nauczyciel - Agnieszka Olczak\nZgłębiałam ostatnio dość intensywnie temat motywowania dzieci do nauki i zagadnienie indywidualizacji, bo przypadła mi przyjemność poprowadzenia kilku szkoleń z tych tematów dla nauczycieli przedszkoli i szkól podstawowych. Tym, co mnie buduje po tych szkoleniach, jest fakt poszukiwania przez niektórych nauczycieli nowych form dotarcia do dzieci i zgoda, co do tego, że zmiana jest potrzebna.\nPosted in Rozwój edukacjiTagged dziecko, edukacja, indywidualizacja, motywowanie, nauczyciel, wspieranieLeave a comment\nZnamy już harmonogram powrotu uczniów do edukacji stacjonarnej. Wiemy, że pierwsi na stałe do szkół wrócą uczniowie klas I-III, później stopniowo (hybrydowo) także starsi. W końcu, 31 maja wszyscy uczniowie mają już być ponownie w szkolnych murach.\nPo roku edukacji zdalnej, dość szeroko ograniczonych kontaktów społecznych, wielogodzinnej edukacji przed monitorami, w słuchawkach na uszach powrót do „normalności” jest potrzebny – nie mam co do tego wątpliwości. Dzieci i młodzież muszą odbudować się psychicznie, emocjonalnie, a przede wszystkim społecznie. Potrzebują kontaktów, rozmów, śmiechu i bycia w grupie.\nPosted in Rozwój edukacjiTagged dobrostan, edukacja, edukacja stacjonarna, edukacja zdalna, nauczyciel, pandemia, relacje, stres, zaufanieLeave a comment\nNauczycielu, czy dostrzegasz potencjał swoich uczniów?\nDavid Lewis w swojej książce „Jak wychować zdolne dziecko” wyraził pogląd, że „dziecko rodzi się wszechstronnie uzdolnione, z pełną możliwością rozwoju we wszystkich kierunkach, potencjalną wybitną inteligencją i zadatkami na rozwijanie wielkiej twórczości oraz dużym talentem społecznym. Trzeba stworzyć mu możliwości ich maksymalnego rozwoju”. Skierował też do rodziców apel: „Mam nadzieję, iż podzielacie moją wiarę w ogromną obietnicę, jaką przynoszą ze sobą na świat najmłodsi oraz że zechcecie odegrać swoją rolę w zapewnieniu im pełnej samorealizacji”.\nContinue reading „Nauczycielu, czy dostrzegasz potencjał swoich uczniów?” →\nPosted in Rozwój edukacjiTagged dziecko, edukacja, nauczyciel, potencjał, rozwój, talent, wspieranie, zdolnościLeave a comment\nPaulo Coelho napisał: „Świat zmienia się pod wpływem twojego przykładu, nie opinii”. W sposób szczególny słowa te odnoszą się do nauczycieli i ich relacji z uczniami. Im młodsi uczniowie tym prezentowany przykład istotniejszy i wywierający większy wpływ na życie młodego człowieka. Z okazji rozpoczętego nowego roku szkolnego zachęcam nauczycieli do podjęcia trzech wyzwań:\nZadbajmy o własny rozwój;\nBudujmy swój profesjonalizm.\nContinue reading „Nauczycielskie wyzwanie!” →\nPosted in Rozwój edukacjiTagged nauczyciel, profesjonalizm, przykład, rozwój, szacunek, wzór, zaangażowanie, zaufanieLeave a comment\nNie marnujmy zdolności dzieci\nW ostatnich latach na nowo mamy do czynienia z szeroką dyskusją na temat edukacji (od edukacji przedszkolnej począwszy). Mówimy o dzieciach zdolnych i potrzebie rozwijania ich potencjału. Szeroko dyskutujemy na temat miejsca dziecka w edukacji, ścierając poglądy mówiące o potrzebie uczenia dyscypliny i podporządkowania („by uczniowie nie wchodzili na głowę nauczycielom”), z poglądami dowodzącymi potrzeby włączania dzieci w sytuacje decyzyjne, rozstrzygające, angażujące dziecko i uczące przyjmowania na siebie odpowiedzialności.\nContinue reading „Nie marnujmy zdolności dzieci” →\nPosted in Rozwój edukacjiTagged dziecko, edukacja, nauczyciel, potencjał, rodzic, rozwój, talenty, zdolnościLeave a comment\nZa co jestem wdzięczna moim nauczycielom?\nWilliam Arthur Ward napisał – „Słaby nauczyciel – opowiada. Dobry nauczyciel – wyjaśnia. Bardzo dobry nauczyciel – demonstruje. Genialny nauczyciel – inspiruje”. Przez wszystkie lata edukacji spotykamy na swojej drodze różnych nauczycieli. Jedni są dla nas inspiracją, inni źródłem lęku. Jedni budują naszą wiarę w siebie, a inni okaleczają naszą samoocenę na lata.\nContinue reading „Za co jestem wdzięczna moim nauczycielom?” →\nPosted in Rozwój edukacjiTagged edukacja, nauczyciel, nauka, podziękowania, rozwójLeave a comment\nNauczycielu nie hamuj! Rozwijaj!\nW ciągu życia spotykamy wielu nauczycieli. Oceniamy ich bardzo różnie, w zależności od tego, jaki wpływ wywarli oni na nasze życie, losy edukacyjne, naszą samoocenę czy poczucie własnej wartości. Może zmotywowali nas do działania, do coraz większych wysiłków na rzecz własnego rozwoju, a może wręcz przeciwnie – zniechęcili do nauki określonego przedmiotu, bądź wobec edukacji generalnie, podcinali nam skrzydła nie wierząc, że stać nas na sukces.\nContinue reading „Nauczycielu nie hamuj! Rozwijaj!” →\nPosted in Rozwój edukacjiTagged dziecko, edukacja, nauczyciel, relacje, rozwój, wiara w człowieka, wizja, wolność, wsparcie, wybórLeave a comment\nW drodze do porozumienia – wprowadzenie do umowy z dzieckiem\nCzęsto zastanawiamy się nad tym, jak wychowywać młode pokolenie, jak „docierać” do młodych i w jaki sposób budować z nimi porozumienie, by wzmacniało to nasze więzi, wzajemne zaufanie i obustronny szacunek. Continue reading „W drodze do porozumienia – wprowadzenie do umowy z dzieckiem” →\nPosted in Rozwój edukacji, Rozwój kompetencji rodzicielskichTagged demokratyczne wychowanie, dziecko, komunikacja, metoda wychowania, nauczyciel, porozumienie, rodzic, szacunek, umowa społecznaLeave a comment\nSzkoła potrzebuje liderów\nNauczyciele – dobrze wykształceni, stale podnoszący swoje kwalifikacje, doskonalący się zawodowo – to grupa społeczna, która ma wszelkie kompetencje ku temu, by stać się liderami w swoich środowiskach. Współczesna szkoła pilnie potrzebuje liderów, którzy będą impulsem dla rozwoju uczniów, innych nauczycieli, wsparciem dla rodziny i dla środowiska lokalnego – ale to wcale nie jest takie proste! I niestety nie wszystkim się uda. Continue reading „Szkoła potrzebuje liderów” →\nPosted in Rozwój edukacjiTagged charyzma, edukacja, komunikacja, lider, nauczyciel, relacje, rozwój2 komentarze\nCzego potrzebuje współczesna szkoła?\nObserwuję polską edukacje od lat, dlatego zapytana o to, czego potrzebuje współczesna szkoła, dość szybko mogę stwierdzić, że zmian – unowocześnienia, wprowadzenia w świat nowych technologii i wykorzystania możliwości edukacyjnych, które niosą, odbudowania autorytetu nauczyciela, zwrócenia uwagi na relacje i atmosferę w grupie, a także dostosowania do zmian, jakie są udziałem współczesnych młodych ludzi. Continue reading „Czego potrzebuje współczesna szkoła?” →\nPosted in Rozwój edukacjiTagged edukacja, nauczyciel, reforma, relacje, szkoła, uczeń, zmianaLeave a comment


DevaCurl Light Defining Gel - Sklep internetowy z kosmetykami Plazanet Cosmetics\nHome > DevaCurl Light Defining Gel\nLight Defining Gel w przeciwieństwo do innych żeli nie sklei Twoich włosów. Zapewni definicję, której szukasz, bez sucharków na końcach. Formuła z białkiem pszenicy i soi otoczy Twoje loki, poprawi ich kształt, zwalczy puszenie, doda połysku i odbije włosy od nasady.\nJaka jest różnica między żelem Light Defining Gel a Ultra Defining Gel?\nLight Defining Gel zapewni delikatną, miękką strukturę włosa, Ultra Defining Gel zapewnia mocniejszy chwyt. Wybierz ten, którego potrzebujesz!\nPo umyciu, na mokre włosy nałóż niewielką ilość produktu, ugniatając loki. Pozostaw do wyschnięcia lub użyj suszarki ze specjalnym dyfuzorem. Na suche włosy można ponownie wgnieść niewielką ilość żelu.


[quote="Bzyku880"]Kkazdy ma swoje propozycje ja proponuje zabawe w BITCOINS. naprawde polecam zwłasza ze BITC stoi teraz fantastyczne. Tutaj macie linka strona po angielsku ale sadze ze większosc nie bedzie miec problemów : [color=#FF0000]freebitco. in/?r= 1083637[/color] Naprawde mozna na tym wyjsć poczytajcie opinie przekonacie się sami. To nie jest tak ze w dzień zarobicie miliony - takich propozycji jest dużo ale to sama sciema - Tutaj powoli stopniowo a z czasem coraz wiecej ale kasa jest pewna. przesyłam jeszcze raz linka : [color=#FF0000]freebitco. in/?r= 1083637[/color] polecam [b]Połączcie sobie linka jest w nim dwie spacje inaczej nie mozna umieścić[/b][/quote]


interpretacja karty nauczyciela, statutu szkoły, itd - Forum dla nauczycieli\ninterpretacja karty nauczyciela, statutu szkoły, itd\nRejestracja: 2009-01-18, 17:20\nPostautor: lilu987 » 2009-01-18, 17:40\nPotrzebuję interpretacji ważnych dokumentów w szkole tzn karty nauczyciela, ustawy o oświecie, statutu szkoły itp. nie proszę o gotowe materiały chcę poprostu jakieś przykładowe analizy... pilne jeśli możecie mi pomóc to z góry dziękuję....\nRe: interpretacja karty nauczyciela, statutu szkoły, itd\nPostautor: dushka » 2009-01-18, 17:46\nWystarczyłoby, byś poczytał (a?) to forum. W wątkach prawnych wsio znajdziesz.\nPostautor: lilu987 » 2009-01-18, 18:02\nniby tak... ale ja potrzebuje tego tak jakby w pigułce... a czytając forum (co zajeło by mi pewnie sporo czasu) mogę jedynie wyłuskać kilka informacji... jeśli znacie taką stronę gdzie mogę to znaleść to prosze o info...\nPostautor: dushka » 2009-01-18, 18:06\nPrzecież napisałaś, że nie potrzebujesz gotowców. A źródło informacji podałam.\nPostautor: lilu987 » 2009-01-18, 18:09\nmoże źle się wyraziłam... potrzebuję czegoś na podkładkę... muszę zinterpretować te dokumenty ale nie wiem kompletnie jak się do tego zabrać...\nPostautor: edzia » 2009-01-18, 18:13\nlilu987 pisze: Potrzebuję interpretacji ważnych dokumentów w szkole tzn karty nauczyciela, ustawy o systemie oświaty, statutu szkoły itp.\nCzy ty na pewno wiesz, czego chcesz? W dodatku każda szkoła ma inny statut.\nPostautor: edzia » 2009-01-18, 18:16\nChcesz interpretacji dwóch długawych aktów prawnych? A widziałaś je chociaż?\nNapisz może dokładniej, o co ci chodzi, do czego to potrzebne?\nPostautor: lilu987 » 2009-01-18, 18:18\nwiem czego chcę... no cóż widocznie nie potrafię wam tego wytłumaczyć... więc nie jesteście w stanie mi pomóc... nie potrzebnie wogóle pisałam ten post... miłego wieczoru życzę\nPostautor: lilu987 » 2009-01-18, 18:25\nakty prawne mam przed sobą wiec je widzę... muszę napisać pracę gdzie jedna z jej części dotyczy analizy statutu szkoły, karty nauczyciela itp. mam najważniejsze informacje ze statutu szkoły o której pisze, mam jej regulamin itd. tylko nie potrafie tego zinterpretować, a nie chcę poprostu przytaczać kolejnych artykułów z tych dokumentów... ale chyba niestety będę do tego zmuszona...\nPostautor: edzia » 2009-01-18, 18:25\nSpokojnie, na moją wiedzę to nigdzie nie znajdziesz czegoś takiego, jak interpretacja Karty Nauczyciela, czy UoSO. Znaleźć natomiast możesz interpretację poszczególnych przepisów w nich zawartych, ale pewnie nie wszystkich, jak oczekujesz i nie po kolei. Jak ktoś czegoś z tych aktów prawnych nie wie lub nie rozumie, to pyta. Na przykład tutaj jest mnóstwo takich pytań i odpowiedzi, rzec by można - tu znajdziesz te interpretacje: http://www.45minut.pl/forum/-prawo-oswi ... 73f1843ebf\nPostautor: edzia » 2009-01-18, 18:31\nlilu987 pisze: muszę napisać pracę gdzie jedna z jej części dotyczy analizy statutu szkoły, karty nauczyciela itp\nAnalizy pod kątem... ? Czego? Co to za analiza? To chyba jest jakoś ściśle powiązane z tematem tej pracy, więc może ujawnij rąbka tajemnicy. Chociaż i tak nie wiem, czy pomogę. Ale może inni.\nPostautor: lilu987 » 2009-01-18, 18:52\nnie wiem jak to ująć... praca jest z przedmiotu podstawy prawne i organy oświaty... a ta część pracy o której mowa ma dokładnie dotyczyć życia szkoły ale ma to być analiza statutu i karty nauczyciela pod kątem życia szkoły... czy coś w tym stylu... jakoś to dziwnie teraz brzmi ale tak pani magister kazała to napisać... ... nie ma to jak precyzyjni wykładowcy na uczelni... no cóż nie wypada mi jednak narzekać zawsze mogłoby być gorzej... jeśli coś z tego zrozumiałaś to jesteś lepsza ode mnie:)\nPostautor: edzia » 2009-01-18, 19:07\nNo to nie jestem wcale lepsza.\nAle może napisz dokładnie temat pracy i tytuł tego rozdziału, czy tej części, o którą pytasz, bo takie pisanie "coś w tym stylu" nie prowadzi do wyjaśnienia problemu.\nJak na razie to nie potrafię powiązać KN z życiem szkoły. Już może bardziej UoSO czy statut (przepisy o samorządzie uczniowskim). Ale to jest moje gdybanie, skoro nie znam celów tej pracy.\nPostautor: lilu987 » 2009-01-18, 19:12\nnajśmieszniejsze jest to że nie podano nam tytułu pracy raczej jej ramowy plan który brzmiał:\nI część Wstępna ( szkoła, artykuły, przepisy)\nII część Życie szkoły( regulamin, statut, karta nauczyciela-analiza)\nII część Wywiad(przedstawiciel organu oświaty- pytania oparte na ustawie o systemie oświaty, ale odpowiedź na które nie znajduje się w ustawie)\ni tyle... niewiele z tego rozumiem dlatego zwróciłam się do was z prośbą o pomoc...\nPostautor: edzia » 2009-01-18, 19:21\nTrudno nam się dogadać. Raz piszesz, że trzeba interpretacji KN, teraz analizy. A o ten temat pracy nie możesz dopytać? Może chociaż nakreślisz cele tej pracy. No, chyba coś musisz wiedzieć. Ja się teraz zastanawiam, czy to praca bardziej prawnicza, czy może jakaś pedagogiczna, może bardziej nakierowana na administrację? Widzisz, mi nawet nie bardzo pasuje nazwa tego przedmiotu, który podałaś:\nlilu987 pisze: praca jest z przedmiotu podstawy prawne i organy oświaty


Scotch & Soda - Sweter - Niebieskie swetry męskie Scotch & Soda, m, bez wzorów, z bawełny, bez kołnierzyka, bez ramiączek. W wyprzedaży za 119.90 zł. - Swetry męskie - Odzież męska - Odzież - Sklep Radio ZET\nSweter z kolekcji Scotch & Soda. Model z okrągłym dekoltem, wykonany z cienkiej dzianiny. – Prosty fason. – Rękawy wykończone ściągaczem. – Okrągły dekolt. – Cienka, elastyczna dzianina. – Dolna krawędź wykończona ściągaczem. – Długość rękawa: 65 cm. – Długość: 68 cm. – Szerokość pod pachami: 54 cm. – Wymiary podane dla rozmiaru: M. Wzór: […]\nswetry męskie bez ramiączek odzież scotch & soda swetry męskie scotch & soda niebieskie swetry męskie swetry męskie z okrągłym kołnierzem odzież answear.com swetry męskie bez rękawów swetry męskie ze sklepu answear.com swetry męskie bez kołnierzyka


Forum "Biblioteki w Szkole" • Wyświetl temat - Podwyzki\n: poniedziałek 05 wrz 2011, 11:58\nCzy nie może trafić człowieka....???\nMoże...ale czy warto czytać te komentarze i się denerwować? Jak świat światem ludzie gadali, gadają i będą gadać. Ja już skończyłam z tłumaczeniem się ile tak naprawdę zarabiam. Nie będę z "paskiem" chodzić i udowadniać, że prasa kłamie. O każdej grupie zawodowej mówią wiele nieprawdziwych rzeczy...inteligentny będzie wiedział a głupiemu i tak nie przetłumaczysz (powie Ci: "za to masz tyyyle wolnego"). Ja już tylko odpowiadam: zapraszam do zawodu nauczyciela.\n: poniedziałek 05 wrz 2011, 17:37\n: wtorek 06 wrz 2011, 11:10\nGazeta "Fakt" nie jest dla mnie żadnym wiarygodnym źródłem informacji! Ktoś zapomniał wymienić, że jeszcze do obliczania tej średniej dodają nasze 13-stki - ale to i tak niczego nie zmienia.\nZauważcie jak brzmi rozporządzenie: Rozporządzenie w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli no i ja na ten przykład mam tą minimalną plus motywacyjny 3% i wysługę lat 10 - i tyle - n-l dyplomowany- jak to dumnie brzmi!\nWystarczy, żeby "wykształceni dziennikarze" dotarli do rozporządzenia i przyjrzeli się tabeli wynagrodzeń - a wtedy pełne zaskoczenie\nZ tego co piszą na stronie MEN to czy zarabiasz 2900 czy 4800 brutto zależy wyłącznie od gminy. Jak ją stać to będziesz zarabiała więcej niż minimalna stawka i być może w warszawskich szkołach tak jest, ale tu na śląsku nie. Mało tego - jest tendencja zamykania szkół więc oszczędności, oszczędności itd.\nTytuł: Re: Podwyzki\n: piątek 09 lut 2018, 16:16\nA zastanawialiście się kiedyś jaki macie termin rozliczenia pit? Wiele osób to bagatelizuje i potem musi płacić karę, bądźmy mądrzejsi i zainteresujmy się tym tematem zanim będzie za późno


Recenzja: Charlotte Tilbury Bitch Perfect Kissing Lipstick\n7 sierpnia 2017 r 16 Comments Paris B 16 Komentarze\n8 Podziel się 8\n9 Akcje 9\nOstatnia modyfikacja: 6 sierpnia 2017 r\nJeśli byłeś ze mną przez ostatnie 10 lat, byłbyś trochę zaznajomiony z moimi sprawami. Jednym z nich jest to, że mój wybór koloru szminki znajduje się na jaśniejszym końcu widma kolorów. W szczególności noszę czerwone lub jasne kolory szminki. Rzadko nagi, bo nikt nie chce wyglądać jak chodzący trup.\nW każdym razie nie ja. Jednak po latach zdobywania makijażu mógłbym znaleźć nagą szminkę, która działa dla mnie. Znalazłem to jako pierwszy w tuszu Rouge Allure Ink firmy Chanel w Amoureux , które przysięgam, że potrzebuję kopii zapasowej! To taki idealny kolor dla mnie.\nPo drugie, nie jestem fanem deserów, słodyczy i ciastek. Aby zobaczyć 2 z nich na jednym zdjęciu, oznacza to, że księżyc jest niebieski, a jest krowa skacząca nad nią LOL! Nawiasem mówiąc, znalazłem inną nagą szminkę, która działa dla mnie. Alleluja!\nA może nie podnieśmy tak szybko rąk, ponieważ dużo mi się podoba, czuję, że formuła pozostawia wiele do życzenia.\nTo mnie opuszcza w mniejszości, czuję, bo ta piękna nagą szminkę, z idealnym kickassem "Bitch Perfect" jest Charlotte Tilbury.\nTo jest Charlotte Tilbury Bitch Perfect Kissing Lipstick , kolor, który kupiłam, ponieważ naprawdę chciał, aby ludzie pytali mnie, jakiego koloru noszę, więc mogłem im powiedzieć "Bitch Perfect"! LOL! 😀 Przed zakupem online przeglądałem próbki i recenzje, zanim kupiłam ją online (makijaż Charlotte Tilbury nie jest dostępny w Malezji w momencie pisania), a większość ludzi powiedziała, że to była dobra nagą szminka.\nZgodziłbym się. Bitch Perfect jest naprawdę doskonały, ponieważ nie jest to prosty beż śmierci. Co to jest, jest bardzo neutralna, jasna szmatka z różowym odcieniem. To jest ten różowy odcień, który czyni całą różnicę w świecie!\nRóża złota opakowanie odnosi się do wielu, ale w rzeczywistości nie byłem pod wrażeniem. Opakowanie nie posiada masy, a metal czuje się cienki. Znalazłem również projekt wypalony przypominający starą szminkę Estee Lauder - Niskie, uważam, że to nazywa się - więc właściwie znalazłem ten projekt opakowania trochę stary. Nie jest retro-stara, ale "makijaż, którą babcia posługuje się" starą ".\nDrugą rzeczą, która przywróciła "starą" wibrację, była zapach (wanilia, ale z nutą eau de wax szminkę) i teksturą (woskową). Szczerze mówiąc, nie oczekiwałem tego od marki. To był mój pierwszy raz próbujący czegoś od Charlotte Tilbury (inne makijaże były zbyt drogie!) I nie pozostawiając mnie z dużym wrażeniem.\nNie jestem wielkim fanem faktury, którą znajduję woskowatą i która siedzi na twoich ustach. Muszę powiedzieć, że jestem raczej zepsuty przez wszystkie piękne, kremowe lub delikatne tekstury nowych szminek, które nabierają koloru, ale siedzieć lekko na wargach, że było zaskoczeniem, że szminek przypomina, że masz na sobie pomadka.\nAle jest jedna zbawcza łaska, a to oznacza, że Charlotte Tilbury Bitch Perfect Kissing Lipstick jest idealnym nude, jeśli masz usta, które są naturalnie trochę bardziej różowe.\nOto próbka Bitch Perfect razem z moim ulubionym, tuszem Chanel Rouge Allure w Amoureux. Chanel wygląda trochę ciemniej, podczas gdy Bitch Perfect wygląda nieco bardziej wyciszony, a trochę bardziej beżowy. Oba są trochę bardziej różowe w tym obrazie niż w rzeczywistości, ale daje to pomysł, jak podobne są odcienie.\nKiedy noszę, jest po prostu doskonały.\nTo dosyć dosłownie moje nagie usta, ale lepiej. Odcień różu wystarcza, aby rozjaśnić cerę, więc nie wyglądam jak chodzące martwe, a jednak działa wystarczająco dobrze, gdy nie chcę naprawdę nosić jasnej wargi. Przydaje się to przy okazji, gdy muszę trochę słabnąć, a jeśli trochę szalony i zrobić bardzo ciemne oczy makijaż (rzadko, ale zdarza się). Jest to jedna z tych kolorów warg, które tylko przyciągają twarz razem, więc nie wyglądasz wypłukana, ale nie jesteś tam w twarz.\nZostało opisane jako mające matową strukturę, ale jak widać z połysku, jest w rzeczywistości faktura satyna. Nie mogę go wysuszyć, ale ponieważ czuję to na moich ustach, a dzięki woskowemu zapachowi woskowiny, to nie jest moja ulubiona formuła szminki. Trzymam to tylko za cholerny kolor! 😛\nSzminka Charlotte Tilbury KISSING to szminka z satynowej matrycy oraz pierwsza szmatka wydana przez markę. Uważam, że opakowanie jest trochę stare i nie jestem fanem różanego złota w ogóle. Uważam też, że formuła, podczas gdy kremowe i satyna, które są faktury lubię, siedzą mocniej na wargach niż podobna formuła w innych markach. To, co kocham, jest cieniem, które uważam za idealny nago dla mnie. Jest bardzo naturalny, ale pochlebny, ponieważ beżowe odcienie są wystarczająco dużo różowe, aby dodać życie do warg. Nie będę kupował innego, ale będę nadal używał tej, którą mam.\nPROS: Perfekcyjny nude wargi z odpowiednią mieszanką beżu i różu, formuła satynowa podkreśla połysk i wymiary warg bez nadmiernego połysku, nie ślizga się, nie wysusza\nCONS: ciężka formuła, zapachowana wanilią z woskowatym zapachem\nKTO JEST TAK: Każdy, kto szuka idealnej nagiej szminki, która nie wyłupuje ust, każdy, kto miał kłopoty ze znalezieniem nagiej szminkę, która nie myje ich\nCENA: 24 PLN 34 USD\nGdzie kupić: Net-a-Porter , strona Charlotte Tilbury, Cult Beauty , Selfridges , Nordstrom\nCzy jesteś właścicielem tego idealnego szminki Bitch Perfect? Czy cokolwiek innego z Charlotte Tilbury warto spróbować?\nOstatnio kupiłem minę z Net-a-Porter i używam go częściej niż zdałem sobie sprawę. Wziąłem również kilka innych rzeczy, ale jeśli mam być szczery, nie byłem zachwycony tym, co próbowałem z marki Charlotte Tilbury. Podziel się swoimi myślami? 🙂\nPOPRZEDNIE POST: Przyzwyczajenie się do różowego blasku z moją ulubioną kolorystyką Laura Mercier Bonne Mine Stick\nNEXT POST: Kiedy żel oczyszczający nie jest żelem czyszczącym? Kiedy jest to Oskia Renaissance Cleansing Gel!\n16 komentarzy ... PONIŻSZE CZYTAJ JESZCZE LUB DOŁĄCZENIA DO DYSKUSJI\nsays Laura mówi\n7 sierpnia 2017 r. O 9:21\nIdealne nudy są trudne do zdobycia, ale szczerze mówiąc, po prostu chcę to z powodu nazwy! XD\nLaura ostatnio blogował ... Pokémon x Jego 'Demo kosmetyki Haul\n14 sierpnia 2017 r. O godzinie 9:44\nCzęść tego powodu dostałem to było na imię, Laura! LOL! I tak, perfekcyjne nagie szminki są bardzo trudne do zdobycia. Większość z nich pozostawia mnie wyglądając jak choroba, w połączeniu z ciemnym dymnym okiem, to sprawia, że wyglądam jak zombie!\nsays Izyan mówi\n7 sierpnia 2017 r. O 10:30\nZgadzam się z opakowaniem! Choć myślałem, że kiedyś kupiłam szminkę z Charlotte Tilbury, zawsze ze względu na estetykę zawsze rozmawiałem z nią. Przepraszam la Lubię mój makijaż bardzo haha\nTo nie jest bardzo ładne? Byłem naprawdę zaskoczony, gdy go otrzymałem i zdałem sobie sprawę, że nie jest tak mocne, jak na zdjęciach. Prawie zabawny!\n7 sierpnia 2017 r. O 21:36\nPo raz pierwszy spotkałem Charlotte Tilbury, gdy jeszcze nie wydała swojej własnej linii. Wiedziałem, że jest sławną artystką, ale różnica między nią a resztą polegała na tym, że ma tę super czarującą postać i osobowość, która była trudna do oporu. Kilka lat temu zrobiła makijaż o tym, jak osiągnąć idealną bazę i wciąż ją wykorzystuję do dziś. Jedną z pozycji, którą gorąco polecam z jej linii jest Filmstar Bronze & Glow. HG dla mnie. Bronzer ma tylko najmniejszy dotyk glimmer, więc wygląda naprawdę pochlebiając, gdy znajdę jakieś bronzery mogą wyglądać "błotniste" na moim skintonie (lekkie średnie azjatyckie). I highlighter jest również dość subtelny, ale można go zbudować. Jeśli jednak chcesz, aby twój oślepiający światełko, a może nie 😛\n14 sierpnia 2017 r. O 9:51\nSłyszałam o niej krótko wspomniane przez innych brytyjskich artystów makijażu, ale ponieważ nigdy nie zwracałem uwagi na te rzeczy, nigdy naprawdę nie przeszkadzałam LOL tylko zaintrygowałam się zasięgiem, bo to było na jakiś czas, ale wydaje się, Mniej niż teraz. Zaintrygowałam się paletą Bronx i Glow z Filmstar. Ale ponieważ nie jestem wielka na brązowaniu czy podświetleniu, nie byłem pewien, czy powinienem ją zdobyć. Mimo to, to jedna z tych rzeczy, które powodują błąd, jeśli tego nie dostaniesz, nieprawdaż? 😛\nsays - mówi Su Hlaing\n8 sierpnia 2017 r. O 9:16\nWitam w Paryżu, warto zapoznać się z nowymi pomysłami marki Marc Jacobs w szminkę "Eat Cake". Kocham, że to różowy nude kolor, który jest bardzo pochlebny i łatwy do noszenia! Używam tego cały czas!\nDzięki za rec Su Hiang! Spróbuję spojrzeć ... 🙂 Z jakiegoś powodu MJ Beauty nie zwraca na mnie uwagi - ale ich okulary są niesamowite. Przysięgam przez nich teraz, ponieważ oni wcale się nie poruszają!\n8 sierpnia 2017 r. O godz. 19:45\nMam tylko jedną z jej szminek, która jest matową szminką w Pillowtalk. Dyskutowałem między tym a Bitch Perfect i zdecydowałem, że Pillowtalk jest mniej różowy. Zgadzam się na to, co mówiłeś o opakowaniu. Nie czuję się bardzo luxe 🙂\nLily ostatnio blogował ... Sunday Stash Shopping # 95: Dior Inflame 767\nKinda bummed o opakowaniu nie jest? Za takie luksusowe ceny, spodziewałbym się czegoś super luxe!\nsays Jazz mówi\n8 sierpnia 2017 r. O godz. 22:45\nMam pogawędkę na poduszkę i bardzo mi się podoba! Zapach nie był silny, czuć się jest miły i łagodny. Ja również nie wyglądam jak martwa osoba haha interesujące wspomniałeś o opakowaniu, bo też kupiłem Estee Lauder x VB w tym samym czasie i jest bardzo podobny!\n14 sierpnia 2017 r. O 9:57\nTo takie ważne, aby nie wyglądać jak martwa osoba w nagiej szmince LOL 😀 Myślę, że jest to wielkie wyzwanie dla tych, którzy mają bardziej pigmentowane usta, ponieważ plamienie ust naprawdę sprawia, że twarz wygląda dziwnie. Pamiętam, kiedy trend miał nosić kolory warg, które były praktycznie zabarwione kolorystycznie kilka lat temu, kiedy ten trend się rozpoczął. To było tak dziwne widząc te ogromne, smokey oczy, a następnie nie ust LOL! 😀 Dobra obserwacja ELxVB! Ale myślę, że EL zrobił lepszą pracę 😛\n10 sierpnia 2017 roku o 16:29\nNie mogę przestać się śmiać z "makijażu, którego babcia użyłaby", LOL ~~~~ Kolor wygląda naprawdę ładnie, ale próbka wygląda tak, jakby akcentowała suche usta. Hmmm .. Teraz jestem nagle zainteresowany znalezieniem szminki z MLBB .. Yikes! 😀\n14 sierpnia 2017 r. O godzinie 10:10\nHaha, ale to prawda! Tylko że moje babcie nie nosiły makijażu LOL! 😀 Właściwie formuła jest bardzo wargi, które lubię. Ale istnieje wiele opcji tam wszędzie w skali cenowej. 😀 Pamiętam, że firma Revlon często używała naprawdę dobrych kolorów warg typu MLBB, a ich formuła była dość dobra. Jeszcze nie sprawdzałem ich na chwilę, więc nie mogę teraz ich teraz udzielić.\n13 sierpnia 2017 r. O godzinie 21:05\nKochaj fundację w tym poście!\nDziękuję Sharon 🙂 Myślę, że to starter Guerlain Meteorites + Fundusz Sulwhasoo Brightening Cushion 😀


Seydlitz Ewa – Baza horoskopów Polskiego Towarzystwa Astrologicznego\n28.12.1961, godz. 4:00\nPiotrków Trybunalski(51°24'N 19°41'E)\nAutorka komentarzy do Kalendarza tebańskiego oraz tłumaczenia z francuskiego na język polski i opracowania Centurii Nostradamusa, wydanych w 2008 roku pt. "Proroctwa Mistrza Michela Nostradamusa". W sferze jej zainteresowań mieści się astrologia, w tym szczególnie horoskopy na bazie symboli stopni zodiaku, ale i inne sztuki dywinacyjne (ICing, tarot, sny wizyjne). Od 2002 roku drukuje sukcesywnie artykuły w "Nieznanym Świecie". Wydała: "Symbole senne - znaki na Drodze do życia", "Przemiany w ultrafiolecie", "Kalendarz tebański" i "Proroctwa Nostradamusa". W przygotowaniu jest "Tarot Mistrza Gry - przewodnik dla początkujących i zaawansowanych", w którym porusza sprawę odniesień astrologicznych w kartach tarota. Obecnie pracuje nad wyborem tekstów z Almanachów i prognostyków Nostradamusa, szczególnie ciekawych z punktu widzenia astrologicznego.\nWydarzenia z przekazów\n1985 - pierwsze wizje, sen o mnie samej w roli mnicha, który dobrowolnie wystawił się na pioruny nadchodzącej Zawieruchy, przyjmując jakąś ważną rolę do spełnienia, chociaż mógłby spokojnie ukryć się w swoim domku na uboczu \n7 lutego 1999 - wpadłam nagle w trans, w którym oprócz przepływu energii przez ciało pojawiło się jasnosłyszenie i jasnowidzenie. [...] Następnego dnia poszperałam w szczegółach swojej minionej biografii i dotarłam do opisu radosnego powitania wojsk napoleońskich przez mieszkańców Wilna w dniu 28 czerwca 1812 roku. Cesarz Francuzów, kreujący się na mściciela krzywd polskiego narodu i wyzwoliciela Polaków i Litwinów spod carskiego jarzma, podczas spotkania z prezydentem miasta zażądał wielkich dostaw dla wojska. Rozmowę tłumaczył z francuskiego przybyły z nim na Litwę książę A.S. (czyli moje poprzednie wcielenie, co świetnie tłumaczy teraz fakt zamanifestowania mi się właśnie tej wizji) \n25 września 2000 (po północy) - rozległ się nagle dzwonek do drzwi wejściowych domu, po czym w moim pokoju zjawiła się chmura czyjejś potężnej i tajemniczo milczącej obecności. Zbliżyła się do tapczanu, a ja w panice zrobiłam odruchowo znak krzyża, mówiąc zadziwiające mnie samą słowa: W imię Ojca i Syna zaklinam cię, powiedz mi kim jesteś...! . I wtedy usłyszałam dźwięk przypominający przewalające się po niebie tysiąc gromów. Dźwięk zlał się w słowa i odebrałam odpowiedź na swoje pytanie. Brzmiała: Głos. Ten, który cię kocha z serca... \nSłońce 7° Koziorożca\nTę stronę ostatnio edytowano 24 lis 2013, 20:12.


Wersja legendy o smoku wawelskim według Wincentego Kadłubka. Rocznik Krakowski T. 42\nKrak w Kronice Miechowity 1521 r. Rocznik Krakowski T. 42\nWersja oryginalna. Kronika, Joachim Bielski, 1597 r.\nWersja zgodna z oryginałem, łatwiejsza do odczytania. Kronika, Joachim Bielski, 1597 r.\nTutaj w większej wersji.\nCzytaj też: Krótka historia kości smoka wawelskiego\nTekst powstał na podstawie Rocznika Krakowskiego T. 42 (1971 r.)\nQbol 16 marca 2013 15:17\nDobrze, że był ktoś taki jak Dratewka ;)\nKraków pojawiał się w wielu filmowych produkcjach. Wystarczy wspomnieć przykładowo Boże skrawki , do których robiono zdjęcia na krakowskim Zakrzówku, Anioła w Krakowie czy Listę Schindlera . Dzisiaj chciałabym pokazać, gdzie warto się wybrać, żeby zobaczyć Kraków z nieco innej perspektywy. Osobom, które widziały film Vinci , na pewno to miejsce wyda się znajome. Chodzi o balkon przylegający do mieszkania głównego bohatera Szerszenia, w którego wcielił się Borys Szyc. Borys Szyc i Robert Więckiewicz na tle panoramy Krakowa (kadr z filmu Vinci ). Borys Szyc i Robert Więckiewicz na tle panoramy Krakowa (kadr z filmu Vinci ) Nie wiem, na ile to miejsce jest znane, ale stwierdziłam, że być może nie wszyscy o nim słyszeli. Balkon, z którego rozciąga się malownicza panorama na Kraków jest tak naprawdę tarasem restauracji U Romana, która znajduje się przy ul. Św. Tomasza 43. Restauracja mieści się w budynku Akademii Muzycznej i można do niej wejść w dowolnym dniu tygodnia. Tar\nPisałam jakiś czas temu o tym, skąd wziął się negatywny stereotyp Nowej Huty. Złośliwi mogliby powiedzieć, że wystarczy przejść się po starej części Huty po zmroku i odpowiedź sama nas znajdzie. W dzisiejszym tekście chciałabym cofnąć się do początków budowy tej dzielnicy i trochę przybliżyć nowohuckie osiedle Meksyk , określane jako jedno z najbardziej niebezpiecznych miejsc tamtych czasów. W latach 50. Nowa Huta była nazywana Gigantem i nie cieszyła się dobrą opinią wśród mieszkańców Krakowa – o Meksyku opowiadano cuda. Podobno na teren baraków nie wkraczali nigdy przedstawiciele policji ani żadnych władz. W porównaniu z życiem w podkrakowskim Meksyku, stosunki panujące na Dzikim Zachodzie w czasach Buffalo-Billa były rzekomo zabawą w ogródku jordanowskim . (1) Baraki Meksyku. (kadr Nowohuckiej Kroniki Filmowej) W 4 murowanych i 38 drewnianych barakach mieszkało około 4 tys. osób. (2) Głównie brygady SP, których pracownicy nie byli związani silnymi zależnościami. Meksy\nPrzyjechał na zasłużoną emeryturę do Nowej Huty ponad 40 lat temu. Jej z kolei całkiem do twarzy z jego wojskową zielenią. Dzieci go uwielbiają, turyści chcą mieć z nim obowiązkowe zdjęcie i tylko jedna kwestia sprowadza czasem w tę stronę niechętne spojrzenia. Bo jakby nie patrzeć, w Nowej Hucie na os. Górali stoi czołg o takich samych inicjałach, jakimi podpisywał się radziecki wódz. Historia tak chciała, że czołg IS-2 nosi imię na cześć Józefa Stalina. A to nie wszystkim się podoba. Czołg w Nowej Hucie na os. Górali. (fot. własne) Czołg IS-2 w Nowej Hucie. (fot. własne) Jak to się stało, że czołg w 1969 r. trafił na os. Górali? Rok wcześniej powstało Muzeum Czynu Zbrojnego (wejście do niego znajduje się zaraz obok czołgu), którego główną misją było gromadzenie pamiątek i przedmiotów związanych z działalnością wojenną. Muzeum może pochwalić się zbiorami pochodzącymi przede wszystkim od pracowników huty. To właśnie oni zwrócili się z prośbą do Ministerstwa Obrony N


Rozszerzenie pliku .R27 - Jak otworzyć plik R27? File Extension R27 - FileTypes\nJeżeli trafiłeś w to miejsce, to wysoce prawdopodobne jest, że masz problem z plikiem R27. Jeżeli chcesz otworzyć plik R27, bądź rozwiązać inny problem dotyczący tego typu pliku, zapoznaj się szczegółowo z informacjami na tej stronie.\nInformacje o pliku R27\nNajczęstszy problem, który występuje w momencie gdy nie możesz otworzyć pliku R27 jest kuriozalny - brak zainstalowanej opdpowiedniej aplikacji na Twoim urządzeniu. Rozwiązanie jest badzo proste, wystarczy wybrać i zainstalować jednen (bądź kilka) program do obsługi R27 z listy którą znajdziesz na tej stornie. Po poprawnej instalacji koputer powinien sam powiązać zainstalowane przed chwilą oprogramowanie z plikiem R27 którego nie możesz otworzyć.\nProgramy, które otworzą plik R27\nInne problemy z plikiem R27\nPobrałeś i poprawnie zainstalowałeś jeden z programów a problem z plikiem R27 nadal występuje? Może być kilka przyczyn takiej sytuacji - przedstawiamy kilka powodów, które tworzą najwięcej problemy z plikami R27:\nplik R27 którego dotyczy problem jest uszkodzony\nw "Rejestrrze Windows" nie istnieje odpowiednie powiązanie pliku R27 z zainstalowanym programem do jego obsługi\naplikacja, która obsługuje plik R27 nie posiada odpowiednich zasobów komputera, albo nie zostały zainstalowane odpowiednie sterowniki które pozwolą programowi się uruchomić


8 zabiegów fizyklanych na kręgosłup które pomagają | DbamoKregoslup.pl Dużo Zdrowia\nBrak produktów w koszyku. 8 zabiegów fizyklanych na kręgosłup które pomagają\nOpublikowano dnia 17 kwietnia 20157 stycznia 2016\t17\nMichał Matuszakfizjoterapeuta, Kalisz\nLatest posts by Michał Matuszak (see all)\n8 zabiegów fizyklanych na kręgosłup które pomagają - 17 kwietnia 2015 Budowa Kręgosłupa - 2 listopada 2014 1. Ciepłolecznictwo\nCiepło łagodzi bóle i napięcia mięśniowe, pobudza miejscowe ukrwienie oraz wydalanie substancji chorobotwórczych i wspomaga przemianę materii. Do terapii stosuje się ciepłe kąpiele, lub inne zabiegi z wykorzystaniem ciepłej wody.\nZabiegi wodolecznicze związane są przede wszystkim ze złożonym działaniem na organizm człowieka zespołu czynników, w którym pierwszorzędną rolę odgrywa temperatura i ciśnienie hydrostatyczne. Zimną wodę stosuję się głównie w ostrych zapalnych chorobach stawów, a ciepłą w dolegliwościach przewlekłych. Zmienia się ukrwienie oraz przemiana materii. Działa odprężająco uspokajająco na mięśnie.\nDziałanie biologiczne promieniowania podczerwonego związane jest z podniesieniem przez nie temperatury tkanek, zwiększenia energii kinetycznej ich cząsteczek. Ciepło może powodować miejscowe i odległe przekrwienie tkanek, a także oddziaływać odruchowo na narządy wewnętrzne . Powoduje zwiększenie miejscowej przemiany materii. Dawkę promieniowania podczerwonego określa się na podstawie subiektywnego wrażenia ciepła odbieranego przez pacjenta. Wyznacza ją odległość generatora promieniowania podczerwonego od skóry, kąt, pod którym promienie padają na skórę, czas naświetlania oraz wielkość naświetlanej powierzchni. Tradycyjne lampy emitujące promieniowanie podczerwone to: Lampa Sollux, Lampa Minina.\nPromieniowanie nadfioletowe wywiera największy wpływ na organizm ludzki spośród wszystkich rodzajów promieniowania słonecznego. Promieniowanie UV zapoczątkowuje syntezę witaminy D, działa immunomodulacyjnie, wzmacnia mechanizmy obronne organizmu, zwiększa wydolność ogólną, ekonomizuje krążenie. Naświetlania wykonuje się osobom w pozycji leżącej, siedzącej lub stojącej, ponieważ lampa nie emituje skupionej wiązki promieni, należy ją przed zabiegiem ustawić z boku pacjenta w odległości ok. 25cm od statywu lampy do brzegu kozetki tak by promienie padały centralnie na środek naświetlanego pola.\nW zależności od celu jaki chcemy osiągnąć wykonuje się masaż miejscowy lub całościowy. Dobór techniki zależy od masażysty. Wykonuje się klasyczne głaskania, oklepywania, opukiwania, nacierania, wibracje. Oprócz tych technik stosuję się również masaż punktów i dróg nerwowych oraz masaż tkanki łącznej. Kolejną metodą leczenia kręgosłupa jest drenaż limfatyczny. Dzięki niemu uzyskuje się lepsze odprowadzanie substancji czynnych z układu limfatycznego. W początkowym okresie zabiegów mogą wystąpić nasilające się bóle, na ogół są one normalną reakcją. Jeśli ból utrzymuje się dłużej możliwe jest przerwanie masażu.\nGalwanizacją nazywamy leczenie prądem stałym. Prąd stały wywołuje w organizmie rozszerzenie naczyń krwionośnych, tym samym zwiększa się przepływ krwi oraz limfy w miejscu poddawanemu zabiegowi. Rozszerzają się tętniczki oraz naczynia włosowate pod elektrodami co wywołuje powstanie rumienia. Galwanizacja powoduje zwiększenie odżywiania w tlen oraz substancje chemiczne. Następuje wzmożone usuwanie z organizmu zbędnych produktów przemiany materii. Prąd Galwaniczny posiada właściwości przeciwbólowe na zasadzie teorii bramki kontrolnej bólu. Działanie przeciwbólowe występuje pod obiema elektrodami, ale jest znacznie wyraźniejsze pod anodą. Zabiegi z użyciem prądu galwanicznego możemy stosować metodą jednobiegunową lub dwubiegunową. W metodzie dwubiegunowej obie elektrody są tych samych rozmiarów, w metodzie jednobiegunowej jedna z elektrod jest mniejsza. Pod mniejszą elektrodą gęstość prądu jest większa. Mniejsza elektroda jest elektrodą drażniącą (czynną). Elektroda większa jest elektrodą bierną.\nZabieg Jonoforezy polega na wprowadzeniu leków przez skórę za pomocą prądu galwanicznego lub impulsowego. Do jonoforezy używa się zdysocjowanych leków. Jony dodatnie odpychane są przez elektrodę dodatnią, ujemne zaś przez elektrodę ujemną. Zabieg wykonuje się umieszczając na ciele pacjenta elektrody namoczone lekiem pod odpowiednią elektrodą. Celami Zabiegu jonoforezy są przede wszystkim: miejscowe działanie przeciwzapalne, działanie przeciwbólowe, uśmierzenie bólu neurogennego, rozszerzenie naczyń krwionośnych, zmniejszenie obrzęków.\n8. Prąd typu Tens\nMetoda TENS (Transcutaneous Electrical Nervous Stimulation) jest odmianą elektrostymulacji, wykorzystującą prądy impulsowe o niskiej częstotliwości (1-150 Hz). TENS, zależnie od dobranych parametrów osłabia czucie bólu, zmniejszając ilość sygnałów wysyłanych przez nerwy bólowe do kory mózgowej. Parametry stymulacyjne (częstotliwość, szerokość impulsu, modulacja, czas) mają wpływ na poszczególne typy unerwienia i odpowiednie reakcje efektorów. Specjalnie ukształtowane impulsy, powodują wzmożone uwalnianie do krwiobiegu endorfin – produkowanych przez organizm neurohormonów o działaniu podobnym do morfiny. Endorfiny, łagodzą na wiele godzin czucie bólu i stymulują chore tkanki do regeneracji.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Poradnia i otagowany profesjonaliści medyczni,rehabilitacja,zabiegi fizykalne,zabiegi manualne.


Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego ogłasza konkurs na stanowisko dyrektora: Szkoły Podstawowej Nr 5 z Oddziałami Integracyjnymi im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego 97-300 Piotrków Trybunalski ul. Jerozolimska 73 (2016-05-19) | BIP - UM w Piotrkowie Trybunalskim\nRok 2020Rok 2019Rok 2018Rok 2017Rok 2016I kwartałII kwartałIII kwartałIV kwartałRok 2015Rok 2014Rok 2013Rok 2012\nPrezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego ogłasza konkurs na stanowisko dyrektora: Szkoły Podstawowej Nr 5 z Oddziałami Integracyjnymi im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego 97-300 Piotrków Trybunalski ul. Jerozolimska 73\nrejestr zmian publikacji: Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego ogłasza konkurs na stanowisko dyrektora: Szkoły Podstawowej Nr 5 z Oddziałami Integracyjnymi im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego 97-300 Piotrków Trybunalski ul. Jerozolimska 73 metryczka


Czy silikonowe formy do pieczenia są bezpieczne? - Blog Emako - porady\nKolorowe, wykonane z tworzyw sztucznych akcesoria często wzbudzają skrajne emocje i budzą pytania o to, czy używanie ich jest aby na pewno bezpieczne. W poniższym artykule sprawdzamy prawdy i mity na temat silikonowych akcesoriów do kuchni.\nFormy do pieczenia ciast – jakie wybrać?\nTworzywa sztuczne w kuchni to nic innego jak efekt rozwoju technologicznego, który wspiera typowo praktyczne myślenie na temat przyrządów kulinarnych. Wybierając formy do pieczenia z tworzyw sztucznych, nie narażasz się na sytuację, kiedy to na naczyniu pojawią się rysy, które mogą doprowadzić do rozwoju szkodliwych dla zdrowia bakterii. W przypadku silikonowych akcesoriów kuchennych nie ma takiego niebezpieczeństwa.\nNic więc dziwnego, że formy z tworzyw sztucznych zaczynają coraz częściej wkraczać do kuchni. Stanowią atrakcyjną alternatywę dla drewnianego wyposażenia – nie szkodzi im wilgoć i w łatwy sposób dają się czyścić.\nWarto podkreślić, że akcesoria kuchenne z tworzyw sztucznych nie wchłaniają wilgoci, która sprzyja rozwojowi bakterii i grzybów. Wbrew niektórym opiniom pod tym względem są one nawet bardziej bezpieczne niż drewniane – na przykład łyżki czy tłuczki do mięsa – ponieważ mają one tendencje do pękania. Właśnie te pęknięcia są siedliskiem szkodliwych bakterii, przed którymi ostrzegają zwolennicy silikonowych akcesoriów kuchennych. Jeśli jednak jesteś fanem drewnianego wyposażenia – pamiętaj, aby je zaimpregnować i dokładnie suszyć po każdym użyciu.\nNadają się zarówno do użytkowania w wysokich jak i niskich temperaturach;\nPosiadają powierzchnię nieprzywierającą: wystarczy natłuścić formę do pierwszego użycia;\nMożna je spokojnie myć w zmywarkach – jednak bez używania ostrych środków chemicznych;\nElastyczne formy zapewniają oszczędność miejsca, ponieważ można je przechowywać zwinięte;\nZe względu na ich dużą elastyczność – wyjęcie ciasta z formy nie stanowi żadnego problemu. Ciasto możesz wyjmować z formy już nawet dwie minuty po wyjęciu go z piekarnika.\nCzy badania naukowe powstrzymają nas przed kupowaniem silikonowych form do pieczenia ciast?\nOd czasu do czasu docierają jednak do nas badania, które próbują udowadniać, że tworzywa sztuczne wykorzystywane do produkcji akcesoriów kuchennych pod wpływem wysokiej temperatury, czyli np. podczas pieczenia wydzielają szkodliwe dla organizmu substancje.\nŻadne z tych badań jednak nie potwierdziło tych złowieszczych hipotez, a większość specjalistów w dalszym ciągu utrzymuje, że używając silikonowych form do pieczenia i innych akcesoriów, absolutnie nic nam nie grozi.\nWysokie temperatury – nie musisz się ich obawiać\nW praktyce rzadko używamy plastikowych naczyń w kuchence mikrofalowej lub piekarniku. Wyjątek stanowi jednak silikon, z którego powstają kolorowe formy do pieczenia ciasta.\nWarto jednak podkreślić, że odporność tego typu silikonowych form na wysokie temperatury sięga nawet 260 stopni Celsjusza. Nie straszne im są też niskie temperatury – zniosą nawet – 40 stopni C! Spokojnie można w nich więc nie tylko piec, ale też mrozić żywność.\nJednak w przypadku innych tworzyw sztucznych niż tych, przeznaczonych do pieczenia – zalecamy wczytać się w zalecenia producenta i sprawdzić, czy aby na pewno nadają się one na eksperymenty z wysokimi temperaturami.\nCzy silikonowe formy do pieczenia ciast wpływają na smak ciasta?\nSilikon jest tworzywem sztucznym, dlatego sceptycy (albo miłośnicy tradycjonalnych rozwiązań) obawiają się, że silikon nie utrzyma w ryzach wypiekanego ciasta. Są też tacy, którzy twierdzą, że silikon zmienia smak potraw. To absolutny mit!\nSilikonowa forma na ciasto jak najbardziej poradzi sobie z utrzymaniem w ryzach wypiekanego ciasta. Nie ma też powodu do obaw, jeśli chodzi o jego smak – silikon ani nie wchłania, ani nie oddaje żadnych zapachów. Jeśli więc obawiasz się, że silikonowa forma na twoje ciasto sprawi, że wypiek się nie uda albo straci smak – możesz być spokojna – nie ma takiej możliwości.\nElastyczność tworzywa ma za to swoje zalety – bardzo ciężko jest je porysować. Poza wspomnianym już brakiem możliwości stworzenia idealnego środowiska dla bakterii – będą one długo po prostu ładnie się prezentować na kuchennym blacie.\nPrzed pierwszym użyciem należy umyć formę, następnie nasmarować wewnętrzną stronę olejem, masłem lub margaryną;\nUnikaj bezpośredniego kontaktu formy z płomieniami;\nNie używaj w kontakcie z formą ostrych narzędzi, które mogłyby ją uszkodzić;\nPo każdym użyciu umyj i wytrzyj formę do sucha.\nTagi: akcesoria kuchenne,formy do pieczenia,formy silikonowe,kuchnia,pieczenie\nPoprzedni wpis Wabi Sabi - subtelna niedoskonałość\nNastępny wpis Praktyczne rozwiązanie łazienkowe – regał i kosz na pranie w jednym


Wyniki wyszukiwania dla: 3bm42 - DziennikZbrojny.pl\nWyniki wyszukiwania dla: 3bm42\nNie znaleziono żadnej strony spełniającej kryteria wyszukiwania w aktualnościach\nznalezionych stron: 9\nTwardy pancerz, czyli czy czołg zawsze wybucha po trafieniu? Cz X – dwa saboty\nWspomniane, w poprzednich odcinkach cyklu, zimowe walki na wschodzie Ukrainy z 2015 roku były intensywne i ciężkie dla obu stron. Dla Ukraińców, ponieważ separatyści przy silnym wsparciu Rosjan, pomimo wielomiesięcznych przygotowań pozycji obronnych, dokonali przełomu wokół Debalcewa. Dla separat...\nPodawane w różnych źródłach wartości dla pokonywanych pancerzy przez pociski przeciwpancerne z odrzucanym sabotem stabilizowane brzechwowo (APFSDS) są wielokrotnie zmieniane, zaś różnice między podawanymi parametrami potrafią sięgać aż 25%. Przyczyny owych rozbieżności, oraz metodologię szacowani...\nCharkowski „Młot” na Abramsy i Leopardy - czołg Obiekt 477\nNie bez podstaw można uznać biuro konstrukcji czołgów im. Morozowa w Charkowie za najbardziej płodne i nowatorskie w dziedzinie sowieckiej broni pancernej. Od początku lat osiemdziesiątych opracowywano w nim szereg rewolucyjnych czołgów nowej generacji. Ostatnim projektem, zakończonym przed rozpa...\nUmowa z 29 grudnia 2003 roku podpisana z izraelską firmą Rafael stała się początkiem wdrażanie w Siłach Zbrojnych RP przeciwpancernych pocisków kie...


Demon III Powstanie - 5 – opowiadanie – Opowi.pl\nPo dłuższej przerwie wena do Demona wróciła i oto kolejny odcinek. Mam nadzieję, że uda mi się pisać częściej niż z 2 miesięczną przerwą XD\nPozdrawiam wszystkich czytelników~!\nValentia – Teatr Popękanych Masek\nAdler przyglądał się wielkiemu budynkowi na przedmieściach stolicy Walencji. Była to już bardziej ruina niż budynek użytkowy. Prastary, podobno fundamenty są starsze od pierwszego imperium Anoskiego. Dawniej amfiteatr, arena, a nawet przez krótki czas – więzienie. Kamienny budynek się stał otoczony niską zabudową na granicy slumsów. Porzucony przez elity miasta dobre stulecie temu, pożarty kilkukrotnie przez pożary i naprawiany tylko na pokaz, teraz budynek stał jako własność Domu Operowego. Tajemnicza grupa ewidentnie prowadziła aktywne naprawy, przywracając ruinie dawną świetność. Budynek już był zadaszony, a większość okien miała już szyby. Imponujący postęp od ostatniego stanu budynku. Adler słyszał, że po ostatnim pożarze jedna z półokrągłych ścian zawaliła się pod swoim własnym ciężarem. Dziś nie widział nawet kawałka gruzu, a ewidentnie nowa ściana, ładnie komponowała się ze starszymi kamieniami. Jeśli ktokolwiek miał wątpliwości o możliwościach Domu Operowego, fakt, że byli w stanie naprawić antyczny budynek, niejako za darmo i grupami robotników, o których nikt wcześniej nie słyszał, na pewno oświecał wszystkich niedowiarków. Adler widział jednak nie tylko ślady napraw, ale i modyfikacji. Punkty strzelnicze, stalowe osłony i bariery. Adler miał pełną świadomość tego, że o ile zagrożony, budynek w ciągu godziny mógł zostać przemieniony w wielki bunkier, a że był największym budynkiem poza głównym miastem, nie dało się do niego podejść niezauważonym.\n– Za bardzo jesteś przyzwyczajony do swojego poprzedniego życia, Eagle – Arnold zachichotał, stając tuż obok. – Ale, nie mogę cię winić.\n– Czy to źle, że ochroniarz księcia sprawdza, czy budynek, w którym będzie prowadził rozmowy z socjalistami, jest bezpieczny?\nSmok zachichotał ponownie, spoglądając na prowadzącego ich dżentelmena w czarnym fraku – przewodnika z Domu. Cezarion kontynuował szeptem.\n– Czy słyszałeś kiedyś o „Śmiejącym się Bogu”? – Zapytał.\nAdler zamrugał, zdezorientowany. Szli teraz w trójkę: on, Cezarion i książę Hadrian, by spotkać się z reprezentantami socjalistów i rozpocząć rozmowy, które miały potencjał złagodzenia trudnej sytuacji w kraju. Nie miał pojęcia, czemu Arnold zadał takie pytanie, ale wiedział też, że Smok nie zadaje pytań bez powodu… i rzadko kiedy nie dawał mu odpowiedzi.\n– Nie. Nie słyszałem – odpowiedział szczerze. – Czemu pytasz?\n– W Rengiźmie, religii Kręgu, uważa się go za „upadłego boga”. Miał być bogiem, który opiekował się ludzkością i prowadził ją naprzód. Bogiem sztuki, mądrości i postępu… jednakże, kiedy otworzył oczy, jego umysł pękł. Bóg ten wiedział wszystko, nie tylko to, co było, ale co jest, co będzie i co najgorsze… co może być – słowa Arnolda brzmiały przerażająco. – I tak, bóg, który miał strzec i prowadzić ludzkość, wraz ze swym pierwszym oddechem, zaczął się śmiać, jako że rozpacz, jaką czuł, nie pozwalała mu płakać. Ponieważ wiedział o każdym arcydziele, każdej zbrodni, zdradzie i śmierci w dziejach, a jego dobre serce, nie wytrzymało i pękło. Zrzucony z głównego panteonu i zapomniany przez wielu, ale nadal bliski swoim braciom i siostrom w niebiosach, skrył się na ziemi, gdzie strzeże największej biblioteki wiedzy i sztuki. Jego imię to Pares, śmiejący się bóg wiedzy, tajemnic oraz sztuki.\nAdler zamrugał zaintrygowany.\n– A mówisz mi o nim, ponieważ…? – Zapytał szeptem.\nArnold uśmiechnął się ciepło.\n– Czy myślałeś, że jestem jedyną pozostałością Starego Porządku, sprzed Katastrofy? – Arnold zerknął na niego złotymi oczami. – Nie. Oczywiście, że nie. Jesteś za bystry, by popełnić taki błąd – smok westchnął. – Rozmowy będą obserwowane przez Dyrektora Domu Operowego… jednego z Apostołów tego właśnie Boga.\nAdler drgnął, faktycznie zaskoczony. Faktycznie, po spotkaniu wilkołaka i Arnolda, nie mówiąc już o Paradoksie, był bardziej niż pewny, że jest więcej tajemniczych osób w pobliżu, ale nie spodziewał się, że będzie spotykał ich tak często. Przełknął ślinę.\n– Potencjalnie bardziej niż ja – Arnold odpowiedział, co wywołało dreszcze na całym ciele Adlera. – Ale nie pod względem czystej siły, pod tym względem jestem silniejszy, co nie znaczy, że nie byłby godnym przeciwnikiem. Ma jednak potężną broń: wiedzę. Jestem pewien, że ma więcej cennych informacji, niż to, co zebrała moja rodzina, czy wszystkie dokumenty w Wielkiej Bibliotece na wyspie Wiary – kontynuował. – Ale, jest też moim dobrym znajomym i mam z nim bardzo dobre relacje. Nie spodziewam się żadnych utrudnień z jego strony.\nAdler pokiwał głową. Informacja z pewnością była istotna. Postać tego Dyrektora z pewnością pobudziła jego ciekawość, ale też niepokój. Od momentu poznania Paradoksu, tamtego pamiętnego wieczora, kiedy walczył o honor Eweliny, świat okazywał się kryć znacznie więcej tajemnic, niż mógł wcześniej podejrzewać. Nie tak dawno temu, był przekonany, że bogowie, magia i duchy, to zaledwie bajki dla dzieci i tych o słabej woli… dziś, wiedział z rosnącym niepokojem, że nie jest to takie proste.\nWeszli do wnętrza wielkiej konstrukcji przez jedno z eleganckich wejść. Piękne łuki zdobiły korytarze, którymi szli i nawet czarne ślady pożaru, nie zmniejszały ich uroku. Tam, gdzie nie dotarł ogień, Adler rozpoznawał płaskorzeźby i freski. Kształty wojowników, artystów, mów, dziwacznych istot i bestii… było to bardzo stare miejsce. Adler skupił się na bezpośrednim otoczeniu i tym, z czym mieli się zmierzyć, a mieli zmierzyć się z przedstawicielami Walenckich socjalistów. Nie mógł powiedzieć, żeby podobał mu się plan księcia, ale w aktualnej sytuacji, jego plan mógł być jedynym, który powstrzyma wojnę domową. Po krótkiej chwili weszli do głównej części teatru – głównej sceny, którą ze wszystkich stron otaczała kamienna widownia. Adler momentalnie zauważył trójkę czekających już na nich rozmówców, stojących po drugiej stronie sceny, z okrągłym stołem, który został postawiony w samym centrum budynku. Momentalnie rozpoznał wszystkich z obecnych: Tomasza Halickiego, lidera całego ruchu, Romualda Jarowa, dawnego prawnika i prawą rękę Halickiego oraz Lilię Uler, jedną z najsławniejszych pisarek socjalistycznych północy kontynentu. Adler wiedział też, że przynajmniej ta ostatnia, rozpoznała go. Mimo wszystko bezpośrednio od niej, odbierał książki, którymi zainteresował się książę. Bez słowa, obie strony zbliżyły się do stołu i zatrzymały się, mierząc się nawzajem wzrokiem. Adler zdążył zauważyć, że przy stole jest jedno krzesło za dużo, nie zdążył jednak spojrzeć pytająco, zanim Tomasz Halicki odezwał się spokojnym, ale ostrym głosem.\n– Książę Anos – odezwał się bezpośrednio do Hadriana. – Nie spodziewałem się, że osobiście przyjdziesz na to spotkanie.\n– Wzajemnością – Hadrian odpowiedział pewnie, nie uciekając na bok wzrokiem. – Spodziewałem się nawet, że odmówicie się spotkać.\nTomasz wykrzywił twarz w nieokreślonym grymasie.\n– Powiem tylko, żeś mnie zaciekawił, książę.\nCisza. Jarow rozejrzał się, lekko zakłopotany.\n– Spotkaniu miał towarzyszyć mediator. Dyrektor Domu Operowego – spojrzał na strażników tajemniczej organizacji. – Czy ma zamiar się pojawić?\nW tamtej chwili Adlera przeszedł dreszcz. Wcześniej wyczuł jego obecność, niż usłyszał głos.\nCała szóstka, wszyscy bez wyjątku podskoczyli, kiedy jakby znikąd, pojawiła się postać Dyrektora. Stał dotąd w cieniu, w nieoświetlonej części sceny, jakby zlewając się z nią całkowicie i pozostając niezauważalny aż do momentu, kiedy zapragnął być zauważony. Adler był dodatkowo wstrząśnięty, ponieważ jako superżołnierz, nikt nie powinien być w stanie go podejść, a mimo to, oto stał – Dyrektor. Mężczyzna stał w cieniu prawie bez ruchu. Figurę miał zgrabną, ale ewidentnie umięśnioną. Miał na sobie dziwaczny ubiór jakby mieszankę ubioru błazna i aktora. Brązowe elementy ze skóry, łączyły się z kolorowymi wzorami w kratkę. Na głowie kaptur, a na twarzy biała maska. Właśnie ona najbardziej przykuła uwagę Francisa. Była najwyższej jakości, pięknie uformowana twarz pięknego mężczyzny, jakby pół sekundy przed śmiechem, wywołała u niego głęboki niepokój. Trzy długie rogi, tworzące wrażenie diabelnej korony. Czarne otwory ust i oczu, nie odkrywały nawet rąbka tajemnicy. Adler nic nie mógł dojrzeć. Wydawać się mogło, że to sama maska, trzymała ubiór w pozycji stojącej i napędzała jego ruchy, nie kryjąc wewnątrz człowieka, a ciemność. Kiedy pierwszy sok minął, Dyrektor skłonił się teatralnie, nie wydając nawet najmniejszego szmeru.\n– Witam szanownych panów i panią w Teatrze Popękanych Masek. Jestem zaszczycony, że mogę gościć w moim domu tak ciekawe osoby.\nHalicki syknął i przeklął pod nosem.\n– Czemu straszycie swoich gości, Dyrektorze?\nPostać zatrzymała się w pół kroku, obróciła swoją nieruchomą twarz i… zaczęła się śmiać. Trudno opisać, jaki był to śmiech. Wydawać by się mogło, jakby śmiały się trzy głosy naraz. Pierwszy, cieniutki, przeszywający powietrze, jakby przejechanie pazurami po tablicy czy jak ostrzenie miecza na kamieniu. Wywoływał on delikatny ból w uszach i grymas zniechęcenia. Drugi głos był bardziej basowy, charczący, jakby wychodzący z gardła, którym spływała żółta ropa i larwy robaków. Serce traciło przy nim rytm, a oddech stawał się poszarpany. Trzecim głosem, było echo. Przerażające echo, będące połączeniem obu poprzednich. Z jego mocą ciarki przechodziły po całym ciele. Adler słyszał już śmiech Paradoksu, tego, który stał ponad Bogami. Głos Dyrektora w porównaniu był głosem demona… nie… Apostoła Boga, którego wielu by nazwało diabłem. Adler rozumiał w pełni to, co powiedział mu Arnold. Kimkolwiek była osoba kryjąca się za maską – była potężna i nie obawiała się okazywać swej mocy.\nKiedy Dyrektor przestał się śmiać, odezwał się miękkim głosem.\n– Nie znasz pojęcia strachu, jeśli to cię wystraszyło – odpowiedział, zasiadając na swoim miejscu, nie czekając na odpowiedź. – Proszę wszystkich o zajęcie swoich miejsc. Będę włączał się do rozmowy tylko i wyłącznie, jeśli rozmowa stanie się zbyt wzburzona. Proszę więc o zachowanie nad sobą kontroli, ponieważ nie chciałbym ingerować w waszą dyskusję.\nZ delikatnym opóźnieniem i pewną niechęcią, wszyscy zasiedli na swoich miejscach. Atmosfera była napięta. Zaledwie półtora metra stołu, dzieliło naturalnych wrogów, ale potrzeba trzymała ich na miejscu. Ciszę przerwał Hadrian, ten, który poprosił o zorganizowanie spotkania.\n– Sytuacja w kraju staje się coraz bardziej niebezpieczna – stwierdził. – A ostatnie ataki na składy pożywienia i linie komunikacyjne tylko utrudniają sytuację.\nHalicki zmrużył oczy i warknął.\n– Jeśli masz zamiar nasz oskarżyć…\n– Wiemy, że to nie wasza sprawka – Arnold wciął się w jego wypowiedź. – Siły wywiadu wewnętrznego działają i dostaliśmy więcej niż jedno potwierdzenie, że w żadnym ataku nie byliście agresorami… a nawet, że w kilku byliście głównym celem.\nSocjaliści spojrzeli po sobie zakłopotani. Smok Valentii uśmiechnął się delikatnie.\n– Tak, wiemy więcej, niż zakładaliście, ale to nie po to się tutaj spotkaliśmy.\nHadrian pokiwał głową.\n– Mamy ślady, które łączą ataki z frakcją purystów, a także Carstwem Varsji. Obawiamy się, że część radykalnego dowództwa armii planuje pucz, mający powstrzymać moją koronację.\nNowe informacje uderzyły trójkę ich rozmówców niczym młot. Z pewnością domyślali się, że puryści są powiązani z atakami, ale nie spodziewali się, że książę będzie brał zagrożenie puczu tak poważnie, żeby się z nimi spotkać. Romuald Jarow odchrząknął i odezwał się pewnym głosem.\n– To z pewnością złe informacje, dla ciebie, książę, ale dlaczego Ruch Robotników Walencji, miałby przejmować się waszym upadkiem? – Zapytał. – Mimo wszystko, sami jesteśmy wrogami monarchii.\nHadrian pokiwał głową, nie zaprzeczając oczywistym faktom.\n– Monarchii jak najbardziej, ale nie istniejącemu rządowi.\nSocjaliści spojrzeli na siebie lekko skołowani. Tym razem Lilia Uler zabrała głos.\n– Jest pan w błędzie. We wszystkich moich książkach wyrażam głęboką krytykę rządów w naszym kraju. Nie ma w nich słowa o poparciu.\nAdler uśmiechnął się i zabrał głos.\n– Faktycznie, nie ma słowa o poparciu – wyciągnął jedną z książek jej autorstwa i położył na stole. – Ale nie ma też nic o obaleniu – przeszył ją wzrokiem. – Wasze dzieła skupiają się na wymuszeniu reform, nieobaleniu rządu.\nJeśli autorka miała jakiekolwiek wątpliwości, że to właśnie jego zobaczyła w fabryce w czasie rozdawania książek, teraz z pewnością je straciła. Trójka socjalistów skupiła wzrok na Adlerze, który nie uciekał na bok wzrokiem. Ten zapukał palcem w książkę.\n– Z tego, co przeczytałem, wychodzi na to, że mimo należenia do ruchu robotniczego, nie jesteście ani anarchistami, syndykalistami, czy komunistami. Należycie do relatywnie nieradykalnej grupy socjalistów ludowych. Ruch Robotników Walencji zawiódł w czasie Pęknięcia i nie obalił władzy, zmieniliście więc podejście i zdecydowaliście się na drogę reformy – Adler odetchnął. – I za czasu rady regencyjnej zrobiliście imponujące postępy. W parlamencie królewskim nie ma może partii socjalistycznej, ale jest chłopska, z którą macie bliskie kontakty.\nHalicki zazgrzytał zębami, wściekły, że druga strona wie tak dużo o ich ruchach i planach. Faktycznie, minęły prawie dwie dekady, odkąd aktualny cesarz Aleksander IX odziedziczył po zmarłym ojcu diadem cesarski i przeniósł się do Imperium Feniksa, pozostawiając odziedziczoną po matce władzę nad Walencją w rękach rady Regencyjnej i Walenckiego parlamentu. Przez to siedemnaście lat, przez które władała rada regencyjna, socjaliści różnymi ścieżkami znaleźli ścieżki do parlamentu i innych eszelonów władzy. Mieli już mocny przyczółek, ale stanowczo za mało by dokonać jakichkolwiek znaczących reform. Na razie nie byli wystarczająco silni i wpływowi, by zmienić losy królestwa, a wraz z powrotem autorytetu na tron, ich wpływy z pewnością osłabną. Spojrzał na księcia Hadriana wyczekująco.\n– Czego chcesz książę? – Zapytał podejrzewając, jaką usłyszy odpowiedź. – Nie mówisz nam tego wszystkiego bez powodu.\nHadrian przymknął oczy, powoli wciągnął powietrze do płuc, wypuścił je cicho przez nos i odezwał się pewnie.\n– Chcę waszego poparcia – oznajmił. – W zamian oferuję akceptację reform, amnestię, odwołanie wyroków śmierci i skrócenie wyroków. Wszystko w imię walki ze wspólnym wrogiem.\n– Spodziewałem się takiej odpowiedzi – westchnął. – Ale nie wiem, czemu mielibyśmy ją przyjąć. Jedną z głównych idei naszego ruchu, jest obalenie monarchii.\n– Ale dobro najniższych klas społeczeństwa jest ważniejsze, nieprawdaż?\nHalicki zacisnął szczękę i nie odpowiedział. Nie podobało mu się, jak sprawny książę był w tej dyskusji. Jarow położył dłoń na jego ramieniu, dając znać, że tutaj przejmie pałeczkę.\n– Jest to z pewnością ciekawa propozycja, ale czy możesz doprecyzować, dlaczego twoje argumenty miałyby przekonać nas do poparcia waszej osoby?\nHadrian spojrzał na Arnolda, a ten z uśmiechem przejął pałeczkę.\n– Powodów jest bardzo dużo. Możecie wierzyć lub nie, ale plany jego wysokości w wielu miejscach pokrywają się z waszymi, choć droga do nich może się lekko różnić – to z pewnością pobudziło ich zainteresowanie. – Po pierwsze, książę Hadrian jest przeciwko dyskryminacji przeciwko innym rasom i mutantom wszelkiej maści.\nUler zamrugała zaskoczona.\n– Ale jego ojciec…\n– Tak, mój ojciec jest znanym rasistą – Hadrian przyznał bez wstydu. – Ale, ja nie jestem moim ojcem – odpowiedział. – I proszę nie sądzić dzieci, o zbrodnie ich ojców.\nLilia zbita z tropu kiwnęła głową, ale Halicki nie dał się tak łatwo przekonać.\n– A macie jakiś dowód? – Zapytał. – Bo nie widzę w waszym otoczeniu zbyt wielu mutantów.\nHadrian spojrzał na Arnolda, a ten jednym mrugnięciem powiek, pokazał rozmówcą zmianę koloru swoich tęczówek. Jeszcze raz zbici z tropu, socjaliści umilkli. Z pewnością, ta rozmowa obalała jeden mit za drugim o postaci księcia Hadriana i jego otoczeniu. Zadowolony z ich reakcji, Arnold kontynuował.\n– Dalej, książę Hadrian zgadza się, że wiele ustaw rady regencyjnej zdejmujących kontrolę nad największymi inwestorami i producentami kraju było nierozsądne. Książę ma już projekt ustawy, która stworzy komisję kontrolującą największych kapitalistów w kraju. Ma ona zapewnić nie tylko utrzymanie własności fabryk w rękach lojalnych Walencjan i powstrzymać inwestorów z Imperium przed wykupieniem państwa, ale i zapewni organ kontrolny, który będzie mógł działać na rzecz robotników.\nTa informacja wstrząsnęła socjalistami. Halicki aż wstał.\n– Byłbyś gotowy uznać zakładanie rad robotniczych?\nDyrektor delikatnie drgnął, ale nie wykonał większego ruchu, dając do zrozumienia, że nie popiera takich wybuchów w czasie rozmowy. Tu książę się skrzywił.\n– Wątpię, by tak radykalna opcja przeszła przez parlament bez echa, ale z może uda mi się ustanowić pozycje „reprezentantów” robotników. Wiem, że nie jest to, o czym marzycie, ale jestem pewny, że rozumiecie, że zbyt drastyczne reformy z pewnością nie pomogą stabilności kraju.\nZ większą lub większą niechęcią Halicki kiwnął głową i zasiadł ponowie na swoim miejscu. Hadrian kontynuował.\n– Mimo to, postaram się złagodzić prawo do strajków, oraz zmniejszyć ilość wymaganych godzin. Nie sądzę, by udało mi się zejść do ośmiu, o których mówicie, ale wydaje mi się, że jeśli zejdę do dziewięciu, nie napotkam zbyt dużego oporu w parlamencie.\n– Czyli spadek tylko o jedną godzinę – Jarow mruknął, odchylając się w siedzeniu. – Nie jest to dużo.\n– Ale i nie jest to mało. Walczyliście ponad dekadę, tylko po to, by zmniejszyć czas pracy z dwunastu do dziesięciu godzin, a wasze kolejne podejścia nie zrodziły żadnych owoców i jest tak już ponad pięć lat. Z moim poparciem, reforma stanie się rzeczywistością.\nZ pewnością był to bardzo dobry argument. Uler podejrzewała, że nawet bez ich bezpośredniego poparcia, jeśli książę pchnąłby te reformy ich sojusznicy sami stanęliby za księciem murem. Nie mogli jednak tego po sobie poznać, choć, kiedy Lilia spoglądała w złote oczy Arnolda i czarne Eagla, wątpiła, żeby książę jeszcze o tym nie wiedział. Na tym jednak się nie skończyło.\n– Jestem też gotowy ogłosić amnestię dla większości członków waszych organizacji, skrócić wyroki i odwołać wyroki śmierci… z kilkoma wyjątkami.\nJarow zmrużył brwi.\nHadrian spojrzał na Adlera, który wyciągnął dokument z długą listą nazwisk.\n– Oto lista wszystkich przetrzymywanych w więzieniach przedstawicieli Światowego Ruchu Robotniczego i Walenckiego Ruchu Robotniczego – oznajmił. – Obok nich, co możemy zaoferować. Większość z nich zostanie zwolniona, część dostanie złagodzenie wyroku, innym zostaną odwołane egzekucje, przemienione na siedzenie w więzieniu, ale kilku nadal nie będziemy w stanie wypuścić – wskazał na oddzielone kreską od innych nazwiska. – Te osoby, nie mogą zostać przez nas wypuszczone. To głównie najbardziej radykalni z waszego ruchu. Sabotażyści, terroryści, mordercy, przestępcy kryjący się za hasłami waszego ruchu. Książę jest gotowy na zmianę części wyroków, których osób wyroki zmienić możemy, ale osoby pod tą linią, musicie uznać za stracone.\nHalicki wziął listę i skupił się na dwóch tuzinach nazwisk pod czarną linią. Momentalnie rozpoznał nazwiska jednych z największych radykałów jego ruchu. Nie mógł powiedzieć, że był w pełni zadowolony ani że pozostałe w jego organizacji radykalne głosy utrzymają dla niego poparcie, jeśli zaakceptuje propozycję księcia.\n„Nie, nie, nie” – Halicki pomyślał do siebie. – „Jeszcze nic nie zaakceptowałem!”\nHalicki odchrząknął i wskazał na listę.\n– Jak rozumiem, lista jest dla nas?\n– Tak. Weźcie ją i przedyskutujcie między członkami waszej organizacji – Hadrian pokiwał głową.\nLista zniknęła za pazuchą Halickiego. Mężczyzna westchnął i chwycił się za brodę.\n– Proponujecie bardzo dużo, za nasze poparcie – oznajmił. – Musicie być bardzo zdesperowani.\nKsiążę skrzywił się niezadowolony z tego spostrzeżenia.\n– Puryści rosną w siłę – oznajmił. – Mimo relatywnie małego poparcia w parlamencie, większość innych frakcji ma do nich neutralne podejście. Mają jednak duże wpływy w armii i według moich agentów na północy kraju zaczęły powstawać związane z nimi bojówki. Sytuacja staje się coraz trudniejsza. Obawiam się, że będą chcieli obalić aktualny rząd i ustanowić dyktaturę, jeśli nie gorzej.\nUler zmarszczyła brwi.\n– Gorzej? Co mogłoby być gorsze waszym zdaniem, książę?\nHadrian popukał palcem w stół i z trudem odezwał się, cichym głosem przepełnionym bólem.\n– Mój dalszy wuj… Michał Sojuszkiewicz – oznajmił Hadrian.\nSocjaliści spojrzeli na siebie, nie kryjąc zaskoczenia. Jarow, który był najlepiej obeznany w drzewach genealogicznych władających rodzin, zastanowił się przez chwilę.\n– Jeśli dobrze kojarzę, jest to syn pierwszej córki Hadriana XIV i siostry królowej Marii, która była…\n– Moją babką – Hadrian przytaknął. – W czasie Pęknięcia, jak dobrze wiecie, doszło do wielu mordów na rodzinach królewskich i cały kontynent był w pogrążony w chaosie. Z królewskim rodem Handburgów Walencji, związał się równocześnie ród cesarski Imperium: Anoski oraz ród carski Varsji: Sojuszkowiczów. W czasie Pęknięcia został zamordowany Król Walencji, Hadrian XIV, po którym noszę imię. Jego miejsce zajął jego syn, Franciszek VIII, młody król, który stracił swoją ukochaną żonę w pierwszych dniach Pęknięcia i nie miał oficjalnego dziedzica. Korona miała więc przejść na jedną z dwóch jego sióstr: Ewelinę, która była związana z rodem Sojuszkowiczów, albo Marię, moją babkę, związaną z ówczesnym cesarzem Natanielem VIII. Franciszek wyznaczył swoją starszą siostrę, co zapowiadało, że ród Sojuszkowiczów zdobędzie władanie nad Walencją. Jednak po Pęknięciu, kiedy Varsja zajęła znaczne terytoria królestwa, relacje znacząco się ochłodziły. Franciszek próbował przenieść prawa dziedziczne na młodszą siostrę, której mąż obiecał oddanie przejętych w czasie pęknięcia ziem, w zamian za ten zaszczyt. Los chciał, żeby zarówno jego siostra Ewelina, jak i jej mąż Iwan, zginęli w zamachu, co pozwoliło mu na szybkie przeniesienie praw dziedzicznych na młodszą siostrę i to zaledwie rok przed swoją śmiercią… problem był jednak taki, że Ewelina i Iwan nie byli bezdzietni. Zostawili po sobie kilkumiesięczne dziecko, które cudem przeżyło zamach…\n– Michała Sojuszkiewicza – Jarow przytaknął. – Jako że był zaledwie niemowlęciem, nie pojawiło się wystarczająco opozycji, które powstrzymałoby koronację twojej babki: Marii, na królową Walencji. Jednak Varsja nigdy w pełni nie zaakceptowała, że korona Walencji przypadła rodowi Anoskiemu.\n– Sytuacji nie poprawił fakt, że moi dziadkowie mieli tylko jedno dziecko. Mojego ojca: Aleksandra, który odziedziczył obie korony, tworząc unię personalną.\nArnold odezwał się pewnie.\n– Varsja nigdy nie zaakceptowała tej sytuacji. Szczególnie że Aleksander IX i Michał Sojuszkiewicz, są w tym samym wieku. Varsja ma dobre argumenty, a z aktualnym brakiem stabilności w kraju, który z pewnością wspierają, mają okazję ustawić Michała jako nowego króla Walencji, mając na celu przywrócenie pierwotnego ułożenia sił.\nHalicki oparł brodę na dłoniach i mruknął pod nosem, widocznie niezadowolony.\n– A że jak powszechnie wiadomo, twój ojciec nie dał ci swojego pełnego poparcia i od lat nie interesuje się co dzieje się w Walencji, istnieje prawdopodobieństwo, że Michał przejmie koronę Walencji.\n– Z tego, co wiem, carstwo wielokrotnie prowadziło rozmowy, proponujące, że po śmierci mego ojca, korona zostanie przekazana Michałowi, lecz na razie nie doszło do zgody.\n– A Sojuszkowiczowie z pewnością mogą spróbować „nacisnąć” na cesarza, tak by oddał koronę, w ten lub inny sposób.\nWszyscy zamilkli, rozumiejąc skalę problemu, z jakim się mierzyli. Relatywnie niewielki pucz purystów, mógł równie dobrze przemienić się w wojnę między dwoma mocarstwami, jeśli uznają, że gra jest warta świeczki. Do tego czasu milczący Dyrektor odezwał się melodyjnym głosem.\n– Wasze podejrzenia są poprawne – stwierdził. – Według mojej wiedzy, Michał Sojuszkowicz z poparciem cara Iwana XIII, będzie chciał odzyskać koronę swej matki – biała maska spojrzała czarnymi oczami we wnętrze księcia. – Już dzisiaj zauważono, że część wspomnianych przez was bojówek, jest wyposażona w Varsjańskie uzbrojenie.\nSłowa Dyrektora wywołały szok wśród zebranych. Hadrian spojrzał na Adlera i Cezariona. Oboje mieli podobne podejrzenia, ale wywiad nie miał żadnych potwierdzeń z tym związanym. Adler przełknął ślinę, przeczuwając najgorsze. Halicki natomiast spojrzał na Dyrektora i zapytał.\n– Czemu nam to teraz mówisz?\nDyrektor zwrócił na niego swą nieruchomą twarz.\n– Ponieważ jestem handlarzem informacji, a wiedza o tym spotkaniu i o czym na nim mówiono, jest bardzo cenna. A to, co cenne, nie powinno być zdobywane bez odpowiedniej zapłaty – spojrzał po obu rozmówcach. – Dom Operowy już od dawna uznaje Purystów za swoich przeciwników. Zresztą wzajemnością. Jako Dyrektor, oferuję więc moje poparcie w formie informacji, jakie będę przekazywał wam obu, o ruchach i działaniach waszego wspólnego wroga.\nHalicki wstał i uderzył dłonią w stół.\n– Może mamy wspólnego wroga, ale jeszcze na nic się nie zgodziliśmy. Nie jesteśmy sojusznikami!\nMimo że była to prawda, Dyrektor nie wydawał się przekonany. Zwrócił swój wzrok na Halickiego i odezwał się bardzo spokojnie i bardzo wyraźnie.\n– Ale nie jesteście głupcem, panie Halicki. Dobrze wiecie, co się z wami stanie, jeśli Puryści przejmą władzę w państwie, albo, jeszcze gorzej, jeśli zdoła to zrobić kandydat Varsji – przerażający pomruk doszedł ich spod maski. – Czy możecie sobie wyobrazić, co mógłby uczynić ten człowiek w imię zemsty za śmierć swych rodziców, których zamordowali „Czerwoni”?\nHalicki drgnął i ciarki przeszły mu po plecach. Nie ważne jak nienawidził monarchii, sojusz z Hadrianem był ich jedyną opcją na przetrwanie. Jeśli nie dadzą księciu swojego poparcia i pozwolą mu przegrać, nic nie powstrzyma ich wrogów, przed całkowitym zniszczeniem ich snu. Z ciężkim sercem i zaciśniętą szczęką, Halicki usiadł na swoim miejscu. Pomasował skronie i westchnął głośno.\n– Czy jest coś jeszcze, co chcielibyście powiedzieć?\nHadrian spojrzał po swoich dwóch towarzyszach, po czym odezwał się pewnie.\n– Chcę tylko usłyszeć waszą odpowiedź.\nHalicki pokręcił głową.\n– Na razie nie mogę jej podać. Może jestem liderem, ale nie mam pełnej władzy nad ruchem. Muszę spotkać się zresztą liderów ruchu i przedstawić im, pańskie propozycje. Skontaktujemy się z wami poprzez Dom Operowy – tu spojrzał na Dyrektora. – Nie powinno być z tym problemów?\nDyrektor kiwnął delikatnie głową.\n– Oczywiście, że nie. Jesteśmy nawet w stanie pomóc z szybszym zorganizowaniem i transportem liderów pańskiego ruchu na więc. Nie będziemy wymagać żadnych dodatkowych kosztów – Dyrektor oznajmił pewnie. – Tak długo, jak mój reprezentant, będzie mógł być obecny na wiecu.\nHalicki pokiwał głową i wstał.\n– Niech i tak będzie. Czy mogę uznać, że to koniec naszego spotkania?\nHadrian kiwnął głową i wstał z miejsca. Uśmiechnął się delikatnie, do rozmówcy.\n– Do zobaczenia, Tomaszu Halicki.\nKsiążę dał tymi słowami do znaczenia, że oczekuje kontynuacji dzisiejszego spotkania. Halicki prychnął rozbawiony i oniemiały, jak sprawnym rozmówcą jest ten młodzik i z bliźniaczym uśmiechem odpowiedział.\n– Do zobaczenia, książę Hadrianie.\nByli już bardzo blisko wyjścia, kiedy Dyrektor pojawił się przed nimi w drzwiach. Jego nieruchoma biała maska, wydawała się wygnać w dziwacznym grymasie wraz ze światłem za plecami postaci. Dyrektor i Cezarion wymienili spojrzenia i krótkie kiwnięcia. Adler był bardziej niż pewny, że tym jednym spojrzeniem, zdołali przeprowadzić między sobą całą rozmowę, ale nie miał takiej pewności. Dyrektor następnie spojrzał na niego i odezwał się melodyjnie.\n– Franciszku Eaglu. Mam część informacji, które u nas zakupiłeś i odpowiednią rekompensatę. Czy mogę poprosić o trochę twojego czasu, by dokończyć transakcję?\nAdler spojrzał na księcia, a ten tylko kiwnął głową, dając swoje pozwolenie. Bez słowa, grupa rozdzieliła się, Arnold i Hadrian, ruszając z powrotem na wyspę królewską i Adler idący za Dyrektorem w głąb Teatru Popękanych Masek. Szli w całkowitej ciszy, dłużej niż się spodziewał. Korytarzami wypełnionymi freskami i figurami z minionych dziejów. Ostatecznie trafili do podziemnej półokrągłej sali, w której centrum stał szklany pomnik. Była to postać damska, balansująca na niewielkiej piłeczce, trzymającej na rękach najróżniejsze przedmioty, tworząc dwie parodie wież. Postać nie miała ludzkiej twarzy, a bliźniaczą do dyrektorskiej, białą maskę o trzech rogach. Dyrektor lekko podskoczył i usiadł na podstawie figury, wskazując Adlerowi pojedyncze krzesło, ewidentnie dla niego przygotowane. Kiedy usiadł, Dyrektor zachichotał, choć tym razem nie diabelnym śmiechem, a czysto ludzkim głosem.\n– Jesteście człowiekiem, który zna sporo tajemnic, samemu będąc tajemnicą. Francisie Adlerze – zwrócił się do niego miękko. – Z pewnością, należysz do ciekawszych klientów mojej kariery.\nAdler nawet nie drgnął. Domyślił się, że Dyrektor zna już jego prawdziwe imię.\n– Co udało ci się dowiedzieć?\nDyrektor szybko spoważniał, zmieniając ton swojego głosu.\n– Ten, który celował w życia Eweliny Vazy i twoje, był w tym mieście. Nie mam do tego wątpliwości, ale już w nim nie jest i wasze życia nie są już jego celem, a przynajmniej, na to wygląda.\nAdler zmrużył brwi zaintrygowany.\n– Ciekawe. Masz coś więcej?\n– Jego ślady prowadzą w stronę ostatnich ataków terrorystycznych, nawet bez dowodu, jestem pewny, że mieszał w nich palce – Dyrektor uniósł wzrok na szklany pomnik wznoszący się nad nim. – Niestety nie mogę dowidzieć się więcej, jego postać jest poza moim zasięgiem.\nAdler drgnął. Rozumiał kontekst tej odpowiedzi. Zrozumiał przekaz. Zrozumiał implikację i wraz z tym… już wtedy domyślił się, z kim się mierzy… a na samą myśl, jego serce pociemniało, a umysł wypełniła nienawiść. Milczał chwilę, gasząc płonącą furię, po czym odezwał się cicho.\nDyrektor kiwnął głową, widząc jego zrozumienie i odezwał się miękkim głosem.\n– Jako że to wszystko, co mogę ci przekazać, jestem winny ci rekompensatę. Smok, już przekazał mi, że wiesz o naszej prawdziwej naturze i wiem, że ten chytry gad przekazał ci już, że posiadam wiele wiedzy o tamtym świecie – zachichotał. – Może nawet przewidział, że nie będę w stanie przekazać ci informacji o równej wartości tego, co przekazałeś Dyrygentowi. Tak czy inaczej, pytaj, jeśli masz pytania i żądaj, jeśli masz żądania. Nie spodziewaj się jednak by to, co mogę ci zaoferować, zaspokoiło twoje pragnienia.\nAdler pokiwał głową i zastanowił się przez chwilę. Miał wiele potencjalnych pytań, ale wiedział też, żeby nie zadawać pytań, które mogłyby zirytować kogoś, kogo obawiał się Cezarion.\n– Nie spodziewałem się – zaczął. – Żebym w tak krótkim czasie poznał aż dwie osoby mające połączenie z tamtym światem – oznajmił, spoglądając na Dyrektora. – Ilu was zostało?\nDyrektor pokręcił głową i zachichotał.\n– Podchwytliwe pytanie… wybacz, ale nie mogę podać pełnej odpowiedzi – uniósł wzrok. – Tacy jak Ja i Smok, jesteśmy wyginającym gatunkiem. Jesteśmy na wyginięciu od dobrych pięciuset lat. Z tego, co mi wiadomo, przed Katastrofą mogło być kilkadziesiąt milionów takich jak Ja i Cezarion… no, może nie takich jak „my”, ale osób połączonych bezpośrednio z Weartii. Połączonych tak blisko z Weartii, jak Ja i Cezarion… znacznie mniej, pewnie sto tysięcy. Dzisiaj… dzisiaj pozostał skrawek cienia, tego, co było cieniem.\n– Nie jest to satysfakcjonująca odpowiedź – Adler spojrzał na niego ostro.\n– Ostrzegałem – Dyrektor odpowiedział, spoglądając na niego zimną maską. – Zadawaj lepsze pytania, a usłyszysz lepsze odpowiedzi.\nAdler zamyślił się przez dłuższą chwilę, szukając lepszego pytania.\n– Arnold określił cię „Apostołem” – stwierdził. – Czy możesz doprecyzować?\nDyrektor tutaj, bez wahania kiwnął głową.\n– Ma na myśli kogoś bezpośrednio wybranego przez Boga. Nie zwyczajnie przez otworzenie źródła, ale oficjalne i personalne wyznaczenie tego, który ma mu służyć. Jestem jednym z nielicznych, którzy pozostali. Nie pytaj się, ilu nas zostało, ale wiedz, że Arnold nie zna innego niż ja – zachichotał. – Mój bóg wybrał mnie, bym był jego wiernym sługą. Apostołem. Oto więc jestem, służąc jego woli – tu wskazał na posąg za jego plecami. – Tak oto była moja mistrzyni i jej mistrz i mistrz jej mistrza i tak dalej – zachichotał. – A każdy kolejny, krokiem od mocy przeszłości – zapukał w swoją maskę. – Ten niewielki artefakt, to jedna z nielicznych pozostałości naszej dawnej potęgi i chwały.\nDemon skrzywił się na tak okrężna odpowiedź, ale i ta, podsunęła mu kolejne pytanie.\n– Czy jesteś silniejszy od Arnolda?\n– Nie – Dyrektor i tym razem się nie zawahał. – Nie w czystej sile, ale wiem znacznie więcej od niego. Zadawaj więc ciekawsze pytania.\nAdler zamrugał lekko zbity z tropu, po czym zadał najbardziej go intrygujące pytanie.\n– Co wydarzyło się w czasie Katastrofy? Czy możesz mi dokładnie wyjaśnić, co się wydarzyło? Arnold powiedział jedynie, że połączenie między Veralem, a Wearti zostało przerwane, ale nie w pełni to rozumiem.\nDyrektor zaklaskał w dłonie, widocznie zadowolony.\n– NO! To jest ciekawe pytanie, warte mojego czasu – odchylił się do tyłu i opierając się o szklaną nogę, swej mentorki zaczął mówić przepięknym głosem, niemalże śpiewać, jakby recytował znaną mu powieść, głosem doświadczonego narratora. – Wyobraź sobie piękne miasto, bijące życiem i mocą. W sklepach pełne pułki, fabryki buchające dymem, maszyny nie z tego świata na ziemi, w wodzie i w powietrzu – zatoczył krąg dłonią. – Wyobraź sobie teraz elektrownię, nie z tego świata, która przekazuje swą moc temu miastu. Jej piece napędza tajemnicze paliwo, a energia jest składowana w dziwacznych urządzeniach. W każdej minucie, setki tysięcy błyskawic leci z niej ku niebu, ponieważ miasto nie zużywa wystarczająco dużo energii i nadmiar musi zostać gdzieś wypuszczony. Wyobraź sobie, że w tym mieście, z tą mocą, wszystko było możliwe. Oddychanie pod wodą i chodzenie po niej. Latanie po niebie bez skrzydeł. Zianie ogniem. Widzenie przyszłości, przeszłości i teraźniejszości, za pomocą talii kart. Wyobraź sobie, że mimo tego, że wielu nadużywało tej mocy, zawsze byli ci, którzy kontrolowali równowagę, tak, że miasto nigdy nie pogrążyło się w chaosie – tutaj pochylił się naprzód. – Wyobraź sobie teraz, że ktoś, wyłączył tę elektrownię i równocześnie, głosy tych, którzy strzegli porządku w mieście, umilkli, tak jakby moc elektrowni napędzała ich płuca, a bez jej mocy, nie mogli wziąć nawet jednego oddechu. Wyobraź sobie chaos, kiedy lampy gasną, a wszystkie cuda i dziwy, stają się cudami i dziwami, kiedy do niedawna były czymś zwyczajnym. Wyobraź sobie chaos i zniszczenie. Biedę i głód… oraz chciwość tych kilku, którzy mieli prywatne generatory i baniaki tego tajemniczego paliwa. Wyobraź sobie ich próby przejęcia władzy ich dominację… i upadek, kiedy w pogoni za mocą, zużyli całą, którą posiadali – tutaj Dyrektor umilkł na moment. – A teraz powiedz mi, Francisie Adlerze… ile pokoleń by było potrzeba, by ludzie przestali wierzyć, że elektrownia kiedykolwiek istniała? – Adler przełknął ślinę, ale zanim zdołał odpowiedzieć, Dyrektor odezwał się znowu. – Pięć pokoleń wystarczyło… a w naszym przypadku, minęło już dwadzieścia pięć. Elektrownia nie jest już nawet mitem. Tylko mity wspominają dzisiaj o niej, jako micie – zachichotał. – Tylko nieliczni, nadal wierzą w jej istnienie.\n– Jak ci, co mają dostęp do generatorów albo paliwa – spojrzał na Dyrektora. – Jak Ty.\n– Częściowo – odpowiedział. – Z pewnością mam „generator”, ale paliwa zostało mam zaledwie kilka kropel. Można zdobyć go więcej, ale sam nie potrafię. W całym moim życiu poznałem zaledwie trzy osoby, które mają tę moc – pochylił się bardziej. – Znany nam obu Smok, jest jedną z nich.\n– Tego się już domyśliłem – przyznał. – Wiem również, że nie należy do tych, którzy szukają na ponowne włączenie elektrowni. Jakie jest twoje stanowisko?\nDyrektor drgnął, jakby uśmiechał się pod swoją maską.\n– W tym przypadku zgadzam się ze smokiem. Jak już powiedziałem, minęło dwadzieścia pięć pokoleń. Pół tysiąca lat. Ludzkość zdołała już zbudować nowe elektrownie, oparte na zupełnie innym paliwie, zamiast wiary, wybrali umysł i mimo że jeszcze nie osiągnęli tego samego poziomu co ci sprzed Katastrofy, bardzo szybko zbliżają się do granicy i jestem bardziej niż pewny, że ją przekroczą – Dyrektor westchnął. – Jestem strażnikiem zapomnianej i tajemnej wiedzy, wszyscy poprzednicy, którzy nosili podobne do mojej maski, również nimi byli. Mam jednak świadomość, że będę jednym z ostatnich… i ta myśl przynosi mi spokój ducha.\nAdler zamrugał, nie rozumiejąc, co Dyrektor ma na myśli. Jego rozmówca naraz podniósł się i delikatnym krokiem, zaczął obchodzić szklaną figurę swej mentorki.\n– „Błogosławiony, albowiem widzę przyszłość! Przeklęty, ponieważ widzę ,co niesie! A Ty, dziecko, widzisz co ja widzę, oczami, które ci dałem. Nie płacz, jako że łez nie wystarczy, by opłakać tych, co nadejdą i tych, co mogą nadejść! Śmiej się, by zagłuszyć płacz świata, który wie, co ty wiesz! – Dyrektor wyśpiewał niemalże te słowa, krocząc godnie, dokładnie na krawędzi podstawy pomnika. – Niech cię wyśmieją, jak ty ich wyśmiewasz, albowiem oni myślą, że z pychy, a nie z rozpaczy to robisz! Śmiej się, aż gardło nie odmówi służby, a płuca padną bez siły! Śmiej się, albowiem nawet bóg nie miał siły, by płakać!”\nDyrektor zamilkł naraz, zatrzymując się w miejscu i stojąc bez ruchu, jakby zatrzymany w czasie. Adler stał, lekko oniemiały. Jeszcze nigdy nie widział tak delikatnych i tak pewnych ruchów ani nie słyszał tak pięknego głosu. Postać Dyrektora wydawała się bardziej płynąć niż iść, tak długo, jak mówił, a każdy jego krok był wypełniony gracją i dumą, której nawet z jego umiejętnościami, nie byłby w stanie powtórzyć. Dyrektor obrócił twarz w jego stronę, teraz w ciemności oczu maski, wydawało mu się coś widzieć. Coś bardzo ludzkiego, a jednak coś bardzo nieludzkiego.\n– „Okrzyk Śmiejącego się Boga”, takie nosi imię ten tekst – Dyrektor oznajmił, zeskakując na podłogę. – Jest to zarówno motto, jak i przysięga tych, którzy noszą maskę mego boga – palec dyrektora zapukał w białą twarz. – Nasz czas się jednak na szczęście kończy. Wiem, że jestem jednym z ostatnich, którzy muszą się śmiać, na rzecz płaczu świata. Wkrótce, wyginiemy. Nie będzie więcej takich jak ja. Nie będzie więcej takich jak Cezarion. A wszelka wiedza, która dawniej mogła dać władzę… wkrótce, będzie warta mniej, niż materiał, na którym została zapisana – Dyrektor podszedł do Adlera i zatrzymał się tuż przed nim. – To wszystko, co mogę ci powiedzieć i nie powiem słowa więcej.\nAdler pokiwał głową, nie próbując się kłócić. Jednakże, mimo to, chciał zadać jeszcze jedno pytanie. Uniósł wzrok na szklany pomnik i przyglądając się postaci, mającej tyle gracji zapytał.\n– Jak miała na imię twa mentorka? Ta, która przyszła przed tobą?\nDyrektor zaczął się śmiać, widocznie rozbawiony, że Adler mimo tego, co powiedział, zadał jeszcze jedno pytanie. Adler był pewny, że pod białą maską, błyszczy ciepły uśmiech. Dyrektor obrócił się i spojrzał na pomnik swej mentorki i odpowiedział.\n– Ci, co noszą maski, nie mają imion. Ani Ja, ani ona, ani ci, co przyszli przed nią – odpowiedział. – Żaden z nas nie ma imienia. Nie są nam potrzebne. Jesteśmy po prostu Apostołami. Tymi, którzy noszą maskę naszego Boga. Nie jesteśmy niczym więcej… i niczym mniej.\nNastępne części: Demon III Powstanie - 6 Demon III Powstanie - 7\nDobry powrót po przerwie. Widać, że masz cały świat dobrze przemyślany i w odpowiednim tempie uwalniasz informacje. Po tekście wiać, że pod tym co widzi czytelnik jest znacznie więcej i dopiero stopniowo zyskujemy wiedzę na temat tych ukrytych elementów.\nStandardowo już że tak powiem pojawia się parę literówek typu "sok" a nie "szok" oraz parę powtórzeń. Interpunkcja mi jakoś nie zawadxała więc chyba ok.\nDzięki wielkie za przybycie\nTaki był mój cel - mało co pojawia się bez powodu. Mam mało dodatków jako "dodatki" bez znaczenia. O ile mogę, wszystkiemu nadaję sens.\nDom Operowy jest jednym z tych miejsc.\nPrzy pierwszym spotkaniu - mafia i handlarze informacjami\nTeraz - pozostałość po antycznym kulcie :)\nNa razie sporo roboty, ale piszę nowy odcinek Wybranej, a po tym dam następny Demona


Opublikowano: środa, 27, czerwiec 2018 04:43\nNatec Zebu to plecak, który pomimo swoich zalet plasuje się jednak niżej niż przytaczane wcześniej Berkeley II czy Pallad 500. Jest wygodny, jest lekki, mam jednak mniejsze poczucie bezpieczeństwa, jeśli chodzi o przenoszoną w środku elektronikę. Jest wygodny, ma w środku dodatkowe kieszenie pozwalające na lepszą organizację zabieranych akcesoriów i pozwala na umieszczenie w łatwo dostępnej, podręcznej kieszeni np. butelki wody, coś, czego nie ma plecak Genesis 500.\nO tym, że jest to model dla mniej wymagających użytkowników świadczy też cena. Dziś Zebu można kupić za ok. 60-70 złotych, co stanowi mniej więcej 1/3 tego, co musimy zapłacić za Pallad 500 i mniej więcej ¼ ceny Berkeley II. Jest wygodny i jest pojemny, ale czy wziąłbym go ze sobą na wycieczkę? Taką weekendową tak, na dłuższy urlop chciałbym jednak coś solidniejszego, coś zapewniającego większą ochronę dla schowanych w środku gadżetów. Nie miałbym jednak oporów, by używać tego plecaka, na co dzień chodząc z nim np. do szkoły czy na uczelnię.\nZebu tam gdzie jego miejsce - na plecach\nprezentuje się nie najciekawiej\nsłabe zabezpieczenie przed wodą\n28-12-16 - Recenzja plecaka na laptopa Berkeley II\n28-11-16 - ZOTAC: Plecak ZOTAC VR GO to wolność, komfort i swoboda wirtualnej rzeczywistości\n25-10-16 - ZOTAC: 10 lat sukcesów marki\n13-09-16 - MSI odchudza swój komputer plecakowy do wirtualnej rzeczywistości


Spodnie z trilaminatu US woodland - materiał typu GORETEX.\nKatalog » ODZIEŻ MILITARNA » Przeciwdeszczowe » Membrany » Spodnie z trilaminatu US woodland - materiał typu GORETEX.\nCena produktu: 230,00 zł\nNumer katalogowy 2657\nRozmiar: 2XLLM - BrakS - BrakXL - Brak\nSPODNIE GORETEX ECWCS II gen. woodland HELIKON-TEX i TEXAR\nCOMFORT H2O PROOF\nSpodnie ECWCS II gen. świetnej jakości wykonana według wzoru spodni GORE-TEX\nIII gen MARINES CORPS USMC US. Spodnie uszyte z trójwarstwowego materiału zapewnia ochronę przed wiatrem i wodą jednocześnie jest oddychająca.\nSpodnie są wyposażone\nDwie kieszenie boczne kargo\nDwie przelotowe kieszenie w górnej części\nObszycia cordurą na kolanach i na pośladkach\nW pasie ściągacze ze stoperami\nW pasie są również szlufki do pasa\nZamki dolne rozpinające nogawki\nSpodnie polecamy dla:\nSPODNIE GORETEX ECWCS II gen. posiadamy dwóch producentów HELIKON-TEX i TEXAR kurtki te są tej samej jakości i niczym się od siebie nie różnią poza metkami. Nie posiadamy pełnej rozmiarówki obu tych firm, rozmiarówka uzupełnia się między dwoma tymi firmami, jeżeli zależy Państwu na konkretnej firmie prosimy pytać o dostępność rozmiarów danej firmy.\n» Informuj mnie o aktualizacjach Spodnie z trilaminatu US woodland - materiał typu GORETEX.\n7928399 wywołań od 23 maj 2011 Copyright © ESG 2019


Drogi będą dziurawe, bo nie ma pieniędzy - Serwis finansowy, wiadomości gospodarcze, giełda, waluty w Dziennik.pl dziennik.pl\n07.09.2009, 09:30 | Aktualizacja: 07.06.2010, 20:01\nDrogi będą dziurawe, bo nie ma pieniędzy / Inne / Piotr Kowalczyk\nJak wyglądają polskie drogi wie każdy kierowca - straszą dziury i koleiny. By załatać je wszystkie potrzeba 8 miliardów złotych. Tylko na najpilniejsze naprawy Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad potrzebuje 3,2 miliarda złotych. Jednak takich pieniędzy w budżecie nie ma.\n"W tym roku na remonty dróg wydamy 2,3 mld zł" - mówi Artur Mrugasiewicz z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.\nDrogowcy zapewniają, że do końca 2009 roku nowy asfalt pojawi się na przeszło 900 km głównych tras. Na razie remonty zakończyły się na zaledwie 100 km. Jak policzyła GP, prace trwają na niemal 1,2 tys. km wszystkich krajowych dróg. Część z nich zaczęła się jeszcze w 2007 i 2008 roku (np. przebudowa siódemki w okolicach podkrakowskich Myślenic). Niektóre tegoroczne remonty zakończą się w 2010 roku, m.in. szóstki do Lęborka.\nŁatanie dziur, wyrównywanie kolein, wzmacnianie poboczy trwa na 64 trasach. Najwięcej dróg krajowych remontuje się na Mazowszu (niemal 200 km) i Dolnym Śląsku (146 km). Sporo dzieje się na Mazurach (przeszło 90 km) i w opolskim (75 km). Najmniej remontów trwa w województwach: łódzkim (20 km), podlaskim (31 km) i śląskim (37 km). Na Śląsku buduje się za to najwięcej autostrad.\nWięcej informacji: 8 mld. zł. potrzeba na likwidację kolein\nNie daj się nabrać na 10-procentową lokatę przeczytaj »


Bądźcie strażnikami Dnia Pańskiego\nkrakow.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji krakowskiej → Bądźcie strażnikami Dnia Pańskiego\nBądźcie strażnikami Dnia Pańskiego\tprzejdź do galerii\nKażdemu z ceremoniarzy bp Damian Muskus nałożył na szyję krzyż\tMonika Łącka /Foto Gość\nBp Damian Muskus prosił o to 62 nowych ceremoniarzy parafialnych, których pobłogosławił podczas Mszy św. na Wawelu.\nJak zauważył w homilii, kandydaci na ceremoniarzy do pełnienia tej posługi przygotowywali się bardzo długo, jednak wiedza, jaką w tym czasie zdobyli, to nie wszystko.\n- Wasze serca powinny być przepełnione fascynacją Tym, Któremu służycie. Jako ceremoniarze będziecie blisko wielkich Bożych spraw i nie ma znaczenia, gdzie będzie się odbywać Msza św. - czy w pełnej przepychu katedrze lub bazylice, czy w skromnym, drewnianym wiejskim kościele. I tu, i tam, na ołtarzu przychodzi ten sam Jezus, a wy będziecie przygotowywać Mu drogę - mówił bp Muskus, dodając, że do tego zadania ceremoniarze powinni podchodzić zarówno z drżeniem serca, jak i ze spokojem.\n- Nerwowość ceremoniarza niczemu nie służy i tylko udziela się celebransowi. Dlatego sprawujący Mszę św. cenią ceremoniarzy oszczędnych w słowa i gesty, dyskretnie poruszających się przy ołtarzu - zaznaczył hierarcha. Mistrzostwo w tym osiągnęli ceremoniarze papiescy i to właśnie na nich mogą wzorować się nowi ceremoniarze.\nNawiązując z kolei do odczytanej Ewangelii, bp Muskus zauważył, że niektórzy błędnie interpretują słowa Jezusa, który powiedział, że to szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu, usprawiedliwiając w ten sposób swoją nieobecność podczas niedzielnej Mszy św.\n- Jako ceremoniarze zostaliście posłani, aby w parafiach być strażnikami Dnia Pańskiego. Bądźcie też taktownymi strażnikami piękna i wielkości liturgii Kościoła, nie pozwalajcie sobie na bylejakość - apelował.\nBp Damian zwrócił także uwagę ceremoniarzy na to, że aby być blisko Jezusa, nie wystarczy być blisko ołtarza. Musicie być przyjaciółmi Jezusa, naśladując Go we wszystkim, by inni patrząc na was dostrzegali to. Bo Jezus potrzebuje was wszędzie i wszędzie chce się wami posługiwać - zarówno w kościele, jak i na boisku sportowym, w szkole i w miejscach, gdzie w przyszłości będziecie pracować - tłumaczył.\nBłogosławieństwo ceremoniarzy 2018\nW katedrze na Wawelu bp Damian Muskus udzielił błogosławieństwa 62 nowym ceremoniarzom parafialnym archidiecezji krakowskiej.\ndodane 02.06.2018 23:23


Graffiti Jam. Stare garaże zmieniły się nie do poznania! Zobaczcie sami! [ZDJĘCIA] - ESKA.pl\n2020-10-19 9:22 Paweł Zastawny\nZa sprawą kolejnego Graffiti Jam przez kilka godzin młodzi artyści ozdabiali mury garaży na ulicy Słowiańskiej.\nKolejna impreza graffiti została zorganizowana przez fundacje DobreRzeczy. Udział w imprezie wzięli lokalni artyści którzy w minioną niedziele przez kilka godzin ozdabiali stare fasady. Tym razem nie do poznania odmienili oni stare garaże znajdujące się na osiedlu słowiańska.\nKoronawirus w powiecie szczecineckim nie ustępuje. Czerwona strefa od soboty\nGraffiti Jam w Szczecinku. Stare garaże zmieniły się nie do poznania!\nJak mówi Jędrzej Dunaj Z fundacji DobrzeRzeczy impreza nie mogłaby się odbyć bez wsparcia Rady Osiedla Słowiańska.\n„W wydarzeniu udział biorą głównie artyści z naszego miasta , którzy chcą przede wszystkim pokazać, że graffiti to nie tylko niszczenie elewacji, ale również rodzaj sztuki ulicznej, która potrafi cieszyć oko.”\nEdukacja w Szczecinku kontra koronawirus. W ratuszu rozmawiali o bezpieczeńs...\nArtystą nie przeszkadzała nawet kapryśna deszczowa pogoda. Wszyscy uczestnicy imprezy podkreślali że szczecinek jest miastem przyjaznym sztuce Graffiti. Jak udało się nam ustalić kolejna tego typu impreza w Szczecinku zostanie zorganizowana już wkrótce.