Jasność twoja wszystko zaćmi - Strona 2 - Literka.info • Forum Literackie\nPost autor: Martys » 18 września 2015, 15:27\nOkey. Wow. Foch z przytupem, że tylko dwa rozdziały tego tu zamieściłaś. Czuję się zagubiona, ale nie w ten odpychający sposób, że dobra, niech autorka bazgra sobie dalej, tylko: autorko, piszże dalej i nie trzymaj ludzi w napięciu. Jako osoba wybitnie widzę niewprowadzona w temat przyznaję, że w paru miejscach po prostu nie wiem, o co chodzi, ale domyślam się, że będzie to wszystko pokazane, prędzej czy później. I czekam, aż zdecydujesz uchylić rąbka tajemnicy.\nZa mało bym mogła pisać coś konkretniej. Świat jest interesujący, ciekawi mnie, co tam trzymasz w zanadrzu. Nie tyle "czemu tak jest" a "jak tam jest". Opis zaklęcia na początku - epicki. Ale tak naprawdę, łał. Aż poczułam tą moc nad okolicą. Dwa razy ten fragment czytałam, bo już kiedyś podchodziłam do przeczytania tego tekstu, ale się zniechęciłam, że niedokończone - za drugim razem nadal robi wrażenie. Pomysł z personifikacją miast i krajów przypomniał mi anime "Karas", ale to tyle jeśli chodzi o moje luźne skojarzenia.\nPoza tym piszesz po prostu pięknie. Słowa płyną lekko, czytelnik po prostu daje się im ponieść (nawet jeśli nie ma to nic wspólnego z samym procesem pisania ). Nawet jeśli moje zagubienie kazało mi się zatrzymać i parę razy przeczytać jakieś fragmenty by poskładać elementy do kupy, nie biorę tego na minus. To tyle jeśli chodzi o komentarz. Yup.\nPost autor: jouska » 18 września 2015, 21:39\nOkej, mój pierwszy komentarz pod tekstem na tym forum, dlatego Coffee, bądź proszę łaskawa\nOdczucia mam generalnie takie, jak i moje przedmówczynie - bardzo mi się podoba język historii, bardzo plastyczne opisy. W ogóle widać, że opisy były przemyślane, nie na zasadzie - nawrzucam paręnaście pasujących przymiotników - tylko takie, żeby się ładnie łączyły w całość i rany, jaki klimat to robi.\nW pierwszym fragmencie jednak imho o parę patetycznych zdań za dużo.\nLos Filipa w pierwszym rozdziale był mi kompletnie obojętny, przykro mi Natomiast w drugiej części zapałałam do niego sympatią po zdaniu "Właściwie nikt nie lubi Filipa." Mam wrażenie, że oscylowałam gdzieś na granicy zrozumienia, kto, po co i dlaczego i drugi rozdział tylko trochę rozjaśnił sytuację. No i polubiłam zarówno Christine, jak i Marcellę\nOgromny plus za ciekawe miejsce umieszczenia akcji.\nPS. Nie wiem, czy masz worda, ale błędy podkreślają mi się nawet w oknie komentarzy. Sprawdzenie tego pod kątem literówek zajęłoby ci kilka minut.\nnie pozwolił, by rzucono go w świetło reflektorów.\nWodniste oczy Brukseli wpatrywaly się w przestrzeń\nManifestaje to tylko maski.\nI jeszcze taki drobiazg, nazwiska:\nMogła minąć Gernaey’a\nNie znalazłam żadnych informacji na temat wymowy tego nazwiska, ale jeśli końcowe "y" wymawia się jako [j] to apostrof jest zbędny.\nSzukam Filipa Gernaey\nSpotkałaś Guillaume Veigy?\nNazwiska powinny być odmienione.\nO rany, mam nadzieję, że nie czepiałam się za mocno? Jeśli tak, to przepraszam. Ledwo przyszłam i już się panoszę W każdym razie tekst mi się bardzo podobał i miło mi się go czytało\nPost autor: Coffee » 23 września 2015, 21:32\nMartysu - nie do końca wiem, jak Ci odpisać na ten komentarz, poza tym, że pomogłaś mi się nim wyrwać z pisaniowego hejtu. Mam nadzieję, że nie zepsuję nic dalej i bardzo, bardzo, BARDZO jara mnie fakt, że tak Ci się spodobał początek. Tym bardziej doceniam, że wiem, że nie lubisz czytać ledwo co rozpoczętych tekstów. Generalnie sparkle i tęcza <3\nJouska - Ale to ja powinnam prosić o łaskę Dziękuję bardzo za rzeczowy komentarz i wskazanie literówek. Mam Worda, ale Jasność akurat piszę w scrivenerze, który mi nie podkreśla baboli. Oczywiście sprawdzam tekst przed puszczeniem go na forum, ale to jednak stara sprawdzona prawidłowość, że swoje literówki naprawdę najtrudniej zauważyć. Bardzo mnie cieszy, że polubiłaś główną obsadę To tekst, który w zamierzeniu wolno się rozkręca, no i nie będę infodumpować na starcie, więc takie stopniowe odkrywanie kart to, wydaje mi się, rozsądnie umiarkowane rozwiązanie.\nGeneralnie - postaram się nie zmarnować Waszego zaufania wobec tego tektu, no\nŚpi. Nie mam zamiaru go budzić. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek przyszło mu do głowy, jak bardzo sen jest podobny do śmierci. Może gdyby to wiedział, nie spałby tyle. A może właśnie dlatego to robi.\nWilliam Wharton, Niezawinione śmierci\n– Immunitet?! Dla niej?!\nGruby, pokryty odciskami paluch wisiał tuż przed jej nosem, śmierdzący oddech owiewał jej twarz, ale Marcelle nie ruszyła się nawet o centymetr. Stała niewzruszona, z tą samą uprzejmie niezainteresowaną miną i zmuszała się, by obserwować cyrk, jaki przed nią odstawiano. Nawet się nie zasłaniała, mimo że gwałtowne ruchy Generała co i rusz znosiły go na jej orbitę, blisko, niebezpiecznie blisko. Ręce splotła za plecami.\nDzięki temu nikt nie widział, jak drżały.\n– Chcecie ją puścić do centrum, samą, z immunitetem?! Pani, masz dwór, masz tylu wiernych ludzi, a wybierasz ją?! JĄ?!\n– Generale, naprawdę rozumiem wszystkie... – zaczęła bez większych nadziei. Wiedziała, że ktoś jej przerwie, najprawdopodobniej sam Generał.\nNie wiedziała tylko, że zrobi to, zaciskając wielką dłoń na pole jej marynarki i bezpardonowo przyciągając do siebie.\n– Milcz! – zawarczał Generał schyliwszy swój okrągły, pokryty bliznami łeb. Był wyższy od niej o ponad głowę i gdy, pewnie nieświadomie, uniósł ramię z zawieszoną na jego końcu Hagemann, dał się słyszeć odgłos prutego materiału. Marcelle nie krzyczała. Zdołała jedynie odwrócić głowę, poszukać wzrokiem pomocy, jakiejkolwiek pomocy. – Ty podstępna małpo, ty, ty, ty śmieciu, ty nie masz prawa, żeby się odzywać, nie masz prawa...\nKątem oka Marcelle zobaczyła, jak znudzona Dame w końcu macha ręką, a w następnej chwili coś zmiotło Generała z nóg. Nic nie mogło złagodzić upadku Marcelle, uderzyła o marmurowe płyty całym ciężarem ciała, a fala bólu rozlała się po całym jej ciele i po chwili skoncentrowała w prawym biodrze.\n– Już? Wykrzyczałeś się? – spytała Dame Bern, zduszając ziewnięcie. Siedziała na swoim bujanym fotelu tak nisko, że niewiele brakowało jej do całkowitego zsunięcia się z siedzenia.\nMarcelle zdołała unieść się na łokciu – na tym, który miał szansę się pod nią nie załamać – i odwrócić głowę. Generała do ściany przygważdżał osobisty ochroniarz Dame Bern, w tej chwili w postaci olbrzymiego czarnego niedźwiedzia.\nPasują do siebie, pomyślała Marcelle, zanim na powrót skupiła się na tym, co ważne. Obaj kudłaci, wielcy i niebezpieczni.\n– Chciałabym – westchnęła Dame, unosząc się nieco wyżej na fotelu; jej bose stopy na powrót stanęły na posadzce – żebyś był jedynym człowiekiem, którego tak wzburzyła moja decyzja. Ale wiem, że pół dworu niepotrzebnie ekscytuje się całą tą sprawą. Więc wyjaśniam i proszę, bądź tak uprzejmy przekazać to dalej. Nie mamy żadnego biznesu do ubicia w Brukseli. Żadnych interesów, kontrahentów, a nasi agenci na miejscu są co najwyżej mierni. Niemniej to, co się tam stanie, będzie ważne. Na tyle ważne, że każdy mój brat i każda moja siostra wysyła do Flandrii swojego obserwatora.\n– Ale ona!... – wycharczał Generał mimo niedźwiedziej łapy na gardle. Łypnął przekrwionym okiem na Marcelle, która zdążyła się już podnieść na nogi i ściągnąć poszarpane zwłoki żakietu. – Ze wszystkich! Ona!...\nDame Bern przewróciła oczami.\n– Mogłeś nie zauważyć, Generale, gdy gnuśniałeś bezczynnie przez wszystkie te lata, ale jesteśmy tu trochę odizolowani. Wstyd mi, przyznaję, ale nie mam tu wielu ludzi, którzy faktycznie wiedzą, co robić za naszymi górami. A Marcelle... Minęło dziesięć lat, Generale, ale rozumiem, że mogłeś tego nie zauważyć. Dla ludzi takich jak Marcelle dekada to długo. Spróbuj zrozumieć.\n– Ale... immunitet...\n– Tak rzadko jeździmy w odwiedziny – powiedziało Berno z cieniem uśmiechu na zmęczonej twarzy – że gdy już to robimy, to trzeba pokazać klasę.\nMarcelle skinęła głową i na powrót stanęła tam, gdzie była przed atakiem Generała. Po lewej stronie Dame Bern.\nRęce splotła za plecami.\nMarcelle wpatrywała się w złotą bransoletę na swoim przedramieniu, zapiętą tak ciasno, że byłaby ją w stanie zdjąć jedynie za pomocą mocnych nożyc. Immunitet ciągle płonął – czuła jego gorąco na własnej skórze – a zatem mimo wszystkiego, co stało się Brukseli i rozmachu, z jakim upadła Europa, Berno wciąż ją wspierało.\nImmunitet. Odznaka, medal, glejt. Artefakt, relikwia.\nMówili, że miasto daje część siebie, by stworzyć immunitet. Że każdy pan, każda pani, każdy władca na swoim tronie musi wyrwać część siebie, musi ją odizolować, oswoić i zamknąć, żeby móc podarować taką ochronę, a potem już na zawsze są lżejsi o tę część siebie. Tylko tak mogli podróżować, ślepi, cisi i związani w kawałkach metalu czy kamienia, osłaniając wybrańca swoją aurą, niosąc w świat odrobinę swoich ulic, swojej pogody, swoich ludzi i jedzenia.\nMówili – wszechwiedzący “oni”. Różne plotki krążyły, a Marcelle podchodziła sceptycznie do każdej z nich. Faktem pozostawało, że nawet wiedźmy nie wiedziały, albo udawały, że nie wiedzą, jak powstają immunitety.\nWszystkie miasta szanowały tę ochronę, niezależnie od sytuacji i relacji z przybyłymi. Niemal wszyscy obserwatorzy, których poznała w Brukseli, mieli immunitety swoich miast, z tej prostej przyczyny, że ludzie Veigy’ego nie wpuszczali nikogo innego.\nPan Caviezel wyłonił się z cieni między jednym a drugim mrugnięciem; zagęścił powietrze, zamieszał i odkleił się od ciemności jak spłoszony nagłym poruszeniem kameleon. Marcelle nie zareagowała, a Christine na szczęście nie było. Za pierwszym razem zareagowała na sztuki pana Caviezela bardzo źle, blednąc i niemal omdlewając obok wciąż nieprzytomnego kuzyna. W porę wzięła się w garść, tyle dobrego, ale powidoki jej szoku uwidaczniały się na jej twarzy za każdym razem, gdy patrzyła na wampira.\nPowietrze nie pomagało. W ich małym, wynajętym pokoju w opustoszałym na kwiecień gościńcu powietrze kleiło się do skóry, płuc, ubrań i tchawicy. Temperatura, mimo rześkiej aury na zraszanych morską wodą ulicach Llandudno, niebezpiecznie pięła się coraz wyżej słupka rtęci w stylizowanym termometrze, a włosy Marcelle były coraz cięższe i coraz mocniej pofalowane.\nPoczuła, jak długie, zimne palce delikatnie zaciskają się na jej nadgarstku. Ulga była krótkotrwała, ale wystarczyła.\n– Gdzie jest panna Gernaey? – spytał pan Caviezel, w ogóle nie dając po sobie poznać, czy rozgrzana bransoleta zrobiła na nim wrażenie.\n– Mmm. Wyszła. Powinna zaraz wrócić.\n– Będę musiał cię zawieść, dziecko.\nMarcelle podniosła głowę. Nie musiała nic mówić; słowo “zawieść” generalnie nie padało między ich dwojgiem.\n– Próbowałem sięgnąć umysłu tego chłopca – powiedział wampir, odwracając się i wracając do bezpiecznego cienia. Walijskie niebo było wiecznie zachmurzone, a ich chroniły na kolanie spętane glify, ale któraś śmierć pana Caviezela dokonała się w pełnym słońcu i musiał uważać. – Odbiłem się. Całkowicie. Nie mam żadnego dostępu. Onejromanta by nie miał. – Grymas niesmaku przebiegł po wychudzonej twarzy wampira. – Nekromanta również nie.\n– Zasada zaproszenia? Nie możesz wejść bez zaproszenia, tak?\n– To reguła, którą da się obejść. Próbowałem to zrobić... i nic. Przepraszam.\nSkinęła głową i po raz kolejny spojrzała na bransoletę immunitetu. Na fragment Szwajcarii, który niosła ze sobą przez ziemie Europy. Na – jeśli wierzyć pogłoskom – fragment duszy Dame Bern zaklęty w metalu, opinający jej rękę i zdawałoby się na stałe wypalający bliznę w jej skórze.\nNie fragment duszy. Na pewno nie fragment duszy.\nOdchyliła się do tyłu, stara podłoga zaskrzypiała pod ciężką, perkalową pufą, a przyzdabiające salonik obrazki zakołysały się jednocześnie jak w tańcu, gdy uderzyła o ścianę głową.\nByło jej tak gorąco. Tak duszno.\n– Jednak będę tego potrzebować. Immunitetu.\nNie chciała tego mówić: nie chciała artykułować tego ciężkiego, gorzkiego przeczucia, które tężało jej gdzieś w podbrzuszu. Więc pan Caviezel zrobił to za nią.\n– A Berno wiedziało o tym przed tobą.\nOdgłos bosych stóp stawiających ostrożne kroki na wylanej betonem podłodze był jedynym dźwiękiem odbijającym się od pustych korytarzy. To nie były luksusowe sale wyższych pięter. Jeśli te brudne ściany kiedykolwiek widziały Magritte’a, Ensora czy Gauguina, to jedynie starannie zapakowanego do transportu. Woda nie szumiała w zawieszonych pod sufitem grubych rurach, nie trzaskały żadne drzwi. W ciemnych kątach leżały martwe muchy, a słabe żarówki migotały, gdy Ambiorix pod nimi przechodził. To była druga warstwa Muzeum; jego system limfatyczny, zarazem osłona i sieć łączności. I do tego układu należał niewielki magazyn, w tej chwili opróżniony i przekwalifikowany na celę.\n– Zawsze ceniłeś sobie sztukę.\nZapach siarki wysypanej w ażurowe wzory na szorstkim betonie. Swąd przepalających się z wolna lamp. Wielkie białe arkusze rozwieszone dookoła kręgu.\nAmbiorix, człowiek, który jednym atakiem powalił miasto na kolana, ostrożnie obszedł dookoła starannie wytyczony krąg, aż w końcu zatrzymał się między dwoma reflektorami — w jedynym miejscu, gdzie uwięziona wewnątrz klątwy Bruksela miała szansę spojrzeć mu w twarz i nie zostać natychmiast oślepiona.\n– Hmm – zamruczał, rozcierając podbródek w zamyślonym geście. – Wyglądasz strasznie.\nMonsieur siedział po turecku wewnątrz kręgu. Jego twarz lśniła od potu, a przekrwione oczy wodziły za Ambioriksem bez pojedynczego mrugnięcia. Szare włosy, splątane już po przegranej bitwie, teraz przywodziły na myśl kołtuny bezdomnych, którzy do niedawna rozgrzebywali worki śmieci powystawiane za drzwi kamienic na Etterbeek i Ixelles Elsene. Jeśli wciąż był przytomny, to jedynie ostatkiem sił; próbował unieść głowę, ale ta za każdym razem opadała.\nUważając, by nie naruszyć linii kręgu, Ambiorix powoli usiadł. Ostre światło reflektorów odbijało się od starannie wygolonej czaszki wojownika i wytatuowanych na niej zagadkowych wzorów.\n– Rozpadasz się, chłopie – mruknął. Wydawało się, że jedynie takie dźwięki może wydawać; pomruki, burknięcia, wszystko z głębi trzewi, wszystko niskie i groźne. – Widziałem to już wcześniej. Zniszczenie awatara. Tyle że za każdym razem, gdy któreś z was sobie na to pozwalało, miało też pewność, że po sprawie będzie w stanie ułożyć nowy wizerunek. Herr Dresden. Herr Breslau. Juffrouw Ieper. To nie jest tymczasowa rzecz. A ty jesteś uwięziony. Jesteś pewien, że gra jest warta świeczki?\nOdpowiedzią było mrugnięcie: powolne i zaspane jak u aligatora. Ambiorix westchnął i sięgnął żylastą dłonią do kieszeni sportowej bluzy.\nWyciągnął z niej paczkę najtańszych Winstonów.\nLitościwie wystawił papierosa dokładnie nad siarczaną granicą, a po chwili brudne palce chwyciły filtr z drugiej strony. Nie zabrały prezentu, dopóki Ambiorix nie rozpalił tytoniu odrapaną zapalniczką.\nMonsieur zaciągnął się słodkim dymem tak, jak spragniony rozbitek mógłby napić się wody.\n– Nie możesz powiedzieć, że cię nie ostrzegałem – powiedział Ambiorix, gdy milczenie się przedłużało. Wciąż miał na sobie ten sam dres, w którym ruszył na swoją ostatnią szarżę. Na stopach wciąż wiły się atramentowe znaki, bo chociaż rozmazane, wciąż niosły ze sobą moc. W jego głosie nie dało się usłyszeć poczucia winy ani wstydu, ale równie dobrze mógł je maskować ten pierwotny, niski pomruk, który oblekał każde jego słowo. – Zawsze wiedziałeś, że jeśli przegniesz, przyjdę i skopię ci dupę. Monsieur. Miałeś utrzymywać równowagę, a nie napuszczać na siebie te biedne dzieci. Co ty myślałeś, że jesteś jak Paris, że możesz tańczyć i antagonizować dwie krainy przez wieki? Dałeś się zabić dla ziemi, nad którą można przerzucić martwego kota.\nSmukła dłoń monsieur, trzymając rozpalonego papierosa, oparła się o spocone czoło, z pociemniałym od śliny filtrem tuż przy szpakowatej brwi. Wyglądało na to, że tytoń pomaga: gdziekolwiek był monsieur, po jakichkolwiek wspomnieniach i fantazjach krążył, palenie sprowadzało go do rzeczywistości i na powrót kotwiczyło w kręgu.\nObłoki gryzącego dymu krążyły wokół głowy Brukseli w leniwych zakolach. Do Ambioriksa nie docierał nawet zapach.\nBruksela przetarła twarz, raz, drugi, trzeci. Klepnęła się w policzek, odgarnęła włosy, odetchnęła, zakrztusiła, zajęczała. I w końcu – odezwała.\n– Przyszedłeś ty.\n– Przyszedłem, prawda – mruknął wojownik, rozcierając skroń.\n– Po co? Już mnie pobiłeś. Ty i... Wszyscy inni...\n– Nie będę przepraszać.\n– Został ktokolwiek? Ktokolwiek lojalny? Czy wszyscyście zdrajcy i...\n– Zdrajcy?! Uważaj na słowa, ja ci nigdy niczego nie obiecywałem! Postawiłeś wszystko na ostrzu noża, wszystko albo nic! Z odwiecznego przeciągania liny zrobiłeś nagle pojedynek na śmierć i życie, to co miałem robić?! Wiedziałeś, że nie pozwolę Flandrii zginąć, jestem ich pieprzonym bohaterem narodowym!\nGdy monsieur Bruxelles oddychał, poruszało się całego jego ciało. Żebra rozdymały i składały jak kowalskie miechy, strzecha srebrnych włosów drżała, dłonie dygotały. Palące światło reflektorów wydobywało każdy jego ruch, wyciągało każdy najmniejszy sekret na wierzch. Ambiorix czuł, jak jemu samemu pot leje się po skroniach i karku.\n– Uczciwie. Tak.\nMonsieur zamrugał, po czym obejrzał swoje dłonie, jakby widział je po raz pierwszy w życiu.\n– Mademoiselle... Ani nikt inny... Nie przybył mi na odsiecz. Skreślili Brukselę. Skreślili...\n– Zapewne. Więc moja rada... Zacznij rozmowy. Nic dobrego ci nie przyjdzie z czekania. Możesz tego nie przetrwać. Jeśli myślisz o wyłamaniu się z kręgu, to też ci się nie uda. Kto go wysypał?\n– Spoza rejestrów. Człowiek bez imienia.\n– No tak. Tym bardziej nie zdołasz uciec. Rozumiem, że krąg w parku był dziełem mniejszego talentu?\nMonsieur zaciągnął się po raz ostatni – głęboko, gwałtownie. Pod rozchełstaną, przepoconą koszulą przebiegły dreszcze, chmura dymu wewnątrz kręgu zgęstniała na wzór mgły. Zgasił papierosa na wysypanej siarce, jakby była żwirem.\n– Gernaey dostał, co mu się należało. Jego zdrada bolała. Dużo zniweczył.\n– Gernaey zniknął.\nRęka z niedopałkiem zesztywniała.\n– Nikt nie wiedział, co mu zrobiłeś, więc przygotowali go do transportu, a on zniknął. Razem z tą swoją kuzynką od Guillaume’a, tą słodką blondyneczką. Miała się nim zająć i też przepadła.\nMonsieur przerwał ciszę, dopiery gdy Ambiorix był pewien, że nie doczeka się już żadnej odpowiedzi.\n– Będę rozmawiał z Guillaume. I nikim innym.\nSir Llandudno nie okazał się tym, na co przygotowała Marcelle subtelna, pajęcza polityka na kontynencie, prowadzona między jedną a drugą metropolią. W niczym nie przypominał arysokratycznego monsieur czy chociażby eleganckiej Frau Vaduz, chociaż coś w jego znudzonym, niebezpiecznie bezpośrednim stylu bycia przywodziło jej na myśl Dame Bern. Miał okrągłą, ogorzałą twarz wieśniaka, piwny brzuch i aureolę ciemnych, poskręcanych włosów, które u kogoś młodszego byłyby pociągające. Nie pasował nawet do swojego dworu, wysokiej murowanej kamienicy, której korytarze i pokoje ciągnęły się przez znacznie większą przestrzeń, niż sugerował wygląd z zewnątrz.\nWysłuchał ich, pozornie w ogóle nie zwracając na nich uwagi, podczas przechadzki między rzędami zapielonej ziemi pod domowej roboty szklarnią. Chociaż powietrze w tym przydomowym ogrodzie również było gęste i duszne, stanowiło nieporównywalnie lepszą alternatywę od tego, co czekało ich w improwizowanym bunkrze w wykupionym gościńcu. Najpierw mówiła Marcelle, przedstawiając siebie i immunitet; jego waga została z miejsca doceniona i zanotowana. Potem mówiła Christine, trochę chaotycznie, lecz z pasją, prosząc o pomoc w bardzo naiwny, ale też prosty sposób. Pan Caviezel niczego nie mówił, bo nie pozwolono mu wejść.\nStały więc we dwie, wystrojone tak mocno, na ile pozwalały na to warunki, i obserwowały, jak ogorzały walijski wieśniak pochyla się nad maleńkimi sadzonkami, a sadło wylewa mu się za krawędź spodni. Gdy skończyły swoją petycję, cisza trwała o wiele dłużej, niż powinna, ale Marcelle trochę tego spodziewała.\nPrzez immunitet musiał ich wysłuchać. Nie oznaczało to, że będzie je traktował z szacunkiem.\nW końcu sir Llandudno odchrząknął, splunął i odezwał się.\n– Musiałaś uciekać za wodę.\nChristine spojrzała niepewnie na Marcelle, zapewne nie rozumiejąc, co dokładnie na myśli ma pan miasta.\n– Mamy rannego. Woda chroni przed niemal każdym pościgiem.\n– Mhm. Macie rannego. I nie zabraliście go do medyka.\n– Mhm. Słyszałem już twoje nazwisko, Hagemann. W kontekście, które wcale a wcale mi się nie podobało.\nCoś zimnego ściekało Marcelle wzdłuż kręgosłupa — coś zimnego powlekało całą jej skórę, kontrapunktowane jedynie przez obręcz ognia na ręce i żar na policzkach. Miała wrażenie, że świat spowalnia, a ona sama przyspiesza. Wystarczająco, by przejąć kontrolę; by nie pozwolić na więcej strat. Otworzyła usta, ale cokolwiek chciała powiedzieć, utonęło w donośnym głosie sir Llandudno.\n– Ale to już przeszłość, a ten młody człowiek przecież nie może ponosić konsekwencji za to, co mogłaś zrobić dekadę temu! – Llandudno z hukiem odstawił blaszaną konewkę i dłonią w ogrodowej rękawicy przeczesał kędzierzawą głowę. – Proszę za mną.\nGuillaume Veigy, antwerpski rottweiler, legenda ruchu oporu i obecny negocjator z ramienia Flandrii, wkroczył do obskurnej piwnicy z entuzjazmem, który dokładnie przykrywał wszystkie jego lęki. Obaw miał sporo, a dotyczyły głównie faktu, że monsieur, łaskawie zgadzając się na rozmowy, nagle znowu znalazł się u sterów. Mieli go w kręgu, Bruksela leżała im u stóp, świat dalej wstrzymywał oddech w oczekiwaniu na ich następny ruch — ale gdy tylko monsieur zagwizdał, Guillaume przybiegł.\nBo nie mieli innego wyjścia.\nBył sam, bo tego sobie życzyła kreatura w siarkowej pułapce. Nikt ich nie obserwował, bo alternatywą było milczenie jeńca. Mogli czekać, aż umrze, odcięty, cóż, odcięty od Brukseli, mogli czekać, aż zniknie, a miasto samo jakoś się naprawi, ale nie po to walczyli.\nWalczyli o wolność, niezależność.\nWalczyli o kontrolę, a Guillaume zamierzał ją zdobyć, nawet jeśli miałby wyszarpać ją razem z sercem monsieur.\nMonsieur przymknął oczy. Guillaume widział kłęby dymu unoszące się nad jego głową jak bardzo stacjonarna chmura.\n– A jednak to prawda — stwierdził Bruxelles. — Twój głos naprawdę brzmi inaczej. I nie wydajesz już się taki wysoki.\n– Iluzja optyczna.\n– Ale głos?\n– Myślałem, że wiesz.\nMonsieur otworzył oczy, a Guillaume w ostatniej chwili powstrzymał odruch cofnięcia się o krok.\n– Zatem możemy rozmawiać bezpiecznie. Bariera działa w dwie strony. Was chroni przede mną. A mnie przed wami.\n– Przecież mój głos i tak nie mógłby na ciebie wpłynąć.\n– Teraz? W tym stanie?\nVeigy nie skomentował. Nie zamierzał wypowiadać się na żaden temat choćby odlegle związany z obecnym stanem monsieur. Od zawsze wiedział — wiedział i pielęgnował w sobie tę świadomość — że oni wszyscy wyglądają dokładnie tak, jak chcą. Tak pięknie, jak postanowią, albo tak ludzko, jak postanowią. Mogą olśniewać, wzbudzać zaufanie, litość albo przerażenie. Nie wierzył, nie miał zamiaru chociażby rozważać tej możliwości, że ten pot, podkrążone oczy i splątane kłaki to coś więcej niż jedynie próba wyłudzenia łaski. Ostatnia, żałosna i desperacka próba, na dodatek.\nGuillaume nie lubił skamlenia.\nUsiadł na zimnej podłodze. Nogawki starannie zaprasowanych spodni podciągnęły się ku górze, odsłaniając wełniane skarpety i gładkie jak chrzan łydki. Była to prawdopodobnie najmniej dyplomatyczna pozycja, w jakiej kiedykolwiek się znajdował, ale też nigdy nie był dyplomatą, nie z natury.\n– Cieszę się, że w końcu zrozumiałeś – zaczął Veigy. – I że możemy podejść do sprawy rozsąd...\nBruxelles przerwał mu machnięciem ręki.\n– Nie mam... Nie mamy na to czasu, musimy... przejść do sedna, jak najszybciej.\n– Na nic innego nie liczę.\n– To dobrze. Dobrze, dobrze... Gdzie zgubiłeś narzeczoną, Guillaume?\nChristine Gernaey zerkała na pana Caviezela ze swojego kąta, z którego miała się pod żadnym pozorem nie ruszać. Obie z Marcelle odmówiły wyjścia podczas operacji, chociaż z całkowicie różnych pobudek. Sir Llandudno zresztą również został, przyczajony niedaleko drzwi z miną zadowolonego kota. Wyglądało na to, że Filip będzie się budził do wtóru oklasków.\nKupiona immunitetem asysta okazała się być wiedźmą. Cicha, zgarbiona kobieta z permanentnie zmarszczonym czołem nie zadawała wielu pytań, całkowicie ignorowała obecność każdego poza panem Caviezelem, a Filipa traktowała tak, jak koroner mógłby traktować świeżo przywiezione zwłoki. Czy była na stałe zatrudniona na, tfu, dworze, czy też Llandudno specjalnie ściągał ją od sąsiadów, o to Marcelle nie zapytała. Ale jej ruchy były zdecydowane i wyraźnie wiedziała, co robić, a Szwajcarka ceniła sobie profesjonalizm wyżej niż niemal cokolwiek innego.\nZnaki wylewała woskiem. Płynnie i sprawnie, każdy glif i każdą literkę kreśląc jedynie raz, bez żadnych poprawek. W całej sali pachniało miodem, tłuszczem i dymem. Chociaż bardzo nie chciała o tym myśleć, Marcelle wciąż rozważała, czym do jasnej anielki będzie można to potem usunąć z parkietu.\n– Dobrze – powiedział w końcu pan Caviezel. Spojrzał po kolei na Llandudno, Marcelle i Christine, aż w końcu jego wzrok spoczął na bladej, zapadłej twarzy Filipa Gernaey. – Możemy zaczynać.\nWiedźma skinęła głową i światło zgasło.\n– Tine? A co do tego wszystkiego ma... – Guillaume westchnął. – Filip.\nMonsieur oblizał wyschnięte wargi. Jeśli chciał przypominać obłąkanego kloszarda, to świetnie mu szło, ale Guillaume nie mógł zrozumieć, co chciał tym osiągnąć.\n– Zniknęli razem, prawda? – Monsieur jedynie zerknął na nieruchomą twarz Guillaume’a i skinął głową. – Może ktoś ich porwał. A może nie. Mała Tine, zawsze taka porywcza, taka gotowa do poświęceń... Sprowadź ich do domu.\nTwarz Veigy’ego pozostawała nieruchoma.\n– Proste – skorygował go monsieur ostrym tonem. – Filip musi wrócić do Brukseli. To wszystko. Całe moje żądanie. Niech Filip wróci, a dostaniecie wszystko. Niech Filip wróci, a ja się poddam bezwarunkowo. Niech Filip wróci, a Flandria znowu będzie cała i kompletna, bez walońskiego korytarza. Zniszczycie ich, Guillaume, wykąpiesz się w południowej krwi! Nie tego zawsze chciałeś?! Sam będę rzucał kwiaty na gruzy mojego miasta, gdy urządzisz na ruinach swoje wesele, proszę bardzo! Wszystkie twoje marzenia, Guillaume, proszę bardzo.\nGuillaume patrzył. Patrzył nieruchomo. Na drżenie warg monsieur, na sklejone potem pęki stalowoszarych włosów. Na maniakalnie zaciskane i prostowane palce.\nNajpierw poczuła zapach. Mięta i chmiel wdarły się jej do zatok, mimo że siedziała przecież tak daleko od ułożonego na stole Filipa. Zioła drapnęły ją po gardle, zakręciły w głowie – nie zdążyły zrobić nic więcej, bo zaraz zastąpił je ciężki zapach dymu. W ciemnościach walijskiej izby Marcelle wdychała lepki, słodki aromat i myślała o kominku. O drewnianej podłodze i pensjonacie wśród alpejskich szczytów. Próbowała się skupić, ale zamiast tego dryfowała wśród wspomnień o dywanach z niedźwiedziej skóry, pikantnym fondue i słodkim poczuciu zapomnienia, które towarzyszyło jej wówczas przez całą zimę.\nCałą zimę, kiedy ukrywała się przed światem.\nPróbowała otrzeźwieć. Uszczypnęła się w ramię, przygryzła język, szarpnęła za włosy. Byle tylko nie zasnąć, nie odpłynąć na powidokach wiedźmiego uroku.\nI dopiero gdy odzyskała kontrolę, dotarło do niej, że w tej niczym nie rozjaśnionej ciemności słyszy głosy.\n– Nie będziemy tak rozmawiać. – Guillaume ze słyszalnym trzaskiem rozprostował dłonie i oparł je o kolana. – Mogę ściągnąć ci Filipa, zgoda. Ale poddajesz się tutaj i teraz, oddajesz Brukselę jej ludziom. Miasto musi się obudzić, meneer.\n– To tak nie działa.\n– Zatem sprawisz, by tak działało.\nBruxelles westchnął – świszcząco, rwanie, jakby trawiła go choroba.\n– Zamknięty w tym kręgu niczego nie zrobię, choćbym chciał.\n– Nie wyjdziesz z niego.\n– Dostrzegasz tu może zasadniczy problem swoich żądań, Veigy?\n– Nie. Widzę trzecią drogę.\n– Dasz mi swoje pełne wsparcie. Mianujesz mnie tymczasowym rządcą. Oddasz mi kontrolę teraz, a gdy sprowadzę Filipa, spełnimy resztę warunków.\nGdyby zginął jeszcze tego dnia – gdyby wyszedł z tego Muzeum i szlag go trafił – Guillaume w ostatniej chwili pławiłby się w satysfakcji, którą dał mu wyraz twarzy monsieur.\n– Żądasz ode mnie... Teraz, w tej sytuacji... Chcesz...\n– Pełnego immunitetu Brukseli. Tak. Daj mi władzę, choćby i tymczasową, a ściągnę ci twojego proroka od siedmiu boleści.\nNa początku był to jedynie głos wiedźmy – pana Caviezela nie słyszała nawet przez moment, nawet w najlżejszych szeptach, mimo że tak bardzo chciała go usłyszeć. Nie wypowiadała słów, a przynajmniej żadnych słów, które Marcelle by zrozumiała – zwyczajnie paplała, bełkotała bez sensu, za to z rytmem, nadając ciemności jej własną melodię. I gdzieś pomiędzy jej słowami, w tych krótkich interwałach na nabranie oddechu, Marcelle słyszała inne rzeczy.\nTrzaskanie ognia w kominku.\nWycie wiatru między graniami.\nTym razem była przygotowana. Nie dała się zatracić. Zaciskała palce, wwiercała paznokcie w wewnętrzną stronę uda; wszystko, byle tylko się opamiętać i zachować trzeźwy umysł. Coś w ciemności lśniło: przez łzy bólu dostrzegała miotające się wewnątrz wylanych woskiem symboli kształty, a było ich więcej, o wiele więcej niż dwa. Cienie wewnątrz cieni; żadnych z nich się nie bała. Pan Caviezel potrafił ujarzmić ciemność.\nLedwie to pomyślała – wszystko się skończyło. Zamilkł śmiech z przeszłości, zniknęły wizje chaty w górach i wspomnienia dzielonego fondue. Żarówki w zawieszonym pod sufitem żyrandolu migotały nieudolnie, ale oświetlały cały pokój. Widziała wszystkich: pana Caviezela, bladą jak ściana Christine, Llandudno o trudnej do zdefiniowania minie, wiedźmę opartą ciężko o skraj stołu.\nI Filipa Gernaey niezdarnie próbującego podeprzeć się na ramieniu. Kaszlał jak gruźlik, wyraźnie ciążyła mu własna głowa. Marcelle zerwała się na nogi, ale pan Caviezel gestem kazał zostać jej na miejscu. To chwilę trwało; długą, żałosną chwilę, gdy wygnany major starał się odzyskać władzę nad własnym ciałem. Aż w końcu chyba doszedł ze sobą do ładu i pomiędzy świszczeniem gwałtownie wciąganego powietrza i charkotem rozbrzmiało jedno słowo:\nMężczyzna, który czekał na zewnątrz przerobionego na celę magazynu – mężczyzna, którego palce wciąż cuchnęły siarką i który wiedział stanowczo za dużo o fotograficznym sprzęcie jak na kogoś, kto sam nigdy nie pojawiał się na fotografiach – poderwał się na nogi, gdy tylko usłyszał skrzypienie drzwi.\n– Trochę wam to zajęło. Co, ogólnie jest dobrą opcją. Powiedzenie “spierdalaj” zazwyczaj jednak zajmuje dość krótko... I jak?\nGuillaume zdjął okulary i przetarł oczy. Był blady i wyraźnie wykończony, a gdy się odezwał, jego głos nie brzmiał cicho.\nSamo to zmroziło czekającego mężczyznę do kości.\n– Bruksela powinna stanąć na nogi w przeciągu paru godzin.\n– Możesz mi mówić per “meneer”.\nPost autor: Martys » 25 września 2015, 09:43\nNo to tak... cieszę się tak bardzo bardzo, że piszesz dalej! Wybacz chaotyczność tego komentarza, ale nie umiem inaczej...\nRobi się coraz ciekawiej. Teraz to umieram w oczekiwaniu kiedy się wyjaśni co jest między panem Brukselą a Filipem oraz co skrywa Marcelle. Twoje dawkowanie tajemnic jak najbardziej mi odpowiada\nPomysł z awatarami miast i to w taki sposób jak je prezentujesz (iluzja) - no epickość. Jak już wspomniałam, już się spotkałam z pomysłem awatara miasta (Karas), ale to było coś zupełnie innego. Nie tak fajne. Nie tak powiązane z faktycznym miastem. I nie tak różnorodne jak u Ciebie - tu Bruksela, tam Brno, a tu ci wyskakuje Llandudno. Ryj to mi się tak uśmiechnął na opis tego pana, że dobrze że w domu byłam.\nDalej. Twój świat po prostu mnie zachwyca. Magia, awatary, potem kopcenie fajek przy magicznym kręgu (z sierki i reflektorów <3 albo wcześnie - glify bazgrane flamastrami <3<3<3), sportowe bluzy... Obraz, który mi w głowie powstaje po prostu wymusza uśmiech na ryju. Nie przepadam za fantasy i magią takimi klasycznymi - szaty, magowie i takie tam. Ale łysy wojownik w dresie i z petem - kupuję. Chociaż jego imię kojarzy mi się z wojowniczymi Galami, co jak gugle podpowiada - nie jest aż tak złym skojarzeniem...\nTo zdanie: " Zawsze wiedziałeś, że jeśli przegniesz, przyjdę i skopię ci dupę. Monsieur. Miałeś utrzymywać równowagę, a nie napuszczać na siebie te biedne dzieci. Co ty myślałeś, że jesteś jak Paris, że możesz tańczyć i antagonizować dwie krainy przez wieki? Dałeś się zabić dla ziemi, nad którą można przerzucić martwego kota." W ogóle rozmowa tych dwojga jest cudowna. Sposób mówienia Brukseli niepokoi, co odbieram na plus. Może już sobie dopowiadam, ale mam wrażenie, że faktycznie nie jest to człowiek. Znaczy wiem, że to nie człowiek, ale oddajesz to jeszcze w sposobie jego mówienia, więc tak bardzo mnie to cieszy\nTo zdanie: "Wiedziałeś, że nie pozwolę Flandrii zginąć, jestem ich pieprzonym bohaterem narodowym!" - i już uwielbiam Ambioriksa.\nTo zdanie: "Wyglądało na to, że Filip będzie się budził do wtóru oklasków." - wygrało internet.\nA teraz bez sparkli Bo mam też kilka małych zastrzeżeń.\n"powiedziało Brno" - W dialogu, gdzie pojawia się Dame Bern. Wiem o co chodzi, ale tak ni z gruszki, ni z pietruszki mi tu nie pasuje. Może ta forma powinna być użyta wcześniej, w narracji, a nie w dialogu. Bo tak to spojrzałam na to trochę dziwnie.\n"Smukła dłoń monsieur, trzymając rozpalonego papierosa, oparła się o spocone czoło, z pociemniałym od śliny filtrem tuż przy szpakowatej brwi." - um... Smukła dłoń monsieur, trzymająca rozpalonego papierosa z pociemniałym od śliny filtrem, oparła się o spocone czoło tuż przy szpakowatej brwi?\n"Żebra rozdymały i składały jak kowalskie miechy" - się?\n"Monsieur zamrugał, po czym obejrzał swoje dłonie, jakby widział je po raz pierwszy w życiu." - klisza, ale taka bezczelna\n"Czy była na stałe zatrudniona na, tfu, dworze, czy też Llandudno specjalnie ściągał ją od sąsiadów, o to Marcelle nie zapytała." - tfu mi tu nie pasuje\n"czym do jasnej anielki będzie można to potem usunąć z parkietu" - "do jasnej anielki" takoż. Narrator jest tutaj w głowie Marcelle, ale mimo wszystko jasna anielka mi tu nie pasuje.\nOgólnie w tym fragmencie sceny są wg mnie za krótkie. Rozumiem, że chodzi o przedstawienie wydarzeń, które dzieją się równocześnie lub w przybliżonym czasie, ale jednak - nim jedna się rozwinie, już następuje druga. Jak podsłuchiwanie dwóch rozmów przy stole, po trochu z każdej. Gdyby były to trzy czy cztery sytuacje, może miałoby to więcej sensu, a tak... Chociaż nie, wtedy to by w ogóle drażniło.\nNo i na koniec - nie do końca ogarniam czym jest Europa u Ciebie. Awatarem, ideą, czymś innym? Chyba że na wyjaśnienie mam czekać, no to czekam prawie cierpliwie\nPost autor: Krin » 27 września 2015, 14:20\nMożna powiedzieć, że coś chyba zaczynam ogarniać. (Pewną zasługę miało też przy tym obserwowanie twojej dyskusji z Martysem. ) Pewnie zrobiłabym to szybciej, gdyby nie tak długie przerwy, bo początkowo czytanie tego rozdziału było dla mnie raczej meczące. Powoli sobie buduję obraz ukazanego przez ciebie świata, choć z drugiej strony nadal poruszam się we mgle. A z tej mgły wyłania się świat w szarości i czerni, świat zimny, wietrzny i wilgotny. Czasem oświetlany przez rażące oczy światła reflektorów i nieśmiało migoczące w ciemnościach ogniki. Nie wiem, skąd te ogniki, raczej nie są dosłowne, ale ogólnie chodzi o światło.\nPewnie już to mówiłam, ale na wszelki wypadek powtórzę jeszcze raz, że najbardziej to mi się podoba magia. Jest epicka i jest wszędzie. Świat jest nią przesiąknięty. Oddałabym duszę, by potrafić odmalować świat w tak sposób, w jaki ty to zrobiłaś. Coś wspaniałego. I jeszcze te zaklęcia czarownicy... Jeśli tylko coś zrozumiem, gotowa jestem zakochać się w tym tekście.\nW sumie to napisze może, czego najbardziej nie rozumiem, bo nie wiem, czy mam to rozumieć, czy nie:\n1. Kim był Filip? W sensie za nim stracił przytomność. O ile pojęłam, monsieur jakoś go przez krąg zaatakował, ale skąd Filip się tam w ogóle wziął? Tak wyskakuje jak Filip z konopi. XD\n2. Po co im właściwie monsieur? Po co to całe zwieranie pokoju, jakby nie mogli im po prostu z butami wejść na dywan i się nie przejmować.\n3.Oraz przede wszystkim: Po co Marcelle potrzebny jest Filip?\nUff... Przynajmniej teraz rozumiem, kim jest monsieur, bo to do tej pory było najtrudniejsze. Wrzucasz czytelnika na głęboką wodę.\nNekromanta również nie.\nPost autor: Coffee » 04 października 2015, 21:54\nNie wiem, czy nekromanta z tego tekstu Ci się spodoba, Krin\nNowe postacie! Tego wszyscy chcieli, prawda? PRAWDA?\nFilip patrzył na swoje ręce. Na czerwone pręgi pęknięć, które wiły się wzdłuż dłoni i przedramion niczym zabarwienia w marmurze. Nie mógł zaciskać pięści, nie mógł nawet chwycić niczego cięższego niż kubek, bo palce wciąż go nie słuchały.\nWielka szkoda, bo miał ochotę coś uderzyć. Jak rzadko.\nWiedźma, której nie znał, na służbie lorda, o którym nigdy wcześniej nie słyszał, w kilku cichych i bardzo oszczędnych słowach powiedziała mu, jak ma pielęgnować rany, ale nikt nie był w stanie wytłumaczyć mu, co je spowodowało. Gdy zaciskał oczy, zamiast ciemności widział rozdeptaną siarkę, zieloną trawę Jubelparku i szerokie, rozpięte mankiety. Wiedział, do kogo należały.\nCiągle słyszał jego głos.\n– Filip, nie bądź śmieszny.\nNie znał ani ciemnowłosej kobiety, która mówiła po francusku z miękkim akcentem, ani wampira, którego potworne palce wyciągnęły Filipa z otchłani. Nie poznawał dworu, miasta ani nawet morza, nad którym się znalazł. Wszystkie wyjaśnienia brzmiały jak echo: bezmyślne i zapętlone, oderwane i całkowicie bez sensu. Jedynym elementem, który wciąż pozostawał mu bliski, była Tine, ale nawet ona teraz wydawała się obca.\nNie mógł zaciskać pięści. Bolało go nawet ubranie koszuli.\n– Przestań w końcu!\nPodniósł wzrok, bo przecież zawsze zwracał uwagę na Tine, gdy tego potrzebowała, zawsze reagował, gdy wchodziła na ten wysoki, lekko histeryczny ton. Tyle że tym razem miał wrażenie, że widzi ją po raz pierwszy w życiu: twarz wiecznego dziecka, wypacykowane, błyszczące oczy, usta na granicy wygięcia w obrażoną podkówkę. Patrzył i myślał o tym, jak nigdy nie wychodziła na zdjęciach, o tym, że obiektyw po prostu jej nie lubił. Zawsze w złym momencie mrugała, śmiała się, samoistnie pojawiał jej się drugi podbródek, kąt był nie taki, światło było nie takie. Tine miała po prostu zbyt plastyczną twarz i ktoś, kto znał ją dobrze, kto znał ją od urodzenia, jak Filip, mógł czytać w niej jak w otwartej książce.\n– Co twoim zdaniem miałam zrobić? Nie mogliśmy zostać!\nSiedzieli na białej ławce, nadmorski wiatr szarpał ich ubraniami i chłostał po twarzach, okazjonalnie rozpryskując na nich słoną wodę. Chmury gęstniały nad horyzontem i szarymi skałami, które wystawały ze stalowoszarej topieli na podobieństwo zepsutych zębów. Wrzeszczały krążące mewy i opatulone w foliowe płaszcze dzieci, biegając po deskach ozdobnego mola.\n– Musieliśmy zostać – powiedział, wracając spojrzeniem do własnych pokaleczonych rąk. – Taka była umowa, Tine.\n– Nasza umowa nie zakładała tego, co zrobił ci monsieur!\n– Nie rozumiesz, że dokładnie tego chciał Guillaume?! – Wrzeszczał. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz wrzeszczał. – Miałem mu otworzyć drogę i zniknąć, żeby przypadkiem nie przeszkadzać! Wiesz, co on zrobi z tym miastem?!\n– TO TY NIE ROZUMIESZ GUILLAUME! – ryknęła Tine, aż kilkoro turystów odwróciło się w ich stronę. – Nie mów, nigdy mi nie mów, czego on chce! Bo nie masz o tym pojęcia!\nTroje dzieci, dwóch chłopców i dziewczynka, bawi się na placu zabaw.\nNie teraz, jęknął w duchu Filip.\nOddech rozrywał mu w płuca, porwane wiatrem morskie kroply siekły w twarz, sklejały włosy, godziły w rozpaloną skórę. Miał wrażenie, że pęknięcia na jego skórze zaraz rozpołowią go całego.\n- Miałem zostać w Brukseli! Miałem go pilnować! Tylko dlatego ludzie się na to zgodzili! Tylko dlatego dostałem taki dostęp! A teraz nikt nie zatrzyma Guillaume, ani ty, ani ja, bo dałaś nas wywieźć jakiejś szwajcarskiej pindzie, której nikt nie zna! Nie rozumiesz, że teraz Guillaume nie dopuści do tego, żebym wrócił?! Zamknie przede mną Brukselę na zawsze.\n– Przestań. – Tine była blada i chyba zaczynała się trząść, ale z nerwów czy zimna, Filip nie potrafił ocenić. – Nie zostawi cię, wiesz o tym. I ja do tego nie dopuszczę.\n– To TY dopuściłaś do tej sytuacji!\n– Ale to TY pozwoliłeś monsieur się tak urządzić!\nZaczerpnął oddechu, żeby odpowiedzieć, znowu podnieść głos, przekrzyczeć zarówno wiatr, jak i mewy, jak i Tine – i złamał się w ostatniej chwili. Chude plecy wygięły się jak złamany nagle patyk, poranione ręce przycisnął do twarzy.\nTine zaraz siedziała obok niego, drobne ręce obejmowały mu kark, śliczna jasnowłosa głowa przyciskała się do jego własnej.\n– Guillaume strasznie się bał – usłyszał jej szept i na moment głos kuzynki zagłuszył inne słowa w jego głowie. – I był przerażony tym, co zrobił ci monsieur. Nigdy tego nie przewidział, nie miał pojęcia, co z tym zrobić. Nie wierzysz jemu, uwierz mi. Znam go tak dobrze.\nTroje dzieci, dwóch chłopców i dziewczynka, bawi się na placu zabaw. Dwoje z nich jest spokrewnionych i mają na sobie czyste, niedzielne ubranie, które zaraz padnie ofiarą piachu, ziemi i miażdżonej trawy. Trzeci chłopiec wygląda inaczej; ma za długie ręce, za chude nogi, za dużo piegów.\nUspokajał się powoli. Wybuch rozpaczy był krótki i bezsensowny; dawał uspokoić się Tine, walijskim wiatrom i szumowi morza. Patrzył tępo, jak kuzynka bierze jego dłoń, cierpliwie i ostrożnie rozwiera palce i wykłada na nie owiniętą w sreberko pralinkę.\nNie miał pojęcia, skąd ją wzięła ani co to właściwie miało oznaczać.\n– Musimy wrócić, Tine.\n– Wrócimy. – Pewność w jej głosie zaskoczyła go; to nie brzmiało jak obietnica ku pokrzepieniu zmęczonego człowieka, ale zapowiedź. – Marcelle nie traktuje mnie poważnie, a jej wampir miał wczoraj inne sprawy na głowie. Sprawdziłam i komunikacja w Brukseli wróciła.\nPoderwał głowę i zaraz tego pożałował, bo coś w karku strzyknęło ostrzegawczo.\n– Nie wiem, gdzie Hagemann chciała nas zabrać i jaki sprytny plan sobie uroiła, ale na pewno tam nie jedziemy i nie gramy według jej reguł. Wracamy do domu.\n– Walia? Co ona tam do cholery robi?\nZapętlone nagranie z dworcowego monitoringu nie pozostawiało żadnych wątpliwości, nawet mimo niskiej jakości i braku dźwięku. Dwie osoby wysiadały z pociągu na stacji Llandudno niedługo po aferze w Brukseli: jasnowłosa nastolatka, która sprawiała wrażenie bardzo zagubionej, oraz poważna, skupiona i, jak zdawało się Salvatore, nieludzko zmęczona Marcelle Hagemann.\nNa tym nagraniu ślad się urywał, ale wobec faktu, że absolutnie nikt ani w Zurychu, ani w Bernie nie dysponował lepszą informacją na temat obecnego miejsca pobytu Marcelle Hagemann, Salvatore i tak mógł być z siebie zadowolony.\nKażdy pan i każda pani mieli swojego ukochanego wroga, a państwo Zurychu i Berna tak się właśnie traktowali. Salvatore, zaciągnięty na służbę Zurychu tylko i wyłącznie na złość Marcelle, stanowił oczywiście pierwszą instancję, gdy wszystko zaczęło śmierdzieć.\n– Coś mówiłeś, szefie?!\nOczywiście, to mógł być blef. Albo podwójny blef. Albo coś jeszcze innego. Tak się lubili przekomarzać, miasto z miastem, dwór z dworem. Nikt normalny za tym nie nadążał.\nSalvatore mgliście zdawał sobie sprawę z możliwych zagrywek między miastami, ale prawdę niewiele go to wszystko obchodziło. Uważał się za prostego człowieka, w takim sam sposób, w jaki szczur uważa się za czyste stworzenie.\n– Hagemann! – krzyknął przez ramię w ogólnym kierunku swojej asystentki. – W Walii! Powinniśmy! Komuś! Powiedzieć!\nZero odpowiedzi. Salvatore trzasnął spację i obraz na ekranie zamarł: ziarnista, owalna twarz Hagemann zatrzymała się, gdy reprezentantka berneńskiego dworu oglądała się przez ramię.\nPrzecież nie do stojącej po zupełnie innej stronie małolaty.\nSalvatore dźwignął się z wysłużonego biurowego krzesła, zaklął cicho, przypomniał sobie, że Ayo i tak go nie słyszy, po czym zaklął głośno. To był dzień utykania – ostatnio zdarzały się coraz rzadziej, ale głównie dlatego, Salvatore musiał przyznać, że dnie spędzał siedząc, a w ten sposób łatwo zapomnieć o problemach zdrowotnych i rehabilitacji.\n– Ayo, w mordę jeża, to ty asystujesz m n i e, z natury rzeczy ty powinnaś biegać, gdy cię wołam... Co ty robisz?! Ile razy mam ci powtarzać, one tu nie latają dla zabawy! Są mi potrzebne!\nAyo zrobiła skruszoną minę bardziej z przyzwyczajenia niż faktycznej potrzeby odkupienia, ale poza tym nawet nie drgnęła. Ba, nawet nie spojrzała na przełożonego, w pełni skupiona na ostrożnym odklejaniu ćmich skrzydeł od dłoni. Szczątki pechowego owada tkwiły już na dnie brudnego zlewu w kilku, o ile nie kilkunastu kawałkach.\n– Przepraszam, szefie.\n– Taa, jasne – burknął, siadając na stołku w rogu laboratorium. Zerknął na klatkę pod przeciwległą ścianą, ale nawet gdyby chciała, Ayo nie byłaby w stanie wykończyć wszystkich egzemplarzy naraz. Zresztą złapanie zamiennika zajmowało jej mniej czasu niż zabicie oryginału. Znała sztuczki na wabienie zwierząt, nieważne, czy chodziło o borsuka w lesie, czy lisa w środku miasta. – Mniejsza o to. Co wiemy o Llandudno?\nNo, tyle to sam wiedział.\n– Coś więcej? Po co Hagemann miałaby tam lecieć?\nAyo wzruszyła ramionami. Czasem musiał sobie przypomnieć, że dla tej dziewczyny osoba Marcelle Hagemann to tylko anegdota, a nie żywe wspomnienia, jak dla Salvatore.\n– Leży za wodą. To już coś.\n– Tak, bieżąca woda, najlepsza osłona, ale przed czym ona mogła... – Ciąg skojarzeń w głowie Salvatore ruszył jak szereg kostek domina i kiedy ostatni element kliknął w jego głowie, parsknął zirytowany. – Wampir. Oczywiście, kamera nie złapała wampira i oczywiście, że będzie się wlókł za nią.\n– To chyba dobrze dla ciebie?\nMyślał. Przez jego biuro nieustannie sunęły informacje, dzięki sieci, szpiegom, papierom i snom. Wiadomości o każdym i każdego rodzaju, ważne i ważniejsze, nieraz kluczowe dla pana Zurychu. Przy tym wszystkim Salvatore, z czystej, ludzkiej zawiści, utrzymywał osobny kanał na śledzenie kroków Marcelle Hagemann. Wiedział więc o immunitecie, o misji dyplomatycznej w Brukseli i emocjach, które wzbudziła na dworze rywali.\nMiał umysł, który potrafił łączyć różne, zazwyczaj odległe od siebie punkty.\nByła w Brukseli podczas jej upadku... Zwiała, zanim do miasta wróciła komunikacja...\nZanim zdjęto bariery...\nZanim to było fizycznie możliwe...\n– Pytanie za sto punktów: czy jej immunitet ciągle działa?\nAyo uniosła brwi.\n– Hm? Nie, nie wiem. Nie mam jak sprawdzić.\n– Nie mamy jak sprawdzić, a Dame Bern może w tej sprawie kłamać.\n– Nie nadążam, szefie.\n– Jeśli jej immunitet płonie, to Berno ją wspiera. Jeśli nie, to Marcelle działa sama.\n– Ale jak działa? Czego ona chce? I po co jej do tego Bruksela?\nSalvatore westchnął, przypomniał sobie, że – formalnie rzecz biorąc – przysięgał nauczać tę dziewczynę wszystkiego, co wie, po czym uzbroił się w cierpliwość.\n– Musisz patrzeć szerzej. Zawsze szerzej i głębiej. Kto za kim stoi? Kto co reprezentuje? Patrz na mnie. Nie jestem tylko grubasem z kulawą nogą, jestem częścią zuryskiego dworu. Patrz na siebie: nie jesteś tylko młodą wiedźmą, ale praktykantką u nekromanty, a to cię automatycznie wiąże z wieloletnimi wojnami, które rozpoczęły się na długo przed tym, jak twój prapradziadek spotkał twoją praprababcię. I tak każdy krok dalej: zawsze jest kolejny zakręt, zawsze jest większy obraz.\nMina Ayo mówiła mu wyraźnie, że nie widzi, jak to się wiąże ze sprawą.\n– Dlatego cała ta inwazja na Brukselę była taka ważna i dlatego dwory Pekinu i New York City obserwowały ją bardzo, bardzo starannie. Nie dlatego, że jedna zapyziała kraina napadła na drugą. Nie dlatego, że jedno miasto wielkości dużego cmentarza nienawidzi drugiego. Co stoi za Flandrią i Walonią, które tak malowniczo pogryzły się o Brukselę?\nJedna brew Ayo uniosła się do góry.\n– Nie mam pojęcia? Kogo to w ogóle obchodzi?\n– Każdego, kto żyje dłużej niż jedno pokolenie. Kto widzi trendy.\nPo chwili Ayo chrząknęła.\n– No to? Powiesz mi?\nSalvatore wrócił z tej dalekiej krainy, po której wędrowały jego myśli.\n– Po co, skoro możesz zobaczyć na żywo?\n– Było absolutną przyjemnością gościć państwa u mnie na dworze. – Llandudno skłonił się tak głęboko, jak teatralnie i złożył pocałunek na bladej dłoni Marcelle. Miał zimne usta, ale Marcelle jakoś to nie zdziwiło. – Prowadzić interesy było jeszcze milej.\n– Nawzajem, sir.\nPuścił w końcu jej dłoń, palcami niby przypadkiem przebiegając jeszcze po złotej bransolecie immunitetu.\n– Przestaję być za was odpowiedzialny, gdy tylko wyjdziecie za próg mojego dworu. Ktoś będzie czekał, tak?\n– Ludzie z Berna. Tak. Szwajcaria jest neutralna. – Marcelle wbrew sobie zerknęła na Filipa Gernaey, który zachowywał się wyjątkowo apatycznie. Nie tego się spodziewała po największym zdrajcy Niskich Krajów.\n– Nawiasem mówiąc, doradzam unikanie rozmów na drodze z miasta.\n– Na drodze z wysp, chciał pan powiedzieć. Będziemy uważać.\nChristine i pan Caviezel stali po obu stronach siedzącego Filipa jak królewska gwardia. Szwajcarka uśmiechnęła się słabo, zamykając za sobą drzwi. Zostało pół godziny. Czas przejściowy, kiedy odpowiedzialność za ich nieszczęsną czwórkę spływała z miasta na zewnętrzną delegację. Bransoleta parzyła wąski nadgarstek Marcelle coraz mocniej.\nJeszcze tylko trzydzieści minut.\nTrzydzieści minut, w ciągu których i tak nie zdoła porozmawiać z Gernaey’em w cztery oczy.\n– Teraz nie będą mogli was ignorować – powiedziała Marcelle, byle tylko jakoś przerwać milczenie. Usiadła na ostatnim wolnym krześle, jakby zajmowała miejsce na panelu konferencji prasowej; wyprostowana, starannie prostując plisowaną spódnicę. – Już nikt was nie porzuci na bocznej stacji. Berno dam wa pozycję.\nObserwowała Filipa. Co okazywał? Strach, radość, ulgę?\nPan Caviezel z kolei w ogóle na nią nie patrzył; wydawał się drzemać na stojąco, nieostrożnie wsparty o parapet.\nPokój był prawie pusty, bo na – Marcelle zerknęła na zegarek – dwadzieścia siedem minut miał stanowić ziemię niczyją. Neutralny teren, na który można było zrzucić niechciany towar i z którego druga strona mogła ten towar odebrać. Sam ładunek mógł się rozsiąść na całych dwóch krzesłach i spojrzeć za okno na gęstniejące od przedpołudnia chmury. Nic więcej. Żadnych stolików, żadnych obrazków na ścianach, jedynie pociemniały parkiet i mdląco zielona tapeta.\n– Berno powinno wysłać kogoś, kogo znam – mówiła dalej Marcelle z samobójczej potrzeby odwrócenia własnej uwagi od immunitetu, który przepalał jej się przez skórę do żywej kości. – To logiczne.\nPot spływał jej po karku i wsiąkał w bawełnę śnieżnobiałej bluzki.\n– Nie stresuj się, dziecko – mruknął pan Caviezel. Nagły podmuch wiatru uderzył w szyby i wszyscy, jak kierowani przez jednego sztukmistrza, spojrzeli w okno. – Wszystko będzie w porządku.\nPowinna była zapytać, czy immunitet tak działa. Czy błogosławieństwo gospodarza i pokojowe rozwiązanie trudnego konfliktu okupowało się przenikliwym bólem i potrzebą zanurzenia ręki w wiadrze z lodem. Czy to normalne.\nCzy powinna się bać.\nZerkała na Filipa, gdy tylko miała pewność, że Christine tego nie zauważy. Miał sympatyczną twarz; w ogóle nie wyobrażała go sobie w formalnym brukselskim stroju czy chociażby z gładko zaczesanymi włosami. Miał w sobie coś z psa. Patrzył w oczy, jakby rozmówca ferował wyrok na jego życie i całkowicie zamierał, gdy słuchał cudzej wypowiedzi. I cokolwiek robił, odwracał się w stronę kuzynki. Jeśli nie ciałem, to głową, jeśli nie mógł i tego – to chociaż podświadomie wyciągał rękę w jej kierunku.\nNigdy nie było szansy, uświadomiła sobie Marcelle, żeby Christine go zostawiła w obcych rękach. Żeby została z tyłu, tam, na zatłoczonym peronie opuszczonego dworca.\nI gdzieś pod tym wszystkim – pod bólem immunitetu, pod zdenerwowaniem i zniecierpliwieniem – Marcelle poczuła zazdrość.\nTo był twój wybór, nie pamiętasz?, zasyczało jej coś przy potylicy, gdy twarz Filipa Gernaey zaczęła zamazywać się przed jej oczami. Wtedy, w Liechtensteinie. Stać się silna, na tyle silna, by nie czepiać się niczyjej ręki, nie dawać się ślepo prowadzić, by samej określać kierunek, tempo i przede wszystkim – cel.\nBy mieć kontrolę.\nZa pierwszym podmuchem wiatru ruszyły kolejne i wkrótce szybę bombardowały drobne krople deszczu. Marcelle nie znała morza, nie miała pojęcia, jak wyglądają burze na nabrzeżu, czy sztormy w portach różnią się w jakikolwiek sposób od górskich. W błysku pierwszego pioruna zobaczyła twarz Filipa — zamyśloną, smutną, wpatrzoną w wichurę z oknem.\n– Już czas – powiedział z rezygnacją i wstał.\nMarcelle skinęła głową i wyszli na zewnątrz, cała czwórka, prosto pod ołowiane niebo i ostrzał zimnego deszczu. Wiatr niemal natychmiast zmroził ją do kości, przyniósł poparzonemu przedramieniu błogosławioną ulgę.\nCzekało na nich sześciu mężczyzn, wielkich, niewzruszonych przez burzę wojowników ze znakami formacji wypalonymi na policzkach jak oznaczenie bydła.\nNie znała tych twarzy. Znała natomiast te oznaczenia.\nDeszcz przenikał ją na wylot, rozpuszczał w miejscu.\n– Zrozum, Marcelle Hagemann – powiedziała Christine, mijając ją w marszu ku brukselskim osiłkom. – Zaufanie to nie kredyt, to coś, co się zdobywa z czasem. A my się znamy krótko.\nNie, nie, nie. Nienienienie.\n– Nie mogę na to pozwolić – odparła Szwajcarka, odparło coś wewnątrz niej, coś co zawsze było na warcie i trzymało wodze, nawet gdy ona sama zamierała w miejscu jak osaczona zwierzyna, zamrożona przez szok i strach. To było jak schodzenie po schodach i odkrycie, że następnego stopnia nie ma; jak nagła ciemność. I wzorem każdego ślepca po omacku sięgnęła po jedyną rzecz, której była pewna. – Panie Caviezel...\n– To nie musi tak wyglądać – zastrzegła Tine, już bezpieczna w cieniu osiłków. Filip stanął niedaleko niej, ale jednak z boku, obserwując całą scenę ze zrezygnowaną miną. Kędzierzawe włosy stopniowo opadały na opuszczone ramiona, zakrywały bladą, wymizerowaną twarz. – My po prostu wrócimy do domu.\nTo załatwiła za nią sama Bruksela.\nCzy wszystko musiała im tłumaczyć?!\n– Dom was nie chciał, nie pamiętasz? – krzyknęła, czując jak dreszcze biegają jej w górę i dół pleców. – Chciał się was pozbyć!\nChristine w odpowiedzi jedynie się uśmiechnęła. Ten uśmiech miał się później śnić Marcelle po nocach.\n– Powiedz słowo, dziecko – mruknął pan Caviezel. Wyprostowany pan Caviezel, dumny pan Caviezel, spokojny przed szeregiem milczących wojowników. Nabrzmiała od burzy ciemność wzbierała wyczuwalnie, drżała w cieniach i zakątkach, gotowa, by się przelać.\nWystarczyło słowo. Wampir czekał.\nDeszcz chłostał Marcelle po twarzy, wichura szarpała jej starannie upięte włosy. Zimno ściekało jej wzdłuż kręgosłupa.\n– Popełniacie błąd – spróbowała raz jeszcze, ostatni, jak sobie obiecała. Spojrzała na Filipa, wwierciła w niego spojrzenie; liczyła, że jest słabszy od kuzynki. – Ona nie była w stanie cię obudzić. Bruksela zostawiła cię na śmietniku.\nPokręcił głową. Wolno. Mechanicznie, jak lalka.\n– To nie była ta sama Bruksela.\n– Niech pan działa, panie Caviezel.\nBłysnęło: wampir stał w miejscu, skupiony, sieczony wodą jak kamienny posąg. Zagrzmiało i wynurzył się z cienia za plecami brabanckich wojowników, wyższy, chudszy, ręką, która przypominała szpony, przygniatając wrogie karki do rozmiękłej ziemi. Coś mlasnęło, ktoś wrzasnął – Marcelle nie patrzyła, nie chciała go widzieć w tym stanie, zawsze odwracała wzrok. Zamiast tego sama rzuciła się w bok, wbrew zacinającemu deszczowi, ślizgając się po błocie w eleganckich lakierkach. Filip na nią nie patrzył; mrugał jedynie oszołomiony, odsłonięty, zupełnie niepomny na własne bezpieczeństwo.\nTo było ostatnie, co zobaczyła, zanim Christine złapała ją w pół i obie runęły na nabrzmiały wodą grunt.\n– Nie! – usłyszała w uchu. Kolano Tine wwiercało się w okolice krzyża Marcelle, drobne, dziecięce dłonie przygniatały jej kark, wkręcały się w ciemne włosy, trzymały jej głowę nisko, tuż przy ziemi, aż Marcelle poczuła w gardle błoto. – Zostaw go!\nPróbowała ją zrzucić, próbowała coś odkrzyknąć, próbowała zwrócić na siebie uwagę walczącego wampira – wszystko na próżno, ulewa zagłuszała je obie.\nA potem coś się zmieniło.\nObie to poczuły, moc przeszła im po kościach i zębach, wytrząsnęła błoto spomiędzy powiek, ściągnęła skórę mimowolnym dreszczem. Filip zakaszlał i opadł na kolana, ściskając skronie, a żadna z nich już nie była w stanie pobiec mu na pomoc.\nTo też znam, pomyślała Marcelle, wygrywając walkę z paniką o jeden gwałtowny spazm, jeden głęboki oddech. Ale on...\nPanem Caviezelem szarpnęło – przechylił się w łuk jak marionetka na sznurkach, jak parodia świętych męczenników zawieszona wśród ulewy. Marcelle widziała skurcze mięśni, widziała, jak szybko falują rozdęte, wyeksponowane żebra, ze wszystkimi szczegółami widziała nieludzką, podłużną, ptasią twarz wampira. Cienie wypełzły z kryjówki, splatały się z jego włosami, wkradały się w nozdrza, oplatały zaciśnięte zęby.\nNie miał żadnego znaczenia fakt, że na nogach nie pozostał już nikt, kto mógłby tę sytuację wykorzystać.\n– Co to... – tchnęła w ucho Marcelle Tine, zdumiona i skamieniała. – To nie my...\nNie, nie oni.\n– Puść mnie! – zawyła Marcelle. Wpiła palce w miękkie błoto, ale to nie wystarczyło; chciała przetoczyć się na bok, wyślizgnąć z chwytu Flamandki, ale nic z tego. – Puszczaj, ty...\nChwyty zelżały, ciężar przygniatający ją do ziemi zniknął. Wzięła oddech już zrywając się z ziemi; nie miała pojęcia, co zrobi, gdy dobiegnie do pana Caviezela, nie miała przecież żadnych zdolności, żadnych pozostałych amuletów czy talizmanów; nic prócz palącej płuca desperacji...\nUderzenie zwaliło ją na mokrą ziemię. Widziała jeszcze wyprężonego wampira – jednego, dwóch, czterech – a potem straciła przytomność.\nPost autor: Siemomysła » 05 października 2015, 07:57\nPowiem krótko: to jest tekst, od którego nie sposób się oderwać, jak już człowiek zacznie czytać. Dlatego ja zawsze się długo zbieram, bo chcę wybrać najlepszy moment, a potem - jak dziś - urywam chwilę o świtaniu.Tak bardzo chciałabym go już mieć w rękach w całości! I te wszystkie zmiany, które wprowadzasz, to dokładanie kolorów, wypełnianie luk tak dobrze mu robi!\nWraca do mnie to uczucie z dzieciństwa, gdy na każdy odcinek serialu trzeba było czekać tydzień (bo teraz już nie oglądam seriali na bieżąco i nie muszę się martwić, że następnego odcinka jeszcze nie ma ^_^) i człowiek tak trwał między nimi niejako zawieszając pewne funkcje w oczekiwaniu. Tu jest o tyle gorzej, że nie wiadomo kiedy będzie następny odcinek.\nRelacja Filip - Tine - Guillaume! Ona jest tak bardzo, bardzo interesująca. Podoba mi się to cofnięcie do dzieciństwa, zakorzenienie jej!\nTajemnica Marcelle, ta nienawiść, którą wzbudza. Dla tego nieszczęsnego generała zdaje się być jakimś najgorszym niczym, godnym tylko pogardy. Co ona takiego zrobiła?\nTo wszystko razem w połączeniu ze światem tak bogatym i innym, a spójnym i wiarygodnym robi mi to, że choć to przecież o polityce, to ja jestem dozgonną fanką.\nPost autor: Martys » 05 października 2015, 15:18\nHmm... Nieludzko się cieszę, że dzielisz się z nami dobrocią w miarę regularnie, ale nie wiem - czy to kwestia sceny czy czego, ale klimat mam wrażenie trochę się... rozrzedził. Nie wiem jak to określić. Przy pierwszym fragmencie to był skok na głęboka wodę, patrzyłam dookoła i własnym oczom nie wierzyłam. Ten fragment - spacer po płytkiej wodzie. Dość dezorientujący, nadal kart wszystkich nie odkrywasz, ale zabrakło mi tego zachłyśnięcia się. To moje pierwsze i najbardziej ogólne skojarzenie po przeczytaniu tego fragmentu - wiem, wyszło mi jak wyszło...\nCo nie oznacza, że nie podskakuję z radości.\nNa początek, to co mnie odrywało od czytania, tak dla odwrócenia mojej zwykłej kolejności.\nWiem, piszesz chyba w Scrivenerze, ale wrzuć to czasem do Worda - najbardziej oczywiste literówki Ci podkreśli:\n"Oddech rozrywał mu w płuca, porwane wiatrem morskie kroply siekły w twarz"\n"Berno dam wa pozycję."\n"pęknięcia na jego skórze zaraz rozpołowią go całego" - rozpołowić można na dwa. Kłóci mi się ten obraz.\n"Chude plecy wygięły się jak złamany nagle patyk, poranione ręce przycisnął do twarzy.\nTine zaraz siedziała obok niego, drobne ręce obejmowały mu kark, śliczna jasnowłosa głowa przyciskała się do jego własnej." - ok, Filip pęka, a Tine do niego przyskakuje. Myślałam, że oboje już siedzieli na tej ławce. Nie zauważyłam momentu, kiedy Tine mogła z niej wstać. I coś mi nie pasuje w tym drugim zdaniu. Wiem o co chodzi, ale coś jest nie halo wg mnie.\n"miasto z miastem, dwór z dworem. Nikt normalny za tym nie nadążał.\nSalvatore mgliście zdawał sobie sprawę z możliwych zagrywek między miastami" - tyyyyle miast. I jeszcze troszeczkę.\n"nieostrożnie wsparty o parapet" - teraz mogę się czepiać, ale jak się opierasz nieostrożnie? Nieostrożnie - czyli możesz się przewrócić, albo przewrócić coś co stoi na tym parapecie, czy coś, ale wtedy nie pasuje mi to do pana C.\n"Ten uśmiech miał się później śnić Marcelle po nocach." - klisza. Plus - wybieganie w przyszłość jakoś tu nie pasuje.\nAha. I nie ogarniam fenomenu Filipa. Stał się dla mnie imieniem, które sobie przerzucają Tine z Marcelle. Najpierw był badass, potem nieprzytomny, a teraz zblazowany. Ale to akurat komentarz neutralny, bo przecież tekst nieskończony i jeszcze wiele może się zdarzyć.\nWiem, czepiam się jak rzep. Na pytanie, czy umiem lepiej - oczywiście, że nie. Dlatego się wymądrzam.\nNo to teraz moje bardziej pozytywne reakcje na tekst.\nPrzede wszystkim: Bo nie zostawiasz swoich czytelników na lodzie.\nTajemnica goni tajemnicę, dochodzą nowe postaci, na koniec nawet nie wiem co się stało - cliffhanger dość klasyczny, ale przekonuje mnie.\nHistoria Marcelle coraz bardziej mnie interesuje, bardziej nawet niż rola Filipa. A rozgrywki między miastami dla samego smaczku takiego pomysłu.\nOk, widzę, że objętościowo mój pozytywny komentarz jest mniejszy, ale nie znaczy że mniej się liczy. Po prostu nie będę wypisywać Ci tu fragmentów i moich reakcji do nich, bo może się okazać, że nie o taką reakcję Ci chodziło. Bo cóż ja poradzę, że skojarzenie z pralinami mam jedno? Ale za to pozytywne. Tak jakby.\nUh. Czekam dalej.\nPost autor: Kruffachi » 05 października 2015, 15:58\nPamiętam, jakie wrażenie zrobiła na mnie finałowa scena tego fragmentu, kiedy czytałam ją po raz pierwszy, i jak zagryzałam potem paznokcie z nerwów w temacie mojego ulubieńca i - chociaż niby teraz wiem odrobinę więcej - to ogólne wrażenie się nie zmieniło. Takie mam skojarzenie z dzieckiem, które stoi na środku pokoju i patrzy na kłócących się rodziców. Nie do końca wie, o co chodzi, ale odczuwa napięcie i ma świadomość, że to coś złego.\nPisałam już, że w tej wersji bardziej mi się podoba wprowadzenie Marcelle, a teraz - choć mogę się mylić - wydaje mi się, że zadbałaś też lepiej o Guillaume, który wcześniej w mojej głowie trochę zbyt swobodnie fruwał. Ale to może też wynikać z faktu, że ten jeszcze fragment piszę ponownie.\nKrótko, ale ten, ogólnie wiesz, co myślę o tym tekście, i to się ani o jotę nie zmienia <3\nPost autor: Krin » 18 października 2015, 11:10\nZupełnie, ale to zupełnie nie rozumiem, co się stało w tym fragmencie. Zrozumiałam tylko, że ktoś z kimś walczył, że Marcelle ma kłopoty, a Tiene coś knuła i... właściwie nie wiem, jak się to wszystko skończyło. Mówiąc szczerze, coraz mocniej mnie zaczyna odrzucać ten tekst. Niby się czyta przyjemnie, ale tak jakby się czytało o niczym, bo nic nie można zrozumieć. To już nawet nie jest na poziomie kto z kim i przeciw komu, ale ja czytam akapit i nie potrafię powiedzieć, co się w nim wydarzyło. Zdajesz się pomijać zdania niezbędne do zrozumienia sensu opisywanej historii. Jeśli już wiem, co się wydarzyło, to tylko z długich domysłów i komentarzy pod tekstem. Bardzo, bardzo męczące.


Pierścionek potrójny ceramiczny ze srebrnym - TEGO SZUKASZ !\nJeden li to pierścionek czy może trzy? Obie odpowiedzi są poprawne, jest to bowiem model składający się z trzech wąskich pierścionków, które połączone razem tworzą kompozycyjną całość. Aczkolwiek noszone solo jak najbardziej również być mogą, czy też na sąsiednich palcach. Sam wzór jest interesujący ale jeszcze bardziej materiał z jakiego go wykonano. Dwie obrączki są to bowiem pierścionki ceramiczne. Dają bardzo ładny efekt dzięki szlifowaniu i eksponowaniu ścianek, jednocześnie zaś są bardzo proste do dopasowania z innymi częściami ubioru.\nszerokość pierścionków ceramicznych - 3mm\nPierścionek srebrny wykonany w technologii microsetting


Brajanek na smyczy – MH24.PL – Humor, śmieszne dowcipy i kawały, demotywatory, demoty, memy, obrazki\nBrajanek na smyczy\n– Obczaj akcję. Idę dzisiaj przez park i zobaczyłem Dżejsikę z dzieciakiem na takich szelkach ze smyczą.\n– No to pomyślałem, że sobie pośmieszkuję i podchodzę do tej Dżejsiki. Witam się i mówię „o jaki ładny” patrząc na to dziecko, powiedziała „haha, dziękuję”. Potem pytam ją „jak się wabi?”, a Dżejsika już zaczyna się wku**iać. Chce mi coś odpowiedzieć, ale zanim to zrobiła, to spytałem czy wie, że bez kagańca nie można w miejscach publicznych wyprowadzać i co by zrobiła, gdyby kogoś pogryzł 😀 Doj**ałem jeszcze „a szczepiony był na wściekliznę chociaż?”\n– Dżejsika wk**w na maxa. Mówię Ci, takiej wiązki to już dawno nie słyszałem. Dżejsika już chwytała za telefon, żeby po swojego Sebę zadzwonić, ale się rozmyśliła i poszła dalej rzucając k**wami pod nosem i ciągnąc swojego Brajanka na tej smyczy 😀\n– Odj**ane perfekcyjnie 😀 Psa na smyczy niech prowadza a nie dziecko.\nbeka z rozmów, beka z rozmów na fb, beka z rozmów na fejsie, brajan, dżesika, humor, śmieszne historie, śmieszne obrazki, śmieszne rozmowy, śmieszne rozmowy na facebooku, śmieszne rozmowy na fejsie, śmieszne teksty, zabawne historie, zabawne teksty\nObrazkibeka, dowcip, humor\nWPADA FACET DO…\nObrazkidowcip, humor, żart\nObrazkibeka, humor, poprawa\nMąż cwaniaczek ;D


Tonsil Altus 300 zasada działania bezpieczników - elektroda.pl\ndariusz2021 03 Cze 2017 21:31 819 21\nWitam, słyszałem że A 300 mają na zwornicach bezpieczniki polimeryczne. I że po obciążeniu kolumny głośniki wysokotonowe się wyłączą. Czy to prawda?\nw ZWROTNICACH i POLIMEROWE\n#2 03 Cze 2017 22:30\nna zwornicach bezpieczniki polimeryczne\nPo pierwsze na ZWROTNICACH (a dokładniej W). Po drugie nie polimeryczne, a polimerowe. Po trzecie nie wyłączy się cała kolumna, a głośnik wysokotonowy.\nPo czwarte - prawda, w niektórych tak jest.\n#3 03 Cze 2017 22:32\nPomocny post #3 03 Cze 2017 22:32\nPolimerowe, tak się nazywają, poczytaj:\n#4 03 Cze 2017 22:36\nPrzeprasza za błędy. Pytam, bo serwis yamahy upiera się że te bezpieczniki wyciszają moje głośniki. I nie chcą wymienić amplitunera.\nCZYLI BEZPIECZNIKI NIE WYCISZAJĄ WYSOKOTONOWCÓW???\n#5 03 Cze 2017 23:34\nPomocny post #5 03 Cze 2017 23:34\nDo póki nie zadziałają, to nic nie wyciszają, bo nie mają jak. Tam masz perkolacyjne ścieżki sadzy w polimerze. Jej ilość jest dobrana w taki sposób, aby być nico powyżej progu perkolacji. W wysokich temperaturach następuje zwiększenie się objętości polimeru i układ znajduje się przed progiem perkolacji, zatem opór rośnie i doprowadza do wyciszenia głośnika. Dla laika to może brzmieć dziwnie, bo przecież węgiel to się w rezystorach stosuje, ale dobrze dobrana mieszanka polimer/sadza ma konduktancję porównywalną z lutem.\nProblem jest taki, że polimery są pamiętliwe i podgrzanie powyżej Tg powoduje nieodwracalne zmiany w strukturze krystalicznej polimeru, zatem ścieżki perkolacyjne sadzy, będzie miały nieco inną strukturę. Czasem zdarza się też, że polimer popłynie i ścieżki sadzy całkowicie stracą kontakt z elektrodami. Koniec końców. Jeśli Ci raz zadziałały, to prawdopodobne jest że mogą tłumić głośniki.\n#6 04 Cze 2017 08:08\nPytam, bo serwis yamahy upiera się że te bezpieczniki wyciszają moje głośniki. I nie chcą wymienić amplitunera.\nCo to za amplituner, typ?\nMasz możliwość zapięcia innych kolumn pod ten amplituner?\nObie kolumny grają tak samo słabo w zakresie wysokich tonów?\nJeżeli nie, to zmierz choć rezystancję cewek głośników wysokotonowych powinna wynosić ~ 7/8Ω (może mają skrót na cewkach i wyjdzie mniej).\nZmierz rezystancję samych bezpieczników RXE w torach wysokotonowych, powinna być bliska 0Ω.\nByć może jest (choć to hipoteza) jak kolega wyżej napisał.\nJa tyle zestawów miałem z bezpiecznikami polimerowymi i nigdy nie udało mi się ich uwalić, zastanawiam się gdzie jest błąd, (w rozumowaniu ludzkim?).\n#7 04 Cze 2017 11:22\nW PIERWSZYCH KOLUMNACH BEZPIECZNIKI NIE ZADZIAŁAŁY I W TYCH NOWYCH TEŻ CZYLI POWINNO BYĆ OK. SKALA 75 DB i wysokie tony +4. Amplituner YAMAHA R-N301 w którym niby były mierzone końcówki mocy i grały z 3 różnymi zestawami. Pierwsze kolumny A 300 przeszyły pomiar, charakterystyka nie zmieniła się, a kolumny słabo grały w wysokich i niskich tonach, po zamianie kanałów?????????????\nW drodze powrotnej uszkodzili mi kolumny i w tej chwili otrzymałem nowe. Po zmianie kabli słyszę że lewa kolumna jest lekko przytłumiona. Serwis twierdzi że Tonsil nie współpracuje z YAMAHA.\nBezpiecznik polimerowy: • Bezpiecznik resetowalny (wielorazowego użytku) PolySwitch 100mA\n• Napięcie pracy 60V\n• Żywotność 100 cykli\nNawet gdyby zadziałał to wszystko powinno wrócić do stanu pierwotnego???????????\nW pokoju zmieniłem instalacje która miała 50 lat z aluminium na miedź. Napięcie stałe 39 V.\n#8 04 Cze 2017 12:31\nTrochę chaotycznie opisujesz to wszystko.\n- masz możliwość pożyczenia i podłączenia altusy 300 pod inny wzmacniacz?\nNie słuchaj serwisów że yamaha nie współpracuje z tonsilem. Może chodzi im o firmy a nie wyroby?\n#9 04 Cze 2017 14:15\nKolego Autorze miły... Jak znalazłeś się na forum TECHNICZNYM - musisz się dostosować do regulaminu i zwyczajów na nim panujących. A wśród nich na pierwszych miejscach jest takie pisanie postów, by były one czytelne i jednoznaczne dla każdego kto je czyta. Może Tobie wydaje się wszystko jasne, ale mnie Twój ostatni post wprowadził w zakłopotanie - wydaje mi się, że albo masz problem z nadpobudliwością (bo piszesz chaotycznie o kilku rzeczach na raz zupełnie ze sobą nie powiązanych), albo z wyrażaniem swoich myśli w słowie pisanym. W obu tych wypadkach receptą na to, by ułatwić zrozumienie Twoich postów jest pisanie krótkich zwięzłych zdań będących odpowiedzą na konkretne pytanie (najlepiej cytowane) Kolegi który to pytanie zadał.\nJak coś piszesz od siebie - również staraj się opisywać problem krótkimi zdaniami dotyczącymi istoty rzeczy.\nNa domiar złego masz problemy ze zrozumieniem tego co piszą inni - Napisałem wyraźnie:\n"Po trzecie nie wyłączy się cała kolumna, a głośnik wysokotonowy. "\nA chwilę później Ty piszesz:\nCZYLI BEZPIECZNIKI NIE WYCISZAJĄ WYSOKOTONOWCÓW?\nPo co więc mamy pisać, skoro nie czytasz naszych postów?\n#10 04 Cze 2017 14:49\nA może to źródło sygnału jest winne a nie amplituner? Podłącz kolumny do innego wzmacniacza jak masz lub pożycz od kogoś.\nMierzyłeś napięcie stałe w gniazdku elektrycznym!?\nInstalacja elektryczna nie ma nic do rzeczy. Napięcie jest takie samo czy to z aluminium czy miedzi.\n#11 04 Cze 2017 16:33\nElektryk mierzył napięcie które zmieniało się co chwilę np. 229V, 226V, 228V, 225V, 222V. Też uważam że to wina amplitunera. Nie mam od kogo pożyczyć. Na początku sprzęt grał głośno, a teraz wzmacniaczowi tak jakby brakowało mocy. Tłumaczą że YAMAHA współpracuje z kolumnami Infinity, Yamahy itd. Ale nie z tonsilem. Nawet nie wiem czy faktycznie przeprowadzili pomiary. Musiałbym to widzieć.\n#12 04 Cze 2017 18:13\nTłumaczenie serwisu jest pokrętne i wynika z tego, że chcą się pozbyć problemu.\nWzmacniacza guzik obchodzi jakiej marki są do niego podłączone kolumny - co najwyżej zagra gorzej (z mniejszą dynamiką, z nierównym pasmem, albo w mniejszym zakresie częstotliwości).\nMusisz poszukać innego serwisu...\n#13 04 Cze 2017 18:20\nSprzęt jest nowy a oni są autoryzowanym serwisem. TZN. Że nic nie zrobi?\n#14 04 Cze 2017 18:37\nSerwisem autoryzowanym Tonsila czy Yamahy?\n#15 04 Cze 2017 18:47\nJa widzę 2 rozwiązania skoro sprzęt jest nowy i na gwarancji.\nPożycz inne kolumny i zobacz czy będzie tak samo.\nPodłącz swoje kolumny pod inny wzmacniacz i sprawdź czy grają poprawnie.\nTeż uważam, że serwis chce się pobyć nietypowego problemu, jeśli nie będziesz mógł zrobić powyższych podmianek oddaj wzmacniacz na serwis z informacją, że z innymi kolumnami jest tak samo.\n#16 04 Cze 2017 18:59\nU mnie w okolicy każdy ma wieże stereo. Musiałbym kupić coś używanego. Dziękuję za wszystko. Serwis przesłał mi charakterystykę tych pierwszych kolumn A 300. Ja się na tym nie znam.\nDSC_3355.JPG Download (2.32 MB)\n#17 04 Cze 2017 21:28\nCo to za serwis? Jakiś dystrybutor jakiejś marki lub kilku marek. Obawiam się byś nie padł na jakiś wizjonerów audio voodoo, bajerantów w sklepach nie brak, by tylko klienta złapać. Specjalne płyty testowe mają i systemy by był efekt, w domu okazuje się co innego.\nWeź no opisz problem głębiej bo wróżbitów tu ni ma.\n#18 04 Cze 2017 21:34\nJAKI SERWIS??? Naprawdę szlag mnie trafia jak czytam Twoje posty - po co mamy Ci coś podpowiadać, skoro nie potrafisz odpowiedzieć nawet na proste pytanie : "\nZ charakterystyki wynika nic. Nic co miało by wpływ na wzmacniacz. Natomiast jeśli tę charakterystykę przysłał Tonsil - to raczej nie mają się czym chwalić, skoro nawet dość "naciąganej" normy (żółte pola ograniczają strefę poza normą dopuszczalnych zmian charakterystyki częstotliwościowej) nie potrafi utrzymać.\n#19 05 Cze 2017 11:00\nCały czas pisze o serwisie Yamahy odnośnie charakterystyki Tonsila. Zmiany charakterystyki częstotliwościowej) nie potrafi utrzymać. Co chcesz przez to powiedzieć? Tonsil twierdzi że ma profesjonalny sprzęt?\nNie znam się na charakterystyce, ale powiedzieli że głośniki nie były uszkodzone.\nSzukałem podobnego przypadku z wyciszającymi się kolumnami. Nie znalazłem nic. Odp. Na moje pytanie jeśli możesz i zamykam ten temat.\n#20 05 Cze 2017 14:00\nPomocny post #20 05 Cze 2017 14:00\nWięc sprawdź w takim razie czy na innych kolumnach występuje ten sam efekt wyciszania i jeśli tak udaj się do serwisu z żądaniem profesjonalnego podejścia do sprawy.\nTę charakterystykę kolumny dostałeś od Tonsila, czy Yamahy? Jak od Tonsila - patrz mój post #18. Jeśli Yamahy - nie mam nawet słów do tego aby =zachować wyrozumiałość takich działań serwisu - równie dobrze mogliby taką samą charakterystykę podpiąć do wyjaśnienia swoich niekompetencji w wypadku innych kolumn niż A-300. Wystarczy zmienić opis...\nGdyby to mnie się trafił taki serwis już dziś by mieli cofniętą autoryzację - za brak kompetencji i podejście do klienta. Wystarczyło by zgłosić sprawę bezpośrednio do firmy opisując całą sprawę i podając m.in. ten wykres...\n#21 05 Cze 2017 14:38\nPomocny post #21 05 Cze 2017 14:38\nAle żeby A 300 podłączać pod najsłabszy amplituner kd... Nie, żebym nie był po kolegi stronie ale krew z uszu nie płynie? Może to ona zalewa kanały uszne\nAle na poważnie to jak koledzy wyżej napisali - sprawdzić z innym zestawem i porównać.\n#22 05 Cze 2017 19:53\nWykres otrzymałem od Tonsila. Na nowych kolumnach lewa gra słabiej w wysokich tonach. Arkadyo - sprzęt wziąłem na raty, więcej bym mi nie dali kasy. Jeśli tak jest jak pisze: telecaster1951 - że: Do póki bezpieczniki nie zadziałają, to niczego nie wyciszą, bo nie mają jak. Może to głupio zabrzmi, jest możliwość żeby ktoś z was przyjechał i temu się przyjrzał???\nPodobne tematy Tonsil Altus 300 zasada działania bezpieczników\nWitam. Jaki wzmacniacz jest w stanie sprawić żeby to grało tak żeby sie nie grzał, najlepiej coś z nowego sprzętu i niegrogiego.,jak chcesz grać z peł... (14)


MEBLE GABLOTY I WITRYNY SZKLANE.\nMeble i gabloty szklane to temat realizowany w firmie Con-Vitro od początku jej istnienia. Z powodzeniem realizujemy każde zlecenie, od tych najprostszych, po najbardziej zindywidualizowane i oryginalne. Może to być mebel lub gablota szklana mająca zastosowanie zarówno w domu, jak i w biurach, muzeach, sklepach , etc.\nSzkło stosowane na budowę gablot czy mebli ma grubość od 5 do 19 mm, jest jednorodne, najczęściej hartowane (a więc bardziej trwałe). Zastosowanie ma tu szkło różnego typu:\n- barwione w masie;\nSzklana gablota – trwałość konstrukcji\nSzklane meble i gabloty są trwałe i wytrzyamłe, pomimo iż wykonane są z kruchego, z natury jakby się wydawało materiału. . Klejenia szkła w gablotach dokonujemy w oparciu o silikony lub kleje typu UV, zapewnia to powstanie konstrukcji o bardzo dużym stopniu bezpieczeństwa.Dzięki temu możliwe staje się zrealizowanie nawet najbardziej finezyjnych projektów mebli i gablot ze szkła w połązeniu z drewnem, stalą czy kamieniem.\nJako firma z dużym doświadczeniem i zapleczem, realizujemy zarówno projekty indywidualne jak i serie produkcyjne.\nFIRMA Convitro Poznań\nFirma CON-VITRO została założona w 1984 roku, od tego czasu nieprzerwanie jest obecna na rynku.\nCechą charakterystczną naszych produktów jest wysoka jakośc, która zapewnia nam czołową pozycję w branży szklarskiej.\nProdukujemy: szkło hartowane, szkło laminowane, szkło piaskowane, zabudowy całoszklane, kabiny prysznicwe, balustrady, drzwi przesuwne, drzwi przymykowe, dzrwi wahadłowe, daszki i podesty szklane, lustra. Wykonujemy również szyby z nadrukiem UV oraz szyby lakierowane.


Avantio - Star Citizen Hub - Polska Społeczność\nAvantio last won the day on May 21 2020\nAvantio had the most liked content!\nAvantio started following Forum December 21, 2021\nAvantio started following Nie ma ciebie na liście klubowiczy? - napisz tutaj!, Pomocne narzędzia / aplikacje wspierające Star Citizen and ProTips - zbiór prostych porad od doświadczonych pilotów May 27, 2020\nAvantio replied to DamianArbuz🍉's topic in Training Center - Forum\nTo ja jeszcze dodam ciekawe apki do zainstalowania: 1. GameGlass: https://gameglass.gg/ Robi z telefonu / tabletu panel do sterowania statkiem i różnymi opcjami w grze. Ładny klimatyczny interfeca i co najważniejsze - naprawdę działa! Darmowa wersja ma wszystko co potrzeba do podstawowej obslugi statku: landing gear, quantum spool i engage, mobiglass, lights on/off etc Płatne dodatki oferują rozszerzenia np. do górnictwa i ma być ich więcej w raz z pojawianiem się kolejnych mechanik w SC 2. Voce attack: https://voiceattack.com/ Aplikacja do konfigurowania makr / wciskania klawiszy na podstawie komend głosowych Wymaga sporo konfiguracji na początku, ale jeżeli gramy na Joy'u i brakuje nam przycisków to możemy sobie pomóc komendami głosowymi. Można dodawać text-to-speech aby program potwierdzał którą komendę wykonuje. Widziałem w necie konfiguracje, które robiły "Asystenta AI" - włączając w to nagrane odpowiedzi po wywołaniu funkcji - np. zrobione z wycinków głosu Jarvisa z iron man'a 🙂\nAvantio changed their profile photo April 30, 2020\nAvantio started following Szukam Drużyny | Lista Polskich Graczy w Star Citizen (RSI Handle) April 30, 2020\nAvantio replied to Star Citizen Hub PL's topic in Star Citizen - Main Forums\nHej Widzę że jestem na liście niejasnych wpisów - tak w SC mój handle to "Avantio"\nWitaj, Avanti. Zachęcamy do przegladania działów i aktywności. Jeśli masz jakieś pytania, nie wahaj się napisać. Przesłaliśmy Ci kilka przydatnych informacji.


Egzamin gimnazjalny to też bzdura? Dorośli nie znali odpowiedzi Zobacz FILM | Głos Wielkopolski\nEgzamin gimnazjalny to też bzdura? Dorośli nie znali odpowiedzi Zobacz FILM\nKAS 24 kwietnia 2014, 18:48\nEgzamin gimnazjalny to bzdura - przekonuje ekipa internetowego kanału "Matura to bzdura". Aby to udowodnić, przypadkowym przechodniom zadali pytania, które zawierały testy gimnazjalne z poprzednich lat. I okazało się, że dorośli nie radzą sobie z banalnymi wydawałoby się pytaniami. Zobaczcie film\negzamin gimnazjalny to bzdura\negzamin gimnazjalny film


Smaczny podgrzybek mrożony - Darmowy katalog - Katalog dobrych stron\nStron: 790, Stron oczekujących: 3, Gości online: 11, IP: 387, BL: 14, PageRank: na\nSmaczny podgrzybek mrożony\nProponujemy Ci owoce runa leśnego z polskich lasów. To grzyby i owoce jagodowe, takie jak poziomki, jeżyny, żurawiny, maliny, czarne jagody i również borówki czerwone. Mamy też dla Ciebie owoce ogrodowe (maliny, truskawki, agrest, porzeczki, śliwki). Nabędziesz je u nas w stanie świeżym a oprócz tego suszone oraz mrożone. Truskawka mrożona z naszej oferty zachowuje zupełnie wszystkie swoje wartości odżywcze, jakie miała w postaci przed momentem zerwanej z krzaczka. Owoce są bez szypułek, zdrowe oraz dojrzałe. Sezon na jagody leśne jest bardzo powierzchowny. U nas za to jest borówka czernica mrożona, za sprawą czego masz do niej dostęp przez cały dwanaście miesięcy. O ile w oddali owocami masz ochotę na grzyby np. z jajecznicą, podgrzybek mrożony będzie dla Ciebie istotnie przyporządkowany. Gdy przeciwnie zaś masz ochotę na barszcz grzybiczy, wykorzystaj z naszej oferty specpol. pl grzyby suszone. W magazynie posiadany również rabarbar, warzywo, które daje wyrazisty smak ciastom kruchym, piaskowym, drożdżowym i również biszkoptowym.\nTytuł: Smaczny podgrzybek mrożony\njagoda mrożona, owoce mrożone, grzyby mrożone, podgrzybek mrożony, truskawka mrożona, grzyby suszone\nData dodania: 07 11 2021\nPodlinkuj stronę www.specpol.pl:\n„Pro – Lex” - podmioty gospodarcze\nNasza kancelaria istnieje od roku 1996. Przez lata działania zdobyliśmy duże doświadczenie w zakresie obsługiwanych przez naszą firmę spraw. Problematyka obsługiwanych przez nas spraw obejmuje zapotrzebowania p ...\nKażdego mieszkańca Lublina albo turystów, którzy w tym momencie przebywają w mieście bądź mają takowy zamiar chcielibyśmy gorąco zaprosić do lokalu o nazwie Hades. Według nas to najlepsza restauracja na terenie ...\nNasza spółka od przeszło 20 lat para się dostarczaniem publikacji związanych z chłodnictwem. Posiadamy w ofercie w praktyce wszystko co ma możliwość przydać się osobom zainteresowanym tym tematem. Posiadamy w o ...\nPeklowanie jest niezwykle istotne dla osób trudniących się przemysłem mięsnym. Ważnym etapem w toku przygotowywania wędlin jest odpowiedni sprzęt Tutaj powinno się postawić na dobrej jakości klipsownice. Komory ...\nnagrobki (3), tanie kupowanie (4), maszyny pakujące (4), domki letniskowe (3), projektowanie ogrodów (3), hotel (4), części do maszyn budowlanych (5), film (3), Atlas części (6), konstrukcje stalowe (3), Warszawa (4), Konferencje (4), projektowanie ogrodów Toruń (3), ogrody (3), Depilacja laserowa (3), wyprzedaż (4), skup aut (3), Forever Living Products (3), sklep wędkarski (3), porady prawne (3), kancelaria (6), gąsienice gumowe (8), małopolska (3), producent (4), cięcie laserowe (3), Adwokat (4), noclegi w bobolinie (3), domki bobolin (3), szkoła (3), domy (3), frezowanie CNC (3), hydraulik (3), witaminy (3), toczenie CNC (4), serwis maszyn budowlanych (3), części Atlas (4), cięcie laserem (4), noclegi bobolin (3), usługi ogrodnicze (3), maszyny budowlane (3)


Krem cytrynowy ( krem do tart i kruchych babeczek ) | kolorowo-torcikowo\nZapachniało cytrusami ... To znaczy, że zima tuż, tuż ! Bo to właśnie zimą sklepy pachną cytrynami, mandarynkami i pomarańczami. I to właśnie zimą, ceny cytrusów, wołają z półek - "KUP MNIE"... i zrób ze mną coś - coś wyjątkowego. Nie wrzucaj do gorącej herbaty, nie zjadaj ot tak wprost.\nKrem cytrynowy, zagęszczany lemon curd, świetnie sprawdza się jako nadzienie do tart, kruchych babeczek, a także do przekładania ciasteczek czy bezików. Równie bosko smakuje wyjadany wprost ze słoiczka !\nŻelatynę zalać niewielką ilością zimnej wody - odstawić do napęcznienia.\nWycisnąć sok z cytryn i pomarańczy. Sok przelać do rondelka, dodać cukier puder, wymieszać i doprowadzić do wrzenia. Następnie dodać masło - rozpuścić.\nJajka wybić do większej miski, roztrzepać, tak by żółtko i białko się połączyło. Nie ubijać.\nDo jaj dodać wolnym strumykiem gorący sok cytrusowy z masłem. Cały czas mieszać.\nCałość przelać z powrotem do rondla i nie przerywając mieszania ( najlepiej mieszać rózgą ) gotować, aż krem zacznie gęstnieć. Powinien przypominać konsystencją rzadki budyń.\nZdjąć krem z palnika, dodać namoczoną żelatynę i mieszać, do połączenia składników.\nPROPOZYCJE WYKORZYSTANIA KREMU CYTRYNOWEGO:\n* Jeśli kremu nie chcemy zużywać od razu - przełożyć do słoiczków, zakręcić szczelnie i przechowywać w lodówce około tygodnia.\n* Jeśli kremem chcemy wypełnić tartę lub babeczki - ostudzić krem, następnie szybko zmiksować i wyłożyć na ciasto.\n* Krem możemy także zmiksować z serkiem mascarpone ( 1/2 porcji kremu + 250 g mascarpone ) - kremem takim wypełniam bezowe gniazdka lub kruche babeczki.\nPrzepis na tartę cytrynową znajdziecie tutaj\ncytrusy cytrynowy do ciast krem


Czarnulkaablog : Bania Agafii Maska do twarzy dziegciowa oczyszczająca- Imperium Zapachów\nBania Agafii Maska do twarzy dziegciowa oczyszczająca- Imperium Zapachów\nczarnulkaa 24 bania agafii , imperium zapachów , maseczka , maska do twarzy dziegciowa , oczyszczająca\nWitajcie! Pogoda nam się trochę popsuła, chyba jednak wolę upały niż deszcz :p\nDzisiaj chcę się podzielić z Wami moją recenzją znanej już maseczką od Banii Agafii. Taką maseczkę możecie nabyć stacjonarnie lub online w Imperium Zapachów.\nKosmetyki Banii Agafii mają charakterystyczne, saszetkowe opakowania. Jest to bardzo wygodna opcja, produkt można zużyć do końca. Z opakowaniem nic się nie dzieje, nie jest podatne na zniszczenie. Przez otwór z łatwością wydobędziemy odpowiednią ilość kosmetyku. Konsystencja typowa dla maseczki, nie za gęsta, odpowiednia. Kosmetyk nie spływa z twarzy. Po upływie określonego czasu bez problemów zmyjemy ją z twarzy.\nZ maseczkami Banii Agafii mam już pewne doświadczenia, testowałam dwie inne. Jednak maseczka dziegciowa jest bardzo popularna i ma wielu fanów. Sama też chętnie przetestowałam jej działanie.\nMaseczka ma bardzo dobry skład, bogata jest w substancje oczyszczające i pielęgnujące skórę. Idealnie nada się dla cery problematycznej, tłustej czy mieszanej. Osobiście jestem pod wrażeniem jej działania, stosowana regularnie bardzo dobrze wpływa na stan skóry. Oczyszcza ją dokładnie z zanieczyszczeń, po użyciu jest miękka w dotyku, odświeżona, nawilżona. Świetnie koi wszelkie podrażnienia. Maseczka jest wydajna, stosowana 2 razy w tygodniu wystarczy na ponad miesiąc. A do tego cena jest bardzo korzystna.\nW Waszej pielęgnacji goszczą już maseczki Banii Agafii?\nsandraxblog 13 lipca 2015 12:39\nMAZGOO 13 lipca 2015 12:48\nPokochałam produkty Rosyjkie :) mam maseczkę od babuszki do ciała - rozgrzewającą :) zastanawiam sie czy dzisiaj jej nie uzyc :)\nczarnulkaa 13 lipca 2015 13:13\nna dzisiaj w sam raz :)\nChocolate&Chocolate 13 lipca 2015 12:51\nMaseczek do twarzy od Bania Agafii jeszcze nie miałam ;)\nAnita Ryszka 13 lipca 2015 13:22\nnie używam maseczek :D mam nadziej ze pogoda się poprawi :)\nSandra Krakowiak 13 lipca 2015 13:26\nNigdy jeszcze nie używałam maseczek, myślę, że to się jednak zmieni :)\nMonika N 13 lipca 2015 13:48\nNie miałam jeszcze nic z Bania Agafii. Może kiedyś się na jakąś skuszę :)\nWiola N. 13 lipca 2015 13:55\nTo moja ulubiona maseczka <3\nBeatrice 13 lipca 2015 13:59\nSylwia B 13 lipca 2015 14:24\nZ Bania Agafii miałam jedynie czarny szampon, nie byłam zadowolona. Może maseczki będą miały lepsze działanie...\nzaczarowanaa 13 lipca 2015 15:50\nNa pewno ją wypróbuję, bo dużo dobrego słyszałam o niej :) Na razie miałam tylko oczyszczającą niebieską i bardzo lubiłam :)\nAgata Samulak 13 lipca 2015 18:35\ntej nie miałam, ale rosyjskie kosmetyki lepiej sprawdzają sie u mnie na włosach niz na twarzy\nczarnulkaa 14 lipca 2015 10:20\nja do włosów to jeszcze nie testowałam nic z tej firmy :p\nUpitaKubisiemx3 13 lipca 2015 19:39\nZ tych saszetkowców miałam jedynie peelingi :). O tej maseczce czytałam dużo dobrego, mam ją na liście jak będę kupować rosyjskie kosmetyki to się skuszę :)\nIrreplaceable_fashion 13 lipca 2015 19:54\nmuszę sobie taką kupić i wypróbować:)\nMaseczek jeszcze nie miałam. Muszę kiedyś zakupić i spróbować bo wszyscy chwalą :)\nDorothy the Cat 13 lipca 2015 23:56\nz tych masek mam taką z niebieską glinką i jest super, na pewno kupię ponownie :)\nteż posiadam, jedna z najlepszych maseczek :)\nCherry Belle 14 lipca 2015 12:02\nMiałam inne wersję, tą tez wypróbuję :)\nJasminum 14 lipca 2015 15:14\nNie spodziewalam sie po niej az takiej wydajnosci! :)\nŚwiat MyLady 14 lipca 2015 20:03\njestem zdziwiona tą maską,że jest wydajna :)\nto aż 100 ml :)\nAn gie 14 lipca 2015 20:56\nCandymona Blogspot 17 lipca 2015 02:26\nMam tę maseczkę i jest całkiem całkiem :)


Szekspir By Tego Nie Wymyślił / Shekspiru i ne snilos (2007) [Lektor PL] online cda zalukaj alltube lektor HD za darmo | lobu.pl - Filmy Online, Seriale Online, cda, zalukaj, alltube, lektor, HD, za darmo\n2007 104 min Komedia, Muzyczny, Romans\nIMDb 4.9/10 47 votes\nGarik Kharlamov, Natalya Fisson, Olga Filimonova, Tatyana Kravchenko N/A N/A Opis\nW czasie ucieczki z miejsca przestępstwa trójka złodziejaszków zostaje przypadkowo wzięta za słynne trio aktorskie. Aby ratować skórę, oszuści podejmują grę i wcielają się w role artystów. Ale to dopiero początek maskarady. Prawdziwe gwiazdy sceny lądują za kratkami, a przed artystami rabusiami czekają deski teatru, tłumy wielbicieli i główne role w „Otellu” Szekspira. Wróć\nRodeo i Juliet / Rodeo & Juliet


W zdecydowanej mnogości wypadków za ekologią przemawiają korzyści finansowe. Segregujemy odpadki w mieszkaniach i zakładach pracy dlatego iż nam się to opłaci, bowiem stawki za odbiór sortowanych śmieci są znacznie niższe od tych za przyjęcie nie oddzielonych śmieci. Drudzy zwyczajnie pożądają pośpieszać za modą. Ani jedna z tychże motywacji nie jest złą. Ważny jest rezultat, a więc czyste środowisko. Polecamy https://dokasacji.pl/artykul/pomorskie\tMożna zatem w stosunkowo łatwy sposób zarobić na ekologii, chociażby obniżając sobie koszty wywozu odpadów lub użytkując oszczędny ogrzewacz wody, który minimalizuje nasze opłaty za energię. U każdego ekonomisty rodzi się zapytanie, czy da się na ekologii zarobić na większą skalę. Odpowiedź jest – wydawać by się mogło – prosta.\nMożna, co istotne poniektórzy już na to wpadli. Mam tu na myśli utylizację samochodów. Naturalnie istnieją u nas firmy zajmujące się niszczeniem wiekowych aut, starczy wbić w wyszukiwarkę wyrażenie: złomowanie samochodów łódź, i odnajdziemy dużą ilość tego rodzaju zakładów. Oczywiście one na tym zarabiają. Mnie jednak nie chodzi o przedsiębiorców kryjących się za ogłoszeniami w rodzaju: kasacja pojazdów Warszawa, gdyż – acz jest to duża branża – jest to działanie z zakresu mikroekonomii, zaś mnie idzie o makroekonomię. Naturalnie ktoś stwierdzi – a akcyza?Czytaj też https://dokasacji.pl/artykul/lubuskie


LN: Portugalia pierwszym triumfatorem! - Goal.pl\nGoal.pl › Liga Narodów › LN: Portugalia pierwszym triumfatorem!\nPortugalia triumfuje w Lidze Narodów fot. Grzegorz Wajda\nŹródło: Goal.pl 22:38, 9. czerwca 2019 Redakcja Goal.pl 0\nW finałowym spotkaniu pierwszej edycji Ligi Narodów rozgrywanym na Estadio do Dragao w Porto, Portugalia pokonała Holandię 1:0 – decydującego gola zdobył kwadrans po przerwie Goncalo Guedes.\nNa trzy zmiany po zwycięstwie nad Szwajcarią zdecydował się trener Santos – miejsca Pepe, Nevesa i Joao Felixa zajęli Fonte, Pereira i Guedes. Pomarańczowi rozpoczęli dziś za to w identycznym zestawieniu, jak kilka dni temu przeciwko Anglii.\nNiestety pierwsza połowa finału na Estadio do Dragao, lekko mówiąc, nie zachwyciła – optyczną i statystyczną przewagę osiągnęli Portugalczycy, jednak nie przełożyło się to w żaden sposób na sytuacje pod bramką Cillessena. W 29. minucie, bramkarz Holendrów pewnie chwycił słaby strzał Fonte po rzucie rożnym, a chwilę później, Cillessen sparował do boku uderzenie Bruno Fernandesa zza pola karnego.\nW 60. minucie, to gospodarze otworzyli jednak wynik – Bernardo Silva zagrał do ustawionego na linii szesnastki Guedesa, który silnym uderzeniem przełamał ręce Cillessena i wyprowadził Portugalię na prowadzenie. Kilka minut później odpowiedzieć próbowali Holendrzy, ale strzał głową Depay’a na raty wybronił Rui Patricio.\n1:0 Guedes 60′\nPortugalia: Patricio – Guerreiro, Fonte, Dias, Semedo – Fernandes (81′ Moutinho), Carvalho (90+3′ Neves), Pereira – B. Silva, Guedes (75′ R. Silva), Ronaldo\nHolandia: Cillessen – Blind, van Dijk, de Ligt, Dumfries – Wijnaldum, F. de Jong, de Roon (81′ L. de Jong) – Babel (46′ Promes), Depay, Bergwijn (60′ van de Beek)


Serwis Akwarysta.EU AKWARYSTYKA - Abudefduf saxatilis\nFot. Mariusz Król - Abudefduf saxatilis\nW naturze zamieszkuje takie miejsca jak: Nigeria, Gambia, Kenia, Kanada, Karaiby, Dominikana, Brazylia, Bermudy, Ocean Atlantycki, Zatoka Meksykańska, Indopacyfik, USA, Bahama, Hawaje, Togo, Costa Rica, Puerto Rico, Ghana, czy Jamajka.\nNależy do rodziny Garbikowatych Pomacentridae.\nZbiornik powinien posiadać bardzo dużą przestrzeń do pływania i sporą ilość kryjówek z żywej skały. Minimalna wielkość akwarium to około 500 litrów przy posiadaniu jednego dorosłego osobnika, choć istnieje możliwość hodowania kilku sztuk w akwariach od 100 litrów wzwyż. Parametry wody powinny być stabilne, a woda mieć temperaturę od 23°C do 27°C. Jak wszystkie garbiki ryby okazują agresję zwłaszcza do przedstawicieli swojego gatunku. Warto wprowadzać je do zbiornika jako ostatnie.\nRyby dorastają do 23 cm długości ciała. Karmimy je mysis, ikrą homara, artemią, oczlikiem i innymi pokarmami mrożonymi.\nJesteś tutaj: Start Opisy ryb morskich Abudefduf saxatilis


Houston Rockets 112:112 Golden State Warriors skrót meczu. Bramki, wideo i wynik (05.05.2019)\nHouston Rockets 112:112 Golden State Warriors skrót z meczu (05.05.2019)\n112:112 NBA05.05.2019 02:30Houston Rockets - Golden State Warriors2019-05-05T02:30:00+02:002019-05-05T05:30:00+02:00\nTOP 3 BONUSY NA MECZ Houston Rockets - Golden State Warriors 1229 PLN 29 zł za darmo i bonus 1200 zł - więcej na www.STS.pl\n112 Houston Rockets\n112 Golden State Warriors\nHouston Rockets - Golden State Warriors skrót meczu, wideo, bramki, gole\nObejrzyj już teraz Houston Rockets - Golden State Warriors skrót meczu. Zobacz jak padły gole, bramki dzięki wideo z meczu który odbył się w dniu 05.05.2019 02:30. Najciekawsze okazje i akcje w meczu Houston Rockets - Golden State Warriors, a także piękne gole i bramki zobaczysz w skrócie meczu. Skrót meczu &event to jednak nie wszystkie wideo z wydarzeń rozgrywanych w ramach NBA. Zapraszamy też do obejrzenia innych skrótów z meczów, spotkań i wydarzeń. Oglądaj największą ilość skrótów, wideo, a także materiałów video takich jak bramki, okazje, gole z wydarzeń sportowych a wśród nich między innymi Koszykówka. Każdego dnia na naszej stronie pojawiają się też skróty NBA z podobnych wydarzeń które odbyły się w ramach dyscypliny Koszykówka.


Typografia w praktyce: Rozmiar czcionki - Dlaczego niektóre są większe?\nNajlepszym tego przykładem jest zestawienie dwóch systemowych fontów: Arial i Times New Roman w rozmiarze 12 punktów. Od razu widać, że coś jest nie tak. Niby ten sam rozmiar pisma a jednak Times wydaje się być mniejszy od Ariala. Aby potwierdzić przypuszczenia zestawię literę "e" w rozmiarze 72 punktów. I rzeczywiście, proste doświadczenie potwierdza przypuszczenia, że Times jest nieco mniejszy. O co tu chodzi? Co jest grane? Jak rozmiar wyrażony w punktach ma się do tych różnych krojów pisma? Czyżby inne sposoby pomiaru zadecydowały o tym? Są różne jednostki punktów? Nic podobnego.\nOdpowiedź jest bardzo prosta. Rozmiar fontów podany został w punktach, ale dotyczy pola na którym została zaprojektowana litera. Aby lepiej wyjaśnić to zjawisko, jak to bywa często w przypadku typografii, trzeba odwołać się do przeszłości, tradycji kiedy to mieliśmy do czynienia z czcionkami a nie fontami, które potocznie tylko nazywa się teraz czcionkami. Otóż czcionka zbudowana była np. z metalowego słupka i wielkość tego słupka (klocka) wyrażona była właśnie w punktach. Miejsce jakie zajmował znak mogło być różne z uwzględnieniem na wydłużenia górne i dolne, oraz na odsadki, które sprawiają, że w składzie litery nie stykają się ze sobą. Także i dziś gdzie nie tworzy się już czcionek metalowych, tylko cyfrowe ich odpowiedniki, czyli fonty również zbudowane są na wirtualnym polu o określonej wysokości wyrażonej w punktach. Do tego trzeba pamiętać, że każdy font jest inaczej zaprojektowany, ma swoje własne strukturalne właściwości takie jak grubość, szeryfy czy proporcje.\nJak zestawiać ze sobą fonty?Z tego też powodu mamy trochę utrudnione życie, bo jeśli zechcemy zestawić w jednym dokumencie dwa różne kroje, to powinniśmy brać pod uwagę ich optyczną wielkość a nie rozmiar podany przez komputer. Dlatego lepiej jest dostosować wielkość jednego z fontu do drugiego. W przeciwnym razie uważny czytelnik gdy spostrzeże, że fonty nie są starannie dobrane pod względem wielkości może to po prostu uznać za błąd. A wiadomo, w projekcie typograficznym nie ma nic gorszego niż przypadkowość.\nThis entry was posted in Fonty i czcionki,Podstawy typografii. Bookmark the permalink.