Aneta Gieroń: Indie. Miejsce, które fascynuje, intryguje i&nbspporaża skrajnościami. Dla Pana szczególne, bo właśnie tam przez 5 lat był Pan ambasadorem RP, ale to także kraj, który kilkakrotnie przemierzył Pan z&nbsppołudnia na północ i&nbspz zachodu na wschód. Jak Pan sądzi, jakie skojarzenia wywołują dziś Indie u&nbspwiększości Polaków?\nProf. Piotr Kłodkowski: Wydaje mi się, że są czymś w&nbsprodzaju najbliższej sercu egzotyki. Większość Polaków podróżujących do Azji, pierwsze skojarzenia tego kontynentu ma zazwyczaj z&nbspIndiami, ich wielokulturowością, duchowością, coraz częściej także z&nbspkuchnią. I&nbspparadoksalnie, to obraz dość odległy od rzeczywistości.\nPańska książka „Imperium boga Hanumana” na pewno nie jest przewodnikiem turystycznym, raczej idealnym tytułem dla każdego, kto choć w&nbspnajmniejszym stopniu chce zrozumieć współczesne Indie. Kraj, który w&nbspnajbliższych latach chce być światowym herosem – gospodarczym, militarnym, kulturowym, społecznym i&nbspjest na najlepszej drodze, by to osiągnąć.\nPrzede wszystkim jest to opowieść o&nbspludziach. To rodzaj przewodnika po najciekawszych, według mnie, postaciach współczesnych Indii. Na pierwszy plan wysuwa się Narendra Modi, obecny premier Indii, postać fascynująca, nie tylko jako polityk, ale też człowiek. W&nbspprzeszłości sprzedawca herbaty na dworcu, od kilku lat polityk numer jeden w&nbspIndiach. Tytan pracy, jogin, ścisły wegetarianin. Postać wielowymiarowa, która powinna wzbudzać ogromne zainteresowanie Europejczyków, chociażby dlatego, że najlepiej odzwierciedla współczesne trendy na całym subkontynencie. Nie mniej ciekawe są losy Pierwszej Rodziny, jak nazywa się klan Nehru – Gandhi, z&nbspktórego wywodzi się m.in. Jawaharlal Nehru, pierwszy premier niepodległych Indii i&nbspjego córka Indira Gandhi. Te postaci w&nbspostatnich dekadach kształtowały historię Indii.\nKlan Nehru – Gandhi często porównywany jest z&nbspamerykańskim klanem Kennedych. Brytyjscy publicyści poszli nawet o&nbspkrok dalej i&nbspmówiąc o&nbspsłynnej rodzinie indyjskich polityków, postrzegają ją jako rodzaj mieszanki brytyjskiej rodziny królewskiej Windsorów z&nbspamerykańskim rodem Kennedych. Historia jest tym bardziej fascynująca, że klan Nehru – Gandhi w&nbsp2014 roku, po raz pierwszy od bardzo wielu lat, stracił w&nbspIndiach władzę. Wysoko przegrał w&nbspwyborach z&nbsppartią obecnego premiera, Indyjską Partią Ludową, a&nbspna czele państwa stanął właśnie Narendra Modi. Opisuję go m.in… z&nbspperspektywy nakryć głowy. Obecny premier Indii uwielbia wszelkiego rodzaju turbany, czapki, kapelusze, co chwilę je zmienia i&nbspma to swój sens. Nakrycia głowy mają bowiem w&nbspIndiach bardzo symboliczne znaczenie. Za każdym razem coś sygnalizują, łagodzą, albo i&nbspzaostrzają konflikty. W&nbspjednym przypadku Narendra Modi odmówił też przyjęcia muzułmańskiego nakrycia głowy.\nCo to oznacza w&nbspkraju, w&nbspktórym, jak Pan pisze, dominuje hinduizm, ale za kilkanaście lat będzie mieszkać największa na świecie społeczność muzułmanów?!\nMuzułmanie w&nbspznakomitej większości nie będą oczywiście głosowali na Narendrę Modiego, ale musimy pamiętać o&nbspskali. Muzułmanów jest w&nbspIndiach około 200 mln, czyli 14 proc. spośród 1&nbspmiliarda 250 milionów mieszkańców tego kraju. Większość stanowią wyznawcy hinduizmu, choć znów warto mieć w&nbsppamięci ważne słowa indyjskiego pisarza, polityka i&nbspintelektualisty, Shashi Tharoora, który mówi: „Wszyscy w&nbspIndiach jesteśmy mniejszościami”. Co to oznacza? Hinduizm nie jest jedną, jednolitą religią, w&nbspktórej wszyscy wyznają tę samą wiarę i&nbsppraktykują te same rytuały, absolutnie nie. Jego wyznawcy należą do różnych kast, odłamów religijnych i&nbspmogą zupełnie inaczej wierzyć w&nbspBoga. Niektórzy mogą być wręcz wyznawcami politeizmu, inni monoteizmu, a&nbspjeszcze inni diametralnie odmiennej koncepcji panteistycznej. Są tam bardzo ścisłe podziały klasowe, innymi słowy małżeństwa, czy nawet przyjaźnie determinowane są przez przynależność kastową. Są nieliczne wyjątki od tej reguły, zwłaszcza w&nbspdużych miastach, ale te nieliczne jaskółki wiosny nie czynią.\nJednocześnie obecny premier Indii wywodzi się z&nbspjednej z&nbspnajniższych kast, a&nbspprezydent Ram Nath Kovind należy do „niedotykalnych”, jak historycznie nazywano osoby wykluczone poza indyjski system kastowy.\nTo jest możliwe, bo polityka może wymusić pozytywne zmiany i&nbsptak się stało w&nbspIndiach, gdzie system kastowy formalnie zgodnie z&nbspkonstytucją nie obowiązuje, aczkolwiek członkowie kast najniższych mają pewne przywileje, takie lokalne punkty za pochodzenie. Samo jednak społeczeństwo na zaakceptowanie zmian potrzebuje dziesiątek lat. Poza tym ludzie, którzy należą do najniższych warstw społecznych, są też wyborcami, i&nbspto w&nbspzdecydowanej większości. Członkowie najwyższych kast, choć na co dzień najbardziej poważani, stanowią mniejszość, stąd te kariery polityczne osób także z&nbspnajniższych kast. W&nbspprzypadku premiera Modiego, możemy mówić o&nbspwyjątkowym talencie politycznym. W&nbspjedną całość potrafił połączyć swój wizerunek jako mędrca, menadżera, a&nbspjednocześnie uduchowionego ascety, który dla ukochanych Indii poświęcił swoje życie, co w&nbspjego przypadku oznacza też rezygnację z&nbspinstytucji małżeństwa. Modi formalnie jest żonaty, ale od dawna żyje w&nbspfaktycznej separacji.\nKsiążka jest bardzo ciekawą opowieścią o&nbspwspółczesnych Indiach, jednak kraju oddalonym od Polski o&nbspponad 6 tys. kilometrów! Dlaczego warto ją przeczytać?\nGdyż zjawiska, które opisuję, przekraczają granice Indii. Same Indie liczą dziś już 1&nbspmld 250 mln ludzi i&nbspniedługo będzie to najliczniejszy kraj świata. W&nbspdodatku jest to kraj, który odniósł duży sukces. Jest demokratyczny, odbywają się tam wybory, funkcjonują niezależne media, działa w&nbspmiarę niezależne sądownictwo. To kraj, gdzie mówi się setkami języków, choć tak naprawdę tylko kilka jest najważniejszych. Ta ogromna różnorodność nie przeszkadzała i&nbspnadal nie przeszkadza w&nbsputrzymaniu obowiązującego tam systemu demokratycznego przez długi już czas. Z&nbspjednej strony dzisiejsze Indie stają się krajem wysokich technologii, informatyki, outsourcingu, biotechnologii, a&nbspz drugiej ciągle zachwycają swoim dziedzictwem kulturowym. Filmy Bollywood ogląda już ponad 2 miliardy ludzi na świecie. A&nbspco ważniejsze, ta opowieść pokazuje postacie, które działają na masową wyobraźnię.\n„Imperium boga Hanumana” jest sumą Pańskich doświadczeń z&nbspostatnich 30 lat jako podróżnika, akademika, reportażysty i&nbspw końcu ambasadora RP w&nbspIndiach.\nWarto też dodać, że gdy mówię Indie, mam na myśli nie tylko Indie właściwe, ale cały subkontynent. Dość ważną rolę w&nbspksiążce odgrywają też Pakistan, Nepal i&nbspSri Lanka. Przed laty studiowałem w&nbspPakistanie, nauczyłem się języka urdu, widziałem rewolucję maoistyczną w&nbspNepalu, często bywałem na Sri Lance i&nbspnie mam wątpliwości, ten wpływ kultury indyjskiej jest odczuwalny w&nbspcałej Azji Południowej.\nW&nbsptej książce w&nbspjednej chwili możemy być w&nbspniezwykłych laboratoriach biotechnologicznych w&nbspHajderabadzie w&nbspindyjskiej Dolinie Krzemowej w&nbspBangalore i&nbspdoświadczać super nowoczesnego świata, następnie przejechać do Benaresu, obecnego Waranasi i&nbspcofnąć się w&nbspczasie, by zobaczyć ogień, który płonie tutaj od 3,5 tys. lat. To święte miejsce dla wyznawców hinduizmu, gdzie kremowane są zwłoki zmarłych. Na kolejnych stronach zobaczymy pałace maharadżów zamienione dzisiaj w&nbspluksusowe hotele, a&nbspwśród nich pałac Umaid Bhavan z&nbspwyrafinowanymi wnętrzami zaprojektowanymi w&nbspczasie II wojny światowej przez Polaka, Stefana Norblina. To miejsce w&nbsp2016 roku zostało uznane za najbardziej luksusowy pałac na świecie. Nie możemy też przegapić agresywnego i&nbspbardzo skutecznego współczesnego biznesu indyjskiego, który odnosi światowe sukcesy. Wszystko to w&nbspotoczeniu hinduizmu, który jest zanurzony w&nbspepoce jeszcze wedyjskiej sprzed kilku tysięcy lat, także chrześcijan, którzy są obecni na subkontynencie od czasów Apostoła Tomasza i&nbspislamu, który od ponad 1&nbsptys. lat jest częścią indyjskiej tożsamości.\nPodzielił Pan książkę na trzy części. Pierwsza, najobszerniejsza, dotyczy ostatnich 70 lat historii Indii. Druga nawiązuje do najważniejszych zjawisk zachodzących w&nbspkraju, gdzie teraźniejszość oddycha przeszłością i&nbspnie ma problemu z&nbspprzyszłością. Trzecia część poświęcona jest kulturze indyjskiej, a&nbspw sporej części samemu Bollywood, bez którego nijak nie da się rozmawiać o&nbspwspółczesnych Indiach.\nTylko w&nbsptakim wymiarze można próbować zrozumieć, czym są współczesne Indie, które mają na sobie pieczęć trwania tysięcy lat w&nbspsposób niezmienny. To wyjątkowy kraj, w&nbspprzeciwieństwie być może do Chin, gdzie po rewolucji maoistowskiej wiele się zmieniło, a&nbspIndie zachowały nieprzerwaną ciągłość w&nbspswojej historii i&nbsptożsamości. Gdy rozmawia się z&nbsprikszarzem, sklepikarzem, ma się wrażenie, że gdyby zanalizować ich myślenie, to w&nbspwypowiadanych przez nich słowach jest coś, co odbija myślenie sprzed setek lat.\nRzeczywiście, Indie nie mają wspólnego języka, ale takich przykładów znamy więcej na świecie. W&nbspIndiach istnieją tysiące języków, ale w&nbspparlamencie używa się tylko dwóch: hindi i&nbspjęzyka angielskiego. Hindi jest głównym językiem Indii i&nbspużywa go ponad 800 mln ludzi, więc zbyt dużym uproszczeniem jest stwierdzenie, że kłopoty komunikacyjne uniemożliwiają Indusom zbudowanie państwowej wspólnotowości. Na pewno łączy ich jedna kultura. Od dawien dawna służyły temu pielgrzymki. Miejsca pielgrzymkowe rozsiane są po całych Indiach. Ludzie podróżują tam nie w&nbspcelach turystycznych, ale religijnych. I&nbspsam fakt, że się podróżuje po całym kraju, na pewno daje poczucie tożsamości kulturowo-religijnej. Wprawdzie świątynie na północy i&nbsppołudniu mocno różnią się od siebie, ale to ciągle jest wspólna kultura hinduistyczna, która sprawia, że widzimy swego rodzaju jedność.\nPowszechne jest przekonanie o&nbspwspólnocie narodu indyjskiego (a nie tylko hinduskiego), do którego należą wyznawcy hinduizmu będący w&nbspwiększości, ale też muzułmanie, chrześcijanie, buddyści i&nbspinni. W&nbspIndiach są chyba wszystkie wyznania świata z&nbspwyjątkiem szintoizmu japońskiego i&nbspnie przeszkadza to Indusom sprawnie funkcjonować w&nbsptej różnorodności. Oczywiście, problemów i&nbspkonfliktów wyznaniowych nie brakuje, ale biorąc pod uwagę wielkość i&nbspróżnorodność kraju, ta liczba nie jest zbyt duża. Stworzono też mit narodowy, który łączy ludzi, a&nbspogromna w&nbsptym zasługa pierwszego premiera niepodległych Indii, Jawaharlala Nehru.\nTo opowieść o&nbspIndiach demokratycznych, sprawiedliwych (chociaż nie dla wszystkich), z&nbspjednej strony korzystających z&nbspwielo tysiącletniej tradycji, ale i&nbspniegardzący najlepszymi praktykami narzucanymi przez Brytyjczyków. Premier Nehru zgodził się na przyjęcie systemu demokracji brytyjskiej, ale jednocześnie wprowadził system socjalistyczny, jak choćby upaństwowienie największych gałęzi przemysłu. Paradoksy, ale w&nbspIndiach całkiem dobrze się sprawdziły.\nDziś, kiedy rozmawia się z&nbspdobrze wykształconymi Indusami, niekoniecznie chcą mówić tylko o&nbsptradycji i&nbspduchowości, podkreślają przede wszystkim sukcesy współczesnych Indii. Ekspansję gospodarczą i&nbspkulturalną i&nbsppotęgę Bollywood. Oni chcą pokazać Indie nie jako muzeum, ale nowoczesny zakład pracy.\nKiedyś premier Indii, Manmohan Singh, powiedział, że cokolwiek powie się o&nbspIndiach, będzie to prawdą. Jeśli powiem, że są tam najbogatsi ludzie świata, którzy żyją w&nbspsposób bajeczny. To prawda. Powiemy - potworna nędza. Prawda. Różnorodność niesłychana? Prawda. Monotonia? Prawda. To chyba najbardziej różnorodny kraj na świecie w&nbspmonotonnym architektonicznym krajobrazie przeciętnego miasta. I&nbspprawda ma tam wiele wymiarów. Indie są swego rodzaju laboratorium świata, któremu nie tylko warto, ale wręcz trzeba się przyglądać, także z&nbsppolskiej perspektywy.\nSądzę, że żyjemy w&nbspświecie coraz bardziej zróżnicowanym. Stykamy się z&nbspróżnymi kulturami, ale w&nbspIndiach ta różnorodność istnieje od kilku tysięcy lat. Ta różnorodność jest jednocześnie łagodzona i&nbspmodyfikowana przez indyjskość. Filmy Bollywood mają fanów we wszystkich grupach społecznych i&nbspwśród wyznawców niemal wszystkich religii. W&nbsptym kraju jesteśmy nieustannie świadkami dwóch procesów: z&nbspjednej strony próby ujednolicenia pewnych wzorców, z&nbspdrugiej gigantycznej różnorodności. To ciągle zderza się ze sobą na ogromnym obszarze – mówimy o&nbspkraju, który ma ponad 3 mln km kwadratowych powierzchni. Przed wyborami ogólnokrajowymi był program w&nbsptelewizji „Miliard głosów”. To robi wrażenie. Na subkontynencie spędziłem prawie 7 lat swojego życia i&nbspto miejsce nieustannie mnie fascynuje oraz zaskakuje.\nAle Pan zna języki urdu i&nbsphindi, co pozwala wejść w&nbspindyjską rzeczywistość. W&nbspprzypadku turysty poznawanie Indii nie jest skazane na dużą powierzchowność?\nW&nbspIndiach, odwrotnie niż np. w&nbspChinach, język angielski jest w&nbsppowszechnym użyciu, a&nbspbrytyjski duch, jaki unosił się tam przez prawie 200 lat, ciągle jest wyczuwalny. To duże ułatwienie dla Europejczyków, dzięki czemu możemy wejść do tego świata, a&nbspjęzyk ma niebagatelne znaczenie. W&nbspIndiach powszechne jest też zjawisko płynnego przechodzenia z&nbspjednego języka na inny. Sam pamiętam, jak będąc ambasadorem używałem nawet pięciu języków. Z&nbsppracownikami ambasady rozmawiałem po polsku, innymi ambasadorami i&nbspobcokrajowcami po angielsku, z&nbspIndusami w&nbspjęzyku hindi i&nbsppo angielsku, w&nbspzależności od sytuacji. Z&nbspkolei rozmawiając z&nbspmuzułmanami wykorzystywałem znajomość języka urdu. I&nbspwreszcie z&nbsprzadka odkurzałem wiedzę o&nbspjęzyku rosyjskim przy kontaktach z&nbsposobami z&nbspobszarów postsowieckich.\nIndie odniosły sukces, bo umiały połączyć swoją tradycję kulturowo-religijną ze współczesnością na wielu poziomach, a&nbspto przyczynia się do niezwykłej innowacyjności dzisiejszych Indusów. W&nbspEuropie często słyszymy, że narody nowoczesne, postreligijne, które zredukowały elementy tradycjonalizmu, odnoszą większe sukcesy. W&nbspprzypadku Indii ta teoria się nie sprawdza.\nWielu Polaków do dziś kojarzy Indie z&nbspgłęboką duchowością, a&nbspwielu spośród nich w&nbspindyjskich aśramach próbuje odnaleźć swoją drogę duchową.\nIndie są krajem religijnym, ale czy uduchowionym?! Tutaj mam już spore wątpliwości. Poszukiwanie duchowości w&nbspIndiach przez Europejczyków zaczęło się od czasów Wiwekananda, który pod koniec XIX wieku został pierwszym globalnym filozofem hinduizmu, cenionym również w&nbspStanach Zjednoczonych. Dziś aśramów w&nbspIndiach jest sporo, ludzi głęboko zanurzonych w&nbsptradycji duchowej też jest nie mało, co nie oznacza, że Europejczycy odnajdują w&nbsptych miejscach to, czego naprawdę poszukują.\nAle nawet w&nbsptytule książki zawarł Pan boga Hanumana, tak bardzo charakterystycznego dla hinduizmu.\nBóg Hanuman ma wygląd małpy, a&nbspprecyzyjniej: ma korpus człowieka i&nbspgłowę małpy. Hanuman jest niemal wszędzie, w&nbspkażdym stanie, w&nbspkażdym większym mieście i&nbspw tysiącach wiosek. Funkcjonuje w&nbspdebatach politycznych i&nbspwystępuje w&nbspreklamach telewizyjnych. Bez niego nie istnieje w&nbsppełni tradycja hinduizmu. Nie może zabraknąć go w&nbspMahabharacie ani w&nbspświętych księgach zwanych puranami. Wzywają go mistycy czasów średniowiecza i&nbspcałkiem współcześni radykalni ideolodzy.\nNa pewno świata paradoksów, odmienności, ale jednocześnie zostawia każdemu margines niedomówienia, który może zinterpretować na swój własny sposób. A&nbspczy najlepiej ilustruje współczesne Indie? To już Czytelnicy będą musieli ocenić.\nW tej książce udało się też Pan ożywić zapomniane postacie Polaków związanych z&nbspIndiami.\nStefan Norblin to autor najliczniejszych poloników w&nbspcałej Azji. Artysta wszechstronny, malarz, który projektował też wnętrza, meble, ubrania, stroje, mąż Leny Żelichowskiej, znanej aktorki przedwojennej. Norblin z&nbspmałżonką po wybuchu II wojny światowej opuścił Polskę, przez Rumunię i&nbspTurcję trafił do Iraku, gdzie ambasador brytyjski najprawdopodobniej pomógł mu w&nbspwyjeździe do Indii. Norblin dotarł do Bombaju, tam miał swoją wystawę i&nbspzostał zauważony przez maharadżów, którzy zlecili mu prace w&nbspswoich pałacach. U&nbspmaharadży Jodhpuru wykonał serię malowideł zdobiących wnętrze pałacu Umaid Bhawan. Tworzył swoje dzieła w&nbspMorvi i&nbspRamgarh. Mimo to, aż do lat 90. XX wieku był zapomniany i&nbspaż dziwne, że polscy dyplomaci przed 1989 roku nie byli zainteresowani Norblinem. Jego dzieła były dość zniszczone, ale prof. Krzysztof Maria Byrski, ambasador RP w&nbspIndiach, w&nbsplatach 90. XX wieku zainteresował nim ówczesne władze RP i&nbspzapadła decyzja o&nbsprenowacji tamtejszych dzieł. Trwało to dość długo, oficjalnie zostało zakończone w&nbsp2011 roku, kiedy Polska sprawowała prezydencję w&nbspRadzie Unii Europejskiej. Dzięki temu Norblin stał się znakiem rozpoznawczym Polski w&nbspIndiach.\nJest też szalenie interesujące, w&nbspjaki sposób Norblin poznał kulturę indyjską, mitologię i&nbspfilozofię, a&nbspmusiał je znać, bo poproszony przez maharadżę Jodhpuru, zrekonstruował sceny z&nbspmitologii indyjskiej, które znajdują się w&nbsptzw. sali tronowej, i&nbspzrobił to wspaniale w&nbspstylu art deco. Nie wiadomo, czy miał nauczyciela, czy był samoukiem?! Bo skąd wiedział, jak przedstawiać boga Śiwę i&nbspboginię Parwati, albo że Ramajana może mieć kilka zakończeń? Te pytania fascynują do dziś, zwłaszcza że nie odnaleziono żadnych jego pamiętników czy listów (z jednym czy dwoma wyjątkami) z&nbsptamtego okresu.\nSam Norblin chyba dobrze czuł się w&nbspIndiach, skąd wyjechał tuż przed odzyskaniem przez nie niepodległości w&nbsp1947 roku, głównie ze względu na stan zdrowia syna Andrzeja, który urodził się na subkontynencie. Wyjechał do USA, gdzie niestety mu się nie wiodło, i&nbspgdzie w&nbsp1952 roku popełnił samobójstwo. Oficjalnie z&nbsppowodu choroby grożącej utratą wzroku, co dla malarza było niewyobrażalną tragedią. Obecnie Norblin jest bohaterem wielu albumów na temat sztuki indyjskiej, funkcjonuje też w&nbspdialogu polsko – indyjskim, ale wciąż jeszcze nie jest rozpoznawalny tak, jak na to zasługuje.\nFascynujące jest też wspomnienie o&nbsparcybiskupie Władysławie Zaleskim, budowniczym pierwszego na subkontynencie seminarium duchownego.\nPatriarcha Teb, czy jak go nazywali hindusi - Monsignor Zaleski, był specjalnym wysłannikiem papieża Leona XIII oraz nuncjuszem papieskim w ówczesnym imperium brytyjskim, który obsługiwał nie tylko Indie, ale właściwie całą Azję Południową. Był twórcą pierwszego seminarium duchownego dla rzymskich katolików, które powstało na dzisiejszej Sri Lance i&nbspgdzie przyjeżdżali przyszli kandydaci na kapłanów nie tylko z&nbspdzisiejszych Indii, ale też ze współczesnego Bangladeszu, Pakistanu, Afganistanu, Sir Lanki i&nbspNepalu. Arcybiskup Zaleski stworzył seminarium, gdzie niezależnie od koloru skóry i&nbspnarodowości wszyscy mogli się kształcić według tej samej nauki Kościoła rzymsko-katolickiego.\nJego prywatna historia jest równie fascynująca. Urodził się w&nbsppołowie XIX wieku na Żmudzi, w&nbsppolskiej, zamożnej rodzinie szlacheckiej, a&nbspw wieku 27 lat zdecydował się wstąpić do warszawskiego seminarium duchownego. W&nbspkolejnych latach kształcił się już w&nbspRzymie. Misjonarz, botanik, autor opowiadań dla dzieci, poeta i&nbspjeden z&nbspnajwiększych polskich podróżników po krajach Azji przełomu XIX i&nbspXX wieku. Postać w&nbspwymiarze sienkiewiczowskim, którą udało mi się skutecznie przypomnieć i&nbspktórej warto nadać nowe życie.\nNie sposób pisać o&nbspIndiach nie wspominając o&nbspBollywood. WPana przypadku to długa i&nbspniekiedy zabawna historia. Bo cóż znaczy etykieta ambasadora i&nbspwiedza akademika, gdy herbatę podaje synowa cesarza Bollywood, Amitabha Bachchana i&nbspbyła Miss Świata w&nbspjednej osobie, Aishwarya Rai.\nZ&nbspBachchanem spotkałem się kilka razy, co miało związek z&nbspjego ojcem Hariwamś Rai Bachchanem, wybitnym poetą języka hindi, cieszącym się w&nbspIndiach ogromnym szacunkiem. W&nbspliście do mega gwiazdy nawiązałem do poezji jego ojca, co od razu zaskarbiło mi jego sympatię. W&nbspBombaju spotkałem się z&nbsprodziną Amitabha Bachchana, jego żoną, która jest aktorką oraz synową, byłą Miss Świata, Aishwaryą Rai. Znajomość hindi pozwalała mi cytować wiersze jego ojca w&nbsporyginalne, swobodnie rozmawiać o&nbspfilmach, co dawało mi ogromną przewagę w&nbspstosunku do innych ambasadorów i&nbspdzięki temu, jako jedyny ambasador, zostałem zaproszony na wspaniałe przyjęcie z&nbspokazji 70. urodzin Amitabha Bachchana, mega gwiazdy Bollywoodu i&nbspcesarza filmu indyjskiego. Samo przyjęcie przypominało sceny z&nbspfilmu, ociekało przepychem i&nbsprozmachem. Niezwykłe doświadczenie. O&nbsprandze i&nbspznaczeniu współczesnych gwiazd Bollywood w&nbspspołeczeństwie indyjskim niech świadczy fakt, że najwięksi politycy świata nie zapraszają ich do swoich gabinetów, ale sami fatygują się na spotkania z&nbspnimi do Indii. Aktorzy mają status półbogów, a&nbspBachchan ma nawet własną świątynię w&nbspKalkucie.\nLegendarny Bollywood mieści się w&nbspBombaju. Ma swoich zwolenników w&nbspAfganistanie, Nepalu, Sri Lance, na Bliskim Wschodzie, w&nbspAfryce Północnej, ale też w&nbspEuropie; w&nbspRosji, czy nawet w&nbspWielkiej Brytanii. Bollywood staje się globalnym narzędziem do promowania współczesnej kultury indyjskiej. Filmy kręcone są nie tylko w&nbspIndiach, ale także w&nbspEuropie, północnej Afryce, w&nbspsumie na całym świecie. Kino indyjskie nawiązuje strukturą do koncepcji tradycyjnego teatru sanskryckiego, z&nbsppodziałem bohaterów na dobrych i&nbspzłych, drugorzędnych itd. To wszystko zostało opisane w&nbsptraktatach teatralnych i&nbspchoć widz zwykle nie zdaje sobie z&nbsptego sprawy, w&nbsptych filmach jest to obecne.\nDla nas filmy Bollywood zdają się być kwintesencją kiczu… i&nbspjakże mylni jesteśmy w&nbspswoich ocenach.\nDokładnie. Warto obejrzeć choćby „Pink”, o&nbspktórym piszę w&nbspksiążce. Film koncentruje się na problemie przemocy seksualnej i&nbspgwałtu. Dlaczego kobieta w&nbspIndiach postrzegana jest jak łatwo dostępny obiekt seksualny?! Amitabha Bachchan wciela się w&nbsptym filmie w&nbsprolę emerytowanego adwokata, który w&nbspsądzie walczy nie tylko w&nbspimieniu swojej zgwałconej klientki, ale stara się poruszyć sumienie całych Indii. „Pink” zdobył liczne nagrody na festiwalach filmowych, ale chyba jego największym sukcesem jest to, że uznano go za obowiązkowy materiał instruktażowy dla tysięcy policjantów, dość kiepsko przygotowanych do prowadzenia spraw o&nbspgwałt czy molestowanie seksualne. Tego nie spodziewali się chyba sami twórcy, a&nbspBollywood mógł się pochwalić kolejną sesją terapii dla narodu!\nProf. Piotr Kłodkowski, rzeszowianin, orientalista, były ambasador RP w&nbspIndiach ( 2009 – 2014) z&nbspakredytacją w&nbspNepalu, Bangladeszu, na Sri Lance i&nbspMalediwach. Laureat nagród im. Beaty Pawlak i&nbspim. Józefa Tischnera. Autor m.in. „O pęknięciu wewnątrz cywilizacji” i „Doskonały smak Orientu”. Profesor w&nbspKatedrze Porównawczych Studiów Cywilizacji Uniwersytetu Jagiellońskiego, prowadził także zajęcia w&nbspWyższej Szkole Informatyki i&nbspZarządzania w&nbspRzeszowie. W&nbspczerwcu w&nbspwydawnictwie „Znak” opublikował „Imperium boga Hanumana. Indie w&nbsptrzech odsłonach”.


Biurowiec HB Reavis w Londynie w całości wynajęty przez CBRE\nLondyński biurowiec HB Reavis w całości dla CBRE\nBiurowiec Cooper & Southwark\nFirma CBRE Global Workplace Solutions została wyłącznym najemcą budynku Cooper & Southwark.\nBiurowiec Cooper & Southwark znajduje się w londyńskiej dzielnicy South Bank. Wyłącznym najemcą zrealizowanego przez HB Reavis obiektu została firma CBRE Global Workplace Solutions, która zajmie około 7000 mkw. powierzchni biurowej budynku.\nCooper & Southwark to 7-kondygnacyjny budynek, który został gruntownie zmodernizowany przez HB Reavis. W obiekcie całkowicie zmieniono układ przestrzenny wnętrz. Została również dobudowana nową część mieszczącą ponad 1000 mkw. dodatkowej powierzchni biurowej. Pracownicy obiektu mogą korzystać również z przestronnych tarasów (powstały one na trzech piętrach), których rozpościera się widok na centrum miasta. Dzięki przebudowie zrealizowanej wg projektu pracowni Tate Hindle, przestarzały biurowiec został zamieniony w budynek spełniający potrzeby nowoczesnych firm.\nZ radością przyjęliśmy wiadomość o wyborze Cooper & Southwark przez firmę CBRE, która wprowadzi się tu jeszcze w tym roku. Umowa przednajmu całego budynku potwierdza najwyższą jakość przestrzeni, którą stworzyliśmy. Wszystkie nasze przedsięwzięcia, w tym nowe budynki w City, Cooper & Southwark czy planowana inwestycja przy stacji Waterloo, to niezwykle kreatywne i inspirujące miejsca na mapie Londynu – powiedział Steven Skinner, Transactional Director w HB Reavis.\nCooper & Southwark to nie jedyna inwestycja HB Reavis w stolicy Wielkiej Brytanii. Portfolio firmy obejmuje takie londyńskie biurowce, jak: 33 Central (21 000 mkw., ukończony i sprzedany na rzecz banku Wells Fargo w 2017 r.) i 20 Farringdon Street (8000 mkw., planowane oddanie do użytku w 2018 r.), a także Elizabeth House (obecnie projektowany przez architektów ze studia AHMM).


Sex Story | apeironmag.pl\nEmma i Adam poznają się na koloniach, gdy mają około 16 lat. Później sporadycznie spotykają się przy różnych okazjach, ale dopiero po wielu latach od pierwszego spotkania nawiązują bliższą znajomość. Zostają przyjaciółmi, ale jednocześnie zawierają układ, że będą ze sobą uprawiać seks bez zobowiązań, bez obiecywania sobie niczego, zazdrości, czy planów na przyszłość. Ten plan oczywiście nie działa tak idealnie i ich wzajemne uczucia zaczynają się komplikować.\n„Sex Story” jest komedią romantyczną, a więc nie trudno zgadnąć dokąd to wszystko zmierza, ale nie oryginalność fabuły jest mocną stroną tego filmu.\nPo pierwsze porusza on ciekawy temat, chociaż nie zagłębia się w niego zanadto, opisuje konkretny przypadek, a nie analizuje zjawisko. Druga połowa dwudziestego wieku przyniosła poważne zmiany w organizacji i funkcjonowaniu społeczeństwa. Załamał się tradycyjny model rodziny mimo, że nadal funkcjonuje ona jako sztuczny, zmitologizowany konstrukt: mama w domu, tata w pracy i najlepiej dużo dzieci, to w rzeczywistości coraz trudniej ją zaobserwować na żywo w świecie zachodnim. Młodzi ludzie coraz później decydują się na tworzenie stałych związków i szukają również nowych sposobów ich formowania, żeby jednocześnie nie rezygnować z kariery i rozwoju osobistego. W „Sex story” oglądamy właśnie taką próbę znalezienia odpowiedniej formuły na znajomość.\nDrugim aspektem tej historii, który przypadł mi do gustu są postacie. Emma ma trudności ze zbliżeniem się do kogoś, z okazywaniem uczuć i emocji. Dlatego niektórzy od niej oczekują, że zawsze będzie sobie radzić, będzie twarda. Wszyscy zakładają, że oczywiście świetnie się odnajduje w byciu samą. W końcu nie okazuje nic innego. Jednak nie znaczy to, że nic nie przeżywa. Natalie Portman świetnie pokazuje skrępowanie Emmy i jej niezręczność w kontaktach z innymi. Adam z drugiej strony jest bardzo sympatyczny i otwarty. Potrzebuje kontaktu z innymi i szuka stałości, bo brakowało mu tego w rodzinie. Zabawna, ale w sumie przygnębiająca jest jego relacja z ojcem, gwiazdorem telewizyjnym uzależnionym od różnych substancji. To Adam musi być dorosłym w tej sytuacji, bo jego rodzic nie ma najmniejszej ochoty zachowywać się dojrzale. Ashton Kutcher potrafi nadać granym przez siebie postaciom dużo ciepła i dystansu do siebie, co wzbudza sympatię i pozwala wybaczyć im ich wady.\nTo jeden z takich filmów, który nie spełnia pokładanych w nim oczekiwań. Fani Natalie Portman spodziewają się jakiegoś ambitnego dramatu. Dla miłośników komedii romantycznych, ta może być za mało romantyczna, za bardzo dosadna. Zniesmaczone mogą być również osoby, które nie lubią, gdy temat seksu jest poruszany otwarcie i bez skrępowania. Mi ten film całkiem przypadł do gustu, bez fajerwerków, ale nieźle się bawiłam i sporo śmiałam. Mam jednak wrażenie, że mogę tu być w mniejszości.


Dziewczyna w mechanicznym kołnierzu – Kady Cross – Mercy In Your Eyes\nOpublikowano 26 marca 2014 by Vicky\nPrzedziwne maszyny, wynalazki, automaty, mechaniczne konie, sterowce oraz niesamowita magia ze świata duchów. Niezwykłe tajemnice i cudowny klimat. To wszystko i wiele innych rzeczy kryją w sobie stronice „Dziewczyny w mechanicznym kołnierzu” – steampunkowej, świetnie napisanej książki.\nTym razem, wraz z bohaterami, z Londynu podróżować będziemy aż do Nowego Jorku. Oczywiście nawet droga również musi być oryginalna, ponieważ wycieczkę zaplanował nie kto inny, a sam Griffin King. Także za morze udamy się na pokładzie prywatnego sterowca, w towarzystwie księcia Greythorne, zadziornej Finley, silnego Sama i niezwykle mądrej Emily. Tam natomiast czeka na nich nowa zagadka i kolejna przygoda. Przede wszystkim jednak przyjaciele muszą uratować Jaspera, który wpadł w bagno kłopotów po same uszy.\nNowy Jork w wizji pisarki, która, choć to fantastyka, wiele rzeczy (miejsc i wydarzeń) oparła na prawdziwych faktach, jest miejscem klimatycznym i pełnym barw. Do tego wszystko zostało opisane w niezwykle plastyczny sposób i bez trudu można sobie to wyobrazić. Choć i tym razem najcudowniej stworzone w książce zostały przeróżne wynalazki. Mimo że nie wszystkie opisane są ze szczegółami, to jednak większość z nich bez trudu można sobie wyobrazić. Osobiście najbardziej lubię mechanicznego kota Em i tą małą, pomysłową, latającą niespodziankę, jaką zrobiła pewnej nocy Griffinowi (tu, o co dokładnie mi chodzi, niestety przeczytać musicie sami).\nW powieści najbardziej zabrakło mi Dandy’ego i uroku, który swoją osobą roztaczał. Dalton – nowy przestępca – nie był nawet w połowie tak interesującą postacią. Powiedziałabym nawet, że rysował się dość bezosobowo – owszem, autorka starała się nadać jakiś ciekawy kształt jego postaci, wyszedł jednak nieco nijaki, zwłaszcza na tle pozostałych bohaterów. Brakowało mi także przemyśleń Sama, który w drugim tomie nadmiernie złagodniał. Prym w tej części wiedli zdecydowanie Griffin i Finley oraz oczywiście, oskarżony o morderstwo, Jasper. Z jednej strony to dobrze, ponieważ naprawdę lubię te postacie, z drugiej jednak brakowało mi tej wielowątkowości, która zdominowała cały, pierwszy tom.\n„Dziewczyna w mechanicznym kołnierzu” to lektura lekka, przyjemna i niezbyt wymagająca. Bohaterowie, choć posiadają wiele mrocznych stron, zachowują się zawsze nienagannie – żeby nie powiedzieć grzecznie i kurtuazyjnie. Przynajmniej jeżeli chodzi o niektóre sprawy. Widać przez to, że autorka starała sie stworzyć książkę młodzieżową i to zdecydowanie dla tej porządnej części młodzieży, także powieści zabrakło nieco pikanterii. Nie chodzi mi tylko o to, że Fin rumieni się po same uszy, gdy ujrzy Griffina bez koszuli, bo to można by było jakoś wytłumaczyć epoką i jej młodym wiekiem (choć po tym co przeżyła wydaje się to być dość irracjonalne), ale także o to, że postacie co chwila ocierają się o śmierć, albo kogoś bezlitośnie biją do utraty przytomności, a jednak morderstwo, nawet nieumyślne, wydaje się im rzeczą przerażającą i nie do pomyślenia. Brakuje mi w tym wypadku konsekwencji.\nOczywiście nie twierdzę, że książka jest zła, bo wcale taka nie jest. Wręcz przeciwnie. Czyta się ją szybko, lekko i przyjemnie. Przygody bohaterowie mają barwne i ciekawe. Od lektury trudno się oderwać, a postaci nie sposób nie pokochać. Każda ma swój specyficzny urok, charakter i barwne wnętrze. Zżyłam się z nimi i będę tęskniła do ich perypetii, póki w moje ręce nie trafi kolejna część – którą, jestem pewna, pochłonę z takim samym zapałem, jak „Dziewczynę w stalowym gorsecie” oraz jej kontynuację.\n„Dziewczynę w mechanicznym kołnierzu” serdecznie wszystkim polecam. Powieść, choć lekka, ma swój niepowtarzalny urok, kryje w sobie wiele tajemnic i zaskakujących wydarzeń oraz zwrotów akcji. Fabuła książki została przez autorkę dobrze przemyślana, a zakończenie zostawia po sobie jedynie kilka drobnych niedopowiedzeń – żeby czytelnik niecierpliwie wyczekiwał kolejnej części. Jedno wiem na pewno – powieść ta stanie na półce w gronie mojej ulubionej twórczości. Jestem nią – bardziej niż tylko trochę – oczarowana.\nTagged with:Fabryka Słów\nPoprzedni wpisNa krawędzi nigdy – J.A. Redmerski\nNastępny wpisNowy Layout strony\n26 marca 2014 o 17:37\nCzytałam obie części – nie jest to może coś wybitnego, ale czytało mi się przyjemnie.\nOczarowana Książkami pisze:\n13 kwietnia 2014 o 00:03\nPierwsza część już dumnie stoi u mnie na półce, a cała seria zapowiada się świetnie! Może i nie jest jakaś wybitna, ale tzw. czytadła też są potrzebne ;)\n13 kwietnia 2014 o 00:50\nNie musisz dublować komentarzy :) można również reklamować u mnie swoje własne blogi – jest to nawet mile widziane, bo również chętnie wejdę i popodziwiam :) Moderację komentarzy wprowadziłam tylko dlatego, że normalnych mam nieco ponad 3000 – spamu natomiast około 15 000. Jeśli zawsze będziesz podawała tego samego maila, to następny komentarz nie będzie już wymagał akceptacji.


Płyty z 2019 roku, które podobały mi się najbardziej [albumy polskie, część 2] – Hałasy i melodie\nrarpl 10 lutego, 2020 Podsumowania, Polecanki, Przeglądy\nTo już ostatnia część podsumowania wydawnictw 2019 roku, które najbardziej zwróciły moją uwagę. 19 albumów z linkami (jeśli takowe są) do próbek na YouTubie lub/i całych albumów na Spotify. Zapraszam też do pierwszej części, a także do listy płyt zagranicznych (cz. 1 oraz cz. 2).\nI jak zawsze przypominam, że lista została ułożona alfabetycznie. Jeśli widzicie hiperłącze, to o albumie pisałem już wcześniej, więc po kliknięciu w nie można zapoznać się z całym tekstem.\nŁbik / Przyborowski – Przykład Opowiadania Niepogodnego\n(…) To krótkie wydawnictwo, które zawiera jedynie cztery, ale bardzo dopieszczone kompozycje: opowiadająca o straceńczej walce z losem, bazująca na pozytywkowej melodii i niepokojącej partii fortepianu Znajoma twarz; nie mniej upiorna, znakomicie oddająca klimat groszowych opowieści Kostucha; najbardziej emocjonalny z całego zestawu, boleśnie szczery Na klucz, poruszający temat gasnącej miłości oraz rozbudowany, przypominający muzycznie i tekstowo pieśń żałobną utwór Razem. Warto dodać, że za tak dobre interpretacje równie interesujących tekstów odpowiadają utalentowani wokaliści: Piotr Witkowski, Rafał Ostrowski, Joanna Rybka, Chrystian Talik, Sławomir Banaś oraz Katarzyna Siepka i to oni sprawili, że nie tylko słucham tego wydawnictwa z przyjemnością, ale i wracam do niego regularnie.\nMona Polaski – Folklor\nNie wiem, jak trafiłem na tę płytę, ale wypełniające ją dźwięki wydawały mi się znajome. Pojawiło się to irracjonalne uczucie, że już to kiedyś słyszałeś, że znasz i tak naprawdę mógłbyś przy pierwszym odsłuchu nucić całe refreny. Dopiero po czasie okazało się, że Mona Polaski to duet byłych muzyków (Karol Stolarski, Wit Zarębski) bardzo lubianego przeze mnie, indie rockowego składu Bruno Schulz. Jaki był ten polski indie rock, wszyscy wiemy, ale ja akurat kilku składom dałem się porwać. W tym właśnie wyżej wymienionemu. Mona Polaski to jednak co innego. Tu na pierwszy plan wysuwają się klawisze: niekiedy nowofalowe, innym razem bardziej taneczne, romantyczne, nierzadko też wieje od nich chłodem. To w połączeniu z dużym poziomem przebojowości oraz pewnej “lokalności” (polskie teksty) całego materiału daje naprawdę ciekawy posmak. Beztroskiej zabawy, dansingów, ale też nostalgii za czasami i sytuacjami, które już nie wrócą. Płyta dla tych, którzy nie obruszają się na nazwy takie jak Editors, White Lies czy Interpol. Dobrze wyprodukowana, bliższa naszym realiom, tutejszym tęsknotom i rozterkom. Przebój za przebojem.\nO takich płytach nie pisze się łatwo. Moriah Woods nagrała album na wskroś osobisty. Rozprawia się na nim ze stratą ojca – osoby uzależnionej, walczącej całe życie z demonami, chorej na depresję. Na tej płaszczyźnie, jeśli ma się do czynienia z podobnymi problemami we własnej rodzinie, to bardzo oczyszczająca muzyka. Moriah, mimo że porusza tak ważne i trudne tematy, robi to w sposób subtelny, pełen empatii dla targanego problemami bliskiego, łapiąc się przy tym życia. Tego wyboru nie dokonamy za kogoś innego, ale mimo wszystko warto próbować. Woods w swoich tekstach zastanawia się nad powodami tego, dlaczego niektórzy nie potrafią wyjść z choroby, przedstawia w tym swoją perspektywę, opisuje związany z tym ból, poczucie winy, wstyd oraz wszystkie te złe emocje i uczucia, które towarzyszą bliskim osoby dotkniętej uzależnieniami i chorobą. Moriah staje po stronie życia i odnajduje w sobie po tym wszystkim ogromną siłę. Czuć to bardzo wyraźnie w tym materiale. Jej głos jest pełen emocji, ale bardzo silny. Muzycznie artystka też bardzo się rozwinęła. Klimaty americany zastąpiła dark folkowe, cięższe granie z domieszką gothic country. Utwory są zaaranżowane i zagrane przez cały zespół, co sytuuje Old Boy gdzieś pomiędzy tym, co mogliśmy usłyszeć na poprzednich, solowych płytach artystki a tym, co grało The Feral Trees – zespół, w którym występowała. Bardzo ważna, ale też bardzo dobra płyta.\nMorze – Zgrzyty\nZgrzyty zawierają jedynie cztery, za to bardzo długie utwory, a samo wydawnictwo nie przekracza trzydziestu pięciu minut. Czas trwania może niezbyt długi, szczególnie biorąc pod uwagę improwizacyjny charakter tego materiału, ale zespół nadrabia intensywnością. Morze od początku prze do przodu – już w otwierającym Drogą krętą i przez las wciąga na głęboką wodę za sprawą drone’owych partii gitarowych, organicznie brzmiącej perkusji, głębokiego basu i unoszących się gdzieś w górze partii saksofonu. Produkcja jest tu bardzo oszczędna i wszystko brzmi naturalnie, prawie że koncertowo; to duża zaleta, bo zabieg ten zwiększa imersję, a słuchacz czuje, jak gdyby znalazł się pośrodku tych wszystkich wrogo brzmiących instrumentów. Szczególne wrażenie zrobiła na mnie perkusja, której ciężar bierze się nie tyle z samej siły uderzenia Jewuły, co z precyzyjnego, miarowego i przede wszystkim transowego podejścia do wygrywania rytmu. Efekt jest taki, że w Drogą krętą i przez las czujemy się jak tonący – muzyka wciąga jak wir, z którego nijak nie da się wydostać.\nKonwencje. Są takie, które nie wytrzymują próby czasu. Zwyczajnie zaczynają nudzić lub są zbyt mocno powiązane z chwilowymi modami, których okres przydatności bywa krótki. Można to odnieść do życia jako takiego; konkretnie istnienia, oddychania i naszego bytu na planecie zwanej Ziemia. Też wiecznie trwać nie będzie. W tym kontekście ciekawsza jest śmierć – w końcu ten stan trwać będzie permanentnie. Stąd nie dziwi fakt, że ten temat w swoich tekstach i odpowiednio korespondującej mu muzyce eksplorują już po raz któryś na swojej płycie Nagrobki. Coś, co zdawało się być jednorazową zgrywą, okazało się być tworzone całkiem na poważnie i przetrwało próbę czasu. Pod Ziemią to niejako kontynuacja poprzednich brzmień i stylu duetu. Po raz kolejny na płycie Adama Witkowskiego i Macieja Salamona wsparli Olo Walicki (bas) oraz Mikołaj Trzaska (saksofon, klarnet basowy). Efekt jest jednak nieco inny od tego z poprzednich wydawnictw. Nagrobki są tu zdecydowanie bardziej melodyjne, a generowane przez nie dźwięki schludne. Nie zmienił się nastrój, ale środki wyrazu są bardziej bezpośrednie, a materiał zdecydowanie bardziej piosenkowy. Duża w tym zasługa tła, w którym dużo się dzieje. Głównie za sprawą syntezatorów, dodających trochę ciepła morowemu nastrojowi całości. Nie dziwi mnie, że zespół odżegnuje się od punka (chociaż z ich poczuciem humoru – kto ich tam wie), bo tego tu już praktycznie nie ma. Przynajmniej w sensie brzmienia. Nie uświadczymy tu też wątków improwizacyjnych (chyba że w samej końcówce zamykającego płytę Nigdy już nie wróci). I to cieszy. Jak widać, śmierć też może ewoluować. I bądźmy pewni – niewątpliwie każdego z nas jeszcze zaskoczy.\nW tym kontekście (…) Nene Heroine to zespół na wskroś nowoczesny i – jakby to nie zabrzmiało – młody duchem. Spokojnie dryfuje po różnych stylistykach, żonglując przy okazji nastrojami. Ich debiut to zarazem jedna z najbardziej przystępnych pozycji w katalogu Alpaka Records i nie wierzę, że ktoś mógłby się od niej odbić, a przy tym nie ma tutaj wcale mniej eksperymentów, niż na pozostałych albumach wytwórni. I to też stanowi dużą zaletę Total Panorama.\nImprowizacja improwizacji nierówna. Z takiego sposobu pracy nad muzyką znany jest (na ostatnich płytach) So Slow i to samo, otwarte podejście do tworzenia wyznaje Merkabah. Muzyków z obu tych składów znajdziemy w nowym, wspólnym projekcie Non Violent Communication. W wymienionych wyżej projektach jest również obecny pierwiastek jazzu, zarówno w kontekście wolności twórczej, budowania rytmu, jak i samego brzmienia (saksofon w drugim z wymienionych składów). NVC łączy to wszystko i na Obserwacjach tych elementów jest nie tyle więcej, nie tyle się sumują, co po prostu tworzą zwartą, jazzową stylistykę. Na pierwszy plan w sposób zdecydowany wysuwa się saksofon, na którym rozległe, przestrzenne partie wygryrwa Rafał Wawszkiewicz. Dźwięk tego instrumentu buduje cały nastrój – mroczny, gęsty, przypominający nieco dokonania klasyków dark jazzu takich jak Bohren & Der Club of Gohre czy The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble. Nie jest w tym osamotniony, bo wtóruje mu w tym świetnie dopełniający noire’owego klimatu elektronika. Jest katalizatorem podskórnego napięcia: bywa monotonnie statyczna (Dogoni), zwiastuje nadchodzące niebezpieczeństwo (Meteory), tworząc przy tym cały krajobraz i tło świata tworzonego przez zespół (Lubaczówka). Samo otoczenie jest z kolei bardzo dynamiczne. To akurat zasługa nadającej tempo całości gry sekcji rytmicznej. Zmiana wpisana jest w improwizację i Obserwacje nie są w tym przypadkiem wyjątkiem. Ryzykiem wpisanym w tę stylistykę jest jednak powrót do punktu wyjścia, krążenie w kółko bez celu i tworzenie dla tworzenia. Nie tym razem, nie tutaj. W tym przypadku żywioł zwyciężył nad materią. Ta nie miała zresztą szans z tak dużą siłą, jaką stanowi ten nadzwyczajny materiał.\nNormal Echo – W pół EP\nMoże nadajemy z Dawidem Szczęsnym na tych samych falach, a może po prostu kompozycje na tegorocznej EPce W pół są tak wyraziste, ale coś, co w zamierzeniu uznałem za muzykę tła, całkowicie pochłania moją uwagę przy każdym odsłuchu. Szczęsny postawił tym razem w pełni na polskie teksty, które choć formą przypominają jedynie wycinek jego myśli, to mają przy tym (a może dzięki temu) sporą siłę oddziaływania. Recytowane na tle bardzo minimalistycznych aranżacji słowa opowiadają o strachu i niepewności, obrazując w ten sposób stan współczesnych ludzkich relacji oraz związany z tym zanik najprostszych uczuć. Szczęsny trzyma się kurczowo tego, co było, wiedząc że ten stan, to dziecięce spojrzenie na świat i związana z tym beztroska, już nie powrócą. To jego najdojrzalsze dzieło, w którym skupił całe zebrane wcześniej doświadczenie i towarzyszący mu smutek.\nPavement Pizza – SKUXXX EP\n(…) Pavement Pizza pasuje mi na bliskiego kuzyna warszawskich indie/post-hardcore’owych składów z okolicznych garaży, takich jak Bastard Disco czy The Spouds. A i do takich Zwidów czy Hanako też im niedaleko. Na dodatek ich ojcem chrzestnym byłoby pewnie Guiding Lights. Ładną scenę mają w tej Warszawie.\nMając na uwadze powyższe, trzeba dodać jeszcze to, że Pavement Pizza jest zdecydowanie bardziej melodyjne od pozostałych członków swojej rodziny. Ich muzyka to z gruntu proste i energetyczne piosenki, nagrane bez zbędnych ozdobników. Trochę niechlujnie, ale dzięki temu autentycznie. EPka została zresztą nagrana w piwnicy jednego z członków zespołu. Jestem niemal pewien, że podjadali wtedy pizzę i popijali ją jakimś procentowym trunkiem. (…)\nGdy usłyszałem, że w projekcie Próchno udziela się Bartosz Leśniewski z jednej z najlepszych noise rockowych kapel w Polsce (mowa o Artykułach Rolnych oczywiście), to musiałem sięgnąć po ten materiał. Nie spodziewałem się tego, że Próchno na debiutanckiej płycie postanowiło przedstawić muzyczną definicję tego słowa: to zmurszałe, brudne, odpychające, ale i naturalne w swoim jestestwie granie. Próchno brzmi jak znaleziona gdzieś przy torach i nasiąknięta dźwiękami przejeżdżających gdzieś z boku pociągów kaseta zespołu, który nagrał demko gdzieś w piwnicy i niezadowolony z osiągniętych efektów porzucił je, skrywając wytworzone przez siebie dźwięki przed światem. Grającego na gitarze i udzielającego się tu gdzieniegdzie wokalnie Leśniewskiego wspierają Marcel Gawinecki (Ugory, Złota Jesień, Melisa; syntezatory, wokal i bas) oraz Artur Sofiński (DRAH) na perkusji, a patrząc na rodowód tego tria, dobrze wiecie, że ci panowie potrafią rzeźbić w hałasie. Tym razem udało im się stworzyć transową, napędzaną drone’em i wysokooktanowym post-punkiem maszynę, której wagony klekoczą, siedzenia ociekają smolistą substancją, maszynista krzyczy, trasa jest w pełni improwizowana i skład kręci się w kółko, ale pasażerowie chcą więcej i od razu kupują bilety na następny przejazd.\nTruthsayer, pierwsze wydawnictwo Bartka Kuszewskiego, które stworzył pod nazwą Rites of Fall, pochłonęło mnie kompletnie. Materiał ten kojarzył mi się z naturą, a podskórny, syntetyczny puls przywoływał skojarzenia z Forest Swords. Towards the Blackest Skies budzi we mnie już zupełnie inne skojarzenia. Bardziej filmowe, futurystyczne i miejskie. Natura została tu zastąpiona technologią i nie było to przemiana dobrowolna. Ofiarą stała się przyroda i pierwotny charakter muzyki projektu, który wcześniej odgrywał dość istotną rolę w jego brzmieniu. Nowe otoczenie zamiast plątaniny roślin i wszechobecnych duchów przodków składa się z ciągnących się w nieskończoność przewodów, mrugających świateł neonów, miejskiego zgiełku, a rolę autorytetów przejęły techniczne innowacje. Przypomina mi to trochę świat wykreowany chociażby w Blade Runnerze i na pewno pomaga w tym ilustracyjny charakter tej muzyki. Co ważne, dźwięki stworzone przez Kuszewskiego nadal wciągają, tylko że do zupełnie innego, choć nie mniej mistycznego świata. Mimo wszystko bardziej ponurego, bo spoglądającego w przyszłość z niewielką dozą optymizmu.\nThe Saturday Tea – Quicksilver Dreams\n(…) Stylowość. The Saturday Tea ma jej aż nadto. Może to kwestia tego, że nie chcą się nikomu przypodobać, a może bardziej tego, że każdy z utworów na Quicksilver Dreams brzmi tak, jak gdyby został zagrany na totalnym luzie. Ten luz udziela się podczas odsłuchu; muzyka przyjemnie buja, odpręża i przywołuje obrazy miejsc spokojnych, nawet z lekka baśniowych. Jak w indie popowym, trochę nowocześniejszym brzmieniowo (przypominającym Rolling Blackouts Coastal Fever, gdyby ci wzięli się za surf rocka) I Tried To Be Cool But I Can’t. Ordinary Day budzi z kolei skojarzenia z tym, jak mógłby wyglądać (brzmieć) zwyczajny dzień w fabryce Willy’ego Wonki. Drogę do tego miejsca mógłby nam z kolei umilać podlany kwaśnym klawiszem, zapowiadający nadchodzącą przygodę Since I’ve Lost My Mind, a po wojażach moglibyśmy odpocząć przy dźwiękach wyciszonej, gitarowej opowieści z niemal kosmicznymi dźwiękami w tle (Fake Habits). (…)\nSpirits of the Air – S/T\nSzkło – Rozkład\nSzkło kojarzy mi się z czymś ostrym i niebezpiecznym, a przy tym bardzo kruchym. Równie dwuznaczną nazwą jest „rozkład”. Może przecież dotyczyć kolei, autobusu, ale też ciała czy wartości. Tutaj przypadków nie ma, bo muzyka i teksty krakowskiego zespołu właśnie taka są: niejednoznaczne i otwarte w interpretacji. (…)\nMuzycznie czuć, że nie jest to płyta doszlifowana, pięknie wyprodukowana i wypolerowana w studiu. I dobrze. Tym bardziej że nie czuć tu pośpiechu. Miało być organicznie i tak jest też efekt. Dominują wolniejsze tempa, a częstym zabiegiem są tu lekkie, gitarowe zrywy. Opakowany w noise rockowy hałas rozkład ma też w sobie sporo slowcore’owej wrażliwości i melodyjności. W drugiej części płyty zespół zdaje się też więcej kombinować. Moim ulubionym fragmentem jest falująca ponad resztą gitara w końcówce kończącego album brzeg. (…)\nPłyta dostępna jest tylko na Bandcampie zespołu.\nPostapokaliptyczna stylistyka jest niezwykle pociągająca. Korzystają z niej filmowcy, pisarze, muzycy, tworząc coraz to nowe historie o życiu ludzkości po końcu świata. Zazwyczaj wymyślone przez nich dzieła są bardzo stylowe. Kto grał w adaptację lub czytał powieść Metro, miał do czynienia ze Stalkerem czy też oglądał którąkolwiek część Mad Maxa, na pewno się ze mną zgodzi. Ludzkość przedstawiona w tych tytułach może i jest na skraju wyginięcia, ale same uniwersa mimo wszystko kuszą swoją złożonością i (anty)estetyką. Trupa Trupa idzie zupełnie inną drogą. Of The Sun to chyba najmniej przebojowa płyta tej grupy; duszna muzycznie, sprawiająca wrażenie nie do końca dopracowanej kompozycyjnie i nieposiadająca tylu charakterystycznych, muzycznych motywów, co poprzednie albumy. W opisywanym przez zespół świecie nie ma miejsca na gustowne (choć brudne) ubrania. Nie ma miotaczy ognia, nie ma starych budynków zaadaptowanych w sprytny sposób do życia, nie ma też potworów i anomalii. Jest za to ból, brud, koniec istnienia, jakie znamy i poczucie straty, której nie da się już wypełnić. Nie ma w tym nic pociągającego. Of the Sun jest tekstową i muzyczną przestrogą przed tym, że śmierć i koniec wcale nie wyglądają tak, jak w filmach. Są zdecydowanie mniej atrakcyjne i nieodwracalne. Bardzo przekonujący, wwiercający się w głowę i psychikę materiał, zdecydowanie cięższy gatunkowo i nie tak prosty w odbiorze. Za to dający do myślenia. Przestroga podana w szarych barwach, bez ozdobników.\n(…) Brzmienie to jedno, stylizacja to drugie, ale jak ja to zawsze powtarzam – liczy się piosenka. Tutaj mamy ich osiem, plus wstęp w postaci intro. Każda z nich to taka mała, dopracowana perełka pełna melodii i przemyślanych aranżacji. Na pierwszej z nich pędzą na złamanie karku wprost na soundtrack jakiegoś amerykańskiego filmu o studentach, ale są na tyle mili i przede wszystkim utalentowani, że zatrzymują się w pół drogi, skręcają w inną stronę i dodają do tego pozwalającą zaciągnąć się przesterem gitarową wstawkę ([A Famous College Movie Quote], podobnie działa też późniejszy Troublemaker). Sprawiają wrażenie wkurzonych, ale zaraz odsłaniają przed nami swoją czulszą i bardziej melancholijną stronę za pomocą bardziej stonowanych dźwięków i emocjonalnego wokalu (North). Serwują oparte na sekcji, porywające niemal do tańca energetyczne piguły (The Cheap-Piped-Music Kind Of Empty, A Drifting Heart), machają nieznoszoną jeszcze i interesującą flanelą z pierwszego okresu produkcji tego materiału (Deranged), przywołują riffami wspomnienia minionego lata („Deranged”), hałasują i krzyczą (In Different Rooms & In Bloom), ale potrafią być też przyjemni, mili i łagodni (Small & Humanlike).\nNa Very Sorry dzieje się dużo, bardzo dużo, a kreatywność dzieciaków Vermony w kontekście pomysłów na aranżacje zdecydowanie przekracza moją w pisaniu. Przy okazji, gdyby ktoś kiedyś pytał, to właśnie o takie hałasy i melodie mi się rozchodzi. Świetna płyta i mam nadzieję, że nie będzie mi przykro i będzie o niej głośno. Nie tylko w Waszych głośnikach, choć jakby bardziej o tym pomyśleć, to jedno z drugim się łączy. A więc słuchajcie!\n.WAVS – .WAVS\nCzekałem na to, aż na polską scenę dotrze moda na powrót do dźwięków z Seattle i się doczekałem. Wcześniej bawili się nieco tą konwencją The Freuders, ale krakowski .WAVS na swoim debiucie idzie w tej materii na całość. Powiem zresztą wprost – jeśli nie macie w swojej garderobie flanelowych koszul, to faktycznie nie bardzo jest sens tu czego szukać. Na .WAVS znajdziecie bowiem dobre piosenki, ale nagrane według prawideł obranej przez zespół stylistyki. Wokalnie mamy tu sporo zapożyczeń z Cornellowskich zaśpiewów, emocjonalność dźwięków to wypisz wymaluj Pearl Jam, przybrudzone gitary z tęsknotą spoglądają na brzmienie Nirvany, a punkowych zrywów trudno nie skojarzyć z Mudhoney. Może to i dziwne chwalić za tak wyraźne inspiracje, ale podrygujących w rytm muzyki kończyn nie oszukasz. To album dający sporo radochy, wyłączający myślenie, prosty kompozycyjnie i pozwalający przenieść się do lat szczenięcych, gdy grunge wydawał się być najlepszym gatunkiem na świecie. Bardzo przyjemne wspomnienia, bardzo przyjemna płyta.\nPosted in Podsumowania, Polecanki, Przeglądy and tagged .wavs, maciej łbik, mona polaski, moriah woods, morze, nagrobki, nene heroine, non violent communication, normal echo, obiekty, pavement pizza, paweł przyborowski, próchno, quantum trio, rites of fall, spirits of the air, szkło, the saturday tea, trupa trupa, vermona kids, łbik przyborowski. Bookmark the permalink.\n[…] zapowiada historię osobistą, kameralną wręcz i taki też charakter ma ten materiał. Widziałem Nagrobki odgrywające improwizacje w czasie pokazów do przemontowanych odcinków Muminków i w pewnym […]\n[…] spektrum emocji przy takim samym rozstrzale dźwiękowym. Druga płyta Non Violent Communication (w skrócie NVC) saksofonem stoi. Ten instrument zdecydowanie wybija się na pierwszy plan, ale nie […]\nThe Eye of Time +dj Lenar // Chmury 19.02, Warszawa (patronat)


21 kasyno 50 darmowych spinów dihpb\nKasyno Z Bezpłatnym Bonusem Bez Depozytu – Dostępność Uzyskaj 50 darmowych spinów 50 free spinów dla nowych w online kasyno Brak rąk do pracy i to co zostało pasuje jakoś zatrzymać bo inaczej trzeba będzie zwijać żagle, dodaję szklankę herbaty.\nDarmowych spinów nie dostaniesz od razu wszystkich. 100 lub 200 darmowych spinów będziesz dostawać od kasyna w ratach po 10 lub 20 dziennie. Regulaminy darmowych bonusów są zazwyczaj tak skonstruowane, że możesz grać w stu na raz, a twoje szanse na wygranie coś z darmowego bonusu bez depozytu są praktycznie zerowe. Jak wygląda promocja darmowych spinów? FriSpiny w Unibet to bardzo prosta promocja. Kasyno udostępniło jedną grę – Jumanji, która uruchomiona w każdy piątek w godzinach 18:00-21:00 przyzna darmowe obroty. Warto zwrócić szczególną uwagę na te ramy czasowe. Zgarnij120 free spinów i do 300 EUR na start 30 Darmowych spinów w Spinia Kasyno Nasi czytelnicy będą mogli dzisiejszy wieczór spędzić w kasynie Spinia , gdzie w ramach realizowanej przez nas współpracy otrzymacie 30 darmowe obroty do wykorzystania w wideo slocie Book of Pyramids. 50 darmowych spinów w Betsson kasyno. 30 Darmowych Spinów bez depozytu w Red Box kasyno. Strona online Topkasyna.com nie zachęca do grania w gry hazardowe 50 Free Spinów na start od All Right Casino. 50 darmowych spinów w Betsson kasyno. 30 Darmowych Spinów bez depozytu w Red Box kasyno. Pan Kasyno 50 darmowych spinów za darmo bez depozytu Darmowe bonusy kasynowe 2020 bez wymaganego depozytu - gry hazardowe, ruletka, sloty, automaty za darmo. Najlepsze oferty w polskich kasynach online. Kasyno 50 darmowych spinów bez depozytu tylko nikt się w nim nie kąpie, wychylał się prawie do połowy z loży. Ślady te prowadziły mnie wprost do starego projektora filmów stojącego w gabinecie, by dawać się podejść w ten sposób.\nBuran kasyno oferta powitalna - 100% bonus i 200 darmowych spinów! Rozpoczęcie zabawy w kasynie Buran jest nieco łatwiejsze dzięki niesamowitej ofercie powitalnej! Zasadniczo, nowi gracze otrzymają dodatkowe środki bonusowe na swoich koncie po dokonaniu pierwszego depozytu. Aug 21, 2020 · Możliwość skorzystania z tak dobrze przygotowanej promocji to bardzo dobra okazja do zapoznania się z ofertą ZetCasino. 2000 zł + 200 darmowych spinów wystarczy na wiele godzin zabawy. Biblioteka gier w kasynie jest na tyle duża, że każdy będzie mógł spróbować wielu tytułów, o których wcześniej nawet nie słyszał.\nPolega on na tym, że kasyno powiększa wpłaconą przez ciebie kwotę o konkretny procent, np. pierwszy depozyt powiększa o 100%, drugi o 50%, a trzeci o 125%. Często do gotówki dorzuca także pulę free spinów na konkretny automat.\nBonus darmowych spinów za rejestrację. Najpopularniejszą formą, aby zagrać w kasyno online za darmo, jest bonus powitalny w postaci darmowych spinów. Darmowe spiny bez depozytu to najczęstszy rodzaj bonusu od kasyna. Najczęściej darmowe spiny od kasyna to bonus bez depozytu za samą rejestrację. Darmowych spinów nie możesz wykorzystać w dowolnej z gier w kasyno, ale na wskazanym przez kasyno automacie. Zazwyczaj darmowych spinów nie będzie więcej niż 10. Taki bonus bez depozytu ma niestety także swoje minusy. Zanim zdecydujesz się odebrać taki bonus zapoznaj się z jego regulaminem. Darmowe spiny są rodzajem bonusu kasynowego gdy kasyno online udostępnia darmowe spiny na wybranych automatach online zgodnie z określonymi wymaganiami dotyczącymi obrotu. Na stronie poland-bonusesfinder.com znajdziesz darmowe spiny za darmo, darmowe spiny bez depozytu i inne rodzaje darmowych spinów. Możesz dowolnie używać darmowych spinów na automatach, dopóki kasyno wyraźnie zakomunikuje Ci, że nie możesz dłużej tego robić. Czasami kasyna oferują dodatkową gotówkę (prawdziwe, realne pieniądze) za korzystanie z tego właśnie kasyna. Żeby odebrać bonus odnawialny do 2500 zł + 50 darmowych spinów, należy wykonać następujące kroki: Zalogowanie się w kasynie FEZbet. Przejście do zakładki z Promocjami. Wybranie dodatkowej zakładki z promocjami „KASYNO” (domyślnie pokażą się oferty dla zakładów sportowych). Wybranie oferty „WEEKENDOWY RELOAD BONUS”. nie dostaniesz od razu wszystkich spinów, a kasyno będzie ci je wydzielać w kilku transzach, np. 200 spinów dostaniesz w 10 transzach, po 20 dziennie Free spiny bez depozytu O wiele trudniej dostać darmowe spiny bez depozytu. Co więcej, Betsson kasyno bonus powitalny oferuje też w formie free spinów. Przy drugiej wpłacie w wysokości minimum 40 zł, gracz kwalifikuje się do odebrania 50 darmowych spinów do gry Mega Fortune Dreams. Darmowe spiny muszą zostać wykorzystane w ciągu 7 dni i w trzy dni obrócone 35 razy. Sprawdź Bonus: Energy Casino\nBonus wynosi 50% od wpłaconej kwoty. Aby zdobyć 50 darmowych spinów, należy wpłacić minimum 200 zł. Maksymalny możliwy zakład z wykorzystaniem bonusu to 20 zł. Wymóg obrotu promocji to 30-krotność wpłaconych pieniędzy i bonusu. Obrót pieniędzy wygranych z darmowych spinów to ich 40-krotność. Warto zwrócić uwagę na istotny\nPolega on na tym, że kasyno powiększa wpłaconą przez ciebie kwotę o konkretny procent, np. pierwszy depozyt powiększa o 100%, drugi o 50%, a trzeci o 125%. Często do gotówki dorzuca także pulę free spinów na konkretny automat. Mimo, że każde kasyno robi wszystko, by przyciągnąć do siebie klientów, to gry kasynowe online są właśnie tym po co każdy przychodzi. Każde kasyno oferuje swoim graczom kilka rodzajów gier. Mogą to być zwykłe automaty do gry, ale też różnego rodzaju gry stołowe czy karciane.\nDarmowe Kasyno | Najbardziej popularne kasyna bez depozytu w Polsce Ile Zarabiają Automaty Do Gier – Najlepsze Kasyna Online I Gry Hazardowe W Polsce. 21 kasyn 50 darmowych spinów to właśnie na to sporo osób narzeka, że nie prowizja jest problemem.\nWłaśnie w tym momencie zyskałeś 50 darmowych spinów do gry slot Book of Dead. Bonus ujrzysz w sekcji „Bonusy”, po tym, jak zalogujesz się na swoje konto gracza. Zwykle bonus aktywowany jest wręcz natychmiastowo. Czasem trzeba trochę odczekać na to, zanim zostanie on przypisany do konta. Vulkan Vegas kasyno darmowe spiny – warunki Jan 21, 2017 Darmowe spiny są rodzajem bonusu kasynowego gdy kasyno online udostępnia darmowe spiny na wybranych automatach online zgodnie z określonymi wymaganiami dotyczącymi obrotu. Na stronie poland-bonusesfinder.com znajdziesz darmowe spiny za darmo, darmowe spiny bez depozytu i inne rodzaje darmowych spinów. Betamo - 20 darmowych spinów tylko u nas Bob Casino - 25 obrotów bez depozytu ArgoCasino - 20 spinów po rejestracji ZigZag777 - 20 spinów za rejestrację Casoo - ekskluzywnie 10 spinów na start Pan Kasyno - 50 free spinów po rejestracji Spinamba Casino - 25 spinów za darmo Luckybird Casino - 50 spinów za darmo Loki - dołącz i odbierz Za drugi depozyt w wysokości od 60 do 199 zł możesz otrzymać bonus reload 125% + 50 darmowych spinów w automacie Doom of Dead. Maksymalny bonus wynosi 1600 zł. Za drugą wpłatę w wysokości 200 zł otrzymasz bonus w wysokości 200% i 100 darmowych spinów w grze Fire Joker. Maksymalny bonus Vulkan Vegas wynosi 2800 zł. Program


Zwykłej Matki Wzloty i Upadki: Wojna cukierkowa - Awantura w salonie gier\nWojna cukierkowa - Awantura w salonie gier\nCoraz częściej marzę o tym, by wrócić do czasów dzieciństwa. Zabawa z do ostatnich promieni słońca, podjadanie jabłek z drzewa sąsiada, entuzjazm z nowo zdobytego obrazka z gumy Turbo… Wymieniać mógłbym bardzo długo. Wszystkie te wspomnienia spaja jedno słowo: beztroska. Dzisiejszy świat nie daje nam niestety do niej zbyt wielu okazji. Może dlatego tak chętnie uciekam w świat literackiej fantazji skierowanej do młodszych odbiorców. Niekwestionowanym mistrzem gatunku jest dla mnie Brandon Mull. Obok rewelacyjnych serii jak „Baśniobór”, „Smocza straż”, czy „Pozaświatowcy”, możemy też natknąć się na mniej znane perełki w dorobku autora. Jedną z nich jest dwutomowa (póki co) historia o intrygującym tytule „Wojna cukierkowa”.\nNa pierwszy tom przygód Nate’a i ferajny natrafiłem całkiem przypadkowo w miejskiej bibliotece. Już po pierwszych rozdziałach wiedziałem, że będzie to przygoda, której szybko nie zapomnę. Dziesięcioletni chłopak po przeprowadzce do miasteczka Colson poznaje trójkę nowych przyjaciół – Gołębia, Trevora i Summer. Wspólnie tworzą klub poszukiwaczy skarbów „Błękitne Sokoły”. Gdy na początku roku szkolnego zostaje otwarty w mieście nowy sklepik ze słodyczami „Słodki Ząbek”, nikt nie podejrzewa, że kryje się za tym coś więcej niż tylko tony cukru i próchnica. A jednak! Sympatyczna właścicielka, pani White, częstuje dzieciaki słodkościami w zamian za drobne przysługi. Tyle, że ów cukierki nie są zwyczajne. Dają one chwilowe magiczne moce jak latanie, przenikanie przez obiekty, superszybkość itp. Takie cuda muszą kosztować! O ich cenie szybko przyjdzie się przekonać Nate’owi i ekipie.\nTak po krótce, nie zdradzając niczego istotnego z fabuły, przedstawia się początek „Wojny cukierkowej”. Brandon Mull nie miał w planach kontynuacji dla tego tytułu. Jednak odzew fanów był tak duży, że postanowił spełnić ich oczekiwania. I tak, 5 lat po premierze pierwszej części, otrzymaliśmy „Awanturę w salonie gier”, czyli bezpośrednią kontynuację historii. Dokładnie rzecz ujmując, akcja powieści rozpoczyna się w rok po niesamowitych wydarzeniach jakie nawiedziły Colson. Belinda White – właścicielka „Słodkiego Ząbka” została spacyfikowana i teraz jako Lilly dołączyła do paczki. Jakim cudem? Magicznym, rzecz jasna! Zła czarodziejka zmieniła się bowiem w dziewczynkę, a do tego straciła pamięć. Logiczne? No ja myślę!\nSielanka nie trwa zbyt długo, bo oto na horyzoncie pojawia się nowy podejrzany obiekt. W okolicy uruchomił się salon gier, a dzieciaki jak szalone starają się wygrać na automatach jak najwięcej kuponów, które będą mogły wymienić na tajemnicze pieczątki. Nate i spółka przyłączają się do tego dziwnego wyścigu, odkrywając dość szybko, że za całym podejrzanym przedsięwzięciem stoi brat Belindy White – Jonas. Jest to bezwzględny czarodziej, który nie cofnie się przed niczym aby zdobyć władzę nad światem. Piątce przyjaciół nie pozostaje zatem nic innego jak tylko zinfiltrować salon od wewnątrz, zdobywając zaufanie jego właściciela. Tajemnicze przeznaczenie wspomnianych pieczątek potęguje tylko ich determinację w osiągnięciu celu. Dodatkowo, dwójka ich pomocników z poprzedniej przygody, znika bez śladu. Czy pan White na pewno niczego nie podejrzewa? A może wszystko to jedna gra pozorów? Nic więcej nie zdradzę. Musicie sami odkryć prawdę. Jeśli się odważycie…\n„Wojna cukierkowa – Awantura w salonie gier” posiada wszystko to, co książka dla młodzieży mieć powinna: wciągającą fabułę, ciekawe i wielobarwne postacie, czy wreszcie wspaniały klimat przygody i nostalgii. Kto czytał cokolwiek co wyszło spod pióra pana Mulla ten doskonale wyczuwa z czym mamy tu do czynienia. Ta książka to esencja rozrywki! Błędem było by jednak spłaszczenie jej wartości do taniej dziecięcej zabawy. Bohaterowie muszą mierzyć się w własnymi sumieniami, a granica między tym co słuszne, a tym co złe niejednokrotnie ulegnie zatarciu. W przemyślany sposób zostały ukryte uniwersalne przesłania o moralności, dokonywaniu słusznych wyborów, przyjaźni. Owszem, momentami można odczuć granie na czas autora z czytelnikami, zwalnianie akcji. Ale moim zdaniem jest to jak najbardziej potrzebne. Choćby po to, by zaczerpnąć parę wdechów świeżego powietrza przed ponownym zanurzeniem się w niesamowity świat dzieciństwa oblany magicznym sosem i podany na złotej tacy z napisem: nostalgia.\nNa koniec ogromne podziękowania dla wydawnictwa Wilga, które podjęła się zadania wznowienia obu tomów „Wojny cukierkowej”. Tegoroczne wydania prezentują się wspaniale! Zwłaszcza na półce obok pozostałych dzieł Brandona Mulla. Smacznego!\nAutor: Zwykły Tata o 16:45\nEtykiety: Brandon Mull , kącik recenzencki , kącik recenzji , Wojna cukierkowa - Awantura w salonie gier , wydawnictwo Wilga


• modne pierścionki - unikatowy wykonany ręcznie pierścionek\n♡biżuteriapierścionkiunikatowy wykonany ręcznie pierścionek srebrny\nrękodzieło pierścionek z bursztynem\nsrebrny-pierścionek pierścionek-z-bursztynem pierścionek-regulowany rękodzieło ze-srebra unikat żółte pierścionki srebrne pierścionki\nWaga 13 gr\n2 x 1,6 x 1,3 cm\n• modne pierścionki • biżuteria - pierścionki • pierścionki monika piankowska •\nJedyny taki pierścionek. Duży, bardzo efektowny pierścionek wykonany od podstaw ręcznie ze srebra, Rozmiar 25450,00 zł Pierścionek - lapis lazuli. Pierścionki kamienie-naturalne Ręcznie robiony pierścionek elastyczny z kamieni naturalnych, lapis lazuli, Czas realizacji65,00 zł\nBŁYSKAWICZNIEPierścień z larimarem. Biżuteria artystyczna dziki królik wykonana ręcznie od podstaw, Ag 925, Wymiary kamienia159,00 zł ⚡ WYSYŁAMY\nUnikatowy srebrny 925 pierścionek z bursztynem. Pierścionki pierścionek-z-bursztynem Pierścionek wykonany całkowicie ręcznie ze srebra z bursztynem bałtyckim315,00 zł Unikatowy srebrny 925 pierścionek regulowany. Pierścionki pierścionek-z-kamieniem Pierścionek wykonany ze srebra, Waga 11 g, WYKONANY CAŁKOWICIE RĘCZNIE UNIKAT, Zapraszamy165,00 zł\nSrebrny pierścionek kamieniem piasek pustyni rękodzieło rozmiar. Pierścionek z kamieniem piasek pustymi, Waga 20 g, Rozmiar Regulowany od 17 mm do 21 mm299,00 zł Pierścionek srebrny z bursztynem bałtyckim regulowany rękodzieło. Pracownia jubilerska, Pierścionek z kamieniem Bursztyn Bałtycki, Waga 24 g360,00 zł


Napownica PRYM Love - jak używać? - Wirtualna Akademia Szycia\nNapownica PRYM Love – jak używać, jakie ma końcówki?\nW życiu każdego kaletnika przychodzi taki czas, że trzeba sięgnąć po narzędzia dodatkowe, które wzbogacą i pozwolą wyróżnić i udoskonalić nasze dzieła. Jednym z takich narzędzi jest napownica. Jako pierwszy tego typu sprzęt wybrałam napownicę firmy Prym w wersji Love. Dlaczego? O tym przekonasz się czytając dalej.\nTanie rozwiązanie domowe\nNapownica Prym Love jest przede wszystkim łatwo dostępna i to pozwala cieszyć się jej popularnością. Jej design jest przyjemny dla oka, a sama napownica przyjemnie leży w dłoni. Kupując napownicę otrzymujemy również końcówki do robienia dziurek oraz końcówki do nabijania nap plastikowych i przyrząd, który te końcówki pozwala nam rozmontować. Wszystkie te końcówki opisałam poniżej.\nKoszt napownicy to około 50 zł. Ma ona również swój tańszy odpowiednik: Prym Vario. Czym się różnią? Tylko i wyłącznie kolorem rączek i zawartością zestawu (Vario nie posiada końcówek so montowania nap plastikowych).\nChwyt marketingowy motorem sprzedaży\nBardzo długo szukałam oferty hurtowej firmy Prym i okazało się, że… nie mogę znaleźć. Kiedy szyje się dużo niestety ceny powalają.\nKolejną praktyką, która nie przypadła mi do gustu jest brak możliwości kupienia samych końcówek do napownicy, bez konieczności kupowania produktów dedykowanych. Większość dodatków typu napy, nity kupuję hurtowo i płacenie dodatkowo za produkty, które i tak będą leżeć jest dla mnie marnowaniem pieniędzy. Natomiast jest to świetne rozwiązanie dla osób, które szyją tylko dla siebie i nie potrzebują nap czy nitów nie wiadomo ile.\nI ostatnia rzecz, która chyba przedsiębiorców boli najbardziej: brak lub bardzo mała kompatybilność końcówek z produktami innych firm. Tutaj niestety męczę się strasznie, gdyż posiadam np. końcówkę do nabijania nitów, ale nity mam kupione w hurcie. Niby rozmiarowo takie same jak nity Pryma, ale jednak nie nabijają się już tak dobrze i muszę mocno kombinować.\nKońcówki do napownicy\nNa zdjęciu widzicie końcówkę do nabijania nap plastikowych. Jest kompatybilna z napami firmowymi Pryma. Ale tutaj miła niespodzianka: nabijemy nią nie tylko zwykłe okrągłe napy, ale także te w kształcie serca czy gwiazdki.\nKońcówki wyjątkowo można kupić osobno.\nKoszt to ok 10 zł.\nKolejna końcówka potrzebna jest do robienia dziurek. W ofercie prym znajdziemy końcówkę do robienia dziurek o wielkości 3mm, 4 mm, 8 mm. Jest to końcówka dodawana do zestawu z napownicą Prym Love i Prym Vario.\nMożna kupić taki zestaw osobno (koszt ok 16 zł).\nTe dwie szaro-czarne końcówki służą do nabijania nitów. Wokół swoich głów posiadają miękką czarną gumkę, która ma za zadanie chronić nit podczas nabijania.\nTę końcówkę nabędziemy już tylko w zestawie z dedykowanymi nitami firmy Prym.\nKoszt zestawu: ok 26 zł\nChcesz nabijać metalowe zapięcia? Nie ma problemu. Firma Prym w swojej ofercie posiada również takie. Rozmiary do wyboru: 12mm, 15 mm.\nSytuacja jak powyżej: końcówki dostępne są tylko w zestawie.\nKoszt zestawu to ok 26 zł.\nFirma Prym posiada w swojej ofercie również końcówki do nabijania:\nspringów do jerseyu (8 mm, 10 mm)\noczek kaletniczych (4 mm, 5mm, 7mm, 8mm)\nPonadto można dokupić oczka kaletnicze o średnicy 11mm z dedykowaną praską pod młotek oraz produkty do ręcznego przyszywania.\nJak zakładać końcówki?\nNic bardziej prostego! Wystarczy postępować zgodnie z rysunkową instrukcją załączoną do każdego zestawu i nie sposób się pomylić.\nKońcówki zakładamy w miejsca czerwonych otworów (zdjęcie poniżej) i możemy działać.\nZ przykrością jednak zauważam, że końcówki czasami wchodzą zbyt luźno i podczas użytkowania wypadają.\nNapownica Prym Love to świetne rozwiązanie dla domowych krawcowych i osób, które są na początku swojej szyciowej drogi lub też używają napownicy sporadycznie.\nłatwo dostępne produkty dedykowane\nograniczenie pola manewru – przez to, że napownica jest w formie szczypcowej, mamy ograniczone pole manewru – ciężko jest nabić napę czy nit sporo oddalony od brzegu materiału\nśrednia kompatybilność lub jej brak z produktami innych firm


Warmia z Energ(i)ą złamała gorzowską Stal! - Sport\nWarmia z Energ(i)ą złamała gorzowską Stal!\n2018-01-26 20:39:50 (ost. akt: 2018-01-26 21:05:28)\nŁatwo nie było, ale udało się - w 15. kolejce I ligi piłkarze ręczni Warmii Energi Olsztyn ograli mocną Stal Gorzów i awansowali na trzecie miejsce.\n* Warmia Energa Olsztyn - Stal Gorzów Wielkopolski 23:21 (11:12)\nWARMIA: Gawryś - Dzido 2, Hegier, Sikorski 2, Kozakiewicz, Golks 5, Zółtak 2, Krawczyk, Deptuła 2, Dzieniszewski 5, Malewski 2, Koledziński 3\nW pierwszej połowie prowadzenie przechodziło z rąk do rąk (2:0, 2:3, 7:5, 11:12), niestety, o ile olsztynianie grali nieźle w obronie, o tyle w ataku było już zdecydowanie gorzej. Na przerwę Stal mogła zejść z dwubramkową przewagą, ale Gawryś popisał się obroną rzutu karnego. Inna sprawa, że kilka minut później pojedynek z 7 metrów z gorzowskim bramkarzem przegrał Malewski...\nW drugiej połowie goście odskoczyli na dwa trafienia (14:12) i mieli trzy szanse na podwyższenie prowadzenia, ale Gawryś obronił drugi rzut karny, a po chwili popisał się kolejną skuteczną interwencją. Olsztynianie na linii 6 metrów postawili mur, którego gorzowianie nie potrafili sforsować w siedmiu kolejnych akcjach! Dzięki temu Warmia nie tylko odrobiła straty, ale też wyszła na prowadzenie.\nKońcówka była jednak nerwowa, bowiem w 58. minucie był remis 21:21, jednak po chwili do siatki trafił Sikorski, Gawryś popisał się kolejną obroną, a kropkę nad i postawił Koledziński.\n- W obronie było nieźle, ale nad atakiem musimy popracować - przyznał trener Daniel Żółtak, który do gry swojego zespołu miał wiele uwag.\nWarto zaznaczyć, że za najlepszego zawodnika Warmii uznano Wojciecha Golksa.\n1. Nielba Wągrowiec\t13*\t31\t393:322\n2. Sokół Kościerzyna\t12\t29\t323:277\n3. Warmia Energa Olsztyn\t14\t28\t376:308\n4. Stal Gorzów\t14\t28\t376:332\n5. AZS UW Warszawa\t13\t24\t367:354\n6. Real-Astromal Leszno\t13\t24\t342:332\n7. KU AZS Uniwersytetu Zielonogórskiego\t13\t23\t355:349\n8. Grunwald Poznań\t13\t21\t345:325\n9. Orlen Wisła II Płock\t13\t19\t356:372\n10. SMS ZPRP Gdańsk\t14\t15\t366:375\n11. Pomezania Malbork\t14\t15\t379:385\n12. Mazur Sierpc\t13\t14\t279:336\n13. MKS Grudziądz\t13\t9\t353:426\n14. GKS Żukowo\t13\t9\t322:375\n15. Gwardia Koszalin\t13\t8\t310:374\nTagi: Warmia Energa Olsztyn Stal Gorzów\nkwadratols #2426965 | 176.221.*.* 26 sty 2018 22:30\nMecz mógł się podobać, obie drużyny stały mocno w obronie, emocje były do samego końca. Boli różnica w jakości zmienników. Wychodzą rozkojarzeni, dostaliśmy kilka szybkich bramek po nie najlepszych zmianach formacji. W ataku pozycyjnym rzeczywiście płynność i co za tym idzie szybkość wymiany podań jest do poprawy. Dwójka środkowych obrońców, Panowie Żółtak i Krawczyk na medal. W ataku dobry mecz rozegrał Pan Golks, Pana Deptułę Gorzowianie chyba obejrzeli podczas meczu z Kwidzynem. Pan Malewski dziś nie miał dnia. generalnie zwyciężyła dziś DRUŻYNA.


Prokurator, policjanci, biegły i kierowca wrócili na miejsce tragicznego wypadku | Echo Dnia Podkarpackie\nMarcin Radzimowski 28.03.2012\nUszkodzona toyota uczestnicząca w wypadku. Czy jej kierowca mógł uniknąć potrącenia rowerzysty? policja\nPrzypomnijmy, ze tragiczne wydarzenia miały miejsce w piątkowy wieczór 16 marca. Do policji dotarła informacja o leżących w rowie zwłokach mężczyzny, 54-letniego mieszkańca Domacyn. Nieopodal ciała leżał zniszczony rower a na drodze stał rozbity samochód, toyota corolla.\nFunkcjonariusze zatrzymali wkrótce cztery osoby - dwie 20-latki oraz dwóch mężczyzn w wieku 24 i 30 lat, wszyscy to mieszkańcy Domacyn. Osoby te jechały toyotą w chwili zdarzenia, autem kierował 24-latek. W organizmie mężczyzny stwierdzono 0,35 promila alkoholu.\nNieoficjalnie dowiedzieliśmy się, że kierujący podczas przesłuchania twierdził, że rowerzysta zjechał na jego pas ruchu a on nie miał możliwości uniknięcia potrącenia. Jego wersję trudno zweryfikować w oparciu jedynie o ślady powstałe na drodze w miejscu wypadku. Prokuratura Rejonowa w Tarnobrzegu zasłaniając się dobrem śledztwa, nie zdradza takich szczegółów.\n- Mogę powiedzieć jedynie tyle, że na potrzebę prowadzonego postępowania przeprowadzony został eksperyment procesowy - mówi prokurator Marta Mruk-Walczyk, szefowa Prokuratury Rejonowej w Tarnobrzegu.\nCzy eksperyment dowiódł, że kierowca rzeczywiście nie mógł uniknąć potrącenia jadącego z przeciwka rowerzysty? A może wręcz przeciwnie - dowiódł, że wina leży po stronie kierującego toyotą? Na to pytanie odpowiedź poznamy dopiero po zakończeniu prokuratorskiego dochodzenia.\nNiezależnie od tego kierowca toyoty odpowie przed sądem za ucieczkę z miejsca wypadku i nieudzielanie pomocy oraz za kierowanie pojazdem w stanie po użyciu alkoholu.


Tylko jedna gmina na Podkarpaciu nie głosowała na PiS. Wiemy dlaczego | Pikio\nWybory w tym roku wygrało Prawo i Sprawiedliwość, mieli dość sporą przewagę w głosach. Okazało się, że na Podkarpaciu tylko jedna gmina w ogóle nie głosowała na tę partię. Powód jest dość kuriozalny.\nWybory do Parlamentu Europejskiego wygrało Prawo i Sprawiedliwość, mieli kilkuprocentową przewagę nad Koalicją Europejską. Na Podkarpaciu zdecydowana większość głosowała na wygraną partię. Wszyscy, poza jedną gminą, a dokładniej Cisną. Od zawsze mieszkańcy tego regionu głosowali na PiS, teraz się to zmieniło i wiemy dlaczego.\nWybory wygrał PiS, lecz nie w gminie Cisna\nZ mapy wyborów na całym obszarze Polski wynika, że mieszkańcy Podkarpacia głosowali na Prawo i Sprawiedliwość, jednak z pewnym wyjątkiem, a mianowicie gminą Cisna. Tylko w tym regionie wygrała Koalicja Europejska. Jedna z mieszkanek wspominała, że na tle całego województwa Cisna zawsze się wyróżnia.\nKlienci Biedronki wściekli do granic możliwości. Spotkała ich wyjątkowo przykra niespodziankaCzytaj dalej\nNależy wspomnieć, że Cisna jest gminą wiejską z najmniejszą populacją w całym kraju. Według statystyk, zameldowanych jest tam niecałe 1600 osób. Od zawsze Prawo i Sprawiedliwość wygrywało na wschodzie, lecz nie tym razem. Cisna okazała się ostatnim bastionem na Podkarpaciu, który nie popiera działań tej partii. Według oficjalnych danych, głosy mieszkańców przedstawiają się w następujący sposób:\nKoalicja Europejska - 46,99 proc.\nPrawo i Sprawiedliwość - 35,84 proc.\nWiosna Roberta Biedronia - 8,9 proc.\nWynika z tego, że PiS został wręcz zmiażdżony przez KE. Jest to wprost zdumiewający wynik na tle całego kraju.\nWynik głosowania był do przewidzenia, powód jest dość kuriozalny\nWynik z góry był do przewidzenia - gmina jest mocno związana z Platformą Obywatelską, a co za tym idzie, także z KE.\n- U nas taka jest struktura ludności. Mało jest mieszkańców z dziada pradziada, mamy dużo mieszkańców napływowych. Ludzie mają dużo kontaktów z innymi, ze światem. Mają w sobie dużo otwartości. Do nas przyjeżdża bardzo dużo turystów. Część osób, która się u nas osiedla, to osoby z dużym dorobkiem życiowym, które sporo już w życiu widziały. Powiedziałabym, że jest dużo osób o niezależności osobistej. Ludzie są bardzo czynni zawodowo i kreatywni. Nie stronią od aktywności obywatelskiej, zakładają różne stowarzyszenia - powiedziała Małgorzata Gucwa.\nPrzez tak niską populację, wszyscy mieszkańcy się znają i w większości lubią. Jednym z honorowych mieszkańców Cisnej jest europosłanka Koalicji Europejskiej, Elżbieta Łukacijewska. Według relacji mieszkańców, europosłanka zamieszkuje gminę od przeszło 30 lat. Można podejrzewać, że to Łukacijewska jest głównym powodem takiego wyniku wyborów.\nJolanta Kwasniewska zmiazdzyla PiS! Pierwsza Dama nie miala litosci. Tak MOCNYCH slów nikt sie po niej nie spodziewal\nDramat Beaty Tadli. Jej syn zagrozil, ze zrobi cos PRZERAZAJACEGO! Dziennikarka jeszcze nigdy sie tak nie bala


Endoskopia jest to ogólna nazwa zabiegów diagnostyczno-leczniczych w medycynie (również weterynaryjnej), polegających na badaniu wnętrza ciała przy wykorzystaniu endoskopów giętkich lub sztywnych (aparatów umożliwiających doprowadzenie światła oraz optyki do wnętrza przewodu pokarmowego, oddechowego, układu moczowego oraz innych jam ciała).\nBezpośrednia obserwacja powierzchni narządów przewyższa inne techniki. Tkanki są widoczne jak przez lupę, można rozpoznać chorobę po wyglądzie obserwowanych zmian i pobierać próbki do dalszej diagnostyki. Dzięki endoskopom najnowszej generacji można oglądać nawet najbardziej niedostępne zakamarki organizmu zwierzęcia.\nEndoskopy są jednym z najważniejszych i najnowocześniejszych narzędzi wykorzystywanych w medycynie przy diagnozowaniu i leczeniu chorób układu trawiennego – żołądka, dwunastnicy, jelita cienkiego i grubego chorób tchawicy i oskrzeli , dróg żółciowych, dróg moczowych.\nEndoskopia, oprócz oglądania wnętrza narządów, umożliwia również wykonywanie niektórych zabiegów, takich jak usuwanie ciał obcych z żołądka, usuwanie kamieni moczowych, tamowanie krwawień, pobieranie próbek ze zmian patologicznych do badań histopatologicznych.\nZastosowanie endoskopów w leczeniu chirurgicznym zmniejsza ryzyko powikłań, podnosi komfort pacjenta, obniża koszty, skraca czas rehabilitacji


Z „Rzeczpospolitej” informacje o rynku finansowym czerpie trzy czwarte polskich dziennikarzy ekonomicznych – pokazuje badanie przeprowadzone przez ARC Rynek i Opinia. Ponad połowa reporterów zajmujących się tą tematyką zagląda w tym celu do „Dziennika Gazety Prawnej” i „Gazety Wyborczej”. Sporą opiniotwórczością wśród dziennikarzy ekonomicznych cieszą się również „Parkiet” i „Puls Biznesu”.\nNatomiast w internecie dziennikarze ekonomiczni najczęściej szukają informacji o rynku finansowym w serwisach bankier.pl i money.pl. Witryny ekonomiczne głównych portali i tytułów prasowych mają zdecydowanie mniejszą opiniotwórczość w tej grupie odbiorców.\nZ kolei kiedy trzeba uzyskać informację bezpośrednio od przedstawicieli banku, dziennikarzom ekonomicznym najlepiej współpracuje się z biurami prasowymi BZ WBK i ING Banku Śląskiego. W czołówce tego rankingu znalazły się również MultiBank, Pekao SA, PKO BP i Deutsche Bank.\nBadanie źródeł informacji polskich dziennikarzy ekonomicznych zostało zrealizowane przez ARC Rynek i Opinia od 5 marca do 14 kwietnia bieżącego roku. Indywidualne wywiady standaryzowane objęły 61 reporterów specjalizujących się w tematyce finansowej.\nDołącz do dyskusji: „Rzeczpospolita” i bankier.pl najbardziej opiniotwórcze dla dziennikarzy ekonomicznych


Styl, którego imienia nie wolno nadawać - Chmielokracja\nBelgowie podobno obrażają się o trzy rzeczy. Jak ktoś myli ich z holendrami lub francuzami, krytykuje frytki z majonezem i nazywanie dzikich piw z całego świata lambikami. Pierwsze dwa przypadki na tym blogu nie mają znaczenia, ostatni poruszymy dzisiaj. Jak określić l*****a z Przystanku Tleń, by nie urazić Belgów? Używając oficjalnej nazwy, Sour Wild Ale? Phi, to by było za proste, zwłaszcza jak na złożone piwo.\nNazwa: Szpak Wild Sour Ale\nStyl: L****k (Wild Sour Ale)\nBądźmy szczerzy, wszyscy wiemy, czego można spodziewać się po l*******h spodziewać (co brzmi dość groteskowo, patrząc na bogactwo belgijskiej tradycji). W każdym razie, jesteśmy w stanie założyć, czego po Szpaku Sour Wild Ale oczekiwać. I dokładnie to dostajemy. Jest dziko, funky, skórzasto, siankowo (is that even a word?), stajennie. Kwaśność na umiarkowanym, przyjemnym poziomie. Obecne nuty beczkowe, winne, drewniane, nawet z lekką wanilią. Nie ma zupełnie jakiegoś niechcianego octu. Pojawia się nuta żółtych owoców, która mi przypomina też agrest. W tle lekkie, cierpkie taniny. Goryczka niska, podobnie jak wysycenie. Całość złożona, ale nie agresywna.\nEtykieta: klasyka szpakowa, z bardzo ładnym odcieniem turkusu jako kolorem przewodnim. Ale umówmy się, jesteśmy tu po to, by wymyślić tleniowy odpowiednik l*****a. Moja propozycja spełnia wszystkie cechy moich propozycji: mnie bawi, jest grą słowną oraz wymaga wytłumaczenia osobom postronnym. Oto i ono: skoro Tleń, to Bory Tucholskie, to rzeka Wda, a skoro lambikową kolebką jest rzeka Zenne, a słowo Wdenne brzmi dennie, to proponuję Wdambik. Mam nadzieję, że BJCP przychyli się do mojego zdania, na razie nie odbierają telefonu, może ze względu na niedzielę.\nW rzeczywistości ważniejszym pytaniem jest to, do kogo skierowane powinno być Sour Wild Ale. Jak dla mnie to a la belgijski dzikus odpowiedni dla rozpoczynających przygodę, wchodzących w lambikowy świat. Bezwględnie lepszy od podobnie pozycjonowanego, dosładzanego Faro z Lindemansa, nie mówiąc już o oranżadkach tegoż producenta. Czy wielbicielom stylu przypadnie do gustu? Czemu nie, sam widziałem na półkach sklepowych wiele (jak na chłopca z Kujaw) oryginalnych lambików, a Szpaka wypiłem z przyjemnością. Kto wie, może uda się zbudować nad Wdą tradycje równie szlachetną, co ta z belgijskiej doliny?\nRecenzja powstała w ramach współpracy z Browarem Przystanek Tleń\n← Porter Angielski z Browaru Bytów mnie zaspokoił\nBzyku bzyku w przełyku →


Dzień Środków Społecznego Przekazu - KERYGMA - katecheza w Sieci\nŚwiatowy Dzień Środków Społecznego Przekazu jest inicjatywą podjętą przez Kościół Rzymskokatolicki, a zaproponowaną przez Sobór Watykański II. W Polsce obchodzony jest on w trzecią niedzielę września.\nDekret o środkach społecznego przekazu Inter mirifica (4.12.1963):\nW celu skuteczniejszego umacniania różnorodnych form apostolstwa w zakresie środków społecznego przekazu, zgodnie z postanowieniem biskupów, należy ustanowić we wszystkich diecezjach świata dzień, w którym każdego roku wierni będą pouczani o swoich obowiązkach pod tym względem, zachęcani do zanoszenia w tej intencji modlitw i do składania na ten cel ofiar, które winny być przeznaczane na organizowanie i utrzymywanie instytucji i przedsięwzięć, popieranych na tym polu przez Kościół, stosownie do potrzeb świata katolickiego (nr 18).\nSam papież Paweł VI, autor pierwszego Orędzia potwierdza też, że inicjatywa bierze początek z ducha soboru: Jesteśmy szczęśliwi, mogąc ponownie zwrócić się do was z okazji Światowego Dnia Środków Społecznego Przekazu, ustanowionego przez Ekumeniczny Sobór Watykański II (Orędzie, 1974).\nPo raz pierwszy Dzień Środków Społecznego Przekazu obchodzono na polecenie papieża Pawła VI w niedzielę 7.05.1967, natomiast pierwsze orędzie ukazało się 2 maja tegoż roku. Ojciec Święty ustalił jego obchody na niedzielę przed uroczystością Zesłania Ducha Świętego, przy czym episkopaty krajowe otrzymały możliwość ustalania swojej daty. W Polsce ten dzień obchodzony jest w trzecią niedzielę września.\nPapieskie orędzia na Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu\nZagadnienia związane ze współczesnymi mediami:\nNauczanie Kościoła na temat mediów\nO związku życia z informacją\nDo czego przyzwyczają nas współczesne media elektroniczne?\nTemat: «Wszyscy tworzymy jedno» (Ef 4, 25). Od wirtualnych wspólnot społecznościowych do wspólnot ludzkich.\n16 września 2018 roku\nTemat: „Prawda was wyzwoli” (J 8, 32). Fake news a dziennikarstwo pokoju.\nTemat: "«Nie lękaj się, bo jestem z tobą» (Iz 43, 5). Przekazujmy nadzieję i ufność w naszych czasach".\nTemat: "Komunikacja i miłosierdzie – owocne spotkanie".\n49. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu\nTemat: "Przekaz ukazujący rodzinę jako sprzyjające środowisko spotkania w bezinteresownej miłości" .\n48. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu\nTemat: "Przekaz w służbie autentycznej kultury spotkania".\n47. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu\nTemat: "Sieci społecznościowe: bramy prawdy i wiary, nowe miejsca ewangelizacji".\nBenedykt XVI, Orędzie na 47. ŚDŚSP 2013 – "Sieci społecznościowe: bramy prawdy i wiary, nowe miejsca ewangelizacji"\n46. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu\n16 września 2012 roku\n"Kiedy milczenie i słowa wzajemnie się dopełniają, komunikacja nabiera wartości i znaczenia."\nBenedykt XVI, Orędzie na 46. ŚDŚSP 2012 – "Milczenie i słowo drogą ewangelizacji".\nFilm, "Milczenie i słowo" »


Autosan H9-21.41S #80109\n13 august 2010 - Słupsk, baza PKS. Pomarańczowa niczym gimbus H9-tka z placówki w Lęborku przyjechała do Słupska na lakierowanie.Słupsk, baza PKS. Pomarańczowa niczym gimbus H9-tka z placówki w Lęborku przyjechała do Słupska na lakierowanie.\n18 august 2010 - Słupsk, baza PKS. Jeszcze nie w pełni pomalowana H9-tka wyjechała z lakierni. Ciekawe jak będzie się prezentować w kompletnym nowym wdzianku ;)Słupsk, baza PKS. Jeszcze nie w pełni pomalowana H9-tka wyjechała z lakierni. Ciekawe jak będzie się prezentować w kompletnym nowym wdzianku ;)\n6 may 2011 - Lębork, ul. Zwycięstwa. Autosan wyrusza w jedyny w ciągu dnia kurs relacji Lębork - Wojciechowo przez Kębłowo i Brzeźno Lęborskie.Lębork, ul. Zwycięstwa. Autosan wyrusza w jedyny w ciągu dnia kurs relacji Lębork - Wojciechowo przez Kębłowo i Brzeźno Lęborskie.\n30 june 2011 - Lębork, dworzec autobusowy. Na sam koniec wizyty w Lęborku nad miastem zebrały się ciemne chmury, z których przez co najmniej godzinę lało. Autosan gimbusem już nie jest, więc można zdjąć "koguty".\nKurs relacji (AL) Lębork (14:25) - Przeryte (15:04) przez Rybki, Kamieniec, Babnice. Długość trasy wynosi 26 km.Lębork, dworzec autobusowy. Na sam koniec wizyty w Lęborku nad miastem zebrały się ciemne chmury, z których przez co najmniej godzinę lało. Autosan gimbusem już nie jest, więc można zdjąć "koguty".\nKurs relacji (AL) Lębork (14:25) - Przeryte (15:04) przez Rybki, Kamieniec, Babnice. Długość trasy wynosi 26 km.\n18 august 2011 - Lębork, dworzec autobusowy.\nLębork -> Łeba przez: BiałogardęLębork, dworzec autobusowy.\nLębork -> Łeba przez: Białogardę\n27 september 2013 - Lębork, ulica Zwycięstwa.\nLębork, ulica Zwycięstwa.\n1 july 2014 - Lębork, skrzyżowanie ulic: 10 Marca x Grunwaldzka. Tego Autosana na trasie więcej nie zobaczymy. O dziwo nie zostanie sprzedany, gdyż jest już demontowany na bazie w Słupsku i wkrótce zostanie wywieziony na szrot. Tym samym w ruchu pozostała już tylko jedna H9-21, której ważność badania technicznego mija za miesiąc i nie wiadomo, czy po przyjściu "nowych" Setr będzie miała je przedłużone. Ponadto dziś na teren zajezdni PKS Słupsk ze złomowca mieszczącego się przy ul. Grottgera przyholowano rozbitą dnia 31 sierpnia Setrę S215 UL #90108. Nie wiem tylko w jakim celu, skoro i tak autobus idzie na złom.\nKurs relacji [E] Lębork, dworzec PKS (14:25) - Przeryte (15:04) przez Cewice, Kamieniec, Siemirowice. Długość trasy wynosi 26 km.Lębork, skrzyżowanie ulic: 10 Marca x Grunwaldzka. Tego Autosana na trasie więcej nie zobaczymy. O dziwo nie zostanie sprzedany, gdyż jest już demontowany na bazie w Słupsku i wkrótce zostanie wywieziony na szrot. Tym samym w ruchu pozostała już tylko jedna H9-21, której ważność badania technicznego mija za miesiąc i nie wiadomo, czy po przyjściu "nowych" Setr będzie miała je przedłużone. Ponadto dziś na teren zajezdni PKS Słupsk ze złomowca mieszczącego się przy ul. Grottgera przyholowano rozbitą dnia 31 sierpnia Setrę S215 UL #90108. Nie wiem tylko w jakim celu, skoro i tak autobus idzie na złom.\nKurs relacji [E] Lębork, dworzec PKS (14:25) - Przeryte (15:04) przez Cewice, Kamieniec, Siemirowice. Długość trasy wynosi 26 km.\n3 july 2014 - Lębork, dworzec autobusowy. Mając chwilę do pociągu, przeszedłem się na dworzec, bo "może pojedzie H9". Całe szczęście, że tak się stało, bo miałem zupełnego pecha do tego Autosana. Co do #80109 i jego przynależności do PKS-u Słupsk - także jestem przekonany, że niedawno, wraz z innymi pojazdami został sprzedany. Do końca roku będę miał potwierdzenie, więc odpowiednie dane do bazy oczywiście dopiszę.\nKurs relacji [E] Lębork, dworzec PKS (14:25) - Przeryte (15:04) przez Maszewo, Cewice, Grynów. Długość trasy wynosi 26 km.Lębork, dworzec autobusowy. Mając chwilę do pociągu, przeszedłem się na dworzec, bo "może pojedzie H9". Całe szczęście, że tak się stało, bo miałem zupełnego pecha do tego Autosana. Co do #80109 i jego przynależności do PKS-u Słupsk - także jestem przekonany, że niedawno, wraz z innymi pojazdami został sprzedany. Do końca roku będę miał potwierdzenie, więc odpowiednie dane do bazy oczywiście dopiszę.\nKurs relacji [E] Lębork, dworzec PKS (14:25) - Przeryte (15:04) przez Maszewo, Cewice, Grynów. Długość trasy wynosi 26 km.\n25 march 2015 - Lębork, teren starego dworca PKS. Wraz z początkiem marca budynek oraz plac dworca autobusowego PKS Słupsk w Lęborku został sprzedany (po wielu nieudanych do tej pory już próbach jego sprzedaży). Od środy 18 marca autobusy odjeżdżają z wyznaczonych stanowisk spod budynku dworca PKP. Poprzez niezbyt fortunne miejsce w jakim wyznaczono odjazdy tych autobusów - przepychają się one na niewielkim placu z samochodami osobowymi, dla których wydzielony jest parking oraz z pojazdami konkurencji: Boguś-Busa oraz TredeTrans, którzy to od dawna mają tam swoje wydzielone miejsca odjazdowe. Autobusy na jezdni starego placu manewrowego odbywają wyłącznie postoje między kursami - kwestią czasu zostało ogrodzenie działki przez właściciela. Ponieważ autobusów słupskiego przewoźnika w Lęborku w ciągu dnia stoi sporo, bo nie są zaangażowane do pracy (wykonują zaledwie po dwie pary kursów w ciągu dnia i od godzin porannych do popołudniowych stoją niewykorzystane) - miejsca jest tutaj niewiele. W planach miasta jest budowa jakże modnego w ostatnim czasie obiektu pod dumną nazwą "węzeł integracyjny". Przeznaczona została dla niego lokalizacja na tyłach dworca kolejowego w Lęborku - w miejscu gdzie dotąd mieszkańcy wyznaczyli sobie swoisty Park & Ride parkując samochody osobowe podczas codziennych podróży łączonych z przejazdem pociągiem z Lęborka do Trójmiasta lub Słupska. O planach co do zagospodarowania terenu po lęborskim dworcu PKS na razie raczej mówić nie można, tak jak i o terminie rozpoczęcia czy zakończenia prac przy budowie węzła - choć ten, potrzebny jest możnaby rzec od zaraz. Jak tu jednak zachęcić społeczność do podróży zbiorkomem na wioskach, gdy przewoźnik w 2015 roku funduje jazdę Autosanem i liczy sobie co najmniej 3 złote za przysłowiowe trzaśnięcie klamką - zarządzając od lat lęborską placówką tak nieudolnie.Lębork, teren starego dworca PKS. Wraz z początkiem marca budynek oraz plac dworca autobusowego PKS Słupsk w Lęborku został sprzedany (po wielu nieudanych do tej pory już próbach jego sprzedaży). Od środy 18 marca autobusy odjeżdżają z wyznaczonych stanowisk spod budynku dworca PKP. Poprzez niezbyt fortunne miejsce w jakim wyznaczono odjazdy tych autobusów - przepychają się one na niewielkim placu z samochodami osobowymi, dla których wydzielony jest parking oraz z pojazdami konkurencji: Boguś-Busa oraz TredeTrans, którzy to od dawna mają tam swoje wydzielone miejsca odjazdowe. Autobusy na jezdni starego placu manewrowego odbywają wyłącznie postoje między kursami - kwestią czasu zostało ogrodzenie działki przez właściciela. Ponieważ autobusów słupskiego przewoźnika w Lęborku w ciągu dnia stoi sporo, bo nie są zaangażowane do pracy (wykonują zaledwie po dwie pary kursów w ciągu dnia i od godzin porannych do popołudniowych stoją niewykorzystane) - miejsca jest tutaj niewiele. W planach miasta jest budowa jakże modnego w ostatnim czasie obiektu pod dumną nazwą "węzeł integracyjny". Przeznaczona została dla niego lokalizacja na tyłach dworca kolejowego w Lęborku - w miejscu gdzie dotąd mieszkańcy wyznaczyli sobie swoisty Park & Ride parkując samochody osobowe podczas codziennych podróży łączonych z przejazdem pociągiem z Lęborka do Trójmiasta lub Słupska. O planach co do zagospodarowania terenu po lęborskim dworcu PKS na razie raczej mówić nie można, tak jak i o terminie rozpoczęcia czy zakończenia prac przy budowie węzła - choć ten, potrzebny jest możnaby rzec od zaraz. Jak tu jednak zachęcić społeczność do podróży zbiorkomem na wioskach, gdy przewoźnik w 2015 roku funduje jazdę Autosanem i liczy sobie co najmniej 3 złote za przysłowiowe trzaśnięcie klamką - zarządzając od lat lęborską placówką tak nieudolnie.


Strona 218 z 1202\nPokaż wyniki od 2,171 do 2,180 z 12020\nTo prawda Groooszek dzwiganie jest bardzo niebezpieczne, mozesz przez to poronic..\nBiegnij do lekarza pierwszego kontaktu to da Ci zwolnienie do wizyty u gina. Albo chociaz zaswiadczenie o ciazy to bedac w pracy nie bedziesz wykonywac tych zagrazajacych ciazy czynnosci.\nCo do poprzedniego tematu, naskoczylysmy tak na Ciebie bo napisalas Kasi (dziewczynie od paru lat stadajacej sie o ciaze i po dwoch poronieniach i jednej biovhemicznej), ze to bez sensu ze zrobila bete...\nTobie mysle ze lekarz nawet nie zleci bety bo jak ztobi usg i wszystko bedzie ok to nie bedzie takiej potrzeby Ale fakt, tsh powinnas odrazu sobie zrobic bo to sie zmienia w ciazy Ja jutro lece zrobic tsh bo mnie natchnelyscie W kwietniu mialam 2,06 a caly czas biore zwiekszona dawke, moze juz w tym momencie jest za niskie?\nAa ok, badalas tsh Kiedy masz wizyte u gina?\nPodobno w ciazy to tak raz w moesiacu trzeba tsh kontrolowac.\n12-go lipca ide, wiec licząc od ostatniej miesiaczki to będzie jakoś 8 tydzień... A w pracy akurat Dziewczyny mam takie, że nie dadzą mi zrobić krzywdy. Odpowiedz z cytatem\nPowiem i wiem, że dziewczyny to przyjmą z radością i nie będą na mnie fuczeć. A moja Szefowa pewnie od razu mnie wyśle na zwolnienie jak sie dowie, bo jest na prawde cudownym człowiekiem. Ja TSH robiłam razem z betą, czyli 9-go czerwca i wynosiło 1,25, więc git.\nTo był miesiąc temu... A tarczyca - a dokładnie nie odpowiedni poziom hormonów tarczycy hamuje prawidłowy rozwój dziecka... Zrobisz jak chcesz... Ale ja bym zrobiła...\nJaki miesiąc temu, miesiąc będzie 9-go lipca... Na prawdę... Nie przesadzajmy i nie popadajmy w paranoje. Wiem, co to jest niedoczynność tarczycy, wiem jak wpływa na dziecko, wiem, że powinna być kontrolowana i, w razie potrzeby powinna być zwiększona dawka. Jestem cały czas pod opieką endokrynolog i biorę tabletki.\nA zaraz zrobicie ze mnie nieodpowiedzialnego człowieka, który nie dba o zdrowie swojego niedawno poczętego dziecka...\nTeż biorę tabletki... Ale mam też świadomość że to w dużej mierze właśnie przez tarczyce straciłam swoje Maleństwo. Wiem też ze gdyby Nam się teraz udało... mam natychmiast zrobić TSH i przyjść do lekarza... gdyż nie ma objawów - które pozwolą Nam ocenić ze coś z nią (tarczyca) jest nie tak. Nie chce po prostu żebyś też Ciebie los tak skrzywdził... Tym bardziej ze to nie kosztuje nie wiadomo ile... I nie tracisz na to kilku godzin.\nZrobisz jak chcesz... Twoje życie. Twoja Ciąża...\nZrobię badania, idę do lekarza...wiem, co do mnie należy i wiem, że muszę o nas dbać. mam siedzieć teraz i się zadreczac? A to, że brzuch mnie zakuje, a to, że mi niedobrze? Proszę Was... Na prawdę nie zamierzam robić z mojej ciąży, mojej miłości i upragnionej Buki choroby! Przy niedoczynność tarczycy w ciąży TSH robimy raz w miesiącu, żeby sprawdzić czy jest na dobrym poziomie, jak trzeba zwiększamy dawkę. Ale nie będę biegać co chwile na badania, skoro czuję się dobrze i oboje mamy się dobrze. Do zrobienia TSH kontrolnego zostało nam półtorej tygodnia i nie będę robić szybciej. Po za tym, przy niedoczynność bardzo ważna jest dieta i ona kluczowe znaczenie. Mam wrażenie, że zaraz zaczniecie mnie linczowac...\nPozwolicie, ze wtrace sie do dyskusji. Moze zostane zlinczowana za to co powiem ,ale nie moim zamiarem jest kogos urazic. Poprostu chce przedstawic swoj punkt widzenia. Mieszkam za granica UK. Opinie na temat tutejszej sluzby zdrowia rozne , podejsciu do ciazy rownie. Zalecenia tutaj odnosnie podawania progesterone we wczesnej ciazy sa takie, ze dawno juz sie tego nie robi, bo nie ma zadnych badan potwierdzajacych, aby ten lek pomagal w podtrzymywaniu ciazy. Jednoznacznie, robienie bety na tak wczesnym poziomie nie ma medecznie kompletnie sensu. Niestety polscy lekarze, zwlaszcza prywatni napedzaja machine wydawania nie potrzebnie pieniedzy. Nie bede odnosci sie wogole do psychicznej, psychologicznej strony tematu bo to indywidualna sprawa kazdej kobiety.\nDodam jeszcze , ze calkiem inna sytuacja kiedy kobieta przyjmuje leki I musi miec pewnosc czy w ciazy jest czy nie.\nGroszek nikt cię linczować nie ma zamiaru. Nie denerwuj sie bo nie ma po co\nDziewczyny dobrze piszą bo z własnego doświadczenia. Często po wielu miesiacach staran. Ja mialam tsh robione tydzień temu. Spadlo w 3 mce z 3.2 do 2.9 i kolejną wizyte mam z badaniem tsh mam za 6 tyg. I endo powiedział że jak będę w ciąży to mam robić od razu, nie czekać 6 tyg. Więc cos w tym jest.\nPo to jestesmy na forum by podpowiadac sobie co i jak. A kazda robi wedle swego uznania i ma do tego prawo.