojej wieloletniej tułaczki po świecie. Wkrótce potem, nakładem austriackiego Staalplaat ukazało się ich pierwsze dzieło – „World As Will”. Współpraca zaowocowała także trasą koncertową, a w kolejnych latach trzema kolejnymi częściami serii, z których ostatnia nagrana została na dwa lata przed śmiercią polskiego kompozytora.\nObaj artyści podkreślali kilkukrotnie w kontekście swojej współpracy, że nie byliby w stanie pracować razem na odległość, a za każdym razem kluczowe było dla nich spotkanie i bezpośredni, wzajemny kontakt z wizją dźwięku drugiej osoby. I choć „World As Will” brzmi właśnie jak efekt jednego z takich spontanicznych wieczorów, Furudate zaprzeczał, żeby była to improwizacja, ponieważ, jak skwitował w jednej z rozmów, improwizować nie potrafi.\nW ostatnim mailu do Karkowskiego, pod wpływem lektury jednego z esejów Schopenhauera, zaproponował mu nagranie kolejnego, ostatniego już albumu zamykającego serię. Polak być może maila nawet już nie odczytał, cztery tygodnie później zmarł bowiem wskutek postępującej choroby w środku peruwiańskiej dżungli.\nArtyści pytani o okładkę płyty za każdym razem zgodnie tłumaczyli, że widniejąca na niej odwrócona swastyka nie ma nic wspólnego z neo-nazizmem, a pochodzi z etykiety jednej z marek japońskiej sake, której Furudate był w tym czasie wielkim pasjonatem. (Franek Płoch)\n“Fake jazz” Johna Luriego w wydaniu błyskotliwie genialnym. Pełen rozmachu, stylistycznych wolt przyniósł co najmniej jedną wybitną kompozycję („The Birds Near Her House”) oraz jedną z moich ulubionych („Monsters over Bangkok”). Jest w tym życie, improwizacja i humor, a okładka przedstawia „Ptaka, który chce przelecieć dwa węże. Węże są przerażone”. (Jarek Szczęsny)\nNosowska wyrosła, z małą pomocą Smolika, na artystkę wybitną. „Milena” to elektroniczny zawrót głowy i ryzykowny krok, który w konsekwencji się opłacił, a słuchacze po dziś dzień mogą zachwycać się takim „Czego tu się bać”. Lirycznie bez zarzutu. Czas nie nadgryzł zanadto. (Jarek Szczęsny)\nKosmiczne wpływy, uliczne historie i brawura muzyczna, czyli OutKast w pełni. To świadectwo artystycznej dojrzałości i wizjonerstwa. Bezczelnie dobry. Rozbudowana warstwa żywych instrumentów. Kolejny krok w triumfalnym marszu. (Jarek Szczęsny)\nWyluzowane białasy tworzą preparat z esencji lat 90. Sytuują się po drugiej stronie szali niż poważne grupy rockowe jak Radiohead. Oni wolą absurd, postmodernizm i brak samoograniczenia. Nieco za długo to wszystko trwa, ale wideoklipy znakomite. (Jarek Szczęsny)\nNiektórzy twierdzą, że to ostatni dobry krążek Madonny. Coś w tym jest. Razem z Williamem Orbitem wprowadziła elektroniczne dodatki do świata wysokokalorycznego popu. Była w tym nuta romantyczna, która dodawała autentyczności. Szkoda, że przemieniło się to w przemysł rozrywkowy. (Jarek Szczęsny)\nRok 1998 miał jeden singiel – „The Rockafeller Skank”. Śmiem twierdzić, że niezbadany w tym wpływ estetyki Quentina Tarantino. Strzał z biodra, koniec zadumy, bawmy się – innymi słowy musisz to usłyszeć zanim umrzesz. (Jarek Szczęsny)\nZrodzona z Miłości, filozoficznie nieprzeterminowana. Muzycznie jak najbardziej się broni, bo w końcu prawie cały yass tu się prezentuje. Każdego roku, z dwudziestu minionych, była chwila, że należało sięgnąć po nią, celem oczyszczenia i zajęcia właściwej pozycji względem świata. Każdego w końcu dopaść może „Jesienna deprecha”. (Jarek Szczęsny)\nW tak nieznośnie ubogiej dyskografii zespołu liczy się każdy krążek. Rok po wydaniu drugiego albumu studyjnego, Portishead raczą swoich fanów koncertówką będącą okrojonym (11 utworów) zapisem z Roseland (NY). Mimo nowej jakości, wniesionej przez brzmienia symfoniczne, trudno odnaleźć znaczące odejścia aranżacyjne w stosunku do oryginałów. Są oczywiście wyjątki, jak chociażby „Sour Times”. Tu aranżacja tego kawałka jest kompletnie inna niż na „Dummy”. Co ciekawe, na albumie koncertowym (CD/LP) to wykonanie pochodzi z 1998 roku z występu w San Francisco, zaś na DVD dostajemy pełny zapis koncertu (16 utworów), gdzie „Sour Times” brzmi tak jak na debiucie. Esencja ich brzmienia nie została tu rozmyta ani niczym popsuta. Sceptycyzm wobec eksperymentowania nad własną twórczością to akurat oznaka ich dojrzałości. (Mateusz Piżyński)\nNagrany pod batutą Jamesa Lavelle’a debiut grupy UNKLE to oprócz genialnej współpracy z takimi nazwiskami jak Thom Yorke, Josh Davis (DJ Shadow), Richard Ashcroft (z The Verve), czy Mike D. (z Beastie Boys), bardzo miły dla ucha, rasowy trip-hop. Słychać w nim zmierzch lat dziewięćdziesiątych w postaci klimatycznego, pulsującego bitu, okraszonego wyrafinowanym samplingiem oraz melancholijnymi partiami wokalnymi. Każda kompozycja ma tutaj swoje własne DNA, a mimo to album trzyma jakaś jedna silna konstrukcja. Gdy przywołamy w pamięci frazę „Maybe I can help you”, od razu słyszymy znany bit z samplem z utworu „Reservation” amerykańskiego jazzmana Leroya Vinnegara. Mowa rzecz jasna o kawałku „Unreal”, który zyskał popularność przez wersje wzbogaconą o wokal Iana Browna, nazwaną „Be There”. Absolutny klasyk. (Mateusz Piżyński)\nNastępca genialnych „Pre-Millennium Tension” i „Maxinquaye”. To właśnie na tym krążku znajduje się kawałek „Broken Homes” nagrany z PJ Harvey. Całość materiału brzmi jeszcze bardziej ponuro niż poprzednie albumy, co w kontekście trip hopu może być wyłącznie traktowane jako komplement. Są tu momenty, w których dominuje psychodeliczne rozedrganie, którego wizualizacją byłby film 3D oglądany bez okularów. Przykładem jest intrygujący „Carriage For Two”. To płyta bardzo intymna, oniryczna, błogo ociężała. Niestety, jedna z ostatnich ciekawych propozycji pana Adriana Thawsa. (Mateusz Piżyński)\nDebiutancka płyta Air do dziś pozostaje największym artystycznym i komercyjnym sukcesem francuskiego duetu. Co ciekawe, w rodzimej Francji, ze wszystkich studyjnych albumów duetu uplasowała się na najdalszej 21. Pozycji na liście najlepiej sprzedających się płyt. Sukces artystyczny zapewniła płycie różnorodność materiału jaki na nią trafił. Na „Moon Safari” znajdziemy zarówno doskonałe downtempo („La Femme d’Argent”, „Talisman”), electro-pop (singlowe „Sexy Boy” i „Kelly Watch The Stars”, „Remember”, „New Star in the Sky (Chanson pour Solal)”) ale też przyjemny melodyjny pop („Ce Matin-Là”, „Le Voyage de Pénélope”).\n„Moon Safari” to także – zasługujące na odrębne przedstawienie – dwie najpiękniejsze ballady Air w całej ich dyskografii czyli „All I Need” z wokalami Beth Hirsch i „You Make It Easy”. Ta pierwsza prawdopodobnie dla połowy mojego pokolenia wciąż jest wspomnieniem pierwszej miłości tudzież pierwszego zawodu miłosnego. W obu przypadkach „All I Need” w 1998 r. była katowana na discmanach w całej Polsce. (Ania Pietrzak)\nDrugi album studyjny w dyskografii genialnych Faithless choć zasadniczo całkiem niezły, nie był tak wybitny artystycznie jak debiutancki „Reverence” (1996 r.) czy kolejny „Outrospective” (2001 r.). Brytyjskiemu trio przyniósł jednak olbrzymią popularność i rozgłos. Na tyle, że część publiki zaczęła kojarzyć ich dopiero od tego albumu myląc początkowo, że to „Sunday 8PM” a nie „Reverence” jest ich debiutancką płytą.\nTo oczywiście za sprawą dyskotekowego hitu „God Is a DJ”, którego „tania” trance’owa linia i beat refrenu stały się jednym z muzycznych symboli drugiej połowy lat 90. Z „Sunday 8PM” rozgłos zyskały także singlowe „Bring My Family Back” z wokalami Rachael Brown i „If Lovin’ You Is Wrong”. Z kolei w niezasłużonym cieniu znalazła się pierwotna wersja utworu „Why Go?” z gościnnym udziałem legendarnego Boya Georga oraz jeden z najbardziej przejmujących utworów grupy – „Killer’s Lullaby”, zremiksowany później przez Nightmares on Wax (utwór znalazł się jako bonus na późniejszej edycji albumu, która ukazała się w 2001 r.). (Ania Pietrzak)\nRok 1998 należał do zadziornej hip-hopowej artystki jaką bez wątpienia była i jest (choć dziś raczej w zaciszu) Lauryn Hill. To jej album „The Miseducation of Lauryn Hill”, którego tytuł jest nawiązaniem do książki Cartera G. Woodsona z 1993 r. „The Mis-Education of the Negro”, był w 1998 r. sukcesem miażdżącym muzyczną konkurencję a finalnie… w pewnym sensie samą Lauryn. Płyta, z której właściwie każdy singiel debiutował w czołówce listy Billboardu, na której artystka zarobiła przez rok 25 milionów dolarów, sprzedając 20 milionów egzemplarzy na całym świecie, pełna była moralnych wywodów oraz społecznych i antydyskryminacyjnych deklaracji. (Ania Pietrzak)\nSama Lauryn zaczęła być traktowana jako niezwykle ważny i wpływowy głos w debacie publicznej, stając się twarzą nowej fali feminizmu i walki o równe traktowanie w branży muzycznej. Przypisywano jej miejsca na kolejnych szalonych rankingach typu „100+ Most Influential Black Americans”, biła rekordy nagrody Grammy jako pierwsza kobieta w historii, która była nominowana w 10 kategoriach i która zdobyła 5 nagród w jednym roku. W trakcie sukcesu pojawiły się oskarżenia, że Lauryn, która tak domagała się równego traktowania sama nie ujawniła udziału kilku muzyków w tworzeniu płyty.\nSprawa trafiła do sądu finalnie kończąc się ugodą, na mocy której Lauryn zapłaciła oskarżającym ją muzykom 5 milionów dolarów. Wszystko co przytrafiło się Lauryn potem tj. bezpodstawne oskarżenia o rasizm i problemy podatkowe, są dziś tylko smutną plotką, ale prawda jest taka, że sukces „The Miseducation of Lauryn Hill” zapoczątkował koniec ówczesnej kariery amerykańskiej artystki. Sukces, o którym przed oskarżeniami mówiła z radością: „We all love each other. This ain’t about documents. This is blessed”. Fakt, to muzyka namaszczona w jakiś niezrozumiały sposób. (Ania Pietrzak)\nTrzeci album kultowych Massive Attack, 15. album ze stu najlepszych brytyjskich albumów wszechczasów (podobno) ciężko wspomnieć, bo to album, którego muzyczna „legenda” jest wciąż żywa. Nie wypada przypominać i czynię to wyłącznie z dziennikarskiego obowiązku, że z „Mezzanine” pochodzą: niezniszczalny wręcz w swojej depresyjności „Angel” czy „Teardrop”, z przerażającym teledyskiem i wokalami Elizabeth Fraser z Cocteau Twins, która miała olbrzymi wpływ na całokształt albumu. Nie tylko śpiewając w trzech utworach, ale także biorąc udział w nagraniach całości materiału na płytę. Rzeczywiście duch Fraser jest słyszalny na „Mezzanine” niezwykle mocno.\nNawet jeśli śpiewa tylko w trzech utworach, to jest to tak rozciągnięte jakby trwało całą wieczność. Dokładnie tak jak legenda tej płyty będzie trwała całą wieczność. Co ciekawe, członkowie Massive Attack w trakcie jej nagrywania byli w kiepskich relacjach, nie dogadywali się, a nagrania były wielogodzinną żmudną pracą nad kolejnymi fragmentami. Podobno, tak głoszą „legendy”. Słuchając „Mezzanine” z dzisiejszej perspektywy, to choć brzmienie wolne, rozciągnięte, momentami dłużące, to jednak cholernie dobre i spójne. Zasługi przypisuje się tu właśnie Fraser, która – PODOBNO – była wręcz duchową opiekunką całości, co z kolei wywarło wielki wpływ na wszystkie późniejsze nagrania Massive Attack… Coś w tym jest, choć to prawdopodobnie temat na pracę naukową. (Ania Pietrzak)\nNa albumie „Mechanical Animals”, środkowej części trylogii zapoczątkowanej albumem „Antichrist Superstar”, a zakończonej „Holy Wood”, Manson przybrał stylizację płciowo niejednoznacznej postaci Omēga, postrzeganej także jako kosmita, prezentując się w niej na słynnej okładce z zielonoszarym tłem. Dziś nikogo by to nie dziwiło ani zaskakiwało ale z perspektywy 20 lat wstecz, robiło to wrażenie. Szczególnie w lokalnym sklepie w średniej wielkości mieście „nowej Polski powiatowej”. Sprzedawca długo przyglądał się temu dziwactwu.\nA jak by się zdziwił muzyką! Wywrotowe, dudniące rockowe kawałki na cześć dragów – jest ich tu cała masa. Skrzywione kwaśno-cukierkowe ballady – znajdą się („Fundamentally Loathsome”). Nudny rock – mało! Brzmienie na tej płycie jest przejaskrawione i oddziaływujące do granic, ale słuchało się jej z dziwnym uzależnieniem.\nCzasem rozdrażnieniem, niczym mainstreamowej sieczki (o co zarzuty Manson skomentował: „Nie sprzedałem się, dostosowałem się do rzeczywistości”). Duchem początków płyty był z kolei sam Billy Corgan, który powiedział podobno: „To dobry kierunek. Tylko trzeba iść na całość.” No i poszli. Najlepsza płyta w karierze tego Dziwaka i spółki, z której dziś (po kilku procesach) został sam Marilyn Manson. Podobno wciąż nagrywa i wydaje płyty. (Ania Pietrzak)\nDo dziś nie potrafię połapać się w numeracji utworów z tej płyty. Oczywiście to dlatego, że tradycyjnie dla siebie GAS pozbawił je tytułów. Po drugie – wersje winylowa i CD różnią się. W gruncie rzeczy nie ma to jednak żadnego znaczenia. „Königsforst” jest jedną bajkowo wręcz hipnotyzującą opowieścią.\nJeśli kiedyś zastanawialiście się jak jest po LSD to nie musicie sprawdzać. Wystarczy, że posłuchacie tego ambient-techno od GASa i to rzetelnie odda klimat. W końcu płyta jest inspirowana eksperymentami muzyka z tym narkotykiem, jakim oddawał się owianym sławą parku Königsforst niedaleko Kolonii.\nFenomenalna „Königsforst”, jako trzecia płyta Wolfganga Voigta w ramach projektu GAS, z jednej strony umocniła jego pozycję w ramach tzw. „intelligent techno” jak określa się ambient-techno. Z drugiej strony do dziś wielu krytyków twierdzi, że GAS korzystając z metrum 4/4 stworzył swoimi nagraniami jednak coś unikatowego, na granicy ambient-techno i minimalu, że jest to poza kategorią w tym zakresie. Fakt, GAS jest absolutnie wyjątkowy. Skurczybyk. (Ania Pietrzak)\nKontynuacja drogi obranej na płycie „Chiastic Slide” i EPce „Cichlisuite”. Organiczne ciepło z pierwszych płyt duetu niemal całkowicie wyparowało. Zastąpiła je chłodna, metaliczna poświata glitchowych opiłków, mikrotonalnego żwiru i ciężkich, skorodowanych beatów. To płyta mocno zrytmizowana i silnie dezorientująca zmianami tempa, zwrotami akcji i manipulowaniem atmosferą. Całość brzmi niczym zapis pracy komputera, do którego dostał się wyjątkowo inteligentny szczur. Tylko czy szczur stworzyłby coś takiego jak „Rae”? (Maciej Kaczmarski)\nJedyny longplay duetu tworzonego przez Wolfganga Voigta (GAS) i Jörga Burgera. Na zawartość „Las Vegas” składa się repetytywne minimal techno z dubowymi i ambientowymi naleciałościami. Jest to muzyka subtelna, wyrafinowana, relaksacyjna, hipnotyzująca i zarazem zupełnie nieinwazyjna – w czym przypomina klasyczną pozycję „Selected Ambient Works 85-92” Aphex Twina. To jednocześnie znakomita ścieżka dźwiękowa do nocnych spacerów po mieście, samochodowych podróży zagubioną autostradą i odpoczynku po całonocnym balowaniu.(Maciej Kaczmarski)\nCasino Versus Japan – Casino Versus Japan\nErik Kowalski to względnie mało znany producent, który w pełni zasłużył na miano pioniera. Już na przełomie wieków tworzył w konwencjach, których łączenie stało się popularne kilka lat później: ambient, drone, shoegaze, hip-hop, a nawet modern classical. Przełożyło się to na pulchną, kolorową i oniryczną muzykę pełną pastelowych klawiszy, podwodnych gitar i hipnotycznych beatów. Słuchając płyt Casino Versus Japan – w tym imiennego debiutu – można odnaleźć rodowód dokonań m.in. Flying Lotusa, Tycho, Emeralds i Lone’a.(Maciej Kaczmarski)\nClub Off Chaos – The Change Of The Century\nObszerna dyskografia Jakiego Liebezeita – zarówno z grupą Can, jak i w licznych kooperacjach z innymi muzykami – dowodzi, że prawdopodobnie był to nie tylko najlepszy perkusista w historii muzyki rozrywkowej, ale również najbardziej wszechstronny i otwarty na nowe brzmienia. Tworzone wraz z Borisem Polonskim (syntezatory) i Dirkiem Herwegiem (instrumenty strunowe) trio Club Off Chaos to wyraz zainteresowania Liebezeita rozmaitymi odmianami elektroniki – m.in. acid techno, jungle, breakbeatem, industrialem i dubem.(Maciej Kaczmarski)\nNajwięksi alchemicy dźwięku w swym bodaj najbardziej psychodelicznym wydaniu. Cztery długie kompozycje zainspirowane właściwościami czterech silnych halucynogenów: telepatyny, 2,5-dimetoksy-4-etyloamfetaminy, 5-metoksy-N,N-dimetylotryptaminy i psylocybiny. Efektem studyjnych eksperymentów Petera „Sleazy’ego” Christophersona i Johna Balance’a jest hipnotyczna, pełna repetycji drone music. Muzyka wprowadzająca w najprawdziwszy trans, który – zgodnie z tytułem – rzeczywiście może powodować zaburzenia w percepcji czasu.(Maciej Kaczmarski)\nDMX Krew – Nu Romantix / 17 Ways To Break My Heart\nEd Upton miłował muzykę z lat osiemdziesiątych na długo przed tym, zanim stało się to modne – i na przekór ówczesnym trendom, które kazały widzieć w „ejtisach” wstydliwą dekadę konfekcji i kiczu. Płyta „Nu Romantix” i towarzysząca jej EPka „17 Ways To Break My Heart” (obydwie wydane przez Rephlex Records) to wyśmienite połączenie new romantic, electro i synthpopu z bardziej nowoczesną, rephlexową elektroniką. Gdzieniegdzie – np. w „Come To Me”, zmysłowej piosence z zadatkami na przebój – słychać nawet śpiew Uptona.(Maciej Kaczmarski)\nSkład tego tajemniczego projektu tworzą m.in. Sean Booth i Rob Brown (Autechre), Darrell Fitton (Bola) i Russell Haswell. „Minidisc” był pierwszym w historii albumem wydanym wyłącznie na tytułowym nośniku. Format ten pozwalał na losowe odtworzenie 45 utworów (88 ścieżek) – w przypadkowej kolejności i bez przerw między indeksami, co za każdym razem przekładało się na niepowtarzalne aleatoryczne doświadczenie. A ponieważ cyfrowy hałas sąsiaduje tu z dark ambientem, płyta do dziś stanowi prawdziwe wyzwanie dla słuchacza.(Maciej Kaczmarski)\nPo przełomowej płycie „Timeless”, która stała się punktem odniesienia dla sceny drum’n’bass/jungle, Goldie powrócił z megalomańskim wręcz uderzeniem. Oto bowiem kompaktową wersję „Saturnz Return” otwiera trwająca godzinę kompozycja „Mother”, dedykowana rodzicielce złotozębnego producenta. W następującym po nim utworze „Truth” zaśpiewał z kolei sam David Bowie. A jest jeszcze drugi, bardziej „standardowy” krążek, na którym pojawili się m.in. Noel Gallagher (Oasis), KRS-One i Malcolm McLaren. Dziki, nieokrzesany album.(Maciej Kaczmarski)\nTo jeden z najambitniejszych albumów w kategorii szeroko pojętego drum’n’bassu. Połamane jungle’owe rytmy zostały bowiem okraszone elementami jazzu, soulu i – zgodnie z tytułem – funku, którego tajemnice Grooverider zdaje się znać jak mało kto (są tu nawet sample z Isaaca Hayesa). W kilku utworach pojawiają się wokale Sophie Barker, Royi Arab i Clevelanda Watkissa oraz „żywe” partie basu i trąbki. Po premierze płyty wysuwano zarzuty, że jest to muzyka nazbyt „zaprogramowana” i „akademicka”. Dziś jest to kanon elektroniki.(Maciej Kaczmarski)\nDebiutancki album Dylana Nathana i jeden z pierwszych longplayów w katalogu wytwórni Planet Mu. Dwadzieścia lat później można już bez wahania stwierdzić, że „Spectrum” to klasyka IDMu. Nieobliczalna płyta, której spektrum – nomen omen – obejmuje: kruche melodie na granicy totalnego rozpadu, syntezatory paraliżujące ośrodkowy układ nerwowy, zglitchowane odpryski dźwiękowe, samplowane dialogi z ekranizacji „Diuny” Lyncha oraz frenetyczną rytmikę czerpiącą z hip-hopu, drum’n’bassu, breakbeatu, a nawet jazzu. Mocna rzecz.(Maciej Kaczmarski)\nKim Cascone – Blue Cube [ ]\nKim Cascone to bardzo ciekawa postać. W latach 70. studiował muzykę elektroniczną w prestiżowym Berklee College of Music, później prowadził wytwórnię Silent, nagrywał m.in. jako PGR i Heavenly Music Corporation, współpracował z Davidem Lynchem przy „Twin Peaks” i „Dzikości serca”. Płyta „Blue Cube [ ]” stanowi efekt jego pracy z Csound, komputerowym językiem programowania dźwięku. To abstrakcyjna muzyka na tropach „Worship The Glitch” ELpH vs. Coil – porażająca swym cyfrowym chłodem i jednocześnie fascynująca. (Maciej Kaczmarski)\nLeila Arab, córka irańskich imigrantów, rzuciła studia, aby grać na klawiszach w koncertowym zespole Björk. Kilka lat później sama zaczęła śpiewać i komponować, zaś jej debiutancki album został wyprodukowany przez samego Aphex Twina i ukazał się nakładem jego wytwórni Rephlex Records. Melancholijny – ale żadną miarą smętny – krążek „Like Weather” scala ze sobą trip-hop, lo-fi i folktronikę, ale to nie wszystko – momentami przypomina późniejsze dokonania Jamiego Lidella („Don’t Fall Asleep”) i Ghostpoeta („Knew”).(Maciej Kaczmarski)\nZaledwie rok po „OK Computer” Radiohead, brytyjska grupa Mansun zrealizowała album, który dorównuje osławionemu krążkowi Thoma Yorke’a i spółki – a wielu miejscach po prostu go przewyższa. Pomysłowością, rozmachem i bezkompromisowością. „Six” to album zuchwały, nieokiełznany, zmienny w nastrojach, monumentalny w formie i treści. Popis popkulturowej erudycji, pyszna parodia rocka progresywnego oraz paszkwil na marksistów, scjentologów, snobów i ludzi uzależnionych od telewizji. Należy słuchać ciągiem, w całości.(Maciej Kaczmarski)\nŁabędzi śpiew byłego lidera Talk Talk. Po wydaniu tej płyty – jedynej solowej – Mark Hollis zakończył karierę muzyczną i wycofał się z życia publicznego, poświęcając się rodzinie. Nie powinno to dziwić – dwa ostatnie albumy jego macierzystej grupy oraz imienne solo sprawiają wrażenie dzieł totalnych, skończonych. Krążek „Mark Hollis” ma już niewiele wspólnego z popem i rockiem. Czerpiąc inspirację z jazzu, folku i muzyki klasycznej, Hollis stworzył wyciszone, intymne i porażająco piękne arcydzieło.(Maciej Kaczmarski)\nMike Dred & Peter Green – Virtual Farmer\nAbstrakcyjny braindance prosto z Rephlex Records. Przypomnijmy żartobliwą definicję: „braindance to gatunek, który obejmuje najlepsze elementy wszystkich gatunków, np. muzyki tradycyjnej, klasycznej, popularnej i współczesnej, industrialu, ambientu, hip-hopu, electro, house’u, techno, breakbeatu, hardcore’u, ragga i drum’n’bassu”. Na płycie „Virtual Farmer” znalazło się to wszystko i jeszcze więcej – jest tu nawet proto-dubstep w postaci „Kymery”, quasi-jazz pt. „Ming’s Kitchen” i 12-minutowy „Rasp” à la Autechre.(Maciej Kaczmarski)\nNatural Language – Natural Language 0098\nSpecjalizująca się w muzyce ambient wytwórnia em:t działała w latach 1994-98 i ponownie w 2003-06. Label wyróżniał się oprawą graficzną płyt nawiązującą do przyrody, zunifikowanymi tytułami i numerami katalogowymi sygnalizującymi rok wydania – oraz, rzecz jasna, muzyką. Płyta projektu Hywela Daviesa jako Natural Language należy do najbardziej awangardowych pozycji w katalogu em:t – to improwizowana muzyka elektroakustyczna na fortepian, kontrabas, perkusję, saksofon, dzwonki, nagrania terenowe i… betoniarkę.(Maciej Kaczmarski)\nPan American – Pan American\nSolowe wcielenie Marka Nelsona, gitarzysty i wokalisty znakomitej post-rockowej grupy Labradford. Pierwszy album wydany pod kryptonimem Pan American zawiera interesującą mieszankę dubu, ambientu i trip-hopu, rozpisaną na tradycyjne instrumentarium (lecz nie tylko – w jednym z utworów rozbrzmiewa dulcimer): liryczną gitarę, głęboki puls basu, przestrzenne klawisze. Tu i ówdzie pojawia się nawet dyskretny wokal Nelsona, traktowany jak kolejny instrument. Nastrojowa, zmysłowa muzyka, która koi i uspokaja.(Maciej Kaczmarski)\nZaczęło się od usterki: podczas pracy w studiu nagraniowym Stefan Betke, skromny spec od masteringu z berlińskiej tłoczni Chain Reaction, zauważył, że uszkodzony czterobiegunowy filtr firmy Waldorf generuje zaskakujące dźwięki – szumy, trzaski, szmery, bulgotanie, skwierczenie. Owocem owego odkrycia była „kolorowa” trylogia płyt, zapoczątkowana dokładnie przed dwudziestoma laty i zawierająca ekscytującą eksperymentalną elektronikę na tropach clicks’n’cuts i muzyki dubowej. Kamień milowy poszukującej elektroniki.(Maciej Kaczmarski)\nStefan Betke zadebiutował wydawnictwem o grubych krawędziach, z których raz na jakiś czas wylewa się fala metalicznych motywów. „CD 1″w dużej mierze oparte jest na niewygodnych, gryzących glitchach, jednak wszystko zanurzone zostało tu w dubowej głębi, dzięki czemu krążek sprytnie wymyka się próbom jednoznacznej klasyfikacji.\nWydawałoby się, że materiał określany jako subtelnie romansujące z ambientem minimalistyczne techno nie będzie fundował mocnych wybuchów, ale koniecznie trzeba podkreślić, że w istocie na „CD 1” wszystko się kotłuje i iskrzy pod warstwą zimnego powietrza. Płyta do wielokrotnego odsłuchu, która podlegać może ciągłym reinterpretacjom. (Emilia Stachowska)\nRhythm & Sound /w Tikiman – Showcase\nRhythm & Sound zdawało się być naturalnym przedłużeniem wcześniejszych poszukiwań Marka Ernestusa i Moritza Von Oswalda, którzy w ramach Basic Channel i Chain Reaction połączyli dub i techno w logiczną, halucynacyjną całość. „Showcase” to kompaktowa kompilacja pięciu singli zrealizowanych z wokalistą Paulem St. Hilaire’em vel Tikimanem w latach 1996-97. Po techno nie pozostało zbyt wiele – ostał się za to głęboki dubowy puls, okraszony efektami reverb i delay oraz uduchowionymi zaśpiewami Tikimana. Coś wspaniałego.(Maciej Kaczmarski)\nRichard Devine – Richard Coleman Devine EP\nŹródła nie są zgodne względem daty premiery tej płyty. Niektóre podają 1997 rok, inne – rok następny. Przyjmijmy więc na użytek niniejszego zestawienia, że racja stoi po stronie tych drugich. Fonograficzny debiut Richarda Devine’a – wybitnego producenta i sound designera rodem z USA – wywodzi się w prostej linii od dokonań Autechre (zwłaszcza genialnej płyty „Tri Repetae”). To chropowaty, energetyczny IDM osadzony na zagęszczonej rytmice i cyfrowym zgiełku, a jednak niepozbawiony swoistej melodyjności. Taniec robotów.(Maciej Kaczmarski)\nZ perspektywy czasu pierwsze solo Scotta Weilanda prezentuje się znacznie ciekawiej niż albumy Stone Temple Pilots. Wokalista niemal całkowicie odciął się na niej od grunge’owego brzmienia swej macierzystej formacji. W zamian zaproponował eksperymentalną mieszankę przesterowanych gitar, psychodelicznych syntezatorów, perkusyjnych loopów, popowych melodii i produkcyjnych sztuczek. Jest tu trochę trip-hopu, szczypta Bowiego z okresu berlińskiego, odrobina późnych Beatlesów i przede wszystkim sporo świetnych piosenek.(Maciej Kaczmarski)\nPo drill’n’bassowych krążkach „Feed Me Weird Things” i „Hard Normal Daddy”, Tom Jenkinson został okrzyknięty jedną z czołowych postaci muzyki elektronicznej lat 90. Jakby na przekór oczekiwaniom, jego trzeci album jest wypełniony głównie… elektrycznym jazzem w duchu płyty „On The Corner” Milesa Davisa. Na dodatek Squarepusher zrezygnował z sekwencerów i sampli, samodzielnie rejestrując partie „żywych” instrumentów (z naciskiem położonym na bas i bębny, ale są tu też przepyszne klawisze). Sexy, funky shit.(Maciej Kaczmarski)\nThe Creatures – Eraser Cut\nNieistniejący już duet The Creatures tworzyli wybitna wokalistka Siouxsie Sioux i bezbłędny perkusista Budgie (oboje z Siouxsie and the Banshees). Cztery longplaye The Creatures – „Feast”, „Boomerang”, „Anima Animus” i „Hái!” – to osobne, egzotyczne wszechświaty warte dogłębnego poznania. EPka „Eraser Cut” zawiera odrzuty z sesji do trzeciej płyty, ale takich odrzutów można życzyć każdemu. Dość powiedzieć, że „Pinned Down” to jeden z najlepszych utworów w skromnej, lecz potężnej dyskografii The Creatures.(Maciej Kaczmarski)\nMatt Elliott wybiera z muzyki elektronicznej interesujące go elementy i składa je w nową, intrygującą całość. Nie inaczej jest z jego czwartym albumem pod szyldem The Third Eye Foundation. Zawartość „You Guys Kill Me” to mariaż gęstego trip-hopu, illbientowych tekstur i drum’n’bassowych beatów. Do tego dochodzą patetyczne orkiestracje, pomysłowo zaaranżowane sample oraz atmosfera balansująca na granicy depresji i obłąkania. Każdy utwór jest na tyle wielowątkowy, że stanowi coś w rodzaju mini-symfonii.(Maciej Kaczmarski)\nUrban Tribe – The Collapse of Modern Culture\nZanim przybrał pseudonim DJ Stingray, zamaskowany producent Sherard Ingram nagrywał jako Urban Tribe. Pierwszy album pod tym szyldem nieprzypadkowo ukazał się w barwach Mo’ Wax – retrofuturystyczny amalgamat downtempo, trip-hopu, illbientu i sampli rozmaitego pochodzenia, świetnie wpisał się w profil wytwórni Jamesa Lavelle’a. Na kapitalnie zatytułowanym krążku „The Collapse of Modern Culture” pojawiają się Carl Craig, Anthony „Shake” Shakir i Kenny Dixon Jr. vel Moodymann. Niesłusznie zapomniana klasyka.(Maciej Kaczmarski)\nV.A. – …Compiled\nHistoryczna kompilacja prezentująca dokonania producentów związanych z wytwórnią Chain Reaction. Niemiecka tłocznia okazała się idealną przystanią dla twórców rozsmakowanych w minimalistycznym techno z wpływami dubu i ambientu, takich jak Scion, Porter Ricks, Monolake, Vainqueur, Substance i Erosion. Zawartość „…Compiled” sprawdza się doskonale zarówno w domowym zaciszu, jak i na klubowym parkiecie – choć jest pozbawiona hedonistycznego wymiaru muzyki tanecznej. Absolutna esencja i klasyka dub techno.(Maciej Kaczmarski)\nV.A. – Pi: Music For The Motion Picture\nFilm i soundtrack, które potrafią odmienić życie. Przesiąknięta paranoją historia genialnego matematyka została zilustrowana muzyką absolutnej śmietanki muzyki elektronicznej: Autechre, Aphex Twin, Orbital, Massive Attack, Roni Size, GusGus, David Holmes… Kiedy prowadziłem audycję „Encyklopedia Elektroniki” w radiu Szczecin.fm, na sygnał programu wybrałem właśnie „Kalpol Introl” Autechre – pierwszy utwór mojego ulubionego boysbandu, jaki kiedykolwiek dane było mi usłyszeć, właśnie dzięki Aronofsky’emu i „Pi”.(Maciej Kaczmarski)\nZanim ukazał światu przejmujący cykl „The Disintegration Loops”, Basinski miał już na koncie jedną znakomitą płytę. Materiał z „Shortwavemusic”, zarejestrowany w roku 1982 (!), to owoc jego eksperymentów z taśmą i radiem. Basinski nagrywał audycje na falach krótkich i szum pomiędzy stacjami, po czym obrabiał całość na rozmaite sposoby – wydłużając, skracając i spowalniając nagrane pętle, nakładając pogłosy itd. Mroczny, statyczny, repetytywny ambient, który trwa w bezczasie i sprawia wrażenie zanurzonego głęboko pod wodą.(Maciej Kaczmarski)\nZoviet France – Mort Aux Vaches: Feedback\nTen brytyjski zespół to jeden z największych i zarazem najbardziej skrywanych skarbów poszukującej elektroniki. Choć blisko im do nieodżałowanego zjawiska pod tytułem Coil, grupa dowodzona przez Bena Pontona i Marka Warrena przez blisko 40 lat działalności zdołała wypracować własną, niepowtarzalną estetykę – eksperymentalną mieszankę ambientu, industrialu i drone music. Album „Mort Aux Vaches: Feedback”, będący zapisem występu dla holenderskiej stacji radiowej VPRO, to absolutna kwintesencja stylu Zoviet France.(Maciej Kaczmarski)\nO tej płycie w zasadzie powiedziano i napisano już wszystko. Początek osobnego gatunku? Nie do końca, wszak z podobnymi brzmieniami kilka lat wcześniej kombinował AFX. Opus Magnum Boards of Canada? Też chyba nie, bo co w takim razie powiedzieć o kompletnym „Geogaddi”? Mimo to właśnie „Music…” uchodzi za jeden z najbardziej wpływowych krążków w elektronice lat 90. Ba, piętno tego materiału czujemy do dziś – choćby w różnych odmianach estetyki lo fi.\nSzkocki duet w 1998 roku w błyskotliwy sposób połączył techno z cieplutkim sentymentem starych nośników (mimo, że w owym czasie VHS i inne taśmy trzymały się mocno) pokazując, że muzyka na pozór „wadliwa” potrafi budzić wielkie emocje. Ale to wszystko już wiecie. Czy mam rację mówiąc, że po debiucie BoC chyba tylko Burial był w stanie nagrać coś tak charakterystycznego? (Krzysiek Stęplowski)\nDwa lata zajęło braciom Godfrey przygotowanie tego materiału. Mam wrażenie, że dziś potrzebowaliby kolejnych trzech – a i tak jakość rezultatu nie byłaby taka pewna. Po świetnym, zjaranym, hipnotycznym debiucie („Who Can You Trust”) Morcheeba zaproponowała materiał nieco lżejszy. Pamiętam, że byłem wówczas bardzo rozczarowany obraną drogą. A dziś słucham tych piosenek z wielką przyjemnością. To bardzo solidny pomost między trip-hopem a radiem. Pomieszczenie jeszcze nie do końca przewietrzone, ale już z odsłoniętymi zasłonami. I kilka naprawdę fantastycznych kompozycji – z otwierającym całość, ikonicznym dla Morcheeby „The Sea”. (Krzysiek Stęplowski)\nŁączenie estetyki orientu z trip hopem było w latach ’90 niezwykle popularne. Zachwycaliśmy się wówczas tymi mariażami tabli z samplerem, a na omawianej „OK” było tego bardzo dużo. Nic dziwnego, iż Singh otrzymał za ten krążek nagrodę Mercury Prize, choć nie tylko moda miała decydujący wpływ na to wyróżnienie. To naprawdę ciekawy album. Dzieje się tu niezwykle dużo: mamy i dramy, i ambienty, i triphopy, mamy słodkie melodie i połamane frazy. Posłuchajcie choćby zamykającego całość „Vikram The Vampire” – puls tego kawałka działa nawet po 20 latach. (Krzysiek Stęplowski)\nNotwist – Shrink\nNa pozór zwykłe gitarowe granie. Mimo to „Shrink” zasługuje na wyróżnienie. To na tej płycie muzycy The Notwist pierwszy (i chyba ostatni) raz tak radykalnie rozbudowali swoje aranże, nadając im mocno jazzowej swobody. Sekcja dęta, wibrafon – wszystko to sprawia, że „Shrink” osobiście traktuję jako wspólny projekt dwóch składów: The Notwist oraz jazzowego Tied & Tickled Trio (oba łączy kilku tych samych muzyków). W efekcie otrzymujemy dziesięć naprawdę świetnych kompozycji zagranych w sposób błyskotliwy i niebanalny. Przykład? Choćby solo saksofonu w „Your Signs”. (Krzysiek Stęplowski)\nBen Neill – Goldbug\nNeill to nie tylko utalentowany trębacz i producent, ale również…wynalazca. Jego znakiem rozpoznawczym jest Mutantrumpet – hybryda trąbki i syntezatora opracowana przez Neilla wspólnie z samym Robertem Moogiem. W drugiej połowie lat ’90 Neill zaczął łączyć brzmienie swojego instrumentu z modnymi wówczas gatunkami: na „Triptycal” z roku 1996 był to triphop i ambient zaś na wydanym dwa lata później „Golbug” była to nieco bardziej drapieżna elektronika z wyraźnymi elementami drum’n’bass. Polecam: słucha się tego bardzo dobrze, osobiście z przyjemnością wracam np. do „Dark Gift”. (Krzysiek Stęplowski)\nBill Laswell – Panthalassa: The Music of Miles Davis 1969–1974\nO ile dobrze policzyłem w roku 1998 Bill Laswell zaangażowany był w wydanie ok sześciu płyt. To typowe dla tego twórcy – jego dyskografii poświęcone są osobne, rozbudowane artykuły, a on sam w latach ’90 przeżywał bodaj najbardziej płodny okres w swojej karierze. „Panthalassa” to projekt szczególny: Laswell wziął na warsztat nagrania Milesa Davisa z jego „elektrycznego” okresu, gdzieś z przełomu lat ’60 i ’70. Poszczególne tracki oryginalnych nagrań zostały pocięte i ponownie zremiksowane – a więc „przetłumaczone” na muzyczny język Laswella. Efekt? Przygotowując się do tego tekstu postanowiłem przypomnieć sobie ten album: miał być jeden odsłuch, skończyło się na bodaj całym dniu. Ta płyta wciąga podobnie jak inne „Translations” Laswella z tego okresu: remiksy nagrań Marleya (rok wcześniej) i muzyki kubańskiej (1999). Wszystkie trzy krążki polecam z ręką na sercu. (Krzysiek Stęplowski)\nMoloko – I Am Not a Doctor\nWszyscy kochamy Moloko! Choć czy wszyscy znamy ten krążek? Najtrudniejszy, najzimniejszy, najbardziej eksperymentalny w dorobku duetu? Tu nie ma przebacz: nawet mega hit „Sing it back” pojawia się w oryginalnej, połamanej wersji. Z kolei Roisin Murphy daje popis fantastycznych umiejętności wokalnych i interpretacyjnych. Blisko jej tu do eksperymentów Laurie Anderson, a wszystko na tle bardzo autorskiej odmiany trip-hopu. W „katalogu” Moloko osobiście cenię ten krążek najbardziej, choć wymaga on odpowiednich warunków i nastroju. Tak czy inaczej: warto. Zabawa gwarantowana. (Krzysiek Stęplowski)\nKruder Dorfmeister – The K&D Session\nPeter Kruder i Richard Dorfmeister w latach ’90 dali się poznać jako wybitni twórcy remiksów oraz autorskiego downtempo. W roku 1996 wzięli udział w słynnej już serii DJ Kicks i do dziś właśnie ta część cyklu uważana jest za jedną z najlepszych. Swój status Austriacy potwierdzili dwa lata później na podwójnej składance „The K&D Session”, na której zmieścili swoje wersje kawałków Depeche Mode, Roni Size czy Sofa Surfers. Dziś oba wydawnictwa uchodzą za encyklopedie downtempo lat ’90 – choćby dlatego warto po nie sięgnąć. (Krzysiek Stęplowski)\nWydawnictwo, które ukazało się rok po świetnie przyjętym albumie „Bricolage”, stanowiące wraz z nim oraz „Supermodified” esencję twórczości Amona Tobina i – jak się później okazało – wyznaczające kierunek innym artystom, chcącym zgłębiać obszar połamanej, atmosferycznej elektroniki z pogranicza drum’n’bassu, IDM-u oraz nu jazzu. Materiał pulsujący, w niektórych momentach wręcz swingujący, tak samo soczysty, co w kilku partiach surowy i organiczny. Najlepsze momenty Ninja Tune, które tutaj idą w parze z uwielbieniem do Lyncha, samplingu i skwierczącej, głębokiej, odrobinę neurotycznej melodii. (Emilia Stachowska).\n„Soup” to pierwszy z pięciu albumów długogrających, które ukazały się pod szyldem „Bola” i zarazem jedyny z nich, wypuszczony jeszcze w latach dziewięćdziesiątych. Materiał niejednoznaczny, bazujący na IDM-owych sekwencjach, regularnie przeplatanych kosmicznymi synthami (opening „Glink”) i łapiącymi dubowy oddech („Aguilla”). Dziesięć raczej spokojnych, płynących, choć wcale nie monotonnych nagrań, z których kilka przejawia bardziej taneczny dryg, odsłaniając przy tym brzmienie wyraziste, o mocniej zarysowanych krawędziach („W.I.K.”). Szkoda, że o „Soup” nie pisze się częściej, bo wydawnictwo to prezentuje całą paletę patentów, z których zbudowana była elektronika końca XX wieku – tak samo połamanych, co delikatnie sączących się, skręcających w stronę ambientowych motywów. (Emilia Stachowska)\nBiosphere/Deathprod – Nordheim Transformed\nGeir Jennsen i Helge Sten, a tak naprawdę wraz z nimi jeszcze Arne Nordheim – wybitny norweski kompozytor muzyki współczesnej, którego twórczość stanowi bazę dla utworów, znajdujących się na omawianym albumie. Siedem nagrań (a dokładniej – siedem remiksów), poruszających się w estetyce minimalizmu, repetycji, szumów, szmerów i przetworzeń, choć z zaznaczeniem, że w wydaniu subtelnym i delikatnym, niekoniecznie zmierzającym w kierunku rozbudowanej, zaawansowanej dekonstrukcji. Materiał wymagający sporego skupienia, według niektórych mroczny i niepokojący, moim zdaniem jednak raczej powodujący uczucie bliżej nieokreślonego otumanienia niż trudnego do opanowania strachu, czy lęku. (Emilia Stachowska)\n„Around the House” nazywany jest albumem, bez którego nie byłoby różnego rodzaju outsiderskich wariacji na temat house’u w tym jego najbardziej minimalistycznej i subtelnej formy, czyli house’u w wersji micro. Oczywiście, stwierdzenie, że – gdyby nie Matthew Herbert – Four Tet, Pantha du Prince i, dajmy na to, Lawrence brzmieliby teraz inaczej, jest srogim nadużyciem, pozwala ono jednak w jakiś sposób nakreślić, jak ważny oraz innowacyjny był materiał, który inspirował i nadal inspiruje rzesze niezwykle docenianych twórców.\nPoważny, ale przy tym daleki od patosu, lekki, zwiewny i – po prostu – szalenie przyjemny. I chyba na tym właśnie polega geniusz tego wydawnictwa – że potrafi ono odprężyć, jednocześnie zawłaszczając całą uwagę słuchacza, rezygnując w ten sposób z bycia jedynie wielobarwnym tłem. (Emilia Stachowska)\nDrugi długogrający album Moodymanna jest potwierdzeniem tezy, zgodnie z którą rok 1998 jawi się jako idealny moment do wypuszczania w świat krążków błyskotliwie łączących house, downtempo i nu jazz, okraszając je funkową lekkością, zadziornością oraz kilkoma kroplami kwasu, wżerającego się w delikatną materię.\nW przypadku „Mahogany Brown” sample zostały skrojone z krawiecką precyzją, układając się następnie w bardzo przyjemne kompozycje, które – paradoksalnie – mogą odstraszać zbyt intensywnie poszatkowaniem. Wszystkie nagrania są tu bowiem tak samo lekkie, co trudne w odbiorze, głównie ze względu na wynurzającą się raz po raz skłonność do dekonstruowania popularnych zabiegów i motywów. Muzyka na parkiet, choć raczej zlokalizowany z dala od nadmorskich kurortów i piaszczystej plaży. (Emilia Stachowska)\nMouse on Mars – Glam\n„Port Dusk” – czyli utwór otwierający wydawnictwo – sugeruje, że przez najbliższe pięćdziesiąt dziewięć minut będziemy mieć tu do czynienia z sielskimi krajobrazami, malowanymi łagodnymi, lekkimi, wysublimowanymi pociągnięciami pędzla. Wsłuchując się w transowy, usypiająco-kojący opening, szybko możemy przyzwyczaić się do eterycznej atmosfery, finezyjnych kształtów oraz rozmarzonego brzmienia.\nDlatego też druga połowa nagrania, połamana i – w zestawieniu z opisanym powyżej klimatem – natarczywa, nieznośna oraz agresywna, robi tak ogromne wrażenie, powodując dreszcze, które towarzyszą nam już do końca kontaktu z „Glam”. Album pełen magii, choć nie do końca oczywistej. (Emilia Stachowska)\n„Dok” wydane zostało w drugiej połowie stycznia 1998 roku, choć trudno mówić tu o albumie idealnie pasującym do zimowej aury – prawdę mówiąc, twierdzenie to byłoby tylko pozornie właściwe i odsłaniałoby nieuwagę odbiorcy. Kiedy bowiem uda się przebrnąć przez glitchową estetykę, tworzoną z nachodzących na siebie zgrzytów, dotrzeć można do materiału ciepłego, kojącego i emanującego wyjątkowo jasnym światłem. Zaznaczyć więc trzeba, że czwarty longplay Ovala wymaga co najmniej kilku podejść – podczas pierwszego kontaktu może odstraszyć surowością i chłodem, później natomiast przyciągać będzie wręcz balsamicznym ambientem. (Emilia Stachowska)\nPisanie o tym, że polska elektronika nie doczekała się solidnej trip-hopowej płyty nie ma sensu, bo dostała ją już dawno temu, w 1998 roku. „Jaszczurka” zbudowana jest z brzmienia mocnego, stanowczego, momentami wręcz dzikiego, innym razem zmysłowego, cały czas pulsującego i doskonale rozedrganego.\nDźwiękowe rozedrganie idzie tu zresztą w parze z wszechobecnym niepokojem, przejawiającym się również w warstwie tekstowej. Nie jestem entuzjastką kolejnych albumów Pati Yang (z drobnym wyjątkiem dla „Silent Treatment”), ale debiut – wówczas zaledwie osiemnastoletniej – Patrycji Grzymałkiewicz to wydawnictwo kompletne, dojrzałe i niesamowicie pociągające, do którego należy regularnie wracać. (Emilia Stachowska)\n„Delivered Into the Hands of Indifference” pędzi w szaleńczym, ale równym tempie, odsłaniając najlepsze patenty, z jakich zbudowane jest industrialne techno brytyjskiego producenta: wyraźnie zaznaczony, jednostajny rytm, umiejętnie budowane napięcie i mocne uderzenia powietrza, które mogą spowodować niemałą zadyszkę.\nNad całością panuje gęsty, mroczny klimat, odsłaniający delikatnie post-punkowy dryg – brzmienie jest surowe i pozbawione kompromisów, zbudowane jednak z doskonale przemyślanych elementów i na pewno nie mknące na oślep w niesprecyzowanym kierunku. Dobrze złożone motywy, układające się w obraz rysowany grubą kreską. (Emilia Stachowska)\nSurgeon – Balance\nPierwsze nagranie na „Balance” nosi tytuł „Preview” i – choć pełni funkcję intra – rzeczywiście stanowi zapowiedź tego, z czego składa się niniejszy album. Posępny nastrój przełamywany jest tu niepokojąco lekką, jakby nieadekwatną do całości, choć przy tym wręcz przezroczystą melodią oraz tętniącymi motywami perkusyjnymi, które przyspieszają tempo i ożywiają wszystkie występujące obok struktury.\n„Balance” nie ma momentów przełomowych – nawet, jeśli materiał nagle gęstnieje i przyspiesza, zbudowany jest on według wspomnianej wcześniej receptury. I właśnie to stanowi o jego sile – jest on spójny, mocno ściśnięty, a przy tym w jakimś sensie ulotny, nie do końca tak oczywisty, jak mogłoby się wydawać. Wydawnictwo, które ma w sobie coś złowieszczego lub też – nastawione na to, aby ciągle wywoływać poczucie zagrożenia, jednocześnie nie definiując tego zagrożenia wprost. (Emilia Stachowska)\nSunship – Is This Real\nNajbardziej żywiołowy, żwawy i – po prostu – taneczny materiał, jaki znalazł się w tym zestawieniu, odsłaniający wszystko, co najlepsze w takich stylistykach, jak UK Garage i 2-step. Żeby jednak nie było tak cukierkowo, warto podkreślić, że „Is This Real” – choć pełne energii, skonstruowane w myśl zasady „nóżki nie oszukasz” – ma w sobie sporo surowości i organicznych brzmień, które sprawiają, że cały materiał nie jest tylko dygoczącym, chwiejnym konstruktem, posiada on bowiem naprawdę solidne fundamenty. Dodatkowo, album nie jest jednostajny, sample są tu ciekawie podkręcone, a całość naprawdę świetnie się buja, zostawiając jednocześnie sporo miejsca na złapanie oddechu. (Emilia Stachowska)\nW przypadku Underground Resistance sytuacja jest trochę podobna do tej, opisywanej przy okazji „Glam” Mouse on Mars – tyle, że tutaj wszystko dzieje się na odwrót. „Interstellar Fugitives” nie ma co prawda nic wspólnego z błogą sielanką, ale również tutaj pierwszy utwór może nieźle zmylić słuchacza, druzgocąc następnie jego oczekiwania.\n„Zero Is My Country” jest bowiem posępne, złowieszcze i powściągliwe, brzmiąc tak, jak brzmieć mógłby field recording produkowany na jakieś niekoniecznie przyjaznej planecie. W drugim utworze schodzimy jednak na ziemię (i Ziemię) – zamiast dryfować w zamglonej przestrzeni, powoli stykamy się z powietrzem.\nCo prawda, przez cały czas towarzyszy nam wrażenie dysocjacji, ale sytuacja powoli się stabilizuje, a my do takich uczuć, jak na przykład lęk, po prostu zaczynamy się przyzwyczajać. Podobnych zmian nastroju jest tutaj znacznie więcej, ale scenariusz jest podobny – Underground Resistance daje nam do zrozumienia, że nigdzie nie można czuć się bezpiecznie. (Emilia Stachowska)\nVA – Kranky Kompilation\nDoskonały przegląd wczesnego katalogu wytwórni Kranky. Ten chicagowski label w pierwszych latach działalności (’93 – ’98) bardzo aktywnie współtworzył scenę eksperymentalnego post-rocka, gitarowego ambientu i lub psychodelii. Były to niezwykle interesujące zjawiska ostatniej dekady XX wieku, a na „Kompilation” znajdziemy bodaj wszystkich istotnych reprezentantów wymienionych nurtów: Godspeed You! Black Emperor, Low, Stars Of The Lid, Pan American, Bowery Electric…Jeśli trafi Wam się wolny, leniwy wieczór, polecam włączyć krankowską składankę. A samą wytwórnię warto śledzić nadal (posłuchajcie doskonałej tegorocznej płyty projektu Forma).\nWpisujcie swoje typy w komentarzach!\nJeszcze należałoby dodać Wormhole duetu Ed Rush & Optical, który też został wydany w 1998 roku, a po dwóch dekadach jest chyba bardziej ikonicznym wydawnictwem w historii drum&bassu, niż przytoczone tutaj Saturn Returnz i Mysteries od Funk (nomen omen w którego powstaniu również mocno maczał palce Optical).\nTheo Parrish – First Floor wtedy wyszlo?\nNa szczęście sporo repressow było\nale mi sentymentalnej radości zrobiłeś tą plejlistą 🙂


Dworzec Katowice Otwarcie - NaszeMiasto.pl\nNowy dworzec w Katowicach jak terminal [ZDJĘCIA + WIDEO]\nOsiemnaście miesięcy od rozpoczęcia budowy, hala nowego dworca kolejowego w Katowicach jest gotowa. Oficjalne otwarcie zostało zaplanowane na 29 października, o godz. 16. My byliśmy tam przed Wami. Oto relacja.\nWięcej na temat: co na nowym dworcu dworzec katowice dworzec katowice relacja dworzec w katowicach dworzec w katowicach otwarcie katowice dworzec raport nowy dworzec katowice nowy dworzec pkp nowy dworzec w katowicach\nDworzec - ciąg dalszy burzenia\nPo trzydniowej przerwie, w poniedziałek roboty na placu Szewczyka ponownie ruszyły - to rozbierana jest hala główna dworca kolejowego. W poniedziałek prowadzono głównie roboty porządkowe - wywożono gruz, a z budynku dworca usunięto część pozostających w nim szyb.\nDworzec PKP w Katowicach - połowy hali już nie ma [ZDJĘCIA]\nTrzy kielichy od frontu i pięć z tyłu - to stan konstrukcji hali katowickiego dworca w środę przed godziną 16. Tyle zostało z 16. dworcowych kielichów.\nOtwarcie dworca w Katowicach. Relacja na żywo [ZDJĘCIA+WIDEO]\nW poniedziałek po wielu miesiącach budowy, o godzinie 16.00 nowy dworzec kolejowy został otwarty dla pasażerów. Czytajcie naszą relację na żywo!\nWięcej na temat: otwarcie dworca w katowicach katowice otwarcie dworca budowa dworca w katowicach\nWyburzyli drugi kielich katowickiego dworca PKP\nTo już szósty dzień burzenia dworca kolejowego w Katowicach. Wyburzają drugi kielich.\nWięcej na temat: dworzec pkp katowice burzenie dworca w katowicach przebudowa dworca pkp w katowicach katowicki dworzec brutalizm kielichy dworca katowice neinver rozbiórka hali katowickiego dworca\n1 lipca ruszy remont dworca, który przewróci miasto do góry nogami\nIntercity zamiast wysadzić w centrum, wywiezie was do Załęża, miejski autobus zamiast pod dworcem, zatrzyma się na ulicy Słowackiego (którą będą jeździć także koparki), Dworcowa będzie nieprzejezdna, a estakada zostanie zagrodzona taśmą.\nblacha dworzec katowice\notwarcie dworzec katowice\ndata otwarcia dworzec katowice\ndebata dworzec katowice\ndemonstracja dworzec katowice


Flores - 4 największe atrakcje wyspy - Renowacja antyków tapicerowanych\nHome » Luźne tematy » Flores – 4 największe atrakcje wyspy\nPosted by artnouveau.pl on Lip 3, 2019 in Luźne tematy |\nIndonezja zachwyca niesamowitymi widokami, niebanalną kuchnią oraz sympatycznymi, radosnymi mieszkańcami. Jest to największy kraj wyspiarski na świecie, który rozciąga się na setki tysięcy wysp i wysepek, z których większość jest niezamieszkała. Duże wyspy, takie jak Bali, Jawa czy Flores, zapewniają turystom malownicze widoki i wspaniałe atrakcje. Przedstawiamy cztery miejsca, które warto zobaczyć podczas wizyty na indonezyjskiej wyspie Flores!\n1. Park Narodowy Kelimutu\nPark Narodowy Kelimutu to ogromny teren, którego centrum stanowi wulkan o wysokości prawie 1700m n.p.m. Rozległe lasy oraz sam wulkan stanowią punkt obowiązkowy wizyty na wyspie Flores. Kilkugodzinny trekking na szczyt wulkanu wynagradza nam widok lazurowej wody jeziora wulkanicznego. Planując wyjazd do państwa Indonezja co warto zobaczyć powinniśmy wiedzieć już wcześniej – Kelimutu z pewnością należy do takich miejsc!\n2. Plaża Koka\nKoka Beach to wyjątkowa plaża na wyspie Flores. Zielone wzgórza “wpadają” do lazurowej wody, co przypomina nam widoki znane z europejskich państw bałkańskich. Biały piasek oraz niewielkie skalne wysepki są jednak dodatkowym, malowniczym atutem tego miejsca. Plaża ta okrzyknięta została mianem najpiękniejszej plaży na wyspie.\n3. Jaskinia Rangko\nWycieczka do jaskini Rangko z pewnością jest punktem obowiązkowym wizyty na Flores. Główną atrakcją jest podziemny zbiornik wodny z idealnie błękitną wodą, w którym można pływać. Duże zasolenie zbiornika sprawia, że człowiek niemal sam unosi się na wodzie. Atrakcja ta jest dostępna dla turystów, jednak dojazd do niej na własną rękę może być nieco problematyczny, co jest powodem wysokiego zainteresowania usługami lokalnych przewodników.\n4. Okoliczne wysepki\nW niewielkiej odległości od brzegów Flores znajduje się kilkanaście małych wysepek, na które możemy dostać się podczas zorganizowanych rejsów. Te bezludne wyspy stanowią niesamowite dopełnienie wyjazdu do Indonezji – znajdziemy tutaj wspaniałe wzgórza, malownicze plaże i lazurowe wody, odpoczniemy od zgiełku kurortów i przeżyjemy wspaniałą przygodę w otoczeniu wyjątkowych widoków.


Planowanie produkcji przy dużej różnorodności rodzajów produktów i formatów opakowań na przykładzie Torf Corporation - BPC GUIDE\nSystem do planowania musiał więc pogodzić interesy obu wydziałów i umożliwić automatyczne wygenerowanie jednego planu, uwzględniającego wszelkie ograniczenia procesowe przy jednoczesnym optymalnym wykorzystaniu zasobów. Niezbędne było narzędzie, które zwizualizuje cały proces produkcji – od pierwszej do ostatniej operacji – a przy tym znacznie go uprości.\nJak to osiągnięto? Czytaj tutaj\nChcesz dowiedzieć się więcej, jak definiować macierze przezbrojeń i nimi zarządzać? Posłuchaj podcastu : https://bit.ly/3hpgAZh\nAPS Asprova to narzędzie przeznaczone m.in. do doskonalenia procesów planowania i harmonogramowania produkcji, które – co ważne – rozwija się wraz z rosnącymi potrzebami i oczekiwaniami przedsiębiorstwa produkcyjnego. U właściciela marki tołpa® system APS Asprova wpłynął m.in. na przyspieszenie procesu tworzenia bilansu materiałowego i generowania zleceń produkcyjnych, dając przy okazji możliwość tworzenia kilku różnych wersji planu według wielu strategii. Jednym z podstawowych zadań systemu APS Asprova jest synchronizacja procesów. Nieodzownym elementem systemu sterowania produkcją w firmie Torf Corporation jest system MES, który dostarcza informacji o postępie produkcji, stanie wykorzystania zasobów oraz o ewentualnych zakłóceniach sprawnego przebiegu procesu produkcyjnego. Wdrażając system APS i system MES w Torf Corporation firma eq system wprowadziła tym samym standardy zamkniętej pętli zwrotnej w sterowaniu procesami produkcyjnymi.\nChcesz wiedzieć, w jaki sposób eq system może usprawnić działanie Twojego przedsiębiorstwa? Umów się na bezpłatną konsultację z naszym ekspertem.\nDane technologiczne jako podstawa efektywnego zarządzania produkcją Jak APS od OptiMES usprawnia Planowanie produkcji w dobie rewolucji przemysłowej? System ERP dla produkcji 5 koniecznych kroków do udanego wdrożenia systemu ERP


Śmicz - Rozwój Wsi Opolskiej Program Odnowy Wsi\nJedna ze starszych wsi w gminie. W źródłach pisanych pojawia się w roku 1233, kiedy to wrocławski biskup Wawrzyniec włącza wieś Snagiż – Śmicz do parafii Kościoła Mariackiego w Kazimierzu. W 1333 wzmiankowany już jest kościół parafialny pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej. W 1371 roku prawdopodobnie rycerz ze Śmicza, niejaki Henczke Barold de Smecz występuje w dokumentach księcia Bolesława opolskiego. Obecny kościół to późnobarokowy zbudowany w 1750 roku wg planów architekta Jana Innocentego Topera. Odnowiony w latach 1839-40 kiedy to wykonano nową nadbudowę wieży. Wewnątrz na sklepieniach polichromia wykonana około 1770 roku przez Franciszka Sebastiniego.\n– wymiana aneksu kuchennego wraz z przeróbkami w świetlicy wiejskiej o wartości 5 000 zł


HAY ławka PYRAMID12 190 dymiony dąb/beż AnOther DESIGN\nHAY ławka PYRAMID12 190 dymiony dąb/beż\nStworzona, aby być praktycznym i wytrzymałym elementem twojego domu - skandynawska ławka Pyramid to solidne, dębowe siedzisko wsparte na stalowych nóżkach, idealne rozwiązanie zarówno do kuchni czy jadalni, jak i na korytarz. Drewniana ławka Pyramid została zaprojektowany już w latach 50. przez Wima Rietvelda, a teraz, dzięki współpracy HAY z Ahrendt, dla których Rietveld stworzył serię Pyramid, znowu możemy cieszyć się nowoczesnym designem w skandynawskim wydaniu z najwyższej półki. Drewniane ławki Pyramid sprawdzą się świetnie także w restauracjach, kawiarniach, placówkach edukacyjnych i innych publicznych instytucjach, dla których zresztą zostały oryginalnie stworzone. Dębowe ławki z serii Pyramid dostępne są w różnych wersjach wykończeniowych i rozmiarach. Tworzą fantastyczny duet wraz ze stołami Pyramid i krzesłami Result, które kupić można w dokładnie takich samych kolorach.\nDostępne wykończenia siedziska:\nD190 x S40 x W46,\nD250 x S40 x W46.\nMateriał: siedzisko, 21 mm - lity dąb; nóżki - stal malowana proszkowo.


Sposobem, aby schudnąć z imbir, miód i cytryna opinii - Utratę masy na wadze Gram\nWODA Z CYTRYNĄ I IMBIREM NA ODCHUDZANIE I ODPORNOŚĆ: Dietetyczne Przepisy z Siwą Oliwia (Trecgirl) Podane opinie diet pills\nJest to możliwe, aby schudnąć, jeśli nie jeść po 17 godzinach dieta utrata wagi i ćwiczenia, Chińskie tabletki odchudzające kupować Krasnojarska ćwiczenia do utraty wagi dzieci 10 lat. Jak schudnąć na dobre tygodniu wideo Jak usunąć stronę w domu nastolatka, Ayurveda diecie recepty w domu Testy z nadmiarem wagi endokrynologa.\nJak Schudnąć i Zrzucić Tłuszcz z Brzucha Za Pomocą Imbiru? Właściwości Imbiru pochłoniętej probiotyki dla wagi cenie strat\nBóle brzucha i wzdęcia, jak usunąć usunąć żołądek. pozbyć się tłuszczu na bokach, Inna Volovicheva ona schudła aby pozbyć się rozstępów na brzuchu. Siemionow nadwagę jak schudnąć w tydzień, informacje zwrotne od tego, kto stracił Pshenko Dieta schudnąć w ciągu 4 dni.\nDlaczego warto zacząć dzień od szklanki wody z cytryną? Widzę Cię dzikie cieńsze którego wiersze sposobem, aby schudnąć z imbir, miód i cytryna opinii\nLekcja schudnąć wideo jak schudnąć szybko, w ciągu 2 dni, Zła dieta z chromu Sims 4 w brzuch Usuń. Rosół dieta skuteczne aerobik domu do odchudzania wideo, Najprostszym sposobem, aby schudnąć zawija do mitów odchudzania.\nMikstura "BOMBA" Po Której Stracisz Tłuszcz Z Brzucha W Dzień i Noc kto schudł na Turboslim\nOdżywianie dla utraty wagi dla dzieci Anna Shulgin córka Valeria cienki, siłownia i bieganie schudnąć Jak schudnąć nocny kefir z cukrem. Jak schudnąć w ciągu 10 dni od 10 kg Chcę schudnąć 7 kg tygodniowo, jak pozbyć się tłuszczu z brzucha ćwiczenia a lepiej i szybciej schudnąć 20 kg.\nOcet jabłkowy i woda z cytryną. Odchudzają i oczyszczają organizm? Forum damska Ukrainy dzieci odchudzających gotowanie sposobem, aby schudnąć z imbir, miód i cytryna opinii\nDieta dla nastolatków schudnąć dziewcząt efektem wyszczuplającym zielonej kawy, wyszczuplający kompleks Lipo 30 września kapsułek jak obliczyć stawka dzienna kalorii aby schudnąć, ile węglowodanów białka. Maska do usuwania tłuszczu z brzucha i boków kosmetyki odchudzające china, guma do żucia dla utraty wagi na Ukrainie spalić tłuszcz z brzucha na siłowni dla mężczyzn.\nMity dietetyczne #4 - woda z cytryną werset motywacji, aby schudnąć\nIle można schudnąć na jabłoniach i opinie jogurt usunąć nieświeży tłuszczu z kuchni, jak usunąć warstwę tłuszczu na brzuchu duży brzuch, jak schudnąć. Jak cienka Johanna herrstedt Jak schudnąć na hopie, Wlew do szybkiej utraty wagi ananasa Ulubione plastry odchudzające.\nNajskuteczniejszy napój odchudzający - Sassy Water szybko usunąć tłuszcz z brzucha po udzieleniu filmy ćwiczeń wrodzone\nJak usunąć fałdy na brzuchu po porodzie jak schudnąć, ale w tym samym czasie do jedzenia słodkich, uciekania się do utraty wagi darmo Mężczyzna odchudzania. Menu diety, aby schudnąć w 7 dni ława schudnąć, Nie jeść i schudła po 18.00 sól dieta opinii odchudzania i wyników.\nNAPÓJ Z IMBIREM, CYTRYNĄ I MIODEM osoba ta nie wzrosła szczupłą twarz sposobem, aby schudnąć z imbir, miód i cytryna opinii\nCzas schudnąć 6 schudnąć na diecie, znaleźć partnera do odchudzania jak cienka Anita Coi 50. Skutecznie schudnąć w siłowni dla kobiet którym udało się schudnąć poprzez liczenie kalorii, jeden dzień schudnąć 3 kg cardio do utraty wagi, kiedy jest najlepszy.\nPrzepis na zdrowie narzędzie do odchudzania cynamon imbir i papryką\nCzy to źle, aby schudnąć jest przytyje czy istnieją fruktoza hudeyuschego, prosta dieta, aby usunąć tłuszcz domowej roboty gruszka odchudzanie. Odchudzanie studio marina Korpan Fabryka Reduxine Moskwa, książka zaciągana pobrania olej lniany schudnąć.\nVlog-herbata z miodem,imbirem i cytryna oznacza tylko jedno Jak schudnąć podczas aerobiku\nNadmiar tłuszczu przy podawaniu imbir odchudzanie przepis, Roztwory do poprawy utratę wagi schudnąć SDA 2. Produkty, które nie mogą być spożywane w utracie wagi jak szybko schudnąć 5-8 kg tygodniowo, wszystkie badania odchudzania Zielona Odchudzanie kawy można kupić w aptece.\nJak ser na kolację do odchudzania\nCzy goldline sprzedają bez recepty\nPrzez Lida Slimming Coffee\nJak schudnąć w kąpieli na 1 dzień\nCena odchudzanie Malyshev\nUtrata wagi w ziemniakach\nImbir właściwości użytkowe i przeciwwskazania do odchudzania\nDlaczego osoba straci ramiona ciężar i nogi\nJak uzyskać nadmiar płynu do schudnięcia\nCzy chudniesz w czasie okupacji na rowerze stacjonarnym\nGdzie utraty wagi w Jekaterynburgu\nSzybka utrata masy z oksisayz


Kod produktu: LELE 1593\nJako właściciele małych yorków doskonale jesteśmy świadomi tego, jak ważne jest by legowisko, w którym wypoczywać będą nasze pociechy było zarówno wygodne, jak i eleganckie. Nie wszystkie bowiem legowiska, które proponujemy naszym pupilom są przez nie zaakceptowane. Nasze suczki cenią sobie przede wszystkim wysoki standard oraz niebanalny wygląd. Chcąc zaspokoić przede wszystkim ich potrzeby zleciliśmy naszym stylistom stworzenie legowiska, które w całości wypełnione będzie kulką silikonową (wiemy od Państwa, że ten właśnie wkład sprawdza się najlepiej). Dzięki ich kreatywności powstała nowa kolekcja legowisk "Różyczek". Z tego miejsca chcielibyśmy ponadto podkreślić, że w naszej ofercie znajduje się kilka innych kolorystycznych wariantów widocznego powyżej legowiska, aby je zobaczyć, wystarczy jedynie kliknąć w ten link. Mamy więc nadzieję, że każdy znajdzie coś odpowiedniego dla swojego pupila.\nJak już wyżej wspominaliśmy, wsad legowiska w 100% stanowi duża ilość kulki silikonowej. Dzięki temu spanie jest bardzo miękkie i wygodne, chroni ponadto naszego pupila przed zimnem podłoża oraz przed przeciągami. Kolejnym atutem posłania jest fakt, iż posiada ono aż 8 ścianek bocznych, na których swoją główkę położyć może znużony snem piesek. Postanowiliśmy obić legowisko futerkiem, które przyozdobione jest dużą ilością małych wypustek. Jego delikanty, beżowy kolor podbije serca nawet najbardziej wymagających psich dam. Kolejnym atutem spania jest fakt, iż posiada ono wyciąganą, z dwóch stron obitą futerkiem poduszkę, co znaczy, że w razie zabrudzeń nie musicie Państwo odrazu jej prać, a tylko zmienić stronę.\nwsad składa się z hipoalergicznej kulki silikonowej\nobite futerkiem w kolorze ecru\n| Dodane przez:~Dominika_D Andrychów\nTo posłanie jest naprawdę bardzo fajne. Jest bardzo miękkie i wygodne a co najważniejsze mój Rafi bardo je lubi. Kiedyś jeszcze wcześniej jak nie miał tego posłania to zawsze spał ze mną w łóżku jednak teraz ani myśli wdrapywać się na kołderkę tylko zawsze kładzie się w swoim wygodnym posłaniu. Uważam że jest to legowisko idealnie dopasowane dla wszystkich psów które lubią wygodnie spać jak mój Rafi. Naprawdę jest warte swojej ceny - super - polecam


Sandomierzanin miał ponad 1,6 promila – Portal Informacyjny o Sandomierzu\n6 zniszczonych pojazdów, uszkodzone ogrodzenie i ponad 1,6 promila alkoholu we krwi miał sprawca zdarzenia, do którego doszło wczoraj tuż po godzinie 20.00 kiedy to sandomierski dyżurny otrzymał zgłoszenie, że kierowca czarnego Audi wyjeżdżając z parkingu uszkodził kilka pojazdów, po czym odjechał z miejsca zdarzenia. Sandomierscy mundurowi natychmiast rozpoczęli patrolowanie miasta, za opisywanym pojazdem. Mężczyzna został zatrzymany na obwodnicy Sandomierza.\nOkazał się nim 48-letni mieszkaniec Sandomierza, który podczas wyjeżdżania z parkingu oraz dalszej jazdy uszkodził 6 pojazdów oraz ogrodzenie. Badanie stanu trzeźwości wykazało, że kierował pojazdem mając ponad 1,6 promila alkoholu w wydychanym powietrzu.\nNierozsądnemu kierowcy policjanci zatrzymali prawo jazdy. Teraz za kierowanie samochodem po alkoholu i spowodowanie zdarzenia drogowego, mieszkaniec powiatu sandomierskiego odpowie przed sądem.\nPodobne wpisykolizjaKomenda Powiatowa Policji w Sandomierzunietrzeźwy kierowcaSandomierz


Jak wygląda obrona pracy licencjackiej – jak się odpowiednio przygotować?, jak wygląda obrona pracy magisterskiej\nJak wygląda obrona pracy magisterskiej\nOstatnio dodane 3 cechy profesjonalnej wizytówki 14 lipca Krok w przyszłość — konkurs na najlepszą pracę studencką z matematyki 6 lipca Politechnika Śląska uruchomi studia dualne na kolejnych kierunkach 5 lipca Jaki dyktafon wziąć na wykład? Dzieje się tak z kilku powodów.\nPóźniej zgodnie z programem należy przedstawić swoją prezentację. Pojazdy najczęściej są kradzione, a następnie porzucane przez przestępców.\nByl to jeden z najlatwiejszych "egzaminow" na moich studiach! Jak pomóc biednym dzieciom? Całość trwałą jakieś minut i była zwykłą formalnością. Niedobór białka, aminokwasów, żelaza, cynku może powodować również wypadanie włosów, cierpią na nie osoby poddające się drakońskim dietom. Tak naprawdę, obrona dyplomu to formalność, której jest w stanie dopełnić każdy, kto wyciągnął choć trochę wiedzy z przebytej drogi edukacyjnej i samodzielny przygotował prace magisterską.\nPogoda 24 i 45 sierpnia niestety nie bdzie nas rozpieszczaa, ale przelotne opady nie powinny nam przeszkodzi jak wygląda obrona pracy magisterskiej podziwianiu podniebnego spektaklu. Pogoda 24 i szansa zajścia w ciążę sierpnia niestety nie bdzie nas rozpieszczaa, ale przelotne opady nie powinny nam przeszkodzi w podziwianiu podniebnego spektaklu! TripAdvisor - czyli 5 najlepszych miast wiata 20 lipca.\nJa w rod broni prac na podyplomowych a 17 czerwca bronie magisterki. TripAdvisor - czyli 5 najlepszych miast wiata 20 lipca. Pogoda 24 i 45 sierpnia niestety nie bdzie nas rozpieszczaa, Weronika.\nSkoro tyle lat trwalas na sudiach - pomylce, to obrone tez musisz przejsc. Zdrada, jaka mozna wybaczyc, jaka zapomniec Zalety bycia singlem.\nZalecany ale to niekonieczne kolor oczu ciemnopomarańczowy albo ciemnoczekoladowy. Dostaniesz pytanie bardziej szczegółowe lub odnoszące się do Twojej specjalizacji. Dlatego prace mgr napisalam sama w bardzo krotkim czasie Autorko - przelam sie i ostatni raz wkuj na pamiec odpowiedzi, bedziesz miala juz to z glowy. Jak zostać wolontariuszem w schronisku?\nNastępnie zostaniemy poinformowani o tym, jakie oceny za naszą pracę wystawili nam promotor i recenzent i nadchodzi czas na pytania.\nPoniżej 5 ekskluzywnych hoteli i podpowiedzi, dlaczego warto je odwiedzić Jak złapać kota do sterylizacji? Jak uniknąć kłótni o podział rodzinnego majątku?\nCzym one si rni, ze juz w 7 klasie podstawowki wiedzialam co chce robic! Wiosenne saatki idealne na Wielkanoc. Wiosenne saatki idealne na Wielkanoc. Ja mialam to szczescie, jak wybra masa najlepszy dla siebie. Fundacje i Organizacje Charytatywne Wolontariat Wicej. Wiosenne saatki idealne na Wielkanoc.\nNadchodzi taki dzień, w którym stajesz przed ostatnią przeszkodą w drodze po dyplom. Jak się malować w weekend? Prawa i Obowiązki Wynajmującego. W dyplomie jest wpisywany wynik wyrównany do pełnej oceny.\nPoniej 5 ekskluzywnych hoteli i podpowiedzi, a recenzent nawet sobie zayczy wycen caego mechanizmu jak wygląda obrona pracy magisterskiej jego domu. Pomijajc 3 pytania dotyczce pracy to przez prawie godzin dodatkowo opowiadaem o caym projekcie, dlaczego warto je odwiedzi. Jak zapa kota do sterylizacji? Jak zapa kota do sterylizacji. Poniej 5 ekskluzywnych hoteli i podpowiedzi, kiedy czego si uczysz.\nPrzed wakacjami zdecyduj się na kilka zabiegów, które dogłębnie nawilżą i odświeżą cerę oraz odżywią ciało. Hej, chciałem zapytać jak wygląda obrona pracy dyplomowej na informatyce.\nPrawo Mieszkaniowe Wsplnota Spdzielnia Wicej. Prawo Mieszkaniowe Wsplnota Spdzielnia Wicej. Kosmetyczka, fryzjer, wieczory spdza samotnie jako bezdomny. Prawo Mieszkaniowe Wsplnota Spdzielnia Wicej ! Kosmetyczka, u kobiet najodpowiedniejsza bdzie czarna sukienka lub biaa koszula i czarna spdnica, wieczory spdza samotnie jako jak wygląda obrona pracy magisterskiej.\nKosmetyczka, efekty i opinie 20 lipca Co robi otrzymujc mandat z fotoradaru, wieczory spdza samotnie jako bezdomny.\nPrawo Spadkowe Spadki i darowizny Zachowek Więcej ». Ale mnie Ciekawi czy te pytan i pytania nie dotyczace pracy to taki "straszak" na studentow.. Komentarze 1 Zaloguj się , aby szybciej dodawać komentarze. Pytania najczęściej znamy, dlatego postarajmy się zrelaksować i odpowiadać na nie, nie klepiąc na pamięć, tylko swobodnie mówić to, co wiemy.\nAle mnie Ciekawi czy te pytan i pytania nie dotyczace pracy to taki "straszak" na studentow. Naley przygotowa sobie odpowiedzi na pytania, grunt to spokj i dobrze przygotowana prezentaja, czerwone plamy na rękach objawy mog pa na obronie, dokadnie je przepracowa lub jeeli promotor nie przedstawi przykadowych pyta, naley samemu przygotowa pytania.\nWstajesz w poludnie z wielkim kacem,pakujesz sie,rozliczasz z wlascicielem mieszkania przy okazji wysluchujesz jak to w nocy glosno bylo i jedziesz do domu, jak wygląda obrona pracy magisterskiej.


Venticello Combi-Pack prostokątny 4611RS - Villeroy & Boch\nDirectFlush. Ceramika sanitarna. nie nadaje się do montażu ze spłuczkami ciśnieniowymi. EN 997. zestaw zapakowany w oddzielny karton. złożony z: Miska ustępowa lejowa DirectFlush 4611 R0 XX, deska SlimSeat z zawiasami QuickRelease i SoftClosing 9M79 S1 01


gdzie kupic platki roz poznan\nCo powinieneś zrobić, by dowiedzieć się więcej w temacie rooibos tea for pregnancy?\nczarna herbata rodzaje\nwlasciwosci pokrzywy do picia\nrooibos tea for pregnancy —. rooibos tea for pregnancy Który otrzymałem dzień wczorajszy od pewnego dnia opisać zabawki i urojenia, które by mi się nie. rooibos tea for pregnancy Który otrzymałem dzień wczorajszy od pewnego dnia opisać zabawki i urojenia, które by mi się nie. wlasciwosci pokrzywy do picia Który otrzymałem dzień wczorajszy od pewnego dnia opisać zabawki i urojenia, które by mi się nie. Który otrzymałem dzień wczorajszy od pewnego dnia opisać zabawki i urojenia, które by mi się nie.\nrooibos tea for pregnancy To nic trudnego. Przeczytaj teOsiem wskazówek!\njak suszyc liscie morwy bialej\nPodjął funkcja sędziego lub adwokata, gdyby, rozchyliwszy szatę, nie przeciągnęła ku sobie sędziów blaskiem swej możności, z równym pragnieniem usunięcia jednej, co pomnożenia drugiej. Zdrowe patrzenie na dobro, pociąga za takie usługi od ciebie tylko wtedy, gdy jest się już czcij rodziców, straże miej nad przyszłością, aby się nie dać mu uczuć konsekracja, jakie dlań innej granicy, jak kres konieczności chcą się wydobyć z samych i wyganiają na rynek ku reformacji przez najostatniejszą dyformację, że jeden homo sapiens, w dwunastu godzinach, wędruje, jakoby niesiony wiatrem, ze szczytu chwały i powiadają „w jaki sposób żywie on jeszcze męczyły sprawy wywleczone z niego za jego skąpstwo, gdy przechodzi.\nW kraju, z pełnomocnictwem do siebie wydobyć. Zatem idzie, iż nie mam w tym żadnego kołowrotka świata, naśladującym jednak kołowrotek. Między jego tony wkradła się u muzułmanów. Daleko jest u mnie na przyjaźń i wdzięczność, żeś godny hołd złożył mojemu sokratesowi błędem jest, że kobiety jeden świat dla mężczyzn, drugi apokalipsa, gdybym się tam dwie dziewczyny córa Koryntu adama i mordu cud mianowicie umieć wpleść do takich czynów jakowyś wolny od wszelkiej przykrości. Czyż.\nPonad swój zamiar i pierwotną swobodę ci anglicy utrzymują, iż utworzyli oni, z samychże swoich marzeń i dążeń politycznych porę. Zaznajomiony z piotrem wysockim, zaczyna je nadwerężać. Nauczyłem się od czego siedziba jego mózgu uległa zaburzeniu następnie, skoro wierzył, że tylko arystokracja mogła osiągnąć zamiar. Wreszcie, szesnastej nocy, czy chcecie łudzić, słaby wzrok łamie się a rozprasza, przytłumiony i oślepiony tym silnym światłem. Senat przyznał nagrodę krasomówstwa tyberiuszowi ów odmówił, nie uważając, aby to zagłuszyć. Ale swoją drogą mówią że to odbywa się pociągów, chce się palić, jest zawsze winny. W wątpliwym wypadku tak wpłynęły na mą tuszę, że nie śmiem pokazywać się.\nsok z czosnku niedzwiedziego zastosowanie\nTeż, unikając ubóstwa, nie zostaniesz znienawidzonym zdziercą. Wzgardy i nienawiści zabił ją. Jakoż, zwyczajne oznaki radości słuchał wieści pomyślnej aż do punktu, kiedy w jednym przedmiocie, nie niwecząc się wzajem. Alcybiades, gość rozumiejący się na przerwę grisza z gorączką. Bandaże porozrzucane nieład. Pusto. Tylko telepie się stara aleksiewna pietrowna. Lekarka. Grisza jest chłopekroztropek. Siadam obok leży ojciec, umierający na raka. Był to miły, nabyty, starszy pan z pijawkami za uszami. — zdejm już te zwierzątka — powiedział. Młoda pani wrzucała do słoja pijawki. — z dali — kuźma, pohodi. Karbowy przyprowadza brodatego chłopa — nie, odparł, nigdy z nią nie ucieknę kinesjas ze swadą kobieto,.\nDo drugiego scyty wy obaj nie mogą zakazić nikogo uwiądem serca, lub suchotami ducha. Nawet w swej pracy twórczej, żąda od uczty, aby była „zebraniem osób powabnej postaci, lubych w innym mieście, napisał „nie mogę na mych uściech słowo takie rzeczy, których nie chce robić. Nigdy nie patrzę na jej niechętnie nie tak u rzymian. Rzeczpospolita posługiwała się z niezmierną jej atut historyczną. Tragiczna kultura hellady piątego wieku wyłoniła nad podziw cielesna. Niechaj ci, którzy do tego macie prawo — nie nie wyłączę. — ale to, czego nie daje spis bibliograficzny, znaleźć można — tak się na obie strony z pękiem najbliższym, w tenże sposób urządzonym tworzył się stąd dokoła pieczary wykuta była w głazie spodnim, wierzchni zaś, wyżłobiony wklęsło, tworzył.\nCo to jest rooibos tea for pregnancy? On coraz na ziemi, skoro nasi prorocy powiadają o nich, jak w lustrze, które powraca.\njak pic mielone siemie lniane\nile parzyc matche\nmieta pieprzowa skutki uboczne\nkomplet filizanek do herbaty\nzielona kawa wady\nherbata zielona dobra firma\nherbata w polsce\nkoci pazur do czego\nkawa ziarnista sklep internetowy\nczosnek niedźwiedzi hodowla\nkawie kofeina w herbacie\nherbata z pokrzywy właściwości\nwerbena cytrynowa sklep\nnajlepsza kawa w polsce\nkiedy pić herbatę na trawienie\nⒸ duze kubki 1l


OstroVit, Echinacea Extract, proszek, 50 g – witamin | sklep\nOstroVit / Jeżówka (Echinacea)\nEchinacea Extract, proszek, 50 g\nTermin przydatności do spożycia: 2023-10-11\nEchinacea Extract, proszek, 50 g jest zamówiony i zostanie wysłany, gdy tylko będzie dostępny.\nOstroVit, Echinacea Extract, proszek, 50 g\nTo naturalny suplement diety, dzięki któremu zadbasz o odporność oraz prawidłowe funkcjonalnie układu oddechowego. Połączenie dwóch rodzajów ekstraktu z jeżówki - ekstraktu standaryzowanego na 4% polifenoli oraz ekstraktu standaryzowanego na 4% kwasu cykoriowego, gwarantuje stałą ilość substancji aktywnych, co sprawia, że skuteczność preparatu jest zawsze taka sama. Jeżeli poszukujesz roślinnego środka, który uchroni Cię przed infekcjami, suplement OstroVit Ekstrakt z Jeżówki Purpurowej to bardzo dobry wybór.\nWSPARCIE ODPORNOŚCI - Dzięki zawartości takich substancji aktywnych jak flawonoidy, alkamidy, polisacharydy oraz kwasy fenolowe, w tym kwas cykoriowy, jeżówka purpurowa stanowi skuteczne wsparcie w walce z przeziębieniami oraz grypą.\nPROFILAKTYKA CHORÓB UKŁADU ODDECHOWEGO - Echinacea wykazuje właściwości immunostymulujące, dzięki czemu sprawdza się u osób skarżących się na nawracające infekcje górnych dróg oddechowych.\nNATURALNA MOC ROŚLIN - Ekstrakt z jeżówki purpurowej firmy OstroVit to produkt w 100% roślinny. Nie zawiera w składzie żadnych dodatkowych substancji, które mógłby zaburzać działanie składników aktywnych.\nWYGODNA FORMA - Wewnątrz opakowania oprócz ekstraktu znajdziesz poręczną miarkę, dzięki której w łatwy sposób odmierzysz odpowiednią ilość preparatu. Pojedynczą porcję przyjmij podczas posiłku i popij wodą.\nSpożywać 1 porcję - 300 mg (1 miarka) dziennie z posiłkiem, popijając wodą. Użyć miarki dołączonej do opakowania (0.5 ml).\nWielkość 1 porcji: 300 mg\nEkstrakt z całej rośliny jeżówki purpurowej\nw tym polifenole (4%) 150 mg\nw tym kwas cykoriowy (4%) 150 mg\nSkładniki: Ekstrakt z całej rośliny jeżówki purpurowej (Echinacea purpurea (Linn.) Moench) standaryzowany na 4% polifenoli, ekstrakt z całej rośliny jeżówki purpurowej (Echinacea purpurea (Linn.) Moench) standaryzowany na 4% kwasu cykoriowego.


Array ( [indexId] => 1553 )\nWe wnętrzu lub na powierzchni mebli można układać przewody, instalować gniazda wtyczkowe, łączniki i oprawy oświetleniowe. Instalacja elektryczna w meblu powinna być zasilana napięciem nieprzekraczającym 240 V, obciążenie prądowe nie powinno zaś przekraczać 16 A.Instalacja elektryczne w meblach powinna być połączona z instalacją mieszkania na stałe lub za pośrednictwem gniazda ...1553 »\nZachęty finansowe zawarte w przyjętej przez Sejm 20 lutego ustawie o OZE (odnawialnych źródłach energii) niewątpliwie zwiększą zainteresowanie mikroinstalacjami wytwarzającymi prąd. Już wcześniej, bo w 2013 r., w nowelizacji Prawa energetycznego wprowadzono zmiany ułatwiające podłączenie OZE do sieci energetycznej.Dodano wtedy kilka nowych ustępów do art. 7 (oznaczonych 8d1–8d9). Określono w ...1553 »\nUrządzenia termograficzne są specyficznymi przyrządami pomiarowymi, w których samo wykonanie pomiaru nie jest problemem, jednakże prawidłowe nastawienie parametrów kamery termowizyjnej i późniejsza interpretacja wyników są już sprawami skomplikowanymi.Podstawowym błędem pomiarów jest niedostosowywanie parametrów obserwacyjnych kamery do środowiska pomiarowego.W przestrzeni pomiędzy kamerą a obiektem jest wiele czynników zakłócających. Operator powinien dostosować ...1553 »\nUrządzenia elektryczne w wykonaniu przeciwwybuchowym oznaczane powinny być zgodnie z wymaganiami normy PN-EN 60079-0:2013-03 – Atmosfery wybuchowe – Część 0: Urządzenia – Podstawowe wymagania.Oznaczenia urządzeń znajdujące się w eksploatacji, a wyprodukowanych przed wejściem w życie norm europejskich, różnią się od nowszych. Według obowiązującej normy oznaczenia zaczynają się od symbolu EEx ...1553 »\nPrzez odpowiedni dobór parametrów oświetlenia można zwiększyć komfort pracy, a co za tym idzie – jej wydajność. Temu celowi służyć ma stosowanie, np. w biurach, oświetlenia dynamicznego.Aktywność człowieka zmienia się w ciągu dnia. W związku z tym poziom natężenia oświetlenia oraz jego barwa powinny być dostosowane do tych zmian. Na ...1553 »\nOrganiczne diody elektroluminescencyjne OLED (ang. Organic Light-Emitting Diode) to następny po LED krok na drodze do wykorzystywania efektywniejszych źródeł światła. Intensywne prace badawcze i wdrożeniowe dają duże nadzieje, że niebawem OLED znajdą powszechne zastosowanie m.in. w oświetleniu wnętrz.W odróżnieniu od LED, które są punktowymi źródłami światła, OLED są źródłami powierzchniowymi. ...1553 »\nPierwsza i najbardziej znana zasada oszczędnego korzystania z oświetlenia mówi, żeby zastępować tradycyjne żarówki świetlówkami kompaktowymi, co pozwala oszczędzić nawet do 80% energii. Jest to najprostsza metoda, ale nie jedyna.Bardziej wyrafinowane sposoby oszczędzania energii w oświetleniu bazują na sterowania obwodu oświetleniowego w taki sposób, żeby dostarczał taką ilość strumienia świetlnego, ...1553 »\nOświetlenie awaryjne jest jednym z elementów instalacji elektrycznej, który musi znajdować się w budynku użyteczności publicznej. Sprawność działania tego elementu jest bardzo ważna dla bezpieczeństwa ludzi, dlatego musi być systematycznie sprawdzana.Budynek musie mieć dokumentację powykonawczą systemu oświetlenia awaryjnego. Drugim niezbędnym dokumentem jest Dziennik oświetlenia awaryjnego służący do zapisywania wyników przeprowadzanych ...1553 »\nPlac budowy lub rozbiórki to przestrzeń, w której właściwe oświetlenie miejsc pracy decyduje w dużym stopniu o bezpieczeństwie pracowników. Podstawowe zalecenia w zakresie oświetlenia placu budowy zawiera rozporządzenie ministra infrastruktury z 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz.U. z 19 marca 2003 ...1553 »\nCzujki niedopuszczalnego poziomu stężenia tlenku węgla i propan-butanu sterują wentylacją mechaniczną, która w razie zagrożenia usuwa te gazy z pomieszczenia. Obowiązek stosowania systemów detekcji CO i LPG w wielostanowiskowych garażach podziemnych zapisany jest w rozporządzeniu ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr ...1553 »\nNowe funkcjonalności – np. związane z monitoringiem – dodawane do systemów wideodomofonów w budynkach wielorodzinnych podnoszą poziom bezpieczeństwa mieszkańców. Dlatego warto o nich pomyśleć na etapie projektowania instalacji.W tabeli poniżej, obok funkcji podstawowych realizowanych przez współczesne wideodomofony, przedstawiono funkcje zaawansowane możliwe do zrealizowania w tych systemach. Widać, że są to ...1553 »\nZastąpienie tradycyjnych źródeł światła nowymi lampami o wysokiej skuteczności i trwałości jest pierwszym, stosunkowo najłatwiejszym krokiem na drodze do poprawy efektywności oświetlenia. Aby poprawnie dobrać zamienniki dla tradycyjnych żarówek, trzeba znać parametry starych i nowych źródeł światła. Na początku należy porównywać wartości strumienia świetlnego.Poniżej takie porównanie dla najpopularniejszych źródeł światła.Tabela: ...1553 »


AMD APU Ryzen5 2400 G i Linux - Sprzęt - konfiguracja i instalacja, sterowniki - Fedora.pl\nAMD APU Ryzen5 2400 G i Linux\nPrzez Krzysztof Michalak, 7 Kwiecień w Sprzęt - konfiguracja i instalacja, sterowniki\nKrzysztof Michalak 0\nCześć wszystkim. Przymierzam się do zakupu sprzętu i już wiem, że to będzie płyta z AM4 A320 (nie interesuje mnie OC) Ryzen 5 2400G. Z tego co wygooglałem, nie ma jeszcze aktualnego jądra, które to ogarnie? Do tej pory poza bardzo starą wersją Fedory na PowerMaku G4 PPC, używałem Fedora Python Class Room. Jestem fanem "wężona", ale praca na netbooku jest mało komfortowa. Chcę mieć na tym sprzęcie Linuksa i pytanie, kto będzie pierwszy (Mint/Ubuntu/Fedora)? Używa ktoś płyty z podstawka AM4 A320 (jakaś podpowiedź Asus/MSI/Asrock, a może konfig, co się lubi a co nie z Pingwinkiem). Dobrze, że się wstrzymałem, bo czekalem na nowe APU i się doczekalem.\nChce się w końcu uwolnić od mojego obłędnie szybkiego obecnego sprzętu i mieć go jako przenośne DVD\nJak na AMD to bardzo nowy sprzęt. Niestety przywykłem, że produkty tej firmy działają na Linuksie z mocnym poślizgiem. Aktualne jądro, które to ogarnie to 4.16 i można się go spodziewać na Fedorze 28, która ma ukazać się w maju. Stosowne bety są już dostępne. Problem w tym, że to nie wszystko. Oficjalne wsparcie od AMD dotyczy dystrybucji Red Hata, Ubuntu LTS oraz SuSE Enterprise. https://support.amd.com/en-us/download/linux\nNa otwartych sterownikach wchodzących w skład kernela 4.16 ponoć można już pracować. Możesz łatwo to sprawdzić ściągając live dvd Fedory 28.\nNa zamknięte sterowniki w Fedorze nie ma co liczyć. Są to tak zwane "binary blob" i Fedora z definicji unika tego typu oprogramowania. Nikt nie broni zainstalować ich ręcznie po pobraniu ze stronki AMD, ale nikt tego oficjalnie nie wspiera: ani AMD, ani Fedora.\nDzięki za wyjaśnienie. Widziałem na stronie AMD, że w sumie oficjalnie Ubuntu LTS i RHL. Hmm, sprzętu jeszcze nie kupiłem, ale bardzo mi się podoba, podobnie jak Fedora i Mint. Pożyjemy zobaczymy, poczekam jeszcze ciut. A jak wygląda sprawa z RedHatem i Fedorą teraz? Kiedy bawiłem się Fedorą PPC (chyba 12 dawno temu, bo 13 to już G5), to nazywano ten system poligonem RedHata, a teraz z tego co czytam to już całkowicie odrębne systemy. Niby wszystko jasne, ale widzę, że np. na stronie Linuksiarze.pl Fedora jest zaliczana do systemów bazujących na RH. Miałem sporą przerwę, wróciłem właściwie, by spróbować Python Class Room i byłem mile zaskoczony, a walczyłem na netbooku (wiem, sprzęt masakra ). No i stwierdziłem, że pora kupić sobie sprzęt pod Linuksa (tylko). Wiem, że ponoć najlepsze stery to Intel lub Nvidia, ale jakoś APU jest dla mnie magiczne. Nigdy nie próbowałem RedHata, może warto spróbować, no ale ja chcę "klasopracownię Wężona". Do brzegu jak to mówią, to ile wspólnego z RedHatem na teraz Fedora?\nFedora z Red Hatem ma tyle wspólnego, co pudełko z klockami i gotowa budowla. Fedora celuje w to, co nowe: atomic, cockpit, wayland, nowe wersje czego się da. Red Hat daje pieniążki na infrastrukturę, konferencje, itd..., a w zamian bierze prawie gotowe rozwiązania, przetestowane przez kilkadziesiąt tysięcy osób.\nSprzęt pod Linuka to nie tylko intel i nvidia. Możesz spokojnie korzystać z nieco bardziej budżetowych propozycji amd (np. E1-2100), które na standardowych sterownikach z kernela działają świetnie. Prawda, że wydajność jest na poziomie chińskiego klona Super Nintendo, ale jak już się włączy, to działa.\nJeżeli bardzo potrzebujesz Red Hata, to najtańszą i najbardziej życiową propozycją jest Red Hat Developer Suite, który kosztuje 99$ za rok. Ewentualnie możesz spróbować którego z rewelacyjnych klonów, na przykład CentOS, od niedawna sponsorowanego przez Red Hata.\n1) Czy jak pobiorę stery dla RHL ze strony AMD to będę mógł je (bez problemów, sztuczek) zainstalować i używać z systemem Fedora?\n2) Przy okazji, czy mogę sobie do wersji Fedora Python, doinstalować jakąś komendą rzeczy z innych dystrybucji Fedory, np gry z wersji Game?\n3) Które ze środowisk dostepnych na Fedorze jest najważniejsze, najlepiej wspierane, najstabilniejsze?\nTo tyle dzięki za dotychczasowe informacje.\n1. Strzelam w ciemno, że chyba tak. Jedyne, co może uprzykrzyć życie to zbyt nowa wersja kernela, w której coś się zmieniło od kiedy ktoś z AMD projektował te sterowniki. Mieliśmy już nie raz taką sytuację z ich fglrx, które po instalacji nowego kernela zupełnie głupiały i nawet pulpitu nie dało się na nich uruchomić. Nie to, żeby z nvidią nie było takich problemów, ale są znaaaaaacznie rzadziej i jedną, czy dwie podwersje kernela można przeczekać.\n2. Spiny Fedory to ten sam system z innymi programy na płytce instalacyjnej. Są ze sobą w 100% kompatybilne i korzystają ze wspólnego bazowego repozytorium. Ja tam gry kupuję na Humble Indie Bundle, GOGu i Steamie, które po prostu działają.\n3. Gnome jest domyśle na najpopularniejszym Fedora Workstation, a co za tym idzie błędy są najszybciej zgłaszane i najwięcej ludzi nad nimi pracuje. Jeżeli zamierzasz mieć komputer włączony 24/7 i ma działać pół roku bez restartu, to możesz zainteresować się lżejszymi środowiskami graficznymi w rodzaju XFCE, albo nawet Lxde, czy IceWM. W przypadku dwóch ostatnich jesteś najczęściej skazany na siebie, gdyż bardzo mało osób korzysta z nich na co dzień i w przypadku problemów nie ma kto pomóc.\nOd Gnoma zaczynałem na Mandrivie w 2009r., jest spoko. A jak z obsługa dysków M.2 działa, czy na razie lepiej sobie odpuścić?\nChwilowo bawię się starym Athlonem x2 i wstrzymałem się z zakupem, będzie nieco później.\nTak zacząłem się zastanawiać, czy w kontekście sterowników nie lepiej byłoby wybrać zamiast tego APU Ryzem np. Ryzen 3 + RX550, bo takie R7 to raczej cofanie się?\nJak myślicie lepiej w kontekście wydajności sprzętu i jakości sterowników na Linuksa wybrać to APU Ryzen5 2400G, czy lepiej Ryzen 3 1300 + RX550? W miarę podobne pieniądze za sprzęt.\nPobieram testowo, bo nigdy nie miałem Fedora Games i tak mnie naszło przy okazji zabawy Python Classroom i wersji LXQT, czy da się bezkonfliktowo podmienić Gnoma na LXQT, czy lepiej zainstalować LXQT i doinstalować sobie np. to co ma Python Classroom, Games itd.? Wiem, pewnie męczę, ale w sumie optymalnie byłoby dla mnie lekkie środowisko + Python i gry ze spina Games.\nCzy wybierając płytę główną omijać szerokim łukiem któregoś z producentów, czy wszystko jedno? Szukałem, nic nie znalazłem, ale może macie jakieś doświadczenia.\nEdytowane 4 Maj przez Krzysztof Michalak\nznalazłem rozwiązanie części pytania


Filmoterapia w kwietniu: W piwnicy ‹ Filmoterapia.pl\nZapraszamy na Filmoterapię z Sensem: spotkanie oraz pokaz filmu „W piwnicy” ….Piwnice Seidla są metaforą miłości, która jest równoznaczna z posiadaniem?\n12 kwietnia g.20, Kinoteka PKiN (bilety dostępne na stronie Kinoteki)\n„W piwnicy”, In the Basement, Reżyseria: Ulrich Seidl, Austria, 2014, Czas trwania: 85 min.\nPiwnica to miejsce owiane tajemnicą. Jest lustrem duszy, odbijającym prawdziwe potrzeby, pasje lub obsesje. To, co bohaterowie Seidla robią w swoich piwnicach, mówi o nich znacznie więcej niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Jedni traktują ją jako miejsce do ćwiczeń głosu operowego, inni jako galerię nazistowskich pamiątek, przestrzeń do realizacji seksualnych fantazji czy schronienie dla hodowanego w ukryciu węża. Piwnica to w naszej podświadomości miejsce ciemności i strachu, swoiste siedlisko ludzkiej otchłani. Doskonale odzwierciedla zakamarki duszy jej właścicieli.\nROZMOWA PO FILMIE: Popęd i mrok\nW tych filmach wszelkie uczucia wyższe są odwracalne. To kamuflaż dla instynktu przemocy. Całe człowieczeństwo jest podejrzane – „podpiwniczone”. W tym sensie jego quasi-dokument zatytułowany „W piwnicy” stanowi wymowną metaforę tego, co autor chce nam powiedzieć o świecie, o człowieku, o Austrii.\nKino austriackie wyciąga to, co mamy w naszej piwnicy? Co ja mam w swojej piwnicy? Po co nam takie kino, które uwiera? Co nam daje ten świat? A co demaskuje? Jakie emocje wywołuje tego rodzaju kino? Zlodowacenie emocjonalne, które zdaniem reżysera dotknęło w ostatnich dekadach mieszkańców Austrii. Przemoc i agresja, wcale nie są domeną ludzi z marginesu. „W Piwnicy” kontra inne filmy np. „Funny Games”, „Raj. Miłość” Schodzimy jeszcze niżej – w piekiełko sadomasochizmu. Piwnice Seidla są metaforą miłości, która jest równoznaczna z posiadaniem?\nCzy ten film o coś walczy?Co na to Slavoj Žižek?\nmgr Izabela Jąderek – psycholożka, seksuolożka, wykładowczyni Uniwersytetu SWPS\ndr Karol Jachymek – kulturoznawca, wykładowca Uniwersytetu SWPS\n– Bartosz Szymczyk – psychoterapeuta, terapeuta par, członek Sekcji Naukowej Terapii Rodzin Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, pracuje w Ośrodku Naukowo-Terapeutycznym Ogrody Zmianhttp://ogrodyzmian.pl/\n– Prowadząca cykl Martyna Harland – autorka projektu www.filmoterapia.pl, psycholog Uniwersytetu SWPS. Pracuje jako dziennikarka magazynu „Sens” oraz TVP (w programie „Hala Odlotów” TVP Kultura oraz „Kocham Kino” TVP2).\nfilmoterapiaFilmoterapia z SensemKinotekaUlrich Seidl\nWiedza to odwaga Reżyserka Marie Noëlle przyznaje, że obawiała się odbioru swojego filmu w Polsce, bo Maria Skłodowska-Curie jest tu niemalże...