Piękno Zbawi Świat: maja 2017\nBłogosławiona Dziewica jest „naczyniem” łaski, szczęścia i miłości. Ona nie zamyka się ze swoją najgłębszą tajemnicą. Niosąc w sobie Życie- staje się „Dziewicą Znaku”- wypełnioną po brzegi kobiecej duszy miłością. Uobecnia w sposób najdoskonalszy i szczery miłość macierzyńską, ponieważ w Niej, Przedwieczny Bóg stał się Dzieckiem. „Ta posłuszna i radosna akceptacja zbawczego zamiaru Boga, tak pięknie wyrażona w Magnificat, była aktem wolności”- pisał Jerzy Fłorowskij. Izraelska Dziewczyna, pełna duchowego piękna i odwagi wchodzi z Chrystusem w świat; jakby chciała po raz pierwszy zwrócić uwagę świata na Tego, który jest Zbawicielem. „Za wielka jest, by dała się wyrazić słowem”- powie przekuwający teologię w język poezji św. Efrem. Może dlatego wobec tak ujmującej serce tajemnicy, wyczerpujące wydają się pochwalne słowa Elżbiety: „Błogosławiona jesteś i owoc łona”. Tylko inna kobieta posiadająca duchową wrażliwość i życie pod swoim sercem była wstanie w bliskiej osobie odkryć Theotokos i Panhagię. Ojcowie Kościoła znajdują w Maryi uosobienie Kościoła: „Jest tylko jedna Dziewica Matka i miło jest nazwać Ją Kościołem” (Klemens Aleksandryski). Nawiedzenie jest równocześnie świętem szlachetnej, obleczonej w wiarę kobiecości. „Elżbieta i Maryja jawią się jako istoty będące obiektem działania łaski, zdolne stać się początkiem autentycznego życia osobowego Boga, w Bogu i dla samego Boga, potwierdzając na nowo swoją całkowitą zależność od Jego woli. W ten sposób czystość realizuje się dziewictwie… Nawiedzenie Elżbiety przez Maryję i rozmowa między obu niewiastami zawiera całą tajemnicę Bożej relacji pomiędzy Starym i Nowym Przymierzem. Ich spotkanie ukazuje łaskę Bożą działającą w Maryi w sposób tajemniczy, ale dla wiary najbardziej logiczny i najbardziej oczywisty”(N. Nissiotis). Dzisiejsza Ewangelia zaprasza nas do duchowej płodności i entuzjazmu wiary. Wkroczyć w świat z miłością, czując w sobie pulsujące istnienie Boga.\nDeszcz spadający z nieba w tradycji biblijnej wiąże się z obfitością błogosławieństwa. W tym malowniczym i na wskroś symbolicznym nawodnieniu materii, dostrzegamy życiodajne i pełne obfitości działanie Ducha Świętego. Przywłaszczając słowa Claudela, należy powiedzieć, że ten najsubtelniejszy i ukryty w Trójcy, dokonuje „aktu swojej obecności”. W tym wymiarze obecności i daru, Kościół jawi się jako „tajemnica Chrystusa w Duchu Świętym”. Deszcz spada na suchą, nieurodzajną i spragnioną życia glebę ludzkich serc. Święty Grzegorz z Nazjanzu wspomina o „strumieniu”- wylewie Ducha Świętego w człowieku. W taki sposób oczyszczony człowiek z brudu grzechu, staje się zwiastunem uzewnętrznionego Królestwa Bożego. Naucza o tym św. Bazyli: „Tak więc oczyściwszy się z brzydoty, którą wycisnęło zło, wróćmy do naturalnego piękna, tak jak obraz królewski, któremu przez oczyszczenie przywraca się dawną postać- tak jedynie można zbliżyć się do Parakleta… Dzięki Niemu serca wznoszą się ku górze, słabi dają się prowadzić za rękę, a ci, którzy posuwają się naprzód, doskonalą się… I podobnie jak ciała jasne i przejrzyste, kiedy pada na nie promień, stają się lśniące i błyszczą, innym, choć własnym blaskiem, tak samo dusze niosące Ducha, oświecone przez Ducha, one właśnie stają się duchowe i przekazują łaskę innym”. W tym świetle można zrozumieć eklezjalne znaczenie oczyszczenia i namaszczenia Duchem Świętym, które dopełnia chrzest (zanurzenie w wodzie i pomazanie olejem). Wyraża to wschodnia modlitwa wyjęta z celebracji sakramentu wtajemniczenia: „Boże, naznacz ich pieczęcią niepokalanego krzyżma; będą nosić w swym sercu Chrystusa, aby byli mieszkaniem Trójcy”. Rozkwit życia duchowego- kiełkowanie, wzrost i dynamika posłania pochodzi od Ducha. Zstąpienie Ducha w deszczu duchowych darów, przynosi oczyszczenie, odnowienie, przebóstwienie. Oczyszczone oczy i dusza człowieka zaczyna postrzegać rzeczywistość w nowości istnienia oraz wchodzi w przestrzeń adoracji, uwielbienia, wdzięczności. „Z pomocą wyobraźni zajrzyj do środka swego serca- radzi mnich Filemon- bo czyste serce (zroszone deszczem) widzi Boga jak w zwierciadle”. Dar ten oczekuje godnego przyjęcia, podobnie jak spieczona słońcem ziemia pręży się modlitwą źródła wołając: „Daj mi pić”.\nAutor: ks. Rafał o 08:55 Brak komentarzy:\nChrześcijanin jest człowiekiem próby, konfrontacji i gotowości na najmniej przewidziane sytuacje. „Przejście przez próbę jest wydarzeniem duchowym. Prowadzi do wewnętrznej wolności i oświecenia przez Ducha Świętego, które jest osobistą Pięćdziesiątnicą chrześcijanina”. Człowiek traci perspektywę życia wiecznego w momencie kiedy zostaje przygnieciony przeświadczeniem, że nic nie jest wstanie zrobić. Oburzał się na to rosyjski filozof Hercen: „Przeraża mnie po prostu ten współczesny człowiek. Cóż za obojętność, ograniczoność, jakiś brak pasji…, jak wcześnie zużywa się w nim entuzjazm, energia, wiara we własną sprawę”. Te słowa można z wielką swobodą przenieść na grunt chrześcijaństwa, nie tyle jako bolesny przytyk ile chęć wzniecenia motywacji. Ten syzyfowy kamień niemocy jest tylko jednym z etapów próby wiary, nie jest on niemożliwy do uniesienia. Człowiek potrafi się wznieść wyżej i wyżej- na skrzydłach wiary, pokonując tym samym bezsilność i zamęt wokół siebie. „Wielkie cierpienia prowadzą nad do mądrości, gdyż są one bólami porodowymi, za pomocą których nas duch wyzwala się z osłonki przyzwyczajeń i niby nowo narodzone dziecię wpada w ramiona rzeczywistości” (Rabindranath). Człowiek dzięki paschalnemu zwycięstwu Chrystusa jest skazany na sens; na odwagę bycia kimś lepszym niż mu się zdaje. „Kto odbija się i skacze- powie Rahner- spada w rozpościerającą się głębię… Kto przyjmuje całkowicie swoje człowieczeństwo, ten przyjął Syna Człowieczego, ponieważ w Nim Bóg przyjął człowieka”. Niezrozumienie i ucisk jest w jakimś najgłębszym sensie wpisane w ekonomię miłości Boga. Zawiera się w tym wewnętrzna próba, mocowanie ze sobą, choć w sercu drżą słowa ostatecznego triumfu: „Odwagi ! Ja zwyciężyłem świat”.\nAutor: ks. Rafał o 07:39 Brak komentarzy:\nOd samego początku chrześcijaństwo było głoszeniem radosnej obecności Pana. W Kościele starożytnym cała Pięćdziesiątnica była świętowaniem Wniebowstąpienia, określano to wydarzenie jako analempsis- „wzięcie”- „Gdy dopełniały się dni Jego wzięcia z tego świata, postanowił udać się do Jerozolimy” (Łk 9,51). „Ta analempsis obejmuje nie tylko wniebowstąpienie, lecz całe wywyższenie lub zabranie Pana z tego świata, to znaczy Jego najgłębsze uniżenie na Krzyżu, które wszak było konieczne dla Jego wywyższenia”. Jak echo powracają w tym miejscu Chrystusowe słowa skierowane do uczniów: „Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża będzie wywyższony” (Mt 23,12). „Nikt nie wstąpił do nieba tylko ten, który zstąpił z nieba” (J 3,13). Święty Augustyn świetnie komentuje misterium tego wydarzenia, wkładając w usta Chrystusa przesłanie nadziei dla wierzących: „Bądźcie moimi członkami, jeśli chcecie wstąpić do nieba. W tym przeto zbieramy siły, tym żyjemy wszystkimi pragnieniami. O tym rozmyślajmy na ziemi, czy będziemy w niebiosach”. Przesłanie jest jak najbardziej czytelne; skoro Pan wstąpił do nieba, to tam jest nasza Ojczyzna do której w trudach egzystencji zmierzamy. Co z tej tęsknoty za innym wymiarem bytowania wyraża sztuka chrześcijańska, obnażając najbardziej głębokie tęsknoty za spotkaniem z Panem. Ikonografia kościołów, na Wschodzie i Zachodzie, stanowi ukazanie tajemnicy wniebowstąpienia w wymiarze całego Kościoła- pewnego sensus fidei. Pantokrator zdobiący apsydy bazylik, jest Tym wywyższonym przez Ojca, wraz z którym manifestuje swoją boską i życiodajną moc. „Wniebowstąpienie zakończy się wtedy- pisał o. Corbon, gdy wszystkie członki Jego Ciała zostaną przyciągnięte do Ojca i ożywione Jego Duchem”. Czyż nie taki jest sens odpowiedzi, którą aniołowie udzieli mężom z Galilei: „Dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo ? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjedzie tak samo jak widzieliście Go wstępującego do nieba”. Wniebowstąpienie jest paschalnym działaniem Chrystusa, który wszystko napełnia, jak również nieustannie odchodzi i przychodzi pozostawiając ślady swojej obecności. Te ślady obecności możemy odnaleźć w ikonie święta. Wraz z kontemplacją spowitego chwałą Chrystusa, dokonuje się podniesienie naszego człowieczeństwa, percepcji ludzkiego ducha- sur sum corda ! Tak jak podaje nam przekaz Ewangelii, tak wraz za nim podąża wyobraźnia ikonograficzna, próbująca uchwycić Chrystusowe „odejście”. Na ikonie cały Kościół zgromadzony na górze Oliwnej trwa w modlitewnym oczekiwaniu. Chrystus jako głowa Kościoła, Maryja- jego figurą, apostołowie- jego fundamentami. Na wszystkich ikonach Wniebowstąpienia wznoszący się ponad obłoki Chrystus przedstawiony jest w chwale i majestacie, w którym przyjdzie na końcu czasów, kiedy rozpocznie się eschatologiczny czas Paruzji. „Wznoszącego się Chrystusa, wspieranego przez dwóch aniołów, otacza krąg sfer kosmicznych, w którym promieniuje Jego chwała. Barwy szat anielskich odtwarzają barwy szat apostołów. Są to aniołowie Wcielenia, którzy podkreślają, że Chrystus opuszcza ziemię razem ze swoim ciałem i przez to nie oddziela się od ziemi i od wiernych, związanych z Nim przez Jego krew. Chrystus wyciąga prawą rękę w geście błogosławieństwa, a w lewej trzyma zwój Pism. Jest On źródłem łaski- błogosławieństwa i słowa- nauczania. Theotokos zajmuje miejsce centralne, jest osią grupy umieszczonej na pierwszym planie. Jej postać odcina się od białego tła szat anielskich. „Czcigodniejsza od Cherubinów i bez porównania chwalebniejsza od Serafinów’, stanowi od zawsze wytyczone centrum, w którym skupiają się światy anielski i ludzki, ziemia i niebo… Matka Boża, figura Kościoła, zawsze przedstawiana jest pod Chrystusem. Występuje w podwójnej roli: jako „orantka” wobec Boga, jest tą, która oręduje, jako „przeczysta”, wobec świata, jest świętością Kościoła”( Evdokimov P.). Apostołowie podzieleni na dwie grupy, otaczają Maryję- nową Ewę, tworząc tym samy doskonały krąg- jako symbol Kościoła którego zadaniem jest manifestacja Królestwa Bożego. „ Z nieruchomością postaci Matki Bożej kontrastują gesty apostołów, wyrażające zdumienie, uwielbienie i zachwyt. Najbliżej Maryi zostali wyeksponowani św. Piotr i św. Paweł.” (ks. M. Janocha). Wszystkich spowija atmosfera rozmodlenia, spokoju i uwielbienia, gdyż tam ból rozstania łączy się z radością obecności w Duchu Świętym. Rozradowali się uczniowie, ponieważ teraz ich wiara jest doskonała i ich duch otwarty na zrozumienie tajemnic Chrystusa, już wiedzieli że przez Wniebowstąpienie otworzył bramy Nieba, a tym samym każdy z nich otrzymał zaproszenie aby tam wejść.\nAutor: ks. Rafał o 23:47 Brak komentarzy:\nParadoksalnie można stwierdzić, że brak wiedzy dotyczący przyszłości jest czymś zgoła niepokojącym, tym bardziej iż świat w który żyjemy, jest niestabilny wobec nieprzewidywalnych i złych ludzi. „Duch Święty działa w ciągu dziejów i przygotowuje nadejście Królestwa Bożego. Jednakże znów należy zachować najdalej idącą ostrożność, aby uniknąć uproszczeń. Żyjemy w czasach niesłychanego zamętu, daleko odbiegających od krystalicznej, przejrzystej atmosfery Ewangelii, w czasach przez nią przepowiadanych- fałszywych proroków, zwodniczych słów, zakłamanych wartości, przewrotnych sytuacji” (P. Evdokimv). Nie wiemy co się wydarzy jutrzejszego dnia; myślę o czymś zaskakującym i wywracającym na spokój. Teoretycznie możemy zajrzeć do naszego przenośnego kalendarza i opowiedzieć jak nasz kolejny tydzień będzie przebiegał. Ale to tylko wpis szufladkujący podarowany nam czas i wyznaczający pozornie granice naszym działaniom. Ewangelia próbuje nam powiedzieć o przygotowaniu na inny świat, inne spotkanie oraz zawieszonym w próżni notesie błahych nic nieznaczących wobec tego eonu spotkań. „Ręka Boża dotknie zamkniętego koła czasu i podniesie go do wyższego wymiaru” (św. Grzegorz z Nyssy). Ewangelia wskazując na wniebowstąpienie Chrystusa, rozpościera wizję bezprecedensowego kolejnego, ale innego w swojej oprawie spotkania- to jest Paruzji. On przyjdzie ponownie i nie będzie takiej możliwości, aby ktoś nie był wstanie Go nie rozpoznać. Będziemy postrzegać rzeczywistość już inaczej- z „odsłoniętą twarzą”. Nastąpi moment zapowiedzianej radości, odtąd los śmiertelników skonfrontuje się z najwyższą Prawdą, a „serce zostanie pobłogosławione wspaniałością Boga” (św. Makary z Egiptu). Przychodzący Zbawiciel pozbawi nas ludzkiej zachłanności wiedzy- „o nic nie będziecie Mnie pytać”. Pytania będą zbędne, ponieważ wszystko co się objawi ludzkim oczom, będzie świętem wielkiej odpowiedzi Boga. Apokaliptyczny Chrystus na białym koniu wjedzie triumfalnie w naszą „wieżę Babel” i wtedy wszystkie sprawy zostaną przetłumaczone na język miłości i Boga. Świat zostanie podniesiony z kolan wojny, głodu, kainowej śmierci. Okruchy wiedzy którymi się obecnie posługujemy demonstrując naszą ludzką wielkość, zaczną blaknąć wobec Pana Mądrości i Życia który „przeniknie” przez serca i umysły stworzeń. „Wtedy otworzy się całe niebo, rozerwą się bramy sklepionych przybytków i zstąpi jednorodzony Syn Boga- powie św. Jan Chryzostom- w otoczeniu tysięcy i milionów aniołów, archaniołów, cherubinów i serafinów i innych mocy, a wszystko będzie pełne trwogi i drżenia. Gdy rozstąpi się ziemia, wszyscy ludzie wyjdą z grobów, a sam Chrystus ukaże się w takiej chwale, że księżyc, słońce i wszelkie światło skryje się w jasności tego blasku. Jakież słowa wypowiedzą taką szczęśliwość, wspaniałość i chwałę ?”\nAutor: ks. Rafał o 04:20 Brak komentarzy:\nW pierwszym momencie wydają się enigmatyczne słowa Chrystusa; jest z uczniami, a za chwilę ma zniknąć im sprzed oczu a później pojawić się ponownie. Chwila nieobecności którą nie można zamknąć w jakiś ziemskich ramach czasu. To odejście na „chwilę” jest zapowiedzią Wniebowstąpienia. „Wniebowstąpienie jest jakby drugim krańcem wcielenia. Słowo Boże zstąpiło z królewskich przybytków, by szukać zaginionej owieczki- ludzkości. Teraz, po odnalezieniu bierze ją na ramiona i wprowadza do owczarni. Wniebowstąpienie oznacza zakończenie drogi, początkiem jest Wcielenie, zakończenie dzieła miłości Bożej poszukującej człowieka, by go wprowadzić w strefę Trójcy Świętej”(J. Danielou). Kościół nie pozostaje sam, bowiem otrzymuje dar Parakleta. Chrystus doskonale zdaje sobie sprawę, że wspólnota „pozostawiona” będzie musiała się zmierzyć z różnymi przeciwnościami, przejść drogę próby- Kościół rozkwitnie przez wieki na użyźnionej krwią glebie męczenników- świadków wiary. W tej zapowiedzi smutku zawiera się wizja Kościoła Oblubienicy naznaczonej uciskiem, niezrozumieniem ze strony świata, dotkniętej śmiechem pogardy. Z drugiej strony postawa chrześcijan ma być przepełniona nadzieją i optymizmem eschatologicznym. Święty Augustyn pisał: „Wysławiajmy Pana Boga naszego, który zgromadził nas przy źródle duchowej radości. Bądźmy zawsze przy Nim w pokorze serca. Niech On tylko będzie naszą radością. Bądźmy przekonani, że pełne szczęście będziemy mogli osiągnąć dopiero wtedy, gdy czas tego świata przeminie…Cała nasza radość niech będzie w nadziei na przyszłość. Cała nasza tęsknota niech się zwraca do życia wiecznego. Każde nasze westchnienie niech pragnie Chrystusa.” Nadzieja i tęsknota będą podtrzymywały serca uczniów w ufności, że dzień nadejścia Zbawiciela jest coraz bliżej. „Wkraczajmy więc w nowe życie i wobec Tego, który nasz wskrzesił wraz z Chrystusem- powie Orygenes- ukazujmy się codziennie nowi i, że tak powiem piękniejsi, gromadząc piękno naszego oblicza w Chrystusie jak w zwierciadle i w Nim oglądając chwałę Pana, przemieniajmy się w ten sam obraz, gdyż Chrystus powstając z martwych, z ziemskiego poniżenia wstąpił do chwały Ojcowskiego majestatu”.\nŻycie publiczne Jezusa składające się z wielu zachwycających momentów, stanowi przygotowanie do powierzenia największego daru jakim jest Duch Święty. Rozpoczęta ekonomia Kościoła będzie mogła wejść w rzeczywistość pełni dopiero po Zmartwychwstaniu i Pięćdziesiątnicy. Chrystus posyła Ducha Prawdy, aby konstytuował Wspólnotę i prowadził ją ku przyszłości; od tej pory w „Duchu podążamy przez Syna do Ojca”. Droga człowieka jest zatem drogą uświęcenia- przebóstwienia. Chrześcijanin w swoim sercu staje się nosicielem Ducha. „Historia jest dialogiem między Bogiem a człowiekiem- powie S. Bułgakow- ich współdziałanie to proces bogoczłowieczeństwa”. Osiągnięcie tego stanu wymaga aktywności duchowej, transparencji i pokory otwarcia. Święty starzec Serafin wołał: „Na co jeszcze czekamy, że ktoś z wysokości nieba zaśpiewa nam pieśń niebiańską ? Ależ w niebie wszystko żyje mocą Ducha Świętego, a na ziemi Pan dał nam tego samego Ducha Świętego. W kościołach posługi są sprawowane przez Ducha Świętego; na pustyniach, w górach, w jaskiniach i wszędzie asceci Chrystusowi żyją Duchem Świętym; jeśli Go zachowamy, będziemy wolni od wszelkich ciemności i życie wieczne będzie już na ziemi w naszych duszach”. W tej prostocie wypowiedzi kryje się cała teologiczna kwintesencja i świadomość, że wszystko jest przeniknięte łaską, a człowiek jest naczyniem które ma wychylić się ku przyjęciu tych duchowych dobrodziejstw. Najgłębszą przestrzenią tego obdarowania jest Eucharystia. „Uświęć te dary mocą Twojego Ducha, aby stały się dla nas Ciałem i Krwią naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Konsekracją złożonych darów, jak również dotknięcie modlitwą epiklezy tych którzy w liturgii wchodzą w rzeczywistość przemienienia. „Przemienienie, dzięki któremu pięknieją ci, którzy są piękni” (M.P. Jegou). Duch Święty w „Eucharystii dokonuje przemiany, po przeistoczeniu przybywa ze swoim ogniem i mocą, aby nadal uświęcać i przemieniać. Pozostając w Eucharystii, jak rozżarzony węgiel przemienia wszystkich, którzy stykają się z nią i ją spożywają. Ciało Chrystusa rodzi się zatem z ognia Ducha Świętego jako duchowy dar, udzielany nam przez Boga… Ciało Chrystusa napełnione jest nadmiarem Ducha”(M.J. Scheeben). Chrześcijan przez przyjęcie Świętych Darów, przemienia się w Tego którego spożywa.- usque ad Spiritus participationem. Czy to nie jest cud Ducha Świętego ?\nEwangelie proklamowane w tych dniach będą kierowały nasze spojrzenie wiary na dynamiczną i płodną obecność Ducha Świętego. Chrystus wprowadza uczniów w penumatologię chwili obecnej, wskazując że od tej pory ich egzystencja będzie przeniknięta obecnością Parakleta. Nie mogą czuć się osieroceni, czy pozbawieni motywacji dalszego działania. Wręcz przeciwnie wszystko stanie się nowością, świeżością i euforią. Konsekwencją Wcielenia staje się przebóstwienie- uduchowienie człowieka. „Słowo przyjęło ciało- mówił św. Atanazy Wielki- abyśmy mogli przyjąć Ducha Świętego. Bóg stał się nosicielem ciała, aby człowiek mógł stać się nosicielem Ducha”. Jest w tym działaniu Trójcy Świętej jakiś spójny plan w którym człowiek odkrywa przestrzeń osobistego uświęcenia i wybiegając do przodu perspektywę zbawienia. W homilii na dzień Pięćdziesiątnicy św. Jan Chryzostom mówi: „Gdyby nie było Ducha Świętego nie moglibyśmy nazywać Chrystusa Panem...” Dzięki działaniu Ducha człowiek wchodzi w rzeczywistość piękna- w przedsmak „Ósmego Dnia”. Dzięki Jego działaniu Kościół jest jednym ciałem, nie jest tylko instytucją kurczowo pilnującą swoich wpływów, czy ciasną doktryną, lecz jak mówił Chomiakow „żywym organizmem prawdy i miłości”. Jest w tej refleksji jakaś głębia pentakostalnego myślenia, przekraczającego zewnętrzny blichtr przemijającej i naznaczonej grzechem ludzi instytucji, otwierając Kościół- Ciało na Ogień, który przetapia bezczynność i skostnienie w erupcję życia. Przez Niego Kościół i świat wołają swoim jestestwem: „Przyjdź, Panie Jezu\nAutor: ks. Rafał o 09:13 Brak komentarzy:\n„Żyjemy otoczeni nieskończoną wielością tajemnic”- te słowa napisał Lew Szestow próbując ukazać jak mały jest człowiek, jak mały jest jego rozum aby zgłębić tajemnicę Boga i świata. Myślę, że jedną z takich tajemnic jest wyjątkowa, subtelna i życiodajna obecność Ducha Świętego. Nie wiem, czy jakiś najbardziej rzutki teolog odważyłby się napisać biografię Ducha Świętego. To nie lada wyzwanie które z pewnością wymagałoby jakiejś duchowej wrażliwości i przenikliwości duszy. Trzeba zatem zachować pokorę i milczenie wobec tej Tajemnicy, bowiem „dramat zbawienia odbywa się za zasłoną” (S.Weil). Lepiej będzie jak pragnienie poznania „Gołębicy” stanie się pragnieniem ożywczego źródła. W historii chrześcijaństwa były momenty w których nawet zapominano o Duchu, trochę nieświadomie marginalizując Jego obecność. Nawet sam św. Augustyn przyznaje, że „ludzie uczeni napisali wiele książek o Ojcu i Synu. Natomiast Duch Święty nie stał się przedmiotem studiów tak obfitych, tak starannie prowadzonych przez uczonych i wielkich komentatorów boskich Pism, by można było łatwo pojąć także Jego własny charakter, z powodu którego nie możemy Go nazwać ani Synem ani Ojcem, ale jedynie Duchem Świętym”. Pewien ewangelicki teolog nawet stwierdził, że Duch Święty jest dzisiaj w dużej mierze „nieznanym Bogiem”. Nawet pomimo eksplozji tak wielu charyzmatycznych ruchów i wspólnot w różnych kościołach, wielu chrześcijan zatrzymuje się tylko na zewnętrznych znakach, okraszonych pewną nadzwyczajnością, niż na samej osobie Ducha Świętego. A przecież jak powie św. Bazyli Wielki: „Stworzenie nie posiada żadnego daru, który by nie pochodził od Ducha. Jest On Uświęcicielem, który nas na powrót jednoczy z Bogiem”. Nie sposób zliczyć, ile to razy Duch Święty wtargnął niczym żywioł w historię i osobiste życie każdego człowieka. „Duch nazwany jest Królestwem i daje początek królowaniu Boga w nas” (M. Kabasilas). Każdy z nas przeżył w swoim życiu małe zwiastowania i pięćdziesiątnice- poruszenia serca i duchowe rewitalizacje. Ile to razy w kryzysach wiary, ucieczkach i wejściach w grzech- On przypominał o zmartwychwstałym Chrystusie i jego darmowej miłości. Kościół od wieków wołał i nie przestaje wołać z głębi swego jestestwa: eltheto to Hagion Pneuma sou eph hemas Kai katharisato hemas- niech przyjdzie Duch Twój na nas i oczyści nas. Dzięki Jego dynamizującej obecności Kościół staje się comunio sanctorum- wspólnotą uświęconą i przebóstwioną. Pewnie w tym miejscu należy postawić sobie kilka odważnych pytań: Czy otwieram się na nowość Ducha, wsłuchując się w Jego głos i odczytując natchnienia ? Czy rozpoznaję oczyma wiary Kościół jako ikonę Trójcy, w łonie której zostałem zrodzony aby uwielbiać Boga całym życiem ? Odpowiadając w duszy na te pytania, niech słowa przeistoczą się w modlitwę epiklezy, zwracając się do Ojca, aby Duch objawił Chrystusa. Kończę słowami modlitwy brata Rogera z Taize: „Duchu Święty, tchnienie miłości Chrystusa. Ty składasz w każdym człowieku wiarę, która jest bardzo prostym zaufaniem, tak prostym, że wszyscy mogą je przyjąć. Znany czy nieznany, w naszych ciemnościach rozpalasz ogień, który nigdy nie zagaśnie”.\nNasz wiek jest równie mocno naznaczony prześladowaniami i męczeństwem. Nie tylko tym uciskiem prowadzącym do przelewania krwi niewinnych ale nade wszystko ideologicznym, światopoglądowym dokonującym się stopniowo i programowo. Chrześcijan jest umieszczony w centrum wydarzeń współczesnego świata. Tak rozumiana obecność w jakimś sensie jest narażona na trudne konfrontacje. W społeczeństwach europejskich już od dłuższego czasu dokonuje się erozja tego wszystkiego, co nosi znamiona chrześcijańskości. Zmasowany ateizm, agnostycyzm, opisany szyldem tolerancji stał się niebezpiecznym indyferentyzmem. Europejscy wolnomyśliciele pragną uczynić z Kościoła skansen „starych i nieprzydatnych nikomu rzeczy”, wystawienniczy portal dawnej kultury w którym będzie można na nowo proklamować śmierć Boga. Tu nie chodzi o wytoczoną kampanię przeciwko sztucznej dewocji, czy pomieszaniu głupoty z religią. Nie chodzi wcale o to, że religia w wyścigu z płytkimi propozycjami hedonistycznego świata może przegrywać. Chodzi o postawy negacji, absurdu a nawet agresji skierowanej w stronę religii która ocala resztki człowieczej godności. Już nie tylko jak pisał Roger Icor „Bóg jest niepotrzebny”, ale jakiekolwiek przejawy życia duchowego stają się pożywką dla ironicznej kpiny i medialnego vulgus. Komu tak naprawdę przeszkadza Bóg ? Komu przeszkadza chrześcijanin który stara się żyć zgodnie z Ewangelią ? Być może tym którzy próbują zagłuszyć swoje sumienie, uciec od ważnych pytań dotyczących sensu własnego istnienia i tego, co w głębi rozrywa ich duszę na strzępy. Ich bunt wymierzony w wiarę zdaje się być największym krzykiem błagania o ocalenie. Chrześcijanin staje naprzeciw swoich poranionych, pogubionych lub agresywnych braci, wiedząc że w każdym wydarzeniu działa Bóg. Ma odwagę spojrzeć im w oczy. „Bóg ofiaruje ludziom siebie w zależności od ich pragnienia…Chciałby jednak napoić ich całymi strumieniami, by chrześcijanie mogli ze swej strony gasić pragnienie świata”. Ludzie głębokiej wiary nie boją się kpin, oszczerstw, cierpienia czy utraty życia. Jak mówił św. Ojciec Pio: „Dobre serce jest zawsze mężne. Cierpi, ale ukrywa swe łzy i pocieszając się, poświęca siebie dla Boga i bliźniego”.\nNajwiększym kryzysem naszych czasów jest niezdolność do kochania i bycia kochanym. Świat jest pełen egoistycznych, inteligentnych i przedsiębiorczych dwunogów potrafiących do perfekcji udoskonalać autoprezentacje siebie, ale paradoksalnie nie potrafiących zrozumieć sensu miłości w relacji do drugiego „Ja”. Myślę o tej głębi miłości którą nakreślił Chrystus i pozostawił nie naruszając w żaden sposób ludzkiej wolności. Jego uczniowie a wraz z nimi chrześcijaństwo będzie kiełkowało stopniowo do zrozumienia i uczynienia własnym tego przykazania. Miłość jest kondensacją ludzkich emocji, pragnień, chcenia i odrobiny wyjścia poza siebie. Ale nie jest to „produkt” psychologicznej kalkulacji czy wdrukowanego szablonu postępowania. Jej rozkwit ma odpowiednie podłoże. Trzeba przejść duchowy próg, aby to pełniej pojąć. „Miłość uzdalnia człowieka zarówno do przeżywania szczęścia, jak i cierpienia. Kto miłuje, tym intensywniej doświadcza radości i trudu życia… Miłość nie ma obietnicy sukcesu. Jest w niej coś bezinteresownego, przeciwnego doraźnej użytkowości i korzyści. Prawdziwa miłość nie idzie w parze z ambicją i dążeniem za wszelką cenę do sukcesu” (W.Hryniewicz). Wydarzenie paschalne odsłania i pozwala zrozumieć całą głębię miłości Boga do człowieka. Głębię miłości która jest w łonie Trójcy. „Bóg jest Ojcem, który kocha Syna i nas w Nim, aż do przyzwolenia na opuszczenie na Krzyżu za nas- mówił B. Forte- Jeśli w Ojcu jest źródło miłości, to w Synu jest receptywność miłości. Syn, który na Krzyżu dokonuje aktu najwyższego posłuszeństwa, a w zmartwychwstaniu otrzymuje Ducha życia, jest czystym przyjęciem, nieskończonym posłuszeństwem miłości, wieczną bezinteresownością”. Jednocześnie ten Miłowany i trwający w miłości, udziela Miłość Kościołowi. Polecenie Chrystusa względem uczniów, aby „trwać w miłości”- nie oznacza błogiej egzaltacji, czy stanu permanentnej sielankowości w przeświadczeniu że świat będzie idealny, ale zakłada stanowcze wyjście ku drugiemu człowiekowi (tam gdzie nie jest sympatycznie i beztrosko). Miłość staje się źródłem siły dynamizującej aktywność, zdolnej sforsować lęk przed światem, grzechem i opróżnionym z miłości sercem brata lub siostry. Miała rację św. Teresa z Avila: „Doskonała miłość bliźniego jest w nas o tyle tylko, o ile zrodzi się jak drzewo z korzenia, z doskonałej miłości Boga”. W tej perspektywie chrześcijaństwo staje się pozbawioną poklasku instytucją sług, obwieszczającą że Bóg przez ludzi wypowiada swoją miłość światu. Miłość drugiego staje się obecnością Boga w duszy !\nJezus powiedział do swoich uczniów: «Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który go uprawia… Trwajcie we Mnie, a Ja w was będę trwać. Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie – jeżeli nie trwa w winnym krzewie – tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie. Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić. Ten, kto nie trwa we Mnie, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie. Potem ją zbierają i wrzucają w ogień, i płonie. Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, to proście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami».\nWszczepienie w Chrystusa, tętniące życie Kościoła- nieustanne owocowanie. Chrystusowe porównanie nie sposób inaczej interpretować jak na płaszczyźnie sakramentalnej. Ta jedność ukazana w obrazie krzewu winnego i latorośli wskazuje na wspólny przepływ życia. Kościół o tyle ma sens istnienia o ile jest wszczepiony w źródło życia- Chrystusa. Zdaniem Cyryla Jerozolimskiego przez chrzest człowiek staje się cząstką świętego krzewu winnego. Kto trwa w wierze, ten stanie się „gałązką o licznych winogronach”. Życie duchowe przejawia się w dynamice wzrostu a w ostatecznym momencie zaowocowania. W tym skądinąd głębokim obrazie winnego krzewu odkrywamy również eucharystyczny sens ludzkiej egzystencji. Mowa tu o komunii- najgłębszym zjednoczeniu z Dawcą życia i ze wspólnotą- odbiorcą życia. Ciało żyje ponieważ dokonuje się owocowanie. „Kościół jest komunią, jako że stanowi jedno z Chrystusem do tego stopnia, iż całą swoją istotą uczestniczy w śmierci i zmartwychwstaniu Pana” (J. Corbon). Chrystus staje w centrum wspólnoty ukazuje swoje chwalebne rany, a z Jego boku wytryskuje w obfitości życie. To się uobecnia za każdym razem na sposób sakramentalny. „Gdy Pan swe Ciało nazywa chlebem, który powstaje z mnóstwa złączonych ziarenek, przedstawia jedność naszego ludu, którego On był figurą- powie św. Cyryl- A gdy swą Krew nazywa winem, które otrzymuje przez wyciśnięcie w z wielu winogron, razem zebranych, przez to również wyraża i naszą owczarnię, składającą się z różnych ludzi ze sobą złączonych”. Winogrona wyciskane są w mistycznej tłoczni, nasycając spragnionych wędrowców ku wieczności najszlachetniejszym napojem. Święty Jan z Kronsztadu pisał: „Kościół jest żywą, nawożoną przez Niego i wzrastającą w Nim winoroślą. Nigdy nie myśl o Kościele w oderwaniu od Pana Jezusa Chrystusa, od Ojca i Ducha Świętego”.\nNa kanwie tego fragmentu podzielone chrześcijaństwo na liczne kościoły i wspólnoty winny czynić każdego dnia osobisty rachunek sumienia. Jakże często w zarzewiu doktrynalnych czy historycznych debat umyka chrześcijanom z horyzontu obraz Chrystusa w którym nie ma podziału. Limes podziału przechodzi przez skłócone społeczności które prześcigają się walce o depozyt prawdziwej wiary. Istnieje tyle przeróżnych dróg, przetartych szlaków, które ostatecznie prowadzą do tego samego celu. Skąd w chrześcijanach lęk przed sobą lub innością ? „Po tym wszyscy poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13,35). Te słowa powinny być wyryte w portalu każdej świątyni. Pomimo różnic teologicznych, konfesyjnych, zawsze powinno powracać przeświadczenie że intencją Jezusa jest nieustanne pragnienie jedności pośród Jego uczniów. Chomiakow mówił: „Kościół jest życiem w Bogu, we wzajemnym okazywaniu miłości”. Nie ma drugiego tak często powtarzającego się w literaturze wczesnochrześcijańskiej jak słowo „bracia”. Ono wyraża cały szereg odniesień- tych ludzkich przenikniętych miłością i wzajemną odpowiedzialnością za siebie. Dynamika tej miłości przykrywała liczne wady i podnosiła ku urzeczywistnianiu woli Zbawiciela. W takich ludzkich- choć nie pozbawionych mankamentów postawach uwiarygodniała się tęsknota za Królestwem- pełnią harmonii, miłości i pokoju. „Chrystus stanowi centrum w którym zbiegają się wszystkie linie” (św. Maksym Wyznawca). Pierwsze wspólnoty chrześcijańskie nie traciły czasu na dyskredytowanie innych wyznawców, pomniejszanie ich roli, czy duchowego zaangażowania. „Pierwsze wspólnoty składały się z mężczyzn i kobiet, którzy znali Jezusa i byli „świadkami” Jego zmartwychwstania. Słowo „świadek” w tym wypadku nie oznacza przypadkowego widza, kogoś kto za sprawą okoliczności ujrzał wypadek samochodowy lub obserwował przemarsz parady. Odnosi się ono do kogoś, kto znał Jezusa, słuchał Jego nauki, był Jego uczniem i widział Go żywego po śmierci… Świadkowie ci poznali wówczas Jezusa w nowy sposób, nie jako zwyczajnego nauczyciela czy uzdrowiciela, który żył pośród nich, lecz jako zmartwychwstałego Pana” (R.L. Wilken). Następni którzy po nich się pojawili zachowali pamięć o Chrystusie, mieli Jego życie w sobie. Istnieje jakaś nieprawdopodobna przepaść dzieląca dzisiejszych chrześcijan od tych z dawnych wieków. Im mniej intensywne życie duchowe, tym mocniej gaśnie duch braterstwa i poczucia odpowiedzialności za siebie. Lata ekumenicznych spotkań, polemik, kurtuazyjnych gestów, nic nie przyniosło. Pogłębiło się tylko poczucie tolerancji- choć jest ona bardziej produktem współczesności, niż rzeczywistego bycia naprzeciw siebie. Co z tego, że na zachodzie Europy czyta się licznie tłumaczoną na różne języki literaturę o chrześcijaństwie Wschodnim, skoro nigdy nie będzie się uważało tych treści jako część czegoś własnego. I na odwrót Kościół Wschodni będzie patrzył na Zachód z dystansem i lękiem przed naruszeniem własnej niekiedy skostniałej tradycji. Może trzeba powrócić „do pierwotnego pokrewieństwa, niszcząc zamknięte ekonomie wyznaniowe”. Każdego dnia Chrystus wchodzi do „Wieczernika” niepodzielonego Kościoła i mówi: „Pokój wam !” A uczniowie milkną lub odwracają się każdy w swoją stronę, wertując bezmyślnie wykładnie swoich katechizmów. Nierozważna jest próba kształtowania innych według własnego modelu myślenia, odczuwania i nabrzmiałych historycznych pewników. Nie chodzi również o teologiczne kompromisy rozwadniające najbardziej fundamentalną wykładnię wiary. Zgadzam się z protestanckim męczennikiem Bonhoefferem również w jeszcze innej kwestii, myśląc intensywnie o naszych braciach na peryferiach Kościoła. „Kościół wtedy staje się Kościołem, kiedy istnieje dla tych, którzy pozostają poza nim”. Chodzi bowiem o powrót do Chrystusa i radykalizmu miłości- „sakramentu brata”.\nJezus powiedział do swoich uczniów: «Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie»… To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem».\nChrystus jest poprzednikiem Ducha. Pełne ciepła i duchowej troski są mowy pożegnalne Mistrza. Wszystko cokolwiek się wydarzy jest zabezpieczone i umocnione obecnością Parakleta. Jezus nie będzie już z uczniami, ale jak powie Nouwen „Jego nieobecność nie jest pustką. Przeciwnie jego odejście stwarza przestrzeń, w której Jego naśladowcy mogą przyjąć pełnię Ducha”. Mamy tu zapowiedź Pięćdziesiątnicy która dopełni wydarzenie Paschy. „Zanim zakończy się świętowanie Paschy- pisze O. Casel- z jej żaru raz jeszcze bucha cudowny płomień: ogień Ducha Świętego. Ten płomień Świętego Tchnienia jest więc żarem misterium paschalnego… Pascha polega więc na tym, że Chrystus stał się Duchem”. Wspólnota uczniów zostaje poinstruowana i charyzmatycznie obdarowana, ponieważ „Duch Święty zstępując z nieba, przynosi znowu Chrystusa Wcielonego”. Jego Obecność objawi się żywotności Kościoła; grupa świadków, zwana apostołami- „posłanymi” stanie się nie tylko fundamentem czegoś wielkiego, ale nade wszystko urzeczywistnieniem aspiracji Tego, który ich posłał w świat. „Kościół od zarania znamionowała wiara w Ducha Świętego. Miano „Chrystus” pochodzi od greckiego słowa christos oznaczającego osobę namaszczoną Duchem Pana, jak żydowscy prorocy i królowie. Chrystus nie tylko otrzymał pełnię Ducha, ale przekazywał Ducha innym, jako dar na dni ostatnie” (J.H. Zizioulas). Owocem zaś Ducha będzie: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, łagodność, opanowanie… Życie i postępowanie (Ga 5,22-25). Moc Ducha staje się największym wielkanocnym darem rozlanym w serce Kościoła. Jak mawiała św. Edyta Stein: „Trzeba usilnie błagać Ducha Świętego, aby wszystkim kierował”.\nOdezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?» Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.\nPewien egipski pustelnik z IV wieku, udając się na pielgrzymkę dowiedział się o pewnej mniszce która żyła w odosobnieniu. Chciał ją koniecznie poznać i zapytać się o motywy jakimi się kierowała wybierając drogę życia w izolacji i stałości miejsca. Mnich był ciekawski, rozpoczął od pozornie banalnego pytania: „Co robisz, kiedy cały czas tu siedzisz ?” Mniszka odpowiedziała: „Ja nie siedzę, ja jestem cały czas w drodze”. W tych słowach zawiera się cała duchowa intuicja i potrzeba wychodzenia ku Bogu. Stagnacja jest obca chrześcijaństwu. Potrzeba nieustannie wychodzić z zaklętego kręgu własnego „ja”. Bronimy religijnej obojętności i stoimy obleczeni w kalosze wyświechtanej nowoczesności. Stoimy w miejscu udając, że nie wiemy, iż za kolejnym skrzyżowaniem Chrystus będzie chciał nałożyć na moje nasze stopy sandały, wręczyć kij w dłoń i wypchnąć w przygodę wiary. Wierzący jest zawsze w drodze z pytaniem w głębi duszy quo vadis Domine. Historia z anonimową mniszką uzmysławia, że można być odseparowanym od świata, zamkniętym w murach klasztoru, własnego domu lub innego miejsca a jednocześnie być w drodze. Niesamowite są pierwsze słowa mądrego i anonimowego pielgrzyma z rosyjskich opowieści: „Dzięki łasce Boga jestem człowiekiem, chrześcijaninem; sądząc z czynów- wielkim grzesznikiem, z powołania- pielgrzymem bez dachu nad głową, najniższego stanu, tułającym się z miejsca na miejsce. Cała moja majętność to na ramieniu torba z suchym chlebem, a na piersiach święta Biblia”. Ten człowiek w całej rozciągłości swego wnętrza usłyszał Chrystusowe słowa zachęty: „Pójdź za Mną”. Wejdź na drogę- stań się wędrowcem czującym pod nogami chropowatość ziemi i zapach nieba. „Komu Bóg chce wyświadczyć prawdziwą łaskę, tego wysyła w szeroki świat”(J. Eichendorff). Bóg umieścił człowieka w Raju, ale zdaje się jakby tam było mu za ciasno. Wprawdzie opuścił ziemię szczęśliwości i urodzaju; onieśmielony, odziany w skóry i pełen wstydu, ale nie stracił z oczu widoku kochającego Boga. Wszedł w inny świat- nieprzyjazny, ale Bóg był zawsze z nim. Thomas S. Eliot w poemacie zatytułowanym Ziemia jałowa, opisuje następującą sytuację wędrówki na której pojawia się nieznajomy towarzysz: „Kim jest ten trzeci, który zawsze idzie obok ciebie ? Gdy liczę nas, jesteśmy tylko ty i ja. Lecz gdy spoglądam przed siebie w biel drogi, zawsze ktoś idzie obok ciebie”. Podróżujący po duchowej drodze człowiek nigdy nie jest sam. Na jakimś etapie odkrywa że obok niego kroczy niewidzialny na pierwszy rzut oka Towarzysz. „Czyż nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze” (Łk 24,13)- mówili między sobą podekscytowani uczniowie poruszający się płochliwie w tajemnicy Chrystusowego zmartwychwstania. „Niezbadane są drogi na których Bóg odnajduje człowieka”- mówił F. Dostojewski. Chrystus mówi w dzisiejszej Ewangelii: „Ja jestem drogą”. Odtąd człowiek jest zdolny do bycia viator, dysponowany do kroczenia ku jasno sprecyzowanemu celowi. Bóg nie rozdaje map, ponieważ nie znika z oddali horyzontu serca. Dobrze to wyraził Mikołaj Kabasilas: „Jest On zarówno zajazdem, w którym nocujemy, jak końcem naszej podróży”.\nAutor: ks. Rafał o 02:05 Brak komentarzy:\nW naszym świecie tylko czas i przestrzeń w sposób najbardziej intensywny determinują człowieka w jego egzystencji. Te dwa warunki określają jego skończoność; człowiek nie może pozostać wobec nich ambiwalentny. Moment śmierci odwlekanej i nieposłusznie wypieranej ze świadomości, może stać się etapem największego lęku i drżenia. Choć ta nie musi być. „Czas jest przypadkowością, która niszczy rzeczy… utratą oddalającą od początków adamowych” (F. Schuon). Bezradność wobec nieodwracalnego upływu czasu i słyszanych z oddali stóp „siostry śmierci” wydaje się czymś finalnym i na wskroś katastroficznym. Przychodząca śmierć może zachwiać posadami najbardziej wytrwałych miłośników tego świata. Dla człowieka niewierzącego cyzelującego uważnie każdy moment osobistej egzystencji, nagłe przerwanie bicia serca i oddechu- w tym płytkim przeświadczeniu jest pozbawione kontynuacji. Jakieś dramatyczne wejście w „niebyt”- „nieistnienie”- „ciemność”. Dla chrześcijan wierzyć w Chrystusa znaczy oczekiwać zmartwychwstania i nowego sposobu istnienia. Każdy najdrobniejszy szczegół codzienności jest Paschą. Nadzieja zmartwychwstania promieniuje na przeznaczenie, nadając wieczności wymiar nieskrepowanego niczym poczucia szczęścia. „Jeszcze jest dla nas Alleluja pieśnią pielgrzymów- pisał św. Augustyn- ale już zmierzamy uciążliwą drogą w kierunku wiecznej ojczyzny, gdzie zakończy się nasze dążenie i pozostanie jedynie Alleluja”. Ten sam autor przeniknięty optymizmem eschatologicznym niejako wykrzyczy: „Niebo to jest życie, życie zwycięskie, życie niewyczerpanie radosne”. Czym jest wiecznie przygotowane mieszkanie ? To pewność, że Bóg o mnie pamięta i zabezpiecza moje istnienie- unieśmiertelniając mnie w swoim Królestwie. Święty Bernard powie, że „jest to kres trudów, ostateczne zwycięstwo, brama życia, dostęp do wszelkiej pewności”. Wydarzenie przejścia jest momentem wejścia w światłość wiekuistą, w której „sprawiedliwość wiernego zabłyśnie jak pełnia południa”. My już nie musimy zadręczać Chrystusa pytaniem o to gdzie idzie. My już widzimy wyraźniej-pełniej- jesteśmy przyobleczeni w kostium niezachwianej pewności. Nawet dla tych przestraszonych i wątpiących jest zawsze nadzieja na zmianę kierunku drogi. Jak mówił św. Grzegorz z Nyssy: „Moc Boża jest zdolna stworzyć nadzieję tam, gdzie już nie ma nadziei i nawet w niemożliwości jeszcze wskazać drogę”. Każdy ma u góry mieszkanie. Nawet na drzwiach jest wywieszka z naszym nazwiskiem.\nJ 13, 16-19\nKiedy Jezus umył uczniom nogi, powiedział im: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go posłał. Wiedząc to, będziecie błogosławieni, gdy według tego czynić będziecie. Nie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem; lecz trzeba, aby się wypełniło Pismo: „Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoją piętę”. Już teraz, zanim się to stanie, mówię wam, abyście gdy się stanie, uwierzyli, że Ja jestem.\nEwangelia odsłania dwa kluczowe aspekty nauczania Chrystusa. Pierwszy to przyjęcie prawdy o tym, że Jezus Chrystus jest w pełni i absolutnie Bogiem. „Jezus Chrystus jest drugim Adamem; pokazuje nam prawdziwy charakter naszej ludzkiej osobowości. Jedynie Bóg jest doskonałym człowiekiem”. Następnie dostrzegamy Jego wielką pokorę, która zostaje uzewnętrzniona w akcie niewolnika obmywającego swoim uczniom nogi. Starzec Siluan z Athosu powtarzał: „Bóg kocha wszystkich nieskończoną miłością”. Tak pojmowana miłość rodzi się z dyscypliny serca, pokornego pochylenia się nad człowiekiem; zmycie brudu grzechu i oczyszczenie stóp, aby móc wędrować dalszą drogą wiary. Miał rację rosyjski filozof Sołowjow pisząc: „Ostatecznym zadaniem moralności indywidualnej i społecznej jest to, aby Chrystus- w którym mieszka cieleśnie cała pełnia Bóstwa- przemienił na swój obraz i podobieństwo wszystkich i wszystko. Każdy z nas może i powinien współdziałać w osiągnięciu tego celu, odciskając obraz Chrystusa na swoich osobistych i społecznych poczynaniach.” Czyż zaproponowana przez Mistrza postawa pokory nie jest doskonałym wstępem do urealnienia miłości ? Wiara połączona z aktywnością do której zaprasza Chrystus jest w jakimś stopniu urzeczywistnianym stopniowo projektem humanizacji świata- więcej, uchrystusowienia rzeczywistości (sakralizacji świata dokonującej się przez pokorną obecność ludzi głęboko wierzących). Bułgakow wyraził taką myśl, że przez człowieka świat „powinien być humanizowany i stawać się przejrzysty”. Chrześcijaństwo jest zatem ściśle włączone w proces przemiany świata, przez co „cały świat jest powołany do wejścia do Kościoła, do stania się Kościołem Chrystusa, aby po dokonaniu wieków dostąpić przemiany w wieczne Królestwo Boga”. Pulsowanie wiary winno dokonać się w centrum świata w jego zabieganiu, obojętności, szarości- winno stać się zaproszeniem do uchrystusowienia. Człowiek wierzący powinien przyprowadzić zagubionych braci do miejsca spotkania z Chrystusem (wprowadzić do Kościoła- w jego aspekcie wewnętrznym i zewnętrznym), aby mogli odkryć Tego, który o sobie powiedział, „Ja jestem”. W tym wprowadzeniu kogoś w przestrzeń zawiera się element dosłowności. „Dla człowieka wierzącego kościół- pisał M. Eliade- ma udział w innej przestrzeni niż ulica, przy której stoi. Drzwi prowadzące do wnętrza kościoła pokazują, że oto w tym miejscu dochodzi do zerwania ciągłości przestrzennej…” Jest to miejsce gdzie następuje wejście w świat tego, co już jest przeniknięte świętościa.\nAutor: ks. Rafał o 00:58 Brak komentarzy:\nKiedy uważnie czyta się teksty Nowego Testamentu, szczególnie Ewangelie mamy do czynienia z sytuacją w której Bóg w Chrystusie wychodzi naprzeciw człowieka. Przybliża się, odsłania swoje oblicze, uchyla cząstkę rzeczywistości nadprzyrodzonej pozwalając pośrednio człowiekowi w niej partycypować. Chyba najbardziej zasadniczym przesłaniem Psalmisty jest stanowczy komunikat: Ten, który przychodzi przynosi zbawienie ! Zbawienie, które rozszerza się wypełniając kontinuum czasu i przestrzeni, a nade wszystko człowieka który jest „Chwałą Boga”. Prawda o zbawieniu posiada znacznie większe znaczenie niż wiedza czy najbardziej soczyste refleksje rozumu. Rozkwit wiary z punktu widzenia periodyzacji dziejów rozpościera się pomiędzy najważniejszymi wydarzeniami: Wcieleniem, Śmiercią i Zmartwychwstaniem Chrystusa. Zdaje się wybiegać jeszcze dalej przenikając poza zasłonę wieczności- wyglądając Paruzji. Wiara poszukująca zrozumienia odnajduje swoją przystań w kontemplacji Osoby Chrystusa- Wcielonego Boga. „Bóg stając się człowiekiem nie przemawia do siebie, lecz zwraca się do świata- napisze H.Balthasar- Chrystus jest mową Boga, która dotyczy nas wszystkich. Bóg nie zwraca się do nas tylko od zewnątrz, ale dotyka nas samych, w naszej najbardziej własnej naturze. Poprzez Wcielenie zostaliśmy umieszczeni w sferze dialogu. Wydobyliśmy się ze sfery grzechu, która jest monologiem, i zostaliśmy wprowadzeni w cudowną światłość Słowa”. Można tę myśl rozszerzyć i powiedzieć, że zostaliśmy wprowadzeni w kontemplację Oblicza Boga. W tym Obrazie jest również odbicie naszego oblicza- naznaczonego koniecznością przebóstwienia lub demonicznej karykatury. Miał rację św. Maksym Wyznawca: „Żadne stworzenie nie jest zdolne osiągnąć przebóstwienie ze swej natury, ponieważ nie jest wstanie pojąć Boga. Dokonać się to może jedynie dzięki łasce Bożej”. To czy nasze oczy ujrzą Boże zbawienie, leży nade wszystko w gestii Boga wychodzącego ku człowiekowi. Dar przebóstwienia stał się możliwy dzięki Chrystusowi- uobecnionemu Pięknu. Psalmista jest obciążony jeszcze przekonaniem starotestamentalnym, że Jahwe nieustannie zakrywa swoje oblicze, „gdyż żaden człowiek nie może oglądać mego oblicza i pozostać przy życiu” (Wj 33,20). Chrystus sprawił, iż człowiek przestał oglądać oblicze Boga od tyłu- bez skrytości i drżenia. Chrześcijaństwo weszło w Teofanię w poczuciu szczęścia i zdumienia. W każdej Liturgii człowiek ze skazą na duszy wchodzi w ogień przemienienia. W Eucharystii- „zaczyn nieśmiertelności, moc Zmartwychwstania, wnikają w naszą naturę i energie boskie przeobrażają ją całkowicie”. Bóg staje naprzeciw człowieka, a człowiek w paraliżującym zachwycie nie jest wstanie wypowiedzieć żadnego słowa. Milczenie staje się uwielbieniem i śpiewem duszy. „Oświecony człowiek-zdaniem Palamasa- dosięga wyżyn wiekuistych i już tu, na ziemi, cały staje się cudem.”\nNa płaszczyźnie ontologii obecność Boga jest całkowicie transcendentna i niemożliwa do uchwycenia. „Bóg jest absolutnie nieosiągalny” pisał Nowosielski próbując odsłonić subtelne paradoksy nieprzedstawialności Boga w przestrzeni sztuki sakralnej. Jednocześnie Ten Nieprzedstawialny i nieuchwytny ludzkiej percepcji w osobie Chrystusa stał się ikoną Boga. Ikona a zatem podążająca za nią ikonografia posiada charakter apofatyczny- „pokazuje rzeczywistości niepokazywaną” jak to doskonale wyraził o. Paweł Floreński. Dzisiejsza Ewangelia jest najlepszym komentarzem do zaistnienia obrazu. Sztuka poczęła się ze „Słowa które stało się ciałem”. Praesentia- to łacińskie słowo, które można tłumaczyć jako ujawnienie się osoby lub bycie naprzeciw niej; najwłaściwiej oddaje fenomen poznania który „utrwala” ikona. „Ikona nie uznaje dla siebie żadnej innej miary niż jej własna, niekończona i niezmierzona. Podczas gdy idol mierzy boskość zasięgiem spojrzenia tego, kto następnie go wyrzeźbi, ikona ukazuje w widzialnym nie tylko twarz, na której niewidzialne daje się oglądać tym lepiej, że jego objawienie otwiera przepastny bezmiar, jakiego ludzkie oczy nie zaprzestaną nigdy zgłębiać” (J. L. Marion). W tym kluczu należy rozumieć ikonę w wymiarze epifanicznym, przekraczającym zwyczajny język religijnej prezentacji. „Oczy są mądrzejsze od uszu, a we wczesnym Kościele najbardziej rozpowszechnioną metaforą poznania było widzenie”. Chrześcijaństwo poznało Boga patrząc w ludzką twarz, w rozświetloną światłem twarz Chrystusa. Cyryl Aleksandryjski napisał w komentarzu do historii o niewidomym człowieku, że kiedy zapytał on: „A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył ?”, Jezus nie powiedział: „Poszukaj natury Boga przez analogie”, lecz: „Jest nim Ten, którego widzisz i który patrzy na ciebie”. Wskazał na rzeczywistość swego ciała, którą można zobaczyć. Rzecz jasna widzenie oznacza w tym wypadku coś więcej niż tylko uchwycenie kogoś wzrokiem, jest również wejściem w relację z Tym który pozwala się zobaczyć i dotknąć. Dlatego chrześcijanie wschodni nie tylko patrzą na ikony, lecz je dotykają, całują, zapalają przed nimi kadzidło i świece, ozdabiają kwiatami, kierują przed nimi modlitwy. Święty Jan Damasceński wielki teolog i obrońca kościelnej sztuki napisze: „Odważnie rysuję portret niewidzialnego Boga nie jako niewidzialnego, lecz jako Tego, który się pojawił dla naszego zbawienia i istniał w ciele i krwi”. Zatem w obrazie Jezusa nie jest sportretowany ani Jezus-człowiek, ani niewidzialny Bóg, lecz obraz Boga, który stał się ciałem. Dlatego każdy chrześcijanin winien wyznać słowami wielkiego teologa: „Widziałem Boga w ludzkiej postaci i moja dusza została zbawiona”.\nMyślę, że centralną kwestią wiary i refleksji teologicznej- podyktowanej nieskromną ciekawością było zagadnienie zbawienia. Pierwsi chrześcijanie widzieli w Chrystusie Kyriosa i uznawali Go za Boga, który wraz Ojcem odbiera cześć i uwielbienie, będąc głową odkupionej ludzkości. Przekonanie to znacząco wpłynęło na kształt późniejszej jak również dzisiejszej duchowości chrześcijańskiej. Nie bez przyczyny średniowieczny myśliciel św. Bernard miał powiedzieć: „Jesteśmy żebrakami żyjącymi na koszt Boga”. Wskazał tym samym że życie człowieka jest oczekiwaniem na Tego, który przynosi wyzwolenie. Wiele debat które się przetoczyły przez dzieje Kościoła najwyraźniej odzwierciedlają zbawczy sens Wcielenia i Odkupienia. Tradycja patrystyczna a wraz z nią późniejsza myśl zbudowała wyrazisty komentarz: On przyszedł jako Pasterz, wszedł w środek Owczarni- aby szukać, odnaleźć i włożyć na ramiona grzeszników. To zaufanie wobec zbawiającego Bogaczłowieka, nie tylko oddaje piśmiennictwo wieków ale nade wszystko najstarsza sztuka Kościoła. Jeżeli miałbym wskazać jakieś wyjątkowe dzieło sztuki o charakterze jednoznacznie głęboko duchowym to jest nim mozaika ukazująca Dobrego Pasterza z Mauzoleum Galli Placydii w Ravennie V wiek. W mozaice nad wejściem Chrystus przedstawiony jest jako Dobry Pasterz. Atrybutami jego boskości są złota tunika i purpurowy płaszcz, aureola i krzyż, zastępujący kij pasterski. Sylweta Chrystusa wygięta w swobodnej pozie, stanowi centrum kompozycji obrazu, wokół której zostaje zbudowana po mistrzowsku z dwóch stron bukoliczna sceneria z owieczkami wpatrzonymi w swojego Pasterza. To najpiękniejszy obraz Kościoła- wpatrzony w Chrystusa, wypełniony miłością i absolutnym zaufaniem wobec Tego, który za chwilę poprowadzi stado ku wzgórzom. W tym miejscu zdają się wiarygodnie wybrzmiewać słowa Ruperta Mayera: „Żyjąc w obecności Boga, pozostajemy zawsze na wyżynach”. Sposób w jaki artysta oddał miękkość wełny owiec i naturę skalistego pejzażu jest nie tylko wyrazem mimetyzmu w sztuce, ale nade wszystko odzwierciedleniem świata już przemienionego- idealnego- będącego kalką rzeczywistości niebiańskiej. To świat które jest już zbawiony, przeszedł paschę wraz z Tym który umarł i zmartwychwstał. Jest jeszcze jedno przesłanie teologiczne oparte na ewangelicznym fragmencie i podniesione przez obraz- to przebóstwienie widziano jako odzyskanie nieśmiertelności. Święty Augustyn podkreślał: „Bóg chce uczynić ciebie bogiem… Jak uczestniczył w twojej śmiertelności, przybierając człowieczeństwo, tak dał ci udział w nieśmiertelności podnosząc cię”. Pasterz nigdy się nie zniechęca poszukiwaniem, nie znudzi się kołataniem do serca człowieka. Tego nie ma w żadnej innej religii; taka bliskość Boga wobec człowieka jest tylko w chrześcijaństwie. Kiedy jestem okaleczony, wyniszczony, poturbowany przez życie, czy krawędzi wątpliwości- On przychodzi z darem miłości i zbawienia. Piękny Młodzieniec z moim życiem na swoich ramionach !\nA kiedy wszystkie wyprowadzi, staje na ich czele, owce zaś postępują za nim, ponieważ głos jego znają. Natomiast za obcym nie pójdą, lecz będą uciekać od niego, bo nie znają głosu obcych».\nObraz Chrystusa Dobrego Pasterza towarzyszy od początku chrześcijaństwa.To najpopularniejszy wypowiedziany językiem malarskim obraz najważniejszej postaci w historii zbawienia. Obok rzadkich wizerunków przedstawiających Chrystusa wprost istnieje cała gama związanych z tym tematem wyobrażeń symbolicznych, malowanych w katakumbach lub rzeźbionych jako motyw dekoracyjny na sarkofagach. Wśród tych, które odwołują się do postaci ludzkiej, najważniejsze miejsce zajmuje przywołany już, typ Dobrego Pasterza, istniejący już od I wieku. Wiele jego przykładów występuje w rzymskich katakumbach Domicylii. Obraz ten łączy się ściśle z przedstawieniem baranka, zaczerpniętym z tekstów biblijnych, jak również stanowi silne odwołanie do kultury pogańskiej, której motywy w sposób umiejętny zostały przetransponowane do sztuki chrześcijańskiej i nabrały całkowicie nowej w przekazie treści. Przedstawienie Dobrego Pasterza jest znakomitym przykładem na to, w jaki sposób w sztuce wczesnochrześcijańskiej motywy antyczne wiązane były z biblijno-chrześcijańskimi ideałami. Warto zaznaczyć że dla pierwszych wyznawców, sposób obrazowania i różnorodność tematów, miała jeden najważniejszy cel, jakim był przekaz wiary. Katecheza w obrazie, która stanowiła pewien teologiczny język wypowiedzi. „Toteż sens chrześcijańskich symboli odsłaniano katechumenom stopniowo, w miarę postępowania ich przygotowań do Chrztu. Poza tym kontakt miedzy chrześcijanami a światem zewnętrznym także wymagał swoistego języka- szyfru. Chrześcijanie nie byli zainteresowani, by odsłaniać pogańskiemu i wrogiemu światu swoje tajemnice”. Stąd odczytywanie przedstawienia miało dla dwóch różnych grup ludzi, całkiem inny przekaz. Motyw mężczyzny niosącego zwierzę na plecach przetrwał w wielu przestawieniach sztuki antycznej. Najsłynniejszym przykładem jest Moschoforos w ateńskim muzeum na Akropolu, będący zapewne przedstawieniem mężczyzny niosącego zwierzę ofiarne. W sztuce antycznej występują poza tym jeszcze inne motywy, np: pasterz i bóg Hermas niosący barana. W wielu kulturach pasterz posiada znaczenie symboliczne o kontekście religijnym. W Psalmach mamy odniesienie jednoznaczne do obrazu troskliwego Boga: „Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego…” (Ps 23). O częstym przedstawianiu w sztuce pierwszych wieków Chrystusa jako Dobrego Pasterza zdecydowały Jego własne słowa, kiedy odwołuje się do motywu zagubionej owcy (Łk 15, 3-7). Mówi jednocześnie o sobie, jako o Dobrym Pasterzu: „Ja jestem Dobrym Pasterzem. Dobry Pasterz daje życie swoje za owce”, albo „Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela” (Mt 15,24). „Chrześcijaństwo przyjmuje ten typ ikonograficzny i nadaje mu konkretny sens dogmatyczny: Dobry Pasterz- Bóg wcielony- bierze na ramiona zbłąkaną owcę, tzn. upadłą naturę ludzką, ludzkość, którą wprowadza do swojej chwały”. W tej scenie zawiera się cała wykładnia misji Jezusa- odnaleźć to co zagubione, poranione, będące w stanie upadku. Pisze o tym Klemens Aleksandryjski: „Boski Pedagog jest godny zaufania, bo został ozdobiony trzema i to najpiękniejszymi darami: mądrością, życzliwością i autorytetem. Mądrością- bo jest mądrością Ojca; autorytetem- bo jest Bogiem i Stwórcą; życzliwością- bo On sam siebie za nas złożył w ofierze”. W tym jakże przemawiającym do wyobraźni obrazie, ciągle aktualnym, a może dzisiaj w poczuciu ludzkiej samotności jeszcze bardziej; potrzeba poczuć miłość Boga dla którego jesteśmy ważni, który każdego z nas cierpliwie szuka, aby przyprowadzić do swojej owczarni jaką jest Kościół. „Bóg niesie ciebie na swoich ramionach a jedyne ślady jakie widzisz na ziemi, to odbicie Jego stóp”. Pragnę zakończyć słowami modlitwy którą napisał św. Symeon Nowy Teolog. W tych słowach każdy może zawrzeć osobiste pragnienie bycia niesionym na „ramionach Boga”. „Tak, Pasterzu współczujący, dobry, łagodny, który chcesz zbawić wszystkich w Ciebie wierzących, zmiłuj się nade mną, wysłuchaj mojej modlitwy, nie gniewaj się, nie odwracaj ode mnie swojego oblicza, ale naucz mnie spełniać Twoją wolę. Nie szukam bowiem spełnienia mojej woli, lecz Twojej, abym Tobie służył, o Miłosierny !”.\nAutor: ks. Rafał o 00:39 Brak komentarzy:\nŻydzi sprzeczali się między sobą, mówiąc: «Jak On może nam dać swoje ciało do jedzenia?» Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił – nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki». (J 6, 52-59)\nEucharystia jako sakrament obecności Chrystusa jest wydarzeniem Kościoła i wielką „dramaturgią” rozgrywającą się w przestrzeni świata- przenikając na wskroś całe stworzenie. O tym kosmicznym i meta-teologicznym wymiarze liturgii pisał o. Teihard de Chardin: „Nie ma nic cenniejszego od tej cząstki ciebie, która żyje w innych, która jest w tobie. Wysoko na wysokościach wszystko jest jednym.”Niebieskie ciało Pana nie należy już w istocie do tego świata- transcenduje go, przenosi go na inny ontologiczny plan istnienia. Człowiek przez spożywanie wchodzi w komunię z Bogiem. „Podczas Ostatniej Wieczerzy Chrystus był widzialnie obecny w swej ziemskiej postaci i był obecny także w inny sposób, niebieski już, przez antycypację, w połamanym przez siebie i pobłogosławionym chlebie oraz winie. Nie jest możliwe żadne pomieszanie tych dwóch stanów. Na planie eucharystycznym wstąpienie do nieba znosi obecność ziemską i historyczną, możliwa jest teraz jedynie obecność liturgiczna”- pisał P. Evdokimov. Spożywanie tego Pokarmu jest uczestniczeniem w rzeczywistości futurystycznej- przebóstwionej- obiektywnie trudnej po ludzku do wyobrażenia. Kiedy wchodzimy w komunię jesteśmy z Bogiem w jego wiecznym „teraz”. Jesteśmy częścią arcydzieła stworzenia i intensywności Trójcy udzielającej dar miłości. W Eucharystii nasz świat dotknięty grzechem i kruchością istnienia wychyla się ku wieczności. Niewidzialna brama otwiera się ku Królestwu Bożemu. „We wspomnieniu eucharystycznym zacierają się granice przeszłości, teraźniejszości i przyszłości… w naszej liturgii wspominamy przyszłość” (C. Kern). Chrystus Arcykapłan w czasie każdej Boskiej Liturgii wchodzi z orszakiem aniołów i świętych zacierając tym samym granice czasu; niebo zstępuje na ziemię, a człowiek zostaje podniesiony ponad racjonalny i pozbawiony granic świat. „Stoją w świątyni Twojej chwały stoimy w niebiosach”(Troparion). Kościół staje się wspólnotą spotkania z niebianami. Wyraża to bizantyjski Hymn Cherubinów opowiadający o uczestniczących w liturgii jako tych, którzy „Cherubinów mistycznie przedstawiają”, kontemplując wraz z duchowymi towarzyszami „Króla wszystkich”.\nAutor: ks. Rafał o 06:07 Brak komentarzy:\n…Ja jestem chlebem życia. Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli. To jest chleb, który z nieba zstępuje: Kto go je, nie umrze. Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje Ciało, wydane za życie świata».\nChrystus zmartwychwstały, wiecznie obecny w sercu Kościoła. Miłość zdeponowana w murach świątyń, zamknięta w złotych tabernakulach, przełamywany Chleb Wieczności i rozdzielany dla spragnionych i łaknących miłości. Chleb Żywy ! Przez tyle wieków chrześcijaństwa nie potrafimy w słowach wyrazić tej Tajemnicy. Mówimy lapidarnie i z pokorą: Misterium fidei ! Każda teologiczna refleksja jest tylko jakimś okruchem prawdy o Tym, który postanowił pozostać na ziemi w sakramentalny sposób. Dobrze to oddają słowa Blondela: „Ty jesteś celem całego stworzenia. Aby zaistniały wszystkie relacje bytów skończonych i ograniczonych, trzeba było, abyś popatrzył naszymi oczyma; aby zaistniała materia, trzeba byś wziął ją do siebie. I ściśle łącząc się z naszym ciałem, wypełniasz swe pełne miłości dzieło stworzenia… Ty czynisz z każdego centralny punkt perspektywy; Ty jesteś w każdej hostii; Ty wszędzie widzisz rzeczy tak, jak my je widzimy; Ty jesteś z nami; Ty pragniesz być z każdym człowiekiem”. Miał rację pewien średniowieczny mistyk: Eucharystia jest „jak pocałunek miłości” wielokrotnie powtarzany i intensyfikujący miłość Oblubieńca do swojej Oblubienicy Kościoła. Każda Eucharystia wiernie oddaje narrację biblijną, a przez powtarzanie wydarzenia z Wieczernika i nowego rytuału Chrystusa umacnia wiarę w realną i namacalną obecność Boga. Kluczowym słowem które utrwaliło się w liturgii jest greckie anamnesis- upamiętnienie, co w szerszy sposób należy rozumieć jako „wspominanie przez uobecnienie”. W liturgii dokonuje się synteza czasu i przestrzeni, wieczności i teraźniejszości- odwieczna epifania miłości Trójcy Świętej. Święty Jan Chryzostom w swojej anaforze umieścił słowa uwielbienia: „dzięki czynimy Tobie, i Jednorodzonemu Synowi Twojemu, i Duchowi Twojemu Świętemu”. Eucharystia- „Manna” wędrującego i doświadczanego w cierpieniach Kościoła stanowi centralny elementem kultu chrześcijańskiego, a jej wspólnotowa celebracja jest nieustannym świętem wspólnoty sprawiając, że na twarzach ją przyjmujących pojawia się blask wieczności. „Liturgia to wieczny powrót dzieł wielkiej miłości Boga do nas” (M. Gogol). Współczesność naznaczona kryzysem wiary, obojętnością, marazmem, wymaga od chrześcijan bycia świadkami „Manny” która niesiona w ciemność świata powoli przywrócić prymat miłości i wiary w obecność Chrystusa. Kończę to rozważanie starożytną modlitwą biskupa Serapiona: „Prosimy uczyń nas żywymi ludźmi i daj nam ducha światłości, abyśmy poznali Ciebie, Prawdziwego, i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś. Daj nam Ducha Świętego, abyśmy mogli wypowiedzieć i objaśnić niewypowiedziane tajemnice Twoje”.\nAutor: ks. Rafał o 06:08 Brak komentarzy:\nKażdy z nas wyszedł z łona matki. Nasze ziemskie matki otaczamy szacunkiem, miłością, ciepłem i pamięcią. Nasza Ojczyzna i Kościół jest również jak dziecko, niesione i tulone do policzka Niebieskiej Matki. Ona jest szczególna, ponieważ jako jedyna skróciła dystans pomiędzy człowiekiem, a Bogiem. Często o Maryi myślimy posługując się ozdobnikami teologii, czy pochlebstwami poezji. Jej zwyczajność i nadzwyczajność- paradoksalnie zawiera się w matczynym spojrzeniu, oczach wypełnionych miłością, zapobiegliwością oraz urzeczywistnianiem dobra. Częstochowa to stolica Królowej Polski, „konfesjonał narodu”. Najważniejsze miejsce naszej historii i najbardziej przeniknięte modlitwą sanktuarium środkowej Europy. Miejsce nawróceń, wylanych łez, uzdrowionych dusz, przywróconych sensów istnienia. Miejsce z którego wrócili do życia ci, którym nie dawano już żadnych szans. Ilu wielkich tego świata klękało przed Ikoną Czarnej Madonny. Królowie zdejmowali korony, uginali kolana, pokornieli. Pokolenia przechodziły przez jasnogórską kaplicę szukając siły, wsparcia, pociechy, a nade wszystko wiary. Maryja niejednokrotnie trzymała na swoich kolanach krwawiące ciało Narodu, tak jak swojego martwego Syna na Golgocie. Tyle pochlebstw, zasług, orderów i wotów. Wszystko dla pięknej i skromnej Dziewczyny z Nazaretu, której „fiat” tak bardzo zmieniło losy świata. Najstarszy opis wizerunku Czarnej Madonny podaje kronikarz Jan Długosz: „Obraz Maryi Najchwalebniejszej i Najdostojniejszej Dziewicy i Pani, Królowej Świata i Królowej naszej… wykonany dziwnym i rzadkim sposobem malowania… o przeładnym wyrazie twarzy, która spoglądających przenika szczególną pobożnością- jakbyś na żywą patrzył”. Rzeczywiście ikona Maryi tak bardzo ujmuje i przejmuje do głębi, zwłaszcza wyrazem oczu i śladami dramatycznych nacięć twarzy. Jej oczy zatrzymują i magnetyzują niewypowiedzianym spokojem; to duchowe lustro sumienia. Z przed cudownego Obrazu ludzie wychodzą inni…, odmienieni. „Maryja- Oblubienica Słowa, z gwiazdą na czole- cała w światłości wewnętrznej, otulona ciemnym płaszczem człowieczeństwa. Ona jedyna może mieć na tym płaszczu lilie- znak Dziewictwa, Niepokalanego Poczęcia” (A. Nottebaert). Wszystko w Niej jest doskonałością. „Błogosławiona Maryja”- pisze Honoriusz z Autun- „przedstawia Kościół, również będący dziewicą i matką. Jest On Matką, ponieważ dzięki użyźnieniu przez Ducha Świętego codziennie daje Bogu nowych synów w chrzcie. A jednocześnie jest dziewicą, ponieważ zachowuje nienaruszoną całość wiary…” Dzięki Maryi Kościół i Naród- człowiek jest pełen Boga. To my jesteśmy ewangelicznymi synami i córkami, powierzonymi Maryi pod Krzyżem. Każdy z nas jest dzieckiem Niewiasty, która przyobleczona w atrybuty łaski otwiera bramy Ojczyzny Niebieskiej.\nAutor: ks. Rafał o 02:17 Brak komentarzy:\nRaduj się, kwiecie nigdy nie więdnący…\nMiesiąc maj który się rozpoczął, pozwala nam odkrywać piękno i kontemplować je w osobie Maryi. Słowa Akatystu- wschodniego nabożeństwa maryjnego jak również Litania Loretańska zakorzeniona w tradycji zachodniej wprowadzają chrześcijan w misterium Niewiasty Baranka i Matki rodzaju ludzkiego. Maryja Nowa Ewa ukwiecona i ozdobiona bukietami modlitw, licznymi wotami, pocałunkami, spojrzeniami kobiet, ich westchnieniami; wyraża pragnienie stania się na wzór najpiękniejszej z kobiet. W rozsianych sanktuariach maryjnych, ławrach, przydrożnych kapliczkach, domowych izbach oraz nowoczesnych mieszkaniach znajdują się rozliczne wizerunki Tej, której piękno i świętość nieustannie inspiruje, zachwyca, wyrywa z obojętności. „Madonna z Częstochowy z historii Polski, Bogurodzica Włodzimierska w historii Rosji, Theotokos z Tinos w historii Grecji- są różnymi płaszczyznami tego samego diamentu- strażniczkami- każda swojej ziemi”. Niebiańska Matka narodów, kultur, języków, nadająca sens światu usychającemu i pozbawionemu pragnienia świętości. „Maryja nigdy nie przesłania Chrystusa- powie patriarcha Atenagoras- stoi obok jako wzór i pierwsza przebóstwiona, Panagija- cała święta”. Najstarsza literatura chrześcijańska próbowała w symbolice kwiatów zawrzeć cały szereg cnót najpiękniejszej owocu rodzaju ludzkiego. Żyjący w piątym wieku chrześcijański pisarz Sedeliusz w pieśni pochwalnej Carmen paschale pisał: „jak pośród ostrych cierni delikatna rozkwitła róża, wolna od kolców, co ranią i krzew macierzysty przyćmiewa swym pięknem, tak z rodu Ewy wyszła święta Maryja: nowa dziewica zmyła winę swej poprzedniczki”. W innych traktatach mistycznych- szczególnie tych przypisywanych tradycji średniowiecznej określano Maryję jako Rosa Speciosa, Rosa Mistica, co pozwalało tworzyć w przestrzeni ikonografii chrześcijańskiej cały szereg wyobrażeń Maryi z różą w dłoni lub umiejscowionej w tajemniczej przestrzeni zwanej Hortus conclusus. „W średniowiecznej poezji Maryja opisywana była jako aloes, koniczyna, różna, hizop, fiołek, oliwka…” Święty Bernardyn ze Sieny modlił się następującymi słowami: „Maryjo, Maryjo, fiołku najpiękniejszy, bądź pozdrowiona”. Wschód chrześcijański będzie opiewał Maryję jako tabernakulum- mieszkanie dla Bożego Syna: „a my opiewamy Ciebie jako arkę mieszczącą samego Boga”. Wszystkie tytuły, pochwały i panegiryki składają się na modlitwę którą dziecko zanosi do Mamy. Jakże wielką siłę posiadają ikony na której utrwaliło się Jej Oblicze. O tej cudownej sile wizerunku wspomina Kiriejewski: „Pewnego razu stałem w kaplicy, patrzyłem na cudowny obraz Matki Boskiej i myślałem o dziecięcej wierze ludu, wznoszącego do Niej swe modły; kilka kobiet, chorych, starców klęczało i żegnając się, biło pokłony aż do ziemi. Z gorącą nadzieją spoglądałem potem na święte rysy i powoli zacząłem uświadamiać sobie tajemnicę siły cudotwórczej. Tak, nie jest to zwyczajna deska z wizerunkiem… Przez całe wieki wchłaniała ona swe potoki żarliwych modłów, błagalnych westchnień ludzi cierpiących i nieszczęśliwych; musiała wypełniać się siłą bijącą od niej i spływającą na wierzących… Myśląc o tym, jeszcze raz spojrzałem na leżących w prochu starców i kobiety z dziećmi oraz na obraz święty- a wówczas sam ujrzałem, że rysy Bogarodzicy są uduchowione, że patrzą one na tych prostych ludzi z miłosierdziem i miłością. Padłem wówczas na kolana i zacząłem się kornie modlić”. W tym prostodusznym wyznaniu człowieka zawiera się cała kwintesencja pobożności maryjnej. Wielu chrześcijan- protestantów obserwujących wielokrotnie katolików a szczególnie prawosławnych uważa ze ten kult jest nadzwyczaj przesadzony. Tymczasem wielu teologów na wskroś przenikniętych osobą Chrystusa wskazuje, że utrata prawdziwej wiary następuje szczególnie tam, gdzie zanika kult maryjny. To przesłanie niezwykle ważne dzisiaj, kiedy próbuje się rzeczywistość pozbawić macierzyńskiego pierwiastka. W Niej i przez Nią dokonuje się oczyszczenie świata- wyniesienie ku Życiu i Pięknu. „Cóż byłoby z nami- napisze metropolita Filaret- gdyby serce błogosławionej Dziewicy Maryi nie otworzyło się na nieogarnioną zapowiedź wcielenia”. Dlatego należy wołać za natchnionym artystą słowa: „Módl się, Madonno izraelska, Starochrześcijańska, Cyprysowa, Łukaszowa…”\nAutor: ks. Rafał o 06:47 Brak komentarzy:\nŁk 1,39-56 Maryjawybrała się i poszła z pośpiechem...\nPs 68 Deszcz obfity zesłałeś,Boże, Ty orzeźwiłe...\nJ 16, 29-33 Uczniowierzekli do Jezusa: «Oto teraz ...\nJ 16, 20-23a Jezuspowiedział do swoich uczniów: «Z...\nJ 16, 16-20 Jezuspowiedział do swoich uczniów: «Je...\nJ 16, 12-15 Jezuspowiedział do swoich uczniów: «Je...\nJ 15, 26 – 16,4a Jezuspowiedział do swoich uczniów...\nJ 14,15-21 Jezuspowiedział do swoich uczniów: «Jeż...\nJ 15, 18-21 Jezuspowiedział do swoich uczniów: «Je...\nJ 15, 9-11 Jezuspowiedział do swoich uczniów: «Jak...\nJ 15, 1-8 Jezuspowiedział do swoich uczniów: «Ja j...\n1 Kor 1,10-13.17-18 Upominamwas, bracia, w imię Pa...\nJ 14, 21-26 Jezus powiedział do swoich uczniów: «K...\nJ 14, 1-12 Odezwałsię do Niego Tomasz: «Panie, nie...\nJ 14, 1-6 Jezuspowiedział do swoich uczniów: «Niec...\nJ 13, 16-19 KiedyJezus umył uczniom nogi, powiedzi...\nPs 67 Niech Bóg się zmiłuje nadnami i nam błogosł...\nJ 12, 44-50 Jezus tak wołał: «Ten, kto we Mnie wie...\nJ 10, 22-30 Mojeowce słuchają mego głosu, a Ja zna...\nJ 10, 1-10 Akiedy wszystkie wyprowadzi, staje na i...\nŻydzisprzeczali się między sobą, mówiąc: «Jak On ...\nJ 6, 44-51 …Ja jestem chlebem życia. Ojcowie wasi ...\nJ 19,25-27 Obok krzyża Jezusa stały: Matka Jego i ...\nRadujsię, ziemio obiecana, Radujsię, namiocie Boga...


Zbigniew Ziobro: "Trzeba do końca walczyć o interes Polski!" - PrawicowyInternet.pl || Prawa Strona Internetu || Blog Dariusza Mateckiego\nZbigniew Ziobro: „Trzeba do końca walczyć o interes Polski!”\nprzez Redakcja PrawicowyInternet 9 grudnia, 2020, 6:51 pm 6.5tys. Odsłony 0 komentarzy\nMinister Sprawiedliwości Zbigniew Ziobro skomentował ostatnie wydarzenia związane z negocjacjami unijnego budżetu: „Konkluzje interpretujące” i „wytyczne” nie są prawem! Prawem jest rozporządzenie. Jeżeli rozporządzenie łączące budżet z ideologią wejdzie w życie, będzie to znaczące ograniczenie suwerenności Polski i złamanie europejskich traktów. Nie zgadzamy się na to!!! Trzeba do końca walczyć o interes Polski! ”\nCzy Polska i Węgry zgodzą się na propozycje Niemiec?\nW obecnie prezentowanym dokumencie wyrażono nadzieję, że „elementy zawarte w porozumieniu stanowią odpowiednią i trwałą odpowiedź na wyrażone obawy, bez uszczerbku dla praw państw członkowskich wynikających z art. 263 TFUE”. Mechanizm „Rule of law”, czyli zasada praworządności, miałby być stosowany tylko w sytuacji, gdy łamanie praworządności zagraża interesom finansowym Unii.\nIstnieje spór co do wizji, jak ma wyglądać Unia Europejska i jaką rolę będą w niej odgrywały państwa narodowe. Politycy niemieccy podejmują dalekosiężne działania, żeby w najbliższych latach zmienić traktat. Zmiana ma doprowadzić do budowy państwa federacyjnego i likwidacji prawa weta dla państw narodowych – powiedział Minister Sprawiedliwości Prokurator Generalny Zbigniew Ziobro\nNiewiele osób wie, na czym polega praworządność w wydaniu Unii Europejskiej. – Okazuje się, że to arbitralna metoda wpływania na wewnętrzne stosunki w danym kraju. W tym wypadku na Polskę i Węgry, ale teoretycznie może być użyte przeciwko każdemu krajowi – przekonywał red. Wildstein.\nPoprzedni artykuł (WIDEO) We Francji jednego dnia rannych zostało więcej policjantów niż w Polsce przez kilka lat…\nNastępny artykuł „OMG! Feministki naprawdę nie lubią „Matek Polek”. Czy to już jest opętanie?”


mjl 13.02.2010 08:41\nGM ma ambitne plany wobec Chevroleta, swojej najtańszej marki. Do 2011 roku chce wprowadzić na rynek europejski pięć nowych modeli, w tym Camaro\nPo okresie hybryd i szeroko rozumianej ekologii przyszła pora na zaprezentowanie światu nieco bardziej lubianych przez klientów wersji. Wśród pięciu nowości Chevroleta w Europie znajdziemy przynajmniej dwie drapieżne.\nNajmniejszą, ale nie najsłabszą premierą będzie Aveo RS. W ten sposób autko miejskie stanie się prawdziwym hot hatchem. Pod maską RS-a wyląduje turbodoładowany silnik Ecotec 1.4 Turbo, który znamy już z Opla Astry. Moc jest mniejsza o 2 konie w stosunku do produktu z Gliwic i wynosi 138 KM. Silnik będzie współpracował z sześciobiegową ręczna skrzynią biegów. Debiut Aveo RS w wersji "starokontynentalnej" zadebiutuje podczas salonu samochodowego w Genewie.\nBardziej rodzinna premiera to minivan oparty o prototypowego Orlando. Po raz pierwszy mieliśmy okazję zobaczyć go w Paryżu w 2008 roku. Pod maską ma pracować silnik benzynowy 2.4, ale w Europie można się spodziewać także mniejszych jednostek. Orlando przy długości całkowitej wynoszącej 4,47 m będzie konkurować m.in. z Toyotą Verso. Jego produkcja rozpocznie się w przyszłym roku.\nNajgorętszą premierą ma być Camaro, prawdziwy muscle car rodem z Ameryki. Oficjalnie niewiele wiadomo, a GM nie spieszy się z podaniem wszystkich szczegółów technicznych. Pozostają jedynie spekulacje, ale wprowadzenie do oferty dwulitrowego silnika Turbo o mocy 260 KM jest ze względów podatkowych i ekologicznych wielce prawdopodobne. Dokładną specyfikację poznamy podczas salonu w Genewie, gdzie Camaro zostanie zaprezentowane. Na razie możemy jedynie potwierdzić, że do salonów trafią obydwie wersje nadwoziowe, zarówno coupe, jak i kabriolet.\nGM ani słowem nie wspomniał o możliwości montażu modelu Camaro w Europie. Tym samym zeszłoroczne plotki o możliwym montażu tego modelu w fabryce na warszawskim Żeraniu pozostają jedynie pobożnym życzeniem.\nJak widać po ambitnych planach zeszłoroczna decyzja o wycofaniu Cadillaca z Europy nie oznacza zwinięcia żagli i powrotu z podkulonym ogonem do Ameryki, ale skupienie się na promocji marki Chevrolet. Wabikiem przyciągającym klientów do salonów ma być Camaro, a oferta obejmująca obecnie Aveo i Cruza będzie sukcesywnie poszerzana.


Serwety Operacyjne Jałowe i Ochronne – Sklep HelloDent\n> Artykuły jednorazowe\n> Serwety operacyjne - obłożenia\nJednym z koniecznych warunków, które muszą zostać spełnione, aby dokonywany zabieg był w pełni bezpieczny, jest ochrona przed zakażeniami. Realizuje się ją poprzez przestrzeganie szeregu procedur i stosowanie odpowiedniego wyposażenia. Akcesorium szeroko wykorzystywanym w najróżniejszych placówkach ochrony zdrowia jest serweta operacyjna wykonana w sposób, który czyni z niej skuteczną barierę niepozwalającą na przenikanie mikroorganizmów i przeciekanie płynów. Bywa ona nader przydatna także w stomatologii, gdzie wykonuje się szereg mniej lub bardziej inwazyjnych zabiegów, zwłaszcza w obszarze chirurgii-stomatologicznej. Proponowana przez sklep HelloDent serweta operacyjna dostępna jest w wielu rozmiarach, co pozwala na dobranie takich wyrobów, jakie najdoskonalej odpowiadać będą potrzebom związanym z konkretnymi czynnościami. Zapraszamy do zapoznania się ze szczegółami naszej oferty i składania zamówień.\nSerweta operacyjna jałowa 45x45cm 2-warstwy ALPHAtex\nSerweta operacyjna jałowa ALPHAtex, 45x45 cm, 2-warstwy\nSerweta operacyjna jałowa 50x60cm 2-warstwy ALPHAtex\nSerweta operacyjna jałowa ALPHAtex, 50x60 cm, 2-warstwy\nSerweta operacyjna jałowa 50x70cm 2-warstwy, z przylepcem ALPHAtex\nSerweta operacyjna jałowa ALPHAtex, 50x70cm, 2-warstwy z przylepcem\nSerweta operacyjna jałowa 75x75cm 2-warstwy ALPHAtex\nSerweta operacyjna jałowa ALPHAtex, 75x75 cm, 2-warstwy\nSerweta operacyjna jałowa 80x90cm 2-warstwy ALPHAtex\nSerweta operacyjna jałowa ALPHAtex, 80x90 cm, 2-warstwy\nSerweta operacyjna jałowa 90x120cm 2-warstwy ALPHAtex\nSerweta operacyjna jałowa ALPHAtex, 90x120cm, 2-warstwy\nSerwety ochronne Medprox czarne 60cm\nHigieniczne podkłady ochronne, wykonane z dwóch warstw chłonnej bibuły i warstwy folii - szerokość 60 cm.\nDobrej jakości serweta operacyjna należy do nieodzownego wyposażenia wielu placówek medycznych\nTo, czy serweta operacyjna będzie mogła skutecznie pełnić wszystkie swoje funkcje, zależy zarówno od sposobu jej wykonania, jak i dostarczania. Oferowane przez sklep HelloDent wyroby, w których warstwa celulozy jest dodatkowo chroniona folią, znakomicie odpowiadają potrzebom wynikającym z ich zastosowania, a ich bezpieczne opakowania posiadają niezbędne oznaczenia. Są to doskonałe wyroby łączące wysoką jakość z bardzo korzystną ceną. Ich odpowiedni zapas powinien być zapewniony we wszystkich miejscach, w których wykonuje się zabiegi inwazyjne, którym towarzyszy otwieranie powłok ciała czy rozcinanie innych tkanek, a więc i możliwość kontaktu z jakimikolwiek płynami i przedostawania się mikroorganizmów. Jest to więc akcesorium potrzebne także w gabinecie stomatologicznym, gdzie pozwala zatrzymać wszystkie uwalniane podczas różnych związanych z leczeniem uzębienia czynności substancje.\nZłożenie zamówienia w sklepie HelloDent to pewność, ze zostanie ono zrealizowane na najwyższym poziomie i w krótkim czasie. Wnikliwie poznaliśmy potrzeby, jakie towarzyszą pracy stomatologów i stworzyliśmy ofertę, która najdoskonalej wychodzi im naprzeciw, pozwalając w miarę potrzeb rozszerzać wyposażenie gabinetu o wysokiej klasy wyroby, a także uzupełniać podstawowe akcesoria i materiały. Każde zamówienie realizujemy z równym zaangażowaniem. Zapraszamy.


Heinz Glas - Nasze Kamienie Milowe\nPOTYKAĆ SIĘ O KAMIENIE LUB PODNOSIĆ JE I WYKORZYSTYWAĆ ‐ WYBÓR NALEŻY DO KAŻDEGO Z NAS.\nOd XVII wieku firma HEINZ‐GLAS wielokrotnie stawiała czoła nowym wyzwaniom. Począwszy od wojny trzydziestoletniej, poprzez katastrofalny pożar 1904 roku, w wyniku którego prawie 250‐letnia wówczas huta szkła w Kleintettau spłonęła doszczętnie, aż po lata Wielkiego Kryzysu, II wojnę światową i podział Niemiec ‐ przy czym granica między Niemcami Wschodnimi a Zachodnimi właśnie przez Kleintettau. Wszystko to odcisnęło swoje piętno na tutejszych mieszkańcach. Zgodność, duch walki, pomysłowość, wytrwałość i niezłomna wola dążenia do celu to wartości, które nadal prowadzą nas do sukcesu.\nPrawie 500 lat\nRODZINNEJ TRADYCJI SZKLARSKIEJ\n12 najstarsza firma rodzinna w Niemczech


Biolaven - naturalne i ekologiczne kosmetyki - Sklep EcoNaturals\nBIOLAVEN - bazuje na dwóch składnikach roślinnych: olejku eterycznego z lawendy i oleju z pestek winogron.\nFirma Sylveco, bo olbrzymim sukcesie swoich kosmetyków naturalnych stworzonych na bazie brzozy, wypuścił na rynek nową markę. Biolaven, bo o niej mowa, to również naturalne i ekologiczne kosmetyki, w których przewodni prym wiedzie olejek lawendowy. Poza nim, składnikiem bazowym jest odżywczy olej z pestek winogron o właściwościach regenerujących i przeciwzmarszczkowych. Marka została stworzona dla każdego kto stawia na naturalne i bezpieczne kosmetyki. Kosmetyki są skuteczne, pięknie pachną i posiadają wygodne opakowania, dodam że też bardzo ładne. Produkty BIOLAVEN stanowią alternatywę dla kosmetyków drogeryjnych, z uwagi na wysoką jakość, przyciągającą wzrok oprawę wizualną, przyjazne skórze składy i atrakcyjną cenę.\nżel do higieny intymnej - odświeża i chroni\nżel myjący do twarzy - nawilża i odświeża\nżel myjący do ciała - nawilża i relaksuje\nszampon do włosów - wzmacnia i wygładza\npłyn micelrny - oczyszcza i łagodzi\nbalsam do ciała - nawilża i wygładza\nkrem do twarzy na noc - odświeża i chroni\nkrem do twarzy na dzień - odświeża i chroni


Pierwsze wrażenia: dzieci co tańczą - Latające Świnie\nPierwsze wrażenia: dzieci co tańczą Reviewed by SStefania on 16.10.15 Rating: 5\nOto Magiczne Królestwo w wymiarze alternatywnym do naszego, gdzie wszyscy żyją tańcem.\nRządzi tutaj Król Tańca, którego śmiałek po lewo wyzywa na taneczny pojedynek.\nMamy krótką scenę tańca w CG...\n... po czym Król mówi tancerzowi, że jest żałosny, bo co z tego, że zna wszystkie techniki, skoro nie ma w nim Serca i Pasji.\nŻeby się nauczył, zostaje zamieniony w malutkiego robocika i wysłany NA ZIEMIĘ GDZIE TANIEC JEST NAJBARDZIEJ KOCHANY\nCo, oczywiście, oznacza Japonię.\nOto nasz główny bohater, którego jedyne cechy to bycie miłym chłopcem niepotrafiącym rano wstać z łóżka. Obudzić go potrafi tylko mama, osobiście, żadne budziki nie pomagają.\nChłopiec prawie spóźnia się na spotkanie z najlepszym kumplem, z którym razem biegną do szkoły. Niestety, bez tostów w buziach, za to zaskakuje ich walnięcie czegoś jakby meteorytu kilkaset metrów dalej.\nChłopcy się jednak spóźnili, ale nie zostali ukarani, bo zamiast lekcji na samym początku była akademia, na której dyrektor szkoły chwalił klub tańca hiphopowego, ze zdobyli drugie miejsce na zawodach!\nBardzo miłe, że tancerki w ogóle nie zadzierają nosa, a pomysł, żeby klasa urzadziła tańce na Festiwal Kulturalny wychodzi nie od nich, a od najlepszej przyjaciółki głównego bohatera. Ten, oczywiście, kontruje że lepiej urządzić stoisko z jedzeniem i mamy przekomarzanki i running joke że oboje są jak stare małżeństwo.\nPo południu nasz bohater i dwaj koledzy wracają do domu, ale tamten z rana nadal ćwiczy w swoim klubie lekkoatletycznym i okazuje się, że ma kłopoty ze stylem biegania, nawet nauczyciela to martwi.\nTymczasem nasz bohater, oczywiście, znajduje tego kolesia z początku, więc mamy klasyczne O KTOŚ ZOSTAWIŁ ZABAWKĘ - CHŁOPCZYKU NIE JESTEM ZABAWKĄ - CO JAK TO NIEWAŻNE TERAZ JESTEŚ MOIM NOWYM PRZYJACIELEM\nNastępuje trochę zamieszania, różowy aligator i obaj ida do domu dzieciaka.\nTymczasem kolega biegacz się martwi, ale znajduje jakiś kolorowy kamyk i prawidłowo zgaduje, że to właśnie on rano spadł i narobił rabanu. Dla hecy wypowiada życzenie i zostaje opętany przez złe duchy.\nTymczasem Breakin, bo tak ma na imię taneczny robocik z innego wymiaru, zachwyca się samobieżnym odkurzaczem, który tak ślicznie piruetuje!\nNasz bohater wmawia rodzicom, że nowy kolega jest jakimś projektem szkolnym, a oni o nic nie pytają, a nawet od razu go akceptują jako nowego domownika.\nA ja myślałam, że przygarnianie przerośniętego, wąsatego kurczęcia było dziwne.\nOczywiście mamy nieśmiertelny żart o tym, że nasz bohater przed pójściem do szkoły nie sprawdził plecaka, więc zamiast książek znalazł tam Breakina, który z miejsca spodobał się innym dzieciom...\n... dzięki czemu był obecny, żeby rozpoznać opętanie kolegi biegacza.\nJego demoniczna moc pozwoliła mu uzyskać najszybszy styl i moonwalkuje do mety...\nAle moonwalkuje tak mocno, że wywołuje klęskę żywiołową~!\nBreakin wpada na naszego bohatera, mówi, że wie o co chodzi i jak z tym walczyć...\n... po czym następuje magiczna transformacja w supertancerza. Odwołująca się przy okazji do najlepszych pre-Sailorkowych motywów, czyli dająca dziecku ciało w pełni ukształtowanego dorosłego.\nOburzonym tym, że nasz bohater zaczął od ratowania swojej przyjaciółki przed niebezpieczeństwem, spieszę donieść, że z czołówki wyraźnie wynikało, że i ona będzie mieć własną magiczną, tańczącą transformację, tylko po prostu jeszcze nie teraz, ale spokojnie, jej maskotka też już się pojawiła!\nI, oczywiście, kolega też zostaje uratowany, magiczny kamyk zabezpieczony i wszystko się dobrze kończy...\n...ale jednak szkoła i boisko nadal są zniszczone. Jestem bardzo ciekawa, co na to poradzą w drugim odcinku!\nPrzyjemna, zabawna, bezpretensjonalna bajka dla dzieci. Korzysta z typowych motywów magical girls, tylko w głównej roli mamy chłopca, ale dzięki temu, że nie sili się na obrzygiwanie widza metakomentarzem, jest dużo bardziej strawne niż tamci Magical Boys z różowym wombatem.\nTańce na razie są takie sobie i na siłę, mam nadzieję, że to się zmieni, bo Tribe Cool Crew tej samej ekipy bywało naprawdę kreatywne. No ale to dopiero pierwszy odcinek. Oczekuję, że następne będą jeszcze lepsze!


Setne nocne czuwanie - MILOSIERDZIE.PL\nW nocy z 21/22 września 2013 w kaplicy Wieczystej Adoracji w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach po raz setny czuwać będzie na modlitwie grupa z Makowa Podhalańskiego wraz z inicjatorką i organizatorką tych czuwań - Barbarą Wyrwą, która jest członkiem stowarzyszenia „Faustinum”.\nZ tej okazji setne nocne czuwanie rozpocznie się Mszą św. w kaplicy św. Siostry Faustyny o 19:30, której przewodniczyć będzie ks. Aleksander Wójtowicz. Czuwania nocne makowskiej grupy apostołów Bożego Miłosierdzia odbywają się w trzecie soboty miesiąca. W czasie nocnych spotkań z Jezusem obecnym w Najświętszym Sakramencie Makowianie wypraszają miłosierdzie dla siebie, swych bliskich, parafii, Kościoła, Ojczyzny i całego świata, wzrastając w pięknie swego człowieczeństwa i w bogactwie chrześcijańskiego miłosierdzia. Setne nocne czuwanie jest wspaniałą okazją, by tej Wspólnocie serdecznie podziękować, pogratulować wytrwałości, życzyć siły na dalsze nocne czuwania, coraz pełniejszego zjednoczenia z Miłosiernym Panem, Jego obecności i doświadczania miłosiernej miłości w codziennym życiu.


Ważne miasto dla sektora IT - Wroclife.pl\nNapisane przez Anna Nowacka | Gru 19, 2017 | Kariera i Biznes | 0 |\nZ Przemysławem Skrzekiem, prezesem wrocławskiego klastra nowych technologii ITCorner, rozmawia Anna Nowacka.\nTo zrzeszenie firm z określonego obszaru biznesowego, jak np. medycyny, przemysłu samochodowego czy IT właśnie. Klastry mają swój statut i cele, wśród których są m.in. budowanie wzajemnego zaufania i współpraca.\nI ITCorner jest takim właśnie zrzeszeniem?\nTak, stowarzyszenie powstało w 2012 roku. Wszystko zaczęło się od potrzeby zorganizowania przestrzeni biurowej dla kilku firm IT, których właściciele dobrze się znali. Zaczęliśmy się spotykać i rozmawiać o naszych problemach i obserwacjach na temat prowadzania biznesu we Wrocławiu, o rynku pracy, szkoleniach i okazało się, że bardzo wiele nas łączy. Postanowiliśmy wiec spotykać się częściej i tak powstał ITCorner.\nIle firm jest w Waszym stowarzyszeniu?\nW tym momencie ponad 60. Ta liczba cały czas rośnie i nawet teraz prowadzimy proces rekrutacyjny dla kolejnych kandydatów. Nasi członkowie to mali i średni przedsiębiorcy, więc są tacy, którzy zatrudniają 5 osób, są też tacy, którzy zatrudniają ponad 100 pracowników. Można śmiało założyć, że jesteśmy platformą pracy dla ponad 1500 profesjonalistów.\nCzy każda firma może zostać członkiem klastra?\nŻeby dołączyć do stowarzyszenia, trzeba przede wszystkim zostać zarekomendowanym przez co najmniej trzy firmy członkowskie. Na naszych spotkaniach, szkoleniach i na Slacku (głównym komunikatorze) dzielimy się wiedzą i doświadczeniami, które wypływają z naszych sukcesów, ale też porażek. Dlatego musimy mieć pewność co do kandydatów, że podzielają nasze wartości w podejściu do prowadzenia biznesu i są godni zaufania. Potem organizujemy spotkanie rekrutacyjne, na którym przedstawiciele firmy mają 10 minut na opowiedzenie o sobie, a następnie jest głosowanie.\nA czy zdarza się wykluczanie?\nBardzo rzadko. Jednym z powodów może być zaprzestanie opłaty składek, które są uzależnione od wielkości firmy. Zdarza się też, że firmy zostają rozwiązane albo przejęte przez większe podmioty. Wyjątkową sytuacją jest wykluczenie kogoś za działania na szkodę innego z członków klastra – dobra rekrutacja i jasny system wartości budujących fundamenty klastra pozwala uniknąć takich ekstremalnych sytuacji.\nDużo opowiadasz o zaufaniu. Jak się je buduje?\nNa początku każdego roku ustalamy kalendarz spotkań, szkoleń i wydarzeń, które chcemy zorganizować. Są to spotkania i śniadania menedżerskie, które odbywają się raz w miesiącu i zazwyczaj dotyczą jednego z interesujących nas obszarów prowadzenia biznesu – jak kwestie zatrudnienia, prawne czy też narzędzi komunikacji z klientami. Na każdym tego typu wydarzeniu jedna z firm prezentuje ciekawe przykłady z własnego podwórka, a potem o nich dyskutujemy. Dobrą okazja do lepszego poznania się są wyjazdy integracyjno-szkoleniowe, które przeważnie staramy się organizować w ciekawych miejscach, a Dolny Śląsk ma w tym aspekcie bardzo dużo do zaoferowania. Na warsztaty zapraszamy też z reguły gości, specjalistów spoza klastra. Współpracujemy również przy różnego typu wydarzeniach otwartych, jak konferencje, program stażowy, tech-meetupy i działalność charytatywna. Wszystkie one są świetną okazją do budowania silnych relacji biznesowych, ale także prywatnych.\nPoza budową zaufania, jaki jest cel klastra?\nWrocław stał się jednym z ważniejszych miast dla sektora IT w Polsce. Nie tylko duże krajowe firmy, ale również międzynarodowe korporacje otwierają tu swoje biura i centra usług. Z jednej strony to dobrze, bo miasto zyskuje na znaczeniu, ale dla firm z sektora MŚP to duże wyzwanie. W IT, gdzie bardzo istotnym elementem sukcesu jest posiadanie odpowiedniego know-how, czyli wyszkolonej kadry, dobrzy specjaliści są bardzo poszukiwani i cenieni. To oczywiście ma swoje odbicie w wysokich płacach, ale nie tylko. Są różne formy zachęcania tych ludzi do pracy, a duzi gracze mają na to wysokie budżety. Stąd też idea klastra, który dzięki synergii wynikającej z obecności ponad 60 firm jest w stanie konkurować o nowych pracowników i klientów z dużym biznesem.\nJak wspominałeś, w tym roku obchodzicie 5-lecie. W takim razie jakie były sukcesy, a jakie porażki stowarzyszenia?\nNiewątpliwym sukcesem jest to, że nadal istniejemy (śmiech). A tak poważnie: fakt, że przybywa nam członków, jest bardzo istotny. Ułatwia nam to współpracę z miastem, uczelniami i partnerami z kraju i zagranicy. Dużym osiągnięciem są nasze programy stażowe, konferencja programistyczna Boiling Frogs, którą współorganizowaliśmy przez 2 lata, a teraz jesteśmy jej głównym partnerem oraz liczne inicjatywy pracownicze, jak piknik IT i techmeetupy. Najciekawsze – oczywiście w mojej subiektywnej skali… – to rejs żeglarski po Atlantyku na pokładzie repliki XVIII–wiecznego statku pirackiego. Do niepowodzeń mogę zaliczyć start w konkursie na Kluczowy Klaster Krajowy, do którego nie udało nam się zakwalifikować. Natomiast zwieńczeniem tych 5 ostatnich lat będzie niewątpliwie kongres ITCorner Summit 2017, który organizujemy już 12 grudnia. Zaprosiliśmy na niego 250 menedżerów oraz właścicieli firm i chcemy, żeby w przyszłości był jedną z ważniejszych imprez biznesowych na Dolnym Śląsku.\nPresident of ITCorner\nPoprzedniFlixBus zastąpi PolskiegoBusa. Co z połączeniami z Wrocławia?\nNastępnyNowoczesne autobusy dla MPK\nStrawberries, ITea and Coffee


Wakacje z małym dzieckiem – czy ekskluzywny kurort jest bezpieczny?\nWakacje z małym dzieckiem to zawsze wyzwanie\nPodróż z małym dzieckiem zawsze obarczona jest jakimś ryzykiem. To czy to jest Afryka, Azja, czy Ameryka Południowa, mamy chociażby zagrożenie epidemiologiczne, które jest zmienne. Wybierając wakacyjną destynację należy zwrócić na to uwagę.\nObserwujemy na przykład czasowe występowanie cholery w niektórych strefach, w niektórych krajach. A za pół roku ta sytuacja się zmienia i cholera występuje gdzie indziej albo pojawia się jakaś inna choroba. Oznacza to, że jeżeli w ogóle rozważamy egzotyczne wakacje z małym dzieckiem, to nie należy lecieć tam, dokąd udało nam się kupić tani bilet, tylko pomyśleć, gdzie polecieć w tym momencie, żeby dla dziecka było bezpiecznie. I dopiero spróbować kupić tani bilet. Tak jak powiedziałam, zagrożenie to stan zmienny. Zarówno jeśli chodzi o bezpieczeństwo epidemiologiczne, jak i bezpieczeństwo w ogóle. Na przykład zagrożenie terrorystyczne czy występowanie w danym regionie jakichś zamieszek czy wręcz wojny, też jest zmienne. Dlatego wybierając cel podróży należy to uwzględnić. Całkiem niedawno pytam jednego z pacjentów, który leci na Filipiny: “gdzie będziecie na tych Filipinach?” – „Nie tam, gdzie jest wojna” – odpowiada. Więc naprawdę trzeba takie sytuacje uwzględniać.\nWakacje z małym dzieckiem wymagają przede wszystkim dobrej organizacji i planowania. Wybierając destynację trzeba wziąć pod uwagę wiele różnych czynników, np. zagrożenie epidemiologiczne. Pamiętajmy też, że ekskluzywny kurort nie jest gwarancją beztroskich wakacji.\nWakacje z dzieckiem w ekskluzywnym kurorcie\nWydaje nam się, że jeżeli mieszkamy w 5-gwiazdkowym hotelu, to jest bezpiecznie. Ale nie do końca tak jest. Po pierwsze, jesteśmy w zupełnie innym środowisku, jeśli chodzi o bakterie i wirusy, po drugie, spotykamy się z dużą liczbą osób, które przylatują tam z całego świata i każda z nich stanowi odrębną pulę patogenów. A po trzecie, stykamy się z miejscowymi pracownikami, na przykład obsługą hotelu. Każdy z nich też jest odrębnym zbiorem patogenów. Jesteśmy narażeni na kontakt z bardzo dużą ilością bakterii innych niż te, z którymi spotykamy się na co dzień. Narażanie dziecka na tak dużą ekspozycję może być problematyczne.\nPodróż to zawsze stres\nNawet jeżeli jest on pozytywny, nadal jest to stres, który może wywołać przejściowy spadek odporności. Częste zmiany temperatury, klimatyzacja, gorąco, ciepło, wilgotno, sucho. Wszystko to wpływa na sposób w jaki reagujemy na kontakty z pewnymi bakteriami, który tak naprawdę jest dla nas nieprzewidywalny. Wiemy, że ten spadek odporności musi mieć znaczenie, ponieważ ze statystyk wynika, że najczęstszymi problemami zdrowotnymi w podróży są urazy i wypadki. Na drugim miejscu plasują się zapalenia górnych dróg oddechowych, a dopiero na trzecim biegunka podróżnych. Pozostałe choroby typowe dla tropików pojawiają się w dalszej kolejności. Nie jest więc takie oczywiste, że 5-gwiazdkowy hotel będzie w stu procentach bezpieczny.\nWakacje z małym dzieckiem - czy ekskluzywny kurort jest bezpieczny?\nWakacje powinny być beztroskie i radosne. Niestety często okazują się meczące i stresujące. Co robić, żeby takie nie były? Jak wybierać kierunki podróży z dziećmi? O tym mówi lek. med. Iwona Furman.\nKaski ochronne - na rower, rolki, na hulajnogę. Czy są potrzebne?


Pogoda dla Sulejówka na 5 października 2021 - Meteo w INTERIA.PL\nPogoda dla Sulejówka na 5 października 2021\nWe wtorek 5 października, w Sulejówku będzie przeważnie słonecznie.\nBędzie kolejny bardzo ciepły dzień. Najniższą temperaturę nad ranem zanotujemy około godziny czwartej, wyniesie ona 10 stopni Celsjusza i nie zmieni się do godziny siódmej. Maksymalną temperaturę 20 ºC termometry wskażą o godzinie piętnastej, a odczucie ciepła będzie nieznacznie, o 1 stopień niższe. Pod wieczór temperatura zacznie spadać i o 22:00 termometry pokażą 14 stopni Celsjusza.\nKsiężyc pojawi się na niebie o 4:51, a zajdzie o 18:07. Jego widoczność jeden dzień przed nowiem wyniesie 2%. Naturalny satelita zbliża się do perygeum, najbliżej Ziemi będzie za trzy dni.


BLOG-WITAMY W POLSCE\nTo blog przeznaczony dla pracodawców w Polsce szukających ludzi do pracy. Będę się tutaj dzielił spostrzeżeniami, zjawiskami i obserwacjami dotyczącymi zarówno działania portalu jak i współpracy pomiędzy nami, obywatelami Ukrainy i polskimi pracodawcami. Jako, że mam wprawę w pisaniu jak i wciąż się uczę zapewniam co do kilku aspektów.\nNie będzie zmyślony.\nNie będzie tubą propagandową.\nBędzie skarbnicą wiedzy unikalnej dla pracodawców, partnerów, pracowników.\nSugestią w jaki sposób zadbać o własny interes.\nW jakimś sensie być może też podpowiedzią, a także wskazówką.\nZaznaczam na wstępie, że nie to nie jest wymuskany frazeologicznie i gramatycznie projekt, który ma na celu słowem zachwycić odbiorców. Czyli jeśli coś będzie nie tak gramatycznie i stylistycznie to z wyprzedzeniem proszę o wyrozumiałość. Będę pisał jasno, czytelnie i konkretnie nie wpadając w niepotrzebne treści.\nOd kilkunastu dni obsługuję infolinię. Dzwonią ludzie z różnych regionów i miast. Bywa, że słyszę-nie działa!!!!Mój profil nie działa!!!!Okazuje jednak, że zasada festina lente czyli śpiesz się powoli sprawia, że jednak działa. Czyli na spokojnie. Krok po kroku. Próbujemy. Raz. Drugi i trzeci. Jak nie zaskoczy to wtedy zgłaszamy temat (info@pracadlaukrainy.pl), aby odblokować jeśli faktycznie coś na łączach jest nie tak. Zatem przekaz na dziś jest taki.\nNajpierw wczytaj się. Zapoznaj z narzędziem. Jeśli masz dodatkowe pytania dzwoń, albo pisz. Na ile to możliwe postaramy się szybko rozwiązać problem. Jeśli dłużej to też damy znać. Na dziś dziękujemy za zaufanie i sugestie. Zapłacisz masz dostęp. Takie pytanie już padło. Czy to nie jakaś ściema. Projekt wydumany, który chce od was wyłudzić kasę. Wręcz przeciwnie, chce abyś mógł zaoszczędzić. Z naszej strony 10 procent idzie na wsparcie. Nie ważne jakie i kogo. Jak wspomniałem w punkcie 2. O pewnych rzeczach się po prostu nie pisze. Czyli witamy w wirtualnym urzędzie pracy gdzie papierologii-nie stosujemy. Nowe wpisy-raz w tygodniu. Zapraszam i pozdrawiam serdecznie życząc udanych relacji.\nI jeszcze jedno. W panelu strefa pracodawcy jest zamieszczony filmik instruktażowy jak się zalogować.\nDaniel Dziewit, autor bloga Witamy w Polsce, właściciel portalu pracadlaukrainy.pl