Być kobietą i wreszcie zwariować [Katarzyna Miller] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00194 003775 21343355 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Katarzyna Miller Liczba stron: 236\nISBN: 978-83-7881-217-3 Data wydania: 2014-04-09\nKatarzyna Miller BYĆ KOBIETĄ I WRESZCIE ZWARIOWAĆ\nSpis treści Bohaterki Dzień 1 Dzień 2 Dzień 3 Dzień 4 Dzień 5 Dzień 6 Postscriptum Przypisy Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nBohaterki:DOROTA: Spokojna, wyważona w emocjach, subtelna. Poważna i pogodna. Czterdzieści lat. Wysoka, smukła, delikatna, długie włosy blond. Ubrana modnie, w beże, szarości, pudrowe róże. Subtelna biżuteria. Kiedy się odzywa, grupa słucha tego z uwagą i szacunkiem. Daje się odczuć, że zawsze mówi to, co naprawdę myśli. Mówi także rzeczy trudne dla innych. Raz rozwiedziona. Od lat w tym samym związku, po pozytywnie rozwiązanych kryzysach, z jednym dzieckiem. MONIKA: Najmłodsza w grupie: pod trzydziestkę. Energetyczna, rozemocjonowana. Zgrabna, seksowna, co podkreśla ubiorami w kolorach rajskiego ptaka. Burza płowych włosów, duże błyszczące kolczyki. Rozwiodła się w trakcie pracy w grupie. Jest z tego bardzo zadowolona. Podjęła się bycia koordynatorką zjazdów i kontaktów grupy. Pracuje w agencji reklamowej. Uprawia taniec sceniczny. Mieszka sama, niedawno przeżyła rozstanie po gorącym romansie. SONIA: Czterdzieści parę lat. Loki w różnych kolorach. Nosi tylko kwieciste sukienki i dobrane do nich kolorem rajstopy. Używa rzeczy w bardzo dobrym gatunku. Nieskazitelna cera, zawsze zrobione długie paznokcie, przedłużone rzęsy. Bransoletki. Bardzo towarzyska, a także pomocna. Kulturalnie „oblatana”. Oddana pracy nad sobą. Niedawno burzliwie się rozwiodła i bardzo to przeżywa. Jedno dziecko. KAJA: Trzydzieści parę lat. Wiotka, długie nogi. Delikatna uroda. Dziesięć lat życia spędziła w Indiach, gdzie pracował jej ojciec. Z trudnością potem aklimatyzowała się w Polsce. Cicha, zamknięta w sobie, uważna… Biorąc udział w spotkaniach grupy, niebywale rozkwitła. Kiedy się pojawiła po raz pierwszy, była szarą myszką. Okazało się, że ma niesamowity feeling do pięknych ciuchów i wygląda w nich jak modelka. Finansistka. Dziewica. ANIELA: Koło pięćdziesiątki. Żadnej biżuterii. Ciepła, serdeczna, kojąca dla innych. Ma na czym siedzieć i czym oddychać. Niezwykle oczytana, kocha poezję, przysyła grupie mailowo cudne wiersze z okazji różnych okoliczności. Pięknie mówi, potrafi wzruszać, jest szczera, otwarta i uczciwa. Długoletnia mężatka, dwoje dzieci. MILENA: Przyjaciółka Anieli. Drobna, płocha, wesoła. Szczebiotliwa, kiedy jest w dobrym humorze. Gdy smutna, wygląda jak zmoknięty ptaszek. Pełna wdzięku, szybko się porusza. Nosi obcisłe sweterki i dżinsy. Już jako rozwódka zaszła w ciążę z kolejnym partnerem, który ją zawiódł. Sama wychowuje dwoje dzieci. Co jakiś czas wychodzi dzielnie z kryzysów psychofizycznych lub finansowych. NINA: Niecałe czterdzieści lat. Zrównoważona. Niezależna w myśleniu i zachowaniu. Odporna na opinie innych, ale uważna wobec ludzi. Zadziwia grupę coraz to innym kolorem włosów na kolejnych spotkaniach. Tym razem wygląda dużo łagodniej niż zwykle, bo wróciła do swojego własnego koloru ciemnoblond i chodzi w samych miękkich, lejących się sukienkach. Singielka. Niedawno założyła własną firmę. SABINA: Ruda, o dziewczęcej urodzie, czterdziestka. Otulona kolorowymi szalami, w ręcznie robionej, orientalnej biżuterii. Jeździ na ciekawe warsztaty, czyta literaturę psychologiczną, wie, co się dzieje w branży „rozwojowej” i w czym warto uczestniczyć. Łagodna, ładnie się dziwi i zachwyca odkryciami – swoimi i cudzymi. Mężatka, jedno dziecko.Ostatnio weszła w okres odkrywania swej seksualności, co zaowocowało romansem na pewnym wyjeździe. ROMKA: Wielkie, ciemne oczy, zawsze pełne wyrazu. Ciemne, gęste włosy. Duże, soczyste usta, lekko wygięte w podkówkę. Głęboko wszystko przeżywająca, zawsze poszukująca i myśląca. Otwarta aż do bólu. Liderka samoświadomości. Pracuje naukowo. Dużo czyta. Mężatka, dwoje dzieci. JANKA: Około czterdziestki. Gdy miała trzy lata, umarła jej mama. Ojciec ożenił się powtórnie. W trakcie spotkań z grupą zewnętrznie zmieniła się najbardziej ze wszystkich uczestniczek. Przyszła do niej jako oschły i ostry pistolet z korporacji. Mówiła głośno i tylko o pracy. Miała krótkie, ciemne włosy. Teraz jest apetyczną blondynką o miłym głosie, ciepłym uśmiechu, w seksownych sukienkach. Coraz częściej się śmieje. Singielka. NIKA: Najmłodsza stażem uczestniczka grupy. Dużo w niej smutku. Jeszcze w siebie nie wierzy. Ma ładną buzię skrzywdzonego dziecka. Siedzi przeważnie skulona. Często się dziwi. Rzuca niepewne spojrzenia. Bardzo czysto, uczciwie i jasno mówi. Przejęta, zmotywowana do pracys nad sobą. Drugi mąż, jedno dziecko. URSZULA: Wygląda i zachowuje się jak grzeczna dziewczynka. Ładna, zgrabna czterdziestka. Najpierw mało, a teraz coraz bardziej przebojowa. Weszła w grupę trochę później od innych, dość długo się oswajała. Z dużym zapałem ćwiczy wychodzenie z totalnej poprawności, która nie pozwalała jej poznać samej siebie. Jest coraz bardziej radosna. Rozwiedziona, jedno dziecko. JULIA: Sportowa piękność. Długie nogi, długie proste włosy, spokojny styl ubioru, ale gdyby nawet założyła na siebie worek i tak wyglądałaby świetnie. Raczej poważna, lubi znać się na różnych zdrowotnych sprawach. Z wielkim zaangażowaniem w pracę nad sobą przekracza trudne progi, szczególnie w obszarze porozumiewania się z innymi. Mężatka, jedno dziecko. KASIA: Terapeutka. Ta sama co w tomie Być kobietą i nie zwariować. Starsza o te parę lat. Wciąż gruba, ale już trochę na to narzekająca. Reszta – bez zmian.\nOD KASI: Spotykam się od czterech lat z tą samą grupą kobiet. To one tak postanowiły. Że chcą we własnym, sprawdzonym, dobrze dobranym gronie kontynuować pracę psychologiczną nad swoim rozwojem. Są bardzo zmotywowane i nie chcą wciąż zaczynać od początku i z nowymi ludźmi, jak to się dzieje na większości warsztatów. Spełniło się w ten sposób i moje marzenie o prowadzeniu długotrwałego kursu rozwoju osób świadomych, zaawansowanych w pracę nad sobą. Uczestnictwo w tym procesie jest fascynujące. Grupa nazwała się PIJALNIĄ WODY. Od dowcipu, który wydał nam się nader „terapeutyczny”: Siedzi facet w przedziale. Na stacji wsiada drugi i po chwili, zaczyna: „Ale mnie się chce pić! Jezus Maria, jak mnie się chce pić. O matko, nie wytrzymam, jak mnie się chce pić!”. Na kolejnej stacji ten pierwszy wysiada i przynosi mu butelkę wody. Drugi wypija, sapie z zadowolenia, a po chwili: „No naprawdę, jak mnie się chciało pić! Ale mnie się chciało pić!”. Praca nad sobą trwa wiecznie. Póki człowiek żyje, warto, by w siebie inwestował. Może to robić na przeróżne sposoby. Jednym z najciekawszych jest działać w grupie i z grupą. Tą, której się ufa, którą się coraz lepiej rozumie, która niczego od nas nie oczekuje, niczego nie ocenia, powie uczciwie trudne prawdy, ale cieszy się każdym naszym zwycięstwem i wspiera w trudnych chwilach. Która się razem bawi, ale i zachęca do stawiania nowych kroków w głąb siebie lub w kierunku innych. Grupa jest otwarta; jeśli ktoś chce się pożegnać, ktoś inny przychodzi na zwolnione w ten sposób miejsce. Grupa spotyka się co kwartał przez parę dni w tym samym miejscu, poza codziennością. Pracujemy nad tym, co się działo, co się odkryło, nazwało lub co dało znać o sobie w międzyczasie. Jeśli któraś tego potrzebuje, może się spotkać ze mną także na indywidualnej sesji. W tej książce mniej jest moich wykładów, więcej pokazują uczestniczki. One już bardzo często same wiedzą, czego chcą, i o to właśnie chodziło! Cieszy mnie to, to moja wielka nagroda! Poza obszarem merytorycznym dzieją się sprawy towarzyskie. Powstają przyjaźnie, sojusze, zdarzają się spotkania, imprezy, wyjazdy, kontakty telefoniczne i mailowe. Radość i wdzięczność z tej babskiej wspólnoty są ogromne. Dopracowałyśmy się nowych firm, doktoratów, nowych wyglądów i nowych związków, rozpadu starych (broń Boże, nie wszystkich) i nowych maluchów. Kogóż innego mogłam więc poprosić o bazę dla tej książki – jak nie dziewczyny z Pijalni? Zmieniłam imiona i dane. Dziękuję Wam, Czytelniczki, i Wydawnictwu: że chcieliście dalszego ciągu!! No to trzeba wreszcie zwariować! Nie spodziewajcie się fajerwerków diabelskiego ognia! Spotkacie tu ludzką, kobiecą prawdę, i choć przecież niecałą, to ważną, bo NASZĄ.\nDzień 1KAJA: Odkrywa odwagę i złość. MILENA: Choruje, zdrowieje, integruje się wewnętrznie. NINA: Odnajduje dobre w niczym. MONIKA: Ma przepełnione emocjami życie wewnętrzne, romansowe i nowe plany na przyszłość. JANKA: Odkrywa ciało pod zbroją. NIKA: Ujawnia lęki, to, jak siebie niszczy, śni o ojcu. KASIA: Wysyła list do dorosłych współplemieńców. DOROTA: Prosi o pomoc w oswojeniu lęku przed operacją raka tarczycy. KASIA: Witajcie, moje kochane kobiety z Pijalni Wody! GŁOSY Z SALI: Witaj, Kasiu! KASIA: Zabieramy się do pracy, prawie takiej jak zawsze. Będzie ona jedynie trochę inna przez to, że wszystko nagrywamy. Jeszcze raz wam dziękuję, że się na to zgodziłyście. Powiedzcie, jak się teraz z tym czujecie i co wam się wstępnie kojarzy z tematem „i wreszcie zwariować”. Od razu nadmieniam, że nie potrzeba nic udziwniać i zmieniać w naszej pracy. Kontrakt mamy taki jak zawsze, każda z was pracuje nad tym, co jest dla niej istotne. I, jak zawsze, opowiedzmy sobie o tym, co u nas, i o tym, czego tutaj dla siebie chcemy. MONIKA: Ja to kupiłam od razu. Nagrywanie mi nie przeszkadza. Jeśli chodzi o wariacje, to jest chyba dobre słowo na stan, w jakim właśnie jestem. Cholera! Rozlazło się z Kacprem i jestem jak chora. Pomruki współczucia z sali. KASIA: Przykro mi. Widzę, jaka jesteś poruszona i biedna. Chcesz teraz o tym opowiedzieć? MONIKA: Nie, dzięki. Chciałam wam to tylko od razu zaanonsować. Już mi lepiej, że wiecie. Niektóre przeczytały o tym w mailach. A Kai i Anieli wisiałam na słuchawce i wyłam. Dzięki kochane, nie wiem, jak bym bez was wyżyła. Ruch w sali. Dziewczyny idą przytulić Monikę. Po chwili. KASIA: Więc poczekamy na ciebie, Moni. Wróćmy do tematu – co z tym zwariowaniem? KAJA: Dla mnie to by było, jakbym się wreszcie puściła! Sala w śmiech. KAJA: Już tyle rzeczy puściłam, tak jak polecasz, Kasiu. A tego jeszcze nie mogę… KASIA: Pochwal się najpierw, co puściłaś. I nie poganiaj się, bo mądrość ludowa słusznie mówi: „Co nagle, to po diable”. KAJA: No więc puściłam zazdrość… Grupa: (głośno) Oooo! KASIA: Duża rzecz. Opowiedz. KAJA: Pamiętacie, jakim problemem było dla mnie porównywanie się. Nie wiedziałam, jaka jestem ani kim jestem, natomiast dobrze wiedziałam, kim na pewno nie jestem. Nie jestem taka jak Dorota, jak Julia, jak Sonia, jak Monika, jak wszystkie w ogóle wspaniałe kobiety, o niebo ode mnie lepsze pod każdym względem. To było straszne życie, ale ja nie rozumiałam, dlaczego mi tak źle i że to z tego powodu, że ja zawsze jestem ta gorsza, z boku. To wydawało się takie prawdziwe i pewne, że w ogóle tego sobie nie uświadamiałam… MONIKA: Świetnie wiem, o czym mówisz! Ja się miałam za strasznie odważną, a tak naprawdę byłam chodzącym lękiem… KASIA: Trzeba być odważną, żeby chodzić cały czas z lękiem. MONIKA: Dziękuję. Kaja, pamiętam, jeszcze przed ostatnią Pijalnią mówiłaś, że zmieniają ci się relacje z twoją koleżanką z pracy, tą, która cię gnębiła. KAJA: No, ona mnie gnębiła, bo ja jej na to pozwalałam. Miałam się za gorszą, to się wyczuwa, prawda? Z SALI: Prawda. KAJA: Więc sobie na mnie używała, jak chciała. Tyle razy mi mówiłyście: Kaja, zobacz, znowu sobie pozwoliłaś przerwać, Kaja, nie powiedziałaś, czego chcesz, Kaja, zostałaś na koniec, źle siebie traktujesz, smutno nam na to patrzeć… A ja tylko myślałam: I co ja mam z tym zrobić?! Łatwo im mówić. I wiecie, ja się raz po prostu na nią zeźliłam! Sama na początku nie wiedziałam, co się dzieje, ale na nią nakrzyczałam, że mam tego dość i że ja świetnie wiem, że w pracy jestem lepsza od niej! Grupa klaszcze i śmieje się. KASIA: Brawo, Kaja, nareszcie puściłaś swoją złość! Rozumiem, nazywasz to też zazdrością z powodu tego porównywania i zazdroszczenia innym swobody bycia sobą. Oba te aspekty są niezwykle ważne. Nareszcie wydostała się z ciebie twoja dawno zbierana złość. Cudownie. Jak się czułaś? KAJA: Oszołomiona. Zdziwiona. A potem zachwycona. Ale i trochę wystraszona. KASIA: Jasne. To normalne. I tak już bardzo dużo ze sobą zrobiłaś, skoro nie byłaś przerażona, że ci się takie straszne rzeczy wylewają z ust. KAJA: Powiem skromnie, jak ty, Kasiu – lata pracy… KASIA: Super! GRUPA: Brawo, Kaja! I co dalej? MONIKA: Ja wam powiem. Ta małpa nie chciała do mnie przyjechać, bo chciała pobyć sobie sama w weekend. Odmówiła mi!! Pierwszy raz! KASIA: To wielki przełom w Bulwie, Kaju. Gratuluję. A już odmówić Monice… MONIKA: No, no… SONIA: Kaja, a jak teraz z tą koleżanką z pracy wyglądają wasze stosunki? KAJA: O rany, znacznie lepiej. Ona wtedy zdębiała, obraziła się na tydzień, a potem jakby nigdy nic zaczęła być dla mnie dość chłodno uprzejma. Bardzo mi to odpowiada. I reszta towarzystwa patrzy na mnie z większym szacunkiem. GRUPA: My też! KAJA: (kłania się z wdziękiem) Dziękuję wam. Bez was by to się nie stało. To ja na teraz tyle. Teraz sobie odpocznę. A co zrobię z tym trudnym puszczaniem się, to jeszcze nie wiem i daję sobie prawo nie wiedzieć. KASIA: I tak trzymaj. Kto teraz? MILENA: Ja powiem, bo nie chcę z tym dłużej siedzieć. Przyjeżdżam po trudnych wakacjach. Dużo mnie kosztowały, ale i dużo nauczyły. Spotkałam się z moim lękiem, tak wielkim, że mnie zalał totalnie. Takim, który uruchomił nawet te moje obawy, które były objawem nerwicy, gdy chodziłam jeszcze do liceum. Zalał mnie do tego stopnia, że nie byłam w stanie funkcjonować normalnie, to znaczy musiałam się wspomóc tabletką, hydroksyzyną na uspokojenie. Moje dotychczasowe wariactwo to były lęki. Wyolbrzymianie tych lęków. Tak jak to kiedyś nazwałyśmy – dmuchanie smoka. Uczyłam się nie dmuchać smoka w te wakacje. Wcześniej nadmuchałam go do gigantycznych rozmiarów… A byłam w takiej sytuacji – za granicą, z koleżanką. Wydawało mi się, że jesteśmy ze sobą blisko, bo już dwa razy spędzałyśmy razem urlop. Niestety poczułam, że to jest koniec tej relacji… Zostałam tam sama i zmagałam się z lękami. Uruchomiła się cała moja strategia obronna, którą miałam, jak jeszcze byłam w małżeństwie. KASIA: Współczuję. Kiedy jest bardzo trudno, wracamy do starych strategii. To już wiecie. MILENA: To miało związek głównie z moim stanem zdrowia. Ostatnio mówiłam wam o moich kłopotach ginekologicznych. Zaraz przed tym wyjazdem zaczęło się coś dziać. Coś bardzo nieciekawego… Takie zwężenie mi się zrobiło, takie potworne, że tak naprawdę wchodził mi w cipkę tylko jeden mały palec. I to się stało jakoś krótko przed wyjazdem. Lekarz się przestraszył i powiedział, że on nie wie, co to jest, że on jeszcze czegoś takiego nie widział. I ja z tym jego strachem i swoim: Co to będzie? Co z tym dalej? Pojechałam. To był błąd, ale miałam nadzieję, że może jak tam będę, to sobie odpocznę. Łudziłam się, że ten wyjazd mi pomoże, ale to się okazał bardzo trudny dla mnie czas. Po raz pierwszy nie mogłam dzwonić do nikogo tyle, ile bym chciała, ponieważ byłam za granicą i nie chciałam się narażać na duże koszty. I po raz pierwszy znalazłam się w sytuacji, że musiałam się zaopiekować sama sobą i się tego uczyłam. I to była ważna nauka. Bardzo pomagała mi świadomość, że jesteście… Miałam przy sobie twoją książkę, Kasiu – Być kobietą i nie zwariować. Miałam jeszcze Millennium i myślałam, że wejdę w ten kryminał. A zostałam przez te dwa tygodnie z twoją książką, co bardzo mi pomogło. Czytałam ją po prostu zdanie po zdaniu, delektowałam się nią. Bardzo, bardzo dużo mi dała – dużą świadomość… Nie czułam się sama, ponieważ miałam poczucie, że wy jesteście. Również z tego powodu, że dostałam sms-a od Doroty. Ona w ogóle nie wiedziała, co się ze mną dzieje. Ale gdy przyszła ta wiadomość, jakoś tak mi się dobrze zrobiło. To pomagało przetrwać, ale przez te dwa tygodnie siedziałam i odcinałam dzień po dniu, tak jak w więzieniu, bo nie mogłam stamtąd wcześniej wyjechać. Wróciłam taka, że już nie miałam na nic siły, nie miałam energii, nic mi się nie chciało. I pierwszy raz od lat stanęłam oko w oko z taką sobą – sama. To znaczy: bez mężczyzny. Na nic nie miałam ochoty, ale też wreszcie nie miałam o to do siebie pretensji i po raz pierwszy nie starałam się za wszelką cenę dodrapać do tej swojej energii i udowodnić, że ona jest i że ja sobie daję radę… Pojechałam potem z córką na pięć dni do Świeradowa. Zostawiłyśmy Leszka u babci, on tam lubi być. I zwrot całkowity – to były najcudowniejsze wakacje. Obie leniuchowałyśmy na maksa, robiłyśmy tylko to, na co miałyśmy ochotę. Spałyśmy, jadłyśmy, nigdzie się nie wspinałyśmy. Po prostu cudownie. Miałyśmy ze sobą o czym gadać. To było takie cudowne, że szesnastolatka się ze mną nie nudziła. KASIA: Przekroczyłaś bardzo ważny próg – akceptacji dla swojej słabości. Zjednoczyły się twoje dwie strony, słaba i silna. Zaczęłaś być cała, pełna. MILENA: To była nagroda. Teraz czuję, że jestem inna, i tak szczerze mówiąc, jak się sobie przyglądam, to jeszcze się takiej nie znam. Ale dostałam to wszystko po to, żeby siebie taką pooglądać… KASIA: Jesteś nowa, inna, więcej cię jest! Pasuje ci określenie, że się poszerzasz? Że masz więcej samej siebie? MILENA: O tak… KASIA: A problemy ginekologiczne? MILENA: Ta sytuacja ginekologiczna się nie zmieniła, ja nadal nie wiem, co to jest… KASIA: A co z twoim lękiem na ten temat? MILENA: Bardzo pomogła mi Sonia, która w ciągu jednego dnia znalazła mi dwóch lekarzy. Jeden mówi, że z tym nic absolutnie nie da się zrobić, a drugi, że można to usunąć laserem i że będzie okej. I teraz ja nie wiem… Dwie zupełnie różne diagnozy… Ale ten lęk już mnie tak nie zalewa, już nie biorę żadnych tabletek. Nowa rzeczywistość się przede mną otworzyła… I ja też jakaś inna sobie się objawiłam. I tak sobie pamiętałam, co Julia powiedziała na poprzedniej Pijalni: miałam szansę na zobaczenie siebie… Myślę, że to jest mi dane, żebym mogła jakąś inną siebie poznać… Pójdę do tego lekarza, który mówi, że z tym można sobie poradzić. KASIA: Kiedy uczeń jest gotowy, przychodzi mistrz. Jeśli organizm jest gotowy, przychodzi do niego ten ważny ból czy lęk, czy wspomnienie urazy i teraz właśnie jest w stanie to nareszcie unieść. Kojarzy mi się twoja przypadłość z zamknięciem się na mężczyzn, po tym co zrobił ci Adam. MILENA: O, to mi bardzo pasuje, Kasiu. O tak, żeby już nikogo w siebie nie wpuścić! Tak! Miałam takie momenty, że myślałam, że wrócę do starego strachu… KASIA: Muszą być takie momenty, jeśli schodzisz głęboko – dotykasz dna i odbijasz się od niego… MILENA: To było dno. Ja już byłam na dnie i wróciła wspomnieniem cała ta moja licealna rzeczywistość, kiedy miałam powykręcane ręce. Co prawda, teraz nie wykręcało mi rąk: mogłam oddychać, mogłam chodzić, ale po prostu przeraziło mnie to, że ten lęk jest tak ogromny, że on mnie tak zalał i że ja nic nie potrafię… Tak mi się wydawało wtedy… I bałam się, że znów mnie zaleje… KASIA: A nie zalał. MILENA: Nie zalał. Wróciłam do domu z wyjazdu z córką, zupełnie jakbym odbiła się od tego, poczułam ogromną ulgę. Ale też, jak mówię to teraz, jak na siebie patrzę, to nie do końca się poznaję. Nie mam do siebie pretensji o to, że mi się nie chce. Nie mam pretensji do siebie o to, że po prostu nic mi się nie chce… Zawsze miałam z tego powodu wielki stres. Teraz – nie chce mi się, to po prostu nie robię. KASIA: I to wystarcza. Ale najpierw oswajasz to nowe prawo do bycia sobą – każdą sobą. Trochę to potrwa. Wróciłaś jako kobieta, która siebie czuje. MILENA: O tak. W ogóle się na siebie skierowałam i przez to też mam inną relację z córką. Ja ją zupełnie inaczej odbieram teraz. Czuję, że traktuję ją w ten sam sposób co siebie. Mam taki jasny obraz. Nawet się już nie denerwuję na nią z powodu różnych rzeczy, które mnie wcześniej irytowały. KASIA: To wspaniałe. Na przykład co cię denerwowało? MILENA: Denerwowało mnie oczywiście to, co ja sama też robię. Czyli że na przykład o czymś zapomina, że zostawia bałagan, a ja to potem zbieram albo nie zbieram, ale jej nie mogę zmobilizować, żeby to zrobiła. Że wydaje mi się, że obojętnie na co się z nią umówię, to ona tego nie zrobi, bo zapomina. To nie jest jej zła wola, tylko tak ma i wielokrotnie miałam o to pretensje. KASIA: Wiesz co, a może powiedz jej: „A teraz się umawiamy, że tego na pewno NIE zrobisz”. Śmiechy. MILENA: Ale ona jest tak rozkojarzona! Zupełnie nie wiem, jak jej pomóc, żeby ona się mogła skupić, bo jej to też przeszkadza. KASIA: Ile ona ma teraz lat? MILENA: Szesnaście. KASIA: Nie skupi się, za wcześnie… MILENA: Jednak? Tak właśnie myślałam… Przyszykowałam jej na przykład kartę na zdjęcia, no i tak mi tę kartę pamięci pięknie wyczyściła, tak się starała… I aparacik mi do bagażu włożyła, tylko że bez karty. Miałyśmy aparacik bez karty, bo ona ją zostawiła… To są drobiazgi, ja robię podobnie, bo ja też jestem taka. Też nie mogę się skupić. KASIA: Po co? Po co się skupiać? GŁOS: Można żyć bez skupienia. Śmiechy. KASIA: Jak człowiek ma aparat, to robi zdjęcia, jak nie ma aparatu, to patrzy… MILENA: Chociaż ja tę kartę w końcu i tak kupiłam. Jakie te wakacje były!… Zupełnie się nie spodziewałam, że się tak zadzieje. KASIA: Spójrz, gdybyś nie była na wyjeździe z kimś, kto się okazał nieżyczliwy, nie mogłabyś tego aż tak mocno i wyraźnie przeżyć. I dowiedzieć się, jak sobie samej możesz pomóc. Prawda? Jaka jesteś dla siebie niezbędna i wspaniała. MILENA: Tak, i mam takie poczucie w środku, że to się dobrze dla mnie skończy. Cała GRUPA: Niech tak się stanie! KASIA: Mmm… Kto teraz? NINA: Zastanawiam się, czy ja chcę… Tak. Najpierw powiem, że nagrywanie mi nic nie przeszkadza. A z wariowaniem kojarzy mi się ryzyko. Zaryzykowałam, rzuciłam korporację. Zainwestowałam. Czuję, wiem, że było warto. Ale jestem teraz w czymś innym. Mam okres dziwnego spokoju wewnętrznego, co u mnie wcale nie jest takie częste. KASIA: No popatrz, do czego to doszło. NINA: No właśnie, tak jakoś mi się zrobiło dobrze i spokojnie, i nic mnie nie szarpało wewnętrznie. Pomyślałam sobie: to ja w tym będę. KASIA: Cudownie. NINA: Żadnych ran nie rozdrapuję, bo po prostu nie mam na to ochoty. KASIA: Cudownie! Bo po co? NINA: I ja mam ochotę w tym zostać! Pewnie we mnie coś się zaraz pootwiera, jak usłyszę jakieś wasze problemy, ale póki co… KASIA: Ale nie zmuszaj się! Ja ci powiem, nawet możesz sobie czasami policzyć do stu, jak ktoś coś będzie przeżywał. Wiesz – jak nie czujesz, że twój interes, to nie wchodź. Serio mówię. NINA: Dotąd, nawet gdy to nie był mój interes, to chyba zazwyczaj wchodziłam. Natomiast nie mam ochoty na jakieś ciężkie przeżywanie w tym momencie, zupełnie nie. KASIA: Należy ci się odpoczynek wojownika. NINA: No właśnie – tak to odbieram. To jest ciekawe, skąd to się wzięło! Miało to źródło w tym, że mam parę znajomych, bliskich mi osób, które się okazały chore. U jednej osoby rozpoznano parkinsona, u drugiej nowotwór. Ja właściwie powinnam wpaść w jakąś… KASIA: Nic nie powinnaś. NINA: No więc nie wpadłam, ale pomyślałam tak: a u mnie jest wszystko dobrze, wszyscy są zdrowi. I kiedy jest dobrze? Teraz jest dobrze. A jak będzie potem? Tego nie wiem. Ale teraz jest dobrze… I ja naprawdę poczułam taką lekkość. Pomyślałam: teraz jest taki dobry moment i ja w tym zostanę. KASIA: Cudownie, kochanie, w łapeczki się całuj. Obie panie, proszę: Milena i Nina, w łapki się całujcie za całą waszą dzielność i mądrość. JANKA: Jeszcze raz w lewą! NINA: No i ja bym chciała przez jakiś czas w tym zostać. KASIA: Należy się waszmości… Śmiech. JANKA: A ja widziałam, jak Monika tańczy! Mówię wam – słów brakuje! KAJA: Ja też widziałam. KASIA: Ja sobie wyobrażam… MONIKA: Widziałyście mnie jeszcze przed puszczeniem się. Śmiechy. MONIKA: Właśnie tak sobie myślę, co opowiedzieć, bo u mnie się strasznie dużo działo. Ale chcę się z wami podzielić tym, co jest teraz dla mnie bardzo ważne – tak czuję, to nie jest jakiś pewnik, więc się mądrzyć nie będę, że jestem w momencie kolejnej dużej zmiany. Najpierw bałam się ją w ogóle ruszyć. Czułam ją podskórnie. Nie chciałam jej nazwać, ale jednocześnie odczuwałam taki spokój – to był taki dziwny miszmasz… Czułam, że coś się zmienia i że to będzie trudne. Jednocześnie przestałam się bać, jak kiedyś, kiedy przeczuwałam, że nadchodzi zmiana. Przywiozłam to z Sycylii. Właśnie tam zaczęłam rozmyślać na temat sensu tego, co robię, i czy to lubię, czy tego chcę i tak dalej. Ale to było na poziomie myślenia. A teraz przyjechałam z tej Sycylii i ja po prostu przywiozłam to „czucie”. I na początku to „czucie” nie było wygodne, bo to nie jest coś, co załatwia mi sprawę… KASIA: A jakie to było „czucie”? MONIKA: Że już nie mam serca do tego, co robię. Zabiera mi to za dużo energii. I jakby mnie ktoś w tej chwili zapytał, co mnie interesuje, to: człowiek, relacje, uczucia, więzi… Jak byłam na ostatniej Pijalni, z tymi przejściami Kacprowymi, siedziałyśmy z dziewczynami na trawie i rozmawiałyśmy. Powiedziałam im, że przyszedł czas na „nowe” i że czuję, że chciałabym pójść w innym kierunku. Pomyślałam o psychologii. Odłożyłam to wszystko na razie, bo przechodziłam po prostu żałobę po Kacprze, nadal jej nie domknęłam… Natomiast teraz, we wrześniu, temat jakby sam wrócił, więc siadłam do komputera, znalazłam jakieś rozkłady jazdy ze studiów różnych i natknęłam się na praktyczną psychologię społeczną. Przeczytałam o tym kierunku i poczułam, że ja tam muszę iść. Absolutnie. I słuchajcie, aż ciało mi zareagowało, że ja po prostu chcę. Muszę. Ucieszyłam się i napisałam do Niny maila z zapytaniem, co ona o tym myśli. I ona odpisała mi tak fajnie, że ona tę psychologię popiera, każdy ją kończy, no… I że tam są najfajniejsi ludzie, piszą najlepsze książki i tak dalej. I napisała też, żebym przyjechała do niej, że oddział jest też w Sopocie… A ja poczułam bardzo, że chcę do Warszawy. Zapisałam się więc na studia zaoczne. Wiem, że muszę płacić rachunki, więc nie robię nic pochopnie, bo chcę zarobić na te studia! KASIA: I od razu inaczej zaczęłaś pracować. MONIKA: Tak, bo powiedziałam sobie, że jakoś upchnę tę robotę gdzieś w moje życie. Na razie to jest plan, nie wiem, co z tego będzie. Ale jak szłam złożyć papiery, to szłam pewna tego, że chcę. W ogóle zaczęłam robić coś nowego. Coś, co we mnie rosło od dwóch lat. Przez całe dwa lata jakby czekało… A teraz… Nagle… Wróciłam z Sycylii – w ogóle na Sycylii wydarzyło się po prostu milion rzeczy – i słuchajcie: nagle po prostu błysk! Zapaliła mi się żarówka i ja już wszystko wiedziałam i zaczęłam pisać książkę, książka się pisze sama jakby… KASIA: Wyrosło samo! To frajda. MONIKA: To już po prostu się dzieje! Natomiast jeśli chodzi o uczuciowe sprawy, to powiem wam, że… (wzdycha)… Nawet nie wiem… Trudno mi, bo to jest taka lekcja pokory, no nie wiem, nie chcę jakichś egzaltowanych słów używać… Napisałam wam maila o tych rozstaniach. Po okresie gili i bólu weszłam w fazę smutku. To było wielkie doświadczenie. Codziennie, w każdej minucie ten smutek był, tak jakbym nosiła go w kieszeni… Byłam zdziwiona, że mnie nie przygniatał, że oprócz smutku równolegle miałam miejsce i na zachwyt, i na radość… I to było coś niewiarygodnego: duża lekcja. I potem przyjechałam do Warszawy i wpadłam w pustkę. Pustka zawsze była dla mnie najtrudniejsza. Nauczyło mnie doświadczenie w pracy nad sobą, że tam właśnie, w tę pustkę, gładko wchodzi stare… I po pustce poczułam, co było strasznie dla mnie trudne, że mam wielką potrzebę i chęć kochania. Czułam jakby fizycznie niemalże otwartość serca… A tu, kurwa, tego nie ma… I wiecie, narastała we mnie wielka złość. To była pewnie taka chęć zapchania czegoś, nie wiem… Zauważyłam, że zaciskam zęby. No po prostu strasznie! I jak pojawiali się na przykład fotografowie, którzy chcieli mi zrobić zdjęcia, to ja zawsze, gdy z nimi rozmawiałam, czułam to moje „chcenie”, potrzebę związku, miłości. Zawsze miałam w tym jakiś podtekst: „A może?”. I mnie to wykańczało… Był jeden człowiek, z którym umawiałam się na zdjęcia. KASIA: To znaczy: on mi zrobi zdjęcia i od razu mnie pokocha? MONIKA: Tak sobie myślałam, że może coś się wykluje z tego. Już nie rozmawiałam tylko o zdjęciach, tylko sobie w głowie wieszałam taki obrazek – nasz wspólny domek z firankami. Z tym człowiekiem jakoś fajnie mi się rozmawiało, umówiłam się z nim, pojechałam do Warszawy na spotkanie, to był dzień wylotu na Sycylię. Spotkaliśmy się i pierwsza moja reakcja była taka – spojrzałam i całym ciałem poczułam się rozczarowana, dwa: poczułam się rozczarowana samym rozczarowaniem, wiecie, że ja już, w tym domku w głowie, szyłam sobie firany… Śmiechy. SONIA: I obrazek spadł… MONIKA: Tak. On okazał się sympatycznym człowiekiem, no ale… nie do tego. I przegadaliśmy parę godzin – naprawdę fajny, ciepły człowiek, z którym mogę się różnymi rzeczami wymienić, ale kompletnie nie tym, co chciałam. On pojechał, przyjechała Nika. Siedziałyśmy na kolacji i Nika tak na mnie patrzy i mówi: „Monika, ty jesteś bardzo zgaszona”. Czułam się strasznie wyprana. I pojechałam taka na tę Sycylię. KASIA: Poczułaś się zgaszona, bo ci się iluzja firaneczek rozpadła… Sama jechałaś na Sycylię? MONIKA: Z siostrą. Myśląc sobie przez chwilę, po jakiego wała ja wybrałam Sycylię z namiętnymi Włochami, z temperamentem, ogniem i słońcem, skoro jestem taka… nijaka. Ale potem sobie pomyślałam – mam duże zaufanie do tego urlopu, bo jadę z siostrą, z którą wszystko się może zdarzyć. Ufam, że los daje to, co ma być. Pojechałam na tę Sycylię i mi, że tak dosadnie powiem, jebnęła długo trzymana na Kacpra złość. Zaciśnięte zęby, to, że się czułam niechciana. To moje naginanie rzeczywistości do tych firanek, do obrazków, które planowałam sobie powiesić. Do stałego związku. Pozwoliłam sobie wyzbyć się tej złości. Wywściekałam się. I następnego wieczora po tym oczyszczeniu przyszedł spokój i zrozumienie, że czasem nic się nie da zrobić, trzeba po prostu przeczekać. Także ten zawód, to moje doświadczenie, ten mój gil z nosa i to, co teraz przechodzę, widocznie jest mi potrzebne. Był wieczór, kiedy moja siostra zasnęła wcześniej. Ni stąd, ni zowąd leżąc w łóżku, zaczęłam nagle płakać… Zaczęły mi lecieć łzy i zaczęłam się sama przytulać, i sama do siebie gadać: „Ja ciebie chcę”, „Ja ciebie nie zostawię”. I jakby wszystko mi zlazło. Wszystko. Dziwnie los się kręci. Na tej Sycylii poznałam człowieka, takiego ciepłego faceta, z którym były błyski, takie wiecie, wakacyjne. Daliśmy sobie fajne ciepło, wakacyjny romans. Był taki moment, jakby kadr z filmu; ja siedzę na łóżku, a on chodzi koło tego łóżka i kombinuje: jak my możemy się spotykać. Ja mówię: „To jest niewykonalne…”. A on planuje, że ja przylecę… I myśl w głowie: jak los dziwnie plecie, że ja się martwiłam, że mnie nikt nie chce… a tu nagle los mi stawia takiego człowieka, który mnie bardzo chce… Nie wieszałam z nim firanek… Przyjechałam do domu po tej Sycylii i poczułam, że jest mi dobrze. Znowu poczułam, że jest mi dobrze. Niezależnie, czy faceta mam, czy nie mam… Po prostu, tak. No, mam momenty skurczu w sercu, gdy pojawi się Kacper na Facebooku. Pisałam wam, że „tępe są nożyczki rozstań”, to z jednej strony boli, a z drugiej mam poczucie, że idę dalej. Ani przez chwilę nie żałowałam swojego bycia z Kacprem. Wdzięczna jestem za to, co było. Ale nie chcę wracać do tego. I urosło we mnie coś, co jest dla mnie ważne – psychologia. Zmiana się szykuje. Nie wiem, w którą stronę to pójdzie. Czuję, że jestem w jakimś dużym, kolejnym „nie wiem”, ale na razie ono mnie nie przeraża. Kiedyś, jak myślałam sobie o zmianie pracy, to tak, że ja po prostu tego nie mogę puścić, że ja się z tego nie mogę wykałapućkać. Teraz już ufam sobie i losowi – dam radę to wszystko zrobić. Tyle, jeśli o mnie chodzi. I nie mam planu na Pijalnię, uprzejmie donoszę, bo ufam, że samo się zrobi… Śmiechy. MONIKA: I jeszcze jedno powiem… KASIA: Co jeszcze jedno? MONIKA: No właśnie się zastanawiam… A nie, już nic. KASIA: No… MONIKA: Wysiadłam w Warszawie na przystanku i czekałam na Nikę, bo miała po mnie podjechać. Stałam i po prostu cała się uśmiechałam na myśl o Warszawie. Ja czuję, że muszę tu być. KASIA: Fajnie. MONIKA: Poczułam na tym przystanku, że coś się otwiera, ale też, że boję się, że coś się zamyka. KASIA: Jedność przeciwieństw, kochana. Śmiechy. MONIKA: Bo nie jestem pewna swoich decyzji. Nie mam nic w zamian… KASIA: Nikt nam nie daje gwarancji na nasze decyzje… JANKA: A szkoda… MONIKA: Ufam, że wyjdzie mi ta książka i te studia… Może poznam kogoś, kto lepi garnki, i będę czuła, że muszę też garnki lepić, no nie wiem. Tak że – u mnie tyle. Głos: Podaj dalej… JANKA: Po Pijalni byłam na bardzo wyciszającym urlopie: dwa tygodnie leżałam na plaży: nie robiłam nic, oprócz tego, że pojechałam do Sewilli… KASIA: O Jezu… (wzdycha) JANKA: …która mnie zauroczyła. Pojechałam do Hiszpanii i zauroczyła mnie Sewilla. A potem zadecydowałam, że będę chodzić do pani psycholog, o której wam mówiłam, do pani Ewy. I od lipca zaczęłam systematyczne spotkania, bo stwierdziłam, że chcę mieć towarzysza w tym, co się ze mną dzieje między Pijalniami. KASIA: Świetnie.. JANKA: Nie wiem, czy pamiętacie, przed Pijalnią czerwcową byłam ze dwa razy u Ewy z tematem, który wtedy wydawał mi się adekwatny. Czyli z odchudzaniem. Bo w szafie znalazłam rzeczy, w które się nie mieszczę, i chcę zobaczyć, czemu ja się wściekam, że nie mogę wejść w te rzeczy. Chodzi o wygląd, samopoczucie, złość na siebie i takie pomyje, które się wylewają wtedy, kiedy się nie wciśniesz w coś, co uwielbiasz zakładać. I wtedy zdecydowałam, że pójdę dwa razy, a potem pomyślałam sobie: „Okej, to będę chodzić nadal”, ale szybko się okazało, że odchudzanie nie jest tym tematem, który będzie aktywny. Teraz mówię o tym z uśmiechem na ustach, bo jestem jakby naenergetyzowana przez to, co się wydarzyło w ciągu ostatnich miesięcy. I też wam opowiem, dlaczego – z powodu różnych odkryć, których dokonałam. Mam poczucie, że one są w moim życiu przełomowe. KASIA: Mmmm… JANKA: Okazało się, że pani Ewa współpracuje z osteopatą. Przyznaję się, byłam totalną ignorantką, wydawało mi się, że osteopata zajmuje się osteoporozą… A pan Jacek odkrył kilka rzeczy, które wzbudziły we mnie mnóstwo emocji – i tych pozytywnych, i tych negatywnych. Poszłam do faceta, który mnie nie znał, ale zobaczył mój kręgosłup, mięśnie, napięcia, jak chodzę, jak się poruszam, jak mówię, co robię, jak gestykuluję, jak siedzę. A potem mnie wyginał na przykład nogą w prawo, ręką w lewo, czaszkę – wszystko. Dowiedziałam się, tak po prostu, tak jak „chlast!”, na trzy, cztery, że mam zaciśniętą szczękę, że mówię tylko tutaj przodem, że w ogóle nie ruszam szczęką, że mam coś z kośćmi czaszki, co powoduje, że właśnie przez lata tak mówiłam i dalej tak mówię, że nie otwieram ust, że ramiona mam jak w zbroi, że mam zaciśnięty ekstremalnie brzuch – co mnie walnęło najbardziej. I powiedział: „No i co? Ciasno w tej zbroi, nie?”. Po prostu zamarłam. W ogóle nie wiedziałam, do kogo idę… Na szczęście dodał: „Jestem Jacek, ty jesteś Ania, tak nam będzie prościej” i ciachnął barierę, która była spowodowana tym, że ja byłam kobietą w bieliźnie, a on ubranym facetem. Śmiechy. JANKA: I mówi: „To ja tu dotknę” a potem już nie mówił, tylko dotykał. À propos tego brzucha, który mnie walnął najbardziej, Jacek zaczął pokazywać mi na sobie. Mówi: „Zobacz, to są zaciśnięte mięśnie brzucha, to są średnio zaciśnięte, a ty robisz to…”. I ja, przed wielkim lustrem, jakbym się nie poznawała. „Kurwa, Janka, masz prawie czterdzieści lat i ty zaciskasz brzuch non stop, nawet nie wiesz, kiedy…” Tydzień po tej wizycie chodziłam z ręką na brzuchu, jakbym była w ciąży. Nie mogłam zrozumieć i znieść tego, że mój organizm jest tak pozaciskany. Zaraz potem miałam wizytę u Ewy, bobym sobie sama z tym nie poradziła, bo byłam wściekła na siebie, że robię sobie coś takiego. Ona powiedziała coś, co do tej pory mi brzęczy z tyłu głowy, że ciała się nie da oszukać i ono nie oszukuje. To, co pokazuje, to jest. W myślach można sobie robić różne imaginacje – natomiast ciało nie oszukuje. Pomyślałam wtedy, szanując i swoją pracę, Kasiu, i twoją z grupą: „Kurde! To ja tyle czasu pracuję i co?!” i byłam wściekła… KASIA: No niesłusznie. JANKA: Niesłusznie – teraz wiem. KASIA: Jeślibyś tu nie przyszła, gdybyśmy nie pracowały, to byś ani tam nie trafiła, ani nie przyjęła, ani nie zrozumiała. Nic by się nie stało. Nie mówiąc o tym, że myśmy ci od początku mówiły, że jesteś w zbroi, że jesteś wojownik i że jesteś „ściśnięta”. Ale bardzo mi się podoba, jak silnie na to zareagowałaś, jak się przejęłaś, bo to znaczy, że TO zaczęło pracować. JANKA: Tak, dokładnie. I to zdanie, które powiedziałaś, że mistrz przychodzi, jak uczeń jest gotowy, tu się sprawdza. Moje ciało było gotowe – to jest idealny dla mnie moment. Ostanie dwa miesiące to był pierwszy etap. Oczywiście obwiniłam wszystkich, łącznie ze sobą na czele, że po prostu byłam złą uczennicą, że czegoś nie zauważyłam, czegoś nie zrobiłam i tak dalej, i tak dalej. KASIA: „Jak mogłam?” JANKA: Tak. No i że, Kasiu, ty na pewno coś źle zrobiłaś. KASIA: No jasne… Śmiechy. JANKA: On mówi: czujesz, że oddychasz do szyi? Jak zaczęłam oddech wpuszczać głębiej, to zaczęło mi się w głowie kręcić. Wiem już, jak mam zrobić, żeby było luźno, i to jest dla mnie odkrycie… KASIA: Pokażesz nam potem? JANKA: Chętnie. Później walnęła mi ręka, miałam nadwyrężony mięsień między łokciem a nadgarstkiem. Trzymałam patelnię z kurkami w prawej ręce, przełożyłam do lewej i ją upuściłam. Wystraszyłam się. To była środa. W czwartek byłam właśnie u Ewy i spotkałam Jacka, a on mówi: „No, naciągnięty mięsień, plaster trzeba przykleić”. A Ewa: „Mówiłam pani, że różne rzeczy się będą pani otwierać po wizycie u osteopaty”. Spytała, czy pamiętam, kiedy pierwszy raz zacisnęłam brzuch. Powiedziałam, że strach pamiętam… To było wtedy, kiedy mój ojciec już się ożenił z macochą i czekałam na nią, siedząc u babci przy stole. A ponieważ nie chciałam, żeby wróciła szybko, to pisałam sobie takie karteczki, że ona wraca. Wymyśliłam sobie, że jak będę pamiętać, że ona wraca, to ona nie wróci… KASIA: Że zaczarujesz na odwrót. JANKA: Tak, zaczaruję na odwrót. I pamiętam ten ściśnięty żołądek, jak ona przychodziła. Gdy mnie walnęła ta ręka, Ewa powiedziała: „Wie pani, co to jest lewa ręka? To są emocje i matka…”. W ogóle temat matki często przewijał się w naszych rozmowach. Wtedy zadała mi pytanie, czy wybaczyłam mamie, że mnie zostawiła… Popłakałam się: „Ja już ten temat mam przerobiony, po co do tego wracać… Jestem wkurwiona teraz. Po prostu jestem taki pędziwiatr w niektórych kwestiach”. I pewnie ta lekcja jest po to, żeby mi pokazać, że są pewne rzeczy, które wracają. To nie to, że one nie są zamknięte. Wracają… Pomyślałam sobie o tobie, Kasiu, jak mówisz nam o naszych lub o swoich rodzicach, że to są takie tematy, które… KASIA: Które cały czas są w nas obecne… JANKA: Cały czas są. KASIA: Tylko że nie jest się już ich niewolnikiem. JANKA: Zdenerwowało mnie wtedy, że się wzruszyłam. A przecież wierzę temu wzruszeniu. KASIA: Typowy bukiet sprzecznych uczuć. Jeszcze trochę starego, a już i nowe też. JANKA: I nadal chodzę do Jacka, teraz idę za dwa tygodnie. Czuję, że mi to dobrze robi. Czasami rozumiem, o czym on do mnie mówi, a czasami nie, ale wierzę, że te wizyty mi pomagają. I jeszcze à propos tematu puszczania się… i wariowania… I tematu rozbrajania. Milenka bardzo mi dobrze wytłumaczyła w zeszłym tygodniu, że pan Jacek rozbraja mnie tak osteopatycznie, a kolega gapiący się w mój dekolt rozbraja mnie inaczej… KASIA: W każdym razie synchronizują się w tobie te patrzenia… Śmiechy. JANKA: Co więcej, ten kolega jest szczęśliwie żonaty… Przynajmniej z tego, co mówi. Więc ja sobie myślę, nie wieszając firanek, że on się trafił na „rozbrojenie”. I ja w to wchodzę. Czasami tylko nie wiem, co mam powiedzieć. Co mi się rzadko zdarza… KASIA: Nic nie mów… Płyń… SABINA: A to jest ten, co mówiłaś, że ci się podoba? JANKA: No ten, co mi do niego „staje”. Musiałam ostatnio pójść na spacer i rozchodzić… Śmiechy. KASIA: Są jeszcze inne sposoby… Śmiechy. KASIA: A ty nie udajesz się w odludne miejsce w takich chwilach? JANKA: To znaczy? SONIA: Żeby nie rozchodzić, tylko żeby to… ROMKA: Zintegrować. JANKA: Zintegrować? KASIA: Uwolnić, użyć, rozładować, spożytkować… O! JANKA: Udaję się. Tak. Ale to mnie zabiło po prostu, bo dawno mi się nie zdarzyło, żebym musiała po prostu odejść… KASIA: Cudownie, wracasz do swojego ciała. JANKA: To jest problem… KASIA: Bo przecież nie wystarczy, że masz śliczne ciało – jeszcze, żeby żywe było… JANKA: Właśnie. Bardzo dziękuję, że mówicie, że śliczne, bo ono się tak od środka cieszy… Dla mnie to jest megadziwne, odważne, że ja wchodzę w coś, czego nie rozumiem. KASIA: Rozumiem twoje zdumienie i twoją odwagę. Bo ty byś tego wcześniej w życiu nie zrobiła. JANKA: W życiu bym tego nie zrobiła. Coraz częściej pozwalam sobie na to, żeby powiedzieć: „Okej, no idę. Nie wiem po co, ale wiem, że to mi służy…”. KASIA: To w ogóle głupota czysta, że tak powiem… Śmiechy. JANKA: I nadal nie mam telewizji, co dla mnie, siedzącej przed telewizorem właściwie całe życie, jest fenomenem. KASIA: Kochana, to wszystko razem to jest wielki przełom w Bulwie. JANKA: Bardzo dobrze się z tym czuję, mając przełom w Bulwie. À propos pracy, bo to był zawsze temat ważny i nadal jest, aczkolwiek odszedł na dalszy plan, co więcej, łączy się z moim życiem… MILENA: Erotycznym… Śmiechy. JANKA: Oprócz tego, że erotycznym… To jeszcze łączy się z… Aż mi się gorąco zrobiło. Śmiechy. KASIA: Aż zdjęłaś z siebie kocyk… Śmiechy. JANKA: Od października będę pracować jako wolontariuszka, jako doradca zawodowy, doradca kariery. Ja się zajmuję rekrutacją zawodowo, więc tak naprawdę będę pomagać ludziom z drugiej strony. Zgłosiłam się do dwóch organizacji kobiecych, już z jedną rozmawiałam. Mam taką energię, którą mogę dać, rozdawać dalej. KASIA: Mmm, super. Ciekawe i dobrze rokuje, że ci się gorąco robi na myśl o nowej pracy… JANKA: No, mam takie poczucie, że to idzie w dobrym kierunku. KASIA: Szykujesz sobie szeroki wachlarz możliwości. JANKA: Tak. Mam wiedzę, którą mogę się podzielić… Co więcej, rozmawiałam też z jedną fundacją, która istnieje na polskim rynku już dwadzieścia lat. Pani Janino, czekamy na panią! Świat mnie, kurde, przyjmuje z otwartymi rękoma… KASIA: Misiu, jesteś specjalistką! Jesteś ekspertem! Masz coś do dania… W dodatku chcesz dawać, co jest po prostu rewelacją. JANKA: To, co najbardziej mi się podoba we mnie samej, to, że ja się nie godzę, żeby być tylko i wyłącznie w tych nawiasach, w których jestem, i że szukam dalej. KASIA: Nie chcesz być zawężona, jednostronna, nie chcesz być tylko płaska. Chcesz mieć ile się da wymiarów – jeszcze dla innych, bo samej ci starcza. JANKA: Tak, tak. I ja się tym dzielę. Powiedziałam swojej szefowej: „Słuchaj, będę miała praktyki”, a ona tak od razu: „Trening psychologiczny?”. Mówię: „Nie, psychologia psychologią, ale rynek pracy – na tym się znam”. I to jest taka wymierna korzyść, którą mogę dać fundacji. A w fundacji mówią: Wie pani, florystka się do nas zgłosiła, co ja mogę zrobić z florystką?”. KASIA: Nie kumam. JANKA: No, że oni nie mają pieniędzy na kursy. KASIA: Aaa… W tym sensie, że chciałaby uczyć. Aaa… O matko… To szkoda florystki. Śmiechy. JANKA: Zgłaszają się ludzie, których oni nie mogą zatrudnić, a mnie zatrudnili od razu. Mnie to zadziwiło, że tak z otwartymi rękoma mnie przyjmują. I to mi się bardzo podoba. Szukam nowych możliwości i właśnie część zaczynam realizować. Co więcej z jedną koleżanką, dyrektorką o dużo większym doświadczeniu rozmawiałyśmy i ona mówi: „Wiesz co, ja też się zastanawiałam, co będę robić, jak będę miała 67 lat, ale na razie mam domek na wsi”. I odbywają się takie rozmowy między kobietami: „A wiesz, sąsiedzi robią kozi ser”. A na co dzień to ona jest szefem marketingu w dużej firmie. KASIA: Od marketingu do koziego sera niektórzy robią jeden duży, ładny skok. JANKA: Właśnie. A to jest fajna babka. KASIA: Agnieszka i Tomek Małolepsi przenieśli się z Łodzi z piątką dzieci i świetnie im idzie knajpa przy Korzeniowym Dole w Kazimierzu. Fantastyczne miejsce. ANIELA: Super. Pójdziemy tam na następny spacer. KASIA: Wiem też o paru paniach w tej grupie, które myślą, czym by się nowym zająć. MONIKA, JULIA: Myślę… Śmiechy. SABINA: Ja też… KASIA: Fajnie, jest jakiś nurt, wspólny trend dojrzewania, poszerzania możliwości i sięgania do swoich predyspozycji, do swoich prawdziwych zasobów, umiejętności. Miau, miau. JANKA: Ale à propos pracy na tej Pijalni, to kiedy zapytałaś, oczywiście od razu pomyślałam: „O Boże, znowu z tą matką po prostu trzeba”. Śmiechy. KASIA: A kto kazał? JANKA: No właśnie: „Pani Janko, pani jest taka zadaniowa, a rozwój to jest spirala”, tłumaczy mi Ewa, „ale musimy od siebie odpocząć – idę na urlop”. Powiedziałam, że to z mamą chciałabym mieć już odhaczone… Śmiechy. JANKA: I ona mówi: „Pani Janko, tutaj zadaniowo się nie da, bo to spirala, to się musi powtarzać…”. Myślę, że ona mi jest potrzebna czasami, bo ja bym się po prostu za własnym ogonem kręciła. KASIA: Nie zjadałabyś swojego ogona, ale byś się nim po prostu biła: „No szybciej, no szybciej!”. JANKA: No właśnie. Chcę też powiedzieć wam, że ja się coraz częściej dzielę. I na tym nie tracę, tylko zyskuję. Widzę zdziwienie w oczach mojej koleżanki z pokoju, z którą rywalizuję. Myślałam, że nie rywalizuję, ale już obydwie wiemy, że rywalizowałyśmy. Teraz się dogadujemy. I ona coraz częściej do mnie mówi: „A co byś zrobiła wtedy? A jak byś napisała to? A zobacz to?”. I biegamy jedna do drugiej, od komputera do komputera. To jest niesamowite.\nRedaktor prowadzący: Beata Bello Redakcja: Jaga Miłkowska Korekta: Małgorzata Denys Projekt okładki: Anna Pol Ilustracja wykorzystana na I stronie okładki: © Zuza Miśko Skład i łamanie: DINKOGRAF Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o. 00-372 Warszawa, ul. Foksal 17 tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54 biuro@gwfoksal.pl gwfoksal.pl ISBN 978-83-7881-217-3 Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.i Aleksandra Łapińska / Virtualo Sp. z o.o.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Byc_kobieta_i_wreszcie_zwariowac-ebookRO/p0203153i020" target="_blank" title="Być kobietą i wreszcie zwariować [Katarzyna Miller] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Być kobietą i wreszcie zwariować [Katarzyna Miller] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Cimguard 80 jest opartym na bazie średniej lepkości oleju mineralnego, środkiem przeciwkorozyjnym przeznaczonym do ochrony wszystkich metali żelaznych i nieżerlaznych podczas magazynowania w pomieszczeniu do 12 miesięcy w stanie nierozcienczonym. Produkt można rozcienczać w celu poprawy ekonomiki przedsiębiorstwa.\nCimguard 20 tworzy cienką, lekko oleistą powłokę ochronną, która nie plami miedzi i jej stopów oraz aluminium. Jest on specjalnie zaprojektowany do stosowania w wannach zanurzeniowych oraz w liniach natryskowych do ochrony zamoczonych detali wodorozcienczalnymi płynami obróbkowymi. Jako emulsja min 25% jest stabilny do +70oC. Emulsję przygotować mieszając intensywnie koncentrat dodawany do wody. Stosowanie mieszalników automatycznych nie jest wskazane.\nPosiada dużą łatwość zwilżania detali; tworzy zwartą powłokę na chronionym metalu,\nNie zawiera metali ciężkich, jak np. bar,\nNie zawiera rozpuszczalników, spełnia wymagania dyrektywy 1999/13/EC,\nJest ekonomiczny i łatwy w użyciu.\nBarwa Wizualnie Jasnobrązowy\nTemperatura zapłonu ASTM D93 >100oC\nRodzaj powłoki Olejowa\nZawartość nielotnych substancji % ASTM D2369 (modified) 97\nWypieranie wody Nie\nNeutralizacja powłoki po dotknięciu palcami Nie\nWydajność m2/Litr 20\nPrzybliżony czas schnięcia @ 25oC Brak danych\nCzas ochrony we wnętrzach(nierozcieńczony) do 12 miesięcy\nKabina wilgotnościowa (godziny) ASTM D1748 168 (nierozcieńczony)\nTest rozpylania soli (godziny) ASTM B117 24\nUsuwanie powłoki Alkaliczne środki\nZalecane stężenia robocze Od 25% do nierozcieńczony


Florencja w 24h, czyli najciekawsze miejsca i najlepsze jedzenie - Och!Milano\nFlorencja w 24h, czyli najciekawsze miejsca i najlepsze jedzenie\nWłosi to prawdziwi farciarze. Oprócz pogody i pysznego jedzenia, także dorobku kulturowego żaden Włoch powstydzić się nie może. Dowodem na to jest stolica Toskanii – Florencja, którą okrzyknięto kolebką renesansu. To właśnie tutaj – we Florencji, tworzyli najwięksi artyści tacy jak: Michał Anioł, Leonardo da Vinci czy Dante Alighieri.\nPodróż szybkim pociągiem z Mediolanu do Florencji zajmuje około 2 godzin. Te 318 km odległości z Północy w kierunku Centralnych Włoch robi sporą różnicę – listopadowa wilgoć i chłód Mediolanu zamienia się we Florencji w przyjemne i ciepłe powietrze, idealne na zrzucenie zimowego płaszcza i przyodzianie czegoś lżejszego. Od takiego powitania po wyjściu ze Stazione di Santa Maria Novella we Florencji, poziom endorfin przeskakuje natychmiastowo na wyższy poziom.\nListopad to nie maj czy kwiecień, zatem czy warto zafundować sobie taki wyjazd bez zagwarantowanej pogody? Weekend moim zdaniem jest idealny, wystarczy prześledzić dobrze prognozę. Co do tygodnia można się zastanowić; jeżeli przez 5/7 dni spodziewane są opady deszczu i zachmurzenia lepiej odłożyć wyjazd na inny termin; najlepiej w okresie późnej wiosny/wczesnego lata.\nFlorencja jest moim zdaniem najpiękniejszym włoskim miastem; po pierwsze historia, po drugie bogactwo kulturowe, a po trzecie smaki, które Wasze kubki smakowe zapamiętają na długo.\nNie ma co się oszukiwać. W 24 godziny Kolumb Ameryki nie odkrył, a sam Bóg potrzebował 7 dni na ogarnienie tego ziemskiego bałaganu, zatem i Florencja nie odkryje się przed nami w 100%, w ciągu jednego dnia, ba czasem potrzeba i miesięcy/lat, aby odkryć wszystkie tajemnice, które skrywa dane miejsce.\nJeżeli jednak do dyspozycji macie zaledwie weekend, mam dla Was propozycję, która moim zdaniem zaspokoi ciekawość o stolicy Toskanii i apetyt na smaki tego regionu.\nKtóre miejsca warto zwiedzić we Florencji?\n1. Piazza San Giovanni,\nObowiązkowy punkt programu, a w nim:\nKatedra Santa Maria del Fiore,\nKopuła di Brunelleshi,\nDzwon di Giotto (Wieża),\nBattistero di San Giovanni (Baptysterium) wraz z Porta del Paradiso (Drzwi Raju).\nPomimo, że każda z budowli została skonstruowana w innym celu, to po dziś dzień łączy je ten sam gotycko-renesasowy styl. Poszczególne konstrukcje zostały wykonane z marmuru; białego, różowego i zielonego. Każdy z nich został przywieziony z 3 różnych miast Toskanii. Takie połączenie kolorów (w szczególności bieli i zieleni) jest bardzo charakterystyczne dla toskańskiej estetyki, przekonacie się o tym oglądając inne kościoły czy bazyliki w centrum Florencji.\nSanta Maria del Fiore jest świadectwem tego, jak wybitny potrafi być człowiek. Tysiące elementów; płaskorzeźby, rozety, figury stworzone ludzką ręką zapierają dech w piersi. Bardzo trudno jest nasycić oczy pięknem tego obiektu. Katedra powstała w pozostałościach kościoła św. Reparty. Czas realizacji Santa Maria del Fiore to około 600 lat! Dla Florentczyków ma ona szczególne znaczenie historyczne i sakralne.\nW celu skoncentrowania uwagi wiernych na modlitwie, wnętrze Katedry pozostało bardzo skromne. Niemniej, przykuwającym wzrok akcentem są freski pod Kopułą Brunelleschi’ego.\nPodobny koncept przedstawia sufit w Baptysterium (musicie zajrzeć tam obowiązkowo). Centrum skupienia jest gigantyczna postać Jezusa, obok którego pojawia się Sąd Ostateczny, Szatan i grzesznicy oraz święci tudzież rozgrzeszeni:\nW Baptysterium nie może zabraknąć również chrzcielnicy. Oglądaliście film ,,Inferno”? To tam Robert Langdon znalazł pośmiertną maskę Dante Alighieri:\nOprócz klimatycznego wnętrza Baptysterium, należy rzucić okiem na wykonane z brązu Drzwi Raju usytuowane dokładnie na przeciwko Katedry. Porta del Paradiso przedstawia najsławniejsze sceny biblijne. To prawdziwe arcydzieło florenckiego Odrodzenia. W mojej interpretacji są symbolem przyłączenia się człowieka do Kościoła katolickiego bowiem ochrzczony wierny, po przekroczeniu rajskich wrót mógł bezpośrednio skierować się w kierunku Katedry na modlitwę. Nazwę Porta del Paradiso nadał sam Michał Anioł.\nWieża z Dzwonem Giotto z zewnątrz niepozorna, wewnątrz to taki szybki trening na pośladki. Wejście na sam szczyt wymaga nie lada wysiłku. Liczbę schodów ciężko określić, aczkolwiek zwieńczeniem morderczej wspinaczki jest niezapomniany widok na panoramę miasta.\nAlternatywnie zamiast wspinania się na Wieżę można podkręcić adrenalinę, wchodząc na osadzoną nico wyżej Kopułę Brunelleschi’ego (może być to silne przeżycie dla osób z klaustrofobią, zatem przemyślcie to dobrze ;)).\nBilet wstępu (dostępny w muzeum obok Katedry) jest wspólny na wszystkie zabytki, cena to 15 euro. W kwestii Kopuły należy dokonać wcześniejszej rezerwacji online, ilość miejsc jest ograniczona, a chętnych bardzo wielu. Jedynym minusem jest czas oczekiwania (około 3 godzin), zatem przy weekendowej wycieczce polecam Wam Wieżę bez kolejek.\n2. Basilica di Santa Croce,\nBazylika Świętego Krzyża reprezentuje wspomnianą wcześniej klasyczną florencką stylistykę (kolorowy marmur). Nad bezpieczeństwem Bazyliki dumnie czuwa pomnik Dante Alighieri.\nNa Piazza Santa Croce możecie złapać oddech przy filiżance dobrego espresso, zanim ruszycie w dalszą podróż po uliczkach Florencji.\n3. Palazzo Vecchio,Piazza della Signoria, przy której usytuowany jest Palazzo Vecchio gromadzi najważniejsze pamiątki historyczne i dzieła sztuki. Palazzo Vecchio został zbudowany pomiędzy końcem XIII wieku i początkiem XIV. Obecnie stanowi Urząd Gminny we Florencji. U jego wrót stoi kopia posągu Dawida oraz słynnych biblijnych braci – Kaina i Abla. Wewnątrz Palazzo Vecchio znajduje się muzeum, pełne prywatnych pokoi, ukrytych drzwi, tajemniczych przejść oraz przepiękne Salone del Cinquecento (Sala Pięciuset).\n4. Galleria dell’Academia,\nZnajduje się zaraz obok Palazzo Vecchio. Dla rządnych obejrzenia twórczości; Michała Anioła (oryginalny Dawid), Leonarda da Vinci, Botticelli’ego (Narodziny Venus), Rafaello i wielu innych to prawdziwa uczta, zatem jeżeli macie więcej czasu polecam gorąco!\n5.Galleria delgli Uffizi,\nDziedziniec znajdujący się przed wejściem do Galleria dell’Academia jest miejscem pamięci wszystkich największych włoskich artystów; Marchiavelli, Boticelli, Dante, Leonardo Da Vinci i inni. Na ich cześć zostały wzniesione pomniki, które do dziś podziwiają tysiące ludzi.\n6. Ponte Vecchio,\nPrzechodząc przez Gallerię delgi Uffizi trafiamy nad rzekę Arno. Stamtąd bardzo dobrze widoczny jest Stary Most (Ponte Vecchio). Jednym z ciekawych elementów architektonicznych są własnościowe domy ,,zawieszone” na moście. Rzeka Arno z pozoru wydaje się być spokojna, niestety w przeszłości (1966r.) wyrządziła wiele szkód Florencji i jej mieszkańcom, zalewając miasto.\n7. Palazzo Pitti i Giardino di Boboli,\nPalazzo Pitti obecnie stanowi największy kompleks muzealny we Florencji; do Waszej dyspozycji są: Galeria Sztuki Współczesnej, Galeria Kostiumów, Muzeum Wyrobów Srebrnych oraz Galeria Palatina, gdzie Waszym oczom ukażą się dzieła m.in Tycjana i Rafaella. Palazzo Pitti oprócz licznych dzieł sztuki jest miejscem gdzie organizowane są najróżniejsze przedsięwzięcia artystyczne oraz pokazy mody. W końcu Florencja to miasto najlepiej ubranych mężczyzn, wiedzieliście o tym?\nZ Palazzo Pitti można bezpośrednio przedostać się do Ogrodu Boboli. To miejsce moim zdaniem jest jeszcze piękniejsze wiosną i latem, gdyż znajdziecie tutaj bardzo rzadkie gatunki roślin.\nJeżeli dotarliście aż tutaj, cała podróż na pewno musiała Was zmęczyć. Co zatem jest najlepszym lekarstwem na dodanie energii? We Włoszech to proste – JEDZENIE. Bez tego, kraj buta nie miałby prawa bytu. W końcu Włochy to przecież genialna kuchnia i wcale nie mówię tu o makaronie czy pizzy. Florencja nakarmi Was tak, że jeszcze przez długi czas będziecie pamiętać smak toskańskich potraw. Nie pożałujecie!\nGdzie i co zjeść we Florencji?\nFlorencja słynie przede wszystkim z dziczyzny, aromatycznych wędlin, świeżych przypraw, grzybów, jednym słowem – skarbów lasu. To może być świetna propozycji na polskie podniebienie.\n1. Obiad/ przekąska,\nIl Bufalo Trippone – to najmniejszy a zarazem najbardziej oblegany w porze lunchu bar we Florencji. Liczy: około 15m2 powierzchni, 3 barowe stoliki, wspaniałą kolekcje win, oliwy truflowej i przetworów z grzybów, uśmiechniętą i przesympatyczną obsługę oraz kanapki pierwsza klasa!\nW porze lunchu (ok. godz. 13/14) do baru stopniowo schodzą się mieszkańcy Florencji; studenci, rodziny z dziećmi, koleżanki na plotki. Każdy przychodzi tu w jednym celu – aby zjeść przepyszną kanapkę (schiacciata) z salami z dzika, aromatyzowaną szynką z koprem włoskim, wędliną ze świni, serem z pistacjami lub pikantną papryczką peperoncino. Dodatkiem są suszone pomidory, rukola, salsa z grzybów leśnych. Kanapki są mega świeże i kosztują zawrotne 3 euro! Na większy głód można wypróbować także deskę serów owczych. Do tego, na rozgrzanie w listopadowe popołudnie polecam Wam szklaneczkę czerwonego Chianti, które doskonale pasuje do mięsnych wyrobów.\nOsteria Vecchio Cancello – to miejsce na zawsze wpisze się w moja pamięć. To tutaj Wasze podniebienie zwariuje. Wyobraźcie sobie obiad u Waszej babci; tradycyjny, z dużą dawką miłości. Taka jest właśnie Osteria Vecchio Cancello. Restauracja usytuowana jest z dala od centrum miasta, w jednej z mniej widocznych uliczek. Sam wystrój przypomina włoskie domostwo, przy stołach natomiast Włosi; w parach lub grupami, w różnym wieku. Ciepło i atmosfera tego miejsca sprawiło, że przez chwile poczułam się jak u siebie.\nA co w menu piszczy?\n,,Mezzaluna” – na pierwszy rzut oka były to niepozorne ravioli w sosie. Pierwszy kęs utwierdził mnie w tym, że warto jeszcze raz kupić bilet do Florencji tylko po to, aby zjeść to danie w niedzielny obiad. Ravioli są faszerowane ricottą i szpinakiem. Ciasto jest idealnie cienkie, a nadzienie świetnie doprawione. Całym sekretem był jednak sos. Sos na bazie śmietany z truflami i orzechami włoskimi. Trufle dają niesamowity aromat potrawie. W efekcie zostawiają rodzaj ,,pyłku” na języku. Razem z orzechami to prawdziwa bomba!\nTagliolino verde con Burrata e Gamberi – klasyczne tagliatelle z krewetkami i burratą (ser pochodzący z regionu Pugli) – rodzaj mozzarelli z mleka krowiego, od klasycznej wersji różni się tym, że jest bardziej miękka i kremowa. Danie jest dużo lżejsze od truflowych ravioli. Nie jest to typowa toskańska potrawa, ale z pewnością reprezentuje klasyczną włoską kuchnie.\nBistecca alla fiorentina – ta wariacja na pewno nie zachwyci wegetarian, ale dla fanów mięsiwa będzie niezłym przeżyciem smakowym. Fiorentina to kawał wołowiny, cięty z wyższych partii włącznie z kością. Fiorentinę przygotowuje się na grillu w taki sposób, aby mięso pozostało krwiste. Wnętrze jest niesamowicie soczyste, rozpływa się w ustach. Z zewnątrz doskonale czuć przypalony, chrupiący grill, niekiedy i gorzki posmak, który w połączeniu z lekko krwistym mięsem jest absolutnie rewelacyjny!! Charakterystycznym dla tego dania jest wystająca kość. Całość oprószona grubą solą morską.\nTe wszystkie genialne smaki radzę podsycać dobrym czerwonym winem. W opcji Chianti klasyczne tudzież Carmignano Carmione lub Brunello di Montalcino dla prawdziwych koneserów.\nNajwiększy wybór win w całej Florencji – Enoteca Fiorentina, około 2000 gatunków win. Tutaj można poszaleć bowiem karta obszerna niczym księga kuchni polskiej. Znajdziecie tu wina z całej Europy, ale moim zdaniem, jeżeli już jesteśmy we Włoszech polecam celować we włoskie propozycje. Obsługa bardzo profesjonalna, zatem o właściwy dobór wina do dania nie musicie się obawiać. Kuchnia nieco bardziej fushion, lecz ciągle utrzymana w ramach toskańskiej tradycji.\nCzarne tagliatelline z pistacją, surową krewetką i trombolotto (dzika cytryna)\nFlorencję na pewno warto zwiedzać spacerując. Dodatkowym punktem programu może być także rynek produktów regionalnych. Jeżeli macie trochę miejsca w walizce i chęci, możecie rzucić okiem na to co w ofercie mają włoscy kupcy. Odradzam na pewno chodzenie po rynku ze skórzanymi torbami, które w większości zapewne są fake’iem. Sprzedawcy są nachalni i nieprzyjemni.\nRynek produktów regionalnych\nFlorencję podsumowałabym jako miasto zjawiskowe, umiłowane przez swoich bardzo pobożnych mieszkańców, czego dowodem są przecudne monumenty sakralne. Florencja pachnie dobrym jedzeniem, winem i skórzanymi wyrobami. We Florencji czas zatrzymuje się w miejscu. Wrócę jeszcze na pewno!\nCiao! Tu Dominika. Polka, która pewnego dnia kupiła bilet w jedną stronę do Mediolanu. Piszę o urokach tego miasta, dobrym jedzeniu i życiu wśród Włochów. Zabieram Cię także w różne ciekawe miejsca w Italii. Jeśli masz ochotę to napisz: ochmilano@gmail.com\nalpy apulia bazylikata centralne Włochy dolina aosty dolomity emigracja events florencja inne jedzenie jezioro como język włoski kuchnia milanese kuchnia włoska lifestyle liguria mediolan miejsca moda motywacja must eat must see muzyka włoska piemont podróże południowe włochy praca przepisy północne Włochy rafting restauracje salento shopping street food trydent tyrol umbria vintage wydarzenia włosi włoszki zwiedzanie życie codzienne życie wśród włochów


Kinematografia 2014, czyli 3 najlepsze filmy 2014 - Michał Wielgat Fotograf\nfilm / Kinematografia 2014, czyli 3 najlepsze filmy 2014\nTo co pokazał Tomasz Kot swą grą aktorską było ponad to czego oczekiwałem. Zdecydowanie na dobrym poziomie.\nDramatyzmu momentu przeszczepów. Ujęcia, kadrowanie i ruchy kamery pozwalały odczuć atmosferę i były nie tuzinkowe dla ludzi na co-dzień oglądających „Na dobre i na złe”(nic nie ujmując) to zabrakło: dramaturgi, krwi, brudu i potu. Widocznie tak musiałoby, bo co jeśli wyszedłbym z kina z myślą, że właśnie obejrzałem kolejny odcinek „Chirurdzy”.\nZ drugiej strony i to nie tylko moja opinia, prawie obejrzałem „Kiepskich” – w filmie zagrał Ryszard Kotys podczas jednej z ważniejszej i poruszającej sceny, raptem słyszymy dobrze znany i nie zmienny od lat ton głosu „Paździocha”\nW filmie nie zabrakło również balansu emocji(w świecie musi być kontrast): od momentu gdzie widownia w kinie 'pod-śmiechiwała’ do trzymania w napięciu, aż po zaskoczenie – od śmiechu do łez.\nZOBACZ TAKŻE: Najlepszy film roku 2013\n„to było też moje dziecko..panie kolego”\n„wypierdalaj z mojej kliniki”\nmoment wejścia profesora na salę operacyjną – na początku sądziłem, że to nagranie archiwalne\nZwiastun YouTube NextFilm\nJeden ze znajomych powiedział mi, że Polacy nie potrafią nagrać filmu na poziomie, to idealny przykład jak bardzo się myli. Kolejne to tylko kwestia znajomości rynku kinematografii: Dariusz Wolski, Andrzej Wajda..Polański\nFilm ten zaliczam do jednych z najlepszych Polskich produkcji jakie kiedykolwiek miałem okazje obejrzeć. Porównując budżet przeznaczony na tę produkcje z budżetem „Miasto 44” stawia go jeszcze wyżej. „Miasto 44” o nim za chwilę.\nAKTUALIZACJA: Podczas gali Orły 2015 film Bogowie otrzymał 7 nagród spośród 12 nominacji. Jedną z nagród oczywiście była dla Tomasza Kota za pierwszoplanową postać. Nie obyło się także nagrody od publiczności – to znaczy, że nie tylko mi film przypadł do gustu.\nAKTUALIZACJA 2: Podczas jednych z z warsztatów w Warszawie osobiście miałem okazje poznać i uścisnąć dłoń głównego montażysty filmu Jarosława Barzana. Chciałbym ponownie obejrzeć film przez pryzmat nowego myślenia po ponad godzinnej prelekcji.\nFILM - 2 -\nDostałem bilety, a że z reguły późnym wieczorem pracuje bez problemu podążyłem na maraton pt. Trylogia Hobbita. I to właśnie fantastyka ląduje na drugim miejscu.\nNic by nie wskazywało, że to właśnie ona mnie przekona. Dotychczas dla mnie ten gatunek nie istniał, bądź był na drugim końcu świata (realista się znalazł). Do czasu kiedy obejrzałem rok temu cześć drugą, Pustkowie Smauga.\nAnimacja komputerowa..wkoło Macieju, to przecież fantastyka. Po powrocie z kina zrobiłem mały reserach szukając wszelakich nagrań zza kulis i jest tej animacji nieco mniej. Producenci zrobili kawał dobrej roboty odnajdując miejsca do tworzenia nagrań(głównie krajobrazy Nowej Zelandii).\nzbiórka w domu Bilbo Bagginsa i zabawne rzucanie talerzami\nstarcie Wargów(na czele Azog) nad przepaścią, podczas której wykonano specyficzne zbliżenie na twarz jednego z bohaterów wiszącego na drzewie\nkażda z rolą Tauriel 😉\nBardzo miły przygodowy obrazek.\nFILM - 3 -\nNa trzecie miejsce zasługuje film, którego Polska premiera nadejdzie na początku 2015 roku. Theory of Everything tej samej wytwórni filmowej, która wyprowadziła Rush, filmy o Sennie i Jasiu Fasoli.\nZ racji tematyki filmu, specyficzne angielskie słowa przysporzyły niepełnego zrozumienia. W momencie kiedy go obejrzałem nie było polskich napisów, a tylko to akceptuję w filmach obcojęzycznych. Lektor zagłusza atmosferę, dźwięki(tonacje, ambient), a często tłumaczenie jest zwyczajnie błędne przez co nie oddaje w pełni akcji filmu. Dla tych co twierdzą, że lektor jest lepszy, może to ich przekona: Ogarnij Się – Filmy z Lektorem\nFilm opowiada pokrótce /pewnie/ lekko naciąganą historię Stevena Hawkinga. O Stevenie Hawkingu kiedyś zasłyszałem lewym uchem, prawym wypuściłem, sądziłem, że to postać wykreowana przez media. Potem zobaczyłem zwiastun, który zmusił mnie od obejrzenia pełnego filmu.\ncały epizod: „GO! if you don’t get up and play game with me I will not come back again..ever”\nzakończenie z 'retrospekcją’ jako ciekawy zabieg edycji filmowej, z pewnością nawiązujący do odbicia czasowego – ’What if I reverse time to see what happened at the beginning of time itself?’\nZnajduje się na trzecim miejscu i dostaje plusa za ciągłość akcji i obraz (technicznie i całokształt). Jeśli tylko będzie okazja i czas, obejrzę go na dużym ekranie.\nPo więcej informacji, polecam zajrzeć: historyvshollywood.com/reelfaces/theory-of-everything/ Strona ta wyjaśnia sporo faktów dot. życia Stephena ukazanych w filmie. (strona anglojęzyczna)\nWARTO RÓWNIEŻ OBEJRZEĆ\nPOSTSCRIPTUM: Film na który drugi raz nie poszedłbym: Miasto 44. ..nowoczesny, napakowany efektami wizualnymi, dzięki temu inny niż jakikolwiek film opisujący okres II wojny światowej. Dlatego przechodzę obok tej produkcji obojętnie. Gdyby grzeszące urodą aktorki(Zofia Wichłacz i Anna Próchniak) pewnie wyszedłbym z niesmakiem. Pamiętaj, każdy może mieć własne zdanie!\n Paździoch – „Marian Janusz Heinrich Gottlieb Paździoch von Bimberstein”\n „co jeśli odwrócę czas, aby zobaczyć co zdarzyło się na początku?”\nTagi: 2014, Bogowie, film, Hobbit, Stephen Hawking, Theory of Everything


Wstrząsy w kopalni – szkody górnicze odszkodowanie\nPan Andrzej z Bytomia miał piękny dom, który niedawno wyremontował. Niestety silne tąpnięcie w kopalni spowodowało wstrząsy na powierzchni ziemi. Najpierw zauważył pękniętą ścianę wewnątrz budynku, później również pęknięcia na elewacji zewnątrz, a z czasem pęknięcie się powiększyły i co gorsza zaczęły pękać kolejne ściany; okna trudno było domknąć i cały budynek się pochylił. Ponieważ wszystkie uszkodzenia wiązały się z wstrząsami spowodowanymi przez pracę zakładu górniczego Pan Andrzej wysłał do kopalni wniosek o odszkodowanie za szkody górnicze. Minął miesiąc, drugi i kolejny a odpowiedzi nie było. Po sześciu miesiącach poszkodowany zadzwonił do kopalni aby dowiedzieć się co w sprawie jego wniosku i dowiedział się, że ma jeszcze czekać, bo zgłoszeń było bardzo dużo. Po okołu ośmiu miesiącach Pan Andrzej otrzymał odpowiedź, w której kopalnia odmówiła wypłaty odszkodowania…. dlaczego?\nZacznijmy od tego, że zgodnie z prawem geologicznym i górniczym poszkodowani przez szkody górnicze powinny złożyć zgłoszenie do kopalni, kopalni która odpowiada za dane szkody górnicze. Bardzo ważne aby wniosek o odszkodowanie za szkody górnicze był dobrze napisany (źle napisany wniosek = odmowa wypłaty odszkodowania) i aby złożyć go do właściwej kopalni. Właściwa kopalnia to ta, która odpowiada za dane szkody, a biorąc pod uwagę fakt, że w rejonie woj. Śląskiego jest wiele nachodzących na siebie terenów wydobywczych należących do różnych kopalń, ustalenie podmiotu, który odpowiada za dane szkody górnicze nie jest prosta czynnością. Nie zawsze kopalnia najbliższa będzie odpowiadała za szkody górnicze….. nasze szkody górnicze.\nKopalnia ma zgodnie z ustawą geologiczną…. 30 dni aby zaproponować nam ugodę i po tym czasie mamy otwartą drogę aby złożyć pozew w Sądzie. Nie warto czekać, bo po pięciu latach od powstania szkód roszczenie się przedawnia – tylko pozew przerywa bieg przedawnienia. Proces wymaga pewnej wiedzy i doświadczenia (choćby z uwagi na wymogi kodeksu postępowania cywilnego), jednak w przypadku szkód górniczych proces nie jest drogi (w porównaniu z innymi roszczeniami o odszkodowania), a koszt biegłego przechodzi na Skarb Państwa (lub przegrywającą proces kopalnie).\nKancelaria Prawna 24h ma duże doświadczenie w uzyskiwaniu odszkodowań za szkody górnicze i dysponuje prawnikami specjalizującymi się procesie z zakresu szkód górniczych.\nPomagamy kompleksowo, od złożenia wniosku do kopalni, przez proces sądowy do chwili aż uzyskacie godziwe odszkodowanie na Wasz rachunek bankowy.\nOferujemy bezpłatną analizę prawną, wystarczy zadzwonić\n(w godz. 7:00 – 21:00, 7 dni w tygodniu)\ntel. 728-838-858 lub napisać biuro@kancelariaprawna24h.pl\nszkody górnicze odszkodowania pomoc prawna tel. 728 838 858\ndom popękał po wstrząsach, jak pozwać kopalnie po wstrząsach, komu zgłosić trzesienie przez kopalnie, kto apłaci za szkody po wstrząsach, mój dom sie zatrząsł przez kopalnie, odszkodowania po tąpnięciu, odszkodowania za wstrząsy, odszkodowanie od KWK, po tępnięciu mam uszkodzony budynek, pochylenie budynku przez wstrząsy, przez kopalnie domy się trzęsły, przez wstrząsy mam uszkodzony komin, sile wstrząsy kopalniane, sile wstrząsy na Śląsku, sile wstrząsy odszkodowanie za szkody górnicze, silne wstrząsy w Bytomiu, szkody górnicze Bytom, szkody górnicze kopalnia Bobrek, szkody górnicze odszkodowania, szkody górnicze prawnik Bytom, szkody górnicze węglokoks, tąpnięcie szkody górnicze, tąpnięcie w kopalni w Rudzie Śl., w Gliwicach ziemia sie zatrzęsła, wstrząsy prawnik od szkód górniczych, wstrząsy w Katowicach szkody górnicze, zgłoszenie szkó górniczych po wstrząsach, ziemia się zastrzęsłą, ziemia sie zatrzęsłą i ściany popękały\n« Czy można wygrać z lekarzem? Czy można wygrać ze szpitalem?\nZiemia się zastrzęsła »


Nienawiśc jest zajebisty,dawno juz ogladalem,najlepsze w tym filmie jest to ze jest czarno-bialy\nJa oglądałem niedawno film E=mc², Polska klasyka\nŚWIĘCI Z BOSTONU zajebisty film\nJeśli ktoś lubi oglądać filmy oparte na faktach napraawdę polecam film '(the) blow' ukazujący historię kolesia(Johny Deep),który w latach bodajże 70 rozprowadzał kokaine na całe stany zaczynając od zielska. w 85% koka pochodziła od niego i był w spółce z takimi ludźmi pokroju Pablo Escobar (o którym czasami nawijał z resztą Nas). Film trwa ok. dwóch godzin,wciąga niesamowicie i z mojej perspektywy oglądając go już z 5 razy,mogę to zrobić jeszcze raz.\nNext one na mojej liście filmów na faktach to 'Catch me if u can' Film z Leonardo Di Caprio niech nikogo nie zraża. Chłopak od najmłodszych lat podrabiał dokumenty i podszywał się pod różne zawody. Miał naprawdę ciekawe życie i miło skończyć. Również polecam.\n'How High' - klasyk z Method i Red'manem (polskie najlepsze tłumaczenie tytułu? SUPER ZIOŁO hehe)\n'Święci z Bostonu' - Kolesie zabijają czyniąc przysługę Bogu,chcąc uzyskać dobro na ziemii? tak to ujmę.\n14-09-2009, 10:55:05 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 14-09-2009, 12:10:01 przez funky child.)\nkolejne klasyki jakie polecam zajebiste kino\nskoro mowa o deepie(blow klasyk) polecam film ktory stawiam obok chlopaków z ferajny,ojca chrześnego czy gottiego.\nDonnie Brasco-zajebisty film o maffi deep & al pacino & michael madsen wymiatają\nNastepnie polecam film ktorego pewnie nikt nie zna,mowie odrazu kto lubi ogladac dobre kino(w stylu Pulp Fiction) ten film wkręci sie kultowy!!!maxx CZwartek(thursday)\nByły handlarz narkotyków Casey przenosi się do Houston, by zacząć z żoną nowe życie jako architekt. Wszystko zmienia się, gdy nagle odwiedza go dawny wspólnik, Nick, i nic nie mówiąc zostawia na "przechowanie" walizkę heroiny. Po odkryciu co zawiera walizka, Casey spuszcza zawartość do ścieku. Po pewnym czasie, walizki z towarem zaczyna szukać bardzo wiele dziwnych osób, a spokojne i ustatkowane życie zmienia się powoli w zły sen...\nhttp://www.youtube.com/watch?v=PTEm2EwpUAk Sprawdzić koniecznie\nWackness,The..... cos dla tych co lubia how high\ncos dla mlodych i nie tylko (komedia,dramat) sama czarna muza w tle fajnie sie oglada trawka ,pierwsze maszki,pierwsza milośc,pierwsze\nbzykanko(muza min notorious,nas,raekwon sam klimat ny z lat 93)\nna koniec polecam cos o japonskiej mafi jakuzie....Brother\nYamamoto, członek japońskiej mafii, po tym jak jego rodzina zostaje zabita podczas strzelaniny w Tokio przenosi się do Los Angeles, gdzie zamierza odnaleźć swojego brata. Wspólnie postanawiają przejąć handel narkotykami w Los Angeles i wypowiadają wojne pozostałym gangom\nto można nazwac kinem polecam\nKOLEJNA PORCJA ZAJEBISTEGO KINA OD FUNKIEGO\nGuy Ritchie po przekozackich dwoch filmach (przekret,porachunki) wraca\nw swietnej formie lubi.acy te klimaty będa zadowoleni\nKiedy rosyjski gangster zamyka szemraną transakcję sprzedaży ziemi, w Londynie pojawiają się miliony dolarów, a wszyscy kryminaliści zaczynają snuć plany przejęcia pieniędzy. Każdy, od groźnego króla podziemia po seksowną księgową i od skorumpowanego polityka po żałosnych drobnych złodziejaszków stara się, sam albo w porozumieniu ze wspólnikami, położyć rękę na pieniądzach\nButch "Bullet" Stein (Mickey Rourke) wychodzi z więzienia po 8 latach odsiadki. Kara ta nie zmienia go jednak i na nowo wstępuje on na drogę bezprawia. Jest uzależniony od narkotyków. Tank (Tupac Shakur) chce wziąć na nim rewanż za to, że tamten pozbawił go jednego oka. Film dopełniony jest klimatyczną dostosowaną do niego muzyką.\nprzezajebisty film,zajebisty scenariusz wypasne aktorstwo\nAkcja filmu rozgrywa się w południowym Bostonie, gdzie policja stanowa toczy zażartą walkę z przestępczością zorganizowaną. Młody tajny agent policji, Billy Costigan (Leonardo DiCaprio), otrzymuje od przełożonego Olivera Queenana (Martin Sheen) rozkaz przeniknięcia do struktur mafijnych, którymi rządzi Frank Costello (Jack Nicholson). Podczas gdy Billy szybko zdobywa zaufanie bossa, Colin Sullivan (Matt Damon) - zatwardziały młody przestępca, który już jako kadet Akademii Policyjnej pełnił rolę mafijnego informatora - zostaje awansowany na stanowisko dowódcze w Wydziale Spraw Wewnętrznych. Każdego z nich pochłania podwójne życie. Kiedy zarówno przestępcy, jak i stróże prawa, wpadają na trop wrogiej wtyczki we własnych szeregach, obaj bohaterowie rozpoczynają wyścig o to, kto pierwszy odkryje tożsamość drugiego, by tym samym uratować własną skórę..\nAgent FBI ma za zadanie chronić komika, który zdecydowała się zeznawać przeciwko mafii. Aktor przed zeznaniami postanawia jeszcze po raz ostatni zaznać uciech w kasynie. Jednak mafia dowiedziała się o\n"tajnej wizycie" i rozpoczyna się polowanie na niego przez gangsterów.\nA oglądał ktoś ostatnio "Dzień Próby" na TVN7, z Denzelem Washingtonem, w kilku scenach Snoop i Dre. Całkiem spoko.\n03-10-2009, 18:53:20 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 03-10-2009, 18:54:43 przez Marcin.)\nJa sobie ostatnio oglądam filmy gangsterskie.\nNajlepszy film gangsterski i w ogóle, jaki kiedykolwiek widziałem.\n03-10-2009, 20:16:11 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 03-10-2009, 20:16:59 przez jrs24.)\ndzisaj tylko pierwsza czesc, jutro moze obejrze nastepne 2 - mam nadzieje , zajebisty film dla niewtajemniczonych: pierwowzor Infiltracji, jak to amerykanie po sukcesie filmu kupili prawa i zrobili swoja wersje o wiele gorszy dla mnie - nawet nie moze rownac sie z Infernal Affairs\nBardzo fajny dokument o Big Pun'ie - polecam!\nCo ostatnio przeczytałeś? mironcyo 215 29,175 03-09-2017, 19:33:18


Best | Forum-Zadłużonych.pl\nTemat na forum 'Firmy windykacyjne Opinie' rozpoczęty przez Aniulka, Marzec 4, 2019.\nAniulka New Member\nMarzec 4, 2019 #1\nBest wysłał mi pit 11 za 2018 rok dlaczego?? Wcześniej im placilam ale jednak stawilam sie i moj adwokat wygral sprawe z przedawnienia . Sprawa wygrana w styczniu 2019r. Dlaczego best wyslal mi pit na kwotę 800zl ?? Ja od nich żadnych pieniędzy nie dostałam, a w Urzędzie Skarbowym widnieje jako "nagroda"...\nbyło oddalenie powództwa czy jedynie umorzenie postępowania z uwagi na cofnięcie pozwu?\njeśli oddalenie - każdy PIT jest bezprawny.\njeśli umorzenie - to adwokata miałaś co nie kuma tych spraw i ci zrobił z lekka niedźwiedzą przysługę.\na właściwym byłby PIT8C\nMarzec 17, 2019 #3\nBylo umorzenie postępowania ze względu na przedawnienie. Teraz walcze,żeby mi oddali to co wplacilam a dług był przedawniony.\nMarzec 17, 2019 #4\nno to "pogratuluj" adwokatowi... paragrafy on zna, ale taktyki to już kompletnie nie...\nbest za to zagrał ci na nosie i teraz do skarbówki zapłacisz 18% kwoty z PIT.\nwszystko dlatego, że kwota umorzona jest twoim dochodem. znam sprawy, gdzie przez takie umorzenie ludzie potracili 500 plus na pierwsze dziecko...\nto co wpłaciłaś do best sama, tego nie odzyskasz i nawet nie ma sensu nic w tym kierunku robić, szkoda twojego czasu, nerwów i drobnych na znaczki. mówiąc krótko - twoja wpłata do best była uznaniem długu w wysokości kwoty wpłacanej.\ngdyby te wpłaty były przez komornika (np. nakaz zapłaty poszedł na stary adres i zaczęła się egzekucja komornicza, po czym ty odkręcasz temat) to odzyskałabyś wszystko. jeśli wpłaciłaś sama dobrowolnie - to zapomnij.\nMarzec 18, 2019 #5\nU mnie było właśnie wpłacane przez komornika. Egzekucja komornicza.\nMarzec 18, 2019 #6\nAniulka napisał: ↑\nBEST dobrowolnie nie zapłaci, czeka cię powództwo o zapłatę. bynajmniej tak pokazuje doświadczenie.\nMarzec 18, 2019 #7\nWiem wiem . adwokat założył sprawę. Dzięki za poradę.\nPodobne Tematy - Best\nProszę o kontakt osoby nękane przez Spółkę Best Forum dla zadłużonych Październik 26, 2017\nProszę o kontakt osoby nękane przez Firmę "Oszust" Best Forum dla zadłużonych Październik 25, 2017\nbest sa Forum dla zadłużonych Luty 9, 2017


Trening z witaminami - http://informator.kylos.pl/\nDodane: 04-05-2016 19:56\nWitaminy w sporcie są tak samo ważne jak aminokwasy i zróżnicowana dieta. Warto poszukać witamina k2 sklep.\nW przedszkoluOdzież medyczna - ważna jest higienaZęby - jak o nie dbać i kiedy chodzić do stomatologa?Do jakiego wnętrza warto położyć sztukaterię?About home decorationsKoszty prywatnego leczenia ortopedycznego młodych osóbNaprawaWitaminy i minerały w sporcieCiepło, cieplej... ogrzej sięCzy warto samodzielnie czyścić dywan?Ogrodnictwo jako pasjaSome interesting things about plumbingZakupy w lumpeksieWarto ćwiczyć. Kilka sów o aktywności fizycznejDobra alternatywa dla kanalizacjiPrawo - ogólnieSolary - ekologia i nowoczesna technologiaWełniana i termoaktywna. Odzież oczywiścieEletric a connection that can moveOne of the most interesting place in PolandZegarek na rękęDobry marketing internetowy, co musisz wiedziećPolskie sądyNie dbasz o zdrowie, jeśli nie dbasz o zębyO nieruchomościachDaj sobie odpocząć - po co sprzątać?Przemysł o technika - olejeKrótko i na temat: GeodezjaO SEO i specjalistach marketingowychTowary i nie tylko. Chiny


Ciasteczka kokosowe » Blog i zdrowe przepisy - Zakręcony Słoik\nBlog i zdrowe przepisy - Zakręcony Słoik > Desery, ciasta i napoje > Ciasteczka kokosowe\nWpisano: 1 lutego 2017 Napisane przez: Dorota Skategoryzowane w: Desery, ciasta i napoje\nMam dla Was propozycję – ciasteczka kokosowe bez pieczenia.\nNadszedł luty, do wiosny coraz bliżej!\nPo drodze jednak jeszcze Walentynki. Moją propozycją są ciasteczka, przepyszne i zdrowe, a do tego mocno kokosowe. Więc jeśli lubicie kokos, to przepis dla Was. Takie własnoręcznie przygotowane ciasteczka mogą być smacznym podarunkiem dla bliskiej osoby.\n200g musu kokosowego,\n1 tabliczka czekolady gorzkiej.\nWsypać wiórki do miski dodać mus, olej i miód. Wszystko dobrze wymieszać. Nakładać łyżeczką na papier do pieczenia tworząc małe kółka. Rozpuścić czekoladę, polać ciasteczka. Wstawić do lodówki na 1 godzinę aby ciastka stężały. Gotowe!\nCiasteczka kokosowe w szeregu\nCiasteczko kokosowe w zbliżeniu\nCiasteczka kokosowe jako prezent na Walentynki\nJeżeli jednak nie macie czasu na przygotowanie ciasteczek na Walentynki, to zapraszamy do naszego sklepu. Kup opakowanie prezentowe i wybierz słodycze albo zdaj się na naszą pomoc.\nOtagowano jako: kokos oleje słodycze\nPoprzedni wpis Sałatka z makaronem ryżowym\nNastępny wpis Ananas i jego lecznicze właściwości


Czar PRL w okolicy Grochowskiej | Street Art Festival\nCzar PRL w okolicy Grochowskiej\nPrzy ulicy Grochowskiej w okolicy byłej fabryki PZO natknąłem się na plakat, który przypomniał mi, że jeszcze nie tak dawno panował u nas PRL.\nPlakat Czar PRL przytwierdzony był do ogrodzenia, które z całą pewnością pamiętało te czasy. Z plakatu można było się dowiedzieć, że wspomniany czar znajduje się teraz przy ulicy Kamionkowskiej. Swoją drogą w tej okolicy jest jeszcze sporo Peerelu. Mam oczywiście na myśli substancję budowlaną, bo jeszcze ktoś mógłby nie wiem co pomyśleć :) Co do czaru panującego w poprzedniej epoce to raczej nie podzielam tej opinii. Jeżeli już to był to czas czarów w wykonaniu czarowników zaklinających rzeczywistość :)\n[ zdjęcia wykonano 10 sierpnia 2015 roku ]\nJutro w Warszawie MIŁO CIĘ WIDZIEĆ - CVIII akcja G...


Wyłączający się piecyk gazowy - elektroda.pl\njoe2018 03 Gru 2018 12:36 717 7\n#1 03 Gru 2018 12:36\njestem posiadaczem piecyka gazowego, elektryczny zapłon, zamontowany jest w łazience w bloku podgrzewa tylko wodę do umywalki i prysznica (rzadko jednocześnie).\nW momencie pojawienia się minusowych temperatur piecyk ma problem z rozpaleniem się i zdarza się że gaśnie w trakcie użytkowania. Pod piecykiem czuć zimno także podejrzewam, że zimne powietrze opada i cofa się do mieszkania.\nCzy istnieje jakieś rozwiązanie problemu? Czy wymiana piecyka na jakiś nowszy model usunie problem?\n#2 03 Gru 2018 12:58\nMam to samo, kiedyś w nocy woda w nagrzewnicy zamarzła.\nKominiarz stwierdził brak dopływu świeżego powietrza z zewnątrz (plastikowe okno jest za szczelne).\nZ rury kominowej wali mrozem że szok!\nJeśli tak jak u mnie zimne powietrze wpada przez komin, to wymiana piecyka nic nie da.\n#3 03 Gru 2018 13:10\nCo to za model? Zrób zdjęcie. Osobiście radziłbym skoro sie nie znasz na tego typu urządzeniach wezwać fachowca (bedzie bepzpiecznie )\n#4 03 Gru 2018 13:23\nW łazience mam również 2 kratkę wentylacyjną więc teoretycznie dopływ powietrza jest, a podsumowując zimne powietrze wpada przez otwór kominowy i wentylacyjny więc w łazience ziąb.\nJustyniunia czy rozwiązałaś jakoś ten problem?\n#5 03 Gru 2018 13:30\nJedyne rozwiązanie to okno w trybie "rozszczelnione" i kaloryfer na maxa.\nTylko że mam założone (przepraszam) cholerne podzielniki ciepła i na grzanie powietrza żeby je wypchnąć przez komin nie bardzo mogę sobie pozwolić.\nCzekam teraz jak przyjdą mrozy... Wtedy (jak już pomyję gary i wszyscy się wykąpią) na noc ściągam rurę z pieca i po prostu zapycham ją szmatą.\nPo drugiej stronie ściany (gdzie jest przewód kominowy) mam łazienkę, w zeszłym roku tak zamarzło, że popękała ta politura? na kafelkach.\nPiecyk się wyłącza, bo zapewne niema wystarczającej ilości tlenu.\nDO niedawna mieszkałam na ostatnim piętrze bloku i do kominka miałam dosłownie 50cm, nigdy junkers mi nie zamarzł.\nTeraz mieszkam na 2 piętrze 4 piętrowego bloku i takie cyrki...\nPo prostu musi być nawiew świeżego powietrza, a to powietrze musi być ciepłe, wtedy wszystko pięknie działa.\n#6 03 Gru 2018 13:57\nMoże być uszkodzony czujnik,zapchana dysza. Mogą być różne usterki.\nTak jak napisał przedmówca dla własnego bezpieczeństwa i innych jak się nie znasz to wezwij fachowca.\n#7 03 Gru 2018 14:02\n#8 03 Gru 2018 17:09\nCo do zasady jeśli chodzi o wentylację grawitacyjną to kuchnia i łazienka są to tzw. "brudne" pomieszczenia w których są kratki wentylacyjne, zwykle kilkanaście cm poniżej sufitu i one służą TYLKO do wciągania "brudnego" powietrza z mieszkania i wyrzucania na dach poza lokal.\nJeśli jest efekt odwrotny, czyli kratka pod sufitem wdmuchuje powietrze to jest to błąd.\nPrzewód spalinowy dla termy gazowej działa jak druga kratka wentylacyjna.\nAby wywiew był prawidłowy to potrzebny jest odpowiedni nawiew.\nZ założenia nawiew powinien być w "czystych" pomieszczeniach jak pokój, sypialnia itp. wtedy świeże powietrze przelatuje od nawiewnika przez dziury, wcięcia w drzwiach jeśli byłyby zamknięte aż do kratki wentylacyjnej w kuchni/łazience.\nTyle teorii w praktyce potrzebny jest kominiarz.\nProfilaktycznie kup sobie czujnik czadu, bo skoro masz nawiew syfów przez kratkę wentylacyjną to możesz dostać czad (tlenek węgla) od swojej termy gazowej albo od sąsiada. Ponieważ, czad jest bezwonny to nie wyczujesz takiego "prezentu", a jak czad zacznie działać to nawet nie zdążysz pomyśleć z jakiego powodu mdlejesz.\nPodobne tematy do wyłączający się piecyk gazowy\nWitam, jestem posiadaczem piecyka Immergas (zdjęcie piecyka pod tym linkem: . Wczoraj zmieniłem wyprowadzenie do komina, które teraz biegnie przez dr... (5)


Spawanie w osłonie gazów metodami MAG i MIG. Podręcznik dla spawaczy i personelu nadzoru spawalniczego - jedynie 22,01 zł w matras.pl\nPodręcznik jest adresowany do spawaczy i personelu nadzorującego prace spawalnicze oraz innych osób, zajmujacych się spawalnictwem.Z podręcznika mogą korzystać również osoby wykonujące zawód spawacza metodami MAG i MIG oraz podnoszące swoje kwalifikacje w różnych formach kształcenia ustawicznego.Podręcznik składa się z 6 działów tematycznych: 1. Wiadomości ogó ... lne o procesach spawania elektrodami topliwymi w osłonie gazów. 2. Zastosowanie spawania metodami MAG i MIG. 3. Spawanie łukiem elektrycznym. 4. Przygotowanie elementów do spawania. 5. Technika spawania MAG i MIG. 6. Urządzenia do spawania elektrodą topliwą w osłonie gazów. Czytaj dalej >> << Zwiń\nSzkoła: Szkoła ponadgimnazjalna - szkoła zawodowa, Szkoła ponadgimnazjalna - technikum, Szkoła ponadgimnazjalna - szkoła policealna\nKlasa: Klasa 1 szkoły zawodowej, Klasa 2 szkoły zawodowej, Klasa 3 szkoły zawodowej, Klasa 1 technikum, Klasa 2 technikum, Klasa 3 technikum, Klasa 4 technikum, Klasa 1 szkoły policealnej, Klasa 2 szkoły policealnej


Paweł Krzanowski - działacz PiS z Krosna\nPaweł Krzanowski to działacz partii rządzącej Prawo i Sprawiedliwość. Jest radnym miasta oraz byłym kandydatem na prezydenta Krosna. O prezydenturę starał się dwukrotnie - w 2010 i w 2014 roku. W obu przypadkach bez powodzenia.\nMa 46 lat. Ukończył Wydział Inżynierii Ochrony Środowiska i Geodezji na Uniwersytecie Rolniczym w Krakowie. Pracował w rodzinnym biurze projektowym, prowadzi własną działalność gospodarczą.\nW ostatnich tygodniach został on Zastępcą Dyrektora ds. Technicznych w Oddziale Inwestycyjno-Remontowym w Polskiej Spółce Gazownictwa sp. z o.o. w Krośnie. Spółka PSG jest częścią grupy kapitałowej PGNiG, to spółka kontrolowana przez Skarb Państwa, czyli rząd PiS.\nInformacje o stanowiskach i premiach wypłacanych dla działaczy PiS w całej Polsce wzbudzają coraz większe emocje społeczne. - Czy możecie sprawdzić, w jaki sposób działacz PiS otrzymał to stanowisko? - pytają nas Czytelnicy.\nNiestety, sam Paweł Krzanowski nie odpowiedział na nasze pytania i odesłał nas do rzecznika PSG. Rzecznik spółki od tygodnia też milczy.\n"Ukończył Wydział Inżynierii Ochrony Środowiska i Geodezji na Uniwersytecie Rolniczym w Krakowie." to niezły budowiczy z niego\nKwalifikacje ma, herbatę parzył na kuchence gazowej, no i wierny żołnierz partii, to najważniejsze. Jemu to stanowisko się po prostu należy!\nChętnie poznamy tą specjalizacje pana Krzanowskiego , zdobyte uprawnienia, tytuł pracy inż , jak taki orzeł to dawaj ...... Może przebieg zatrudnienia w zawodach związanych z gazownictwem i inwestycjach..... Instalacje wod-kan-gaz to robić można na kursie instalatora. Uprawnienia do projektowania na papierze ??????????? Liczą się realia-przebieg zatrudnienia , przynajmniej tak jest w UE.\nNie wiem dlaczego ludzie są tak bardzo źle doinformowani ale po wydziale „inżynierii środowiska i geodezji” bo tak ten wydział się nazywa, jest wiele specjalizacji, również dotyczących instalacji budowlanych czyt. wod-kan-gaz. A wypowiadają się tu ludzie pokroju przysłowiowego Kowalskiego, którzy nie mają pojęcia o wykształceniu i uprawnieniach zrobionych przez Pana Krzanowskiego, jeżeli już ktoś zabiera się za taki temat powinien dokładniej zebrać informacje a nie szukać sensacji w temacie polityki.\ndobra zmiana, dostał zapłatę za zasługi dla pis!!!!\nequalizer przeczytano 10252 razy


Skuteczne metody na promowanie strony w Internecie | instytutnowoczesnegobiznesu.pl\nHome » Marketing Twojej firmy» Skuteczne metody na promowanie strony w Internecie\n2. Częste niskie loty\n3. Codziennie niskie ceny\n4. Zabawa rozrywki dla całej rodziny\n5. zaawansowane procesory o ciągłe podnoszenie jakości i wydajności kosztów prędkości\n6. wyjątkowe doświadczenie kawy\n7. Niski koszt komputery z minimalnym kłopotów\n8. Termin pewna dostawa\nTe firmy (ile wziąłeś prawda?) Są liderami na rynku, ponieważ mają nieustannie skupia całą swoją organizację na swojej obietnicy marki. Jeśli robić interesy z każdym z nich, wiesz, czego się spodziewać i co otrzymasz.\nIstota tej marki\nMarka osobowość ma do czynienia z emocjonalnym związku ludzie muszą marki. Objawia się na wiele sposobów. To może być przedstawiany na zdjęciach i wizualnym wyobrażeniem danej marki lub może być przekazana w „tonie” lub „głos” swoich komunikatach.\nSouthwest Airlines, na przykład, nie wie, że ich pracownicy bezpośrednio wzmocnić swoją osobowość marki. W konsekwencji zatrudnić tylko te osoby, których osobowości dokładnie odpowiada dokładnie zdefiniowany profil:\n* Zobowiązanie do obsługi klienta\n* Zmotywowany i energiczna osobowość\n* Zespół zorientowanych\n* Umiejętność pracy równie dobrze sam lub z innymi\n* Elastyczność pracy w dynamicznym, dynamicznym środowisku\nStatystycznie, łatwiej jest dostać się do Harvard University, niż jest, aby dostać pracę w Southwest Airlines. Jeśli nie pasuje do tego profilu, nie działa dla Southwest – okres. Z\nOczywiście, nie jest to jedyny powód, dla rekordu toru Southwest fenomenalnego sukcesu. Ale ich fanatyczne oddanie ich osobowości marki, a ludzie, którzy je dostarczają odgrywa ważną rolę w ich zdolność do utrzymania konsekwentnie silny wizerunek marki.\nTe trzy pojęcia – obietnica marki, atrybutów marki i osobowości marki – stanowią istotę swojej marki, więc ważne jest, aby zrozumieć siłę, która pochodzi od wzajemnego między i pomiędzy nimi.\nArtykuł dzięki: wspieramy polski eksport


Ciasto cappuccino w 20 minut - Moje Małe Czarowanie - Dorota Owczarek\nDziś szybkie, pyszne, ciasto, idealna do kawy, herbaty, czystka.\nSamo zrobienie ciasta to 20 minut, jednak powinno się chłodzić jakąś godzinę, no może dwie.\nZachęcam do spróbowania, także na przyjęcia rodzinne, wesela czy komunie.\nDla wielbicieli kawy - niebo w gębie.\nCiasto w 20 minut.\nSkładniki: forma 25 x 36 cm\n2 łyżki cukru pudru - dałam ksylitol\n4 łyżki cappuccino o smaku śmietankowym\nokoło 120 g herbatników czekoladowych typu Pettit Beurre - miałam kakaowe, niezbyt mocno\nkakao do oprószenia dałam karob\nDo dwóch szklanek nalałam po 1/3 wrzącej wody, wsypałam żelatynę, do każdej po 2 łyżeczki.\nFormę wyłożyłam folią aluminiową, aby można było potem ławo wyjąć ciasto z formy.\nNa dnie ułożyłam herbatniki.\n500 ml śmietanki schłodzonej ubiłam na sztywną masę z ksylitolem, wlałam rozpuszczoną żelatynę, dodałam cappuccino, wymieszałam.\nNa herbatniki wylałam masę cappuccino, wyrównałam i ułożyłam na masie podłużne biszkopty.\nPozostałą śmietanę zmiksowałam z pozostałym ksylitolem, dodałam rozpuszczoną żelatynę i wymieszałam, wylałam na biszkopty, wyrównałam wierzch.\nWstawiłam do lodówki do stężenia, u mnie na dwie godziny aby masy się wychłodziły.\nPrzed podaniem posypałam karobem, pokroiłam.\nTagi: BISZKOPTY, CIASTA, CIASTA BEZ PIECZENIA, CIASTA NA ZIMNO, DESERY, KAKAO, KAROB, NABIAŁ, SZYBKIE DANIA\nTeresa.mojewyroby 1 listopada 2019 11:13\nWspaniałe ciasto Dorotka\nDorota "Moje Małe Czarowanie" Owczarek 4 listopada 2019 14:36


optimization - weryfikacje danych w Getter / Ustawiacz lub gdzieś indziej? - ITproblemy.pl\nMysql query wyjaśnienie\nOptymalizacja Solver Foundation - 1D Bin Pakowanie\nMySQL wybierz optymalizacja\nRurociąg optimzation, czy jest jakiś punkt, aby to zrobić?\nOptymalizacja algorytmu opartego na czas\nObchodzenie ogromny MyISAM optymalizacji\nJak zoptymalizować funkcję istniejącą jako wbudowanego bloku funkcyjnego w Simulink, część Matlab, stosując fmincon?\nStanford cs 261 rozwiązanie do samodzielnej nauki\nKto wziąć numery zapisu kiedy to przyszło funkcjonować inline w C ++?\nZapytanie MongoDB tylko jedno pole o indeksie związku


Wiadomości: Zwycięstwo siatkarek Piasta w Bełchatowie\nStrona Główna > Aktualności > I liga kobiet > Zwycięstwo siatkarek Piasta w Bełchatowie\nZwycięstwo siatkarek Piasta w Bełchatowie\n31 marca 2007 15:07\nSiatkarki Skry Bełchatów uległy Piastowi Szczecin w pierwszym spotkaniu pierwszej rundy play-off. Bełchatowianki dość zdecydowanie odstawały od swoich przeciwniczek, które w pełni zasłużenie wygrały 3:1.\nPierwsza partia spotkania obfitowała w błędy nie tylko w ataku, ale w polu zagrywki. Gdy zawodniczki Piasta na swoim koncie nie miały 9 punktów, zespół Skry aż cztery razy pomylił się w polu zagrywki. Oddając w ten sposób punkty nie można myśleć o zwycięstwie. Tym bardziej, że siatkarki Piasta z każdą akcją nabierały rozpędu. Decydujący punkt w pierwszej odsłonie zespół trenera Ireneusza Kłosa zdobył w skutek błędu dotknięcia siatki po stronie Skry.\nObraz gry w drugiej partii uległ zmianie. Podopieczne trenera Wiesława Czai przyspieszyły, a przede wszystkim nie popełniały tak rażących błędów jak w pierwszej odsłonie. Nasze siatkarki zdołały wyjść na kilkupunktową przewagę, by za chwilę ją stracić w końcówce seta. Zamiast pewnego zwycięstwa była wojna nerwów. Gospodynie miały dwie piłki setowe, na nasze szczęście zdołały skończyć drugą z nich. Dobrze dysponowana Barbara Sikora w swoim stylu posłała piłkę w boisko przeciwnika, było po secie.\nO trzeciej partii cały bełchatowski zespół chciałby jak najszybciej zapomnieć. Szczecinianki rozpoczęły trzecią odsłonę z „wysokiego C” od prowadzenia 6:0. Bełchatowianki nie bardzo wiedziały jak przeciwstawić się rywalkom. Te zaś robiły swoje i stale powiększały przewagę, która pod koniec urosła do 10 punktów. Kropkę nad „i” postawiła Kinga Kasprzak . Kapitan Piasta przy wyniku 24:15 popisała się skutecznym atakiem.\nKibice zgromadzeni w hali Energia mieli nadzieję, na jeszcze jeden zryw bełchatowskich siatkarek. Niestety, siatkarki Piasta wciąż dominowały. Gospodynie miały wiele problemów z przyjęciem zagrywki, która co trzeba przyznać była dość nieprzyjemna. W zespole Skry brakowało atutów, lidera drużyny. Momentami grę starała się ciągnąć Katarzyna Romanów , później Katarzyna Jarczewska a następnie Barbara Sikora. Zespół Ireneusza Kłosa grał bardzo mądrze i tak samo skutecznie. Spotkanie zakończył udany blok Pauliny Rolińskiej na Agnieszce Rajkowskiej .\nKPS Skra Bełchatów – Piasta Szczecin 1:3\n(20:25, 26:24, 15:25, 18:25)\nstan rywalizacji play-off: 1:0 dla Piasta Szczecin\nKPS Skra : M.Jeromin, B.Sikora, K.Romanów, Z.Matusova, A.Rajkowska, K.Jarczewska, A.Dudek (l) oraz J.Szulc, P.Wlazły\nPiast : M.Szymańska, A.Związek, K.Kasprzak, M.Twaróg, P.Rolińska, P.Chojnacka, M.Benderska (l) oraz A.Róg\nEKS Skra Bełchatów, I liga kobiet, Piast Szczecin


IBM Hursley Summit 2018 – palik\nIBM Hursley Summit 2018\nW ramach delegacji odwiedziłem IBM Hursley Summit 2018 gdzie promowano głównie AppConnect i pokrewne technologie. Hursley to ośrodek badawczo-rozwojowy gdzie od 60 lat powstają nowe technologie – zarówno sprzętowe jak i software’owe. Tam powstały pierwsze dyski twarde (HDD), pamięć DRAM, bankomaty i wiele innych technologii. Tam rozwijane są systemy takie jak IBM AppConnect, MQ, WebSphere czy Watson.\nPogoda dopisała idealnie, prelekcje były monotonne ale oprócz nich były wycieczki po ośrodku (zwiedziłem mini-muzeum i design studio) oraz po pobliskim Winchesterze. Poznałem też parę ciekawych osób oraz zyskałem sporo przydatnych w pracy informacji. Krótko mówiąc udany wyjazd. Pod poniższym linkiem znajdziecie nieco zdjęć.\nTen wpis został opublikowany w kategorii palik pracuje (informatyka, praca w IT, korpozombiaki kontra linuksiarze, Drupal, fuchy po godzinach, fuckupy, asapy itd) i oznaczony tagami delegacje, ibm, praca, wyjazdy. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.