Dziedzictwo dobra - Nora Roberts - ebook + książka - Legimi online\nDziedzictwo dobra ebook\n4,4 (156 ocen)\nBez dwóch zdań Nora Roberts to moja ulubiona autorka, jestem wierną czytelniczka jej powieści obyczajowych od 30. Nie przeczę, że jej książki są schematyczne. Młoda kobieta w opałach. Najczęściej jest to jakaś tajemnica z przeszłości, która niesie ze sobą zagrożenie. Autorka lubi wplatać wątki kryminalne. Wprowadza też motyw przemocy w rodzinie i jej konsekwencji. I pojawia się on, czasem lokalny bad boy, ale zawsze chłopak o złotym sercu, no i przystojny. Gotowy obronić ja własną piersią. Bo przecież zło musi zostać ukarane, dobro nagrodzone, a prawdziwa miłość zatriumfować. Tym razem historia prześladowanej przez stalkera bohaterki. Jest spełniona zawodowo, otoczona rodziną i przyjaciółmi. Żyje w sielankowym miasteczku. Kto więc jej grozi? Od pierwszych rozdziałów można się domyślać jak potoczy się akcja, co nie odbiera przyjemności z lektury.\nJak zawsze, sięgając po tą powieść, nie zawiodłam się na autorce. Polecam.\nKsiążka wciągająca, pełna emocjonujących sytuacji, trzymająca w niepewności do samego końca. Polecam każdemu.\nMoc czynienia dobra jest prawdziwym i uprawnionym celem ludzkich aspiracji.\nKiedy Adriana Rizzo po raz pierwszy spotkała swojego ojca, chciał ją zabić.\nGdy była siedmiolatką, jej świat składał się głównie z ruchu. Przez większość czasu mieszkała z matką – i Mimi, która troszczyła się o nie obie – w Nowym Jorku. Czasem jednak bawiła kilka tygodni w Los Angeles albo w Chicago czy Miami.\nLatem odwiedzała swoich dziadków w Maryland, jechała do nich na co najmniej dwa tygodnie. Było to według niej najprzyjemniejsze, ponieważ mieli psy, duże podwórko, na którym mogła się bawić, i oponę, na której mogła się huśtać.\nKiedy mieszkały na Manhattanie, chodziła do szkoły i to było w porządku. Brała lekcje tańca i gimnastyki, co uważała za coś o wiele lepszego niż szkoła.\nW trakcie podróży związanych z pracą matki Mimi udzielała jej lekcji w domu; uważano, że wykształcenie jest ważne. Mimi włączała do niego naukę o miejscach, w których bywały. Ponieważ zatrzymały się na cały miesiąc w Waszyngtonie, oznaczało to oglądanie pomników i zabytków, wycieczkę do Białego Domu i Instytutu Smithsona, wielkiego kompleksu muzealno-badawczego.\nCzasem musiała pracować z mamą – i to też bardzo lubiła. Ilekroć występowała w jednym z matczynych nagrań wideo, zmuszona była opanować pewne umiejętności, takie jak cardio dance albo joga.\nLubiła tę naukę; lubiła tańczyć.\nW wieku pięciu lat nagrała z mamą kasetę wideo dla dzieci i rodzin. Z ćwiczeniami jogi, ponieważ, bądź co bądź, była dzieckiem w Yoga Baby, matczynej firmie.\nOdczuła dumę i podniecenie, kiedy matka jej powiedziała, że nagrają następną kasetę. Może – jak będzie miała dziesięć lat – dla grupy właśnie w tym wieku.\nMama wszystko wiedziała o grupach wiekowych, demografii i innych podobnych rzeczach. Adriana słyszała, jak rozmawia o tym ze swoim menedżerem i producentami.\nMama wiedziała też mnóstwo o fitness, o więzi między umysłem i ciałem, o medytacji i tego rodzaju sprawach.\nNie wiedziała tylko, jak gotować – w przeciwieństwie do dziadka i babci, którzy byli właścicielami restauracji. Nie lubiła się tylko bawić jak Mimi – była naprawdę zajęta swoją karierą.\nOdbywała wiele spotkań i prób, także sesji, występowała też publicznie i udzielała wywiadów.\nNawet w wieku siedmiu lat Adriana pojmowała, że Lina Rizzo niewiele wie o tym, jak być mamą.\nMimo wszystko nie miała nic przeciwko temu, by dziewczynka bawiła się jej kosmetykami do makijażu – dopóki potem odkładała wszystko na swoje miejsce. I nigdy się nie gniewała, jeśli ćwiczyły, a mała popełniała jakieś błędy.\nPodczas tej podróży najlepsze ze wszystkiego było to, że zamiast polecieć z powrotem do Nowego Jorku, gdzie mama miała dokończyć wideo, przeprowadzić wywiady i odbyć spotkania, zamierzały pojechać w odwiedziny do dziadków na długi weekend.\nPlanowała wynegocjować cały tydzień, chwilowo jednak siedziała na podłodze w drzwiach i przyglądała się, jak matka opracowuje nową serię ćwiczeń.\nLina wybrała ten właśnie dom na cały miesiąc, bo miał salę gimnastyczną z lustrzanymi ścianami, równie ważnymi dla niej jak liczba sypialni.\nRobiła przysiady i wypady, podnosiła kolana, doskonaliła sekwencję: przysiad, deska, pompka, wyskok – Adriana znała wszystkie te fachowe określenia. A Lina przemawiała do lustra – swoich widzów – przekazując instrukcje i wypowiadając słowa zachęty.\nOd czasu do czasu wyrywał się jej jakiś brzydki wyraz i zaczynała ćwiczenie od nowa.\nAdriana uważała, że matka jest piękna, jak spocona księżniczka, mimo że nie miała makijażu; normalne – nie było tu przecież kamer ani ludzi. Odznaczała się zielonymi oczami, jak babcia, i skórą, która wyglądała tak, jakby się kąpała w promieniach słońca – choć tego nie robiła. Jej włosy – spięte teraz z tyłu głowy frotką – przypominały kasztany, których torebkę, pachnących i ciepłych, można było kupić podczas świąt Bożego Narodzenia.\nByła wysoka – choć nie tak jak dziadek – i dziewczynka miała nadzieję, że ona też będzie taka wysoka, kiedy dorośnie.\nNosiła obcisłe maleńkie szorty i sportowy biustonosz, nigdy jednak nie włożyłaby niczego, co odsłaniałoby tak wiele w trakcie nagrywania kasety czy pokazów, ponieważ, jak twierdziła, byłoby to bez klasy.\nAdriana, wychowywana wedle zasady „w zdrowym ciele zdrowy duch”, wiedziała, że jej mama jest sprawna, mocna i niesamowita.\nMrucząc coś pod nosem, Lina przerwała ćwiczenia, by sporządzić kilka notatek potrzebnych do scenariusza sesji. Ten składał się z trzech części – tańca cardio, treningu siłowego i jogi – każda trwała pół godziny, plus dodatkowa piętnastominutowa, poświęcona całemu ciału.\nLina chwyciła ręcznik, żeby otrzeć twarz, i dostrzegła córkę.\n– Cholera, Adriano! Ależ mnie wystraszyłaś. Nie wiedziałam, że tu siedzisz. Gdzie Mimi?\n– W kuchni. Na kolację będzie kurczak z ryżem i szparagami.\n– Wspaniale. Może byś jej pomogła? Muszę wziąć prysznic.\n– Dlaczego jesteś zła?\n– Byłaś zła, kiedy rozmawiałaś przez telefon z Harrym. Krzyczałaś, że nikomu nic nie mówiłaś, zwłaszcza jakiemuś cholernemu dziennikarzowi z tabloidu.\nLina wyrwała frotkę z włosów w sposób, w jaki to zwykle robiła, ilekroć bolała ją głowa.\n– Nie powinnaś słuchać prywatnych rozmów.\n– Nie słuchałam, tylko słyszałam. Jesteś zła na Harry’ego?\nAdriana lubiła matczynego agenta od reklamy. Przemycał jej małe torebki m&m’sów albo skittlesów i opowiadał śmieszne żarciki.\n– Nie, nie jestem zła na Harry’ego. Idź pomóc Mimi. Powiedz jej, że zejdę za pół godziny.\nTak, była zła, pomyślała Adriana, kiedy matka się oddaliła. Może nie na Harry’ego, ale na kogoś, gdyż popełniła w czasie ćwiczeń mnóstwo błędów i wypowiedziała sporo brzydkich słów.\nA jej matka rzadko kiedy popełniała błędy.\nA może zwyczajnie bolała ją głowa? Mimi mówiła, że ludzi czasami boli głowa, gdy się za bardzo martwią.\nAdriana wstała z podłogi. Ponieważ jednak pomaganie przy kolacji było nudne, weszła do sali gimnastycznej. Stanęła przed lustrami, dziewczynka wysoka jak na swój wiek, z kręconymi włosami – czarnymi, jakie kiedyś miał dziadek – wymykającymi się spod opaski. Jej oczy miały w sobie zbyt dużo złota, żeby uchodzić za prawdziwie zielone, jak oczy matki, miała wszakże nadzieję, że z czasem się zmienią.\nUbrana w różowe szorty i podkoszulek w kwiatki, przybrała odpowiednią pozę, po czym, włączywszy w głowie muzykę, zawirowała w tańcu.\nUwielbiała lekcje tańca i gimnastyki, kiedy były w Nowym Jorku, teraz jednak wyobrażała sobie, że nie uczestniczy w nich, tylko je prowadzi.\nWirowała, wymachiwała nogami, wykonała przerzut, a potem szpagat. Cross-step, salsa, skok! Improwizowała na żywo.\nBawiła się tak przez dwadzieścia minut. Ostatnie niewinne dwadzieścia minut jej życia.\nA potem ktoś nacisnął dzwonek przy drzwiach wejściowych. Nacisnął i trzymał.\nBył to wściekły dźwięk, którego nigdy nie zapomniała.\nNie wolno jej było otwierać drzwi samej, ale to nie znaczyło, że nie może zobaczyć, kto to taki. Poszła więc do salonu, a potem ruszyła w stronę korytarza. Z kuchni zdążyła już wkroczyć Mimi.\nOtarła dłonie o jasnoczerwoną ścierkę, spiesząc do drzwi.\n– Na litość boską! Pali się?\nPrzewróciła wymownie oczami, patrząc na Adrianę, i wsunęła ścierkę za pasek dżinsów.\n– Chwila! – krzyknęła Mimi, drobna, lecz obdarzona silnym głosem kobieta.\nAdriana wiedziała, że Mimi jest w tym samym wieku, co mama, ponieważ razem studiowały.\n– Jaki masz problem, człowieku? – warknęła, po czym przekręciła zamek i otworzyła drzwi.\nZ miejsca, w którym stała, Adriana mogła dostrzec, że irytacja malująca się na twarzy Mimi – jak wtedy, gdy jej podopieczna nie posprzątała swojego pokoju – ustępuje miejsca przerażeniu.\nA potem wszystko potoczyło się w ułamku sekundy, o wiele za szybko.\nMimi próbowała jeszcze ponownie zamknąć drzwi, ale mężczyzna popchnął je mocno i przy okazji popchnął też Mimi. Był duży, o wiele większy od niej. Miał małą bródkę upstrzoną siwizną, i jeszcze więcej jej miał we włosach; wyglądał tak, jakby miał srebrzyste skrzydła na złocie, ale twarz mu płonęła czerwienią jak po wyczerpującym biegu. Szok, jakiego Adriana doznała na widok owego mężczyzny odpychającego Mimi, dosłownie przygwoździł ją do miejsca.\n– Gdzie ona, kurwa, jest?! – wrzasnął.\n– Nie ma jej tutaj. Nie możesz tak tu wpadać. Wynoś się, Jon, bo wezwę policję.\n– Kłamliwa suka. – Chwycił Mimi za ramię i potrząsnął nią. – Gdzie ona jest? Myśli, że może chlapać ozorem? I rujnować mi życie?\n– Zabieraj ręce. Jesteś pijany.\nKiedy próbowała mu się wyrwać, uderzył ją. Odgłos tego ciosu odbił się w głowie Adriany niczym wystrzał; rzuciła się bez zastanowienia przed siebie.\n– Nie bij jej! Zostaw ją w spokoju!\n– Adriano, idź na górę. Natychmiast! – krzyknęła Mimi.\nDziewczynka jednak, czując przypływ gniewu, zwinęła dłonie w pięści.\n– Musi stąd wyjść! – oznajmiła.\n– Dla czegoś takiego? – warknął mężczyzna, patrząc na Adrianę. – Dla czegoś takiego zniszczyła moje cholerne życie? W ogóle nie jest do mnie podobna. Puszczała się na lewo i prawo, a teraz próbuje mi wcisnąć tego bękarta. Pieprzyć to. Pieprzyć ją.\n– Adriano, na górę! – Mimi obróciła się do niej gwałtownie, lecz mała nie dostrzegła gniewu, jaki sama odczuła. Dostrzegła za to strach. – Natychmiast.\n– Ta suka jest na górze, zgadza się? Kłamczucha. Oto, co robię z kłamczuchami.\nTym razem nie trzepnął Mimi, tylko użył pięści, raz, dwa, waląc kobietę w twarz.\nKiedy się osunęła na podłogę, Adrianę ogarnął strach. Pomoc. Musiała wezwać pomocy.\nChwycił ją jednak na schodach i szarpnął jej głowę, ciągnąc za kucyk kręconych włosów.\nKrzyknęła, wołając matkę.\n– Tak, zawołaj ją. – Wymierzył jej policzek, który zapłonął ją ogniem. – Chcemy z nią pogadać.\nKiedy zaczął ją wlec po schodach na górę, z sypialni wybiegła Lina w szlafroku, włosy wciąż miała mokre po prysznicu.\n– Adriana Rizzo, co się…\nZatrzymała się i znieruchomiała, gdy jej wzrok napotkał spojrzenie mężczyzny.\n– Puść ją, Jon. Puść ją, żebyśmy mogli spokojnie porozmawiać.\n– Dość się już nagadałaś. Zniszczyłaś mi życie, ty głupia wieśniaczko.\n– Nie rozmawiałam o tobie ani z dziennikarzami, ani z nikim innym. Ta historia nie wyszła ode mnie.\n– Kłamiesz! – Znowu szarpnął Adrianę za włosy, mocno, nadal miała wrażenie, że głowa jej płonie.\nLina postąpiła ostrożnie dwa kroki do przodu.\n– Puść ją, a załatwimy to. Mogę wszystko naprawić.\n– Za późno, kurwa. Władze uniwersytetu zawiesiły mnie dzisiaj. Moja żona czuje się upokorzona. Moje dzieci, a nigdy nie uwierzę, że ta mała suka jest moją córką, płaczą. Wróciłaś tutaj, z powrotem do mojego miasta, żeby to zrobić.\n– Nie, Jon. Przyjechałam tu, żeby pracować. I nie rozmawiałam z tym dziennikarzem. Minęło ponad siedem lat, po co miałabym to robić akurat teraz? Po co? Krzywdzisz moją córkę. Przestań.\n– Uderzył Mimi. – Adriana wyczuwała woń matczynego mydła i szamponu – subtelną słodycz kwiatu pomarańczy. I odór mężczyzny, nie wiedząc, że to mieszanina potu i bourbona. – Uderzył ją w twarz, a ona upadła.\n– Coś ty… – Lina oderwała od niego wzrok, by wyjrzeć poza poręcz, która biegła wzdłuż piętra. Zobaczyła Mimi, która miała zakrwawioną twarz i wpełzała za sofę. Znów skierowała spojrzenie na Jona. – Musisz dać temu spokój, Jon, zanim komuś stanie się krzywda.\n– To ja zostałem skrzywdzony, pieprzona dziwko!\nJego głos rozpalił się do czerwoności, tak jak jego twarz, przypominał ogień obejmujący czaszkę Adriany.\n– Przykro mi, że tak się stało, ale…\n– Moja rodzina doznała krzywdy! Chcesz zobaczyć, jak ktoś cierpi? Zacznijmy od twojego bękarta.\nRzucił nią. Adriana przez chwilę poczuła, że leci w powietrzu, chwilę krótką, lecz przerażającą, nim uderzyła o krawędź szczytowego stopnia schodów. Ogień, który dotąd płonął w jej głowie, wybuchł teraz w nadgarstku i dłoni, po czym powędrował ku ramieniu. Wreszcie jej głowa walnęła o drewno, ona zaś sama widziała tylko matkę, ku której rzucił się tamten mężczyzna.\nUderzył ją, ale matka oddała cios i kopnęła. I wkrótce rozbrzmiały koszmarne odgłosy, tak koszmarne, że Adriana chciała zakryć sobie uszy, nie mogła się jednak poruszyć, mogła tylko leżeć jak długa na schodach i trząść się ze strachu.\nNawet gdy matka krzyknęła na nią, by uciekała, nie zdołała drgnąć.\nZaciskał dłonie na szyi matki, miotając nią na prawo i lewo, wreszcie uderzyła go w twarz, tak jak on uderzył Mimi.\nTeraz krew była i na mamie, i na tym mężczyźnie.\nTrzymali się nawzajem, jakby byli objęci, ale robili to z siłą i zawziętością. Potem matka nadepnęła mu na stopę i uniosła gwałtownym ruchem kolano. Gdy mężczyzna zatoczył się do tyłu, pchnęła go.\nUderzył o balustradę. A później poleciał w dół.\nAdriana widziała, jak spada, wymachując rękami. Widziała, jak uderza ciałem o stół, na którym matka stawiała kwiaty i świeczki. Usłyszała te straszne dźwięki. Zobaczyła krew cieknącą z jego głowy, uszu i nosa.\nWtedy matka ją podniosła, obróciła i przycisnęła jej twarz do swojej piersi.\n– Nie patrz, Adriano. Już wszystko dobrze.\n– Wiem. – Lina ujęła ostrożnie jej nadgarstek. – Zajmę się tym. Mimi. Och, Mimi.\n– Policja już jedzie. – Ze spuchniętym okiem, do połowy zamkniętym i już czerniejącym, Mimi ruszyła chwiejnym krokiem po schodach, a potem usiadła i objęła je obie, matkę i córkę. – Nadchodzi pomoc.\nA w końcu Mimi nad głową Adriany wymówiła bezgłośnie dwa słowa:\nAdriana już na zawsze miała zapamiętać ten ból i spokojne niebieskie oczy ratownika medycznego, który unieruchamiał złamanie podokostnowe w jej nadgarstku. Mówił też spokojnym głosem, kiedy świecił jej w oczy małą latarką i pytał, ile palców wskazuje.\nMiała też na zawsze zapamiętać policjantów, tych, którzy zjawili się pierwsi, gdy umilkły syreny. Tych w granatowych mundurach.\nJednak niemal wszystko, nawet kiedy się działo, wydawało się odległe i nieostre.\nZebrali się w salonie na piętrze z widokiem na tylne podwórze i mały staw z karpiami koi. Policjanci w mundurach rozmawiali głównie z mamą, bo Mimi zabrano do szpitala.\nMatka powiedziała im, że mężczyzna nazywał się Jonathan Bennett i że wykładał literaturę angielską na Uniwersytecie Georgetown. Albo tak też było, kiedy go jeszcze znała.\nOpowiedziała, co się stało, albo tylko zaczęła mówić.\nPotem do pokoju weszło dwoje ludzi, mężczyzna i kobieta. Mężczyzna był naprawdę wysoki i nosił brązowy krawat. Jego skóra wpadała w odcień głębszego brązu, a zęby odznaczały się nieskazitelną bielą. Kobieta nosiła krótko obcięte włosy i miała piegi na całej twarzy.\nPokazali odznaki, tak jak to się robi w serialach telewizyjnych.\n– Pani Rizzo, jestem detektyw Riley, a to mój partner, detektyw Cannon. – Kobieta znów przypięła odznakę do paska spodni. – Wiemy, że to trudne, ale musimy pani i córce zadać kilka pytań. – Uśmiechnęła się do Adriany. – Masz na imię Adriana, prawda?\nKiedy dziewczynka skinęła głową, Riley przeniosła wzrok na Linę.\n– Nie ma pani nic przeciwko temu, żeby córka pokazała mi swój pokój i porozmawiała tam ze mną, a pani w tym czasie pomówi z detektywem Cannonem?\n– Tak będzie szybciej? Zabrali moją przyjaciółkę, to znaczy opiekunkę córki, do szpitala. Złamany nos, wstrząśnienie mózgu. A Adriana doznała złamania podokostnowego lewego nadgarstka, tak twierdził ratownik. Uderzyła się też w głowę.\n– Pani też wygląda na nieźle poturbowaną – zauważył Cannon, a Lina wzruszyła ramionami i skrzywiła się z bólu wywołanego tym ruchem.\n– Poobijane żebra same się wyleczą, tak jak twarz. Tak naprawdę to na niej się skupił.\n– Możemy zabrać panią do szpitala i tam porozmawiać, jak już panią zbada lekarz.\n– Wolałabym pojechać, jak… jak już skończycie na dole.\n– Rozumiem. – Riley popatrzyła na Adrianę. – Możemy porozmawiać w twoim pokoju?\n– Chyba tak. – Wstała, przyciskając mocno do piersi rękę na temblaku. – Nie pozwolę wam zabrać mamy do więzienia.\n– Nie bądź niemądra, Adriano.\nNie zwracając uwagi na matkę, dziewczynka spojrzała w oczy detektyw Riley. Były zielone, ale jaśniejsze niż oczy mamy.\n– Nie pozwolę wam – powtórzyła.\n– Jasne. Chcemy tylko porozmawiać, okej? Twój pokój jest tu, na górze?\n– Drugie drzwi po prawej stronie – wyjaśniła Lina. – Idź z detektyw Riley, Adriano. Potem sprawdzimy, co się dzieje z Mimi. Wszystko będzie dobrze.\nAdriana ruszyła przodem, a Riley znowu przywołała uśmiech, kiedy weszły do pokoju urządzonego w barwach miękkiego różu i wiosennej zieleni. Na łóżku leżał duży pluszowy pies.\n– Ładnie tu. I bardzo schludnie.\n– Musiałam posprzątać dziś rano, inaczej nie poszłabym zobaczyć, jak kwitną czereśnie, i nie byłoby deseru lodowego. – Skrzywiła się, zupełnie jak matka. – Niech pani nie mówi o tym deserze. Tak naprawdę to miał być mrożony jogurt.\n– Buzia na kłódkę. Mama tego bardzo pilnuje, co jesz?\n– Czasem. Na ogół. – W oczach dziewczynki błysnęły łzy. – Czy Mimi umrze, jak ten mężczyzna?\n– Jest ranna, ale to nic groźnego. I wiem, że ma dobrą opiekę. Może usiądziemy z tym jegomościem?\nRiley usadowiła się na brzegu łóżka i poklepała wielkiego psa.\n– Jak się wabi?\n– Barkley. Harry dał mi go na Boże Narodzenie. Nie możemy mieć prawdziwego psa, bo mieszkamy w Nowym Jorku i dużo podróżujemy.\n– Wygląda na wspaniałego czworonoga. Możesz powiedzieć mnie i Barkleyowi, co się wydarzyło?\nSłowa zaczęły się z niej wylewać niczym strumień wody przez szczelinę w tamie.\n– Mężczyzna stanął pod drzwiami. Ciągle naciskał dzwonek, więc poszłam zobaczyć, kto to. Ponieważ nie wolno mi samej otwierać drzwi, zaczekałam na Mimi. Wyszła z kuchni i otworzyła drzwi. A potem próbowała znowu je zamknąć, bardzo szybko, ale on pchnął je, a potem pchnął i ją. Prawie przewrócił.\n– Nie, ale Mimi go znała, bo nazywała go Jonem i kazała mu odejść. Wpadł we wściekłość, wrzeszczał i mówił brzydkie wyrazy. Nie wolno mi takich mówić.\n– W porządku. – Riley głaskała Barkleya jak prawdziwego psa. – Wiem, o co chodzi.\n– Chciał zobaczyć mamę, ale Mimi powiedziała, że jej nie ma, choć była. Siedziała na górze i brała prysznic. Ten facet cały czas wrzeszczał i uderzył ją w twarz. Zbił ją po prostu. Nie wolno nikogo bić. Bicie jest złe.\n– Tak, to było złe.\n– Krzyknęłam na niego, żeby ją zostawił w spokoju, bo wykręcał jej ręce i to ją bolało. Wtedy na mnie popatrzył. Nie zauważył mnie wcześniej, ale wówczas utkwił we mnie wzrok, i ja się wystraszyłam, gdy się tak na mnie gapił. Ale Mimi bolało, więc się na niego rozgniewałam. Powiedziała mi, żebym poszła na górę, to znaczy powiedziała do mnie, ale wiem, że ją bolało. A potem on ją… uderzył… pięścią… – Adriana pokazała to zdrową ręką, a po jej policzkach zaczęły płynąć łzy. – Trysnęła krew, Mimi upadła, a ja pobiegłam. Chciałam pobiec do mamy, ale mnie złapał. Chwycił mnie mocno za włosy, i pociągnął po schodach, a ja wciąż wołałam mamę.\n– Chcesz chwilę odpocząć, kochanie? Możemy poczekać. Potem dokończysz.\n– Nie, nie. Mama wybiegła i go zobaczyła. I cały czas go prosiła, żeby mnie puścił, ale on nie chciał. Powtarzał tylko, że zniszczyła mu życie, i mówił mnóstwo brzydkich wyrazów. Naprawdę brzydkich. Mówiła, że nic nikomu nie powiedziała i że to załatwi, tylko żeby mnie puścił. A mnie bolało. Wyzywał mnie, naprawdę brzydko, i… rzucił mną.\n– Rzucił tobą!?\n– Na schody. Rzucił mnie na schody, uderzyłam się w nadgarstek, poczułam, jakby się zapalił, i uderzyłam się też w głowę, ale nie spadłam daleko ze schodów. Chyba ze dwa stopnie. Mama krzyczała i skoczyła na niego, i zaczęła się z nim bić. Uderzył ją w twarz i złapał, o tak… – Pokazała gest duszenia. – Nie mogłam się poruszyć, a on uderzył ją w twarz, ale mama mu oddała, bardzo mocno, i kopnęła go, i wciąż się bili, a potem… spadł przez balustradę. Mama go odepchnęła, żeby mi pomóc. Na twarzy miała krew i pchnęła go, a on przeleciał przez balustradę. Ale to była jego wina.\n– Mimi wczołgała się po schodach, kiedy mama mnie trzymała, i powiedziała, że nadchodzi pomoc. Wszyscy mieli na sobie krew. Nikt nigdy wcześniej mnie nie uderzył, nim on to zrobił. To okropne, że był moim ojcem.\n– Skąd wiesz, że był?\n– Z tego, co krzyczał i jak mnie wyzywał. Nie jestem głupia. Uczy w college’u, do którego mama chodziła; powiedziała mi, że właśnie tam poznała mojego ojca. – Adriana wyprostowała się. – I już. Bił wszystkich i brzydko pachniał, i próbował mnie zrzucić ze schodów. Spadł, bo był wredny.\nRiley objęła ramiona dziewczynki i pomyślała: „Poniekąd słusznie”.\nZatrzymali Mimi w szpitalu do rana. Lina kupiła w sklepiku kwiaty – tyle przynajmniej mogła uczynić – do pokoju przyjaciółki. Adriana pierwszy raz w życiu miała prześwietlenie rentgenem i pierwszy w życiu gips po zejściu opuchlizny.\nZamiast zrealizować kulinarne plany Mimi na wieczór, Lina zamówiła pizzę.\nDzieciak na to zasłużył, bez dwóch zdań. Tak jak ona zasłużyła na duży kieliszek wina.\nNalała sobie i kiedy Adriana jadła, złamała żelazną zasadę i nalała drugi.\nMiała do wykonania mnóstwo telefonów, wszystkie jednak musiały poczekać. W ogóle wszystko musiało poczekać, póki się nie poczuje pewniej.\nZjadły na tylnym podwórzu, z jego cienistymi drzewami i płotem zapewniającym prywatność. Czy też Adriana jadła, bo Lina tylko skubała pojedynczy kawałeczek pizzy między jednym łykiem wina a drugim.\nMoże było trochę za chłodno jak na posiłek na świeżym powietrzu i trochę za późno, by Adriana posilała się pizzą, ale ten dzień usprawiedliwiał właściwie wszystko.\nMiała nadzieję, że córka zaśnie, ale musiała przyznać, że brak jej biegłości w wieczornym rytuale. Mimi się tym na co dzień zajmowała.\nPomyślała o kąpieli z bąbelkami, pod warunkiem że nie zmoczyłby się tymczasowy gips. Myśląc o opatrunku i o tym, że mogło być znacznie gorzej, znów zapragnęła się napić wina. Oparła się jednak pokusie. Samodyscyplina – oto jej specjalność.\n– Jak to się stało, że ten facet był moim ojcem?\nLina podniosła wzrok i napotkała spojrzenie złotozielonych oczu, które przypatrywały jej się uważnie.\n– Byłam kiedyś młoda i głupia. Przykro mi. Chciałabym powiedzieć, że tego żałuję, ale wtedy nie byłoby tu ciebie, prawda? Nie można zmienić tego, co już się stało, a jedynie to, co jest teraz i ma się zdarzyć.\n– Był milszy, jak byłaś młoda i głupia?\nLina parsknęła śmiechem i poczuła, że jej żebra protestują boleśnie. Zastanawiała się, ile można powiedzieć siedmiolatce.\n– Tak mi się wtedy zdawało.\n– Uderzył cię wcześniej?\n– Raz. Tylko raz, potem nie chciałam go już więcej widzieć. Jeśli mężczyzna uderzy cię raz, to prawdopodobnie zrobi to znowu i znowu.\n– Mówiłaś kiedyś, że kochałaś mojego tatę, ale że nic z tego nie wyszło i że nas nie chciał, więc się już potem nie liczył.\n– Myślałam, że go kocham. Powinnam była tak ci powiedzieć. Miałam tylko dwadzieścia lat, Adriano. Był starszy ode mnie, przystojny, czarujący i inteligentny. Młody profesor. Zakochałam się w kimś, kogo sobie wyobrażałam. Do tej pory się w ogóle nie liczył.\n– Dlaczego był dzisiaj taki wściekły?\n– Bo ktoś, jakiś dziennikarz, dowiedział się o nas i napisał o tym artykuł. Nie wiem jak, nie mam pojęcia, kto mu o tym powiedział. Ja tego nie zrobiłam.\n– Nie zrobiłaś, bo się już nie liczył.\nIle należało powiedzieć? – zastanawiała się Lina. W tych okolicznościach może wszystko.\n– Był żonaty, Adriano. Miał żonę i dwoje dzieci. Nie wiedziałam o tym. To znaczy okłamywał mnie, mówił, że jest w trakcie rozwodu. Wierzyłam mu.\nNaprawdę? – przemknęło jej przez głowę. Nie mogła sobie przypomnieć.\n– Może po prostu chciałam mu wierzyć. Miał swoje niewielkie mieszkanie nieopodal uczelni, więc wierzyłam, że właściwie jest sam. Potem się dowiedziałam, że nie tylko mnie okłamywał. Gdy odkryłam prawdę, zakończyłam to wszystko. Nie przejął się specjalnie.\nNie do końca prawda, pomyślała. Wrzeszczał, groził, popychał.\n– A potem zdałam sobie sprawę, że jestem w ciąży. Wreszcie później, o wiele później, niż powinnam była to sobie uświadomić, poczułam, że muszę powiedzieć mu prawdę. Wtedy mnie uderzył. I nie był pijany tak jak dzisiaj.\nPił wcześniej, pomyślała, ale pijany nie był. Nie tak jak tego dnia.\n– Powiedziałam mu, że nic od niego nie chcę ani nie potrzebuję, że się nie poniżę, mówiąc komukolwiek, że jest biologicznym ojcem. A potem odeszłam.\nPominęła groźby, żądania, by usunęła ciążę, i wszelkie koszmarności. Nie było sensu o tym wspominać.\n– Ukończyłam semestr, zrobiłam dyplom i wróciłam do domu. Pomogli mi babcia i dziadek. Wiesz, co było dalej. Zaczęłam prowadzić zajęcia z jogi i fitness i nagrywać kasety, kiedy byłam z tobą w ciąży – dla kobiet spodziewających się dziecka, a potem dla młodych mam i niemowląt.\n– Yoga Baby.\n– Ale zawsze był wredny. Czy to oznacza, że i ja będę wredna?\nBoże, szło jej dość kiepsko. Za wszelką cenę starała się przypomnieć sobie, co w takiej sytuacji powiedziałaby jej matka.\n– Czujesz się wredna?\n– Czasem się wściekam.\n– Opowiedz mi o tym. – Lina jednak, nie czekając na odpowiedź, uśmiechnęła się. – Wredność jest wyborem, jak sądzę, a nie musisz się decydować na taki wybór. I miał rację, mówiąc, że nie jesteś do niego podobna. Jest w tobie zbyt dużo Rizzów.\nUjęła zdrową rękę córki. Może przypominało to za bardzo rozmowę dwojga dorosłych ludzi, ale robiła, co w jej mocy.\n– On się nie liczy, Adriano, dopóki nie pozwolimy, by się liczył. A więc nie pozwolimy.\n– Będziesz musiała pójść do więzienia?\nLina uniosła kieliszek.\n– Nie dopuścisz do tego, pamiętasz? – Dostrzegła w oczach córki przelotny strach i ścisnęła jej dłoń. – Tylko żartuję. Nie, Adriano, nie pójdę. Policja widziała, co się stało. Powiedziałaś detektywom prawdę, tak?\n– Powiedziałam. Słowo.\n– Ja też. Podobnie jak Mimi. Możesz się o to nie martwić. To, co się stanie, będzie konsekwencją tej historii. I będzie ich jeszcze więcej. Pomówię wkrótce z Harrym, pomoże mi się z tym uporać.\n– Nadal możemy odwiedzić babcię i dziadka?\n– Tak. Gdy tylko Mimi się lepiej poczuje, ja załatwię kilka spraw, a tobie założą gips, pojedziemy do nich.\n– A możemy to szybko zrobić? Jak najprędzej?\n– Gdy tylko będzie to możliwe. Pewnie za kilka dni.\n– No to szybko. Tam będzie o wiele lepiej.\nUpłynie sporo czasu, zanim będzie naprawdę lepiej, pomyślała Lina. Dopiła wino.\nKariera Liny zaczęła się od jej nieplanowanej ciąży. W ciągu dosłownie kilku miesięcy ze studentki i instruktorki fitness na niepełny etat przeobraziła się w autorkę kaset wideo.\nPotrwało to trochę, nim zielone pędy wyłoniły się z gleby, ale dzięki jej determinacji, uporowi i zmysłowi biznesu w pełni rozkwitły.\nW ciągu tych kilku lat, nim Jon Bennett wtargnął do domu w Georgetown, jej kariera rozwinęła się, a sprzedaż pod nazwą Yoga Baby – kasety audio, DVD, pokazy na żywo, książka (wraz z planowaną kolejną) – przyniosły dwa miliony dochodu.\nAtrakcyjna, bystra kobieta, najczęściej występowała w programach śniadaniowych, a potem wieczornych. Pisywała przy tym artykuły do magazynów poświęconych fitnessowi i zamieszczała zdjęcia.\nByła młodą, atrakcyjną kobietą o smukłym, śniadym ciele i wiedziała, jak to odpowiednio wykorzystać.\nUdało jej się nawet wystąpić gościnnie w dwóch serialach.\nLubiła być w centrum zainteresowania i nie wstydziła się tego, podobnie jak swoich ambicji. Wierzyła bez zastrzeżeń w oferowany przez siebie produkt – zdrowie, sprawność i równowagę – i ufała, że jest najodpowiedniejszą osobą do jego promowania.\nNigdy nie bała się ciężkiej pracy. Czerpała z niej siłę – z podróży, napiętych terminów, z bezustannego planowania przyszłości.\nProjektowała właśnie nową linię strojów do ćwiczeń i we współpracy z specjalistą żywienia i lekarzem zamierzała się zająć suplementami diety.\nA potem pchnęła do grobu człowieka, który nieodwracalnie zmienił jej życie.\nSamoobrona. Policja nie potrzebowała wiele czasu, by ustalić, że Lina walczyła o siebie, córkę i przyjaciółkę.\nPo wszystkim, w jakiś niepojęty sposób, rozgłos towarzyszący temu zdarzeniu przyniósł zwiększenie sprzedaży, większą rozpoznawalność i nowe oferty.\nNie wahała się pójść za ciosem.\nW tydzień po tym koszmarnym incydencie udała się samochodem z Georgetown w wiejskie okolice Marylandu, zamierzając wykorzystać sytuację do maksimum.\nNosiła ogromne okulary; nawet jej mistrzowski makijaż nie mógł zakryć sińców. Wciąż ją bolały żebra, mimo to zaczęła serię odpowiednich ćwiczeń połączonych z medytacją.\nTakże i Mimi wciąż cierpiała na bóle głowy, jej złamany nos z wolna przybierał pierwotny kształt, a podbite na czarno oko zaczynało powlekać się chorobliwą żółcią.\nAdrianę irytował gips, ale lubiła, gdy ktoś się na nim podpisywał. Jak twierdził lekarz, po dwóch tygodniach czekało ją następne prześwietlenie. Harry kupił jej nowego game boya, więc miała się czym zająć na tylnym siedzeniu podczas jazdy samochodem.\nMogło być o wiele gorzej. Lina upominała się bezustannie w myślach, że mogło być znacznie gorzej. Rozmyślając, widziała cienie gór Marylandu i bladą lawendę na tle jaskrawoniebieskiego nieba.\nChciała za wszelką cenę od tego uciec – od spokoju, niespiesznego tempa – uciec do zmienności, do tłumów, ludzi, wszystkiego.\nNie była stworzona do małych miasteczek ani prowincjonalnego życia. Bóg jeden wiedział, że nigdy nie chciała przyrządzać klopsików ani sosu do pizzy, ani też prowadzić restauracji – bez względu na rodzinną tradycję.\nPragnęła tłumów i miasta, i… owszem, blasku jupiterów.\nZastanawiała się, czy nie urządzić w Nowym Jorku swej głównej kwatery, a może w niej nawet zamieszkać. Uważała, że dom jest tam, gdzie się pracuje i gdzie człowiek się bez reszty oddaje działaniu.\nGdy w końcu zjechała z autostrady, samochody zniknęły. Droga wiła się teraz między pofałdowanymi wzgórzami, zielonymi polami, skupiskami siedlisk i farm.\nNo cóż, pomyślała, możesz znów wrócić do domu, ale nie możesz tam zostać. Przynajmniej nie jako Lina Teresa Rizzo.\n– Już prawie dojechaliśmy! – dobiegł z tyłu głos Adriany, przypominający wiwat. – Spójrz! Krowy! Konie! Szkoda, że babcia i dziadek nie mają koni. Albo kurcząt. Z kurczętami to byłby dopiero ubaw.\nOpuściwszy szybę, Adriana wychyliła się przez okno wozu jak uszczęśliwiony psiak. Jej czarne loki tańczyły w porywach wiatru.\nLina wiedziała, że skończy się to chaosem kołtunów.\nA potem zalała ją fala pytań: Jak długo jeszcze? Czy będę mogła się huśtać na oponie? Czy babcia ma lemoniadę? Czy będę mogła pobawić się z psem?\nZamiast niej Mimi uporała się z pytaniami dziewczynki.\nA niebawem Lina musiała odpowiedzieć na własne.\nSkręciła przy czerwonej stodole, w której straciła dziewictwo, na stryszku, w wieku niespełna siedemnastu lat. To był syn farmera specjalizującego się w produkcji mleka. Futbolista na pozycji rozgrywającego. Matt Weaver. Przystojny, dobrze zbudowany, sympatyczny, ale nie popychadło.\nNiby się kochali, tak jak to bywa, kiedy jest się niespełna siedemnastolatkiem. Chciał się z nią ożenić – któregoś dnia – ale miała inne plany.\nDowiedziała się potem, że poślubił jakąś dziewczynę, doczekał się dzieci i wciąż pracował na ojcowskiej farmie.\nUważała, że w jego przypadku dobrze się stało. Dla niej tak by nie było. Nigdy.\nPonownie skręciła, oddalając się od małego miasta Traveler’s Creek, gdzie na niewielkim placyku stała włoska restauracja Rizzów, niczym jakiś przybytek istniejący od dwóch pokoleń.\nJej dziadkowie, którzy go wznieśli, doszli ostatecznie do wniosku, że potrzebują cieplejszego klimatu. Ale czy nie założyli kolejnej restauracji gdzie indziej?\nMieli to we krwi, jak powiadali, lecz w jakiś sposób – szczęśliwie – ten gen się w niej nie pojawił.\nJechała teraz wzdłuż strumienia, kierując się w stronę jednego z trzech krytych mostów, które przyciągały fotografów, turystów i młodożeńców.\nWydał jej się czarujący, usadowiony na niewielkim wzniesieniu w zakolu strumienia. Mimi i Adriana wydały zgodny okrzyk zachwytu, jak zawsze, ilekroć przejeżdżały między czerwonymi ścianami, zwieńczonymi skośnym dachem.\nPonownie skręciła, nie zwracając uwagi na Adrianę, która podskoczyła jak gumowa piłka na tylnym siedzeniu, i wjechała na krętą drogę, pokonując kolejny most nad strumieniem, któremu miasto zawdzięczało swą nazwę. Aż w końcu skierowała się w stronę wielkiego domu na wzgórzu.\nNa ich spotkanie wybiegły psy, duży żółty kundel i mały, długouchy ogar.\n– Tom i Jerry! O rany! Cześć, psiaki, cześć!\n– Nie odpinaj pasa, dopóki się nie zatrzymam, Adriano.\n– Mamo! – Zrobiła tak, jak jej kazano, podskakiwała tylko z radości. – Patrz, to babcia i dziadek!\nOboje wyszli na duży zadaszony ganek, trzymając się za ręce, Dom i Sophia. Kasztanowowłosa kobieta mierzyła sto siedemdziesiąt centymetrów w swoich różowych adidasach, lecz jej mąż i tak nad nią górował przy swoich niemal stu dziewięćdziesięciu centymetrach.\nOboje wciąż sprawni i silni, wydawali się o wiele młodsi, kiedy tak stali w cieniu werandy na piętrze. Ile teraz mieli lat? – zastanawiała się Lina. Matka jakieś sześćdziesiąt siedem albo osiem, ojciec był chyba o cztery lata starszy od niej. Połączyła ich miłość jeszcze licealna, a potem przeżyli w małżeństwie długich pięćdziesiąt lat.\nPrzeżyli stratę syna, który żył niespełna czterdzieści osiem godzin, trzy poronienia i rozpacz zrodzoną z lekarskiej diagnozy, że nie będą mieć dzieci.\nAż do chwili, gdy – niespodzianka! – oboje byli już po czterdziestce i pojawiła się Lina Theresa.\nZaparkowała pod szeroką wiatą, obok lśniącego czerwonego pickupa i mocarnego czarnego suv-a. Wiedziała, że ukochana dziecinka jej matki – zgrabny, turkusowy kabriolet – zajmuje honorowe miejsce w wolno stojącym garażu.\nLedwie nacisnęła hamulec, gdy Adriana wyskoczyła z samochodu.\n– Babciu! Dziadku! Witajcie, kochani!\nObjęła psy, kiedy Tom oparł się o nią, a Jerry machał zawzięcie ogonem i lizał ją po twarzy. A potem pobiegła wprost w objęcia dziadka.\n– Wiem, że według ciebie popełniam błąd, ale spójrz tylko na nią, Mimi – powiedziała Lina. – W tej chwili to dla niej najlepsze rozwiązanie.\n– Każda dziewczynka potrzebuje matki. – Oznajmiwszy to, Mimi wysiadła z wozu, przywołała uśmiech na twarz i podeszła do ganku.\n– Jezu, nie wsadzam jej przecież do koszyka i nie puszczam na wodę jak matka Mojżesza. To tylko jedno cholerne lato.\nJej matka zeszła po schodach ganku, po czym dotknęła posiniaczonej twarzy córki i przytuliła ją bez słowa.\nLina odniosła wrażenie, że nic innego w ciągu minionego koszmarnego tygodnia nie poruszyło nią tak bardzo.\n– Nie mogę, mamo. Nie chcę, żeby Adriana widziała, jak płaczę.\n– Szczere łzy to nie powód do wstydu.\n– Wszyscy mamy ich chwilowo dość. – Odsunęła się od matki. – Dorze wyglądasz.\n– Trudno mi to samo powiedzieć o tobie.\nLina zmusiła się do uśmiechu.\n– Powinnaś zobaczyć tamtego faceta.\nSophia parsknęła śmiechem.\n– Cała ty. Chodźcie, posiedzimy na ganku, skoro jest tak ładnie. Zgłodniałyście pewnie. Przygotowaliśmy dla was jedzenie.\nWynikało to z włoskiego charakteru albo z restauracyjnych genów, w każdym razie rodzice Liny zakładali z góry, że każdy, kto zjawia się w ich domu, musi być głodny.\nDorośli zasiedli przy okrągłym stole na ganku, podczas gdy Adriana bawiła się na podwórzu z psami. Raczyli się chlebem, serem, oliwkami i przystawkami. Stała też w dzbanku lemoniada; Adriana bardzo na nią liczyła. Mimo że wybiła dwunasta, pili też wino.\nPołowa kieliszka, na którą pozwoliła sobie Lina, pomogła jej uwolnić się od napięcia wywołanego prowadzeniem samochodu.\nNie mówili o tym, co się zdarzyło, gdyż Adriana przybiegała do nich, żeby posiedzieć – krótko – na kolanach dziadka, a potem pokazać nową grę albo napić się lemoniady i pogadać o psach.\nLina pomyślała, że jej ojciec jest cierpliwy, jak zawsze w przypadku dzieci; świetnie sobie z nimi radził. I był wciąż taki przystojny z siwymi włosami i kurzymi łapkami wokół złotobrązowych oczu.\nPrzez całe życie sobie uświadamiała, jak doskonałą tworzą parę, on i Sophia – wysocy i sprawni, oboje tacy przystojni, tak bardzo zgrani. Czuła się przy nich zawsze trochę wyobcowana.\nNo cóż, było tak, prawda? Jakby do nich nie pasowała, do tego miejsca ani do tego miasta, które mieszkańcy nazywali po prostu Creek.\nZnalazła swój rytm gdzie indziej.\nAdriana zachichotała, kiedy dziadek podpisał się sumiennie na jej gipsie, a babcia naszkicowała sylwetki psów, uzupełnione o ich imiona.\n– Przygotowaliśmy wam już pokoje – oznajmiła Sophia. – Przeniesiemy wasze bagaże na górę, żebyście mogły się rozpakować i odpocząć, jeśli macie ochotę.\n– Muszę jechać do restauracji – powiedział Dom. – Ale wrócę na kolację.\n– Adriana od wielu dni mówi o huśtawce. Posłuchaj, Mimi, może zaprowadzisz ją na tyły domu i się trochę pobawicie?\n– W porządku. – Mimi wstała i choć spojrzenie, które rzuciła Linie, było pełne dezaprobaty, zawołała wesoło do Adriany: – Chodź, pohuśtamy się.\n– O, tak. No dalej, psiaki!\nOjciec zaczekał, aż Adriana i Mimi znikną za narożnikiem domu.\n– A teraz mów, o co chodzi.\n– Mimi i ja nie zostajemy u was. Muszę wrócić do Nowego Jorku dokończyć projekt, który zaczęłam jeszcze w Waszyngtonie. Tam sobie z nim nie poradzę, więc… mam nadzieję, że na jakiś czas przygarniecie Adrianę.\n– Lino – Sophia ujęła dłoń córki – potrzebujesz co najmniej kilku dni, żeby odpocząć, dojść do siebie, zrobić wszystko, żeby Adriana znów poczuła się bezpieczna.\n– Nie mam czasu na odpoczynek, a gdzie ona będzie bezpieczniejsza niż tu?\n– Bez matki?\nLina przysunęła się do ojca.\n– Będzie miała was oboje. Muszę tę całą historię zostawić za sobą. Nie pozwolę, by zniszczyła mi karierę i biznes, biorę byka za rogi i ruszam przed siebie.\n– Ten człowiek mógł cię zabić… ciebie, Adrianę, Mimi.\n– Wiem, tato, wierz mi. Przeżyłam to. Będzie tu szczęśliwa, bardzo jej się tu podoba. Od paru dni nie mówi o niczym innym. Wzięłam ze sobą wyniki badań, może tu pójść do lekarza i zrobić następne prześwietlenie. Doktor w Waszyngtonie uważa, że będzie mogła już za tydzień czy dwa nosić rękę na temblaku. To typowy uraz, niegroźny, więc…\nWidząc ojcowski gniew, Lina uniosła dłonie.\n– Próbował ją zrzucić ze schodów. Nie zdążyłam chwycić jej dostatecznie szybko. Nie zdołałam go powstrzymać. Gdyby nie był taki głupi i taki w trupa pijany, doprowadziłby rzecz do końca, i wtedy skończyłaby ze złamanym karkiem, a nie tylko nadgarstkiem. Wierz mi, nigdy tego nie zapomnę.\n– Dom… – mruknęła Sophia i poklepała uspokajająco mężowską dłoń. – Jak długo miałaby tu zostać?\n– Przez całe lato. Tak, wiem, to dość długo. Zdaję sobie sprawę, że o wiele was proszę.\n– Z radością się nią zajmiemy – odparła Sophia. – Ale to niedobrze, Lino. Niedobrze, że zostawiasz ją właśnie teraz. Dopilnujemy jednak, żeby się czuła bezpieczna i zadowolona.\n– Doceniam to, wierzcie mi. Skończyła już właściwie naukę, ale Mimi przygotowała jej kilka zadań do zrobienia. Wszystko wam wyjaśni. Kiedy się zacznie nowy rok, najgorsze będzie już za nią, za mną, za nami.\nRodzice nie odzywali się przez chwilę, spoglądali tylko na nią bez słowa. Patrząc w brązowozłote oczy ojca i w zielone matki, myślała o tym, jak wiele odziedziczyła po nich jej córka.\n– Wie, że ją tutaj zostawiasz? – spytał Dom. – Że wracasz do Nowego Jorku bez niej?\n– Nic jej jeszcze nie powiedziałam, najpierw chciałam pomówić z wami. – Lina wstała. – Pogadam z nią teraz. Musimy niedługo wyjeżdżać. – Milczała przez chwilę. – Wiem, że was znowu rozczarowałam. Ale uważam, że tak będzie najlepiej dla wszystkich. Potrzebuję czasu, żeby się skupić, a nie mogłabym jej poświęcić uwagi, jakiej w tej chwili wymaga. Nie wspominając już o tym, że kiedy tu będzie, żaden reporter nie zrobi jej zdjęcia, które potem ukaże się w jakimś brukowcu w supermarketach.\n– Ale ty będziesz szukała rozgłosu – przypomniał jej ojciec.\n– Owszem. Ale takiego, który potrafię kontrolować. Wiesz, tato, nie wszyscy mężczyźni są tacy jak ty, serdeczni i pełni miłości. Wiele kobiet kończy z sińcami na twarzy. – Postukała się palcem pod okiem. – I mnóstwo dzieci kończy z ręką w gipsie. Bądź pewien, że o tym powiem, kiedy tylko będę miała okazję.\nOddaliła się wściekła, bo uważała, że ma rację. I niezadowolona, bo podejrzewała, że się myli.\nGodzinę później Adriana stała na ganku i patrzyła, jak jej matka i Mimi odjeżdżają.\n– Skrzywdził wszystkich z mojego powodu, więc nie chce, żebym z nią była.\nDziadek pochylił się, a kiedy jego oczy znalazły się na wysokości jej wzroku, położył jej dłonie na ramionach.\n– To nieprawda, Adriano. Za nic nie ponosisz winy, a mama pozwala ci z nami zostać, bo będzie bardzo zajęta.\n– Zawsze jest zajęta. Mimi i tak się mną opiekuje.\n– Wszyscy myśleliśmy, że chciałabyś spędzić z nami wakacje. – Sophia przesunęła dłonią po włosach Adriany. – Jeśli nie będziesz zadowolona, powiedzmy po tygodniu, odwieziemy cię do Nowego Jorku.\n– Tak. Ale przez ten czas chcemy mieć naszą ulubioną wnuczkę wyłącznie dla siebie. Naszą gioia – radość.\nAdriana uśmiechnęła się leciutko.\n– Jestem waszą jedyną wnuczką.\n– Mimo wszystko ulubioną. A jeśli będziesz zadowolona, dziadek nauczy cię robić ravioli, a ja cię nauczę tiramisu.\n– Będziesz jednak miała też obowiązki. – Dom postukał ją palcem po nosie. – Karmienie psów, pomoc w ogrodzie.\n– Wiecie, że lubię to robić, kiedy tu jestem. To nie są obowiązki.\n– Praca, która sprawia przyjemność, to wciąż praca.\n– Mogę jechać z tobą do restauracji i popatrzeć, jak podrzucasz ciasto na pizzę?\n– Nauczę cię tego. Możemy zacząć, jak zdejmą ci gips. Teraz muszę już jechać. Idź umyj ręce, zabiorę cię ze sobą.\nKiedy wbiegła do domu, Dom wyprostował się i westchnął.\n– Dzieci są wytrzymałe. Będzie dobrze.\n– Owszem, ale Lina nigdy nie odzyska tego straconego czasu z córką. No cóż. – Sophia poklepała męża po policzku. – I nie kupuj jej za dużo cukierków.\n– Kupię jej tyle, ile trzeba.\nRaylan Wells siedział przy dwuosobowym stoliku u Rizza i odrabiał głupią pracę domową. Uważał w gruncie rzeczy, że i tak już ma jej dostatecznie dużo, ponieważ musiał wykonywać pewne prace w domu, dlaczego więc lekcje nie miałyby się ograniczać wyłącznie do głupiej szkoły?\nO dziesiątej poczuł się znękany i zdezorientowany przez świat ludzi dorosłych, a także przez zasady ustanowione z myślą o dzieciach.\nUporał się z matematyką, co nie było według niego trudne, gdyż zawsze jawiła mu się jako sensowna. W przeciwieństwie do istnej kupy innego gówna. Jak na przykład konieczność odpowiadania na pytania dotyczące wojny secesyjnej. Jasne, mieszkali niedaleko Antietam i w ogóle, i pole bitewne było niesamowite, ale przecież to wszystko zdarzyło się dawno temu. Unia wygrała, Konfederacja przegrała. Jak się wyraził Stan Lee – a przecież był geniuszem – „Nie ma o czym gadać”.\nTak więc Raylan odpowiedział na jedno pytanie, potem na następne, po czym zaczął sobie wyobrażać epicką bitwę między Spidermanem i Doktorem Octopusem.\nByła akurat, jak to mawiała jego matka, martwa pora – po lunchu, a przed obiadem – większość klienteli stanowili uczniowie szkoły średniej, którzy przychodzili pograć na automatach, a czasem zafundować sobie kanapkę lub colę.\nSam nie mógł się napić, dopóki nie skończył głupiej pracy domowej. Zasada ustanowiona przez mamę.\nPrzebiegł wzrokiem po pustej w większości jadalni, poza kontuar, i utkwił spojrzenie w dużym otwartym oknie kuchni, w której pracowała.\nPół roku wcześniej gotowała wyłącznie w domu, we własnej kuchni. Ale to było jeszcze przed ucieczką ojca.\nTeraz mama gotowała tutaj, ponieważ musieli opłacać rachunki i temu podobne. Nosiła duży, czerwony fartuch z napisem rizzo z przodu, a włosy chowała pod głupkowatym białym czepkiem, który wkładali wszyscy kucharze i pomocnicy.\nPowiedziała, że lubi tu pracować, a on sądził, że to prawda, ponieważ wyglądała na bardzo zadowoloną, gdy się krzątała przy gigantycznym piecu.\nPotrafił się na ogół zorientować, kiedy nie mówi prawdy.\nJak wtedy, gdy powiedziała jemu i jego siostrze, że wszystko jest w porządku, ale jej oczy mówiły coś innego.\nTrochę się bał na początku, lecz wmawiał sobie, że wszystko jest okej. Maya płakała, ale miała tylko siedem lat, no i była dziewczynką. A zresztą nawet i ona w końcu zdołała się jakoś pozbierać.\nWyobrażał sobie, że jest teraz panem domu, ale szybko się przekonał, że nie oznacza to wcale, że może darować sobie pracę domową albo zostawać w szkole do wieczora.\nWięc odpowiedział na następne durne pytanie o wojnę secesyjną.\nMaya mogła iść do swojej przyjaciółki Cassie i tam odrabiać lekcje. Co nie znaczy, by jej kiedykolwiek ich dużo zadawano. A on? Zdecydowana odmowa ze strony matki.\nMoże dlatego, że poprzedniego dnia jego najlepszy przyjaciel i dwaj najlepsi przyjaciele przyjaciela ćwiczyli rzuty do kosza i obijali się, zamiast odrabiać lekcje.\nPodobnie jak dzień wcześniej.\nDoktor Octopus nie miał sposobu na Gniew Mamy, więc teraz musiał się meldować po szkole u Rizza, zamiast obijać się u Micka, Nate’a albo Spencera.\nNie byłoby nawet tak źle, gdyby Mick, Nate albo Spencer mogli obijać się wraz z nim w tym lokalu. Niestety, ich mamy też pałały gniewem.\nGdy Raylan zobaczył wchodzącego pana Rizzo, trochę się ożywił. Wiadomo było, że kiedy szef wkroczy do kuchni, to zacznie podrzucać placek do pizzy. Mama Raylana i kilku innych kucharzy też potrafiło to robić, ale pan Rizzo znał różne sztuczki – podrzucał placek, po czym obracał nim w powietrzu i chwytał go za plecami.\nI jeśli akurat nie byli zbyt zajęci, pozwalał Raylanowi też tego spróbować, a nawet przyrządzić własną pizzę z takimi dodatkami, jakie tylko chciał – i to za darmo.\nNie zwrócił szczególnej uwagi na dzieciaka, który zjawił się z panem Rizzo, bo była to dziewczyna. Ponieważ jednak miała gips na ręku, wydała mu się odrobinę bardziej interesująca.\nPrzechodziły mu przez głowę różne powody noszenia tego gipsu, gdy zmagał się z ostatnimi pytaniami pracy domowej.\nSpadła w głąb studni, z drzewa albo z okna podczas pożaru domu.\nOdpowiedziawszy na pytania – wreszcie! – zabrał się do ostatniego zadania.\nNajpierw odrobił matematykę, bo była łatwa, a potem chłam historyczny, bo zdawał się nudny.\nNa koniec zostawił sobie pisownię słów w wybranym zdaniu, ponieważ się nimi bawił.\nSłowa lubił jeszcze bardziej niż matematykę i niemal tak samo jak rysunki.\n1. Pieszy. Samochód uciekający po napadzie na bank przejechał pieszego.\n2. Sąsiedztwo. Kiedy obcy z planety Zork najechali Ziemię, świat mógł liczyć na jedyne życzliwe sąsiedztwo Spidermana.\n3. Koszenie. Zły naukowiec porywał powiązanych w snopki ludzi i zaczął koszenie ich organów w celu dokonywania szalonych eksperymentów.\nWłaśnie uporał się z ostatnim z dziesięciu słów, kiedy przysiadła się do niego matka.\n– Odrobiłem tę całą głupią pracę domową.\nPonieważ jej zmiana dobiegła końca, Janet zdjęła już fartuch i czepek. Zaczęła strzyc się na krótko po odejściu męża, uważała, że fryzura na chłopaka jej pasuje. Nie wymagała szczególnych zabiegów.\nPomyślała, że Raylan też mógłby się tak strzyc. Jego niegdyś płowe blond włosy zaczynały przybierać ciemnomiodową barwę, jak u niej. Dorasta – pomyślała, prosząc gestem, by pokazał jej pracę domową.\nObrzucił ją spojrzeniem tych wspaniałych zielonych oczu – oczu jej taty – i podsunął jej zeszyt.\nTak, dorastał, jego włosy nie były już po dziecinnemu rzadkie ani jasne niczym wata cukrowa, tylko gęste, nieco pofalowane. Stracił też dziecięcą krągłość twarzy – gdzie się podział ten czas? – a rysy nabrały ostrości, która miała go cechować w dorosłym życiu.\nDosłownie na jej oczach przemienił się z uroczego chłopca w przystojniaka.\nSprawdziła jego pracę domową, bo choć mogła dojrzeć w chłopcu mężczyznę, jakim stałby się pewnego dnia, to jednak wciąż się lubił obijać.\nPrzeczytała zdania dotyczące pisowni.\n„Niedola. Niedola Mrocznego Rycerza to wola walki jak ulubiona rola”.\nUśmiechnął się tylko.\n– Jakim cudem ktoś tak cholernie bystry poświęca tyle czasu i wysiłku, żeby wykręcić się od pracy domowej, którą może wykonać w niespełna godzinę?\n– Bo praca domowa jest do kitu.\n– Owszem – przyznała. – Ale to twój obowiązek. Nieźle ci dzisiaj poszło.\n– Mogę więc iść do Mike’a?\n– Jak na kogoś tak dobrego z matematyki masz problem z policzeniem dni tygodnia. Szlaban aż do soboty. I jeśli znowu wykręcisz się od pracy domowej…\n– …szlaban przez dwa tygodnie – dokończył tonem raczej smutku niż rozgoryczenia. – To co mam teraz robić? Przez całe godziny?\n– Nie martw się, kochanie. – Oddała mu zeszyt. – Mam dla ciebie mnóstwo rzeczy do zrobienia.\n– Obowiązków. – Na jego twarzy malowało się rozgoryczenie. – Przecież odrobiłem wszystkie lekcje.\n– Och, spodziewasz się nagrody za to, co powinieneś robić? Rozumiem! – Z szerokim uśmiechem i roztańczonym wzrokiem złączyła dłonie. – A co powiesz na to, żebym wycałowała cię po twarzy? – Nachyliła się ku niemu. – Po prostu wycałuję twoją twarz na oczach wszystkich. Mniam mniam, cmok cmok.\nWzdrygnął się, nie potrafił wszakże powstrzymać uśmiechu.\n– Duże głośne pocałunki nie wprawiłyby cię w zakłopotanie, prawda, mój kochany maleńki chłopczyku?\n– Jesteś stuknięta, mamo.\n– Tak jak ty. A teraz chodźmy po twoją siostrę. I do domu.\nWsadził zeszyt z powrotem do plecaka.\nZaczęli się zjawiać klienci, by napić się piwa albo wina, i spotkać się ze znajomymi na wczesnym obiedzie.\nPan Rizzo włożył czepek i fartuch i teraz odstawiał swój numer z podrzucaniem ciasta. Dziewczynka siedziała przy kontuarze i biła brawo.\n– Do widzenia, panie Rizzo! – krzyknął Raylan.\nSzef chwycił placek, obrócił nim na palcu i mrugnął.\n– Ciao, Raylan. Opiekuj się mamą.\nWyszli na kryty taras, gdzie kilkoro ludzi już posilało się przy stolikach. Woń kwiatów w doniczkach mieszała się z zapachem pieczonych kalmarów, pikantnego sosu i tostów.\nRynek otaczały duże betonowe kwietniki, sklepy też były ozdobione doniczkami albo wiszącymi koszami.\nKiedy czekali oboje na zielone światło przed przejściem, Jan z trudem się powstrzymała, by nie wziąć syna za rękę.\nDziesięć lat, upomniała się w myślach. Nie chciał trzymać już matczynej dłoni, przechodząc przez ulicę.\n– Kim była ta dziewczynka z panem Rizzo?\n– Hm? Och, to jego wnuczka, ma na imię Adriana. Spędzi u nich lato.\n– A skąd ten gips na jej ręce?\n– Uszkodziła sobie nadgarstek.\n– Jak? – spytał, gdy ruszyli na drugą stronę ulicy.\nPoczuła na sobie wzrok syna, kiedy się zbliżali do następnej przecznicy, i zerknęła na niego.\n– Masz to spojrzenie.\n– Jakie spojrzenie?\n– Takie jak wtedy, gdy nie chcesz mi powiedzieć czegoś niedobrego.\nPrzypuszczała, że oczy naprawdę ją zdradzają. I że w mieście tak małym jak Traveler’s Creek, gdzie rodzina Rizzów stanowiła nieodłączną część wspólnoty, Raylan – ze swoim wyostrzonym słuchem – prędzej czy później się dowie.\n– To wina jej ojca.\n– Poważnie? – Jego własny ojciec powiedział wprawdzie i zrobił mnóstwo paskudnych rzeczy, ale nigdy by nie uszkodził swoim dzieciom rąk.\n– Spodziewam się, że uszanujesz prywatność pana i pani Rizzo, Raylanie. A ponieważ zamierzam przyprowadzić do nich Mayę – jest w tym samym wieku, co Adriana, może się zaprzyjaźnią – nie chcę, żebyś mówił siostrze cokolwiek. Jeśli Adriana tak postanowi, sama jej powie.\n– Okej, ale o Jezu, jej tata naprawdę złamał jej rękę!?\n– Nadgarstek, ale to też nic przyjemnego.\n– Siedzi w więzieniu?\n– O kurczę! – Zdumiony i odrobinę podekscytowany niemal podskoczył. – Zabiła go, broniąc się przed nim? Coś w tym stylu?\n– Nie opowiadaj głupstw, Raylanie. To po prostu mała dziewczynka, która przeżyła koszmar. Nie życzę sobie, żebyś ją zamęczał pytaniami.\nDotarli do domu Cassie, stojącego naprzeciw ich własnego.\nMogli w nim pozostać, ponieważ Rizzowie dali jej pracę, kiedy ojciec Raylana odszedł od nich, zabierając z banku większość pieniędzy.\nTo była naprawdę jedna z najpaskudniejszych rzeczy, jaką zrobił.\nRaylan słyszał potem, jak mama płacze, sądząc, że śpi – jeszcze zanim dostała tę posadę.\nNigdy nie zrobiłby ani nie powiedział niczego, co mogłoby urazić pana albo panią Rizzo.\nDziewczynka jednak wydawała się teraz o wiele bardziej interesująca.\nWszystko, co wiązało się z tym latem, uległo zmianie, kiedy Adriana poznała Mayę. W jej świecie pojawiły się odwiedziny z nocowaniem, zabawy i wspólne sekrety.\nPo raz pierwszy w życiu miała prawdziwą przyjaciółkę.\nUczyła Mayę jogi i kroków tanecznych – i niemal przerzutu – a Maya z kolei uczyła ją kręcenia batutą i gry w kości.\nMiała psa imieniem Jimbo, który potrafił chodzić na tylnych łapach, i kotkę, Miss Priss, która lubiła się przytulać.\nMiała też brata, Raylana, ale ten chciał się tylko bawić grami wideo, czytać komiksy albo włóczyć się z kolegami, więc rzadko go widywała.\nOdznaczał się jednak zielonymi oczami, bardziej zielonymi i ciemniejszymi niż jego matka i babka Adriany. Jakby wszyscy oni dostali jakiś superzastrzyk zieleni.\nMaya mówiła, że to w dużej mierze idiota, Adriana jednak nie dostrzegła żadnych konkretnych dowodów owego idiotyzmu, gdyż chłopak trzymał się od nich z daleka.\nNo i naprawdę podobały jej się jego oczy.\nSiłą rzeczy zastanawiała się, jak by to było mieć brata lub siostrę. Siostra byłaby lepsza, no pewnie, ale i tak przebywanie w domu z kimś w tym samym wieku wydawało się fajne.\nMama Mai była naprawdę przemiła. Babcia nazywała ją skarbem, a dziadek powiedział, że jest świetną kucharką i pracowitą osobą. Czasem, kiedy pani Wells miała akurat swoją zmianę, Maya przychodziła do Adriany i zostawała u nich na cały dzień, a jeśli poprosiły odpowiednio wcześnie, inne dziewczynki też mogły przyjść.\nPo usunięciu gipsu musiała jeszcze przez trzy tygodnie nosić rękę w specjalnym temblaku. Mogła go jednak zdejmować, jeśli chciała zrobić sobie kąpiel z bąbelkami albo popływać w basenie na podwórzu z tyłu domu u Cassie, przyjaciółki Mai.\nPewnego dnia, pod koniec czerwca, poszła z Mayą na górę, żeby przygotować wszystko, co było potrzebne do herbatki, którą zamierzały urządzić sobie na dworze, w cieniu wielkiego drzewa.\nPrzystanęła pod otwartymi drzwiami sypialni Raylana. Wcześniej zawsze były zamknięte, wisiała na nich tabliczka wstęp wzbroniony.\n– Nie wolno nam tam wejść bez pozwolenia – poinformowała ją Maya. Tego dnia jej jasne włosy były splecione w warkoczyki, jej mama miała akurat wolne i dużo czasu. Podparła dłonią biodro i przewróciła wymownie oczami. – I tak nie miałabym na to ochoty. Jest tam bałagan i brzydko pachnie.\nAdriana nie wyczuła nic nieprzyjemnego, ale słowo „bałagan” było rzeczywiście trafnym określeniem. Raylan nawet nie zadał sobie trudu, by choć trochę pościelić łóżko. Po podłodze walały się ubrania i buty, a tu i ówdzie wystawały z nich ruchome figurki.\nJej uwagę przyciągnęły ściany pokryte rysunkami.\nSuperbohaterowie, walki z potworami albo złoczyńcami, statki kosmiczne, osobliwe budowle, wiejące grozą lasy.\n– On to wszystko narysował?\n– Tak, robi to przez cały czas. Dobrze rysuje, ale zawsze coś głupiego. Nigdy nie rysuje niczego ładnego, wyjątek zrobił tylko na Dzień Matki. Narysował bukiet kwiatów i pokolorował je. Mama się rozpłakała, ale dlatego, że jej się to spodobało.\nAdriana wcale nie uważała, że te rysunki są głupie – niektóre budziły lęk, nie było w nich jednak nic niemądrego. Mimo wszystko nie powiedziała tego głośno, ponieważ Maya była jej przyjaciółką.\nGdy wsunęła głowę w drzwi odrobinę głębiej, po schodach na górę wbiegł Raylan. Zastygł na chwilę w miejscu i zmrużył oczy, a potem zablokował sobą wejście do pokoju.\n– Nie wolno wam tam wchodzić.\n– Nie weszłyśmy, matołku. Nikt nie chce wchodzić do twojego cuchnącego pokoju. – Maya pociągnęła przesadnie nosem i znów położyła dłoń na biodrze.\n– Drzwi były otwarte – wyjaśniła Adriana, zanim Raylan zdążył odciąć się siostrze. – Nie weszłam tam, słowo. Patrzyłam tylko na rysunki. Są naprawdę dobre. Podoba mi się zwłaszcza Iron Man. Ten – dodała i przybrała jakby pozycję do lotu, z wyciągniętą ręką i zaciśniętą pięścią.\nTeraz te pełne gniewu oczy napotkały jej wzrok. Cofnęła się odruchowo, a jej nadgarstek zapulsował bólem fantomowym.\nZauważył, że objęła kontuzjowaną kończynę dłonią, i przypomniał sobie jej ojca. Każdy by się bał, gdyby jego własny ojciec coś mu złamał.\nWzruszył więc tylko ramionami, jakby go to wcale nie obchodziło. Może jednak był pod niejakim wrażeniem, że ta dziewczynka jednak wiedziała, kim jest Iron Man.\n– Ujdzie. To było tylko ćwiczenie. Potrafię rysować lepiej.\n– Spiderman i Doktor Octopus też są niesamowici.\nNo dobrze, był bardziej niż pod wrażeniem. Żadna z głupawych koleżanek Mai nie odróżniała Octopusa od Zielonego Goblina.\n– Owszem, tak sądzę. – Uznając, że wystarczy jak na jedną rozmowę z dziewczyną, uśmiechnął się szyderczo do siostry. – Nie wchodź tutaj.\nZ tymi słowami wszedł do pokoju i zatrzasnął drzwi.\nMaya uśmiechnęła się promiennie.\n– Widziałaś? Tak jak mówiłam. Idiota.\nPo czym wzięła Adrianę za rękę i pospieszyła do swojego pokoju po rekwizyty do herbatki.\nTego wieczoru, przed pójściem do łóżka, Adriana wzięła kilka kartek papieru i ołówek, by narysować swoją ulubioną superbohaterkę, Czarną Wdowę.\nWszystko, co wychodziło spod jej ręki, wyglądało jak kleksy połączone z liniami albo… jeszcze więcej kleksów. Ze smutkiem wróciła do swoich standardowych motywów – domu, drzew, kwiatów i dużego, okrągłego słońca.\nNawet to nie było dostatecznie dobre – i dotyczyło każdego rysunku – choć babcia zawsze je wieszała na drzwiach lodówki.\nNie wychodziło jej rysowanie. Ani też gotowanie, ani wypieki, choć babcia i dziadek ją zapewniali, że szybko się uczy.\nA co jej wychodziło?\nŻeby się pocieszyć, poćwiczyła jogę – musiała jednak uważać, by nie obciążać zbytnio nadgarstka.\nKiedy skończyła wieczorny rytuał, wyszorowała zęby i włożyła piżamę.\nJuż miała pójść do dziadka i powiedzieć mu, że jest gotowa się położyć – babcia miała zmianę w restauracji – kiedy zapukał do jej otwartych drzwi.\n– No, grzeczna dziewczynka. Wykąpana i gotowa do snu. A co to takiego? – spytał, rzuciwszy okiem na rysunek. – No, musi trafić do naszej galerii.\n– To nic, bazgranina.\n– Każdy widzi piękno po swojemu, a mnie się to podoba.\n– Brat Mai, Raylan, naprawdę potrafi rysować.\n– O tak, rzeczywiście, jest bardzo utalentowany. – Spojrzał na nią i dostrzegł jej nadąsaną minę. – Ale nigdy nie widziałem, by chodził na rękach.\n– Nie powinnam tego chwilowo robić.\n– Ale znowu będziesz. – Pocałował ją w czubek głowy, a potem popchnął delikatnie w stronę łóżka. – Otulimy teraz ciebie i Barkleya, żebyśmy mogli przeczytać następny rozdział Matyldy. Moja dziewczynka czyta lepiej niż większość nastolatek.\nAdriana opatuliła się kołdrą wraz ze swoim pluszowym psem.\n– Aktywny umysł, aktywne ciało.\nKiedy Dom się roześmiał i usiadł obok niej na łóżku z książką, przysunęła się do niego. Pachniał trawą, którą skosił przed kolacją.\n– Myślisz, że mama za mną tęskni?\n– Pewnie. Dzwoni co tydzień, żeby z tobą porozmawiać i sprawdzić, co robisz.\nChciałabym, żeby dzwoniła częściej, pomyślała Adriana. I rzadko pyta o to, co robię.\n– Chyba nauczę cię jutro przyrządzać makaron, a potem ty mnie czegoś nauczysz.\n– Jednego z tych ćwiczeń, które wymyślasz. – Postukał ją palcem po nosie. – Aktywny umysł, aktywne ciało.\nNie kryła zachwytu.\n– Okej! Dla ciebie wymyślę coś nowego.\n– Byle nie było zbyt trudne. Nie mam wprawy. A teraz przeczytaj mi jakąś historię.\nKiedy Adriana wracała pamięcią do tamtego lata, wydawało jej się idylliczne. Jakby uwolniła się na chwilę od rzeczywistości, odpowiedzialności i rutyny dnia codziennego; nigdy więcej później tego nie doświadczyła.\nDługie, gorące, słoneczne dni z lemoniadą na werandzie, wesoły jazgot psów na podwórzu. Dreszcz wywołany przez nagłą burzę z piorunami, kiedy to powietrze przybierało srebrną barwę, a drzewa kołysały się i tańczyły. Miała przyjaciół, z którymi mogła się bawić i śmiać. Miała tryskających zdrowiem, pełnych energii, troskliwych dziadków, którzy na ten krótki czas uczynili z niej centrum swojego świata.\nOpanowała umiejętności potrzebne w kuchni, a niektóre mogła wykorzystywać przez resztę życia. Odkryła też radość, jaką daje zrywanie świeżych ziół i warzyw, które rosły tuż za progiem, i uśmiech babci, kiedy dziadek przynosił jej bukiet słoneczników.\nTego lata nauczyła się, co tak naprawdę oznacza rodzina i wspólnota. Zapamiętała to już na zawsze i często za tym tęskniła.\nLecz dni mijały. Parada i sztuczne ognie w Dniu Niepodległości. Gorąca wilgotna noc pełna kolorowych świateł i wirujących dźwięków, gdy do Traveler’s Creek zawitało wesołe miasteczko. Robaczki świętojańskie, które się łapało, a potem wypuszczało na wolność, obserwowanie kolibrów, delektowanie się wiśniowym lodem na patyku na dużej, zadaszonej werandzie w dniu tak cichym, że słychać było nawet szemranie strumienia.\nA potem wszyscy mówili o ubrankach szkolnych i przyborach. Jej przyjaciółki trajkotały o tym, jakiego będą miały nauczyciela, i pokazywały z dumą nowe tornistry i zeszyty.\nI lato, pomimo upału, światła, długich dni, zmierzało coraz szybciej do końca.\nPróbowała bez powodzenia nie płakać, kiedy babcia pomagała jej się pakować.\n– Och, daj spokój, dziecinko. – Sophia wzięła ją w ramiona. – Nie wyjeżdżasz na zawsze. Odwiedzisz nas jeszcze.\n– Ale będzie czymś wyjątkowym. Sama wiesz, jak tęskniłaś za mamą i Mimi.\n– Ale teraz będę tęsknić za tobą i dziadkiem, za Mayą, Cassie i panią Wells. Jak to jest, że zawsze muszę za kimś tęsknić?\n– To trudne, wiem, bo ja i dziadek będziemy tęsknić za tobą.\n– Chciałabym, żebyśmy mogły tu mieszkać. – W tym dużym domu, pomyślała, z ładnym pokojem, z którego wychodziło się na ganek i widziało psy, ogrody i góry. – Nie musiałabym za nikim tęsknić, gdybyśmy mogły tu być.\nSophia pogłaskała Adrianę po plecach i odsunęła się, żeby włożyć do walizki parę dżinsów.\n– To nie jest dom twojej mamy, moje dziecko.\n– Kiedyś był. Urodziła się tutaj, chodziła przecież do szkoły i w ogóle.\n– Ale teraz to nie jest jej dom. Każdy musi znaleźć własny.\n– A jeśli chcę, żeby był mój? Jak to jest, że nie mogę mieć tego, czego chcę?\nSophia spojrzała na tę słodką, buntowniczą twarz i poczuła, jak ściska jej się serce. Mała tak bardzo przypominała swoją matkę.\n– Kiedy już będziesz dostatecznie duża, może zechcesz, by był to twój dom. Albo wybierzesz Nowy Jork czy inne miejsce. I wtedy zdecydujesz.\n– Dzieciom nie wolno o niczym decydować.\n– I dlatego ludzie, którzy je kochają, starają się za wszelką cenę podejmować za nie właściwe decyzje, dopóki same nie mogą tego zrobić. Twoja mama bardzo się stara, Adriano. Wierz mi.\n– Gdybyś powiedziała, że mogłabym tu mieszkać, pewnie by się zgodziła.\nSophia poczuła nagle, że serce jeszcze mocniej jej się ściska.\n– Nie byłoby to dobre ani dla ciebie, ani dla mamy. – Usiadła na brzegu łóżka i ujęła w dłonie zapłakaną twarz Adriany. – Potrzebujecie się nawzajem. Posłuchaj – powiedziała, kiedy dziewczynka pokręciła głową. – Wierzysz, że zawsze mówię ci prawdę?\n– Tak myślę. Owszem.\n– I właśnie teraz mówię ci prawdę. Potrzebujecie się nawzajem. Może w tej chwili, kiedy jesteś smutna i zagniewana, nie odczuwasz tego w ten sposób, ale tak właśnie jest.\n– Czy ty i dziadek mnie nie potrzebujecie?\n– Och Boże, oczywiście, że cię potrzebujemy. – Przyciągnęła Adrianę do siebie i objęła ją mocno. – Gioia mia. Dlatego będziesz do nas pisała, a my będziemy ci odpisywać.\n– Listy? Nigdy nie napisałam listu.\n– Teraz napiszesz. I dam ci na początek bardzo ładną papeterię. Mam ją w biurku, zaraz przyniosę. Spakujemy ją razem.\n– I będziesz pisała listy tylko do mnie?\n– Tylko do ciebie. I raz w tygodniu będziesz do mnie dzwoniła, żebyśmy mogły porozmawiać.\n– Obiecuję. – Sophia ujęła paluszek dziewczynki, przywołując jej uśmiech.\nNie płakała, kiedy podjechał samochód – duża, lśniąca, czarna limuzyna – tylko przywarła do dłoni dziadka.\nŚcisnął jej rękę.\n– Oho, popatrz, jaki wóz! Będziesz podróżowała w wielkim stylu. No, biegnij. – Znowu ścisnął jej dłoń. – Przywitaj się z mamą.\nKierowca nosił garnitur i krawat i wysiadł pierwszy, żeby otworzyć drzwi. Z samochodu wysunęła się matka. Miała na sobie ładne, srebrne sandały, Adriana zaś dostrzegła, że pomalowała paznokcie u stóp na jasnoróżowo, pod kolor bluzki.\nMimi wysiadła z drugiej strony, cała w uśmiechach, choć oczy jej błyszczały.\nNawet w wieku niespełna ośmiu lat Adriana wiedziała, że nie powinna się witać najpierw z Mimi. Ruszyła więc przez trawnik w stronę matki. Lina pochyliła się, żeby objąć córkę.\n– Wydaje mi się, że jesteś wyższa. – Prostując się, przesunęła dłonią po warkoczyku Adriany. Potem zmarszczyła brwi, jak zawsze, gdy jej się coś nie podobało. – Dużo się opalałaś.\n– Smarowałam się kremem z filtrem. Babcia i dziadek pilnowali tego.\n– Dobrze. Bardzo dobrze.\n– Gdzie moja mała? – Mimi rozpostarła ramiona, Adriana zaś podbiegła do niej bez wahania. – Och, tęskniłam za tobą! – Podniosła dziewczynkę, ucałowała jej policzki, i mocno ją uściskała. – Wyrosłaś. Cała jesteś złota i pachniesz słońcem.\nWszyscy się uściskali, ale Lina oznajmiła, że nie mogą zostać na posiłek ani nawet na drinka.\n– Przyleciałyśmy z Chicago. Już teraz mi się zdaje, że to był długi dzień, a rano mam wywiad w Today. Dziękuję, że się nią opiekowaliście.\n– Jest cudowna. – Sophia ujęła dłonie Adriany i ucałowała je. – Absolutnie cudowna. Będę tęskniła za twoją śliczną buzią.\n– Babciu. – Adriana objęła starszą kobietę.\nDom podniósł ją i przytulił.\n– Bądź dobra dla mamy. – Pocałował ją w szyję, a potem uwolnił z objęć.\nUściskała Toma i Jerry’ego, tuląc zapłakaną twarz do sierści psiaków.\n– Chodź, Adriano, można by pomyśleć, że nigdy więcej ich nie zobaczysz. Ani się obejrzysz, gdy nadejdzie następne lato.\n– Mogłybyście przyjechać na Boże Narodzenie – powiedziała Sophia.\n– Zobaczymy, jak się ułoży. – Lina pocałowała w policzek matkę, a potem ojca. – Dziękuję wam. To była ogromna ulga wiedzieć, że jest z dala od… tego wszystkiego. Przykro mi, że nie mogę zostać dłużej, ale muszę być o szóstej rano w studio.\nZerknęła na samochód, w którym Mimi próbowała zająć dziewczynkę, pokazując jej, jak działają światła w wozie.\n– To było dla niej dobre. Dobre dla wszystkich.\n– Przyjedźcie na Boże Narodzenie. – Sophia ujęła dłoń córki. – Albo na Święto Dziękczynienia.\n– Spróbuję. Uważajcie na siebie.\nWsiadła do samochodu i zatrzasnęła drzwi.\nIgnorując matczyne polecenie zapięcia pasa, Adriana uklękła na tylnym siedzeniu i zobaczyła przez szybę dużego wozu, jak jej dziadkowie, stojąc przed wielkim domem z psami u stóp, machają na pożegnanie.\n– Usiądź, Adriano, Mimi cię przypnie. – Gdy limuzyna przemykała pod krytym mostem, rozdzwoniła się komórka Liny. – Muszę odebrać. – Przesunęła się na drugi koniec kanapy. – Tu Lina. Witaj, Meredith.\n– Mamy wodę sodową i sok – oznajmiła wesoło Mimi, przypinając Adrianę pasami. – Trochę jagód i te wegetariańskie chipsy, które tak lubisz. Zrobimy sobie samochodowy piknik.\n– W porządku. – Adriana rozpięła niewielki plecaczek, który kupili jej dziadkowie, i wyjęła game boya. – Nie jestem głodna.\nPocząwszy od tych dawno minionych wakacji, Adriana nabrała zwyczaju pisania listów. Dzwoniła do dziadków przynajmniej raz w tygodniu, wysyłała czasem maila albo esemesa, ale cotygodniowe listy stały się tradycją.\nKorzystając z ciepłego, wietrznego wrześniowego poranka, usiadła na zewnętrznym tarasie matczynego trzypoziomowego apartamentu w Upper East Side, żeby napisać o swoim pierwszym tygodniu w szkole.\nMogła wystukać to na komputerze i przesłać mailem, ale, jak pomyślała, sam akt odręcznego pisania przemieniał list w coś osobistego.\nWysyłała esemesy, dość często, zwłaszcza do Mai, ale nawet i do niej zdobywała się czasem na pocztówkę.\nNie miała już opiekunki – Mimi zakochała się w Isaacku, wyszła za mąż i urodziła dwójkę własnych dzieci. Poza tym, Adriana przecież miała za sześć tygodni skończyć siedemnaście lat.\nMimi wciąż pracowała dla Liny, ale jako asystentka od spraw administracyjnych, czuwała nad harmonogramem spotkań albo kontaktowała się z Harrym w umawianiu wywiadów i organizacji eventów.\nKariera matki nabrała niebywałego tempa, jeśli chodzi o poradniki i płyty DVD, imprezy poświęcone fitnessowi, wykłady motywacyjne, występy w telewizji (zagrała nawet w serialu Prawo i porządek, sekcja specjalna).\nMarka Yoga Baby świeciła pełnym blaskiem.\nFlagowy produkt, czyli siłownia Ever Fit na Manhattanie, objął swoim zasięgiem cały kraj. Stroje do ćwiczeń, produkty odżywcze, olejki, świece, emulsje, sprzęt gimnastyczny – wszystko to w ciągu niespełna dziesięciu lat przemieniło się z jednoosobowej działalności w narodowe przedsięwzięcie warte miliard dolarów.\nYoga Baby finansowała obozy dla dzieci z ubogich rodzin i wspierała szczodrze ośrodki dla samotnych matek, więc Adriana nie mogła w żaden sposób twierdzić, że jej matka nie jest hojna.\nJednak przez większość dni wracała po szkole do pustego apartamentu. Żartowała z Mayą, że łączy ją ściślejszy związek z portierem niż z własną matką.\nIch najściślejszy kontakt sprowadzał się do tego – jak uważała – że pracowały razem nad corocznym nagraniem DVD, uwieczniającym ćwiczenia matki i córki.


1. Daklinza + Sovaldi w leczeniu HCV, zna ktos z Was? Odpowiedz\n2015-09-04 21:37:46 | URL: #\nPodobno sa to leki nowej generacji, wedlug lekarzy dajace zero skutkow ubocznych, ale wedlug dodanych do nich ulotek ich skutki uboczne sa na poziomie interferonu. Kuracja w zaleznosci od genotypu wirusa HCV - 3 lub 6 miesiecy.\nPotrafi ktos z Was napisac, jak to jest z tymi skutkami ubocznymi naprawde? Ma ktos doswiadczenia z tymi lekami ?\n2015-09-16 10:18:04 | URL: #\n> Podobno sa to leki nowej generacji, wedlug\n> lekarzy dajace zero skutkow ubocznych, ale wedlug\n> dodanych do nich ulotek ich skutki uboczne sa na\n> poziomie interferonu. Kuracja w zaleznosci od\n> genotypu wirusa HCV - 3 lub 6 miesiecy.\n> Potrafi ktos z Was napisac, jak to jest z tymi\n> skutkami ubocznymi naprawde? Ma ktos\n> doswiadczenia z tymi lekami ?\nA niby skąd brać te doświadczenia? jak u Nas ich nie dają jeszcze? Wszędzie są tylko Pl nie ma!\nCiesz się że je masz i że mieszkasz gdzies za granica.\n(2015-09-16 12:39:06) Wiadomość została zmodyfikowana\n2015-09-18 10:18:04 | URL: #\n> A niby skąd brać te doświadczenia? jak u Nas ich\n> nie dają jeszcze? Wszędzie są tylko Pl nie ma!\n> Ciesz się że je masz i że mieszkasz gdzies za\nnie bój nie bój , przyjdzie czas że i u nas będą\nAta czy to jakieś wielkie halo mieszkać zagranicą? U nas przeca wojny nie ma\nMoże właśnie ktoś z za miedzy napisze o swoich doświadczeniach, myślę że to miał na myśli Minister\n2015-09-19 13:34:06 | URL: #\nNie wiem, skad u Ciebie az tyle zlosci? Ma racje Lobo, a zreszta zdziwilabys sie, gdybys wiedziala, ile osob mieszkajacych teraz w Polsce ma do tych i do tego nowszego jednodkladnikowego (tu 1 k. euro's za tabletke) bezproblemowy dostep. W Polsce tez mieszkaja ludzie bardzo bogaci, czytajacy i piszacy po polsku. A to pytanie opublikowalem w trzech jezykach, na roznych forums o tematyce hepatis. Dziwi mnie, bo lekarze naprawde mnie zapewniali ze zero efektow ubocznych, a ulotki w ich pudelkach az jeza sie od opisow przerazajacych objawow..\noff topic (wybacz, moderacjo): Atabasco, ma Lobo racje tez po raz drugi, nie ma wojny, jest Schengen. Wyjedz, sprobuj, sama poznaj ten "miod" i wtedy dopiero pisz tu takie teksty. OK?\n5. RE: Daklinza + Sovaldi w leczeniu HCV, zna ktos z Was? Odpowiedz\n2015-09-19 17:39:41 | URL: #\nMister, chlopie? skad Ty wziales ta zekoma zlosc u mnie??\nZlosc pieknosci szkodzi! a ja nie chce jeszcze bardziej oszpetnac..\nChociaz moze i jestem troche zla na siebie i na to ze mieszkam w Polsce.\nZreszta, nie powinno Cie to dzwic za bardzo, gdyz przed laty, sam bardzo narzekales na Polska sluzbe zdrowia.\nNie odpowiadalo Ci leczenie w Polsce.....nie pamietasz?? Ja to pamietam doskonale\nWiec nie dziw sie teraz, mojej reakcji...ok?\nTo na tyle, udanego wieczoru.\n6. RE: Daklinza + Sovaldi w leczeniu HCV, zna ktos z Was? Odpowiedz\n2015-09-19 19:52:05 | URL: #\nO. T.: Atabasco, jesli juz mamy byc dokladni, to narzekalem nie na leczenie i na lekarzy, a na jego finansowanie przez skapych i pazernych urzednikow z NFZ. Posrednio odpowiada za to kazdy kolejny polski rzad. Tu gdzie sie lecze teraz jest nawet swoista gigantomania, jesli chodzi o srodki na leczenie, a przeciez trwa kryzys. Oni na zdrowie nie zaluja, na zdrowiu nie oszczedzaja, jak my, Polacy. Oszczedzaja za to na wielu innych dziedzinach, w ktorych my bywamy bezsensownie rozrzutni.\n7. RE: Daklinza + Sovaldi w leczeniu HCV, zna ktos z Was? Odpowiedz\n2015-09-20 22:38:44 | URL: #\n> > A niby skąd brać te doświadczenia? jak u Nas ich\n> > nie dają jeszcze? Wszędzie są tylko Pl nie ma!\n> > Ciesz się że je masz i że mieszkasz gdzies za\n> Czesc Atabasca\n> Wyjedz, sprobuj, sama poznaj ten "miod"\n> i wtedy dopiero pisz tu takie teksty. OK?\nTego nie zatrejestrowalam wczesniej..\nO jakie teksty Ci chodzi?\nCo nie tak napisalam? Chyba jestes pzewrazliwiony troszke. To jest Forum Ogolne nie Ty decydujesz jakie teksty sie pisze, a ja akurak nic niewlasciwego nie napisalam.Wez spusc powietrza troche. OK??\nA czy wyjade i to gdzie, samam wole o tym decydowac OK??\nOstatni post: 2015-09-21 09:16:42\n8. RE: Daklinza + Sovaldi w leczeniu HCV, zna ktos z Was? Odpowiedz\n2015-09-21 09:16:42 | URL: #\nW ubiegłym roku byłam na terapii lekowej Sovaldi 400 mg + Daklonaza 60 mg.\nOprócz tego, że przez jakieś dwa pierwsze tygodnie wystąpiły u mnie nudności i spadek apetytu, jakiekolwiek skutki uboczne nie miały miejsca.\nW maju tego roku byłam ostatni raz na kompleksowej kontroli lekarskiej, związanej terapią Sovaldi.\nWażnym dla mnie skutkiem nieubocznym, to zupełne wyleczenie wiruska.\nAtabasko, bardzo mi przykro. Wiem jak to jest, kiedy do informacji publicznej podawana jest wiadomość, że jest lek, który pomógł w większości zakażonych (HCV), a człowiek nie ma do leku dostępu, bo ktoś na nas oszczędza.\nDzięki serdeczności innych osób, miałam szansę i możliwość wyjazdu gdzie indziej w celu leczenia. I za to dziękuję.\nMistreated, to nie jest tak, jak piszesz. Gdyby lekarze w Polsce tupnęli nogą, i walnęli pięścią, to i tutaj osoby zakażone HCV, mieliby dostęp do tej terapii. NFZ to jedno. Ale tak naprawdę, kto dba, o nas, zwykłych ludzi? Często można odczuć, że my stanowimy pozycje w statystykach zakażonych.\nPiszesz, do Atabaski, żeby wyjechała. Więcej osób czyta te wypociny.\nMyślisz, ze dla wszystkich jest łatwizną wyjechanie stąd w celu leczenia? Że każdy na pstryknięcie palca znajdzie się pod fachowa opieką i wejdzie na ekstra terapię?\nIleż cynizmu zawierają te Twoje wpisy.I nie mam na myśli tylko Atabaski, tu. Każdy chce żyć, i cieszyć się zdrowiem, jak najdłużej.\nNie rób przykrości ludziom, bo większość ma ograniczone możliwości, nie z własnej winy.\nNapisałeś, że w różnych językach pisałeś na różne fora. Oczekuj może odpowiedzi od obywateli takich krajów, gdzie ta terapia jest na wyciągnięcie ręki.\nPozdrawiam, i Wszystkim oczekującym na terapię lekową Sovaldi, życzę szybkiego do niej dostępu i pozytywnych efektów w leczeniu .\n9. RE: Daklinza + Sovaldi w leczeniu HCV, zna ktos z Was? Odpowiedz\n2015-09-22 10:29:51 | URL: #\nNie chcialem byc cyniczny, jesli tak to odczytalas, to Przepraszam. Tu sa dwie sprawy, jedna to leczenie, a druga to rzekoma "latwosc" z jaka Polak poza Polska zyje. Przeczytaj uwaznie wpis Atabaski, tam jest i o zwyklym zyciu. A wcale tak latwo nie jest, poczynajac od stalych problemow finansowych, az po "drewniany jezyk". "Wszedzie dobrze tam, gdzie nas nie ma".\nJa tu jestem na stale, Ty moze inaczej, bylas gosciem, wrocilas do Polski, ja do Polski nie mam ani do czego, ani po co juz wracac.\nA co do "tupania noga" masz 100% racji. Tu gdzie die teraz lecze, jesli ubezpieczyciel chocby mruknie o kosztach, to lekarze zlosliwie podnosza owe koszty, a ubezpieczyciel placic musi. Mnie mozna oskubac, bo sadzenie sie kosztuje, ale szpital, klinika, czy nawet apteka maja pieniadze na to, a niemal kazda sprawa w sadzie konczy sie tu przegrana ubezpieczen.. Taki system.\nA co do samego leczenia, juz drugi tydzien, jest dobrze. Za pare dni jade na kontrole. Czytajac te ulotki naprawde spanikowalem. I za to tez Przepraszsm.\n10. RE: Daklinza + Sovaldi w leczeniu HCV, zna ktos z Was? Odpowiedz\n2015-09-22 11:27:51 | URL: #\n> Mistreated napisaďż˝/a:\n> > atabasca napisaďż˝/a:\n> > > A niby skąd brać te doświadczenia? jak u Nas\n> > > nie dają jeszcze? Wszędzie są tylko Pl nie ma!\n> > > Ciesz się że je masz i że mieszkasz gdzies za\n> > > granica.\n> > Czesc Atabasca\n> > Wyjedz, sprobuj, sama poznaj ten\n> > i wtedy dopiero pisz tu takie teksty. OK?\n> Tego nie zatrejestrowalam wczesniej..\n> O jakie teksty Ci chodzi?\n> Co nie tak napisalam? Chyba jestes pzewrazliwiony\n> troszke. To jest Forum Ogolne nie Ty decydujesz\n> jakie teksty sie pisze, a ja akurak nic\n> niewlasciwego nie napisalam.Wez spusc powietrza\n> troche. OK??\n> A czy wyjade i to gdzie, samam wole o tym\n> decydowac OK??\nJesli Cie urazilem, to publicznie Cie Przepraszam.\nAle... przeczytaj uwaznie to, co sama napisalas, nie lubie cytowac, tne cytaty, to tez powinnas pamietac, ale tym razem powtarzam to tylko, co sama Ty zacytowalas. Ata, poza Polska Polakowi nie zyje sie wcale tak latwo, jak myslisz.\nPiszesz "ciesz sie", a ja Ci z calego serca odpowiadam, niezaleznie od leczenia itp. - ciesz sie Atabasco, ze zyjesz godnie we wlasnym kraju, i uwierz mi, nigdzie na poniewierke wyjezdzac z Polski nie warto.\nAha, wg. informacji NFZ juz testowo refunduja wybranym (tego w naszym kraju nienawidze, zawsze sa u nas rowni i rowniejsi...) ten najnowszy jednotabletkowy lek w 100%, ale tylko w terapii klinicznej.\nU nas zas nadal trwa wojna podatkowa z francuska filia Gilead o obnizenie ceny, o leczeniu nim nie ma na razie mowy, czy to francuza, czy polaka (chociaz tu rownosc jest ) - chyba ze ktos sam za nie zaplaci.


Po Sukces Na Szpilkach • Czy profesjonalizm w życiu codziennym jest możliwy?\nWszystko, co robisz, mówi coś o Tobie, kreuje Twój wizerunek. Ludzie oceniają Cię na podstawie rzeczy, które robisz, działań i efektów, jakie one przynoszą. Dotyczy to także życia codziennego. Zwróć uwagę na to, że jeśli wykonasz jakiś projekt tylko dla siebie, ale zrobisz to profesjonalnie, to bardzo prawdopodobne, że zaprocentuje on w przyszłości i stanie się Twoją przepustką do nowych możliwości i ciekawych wydarzeń. Jeśli do każdej czynności przykładasz się najlepiej jak potrafisz, to może to przynieść Ci korzyści w najmniej oczekiwanym momencie. Piszesz artykuły, tworzysz muzykę, rysujesz? Być może ktoś z Twoich znajomych zobaczy Twoje prace i następnym razem, gdy usłyszy “Szukam kogoś, kto rysuje dobre obrazki” poleci właśnie Ciebie. Pomyśl o tym!\nRobiąc profesjonalnie nawet najprostsze rzeczy, które pozornie nie mają znaczenia, wyrabiasz w sobie nawyk zwracania uwagi na szczegóły. Szczegóły które zmieniają końcowy odbiór danego projektu przez innych ludzi. To one decydują o tym, czy ktoś widząc efekt końcowy Twojej pracy powie “To jest coś!” lub “Beznadzieja, czegoś tu brakuje”. Warto każdego dnia robiąc nawet prozaiczne czynności zwracać na to uwagę, bo nie będziesz w stanie zadbać o szczegóły w dużym projekcie, jeżeli nie masz takiego nawyku wyrobionego na małych rzeczach. Poza tym, dopracowanie wszystkiego najlepiej jak potrafisz daje Tobie samej dużo lepsze samopoczucie. Pojawia się wtedy przekonanie, że dałaś z siebie wszystko i możesz spać spokojnie. A to przecież wspaniałe uczucie 🙂


Koniec fuzji i przejęć na rynku hipermarketów? (video) - Handel/dystrybucja\nData: 24-01-2014, 09:57\nGrzegorz Łaptaś, ekspert Roland Berger Strategy Consultants (RBSC)\n- Trudno spodziewać się przejęć na rynku hipermarketów, ponieważ pozostało na nim niewielu graczy: Tesco, Carrefour i Auchan - mówi agencji informacyjnej Newseria Biznes Grzegorz Łaptaś, ekspert Roland Berger Strategy Consultants (RBSC). - Z kolei na rynku dyskontów w zasadzie wszyscy odnoszą sukcesy, szybko się rozwijają i dlatego brakuje im motywacji do sprzedawania własnej marki. Fuzje mogą natomiast mieć miejsce wśród supermarketów.\nNa tym rynku jest dużo graczy, a co za tym idzie - potencjał do konsolidacji. Sprzyja temu też struktura właścicielska tych sklepów, z których wiele należy do funduszy inwestycyjnych. Żabka i Freshmarket należą do funduszu Mid Europa Partners, sieć Eko należy do funduszu Advent, a właścicielem Dino jest Enterprise Investors. Niektóre sieci należą do prywatnych polskich przedsiębiorców, np. Polo Market czy Stokrotka.\n- Potencjalnie każda z tych sieci jest albo kandydatem do tego, żeby przejąć kogoś innego, albo do tego, by stać się obiektem przejęcia. Zatem to właśnie w tym segmencie, wśród sieci operujących w przedziale od 100 do 1000 mkw. możemy się spodziewać ruchów konsolidacyjnych - twierdzi Łaptaś.\n- Niska cena jest ważna w mocno konkurencyjnym środowisku, a w efekcie korzystają na tym klienci - zauważa Łaptaś.\n- Będzie to trudne i sytuacja jest o tyle niekorzystna, że mało jest na rynku potencjalnych kupców, kandydatów do przejęcia tych lokalizacji - twierdzi Łaptaś. - Musi to być gracz, który posiada już hipermarkety w Polsce, a tych jest niewielu. Oznacza to, że Auchan jest pod presją i nie ma wielu potencjalnych kupców.\nprzejęcia w segmencie supermarketów RSS ALERT\nRossmann zanotował w 2013 r. 13-proc. wzrost obrotów\nSprzedaż detaliczna w grudniu o prawie 6 proc. wyższa niż rok temu\nhandlowiec 06-02-2014, 19:24:\nPan Grzegorz "Rozwój dyskontów w Polsce wspiera handel drobnopowierzchniowy" Łaptaś, zrobił kolejną fachową analizę. Co za paplanina.........\nbelmond 27-01-2014, 15:36:\njakie morale pracowników? za taką prace i te pieniądze? kto to pisze?\nconsultantus ordinarus 26-01-2014, 21:29:\nDrodzy wszyscy mówie nic wartościowego ale prosze kupujcie moje usługi, przygotujemy kwita pod każdą waszą decyzje w formie opasłego raportu z dużą ilością modrego niczego ale pozwoli wam to obronić waszą decyzje niezależnie czy słuszną czy głupią, bylebyście nam zapłacili.


Genodieta - na czym polega i jak się ją układa - KobietaMag.pl\njak to jest, że Twoja koleżanka może pochłaniać ogromne ilości jedzenia, niekoniecznie dietetycznego i niekoniecznie zdrowego, ale potrafi zachować szczupłą figurę? Ty z kolei jesteś na diecie, ćwiczysz, ale wciąż nie możesz osiągnąć założonej wagi, a cholesterol jest ciągle wysoki? Wspólnie z dr Moniką Dąbrowską-Molendą, dietetykiem ze Szpitala Medicover wyjaśniamy czym jest genodieta – na czym polega i jak się ją układa.\nZwiązek między dietą a zdrowiem to zagadnienie skomplikwoane, a przede wszystkim indywidualne, bowiem zależy od genów, których zestaw dla kazdego z nas jest inny.\nGenodieta – Dane zapisane w DNA\nNutrigenetyka – to dziedzina nauki, która bada związki między genami a tym, o powinniśmy jeść. Bazując na wiedzy nutrigenetyki przeprowadza się specjalistyczne testy, na podstawie których tworzy się profil genetyczny. – Do dyspozycji mamy kilka modułów badań Genodiet, których wyniki pozwalają skomponować indywidualnie dostosowaną dietę, a także zarekomendować styl życia, który pozwoli wykorzystać mocne strony organizmu. Dzięki temu możemy również działać prewencyjnie i obniżać ryzyko wystąpienia różnych problemów zdrowotnych wynikających z uwarunkowań genetycznych – tłumaczy dr Monika Dąbrowska-Molenda.\nZobacz też: Dieta to nie wszystko – jak schudnąć skutecznie?\nW oparciu o wyniki tych testów określa się zapotrzebowanie organizmu na dane substancje i składniki odżywcze: wiemy jak się odżywiać, by dobrze się czuć, utrzymywać prawidłową wagę i przede wszystkim zmniejszyć ryzyko wystąpienia chorób dietozależnych i cywilizacyjnych (miażdżyca, nadciśnienie, otyłość, cukrzyca czy celiakia)\n– Takie testy pozwalają również przeanalizować indywidualną zdolność metabolizmu tłuszczów, węglowodanów, są też źródłem informacji, które pomagają zadbać o utrzymanie optymalnego poziomu cholesterolu, witaminy D i kwasu foliowego, a także zrównoważyć dietę i zapobiec gromadzeniu się w organizmie toksyn. Dzięki nim możemy również zidentyfikować geny odpowiedzialne za nadwrażliwość czy nietolerancje pokarmowe i na tej podstawie wykluczyć składniki, które są powodem złego samopoczucia bądź mogą przyczynić się do rozwoju nieprzyjemnych dolegliwości w przyszłości – mówi dietetyk dr Monika Dąbrowska-Molenda.\nGenodieta – Jak się bada geny?\nZestaw naszych genów jest niezmienny, dlatego badanie Genodiet wystarczy wykonać tylko jeden raz – wyniki będą aktualne przez całe życie, a zalecenia wystarczy dostosowywać do wieku i aktualnego stanu zdrowia. Cena jest uzależniona od pakietu, na który się zdecydujemy i wynosi od 1500 do 3500 zł.\nPolecamy również: Porady: Zdrowa dieta w pracy\n– Na wyniki (testów) trzeba poczekać około trzy tygodnie. Po tym czasie pacjent otrzymuje szczegółowy raport o stanie swojego organizmu opracowany przez specjalistę – lekarza lub fizjologa żywienia. Taki dokument dokładnie ilustruje układ genów i to, jak wzajemnie wpływają one na siebie. Znajdziemy w nim również przystępnie przedstawione, konkretne zalecenia dietetyczne bazujące na profilu genetycznym danej osoby i podpowiedzi dotyczące na przykład tego, jakie składniki są najbardziej wskazane w jadłospisie, a których lepiej unikać ze względu na ich słabe metabolizowanie czy nadwrażliwość – mówi dr Monika Dąbrowska-Molenda ze Szpitala Medicover.\nNa podstawie wyników testów i przeprowadzonego z pacjentem wywiadu ditetyk układa indywidualny program żywieniowy – czyli właśnie genodietę.\nlilkawodna 23 lutego 2015 08:07\nTakiej diety jeszcze nie znałam.\nmartucha180 23 lutego 2015 09:17\nJestem bardzo ciekawa, co by geny o mnie powiedziały….\nbbo 23 lutego 2015 10:52\nA co by moje pozwoliły mi jeść 😀\nKasia 2 marca 2015 16:57\nGeny mówią dużo 🙂 a tak zupełnie poważnie to te badania nie muszą być tak drogie. Już od 310zł można zrobić w firmie VitaGenum\nLolka 9 czerwca 2016 13:03\nOd zawsze miałam problem z wagą. Odchudzanie nie raz mi się zdarzało jednak bez konkretnych efektów. Zawsze w mojej diecie ograniczałam tłucze a bardziej skupiałam się na białku i węglowodanach. Genodieta była moją ostatnią deską ratunku. Znalazłam promocyjną cenę całego pakietu na zdrowegeny i co się okazało? Że zawsze źle bilansowałam proporcje tłuszczów. Teraz więcej ich spożywam i od razu zobaczyłam efekty. Już mam 11kg mniej a waga nadal spada 😉\nStrona główna → Zdrowie → Zdrowe odżywianie → Genodieta – na czym polega i jak się ją układa


Uczniowie z Alytusa odwiedzili rówieśników z ełckiej „Dwójki” - Wiadomości Fakty Wydarzenia Ełk | dm.elk.pl | Wiadomości Fakty Wydarzenia Ełk | dm.elk.pl\nHome / Aktualności / Uczniowie z Alytusa odwiedzili rówieśników z ełckiej „Dwójki”\nUczniowie z Alytusa odwiedzili rówieśników z ełckiej „Dwójki”\nStudyjną wizytę w Szkole Podstawowej nr 2 im. II Dywizji T. Kościuszki w Ełku złożyły dzieci z zaprzyjaźnionego Alytusa zagościły. Młodzi mieszkańcy naszego litewskiego partnera swoich rówieśników odwiedzili w ramach projektu „Otwarte okno na świat dla dzieci z Ełku i Alytusa”.\nGrupę 15 uczniów i dwóch nauczycieli z Litwy gościły rodziny uczniów ełckiej „Dwójki”. W trakcie wizyty goście mieli możliwość poznania kultury mieszkańców i zwyczajów panujących w naszym regionie.\nPobyt w Ełku był dla gości z Litwy również ciekawą formą warsztatów językowych. Podczas wizyty wzięli oni udział w zajęcia zorganizowanych w pracowniach do nauki języków obcych wyposażonych w nowoczesny sprzęt, dzięki dofinansowaniu unijnemu w ramach tego samego projektu. Nie zabrakło również zajęć m.in. z robotyki, tanecznych, sportowych na ściance wspinaczkowej oraz zajęć z zakresu programowania.\n6 odpowiedzi na “Uczniowie z Alytusa odwiedzili rówieśników z ełckiej „Dwójki””\nDziałalność tego miasta to właśnie wycieczki. Pozyskiwanie środków unijnych nie istnieje. Pozyskuje pieniądze na wycieczki. A inwestycje w Suwałkach. Ja tu jestem od myślenia a wy od roboty.\nPierwsze co trzeba zrobić w tym miescie to przewietrzenie 80% is w urzędze zasiedziałych kierowników. klakierów bo innego nic nie potrafią.\nZaraz ktoś napisze, pozyskali miliony. Pytam więc ile fabryk powstało bo Ełk tego potrzebuje jak czystej wody w jeziorze. Kiedy ten kabaret z oglupianiem ludzi się skończy.\nBezczelność prezia nie ma granic ogłasza budowę kortów ale zapomniał biedaczek dodać że to zasługa Pana posła Kossakowskiego który to już dawno ogłosił. Tak wygląda 12 lat nie rządów I ciągły lans tego nieudacznika. Który nawet sam kortów nie zorganizuje.\nOczywiście że Pan Poseł pierwszy ogłosił dofinansowanie. Ten wydział ds pozyskiwania powinien być rozwiązany. Była mowa w kampanii że było dużo możliwości pozyskania funduszy na służbę zdrowia. To oni o mostkach myśleli. I bratkach.\nTam tak to działa. Byle jakie dofinansowanie byle lecieć do radia i się pochwalić. Mamy nowy mostek. Jednak cisza o tym że znowu 100 osób wyjechało.


Ubrania męskie na każdą okazję - blog Urbanmen.pl\nMężczyźni podobnie jak kobiety coraz częściej zwracają uwagę na swój wygląd. Bardzo często można spotkać u kosmetyczki eleganckich panów, którzy robią sobie paznokcie, oczywiści nie mówimy tutaj o malowaniu lakierem czy nakładaniu hybrydy, ale o przycięciu skórek czy polerce paznokcia. Fryzjerzy stawiane mają coraz większe wymagania, klasyczne fryzury odeszły już dawno w zapomnienie. Dzisiaj wiodą prym, elegancja połączona z nowoczesnością i oryginalnością. Mężczyźni bardzo chętnie korzystają z pomocy różnych specjalistów, by móc wyglądać piękniej, młodziej i atrakcyjniej.\nPodobnie ma się spawa z ubraniami, skarpety męskie są idealnie dopasowane do spodni, a spodnie do koszuli. Nie ma miejsca na brudne, niechlujne stroje, każdy mężczyzna stara się kierować poczuciem dobrego stylu. Coraz więcej w sklepach pojawia się różnych produktów, które ułatwiają mężczyznom dobranie odpowiedniej stylizacji.\nNawet wybierając spodnie dresowe męskie należy zwrócić uwagę na odpowiedni krój, gdyż kiepski krój spodni, to słaba stylizacja, a dzisiaj nikt nie chce wyglądać źle. Ubrania męskie są coraz częściej idealnie skrojone. W sklepach można znaleźć wiele ciekawych promocji, zarówno dla kobiet jak i dla mężczyzn, tanie spodenki męskie robią furorę w internecie. Sklepy stacjonarne jak i internetowe oszalały na punkcie ubrań męskich, serwują niemalże doskonałe produkty, które spełniają najśmielsze oczekiwania mężczyzn.\nKażdy z nas marzy o doskonałym wyglądzie, nie tylko kobiety, które podobno spędzają sporą ilość czasu przed lustrem, ale również mężczyźni. Rzadko kiedy możemy spotkać mężczyznę, który nie chciałby wyglądać dobrze, nie tylko o ubraniach tu mowa. Wystarczy zajrzeć na siłownię, czy do parku. Wielu panów chętnie pracuje nad sylwetką, by móc dobrze wyglądać w danej kreacji. Spodnie dresowe męskie kupowane są nagminnie, gdyż mężczyźni coraz chętniej uprawiają sport. Wszystko po to, by dobrze się prezentować, by ładnie wyglądać w ubraniach.\nNie możemy pozwolić sobie na to, aby skarpety męskie nie były pasowane do garnituru, jest to nie do przyjęcia. A jak byłby postrzegany taki mężczyzna, który założyłby skarpety męskie w żółtym kolorze, do granatowego garnituru. Prawdopodobnie jako nietuzinkowy i oryginalny sposób na wyrażenie siebie. A gdyby rzeczony mężczyzna był prezesem ogromnej firmy, to czy również byłby postrzegany jako oryginalny, a może nie budziłby naszego zaufania? W każdej dużej firmie obowiązuje dress code, bez względu czy chodzi o kobiety czy o mężczyzn, wszyscy mają budzić szacunek, dlatego wygląd jest taki istotny.\nZupełnie inaczej ma się sytuacja, gdy wyjeżdżamy na wakacje, wtedy tanie spodenki męskie są nagminnie poszukiwane, bo każdy chce wyglądać modnie i elegancko, nawet na wakacjach. Dlatego poświęcamy sporą ilość czasu, by odpowiednio spakować naszą walizkę przed wakacjami.\nKochamy dobrze wyglądać, ale bardziej kochamy dobrze czuć się w ubraniach, które nosimy. Dlatego tak bardzo stały się popularne spodnie dresowe męskie, są one pożądane przez wszystkich. Bez kilku egzemplarzy nie może się obejść żaden mężczyzna, do biegania, na siłownię, a nawet idealnie nadają się do prac ogrodowych. Spodnie dresowe męskie wiodą prym, zwłaszcza, że stają się coraz bardziej modne, ich krój jest coraz lepszy. Doskonała jakość materiałów z jakich są uszyte pozwala na cieszenie się nimi przez długie lata.\nPodobnie ma się rzecz z innymi ubraniami, odzież męska szyta jest z coraz lepszej jakości materiałów, gdyż klient stał się bardziej wymagający. Ubrania męskie są coraz bardziej atrakcyjne. Nawet tanie spodenki męskie uszyte są solidnie i z doskonałej jakości materiału, by móc się cieszyć nimi nie tylko jeden sezon, ale znacznie dłużej. Tanie spodenki męskie czy skarpety męskie to produkty, które zawsze będą cieszyć się ogromną popularnością. Jednakże sklepy oferujące dany produkt starają się podnosić jakość swoich produktów, gdyż jest ogromna konkurencja na rynku. Coraz więcej odzieży pojawia się w sklepach, jest bardzo duży wybór, dlatego sprzedawcy starają się zapewnić jak najwyższą jakość produktów, by móc się czymś wyróżnić na rynku.\nWygląd jest dla nas bardzo istotny, jak również bardzo ważne jest to co nosimy, nie tylko na co dzień, ale również w wakacje, na urlopie. Dlatego korzystajmy z promocji w sklepach, bo dobrze kupić tanie spodenki męskie w przystępnej cenie i dobrej jakości. Nie zapomnijmy również zabrać na wakacje odpowiedniego obuwia, no i oczywiście niezbędne są spodnie dresowe męskie, gdyż wygoda i praktyczność to podstawa na wakacjach.\nWszyscy lubimy dobrze wyglądać kobiety i mężczyźni, ale nie zapominajmy o tym, by oceniać ludzi nie tylko po wyglądzie, ale także po charakterze. Bo dobry wygląd to nie wszystko, ale bardzo wiele mówi o człowieku. Zadbany mężczyzna, który potrafi się odpowiednio ubrać zrobi wrażenie na kobiecie. Pamiętajmy o tym, że nasz wygląd jest ważny i wiele mówi o nas, jakimi jesteśmy ludźmi i czym się zajmujemy.\nskarpety męskiespodnie dresowe męskietanie spodenki męskie


Projekt domu Kuba 146,16 m² - koszt budowy - EXTRADOM\nProjekt domu Kuba SKA1033\n21,3 x 22,35 m\nRzut parteru - 135,51 m²\n2. Hall 6,09 m²\n5. Pokój dzienny + jadalnia 32,54 m²\n7. Pokój 12,67 m²\n9. Schody 1,94 m²\n12. Garaż dwustanowiskowy 34,94 m²\nRazem rzut parteru 135,51 m²\nRzut poddasza - 67,93 m²\n1. Korytarz + schody 10,76 m²\n2. Pokój 10,45 m²\n4. Garderoba 5,87 m²\n7. Garderoba 3,26 m²\nRazem rzut poddasza 67,93 m²\nŚciany zewnętrzne: dwuwarstwowe, beton komórkowy 24 cm + styropian 15 cm. Strop: płyta żelbetowa. Schody: żelbetowe. Ścianka kolankowa: 110 cm. Dach: wielospadowy, nachylenie 33°, pokrycie z dachówki ceramicznej.\nProjekt domu Kuba to ciekawa propozycja dla osób posiadających średniej szerokości działkę. Dom charakteryzuje się prostą bryłą, co znacznie ułatwia proces budowy. W tym projekcie kalenica skierowana jest prostopadle do drogi, co często określane jest w warunkach zabudowy. Dom został zaprojektowany do zabudowy wolnostojącej. W projekcie uwzględniono garaż dwustanowiskowy w bryle budynku. Jest to również doskonała propozycja dla osób szukających domu z dachem kopertowym, który doskonale chroni budynek przed niekorzystną pogodą. Projekt Kuba to dom parterowy z poddaszem użytkowym, co sprawia, że jego powierzchnia jest wyraźnie podzielona na strefy: dzienną i nocną.Projekt domu charakteryzuje się przestronną strefą dzienną. Doskonale przemyślane rozwiązania w kuchni dają wiele możliwości aranżacyjnych oraz ułatwią codzienne korzystanie. Zwolenników praktycznych rozwiązań niewątpliwie ucieszy fakt, iż przewidziano także miejsce na spiżarkę. W domu przewidziano jadalnię połączoną z salonem. Takie rozwiązanie daje wiele możliwości aranżacji strefy dziennej. Uwzględniona na dole toaleta świetnie sprawdzi się w trakcie odwiedzin gości, natomiast poddasze dysponuje komfortową, w pełni funkcjonalną łazienką. Potrzeby 4-6 osobowej rodziny spełnią przewidziane w projekcie cztery przestronne sypialnie. Przestrzeń można wykorzystać także jako pokój dla gości lub gabinet. W utrzymaniu porządku z pewnością pomoże nam przewidziane w projekcie pomieszczenie gospodarcze. Wspólne grillowanie i rodzinne posiłki umili uwzględniony w projekcie taras. Projekt powstał z myślą o Inwestorach, którzy planują zbudować dom w technologii murowanej. Kuba jest doskonałą propozycją dla Inwestorów szukających domu tradycyjnego, dzięki czemu idealnie wpisze się w dowolny krajobraz.\nSpołeczność projektu domu Kuba w budowie\nOpinie o projekcie domu Kuba


Misteria działalności publicznej Jezusa - Kuszenie Jezusa\nJezus odrzuca te ataki, które rekapitulują kuszenie Adama w Raju i Izraela na pustyni. (KKP 539) Kuszenie Jezusa objawia sposób, w jaki Syn Boży jest Mesjaszem, w przeciwieństwie do tego, co proponuje Szatan i co ludzie chcieliby w Nim zobaczyć (Mt 16,21-23).\nKUSCHIUS, Kusz, Kuś, Kusch, MICHAŁ\nKUSCHIUS, Kusz, Kuś, Kusch, MICHAŁ, ur. 1600 (?) w Brzezmierzu, zm. 2 IX 1654 we Wrocławiu, kaznodzieja luterański, nauczyciel, autor słownika. Uczył się od 1620 w Tor. Gimn. Akad., studiów W Wittenberdze (1629-31)' nie ukończył. Od 1638 we Wrocławiu, kaznodzieja oraz kierownik pol. szkoły przy...\nRęczna broń miotająca, rozwinięta w śrdw. z łuku, w której łuk żelazny a. stalowy, umocowany na drewnianej kolbie, mógł być napinany ręcznie a. przy pomocy dźwigni lub korby i miotać kamienie i kawałki żelaza a. bełty (strzały); mimo znaczniejszej siły przebicia i donośności była trudniejsza od...\nRęczna broń miotająca, strzelająca —> bełtami;składa się z masywnego łuku wykonanego zazwyczajz rogu lub stali, rzadziej z drewna, przymocowanegopoprzecznie do łoża z kolbą, wyposażonego wurządzenia spustowe;\ndo napinania łuku k. używanospecjalnych nacisków, wśród których rozróżnia się:hak - do...