6500 km po Polsce w 12 dni - relacja z podróży cz. I\nJakiś czas temu na motobandzie pojawiła się relacja Konrada. Opowiadał w niej o wyprawie ze swoją krakowską ekipą w południową Polskę i w Bieszczady. Kolejna relacja z podróży - 12 dni, 6500 km po Polsce. Bez planów, bez limitów, dużo spontanu, dużo napotkanych ludzi i szukanie słońca po całej Polsce.\nTekst i zdjęcia: Konrad Lasota\nRio i Pyrlandia\nTym razem udało się wygospodarować troszkę więcej czasu na pojeżdżenie po świecie - 12 dni. Sebastian ruszył z Belgii, ja z Krakowa. Plan spotkania góry z górą - Świecko. Oczywiście pogodowo nie mogło być przychylnie. Sebastian dojechał na sucho, ja sprawdziłem wodoszczelność ciuchów i odporność kasku na grad o średnicy 2,5 cm. Ciekawe doświadczenie dostać jadąc złoty osiemdz...czterdzieści autostradą i uderzyć czapką o taki cud lecący z nieba. Musiałem schować się pod wiaduktem, niby trochę nielegalnie, ale sytuacja awaryjna i nie mam wyrzutów sumienia.\nZa plecami Jezuska w Świebodzinie uciekłem od kolejnej burzy i trafiłem do Świecka gdzie na autostradowej stacji benzynowej złapaliśmy się z Sebą. Po nakofeinowaniu się stwierdziliśmy, że na spokojnie dojedziemy do Poznania, co też uczyniliśmy. W mieście ludzi nad wyraz szczodrych i szastających pieniędzmi na lewo i prawo trafiliśmy nocleg w hotelu robotniczym. Spanie tanie i czyste - tyle było nam potrzeba.\nPlany były mocne - odwiedzenie Mazur, stamtąd do Krakowa. Jazda dzień, dwa wokół komina - jest gdzie podomykać opony i dalej na Rumunię. Na przeszkodzie stanęła pogoda. Stwierdziliśmy, że najlepszym pomysłem będzie jazda na mapy pogodowe - szukaliśmy słońca po Polsce i tam byliśmy. Był to najlepszy pomysł na jaki mogliśmy wpaść. O tym właśnie będzie ta relacja.\nTrasa z Poznania przez Toruń, Ostródę, Olsztyn, Mrągowo, Giżycko do Olecka w planie na ten dzień. Do Ostródy spokojne piękne dróżki, widokowo i słonecznie, deszcz za plecami. Od Ostródy drogę znamy na pamięć - Pochodzimy z Mazur, każdy zakręt i każda dziura znana i przejechana kilkaset razy. Na trasie zacząłem odczuwać różnicę w między moją Helenką, a MT-09 Sebastiana, który tym razem przyciągnął swoją maszynę z Belgii i nie muszę chyba mówić, że 40 koni więcej robi różnicę.\nNa Mazurach nakręciliśmy 600 km po znanych miejscówkach i zakrętach.\nPo przyjeździe szybka wymiana linki sprzęgła w CBF'ie i jazda dalej. Coś słaby punkt te linki - wymieniam średnio co 6 tysięcy. Mazury motocyklowo? Cudo - Odcinek drogi Olecko - Giżycko, Giżycko - Ryn... Mokry sen motocyklisty.\nDalej w planie po wyszaleniu się na Mazurach szczytny cel - do Bugu i wzdłuż Bugu w Bieszczady -Następny pomysł przy którejś z rzędu porannych kaw. Podlasie nie sponsoruje nam wielu zakrętów, ale jakość dróg na terenie północno-wschodniej Polski poprawiła się w ciągu ostatnich 6 lat nie do poznania. Oczywiście, czasami fragmenty pozostawiają wiele do życzenia, ale nie ma tragedii.\nCzarne BMW, disco polo\nEłk, Grajewo, Białystok, zalew na Dojlidach, dalej kierunek Hajnówka i wzdłuż granicy na Południe. Zmęczenie złapało nas we Włodawie. Zgubiliśmy się lekko pod granicą, ale autochtoni byli pomocni. Egzotyczne blachy przyciągały uwagę - krakowska i belgijska. Trafiliśmy na altankę przy starorzeczu Bugu, usiedliśmy na chwilkę odetchnąć i w tym momencie wyjazd z parkingu zablokowało nam czarne BMW 7 na 19'' felgach ze spinerami. Gdy pierwszy z pasażerów wysiadł bez wahania zapytałem: "mamy spie***lać, nie?" W odpowiedzi usłyszeliśmy śmiech, z BMW wysiadło 3 facetów i dziewczyna, z bagażnika wyciągnęli pizze i usiedli z nami, poczęstowali nas kawałkiem i podpowiedzieli gdzie mamy się udać.\n4 dni przed siebie - trzech kumpli, trzy motocykle i południowa Polska - cześć 1\n4 dni przed siebie - Bieszczadzkie przygody\nZastanawialiśmy się nad Chełmem, ale wybili nam to z głowy i powiedzieli, że mamy rzut beretem stąd miejscowość Okuninka i tam będzie najlepiej. Jeśli chcieli wyciąć nam żarcik to się udało. Po dotarciu na miejsce, my jako starzy pinkfloydowcy wywróciliśmy się na lewą stronę. Byliśmy zbyt zmęczeni na szukanie innej miejscowości na nocleg, lub rozstawianie namiotu w lesie, więc znaleźliśmy nocleg na miejscu i poszliśmy zobaczyć co się dzieje w "mieście". Działo się. Działało tam kilkanaście kebabowni, 7 klubów w których grano tylko discopolo i 2 sklepy monopolowe. Więcej nie powiem bo nie chcę wracać do tych mrocznych przeżyć.\nO poranku ruszyliśmy wschodnią ścianą na południe. W poprzednim tekście pisałem o tym jak wygląda "południowo-wschodni kwadrat" Polski, więc tu napomnę tylko to, że jest tam jak w bajce. Pięknie. Drogę przez Przemyśl i Lesko do Cisnej przelecieliśmy jak zwykle - tak jakby powoli i zgodnie z przepisami, tylko, że odwrotnie. Tu ukłon w stronę przemyskiej drogówki i załogi Opla Insignia z którzy dojechali do nas na światłach, widać fani motocykli, albo im po prostu się nie nagrało jak jechaliśmy, ale raczej to pierwsze.\nW Cisnej niestety nie trafiliśmy na wolny pokój w Jelenim Skoku, a szkoda. Trafiliśmy za to do Darka, który przywitał nas tak pijany, że szykując nam pokój zasnął z psem w szykowanym wyrku. Musieliśmy poszukać spania gdzie indziej, ale Darek dołączył do nas w Siekierezadzie, strzelił symboliczne 200 ml na rozruch i zrekompensował niedogodności rozmową.\n"(...) tak jakby powoli i zgodnie z przepisami, tylko, że odwrotnie :D\nPóźniej po przekatowaniu mojej CBF'ki (systematycznie musiałem wysoko sztruclować Helenkę) w celu utrzymania się za Sebastianem na bieszczadzkich drogach - Tracer sprawował się nad wyraz dobrze - trafiliśmy do Krakowa. Tam spędziliśmy dwa dni na dokończeniu mojej tylnej opony na okolicznych dróżkach i jej wymianie.\nPogoda na południu Polski zaczęła się psuć, więc ruszyliśmy znów na północ - w okolice Koronowa gdzie nasz kolega Wojtek organizował swoje 30-ste urodziny. Trafiliśmy na miejscu na sporo idealnie zadbanych szutrów, gdzie się całkiem nieźle pobawiliśmy zostawiając za sobą "eski" od pobocza do pobocza. Nic przyjemniejszego. Niby nasze moto nie do tego są zaprojektowane, ale i tak mielenie żwiru kołem sprawia nielichą radość.\nCz. II wkrótce!


Peel Mission Lightening Tonic - Twarz - Ecosmetic\nPeel Mission Lightening Tonic\nDelikatny tonik do skóry z przebarwieniami.\nAktywny tonik z kwasem mlekowym .Polecany szczególnie dla skóry z przebarwieniami. Delikatnie rozjaśnia zmiany pigmentacyjne, wyrównuje koloryt cery oraz minimalizuje drobne zmarszczki.\nAktywny tonik z kwasem mlekowym .Polecany szczególnie dla skóry z przebarwieniami. Delikatnie rozjaśnia zmiany pigmentacyjne, wyrównuje koloryt cery oraz minimalizuje drobne zmarszczki. Wyraźnie poprawia strukturę skóry, zapewniając skórze miękkość i elastyczność. Tonik do stosowania w pielęgnacji domowej, w celu przedłużenia efektów zabiegów wykonanych w gabinecie.\nKWAS MLEKOWY- jest pozyskiwany w naturalnym procesie fermentacji cukrów i bakterii mlekowych z grupy Lactobacillus.\nW niskich stężeniach (do 10%) kwas mlekowy wykazuje działanie nawilżające. Wpływając na biosyntezę ceramidów poprawia funkcję barierową naskórka. W wyższych stężeniach (30-50%) wykazuje działanie złuszczające, poprawiające stan pigmentacji skóry, poprzez bezpośrednie hamowanie syntezy melanin w melanocytach. Kwas mlekowy wykazuje także zdolność do zwiększania grubości naskórka zwiększając poziom prokolagenu oraz kolagenu Dzięki tym właściwościom jest uważany za substancję właściwą do stosowania w celu odmłodzenia skóry z fotouszkodzeniami.\nAqua, Mellissa Officinalis Distillate,Phenoxyethanol,Citral,Geraniol,Polyglyceryl – 4 Caprate,Lacid Acid,Niacynamide,Panthenol,Allantoin,Dehydroacetic Acid,Benzyl Alkohol.\nPeel Mission RetiPeel Tonic\nAktywny tonik z retinolem dla skóry dojrzałej.\nBANDI ECOFRIENDLY CARE - KREM PRZECIWZMARSZCZKOWY\nWegański krem przeciwzmarszczkowy\nPeel Mission Phytic Tonic\nAktywny tonik do skóry wrażliwej, starzejącej się oraz z przebarwieniami.\nSnailmed Krem pod oczy ze śluzem ślimaka\nKem pod oczy z naturalnym śluzem ślimaka 10ml\nNeauvia C- Routine\nLuksusowy krem z witaminą C\nPeel Mission DepiGen Peel Tonic\nTonik do skóry z przebarwieniami.\nSnailmed maść na trądzik i przebarwienia\nMaść na trądzik i przebarwienia - 20ml\nPeel Mission Filler Max cream\nKrem do skóry dojrzałej.\nSnailmed Krem na dekolt szyję, podbródek\nKrem na dekolt i szyję.\nPeel Mission Up Skin Care for Mature Skin\nŻelowa maska do skóry dojrzałej.


Zderzenie radiowozu i forda. Dwóch policjantów poszkodowanych\n09 lutego 2019, 8:30\nFoto: naszraciborz.pl | Video: naszracibórz.pl / Kontakt 24 Do zdarzenia doszło w Zabełkowie\nPierwszą informację, nagranie i zdjęcia otrzymaliśmy na Kontakt 24.\nDo zdarzenia doszło przed północą z piątku na sobotę. Radiowóz jechał ulicą Powstańców Śląskich w kierunku Olzy. To krajowa 78. W pewnym momencie przyhamował, by skręcić w lewo.\n- Kierowca forda uderzył w tył radiowozu. 29-latek, który go prowadził, najprawdopodobniej zagapił się i nie zauważył skręcającego radiowozu. Po zderzeniu policyjny pojazd wpadł do rowu - poinformował komisarz Mirosław Szymański, oficer prasowy Komendy Powiatowej Policji w Raciborzu.\nNa nagraniu, które otrzymaliśmy od serwisu naszraciborz.pl widać, że siła uderzenia była duża. Policyjna kia ma zmiażdżony tył, ford - rozbity przód.\nPolicjanci i kierowca forda w szpitalu\nKomisarz Szymański poinformował, że radiowozem jechali dwaj 24-letni policjanci z komisariatu w Krzyżanowicach. Po wypadku trafili do szpitala, podobnie jak kierowca forda. Wszyscy byli trzeźwi.\n29-latek - mieszkaniec Wodzisławia Śląskiego - po przebadaniu został wypuszczony do domu. Z kolei u policjantów wstępnie stwierdzono wstrząśnienie mózgu i ogólne potłuczenia. Nie ma zagrożenia dla ich życia i zdrowia.\n29-latek odpowie przed sądem za spowodowanie wypadku drogowego.\nDo zdarzenia doszło w Zabełkowie\nWięcej zdjęć zobaczysz w serwisie naszraciborz.pl\nu policjantów wstępnie stwierdzono wstrząśnienie mózgu -nie wierzę


Dlaczego nie stosujemy chip box-ów? | TuningMotocykli.pl - C.D.M. Centrum Diagnostyki Motocyklowej\nStrona główna » Baza wiedzy » Dlaczego nie stosujemy chip box-ów?\nBo to największe zagrożenie dla naszego silnika!!!!\nBox-y, szczególnie te tanie, to w uproszczeniu rezystory wpięte na jednym lub kilku czujnikach które „oszukują” ECU o aktualnym stanie silnika, jego otoczenia (np. temperatura).\nSilnik z wpiętym boxem ma liniowo zmienioną TYLKO dawkę paliwa , silnik w uproszczeniu pracuje na ssaniu – czyli dostaje więcej paliwa. Prowadzi to do dymienia, dużego zużycia paliwa, odkładania się nagaru w komorach spalania , rozrzedzania oleju w silniku. Generalnie box-y przyczyniają się do „zabicia” naszego silnika.\nInną zgubną praktyka z jaka się spotkaliśmy , to wykonywanie modyfikacji przez „pseudo-tunerów” , którzy kopiują mapy z modułów (PC, RB) i wklejają do map ECU . Jest to bardzo duże zagrożenie dla naszych jednostek , gdyż mapy tworzone do modułów maja uwzględniona zwłokę czasów między wtryskiwaczami = modułem =ECU – tej zwłoki nie ma jeśli ECU jest w oryginalnej instalacji motocykla. Prowadzi to do anomalii procesów spalania , podniesienia temperatury w komorze spalania co w konsekwencji może uszkodzić nam silnik.


Kolejna ofiara „Bananożercy z Cikcina” znaleziona w kuchni – Uszy Reporterów\nKolejna ofiara „Bananożercy z Cikcina” znaleziona w kuchni\nCień zbrodni zawisnął nad Cikcinem, małym miasteczkiem w Małopolsce. Wczoraj znaleziono w nim zwłoki banana (0,5 l.), który wyszedł rano z miski i nie wrócił.\nZaginięcie zgłosił Adam M., właściciel owocu. Jak zeznaje, znalazł w kuchni skórkę po bananie, zupełnie pustą. To go zaniepokoiło.\n– Dotychczas leżał w misce razem z winogronami i nic go nie interesowało – relacjonuje „Uszom Reporterów”. – Dlatego byłem zaskoczony, że nagle postanowił opuścić skórkę.\nPoza tym, jak dodał pan Adam, było to jednak dość nieprzyzwoite.\nDługo nie trwało, zanim zauważył w innym kącie pomieszczenia nadgryzione ciało banana. Był to widok szokujący, ale mężczyzna nie stracił zimnej krwi i od razu zadzwonił po policję. Komendant Pandora i porucznik Gacek byli na miejscu w ciągu kilku minut.\n– Kiedy przez telefon usłyszałem ‚banan’, od razu wybiegłem z komisariatu – powiedział porucznik Gacek. – Nawet nie spytałem o adres.\nJak się okazuje, policja już wcześniej spotkała się z efektami działania tego bandyty. To nie pierwszy owoc, który padł ofiarą „Bananożercy z Cikcina”, jak nazwały go media. Schemat jest zawsze ten sam – owoc sam z siebie wychodzi z miski, jakby nigdy nic, a potem jest znajdowany bez skórki gdzieś w kuchni.\n– Ofiary muszą ufać sprawcy lub go dobrze znać – stwierdziła komendant Pandora.\nNa pewno wiadomo tylko tyle, że jest to królik. Prezentujemy portret pamięciowy, który sporządził policyjny rysownik, Chlebek:\nJeśli rozpoznajecie sprawcę, to zgłoście się od razu na policję, dzwoniąc pod numer 007-Pandora. I chrońcie swoje banany – niech nie siedzą same bez opieki!\nTags: Cikcin, Cikcin kićkin, portret pamięciowy, sama skórka, strzeż się Bananożercy, żaden banan nie jest bezpieczny\nPrevious Nowa ustawa zakazuje niemiłym ludziom opieki nad królikami\nNext Zając wygrał konkurs na Najsłodszego Królika Polski\n2 thoughts on “Kolejna ofiara „Bananożercy z Cikcina” znaleziona w kuchni”\n2 sierpnia, 2016 o 1:28 pm\n! muszę szybko schować swoje banany do brzuszka ! Tam będą bezpieczne !\nPorucznik Gacek pisze:\n2 sierpnia, 2016 o 6:19 pm\nNa razie o sprawcy ani widu, ani słychu, ale jesteśmy z komendant Pandorą na tropie innych bananów, yyy, to jest sprawców.\nPozostaw odpowiedź Porucznik Gacek Anuluj pisanie odpowiedzi


Kallos - maska do włosów crema al latte - Klub Kosmetyczny: blog kosmetyczny, blog lifestylowy, recenzje kosmetyków\nKallos - maska do włosów crema al latte\nKaś. Klub Kosmetyczny 4/26/2013\nJak to dobrze, że już weekend. Dzisiejszy piątek 26 to tak jak dwa piątki 13 jednocześnie. W pracy znów problem i zamiast wyjść o 15 wyszłam po 17 bo trzeba go było rozwiązać. Najgorsze jest to, że całkowicie go rozwiązać nie mogę, bo aż takiej władzy nie mam, a walka z działem designu, który urzęduje lata świetlne od Polski będzie trwała pewnie minimum 2 lata... Koniec końców przerwę obiadową zamiast mieć o 12 zrobiłam sobie o 15... a śniadanie było chwilę po 6... Ale nie o tym dziś mowa...\nChyba ze świecą należy szukać blogerki włosomaniaczki która by nigdy nie słyszała o tym słynnym i będącym obiektem pożądań kosmetyku firmy Kallos – proteinowej masce do włosów Crema Al Latte. Dziś czas i na moją recenzję.\nOpakowanie tego kosmetyku to nie lada gratka dla każdej miłośniczki kosmetyków. Maska schowana jest w ogromnym plastikowym słoju o pojemności 1000 ml. Zdecydowanie nie polecam tego zakupu denkomaniaczkom – te niech lepiej zaopatrzą się w małe opakowanie. Jeśli na swoje denko patrzysz z rozsądkiem i nie bierzesz udziału w wyścigu „kto przekroczy setkę” to śmiało możesz się zaopatrzyć w duże opakowanie. Wychodzi dużo taniej. Wracając do opakowania. Słój jest twardy i wygodny w użyciu. Stylistyka jest bardzo estetyczna – biały plastik, jasnoniebieska naklejka z napisami. Jedyną wadą jest to, że jest mało poręczny w użyciu innym niż własna łazienka. Jest jednak na to prosty sposób, dzięki któremu możemy cieszyć się kosmetykiem gdzie tylko chcemy. Ja przekładam maskę do małego opakowania po innej odżywce. Transportowy problem znika. Małe opakowanie mogę zabrać ze sobą na basen czy ofuro.\nJest dość intensywny. Taki mocno mleczny, lekko kawowy. Jak mrożone latte z odrobiną bitej śmietany i gałką lodów śmietankowych. Mi ten zapach bardzo przypasował, jednak sądzę, że znajdzie się dość wyrównana liczba entuzjastek tego zapachu jak i jego przeciwniczek. Warto dodać, że zapach utrzymuje się na włosach dość długo, nie ulatnia się od razu po zmyciu.\nKallos latte bardziej przypomina odżywkę niż maskę. Nie należy jednak traktować tego jako wadę. Kosmetyk podczas nakładania nie ucieka przez palce i bardzo dobrze się nakłada. Niewielka ilość pozwala na pokrycie całych włosów. Moja odlewka (125 ml) pozwala mi na 7-8 użyć.\nDla mnie i moich suchych, kręconych włosów rewelacja. Kallos świetnie nawilża moje włosy i w cudowny sposób\nKaś. Kaś. Klub Kosmetyczny o 4/26/2013\nEtykiety: Kallos, kręcone włosy, maska do włosów, odżywka do włosów, pielęgnacja, włosy\nnie lubie:( och jak ja jej nie lubie ;/\nZa co jej tak nie lubisz?\nnie widze zeby coolwiek dobrego robiła z moimi włosami, wrecz niszczy mi je ;/\npodobno nie wszystkie włosy lubią proteiny, może Twoje własnie do takich należą?\nmoje też nie lubią protein gdyż reagują nadprogramowym obciążeniem ;/\nSzkoda, że wam nie pasuje, ale z pewnością macie jakies inne swoje hity:)\nAnia Pomykała 21:30\nMiałam z tej serii maskę placenta tylko w mniejszym wydaniu i sprawdzała się świetnie minusem był czas tzrymania na włosach :)\nMi tam czas nie przeszkadza. Nakładam maskę na włosy i wtedy zajmuję się peelingiem, goleniem itp.\nja właśnie zaczynam ją testować :)\nLubię ją! Ostatnio kupiłam ją w hebe za 8,99 :) Używam jej solo, a czasem też przed zmywaniem oleju. Nie bez powodu jest tak wychwalana na blogach :)\nPrzed zmywaniem oleju nie próbowałam. W ogole teraz używam olejku Alverde z czarną porzeczką i jego zmycie to horror. Oskarżałam o to szampon, ale teraz już mam kolejny bezslesiak który sobie nie radzi...\nbiegiem do Hebe lub na allegro:)\nZłej osoby o to pytasz, bo ja mam suche włosy i moim włosom obciażenie nie grozi a nawet lekkie jest trochę wskazane:)\nBadź Fit 08:31\nwiele słyszałam już dobrego na temat tej maski, muszę się w końcu skusić na nią:)\nMoże i u mnie by się sprawdziła? MOje suche włosy, mimo odżywiania nadal są suche :( najlepiej jest w dzień w który je umyje, a potem jest już tylko suchy puch :(\nNiedługo wypróbuje wszystkie dostępne maski do włosów :D\nBtw chyba ją zakupię po Twojej recenzji :)\nWiem, że istnieją wlosy które bardzo się z nią nie lubią (patrz np. Aswertyna) ale mam nadzieję, ze się sprawdzi. Biegnij do Hebe:)\nLata temu miałam tą odzywke ale nie umiałam jej dobrze uzywać, teraz mysle ze musze znowu jej spróbować bo strasznie mnie korci ;D\nNo to biegiem do Hebe lub na allegro:)\nPanna Pedantka 10:59\nRzeczywiście, produkty Kallos są znane w blogosferze. I tak naprawdę chyba tylko tutaj. Wcześniej w ogóle nie słyszałam o Kallosie czy Biovaxie.\nMyślę, że tylko tutaj, bo ta maska to nie jest przeciętny stacz na sklepowej półce w każdym markecie. Myślę, że nawet więcej niż połowa kobiet o firmie Kallos zwyczajnie nie wie. Połowa kobiet też nie przywiązuje większej wagi do tego co tak naprawdę nakłada na włosy, byleby był efekt. Zapewne każda z nas kiedyś taka była, ale... blogosfera nas nieco uświadomiła:)\nkiedyś miałam te maskę ale zapach był dla mnie za intensywny ;)\nTo fakt, zapach nie musi każdemu odpowiadać. Ja podczas kąpieli używam tylu zapachów, że ten jakoś się miesza. Ale inna sprawa, zę dla mnie jest całkiem przyjemny:)\nnie zrobiłą cudów z moimi włosami ale i tak ją lubie :D\nCudów chyba nic nie zrobi, ale jak dla mnie jest bardzo przyzwoita:)\nhmmm muszę wypróbować ;)\nfajna maską za fajną cenę z fajną wydajnością :) chętnie do niej od czasu do czasu wracam :)\nOj tak, to połączenie ceny, wydajności, pojemności i działania sprawia, że jest hitem:)\nCzuję, że to będzie mój kolejny zakup jak skończy mi się Biovax :)\nChętnie wypróbuję tę wersję po wykończeniu mniejszej:)\nTo daj znać czy jest jakaś inna czy różnice są nieznaczne:)\nKosmetyk nie na moje włosy, ale mojej mamce by się przydał :)\nRainbow Soap Bubble 21:03\nAle wielkie opakowanie :) Ze wstydem się przyznam, że zupełnie nie znam tej marki, inna rzecz, że do włosomaniaczek nie należę, więc tym tłumaczę swoją niewiedzę. Może mieć fajny zapach, z tego co piszesz to chyba by mi odpowiadał.\nNo to zachęcam się do zapoznania z tą maską, bo moim zdaniem warto.\nJa niedługo napiszę o kuracji z Joanny (linia professional) i zastanawiam się czy te maski nie są podobne. Kallosa nie miałam (oby "jeszcze"), bo Twój opis jego zapachu wzmógł u mnie produkcję śliny i mały ślinotok wewnętrzny ;)\nChciałabym też poznać inne ich produkty, mają chyba dobre podkłady.\nJa ich kojarzę głównie z produktami do włosów, ale możliwe, ze i coś innego też mają:)\nJestem pewna, że zapach tej maski przypadłby mi do gustu:-)\nPrzymierzam się do jej kupna... Już od dłuższego czasu;D\nNo to biegusiem bo warto:)\nLil Oddiette 16:11\nDużo o nim slyszałam ale jeszcze nie miałam okazji przetestowac :)\nja używam i bardzo sobie chwalę :)\nNigdy jej nie miałam, ale nie raz widziałam ja w sklepie i przeraża mnie jej pojemność. Nie wiek kiedy bym ja zużyła...\nZawsze możesz kupić małe opakowanie lub np. z jakąś koleżanką na spółkę.\nNie używałam konkretnie tej, ale za to miałam hmm...lawendową chyba? CAłkiem dobra była i wydajna\nLawendowej nie kojarzę, ale jest ich sporo, wiec pewnie jest i taka:)\nja tej konkretnej nie widziałam ale podobną kiedyś kupiłam tylko zieloną ( juz dokładnie ni epamiętam jaka to była ) tam gdzie chodzę na saunę i była rewelacyjna\nZielonej nie widziałam, ale nie twierdzę, że nie ma:)Poszukam:)\nBarbara K 12:21\nMnie zapach kojarzy się bardziej z lodami! :)\nMoże też trochę jak budyń?\njedna z moich ulubieńszych :)\nBo jest bardzo dobra:)\nkiedyś miałam tę maskę , dobrze ją wspominam jednak po pierwszym użyciu zapach był dla mnie za intensywny i bolała mnie głowa\nTo fakt, zapach jest dośc intensywny i nie każdemu musi odpowiadać:(\nSporo o nich słyszałam, ale osobiście nigdy jeszcze nie miałam żadnej z tych masek.\nSzczerze polecam. Są mega tanie i bardzo dobre:)\nJa kocham tą maskę. Odratowała mi włosy na początku włosomaniactwa, a teraz idealnie je nabłyszcza, dociąża, zmiękcza. Mój absolutny must have!\nOj tak, maska jest świetna. Zmiękczenie przedewszystkim:)\nKiedyś nie widziałam żadnych zmian po jej użyciu, teraz jednak zauważyłam, że po niej moje włosy zaczynają się kręcić ;>


Jarmuż w butonierce - Made in Świętokrzyskie\nZabezpieczenie antyspamowe * 8 − = 5\nZabezpieczenie antyspamowe * 6 + = 15\nJarmuż w butonierce\nZaczęło się w 2002 roku od siedmiu hektarów, które Łukasz Gębka odziedziczył po dziadku. – Trzeba było tę ziemię zagospodarować – wspomina. W dzieciństwie mieszkał w Sosnowcu, potem studiował, wprawdzie na SGGW, ale inżynierię środowiska. Kiedy został gospodarzem, rozpoczął długi proces zdobywania wiedzy o rolnictwie, ale też – jak podkreśla – zmiany świadomości i stylu życia. Teraz jest chodzącą encyklopedią ekologii i zdrowia. – Rolnictwo zostało tak wypaczone, że stało się największym trucicielem. Do gleby trafiają hektolitry chemii, hodowla zwierząt okropnie zanieczyszcza środowisko. Ta świadomość natchnęła nas, żeby produkować żywność dla siebie i dla innych w sposób niekonwencjonalny – wspomina.\nNajpierw produkował na eksport, bo w Polsce nikt wówczas żywnością „bio” się nie interesował. – A Niemiec był zainteresowany ekologicznymi warzywami, zrobił szkolenia – relacjonuje. Potem z Unią przyszedł system rolnictwa ekologicznego. Zdrowa żywność, w przeciwieństwie do konwencjonalnej, jest poddawana wielu kontrolom, a jednostki certyfikujące bacznie przyglądają się produkcji. Z czasem i w Polsce urosła świadomość konieczności zdrowego żywienia. – Ale wciąż trudno wytłumaczyć odbiorcom, że cena naszego produktu musi być sporo wyższa, bo koszty są ogromne. Rolnictwo niekonwencjonalne jest trudne, kosztowne i pracochłonne. Wielu myśli, że jak żywność nie jest pryskana, to powinna być tańsza. A tutaj mamy o wiele więcej pracy, najbardziej kosztotwórcze jest plewienie. Jeśli zastosujemy na hektar marchewki oprysk chemiczny, to walka z chwastami kosztuje 500 zł. A my musimy zebrać armię ludzi do plewienia, więc koszt może dochodzić nawet do 15 tys. zł – tłumaczy. Kolejna rzecz to drogie preparaty z mikroskładnikami, jak cynk czy mangan, które dostarcza się glebie. – Charlotte Gerson opisała, skąd się bierze masa chorób: ziemia jest wyjałowiona, przez co w roślinach nie wytwarzają się niezbędne nam mikroskładniki. Przez ostatnie 50 lat zawartość witamin w żywności spadła o połowę. Tymczasem przez stres i zanieczyszczenie środowiska powinniśmy ich dostarczać więcej. Mamy więc sytuację patową, bo przecież nie możemy jeść dwa razy więcej – mówi.


- Wokół basenu Morza Śródziemnego\n- Kultura świata klasycznego\n- Języki klasyczne\n- Znaczenie słowa „klasyczny”\n- Dziedzictwo klasycznego świata\n3. Demokracja w starożytnej Grecji\n- Ateny – ojczyzna demokracji\n- Reformy Klejtenesa\n- Demokracja Ateńska\n4. Architektura starożytnej Grecji\n- Architektura świątyń\n- Porządek dorycki, joński i koryncki\n- Zabytki starożytnych Aten\n5. Rozkwit budownictwa\n6. Wojny greckie\n7. Mit o powstaniu świata i człowieka\n8. Religia, wierzenia Greków\n9. Najsłynniejsze mity greckie\n- Mit o początku świata\n- Mit o Orfeuszu i Eurydyce\n- Mit o Tezeuszu i Ariadnie\n11. Aleksander Macedoński\n- MŁODY KRÓL PODBIJA ŚWIAT\n- POCHODZENIE ZDOBYWCY\n- KLĘSKA ALEKSANDRA\n12. Najsłynniejsi greccy filozofowie\n- Tales z Miletu (ok. 620 p.n.e. – ok. 540 p.n.e.)\n- Pitagoras (ok. 582 - ok. 507 p.n.e.)\n- Heraklit z Efezu (ok. 540 p.n.e. – ok. 480 p.n.e.)\n- Epikur (341 p.n.e.-270 p.n.e.)\n- Sokrates (469roku p.n.e. –399 roku p.n.e.)\n- Platon (427 roku p.n.e. – 347 roku p.n.e.)\n- Arystoteles (384 roku p.n.e. – 322 roku p.n.e.)\n- Najwybitniejsi filozofowie greccy\n13. Monety greckie\n- Początki systemu monetarnego\n- Monety w Grecji\n- Systemy miar i wag\n- Podstawowe systemy monetarne\n- Rozwój systemu monetarnego w Grecji\n14. Greccy bogowie i boginie\n15. Mity i legendy\n- Panteon grecki\n- Greccy herosi\n- Świat mitów i legend a wierzenia Greków\n16. Wojna peloponeska\nIndoeuropejscy przodkowie Greków przybyli na teren południowych Bałkanów na przełomie III i II tysiąclecia p.n.e. Kultura materialna przybyszów była bardzo uboga i przed około 1600 rokiem p.n.e. pozostawiła stosunkowo mało śladów. W tym samym czasie na Krecie rozpoczynał się okres świetności cywilizacji zwanej przez badaczy cywilizacją minojską. Około 2000 roku p.n.e. pojawiają tam monumentalne kompleksy pałacowe Knossos, Fajstos, Malia, nieco później Kato i Zakro, w których administrację prowadzono za pomocą pisma (pismo linearne A).\nNowa cywilizacja, która wyłoniła się we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego, wiele zawdzięczał starszym tradycjom bliskowschodnim i egejskim. Nigdy nie miała charakteru monolitycznego, a u kresu swoich dni osiągnęła bardzo zróżnicowany charakter. Granice zewnętrzne rozmywały się na przedpolach Azji, Afryki, barbarzyńskiej Europy i stepów południowej Rosji. Choć odmienność cywilizacji śródziemnomorskiej nie ulegała wątpliwości, zawsze obecne w niej były także wpływy innych tradycji, które w dużej mierze wpłynęły na jej kształt.\nCywilizacja śródziemnomorska wykazywała znaczna różnorodność form życia politycznego i skłaniała się ku eksperymentom. Inne kultury zachowały ciągłość religii i ideologii. Zaś cywilizacja śródziemnomorska wyszła od tradycji rodzimego pogaństwa, a kończyła, ulegając egzotycznemu importowi – jakim było chrześcijaństwo. Za sprawą tej zasadniczej przemiany cywilizacja śródziemnomorska wywarła istotny wpływ na dalsze dzieje.\nO kształcie cywilizacji śródziemnomorskiej zadecydowało w dużej mierze położenie geograficzne. Pomimo dużych rozmiarów i zróżnicowania zamieszkujących je ludów, obszar Morza Śródziemnego stanowi jednolity rejon geograficzny. Morze stanowiło podstawowy łącznik. Na jego brzegach rozwinęła się cywilizacja posługująca się kilkoma językami ludów nadbrzeżnych. Gospodarka opierała się głównie na uprawie pszenicy, jęczmienia, oliwek i winorośli, konsumowanych głównie na miejscu. Żegluga ułatwiała jednak wymianę dóbr, dlatego nad Morzem Śródziemnym powstały wyspecjalizowane ośrodki handlowe. Żegluga ułatwiała także sprowadzanie metali z innych obszarów.\nJednak w przypadku cywilizacji śródziemnomorskiej wyraźne jest tempo i dynamika rozwoju, które sprawiły, że Grecy uprawiali zboża na terenach Rusi, sprowadzali cynę z Kornwalii, budowali drogi na Bałkanach, używali przypraw, sprowadzanych z Indii i jedwabiu z Chin. Po raz pierwszy w historii starożytnego świata powstają dzieła historyczne. Już w 500 roku p.n.e. tradycja literacka jest w pełni rozwinięta. Reprezentują ją; epika, dramat, liryka, dzieła historyczne i epigramaty.\nPrzekazy pisemne spisane są w dwóch językach powszechnie używanych w świecie śródziemnomorskim: greckim i łacińskim. To dzięki greckiemu i łacińskiemu piśmiennictwu, ludzie późniejszych epok poznali tę cywilizację i nazwali ją „kulturą klasyczną”.\nZnaczenie słowa „klasyczny”\nŚwietność i potęga klasycznej cywilizacji śródziemnomorskiej fascynowała od zawsze i fascynuje nadal. Także niektórzy z jej przedstawicieli uznawali swoje czasy i swoja kulturę za coś nadzwyczajnego. Cywilizacja klasyczna była czymś wyjątkowym. Wyznaczała standardy i kształtowała idee, techniki i instytucje, na których miała budować przyszłość. Zasadniczo rzecz biorąc, jedność cywilizacji śródziemnomorskiej odkryta przez jej spadkobierców miała charakter duchowy.\nZasadniczą rolę w tworzeniu tego świata odegrali Grecy, którzy w większej mierze niż jakikolwiek inny naród zadecydowali o jego dynamice i ukształtowali jego dziedzictwo. Poszukując doskonałości zadecydowali o ty, jak pojmować ja będą ludzie późniejszych epok. Trudno przeceniać wag ich osiągnięć. Stanowią one najważniejszy z elementów procesu, który ukształtował cywilizację śródziemnomorską\nOkoło 1000 roku p.n.e. na terenie dzisiejszej Grecji, po długich i zawziętych walkach, zaczęły formować się pierwsze miasta-państwa (polis). W wyniku tego doszło do podziału Grecji na część dorycką (Sparta), achajską (Arkadia) oraz jońską (Attyka). Z tych trzech kultur spartańska stała najniżej, choć militarnie było akurat odwrotnie. Tylko dzięki wyjątkowo nieprzystępnym, bo górzystym terenom, zawdzięczają Achajowie i Jonowie niepodległość, jako że na bitewnych polach dostawali od prymitywnych Spartan straszne baty. Na całe szczęście część Jonów przetrwała, dzięki czemu świat będzie mógł pysznić się w przyszłości specyficznym ustrojem państwowym, zwanym powszechne demokracją.\nAteny – ojczyzna demokracji\nOjczyzną demokracji są Ateny, starożytne greckie państwo-miasto, położone w urodziwej części Peloponezu, w Attyce. Pierwszy kodeks prawa karnego i cywilnego zawdzięczają Ateńczycy Drakonowi. To właśnie on wprowadził między innymi rozróżnienie zabójstwa – na nieumyślne oraz morderstwa. Jako ciekawostkę można dodać, iż państwo wtedy nie posiadało prawa ścigania sądowego ani łaski, natomiast same rozstrzygnięcia wpłynęły na powstanie synonimu surowości prawa.\nRównolegle z Drakonem działał w Atenach wybitny mąż stanu oraz poeta o nazwisku Solon. W 594 roku p.n.e. został on wybrany na pierwszego archontę - najwyższego urzędnika państwowy, którego w dzisiejszej hierarchii nazwalibyśmy premierem. Różnica pomiędzy premierem a archontem polega na tym, że ten ostatni wybierany był tylko na rok i sprawował władzę wykonawczą, sądowniczą, dowodził wojskiem oraz sprawował funkcje kapłańskie. Główną zasługą Solona - archonty było to, że przygotował niejako grunt pod zmiany ustrojowe Aten. Dokonał on podziału obywateli na cztery klasy według cenzusu majątkowego, ustanowił tzw. Radę Czterystu, sąd przysięgłych, ujednolicił system miar i wag oraz znacznie poszerzył uprawnienia eklezji – zgromadzenia pełnoprawnych obywateli Aten, którzy ukończyli 20 lat.\nW rezultacie ciągłych reorganizacji, została ustanowiona tzw. Demokracja Ateńska. Sama nazwa pochodzi od demos-lud i kratos – władza, czyli dosłownie ludowładztwo. Oprócz całego mnóstwa drobniejszych zmian, opierała się ona głównie na możliwości udziału w zarządzaniu państwem wszystkich pełnoprawnych obywateli, którzy ukończyli 20 rok życia.\nDemokracja ateńska miała również słabe strony, choćby ograniczoną możliwość udziału w Zgromadzeniach Ludowych obywateli mieszkających poza Atenami. Chłopi, szczególnie w okresie prac rolnych nie brali udziału w głosowaniu, ze względu na odległość, jaką musieliby przebyć, żeby oddać głos. Rozwiązaniem tego problemu było oczywiście delegowanie z każdej wioski przedstawiciela, który by zadbał o interesy producentów żywności. Krytykowano także (Platon, Arystoteles) czas podejmowanych decyzji, co w tamtych, burzliwych czasach miało ogromne znaczenie. W wypadku zagrożenia państwa, mimo urzędu strategów, najważniejsze rozstrzygnięcia musiały jednak zapadać na Zgromadzeniu, co nie zawsze było rzeczą rozsądną.\nWszechstronność świątyń różnorodność sprawiają, że bardzo trudno jest orzec, jakie elementy kultury greckiej maja charakter rodzimy, a jakie są importami. Jest pewne, że sztuka i architektura mykeńska czerpała inspirację świątyń ze sztuki azjatyckiej. Jest jednak pewne, że w późniejszym okresie zarówno architektura jak i sztuka wzorowały się na Egipcie.\nZabytki starożytnych Aten podzielone były na trzy główne zespoły: najważniejszy Akropol z Partenonem i budowle u stóp wzgórza - m.in. teatr Dionizosa, pomnik Lizykratesa, pozostałości 2 rynków (tj. greckiego - Agory i rzymskiego z Wieżą Wiatrów) dzielnica garncarzy Keramejkos i wielka nekropola. - grupa budowli na miejscu dzielnicy Hadrianopolis (m.in. świątynia Zeusa Olimpijskiego). W drugiej połowie V w. Ateny pod rządami Peryklesa stały się głównym ośrodkiem sztuki, działali tu wybitni architekci. Natomiast w IV w. zapoczątkowano monumentalizację architektury użytkowej (teatry, stadiony), powstawały budowle sakralne i świeckie (hotele w Olimpii, arsenał w Pireusie).\nW okresie hellenizmu (323-30 r. p.n.e.) nastąpił rozkwit urbanistyki i budownictwa użytkowego. Wznoszono monumentalne budowle świeckie, a w budownictwie mieszkalnym pojawił się dom z malowidłami ściennymi, mozaikami posadzkowymi i urządzeniami kanalizacyjnymi.\nDomy, w których mieszkali Grecy nawet ci zamożniejsi były niepozorne gdyż rozrzutność w tej dziedzinie i w ogóle nadmierna skłonność do popisywania się posiadanym majątkiem była źle widziana w polis, narzucającej wszystkim mnie więcej podobny nacechowany umiarkowaniem, tryb życia. Natomiast zbiorowość czyniła wszystko, aby swoim bogom wznieść jak najwspanialsze świątynie, które stanowiły świadectwo pobożności i potęgi państwa.\nW piątym wieku przed naszą erą Grecja w wyniku Wielkiej Kolonizacji – procesu polegającego na zakładaniu państw-miast poza granicami Hellady osiągnęła szczytowy w swej historii obszar terytorialny. Znakomici żeglarze greccy docierali na ziemie Hiszpańskie oraz Italskie od zachodu i małoazjatyckie we wschodniej części Morza Śródziemnego.\nW założonych koloniach – pozostających w ścisłych kontaktach z macierzystym miastem panował ustrój polis. Polis było specyficznym wytworem greckim, nazwanym państwem-miastem. W jego kształtowaniu uczestniczyli wszyscy obywatele, posiadało także suwerenność gospodarczą, polityczną oraz możliwość decydowania o polityce zagranicznej. Jak długo Hellenowie mieszkali w swojej ojczystej Grecji system ten był wydajny. Jednakże w miarę sukcesywnego osiedlania się na nowych obszarach stał się zgubny dla samej Grecji. W świadomości obywateli mocno tkwiła koncepcja polis. Kolonie pozostawały w luźnych związkach z macierzystym państwem. Tymczasem w wyniku kolonizacji znalazły się one w sąsiedztwie większych, dobrze zorganizowanych tworów państwowych-chociażby Persji-i co gorsza, zaczęły naruszać granice wpływu owych państw.\nPołożone na półwyspie Azji Mniejszej osady zostały podbite najpierw przez Lidyjczyków a później przez Persów. Ci ostatni utworzyli na ich miejsce satrapie- własne jednostki administracyjne i narzucili tyranię. Grecy z natury byli wrodzy monarchii despotycznej\n-godziła ona przecież w suwerenność polis. Persowie opanowali jednak szybko trakty handlowe łączące kolonie z półwyspem greckim. W takich warunkach doszło w miastach Jonii do powstania. Zostało ono szybko stłumione -powstańcy nie uzyskali pomocy od Greków,gdyż ich „horyzont myślowy” kończył się w granicach i własnego polis. Jedynie Ateny obawiając się o bezpieczeństwo własnych granic posłały rebeliantom 20 okrętów. Mimo wszelakich przeciwności powstanie gorzało długo.Persowie dopiero po kilkunastoletnich walkach opanowali sytuację, zniszczyli Milet i rozciągnęli swoje zwierzchnictwo na Trację i sąsiednie wyspy. W czasie powstania przez przypadek spłonęła świątynia bogini- matki Kybele, czego Persowie nie omieszkali się wykorzystać w swojej propagandzie.\nŚwiat grecki po powstaniu Jońskim pozostał niewzruszony. Sparta była zajęta tłumieniem niesnasek wewnętrznych a do władzy w największym wówczas oprócz Sparty ośrodku – Atenach wysunęła się arystokracja. Ta grupa społeczna dążyła do narzucenia oligarchicznej formy rządów,czyli mówiąc po krótce rządów arystokracji.\nPożar w świątyni Kybele stał się dla Wielkiego Króla perskiego pretekstem to ukarania buntowniczych plemion. Jego wodzowie dostali nakaz zniszczenia Eretrii i Aten. Dopiero teraz Ateńczycy zdali sobie sprawę z powagi sytuacji. Przedstawiciel niższych klas – Temistokles wystąpił z projektem budowy floty,jednak został on odrzucony na rzecz wybranego strategiem znawcy taktyki perskiej- Militadesa. Kiedy wojska perskie skierowały się ku Atenom,za radą Militadesa 10 tysięcy hoplitów wyruszyło do walki. Decydujące starcie odbyło się pod miejscowością Maraton (wrzesień 490 rok). Grecy stojący na wyżynie czekali na reakcje Persów,którzy jako pierwsi przystąpili do ataku. Ciężkozbrojni hoplici w swoim słynnym szyku –falandze ruszyli biegiem ze stoków górskich co umożliwiło im zredukowanie strat – perskie strzały traciły bowiem celność. Zwycięstwo przechyliło się na korzyść Ateńczyków- Persowie wsiedli na okręty z zamiarem opłynięcia Attyki i oblężenia samych Aten. Jak podaje legenda jeden z hoplitów przebiegł 50kilometrową odległość, aby ostrzec ukochane miasto przed zagrażającym mu niebezpieczeństwem – stąd też słynny bieg maratoński. Oddziały hoplitów ruszyły spiesznie ku polis, tak że Persowie zrezygnowali z dalszej walki. Bitwa pod Maratonem ukazała przewagę greckiego szyku nad lekkozbrojnymi Persami. Jednak ta bitwa stała się tylko preludium to późniejszych zmagań.\nKról perski nie mógł darować Grecji zniewagi. Porażka pod Maratonem stała się solą w oku despotii. Zaczął więc przygotowywać grunt pod kolejne – decydujące starcie. Zbierał zapasy żywności, przygotowywał trakty, rozpoczął budowę olbrzymiej floty oraz formowanie wielkiej armii a wreszcie- rozsyłał wszędzie „srebrnych łuczników”,czyli talary mające pomóc w uzyskaniu przychylności ze strony lokalnych samorządów.\nAteny nie pozostały dłużne. Temistokles przeprowadził gruntowne reformy wojska i skarbu. Zaczęto w końcu budować flotę. Przeprowadził także reformy polityczne polegające na dopuszczeniu rycerzy do archontatu. Temistokles prowadził więc politykę dążącą do podsycania tendencji demokratycznych, co, jak nie trudno się domyślić nie podobało się arystokracji. Zapłaci za to wysoką cenę-wygnanie, lecz póki co zyskuje przychylną wyrocznię Apollina i pewien sukcesu psychologicznego śmiało realizuje program obronny. Grecja zaczyna się jednoczyć pod sztandarem Związku Panhelleńskiego, na czele związku stanął ówczesny hegemon militarny-Sparta, a celem stały się działania obronne.\nW początkowym okresie wojska perskie nie napotkały oporu. Grecy postanowili bronić północnej granicy półwyspu. Spartanie niechętnie przystąpili do walki,podjęłi się jej dopiero po naciskach związkowców. Bez walki poddali Tesalię jednak poddani dalszym naciskom wysłali 300żołnierzy pod wodzą króla Leonidasa. Pod Termopilami Persowie nie zdołali wymusić rozstrzygnięcia gdyż Spartanie bronili się w ciasnym wąwozie zadając agresorom liczne straty. Udało się jednak Persom okrążyć wąwóz i sytuacja obrońców stała się beznadziejna. Leonidas odesłał greków do ojczyzny a sam ze spartanami bronił wąwozu aż do końca. Przyszłe pokolenie opiewać będę tę heroiczną odwagę dwuwierszem Simonidesa „Przechodniu powiedz Sparcie,że wierni jej prawom tu spoczywamy”. Zwycięska flotę perska skierowała się ku Atenom.\nLudność Aten ewakuowano do Salaminy i na Półwysep Peloponeski. Najeźdźcy bez problemu podbili więc opustoszałe miasto. Teraz króle Kserkses musiał tylko zniszczyć flotę grecką stacjonującą w salamińskim porcie. Ruszył więc w sile ponad tysiąca okrętów. Temistokles uciekł się do podstępu podsyłając Kserksesowi informację o rzekomej słabości moralnej helleńskich żeglarzy. Jednak szczęście nie sprzyjało agresorom. Podczas rejsu rozpętała się burza która doprowadziła do uszkodzenia znacznej części okrętów. Nadto w wąskim przesmyku duże statki perskie nie miały możliwości manewru. Nawiązała się więc nierówna walka pomiędzy nimi a zwrotnymi łodziami greckimi. Na dodatek grecy stosowali tak zwane greckie ognie- wybuchającą przy kontakcie z wodą mieszaninę substancji pochodnej smole. oraz technikę abordażu – bezpośredniego ataku załogi na okręt przeciwnika. W takiej walce okręty perskie poniosły olbrzymie straty – był wrzesień 480 roku. Nie przesądzało to jeszcze o wynikach całej batalii jednak pomogło odzyskać helleńczykom supremację nad morzem i własnymi wybrzeżami.\nWybuch powstania w Babilonii zmusił Kserksesa do powrotu ze znaczną częścią wojsk. Zostawił on swego pełnomocnik Mardoniusza z zadaniem dokończenia ofensywy. Mardoniusz zmusił Ateńczyków do ponownego opuszczenia kraju jednak w wkrótce dzięki hartowi wojskowemu i wyszkoleniu Spartan przegrał bitwę pod Platejami (479). Od tej pory znaczące stały się sukcesy floty greckiej. Persów wypierano na wschód zaczęto także oczyszczać wybrzeża Macedonii i Tracji z załóg perskich. W końcu pod wodzą Pauzniasza wyparli nieprzyjaciół za granice Hellady.\nW wyniku wojen perskich Grecja znalazła się pod wpływem zagrożenia zewnętrznego, jednak nie zdołało ono przezwyciężyć tendencji podziałowych.Aten wyrosły na nowego , obok Sparty hegemona. Utworzono Związek Morski- organizację przeciwstawną do Spartańskiego Związku Peloponeskiego. Wszystkie te czynniki sprawiły,że dla Grecji otwarła się nowa karta jej historii.\nKolejnym rozpowszechnionym mitem jest biblijny mit stworzenia. Ten mit zawiera inne przesłanie symboliczne. Przed wszystkim mamy do czynienia z jednym kreatorem – Bogiem. Świat powstaje tylko w wyniku Jego działania, na jego podobieństwo, jest więc dziełem dobrym. Szatan istnieje z boku dzieła tworzenia, ingeruje dopiero później. Wszystko co stworzone należy do Boga, on jest jedynym Ojcem stworzenia. Podczas stwarzania obowiązuje hierarchia i porządek. Wyznaczają one miejsce jakie zajmują stworzenia w świecie. Na początku powstają rośliny za nimi zwierzęta, natomiast zwieńczeniem dzieła stworzenia jest człowiek. Człowiek będący odbiciem Boga, najdoskonalsze dzieło rąk Bożych. Inny także jest podział czasu. Bóg stwarza w czasie 6 dni, dzień siódmy przeznacza na odpoczynek. Orientuje to podział tygodnia człowieka. Miara staje się tydzień, nie tak jak w micie słowiańskim rok. Doświadczenie czasu również jest doświadczeniem świętym. W chrześcijaństwie ważna jest wartość tygodnia. Tydzień jest okresem czasu zagwarantowanym opowieścią mityczną. Najsłynniejszym mitem kosmologicznym jest mit grecki. Znanych jest około sto pięćdziesiąt dziewięć wersji tego mitu. W tym micie również pojawia się Chaos, jako istniejący w prapoczątkach. Z niego wyłoniły się dwie siły – Uranos –Niebo i Gaja – Ziemia. Uranos codziennie spadał na Gaję i ja zapładniał. Dzieci zrodzone miały być umieszczone we wnętrzu Ziemi, czyli Gai. Jedno z dzieci, czyli Kronos został wypuszczony z ciała matki, kiedy spadał na nią Uranos. Uranos został okaleczony przez syna. Nad światem zapanował Kronos. Kronos, bóg, ożenił się z Reą. Obawiając się śmierci z ręki syna połyka wszystkie swoje dzieci. Rea odkłada jednego syna Dzeusa, zostaje on wychowany przez boginie wody, nimfy. Kiedy dorasta zabija ojca i zostaje najważniejszym bogiem.\nO bogach i bohaterach Grecy opowiadali legendy, zwane potocznie mitami. Greckie mity są tak piękne, że nie poszły w zapomnienie, choć ludzie dawno przestali wierzyć w istnienie helleńskich bogów. Z wielu historii w pamięci ludzi zachowało się kilka najpiękniejszych, które nawet we współczesnym świecie nie straciły nic ze swojej aktualności. Opowiadają one o męstwie, odwadze i potędze miłości.\nNa początku był Chaos. Za Chaosu wyłonili się pierwsi bogowie: Uranom - Niebo i Gaja -Ziemia. Mieli oni dzieci, lecz Uranos strącał je wszystkie do Tartaru, bowiem nie mógł znieść ich potworności. Zrozpaczona Gaja namówiła jednego z synów by dokonał zemsty. Kronos mieczem pozbawił ojca męskości. Rozpoczęło się wtedy królowanie Kronosa, który poślubił swoja siostrę Reję. Bojąc się przepowiedni ojca, że również zginie z ręki syna, bóg pożerał swoje dzieci tuż po narodzeniu. Jednak Reja nie mogła się z tym pogodzić i kiedy urodził się Zeus, dała Kronosowi wielki kamień owinięty w pieluszki. Kronos połknął go, niczego nie podejrzewając. Niemowlę ukryto na Krecie, gdzie wychowywało się pod opieką nimf górskich i kozy Amaltei. Kiedy Zeus dorósł, obalił Kronosa i oswobodził ukrytych w jego wnętrznościach braci i siostry. Bogowie podzielili się władzą, za siedzibę obrali Olimp i wiedli boskie życie, kłócąc się i kochając oraz bacznie obserwując ludzi. Zeus także miał dużo dzieci, nie tylko z małżonką Herą, również z innymi boginiami i kobietami ziemskimi.\nDedal był sławnym rzeźbiarzem i budowniczym. Podziwiano go w całej Helladzie. Królowi panującemu na Krecie wzniósł on wielki pałac zwany Labiryntem. Budowla składała się z wielu sal i korytarzy, tworzyła tak skomplikowaną plątaninę, że nie podobna było z niego wydostać się. W tym Labiryncie król umieścił potwora, półbyka-półczłowieka - Minotaura. Mijały lata i Dedalowi coraz ciężej było żyć na Krecie. Ale jej władca nie chciał za nic uwolnić sławnego artystę. Wówczas zrozpaczony budowniczy wpadł na śmiały pomysł. Sporządził dla siebie i dla swego syna, Ikara, skrzydła z piór sklejonych woskiem. Jak potężne ptaki poszybowali nad morzem. Ikar zachwycony lotem zapomniał o przestrogach ojca. Dedla radził mu, by nie zniżał lotu, gdyż wtedy wilgoć unosząca się z morskich fal, obciąży mu nadmiernie skrzydła. Nie powinien jednak lecieć za wysoko, aby wosk nie stopniał pod wpływem gorącego słońca. Ikar nie posłuchał tych rozsądnych rad. Z młodzieńczą niecierpliwością wzbijał się coraz wyżej i wyżej. Wówczas zdarzyła mu się rzecz straszna. Ze skrzydeł zaczęły się sypać pióra i wkrótce Ikar spadł jak kamień w morskie fale.\nW labiryncie zbudowanym przez genialnego budowniczego Dedala, króla Krety – Minos umieścił swojego syna, uwięzionego w ciele potwora - Minotaura. Ateńczycy mieli obowiązek corocznie oddawać siedem dziewcząt i siedmiu chłopców na żer Minotaurowi. Od tego haraczu uwolnił Ateny Tezeusz, który wyruszył do labiryntu z zamiarem zabicia potwora. Zakochana w nim królewna kreteńska Ariadna dała mu kłębek nici, której koniec Tezeusz przywiązał przy wejściu do labiryntu. Dzięki nici po zabiciu potwora, bezpiecznie wyszedł z pułapki.\nEdyp był synem Jokasty i Lajosa, któremu wyrocznia przepowiedziała, że zginie z ręki własnego syna. Toteż, kiedy urodziło się dziecko, król kazał przekłuć chłopczykowi stopy żelazem, związać i porzucić w górach. Chłopczyka znaleźli pasterze i oddali na wychowanie królowej Koryntu, która nie miała własnych dzieci. Chłopca nazwano Edyp. Wychowywał się Edyp w bogactwie, ale nie był szczęśliwy, gdyż nikt nie chciał mu wyjawić tajemnicy jego pochodzenia. Pojechał zatem do wyroczni do Delf. Wyrocznia powiedziała mu, by nie wracał do ojczyzny, gdyż zabije swojego ojca i ożeni się z matka. Edyp sadząc, że królestwo Koryntu są jego rodzicami postanowił tam nie wracać i założyć dom w innych stronach. Idąc wąwozem spotkał na drodze możnego pana na wozie. Ponieważ było ciasno, służba kazała Edypowi ustąpić z drogi. Edyp nie usłuchał, więc wywiązała się kłótnia i walka w której tamci zginęli. Edyp poszedł dalej, nie wiedząc że los postawił mu na drodze jego ojca – Lajosa.\nNa półwyspie peloponeskim, w południowej części Grecji rozwijało się polis- Sparta. Dzieje owego polis potoczyły się w tak charakterystyczny sposób,że nie sposób pominąć jej mówiąc o Helladzie.\nHistoria mówi,że jego założycielem omawianego państwa-miasta było archaiczne plemię Dorów, którzy osiedlili sięw żyznej dolinie rzeki Eurotas.Dorowie jako ludność na wyższym poziomie rozwoju niż ludnośc rdzenna szybko opanowali ową dolinę. Zwycięzko wyszli także z walki o równinną Lakonię. Podporządkowali sobie tamtejszą ludność uzależniając ją od siebie. W końcu Dorowie od stolicy swego państwa – Sparty,nazwali się spartanami.\nOtóż według tradycji założycielem królestwa spartańskiego był Likurg, władca żyjący w VII wieku (przed naszą erą oczywiście). Uważa się go powszechnie za protoplastę prawa które-jak wieść niesie-otrzymał od samego Apollina w Delfach. Niewątpliwe mit ten wpłynął pozytywnie na świadomość i patryiotyzm obywateli polis.\nNie możemy jednak wysuwać zbyt pochopnego wniosku,że Likurg to tylko i jedynie postać fikcyjna. Najprawdopodobniej był postacią historyczną, jednak jego imię-„noszący światło” jest mocno osadzony w realiach legendy. Formowanie się więc ustroju wewnętrznego Sparty nie było wynikiem jednorazowego aktu prawnego ale skutkiem długotrwałych procesów.\nOdkąd tylko Spartanie sięgali pamięcią na czele ustroju społeczno-politycznego stało dwóch królów o odmiennych kompetencjach. Sami nie umieli wyjaśnić tego specyficznego zjawiska. Dziś twierdzi się, że miało ono związek z funkcją religijną drugiego króla,jednak bardziej prawdopodobna jest hipoteza głosząca, iż obywatele ze względu na charakter militarny państwa nie mogąc zrezygnować z władzy królewskiej starali się chociaż w ten sposób ją ograniczyć. Faktyczną władzę sprawowała jednak rada starszych-geruzja. Dosyć szybko pojawił się także czynnik arystokratyczny – pięciu eforów. Ich kompetencje były bardzo szerokie-od władzy administracyjnej, przez sądownictwo do polityki zagranicznej. Istniało także zgromadzenie ludowe –apella, jednak jego rola jednak była o wiele mniejsza niż chociażby a sąsiednich Atenach a ograniczała się do zatwierdzania wniosków przedłożonych przez urzędników.\nWarto zadać sobie pytanie: co doprowadziło do wykształcenia się takiego a nie innego ustroju? Przyczyn należy szukać w szczupłości terytorialnej pierwotnego terytorium państwa. Prawodawstwo Likurga zakładało równy podział ziemi pomiędzy wszystkich obywateli (gr. homoioi- równi).Jednakże z upływem czasu liczba obywateli rosła a jak nie trudno zauważyć areał ziemski nie. W tej sytuacji członkowie warstwy panującej zwrócili oczy ku sąsiednim ziemiom- głównie rolniczej Messeni. Już w tym okresie nie była tajemnicą siła spartańskiej armii. Jednak w VI wieku omawiane polis było jeszcze tak podobne do sąsiednich, że zajęcie Messenii trwało z okładem sto lat.\nPodbój doliny stał się punktem przełomowym w historii kraju. Liczba mieszkańców Sparty podwoiła się, jednak ludność podbita została przekształcona w swoistych niewolników politycznych – helotów. Inną, mniej znaczącą grupą byli pierjojkowie-rzemieślnicy wyrabiający sprzęt wojenny. Populacja helotów wzrastała tak gwałtownie, że w 500 r. Spartiaci stanowili znikomą mniejszość we własnym państwie. Taka sytuacja wymagała on nich ciągłej czujności gdyż w każdej chwili mogli się spodziewać wystąpienia zbrojnego ze strony podległych warstw społecznych. I właśnie konieczność stałej mobilizacji wywarła piętno na organizacji całego państwa, która została dostosowana do naczelnego zadania- podtrzymania supremacji na podległych terytoriach.\nNieodzownym elementem składowym ustroju stała się militaryzacja państwa. Nie dopatrzymy się w Sparcie tendencji demokratycznych – jednostka od początku do końca podporządkowana została nieubłaganym prawom państwowym. Już o przyszłym losie niemowlęcia decydowała rada starszych – jeśli było chore i ułomne porzucano je w górach. Dzieci przebywały w rodzinnym domu tylko do siódmego roku życia, później pieczę nad ich wychowaniem przejmowało państwo. Chłopcy mieszkali w zorganizowanych obozach, prowadzili surowy tryb życia, ćwiczyli (ćwiczenia fizyczne obowiązywały także kobiety) Hartowali nie tylko ciała ale ducha- przyzwyczajani do krótkich, konkretnych odpowiedzi (dziś nazywamy je lakonicznymi) bez trwogi stawali do walki. Życie obozowe było niezwykle twarde i zdyscyplinowane. Mężczyzna mógł się ożenić dopiero po ukończeniu lat trzydziestu, a opuścić wojsko po ukończeniu sześćdziesięciu. Te wszystkie czynniki wpłynęły na niebywałą skuteczność armii spartańskiej – można ją nazwać jedyną regularną armią w całej Grecji. Spartanie brzydzili się pracy, w końcu podejmowały ją niższe warstwy społeczne. Ich żywiołem stała się wojna. Determinacja, wola walki wyrosła z wpajanych przez całe życie zasad ujawniła się w niezwykłym męstwie i honorze, zawarty został w słynnej sentencji: ”Z tarczą albo na tarczy.”\nPełna mobilizacja państwa umożliwiła przede wszystkim zdławienie rewolucyjnych nastrojów messeńskich. Wojownicy aby złamać messeńskich ruch oporu prowadzili manewry wojskowe, polegające na realistycznej symulacji, czyli otoczeniu wioski helockiej i wycięciu mieszkańców w pień. Naturalną konsekwencją takich działań stały się ruchy wyzwoleńcze hellotów, którzy imali się każdej okazji aby wzniecić powstanie. Zmusiło to spartan do złagodzenia stosunku do poddanych- pozwolono im służyć w szeregach armii, arystokraci pojmowali za żony helotki.\nSukcesywne podboje Sparty nie ustały. W szczytowym momencie rozwoju jej granice sięgały krańców Peloponezu. Zagrożone powstaniami państwo szukało wsparcia u pomniejszych sąsiadów- chociażby Koryntu, Sykionu i Megary. W zamian za pomoc w tłumieniu rewolt obiecywali związkowcom ochronę przed zagrożeniami zewnętrznymi. W taki oto sposób powstał Związek Peloponeski- najsilniejsza organizacja militarna Hellady. Charakterystyczne było to, że spartianie nie żądali od związkowców świadczeń pieniężnych ale daniny krwi-co; niewątplie przyczyniło się do spopularyzowania związku.\nSilna pozycja Sparty sprawiła że inne polis greckie zaczęły się do niej zwracać o pomoc. Jednocześnie silna militaryzacja państwa doprowadziła do stagnacji kulturalnej i gospodarczej a wręcz zamknięcia jej granic. Stały się one hermetyczne do tego stopnia, że przekroczenie granicy państwa przez cudzoziemca wymagało zgody króla. Postępowanie takie było efektem ksenofobii narodowej a także –słusznych-obaw eforatu przed popularyzacją wolnej myśli filozofii i tych wszystkich kulturalnych nowinek wiążących się z demokracją.\nPaństwem spartańskim zachwycała się oligarcha ateńska oraz filozofowie na czele z Platonem. Zachwycała ich prostota życia, jasność prawa oraz wysokie morale społeczeństwa mające swój wyraz w poświęceniu się całkowicie ideałowi wielkości Sparty. Do dziś jej historia jest klasycznym w swej oryginalności wycinkiem historii Hellady.\nOkoło 2300 lat temu nad brzegiem Morza Śródziemnego stał jasnowłosy, dwudziestoparoletni wódz. Wpatrywał się w miasto na wyspie odległej o niecały kilometr. Nie wpuszczony do środka, pałał strasznym gniewem i był zdecydowany je zdobyć. Jak chciał tego dokonać? Postanowił zbudować groble łączącą ląd z wyspą i posłać przeciw miastu swą armię. Budowa grobli już się rozpoczęła. A oto młody wódz otrzymuje wiadomość od wielkiego króla imperium perskiego, który usilnie pragnie zawrzeć pokój i w związku z tym składa niezwykłą propozycję: oferuje 10 000 talentów złota (wartość przekraczająca dziś ponad dwa miliardy dolarów), możliwość poślubienia jednej ze swych córek oraz panowanie nad całą zachodnią częścią państwa perskiego. W zamian za to oczekuje uwolnienia swej rodziny, pojmanej przez wspomnianego wodza. Wodzem, któremu przedłożono do rozważenia tę propozycję, był ALEKSANDER III WIELKI, zwany MACEDOŃSKIM. Czy powinien ją przyjąć? "Dla świata starożytnego była to przełomowa chwila" - oświadczył historyk Ulrich Wilcken. "Następstwa tej decyzji sięgają poprzez średniowiecze aż do naszych czasów, a widoczne są zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie. " Zanim omówię odpowiedź Aleksandra, zobaczmy, jakie wydarzenia poprzedziły ten doniosły moment!!!\nAleksander urodził się w roku 356 p.n.e. w macedońskim mieście Pella. Ojcem jego był król Filip II, a matką - Olimpias. Wpoiła ona Aleksandrowi przeświadczenie, iż królowie macedońscy pochodzą od Heraklesa, jednego z synów greckiego boga Zeusa. Według Olimpias przodkiem Aleksandra był Achilles, bohater Iliady Homera. Młody Aleksander, któremu rodzice zaszczepili pragnienie zwycięstw i chwały królewskiej, nie miał innych dążeń. Gdy go zapytano, czy podczas igrzysk olimpijskich weźmie udział w wyścigu, dał do zrozumienia, iż zrobiłby to, gdyby miał pobiec z królami. Jego ambicją było prześcignięcie dokonań ojca i zyskanie chwały dzięki własnym osiągnięciom. Wychowawcą 13-letniego Aleksandra został grecki filozof Arystoteles, któremu udało się obudzić w nim zainteresowanie filozofią, medycyną i naukami przyrodniczymi. Trudno bezspornie ustalić, w jakiej mierze poglądy filozoficzne Arystotelesa ukształtowały sposób myślenia Aleksandra. „Można chyba powiedzieć, że niewiele było spraw, co do których obaj się zgadzali” - oświadczył XX-wieczny filozof Bertrand Russell. „Poglądy polityczne Aleksandra oparte były na przestarzałej już wtedy koncepcji greckiego miasta - państwa”. Idea małego miasta - Państwa nie mogła przemawiać do ambitnego księcia, pragnącego zbudować wielkie, scentralizowane imperium. Aleksander musiał się też odnosić sceptycznie do Arystotelesowej zasady traktowania nie - Greków jak niewolników, snuł bowiem wizję imperium opartego na owocnej, partnerskiej współpracy zwycięzców ze zwyciężonymi. Nie ulega jednak wątpliwości, iż właśnie dzięki Arystotelesowi rozwinął w sobie zamiłowanie do lektury i zdobywania wiedzy. Aleksander przez całe życie był zapalonym czytelnikiem, zwłaszcza dzieł Homera. Podobno znał na pamięć Iliadę - utwór poetycki składający się w sumie z 15 693 wersów.\nNauka pod okiem Arystotelesa skończyła się nagle w roku 340 p.n.e., gdy 16-letni książę wrócił do Pelli, by pod nieobecność ojca rządzić Macedonią. Następca tronu rychło wyróżnił się w rzemiośle wojennym. Ku radości Filipa szybko pokonał zbuntowane trackie plemię Medów, wziął szturmem ich stolicę i od swego imienia nadał nazwę Aleksandroupolis.\nKiedy w roku 336 p.n.e. zamordowano Filipa, 20-letni Aleksander odziedziczył tron macedoński. Wiosną 334 roku p.n.e. wkroczył do Azji przez Hellespont ( obecnie Dardanele ) i rozpoczął zwycięską kampanię, stojąc na czele małej, lecz sprawnej armii, złożonej z 30 000 żołnierzy piechoty i 5000 jeźdźców. Towarzyszyli mu saperzy, mierniczowie, architekci, uczeni i historycy. Nad rzeką Granik, w północno - zachodniej części Azji Mniejszej ( obecnie w Turcji ), Aleksander odniósł zwycięstwo w pierwszej bitwie z Persami. Zimą tego samego roku podbił zachodnią część Azji Mniejszej. Następnej jesieni pod Issos, na południowym wschodzie Azji Mniejszej, stoczył drugą walną bitwę z Persami. Zmierzył się tam z ich potężnym królem Dariuszem III, dowodzącym półmilionową armią. Dariusz był tak pewny zwycięstwa, że wziął ze sobą matkę, żonę oraz innych członków swej rodziny, by mogli być świadkami spektakularnego tryumfu. Ale Persowie nie byli przygotowani na nagły i gwałtowny atak Macedończyków. Wojska Aleksandra doszczętnie rozbiły armię perską, sam Dariusz zaś uciekł, pozwalając, by jego rodzina wpadła w ręce Aleksandra. Zamiast ruszyć w pościg za uciekającymi Persami, Aleksander pomaszerował na południe wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego i opanował bazy wykorzystywane przez potężną flotę perską. Jednakże Tyr, będący twierdzą położoną na wyspie, nie poddał się. Aleksander, zdecydowany go zdobyć, rozpoczął siedmiomiesięczne oblężenie. Właśnie wtedy otrzymał wspomniane wcześniej pokojowe propozycje Dariusza. Brzmiały one tak atrakcyjnie, że zaufany doradca Aleksandra, Parmenion, miał podobno powiedzieć: „Gdybym był Aleksandrem, przyjąłbym te warunki”. Ale młody wódz odparł: „Ja też, gdybym był Parmenionem”. Aleksander odrzucił pertraktacje, kontynuował oblężenie i w lipcu 332 roku p.n.e. zdobył tę dumną twierdzę, panującą na morzu. Oszczędziwszy Jerozolimę, która mu się podobała, Aleksander pociągnął na południe i zajął Gazę. Przez Egipcjan, mających już dość władzy Persów, został przywitany jako wyzwoliciel. W Memfis złożył ofiarę bykowi Apisowi, czym zyskał przychylność egipskich kapłanów. Ponadto założył Aleksandrię, rywalizującą później z Atenami jako centrum wiedzy i noszącą po dziś dzień jego imię. Potem Aleksander ruszył na północny wschód, ciągnąc przez Palestynę w kierunku rzeki Tygrys. W roku 331 p.n.e. stoczył z Persami trzecią wielką bitwę - pod Gaugamelą, niedaleko od rozsypujących się ruin Niniwy. Wojsko Aleksandra w sile 47 000 ludzi rozbiło zreorganizowaną armię perską, liczącą co najmniej 250 000 żołnierzy! Dariusz uciekł i później został zamordowany przez własnych rodaków.\nAleksander, upojony zwycięstwem, skierował się na południe i zdobył zimową stolicę Persji, Babilon. Zajął też stolice Suzę oraz Persepolis, gdzie po zagarnięciu ogromnego skarbca Persów spalił wielki pałac Kserksesa. W końcu zdobył stołeczną Ekbatanę. Następnie ten mistrz błyskawicznych podbojów opanował resztę imperium perskiego i pociągnął na wschód aż do rzeki Indus w dzisiejszym Pakistanie. Po przekroczeniu Indusu w regionie graniczącym z perską prowincją Taksila Aleksander napotkał potężnego rywala, indyjskiego władcę Porosa. W czerwcu 326 roku p.n.e. Aleksander stoczył z nimi swą czwartą i ostatnią wielką bitwę. Poros miał 35-tysięczną armię oraz 200 słoni, które płoszyły macedońskie konie. Bitwa była zażarta i krwawa, lecz wojsko Aleksandra wzięło górę. Poros się poddał i został jego sprzymierzeńcem. Od chwili, gdy armia macedońska wkroczyła do Azji, minęło ponad osiem lat, toteż żołnierze byli już zmęczeni i tęsknili za ojczyzną. Ciężka walka z Porosem odebrała im hart ducha, chcieli wiec wracać do swych domów. Aleksander, zrazu niechętny, w końcu uległ ich żądaniom. Grecja była już mocarstwem światowym. Dzięki koloniom zakładanym w podbitych krajach język grecki i kultura hellenistyczna rozprzestrzeniły się po całym imperium.\nO małżeństwie Aleksandra z baktryjską księżniczką Roksaną grecki biograf Plutarch napisał: „Wynikał on [stosunek Aleksandra do Roksany]wprawdzie z miłości do niej, ale równocześnie doskonale odpowiadał jako bieżącej polityce. Bo przez to jego małżeństwo z nią Persowie nabrali bardzo dużo zaufania do niego i nadzwyczajnie zaczęli go szanować za to, że okazał tutaj tak wielką uczciwość i nie chciał nielegalnych stosunków nawet z tą kobietą, jedyną, której urokowi oprzeć się nie zdołał”. Aleksander respektował też cudze związki małżeńskie. Chociaż wśród swych jeńców miał żonę króla Dariusza, zadbał o to, by szanowano jej godność. A dowiedziawszy się o zgwałceniu żon pewnych cudzoziemców przez dwóch macedońskich żołnierzy, kazał ich stracić po udowodnieniu winy. Aleksander, podobnie jak jego matka, Olimipas, był bardzo religijny. Składał ofiary przed bitwami i po nich, a ponadto pytał swych wieszczków o sens różnych znaków wróżebnych. Radził się też wyroczni Amona w Libii. A w Babilonie uwzględniał wskazówki Chaldejczyków w sprawie ofiar, zwłaszcza dla babilońskiego boga Bela (Marduka). Wprawdzie Aleksander odznaczał się umiarem w jedzeniu, lecz z czasem zaczął zbyt wiele pić. Nad każdym kielichem wina wygłaszał długie przemowy, chełpiąc się swymi osiągnięciami. W przypływie pijackiego szału dopuścił się jednego ze swych najgorszych wyczynów, zamordował bowiem własnego przyjaciela, Klejtosa. Potem jednak, dręczony wyrzutami sumienia, przez trzy dni leżał w łóżku, odmawiając jedzenia i picia. W końcu przyjaciołom udało się go nakłonić, by coś zjadł. W miarę upływu czasu jego żądza sławy zrodziła inne niewłaściwe cechy. Aleksander zaczął łatwo wierzyć fałszywym oskarżeniom i wymierzać najsurowsze kary. Kiedy na przykład dał się przekonać, iż Filotas brał udział w spisku na jego życie, kazał go stracić razem z jego ojcem, Parmenionem - doradcą, któremu niegdyś ufał.\nWkrótce po powrocie do Babilonu Aleksander zapadł na gorączkę malaryczną i już nie wyzdrowiał. Dnia 13 czerwca 323 roku p.n.e., przeżywszy zaledwie 32 lata i 8 miesięcy, Aleksander uległ najgroźniejszemu wrogowi - śmierci. Potwierdziły się słowa hinduskich mędrców, którzy rzekli: „Królu Aleksandrze, każdy człowiek zajmuje tylko taką część ziemi, na jakiej właśnie my stoimy. Ty zaś będąc człowiekiem podobnym do innych, a ponadto wtrącającym się zuchwale w obce sprawy, przeszedłeś ze swego domu taki szmat ziemi, sprawiając sobie i innym kłopot i cierpienia. Niedługo i ty umrzesz, a wtedy zagarniesz tylko tyle ziemi, ile potrzeba na pogrzebanie ciała”.\nBył greckim filozofem, matematykiem, astronomem. Zaliczany był do siedmiu mędrców starożytnej Grecji. Uważany jest za ojca matematyki greckiej, a także pierwszego uczonego i filozofa europejskiego. Talesowi z Miletu przypisywano wiele twierdzeń z geometrii, m.in. twierdzenie nazywane dziś twierdzeniem Talesa. Uważany jest on za twórcę tzw. szkoły jońskiej oraz za tego, który zapoczątkował systematyczną rozbudowę pojęć i twierdzeń geometrycznych. Wśród poglądów filozoficznych przypisywanych Talesowi znajdują się: sformułowanie problemu „zasady” – pierwszego założenia filozoficznego, wskazanie wody jako zasady, twierdzenie, że „świat jest pełen bogów”, nazwanie duszy zasadą ruchu oraz wiara w nieśmiertelność duszy.\nSokrates (469roku p.n.e. –399 roku p.n.e.)\nPlaton (427 roku p.n.e. – 347 roku p.n.e.)\nTales z Miletu (VI wiek p.n.e., pierwsza poł.)\nHandel w epoce brązu i wczesnej epoce żelaza był handlem wymiennym, a przy wymianie posługiwano się przede wszystkim drogocennymi metalami w wielkich sztabach lub małych bryłkach. Z tych bryłek powstała moneta bita, w której rozwoju można wyróżnić trzy stadia.\nPoczątkowo uderzeniem pręta metalowego robiono na bryłce głębokie wytłoczenie, które pozwalało stwierdzić, czy jest ona całkowicie z metalu, czy tylko nim powleczona. Później zaczęto na spodzie bryłki wytłaczać wąskie rowki, których kanty wskazywały na stopień jej zużycia. Wreszcie weszło w życie wybijanie godła, które gwarantowało jej wartość i pochodzenie, i w ten sposób bryłka metalu stała się już pierwszą prawdziwą monetą. Gdy zaczęto bić monety o niższym nominale, pierwsza moneta została uznana za jednostkę podstawową o ustalonym ciężarze. Nastąpiło to w VII wieku w Lidii, gdzie się zrodziła specjalna tego potrzeba. Były tam wówczas złoża elektrum, naturalnego stopu złota ze srebrem. Zmienny stosunek złota do srebra zapewniał zmienność wartości. Gyges, król Lidii, znormalizował emisję elektrum w różnych kategoriach, w zależności od jaśniejszego czy ciemniejszego zabarwienia, i zagwarantował wartość swoich monet z tego metalu. Była to oficjalna emisja państwa lidyjskiego: z głową lwa na większych monetach i łapą lwa — na mniejszych. Wagę różnych emisji regulowały prawdopodobnie zarówno stopień zawartości złota, jak i wartość wymienna za sztabki złota czystego.\nWynalazek Gygesa przyjęły Milet i Efez, będące w ścisłym kontakcie z Lidią: wypuściły one monety z elektrum z wybitymi emblematami państwowymi: lwem z głową zwróconą ku tyłowi oraz pszczołą lub jeleniem. Fokaja, Chios i Samos poszły w ich ślady. Chios i Samos wkrótce wypuściły także monety srebrne. Elektrum, czyli „złoto” Gygesa, stało się sławne na cały świat grecki. Sławę jego przewyższyły jednak bite w dwóch różnych metalach monety lidyjskiego Krezusa. Emitował on statery z czystego złota i czystego srebra. Monety te były prototypem perskich złotych i srebrnych pieniędzy, najczystszej i najpiękniejszej monety obiegowej świata starożytnego aż do czasów Filipa Macedońskiego.\nPółwysep grecki nie miał ani pokładów złota, ani elektrum. Żelazo wydobywano w różnych miejscach, zwłaszcza na Eubei i w Lakonii, miedź — na Eubei, a srebro — w Attyce. Twórcą systemu monetarnego na półwyspie był Fejdon, król Argos, którego pieniądze bite w srebrze pojawiły się jednocześnie z nowym systemem miar i wag, wkrótce przyjętym przez większość państw na kontynencie. Wartość nowych monet ustalano w stosunku do żelaza, gdyż dla mieszkańców kontynentu normalnym środkiem wymiany było żelazo w postaci prętów, garści prętów i dużych sztab. Stąd nowe monety przyjęły stare nazwy: oboli i drachm, przy czym jedna drachma odpowiadała sześciu obolom. Stworzenie systemu monetarnego było w Argos, podobnie jak w Lidii, oficjalnym aktem państwowym. Dlatego Fejdon poświęcił pręty żelazne Herze, bogini opiekunce państwa. Na Eginie założono mennicę monet srebrnych. Same monety bito z emblematem w postaci żółwia morskiego i głębokim wytłoczeniem. Egineckie monety były kopią lidyjskich Przez przeszło dwa wieki żółwie egineckie pozostawały standardową monetą na Peloponezie - z wyjątkiem Olimpii - a były jeszcze w obiegu dużo później.\nMonety lidyjskie i egineckie były oparte na różnych systemach miar i wag, i ustalone w relacji do różnych metali. Stworzono między nimi pomost wypuszczając monetę o ciężarze srebra związanym zarówno z systemem lidyjskim, jak i egineckim. Nową stopą wagi była stopa eubejska. Statery korynckie według stopy eubejskiej były szeroko w obiegu, tak na Zachodzie, jak na kontynencie i w basenie Morza Egejskiego. Korynt bowiem stanowił największy ośrodek wymiany na terenach śródziemnomorskich. Gdy inne państwa zaczęły bić monetę, każde z nich opracowało swoją własną stopę zgodnie z miejscowymi warunkami, wszystkie bowiem monety oceniano na zasadzie rzeczywistej wartości zawartego w nich srebra, elektrum lub złota.W rezultacie dokładna waga monet ulegała zmianom w różnych państwach.\nNiemniej jednak aż do r. 550 przeważały dwa systemy: eginecki i eubejski. Do pierwszego z nich należała Egina, obsługując Peloponez, Megarę, Ateny do około 593 r., Beocję oraz południowe wyspy na Morzu Egejskim między Eginą na zachodzie a Bodos na wschodzie, razem z Knidos i Kaunos na sąsiadującym wybrzeżu azjatyckim. Do systemu eubejskiego należał Korynt, Ateny po około 593 r., Chalkis, Samos i Cyrena . Do niego też raczej niż do egineckiego zbliżały się systemy Lidii, Miletu, Efezu, Fokai i Chios. Istnienie dwóch podstawowych systemów odpowiadało istnieniu różnych stref handlowych, a przejście Aten około r. 593 z egineckiego systemu na eubejski wskazuje na zmianę ich polityki finansowej i handlowej.\nNa Zachodzie zaczęto bić monety w VI wieku. Spowodowała to wyprawy Jonów, które otworzyły przed Grekami Daleki Kachód i na rynku pojawiło się srebro hiszpańskie, zasilając mennice Himefy, Selinuntu i Zankle. Miasta te biły monety według odrębnej, własnej stopy. Później przyłączyła się do nich Naksos. Około r. 550 Tarent, Sybaris, Metapontion, Kaulonia, Krotona i Rhegion w Italii biły monetę według stopy korynckiej z korynckiego srebra. Leżąca na drodze do Italii Korkyra miała własną stopę, w czym może wyrażała się jej emancypacja spod kontroli Koryntu. Syrakuzy i inne miasta południowo-wschodniej Sycylii zaczęły bić monety dopiero nieco później, prawdopodobnie dlatego, że handlowały zawsze głównie z Koryntem. Zależność między emisją monet a handlem morskim widać wyraźnie na Zachodzie. Wczesne monety miały wszystkie duży nominał. Były one przeznaczone raczej do wielkich transakcji niż do wewnętrznej drobnej sprzedaży.\nGrecki system monetarny rozwinął się przede wszystkim w głównych ośrodkach wymiany międzypaństwowej w miastach-państwach, które ciągnęły dochody z handlu. Miasta te utworzyły trzy grupy: jońską z Miletem i Efezem na czele, eginecką obejmującą Eginę i jej satelitów finansowych oraz koryncką pod przewodnictwem Koryntu. W miarę rozpowszechniania się pieniądza zaczęły bić monetę także drugorzędne ośrodki handlowe, takie jak: Himera, Tarent i Korkyra około r. 550, a Syrakuzy, Cyrena, Potidaja i Tazos po 550. Greckie miasta-państwa unikały jednolitości, zarówno w systemie monetarnym, jak i pod innymi względami, od początku też poszczególne stopy i typy monet konkurowały ze sobą. Podstawową funkcją pieniądza było przyspieszenie wymiany handlowej i wzbogacenie miast-państw. Wprowadzenie systemu monetarnego miało również skutki dalekosiężne, gdyż pobudzało rozwój drobnego handlu wewnętrznego i nowej formy własności w poszczególnych miastach-państwach. Niektóre państwa, jak Sparta, Kreta i Bizancjum, nie zgodziły się na wprowadzenie pieniądza. Zachowały one swe socjalne i polityczne instytucje kosztem pozostania w tyle w wyścigu o potęgę finansową.\nZeus– syn Kronosa i Rei, naczelne bóstwo nieba i ziemi, bóg światłości, zsyłał deszcze, grzmoty i pioruny. Stał na straży porządku świata, sprawiedliwości, był opiekunem wszystkich plemion greckich, patronem każdego gospodarstwa rolnego. Doznawał wielkiej czci w całej Grecji, lecz głównymi miejscami kultu były Nemea i Olimpa, gdzie obchodzono ogólnogreckie uroczystości poświęcona mu, oraz Dodona, w której znajdowała się wyrocznia boga. Atrybutami Zeusa były: berło, piorun, orzeł i tarcza z frędzlami.\nHestia – córka Kronosa i Gai, bogini ogniska domowego, patronka rodziny, sierot i wdów, czczona była w każdym domu i w każdej świątyni greckiej. Jej ołtarz stanowił piec kuchenny ze stałym ogniem. Posejdon – syn Kronosa i Rei, brat Zeusa i Posejdona, bóg mórz, rzek, wysp i półwyspów, panował nad wszystkimi istotami żyjącymi w wodach morskich i lądowych. Jego władzy podlegali żeglarze wraz ze swoimi statkami. Atrybutem jego potęgi był trójząb, dzięki któremu wzniecane były burze morskie i powodowano trzęsienie ziemi. Głównym centrum kultu Posejdona była świątynia na Istmos, poświęcane mu były konie i delfiny.\nArtemida – siostra-bliźniaczka Apolla, dziewicza bogini łowów, mściwa, niedostępna dla ludzi, zsyłająca nagłą śmierć na kobiety w ciąży. Opiekowała się amazonkami, czczono ją w górzystych krajach Grecji, a zwłaszcza w Arkadii. Ulubionym zwierzęciem bogini była łania, atrybutem – półksiężyc.\nHefajstos – syn Zeusa i Hery, bóg ognia i sztuki kowalskiej, słynął z brzydoty i ułomności ( okulał, gdy został dwa razy zrzucony z Olimpu). Hefajstos wzniósł boskie pałace na Olimpie, stworzył tarczę dla Zeusa, trójząb dla Posejdona i zbroję dla Achillesa.\nEros – bóg miłości, przyjaźni, wierności, według przyjętej teorii był synem Afrodyty i Aresa, przedstawiano go jak małego, skrzydlatego chłopca, sprawcę miłości – wypuszczał strzały, które raniły bogów i ludzi, powodowany jedynie kaprysem. Stałymi atrybutami boga były strzały, łuk i kołczan.\nNike – bogini uosabiająca zwycięstwo, zsyłała zwycięstwo na wojnie, w czasie igrzysk sportowych i w problemach życiowych. Wyobrażana była jako skrzydlata kobieta z gałązką palmową w dłoni i z wieńcem na głowie.\nHelios – bóg tarczy słonecznej, wyjeżdżał codziennie na swoim rydwanie, pędził po wąskiej drodze środkiem nieba, aby wieczorem zanurzyć się w falach oceanu, gdzie odpoczywał do świtu. Jego przejażdżka symbolizowała wędrówkę słońca bo niebie.\nIris – bogini tęczy, boska posłanniczka Zeusa i Hery, łączniczka nieba z ziemią i bogów z ludźmi. Zsyłała na ziemie deszcze, użyźniała pola, zaopatrywała chmury w wodę. Hebe – bogini młodości, usługiwała bogom podczas uczt na Olimpie.\nErynie – trzy okrutne boginie, uosabiające zemstę za przelana krew: Alekto ( Gniew), Tysyfone (Zemsta), Megera (Nienawiść)\nStanowi ogromnie złożoną całość. Niezliczone mity, stworzone przez wiele społeczności, rozproszonych na znacznym obszarze i w ciągu długiego czasu.\nJakiekolwiek były przyczyny takiego stanu rzeczy, mamy do czynienia z prawdziwa rewolucją – jej dopełnieniem była wiara w możliwość upodobnienia się człowieka do boga. Skłonność do antropomorfizacji bóstw jest bardzo wyraźna w twórczości Homera, który w większej niż ktokolwiek inny mierze, ukształtował wyobrażenie Greków o bogach olimpijskich. Homeryccy bogowie mieszają się do wojny trojańskiej w postaci aż nazbyt ludzkiej i współzawodniczą ze sobą. Homer przypisywał bogom wszystko to, co było haniebne i godne potępienia u ludzi: kradzież, cudzołóstwo i kłamstwo. Świat bogów greckich bardzo przypominał świat ludzi.\nW mitologii greckiej ważną rolę odgrywali herosi, o których życiu opowiadano legendy. Herosem stawał się po śmierci człowiek wybitny, zasługujący na szczególną wdzięczność ziomków. Herosami więc byli przede wszystkim założyciele rodów, osad, kolony, prawodawcy, bohaterowie wojenni, kapłani, prorocy, wielcy poeci, wreszcie ci, którzy swoimi wynalazkami udoskonalili tryb życia ludzkiego. Grób herosa był wielką świętością gminy. Znajdował się zwykle na rynku, koło bramy, lub na granicy posiadłości gminnych. Czasami otaczano tę drogocenną mogiłę tajemnicą, w obawie, żeby nieprzyjaciel nie wykradł dobroczynnych relikwii. Nad grobem herosa wznoszono kaplicę -heroon- którą zazwyczaj otaczał gaj oliwny lub cyprysowy, i pod surowymi karami nie wolno było w nim uszczknąć ani gałązki. Przy grobie stał niski ołtarz, z rowem dookoła, dla zbierania krwi ofiar. Nabożeństwo odbywało się nocą lub o zmroku. W chwilach trwogi najżarliwsze modły zanoszono do herosów, albowiem ci najbliźsi opiekunowie najłatwiej mogli przyjść z pomocą. Wielu herosów wyobrażano w postaci wężów. Wąż, pełzający po ziemi, ukrywający się w rozpadlinach, miał oznaczać podziemny charakter tych półbogów. Na grobach herosów stawiano świątynie i odbywano igrzyska.\nKto wejdzie w rojny i barwny świat mitów i legend, nie może się oprzeć by nie zadać pytania: w jaki sposób radził sobie wśród tych sprzeczności, kaprysów i bezeceństw umysł tak inteligentnego narodu? Dają na nie odpowiedź dzieje religii greckiej, w których można dostrzec tysiąc lat walki między rozsądkiem i cnotą a zabobonem i niepowściągliwą fantazją. Oczyszczanie pojęcia bóstwa z grubych przesądów lub niemoralnych mitów i legend odbywało się i w misteriach, i w kolegiach kapłańskich, takich jak delfickie, i u filozofów, jak Platon, i u poetów związanych szczególnie z religią, jak Ajschylos, Sofokles, Pindar. Pojęcia te zmieniały się w każdym stuleciu, lecz dziwnym biegiem rzeczy koniec starożytności był bardzo podobny do jej zamierzchłych początków: wiara w demony opanowała nawet niepospolite umysły i wśród filozofów ginącego antyku znalazły się figury podobne do cudotwórców, magów i czarowników, jakimi już Homer gardził.\nTo wszystko jest przedmiotem badań historyków religii zaledwie od stu lat, nikt zaś o to się nie troszczył przez piętnaście wieków, w ciągu których świat bogów greckich oddziaływał na literaturę i sztukę Europy. Zawsze patrzono na mitologię jak na jeden z najpiękniejszych tworów wyobraźni greckiej i była ona zbiorem nieśmiertelnych tematów, motywów, symbolów, bez których i dziś sztuka nie się obejść i wciąż do nich wraca.\nW piątym wieku przed naszą erą w Grecji wykształciła się ciekawa-jak na owe warunki- sytuacja polityczna. W wyniku wojen perskich powstały dwie federacje państw-miast. Mianowicie spartański Związek Peloponeski oraz ateński Związek Morski. O ile w dobie walk z potężnym sąsiadem obydwa twory połączyły się pod sztandarem Związku Panhelleńskiego,to, kiedy zagrożenie zewnętrzne przestało istnieć, wywiązała się pomiędzy nimi bardzo napięta sytuacja. Związek Peloponeski jednoczył południową część Grecji, posiadał regularną piechotę o silnym spartańskim trzonie, natomiast Ateńczycy szybko podporządkowali sobie inne państwa związkowe, przenieśli skarbiec z wyspy Delos do Aten i stali się potęgą morską i gospodarczą. Jak nietrudno zauważyć, obydwa związki dążyły do supremacji nad Helladą. Jest to chyba jedyna w historii greckiej próba zjednoczenia polis pod sztandarem ponadpodziałowej organizacji. Na takim tle polityczno-gospodarczym narodził się ogólnogrecki, wewnętrzy konflikt, nazwany przez potomnych Wojną Peloponeską (431-404).\nPrzyczyn owego konfliktu należy upatrywać w sytuacji gospodarczej. Jednak była ona tylko pretekstem do pojęcia przez obie strony działań zaczepnych oraz rozładowania bardzo napiętej sytuacji. Ogniskiem zapalnym stały się jednak pomniejsze państwa, takie jak Korynt czy Teby. Korynt, leżący naprzeciw prężnie rozwijających się Aten, obawiał się utraty dotychczasowych wpływów gospodarczych, natomiast Teby zawsze były wrogie Atenom. Nie bez znaczenia były także nastroje w samej Sparcie, z wielkim niepokojem śledzącej poczynania Związku Morskiego, a zwłaszcza próby zabezpieczenia wschodniej części Peloponezu, a później Sycylii w celu nawiązania wymiany handlowej z Italią.\nPierwszą osobą, która zdała sobie sprawę z zaistniałej sytuacji był Ateńczyk-Perykles. To właśnie z jego inicjatywy zmodernizowano flotę i podjęto plan działań morskich. Ateny rozpoczęły więc działanie na niewielką skalę, polegające na ewakuacji ludności na pólnoc, zagranięciu kontroli nad dostawami zboża do półwyspu Peloponeskiego oraz próbach zyskania nowych sojuszników.\nBezpośrednim punktem zapalnym stał się zatarg pomiędzy Korykrą i Koryntem. W obliczu zagrożenia, ta pierwsza zwróciła się o pomoc do Aten. Z drugiej strony podległa Atenom Potideja utrzymywał kontakty handlowe z Koryntem. Ze względów oczywistych (czyli: zysk) Potideja wystąpiła ze Związku Ateńskiego. Korynt, jako zbyt słaby, by przeciwstawić się potężnemu sąsiadowi, szukał poparcia u Sparty. Wybuch ogólno greckiego konfliktu stał się kwestią czasu.\nPerykles- dalekowzroczny polityk- podjął kroki zapobiegawcze. Za zgodą rady starszych zamknął porty dla towarów megaryjskich (dziś powiedzielibyśmy nawet ”nałożył embargo”),Megara była bowiem związana gospodarczo z Koryntem. W takiej sytuacji, pod pozorem złamania przez Ateny pokoju z roku 446roku rozpoczęto obustronne przygotowania wojenne.\nSpartanie wyruszyli więc w stronę Aten. Unikali otwartej walki, stosowali taktykę palenia płodów rolnych, zrównywania z ziemią wsi. Pomimo, że Związek Morski dysponował dużymi zasobami finansowymi ,nie mógł wystawić regularnej armii. A okręty? Na cóż przydadzą się w starciu lądowym? Użyto więc praktykę znaną od czasów wojen perskich – ewakuację ludności. W przeludnionych Atenach szerzyć poczęła się jednak zaraza, natomiast samo miasto podzieliło się na dwa stronnictwa -oligarchiczne-możnych arystokratów i drugie - demokratyczne- rzemieślników i drobnych kupców. Demokraci, pod przewodnictwem Kleona- przejęli ster w pierwszych wypraw, udalo się nawet pod ich przewodnictwem zablokować Zatokę Koryncką a nawet zdobyć Potideję. Starano się nawet zawrzeć pokój ze Spartą, lecz pewni siebie Ateńczycy wysunęli tak wygórowane rządania, że spartanie musieli je odrzucić. Jednak wkrótce dobra moneta się odwróciła. Energiczni Spartanie szybko zmobilizowali siły, wsparli buntujące się miasta oraz opanowali część Tracji. Jednak społeczeństwo zaczęło odczuwać ciężar wojny- i mimo, iż Ateny bardzo osłabły obie strony zawarły pokój. Od imienia zwolennika pokoju w Atenach-nazwanego pokojem Nikiasza (421r p.n. e.)\nPokój okazał się bardzo nietrwały. W Atenach znów rozpoczęły się waśnie pomiędzy dwoma obozami. Warto zapytać: dlaczego takowe się wytworzyły? Odpowiedź jest prosta. Demokraci, jako kupcy widzieli duże korzyści w dalszym prowadzeniu wojny, gdyż że dostarczali broń, zaopatrzenie i wszystko co do działań militarnych konieczne. Wprost przeciwnie arystokraci- nie mogąc uprawiać ziemi, która stanowiła podstawę ich majątku a ogromna jej część była sukcesywnie niszczona przez Spartan-notowali ogromne straty. Warto zwrócić uwagę, ponieważ ten mechanizm często będzie widoczny się w historii, która, jak wiemy – lubi się powtarzać.\nWracając do naszych rozważań. Pokój Nikiasza okazał się bardzo nietrwały z prozaicznego powodu – żadna ze stron nie mogła zwrócić zagarniętych ziem, a tym samym dotrzymać jego warunków. Tym razem do głosu znów doszedł obóz wojenny a jego przywódcą został Alkibiades ,zręczny demagog. Za jego namową miasta peloponeskie zjednoczyły się w koalicję antyspartańską, której działalność nota bene szybko została stłumiona przez zorganizowane wojska Związku Peloponeskiego, w bitwie pod Mantineją (418r.) Rozgoryczeni Ateńczycy poddali Alkibiadesa ostracyzmowi (sądowi skorupkowemu),jednak ten zręcznie skierował wybuch złości tłumu ku swemu rywalowi politycznemu- Hyperbolosowi. Uzyskał więc Alkibiades pole do manewru. Teraz on stał zaczął rozdawać karty w grze zwanej Wojną Peloponeską.\nNa zachód od Grecji istniała wyspa. Wyspa ta była pełna słońca ,ziemi, świetnie dojrzewały na niej oliwki i nosiła nazwę Sycylii. Skuszeni jej urokami osiedlili się na niej jońscy Grecy. Nie oni jedyni zwrócili jednak uwagę na jej walory. Oto w Afryce Północnej rozwijało się udzielne państwo-Syrakuzy, które później znamienitą rolę odegra w historii Wiecznego Rzymu, jako Kartagina. Tak więc również Kartagińczycy ochoczo osiedlali się z drugiej strony wyspy. Problem polegał na tym, że była ona zbyt mała aby pomieścić osadników doryckich (Kartagińczyków) i jońskich (Greków), a jednocześnie zbyt urodzajna, by któraś ze stron chciała z niej zrezygnować. W omawianym przez nas czasie, doryckie miasta zaczęły zajmować przewagę nad jońskimi. Sytuacja była tak napięta, że dwa z nich – Leontinoj i Segesta zwróciły się o pomoc do Aten. Nie trudno zgadnąć, iż te ostatnie zgodziły się ochoczo, skuszone perspektywą łupów,bogactw, powiększeniem wpływów a w końcu- okrążeniem Peloponezu i możliwością zaatakowania Sparty od strony zachodniej. Oczywiście na czele wyprawy stanął Alkibiades. Zdawał on sobie doskonale sprawę z tego, że wojsko Związku Morskiego nie jest liczne, wyniszczyły je niesnaski wewnątrz Grecji, poza tym zaistniała stała potrzeba kontrolowania podległych polis, aby zapobiec buntowi. Zrozumiał także, że jedyną szansą na zwycięską batalię jest zaskoczenie przeciwnika oraz sprawność i szybkość w przeprowadzeniu akcji. Kiedy już przygotował siły morskie i lądowe tak ogromne, że cień strachu padł na przeciwników politycznych zdarzyło się coś nieoczekiwanego. Oto ktoś, w samym sercu Aten dopuścił się świętokradztwa. Ostrze gniewu zwróciło się ku Alkibiadesowi. Zawrzało. Przeciwnicy Alkibiadesa wezwali go do rozprawy sądowy. Jednak ten,pomny na sytuację, postarał się o uchylenie wyroku i czym prędzej wyruszył ku Sycylii.\nPomyślne wiatry sprzyjały Grekom a bogowie przychylnym okiem spoglądali na ich poczynania zsyłając zwycięstwa. Jednakże w Grecji do głosu znów doszli oligarchowie. Domagali się powrotu Alkibiadesa do ojczyzny i wznowienie procesu. Nie widząc innego wyjścia pozwany zgodził się zawinąć na wybrzeże Półwyspu, jednak po drodze zbiegł na Peloponez i odtąd służył pomocą Spartanom, którzy udzielili mu azylu. Pozbawione energicznego przywódcy wojska poszły w rozsypkę, zostały otoczone przez Syrakuzan, zmuszeni do kapitulacji i zamienieni w niewolników. Tak oto doszła do kresu wyprawa znana pod nazwą Wyprawy Sycylijskiej (415-413_\nNie dane było zaznać Grekom spokoju. Oto, ku ich górzystej krainie oczy zwrócił sam król Perski. Ustrój demokratyczny i pamięć porażki Kserksesa podczas wojen perskich była solą w oku „Pana Świata”. Sparta, wykorzysując słabość Aten ,nie omieszkała się nękać- za radą Alkibiadesa- polis nieustannymi podjazdami związanymi z niszczeniem plonów rolnych. W samych Atenach oligarchowie dokonali przewrotu i obalili demokrację. Na to tylko czekał król. Natychmiast wysunął żądanie zwrotu należnych danin z obszaru Azji Mniejszej a także zanegował suwerenność greckich polis na tym obszarze. Jednocześnie wysłał swoich niezawodnych i lotnych „srebrnych łuczników”. Gdziekolwiek się pojawili, tam przyczyniali się do zwycięstwa władcy. Były to nie mniej nie więcej a... pieniądze. Tym razem dostały się w ręce Spartan. Król cierpliwie czekał na dalszy rozwoj sytuacji.\nSpartanie rychło zabrali się do budowy własnej floty, odcięli także Ateny od ich bazy żywnościowej – wyspy Eubei. Horyzont polityczny Sparty był tak zawężony, że bez oporów zrzekła się terytoriów Azji Mniejszej na rzecz substytutów pieniężnych. Oczywiście ciemiężone miasto próbowało się bronić. Sytuacja stała się katastroficzna- pieniądz gwałtownie dewaluował, utrzymanie floty kosztowało, i to nie mało, żywności zaczęło brakować żywności. W takiej sytuacji przywrócenie demokracji stało się tylko formalnością. Poprawy nie przyniosło także nałożenie dodatkowych podatków na cele wojskowe. Światełko w tunelu pojawiło się wraz z postacią Alkibiadesa, który zdążył poróżnić się już ze spartanami i Persami, na których ziemiach nota bene przebywał. Jako rasowy polityk postarał się o anulowanie ciążącego na nim wyroku, przeniósł punkt ciężkości zmagań na wybrzeża małoazjatyckie i starał się nawet nawiązać rokowania z Persją. Bezskutecznie.\nWpływ Alkibiadesa szybko upadł-Imperium ani myślało o wspomaganiu w znaczący sposób którejkolwiek ze stron; wygodniej było czekać na wyniszczenie państw greckich w toku bratobójczych potyczek. Sytuacja wyklarowała się jeszcze bardziej, kiedy na tron perski wstąpił królewicz- Cyrus Młodszy. Królewicz nie miał zamiaru czekać, tym bardziej, że miał ambitne plany objęcia korony Achemenidów. Hojnie wsparł Spartan pod wodzą Lizandra. Spartanie zyskali szybko przewagę na morzu pokonując flotę wystawioną przez Alkibiadesa, który znów doświadczył tego, że nastroje ludu bywają bardzo zmienne, i popadł w niełaskę. Ateńczycy odnieśli jeszcze jedno triumf nieopodal wysp Arginuzy, jednak skazując na śmierć zwycięskich wodzów. Sparta szybko odrobiła więc straty a ponadto podniosła żołd wioślarzom, co wywołało masową dezercję z floty ateńskiej. Ateńczycy dali się zaskoczyć na Hellesponcie, poddali się nieomal na bez walki po Aigospotamoi i oblężeni od strony lądu i morza kapitulowali. Mury miasta zostały zniszczone, znaczna część floty spalona a same Ateny utraciły swoją uprzywilejowaną pozycję. Rozwiązano wszelkie związki a Sparta stała się hegemonem-strażnikiem.\nN.G.L. Hammond, „Dzieje Grecji”, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1973\n- John M. Roberts, „Azja Wschodnia i Grecja klasyczna”, Ilustrowana Historia Świata tom II, wyd. Świat Książki, Warszawa 1999\n„Azja wschodnia i Grecja klasyczna”, John M. Roberts, Ilustrowana Historia Świata tom II, wyd. Świat Książki, Warszawa 1999\n83% Bolesław III Krzywousty\n82% Polskie powstania narodowe.\nDCP-135C interesuje mnie głównie mit o Heraklesie i jego 12 prac a właściwie ich sens a tu prawie nic o tym co chciałem\nbaninel13 Ja z tego korzystam BOCIE\nAle długie daję 5 bo pewnie ktoś się napracował\nArchitektura starożytnej Grecji Mity greckie Grecja Starożytna Grecja historia Grecji Historia starożytnej Grecji epoka mykeńska rozwój Grecji epoka archaiczna


4MIND ChillMe 60 kaps Health Labs - opinie, stres, adaptogeny, skład\nHealth Labs - 4MIND ChillMe - 60 kapsułek\nskuteczny, naturalny skład\nHealth Labs - ChillMe - 60 kapsułek to suplement diety który reguluje i wycisza. Innowacyjny sposób na ...\nChillMe ma tak dobrane składnik, które razem działają lepiej niż osobno. Składniki zawarte w tym produkcie tylko poprawią Twoją wytrzymałość na stres, zniweluje napięcie i uczucie niepokoju, ale także wspomogą układ nerwowy!\nW składzie ChillMe znajdziemy:\nADAPTOGENY – pod tą enigmatyczną nazwą kryją się substancje pochodzenia roślinnego, które wspierają układ nerwowy i uspokajają w sytuacjach stresowych (pozwalają nam ADAPTOWAĆ się do ciężkich sytuacji - stąd ta nazywa). Niektóre z nich mogą regulować poziom kortyzolu znanego pod nazwą „hormonu stresu”.\nNajpopularniejsze adaptogeny to:\n- ASHWAGANDHA - Przyczynia się do zachowania równowagi emocjonalnej i poprawy ogólnego samopoczucia. Wiele osób stosujących ashwagandhę zgłasza poprawę jakości snu.\n- L-TEANINA - Naturalny związek znajdujący się m.in w herbacie. Teanina ma właściwości tonizujące.\n- EGCG - Kolejny związek znajdujące się m.in. w herbacie, który może zmniejszać negatywne skutki długotrwałego stresu\n- TULSI - Ceniona roślina znana z tradycyjnych metod zielarskich. Zielarze przypisują jej działanie łagodzące.\nWymienione wyżej zioła uważane są za naturalne NOOTROPIKI – brzmi tropikalnie, a oznacza substancje poprawiające funkcje poznawcze, pozytywnie wpływające na aktywność mózgu (pamięć, koncentrację itp.) oraz niektóre neuroprzekaźniki.\nPonadto gwarancją skuteczności jest to, że w składzie znajdują się STANDARYZOWANE EKSTRAKTY ROŚLINNE, czyli z określoną ilością związków aktywnych, którym przypisuje się konkretne właściwości.\nKod produktu: HL22\nTagi: HealthLabs, ihnotowicz, 4her, 4us, smartme\nApollo's Hegemony - Relatonic FORTE - 60 kapsułek\n6 synergicznych naturalnych składnikównaturalne ekstrakty roślinnedla aktywnych sportowo i zawodowoA..\nOlimp - Stress Control - 30 kapsułek\nOlimp STRESS-CONTROL® suplement diety zawierający ADAPTOGEN BLEND - kompleks sta..\nDiet-food - Ajurweda Mix BIO - 300 g\nAjurweda Mix BIO - 300 g to w pełni organiczny, pełen naturalnych ajurwedyjskich ziół produkt dla ka..\nLife Extension - Adrenal Energy Formula - 60 kapsułek\nskuteczne ekstrakty roślinneopatentowana formułaefekt tonizującyLife Extension - Adrenal Energy Form..


Biuro Obsługi Allegro Telefon\nBiuro Obsługi Allegro Telefon. Biuro Obsługi Klienta 801-000-761 33-821-91-49 allegroasportpl O NAS NASZE AUKCJE KOMENTARZE NAPISZ DO NAS DODAJ DO ULUBIONYCH Kontakt Płatności Regulamin Reklamacje i zwroty Najczęściej zadawane pytania. Poniedziałek - Piątek 1000 - 1800 Sobota - Niedziela i święta 1000 - 1800 na życzenie Gościa. Nasze biuro w Poznaniu.\npuma creepers rihanna allegro puzzle ze zdjecia 1000 elementow allegro radeon hd 5770 allegro psy boo cena allegro pulapka na raki allegro pufa w stylu skandynawskim allegro prezenty swiateczne dla dzieci allegro raty allegro jak kupic\nAllegro Callback Dla Wszystkich Oddzwonia W Mniej Niz 10 Sekund\nTelefony T-Mobile na kartę 9602 z T-Mobile na kartę 602 960 200 z innych numerów.\nBiuro obsługi allegro telefon Telefon do biura na Allegropl - Zróżnicowany zbiór ofert najlepsze ceny i promocje. Z firmą T-Mobile Polska możesz bardzo łatwo się skontaktować z ogólnopolskimi numerami telefonów 602 900 000 oraz 22 413 69 96. Podczas połączenia z obsługą klienta najpierw porozmawiasz z Maxem - głosem sztucznej inteligencji Orange asystentem głosowym stworzonym po to aby Ci pomóc.\nPani mnie poinformowała że są aż 3 formy kontaktu z biurem obsługi klienta. Jak skontaktować się z allegro telefonicznie. Allegropl - Radość zakupów i bezpieczeństwo dzięki Programowi Ochrony Kupujących.\nZobacz 1 odpowiedź na pytanie. Wejdź i znajdź to czego szukasz. Kup telefony komorkowe w kategorii Biuro i Reklama - Firm i usługi - na Allegropl.\nNapisz jeśli znasz numer infolinii Allegro. Informacje o TABLICZKA INFORMACYJNA - BIURO OBSŁUGI KLIENTA - 6895376852 w archiwum Allegro. Bezpieczne zakupy w sieci.\nKup teraz na Allegropl za 10 zł - Biuro obsługi klienta 6940727134. Istnieje również opcja czatu z konsultantem online na stronie internetowej firmy T-Mobile Polska. Obsługa klienta - zobacz najważniejsze informacje i porady dla Sprzedających na Allegro.\nObsługa klienta na Allegropl - Zróżnicowany zbiór ofert najlepsze ceny i promocje. Do celów marketingowych w szczególności na potrzeby. Oraz przez zaufanych partnerów GoldenLine Sp.\nTelefon Stacjonarny Dla Seniora Maxcom Kxt480 6909136436 Sklep Internetowy Agd Rtv Telefony Laptopy Allegro Pl\nSamsung A51 128gb Black Poznan 8881807552 Sklep Internetowy Agd Rtv Telefony Laptopy Allegro Pl\nSamsung Galaxy A12 4 64gb Black 10140882381 Sklep Internetowy Agd Rtv Telefony Laptopy Allegro Pl\nEtui Wodoodporne Pokrowiec Wodoodporny Telefon 7407404221 Sklep Internetowy Agd Rtv Telefony Laptopy Allegro Pl\nCashless Zmiany Na Allegro Wiecej Platnosci Od Przelewy24 Obnizka Prowizji I Dostep Do Serwisu Lokalnie Dla Firm


Rieker 05312-00 Black 15 - Nasze marki\nRieker 05312-00 Black 15\nPółbuty znanej marki Rieker z systemem RiekerTex chroniącym przed przemakaniem i zapewniającym przewiewność. Cholewki to skóra licowa w kolorze czarnym z ozdobnymi przeszyciami. Z przodu sznurowane. Wyściółka to połączenie skóry i materiału tekstylnego. Całośc dopełnia bardzo miękka i wygodna wkładka. Podeszwy to utwardzone tworzywo syntetyczne utrzymane w ciemnej tonacji\nObuwie marki Rieker doskonale amortyzuje wstrząsy, a stopy mają przestrzeń potrzebną do zachowania zdrowia i wygody. Buty są bardzo lekkie, wykonane z elastycznych materiałów najwyższej jakości. Model doskonały dla osób ceniących wygodę i komfort użytkowania.


Lista zadań kontra rzeczy, których już nigdy nie zrobisz - Marta Gierlińska\nutworzone przez Marta | 22 Sie 2019 | Blog | 0 komentarzy\nCzy Ty też robisz listę zadań?\nCodziennie masz mnóstwo spraw. Jest tyle do załatwienia. Praca, rodzina, dzieci. A jeszcze trzeba zająć się sobą. Kilometrowa lista zadań. Wstajesz rano. Od razu masz pełno zadań. Potem jedziesz do pracy… Jesteś co najmniej „nakręcona”. Może nawet „lekko zestresowana” ilością. Prawie jak w automacie.\nZatrzymaj się przez chwilę.\nCzy zastanawiałaś się nad tym, ile z tych zadań naprawdę jest dla Ciebie ważnych, pilnych i wartościowych?\nTen błąd może Cię kosztować mnóstwo czasu\nWiększość ludzi działa bardzo nawykowo. Wydaje im się, że ich strategie działania sprawdzają się, więc niewiele zmieniają.\nJak powiedziałam wydaje im się…\nCzy obliczałaś kiedyś ile czasu pożytkujesz na różne czynności w ciągu dnia? Robiłaś takie ćwiczenie, w którym codziennie sprawdzałaś ile czasu co do minuty spędzasz na różnych aktywnościach?\nWiem, wiem… Możesz odczuwać, że to lekko przerażające. Też tak mi się wydawało, dopóki kiedyś nie zrobiłam tego ćwiczenia przez tydzień. Jak już to zrobiłam – miałam ochotę robić przez kolejny i kolejny tydzień, bo zaczęło mi to oszczędzać mnóstwo czasu.\nDzięki uważności, jaką przez to zyskałam. Za tym szła głęboka świadomość moich nawyków. Zobaczyłam naocznie ile czasu marnuję na aktywności, które są zbędne, a czasem nawet szkodliwe. Zamiast przynosić pożytek, zabierały czas i odwracały uwagę od tego, co dla mnie ważne, wartościowe i związane z moją misją życiową.\nZobacz ten film, w którym wyjaśniam, co zrobić, aby rozwiązać takie i podobne problemy.\nTak, czasem trzeba wyjść poza strefę komfortu\nByć może masz pewne marzenia, o których myślisz i chcesz je zrealizować. To jest cudowne! Zastanów się jednak ile robisz codziennie, w tygodniu i wreszcie rocznie rzeczy, które odciągają Cię od Twoich marzeń i obniżają jakość Twojego życia.\nPrawdopodobnie zastanawiasz się o jakich sprawach piszę, obawiając się „korporacyjnej gadki”, rób więcej, śpij mniej.\nZaskoczę Cię – mam na myśli coś zupełnie innego.\nSą aktywności, które wydają się być tylko efektywne, bo mogą przynosić nawet swoistą przyjemność, ale długoterminowo wpłyną szkodliwie na Twoje życie.\nLista zadań, która Cię zaskoczy\nIle robisz rzeczy, które odciągają Twoją uwagę. Listy zadań widać – jesteś ich świadoma. Zwłaszcza, że mogą przytłaczać. Szkodliwe nawyki mają to do siebie, że bywają niewidoczne. I to o nich chcę porozmawiać.\nrzeczach, które robisz z powodu braku asertywności.\nNie wiem czy myślałaś to tego typu listach zadań, ale one są ukryte w Twoim codziennym planie dnia i prawdopodobnie ich nie zauważasz.\nIle czasu marnujesz na te właśnie aktywności, które zabierają Twoją energię?\nWiem, to może nie być zbyt przyjemne, ale czasem warto przyjąć nawet nieprzyjemną świadomość, żeby potem zyskać coś dużo cenniejszego – czas i energie, z czego czas jest jedynym, nieodnawialnym zasobem, jaki masz.\nProsta lista zadań – NIE – ANTYZADAŃ\nZrób teraz to ćwiczenie.\nZapraszam Cię do zrobienia tej listy zadań, rzeczy, których już nigdy nie będziesz robić.\nZdaję sobie sprawę, z tego, że osoby zainteresowane podświadomością, mogą odczuwać tu zgrzyt. Spokojnie, obejrzyjcie wideo do końca – tam wyjaśniam jak to zrobić i jak to działa. Druga sprawa – od razu mówię to wymaga energii i inwestycji czasu na początek. Osoby oczekujące szybkich i bezwysiłkowych technik się rozczarują.\nJak już będziesz to mieć, zastosuj i po wprowadzeniu w życie, czyli minimum po miesiącu, napisz ile czasu i energii dzięki temu zyskałaś.\nPozdrawiam Cię serdecznie. Niech się dzieje!