niedziela 15-05-11, czytany: 19638 razy, autor: Fat Berthe\nmadox high on you teledysk nago nagość erotyka\nDebiut jest mocno erotyczny.\nMadox / YouTube To pierwszy teledysk Madoxa, który postanawia budować karierę na swoim androgynicznym wyglądzie.\nW klipie do utworu High On You jest dużo nagości, wygiętych ciał, pieszczot i symulowania scen seksu. I pewnie pozbawiony tego całego pieprzu przeszedłby bez echa.\nNiesmaczne czy nowatorskie? Polecane wideo\nSłodki jest mega mi się podoba :)\nMadox w dobrej formie? Teledysk do Les Roses Noires robi wrażenie! (VIDEO)\tCzy piosenka ma stać się hitem?\tczytano: 3781 razy\nMadox pokazał odważne zdjęcie (FB)\tBędzie głośno?\tczytano: 9690 razy\nMadox do Chajzera: Sam z pana celebryta i bufon!\tArtysta nie przebierał w słowach.\tczytano: 5341 razy\nMadox woli się otwierać po angielsku\tAlbo francusku. Po polsku trzeba się nagimnastykować.\tczytano: 7654 razy\nNa pokaz mody przyszedł w koloratce i z różańcem (FOTO)\tChciał wywołać większy skandal, niż sam Maciej Zień?\tczytano: 5650 razy


Comarch stworzył dedykowaną dla branży HoReCa aplikację wspierającą sprzedaż - HoReCa/kawiarnie\nComarch stworzył dedykowaną dla branży HoReCa aplikację wspierającą sprzedaż\nData: 03-11-2015, 11:46\nFirma Comarch, w ramach rodziny systemów wspierających sprzedaż Comarch SFA, stworzyła pierwszą aplikację, która odpowiada na specyficzne wymagania branży HoReCa. HoReCa obejmująca sektor hotelarski, restauracyjny oraz gastronomiczny jest jedną z najszybciej rozwijających się w Europie\nInnowacyjne rozwiązanie stwarza bardzo duże możliwości, pozwala na obsługę i zarządzanie specyficznymi wymaganiami, jakie stawia branża hotelarsko-gastronomiczna. Dzięki nowoczesnej aplikacji mobilnej Comarch SFA Mobile Sales Force pracownicy terenowi mogą stać się ekspertami dysponującymi wiedzą sommelierską czy specjalistami ds. ekskluzywnych alkoholi. Bez konieczności przechodzenia specjalistycznych kursów będą w stanie opowiedzieć o wybranym produkcie, opisać jego charakter, pochodzenie czy sposób leżakowania oraz dobrać pasujące do niego potrawy. Z poziomu aplikacji dostępny jest kreator karty menu (np. win czy drinków) dzięki któremu po uzgodnieniu dedykowanej dla danego lokalu oferty, dostosowanej do serwowanych w nim posiłków, istnieje możliwość skomponowania i zamówienia spersonalizowanego menu. Ponadto aplikacja posiada inne funkcjonalności istotne w kanale HoReCa: rozbudowana możliwość zarządzania materiałami marketingowymi POS, która m.in. na rejestruje ilość wstawionych lodówek czy wydanych szklanek oraz kieliszków.\nStawiając na kompleksowość usług, rozwiązanie wspiera różne kanały obsługi klienta, w tym również pracowników Centrum Obsługi Klienta, którzy w codziennej pracy korzystają z aplikacji Comarch SFA Online Sales Support – Call Center. Aplikacja wspiera działania sprzedażowe przez dostęp do schematów rozmów, kampanii marketingowych oraz dedykowanych promocji i ofert specjalnych. Dzięki integracji z systemem mobilnym pracownicy call center będą mieli pełną wiedzę o kliencie, dostęp do historii współpracy oraz możliwość umawiania wizyt doradców mobilnych. Przedstawiciele natomiast staną się doskonale poinformowanymi doradcami z dostępem do pełnej historii współpracy z klientem (zarówno własnej jak i innych pracowników).\nWykorzystanie dwóch aplikacji (Comarch SFA Mobile Sales Force oraz Comarch SFA Online Sales Support) powoduje zaistnienie efektu synergii, dzięki któremu zmienia się charakter pracy pracownika terenowego, odwiedzającego punkty sprzedaży. Żmudny proces generowania zamówień może zostać przeniesiony na pracownika call center. W ten sposób przedstawiciel handlowy będzie mógł się skupić na badaniach merchandisingowych, zarządzaniu materiałami POSM a także działaniach poprawiających spłacanie należności.\nKolejnym atutem aplikacji jest integracja z Comarch Beacon, co ma szczególne zastosowanie w branży HoReCa, gdyż umożliwia zaproszenie klientów do lokalu, dodatkowo zachęcając ich poprzez wysyłanie informacji o zbliżających się eventach czy możliwości skorzystania z ofert specjalnych, budowanie zaangażowania oraz zbieranie cennych informacji o konsumentach czy też tworzenie rozmaitych konkursów. Beacony również doskonale sprawdzą się jako element zarządzania materiałami POS rejestrując chociażby temperaturę, w jakiej przechowywane są, a następnie serwowane klientom, wina czy inne alkohole.\nComarch Sales Force Apps dla HoReCa to połączenie nowoczesnej technologii, wiedzy i doświadczenia naszych klientów w celu sprostania specyficznym wymaganiom branży hotelarsko-gastronomicznej oraz zaspokojenia potrzeb tej niszy rynkowej.\nComarch Sales Force Apps RSS ALERT\naplikacja dla handlowców RSS ALERT


##### Stare ogolone cipki – Małe ogolone cipki rozciągnięte przez szeroką parówkę.\nWytryski do Cipki - darmowe filmy erotyczne. Najlepsze i codziennie nowe filmy XXX z udziałem gorących lesbijek! Oglądaj pornole Golenie Cipki za darmo na Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze Golenie Cipki filmy pełnometrażowe już teraz!\nBądź świadkiem dużego, okrągłego. Napalone goolone i młode pary lesbijek z Wielkiej Brytanii zmoknąć. Cycata blond kurwa wali jej ogolone świeże różowe cipki z wibratorem.\nBlondynki · Stare ogolone cipki · Filmporno · Mamuśki na Obcasach · Mamuśki w Skórze · Mamuśki w Sukience · Masturbacja · Ogolone Cipki stare ogolone cipki Sex Filmy · Stare Cipki.\nDwa napalone stare razem z młodymi lesbijkami ssie cipki. Lizanie Cipki · MILF · Murzynki · Rozciąganie · Sex Zabawki · Szatnia · Trójkąt.\nCipko · Pissing · Prysznic · Prawdziwe armatura blowjobs Cipki · Wielkie Cycki. Czyści pokój przybija pożądliwą bogatą mamę w jej ogolonej cipce. Oglądaj filmy porno, Dwie osoby napalone stare i młode lesbijki uwielbiają jeść cipki at Beeg Porno.\nMILF · Odloty · Ogolone Cipki · Pissing · Pozycja 69 · Sex Grupowy · Sex w Koledż · Stare Dziwki. Pornusy · Przycięte Cipki · RedTuba stare ogolone cipki Sex Polki · Sex TV · Stare Cipki · Sypialnia. Mamuśki Bardzo. gej afrykanie porno, plaża, ogolone, retro, cipka.\nOglądaj stare ogolone cipki porno, Napalone stare i młode lesbijek para gra z siebie nawzajem at Rosyjski. Oglądaj filmy porno, Napalona starsza pani gra prawie jej ogolone cipki at RedTube Porno.\nDuży cycki nastolatka robi dwie stare często proles. Oglądaj filmy porno, Czarny koleś liże i pieprzy ciężko białe ogolone młode cipki at Blondynka Porno. Niegrzeczne stare i młode lesbijki podkręcają upał · 12:06 ckpki. Oglądaj filmy porno, Dwie urocze brunetki smakują ogolone cipki at RedTube Porno.\nMamuśki · Mamuśki w Pończochach · Obwisłe Cycki · Ogolone Cipki · Porno HD. Oglądaj ogolona cipka mojej żony na najlepszą stronę dla hardcoreowych porno. Cipki filmy pornno dam Boga wszędzie. Jeśli marzą Ci się ogolone szparki to odwiedź nasze darmowe filmy erotyczne.\nNa Filmy69 zobaczysz ogolone cipki, past startowy na cipce i cipy bez wło. Pornhub niechętnie nastolatek porno domem dla najbogatszych. Darmowe nagie zdjęcia - Dziewczyny Cipka. Napalone stare dodane do młodych lesbijek sprawiają że jest duży · 12:28 278. Blondynki · Darmowefilmyporno · Lizanie Cipki · Mamuśki w Bieliźnie. Codziennie filmiki porno za darmo retransmitowane stare ogolone cipki. Cycata sierpnia Ames uzyskiwanie jej ogolone cipki jedzone w pracy · 30:18 660.\nKlasyka Porno · Stare Porno. FFM · Klasyka Porno · Łóżko · Macanie · Mamuśki na Obcasach · MILF · Na Dwa Baty · Naturalne Cyce · Odloty · Ogolone Cipki.\nDuet stare i młode stare ogolone cipki jedząc cipkę i pobierając prowizję · 12:31 1056. Stare Cipki moovies seksu gejowskiego darmowe filmy erotyczne. Lizanie Cipki · MILF · Oral · Sex na Stole · Stare Cipki · Stare Stare ogolone cipki.\nIm większy tym lepszy! Kiedy jesteś prawdziwym facetem od cycków, uwielbiasz porno z cyckami i nic więcej nie zrobisz! Oglądaj filmy porno, Duży breasted BBW gra z jej ogolone cipki at PornHub Stare ogolone cipki. Wszystkie filmy porno ze strony ✅ Cipki ✅ na Cipki. Zdjęcia: 45 Najlepsze wygolone cipki 78% 66343.\nRozklapichy, sex babcie i gorące mamuśki. Film Erotyczny, zapisany w kategorii: Blondynki, Cipki, Dupy, Lizanie cipy, Minety, Nastolatki, Ogolone szparki, Red tube, Ruchanie.\nPrevious Article Duży tyłek uwielbia wielkiego kutasa\nMałe ogolone cipki rozciągnięte przez szeroką parówkę.\nDuży łup nastolatka pobiera jej ogolone cipki Kurwa od tyłu · 07:00 340. Ample piersi blondynka bibi noel dostaje jej ogolone cipki lizały · 34:02 156.\nWytrysk asian porno Fausho wytrysk, asian, porno\nkreskówki, porno, lilo, i, ścieg\nGdy szukasz pornografii i przeglądasz strony po stronie filmów XXX, zwykle masz na myśli jedną rzecz - cipkę. Nastolatki · Ogolone Pizdy · Trójkąt · Wytryski · Wytryski do Cipki · YourLust.\nDuży tyłek getta Digore duży, tyłek, getta\nzdjęcia, gigantycznych, kutasów(4)\nmały, tyłek, anal, porno(2)\nebony, gej, Oralny(2)\ncycki, masaż, seksu(0)


Kobieta jest arcydziełem stworzenia - Papież Franciszek - Portal OPOKA\nKobieta jest arcydziełem stworzenia\nAudiencja generalna 22 kwietnia 2015\nW poprzedniej katechezie o rodzinie skupiłem się na pierwszym opowiadaniu o stworzeniu człowieka w pierwszym rozdziale Księgi Rodzaju, gdzie jest napisane: «Stworzył (...) Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę» (w. 27).\nDziś chciałbym uzupełnić refleksję drugim opowiadaniem, które znajdujemy w drugim rozdziale. Tutaj czytamy, że Pan po stworzeniu nieba i ziemi «ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą» (w. 7). Jest to szczyt stworzenia. Lecz czegoś brakuje: następnie Bóg umieszcza człowieka w pięknym ogrodzie, aby uprawiał go i doglądał (por. 2, 15).\nDuch Święty, który natchnął całą Biblię, podsuwa na chwilę obraz samego mężczyzny — czegoś mu brakuje — bez kobiety. I sugeruje myśl Boga, niemal uczucie Boga, który na niego patrzy, który obserwuje Adama samego w ogrodzie: jest wolny, jest panem... ale jest sam. I Bóg widzi, że to «nie jest dobrze»: jakby brakowało wspólnoty, brakuje mu wspólnoty, brakuje pełni. «Nie jest dobrze» — mówi Bóg — i dodaje: «uczynię mu zatem odpowiednią dla niego pomoc» (2, 18).\nWówczas Bóg pokazuje mężczyźnie wszystkie zwierzęta; mężczyzna każdemu z nich nadaje imię — i to jest inny obraz panowania człowieka nad światem stworzonym — lecz w żadnym zwierzęciu nie znajduje podobnego sobie. Mężczyzna dalej jest sam. Kiedy w końcu Bóg przyprowadza mu kobietę, mężczyzna uznaje z radością, że to stworzenie, i tylko to, jest jego częścią: «kością z moich kości i ciałem z mego ciała» (2, 23). Nareszcie jest odzwierciedlenie, wzajemność. Kiedy osoba — to przykład, by dobrze to zrozumieć — chce podać rękę innej osobie, musi ją mieć przed sobą: jeśli ktoś podaje rękę, ale nie ma nikogo, ręka zostaje w zawieszeniu... brakuje odwzajemnienia. Tak było z mężczyzną, brakowało mu czegoś, by osiągnąć pełnię, brakowało mu wzajemności. Kobieta nie jest «repliką» mężczyzny; jest bezpośrednio wynikiem stwórczego działania Boga. Obraz «żebra» nie wyraża bynajmniej niższości lub podporządkowania, lecz przeciwnie, mówi, że mężczyzna i kobieta są współistotni i komplementarni, i jest między nimi także wzajemność. Fakt, że — w tej samej przypowieści — Bóg kształtuje kobietę, gdy mężczyzna śpi, podkreśla właśnie, że ona nie jest w żaden sposób stworzeniem mężczyzny, lecz Boga. Sugeruje także inną rzecz: by znaleźć kobietę — i musimy powiedzieć, by znaleźć miłość kobiety — mężczyzna musi najpierw o niej śnić, a potem ją znajduje.\nZaufanie Boga do mężczyzny i kobiety, którym powierza ziemię, jest wielkoduszne, bezpośrednie i pełne. Ufa im. Lecz oto zły duch sączy w ich umysły podejrzenie, niedowierzanie, nieufność. A na koniec dochodzi do nieposłuszeństwa przykazaniu, które ich chroniło. Popadają w owo delirium wszechmocy, które wszystko zatruwa i niszczy harmonię. My również odczuwamy to wielokrotnie w swoim wnętrzu, wszyscy.\nGrzech rodzi nieufność i podział między mężczyzną i kobietą. Ich związkowi będą zagrażały liczne formy nadużyć i podporządkowania, złudnego uwodzenia i upokarzającego despotyzmu, aż po te najbardziej dramatyczne i gwałtowne. Ślady tego znaczą historię. Pomyślmy na przykład o negatywnych przerostach kultur patriarchalnych. Pomyślmy o różnorodnych formach seksizmu, w których kobieta była uważana za istotę drugiej klasy. Pomyślmy o instrumentalnym traktowaniu ciała kobiecego i czynieniu go towarem w dzisiejszej kulturze medialnej. Lecz pomyślmy także o niedawnej epidemii zniechęcenia, sceptycyzmu, a nawet wrogości, która szerzy się w naszej kulturze — w szczególności w związku ze zrozumiałą nieufnością kobiet — odnośnie do przymierza między mężczyzną i kobietą, które potrafiłoby zarazem umacniać zażyłość w jedności i chronić godność różnicy.\nJeśli nie ożywimy sympatii dla tego przymierza, potrafiącej ustrzec nowe pokolenia przed nieufnością i obojętnością, dzieci będą przychodziły na świat coraz bardziej z niego wykorzenione, począwszy od matczynego łona. Społeczna dewaluacja trwałego i płodnego przymierza mężczyzny i kobiety jest z pewnością stratą dla wszystkich. Musimy przywrócić szacunek dla małżeństwa i rodziny! Biblia mówi rzecz piękną: mężczyzna znajduje kobietę, spotykają się, i mężczyzna musi coś zostawić, by w pełni ją znaleźć. Dlatego mężczyzna opuści swojego ojca i swoją matkę, by iść do niej. To piękne! To oznacza rozpocząć nową drogę. Mężczyzna jest wszystkim dla kobiety i kobieta jest wszystkim dla mężczyzny.\nOchrona tego przymierza mężczyzny i kobiety, nawet jeśli są oni grzesznikami i są poranieni, zbłąkani i upokorzeni, zniechęceni i niepewni, jest zatem dla nas, wierzących, trudnym i pasjonującym powołaniem w dzisiejszych warunkach. Opowiadanie o stworzeniu i o grzechu w końcowej części zawiera piękny tego obraz: «Pan Bóg sporządził dla mężczyzny i dla jego żony odzienie ze skór i przyodział ich» (Rdz 3, 21). Jest to obraz czułości wobec tej grzesznej pary, który nas zadziwia — czułości Boga dla mężczyzny i kobiety! Jest to obraz ojcowskiej opieki nad ludzką parą. Bóg sam dba o swoje arcydzieło i je chroni.\nWitam pielgrzymów polskich. Jutro przypada uroczystość św. Wojciecha. Jego męczeńska śmierć przed tysiącem lat stała się fundamentem rodzącego się wówczas waszego Kościoła i państwa. Święty Jan Paweł II powiedział o nim, «że jest on natchnieniem dla tych, którzy dziś pracują nad zbudowaniem nowej Europy, z uwzględnieniem jej korzeni kulturowych i religijnych» (Gniezno, 3 VI 1997 r.). Niech wstawiennictwo Patrona Polski umocni was w wierze, wyprosi pokój i rozwój waszej Ojczyzny. Z serca wam błogosławię.\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: kobieta kobiecość rodzina mężczyzna stworzenie macierzyństwo ojcostwo płeć płodność żona płciowość seksizm gender


Korepetycje Niemiecki Grodzisk Wielkopolski - łatwo znaleźć korepetytora na stronie Buki\nKorepetycje Niemiecki Grodzisk Wielkopolski\nKorepetycje z Niemieckiego. Grodzisk Wielkopolski - wybieraj najlepszych nauczycieli na stronie Buki\nKorepetycje z Niemieckiego Grodzisk Wielkopolski – najlepsi nauczyciele na stronie Buki. Opinie klientów, ranking korepetytorów, wszystkie dzielnice miasta.\nKorepetytor z niemieckiego. Nauka języka niemieckiego - korepetycje język niemiecki. Lekcje z niemieckiego - Korepetycje niemiecki. Korepetycje Grodzisk Wielkopolski – Szybkie wyszukiwanie korepetycje. Znaleźć wykładowcę łatwo – wasz korepetytor na stronie Buki


Firmowa strona internetowa |\nfirmowa strona internetowa i jej główne elementy\nMoja firmowa strona internetowa, czy powinienem ją mieć\nRozważmy przykład, np. na jednym obszarze jest dwóch krawców, jeden z firmową stroną internetową a drugi bez. I jest pani Ania, która ma sukienkę do skrócenia i nie wie, gdzie w okolicy znaleźć krawca. Naturalną siłą rzeczy, pani Ania szuka informacji w internecie. Jeden krawiec, pod warunkiem, że wykona usługę dobrze, zyskuje klienta a drugi krawiec, niestety nie zyskuje nic. Takich przykładów można mnożyć, na przykładach wielu branż, jednak nie zmienia to faktu, że w firmową stronę internetową zainwestować warto.\nJaka firmowa strona internetowa pasuje do twojego profilu\nfirmowy serwis internetowy – to już są indywidualne i głęboko konsultowane zlecenia. Serwis internetowy ma za zadanie świadczyć określone usługi online. Publiciti.pl ma w tym ogromne doświadczenie budując popularne serwisy\ninternetowe mające obecnie po kilkanaście tysięcy aktywnych użytkowników


MEDI | Trzy Wyspy\n21 wrz 21'\n22 wrz 21'\nZaufaj naszym profesjonalnym fizjoterapeutom, którzy zadbają o Twoją kondycję i pomogą uśmierzyć ból.\nNASZEJ STREFY SPA\nMamy jedyną w Świnoujściu komorę hiperbaryczną, której wszechstronne właściwości na pewno sprostają wszelkim oczekiwaniom. Przyjazd do naszego hotelu możecie połączyć z regeneracją i poprawą ogólnego stanu zdrowia.\nNasz hotel dysponuje gabinetami\ngabinet masażu i drenażu,\ngabinet poprawiający stan układu oddechowego.\nNiewątpliwym atutem jest grota solna, w której inhalacja pomaga w wyciszeniu.


Blog Lublin: Uchwała Rady Miasta ws. Regulaminu Ogrodu Saskiego przebrana w szaty prawa\nUchwała Rady Miasta ws. Regulaminu Ogrodu Saskiego przebrana w szaty prawa\nZapraszam na spotkanie, które odbędzie się w dniu 10 kwietnia 2014r. w Lublinie. Organizuje je społeczność Facebookowa "Lublin z Psem", której jestem współzałożycielem. Będziemy zbierać podpisy przeciwko Uchwalonemu Regulaminowi Rady Miasta Lublin, a dokładnie paragrafowi 5, mówiącemu, że "Na teren ogrodu nie można wprowadzać psów za wyjątkiem psów przewodników".\nW tym miejscu zauważam, że Uchwała Rady Miasta jest sprzeczna z Art 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w treści: 1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. 2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.\nTymczasem Uchwała Rady Miasta Lublina z dnia 4 kwietnia 2014 roku poz. 1444 nr. 1017/XXXIX/2014 ewidentnie ubrała się w szaty prawa, które do niej nie należą.\nZ tego powodu już w czwartek zbieramy się, aby zaprotestować i złożyć swój podpis, który ma olbrzymie znaczenie!\nZapraszamy nie tylko właścicieli psów! Natomiast jeżeli macie psa - zabierzcie go ze sobą!\nAutor: Bartłomiej Bałaban o poniedziałek, kwietnia 07, 2014\nEtykiety: kulturalia, ludzie, olublinie, pies, podpatrzone na ulicy, ulice Naszego Miasta, zielono mi


Dziewczyna, która musi uciekać [Casey Watson] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00029 002615 20673515 na godz. na dobę w sumie\nDziewczyna, która musi uciekać - ebook/epub\nAutor: Casey Watson Liczba stron:\nISBN: 978-83-241-6261-1 Data wydania: 2017-09-10\nBez domu, bez rodziców, w obcym kraju. Nie miała dokąd pójść, nie miała dokąd uciec przed przemocą…\nRedaktor serii Małgorzata Cebo-Foniok Korekta Halina Lisińska Agnieszka Pyśk Projekt graficzny okładki Małgorzata Cebo-Foniok Zdjęcie na okładce © Boudikka/Fotolia Tytuł oryginału Runaway Girl Originally published in the English language by HarperCollins Publishers Ltd. under the title Runaway Girl Copyright © Casey Watson 2016 All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu bez zgody właściciela praw autorskich. For the Polish edition Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o. ISBN 978-83-241-6261-1 Warszawa 2017. Wydanie I Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o. 02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 68 www.wydawnictwoamber.pl Konwersja do wydania elektronicznego P.U. OPCJA\nChciałabym zadedykować tę książkę wszystkim pracownikom opieki społecznej, niezależnie od funkcji, jaką pełnią, doceniając ich poświęcenie, ciężką pracę i nieustanne dążenie do zmian i poprawiania jakości usług świadczonych młodym ludziom. Pomimo cięć budżetowych, zmieniających się rządów i konieczności przyjmowania wciąż nowych obowiązków, nie przestajecie szukać światełka na końcu tunelu. Dajecie kolejnym osobom będącym pod waszą opieką szansę na dobry rozwój i udane życie. Jestem bardzo dumna, że mogę być cząstką tego systemu, a jeśli Ty, czytelniku, też myślisz o dołączeniu do szeregu pracowników opieki społecznej, to nie zastanawiaj się, tylko to zrób. Satysfakcja z tej pracy wynagradza z nawiązką trudności, z jakimi trzeba się mierzyć.\nPrzedmowa Każdego roku do Wielkiej Brytanii przybywa trzy tysiące dzieci w poszukiwaniu azylu, ale szacuje się, że od końca lat 90. XX wieku około pięć tysięcy młodych ludzi – w większości dziewcząt – padło ofiarami handlu ludźmi. W związku z tym nasz rząd, aby udzielić im niezbędnej pomocy, stara się wdrażać „kompleksowe systemy dla dorosłych” (to znaczy opracowane dla osób pełnoletnich, bo nikt nie przypuszczał, że pojawi się problem migrujących samotnie dzieci). Czasami osoby te nazywa się „ukrytymi dziećmi”.\nRozdział 1 Styczeń Babcie i dziadkowie dobrze znają taką chwilę – jedną z najmilszych – kiedy dzięki ich niewyczerpanej cierpliwości i hartowi ducha, nie mówiąc już o zaciskaniu kciuków, w końcu udaje się utulić do snu wnuka czy wnuczkę. I chociaż kochają to dzieciątko (tak bardzo, że czasami brakuje im tchu), nie posiadają się z radości, gdy mogą oddać je z powrotem pod opiekę swoim pociechom. Właśnie w takim momencie moja komórka donośnie przypomniała o swoim istnieniu. Zupełnie wyleciało mi z głowy, że cały czas mam ją przy sobie. – Do licha ciężkiego, Case! – syknął Mike, gdy w popłochu próbowałam ją uciszyć, co polegało na gorączkowym klepaniu obiema rękami w broniącą do niej dostępu kieszeń swetra i w końcu pośpiesznej ucieczce z pokoju Dee Dee. Jakimś cudem, pomimo tej okropnej kakofonii, mała nawet się nie poruszyła. Ale połączenia i tak nie zdążyłam odebrać, bo najpierw zbiegłam po schodach do salonu i na wszelki wypadek zamknęłam jeszcze drzwi. Gdy w końcu wyciągnęłam telefon z kieszeni, nieznośny sygnał już dawno ucichł. Tymczasem Mike ustawił na stoliku do kawy elektroniczną nianię, przeszywając przedmiot tak groźnym spojrzeniem, jakby chciał nakazać mu spokój. – Och, to był John – odezwałam się. – Fulshaw. Ciekawe, czego chce. Mike opadł na sofę obok mnie. – No, jeśli wyjedzie z tekstem: „Może przygarnęlibyście jeszcze jedno dziesięciomiesięczne niemowlę?”, to nie ma mowy. – Och, cicho już – powiedziałam. – Idź sobie zrobić kawę i nie jęcz. W końcu śpi i będzie spać. Wiesz, jak z nią jest. – Nic mnie nie zdziwi – odparł Mike z naciskiem. – Ale czemu usypianie dzieci jest taką mordęgą? Nigdy tego nie zrozumiem. Jak człowiek jest zmęczony, to idzie spać. I po sprawie. Łatwizna. Dlaczego dzieciaki muszą to tak komplikować? Uśmiechnęłam się do niego szeroko, jednocześnie oddzwaniając do Johna. Jako weteran na tym polu, który przećwiczył temat na dwojgu własnych dzieci, czworgu wnucząt i rzeszy maluchów oddanych nam pod opiekę zastępczą, wiedział, że to jedno z tych pytań, na które nie ma odpowiedzi, bo po prostu nigdy nie da się jej udzielić. Przemęczony maluch był zarazem prostą i skomplikowaną istotą. Nasza wnuczka zaś była przemęczona, a powodów mogło być tysiąc i więcej, od kolki i ząbkowania, poprzez uczucie gorąca albo zimna czy też nadmiar bodźców – na przykład zapach moich nowych perfum. Ale jakoś nam się udało i w końcu zasłużyliśmy na odpoczynek… w pewnym sensie. Chyba niezbyt długi, biorąc pod uwagę telefon od Johna. – Cześć, John – powiedziałam kilka chwil później. – I co tam? Czemu zawdzięczamy tę przyjemność? – O rety – zaczął John. – Przepraszam, że dzwonię tak późno. – Dopiero ósma, John. Nic się nie stało – zapewniłam go, przerzucając jednocześnie w myślach powody, które mogły go do tego skłonić. Było już po godzinach pracy, więc nie chodziło najwyraźniej o rutynową sprawę związaną z programem. Czyli przypuszczalnie o to, żebyśmy wzięli kolejne dziecko. Mike zgarnął ze stołu nasze kubki, ale nie wychodził z salonu, owładnięty tym samym przeczuciem. – Jedzie do nas nastolatka – wyjaśnił John, a ja ruchem ust przekazałam to Mike’owi, który skinął głową. – I to raczej dość okrężną drogą. Nie jest z tej okolicy, a ściślej mówiąc, pochodzi z bardzo daleka. To dziewczynka z Polski – zdaje się, że jest tu od niedawna, i zupełnie nie ma gdzie się podziać. – Co jej się przytrafiło? – zapytałam Johna, gdy Mike w końcu ruszył do kuchni. – Jeszcze dokładnie nie wiemy. Słabo mówi po angielsku, a szczegóły są niejasne. Bardzo niejasne. Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, czego możemy się spodziewać. Normalka. Jak w większości spraw, a fakt, że John nie miał pojęcia, czego możemy się spodziewać, wcale mnie nie zbił z tropu. Podobnie jak to, co już wiedział – że dziewczynka ma czternaście lat i wyglądała na przerażoną, gdy zjawiła się w biurze opieki społecznej w Hull, jakieś sto osiemdziesiąt kilometrów stąd. A ponieważ było po godzinach pracy i dyżurnym nie udało się znaleźć pokoju w żadnym tamtejszym motelu, „problem” trafił do ośrodka opieki społecznej, z którym współpracowaliśmy, i za pośrednictwem Johna, naszego koordynatora i kierownika miejscowego biura, do nas. – Będzie tu za godzinę – wyjaśnił. – Czy ty i Mike możecie ją wziąć? A ściślej mówiąc, czy jesteście na miejscu? Bo pod domowym numerem was nie ma. Wyjaśniłam, że jesteśmy w domu naszego syna i opiekujemy się córeczką Kierona i jego partnerki Lauren. – Ale to w niczym nie przeszkadza – dodałam. – Wyszli tylko do kina. Wrócą za niecałą godzinę, a wtedy zwijamy manatki. – Będę ogromnie wdzięczny – przyznał John, wyraźnie ucieszony. – Ale, jak mówiłem, nie znam sprawy. Dziewczynka jest podobno roztrzęsiona, mówi, że nie ma dokąd pójść i chyba od jakiegoś czasu spała gdzie popadnie. Ale poza tym wydaje się zdrowa fizycznie i umysłowo. Nie widać żadnych obrażeń. – Nic więcej nie wiesz? – zapytałam, budując już jej portret psychologiczny. „Ale poza tym wydaje się zdrowa fizycznie i umysłowo”. Zastanawiałam się, jak może się czuć czternastolatka sama w dużym i przerażającym mieście. – Zupełnie nic. Same przypuszczenia. Wiesz, jak to jest. Mówi, że nie ma rodziców, że nie ma dokąd pójść, ale to nie musi być prawda. Szczerze mówiąc, mamy przypadki, kiedy rodzice podrzucają dzieci, bo nie dają rady ich utrzymywać. I zostawiają im tylko karteczkę z nazwiskiem i wiekiem. A dzieciaki są na ogół na tyle sprytne, żeby nie podawać żadnych szczegółów. Ale zobaczymy, no nie? Jasne, pomyślałam, czując, że jak zwykle budzi to we mnie ciekawość. – To jak ma na imię? – spytałam Johna. – Adrianna. Przynajmniej tak powiedziała. Casey, dzięki, że się zgodziłaś. Raczej nie pobędzie u was zbyt długo. Uśmiechnęłam się na te słowa, kończąc rozmowę. Przynajmniej tak mu się wydaje. Miniony rok był dla nas dosyć trudny. Nadal, rzecz jasna, opiekowaliśmy się Tylerem, którego wzięliśmy na stałe, a który był teraz chudym jak patyk czternastolatkiem. I tak bardzo zrósł się z rodziną, że słowo „przybrany” w wyrażeniu „przybrany syn” już nie chciało nam przejść przez usta. Ale po kilku intensywnych latach sprawowania opieki zastępczej – i kilku koszmarnych doświadczeniach – musieliśmy na jakiś czas zwolnić tempo i zrezygnować z długoterminowych zobowiązań, więc po oddaniu ostatniego dziecka przyjętego na dłużej (małej dziewczynki o imieniu Flip, cierpiącej na alkoholowy syndrom płodowy), do nowego stałego domu w marcu ubiegłego roku, zrobiliśmy sobie małą przerwę od obowiązków zastępczych rodziców. Przede wszystkim po to, żeby wspierać naszego syna, Kierona. Ponieważ krótko po odejściu Flip urodziło się pierwsze dziecko Kierona i Lauren, Dee Dee (której elektroniczna niania na razie szczęśliwie milczała), postanowiliśmy skupić się na pomaganiu im na tyle, na ile się da, bo póki co nie było wiadomo, jak poradzi sobie Kieron z tym nowym wyzwaniem. Nasz syn miał zespół Aspergera, czyli łagodną postać autyzmu, i chociaż byliśmy pewni, że on i Lauren dadzą sobie radę nie gorzej niż inni świeżo upieczeni rodzice, to jednak gdzieś w tyle głowy wciąż majaczyła ta myśl, że nic się nie stanie, jeśli rozwiniemy nad nimi siatkę bezpieczeństwa. Odkąd więc Flip odeszła, godziliśmy się tylko na krótką opiekę zastępczą w awaryjnych sytuacjach i przyjęliśmy jedynie trójkę dzieci, ale i tak każde z nich przebywało u nas znacznie dłużej, niż pierwotnie planowano – jak to zwykle bywa z krótkoterminową opieką w awaryjnych sytuacjach. Byli u nas ośmioletni, trudny (mówiąc najdelikatniej) chłopiec Connor, po nim nieco starszy Paulie, odrzucony przez mamę i przybranego ojca, i wreszcie ostatnio – w czasie Bożego Narodzenia – jeszcze jedna ośmiolatka, która miała za sobą tak straszne przejścia (rodzice uczyli ją symulowania aktów seksualnych przed kamerą, żeby umieszczać filmiki na stronie dla pedofilów), że pomimo naszego rozległego doświadczenia i nieustannego stykania się z gorszą stroną życia wciąż drżeliśmy na samą myśl, przez co musiało przejść to dziecko. Byliśmy więc z Mikiem zgodni co do tego, że obecna sprawa – obojętnie czy potrwa to krótko, czy dłużej – będzie dla nas czymś w rodzaju wytchnienia. – To nie deportują jej? – dopytywał się Kieron, kiedy wrócili z Lauren z kina i wytłumaczyliśmy im, dlaczego musimy tak szybko wracać do domu. (W przeciwnym razie Kieron z przyjemnością opowiedziałby nam cały film, co było jednym z jego ulubionych zajęć). Wydawał się szczerze zaniepokojony tą sprawą. – Nie. Na pewno nie na tym etapie. Skoro jest bezdomna i niepełnoletnia, to w pierwszej kolejności trzeba jej zapewnić bezpieczeństwo. No i jest mieszkanką UE, więc ma tu pewne prawa, tak czy inaczej. Kieron rozpiął zamek kurtki. Poczułam falę zimna. Na dworze panował przenikliwy ziąb. – Wiedziałem – stwierdził. – Co wiedziałeś, kolego? – zapytał go Mike. – Wiedziałem, że nie deportują ludzi ot tak sobie. – No, w niektórych przypadkach… – odpowiedziałam. – To zależy od okoliczności. W tym przypadku oczywiście nie. Najpierw muszą ustalić, czy ma do czego wracać. Jeszcze nie wiemy, jak się tu znalazła… ani, tym bardziej, jak długo tu jest. Dlaczego pytasz? – zaciekawiłam się. – Och, chodzi o to, że trenuję piłkę z takim jednym idiotą – wyjaśnił Kieron. – To stuprocentowy rasista. – Zerknął na Lauren. Najwyraźniej słyszała już o tym osobniku. – Żeby tylko… – dodała. – A ogólnie miły facet, prawda? Co ja się nasłucham o Idiocie Benie – wyjaśniła z uśmiechem. Kieron fuknął. – No bo jest idiotą – powiedział, strząsając kurtkę z ramion. – Kiedyś mi powiedział, że zmieniają przepisy, żeby nikt nie mógł tu przyjeżdżać. – Nie jestem pewien, czy to prawda – skomentował Mike i wtrącił swoje trzy grosze: – Ale na pewno niejedna osoba pochwaliłaby taki pomysł. – Ale dlaczego? – Kieron wyraźnie domagał się wyjaśnienia. – Nie kumam tego. Przecież wszyscy mieszkamy w Europie. Wszyscy jesteśmy ludźmi na tej samej planecie. I nam nikt nie zabrania, żebyśmy pojechali tam pracować. – Chyba nie w tym problem – wtrącił Mike. – Właśnie że tak – upierał się Kieron. – Ten idiota wciąż trąbi o tym, że tamci zabierają nam pracę. – I że korzystają z naszych zasiłków – dodała cierpko Lauren. – Ale czy tak jest? – zadał pytanie Kieron. – Przecież nie mogą robić jednego i drugiego, no nie? Mike dotknął jego ramienia. – Zgadzam się z tobą, synu. Ale to dyskusja na inny dzień, dobrze? Musimy ruszać, bo mama już przebiera nogami. Z każdego kąta wyzierają pyłki kurzu, z którymi musi zrobić… – Ha! – przerwał mu Kieron. – Cholera, wiedziałem, że mam rację. I wkurza mnie, kiedy inni sądzą, że nic o niczym nie wiem. – Czego nie omieszka powiedzieć na następnym treningu piłki nożnej… – szepnęłam do Mike’a, gdy pospiesznie wychodziliśmy z domu. Po powrocie zastaliśmy Tylera tam, gdzie go zostawiliśmy – przed telewizorem, pochłoniętego ostatnim odcinkiem CSI: Nowy Jork, serialem, którego absolutnie nie mógł odpuścić. I ledwo zdążyliśmy mu przekazać wiadomość, że nadciąga młody gość, kiedy znowu na moją komórkę zadzwonił John, żeby nas uprzedzić, że dziewczynka jest już u niego i jeśli nam to nie przeszkadza, to podrzuci ją za pół godziny. – Wiesz, o co chodzi – powiedział Mike, kiedy rozdzieliłam pracę i wysłałam Tylera do kuchni, żeby pozmywał naczynia, a potem ogarnął trochę na dole. – O jej status tutaj. Czy rzeczywiście pozwolą jej zostać? Co z nią zrobią, jeśli nikogo nie ma i nie mówi po angielsku? – Nie mam najmniejszego pojęcia – odparłam. – To dla mnie nowa sytuacja, ale jestem pewna, że John zna procedury. Przypuszczam, że w tej chwili, tak jak powiedział, chodzi tylko o to, żeby miała dach nad głową, biedactwo. Ciekawe, co ją spotkało. To znaczy, jak się tutaj znalazła? Jest diabelnie daleko od domu. Instynkt mi mówił, że fakt, że pochodziła z Polski, nie miał żadnego znaczenia w krótkiej perspektywie. Generalnie stosowano dwie opcje postępowania z młodymi ludźmi, którzy trafili na ulicę: policja odstawiała ich do domu, jeśli tylko było to możliwe i właściwe, albo wzywała opiekę społeczną, która przejmowała sprawę. Zdarzały się też przypadki, że dzieci, które uciekły z domu przed molestowaniem, były tak wyczerpane i pod wpływem takiej traumy z powodu braku jedzenia i snu (a w najgorszym razie pobicia i gwałtu), że same zgłaszały się do ośrodka pomocy społecznej, żeby wreszcie ktoś się nimi zaopiekował. Zdaje się, że nasza młoda uciekinierka zaliczała się do tej ostatniej kategorii, biedactwo. – Może została sprzedana – stwierdził Tyler, gdy migiem uporał się ze sprzątaniem i przyszedł do nas na górę. Mike roześmiał się, wychodząc na korytarz w poszukiwaniu pościeli. – A ty jesteś ekspertem od tych spraw? – No serio. Na pewno tak było. Przemycają ludzi przez kanał pod ciężarówkami. W zeszłym tygodniu widziałem taki reportaż w telewizji. Jaka ona jest? Co mówił John? – Tyle co nic, kochanie – odpowiedziałam. – I bez wypytywania, okej? To nie jest kolejny odcinek CSI, pamiętaj. Zdejmij, proszę, powłoczkę z tej kołdry. Na pewno nie będzie miała ochoty na Krainę lodu. Właściwie nie wiem, co lubią nastolatki, bo dawno tu żadnej nie było. – Ja też nie jestem w temacie – zawołał Mike z garderoby, w której ziało pustką, jak zwykle po moich noworocznych czystkach, a przed wielkimi zakupami na styczniowej wyprzedaży. Na które w tym roku nie zdążyłam się wybrać. – Mamy w zasadzie wybór między pościelą Newcastle United a Małą syrenką – oznajmił Mike, wymachując obiema kompletami w drzwiach sypialni. – Chyba że ulokujemy ją w pokoju z podwójnym łóżkiem, ale wtedy trzeba by wyrzucić stamtąd rupiecie, których oczywiście nazbierało się sporo… Pokazałam mu język, nie dając się wpędzić w poczucie winy z powodu tego, co udało mi się przeprowadzić, czyli generalnego przeglądu i uzupełnienia mojej wciąż rozrastającej się kolekcji zabawek. – Nie, nie ma czasu – zadecydowałam. – Na razie musi wystarczyć Mała syrenka. Ale jestem pewna, że mieliśmy jeszcze jeden komplet. Taki w motylki. O Boże, przecież chyba wszystkie dziewczynki lubią syrenki? – To seksistowski stereotyp, i tyle – zażartował Tyler. – Mieliśmy o tym na lekcji WOS-u. A skąd wiesz, że nie jest, powiedzmy, gorącym kibicem Newcastle? – Święta racja – przyznałam. – Ale przypuszczam, że to tylko twoje pobożne życzenie. Proszę. Łap drugi koniec kołdry. Och, Boże, coś mi przyszło do głowy! – To brzmi złowieszczo – powiedział Mike. – Nie trzymaj nas w napięciu. – Polski! Przecież nie znamy ani słowa! Jak się z nią przywitamy? Lecę na dół odpalić laptopa. Zanim się zjawi. – Ja znam kilka słów – odezwał się Tyler. – Mam w klasie dwoje uczniów z Polski. Poczekaj… mamo, jednego nawet poznałaś. Pamiętasz tego… Vladimira? No więc… Zaraz, zaraz… Hm… Okej. „Ziom”. – Możesz powtórzyć? – poprosił Mike. – „Ziom”. To znaczy „koleś” – wyjaśnił Tyler. – No wiesz. Widzisz kogoś pierwszy raz, robicie żółwika i mówisz: „Hej, koleś, jak leci?”. – Dla zilustrowania swoich słów zrobił żółwika z Mikiem. – No tak, to nam na pewno bardzo pomoże – stwierdziłam. – Muszę wiedzieć, jak się mówi „witaj” i „wejdź”, jak powiedzieć: „To jest twoja tymczasowa sypialnia, ale proszę nie przejmuj się tą kołdrą z Małą syrenką”. Rzuciłam w niego poduszką, schowaną do połowy w powłoczce z Arielką. Tak, nie wiedzieliśmy, jak to wszystko powiedzieć, ale najbardziej przydałoby się zdanie: „Nie bój, kochanie, jesteś tu bezpieczna”. Wyszłam z sypialni i pobiegłam na dół, przypomniawszy sobie nagle, że skoro Tyler był sam przez kilka godzin, to prawdopodobnie kuchnia nie wygląda najlepiej.\nRozdział 2 Pierwszą rzeczą, która przykuła moją uwagę, były włosy Adrianny. Miała ich taką burzę, że nie dawało się ich nie zauważyć: gęste i falujące, w kolorze kościelnej ławki albo wypolerowanego stołu. I chociaż zdecydowanie wymagały solidnego umycia i wyszczotkowania, i tak budziły zachwyt. Długie sploty sięgały aż do pasa. Adrianna była też wysoka – jak to często bywa z dziewczynkami w jej wieku. Dużo wyższa ode mnie – co, prawdę mówiąc, nie jest takie trudne. I w dodatku rozpaczliwie chuda, ale chociaż wyglądała na wyczerpaną i bez wątpienia potrzebowała solidnego posiłku, jej wrodzona uroda i tak rzucała się w oczy. – Wejdź, wejdź – powiedziałam zachęcająco, wykonując przy tym odpowiedni gest dłonią, aby ją uspokoić, chociaż wiedziałam, że nie było takich słów – w żadnym języku – które mogłyby ukoić jej przerażenie. Jeszcze nie teraz. Wiedziałam, że wciąż jest dzieckiem, a zresztą każda osoba na jej miejscu, niezależnie od wieku, odczuwałaby lęk. Podobnie jak wiele dzieci, które z Mikiem przyjmowaliśmy, Adrianna również przybyła do nas niemal z niczym. Miała niewielką i bardzo starą skórzaną torebkę, którą trzymała za pasek obronnym gestem niczym tarczę. Oprócz torebki – w której pomieściłyby się co najwyżej portmonetka i paszport – nie miała nic innego, żadnej garderoby z wyjątkiem tego, co na sobie. Czyli pary solidnych butów w stylu martensów – również podniszczonych – długiej sztruksowej spódnicy w kolorze ciemnowiśniowym, czarnego swetra z golfem i skórzanej kurtki, która też pamiętała lepsze czasy. Wszystko było na nią odrobinę za duże. I chociaż powinna w tym stroju wyglądać jak uchodźca, którym rzekomo była, to jednak miała postawę i wdzięk modelki. Jedynie oczy zdradzały niepokój i rozpacz. Nurtowały mnie dwie sprawy – po pierwsze, kiedy ostatni raz brała kąpiel albo prysznic, a po drugie, z jakiego środowiska pochodzi. Bo chociaż wyglądała na zaniedbaną, to wiedziałam, że takie buty i kurtka do tanich nie należą. – Proszę – powiedział John, wprowadzając ją do środka, ale tak by uniknąć bezpośredniego kontaktu. Wyczułam w nim silną niechęć do zbytniego rozczulania się nad dziewczyną. – Nie udało nam się znaleźć tłumacza, więc obawiam się, że musimy sobie jakoś poradzić sami. Zostawiłem wiadomość w centrali i poprosiłem o pilne załatwienie tej sprawy, więc może jutro rano będziemy mieli więcej szczęścia i ktoś się zgłosi. A tymczasem… – A tymczasem wyglądasz na przemarzniętą – zwróciłam się do Adrianny, chwytając ją spontanicznie za rękę, na co jej oczy rozszerzyły się ze strachu. Puściłam jej dłoń, nie przestając się uśmiechać, aby uspokoić jej obawy. – No zobacz – odezwałam się znowu, rozcierając rękoma ramiona. – Musisz się napić czegoś gorącego. Kawa? – zapytałam po polsku. – Herbata? – Kawa, dzięki. Dzięki – odpowiedziała Adrianna w swoim języku. – Dziękuję – powiedział Tyler, który stał za mną z Mikiem. – To znaczy thank you – wyjaśnił, uśmiechając się nieśmiało. I został nagrodzony cieniem uśmiechu ze strony Adrianny. Wzięłam ją znowu za rękę i tym razem chwyciłam bardziej stanowczo. – Witamy cię – powiedziałam, ściskając jej dłoń dla podkreślenia słów. – Dzięki – powtórzyła, a w jej oczach zalśniły łzy. – Dzięki. Dzięki. Dzięki. Ostatecznie nie trzeba było prowadzić rozbudowanej konwersacji za pomocą urywanych słów i skomplikowanej gestykulacji, ponieważ Adrianna chciała jedynie położyć się do łóżka. Kiedy połknęła kawę – dosłownie, bo wypiła ją jednym duszkiem – mało nie odgryzła mi ręki na dokładkę, gdy wskazałam, że możemy iść na górę. To było zrozumiałe. Nie miałam pojęcia, jak daleką drogę przebyła i od jakiego rodzaju traumy uciekła, ale potrzeba, aby zostawić za sobą tamten świat, jest czymś uniwersalnym. – Tutaj jest łazienka – wyjaśniłam bez sensu, kiedy znalazłyśmy się na piętrze, pozostawiając Mike’owi i Johnowi papierkową robotę. Tyler również zdawał się rozumieć, że będzie lepiej zostawić nas w spokoju. Kiedy wykorzystał skromny zasób polskich słów, jakie znał, szybko oznajmił, że idzie do swojego pokoju poszperać w tłumaczu w Googlach. – Czuj się jak w domu – powiedziałam do Adrianny, po raz kolejny używając mowy gestów, aby wskazać jej butelki z żelem do kąpieli i szamponem. – Możesz się wykąpać, jeśli chcesz. Położyłam ci na łóżku czystą koszulę nocną. Na wszystko padała ta sama odpowiedź: dzięki, dzięki. Najwyraźniej nie miała ochoty wysilać się na nic więcej. – A twoja sypialnia… – zaczęłam, wycofując się z łazienki. Zakładałam, że za mną pójdzie, ale kiedy tylko wyszłam z łazienki, położyła rękę na klamce. – Proszę – powiedziała. – Proszę? – Zmarszczyła brwi i lekko dygnęła. Szybkie ściśnięcie kolan połączone z grymasem twarzy. Uśmiechnęłam się szeroko, bo od razu wiedziałam, o co chodzi. I wybuchnęłam krótkim śmiechem. Pewne rzeczy były takie same w każdym języku. Zeszłam na dół i dołączyłam do Johna i Mike’a siedzących przy stole w jadalni, przy którym w ciągu minionych lat odbyło się wiele podobnych dyskusji i podpisano niejeden dokument – decyzje o zakwaterowaniu, oceny ryzyka, formularze zgody rodziców, żeby wymienić tylko niektóre. Ale bywały też sytuacje, takie jak ta, że praca papierkowa schodziła na dalszy plan – podstawowym celem było znalezienie domu, i to szybko. Ponieważ Adrianna znalazła się u nas w trybie awaryjnym, opieka społeczna nie miała jeszcze żadnych planów co do jej osoby. Nie przydzielono jej też pracownika socjalnego. Mieliśmy zapewnić Adriannie, jak powiedział nam John, bezpieczne schronienie, gdy będą badać jej sytuację – do czego z pewnością będzie potrzebny tłumacz – oraz okoliczności, które ją do nas sprowadziły. Czternastolatki nie można było umieścić w jednym z wynajmowanych mieszkań; potrzebowała całodobowej opieki i edukacji. Nie mówiąc już o dostępie do służby zdrowia, czyli lekarza rodzinnego i dentysty, ale również okulisty oraz szkolnej pielęgniarki. W Wielkiej Brytanii te rzeczy były standardem, rzecz jasna, ale nie wiedziałam, jaki system działa w kraju, z którego przybyła Adrianna. To wszystko jednak można było zorganizować później. Na razie pilnie potrzebowaliśmy tłumacza i kiedy załatwiliśmy drobną pracę papierkową, John obiecał, że przyjedzie z nim nazajutrz rano. – Przynajmniej teoretycznie – dodał, kiedy schował dokumenty i zabierał się do wyjścia. – Bo właśnie mi się przypomniało, że tłumaczka, która zwykle nam pomaga, jest na wakacjach, więc może się okazać, że łatwiej powiedzieć, niż zrobić. W najgorszym razie posłużymy się tłumaczem z Googli! Wbrew tym obawom nie musieliśmy ratować się laptopem, bo John na szczęście zjawił się z tłumaczem z samego rana, gdy tylko Tyler – mocno zawiedziony – wyszedł do szkoły. Zdaje się, że zdążył już zapałać sympatią do najnowszego członka naszej rodziny i był rozczarowany, że nie wyciągnęłam jej z łóżka przed jego wyjściem. „Wyciągnęłam” było kluczowym słowem. Wskazałam mężczyznom zwyczajowe miejsca za stołem w jadalni, po czym pognałam na górę, żeby obudzić Adriannę, zanim zrobię kawę. Na szczęście John przed dziesięcioma minutami uprzedził mnie SMS-em (więc przynajmniej zdążyłam się ubrać) i chwała mu za to, bo poprzedniego wieczoru umawiał się ze mą na dziesiątą. O rety, chwilę trwało, zanim ją obudziłam. Przypominało to zejście do grobowca, bo zasłony były szczelnie zasunięte, a dziewczyna zakopana pod kołdrą. Ale kiedy w końcu otworzyła oczy i wytłumaczyłam jej, że goście przybyli wcześniej, niż się spodziewałam, wykazała zero chęci, żeby wstać i poznać nowego przesłuchującego, mimo że dodałam, że nie musi się ubierać, bo ósma czterdzieści pięć rano jest dla nastolatków bardzo nieprzyjazną porą nawet w normalnej sytuacji. A to zdecydowanie nie była normalna sytuacja. Trudno powiedzieć, żebym miała do niej o to pretensje. Nie wiedziałam jeszcze, ile nocy spędziła byle gdzie (podobnie jak nie miałam pojęcia o innych rzeczach, których dopiero chciałam się dowiedzieć), ale nawet nie licząc tego, przejechała poprzedniego dnia kilkaset kilometrów, źle się czuła, otaczali ją obcy ludzie, a jej przyszłość była niepewna. Na jej miejscu też wolałabym nie wychodzić z łóżka. – Przepraszam – powiedział John, kiedy wróciłam do jadalni i obiecałam, że Adrianna wkrótce zejdzie. – Chodzi o to, że pan Kański ma dzisiaj napięty harmonogram, więc musiałem łapać okazję. – Nic się nie stało – uspokoiłam go. – Napijecie się czegoś? – Hm, raczej nie – odpowiedział John i dodał, spoglądając na drugiego mężczyznę. – Jak powiedziałem, mamy mało czasu… – Jak chcecie – odparłam. – Ale ja się napiję. To nie potrwa długo, a poza tym… – Kiwnęłam głową w kierunku schodów. Ale mężczyzna pokręcił głową. – Nie, ja również dziękuję – odpowiedział sztywno. Odchodząc do kuchni, złapałam wzrok Johna. Gdy patrzyłam na pana Kańskiego, poczułam to dziwne „coś”. Coś, co na szczęście zdarza mi się rzadko, ale powoduje, że na skutek jakiegoś gestu czy działania danej osoby – prawie zawsze bardzo drobnego – człowiek ten od razu robi na mnie niekorzystne pierwsze wrażenie. W przypadku pana Kańskiego nie mogłabym nawet wskazać palcem wyraźnej przyczyny. Był w sumie bezbarwnym i nijako ubranym mężczyzną, jakiego w pewnym sensie się spodziewałam. Koło czterdziestki, a może tuż po. Osoba, jakich wiele, na którą nie zwróciłoby się wcale uwagi, gdyby usiadła obok nas w autobusie. A jednak było w nim coś takiego, co od razu mnie wkurzało. Nie zachowywał się niegrzecznie, ale nie nadawaliśmy na tych samych falach. Odnosiłam wrażenie, że rozpaczliwa sytuacja Adrianny niespecjalnie go wzrusza, a przecież byłam absolutnie pewna, że John nakreślił mu po drodze przykre okoliczności, w jakich się znalazła. W dodatku wydawał mi się – i to mocno – że musiało dojść między nimi do wymiany zdań. Że konieczność „obsłużenia” nas była mu bardzo nie na rękę. No cóż, może faktycznie, pomyślałam, wystawiając głowę z kuchni, żeby krzyknąć donośnie w stronę schodów: „Adrianno, jak ci idzie?” Głównie po to, żeby poprawić samopoczucie panu Kańskiemu. Bardzo możliwe, że spieszył się do jakiejś grubszej ryby, która potrzebowała tłumacza, i pogawędka z naszą czternastoletnią uciekinierką rzeczywiście była tylko przykrym kłopotem. Nawet jeśli, to i tak mnie wkurzał, więc kiedy wyszłam z kuchni i zobaczyłam, że Adrianna schodzi do salonu, kiwnęłam głową w stronę drzwi i zrobiłam konspiracyjną minę – och, nic wielkiego – żeby dać jej do zrozumienia, że tłumacz jest opryskliwym palantem. Oczywiście nie miałam pojęcia, co Adrianna wywnioskowała z mojej miny, ale to bez znaczenia, bo gdy tylko usiadłyśmy przy stole, wyczytałam z mowy jej ciała, że pan Kański wywoływał w niej takie same odczucia jak we mnie. I poradziła sobie z tym w sposób typowy dla nastolatków – po prostu się wyłączyła. Niemal słyszałam kliknięcie. I było to widać najpierw w wyrazie jej twarzy, a potem w postawie: nie tyle usiadła na krześle, ile zsunęła się po oparciu, patrząc przez stół zmęczonym, wyczerpanym wzrokiem. Pomijając już wszystko inne, wyglądała po prostu na chorą. Tak jakby cały czas miała gorączkę. I musiałam przezwyciężyć impuls dotknięcia dłonią jej czoła. Pomyślałam, że nie trzeba było tak szybko ściągać tu tego człowieka. Że przecież tak naprawdę ten pośpiech był zupełnie zbędny. Bo nikt się nigdzie nie wybierał. John chrząknął i poprawił krawat. – Adrianno, to jest pan Kański – wyjaśnił trochę zbyt promiennie. – Będzie tłumaczył naszą rozmowę. – I pan Kański, zupełnie jakby czytał z telepromptera, bo nie widziałam, żeby dali sobie jakiś znak, posłusznie przetłumaczył słowa Johna. Musiałam przyznać, że był w tym dobry. – Adrianno – kontynuował John – musimy się dowiedzieć o tobie czegoś więcej. Wtedy będziemy wiedzieli, jak możemy ci pomóc. Dobrze? Mężczyzna zaczął to tłumaczyć, ale widząc blade spojrzenie Adrianny, uznałam, że trzeba dać jej tabletki, żeby ruszyć sprawę z miejsca. – Przepraszam – powiedziałam, kiedy spojrzał na mnie poirytowany – ale muszę przynieść Adriannie wodę i paracetamol. Nie czuje się dobrze – dodałam, spoglądając na pana Kańskiego. Skinął głową. – Ale kontynuujcie, proszę, beze mnie – dopowiedziałam. – Wiem, że mamy mało czasu. Uśmiechnęłam się uprzejmie, po czym wstałam i wyszłam z pokoju. Wróciłam dosłownie po chwili – nie było mnie najwyżej kilka minut – ale przez ten czas John zdążył już zapisać coś w notatniku. Nie widziałam co, ale kiedy postawiłam przed Adrianną wodę i położyłam tabletki, wyczułam wyraźnie napiętą atmosferę. Tłumacz coś mówił, najwyraźniej przekazując długą wypowiedź Johna, ale nawet nie zdążył skończyć, a Adrianna już pokręciła przecząco głową. Najpierw raz, potem drugi. Wreszcie wzruszyła ramionami i rozłożyła dłonie. – Nie – powiedziała po polsku, dodając następnie więcej niezrozumiałych słów. – Mówi, że nie ma rodziny i nie może wrócić – powiedział mężczyzna. – Powiedziała, że jest sierotą. Mówi, że nie wie kiedy i gdzie wjechała do Wielkiej Brytanii. – Nie ma żadnej rodziny? – upewnił się John. – Wychowywała się w rodzinie zastępczej? Mężczyzna przetłumaczył pytanie. I znowu padła odpowiedź „nie”. – Mówi, że w domu dziecka. W Krakowie. I że stamtąd uciekła. Spojrzałam z ukosa na Adriannę. Pomimo że była w tarapatach i gnębiła ją jakaś infekcja, od pierwszej chwili dostrzegłam w niej silne poczucie własnego ja. Panowanie nad sobą. Postawę. I to miało być dziecko wychowywane przez system państwowej opieki? Coś mi tu nie pasowało. Wiem, że dzieciaki z domów dziecka były tak różne jak gwiazdy na niebie – podobnie jak wszystkie inne dzieci – ale miały pewną cechę wspólną: sprawiały wrażenie zrezygnowanych, poniżonych. Były nieco wrogie. Oceniające. W Adriannie tego nie zauważałam. Po prostu nie wyglądała na wychowankę domu dziecka. – Zupełnie żadnej rodziny? – Spojrzałam na nią pytająco. Pan Kański powtórzył pytanie. Adrianna popatrzyła prosto na mnie, udzielając odpowiedzi. I z jej ust padło kolejne „nie”. – Porozmawiajmy w takim razie o twoim pobycie w Wielkiej Brytanii – mówił dalej John, a jego długopis zawisł nad kartką, gotowy do działania. – Możesz nam powiedzieć o tym coś więcej? Co robiłaś? Gdzie mieszkałaś? Z przyjaciółmi? Na ulicach? Może w hostelach? Czy zetknęłaś się wtedy z pracownikami socjalnymi, z urzędem kwaterunkowym? Adrianna słuchała, jak się zdawało, w skupieniu, bo wychyliła się nieco do przodu, kiedy pan Kański tłumaczył wypowiedź Johna. Potem popłynął długi strumień polskich słów. Ale chociaż ich nie rozumiałam, to wiedziałam, że nie robimy zbyt wielkich postępów. Można było się tego domyślić z tonu jej głosu, z tego, że nie wymieniała żadnych nazw miejsc, przerywała wypowiedź niezliczonymi „um”, i „er”, wzruszała ramionami. Kiedy więc pan Kański wyjaśnił, że „jakoś sobie radziła”, pomieszkiwała u przyjaciół, ale nie zapamiętała żadnych szczegółów dotyczących tych miejsc, bo „dużo się kręciła”, to nie byłam wcale zdziwiona. Najwyraźniej nie chciała nam zbyt dużo powiedzieć. – U jakich przyjaciół? – zapytałam. – Czy ci przyjaciele nie będą się martwić, gdzie teraz jesteś, Adrianno? – skierowałam to pytanie bezpośrednio do niej. – Nikt nie będzie – padła odpowiedź pana Kańskiego, który przetłumaczył kolejne beznamiętne „nie”. – A co powiesz o Londynie, Adrianno? Z którego właśnie przyjechałaś? Jak długo tam byłaś? – zapytał znowu John. – Trochę tam pomieszkałaś, prawda? Zanim przyjechałaś do Hull? – Sądzi, że około miesiąca – powiedział pan Kański, kiedy przetłumaczył pytanie i uzyskał na nie odpowiedź. – Chociaż ja sądzę, że… – Casey? – odezwała się Adrianna. Cicho, ale stanowczo. – Ja nie być dobrze. – Pokazała na głowę i skrzywiła się. – Chora. I szczerze mówiąc, tak właśnie wyglądała. Twarz miała bladą i wilgotną, a włosy przylepione do czoła. – Wiesz co? – zwróciłam się do Johna. – Myślę, że powinniśmy to odłożyć do momentu, aż Adrianna poczuje się lepiej, nie sądzisz? Chodź, kochanie – powiedziałam do niej, wstając z miejsca i pokazując, by zrobiła to samo. – Z powrotem do łóżka. – Odwróciłam się do Johna. – Nic się nie stanie, jeśli wrócimy do tej rozmowy za kilka dni, prawda? A ponieważ pan Kański spieszy się w inne miejsce, to tak będzie najlepiej. Jestem pewna, że uda nam się więcej z niej wycisnąć, kiedy porządnie odpocznie i będzie trzeźwiej myślała… – Przesunęłam się, żeby przepuścić Adriannę. Nawet pachniała nieciekawie. Nie był to przykry zapach ciała. Raczej lekki smrodek, zwykle unoszący się w pokoju chorego. – Jazda na górę, skarbie – dodałam łagodnie. – I zabierz szklankę z wodą. Za chwilę przyjdę sprawdzić, jak się czujesz, dobrze? – Dzięki – powiedziała. – Dzięki. – I zniknęła z pokoju. Obaj mężczyźni odprowadzali ją wzrokiem, z różnym wyrazem twarzy. Miałam wrażenie, że pan Kański z trudem powstrzymuje się, żeby nie fuknąć, że niepotrzebnie go tu zaciągnięto. – No cóż, próbowaliśmy – stwierdził John, wyłączając długopis i odkładając notes. – Masz rację, Casey. Wrócimy do tego za jakiś czas, jak sądzę. Rzecz jasna, jeśli nie masz nic przeciwko, żeby tu została. Przewróciłam oczami. – Wiesz, że nie, John. Nie bądź niemądry. A wracając do sprawy – powiedziałam, zerkając na notes, który znikał w jego aktówce – udało ci się czegoś dowiedzieć? Kiedy byłam w kuchni. – Nie – odparł. – Na razie okazuje się czarnym koniem, prawda? Pan Kański poruszył się. John to zauważył. – Bardzo dziękuję, że tak szybko przyjechałeś, Robercie – zwrócił się do mężczyzny. – Bardzo to doceniam, mimo że niewiele udało nam się wskórać. – Co jest zrozumiałe – dodałam. – Powinnam była do was zadzwonić, żebyście nie przyjeżdżali. I zrobiłabym to, gdybym wcześniej ogarnęła sytuację. Złapała jakiegoś wirusa, biedactwo… I wtedy znowu ogarnęło mnie to dziwne uczucie związane z panem Kańskim. Jakieś drobne drgnienie twarzy, sens słów pomyślanych, lecz niewypowiedzianych. – No cóż, może i tak – powiedział, patrząc na mnie zwężonymi oczami. – Ale ona kłamie jak z nut – dodał z ponurym, pozbawionym humoru uśmiechem, skierowanym do nas obojga. – Ale zapewne o tym wiedzieliście. – Przyłożył pięść do ust i odchrząknął. – Nic nowego pod słońcem? Sprawdził godzinę na komórce, po czym wsunął telefon do kieszeni płaszcza. – Możemy iść, John? To były niezręczne i dziwne słowa. Zastanawiałam się nad nimi, odprowadzając ich do drzwi. I chociaż John potraktował go lekkim i wręcz żartobliwym: „Trafiłeś w sedno – w naszej pracy to właściwie pewnik!”, i tak coś się za tym kryło. Jakbyśmy czegoś nie wiedzieli o panu Kańskim. – Wiesz, co? Może bym zaprosił jutro Vlada na herbatę, co? – Tyler, który wrócił właśnie ze szkoły i treningu piłki nożnej, najwyraźniej dużo rozmyślał o barierze językowej. – Pomyślałem sobie, że może to by bardziej pomogło, no wiesz, może by się bardziej otworzyła, gdyby mogła porozmawiać z jakimś Polakiem w jej wieku. A nie ze starym, krytycznie nastawionym zrzędą – dodał, a ja musiałam stłumić uśmiech. Oczywiście, przekazałam mu tyle, ile uznałam za stosowne. Być może za dużo, stwierdziłam, przełykając śmiech. – Wiesz, to nawet niezły pomysł – stwierdził Mike, wyciągając ręce po zabłocone korki Tylera. Jednym z rytuałów, które najbardziej lubiłam w ich relacji, bo ją nieustannie wzmacniał, była niegasnąca gorliwość Mike’a do czyszczenia ubłoconych butów Tylera. To oznaczało wręcz rodzaj symbiozy – Tyler czuł się kochany i pod dobrą opieką (i tak było), a Mike wypełniał pustkę po Kieronie, któremu też wcześniej czyścił korki. Takimi pozornie drobnymi kroczkami dochodzi się często do wielkich rzeczy. – Wiem – powiedział Tyler. – I napala się na to spotkanie. Mam mu wysłać SMS-a? – Nie tak prędko, kochanie – poprosiłam. – Bądźmy rozsądni. Po pierwsze, Adrianna źle się czuje, i to może być zaraźliwe, a po drugie, nie musi mieć w tej chwili ochoty na spotkanie z Vladem – powiedziałam z uczuciem, jako że Vlad był jednym z kolegów Tylera, który wyjątkowo utkwił mi w pamięci. Wielki chłopak, i to pod każdym względem, bo charakter też miał wyrazisty, a na dodatek nie potrafił przejść przez pokój, żeby czegoś po drodze nie wywrócić. I nie miało to związku z kiepską koordynacją, po prostu siła natury, ledwie okiełznana. – Wiesz, jak zrobimy? Trzymaj go w pogotowiu. Powiedz mu, że bardzo byśmy chcieli, żeby do nas przyszedł, ale musimy to przełożyć na przyszły tydzień, aż ta zaraza zostawi nas w spokoju. A to jest pewne jak w banku. Mike przejechał dłonią po gardle. – Hm. Jeśli będziemy mieli szczęście. I mieliśmy szczęście – na krótką metę, bo cokolwiek gnębiło Adriannę, nas omijało. Ale dziewczyna wciąż czuła się źle. Całą środę spędziła w łóżku – wychodząc z niego tylko na godzinę wieczorem, żeby obejrzeć z nami w salonie Davida Attenborough – a w czwartek już w ogóle nie wstała. – Wiesz, co zrobię? – powiedziałam do Mike’a w piątek rano, zanim wyszedł do pracy. – Zadzwonię do przychodni i spróbuję umówić wizytę domową. Myślę, że ona jest naprawdę chora. To jakiś wirus albo coś. Na co doktor i tak nie będzie w stanie pomóc – dodałam, zanim Mike się odezwał. (Odkąd obejrzał w telewizji program, w którym dowodzono, że pochopne przepisywanie antybiotyków doprowadziło do rozwoju wszelkich przerażających zarazków na świecie, nie uznawał chodzenia do lekarza z wirusową infekcją). – Myślę, że nie zaszkodzi, jak ją zbada, prawda? Zwłaszcza że sypiała jakiś czas byle gdzie. I jest taka szczupła. I w dodatku nie mamy zielonego pojęcia, przez co przeszła i z kim się zadawała. Mogła się zarazić wszystkim, prawda? – Tak, myślę, że to dobry pomysł, kochanie – odpowiedział. – Przynajmniej się uspokoimy. Nie możemy bez końca faszerować jej paracetamolem, prawda? Musi wstać i zacząć jeść. Zaszyła się w tym pokoju i siedzi tam od rana do nocy. Nic dobrego z tego nie wyniknie. Miał rację, nawet biorąc pod uwagę skłonność nastolatków do przesypiania całego dnia. Adrianna była jednak innego zdania. – Nie, nie. Jestem okej – zapewniła mnie, kiedy długo po wyjściu Tylera do szkoły, poszłam na górę, żeby ją uprzedzić. – Jestem okej. Nie ma problemu. – Przetarła zaspane oczy. – Proszę. Nie lekarz. Ale nie miała szans, żeby odwieść mnie od tego zamiaru, zwłaszcza że na nocnym stoliku dogorywał niedojedzony sandwicz z poprzedniego wieczoru, a na jej czole lśnił pot. W dodatku poczułam delikatny, ale wyczuwalny nieświeży zapach w pokoju. To nie był taki fetor, jaki zwykle bije ze sterty rzeczy treningowych nastolatka. Ale wyraźny i znajomy. Zapach, który umie rozpoznać każda matka. Zapach chorego dziecka. Gorączki i potu – złego samopoczucia. Było w tym coś jeszcze. I chociaż wydawało się znajome, nie umiałam tego określić. Słodkawa woń. Dziwna. Zdecydowanie niewłaściwa. – Tak, lekarz – powiedziałam stanowczo, biorąc talerz i pusty kubek. Jedynie kawę była w stanie przełknąć. – Musi sprawdzić, czy wszystko w porządku – dodałam łagodnie, na co odrzuciła kołdrę. – Wstaję – powiedziała. – Jestem okej. Widzisz? Nie lekarz. Biorę kompać? W pierwszej chwili nie zrozumiałam, ale wskazała na łazienkę. – Ach, kąpiel. Zsunęła nogi z łóżka i wstała, a jej blade stopy wyglądały dość upiornie w zestawieniu z wściekle różowymi spodniami od piżamy. – Kąpiel – potwierdziła, skinąwszy głową. – Biorę kąpiel. Jestem okej, Casey. Nie lekarz. Odsunęłam się, żeby mogła wziąć z oparcia krzesła przy toaletce puszysty szlafrok, kiedyś należący do Riley. – No nie wiem, kochanie… – zaczęłam, przerzucając w myślach nowy zestaw pytań. Dlaczego tak bardzo nie chciała lekarza? Czy wyobrażała sobie, że zrobi jej coś złego? Czy niechęć płynęła z lęku przed następnym wypytywaniem przez przedstawiciela władzy? Była wyraźnie przerażona, że znowu zostanie gdzieś odesłana. A może miała coś jeszcze do ukrycia – coś fizycznego, czego nie chciała pokazywać lekarzowi? Blizny? Siniaki? Nic nie mogłam na to poradzić, ale w dzisiejszych czasach takie myśli automatycznie przychodziły człowiekowi do głowy. Widziałam tak wiele skrzywdzonych fizycznie dzieci – przypalanych, maltretowanych i bitych – że natychmiast reagowałam w ten sposób. Skąd pochodziła? Może była molestowana? – Dzięki – powiedziała po polsku i pospiesznie wyszła na korytarz, po czym ruszyła do łazienki. – Adrianno! – zawołałam, zanim zamknęła drzwi. Przyszła mi do głowy jeszcze jedna myśl, więc wślizgnęłam się do łazienki, nie zważając na zdziwienie dziewczyny. Otworzyłam szafkę i pokazałam jej gestem, żeby do niej zajrzała – trzymałam tam zestaw środków higienicznych na wszelki wypadek. Zasłużyłam na kopa, może chodziło tylko o to. Była w odpowiednim wieku, a z tego, co pamiętałam, kiedy Riley miała tyle lat, bardzo cierpiała w czasie miesiączki: z powodu skurczów, zmęczenia i podwyższonej temperatury. Dlaczego wcześniej na to nie wpadłam? Zeszłam na dół i mimo wszystko zadzwoniłam do lekarza. Koniec wersji demonstracyjnej.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Dziewczyna__ktora_musi_uciekac-ebookRO/p02032631i020" target="_blank" title="Dziewczyna, która musi uciekać [Casey Watson] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dziewczyna, która musi uciekać [Casey Watson] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


21.01.2013 - bardzo miło jest mi poinformować, że do grona moderatorów dołączyła Ribizli. Zaopiekuje się ona działem Pozostałe regiony.\n13.02.2013 - nowy moderator na forum. Lucas zaopiekuje się działem Katedra Hungarystyki UW.\n27.02.2013 - jutro (28.02) o godzinie 00:30 rozpocznie się migracja forum na nowy serwer. Forum może być wówczas niedostępne przez jakiś czas.\n28.02.2013 - przeprowadzkę na nowy serwer można uznać za zakończoną. Pojawiło się kilka błędów w funkcjonowaniu forum (m.in. źle wyświetlany czas), zostały już one usunięte. W razie pojawienia się jakichkolwiek nieprawidłowości tradycyjnie zapraszamy do kontaktu z nami.\n06.03.2013 - informujemy, że Forum nawiązało współpracę z portalem rezerwacji zakwaterowania online - Booking.com. Tym samym na stronę trafia wyszukiwarka noclegów na Węgrzech. Można ją znaleźć pod tym adresem.\n16.03.2013 - dodaliśmy nowe pole w profilu użytkownika. Zapraszamy do uzupełnienia informacji dotyczącej znajomości języka węgierskiego. Pole wyświetlane jest także przy postach użytkownika. Można je edytować tutaj.\nEDIT: Przy nazwie użytkownika postów będzie wyświetlane także miejsce zamieszkania i płeć\n31.03.2013 - ostatnimi czasy zmagamy się z plagą spamu rozsyłanego w prywatnych wiadomościach. By zapobiec temu procederowi, zdecydowaliśmy się utworzyć nową grupę dla świeżo zarejestrowanych użytkowników. Nazwa użytkownika tej grupy będzie pisana kursywą, pod nią zaś będzie widoczny tytuł: Nowy.\nCzłonkowie tej grupy nie będą mieli dostępu do systemu wiadomości prywatnych. Po opływie jednego tygodnia od daty rejestracji każdy Nowy będzie uzyskiwał tytuł pełnoprawnego Użytkownika i tym samym dostęp do wiadomości prywatnych.\nWierzymy, ze uda nam się dzięki temu ukrócić praktyki spamowania na forum.\n04.04.2013 - od dziś w profilu użytkowników, którzy przekroczą próg 100 punktów reputacji będzie widoczny symbol Życzliwy użytkownik:\nW ten sposób chcemy wyróżnić osoby szczególnie zaangażowane w pomoc innym.\n28.05.2013 - grono Ekipy Forum Węgierskiego powiększyło się o kolejnego moderatora. Został nim Tudós. Witamy na pokładzie!\n30.06.2013 - dziś w ramach wiosennych porządków posprzątałem trochę na forum. Tematy traktujące o tym samym zostały scalone, zbędne posty usunięte, itp., itd. Mam nadzieję, że dzięki temu korzystanie z forum będzie jeszcze wydajniejsze.\nW razie jakichkolwiek sugestii, zgodnie z tradycją zapraszamy tutaj.\nAktualny czas: 22-05-2019, 9:18 Polskie tłumaczenie © 2007-2019 Polski Support MyBB


Monika Olejnik od 40 lat w radiu i telewizji. W TVN24 nadal "wita w wolnych mediach" 2022-05-22\nZmiany w aplikacjach telewizji hybrydowej TVP, Polsatu i TVN 2022-05-22\nCzołowi nadawcy zmodyfikowali swoje aplikacje telewizji hybrydowej. TVP w serwisie HbbTV TVP GO wprowadziła możliwość korzystania z płatnej oferty. Polsat serwis Polsat VOD zastąpił znanym ze streamingu serwisem Polsat GO. Ten sam nadawca i TVN wdrożyli też nową reklamową aplikację. Na kanale Metro pojawiła się aplikacja informująca o standardzie DVB-T2/HEVC.\n"Fakty" najdroższe w cenniku reklamowym TVN, ponad 50 tys. zł za 30 sekund 2022-05-20\nShow „O Lala! - Dzień Dziecka” w TVN, Anna Starmach i Michel Moran gospodarzami 2022-05-20\nTVN24 pokaże dokument „Nawalny” 2022-05-20\nW niedzielę, 22 maja, o godzinie 12:45 TVN24 pokaże głośny dokument „Nawalny” w reżyserii Daniela Rohera. Film dostępny jest także w TVN24 GO, a za miesiąc pokaże go TVN.\nKRRiT pracuje nad analizą o WarnerBros.Discovery. „Trwa zbieranie dokumentów” 2022-05-17\nKrajowa Rada Radiofonii i Telewizji zapowiadała, że po fuzji WarnerMedia z Discovery przyjrzy się nowemu właścicielowi TVN. Teresa Brykczyńska, rzeczniczka prasowa KRRiT, zdradza portalowi Wirtualnemedia.pl, że prace nad specjalną analizą wciąż trwają. Jej przygotowanie nie jest jednak proste, bo wymaga m.in. współpracy z Brukselą.\n1,07 mln widzów „MasterChefa Juniora 7”, TVN wiceliderem w 16-49 2022-05-17\nSiódmy sezon talent-show „MasterChef Junior” oglądało średnio 1,07 mln osób. W porównaniu do szóstego sezonu, emitowanego w analogicznym okresie ub.r., produkcja straciła 310 tys. widzów. TVN w czasie nadawania produkcji był trzeci w całym rynku i drugi w 16-49 - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\nŚledztwo ws. śmierci dziennikarza TVN - wiele znaków zapytania 2022-05-16\nWizytacja z Austrii w TVN. „Trwają spotkania z menadżerami” 2022-05-16\n„Kawa na ławę” zyskała widzów, program Piaseckiego w TVN24 śledzi 938 tys. osób 2022-05-15\nW tym roku magazyn „Kawa na ławę” śledzi średnio 938 tys. osób. Cykl Konrada Piaseckiego względem analogicznego okresu rok wcześniej zyskał 46 tys. widzów - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n"Skazana" najlepiej oglądanym serialem TVN w ostatnim roku. Stacja wiceliderem rynku 2022-05-13\nSerial "Skazana", który był hitem Playera jesienią ub.r., od końca kwietnia tego roku nadawany jest na antenie TVN. Produkcja po trzech odcinkach gromadzi średnio milion widzów. To najlepsza oglądalność jaką miał serial cotygodniowy w TVN w ciągu ostatnich 12 miesięcy.\nTTV i Player pokażą żużlowe Grand Prix na Stadionie Narodowym 2022-05-13\nW najbliższą sobotę na Stadionie Narodowym rozegrana zostanie druga runda rywalizacji o mistrzostwo świata na żużlu (Speedway Grand Prix). Transmisja będzie do zobaczenia na kanale TTV oraz w Eurosporcie Extra w Playerze, który dzień wcześniej pokaże także kwalifikacje. Specjalne raporty będą także do obejrzenia na antenie TVN24.\nTVN obok gigantów w Europejskiej Koalicji VOD 2022-05-12\nFirmy oferujące serwisy streamingowe z usługami wideo na żądanie powołały do życia Europejską Koalicję VOD. Poza Grupą TVN znaleźli się w niej m.in. NENT Group, właściciel Viaplay, ale także giganci zza oceanu, tacy jak Netflix czy Paramount Global. Dostawcy platform chcą jednym głosem zabiegać o interesy branży na całym kontynencie i sprzeciwiać się nadmiernym regulacjom.\nRMF FM wraca na pozycję lidera najbardziej opiniotwórczych mediów. Wysoko Wirtualnemedia.pl 2022-05-12\nRadio RMF FM w kwietniu wyprzedziło "Rzeczpospolitą" i Onet w rankingu najbardziej opiniotwórczych mediów, opracowanego przez Instytut Monitorowania Mediów. W czołówce najczęściej cytowanych mediów internetowych kolejny miesiąc są Wirtualnemedia.pl\nGrupa TVN stawia na rozwój kompetencji pracowników, w I kwartale zorganizowała 32 szkolenia 2022-05-11\nW pierwszym kwartale 2022 roku Grupa TVN zorganizowała 32 różne szkolenia i webinary wewnętrzne, w których udział wzięło łącznie ponad 1350 osób. Nadawca planuje w najbliższych tygodniach uruchomić kolejne projekty, w tym m.in. skierowany do różnych grup zawodowych i zespołów program szkoleniowy w zakresie usprawniania procesów i innowacji.\n„Mask singer” oglądało 1,16 mln widzów, TVN liderem w 16-49 2022-05-10\nNowy reality-show „Mask singer” oglądało średnio 1,16 mln widzów, o 220 tys. osób więcej, niż nadawany niemal rok temu w tym paśmie program „Power Couple”. TVN w paśmie nadawania nowego show był wiceliderem rynku w 4+ i liderem w 16-49 - wynika z najnowszych danych telemetrycznych, do których dotarł portal Wirtualnemedia.pl.\n507 tys. widzów nowego serialu „Bunt!” w TVN, jesienią drugi sezon 2022-05-10\nNowy serial TVN „Bunt!” oglądało średnio 507 tys. widzów. Produkcja dała stacji czwarte miejsce w rynku telewizyjnym wśród wszystkich widzów i trzecie w grupie komercyjnej 16-49 - wynika z analizy Wirtualnemedia.pl. Jesienią stacja pokaże drugi sezon serialu.


Zabieg z osocza krwi robi się coraz bardziej znany/ Strona o pięknie: zpwkp.pl\nW gabinetach kosmetycznych proponowane będą różnorakiego typu zabiegi, zatem musimy się namyślić, które z nich okażą się być dla nas odpowiednie. To właśnie sprawia, że uważnie musimy się przypatrzeć bogatej propozycji.\nJeśli interesuje nas osocze bogatopłytkowe cena zabiegu również nas zaciekawi\nGdy w bezpieczny sposób chcemy odmłodzić swoją skórę, nie wydając na to nazbyt wielu funduszy, to bez wątpienia powinniśmy zobaczyć, na czym polega zabieg z osocza krwi.\nMa szansę się wtedy okazać, że to coś odpowiedniego dla nas, ponieważ do leczenia zniszczonych miejsc używana będzie nasza własna krew. Taki zabieg będzie całkowicie bezpieczny, ponieważ wykorzystuje się nasze osocze wampirzy lifting wrocław bogatopłytkowe cena zabiegu też zachęca do jego wykonania, więc znacznie więcej osób zgłasza się, aby korzystać z takiej możliwości.\nLeczenie grzybicy Warszawa posiada w własnej ofercie\nWystarczy nieduże osłabienie i środowisko podatne na złapanie grzybicy, żebyśmy mieli dosyć trudny trud do zlikwidowania. Na szczęście leczenie grzybicy Warszawa oferuje w najlepszych klinikach, pod okiem eksperta zatem powinno się tym zaciekawić. Wtedy będzie wykonane odpowiednie badanie, zostaną dopasowane medykamenty i będziemy posiadali gwarancję, że szybko będzie miało miejsce takie leczenie grzybicy Warszawa tutaj posiada ofertę spotkania z najlepszymi w tej dziedzinie.\nPowinno się namyślić, co powinniśmy wykonać, żeby poprawić kształt naszego ciała. Możliwości jest sporo, na dodatek będą bezpieczne, zatem nie powinniśmy się zbyt długo wahać.\nbuty ciało czas dom efekt kobieta kobiety kosmetyki lek moda obuwie oczy pan Produkty skóra styl twarz ubrania wygląd włosy zabieg zdrowie żel


[Sesja 29.02.08] "Czarny Pies" - Epilog - www.skarbiecrpg.fora.pl\n[Sesja 29.02.08] "Czarny Pies" - Epilog\nWysłany: Nie 23:28, 02 Mar 2008 Temat postu: [Sesja 29.02.08] "Czarny Pies" - Epilog\nCiszę rozdarł krzyk nawołującego rozpaczliwie ptaka. Blady świt niemrawo wypierał całun nocy. Trzy postaci stały nieruchomo na wzgórzu delikatnie wyzierającym sponad dywanu mgły. Ich profile zlały się na tle szarówki. Stali w milczeniu. Żegnali swego towarzysza broni, kompana, przyjaciela...\nKrasnolud poległ na polu chwały, w glorii. Choć nie pamiętali szczegółów byli tego pewni tak samo, jak faktu że ktoś bezceremonialnie wymazał im pamięć o wydarzeniach ostatnich godzin.\nPierwszy, wznosząc ręce do nieba przemówił Kapłan.\n- Niechaj Sigmar wraz z Grungim ugoszczą Cię dziś przy swoim stole Grungurze. Niech Twoje imię nie zostanie zapomniane, a chwała Twych czynów natchnie tych którzy Przyjdą po Tobie. Drogę niechaj Ci rozświetla Ghal-Maraz, albowiem... - Niedokończył.\n- Już czas. - powiedział zimno Turlogh i uniósł pochodnię. Stos zaskwierczał i w niebo szybko wystrzelił słup ognia i dymu. Ciało krasnoluda dekorowała odświętna zbroja i hełm uosabiający głowę bestii, dzieło jego rąk. Na piersi, w ściśniętych dłoniach, spoczywał potężny topór.\n- Shokran...Ann eazinak - wycedził przez zęby Nasir.\nPrzez tę jedną chwilę, jedną króciótką chwilę stali się jednością. Poczuli to. Wszyscy razem i każdy z osobna, całym swym jestestwem. Chwila była jednak ulotna.\nPierwszy odszedł Turlogh, ostrożnie stąpając po grani wzgórza zaścielonej mgłą. Za nim ruszył Otto. Sigmaryta przystanął przy zamyślonym Nasirze. Na twarzy araba tańczył blask płomieni języków ognia liżących stos na którym spoczywał Grungur. Jego oczy były mroczne, bez wyrazu, nieodgadnione. Mimowolnie kapłan uniósł dłoń i na znak zrozumienia poklepał go po ramieniu, po czym ruszył za Turloghiem.\nNasir stał jeszcze kilka chwil. Następnie odwrócił się na pięcie i ze spuszczoną głową ruszył powoli za towarzyszami. - Ma'a Elsalama - wyszeptał.\nPrzed dalszą drogą zatrzymali się na popas w gospodzie "Czarny Pies", słynącej ze specjałów przyrządzanych przez właścicielkę, karlicę Georginę.\nOstatnio zmieniony przez morgonn dnia Nie 23:29, 02 Mar 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 1:56, 04 Mar 2008 Temat postu:\nPółnocny, zimny wiatr, wył potępieńczo w konarach drzew. Przez spowite chmurami niebo rzadko przebijał się blady kształt księżyca. Gdzieś nad lasem powoli spadała migocząc gwiazda, jakby uchodziło z niej życie.\nSiedziałem za ostrokołem okalającym osadę, na powalonym pniu starego drzewa. W dupie miałem wszystkich zwierzoludzi i inne mutanty. Pod nogami leżał sejmitar i bardzo, ale to bardzo chciałem utopić wszystkie myśli we krwi, spalić w ogniu wściekłości, aż drżące ze zmęczenia mięśnie przestaną utrzymywać moje ciało i będę mógł odejść w krainę snów, tak podobną do krainy śmierci.\nNie powiedziałem towarzyszom wszystkiego, tego ranka, gdy znaleźliśmy Grungura martwego. Nie powiedziałem, bo nie potrafiłem tego powiedzieć. Ale to siedziało we mnie i pożerało od wewnątrz.\nCzasem jest tak że człowiek nie potrafi czegoś wytłumaczyć, ale po prostu wie. Jest pewien. Tak jak słońca i księżyca na niebie, tak jak ziemi pod stopami. Czasem nie można stwierdzić skąd ta pewność. Mimo to, po prostu się wie.\nI tak jak tu siedziałem z pochyloną głową, tak jak zimny był późno jesienny wiatr który mnie otulał, tak jak nie wiedziałem co się stało tamtej nocy, tak byłem pewien jednej rzeczy.\nTo ja byłem winny jego śmierci.\nNawet jeśli nie potrafiłem powiedzieć dlaczego.\nZ oddali, z lasu, dobiegło przeciągłe wycie wilka.\nOdkąd umarł mój ojciec, nie spotkałem nikogo tak honorowego, bezpośredniego i upartego jak Grungur. Widziałem wielmożów zasłaniających się honorem dla własnej korzyści, rycerzy naginających wszelkie możliwe zasady i usprawiedliwiających błękitem swojej krwi podłe czyny. Widziałem kupców oszukujących na każdym kroku i mieszczan czających się by wyrwać ci ostatni pens. Od dwunastego roku życia, nie wierzyłem w ludzi tak jak nie wierzyłem ludziom. I nagle ten krasnolud sprawił, że poczułem się głupio, że zaczęło mnie męczyć sumienie, że nie mogłem już tak łatwo tłumaczyć własnych podłych uczynków.\nNie dziwię się że bogowie traktują ludzi jak mięso i nie sądzę by inaczej było po śmierci. Ale jeśli reszta krasnoludów jest choć trochę podobna do Grungura, to należy im się raj.\nMam nadzieję, że tam właśnie, w swoim raju, Grungur teraz kuje swoją magiczną broń. Jeśli ludzie północy mają rację i nastanie Ragnarok, zmierzch bogów, strona po której się opowie zyska potężnego sprzymierzeńca.\nDo zobaczenia, przyjacielu. Będzie nam Ciebie brakować.\nWysłany: Wto 11:20, 04 Mar 2008 Temat postu:\nrewelacja Panowie. Tak buduje się drużynę\na ja się zastanawiam czy nasze postaci nie powinny rozpocząć śledztwa i ustalić co tak naprawdę wydarzyło się tej feralnej nocy. Winni śmierci Grungura muszą ponieść karę.\nEpilog by Turlogh\nTego wieczora nawet słynne specjały przyrządzane przez Georginię, właścicielkę gospody „Czarny Pies”, nie robiły na Turloughu najmniejszego wrażenia. Najemnik siedział w kącie izby pochylony nad butlą kwaśnego wina i rozmyślał nad wydarzeniami minionego dnia. Nie rozumiał tego, co się stało z krasnoludem. Nie potrafił pojąć jak to możliwe, że jeszcze poprzedniego wieczora wszyscy planowali dalszą podróż w kierunku Middenheim, a następnego poranka obudzili się i znaleźli ciało Grungura wyglądające tak, jakby było martwe od co najmniej kilkunastu lat. Widział wiele rodzajów śmierci, częstokroć bardzo okrutnych, ale tak przeraziła go jak żadna inna. Przez całe swoje życie napotykał bowiem na wiele dziwnych rzeczy i miał możliwość doświadczyć spraw, jakich większość ludzi nigdy nie będzie w stanie sobie nawet wyobrazić. Na tego typu wydarzenie nie przygotowali go jednak nawet ci, którzy go przygarnęli jako dziecko i wychowali pokazując sprawy, o których ludziom nawet się nie śniło.\nTurlough podświadomie czuł, że w ostatnich wydarzeniach główną rolę odegrała jakaś zła magia albo nawet sam chaos. Czuł także, że on sam w jakiś niewyjaśniony sposób utracił cząstkę własnego jestestwa, że został zbrukany przez to samo zło. Kiedy tak siedział i rozmyślał, w pewnym momencie dotarło do niego, że od dłuższego czasu bezwiednie pociera swoją prawą rękę, jakby coś z nią było nie tak. Zwalczył ten dziwny odruch, przecież ręka wyglądała jak zwykle i wszystko było z nią w porządku.\nNajemnik czuł, że gdzieś na granicy jego świadomości znajduje się wyjaśnienie tych dziwnych wydarzeń, ale wyglądało na to, że im intensywniej próbuje o nim myśleć, tym szybciej zaczyna gubić wątek. Nie teraz, to kiedy indziej – przyjdzie kiedyś taki moment, że się dowie, zrozumie, a wtedy biada tym, którzy doprowadzili do takiego finału. Nieważne kim są, mogą być nawet demonami z otchłani, ale znajdzie ich, dorwie i zapłacą mu za to, a jego zemsta będzie straszna i opowieści o niej długo będą krążyć po Starym Świecie. Kiedy tak ponuro rozmyślał, jego zimne oczy jarzyły się szaleńczo w ciemności, a wykrzywiona w złym grymasie, przeryta paskudną blizną twarz, w świetle padającego światła świecy przypominała maskę jakiegoś straszliwego upiora. Nie zauważył, że aura jaką wokół siebie roztacza, wzbudza przerażenie zarówno wśród obsługi karczmy, jak i jej lokalnych gości.\nTurlough planował swoją zemstę i stopniowo, z pełną premedytacją, upijał się w przeraźliwym milczeniu…\nOstatnio zmieniony przez morgonn dnia Sob 22:32, 15 Mar 2008, w całości zmieniany 1 raz


Warzywa z kaszą gryczaną 350kcal - Edukacja Żywieniowa\nYou are here: Home / Portal Edukacji Żywieniowej / Przepisy / Warzywa z kaszą gryczaną 350kcal\nKwiecień 9, 2016 /0 Comments/in Przepisy /by Edukacja Żywieniowa\nPolecamy, danie bogate w błonnik, magnez, żelazo, foliany i witaminę C – w sam raz na zmienną wiosenną pogodę! Aż trudno uwierzyć, ale w ten sposób zjesz jednorazowo 400g warzyw!\nKasza gryczana – 2 łyżki\nCukinia – 1/2 średniej\nPapryka – 1/2 średniej\nKaszę ugotować na sypko, pieczarki i cukinię pokroić na plasterki, a następnie poddusić w odrobinie wody. Szpinak i paprykę poszatkować na sałatkę. Podawać z olejem rzepakowym i sezamem lub innymi ziarnami. Kaszę gryczaną także można zastąpić inną – jaglana lub owsiana także będzie w sam raz.\nWarto być kreatywnym i tworzyć własne ulubione dania. Do potraw wybierajcie wysoko odżywcze składniki, a unikniecie niedoborów!\nTags: błonnik, foliany, magnez, przepis, witamina C, zdrowa dieta, zdrowe odżywianie, żelazo\nŚwięta bez jajek Przekarmiane dzieci, otyli dorośli


Urlop nad polskim morzem poza sezonem: argumenty ZA\nUrlop nad polskim morzem poza sezonem: argumenty Z...\nPolskie wybrzeże Bałtyku kojarzy się nam właściwie tylko z okresem wakacyjnym, kiedy tłumy Polaków ciągną nad morze licząc na dobrą pogodę i… rozsądne ceny. Mało kto natomiast odwiedza nadmorskie miejscowości poza sezonem. Jeśli możesz sobie pozwolić na krótki urlop np. w październiku, listopadzie czy styczniu, to daj szansę rodzimemu Bałtykowi. Dlaczego warto? Oto najważniejsze argumenty.\nPolskie morze jest drogie? Nie poza sezonem, kiedy większość pensjonatów zawiesza działalność, a sezonowe punkty gastronomiczne się zamykają. Nie oznacza to oczywiście, że trudno będzie znaleźć nocleg czy restaurację. Na pewno natomiast można liczyć na wyraźnie niższe ceny, chociażby w hotelach, które poza sezonem muszą ostro walczyć o gości z konkurencją z południa Polski.\nDuży wybór hoteli wysokiej klasy\nJuż dawno minęły czasy, kiedy nad polskim morzem mogliśmy skorzystać z noclegów jedynie w pensjonatach i na prywatnych kwaterach. Obecnie mamy do dyspozycji ogromny wybór hoteli, w tym luksusowych obiektów ze strefą SPA. Ceny pobytów wyraźnie spadają po sezonie, dzięki czemu można sobie zafundować kilka dni w świetnych warunkach za cenę, jaką latem trzeba byłoby zapłacić w pensjonacie.\nDla wielu osób będzie to najważniejszy argument. Spędzanie urlopu nad Bałtykiem latem przypomina koszmar, na co wpływ mają przede wszystkim nieprzebrane tłumy. Jeśli nie znosisz przeciskać się między ludźmi, nie chcesz słyszeć ciągłych wrzasków, płaczu dzieci i soczystych przekleństw „królów wybrzeża”, to polskie morze poza sezonem na pewno Cię miło zaskoczy.\nŁatwiejszy i szybszy dojazd\nTo duży atut z punktu widzenia kierowców, którzy na samo wspomnienie tkwienia w wielogodzinnych korkach na Helu czy w Trójmieście dostają gęsiej skórki. Poza sezonem główne trasy prowadzące do nadmorskich kurortów są znacznie luźniejsze, bo korzystają z nich przede wszystkim lokalni mieszkańcy. Jest więc duża szansa, że uda Ci się dojechać nad morze w takim czasie, jaki przewiduje nawigacja (co w szczycie sezonu jest zwyczajnie niemożliwe).


Stosowałem metodę Pose wobec sportowców\nktórych trenowałem, i udało mi się odnieść ogromny sukces w doskonaleniu ich biegowych osiągów. W porównaniu z bieganiem o intensywniejszym kilometrażu albo z robieniem interwałów dla większości biegaczy jest to najszybszy sposób na poprawę prędkości. Opanowanie metody Pose jest jak zdobycie darmowej szybkości.\nJoe Friel, autor książki Triathlete’s Training Bible, były przewodniczący Krajowego Komitetu Treningowego USAT.\nWiększość książek o bieganiu skupia się na udzielaniu cennych porad treningowych, ale nie poruszają one głównego zagadnienia: “JAK BIEGAĆ?”. Informacje dotyczące tętna, tempa, taktyki, odpoczynku i diety są ważne, jednak zanim zaczniesz je studiować.\nRozpocznij skuteczny trening, zaprojektowany po to, by zamienić Cię w biegacza wydajnego, szybszego i mniej narażonego na ryzyko kontuzji. Ten podręcznik zawiera innowacyjne ćwiczenia poprawiające elastyczność, koordynację i siłę oraz rozwijające indywidualne talenty każdego zawodnika. Kiedy już będziesz wiedział, JAK biegać, przekonasz się, że cała reszta przyjdzie Ci bardzo łatwo i naturalnie.\nDr Nicholas S. Romanov był dyrektorem Wydziału Dyscyplin Sportowych, Naczelnym Trenerem Lekkoatletyki oraz wykładowcą w dziedzinie biomechaniki sportu, teorii i praktyki wychowania fizycznego, a także lekkoatletycznego treningu. W połowie lat 70. stworzył metodę Pose, która zwiększa wydajność i umożliwia uzyskiwanie lepszych wyników w bieganiu, lekkoatletyce, pływaniu, kolarstwie, gimnastyce, łyżwiarstwie szybkim oraz narciarstwie przełajowym.\nObecnie prowadzi wykłady i szkolenia w Stanach Zjednoczonych, Meksyku, Anglii i Afryce Południowej, we współpracy z klubami, krajowymi organami rządowymi oraz uniwersytetami. John Robson jest miłośnikiem surfingu, pływania, kolarstwa, biegania i skateboardingu. Z zawodu dziennikarz, jest autorem licznych artykułów do gazet “Florida Sports Magazine”, “Miami Herald”, “New York Daily News”, “Outside Magazine”, “Billboard Magazine” i wielu innych.


Filipiny: zamordowano kapłana | Stacja7.pl\nOpublikowano: 6 grudnia 2017 godz. 13:39\nW mieście Jaen w środkowej części filipińskiej wyspy Luzon nieznani dotychczas sprawcy zastrzelili 72-letniego ks. Marcelito Paeza, znanego w całej okolicy ze swego zaangażowania w obronie sprawiedliwości społecznej, a zwłaszcza praw ludzi ubogich.\nBiskup diecezji San Jose, na której terenie znajduje się Jaen – Roberto Mallari „z całą mocą potępił” tę zbrodnie i zażądał od władz „podjęcia właściwego dochodzenia, aby sprawiedliwość zatriumfowała nad śmiercią”.\nWedług biskupa zabójstwa dokonano 4 grudnia około godziny 20 wieczorem – do kapłana jadącego swym samochodem podjechało na motocyklach czterech uzbrojonych mężczyzn i oddali do niego kilka strzałów. Ciężko rannego ks. Paeza przewieziono do szpitala w pobliskim mieście San Leonardo, gdzie po 2 godzinach zmarł z odniesionych ran. Dotychczas do zabójstwa nie przyznało się żadne z licznych działających na Filipinach ugrupowań zbrojnych.\nZamordowany duchowny, zwany przez wszystkich „Tito”, posługiwał w diecezji San Jose ponad 30 lat i chociaż w 2015 przeszedł na emeryturę, to nadal był czynny duszpastersko. Był znanym obrońcą praw ludzi ubogich. Przez wiele lat był członkiem diecezjalnej komisji spraw społecznych i przewodniczył wydziałowi „Sprawiedliwość i Pokój”.\nKoordynował ponadto oddział Misjonarzy Wiejskich Filipin na Luzonie – organizacji międzyzakonnej i międzydiecezjalnej, do której należą osoby zakonne, księża i świeccy, mężczyźni i kobiety. Powołało ją do życia w 1969 Stowarzyszenie Wyższych Przełożonych Zakonnych Filipin w celu wzmożenia czynnej obecności chrześcijańskiej na obszarach wiejskich. Właśnie w dniu swej śmierci ks. Paez uczestniczył w działaniach na rzecz zwolnienia więźnia politycznego Rommela Tucaya, zatrzymanego przez policję w mieście Cabanatuan.\nKomentując zastrzelenie kapłana ogólnokrajowa koordynatorka Misjonarzy s. Elenita Belardo ze Zgromadzenia Sióstr Dobrego Pasterza powiedziała watykańskiej agencji misyjnej Fides, że „egzekucja ta jest czynem brutalnym, dążącym do zasiania terroru wśród tych, którzy sprzeciwiają się militarystycznym i despotycznym rządom prezydenta Duterte”. Wyjaśniła, że chodzi o „zmuszenie do milczenia tych, którzy nadal ujawniają rozprawy bez sądu i łamanie praw człowieka”.\nKs. Tito „służył ludziom do końca swych dni. Zawsze próbował świadczyć o Ewangelii i społecznym nauczaniu Kościoła, bronił praw i interesów ludzi” – zauważyła koordynatorka ruchu.\nkg (KAI/FIDES) / Manila


„Trucizna” Eleanor Herman - w.bibliotece.pl\nczyli jak się pozbyć wrogów po królewsku\nRoyal art of poison\nFascynująca podróż przez historię śladami trucizny Historia trucicielstwa to historia walki o władzę. Członkowie królewskich rodów obawiali się zgubnego działania trucizny, która mogła zostać dodana do ich posiłku przez wrogów. Aby zapobiec otruciu, korzystali z rogów jednorożca i antidotów wypróbowanych na skazańcach oraz z usług testerów jedzenia. Słudzy oblizywali sztućce monarchów, zakładali ich bieliznę i testowali nocniki. Jednak przerażeni niebezpieczeństwem otrucia władcy nie dostrzegali, że trucizna często kryła się w ich codziennej rutynie. Kobiety stosowały podkłady zrobione z ołowiu i rtęci. Mężczyźni wcierali w łysiejące miejsca zwierzęce odchody. Lekarze przepisywali im rtęciowe lewatywy i maści z arszenikiem. Trucizna nie odeszła w zapomnienie wraz z dawnymi rodami królewskimi. Wciąż jest obecna na szczytach władzy. Trudniejsza do wykrycia. Skuteczniejsza. Chętnie używana przez współczesnych dyktatorów w walce z politycznymi wrogami. Trucizna wciąż żyje i ma się lepiej niż kiedykolwiek wcześniej. Eleanor Herman odkrywa przed nami dzieje trucizny, jakiej nie znamy. Łączy w swojej książce świetną znajomość królewskich archiwów z najnowszymi odkryciami medycyny sądowej. Snuje opowieść o życiu w najwspanialszych europejskich pałacach - o trujących kosmetykach, śmiercionośnych lekarstwach i okrutnych morderstwach.\nPoczątek książki trochę nudny, ale z każda kartką jest coraz ciekawiej. Opisy przedstawiają życie władców ale i zwykłych ludzi w czasach bardzo trudnych z powodu braku higieny i postaw medycyny. • Czyta się bardzo dobrze jest wiele interesujących faktów z czasów obecnych i nie tylko związanych z trucizną. Tytuł mylący trochę po przeczytaniu książki.\n3 437 804 dzieła\n24 534 726 rekordów\n36 982 868 egzemplarzy\n43 857 czytelników


13.3.2017 Bezpłatne rozliczanie PIT-ów\nWyświetlono: 3112 razy\nJutro, czyli 14 oraz 21 marca w godz. 15.30-17.00 w Domu Parafialnym przy Sanktuarium Św. Jakuba Apostoła (pokój nr 15-parter) osoby potrzebujące, starsze, bezpłatnie będą mogły rozliczyć podatek dochodowy, PIT za rok 2016. Aby rozliczyć podatek od More...\n13.3.2017 Liczymy na Wasze wsparcie - idź do Tesco i zagłosuj na projekt Lęborskiego Bractwa Historycznego\nWyświetlono: 3152 razy\nDo 4 kwietnia klienci sklepów Tesco będą decydować, jaka inicjatywa prospołeczna powinna otrzymać dofinansowanie w programie „Decydujesz, pomagamy”. W Wejherowie, Lęborku oraz Zaleskich konkurują między sobą More...\n12.3.2017 Kobiety uczyły się technik samoobrony wykorzystywanych m.in. przez Siły Obronne Izraela\nWyświetlono: 3734 razy\n10 marca br. na sali gimnastycznej SOSW w Lęborku odbyły się bezpłatne zajęcia ze specjalistycznych technik samoobrony dla kobiet, zorganizowanych przez Krav Maga Global Lębork w ramach projektu "Bezpieczna Kobieta". More...\n11.3.2017 Kobiety protestowały\n8 marca br. na Placy Pokoju w Lęborku, lęborskie kobiety zorganizowały protest w ramach Międzynarodowego Strajku Kobiet. More...\n11.3.2017 Międzynarodowy Dzień Kobiet – tak się bawiono w gminie Nowa Wieś i Wicko\nWyświetlono: 3642 razy\nKwiaty od wójta, występy muzyczne i tańce a nawet gwiazdy polskiego kabaretu – to wszystko przygotowano specjalnie dla Pań z gminy Nowa Wieś Lęborska i Wicko z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet. More...\nWyświetlono: 3439 razy\nWyświetlono: 4538 razy\nWyświetlono: 3705 razy\n6.3.2017 Budżet Obywatelski na 2018 rok\nWyświetlono: 3256 razy\nOd 1 marca do 31 października 2017 r. trwają konsultacje Budżetu Obywatelskiego w Lęborku na 2018 rok. Składanie przez mieszkańców propozycji projektów i zadań przeznaczonych do realizacji w 2018 r. trwa od 1 do 31 marca 2017 r. More...


Kaszubki Foodpairing by Piotr Ślusarz - livecooking Sprawdź!\nKaszubki Foodpairing by Piotr Ślusarz - livecooking\nśroda, 29 kwietnia 2020, godz. 21:30 - 22:00\nW przedmajówkową środę zamieniamy Bimbeer Sklep w kuchnię z prawdziwego zdarzenia! Piotr Ślusarz odwiedzi nasze skromne progi i przeprowadzi Was przez temat foodpairingu, czyli łączenia piwa kraftowego z odpowiednimi daniami\nPiotr to prekursor promowania kaszubskich przysmaków, znany również z popularnego telewizyjnego show dla kucharzy. Właściciel Street Food Kaszebe Bôłt ugotuje na żywo kilka przepysznych potraw i dobierze do tego odpowiednie piwo z AleBrowar i Browar Końska Grzywa\nUsiądźcie wygodnie i przygotujcie sie na prawdziwe Bimbeerowe szaleństwo ukraszone konkursem. Dla wytrwałych i czujnych Piotr Ślusarz przygotował magiczne słoiki wypełnione po brzegi kaszubskimi smakami - idealnie pasującymi do kraftowych, regionalnych piw!\nThe Kitchen / Stacja Food Hall\ngaZtronaut Poland Pokaż mniej


Kultura i Edukacja » 12 czerwca 2012, godz. 09:48 » komentarzy:\nAnna Popek w Radlinie\nZnana prezenterka telewizyjna Anna Popek pojawi się 20 czerwca w Radlinie, gdzie będzie głównym prelegentem konferencji organizowanej przez Stowarzyszenie Kobiet Aktywnych (SKA). Jest to pierwsze spotkanie w ramach projektu Enter dla kobiet, którego realizację właśnie rozpoczyna SKA.\nKultura i Edukacja » 12 czerwca 2012, godz. 09:51 » komentarzy:\nZespół śpiewaczy Czyżowianki oraz WDK Czyżowice zapraszają wszystkich do udziału w obrzędach Nocy Świętojańskiej, która odbędzie się 23 czerwca br. o godz. 18.00 na terenie Ośrodka Wypoczynkowego "Olza" w Olzie.\nKultura i Edukacja » 13 czerwca 2012, godz. 11:05 » komentarzy:\nUczestnicy projektu na wycieczce w Chorzowie\nUczestnicy projektu Nie taka matma straszna jak ją malują ze Szkoły Podstawowej nr 3 w dniu 28 maja 2012r. i z Zespołu Szkół Sportowych w Radlinie w dniu 29 maja 2012 r. wzięli udział w wycieczce rekreacyjnej do Śląskiego Wesołego Miasteczka w Chorzowie.\nKultura i Edukacja » 13 czerwca 2012, godz. 11:07 » komentarzy:\nBoisko przy Gimnazjum nr 1 "... na medal"\nPrzyszkolne boisko przy Gimnazjum nr 1 w Radlinie zostało uhonorowane tytułem Boisko na medal 2012! Tytuł przyznaje Zarząd Polskiego Klubu Infrastruktury Sportowej.\nKultura i Edukacja » 13 czerwca 2012, godz. 11:29 » komentarzy:\nPrzegląd folklorystyczny Złoty Dzwon w Połomi\nSiedem zespołów folklorystycznych z całego regionu wystąpi w I przeglądzie Połomskie Spotkania z Folklorem "Złoty Dzwon", organizowanym przez Wiejski Ośrodek Kultury i Rekreacji w Połomi. Impreza odbędzie się w najbliższy czwartek, od godziny 16.00 w siedzibie ośrodka przy ulicy Szkolnej. Na godzinę 18.00 zaplanowano część biesiadną połączoną z poczęstunkiem i wspólnym śpiewem.\nKultura i Edukacja » 14 czerwca 2012, godz. 13:20 » komentarzy:\nPrzyjdź na piknik i pomóż Paulince\nW sobotę, 16 czerwca, odbędzie się II Piknik Rodzinny organizowany przez nauczycieli i Radę Rodziców z Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Połomi. Impreza rozpocznie się o godz. 15.00, przewidywany koniec o godz. 19.00.\nKultura i Edukacja » 15 czerwca 2012, godz. 10:30 » komentarzy:\nHelmut i jego zwierzątka\nWczoraj o godz. 8.30 w Miejskiej Bibliotece Publicznej odbyło się spotkanie Burmistrza Marka Hawla z pszowską młodzieżą z okazji promocji książki francusko-polskiej autorstwa Fanny Pacreau pt. „Helmut i jego zwierzątka" – biografii nt. pochodzącego z Pszowa Helmuta Warzechy.\nKultura i Edukacja » 15 czerwca 2012, godz. 11:14 » komentarzy:\nTalizman wygrał I Połomskie Spotkania z Folklorem\nZespół folklorystyczny Talizman z Pawłowic wygrał pierwszą edycję Połomskich Spotkań z Folklorem Złoty Dzwon. Impreza odbyła się wczoraj w Wiejskim Ośrodku Kultury i Rekreacji w Połomi.\nKultura i Edukacja » 15 czerwca 2012, godz. 15:07 » komentarzy:\nŻyjmy zdrowo i sportowo w Lubomi\nPo raz kolejny Przedszkole im. Elżbiety Sojki w Lubomi realizuje projekt współfinansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz z budżetu państwa „Przekraczamy granice”.\nKultura i Edukacja » 18 czerwca 2012, godz. 10:20 » komentarzy:\nOtwieramy naszą BASZTĘ!\nNasz zabytek po remoncie zyskuje nowe życie! Już 24 czerwca w okolicy baszty zagoszczą średniowieczni rycerze, którzy wraz z Prezydentem Miasta zapraszają na niecodzienną imprezę w wyjątkowej scenerii.\nKultura i Edukacja » 18 czerwca 2012, godz. 10:34 » komentarzy:\nNagrody Gminy Gorzyce w dziedzinie kultury i sportu - rozdane\n14 czerwca br. w WDK w Gorzycach, odbyła się uroczystość wręczenia nagród Gminy Gorzyce w dziedzinie kultury i sportu.\nKultura i Edukacja » 19 czerwca 2012, godz. 09:37 » komentarzy:\nFestiwal sportowy rozpocznie letni sezon nad Balatonem\nJuż w najbliższą sobotę serdecznie zapraszamy nad nasz wodzisławski Balaton. Szczegóły w galerii.\n« poprzednia 1 2 … 174 175 176 177 178 … 180 181 następna »\npowiat bezpieczeństwo zawody KPP wypadek Mszana policja wystawa Rydułtowy konkurs Starostwo Powiatowe remont UG Mszana straż miejska edukacja Gorzyce wakacje zabawa ZUS koncert Pszów dzieci droga sport Wodzisław COVID-19 akcja ekologia mecz bieg radlin połomia turniej zmiany Godów spotkanie rodzinny park rozrywki Polska Powiat Wodzisławski straż pomoc Wodzisław Śląski koronawirus nawigator region warsztaty projekt WCK KPP Wodzisław szpital