Autor pracy: And ż elika Nowicka Nauczyciel sprawuj ą cy opiek ę : mgr Sylwia Wieleba Zespół Szkół im. Adama Naruszewicza w Janowie Podlaskim klasa: IIB. - ppt pobierz\nAutor pracy: And ż elika Nowicka Nauczyciel sprawuj ą cy opiek ę : mgr Sylwia Wieleba Zespół Szkół im. Adama Naruszewicza w Janowie Podlaskim klasa: IIB.\nOpublikowałWładysław Rudnicki Został zmieniony 2 lata temu\nPrezentacja na temat: "Autor pracy: And ż elika Nowicka Nauczyciel sprawuj ą cy opiek ę : mgr Sylwia Wieleba Zespół Szkół im. Adama Naruszewicza w Janowie Podlaskim klasa: IIB."— Zapis prezentacji:\n1 Autor pracy: And ż elika Nowicka Nauczyciel sprawuj ą cy opiek ę : mgr Sylwia Wieleba Zespół Szkół im. Adama Naruszewicza w Janowie Podlaskim klasa: IIB LO\n2 „Szlakiem wielkich twierdz kresowych na Ukrainie”\n3 spis tre ś ci Chocim DubnoChocimDubno Kamieniec Podolski KrzemieniecKamieniec PodolskiKrzemieniec Mi ę dzybu ż OleskoMi ę dzybu żOlesko Podhorce Zbara żPodhorceZbara ż Łucko TrembowlaŁuckoTrembowla Buczacz BibliografiaBuczaczBibliografia\n5 Przypuszczalnie pod koniec XI wieku w Chocimiu istniała mała osada. W 1140 roku na przeciwległym, prawym brzegu Dniestru wzniesiona została drewniana forteczka nale żą ca do Ksi ę stwa Halickiego, by w 1199 r. przej ść pod władanie Ksi ę stwa Halicko-Woły ń skiego. W latach 1250-1264 ksi ążę Daniel Halicki i jego syn Lew rozbudowali forteczk ę. Wzmocnili palisad ę i wykopali gł ę bok ą fos ę. W północnej cz ęś ci budowli wzniesiono nowe budynki. W roku 1340 resztka spalonej forteczki przej ę ta została przez mołdawskiego ksi ę cia Dragosa, lennika Królestwa W ę gier. Po 1375 roku ziemie te zostały pod wpływem Mołdawii. Dopiero pod rz ą dami mołdawskiego ksi ę cia Stefana III Wielkiego kamienna forteca została znacznie rozbudowana, m.in. wzniesiono kaplic ę od strony rzeki i gotycki pałac. Za jego kierunkiem powstały nowe ś ciany szerokie na 6 metrów i wysokie na 40 metrów, zbudowano tak ż e trzy wie ż e, gł ę bokie sutereny dla ż ołnierzy, a dziedziniec powi ę kszył si ę o 10 metrów. Od XIV do XVI wieku zamek słu ż ył jako rezydencja hospodarów - ksi ążą t mołdawskich. Im te ż zawdzi ę czamy obecny wygl ą d zamku.\n6 Dziedziniec twierdzy był g ę sto zabudowany, jednak do naszych czasów zachowała si ę, oprócz pałacu, ledwie ś ciana pi ę trowego budynku, który przylegał do wschodniej ś ciany obronnej. W jego podziemiach znajdowało si ę gdzie ś wi ę zienie, gdzie zam ę czono wielu ludzi. Tutaj umierał, skazany na ś mier ć Andriej Borula – jeden z przywódców chłopskiego powstania w latach 1490-1492. W ś redniowiecznej kronice zapisano, ż e „(…) odwieziono go do Chocimia do naczelnika miasta”, który kazał go ś ci ąć, a wszystkich jego stronników str ą ci ć ż ywcem ze ś ciany chocimskiego zamku\n9 Pierwsze wzmianki o Dubnie pochodz ą z ko ń ca XI wieku. Gród był wtedy centrum samodzielnego ksi ę stwa. W XIV stuleciu znalazł si ę w r ę kach polskich. Od ko ń ca XIV wieku władał nim mo ż ny ksi ążę cy ród Ostrogskich, potomków Gedymina i Ruryka. Konstanty Ostrogski, wojewoda kijowski i wła ś ciciel ogromnych dóbr ziemskich na Wołyniu i Ukrainie, w wieku XV wybudował w Dubnie zamek- siedzib ę rodu. Gniazdo rodowe zostało rozbudowane przez potomków Konstantego w XVII wieku. Powstała wówczas nowoczesna bastionowa twierdza typu włoskiego, zało ż ona na planie trapezu. Pot ęż ne obwarowania, bastiony, fosa, mury obwodowe, oraz bagna i rozlewiska Ikwy czyniły zamek trudnym do zdobycia. Oczywi ś cie twierdza spełniała równie ż funkcje reprezentacyjne. Budynek mieszkalny postawiono na dziedzi ń cu od strony północnej. Lata ś wietno ś ci zamku trwały tak ż e w XVIII wieku, gdy dobra dubie ń skie przeszły we władanie rodziny Lubomirskich. Przebudowano wówczas twierdz ę na reprezentacyjn ą rezydencj ę. Pałac wzniesiono w oparciu o mury XVII-wiecznego budynku mieszkalnego. W XIX stuleciu pałac przeszedł na własno ść władz carskich i mocno podupadł. Dzieła zniszczenia dopełniły działania I i II wojny ś wiatowej.\n10 A ż do pocz ą tku XX wieku zamek dubie ń ski nigdy nie został zdobyty szturmem. Dopiero podczas I wojny ś wiatowej wojska austro-w ę gierskie przy u ż yciu ci ęż kiej artylerii cz ęś ciowo zburzyły twierdz ę. Ostateczny cios zadała zamkowi Armia Czerwona. Po wyj ś ciu stacjonuj ą cych w zamku oddziałów, pozostała po nim prawdziwa ruina. Ruiny zamku przetrwały do 1934 roku, kiedy to polskie władze odbudowały go na nowo. Do 1939 r. w zamkowych pomieszczeniach mie ś ciły si ę ró ż ne urz ę dy: starostwo, s ą d, sejmik. Po wojnie znów stacjonowało w zamku wojsko i dopiero w 1986 roku budynek znalazł si ę w dyspozycji ministerstwa kultury. Od 1993 roku zamek wszedł w skład pa ń stwowego historyczno-kulturalnego rezerwatu miasta Dubno. Obecnie zamek dubie ń ski jest stopniowo odbudowywany i odnawiany. Na jego terenie działa muzeum i wystawy. Ta niezwykłej urody budowla fortyfikacyjna w pełni zasługuje na miano pomnika nie tylko ziemi rówie ń skiej, ale i całej Ukrainy W 1941 roku w zamku znajdowało si ę wi ę zienie NKWD. Tu ż po ataku III Rzeszy na ZSRR w czerwcu 1941 Sowieci dokonali masakry wi ęź niów. Odkrycie ciał zamordowanych wywołało pogrom Ż ydów obwinianych o wspieranie komunizmu. Po 1945 roku władze ZSRR umie ś ciły na zamku koszary wojsk pancernych. Od 1991 roku ponownie udost ę pniono go do zwiedzania.\n11 Legend ą owiana jest jedna z dwóch baszt dubie ń skiego zamku (od strony rzeki), która otrzymała imi ę „Beatka”. Jest ona jednym z symboli miasta. Legenda wyja ś nia, dlaczego tak wła ś nie t ę baszt ę nazwano: Wiosn ą 1577 roku na zamku trwały przygotowania do ś lubu ksi ę cia Sołomereckiego i niejakiej Beaty. Panna była krewn ą ksi ę cia Ostrogskiego. W tym czasie do Dubna dotarła straszna wiadomo ść, ż e przez dolin ę pod miasto niepostrze ż enie podeszli Tatarzy i tylko patrze ć, jak zaczn ą szturmowa ć zamek. Zapanowała panika. Ludzie nie wiedzieli jak blisko jest wróg i co wła ś ciwie nale ż y robi ć. Oczywi ś cie wie ść o rychłym napadzie Tatarów doszła i do wspomnianej wy ż ej Beaty. „Tatarzy? Nigdy o nich nie słyszałam. Co to za jedni? Jacy oni s ą ?” – dopytywała si ę ksi ęż niczka. Słu żą ca odpowiedziała jej prosto: "Tatarzy s ą gorsi od samego diabła". Beaty nie usatysfakcjonowała taka odpowied ź i postanowiła zobaczy ć ż ywego Tatarzyna na własne oczy.\n12 Ksi ęż niczka postanowiła wej ść na bastion dubie ń skiego zamku i musiała ubłaga ć stra ż ników, aby jej na to pozwolili. Weszła na baszt ę i zobaczyła wojenny obóz Tatarów oraz ich przygotowania do ataku. Kiedy u ś wiadomiła sobie, ż e Tatarzy, to nie ż adne diabły tylko zwykli ludzie, postanowiła stawi ć im opór. Wzi ę ła do r ę ki bro ń i zacz ę ła wzywa ć ludzi do walki. Niestety, jak głosi legenda, poparł j ą tylko nadworny błazen. Mimo to Beata nie zrezygnowała. Weszła na bastion, pomodliła si ę, podeszła do armaty i kazała sługom wycelowa ć j ą w tatarski obóz. Potem własnor ę cznie podpaliła lont. Bóg wysłuchał jej modlitwy i kula armatnia trafiła prosto w namiot chana. Wszyscy milcz ą c patrzyli na to, co si ę stało. Na zamku panika jeszcze si ę nasiliła. Obro ń cy doszli do wniosku, ż e teraz Tatarzy z pewno ś ci ą wymorduj ą wszystkich mieszka ń ców i to ze szczególnym okrucie ń stwem. Nagle zdarzył si ę cud! Tatarzy uznali celny strzał za przestrog ę z nieba i zarz ą dzili odwrót. Zobaczywszy to, Beata nakazała kontynuowa ć przygotowania do ś lubu (dalej mo ż ecie sami pu ś ci ć wodze fantazji…). Od tej pory baszt ę poło ż on ą od strony rzeki Ikwy nazywaj ą Beatk ą.\n14 Kamieniec Podolski\n15 Kamieniec Podolski, poło ż ony nad Smotryczem (dopływ Dniestru) ze wzgl ę du na wyj ą tkow ą urod ę starej architektury został nazwany „perł ą na kamieniu”. Stare Miasto Kamie ń ca, twierdza oraz p ę tla rzeki tworz ą unikatowy układ przestrzenny. Zamek z XVI i XVII wieku nosi nazw ę „przedmurza chrze ś cija ń stwa- antemurale christianorum”, chroni ą cego krainy europejskie przed imperium osma ń skim. Z tego powodu Kamie ń cem interesował si ę tak ż e Rzym. Papie ż e po ś wi ę cali cz ęść ś wi ę topietrza na napraw ę murów i bro ń dla załogi. Zamek był wielokrotnie przebudowywany. W XVI wieku dokonano najpowa ż niejszej modernizacji pod kierunkiem Hioba Bretfusa, nadwornego architekta Zygmunta I Starego. Mimo pot ęż nych murów i baszt, Kamieniec nie był w stanie oprze ć si ę inwazji tureckiej w 1672 roku. Zamek i miasto zostały zdobyte. W ś ród bohaterów walk był był szlachcic podolski, pułkownik Jerzy Wołodyjowski, który zgin ą podczas kapitulacji twierdzy, gdy oficer artylerii Heyking spowodował wybuch prochu. Wydarzenia i zwi ą zane z nimi postaci przeszły do legendy i zostały uwiecznione przez Henryka Sienkiewicza w ostatniej cz ęś ci Trylogii.\n16 Widok na Kamieniec Podolski, 1793-1798\n17 Wa ż niejsze cz ęś ci zamku: -> Baszta Ró ż anka (rogowa), z inskrypcj ą "Wie ż a Krzesława, biskupa włocławskiego, którego własnym kosztem budowa zamku zako ń czona 1505” -> Baszta Papieska albo Julia ń ska, zbudowana w latach 1503-1513 na koszt Juliusza II, ozdobiona jego rodzinnym herbem Della Rovere. ->Baszta Kołpak z około 1502-1517 roku, ufundowana przez biskupa kamienieckiego Jakuba Buczackiego. Na południowej fasadzie wmurowano herb Buczackich Abdank. Zwana te ż Burgrabska. -> Baszta Łaskiego (Lacka, Biała), z fundacji prymasa Jana Łaskiego, ozdobiona herbem Korab -> Baszta Lanckoro ń ska z takim samym herbem. Wysoki sto ż kowy dach zbudowali Turcy po 1672 roku. -> Baszta T ę czy ń ska z XV wieku, z herbem Topór -> Brama Polska (Polna) z 1544, odbudowana przez Jana de Witte w 1783. -> Baszta Dzienna - w niej od 1575 roku mie ś ciła si ę kaplica zamkowa ś w. Michała Archanioła, któr ą kazał tam urz ą dzi ć starosta kamieniecki Mikołaj Brzeski. -> Baszta Batorego (zwana te ż Baszt ą Rogat ą od kształtu dachu) -> Nowa Zachodnia Baszta z 1544 roku -> Nowa Wschodnia Baszta z 1544 roku - postawiona w miejscu Wie ż y Czarnej. -> Baszta Wodna z XV-XVIII wieku\n19 „Wtem z ambony ozwało si ę warczenie b ę bna. Zdumieli si ę słuchacze. Ksi ą dz Kami ń ski za ś bił w b ę ben, jakby na trwog ę ; nagle urwał i nastała cisza ś miertelna. Poczym warczenie ozwało si ę po raz drugi, trzeci; nagle ksi ą dz Kami ń ski cisn ą ł pałeczki na podłog ę ko ś cieln ą, podniósł obie r ę ce w gór ę i zawołał: — Panie pułkowniku Wołodyjowski! Odpowiedział mu krzyk spazmatyczny Basi. W ko ś ciele uczyniło si ę po prostu straszno. Pan Zagłoba podniósł si ę i na w spółk ę z panem Muszalskim wynie ś li omdlał ą niewiast ę z ko ś cioła. Tymczasem ksi ą dz wołał dalej: — Dla Boga, panie Wołodyjowski! Larum graj ą ! Wojna! Nieprzyjaciel w granicach! A ty si ę nie zrywasz! Szabli nie chwytasz? Na ko ń nie siadasz? Co si ę stało z tob ą, ż ołnierzu? Zali ś swej dawnej przepomniał cnoty, ż e nas samych w ż alu jeno i trwodze zostawiasz? Wezbrały rycerskie piersi i płacz powszechny zerwał si ę w ko ś ciele, i zrywał si ę jeszcze kilkakrotnie, gdy ksi ą dz cnot ę, miło ść ojczyzny i m ę stwo zmarłego wysławiał, a i kaznodziej ę porwały własne słowa. Twarz mu pobladła, czoło okryło si ę potem, głos dr ż ał. Uniósł go ż al nad zmarłym rycerzem, ż al nad Kamie ń cem, ż al nad zgn ę bion ą r ę koma wyznawców ksi ęż yca Rzecz ą pospolit ą, i tak ą wreszcie ko ń czył swoj ą mow ę modlitw ą : — Ko ś cioły, o Panie, zmieni ą na meczety i Koran ś piewa ć b ę d ą tam, gdzie ś my dotychczas Ewangeli ę ś piewali. Pogr ąż yłe ś nas, Panie, odwróciłe ś od nas oblicze Twoje i w moc spro ś nemu Turczynowi nas podałe ś. Niezbadane Twoje wyroki, lecz kto, o Panie, teraz opór mu stawi?” Henryk Sienkiewicz, Potop\n21 W XII wieku wzniesiono tu drewniany gród ksi ążą t ruskich, których drewniane umocnienia zast ą piono murowanymi w XIII-XIV wieku. Zamek ufortyfikowany był na tyle silnie, ż e w roku 1226 nie mógł go zdoby ć król Andrzej W ę gierski, a w 1241 Tatarzy. W 1321 roku Krzemieniec wraz z Łuckiem znalazł si ę pod panowaniem Litwy, pó ź niej Polski jako siedziba starostwa grodowego w województwie woły ń skim. W latach 1409-1418 wi ę ziony tu był przez ksi ę cia Witolda jego kuzyn Ś widrygiełło za sprzymierzanie si ę w czasie Wielkiej wojny z Krzy ż akami przeciwko Jagielle i Witoldowi. Uwi ę zienie nie było ci ęż kie i zarz ą dzaj ą cy zamkiem zbieg krzy ż acki Konrad z Falkenbergu pozwalał Ś widrygielle przyjmowa ć go ś ci, spo ś ród których ksi ążę ta Daszko Ostrogski i Aleksander Nos postanowili pomóc Ś widrygielle w ucieczce. Wysłali dwóch ludzi, którzy weszli w skład załogi zamkowej i w nocy 24 marca 1418 otworzyli bramy zamku, do którego wdarło si ę 500 ludzi ksi ę cia Ostrogskiego. Wymordowano cał ą załog ę, w tym broni ą cego si ę z mieczem w r ę ku Konrada z Falkenbergu. W 1536 roku starostwo krzemienieckie otrzymała od m ęż a Zygmunta Starego królowa Bona i z jej inicjatywy dokonano przebudowy zamku na renesansowy i wzmocniono umocnienia. W okresie pó ź niejszym zamek nale ż ał do kolejnych królów polskich. W pa ź dzierniku 1648 roku po 6-tygodniowym obl ęż eniu pułkownik kozacki Maksym Krzywonos zdobył zamek i zburzył go. Nie odbudowany zamek popadł w ruin ę, któr ą pozostaje do dzi ś.\n22 „Tam stoi góra, Bony ochrzczona imieniem. Wi ę ksza nad inne – miastu panuj ą ca cieniem; Stary pos ę pny zamek, który czołem trzyma. Ró ż ne przybiera kształty – chmur łamany wirem; I w dzie ń strzelnic bł ę kitnych spogl ą da oczyma, A w nocy jak korona, kryta ż alu kirem...” Juliusz Słowacki\n24 Mi ę dzybu ż\n25 Pierwsza wzmianka o zamku pojawiła si ę w Latopisie Ipatiewskim w 1146 roku. Ju ż wówczas był on nie ź le umocniony. Zbudowany w strategicznym punkcie, którego znaczenie wzrosło gdy znalazł si ę on w r ę kach najpierw wielkoksi ążę cych litewskich, a nast ę pnie polskich. Pó ź niej, według ź ródeł ukrai ń skich, do Ziemi Bołochowskiej, głównym zaj ę ciem mieszka ń ców której było rolnictwo. To ich oskar ż ał i chciał ukara ć ksi ążę Danyło za zdrad ę. Zarzucał im, ż e gdy znale ź li si ę w jarzmie tatarsko - mongolskim, to… karmili naje ź d ź ców. W obronie rolników stan ą ł podobno legendarny pie ś niarz Mitus odmawiaj ą c na znak protestu opiewania osi ą gni ęć ksi ę cia. Według zapisów niektórych kronikarzy, zapłacił za to głow ą. Mi ę dzybu ż nie obronił si ę przed najazdem Złotej Ordy w 1241 roku, ale po nim został odbudowany i dodatkowo umocniony. Ziemie te, oraz okoliczne grody, zdobył na pocz ą tku XIII w. Wielki Ksi ąż e Litewski Olgierd. I przekazał w 1331 roku swoim synowcom, ksi ążę tom Koriatowiczom. To oni wznie ś li na miejscu drewnianego, obronny zameczek kamienny. Po przył ą czeniu Podola do Polski, stał si ę on twierdz ą królewsk ą.\n26 W połowie XVI wieku mi ę dzybu ż ska twierdza stała si ę własno ś ci ą mo ż nego rodu Sieniawskich, który wydał wielu ludzi zasłu ż onych dla kraju i sprawuj ą cych w nim wysokie urz ę dy. Hetman Mikołaj Sieniawski tak rozbudował i umocnił zamek, ż e zdołał go, z niewielk ą załog ą, obroni ć w 1566 roku przed obl ęż eniem licznej tatarskiej ordy. Poczynaj ą c od 1648 roku, przez kilkana ś cie lat zamek znajdował si ę w r ę kach kozaków Bohdana Chmielnickiego i jego dowódców. W dziejach twierdzy odnotowano równie ż epizod zwi ą zany z siedmiogrodzkim ksi ę ciem G ő rgym (Jerzym) II Rakoczym, który w nim schronił si ę po kl ę sce zadanej mu w 1656 r. przez hetmana Stefana Czarnieckiego. Inny epizod dotyczy kozackiego hetmana Petra Doroszenki. W 1666 roku poddał si ę on tureckiemu sułtanowi maj ą c nadziej ę utworzy ć pod jego protektoratem niezale ż n ą od Rosji (i Polski) Ukrain ę. Twierdz ę udało si ę jednak wówczas obroni ć Polakom przed obl ęż eniem turecko-tatarsko-kozackim. Dopiero po traktacie buczackim w 1671 roku, gdy Polska musiała na 29 lat odda ć Turkom Kamieniec Podolski i kawał ziem na lewym brzegu Dniestru, orda tatarska chana Mengli-Giereja wspólnie z Kozakami Doroszenki, zaj ę ła, prawdopodobnie w lecie 1672 roku, tak ż e Mi ę dzybu ż. Władaj ą cy nim Turcy zd ąż yli zbudowa ć meczet oraz powi ę kszy ć i ozdobi ć w stylu wschodnim zamek. Zwyci ę stwo wiede ń skie Jana III Sobieskiego zmieniło sytuacj ę równie ż na polskich kresach. Sieniawscy wrócili na zamek\n27 To tu przez wiele lat mieszkał, działał i zmarł twórca chasydyzmu, cudotwórca i uzdrawiacz, cadyk Izrael Ben Elizer (1700-1760) nazywany Baal Szem Tow - Panem Dobrego Imienia. I urodził si ę jego prawnuk, inny sławny chasydzki cadyk, Nachman z Bracławia (1772-1811). Dzi ś Mi ę dzybu ż jest zapyział ą, niespełna 2-tysi ę czn ą osad ą typu miejskiego. Jej najwi ę ksz ą atrakcj ą s ą zakonserwowane ruiny (zamek bardzo ucierpiał podczas obu wojen ś wiatowych) twierdzy przekształconej w muzeum. Zajmuje ona 1365 m², mury otaczaj ą ce j ą dookoła si ę gaj ą wysoko ś ci 21 metrów. Zachowała si ę równie ż brama twierdzy. A wewn ą trz ruiny XVI- wiecznego pałacu w południowo zachodniej cz ęś ci oraz kaplicy zbudowanej w 1586 roku przez Rafała Sieniawskiego, kasztelana kamienieckiego. Po rozsypaniu si ę ze staro ś ci i rozebraniu drewnianego ko ś cioła w mie ś cie, pełniła ona przez pewien czas, do 1632 r. tj. zbudowania nowego, kamiennego, funkcj ę ko ś cioła parafialnego. Równie ż ten ko ś ciół p.w. ś w. Trójcy wzniesiony w pobli ż u twierdzy ze ś rodków Hieronima Sieniawskiego, jest w ruinie.\n28 „…Stare zamczysko, niesko ń czone lochy, stercz ą ce po ś ród niedost ę pnych moczarów zwalisko zamku Rakowieckiego, wywarły na umysł mój niezatarte wra ż enie, tak, ż e ju ż w dwunastym roku ż ycia, uczuwszy przypływ poetycznego usposobienia, pierwszy wiersz po ś wi ę ciłem murom Sieniawskich i Czartoryskich.” Leonard Sowi ń ski\n30 Oleski zamek wybudowano na przełomie XVI i XVII wieku. Mury wzniesiono na planie owalu. Gruntowna przebudowa nast ą piła w latach osiemdziesi ą tych XVII wieku na zlecenie Jana III Sobieskiego. Do niewielkiego dziedzi ń ca wiedzie brama z baszt ą. Do ść obszerny budynek zamkowy ma dwa pi ę tra. Nad wej ś ciem znajduje si ę kartusz herbowy z herbem Sobieskich- Janina. Obecnie w odrestaurowanych pomieszczeniach działa filia Lwowskiej Galerii sztuki, gdzie s ą prezentowane miedzy innymi płótna batalistyczne upami ę tniaj ą ce wielkie zwyci ę stwa Jana III Sobieskiego i jego pradziada, hetmana Stanisława Ż ółkiewskiego. „ Zdumiewa widok wyniosłego wzgórza, które niczym nie ł ą czy si ę z otoczeniem i sprawia wra ż enie albo oderwanej sk ą d ś masy ziemi, albo dzieła r ą k ludzkich. Wła ś nie na jego szczycie zbudowany został zamek, jak gdyby goł ę bnik. Wszyscy te ż mniemaj ą, ż e to wzniesienie jest jednym ze staro ż ytnych grobowców wojennych, które armie rzymskie wznosiły swej starszy ź nie na głównych drogach, albo w godnych uwagi miejscach”. Dworzanin Marii Kazimiery i Jana III Sobieskiego – Francois Paulin Dalairc o Olesku\n31 W zamku urodził si ę wybitny polski król Jan III Sobieski. Co ciekawe, matka przyszłego króla była Rusink ą, to jest Ukraink ą. Mówi ą, ż e swojego ukrai ń skiego pochodzenia król nigdy nie ukrywał, ani si ę go nie wstydził. O tym, ż e b ę dzie z niego bardzo wa ż na figura zacz ę to mówi ć ju ż w dniu jego urodzin… W godzinie jego urodzin nad zamkiem oleskim rozszalała si ę straszliwa nawałnica. Zapadł absolutny mrok, który roz ś wietlały tylko o ś lepiaj ą ce błyskawice. Z nieba woda lała si ę strumieniami. Oszalałe ptaki zabijały si ę na szybach o ś wietlonych okien pałacu. A gdy nowo narodzonego chłopca po obmyciu z wód porodowych poło ż ono na kamiennym stole w wyło ż onej perłowymi marmurami łazience, stała si ę rzecz szokuj ą ca. Stół, jak gdyby trafiony piorunem, p ę kł na dwie cz ęś ci. Poza tym pioruny biły tak cz ę sto i tak gło ś no, i ż podobno kilku domowników tej warowni ogłuchło. Wszyscy ś wiadkowie tego wydarzenia uznali, ż e urodził si ę niezwykły człowiek, o nieprzewidywalnej biografii. Zamkowy astrolog przepowiedział chłopcu przyszło ść, która miała zadziwi ć ś wiat. Historia miała to potwierdzi ć.\n32 Pierwsze pisane wzmianki o zamku w Olecku s ą datowane na 1327 rok, kiedy to przeszedł we władanie Jurija, syna mazowieckiego ksi ę cia Trojdena i rosyjskiej ksi ęż ny Marii. Wzniesienie, na którym zbudowano zamek, było podstaw ą umocnie ń. Ni ż ej, na zboczu góry, przechodził pier ś cieniem wał z cz ę stokołem, a dalej – jeszcze jedna linia obrony wał z fos ą. Wzgórze otaczał podmokły, niedost ę pny równinny teren. Na szczycie wzniesiono mury obronne na planie owalu, o długo ś ci ok. 130 m. W 1605 r. zamek Oleski ze wszystkimi otaczaj ą cymi ziemiami i wsiami przeszedł w r ę ce wielkiego ukrai ń skiego magnata Iwana Daniłowicza. Był on typowym przedstawicielem feudalnych elit. Za wiano swojej pierwszej ż ony, Katarzyny Krasickiej, postanowił przebudowa ć zamek Olecki – zamieni ć ś redniowieczn ą twierdz ę w renesansowy pałac. Nieznany architekt (najprawdopodobniej Włoch Galeazzo Appiani), który kierował pracami na zamku, wypełnił postawione przed nim zadanie. Istniej ą ce pomieszczenia w wi ę kszo ś ci zostały, ale ozdobiono powierzchnie ś cian i baszt. W celu poł ą czenia budynków si ę gaj ą cych murów obronnych, zbudowano odkryte galerie w formie arkad. Okna na pi ę trze otrzymały kamienne ramy, a drzwi – portale. Nad bram ą i w portalach umieszczono herby wła ś cicieli zamku.\n33 Zamek oleski cz ę sto zmieniał wła ś cicieli. Był w r ę kach najwi ę kszych polskich rodów magnackich: Koniecpolskich, Rzewuskich, Wi ś niowieckich, Sobieskich, Daniłowiczów. Tylko w XVII w. dobra oleskie zmieniały a ż 17-krotnie wła ś cicieli i w zale ż no ś ci od gospodarzy zamek raz si ę podnosił, to znów upadał. Kiedy w 1682 r. król Jan III Sobieski odwiedził miejsce swego urodzenia, zobaczył tam ogromne zaniedbania. Wówczas pod naciskiem ż ony, Marii Kazimiery, odkupił zamek i nie szcz ę dz ą c kosztów starannie go odbudował, a miastu dał prawo do pi ę ciu jarmarków. W 1920 roku, w czasie wojny polsko-bolszewickiej o zamek oleski otarła si ę id ą ca na Lwów osławiona armia konna Budionnego, której wyczyny znamy z opisu w ś wietnych "Dziennikach" Izaaka Babla. Na pami ą tk ę tych czasów w latach siedemdziesi ą tych XX wieku Rosjanie wznie ś li w pobli ż u majestatyczny, jeden z najpot ęż niejszych pomników utrzymanych w duchu socrealizmu, przedstawiaj ą cy je ź d ź ców armii Budionnego na galopuj ą cych koniach. Wydaje si ę, ż e twórcy tego pomnika inspirowali si ę dziełem Albrechta Dürera "Je ź d ź cy Apokalipsy". Na pomniku kawalerzy ś ci Budionnego p ę dz ą do przodu z niebywał ą ekspresj ą.\n34 Herb na zamku\n35 Do lat sze ść dziesi ą tych XX w. stał w ruinie. Nast ę pnie po remoncie w latach 1961-1975 oddano go do dyspozycji Lwowskiej Galerii Sztuki i stworzono tam magazyny. W zamku oleskim przechowywane jest te ż niezwykłej urody popiersie Barbary Radziwiłłówny oraz pi ę kny renesansowy nagrobek Anny Sieniawskiej, przywieziony ze zniszczonej kaplicy w Brze ż anach. W czasach radzieckich zamek odrestaurowano i utworzono w nim muzeum-rezerwat architektoniczny „Zamek Oleski” oraz oddział Galerii Lwowskiej. W zamkowej galerii zebrano ponad 500 dzieł malarstwa, rze ź by i sztuki dekoracyjnej Zachodniej Ukrainy X- XVIII wieku. Warto te ż wspomnie ć, i ż w zamku w Olesku urodził si ę równie ż drugi król Polski Michał Wi ś niowiecki. W 1615 r. Adam Ż ółkiewski popełnił tu gło ś ne w Polsce samobójstwo z powodu nieszcz ęś liwej miło ś ci do Marii Daniłowiczówny. Ciekawostk ą jest fakt, i ż zamek w Olesku odegrał Taurogi w ekranizacji „Potopu”.\n37 Zamek wybudowano w latach 1635-1640, na zlecenie Stanisława Koniecpolskiego dla uciech i smacznego odpoczynku po wojskowych trudach i Rzeczypospolitej zabawach (jak informował wła ś ciciel w memoriałach). Uwa ż a si ę, ż e zamek zaprojektował Andrzej del Aqua, którego dziełem była twierdza w Brodach. W 1648 zamek zaatakowali Kozacy: zniszczono tylko dolne tarasy ogrodu, zamek nie został zdobyty. W 1651 zamek powtórnie odparł najazd kozacki. Syn hetmana, Aleksander, rozbudował zamek i naprawił szkody, jakich budynek doznał w wyniku obl ęż e ń. Zamek nie doznał powa ż niejszych zniszcze ń w czasach najazdów tatarskich i wojen z Turkami. W 1682 Stanisław Koniecpolski (wnuk hetmana), b ę d ą c w podeszłym wieku i nie maj ą c potomków, przekazał Podhorce wraz z zamkiem Jakubowi Sobieskiemu. W 1687 Jakub Sobieski (wracaj ą c z wyprawy pod Kamieniec) przebywał w zamku i w tym samym roku go ś cił w nim rodziców. Dworzanin Jana III Sobieskiego, Daleyrac, pozostawił ciekawy opis ówczesnego zamku.\n38 Po ś mierci Jana III Sobieskiego Podhorce wraz z Oleskiem odziedziczył Konstanty Sobieski. W 1718 sprzedał cz ęść maj ą tku. Nowym wła ś cicielem został Stanisław Mateusz Rzewuski, hetman wielki koronny. Po jego ś mierci w 1728 Podhorce odziedziczył Wacław Rzewuski. W roku 1754 Rzewuski został te ż wła ś cicielem Oleska. Od 1751 zamek w Podhorcach był ju ż stał ą siedzib ą Wacława, który mieszkał w nim ponad 30 lat. W tym czasie poj ą ł za ż on ę ks. Ann ę Lubomirsk ą, z któr ą miał kilkoro dzieci. W czasie pobytu w Podhorcach ochraniał Podole przed najazdem hajdamaków i przeprowadzał renowacj ę zamku. Dobudował m.in. drugie pi ę tro i zlecił budow ę ko ś cioła. Po 1779 ówczesny rz ą dca kilkakrotnie wystawił zasoby zamku na licytacj ę. Sprzedano mnóstwo bezcennych przedmiotów, w tym buław ę hetma ń sk ą i miedziane pokrycia dachów. Cz ęść kolekcji uratował Leon Rzewuski. Nie maj ą c potomków, w 1865 r. sprzedał zamek ks. Eustachemu Sanguszce, który udost ę pnił zamek dla zwiedzaj ą cych. W czasie I wojny ś wiatowej o zamek dbał burgrabia, M. Grabikowski. Armia rosyjska oszcz ę dziła korpus zamku, lecz wywiozła w gł ą b Rosji najcenniejsze przedmioty. W sierpniu 1915 r. w zamku ulokowano komend ę V korpusu austriacko-w ę gierskiego. Zamek znalazł si ę tym samym na linii frontu i groziło mu zniszczenie przez artyleri ę rosyjsk ą. Z rozkazu gen. Aleksieja Brusiłowa zamek oszcz ę dzono; został jednak ponownie ograbiony. Cz ęść cennych przedmiotów udało si ę wywie źć do Gumnisk. Ż ołnierze zdewastowali zamkowe wn ę trza. Niszczono boazeri ę, ś ciany, posadzki i stropy.\n39 W czasie wojny polsko-radzieckiej (1918-1920) pałac ucierpiał ponownie. Po wybuchu II wojny ś wiatowej ksi ążę Roman Sanguszko ewakuował cz ęść zbiorów z zamku w Podhorcach i Gumnisk. Konwój zdołał si ę przedosta ć do Rumunii, a zbiory dotarły a ż do São Paulo w Brazylii. Z cz ęś ci zbiorów podhoreckich powstała fundacja kulturalna port. Sociedade Sanguszko de Beneficência, która istnieje do dzisiaj. Po zaj ę ciu dawnego woj. tarnopolskiego przez ZSRR, w zamku urz ą dzono szpital gru ź liczy. W 1956 r. zamek spłon ą ł. W latach 1973-1974 tu realizowano sceny filmu Potop odbywaj ą ce si ę na zamku Radziwiłłów w Kiejdanach. W 1997 przej ę ła go Lwowska Galeria Obrazów. W 2008 roku pałac znalazł si ę na nowojorskiej li ś cie World Monuments Watch jako jeden ze stu cennych zabytków na ś wiecie zagro ż onych zniszczeniem\n41 Zbara ż\n42 Zbara ż od 1434 roku był siedzib ą bogatego rodu kniaziów zbarskich, wywodz ą cych si ę z ruskich Korybutów. W 1474 roku knia ź Wasyl Nie ś wicki nie mog ą c obroni ć si ę przed Tatarami spłon ą ł w zamku z cał ą załog ą. Zamek odbudowano, ale w 1589 roku został znów zniszczony. Budow ę nowego zamku rozpocz ę to w 1620 roku. Zamek otoczony przez ziemne fortyfikacje, wykonane przy udziale Krzysztofa Arciszewskiego był nieskutecznie oblegany przez Kozaków w 1649 roku. Obl ęż enie to opisał Henryk Sienkiewicz w Ogniem i Mieczem. W czasie wojny z Turcj ą 1672-1676 w sierpniu 1675 roku polska załoga odparła przy pomocy 30 dział dwa szturmy wojsk tureckich, po czym została zaatakowana od wewn ą trz przez chłopów, którzy schronili si ę w jego murach. Pod warunkiem oszcz ę dzenia ż ycia 2 sierpnia chłopi poddali zamek, lecz Turcy nie dotrzymali obietnicy i wszystkich wyr ż n ę li. Po odbiciu zamku ks. Dymitr Jerzy Wi ś niowiecki naprawił uszkodzenia.\n43 W 1682 roku zamek przeszedł w r ę ce Potockich. Nast ę pnie zaj ę ty przez Rosjan w 1707 roku w czasie III wojny północnej i w 1734 roku w czasie wojny o sukcesj ę polsk ą. W XVIII wieku zamek w ruinie dalej nale ż ał do rodu Potockich. Na pocz ą tku XIX wieku Potoccy sprzedali zamek Lubomirskim. W zamku rezydował przez pewien czas generał Józef Bem. Zniszczony powa ż nie przez Rosjan w 1914 roku podczas I wojny ś wiatowej. Odbudowany w 1935 roku przez polski Zwi ą zek Oficerów Rezerwy. Po 1945 roku cz ęś ciowo zburzony. Obecnie zespół ukrai ń skich muzeów: Muzeum Historyczno-krajoznawczego, Muzeum Iwana Praszki oraz Muzeum Chleba.\n46 Zamek Łucki jest jednym z najwi ę kszych i najstarszych na Ukrainie. Jego budow ę prowadził w latach 1340-1384 Wielki Ksi ążę Rusi Halicko-Woły ń skiej Dymitr Lubart. Zamysł został jednak w pełni zrealizowany dopiero latach 1430-1542 w czasach panowania ksi ę cia Ś widrygiełły. Od 1340 do 1385 roku zamek Łucki, wraz z uzupełniaj ą cym go Zamkiem Okólnym, słu ż ył jako rezydencja głowy pa ń stwa. Wła ś nie rola ostatniej stolicy pa ń stwa Halicko-Woły ń skiego – spadkobiercy Rusi Kijowskiej – czyni ten zamek tak szczególnym. Po ś mierci Witolda polski król próbował zaj ąć łuck ą fortec ę, a poprzez ni ą cały Woły ń. Jednak w czasie krótkiej, ale okrutnej i krwawej wojny łuckiej w 1431 roku, zamek wytrzymał ponad miesi ę czne obl ęż enie i niszcz ą ce szturmy polskiego wojska; obronił niezale ż no ść kraju. W ci ą gu wieków zbierały si ę tutaj sejmy i s ą dy ziemskie woły ń skiej szlachty – zamkowa kancelaria stworzyła i zachowała półtora miliona dokumentów ilustruj ą cych histori ę Ukrainy. Jednym z najstarszych obiektów zamku jest Baszta Wjazdowa, prawie kwadratowa w przekroju, pi ę ciopi ę trowa, o wysoko ś ci ok. 27 m. Baszta Styrowa poło ż ona nad rzek ą Styr – st ą d jej nazwa – bywa te ż nazywana baszt ą Ś widrygiełły, jako ż e jej budow ę uko ń czono za panowania tego władcy. Ona równie ż stoi na planie kwadratu, ma cztery pi ę tra i ok. 23 m wysoko ś ci. Nazwa Baszty Władyczej pochodzi od biskupiego pałacu poło ż onego w pobli ż u, bo „władyka”, to wła ś nie tytuł cerkiewnych dostojników.\n47 Legenda o skarbie ukrytym w murach zamku Dawno to si ę działo, kiedy jeszcze hordy koczowników napadali na ziemie woły ń skie, palili wioski i niszczyli miasta. Nie omin ę li te ż Łuckiego zamku. Twardo walczyli mieszka ń cy Łucka. W jednej z takich walk ksi ążę został ranny. Umieraj ą c oddał rozkaz zebra ć wszystkie skarby oraz zachowa ć w murach zamku i zakl ą ł je: „Skarb przyniesie nieszcz ęś cie temu, kto go znajdzie i b ę dzie chciał zachowa ć dla siebie. Powinien on słu ż y ć mieszka ń com miasta”. Mówi si ę, ż e do dzisiaj mo ż na znale źć tutaj skarby. A tego, kto znajdzie skarb i zachowa dla siebie b ę d ą prze ś ladowa ć niepowodzenia a ż do czasu, gdy przeka ż e znalezisko na korzy ść miasta.\n50 „Wi ę zów i ha ń by sama my ś l zel ż ywa Obra ż a zacno ść wolnej Podolanki, Swoje wi ę c dzieci ę na r ę k ę porywa, Jak Scytów niegdy ś w Tauryce kapłanki, Srogie dla wrogów dwa chwyciwszy no ż e, Wielki! (zawołała) moich ojców Bo ż e, I wy ich cienie! macie dwie ofiary...” Tak wczesnoromantyczny poeta Tymon Zaborowski opisywał scen ę obrony Trembowli od najazdu tureckiego w 1675 roku.\n51 Drewniany zamek zbudował król Kazimierz Wielki w drugiej połowie XIV wieku w miejscu wcze ś niejszego gródka. W roku 1448 zatrzymał si ę tu Kazimierz Jagiello ń czyk. W roku 1534 zamek rozbudował kasztelan krakowski Andrzej T ę czy ń ski. W 1631 roku zamek przebudował starosta trembowelski Andrzej Bałaban. Kozacy zdobyli go w 1648 roku, lecz po odzyskaniu go przez Polaków stawiał cz ę sto skuteczny opór Kozakom, Turkom i Tatarom. Zamek stał si ę wa ż n ą twierdz ą po zaborze Podola przez Turcj ę w 1671roku i zasłyn ą ł w roku 1675 bohatersk ą obron ą przed Tatarami i Turkami. Kampania wojenna Jana III z 1675 roku, a zwłaszcza mistrzowsko rozegrana bitwa pod Lwowem, przeszły do kanonów sztuki wojennej. Legendarny wymiar zyskał epizod obrony Trembowli, nie tylko dlatego, ż e garstka Polaków stawiła opór pot ęż nej armii tureckiej, ale tak ż e ze wzgl ę du na osob ę dowódcy twierdzy i jego ż ony. Po zwyci ę stwie pod Lwowem główn ą trosk ą króla było utrzymanie strategicznych twierdz na szlaku Lwów – Kamieniec Podolski: w Podhajcach, Buczaczu i Trembowli. Niestety ż adna z nich nie posiadała odpowiednio silnego garnizonu. 9 wrze ś nia pod Podhajce dotarła armia Ibrahima Syzszmana. Trzystu polskich obro ń ców po odparciu pierwszych szturmów upadło na duchu i zdało si ę na łask ę oblegaj ą cych. Przyszło im drogo zapłaci ć za kapitulacj ę. Młodsi poszli w niewol ę, starsi pod miecz. Nast ę pnym celem wojsk sułtana był Buczacz. Twarda obrona spowodowała, ż e Turcy zaniechali zdobywania góruj ą cego nad miastem zamku, zadowalaj ą c si ę zniszczeniem samego miasta. Wódz turecki skierował si ę teraz na Trembowl ę.\n52 Zamek w Trembowli, cho ć niewielkich rozmiarów, był prawdziw ą fortec ą. Kształtem przypominał trójk ą t, który wie ń czyły basteje: jedna pot ęż na i dwie mniejsze od strony płaskowy ż u, sk ą d prowadziła jedyna droga do usytuowanej na stromym skalnym cyplu twierdzy. Wartownia dodatkowo otoczona była gł ę bokimi jarami rzek Peczenia i Gniezna, nad którymi rozło ż yły si ę miasta Stara i Nowa Trembowla. Zamek tak był zbudowany, ż e mo ż liwe było prowadzenie ognia artyleryjskiego i z broni r ę cznej na wprost i z flanki. Przestrzenie mi ę dzy bastejami zajmował gruby mur o grubo ś ci od 3,5 do 5 metrów. Ufortyfikowane było równie ż przedbramie. Załog ę twierdzy stanowiło 80 piechurów, 30 szlachciców oraz 200 mieszczan i chłopów. Artyleria zamkowa składała si ę z 11 armat i jednego mo ź dzierza. 21 wrze ś nia pod Trembowl ą pojawiła si ę turecka armia. Komendant twierdzy kapitan Samuel Chrzanowski odrzucił propozycj ę kapitulacji. Turcy ruszyli wi ę c do szturmu. Obro ń cy przywitali napastników lawin ą ż elaza i ołowiu. Na dodatek artyleria zamkowa zniszczyła swym ogniem most na Gnie ź nie. Wódz sułta ń skiej armii musiał przyst ą pi ć wi ę c do regularnego obl ęż enia. Wkrótce z usypanych trzech baterii na obro ń ców zacz ą ł spada ć deszcz pocisków. Na zamek spadło od 2 do 5 tysi ę cy kul i ponad 400 wystrzeliwanych do wn ę trza twierdzy granatów, które demolowały urz ą dzenia forteczne. Rozbity został kołowrót jedynej studni i wkrótce zacz ę ło brakowa ć wody, któr ą komendant ły ż kami rozdzielał pomi ę dzy obro ń ców. Turcy bez przerwy bili w mury, a kiedy to nie przyniosło im sukcesów, ryli aprosze i tunele do zakładania min.\n53 Zaci ę ta walka wyczerpywała obro ń ców. W momencie, kiedy komendant oczekiwał wraz z piechurami spodziewanego wybuchu tureckiej miny, zdesperowani szlachcice uradzili poddanie zamku. Zapobiegł temu jednak dzielny Chrzanowski, który tward ą postaw ą, a jak trzeba było i szabl ą, otrze ź wił tchórzy. Wspierała go jak mogła ż ona Anna Dorota, która „w chwilach niebezpiecznych gro ź bami podniecała m ęż a”. Na dodatek obiecała, ż e „w razie poddania zamku jednym [no ż em] zada ś mier ć jemu, drugim sobie”. Tak „podniecony” m ąż, trwał wi ę c na swoim posterunku jak skała, na której wzniesiono mury twierdzy. Na wie ść o obl ęż eniu król, zgromadziwszy 20 tysi ę cy ż ołnierzy, ruszył na odsiecz. Sama wie ść o królewskim marszu wystarczyła, by z 4 na 5 pa ź dziernika Szyszman zwin ą ł obl ęż enie i pospiesznie si ę wycofał, po bezskutecznej detonacji ostatniej miny. Nazajutrz cisza zaskoczyła obro ń ców, którzy my ś leli, ż e jest to jaki ś podst ę p wroga. Z bł ę du wyprowadził ich dopiero polski podjazd. Obl ęż enie było zako ń czone. Rozbito beczki z winem i miodem, by pofolgowa ć olbrzymiej rado ś ci. Komendant Chrzanowski został nagrodzony za swoj ą postaw ę pułkownikostwem, a sejm w 1676 roku przyznał mu szlachectwo i 5 tysi ę cy złotych nagrody. Doceniono tak ż e postaw ę mieszka ń ców Trembowli, uwalniaj ą c ich na 10 lat od wszelkich podatków. Do legendy jednak przeszła głównie Anna Dorota Chrzanowska, stawiana nie raz za przykład niezłomnej ż ony i patriotki.\n56 Buczacz to miasto szczególne dla Polaków ze wzgl ę du na swe historyczne dzieje. W 1672 r. zawarty został w nim haniebny dla nas traktat z Turcj ą. Na jego mocy odst ą pili ś my Turkom cz ęść Podola z Kamie ń cem. Nie pomogło nawet wysadzenie cz ęś ci twierdzy kamienieckiej przez Wołodyjowskiego i Ketlinga przedstawione w powie ś ci H. Sienkiewicza „ Pan Wołodyjowski” opisuj ą ce tamte wydarzenia w wersji literackiej. W rzeczywisto ś ci obiecali ś my równie ż płaci ć coroczny haracz w sumie 22 000 dukatów. Było to niew ą tpliwie wielkie upokorzenie dla mejestatu królewskiego, braci szlacheckiej i całego pa ń stwa. Zanim doszło do podpisania umów pot ęż na 270 000 armia turecka sułtana Mehmeta IV stan ę ła pod murami Buczacza. Obron ą zamku pod nieobecno ść m ęż a kierowała Teresa z Cetnerów Potocka ( według innych ź ródeł druga ż ona Jana Potockiego – Urszula z Daniłłowiczów). Jak mówi tradycja, widz ą c tragiczne poło ż enie, dzielna wojewodzina wysłała do sułtana posłów, powiadamiaj ą c go, ż e zamku broni kobieta i ż e pokonanie takiego przeciwnika sławy mu nie przyniesie. Turecki monarcha przerwał obl ęż enie i udał si ę na zamek. Potocka ofiarowała mu hojne dary. Rycerski post ę pek sułtana stał si ę gło ś ny w kraju. Nowa granica pa ń stwa podzieliła Buczacz na dwie cz ęś ci – polsk ą i tureck ą. Zamek pozostał w Rzeczpospolitej. Obserwuj ą c te wydarzenia z perspektywy czasu chciałoby si ę powiedzie ć, i ż był to pocz ą tek nadchodz ą cego zmierzchu pot ę gi Rzeczypospolitej.\n57 Nast ę pny obronny zamek wybudowany pod koniec XIV w. nale ż ał do rodów Buczackich, Golskich i na pocz ą tku XVII w. do Potockich. Budowl ę wzniesiono z jasnego i czerwonego piaskowca na zaprawie wapiennej. Najstarsza cz ęść zamku od strony północnej jest pozostało ś ci ą zało ż enia ś redniowiecznego. Po przej ś ciu zamku w r ę ce Potockich, ż ona Stefana Potockiego, Maria Mohylanka rozbudowała i wzmocniła warowni ę o cz ęść południow ą z dwiema wielkimi półkolistymi bastejami od wschodu i zachodu, które flankowały załamuj ą ca si ę kurtyn ę południow ą. Mury tej cz ęś ci zachowały si ę do dzisiaj i maj ą 4 m grubo ś ci. Strzelnice umieszczone w bastejach do prowadzenia ognia krzy ż owego zlokalizowano na kilku kondygnacjach. Na murach obronnych od wewn ą trz widoczne s ą kamienne wsporniki, d ź wigaj ą ce dawniej drewniane ganki strzelnicze. Wewn ą trz obwodu zamkowego od strony wschodniej, zbudowano budynek renesansowy z kru ż gankami. Mie ś ciła si ę w nim tak ż e brama wjazdowa na wysoko ś ci I pi ę tra z mostem zwodzonym i pochylni ą.\n59 Bibliografia Notatki slajd 5, 17, 21, 28, 37-39, 42-43, 46, 57- https://pl.wikipedia.org/https://pl.wikipedia.org/ Slajd 6, 10-12, 31- http://www.abcukraina.pl/http://www.abcukraina.pl/ Slajd 9, 30- „KRESY najpi ę kniejsze miejsca i budowle” wyd. imagine Slajd 19- http://kresy.wm.pl/215993,Kamieniec-Podolski-Panie-Wolodyjowski- Larum-graja.html#axzz42F9MjcS6http://kresy.wm.pl/215993,Kamieniec-Podolski-Panie-Wolodyjowski- Larum-graja.html#axzz42F9MjcS6 Slajd 22- http://www.longinus.org.pl/krzemieniec.htmhttp://www.longinus.org.pl/krzemieniec.htm slajd 30- http://www.longinus.org.pl/olesko.htmhttp://www.longinus.org.pl/olesko.htm Slajd 31-33 - http://www.nto.pl/magazyn/reportaz/art/4171321,moje-kresy- olesko-miasto-dwoch-krolow,id,t.htmlhttp://www.nto.pl/magazyn/reportaz/art/4171321,moje-kresy- olesko-miasto-dwoch-krolow,id,t.html Slajd 47- http://www.lutskrada.gov.ua/pl/szczescie-w-legendachhttp://www.lutskrada.gov.ua/pl/szczescie-w-legendach Slajd 50- http://www.longinus.org.pl/trembowla.htm http://www.longinus.org.pl/trembowla.htm Slajd 51-53- http://www.wilanow- palac.pl/trembowla_chwala_komendanta_i_jego_zony.htmlhttp://www.wilanow- palac.pl/trembowla_chwala_komendanta_i_jego_zony.html Slajd 56- http://www.longinus.org.pl/buczacz.htmhttp://www.longinus.org.pl/buczacz.htm\n60 Zdj ę cia Slajd 4- „KRESY najpi ę kniejsze miejsca i budowle” wyd. imagine, fot. Dualcore Slajd 7- http://www.abcukraina.pl/zabytki-chocimia/zamek-w-chocimiu.html fot. Tanya.K http://www.abcukraina.pl/zabytki-chocimia/zamek-w-chocimiu.htmlTanya.K Slajd 8- http://www.abcukraina.pl/zabytki-dubna/zamek-w-dubnie.html fot. alxpnhttp://www.abcukraina.pl/zabytki-dubna/zamek-w-dubnie.htmlalxpn Slajd 13- http://www.abcukraina.pl/zabytki-dubna/zamek-w-dubnie.html fot. Pavlo Boykohttp://www.abcukraina.pl/zabytki-dubna/zamek-w-dubnie.htmlPavlo Boyko Slajd 14- http://www.osmol.pl/2014/12/zamek-w-chocimiu-twierdza-nad-dniestrem/http://www.osmol.pl/2014/12/zamek-w-chocimiu-twierdza-nad-dniestrem/ fot. Paweł „Osmól” Slajd 16- https://pl.wikipedia.org/wiki/Archiwum_Pa%C5%84stwowe_w_Poznaniu anonimhttps://pl.wikipedia.org/wiki/Archiwum_Pa%C5%84stwowe_w_Poznaniu Slajd 18- Nicolas de Fer - brooks-planck.orgNicolas de Ferbrooks-planck.org Slajd 20- https://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_w_Krzemie%C5%84cu fot. Ynesyn https://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_w_Krzemie%C5%84cuYnesyn Slajd 23 (góra), 44- https://pl.wikipedia.org/ fot. Tomasz Le ś niowskihttps://pl.wikipedia.org/Tomasz Le ś niowski Slajd 23 (dół)- https://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_w_Krzemie%C5%84cu fot. Ynesyn https://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_w_Krzemie%C5%84cuYnesyn Slajd 24- https://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_Sieniawskich_w_Mi%C4%99dzybo%C5%BCuhttps://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_Sieniawskich_w_Mi%C4%99dzybo%C5%BCu fot. PosterrrPosterrr Slajd 28- http://www.echodnia.eu/swietokrzyskie/turystyka/europa/art/8656079,ukraina-miedzybuz-zapomniana- twierdza-kresowa,id,t.html fot. Cezary Rudzi ń skihttp://www.echodnia.eu/swietokrzyskie/turystyka/europa/art/8656079,ukraina-miedzybuz-zapomniana- twierdza-kresowa,id,t.html Slajd 34- (p.góra) http://waneta.flog.pl/wpis/10139333/jezdzcy-apokalipsy fot. Olahttp://waneta.flog.pl/wpis/10139333/jezdzcy-apokalipsy Slajd 34- (l. dół) http://www.abcukraina.pl/okolice-lwowa/zamek-w-olesku.html fot. Stefanmuntwylerhttp://www.abcukraina.pl/okolice-lwowa/zamek-w-olesku.htmlStefanmuntwyler slajd 36- http://podroze.onet.pl/gdzie-na-weekend/podhorce-zamek-koniecpolskich-na-zdjeciach-wspolczesnych- i-archiwalnych/rbjsl fot. Shutterstockhttp://podroze.onet.pl/gdzie-na-weekend/podhorce-zamek-koniecpolskich-na-zdjeciach-wspolczesnych- i-archiwalnych/rbjsl Slajd 41- https://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_w_Zbara%C5%BCu fot. Mykola Swarnykhttps://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_w_Zbara%C5%BCuMykola Swarnyk Slajd 45- http://www.abcukraina.pl/luck-zabytki/zamek-w-lucku.html fot. vakkorhttp://www.abcukraina.pl/luck-zabytki/zamek-w-lucku.htmlvakkor Slajd 48- http://www.abcukraina.pl/luck-zabytki/zamek-w-lucku.html fot. scottalvord http://www.abcukraina.pl/luck-zabytki/zamek-w-lucku.htmlscottalvord Slajd 54- Leopold LöfflerLeopold Löffler Slajd 55- https://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_w_Buczaczu fot. Roman Zacharijhttps://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_w_BuczaczuRoman Zacharij Slajd 58- http://www.longinus.org.pl fot. Alina Skrzypczak http://www.longinus.org.pl\nPobierz ppt "Autor pracy: And ż elika Nowicka Nauczyciel sprawuj ą cy opiek ę : mgr Sylwia Wieleba Zespół Szkół im. Adama Naruszewicza w Janowie Podlaskim klasa: IIB."


Drzwi do sauny ECO 60 x 200 / Kolor szkła: szary / Rama: osika: Baumarkt - B07HKR4H6D\nHausbath BT024-CR termostat wannowy armatura wannowa kran wannowy bateria mieszakowa do wanny B07DVVTFZ8\nGROHE zestaw prysznicowy Sena chromowany 28348000 B003NA8JK2\nstandarm skóry odłączane armatura armatura wannowa 1523°C B078Z7QPZH\nSteinberg 1003170Serie 100akcesoria do softboksów termostat natynkowy chrom B07BH8FPJ1\nStrona główna Wyposażenie kuchni i łazienki Sauny Drzwi do sauny ECO 60 x 200 Kolor szkła: szary Rama: osika B07HKR4H6D\nDrzwi do sauny ECO 60 x 200 Kolor szkła: szary Rama: osika B07HKR4H6D\nKod produktu: B07HKR4H6D\nSauna reprezentuje fińskie tradycje, spokój i naturalne związki. Wysokiej jakości koncepcja drzwi łączy wyposażenie sauny w harmonijną całość i sprawia, że pokój do pływania staje się przytulnie jasny. Szklane drzwi do sauny ukształtują przestrzeń sauny przestronnie i stylowo.\nDrzwi sauny, które mają wszechstronne zastosowanie z prawej lub lewej strony. W tej serii stosowane są wysokiej jakości zawiasy Abloy, które wraz z uszczelką silikonową, zamknięciem rolkowym i standardowym uchwytem drzwi zapewniają płynne i delikatne zamykanie drzwi sauny.\nRama drzwi do sauny jest wykonana z drewna klejonego na bazie cynku klinowego, co zapewnia odporność ramy na wahania temperatury. Stosujemy wyłącznie wysokiej jakości jajka, olchy\nMiędzy górną stroną ramy do drzwi sauny a otworem montażowym należy przybliżać pozostawić szczelinę o szerokości 10 mm. Aby odpowietrzać pomieszczenie sauny, należy pozostawić pod drzwiami szczelinę o szerokości 50-200 mm (w innych pomieszczeniach ok. 10 mm).\nWaga: 38 kg – wymiary ramy: 590 x 1990 mm – materiał ramy: osika – kolor szkła: szary – grubość liści: 8 mm.\nGrzejnik rurowy I grzejnik do Weka pieca do sauny 2 5 kW=2 500 W Classic SHG Bio Aktiv Compakt B07PR6D1X4


Pierwsze kłucie :)) - Forum SFD\nsłowa kluczowe: pierwsze , kłucie\nNapisał(a) 29 July 2002 9:46 PM\nJak wspominacie swój pierwszy własnoręczny zastrzyk i w co on był?\nDziś rano, narazie naturalnie czyli biostymine sobie wstrzykiwałem sam - miałem dosyć dużą igłe - 8, ale poszło bez problemów. Zaznaczyłem sobie tylko długopisem gdzie celować i zerkając w lusterko pociągnąłem tłoczek. Niby nic, ale małe obawy były-jak ze wszystkim co nowe, ale pomyślałem, że pewnie połowa forum kiedyś musiała zacząć i jestem ciekawy czy to jeszcze pamiętacie czy to już było tak dawno....... ale chyba takie rzeczy sie pamięta!!\nwino niewidoczne rezultaty\npierwsze kłucie czyli .... + metka\nNapisał(a) 29 July 2002 9:59 PM\nMi sie to z innym kluciem skojarzylo\nAle prawde mowiac to boje sie zastrzykow\nSork za odpowiedz nie na temat,ale nie moglem sie powstrzymac\nNapisał(a) 29 July 2002 10:29 PM\nCichy Tobie zawsze coś się skojarzy\nNapisał(a) 29 July 2002 10:35 PM\nmam takiego kumpla co na to "cos" mowi klocie,ale nie tyczy to sie zastrzykow\nSzacuny 5 Napisanych postów 828 Wiek 35 lat Na forum 18 lat Przeczytanych tematów 49635\nJa się nie zastanawiałem ale ręce mi się trzęsły i też była to biostymina , na koks jeszcze troche za wcześnie.\nNapisał(a) 29 July 2002 11:10 PM\nja swojego pierwszego razu nie zapomne...:)mialem tez igle 8. walilem se w dupe.tylko cos zawsze walilem bo chyba na jakis nerw trafialem albo musialem miec napieta dupe.bo jak juz skore przeszlo to tak na 3 cm to normalnie sralem z bolu.pozniej mi strzylal koles ALE 7 (do nr 8 mialem juz jakis uraz psychczny) pozniej zszedlem do 6 i walilem se sam po lapach(ramie triceps)pozniej jeszce w cyca. ale to juz nr 5.ale to gownono bylo za male\nNapisał(a) 30 July 2002 6:40 PM\n8 jest długa i też mi weszła zbyt głęboko - prawie do końca, jutro bede musiał ją stabilniej uchwycić\n...a tak na marginesie jeśli jest rozluźniony mięsień to raczej nie ma mowy o problemach co?\nNapisał(a) 31 July 2002 12:07 AM\nSzacuny 2 Napisanych postów 104 Na forum 18 lat Przeczytanych tematów 5046\nhmm biostymina ?? Nie znam się na dopingu wogóle i nie mam zamiaru tego używać, ale biostyminę biorę od dłuższego czasu doustnie - dermatolog mi każe (pryszcze) - Ona ma jakieś działanie anaboliczne ?!?!\nZmieniony przez - BfK w dniu 2002-07-31 00:17:28\nNapisał(a) 31 July 2002 9:35 AM\nSzacuny 1 Napisanych postów 271 Na forum 17 lat Przeczytanych tematów 4503\nmnie na poczatku kol koles ale musial wyjechac na wakacje wiadomo nie bede wszedzie za nim jezdzil i postanowilem sam sprobowac poszlo niezle ale bylo troche strachu,kazdy pretekst jest dobry zeby zaczac samemu sobie wkowac\nNapisał(a) 1 August 2003 2:50 PM\nno co wy osemka jest nir do dypy tylko do śmieci a 7 jest do dupy i zwasze lepiej jak zrobi ci strzała druga osoba mi od pierwsego strzału robił koles ktory prawie wszystkim robił na osiedlu nie polecam samemu robic strzały bo może coś z tego wyniknąc nie teges\nNapisał(a) 1 August 2003 3:14 PM\nSzacuny 1 Napisanych postów 666 Na forum 17 lat Przeczytanych tematów 37555\npo co odświeżasz stare posty ?\nTest wytrzymalosciowy - co brac?\nPierwsze kłucie (prop) , prośba o rozpiskę odbloku\nKłucie w klatce @_@


Oumuamua to nie asteroida - Astronomia i fizyka - Forum Kopalni Wiedzy\nJuż w grudniu zespół kierowany przez Alana Fitzsimmonsa z Queen's University w Belfaście sugerował, że Oumuamua bardzo przypomina kometę. Naukowcy argumentowali, że jej lodowe wnętrze jest otoczone grubą warstwą bogatych w węgiel zanieczyszczeń.\nTeraz grupa naukowców pracujących pod przewodem Marco Micheliego z Europejskiej Agencji Kosmicznej, stwierdziła, że Oumuamua przyspiesza, a zjawiska tego nie da się wyjaśnić wyłącznie wpływem Słońca, Księżyca i pobliskich planet. "Jest coś jeszcze, co napędza Oumuamua, więc porusza się ona szybciej niż powinna, gdyby działała na nią tylko grawitacja", cieszy się Fitzsimmons.\nCzy uwalniane z komety gazy nie są wynikiem oddziaływania słońca? Jeśli tak, to da się wyjaśnić wpływem słońca i pobliskich planet. Dziwi mnie wpływ Księżyca. Czy ta kometa przelatuje na tyle blisko nas, żeby mówić o wpływie Księżyca?\nTo sonda obcych! Odpaliła silniki jonowe i leci dalej\nDokładnie, jeszcze tylko uprowadzi parę egzemplarzy lokalnej fauny do badań(pewnie już zamaskowane próbniki zbierają próbki) i poleci dalej.\n4 godziny temu, Flaku napisał:\nDziwi mnie wpływ Księżyca. Czy ta kometa przelatuje na tyle blisko nas, żeby mówić o wpływie Księżyca?\nWpływ grawitacji rozciąga się w nieskończoność, więc wpływ chociaż znikomy, ale jakiś tam jest.\nJeżeli obiekt przemieszcza się z grubsza w kierunku Słońca, to wpływ działania energii słonecznej (promieniowania i wiatru słonecznego) jest skierowany przeciwnie do kierunku ruchu. Dlaczego przyspiesza?\nW dniu 29.06.2018 o 15:07, strażnik bentosu napisał:\nNie szukałbym za bardzo sensacji bo to jest proste tylko dla tych którzy nigdy się tym nie zajmowali\nElektra została odkryta w 1873 roku przez Christiana Petersa. To asteroida typu G, znajdująca się w zewnętrznych obszarach głównego pasa asteroid. Jej średnica wynosi około 260 kilometrów i astronomowie uważają, że jejskład jest podobny do składu planety karłowatej Ceres.\nW 2003 roku zauważono, że Elektra ma księżyc, a 11 lat później stała się jedną tych rzadkich asteroid, o których wiemy, iż posiadają 2 księżyce. Teraz Elektra okazała się jedyną w swoim rodzaju planetoidą o 3 księżycach.\nMiędzynarodowy zespół naukowców znalazł trzeci księżyc Elektry analizując dane archiwalne pochodzące z Very Large Telescope w Chile. Uczeni skupili się na badaniu planetoidy i jej księżyców, a dane przeanalizowali korzystając z oprogramowania do usuwania szumu z danych. Później przepuścili je przez algorytm, który usuwał światło z halo otaczającego Elektrę. Wtedy zauważyli trzeci księżyc planetoidy.\nPierwszy z poznanych księżyców Elektry – S/2003 (130) 1 – ma 6 kilometrów średnicy i krąży wokół planetoidy w średniej odległości 1300 kilometrów. Drugi księżyc – S/2014 (130) 1 – to obiekt o średnicy 2 kilometrów, znajdujący się na znacznie bliższej orbicie eliptycznej. Odkryty właśnie trzeci księżyc 1,6 kilometra średnicy i zyskał nazwę S/2014 (130) 2. Krąży on wokół Elektry po okrągłej orbicie i jest jej najbliższym księżycem. Jego jasność jest zaś 15 000 razy mniejsza, niż jasność planetoidy, co pokazuje, jak trudny był do zauważenia.\nZe szczegółami odkrycia możemy zapoznać się na łamach Astronomy & Astrophysics.


album velvet+ deep blue\nalbum velvet + deep blue\nAlbum na którzy wszyscy fani tej pracowni czekali od lat, a ja ciągle się opierałam! Ale w końcu przestałam :)\nI jest, Wasz wyproszony, wymarzony, wyczekany- ręcznie robiony album na zdjęcia z aksamitną okładką. Lub poprawniej byłoby powiedzieć, że z weluru.\nWelur to pluszowa, gęsta tkanina, której cechą charakterystyczną jest połysk oraz subtelna miękkość. Jest odporna na ścieranie i wytrzymała.\nMa ograniczoną zdolność wchłaniania płynów, co akurat jest dobre w przypadku albumów :) Oby to się nigdy nie zdarzyło, ale gdyby..., to płyn - należy odsączyć materiałem dobrze absorbującym wodę (ręcznik papierowy, bawełniana szmatka).\nW sumie w pracowni dysponuję welurami w 8 różnych kolorach. Tutaj możesz kupić album z okładką w kolorze pięknego, głębokiego granatu.\nAlbum będzie idealny jako album rodzinny, album na rocznicę ślubu lub album na urodziny. Właściwie to możesz go wykorzystać na każdą okazję, bo jest to nieprzemijająca klasyka.\nalbum młodzieżowy + haft 2021\nalbum + haft + jagoda\nCopyright © 2020 Heart Made Moments. Sklepy internetowe Shoplo


denis diderot - Nexto - ebooki, audiobooki, prasa, książki, muzyka, filmy, zabawki. Publikacje elektroniczne w formacie dla Kindle mobi, PocketBook epub a także pdf i mp3\nKuzynek Mistrza Rameau – ebook\nPani De La Carlière – ebook\nRozmowa Ojca Z Dziećmi Albo O Niebezpieczeństwie Stawiania Się Wyżej Praw – ebook\nTo nie bajka... – ebook\n"To nie bajka.." jest zbiorem opowiadań pisarza i filozofa Denisa Diderota.\nPrzyczynek Do Podróży Bougainville'A – ebook\nSłynna, napisana w formie zabawnych dialogów powiastka filozoficzna Denisa Diderota, twórcy Wielkiej Encyklopedii Francuskiej. Zarówno humor, jak i rewolucyjność formy i treści tego utworu nic nie straciły na aktualności, mimo że pierwsze wydanie Kubusia Fatalisty i jego pana ukazało się w 1796 roku. Książka brawurowo przełożona przez Tadeusza Boya-Żeleńskiego.


W Nowym Sączu pilnie potrzebny dodatkowy punkt poboru wymazów - Nowy Sącz - Wiadomości - Radio Kraków\nW Nowym Sączu pilnie potrzebny dodatkowy punkt poboru wymazów\nPiątek, 16 października 2020, 14:29\nSądeccy lekarze apelują do Wojewody Małopolskiego o uruchomienie w Nowym Sączu dodatkowego punktu poboru wymazów do testów w kierunku koronawirusa. W tej chwili w mieście jest tylko jedno takie miejsce - w szpitalu, przed którym codziennie ustawia się długa kolejka.\nFot. ilustracyjne/ PAP/Piotr Nowak\nOsoby skierowane na wymaz czekają na pobranie materiału przed budynkiem nawet półtorej godziny. Od kilku dni jest to oczekiwanie w deszczu i chłodzie. Zdaniem lekarzy taka sytuacja może pogorszyć stan wielu osób, które stoją w kolejce z gorączką i dusznościami. Osoby zakażone mogą też zarażać innych.\nLekarze apelują do Wojewody o uruchomianie drugiego punktu poboru wymazów w mieście, a także o to, aby zadbać o ochronę oczekujących w kolejce osób przed nieprzyjazną jesienną pogodą. Proponują ustawienie namiotów przed punktami wyrazowymi na przykład przy wsparciu Wojsk Obrony Terytorialnej lub Straży Granicznej.


Najlepszy strzelec ekstraklasy przenosi się do Bundesligi - Polsat Sport\nNajlepszy strzelec ekstraklasy przenosi się do Bundesligi\n26.01.2022, 20:09 Piłka ręczna\nRennosuke Tokuda (z lewej) z kolegami z drużyny\nWystępujący od września 2019 w Grupie Azoty Unii Tarnów Rennosuke Tokuda, pierwszy Japończyk w ekstraklasie piłkarzy ręcznych, przenosi się do zespołu niemieckiej Bundesligi TuS N-Luebbecke - poinformował polski klub.\nW polskiej lidzie 23-latek zdobył do tej pory 268 bramek, a w sezonie 2020/21 był najlepszym strzelcem rozgrywek.\nW ostatnich dniach Japończyk otrzymał ofertę od klubu z Lubeki.\nZOBACZ TAKŻE: PlusLiga: Mecz Grupa Azoty ZAKSA - PGE Skra odwołany\n"Po rozmowach Tokudy z zarządem Grupy Azoty Unii Tarnów oraz niemieckim klubem podjęto decyzję o transferze zawodnika do Bundesligi. Tarnowski rozgrywający rozpocznie grę w najwyższej klasie rozgrywkowej w Niemczech już w kolejnym miesiącu. Jego kontrakt będzie obowiązywał do końca sezonu 2021/2022, z możliwością przedłużenia o kolejny rok" - przekazano w komunikacie.\nJapończyk podkreślił, że gra w Bundeslidze była jego marzeniem.\n"To dla mnie wielka możliwość i dlatego zadecydowałem się wyjechać do Niemiec. Zacząłem swoją karierę w Europie w Tarnowie. Miałem tutaj wspaniały czas ze wspaniałą drużyną. Jestem wdzięczny kibicom, który przychodzili do hali oraz oglądali nasze mecze w telewizji. Nigdy nie zapomnę czasu, który tu spędziłem. Dziękuję bardzo!" - oświadczył Tokuda.\nPo pierwszej rundzie rozgrywek ekstraklasy tarnowski zespół z dorobkiem 12 punktów plasuje się na 10. pozycji w 14-zespołowej stawce.\nEkipa z Lubeki jest 15., czwarta od końca, w Bundeslidze.\nPGNIG SUPERLIGA MĘŻCZYZNPIŁKA RĘCZNARENNOSUKE TOKUDATUS N-LUEBBECKE\nZOBACZ TAKŻE WIDEO: Rosiński: Szkoda, że odchodzę, ale teraz mam nowe cele


Klucze płasko-oczkowe John Deere - sklep.contractus.pl - sklep.contractus.pl\nMCKTG213M22 Przegubowy klucz płasko-oczkowy z grzechotką John Deere MCKTG213M22\n153,60 zł z VAT\nMCKTG213M08 Przegubowy klucz płasko-oczkowy z grzechotką John Deere MCKTG213M08\n74,60 zł z VAT\nMCKTG213M24 Przegubowy klucz płasko-oczkowy z grzechotką John Deere MCKTG213M24\nMCKTG213M18 Przegubowy klucz płasko-oczkowy z grzechotką John Deere MCKTG213M18\nMCKTG213M16 Przegubowy klucz płasko-oczkowy z grzechotką John Deere MCKTG213M16\nMCKTG213M15 Przegubowy klucz płasko-oczkowy z grzechotką John Deere MCKTG213M15\nMCKTG213M14 Przegubowy klucz płasko-oczkowy z grzechotką John Deere MCKTG213M14\nMCKTG213M12 Przegubowy klucz płasko-oczkowy z grzechotką John Deere MCKTG213M12\n81,50 zł z VAT\nMCKTG213M11 Przegubowy klucz płasko-oczkowy z grzechotką John Deere MCKTG213M11\nMCKTG213M19 Przegubowy klucz płasko-oczkowy z grzechotką John Deere MCKTG213M19\n115,10 zł z VAT\nMCKTG213M17 Przegubowy klucz płasko-oczkowy z grzechotką John Deere MCKTG213M17\nMCKTG213M13 Przegubowy klucz płasko-oczkowy z grzechotką John Deere MCKTG213M13\nMCKTG213M10 Przegubowy klucz płasko-oczkowy z grzechotką John Deere MCKTG213M10\nSolidne wyposażenie Twojego warsztatu to podstawa efektywnej pracy na polu. W wielu przypadkach niezbędne są drobne poprawki czy narzędzia do naprawy podstawowych usterek. W takiej sytuacji nieocenione jest posiadanie najlepszych kluczy, gotowych do użycia w każdej chwili. Tym samym nie jesteś uzależniony od fachowców, przy wykonywaniu najprostszych napraw, oszczędzając przy tym dużą ilość pieniędzy. Podstawą takich narzędzi jest ich solidność. W naszym sklepie wyposażysz się w najlepsze płaskie klucze do Twojego gospodarstwa rolnego.\nPostaw na najwyższą jakość z kluczami płasko-oczkowymi John Deere\nW naszym sklepie znajdziesz najwyższej klasy narzędzia, wytrzymujące pracę w każdych warunkach. Podstawowym elementem wyposażenia każdego warsztatu są klucze, niezbędne do wkręcania oraz odkręcania poszczególnej średnicy śrub. W konstrukcjach występujących na roli, to rozwiązanie jest bardzo częste. W takiej sytuacji, by dokonać drobnych napraw lub sprawdzić stan poszczególnych komponentów, niezbędne jest posiadanie odpowiedniego klucza. Nasza strona oferuje najlepsze klucze, którymi bez problemu dokonasz wszystkich niezbędnych napraw w Twoim warsztacie. Pokryte powłoką chromowo-wandową, polerowaną na wysoki połysk będą się elegancko prezentować, a przede wszystkim wygodnie prowadzić.\nWybierz u nas najlepsze zestawy kluczy płasko oczkowych\nDzięki szerokiej ofercie, jesteś w stanie wyposażyć się kompleksowo we wszystkie rodzaje kluczy Tobie niezbędnych. W ten sposób nie tylko zaoszczędzisz pieniądze, ale i nabędziesz narzędzia, które posłużą Tobie wiele lat, bez konieczności ich wymieniania. Przede wszystkim ich zaletą jest konstrukcja, wraz z posiadaną grzechotką firmy John Deere. Sprawia ona, że wszelkiego rodzaju ruchy polegające na dokręcaniu śruby przebiegają o wiele łatwiej. Dzięki temu, wszelkie prace warsztatowo-naprawcze będą przebiegać u Ciebie szybciej niż dotychczas. Koniecznie skorzystaj z naszego doradztwa. Posiadając wieloletnie doświadczenie w branży produktów rolniczych, skutecznie dopasujemy Tobie odpowiedni produkt pod Twoje wymagania. Dzięki temu, jesteś w stanie zrobić korzystne oraz bardzo opłacalne zakupy, wszystkich niezbędnych produktów od razu, kompleksowo, bez wychodzenia z domu.\nWyposaż kompleksowo swoje gospodarstwo rolne\nStawiając na jakość znacznie obniżasz ilość stresu. Ułatwiasz sobie tym samym wszystkie prace wykonywane na co dzień, gdyż masz świadomość perfekcyjnego wyposażenia, które jest zadbane w każdym detalu. Używając produktów wykonanych solidnie, nie masz obaw, że użycie ich może wiązać się z dokupywaniem następnych narzędzi tego typu, ze względu na zbyt dużą eksploatację. Wybieraj produkty najlepszego wykonania, gdyż w ten sposób będziesz zawsze miał pod ręką narzędzia niezawodne. W naszym sklepie wyposażysz się w produkty, które będą Tobie służyć bardzo długie lata. Sprawdź ofertę na naszej stronie i zrób wygodne oraz kompleksowe zakupy do gospodarstwa rolnego.


złoto, srebro, monety w Pruszkowie - skup, sprzedaż, kantor\nzłoto, srebro, monety w Pruszkowie\nW ostatnim czasie złoto jak i kruszce typu platyna, srebro czy diamenty oraz wszelkie kosztowności stały się na celowniku osób chcących ulokować bezpiecznie środki. Tak naprawdę nie ma bezpiecznego w 100% środka przechowywania pieniędzy, inwestycji, ale w chwili obecnej wszelkie wskaźniki pokazują utrzymujący się trend na złoto czy inne kruszce. Takim środkiem są również monety i cała gałąź numizmatyki. W Pruszkowie (pruszkowski) są punkty skupu oraz sprzedaży złota, ale warto sprawdzić cenę internecie, aby nie zostać oszukanym. W 2014 roku Szwajcarzy zdecydowali, że nie będą mieć standardu złota w formie waluty, ale warto zwrócić uwagę, że w przyszłości będą podejmowane jeszcze takie próby, więc całkiem prawdopodobne, że złoto lub inny kruszec może stać się walutą w danym kraju. Jest to o tyle dobre, że nie jest podatny na wahania w przypadku poważnego kryzysu w innych krajach operujących na polityce inflacjonistycznej oraz wspierające idee pustego pieniądze i teorii zbitej szyby jakoby to zbita szyba powodowała wzrost gospodarki, ponieważ szklarz ma pracę (zapominając, że gdyby nie zbita szyba, to właściciel witryny sklepowej gdzie została zbita szyba zakupiłby coś innego i wartość byłaby lepsza niż wspierana aktualnie teoria zbitej szyby. Teoria ekonomistów wspieranych przez rząd w ekstremalnym przypadku brzmi następująco: zniszczenie wszystkich budynków w Pruszkowie spowoduje bilans dodatni i wzrost gospodarczy, ponieważ trzeba je odbudować. Ta teoria jest bez sensu, ale jest niestety wspierana przez rząd, ponieważ uzasadnia kreowania pustego pieniądza.\nskup monet pruszkow (2)\npruszkow skup monet (1)\nlombard skup monet pruszków (1)


3 października - 10:00 - 11:00\n« Kreatywna sobótka artystyczna\nZapraszamy na zajęcia Sensoplastyka ®. To doznania sensoryczne z wykorzystaniem produktów spożywczych. To zabawa np z makaronem, ryżem, mąką czy galaretką. Dziecko dzięki tym zajeciom rozwinie swoją decyzyjność, kreatywność i wyobraźnię? Dlaczego? Bo nic i nikt nie będzie go hamowało.\nPrzyjdź, zobacz, zróbmy razem smaczny bałagan\nCo będzie potrzebne? Odzież na zmianę i dobry humor! Bawimy się na boso.\nKażdy zapisany uczestnik szkolenia otrzyma kartę zgłoszeniową, na której należy wpisać alergie pokarmowe dziecka\nKalinkowo – niepubliczny żłobek\nul. Jodłowa 25a


Leśny Sylwester z Szeptami Kniei – Szepty Kniei\nWiosna leśnych ludzi. Dębowy spacer Intuicji 20 kwietnia 2019\nRajska łąka i zabawy królików. 18 kwietnia 2019\nPrzesłania Drzew Mocy. Echa dawnych Wieszczy. 18 kwietnia 2019\nJak postrzegają nas Drzewa? 18 kwietnia 2019\nBrzozowe kręgi Mocy. Drzewa uczą czuć siebie na odległość. 18 kwietnia 2019\nŚwierki Serbski – Wehikuł Czasu. Dąb Czerwony – Strażnik Duszy.Przesłania Drzew Mocy. 11 kwietnia 2019\nArchiwum Szeptów Wybierz miesiąc Kwiecień 2019 (9) Marzec 2019 (4) Luty 2019 (13) Styczeń 2019 (7) Grudzień 2018 (4) Listopad 2018 (11) Październik 2018 (4) Wrzesień 2018 (6) Sierpień 2018 (14) Lipiec 2018 (3) Czerwiec 2018 (6) Maj 2018 (11) Luty 2018 (2) Styczeń 2018 (1) Listopad 2017 (1) Październik 2017 (1) Wrzesień 2017 (4) Sierpień 2017 (3) Maj 2017 (2) Kwiecień 2017 (1) Marzec 2017 (3)\nLeśny Sylwester z Szeptami Kniei\nCzasem czujesz, że to co robią wszyscy nie odpowiada do końca Tobie samemu. Wśród huku, hałasu, okrzyków, rozmów o niczym, i przy całym szaleństwie ‘’bo tak trzeba’’ – Ciebie ciągnie zupełnie gdzie indziej. Może ku większemu szaleństwu jeszcze? A może – do jedynej takiej podróży, która bywa udziałem nielicznych podczas przygody zwanej umownie życiem. Dwójka śmiałych wędrowców, postanowiła spędzić ten dzień inaczej. W chłodzie i ciszy czeremchowego lasu, na dębowym szlaku, wśród pól i bagien, i przelotnych olszynek rozsianych tu i ówdzie. Na własne oczy i uszy, mieli okazję się przekonać jak ludzkie święto przeżywają w trwodze dzikie zwierzęta. Nie zabrakło i chwil pięknych, wzniosłych, wzruszających, i co najważniejsze – na zawsze odciskających piętno gdzieś w zakamarkach ducha…\nPierwsze wyjście robimy jeszcze za dnia. Podążamy trasą nieczynnej już linii kolejowej, dawniej łączącej Poznań z Międzychodem. Mimo upływu czasu, szlak nadal zachowuje swój urok, a miejscami nabiera go jeszcze więcej. Tam gdzie, nieokiełznane kępy ciemnych tarnin, zagarniają pod chaotyczne panowanie coraz to nowe połacie dostępnej przestrzeni. Pełnia kryjówki do noclegu, miejsca gniazd dla wielu ptasząt. Wiosną zaś doskonałe miejsce owadzich łowów dla pokrzewek i muchołówek. Dzikie róże zaczepiają kolcami, jakby chciały zwrócić Ci uwagę, byś przystanął i po prostu dostrzegł co wokół. Towarzyszą nam sikory bogatki i kosy, przelatujące coraz dalej i dalej, wraz z naszym przesuwaniem się. W krzakach przyczaiła się sroczka.Wygląda nieco smętnie. Taka zastraszona jakby. Pewnie pierwszy sylwester w życiu tego ptaka. Oswaja się z odgłosami eksplozji. Normalnie sroki nie dopuszczają do siebie tak blisko… Mijamy ją. Danuta przyjechała aż z Warszawy, aby tej wyjątkowej nocy, podziwiać uroki wielkopolskich pól. Poznajemy się w rozmowie, choć od początku panuje swoboda. Opowiadam o miejscach które mijamy…A pamiętam czasy, gdy na słonecznych nasypach wygrzewały się tutaj śpiące sarny, i można je było podejść , balansując cicho po szynach. Latem oczy zachwycają wcale nie tak pospolite, wyjątkowe motyle – kraśniki sześcioplamki. Rosną tu też dzikie poziomki. Nie brak i widoków przykrych. Tu oto szara plama w ziemi, pozostałość po niewielkim śródpolnym zadrzewieniu, opanowanym przez ogromne dziuplaste wierzby. Miejsce lęgowe słowików, kryjówka dla zbłąkanych saren, jeśli zdarzyło im się tu zapędzić. Hamulec dla wiatru, w dole gromadziła się woda. Mała ostoja bioróżnorodności. I jeszcze można by pojąć to spustoszenie, gdyby potrzebą ludzką w czyjejś biedzie, było się ogrzać. Tak się jednak nie stało. Pocięte na kloce drzewo, spalono na miejscu, męcząc się z tym przez parę dni. Do dziś pozostały ogromne kupy popiołu. Wierzbowe pniaki mimo to, wypuściły długie, sterczące pędy. Drzewo Czarownic nie poddaje się tak łatwo. Wierzby to tacy życiowi twardziele, o miękkim drewnie. I po co, dlaczego? … Tym razem odpowiedz nie kołacze gdzieś wśród drzew…\nKiedy wynurzamy się z nasypów, dostrzegamy umykające polem sarny. O dziwo, w oddali po drugiej stronie stoi kolejna grupka płowych zwierzaków. Te są dużo spokojniejsze. Pochylają się na oziminie, co chwilę nasłuchując czujnie i obserwując ludzkich podróżników z psami, poruszających się na oddalonej drodze. My zmierzamy prosto nad bagno, do dziczego królestwa szelestów i szuwarów. Tu jest co zobaczyć. Błotniste ścieżki, babrzyska, buchtowiska, a nawet dawne barłogi. Zimujące łabędzie i gęsi. Udaje się zdążyć jeszcze przed zmrokiem. Wita nas martwa cisza – mimo, że ostoja normalnie tętni odgłosami ptasich mieszkańców, o każdej porze roku. Dziki i sarny, zawsze można napotkać, jeśli wiesz o jakich porach się pojawić. Nagle dostrzegam czarny zarys jakiegoś zwierzęcia, które wynurza się z trzcin na ścieżkę. Są dwa. Jednak dziki? Trwamy w szepczącym oczekiwaniu. Ja się cieszę – bo w życiu nie spodziewałbym się dzika w taki dzień tutaj. Czar pryska… kiedy zwierz ustawia się bokiem. Rozpoznajemy dwa psy. Co tu robią? Ruszam w ich kierunku. Jeden szczeka z przestrachem. Oddalają się. W ruchach znać niepewność. Tak…to pierwsze ofiary petardowego szaleństwa. Część psów w przerażeniu ucieka z posesji albo wyrywa się na spacerach, i tak trafiają w dzicz. Niektórym udaje się samodzielnie wrócić. Inne nie odnajdują się nigdy. Okazuje się, że dalej jest trzeci pies. Ten jest najostrożniejszy. Trzyma się z dala. Wszystkie wyglądają na rasowe. Zadbane. Zwłaszcza ten najmniejszy, w typie sznaucera, ma na sobie obrożę z medalionem. Podbiega najbliżej. Jednak przy każdej próbie przywabienia słowem, rzucają się do ucieczki w tył. Nie sposób ich zachęcić… Znikają nam z oczu, podążając swoją drogą… Ciekawe, czy właściciele w ogóle spostrzegli zgubę. Zapadamy się w miękkiej, zaoranej ziemi, kiedy dopada nas zmierzch. I pierwsze zdziwienie mojego gościa, że jednak coś widać. Tak… Spoglądając z okien oświetlonego domu, ma się wrażenie, że wszędzie panuje czerń. Jeśli jednak wędruje się razem z zachodem słońca, a wzrok ma szansę stopniowo się przyzwyczajać, okazuje się, że wcale tak straszno nie jest. Ludzkie oko rozróżnia odcienie szarości, czerni, burego, i widać całkiem niezle. Żyjąc wśród cywilizacji, łatwo zapomnieć o umiejętnościach jakimi obdarzyła nas natura. Kontakt z nią pozwala sobie przypomnieć… Wreszcie wydostajemy się na piaszczystą polną drogę, obsiadłą przez wielkie Topole, porośnięte jemiołami. Tędy odprowadzam mojego gościa do kwatery, po tym krótkim, rozpoznawczym wypadzie. Umawiamy się na później, aby ruszyć na ‘’prawdziwy las’’ i pozostać tam już przez noc sylwestrową. 2-3 godziny oddechu, odpoczynku, po rozmowach i wrażeniach. Akurat żebym przygotował rowery i jakiś podstawowy ekwipunek.\nWreszcie spotykamy się ponownie. Rowery potrzebne są tylko na chwilę – aby podjechać na pola, skąd będziemy mieć blisko do lasów. Dla roweru to niecałe 10 minut, dla pieszego, dużo więcej. A chcemy mieć trochę czasu, zanim rozpocznie się kanonada. Gdy mijamy ostatnie osiedle, pola witają się szarą pustką i ciszą. Rowery zostają. Droga nie nadaje się do jazdy, ani wędrówki pieszej. Potęga pierwotnego błota strzeże swojego szlaku. Za to polem idzie się zupełnie wygodnie. Pod butami szeleści wyrośnięta ozimina. Odlegle zawodzi z jękiem jakiś zwierz. Nie mam pojęcia co to… Zagadka nierozwikłana od lat. Ale tego odgłosu nie ma w żadnych nagraniach znanych gatunków, z jakimi się zapoznałem. Podejrzewam młodego kozła sarny – taki który jeszcze nie potrafi ‘’chrypić’’, ale nie jest już malutki. Albo jakiś ptak… Po drodze kombinujemy z ubraniami. Wziąłem w plecak dodatkowe. Realia jesienno – zimowych wędrówek pozostają niezmienne – albo ubierzesz się tak, że zanim dotrzesz do celu totalnie się spocisz, albo przemarzniesz dość szybko. Sztuką jest tak dobrać ubiór do potrzeb swego ciała, aby wiedzieć co sprawdzi się na marsz, a co na dłuższe siedzenie w miejscu lub rower. Ja już mam to ‘’obcykane’’, ale i tym razem przesadziłem zakładając polar na kurtkę. Nie należy dopuszczać do spocenia się. A każdy ma inny organizm i wewnętrzną ‘’termikę’’. Mógłbym ubrać kogoś w to samo co siebie, i byłoby mu za ciepło lub za zimno, podczas gdy ja czułbym się dobrze. Inaczej jeszcze odbiera się chłód podczas marszu polem, a jeszcze inaczej w samym lesie. Dlatego zawsze staram się poinformować moich gości o takich możliwych niespodziankach. Przed nami majaczy się czarna ściana lasu. Widać ją doskonale już z daleka, mimo pełnej nocy. Olszynka którą mijamy po prawej, również tkwi cicho. Tak jak się spodziewałem, ani śladu zwierząt. A przecież właśnie tutaj obserwowałem dokazujące jelenie i lisa. Roiło się od śladów. Ma się wrażenie, że całe istnienie pierzchło jak najdalej, tam gdzie już nikt nigdy nikogo nie przestraszy… A do mnie dociera, jakże nudny i ubogi byłby ten świat, bez tego zwierzęcego bogactwa przemierzającego w mroku swoje zakątki. Dziś napotykamy tylko dziury, wyryte dziczym ryjem. Można się niezle o nie potknąć, zwłaszcza, że nie tak łatwo je widać. Docieramy do burej ściany mrocznego boru. Tu tkwimy długo w ciszy, nasłuchując co się dzieje. Zanim wejdę do lasu, zawsze tak robię. Sprawdzam, czy kręcą się jakieś zwierzęta. Jeśli są, nie wstępuję w las. Droga upstrzona łatkami świecących kałuż. Biało – blade lustra, wyróżniają się dla wzroku mimo ciemności. Od razu wyłapujemy co się tu dzieje….\nPanika. Zewsząd dobiegają alarmujące, przeraźliwe głosy żurawi. Mimo, że do godziny zero zostało jeszcze sporo, wybuchy wstrząsają co kilka minut. Żurawie krążą nad lasem po ciemku – są zbyt przerażone by wylądować. Powinny teraz w spokoju spać nad bagnem. Wtórują im gęsi, też kręcące się w powietrzu. Ptaki latają bezładnie, chaotycznie, ich odgłosy zbliżają się i oddalają. Wiem, że dla gęsi to dużo większy stres, ponieważ zostały przez człowieka mianowane ‘’gatunkiem łownym’’. Im palba i huki kojarzy się z tym co najgorsze. Mam wrażenie, że będą tak krążyć do wyczerpania… Ale to nie jedyny ptasi horror. Bo z perspektywy lecącego ptaka wygląda to dużo gorzej. Oprócz słyszalnego huku, widzi kolorowe rozbłyski na horyzoncie, gdziekolwiek się dziobem nie zwróci. Chciałby uciekać – nie ma dokąd. Wszędzie błyski, odbijane dodatkowo przez chmury. A przecież nie wiedzą, że to tylko człowiek, tak to radośnie ‘’wita nowy rok’’. Ptactwo krąży więc nad obszarem, gdzie jest względnie ciemno, zderzając się w chaosie i nawołując rozpaczliwie. Wiele z nich nie przetrwa tej nocy. Ale nie tylko gęsi i żurawie – z lasu dobiegają nas piski i ćwierknięcia mniejszych ptaków, będące trwożliwą odpowiedzią na kanonadę. I nie sposób odróżnić gatunku. Jak długo obserwuję i słucham ptactwa, tak tu się gubię. Muszą wydawać takie odgłosy tylko w największym przerażeniu… Drzewa wibrują coś potężnie. Ale to nie gniew. Danuta mówi, że starają się uspokoić przestraszone ptaszęta. Jak tylko mogą, otulają spokojem, starając się ukoić swoich ulubionych ptasich mieszkańców.\nPrzepraszamy w myślach, za ten chaos spowodowany bezmyślnością człowieka. Gościnne drzewa dębowego szlaku wiedzą. Że jesteśmy inni. Sosny – Strażniczki kołyszą coraz mocniej szczotkami iglastych gałęzi, kiedy zbliżamy się powoli do wrót lasu. Zapraszają do wejścia. Witają się. Danutę woła jeden z jesionów, rosnący na samym skraju. Dotykamy go dłońmi. Jest taki cieplutki, mimo wszechobecnego chłodu. Nigdy z nim nie rozmawiałem. Ale dla mnie takie ciepło drzewa, oznacza, ze jest aktywny i przyjazny. Tak jak Krzesimir. Do niego pójdziemy potem.Tulimy się do Kosmicznego Podróżnika, a ja opowiadam o tym co mi jesiony objawiły, ze swej podróży przez Wszechświat. Kolejny jesion kawałek dalej, jest już chłodny i zimny, wręcz mokry nawet. Co za różnorodność! Las reaguje żywo na nasze wejście. Szum, ze zmienną intensywnością zdaje się być odpowiedzią na nasze ciche rozmowy. Mówię o emocjach drzew i ich uczuciach. Tu Dąb Radomir, ten rozpłatany wichurą i piorunem. Dziś jest dużo spokojniejszy, pogodzony już z losem. Mimo, że zostało mu tylko pół pnia, latem był nawet cały w zieleni. To jest dopiero Moc… Mijamy Akację, pod którą lis mnie podszedł. Wcześniej miejsce bliskiego spotkania z dzikiem. A kawałek dalej, Dąb Gromiec, ze szczeliną wąskiej dziupli. Ten sam, który przywołał mnie do siebie, i pokazał swój sikorzy skarb w postaci piskląt. Tyle wspomnień, opowieści…\nTutaj jest dużo cieplej. Wreszcie jesteśmy na miejscu – bagno w krainie torfowisk i trzcin, dolina odległej bobrowej rzeki. Stąd także docierają do nas odgłosy strachu, pojedynczych gęsi i żurawi, które pozostały w szuwarach nie wzbijając się do lotu. Normalnie można tutaj posłuchać budzących się na żer dzików, obserwować sarny na łące, zaczaić się na borsuka lub lisa. Teraz zapomnij… Mimo to, pozostajemy w ciszy, starając się wyłowić nieśmiałe szelesty. Nie sposób odróżnić czy to wiatr, a może skulone, wbite w gęstwinę zwierzę. Miejsce Mocy działa tak, że czujemy się dobrze. Siedzimy na plecakach. Jest owocowa herbata w termosie i domowe pierniki. Wtedy padają słowa, które zapisały się we mnie z tej wyprawy najbardziej…\n– Sebastian, dziękuję Ci, że mogę tu być. To wszystko poznać, doświadczyć. Naprawdę…\nSerce się uśmiecha. Bo przecież to dopiero początek… I tak mało widzieliśmy, jeszcze mniej słyszeliśmy. Ale i tak wystarcza, aby zachwycić inną Duszę. Wtedy jeszcze bardziej wiem, że to co robię jest tak ważne, potrzebne i z wszelkim sensem. Narastający hałas kanonady informuje nas o zbliżającej się godzinie zero. Stąd widok jest doskonały – wszędzie wokół ciemność, z panoramą na jedną wioskę. Stamtąd wzlatują w niebo kolorowe race. Obserwujemy z mieszanymi uczuciami, mając świadomość jaki jest tego efekt. Podnoszę ręcę w górę. Bo tak się cieszę za ten rok! Wszystko o czym marzyłem, czego pragnąłem, spełniło się i trwa. Czy to drogą lekkiego wewnętrznego uporu, pewnej determinacji, działania, odwagi, zaufania? Ja mam wrażenie, że stało się lekko i bez wielkiego wysiłku. Znów płyną słowa…\n– Dziękujemy Ci Stwórco Najwyższy, za ten dobry rok, za wszystkie radosne chwile, za obfite dary, podróże, ludzi, lekcje, nauki, wiedzę, doświadczenia…W świadomości, że wszystko przyczyniło się do naszego wzrostu i coraz lepszego poznania samych siebie. Dziękujemy za rozwój, jaki dzięki temu wszystkiemu stał się naszym udziałem i Twoją codzienną opiekę…\nWięcej nic nie mówię, a w sercu płyną osobne podziękowania dla wszystkich cudownych ludzi poznanych przez ten czas, z uhonorowaniem wartości i wiedzy jakie wnieśli. Dziękuję ciału które mi służyło, niosło, i Duszy, która prowadzi. Ale! Tu obracam się do lasu i kłaniam głęboko. Drzewa Mocy i całe leśne wsparcie. Moje ukochane zwierzęta i wszelkie nasze przygody. Za to bogactwo i mój duchowy pokarm dziękuję szczególnie.\nKiedy po 15 minutach salwy cichną, z wtórem alarmu dalekich syren, ruszamy w drogę powrotną. Chcemy jeszcze odwiedzić Krzesimira. Nauczony przezornością, pytam Dębu w myślach, czy możemy dziś tam podejść. Od dawna wie, że już tu jesteśmy. Duże TAK! Domyślam się dlaczego. Dziś staruszek jest sam. Nie ma jego zwierzęcych przyjaciół, którzy normalnie plączą się tam i ‘’medytują’’ nie gorzej niż ja. Śmiało możemy iść. Na piaszczystej dróżce, przez całą trasę napotykamy tylko dwa świeże tropy. Bardzo malutko. Gdy stajemy przed nim z pokłonem, odbieram wielką radość starego drzewa. Witaj Kochany! Tulimy się, a ja od razu odczuwam znajome ‘’prądy’’ – mrowienie w łapkach. Nasze energetyczne powitanie. I z każdym drzewem może być ono inne. Czasem będzie to uczucie miłości w piersiach, radości w sercu, albo kołysanie. Wszystko zależy od energii drzewa, naszej relacji z nim, jego osobistego nastroju i również naszej własnej formy. Dąb jest dziś wyjątkowo szczodry w darach. Widzę po Danucie, że równie jej błogo jak mnie. Nie rozmawiamy dużo z drzewem, choć czuję, że nazbierało się osobistych dla obojga tematów. Ale to nie na teraz. Jest mocno ożywiony. Kiedy szliśmy polem, szalał wiatr, a gdy połączyliśmy się Drzewem, nastała nagle długa cisza. Ani podmuchu. Dąb też chyba wie, co ma dokładnie robić, a ja, jak się temu poddać. Cieszy się z nami, z tego co się zadziało, naszego wyboru i pewnie tego co w obojgu wyczuwa. Dla niego to znak czasów. Doczekał się. Doczekaliśmy my wszyscy. Wzajemnego porozumienia i wspólnej zmiany świadomości. Wiem i wierzę, że gdy mnie już nie będzie, inni będą kontynuować drzewne przyjaznie szerzej. To niesamowite, ile one nam ofiarują. Poza tym czego sami nie potrafimy na wielką skalę stworzyć, tlenem i czystym powietrzem, płynie również uzdrowienie ciał i dusz. Dzieje się oczyszczenie aury i niekorzystnych energetycznych zawiesin. Objawiają się osobiste wieści, a drzewa są na tym etapie pomostem, umożliwiającym dostęp do wiedzy i wymiarów, z których pradawni szamani korzystali bez wysiłku. I tacy mędrcy jak Krzesimir, doskonale wiedzą jak nam pomagać. Czasem mam wrażenie, że jest swoistym ‘’rentgenem’’ widzącym moje ciało i ducha jak na dłoni. Pamiętam jak razu pewnego, przybyłem na jego wezwanie z gorączką 38. Jechałem parę kilometrów na mrozie, potem 40 minut czekania, aby ustąpić miejsca ‘’medytującym’’ pod nim sarnom, ale ostatecznie…Po ponad godzinie spędzonej u pnia przyjaciela, wróciłem do domu zdrów. Wszelkie objawy grypopodobne ustąpiły. Danuta nie chce mi od dębu się odkleić ani ruszyć. Mówi, że w życiu czegoś takiego nie przeżyła. Otulił nas leśną cudownością. Podzielił się szczodrze. Ja w tym momencie wiem, że to co przeżywa teraz mój gość, to dopiero początek drzewnej przygody. Nastąpiło pewne otwarcie. A on ofiarował swą energetyczną ‘’pieczęć’’ – swoistą ‘’przepustkę’’ do magicznego świata drzew. Siadamy jeszcze na chwilę pod nim, bo i taką prośbę odbieram. Horyzont odcina się szarą linią, a ja wspominam nasze wspólne obserwacje zwierząt, jakie były udziałem godzin czuwania u dębowego pnia.\nZimno podnosi nas do powrotu. Żegnam się z dębem czule i wylewnie, obiecując niebawem wrócić na dłużej samemu. Dziękuję szczerze za szczodrość i obfitość z jaką nas powitał. Tulę i całuję korę. Gdy tak stoimy przed nim w pożegnalnym pokłonie, Danuta nagle wzdryga, dotykając się za głowę. Poczuła tam dotyk.\n‘’Co to było’’ ? – pada pytanie.\nJa odbieram błogi ciepły dotyk rozchodzący się linią na sercu i miękkie energetyczne, stłumione ‘’puhhhhhhh!’’ , rozchodzące się w puls biało – szarej fali wokół pnia. Już dobrze to znam.\n– Jego pożegnanie, – odpowiadam z uśmiechem. Wiem, że to była bardzo udana wizyta. A Krzesimir zaskoczył nieco swoją otwartością i bogactwem, po okresie pewnego ‘’zastoju’’.\nMaszerujemy przez wieś, gdzie zdumiony znów jestem ciszą. Normalnie biega tu mnóstwo piesków, obszczekujących przechodnych o każdej porze. Teraz ani jednego. Sylwester… Pewnie nadal tkwią skulone w budach, albo pouciekały. Czasem się tak zastanawiam nad istotą zjawiska. Może im głośniej, huczniej, tym dalej od siebie? A pod przykrywką gromkiej zabawy kryje się po prostu tłumienie i wyparcie, tego co dla świadomości niewygodne. Nie mnie oceniać. Wokół unosi się swąd prochu, odczuwalny był nawet w lesie. Znowu wkraczamy do świata szarych pól, bezkresnych i pustych dzisiaj jak nigdy. Zrywa się wiatr i siąpi mżawka, zacina w twarz. Ale przyjemnie i miękko. Zwierciadła kałuż polśniewają jak ozdobne cekiny najpiękniejszej biżuterii. Kiedy obracam się w stronę lasu, tym razem go nie widać. Horyzont spowił się czarnym mrokiem. Jak to możliwe? Przecież startując z tego samego miejsca, jawił się przed nami wyraznie. A może tam pozostał nasz mrok własny… Danuta mówi, że przekroczyła wiele swoich granic i osobistej strefy komfortu. Że sama, nigdy by się nie odważyła. Oboje wiemy, że zdarzyło się coś wyjątkowego. Choć jeszcze nie potrafimy ubrać w słowa. Dlatego milczymy.\nDrugi dzień wędrowny.\nŻywioły rozpętały się do noworocznego tańca. Mam wrażenie, że próbują spłukać wszystko to, co człowiek wczoraj zbrukał, a szumem furii drzew, tą kojącą muzyką uspokoić ptasich i zwierzęcych mieszkańców. Chmury pędzą w amoku po niebie, chłosta zimy wiatr, a co kilka minut ziemię omywają potoki strug lodowatego deszczu, który zdaje się być razem z wichurą jednym biczem bożym. Chwilami pokazuje się słońce, po to tylko, by za moment schować się za groznym granatem pędzących cumulusów. Tego dnia pozostajemy w kwaterze.\nOficjalnie, tradycja leśnego, szeptowego sylwestra została zapoczątkowana Dziękuje mojemu gościowi, za świadome, ubogacające towarzystwo A jeśli i Ty masz ochotę na podobną przygodę, pisz, pytaj śmiało o każdej porze dnia i roku. Księżycowe Wędrówki to projekt, który powstał z myślą o Tobie, nieśmiały wędrowcze. Z nowym rokiem zapraszam tych, którzy odważą się odkrywać magiczne życie lasu, pól i łąk, z procesem osobistej transformacji, który i tak zawsze się zadziewa. Ale nie tylko podczas pełni. Aktualne każdego dnia i nocy, do dogadania się. Jestem i wędruję dla Ciebie, aby z radością podzielić się przyrodniczym bogactwem i tajemnym światem natury, aby to co przeżywam i opisuję mogło również stać się Twoją osobistą przygodą i udziałem Duszy ❤ Wolne terminy są cały czas. Zapraszam do wspólnego odkrywania przyrody i siebie w jej doświadczeniu ❤ 🌳🐗 Z radością zawiadamiam też, że można już śmiało korzystać z oferty gospodarstwa gościnnego w Rokietnicy, jeśli ktoś przybywał będzie do mnie z daleka 🙂 Pokoiki są schludne i zadbane, w rozsądnej cenie. Stąd mamy blisko na bagna, pola i w lasy. Ale najważniejsze, że gospodarze są uczynni, uprzejmi i wyrozumiali z zainteresowaniem dopytujący choćby o preferencje żywieniowe gościa, zatem dla wegan to również przyjazne środowisko 🙂 Zawsze jest alternatywa regionalnej kuchni wielkopolskiej (pyry z gzikiem 😛 ) czy jakie tam mamy rarytasy 😀 Chodzi o to, żebyście się już naprawdę nie martwili o nocleg. Kwatera znajduje się 300-400m od mego miejsca zamieszkania, wiec równie szybciutko przybywam, witam i zapoznaję się. Link do kwatery podaję poniżej:\nOpublikowano 3 stycznia 2019 Autor Szepty KnieiKategorie Czuwania, Drzewa Mocy, Magia Drzew, Spotkania, Szepty Kniei, Wędrówki, ZimaTagi Bagno, Cisza, Drzewa Mocy, Dzikie Zwierzęta, Głos Duszy, Gęsi, Harmonia, Huk, Leśny Sylwester, Magia, Mrok, Noc, Osobista Transformacja, Petardy, Pola, Poznanie Siebie, Przerażone zwierzęta, Sarny, Strach, Strefa Komfortu, Sylwester, Sylwester w lesie, Szuwary, Trzciny, Żurawie\nPoprzednie Poprzedni wpis: Opowieści ze świata zwierząt. Wizyta w szkole.\nNastępne Następny wpis: Przytulanie Drzew – podróż do Źródła Istnienia


Dni NCN otworzą dyskusje z udziałem zaproszonych gości. Porozmawiamy na temat strategicznych założeń i celów systemu grantowego w Polsce w kontekście działalności Centrum. Przyjrzymy się wyzwaniom stojącym przed NCN, a zaproszeni laureaci naszych konkursów zaprezentują efekty swoich projektów i pokażą, dlaczego warto starać się o nasze granty.\nW części roboczej wydarzenia zaplanowaliśmy cieszące się dużym zainteresowaniem warsztaty dla wnioskodawców dotyczące procesu ubiegania się o finansowanie projektów badawczych oraz warsztaty dla pracowników administracyjnych jednostek naukowych. Spotkania dla wnioskodawców będą miały formę dwudniowych warsztatów. Oferta skierowana jest do osób prowadzących badania naukowe, które nie kierują i nie kierowały dotąd projektami badawczymi finansowanymi przez MNiSW lub NCN, a także w ciągu ostatnich 5 lat (w naukach ścisłych i technicznych oraz naukach o życiu) lub 10 lat (w naukach humanistycznych, społecznych i o sztuce) opublikowały co najmniej dwie prace o zasięgu międzynarodowym. Szkolenia dla pracowników administracyjnych to warsztaty prowadzone przez pracowników NCN bezpośrednio zaangażowanych w proces obsługi projektów badawczych, którzy chętnie odpowiedzą na wszelkie pytania związane z przygotowaniem wniosków oraz realizacją projektu od strony formalnej.\nZapraszamy także na spotkanie, na którym we współpracy z Krajowym Punktem Kontaktowym Programów Badawczych UE będziemy mówić o tym, jakie możliwości grantowe oferuje Europejska Rada ds. Badań Naukowych (European Research Council, ERC). Podpowiemy również, co zrobić, aby dostać prestiżowy grant ERC i gdzie szukać wsparcia. W programie Dni NCN nie zabraknie również informacji na temat tego, kiedy ruszą pierwsze konkursy i jakie obszary badawcze będą wspierane w ramach III edycji Funduszy Norweskich i EOG w obszarze „Badania”, którego operatorem jest Narodowe Centrum Nauki. Do 2024 r. NCN przekaże naukowcom z tego źródła blisko 110 mln euro.\nNa wszystkie wydarzenia w ramach Dni NCN zapraszamy do Gmachu Głównego Politechniki Gdańskiej przy ul. Gabriela Narutowicza 11/12. Szczegółowy program wydarzenia dostępny jest na naszej stronie. Udział w warsztatach dla wnioskodawców i pracowników administracyjnych wymaga wcześniejszej rejestracji. Pozostałe spotkania mają charakter otwarty.


Promocja książki „Kronika Wschowy”\nDnia 14.04.2016r W Gminnej Bibliotece Publicznej w Wijewie odbyła się uroczysta promocja książki dr Martina Sprungali „Kronika Wschowy”.\nAutor książki mieszka w Niemczech w Dortmund, lecz jego rodowód wywodzi się z krainy przemęckiej, a którego pradziadowie z polska – Sprzągała pomieszkiwali w Mochach. Z wykształcenia jest doktorem historii, która jednocześnie jest jego pasją, dlatego też napisał wiele artykułów dotyczących historię osad, wsi i miasteczek na dawnym pograniczu polsko-niemieckim. Niestety Pana Martina Sprungali zabrakło z przyczyn osobistych na promocji swojej pierwszej książki pt. „Wsie na pograniczu głogowsko-wielkopolskim: zarys dziejów wybranych miejscowości” w naszej bibliotece, ale spotkanie poprowadził Pan Przemysław Zielnica. Książka ta cieszy się do dzisiaj dużym zainteresowaniem wśród czytelników naszej biblioteki. 09.10.2014r zagościł u nas w bibliotece dr Martin Sprungala na spotkaniu dotyczącym historii naszego regionu.\nWszystkich zaproszonych gości na spotkanie przywitała kierownik biblioteki – Grażyna Adamczewska, która zaprezentowała książkę i przedstawiła autora dr Martina Sprungalę oraz tłumacza książki Przemysława Zielnicę, gdyż jest to książka dwujęzyczna polsko-niemiecka. W związku z tym , iż dr Sprungala jest Niemcem i nie potrafi płynnie mówić po polsku całe spotkanie tłumaczył Pan Przemysław Zielnica. Autor opowiedział uczestnikom o genezie powstania książki, co skłoniło go do jej napisania i jakie były kolejne etapy jej tworzenia. Zaznaczył, że dopracowywanie takiego dzieła nie jest łatwą pracą i bardzo czasochłonną. Gdyby nie pomoc wielu przyjaciół pisanie jej trwałoby jeszcze dużej.\nSpotkanie cieszyło się dużym zainteresowaniem, gdyż przybyło na nie wiele osób. Nie polegało ono na monologu prowadzącego, lecz na konwersacji wszystkich uczestników. Każdy kto przeczytał książkę opowiadał o swoich odczuciach w stosunku do niej.\nNa zakończenie uczestnicy spotkania mogli nabyć książkę z autografem pisarza i tłumacza. Biblioteka także posiada tę książkę w swoich zbiorach i zapraszamy wszystkich do ciekawej i interesującej lektury.


Regulowany kinkiet FLEX LED Markslojd - idealny do salonu i sypialni\n> KINKIETY>BIAŁY REGULOWANY KINKIET FLEX LED 106468 MARKSLOJD\nBIAŁY REGULOWANY KINKIET FLEX LED 106468 MARKSLOJD\nLampa ścienna LED z elastycznym ramieniem. Flex emituje białe ciepłe światło (3000 K) – w sam raz do czytania w sypialni czy salonie. Surowy design oprawy dobrze wkomponuje się w przestrzeń nowoczesnych wnętrz. FLEX występuje w dwóch wariantach: chrom/biały i chrom/czarny. Oprawa ma wbudowany moduł LED — zyskujemy jasne oświetlenie przy niskim zużyciu energii.\nPrzełącznik wbudowany w oprawę. Lampy z kolekcji FLEX szwedzkiej marki Markslojd cechuje prostota formy i funkcjonalność. Doskonale wpasują się w nowoczesne aranżacje wnętrz domowych czy biurowych. Oprawy mają wbudowany moduł LED. Zyskujemy jasne oświetlenie przy niskim zużyciu energii. FLEX, podobnie jak znakomita większość modeli oferowanych przez markę Markslojd, wyposażono w 200-centymetrowe kable. Długie przewody zapewniają komfort użytkowania — mamy zdecydowanie większą elastyczność w urządzaniu.\nW ramach serii FLEX dostępne są lampy z klipsem mocującym, lampy biurkowe, kinkiety i lampy podłogowe.