Krypta Nieśmiertelnego – Kryształy Czasu RPG\nElyshyvah podniosła spojrzenie ku stojącemu wysoko na niebie słońcu i obnażyła w bezwolnym grymasie swe zęby. Nader rzadko miewała okazje do podróżowania tak daleko na południe i skwar wczesnego lata wyjątkowo jej dokuczał.\nElfka cofnęła się o krok znikając w cieniu rzucanym przez konary prastarego lasu i pozwalając, by ich listowie osłoniło ją przed dokuczliwym dotykiem promieni słońca. Za plecami Elyshyvah ukrywał się tuzin przepatrywaczy Nyssów, znoszących trudy dalekiej podróży bez słowa skargi. Podobnie jak Elyshyvah, oni również obdarzeni zostali błogosławieństwem Wszechskaziciela: przekształcone nogi pozwalały im poruszać się z większą szybkością, a twarze i ramiona pokryte były kościanymi naroślami o ostrych stożkach. W porównaniu z nimi skaza Elyshyvah wydawała się dużo subtelniejsza, nie przejawiająca się cielesnymi zmianami – jeśli nie brało się pod uwagę rzędu fioletowych plam na skórze jej karku, biegnących od pleców po tył czaszki. Będąc Pasterzem, elfka obdarzona została darami skrywanymi głęboko w jej umyśle, darami więzi i zwierzchności nad smoczym pomiotem.\nNiewielka ekspedycja przybyła z północy, przemierzając stary las zwany przez ludzi i trollaków Olgunholtem, następnie zaś przeprawiając się skrycie przez szeroki nurt Rzeki Smoczego Jęzora. Przez cały ten czas członkowie wyprawy dokładali ogromnych starań, by nikt nie spostrzegł ich obecności. Słudzy Wszechskaziciela mieli na południu niezliczonych nieprzyjaciół i niewielka świta Elyshyvah stanowiłaby łatwą zdobycz dla dobrze uzbrojonego oddziału ludzi czy trollaków – lecz towarzyszący elfce sojusznicy posiadali ogromne doświadczenie w skrytym przemieszczaniu się poprzez wrogie terytorium. Z tego właśnie powodu zostali wybrani przez Vayl, Konsul Wszechskaziciela. Powierzono im zadanie dyskretnego przedostania się na niebezpieczny obszar i zdobycia przedmiotów zainteresowania Vayl, a poprzez nią również samego Wszechskaziciela. Ciesząc się łaskami swej pani, Elyshyvah mogła działać z dużą swobodą i wolność ta pozwoliła jej już kilkakrotnie zdobyć cenne znaleziska będące źródłem ukontentowania Vayl.\n– Elyshyvah – niczym chłodny powiew wiatru, zza pleców wysłanniczki dobiegł niski męski głos. Elfka nie usłyszała najmniejszego szelestu mogącego zdradzić obecność zbliżającego się Ryvara, ale znienacka uświadomiła sobie, że zabójca znalazł się tuż za jej plecami.\n– Czego chcesz, Ryvar? – spytała lodowatym tonem.\n– Jesteśmy gotowi do ruszenia w drogę – odpowiedział Nyss, cichym sykliwym głosem. Jego nienaturalnie brzmiąca mowa była okrutną pamiątką sprzed lat, kiedy krtań śnieżnego elfa została rozdarta przez żądnego krwi Tharna – Vayl przykłada wielką wagę do czasu tej wyprawy.\n– Jestem świadoma tego, czego żąda Vayl, Ryvar – odpowiedziała chłodno – Nie zapominaj, ile lat służę woli Konsula.\n– Rzecz jasna – rzekł elf przytakując nieznacznie głową i unosząc w cieniu uśmiechu jeden z kącików ust – Wszelako ostatnio nieco mniej udanie jak kiedyś.\nLecz nie to było najgorszą konsekwencją porażki. Nie dając elfce umrzeć, przepatrywacze zabrali ją z pobojowiska unosząc upokorzoną i okrytą wstydem przed oblicze Vayl. Konsul Wszechskaziciela nie wpadła w straszny gniew, nie zagroziła swej faworycie śmiercią w męczarniach – tak prymitywne barbarzyńskie praktyki nie leżały w zwyczaju Vayl. Zamiast tego zauszniczka Wszechskaziciela nakazała Elyshyvah wyleczyć rany i powrócić w chwili, którą uzna za słuszną. Odzyskawszy po pewnym czasie swoją świtę przepatrywaczy, Pasterka odkryła w jej szeregach obecność Ryvara i Kyryl.\n– Wróć do reszty, Ryvar – rozkazała Elyshyvah – Nie trać sił w tym skwarze, bo rychło mogę cię potrzebować.\n– Wedle twego życzenia – ukłonił się Ryvar – Jeśli tego zażądasz, będziemy z Kyryl twymi cieniami.\n– Melech – Elyshyvah wezwała cicho swego nephilima. Stwór odwrócił obły łeb w jej stronę na dźwięk własnego imienia – Chodź do mnie.\n– Pozostańcie na swoich pozycjach. Łuki w dłoniach, ale nie zakładajcie strzał na cięciwy dopóki nie rozkażę inaczej – wydawszy polecenia Pasterka wychynęła z półmroku rzucanego przez gęste listowie drzew, z Melechem stąpającym u jej boku.\n– Ty zwiesz się Elyshyvah? – zapytał przemawiając w aericu, z drażniącym ucho akcentem zdradzającym brak biegłości w mowie śnieżnych elfów – W jakich przemawiasz językach?\n– Jestem Elyshyvah – odparła krótko.\n– Zwę się Garrus – odparł mężczyzna – Moja pani poleciła, aby ci to przekazał.\n– Zaprowadzisz nas do grobowca – oznajmiła nie znoszącym sprzeciwu tonem.\n– Zaprowadzę, jeśli wciąż uznajesz warunki naszego sojuszu – odrzekł Garrus.\n– Warunki nie uległy zmianie – Elyshyvah zmarszczyła gniewnie czoło – Miecz należy do twej pani, księga do mnie.\n– Będę trzymała się umowy tak długo jak będziesz to czynił ty – dodała.\n– Dobrze – Garrus kiwnął głową, puszczając obok uszu subtelną groźbę Elyshyvah – Podążajcie za nami.\n– Co tu się stało? – zapytała Pasterka, wypowiadając obce dla niej brzmiące słowa w mowie Cygnarczyków i wodząc jednocześnie wzrokiem po cichej martwej krainie.\n– Nekromantyczna magia Orgotów może osłabiać lub zabijać żywe istoty – objaśnił Garrus stając u boku elfki – Ale spodziewałbym się, że moc tego rodzaju dawno już winna się rozpłynąć…\n– Czym są te filary? – zapytała obserwująca go bacznie Elyshyvah – Nie są dziełem rąk Orgotów. Rozpoznajesz te znaki?\n– Robota trollaków – odpowiedział ze zmarszczonym czołem Garrus – To zapewne rodzaj ostrzeżenia albo ochrony.\n– Ochrony? Czy to może nas powstrzymać przed wejściem do środka?\n– Nie sądzę – potrząsnął w odpowiedzi głową człowiek – Najpewniej postawiono je tutaj, aby uwięziły drzemiące w kurhanie moce.\n– Yorvek! – kleryk przywołał do siebie jednego z własnych ludzi, obwieszonego pistoletami ciemnoskórego mężczyznę – Wejdziemy do środka, bosmanie. Chcę, żeby każdy miał zapalone łuczywo i broń w ręce. Wybierz dwóch, którzy zostaną na górze, by przypilnować wejścia.\n– Tak jest – odparł Yorvek cofając się w stronę reszty marynarzy. Wydawszy rozkaz Garrus obejrzał się ku Elyshyvah, rozmawiającej półgłosem z własną świtą. Wydane przez nią polecenia zdawały się podobne do plany thamaryty: większość przepatrywaczy oraz smoczy pomiot zmierzało ku ciemnemu wejściu do grobowca, jedynie dwóch pozostało na krawędzi martwej polany. Wysoki śnieżny elf właśnie podawał kobiecie zapaloną pochodnię.\n– Jestem gotowa – oznajmiła Pasterka podchodząc do otwartego wejścia kurhanu i mierząc w nie ostrzem swego pastorału – Ty podążysz tam pierwszy.\n– Niechaj tak będzie – przyznał kobiecie słuszność – lecz to wielce ważne, abyś ty i twoi… przyboczni przestrzegali mych wskazówek. Orgoci nie przejawiali cienia miłosierdzia wobec rabusiów ich grobowców.\n– Trzymajcie się za mną – powiedział do marynarzy Garrus, czyniąc pierwszy krok do wnętrza starożytnych podziemi.\nElyshyvah posłała swego pupila śladem ludzkich sprzymierzeńców, stąpając ostrożnie poprzez ciemność. Słyszała odgłos skrobiących kamienną posadzkę pazurów stworzenia, które nie potrzebowało wzroku, by bez trudu poruszać się w mroku podziemi. Przepatrywacze podążali tuż za nią, czujni i nieufni w zupełnie dla siebie obcym środowisku.\nKawalkada poruszała się w ospałym tempie, wyznaczanym przez podążającego na czele ludzkiego kleryka. Elyshyvah studiowała w blasku pochodni mijane sekcje korytarza. W większości przypadków ściany były gładkie, ale gdzieniegdzie bystre oczy elfki dostrzegały naniesione na kamień znaki przypominające widziane na powierzchni trollackie runy bądź też starannie wyrzeźbione twarze, wykrzywione w demonicznych grymasach, wedle wiedzy Pasterki będące jednym z motywów przewodnich w inskrypcjach odnajdywanych pośród orgockich ruin.\nKilkakrotnie wędrowcy natrafili na szkielety poniewierające się w różnych miejscach podziemi, sugerujące iż grupa śnieżnych elfów i ich thamaryckich towarzyszy nie była pierwszymi niepożądanymi gośćmi w kurhanie. Za każdym razem w przypadku napotkania szczątków, a także w kilku innych miejscach wiodący pochód Garrus wstrzymywał wszystkich w miejscu, później zaś studiował bacznie ściany i posadzkę korytarza. Obeznany widać z tajemnicami Orgotów i ich pułapek, ostrzegał resztę grupy przed nastąpieniem na pewne fragmenty podłogi, kilkakrotnie też wsuwał swe palce w niemal niedostrzegalne szczeliny w ścianach, budząc do życia swymi ruchami dłoni stłumione skałą szczęki i warkoty i unieruchamiając ukryte tam przed wiekami mordercze niespodzianki.\nPo ciągnącym się w nieskończoność czasie Elyshyvah dostrzegła daleko w przedzie lekką poświatę. Żółtawy blask przybierał z każdym krokiem na sile, rzucając na ściany korytarza dziwne rozmyte cienie. Docierając do krańca tunelu elfka uświadomiła sobie, że poświata biła z wnętrza rozległego pomieszczenia. Garrus i jego towarzysze wślizgnęli się do środka bez śladu wahania. Elyshyvah uniosła w górę prawą dłoń i wystawiła serdeczny i wskazujące palce. Widząc ten znak przepatrywacze wsunęli w pochwy miecze i wyjęli z sajdaków łuki.\nWieńcząca korytarz komnata wydawała się dość dużą, by jej rozmiary nie ograniczały możliwości elfich łuczników.\nWślizgując się do kolistej komnaty Elyshyvah poczuła zdumienie na widok jej rozmiarów. Zbudowana z doskonale obrobionych kamiennych bloków i licząca sobie setki stóp średnicy, posiadała kopulaste sklepienie wznoszące się dobre trzydzieści stóp ponad głowami intruzów. Wysoko w górze wzrok elfki natrafił na bezlik dziwnych runicznych znaków i wykrzywionych w zwierzęcych grymasach ludzkich obliczy widywanych wcześniej na płaskorzeźbach znaczących ściany korytarza.\nPośrodku komnaty znajdował się wielki dół wypełniony po brzegi paleniskiem, strzelający w powietrze jaskrawymi płomieniami o niezwykłej jasności palącymi się mimo zdumiewającego braku opału.\nPozbawiona niemal całkowicie umeblowania, komnata przykuwała uwagę monumentalnym tronem z czarnego kamienia, ustawionym pod jedną ze ścian naprzeciwko wylotu korytarza. Posadzkę przed tronem znaczył rozsypane kości kilkunastu szkieletów, częstokroć ściskających w palcach zardzewiałe ostrza z żelaza lub jeszcze starszy oręż wyrabiany z kamienia, przemieszane z resztkami zbutwiałego odzienia i pokrytymi patyną kawałkami zbroi.\nNa tronie zasiadał zmumifikowany trup rosłego mężczyzny, odzianego w wykonany z pietyzmem stalowy pancerz. Obnażony miecz spoczywał ułożony w poprzek kolan zwłok.\nGarrus i jego ludzie zaczęli przemieszczać się bardzo ostrożnie w kierunku tronu, omijając jaskrawe palenisko szerokim łukiem. Nie pozwalając Melechowi oddalić się choćby o krok Elyshyvah poszła w ślady sprzymierzeńców. Przepatrywacze rozproszyli się po komnacie, trzymając w dłoniach napięte łuki.\nZbliżając się do tronu Elyshyvah dostrzegała coraz więcej szczegółów jego rezydenta. Mumia nosiła zbroję, która musiała mieć orgocki rodowód. Napierśnik, karwasze i nagolenniki zdobiły znajome już diaboliczne oblicza, groteskowo wydłużone w celu pokrycia całej powierzchni elementów zbroi, na które je naniesiono. Okrągły otwarty hełm zwieńczony zakrzywionymi stalowymi rogami tkwił na pochylonej ku przodowi czaszce wiekowego trupa.\nDostrzegając u swego boku elfkę Garrus wskazał dłonią na miecz leżący w poprzek kolan Orgota.\n– To Ciemnibron – oznajmił przyciszonym tonem. Jednosieczna broń przywodziła swym widokiem na myśl dzierżony oburącz falcjon. Nieludzkie oblicza poruszały się nieznacznie na klindze broni, widoczne w promieniującej od ostrza zielonkawej poświacie.\n– Więc go sobie zabierz – odparła Elyshyvah.\n– Nie wierzę, by było to aż tak proste – potrząsnął głową kleryk – Ciemnibron jest zbyt wiele warty, by nic go nie strzegło.\nMężczyzna znieruchomiał w głębokim milczeniu, wpatrzony w tron i pogrążony w gorączkowej zadumie. Elyshyvah przyjrzała się porozrzucanym przed tronem szkieletom, naznaczonym śladami nagłej i brutalnej śmierci: strzaskanymi żebrami, rozbitymi czaszkami, połamanym orężem. Wiele z nich musiało spoczywać tu od setek lat, ale w przypadku kilku resztki zasuszonej tkanki pozwalały przypuszczać, że ich właściciele umarli jeszcze za życia elfki. Jeden ze szkieletów był mniejszy od pozostałych i bardziej proporcjonalnie zbudowany, a w swych kościanych dłoniach ściskał ciężką księgę oprawioną w skórę barwioną na ciemnoniebieski kolor. Wysłanniczka Wszechskaziciela natychmiast rozpoznała owe tomiszcze, ale w żaden sposób nie okazała obcym targającego nią ożywienia.\nGłos Garrusa zwrócił jej uwagę z powrotem na tron i miecz.\n– Nie widzę śladu pułapek ani wpisanych w runy czarów – oznajmił thamaryta – Musi tu być jakiś strażnik.\nKleryk przeciągnął badawczym spojrzeniem po ścianach komnaty, ale podobnie jak Elyshyvah nie dostrzegł nigdzie śladu wejścia innego niż wylot korytarza, którym grupa rabusiów weszła do wnętrza kopca.\n– Ze strażnikiem możemy walczyć – oznajmiła szorstko Pasterka – Jak go odnajdziemy?\nNa wąskie usta Garrusa wychynął cień drapieżnego uśmiechu.\n– Zwabimy go – odparł ludzki kleryk.\nThamaryta odwrócił się w stronę swoich ludzi i wskazał palcem na jasnowłosego żeglarza stojącego opodal starannie obrobionej kamiennej ściany.\n– Ty! – oznajmił podniesionym głosem kleryk – Przynieś mi miecz!\nŻeglarz odsłonił zęby w grymasie niezdecydowania, potem zaklął widząc spoglądających na niego z sposępniałymi twarzami kompanów. Ruszył w stronę tronu z wyciągniętym do przodu pistoletem, starając się nie nastąpić na żaden z zaścielających posadzkę szkieletów. Dotarłszy do tronu oplótł palcami lewej dłoni pokrytą paskami wyprawionej skóry rękojeść miecza.\nZimny pot wystąpił na czoło człowieka.\nPociągnięty siłą ludzkich mięśni miecz uniósł się w górę, a na twarzy żeglarza zagościł pełen ulgi uśmiech.\nNiosąc niezwykły oręż w lewej ręce mężczyzna zawrócił w stronę Garrusa, ale zdołał uczynić zaledwie trzy kroki, kiedy jego oblicze wykrzywiło się w grymasie nieopisanego cierpienia.\n– Patrzcie na ostrze – wyszeptał Garrus. Groteskowe oblicza majaczące w klindze Ciemnibronu zaczęły pulsować jaśniejszą poświatą. Ich nieziemska iluminacja zaczęła sączyć się z metalu broni, oplatając zielonkawymi pasmami blasku ramię intruza. Żeglarz runął ciężko na kolana, w przerażającym milczeniu wykrzywiając swą twarz.\nZłowroga poświata pochłonęła w jednej chwili całe jego ciało. Elyshyvah spoglądała z chorobliwą fascynacją jak skóra i mięśnie człowieka zaczynają się obracać w proch trawione zielonkawym ogniem, odsłaniając ukryte pod spodem kości i organy wewnętrzne. Otwarte szeroko usta mężczyzny wciąż otwierały się dalej i dalej, w nienaturalny sposób wykraczając tym grymasem poza anatomiczne granice możliwości. Stopione magicznym żarem oczy zapadły się do wnętrza czaszki, lecz mimo tych wszystkich strasznych obrażeń żeglarz wciąż pozostawał żywy i świadomy tego, że przeklęty miecz wysysa z niego z drapieżną zachłannością każdą cząstkę życia.\nNawet sprowadzony do postaci skurczonego zezwłoku, nieszczęśnik przez długą chwilę wciąż drgał konwulsyjnie, nie potrafiąc oderwać swej lewej dłoni od rękojeści Czarnibronu.\nKiedy drgawki żeglarza ustały w końcu ostatecznie, miecz upadł z donośnym szczękiem na kamienną posadzkę. Jego klinga płonęła oślepiającą poświatą, która na krótką chwilę wręcz odebrała wszystkim w komnacie wzrok. Kiedy blask zaczął ponownie gasnąć, Elyshyvah odsunęła przedramię sprzed oczu i ścisnęła mocniej swój pastorał. Otaczający ją ludzie poderwali w stronę tronu lufy samopałów, a Nyssowie napięli do końca łuki.\nSyczący głośni Melech uniósł w górę swą ciężką kuszę.\nOrgocki trup zasiadający na tronie nie był już dłużej trupem. Stał wyprostowany przed swym siedziskiem, z opaloną brązową skórą zauważalną pomiędzy częściami stalowego pancerza. Spoglądająca spod hełmu twarz miała patrycjuszowskie rysy, ostro zarysowany nos i głęboko osadzone oczy o barwie czystego onyksu.\nOrgocki wojownik uczynił kilka kroków, stanął przy szczątkach strawionego magicznym ogniem żeglarza z zamiarem podniesienia upuszczonego na posadzkę Ciemnibronu. Jego ruch wystarczył, by zdrętwiali pod wpływem przemożnego wstrząsu intruzi odzyskali w końcu panowanie nad swymi mięśniami. Cięciwy łuków zaśpiewały jękliwie, dołączył do nich ogłuszający w zamkniętej przestrzeni huk wystrzałów z pistoletów. Grad strzał i ołowianych kul uderzył w pancerz Orgota odrzucając go o kilka kroków w tył, lecz wszystkie spadły na posadzkę pod postacią połamanego drewna i spłaszczonych grudek metalu.\nŚmiercionośny ostrzał nie zrobił na Orgocie większego wrażenia.\nDonośny huk wystrzałów ustąpił przerażonym okrzykom i przekleństwom towarzyszącym pośpiesznemu nabijaniu samopałów. Elfi łucznicy nie przerywali strzelania, śląc strzałę za strzałą w kierunku starożytnego upiora.\nOrgot uniósł Ciemnibron, a jego usta wykrzywiły się w drapieżnym uśmiechu, lecz w tej samej chwili poprzez komnatę przemknął głuchy trzask kuszy Melecha. Ogromny bełt trafił Orgota w napierśnik, ciskając wojownikiem o tron. Pocisk przebił gruby metal i zagłębił się w ukrytym pod nim ciele, wychodząc na blisko dwie stopy z przeciwnej strony.\nRezydent kopca odzyskał równowagę w ułamku chwili. Wyraz wściekłości wyrysowany na jego dumnej wyniosłej twarzy budził prawdziwe przerażenie. Sięgając po bełt jedną ręką, wyrwał ciężki pocisk z ciała i cisnął za siebie, a potem ujął Ciemnibron w obie dłonie.\nI zniknął rozmywając się w powietrzu.\nJedne uderzenie serca później Elyshyvah usłyszała przeraźliwy skowyt Melecha. Elfka okręciła się w miejscu i ujrzała smoczy pomiot powalony na kolana przed orgockim wojownikiem. Czarna posoka bryzgała szerokim strumieniem z ogromnej rany w jego cielsku. Miecz Orgota błysnął w powietrzu i łeb nephilima odleciał w bok pośród kolejnego rozbryzgu krwi.\nKolejna kanonada zwieńczyła moment śmierci Melecha, ale jego zabójca ponownie zniknął. Elyshyvah odrzuciła trzymaną w lewej ręce pochodnię i złapała oburącz pastorał, zasłaniając się nim w obronnym geście. Całe pomieszczenie wibrowało mieszającymi się ze sobą dzikimi wrzaskami ludzi i śnieżnych elfów.\nOrgot pojawił się pośród grupy żeglarzy, a jego miecz świsnął trzykrotnie w powietrzu. Zaraz potem wojownik przepadł bez śladu pozostawiając po sobie trzy rozczłonkowane ciała. Sekundę później Elyshyvah dostrzegła go w innej części komnaty, za plecami dwóch zaskoczonych przepatrywaczy. Ciemnibron zasmakował krwi Nyssów. Grad strzał i kul pomknął w stronę zabójcy, ale wszystkie odbiły się od kamiennej ściany, kiedy Orgot znowu zniknął.\nPrzez krótką chwilę przerażającego wojownika nie można było nigdzie dostrzec, znienacka jednak zmaterializował się na swoim tronie, z Ciemnibronem przełożonym przez kolana. Strugi krwi ściekały z unurzanego w posoce ostrza, spływając po nagolennikach Orgota i kapiąc na posadzkę.\nPistolety żeglarzy i łuki Nyssów skierowały się ponownie ku tronowi, wyrywając z gardeł Elyshyvah i Garrusa niemal równoczesne okrzyki.\nOrgocki wojownik spoglądał na intruzów błyszczącymi czarnymi oczami.\n– Poważyliście się wkroczyć na mój dwór? – jego dudniący głos odbił się echem od ścian komnaty – Oddajcie mi zatem hołd albo ponieście konsekwencje swej zuchwałości – Orgot przemawiał w mowie Cygnarczyków, jednakże tak archaicznej, że Elyshyvah prawie go nie rozumiała.\nGarrus postąpił krok do przodu i uklęknął przed tronem.\n– Zechciej wybaczyć nasze najście, czcigodny – przemówił lekko drżącym głosem – Nie przybyliśmy tu po to, by zakłócić spokój twego spoczynku.\nOrgocki wojownik przeniósł spojrzenie na Elyshyvah i elfka z miejsca poczuła niezwykły ciężar jego wzroku, przepełniony mroczną okrutną mądrością.\n– A co z tobą, bladoskóra? – zapytał – Zbyt harda, by zgiąć kolana przed lepszym od siebie?\nElyshyvah pochyliła nieznacznie głowę.\n– I ja nie pragnę okazać despektu, wszelako nie mogę uklęknąć przed tym tronem – oświadczyła zastanawiając się jednocześnie, czy te słowa nie będą aby jej ostatnimi – Moja wierność przypisana pozostanie komuś potężniejszemu nawet od ciebie.\n– Potężniejszemu ode mnie? – powtórzył Orgot, a potem wybuchnął śmiechem – Masz w sobie wiele odwagi, zimnokrwista. Doceniam tę zaletę w niewolniku. Stoicie czy klęczycie, nie ma to dla mnie żadnego znaczenia.\nThamarycki kleryk podniósł się z kolan ściągając na siebie wzrok nieumarłego.\n– Zwę się Garrus – oświadczył – Ta, której służę przysłała mnie, bym się z tobą spotkał. To właśnie sprowadziło nas do twego… dworu.\n– Czego ode mnie chcecie? Nie mam żadnych skarbów, a moi niewolnicy już dawno temu obrócili się w proch.\nNie mogąc się przed tym powstrzymać, Garrus zerknął bezwiednie na skurczone zwłoki marynarza leżące u podstawy kamiennego tronu, a Orgot natychmiast to spojrzenie podchwycił.\n– Rzecz jasna szukacie miecza – powiedział kładąc jedną dłoń na rękojeści Ciemnibronu – Nie będę go przed wami strzegł.\nWojownik pochwycił miecz za ostrze i wyciągnął broń w stronę intruzów, rękojeścią w ich kierunku.\n– Podejdźcie tu i weźcie go sobie.\n– Moja pani pragnie Ciemnibronu – przyznał Garrus, ale miast sięgnąć po miecz, cofnął się o krok.\n– Nie? – uśmiechnął się szyderczo Orgot – A ty?\nWidząc wyciągniętą ku sobie rękojeść miecza Elyshyvah nic nie odrzekła, tkwiąc w zupełnym bezruchu. Wojownik na tronie położył oręż na swych kolanach.\n– Wiele lat minęło od czasu, kiedy pojawił się tutaj ostatni godny tej broni intruz – oświadczył Orgot.\n– Co chcesz przez to powiedzieć, panie? – spytał Garrus.\n– Ostrze stało się ciężkim brzemieniem przez te lata. Jestem gotów oddać je komuś, kto dowiedzie, iż jest warty jego potęgi. Być może ktoś taki jest pomiędzy wami.\n– Jak miałbym… mielibyśmy dowieść swej wartości, panie? – zapytał Garrus zerkając jednocześnie z ukosa na Elyshyvah. Jego spojrzenie kryło w sobie coś, co elfce wcale się nie spodobało.\nOrgocki wojownik uśmiechnął się diabolicznie, odsłaniając rzędy pięknych białych zębów.\n– Wystarczy przeżyć – oznajmił.\nGrigor Orłow wyszarpnął ostrze swego topora z ciała leżącego pod nogami Nyssa. Śnieżny elf okazał się dużo poważniejszym wyzwaniem niż człowiek początkowo sądził, nie okazując śladu lęku przed wybuchem wystrzelonego z Awangarda pocisku i rzucając się na intruza z mieczem w dłoni.\nKhadorianin zmuszony został do rozprawienia się z przeciwnikiem własnymi rękami, czy raczej ostrzem swego runicznego topora. Drugi pilnujący kopca Nyss zniknął niczym duch pomiędzy pniami martwego lasu, a Grigor nie uznał za konieczne wysłanie za nim pościgu.\nSprzymierzeńcy Orłowa zgromadzili się przy wejściu do kurhanu, oglądając bez większego zainteresowania zmasakrowane ciała dwóch pilnujących otworu ludzi. Obaj zabici sprawiali wrażenie ludzi morza, ogorzałych od wiatru i bryzy, pasujących bardziej do nabrzeża Pięciu Palców niż puszczańskich ostępów Gnarlu.\nTopory trollaków przeistoczyły ich w zakrwawione bezwładne kształty, ale jeden z napastników też oddał w potyczce ducha. Grigor odnotował w myślach, że grzęznąca w mózgu ołowiana kula potrafiła jednak powstrzymać nawet niebywale odpornych na śmiertelne dla ludzi obrażenia trollaków.\n– Rozpoznajesz tych ludziów? – zapytała nadciągająca od strony trollaków wojowniczka. Jej lud znał ją pod mianem Janissy Kamiennej, była bowiem otaczaną poważaniem rzeźbiarką runów. Wysoka i muskularnie zbudowana, posiadała bladą skórę charakterystyczną dla trollaków obdarzonych szamanistycznymi mocami. Jej prosta kolcza koszulka kryła się pod ciężkim naszyjnikiem z bloczków gładkiego kamienia, pokrytych runami.\nW ręce ściskała ogromny górniczy oskard, również przyciągający oczy wyrytymi w metalu runicznymi znakami.\n– Jeden z nich nosi na ramieniu znak Thamar – odparł Grigor wskazując dłonią martwego człowieka z tatuażem pod postacią trzech strzał – Sądzę, że to jeden ze sługusów Fiony.\n– Zatem Starucha mówiła prawdę – odparła Janissa – Szukają Ciemnibronu.\n– Tak sądzę – kiwnął głową człowiek – Lecz co tu robi ta maszkara? – spojrzenie Grigora pobiegło ku martwemu elfowi.\n– To splugawiony smoczą mocą Nyss – odrzekła Janissa – Mój lud walczy z takimi istotami na północy. Wszelako to nader dziwne widzieć jednego z nich tak daleko na południu, co więcej zaś, w sojuszu z piratami. Nigdy nie słyszałam, by oni się z kimkolwiek sprzymierzali.\nPiastując funkcję kolduna Orłow posiadał sporą wiedzę na temat Nyssów, chociaż nigdy dotąd nie miał sposobności ujrzeć śnieżnego elfa na własne oczy. Tak, Nyssowie mogli być zainteresowani reliktami z czasów panowania Orgotów.\n– Dwaj ludzie i dwaj Nyssowie na straży – oznajmił rozmyślając na głos – Reszta musi być pod ziemią.\n– Zapewne – kiwnęła głową Janissa.\nGrigor rozejrzał się wokół siebie. Otaczała go żywa rana wydarta w ciele wielkiej puszczy; wyjałowiona z wszelkiego życia przestrzeń sięgająca dwustu jardów średnicy. Cmentarny kopiec Orgotów wznosił się pośrodku tej nienaturalnej pustyni, otoczony sześcioma kamiennymi cokołami pokrytymi bezlikiem runicznych znaków.\n– Te kolumny – spytał Khadorianin – Czemu służą?\n– Mój lud wzniósł je tutaj wieki temu, by trzymały w ryzach śpiące pod ziemią zło – wyjaśniła wojowniczka trollaków – Lecz ich moc słabnie.\n– Zdołasz ją przywrócić? – zapytał Grigor uświadamiając sobie znienacka powód obecności, dla którego nakazano mu sprzymierzyć się z trollakami. Zezanna Agha poleciła koldunowi zawrzeć porozumienie z Janissą, ale nie wyjaśniła mu, dlaczego dobrała Orłowowi tak niecodziennego sojusznika. Biegłość szamanki w tworzeniu i odnawianiu runicznych znaków czyniła nagle zrozumiałym ukryty powód tego sojuszu.\n– Zdołam, wpierw jednak musimy wypędzić stamtąd ludzi i Nyssów – kiwnęła głową Janissa – Nie możemy pozwolić, by uwolnili drzemiące w kopcu moce.\n– Zło budzące zatroskanie Starej Wiedźmy musi budzić niepokój – odparł Grigor – Wiele mówi tu również to, że nakazała wam do mnie dołączyć.\nJanissa zmarszczyła swe obłe czoło.\n– Niczego nie byliśmy Starusze winni – rzekła szamanka, z nutą gniewu dźwięczącą w jej tubalnym głosie – Zgodziliśmy się dołączyć wyłącznie przez wzgląd na to, że mój lud pojmuje istotę tego zła dalece lepiej od was.\nGrigor ukrywał starannie swą niewiedzę, ale w głębi duszy nie pojmował do końca motywów Starej Wiedźmy. On sam prędzej spodziewałby się, że Agha zechce położyć na mocy Orgotów rękę niż uwięzić ją na wieki w kurhanie. Koldun służył od blisko dziesięciu lat pod rozkazami komandir Zerkovej, plądrując starożytne grobowce nie różniące się w niczym od wzniesionego na polanie kopca. Sprzysiężenie Szarych Magów weszło przez te lata w posiadanie setek orgockich artefaktów, ujarzmiając moc niebezpiecznych reliktów dla wyższego dobra Ojczyzny. Co sprawiało, że ten akuratnie grobowiec różnił się od innych?\n– Dość tych rozważań – zdecydował koldun – Nie zaprzeczysz, że musiałem tutaj przybyć, bo twój lud nie dopełnił obowiązku uczynienia tego miejsca sekretnym i bezpiecznym.\nMężczyzna wskazał dłonią na wielką granitową płytę zamykającą niegdyś wejście do grobowca, leżącą opodal otworu podziemnego tunelu. Na jej widok grymas na obliczu szamanki jeszcze się pogłębił.\n– Nie jestem tu po to, by toczyć z tobą wojnę na słowa, człeku. Możesz lekceważyć potęgę ukrytą w tych podziemiach, ale nie puszczaj w niepamięć słów Staruchy.\nZezanna Agha odeszła w sobie tylko znanym kierunku krótko po opuszczeniu wioski trollaków, nim jednak zniknęła bez śladu w dziczy Gnarlu, udzieliła na uboczu Grigorowi i Janissie ostatniego ostrzeżenia. Runy mające zatrzymać nieumarłych nie potrafią pętać żyjących.\n– Pamiętam – wycedził przez zęby Khadorianin – Jej ostrzeżenie mówi, że musimy powstrzymać tych, którzy zechcieli splądrować kopiec.\n– Podzielam te słowa – odparła Janissa odwracając się od człowieka i ruszając w kierunku sześciu trollackich wojowników stojących wokół wejścia do grobowca.\nGrigor przypasał do boku swój runiczny topór i obejrzał się w stronę własnej świty, ośmiu osobiście dobranych pod kątem odwagi i posłuszeństwa żołnierzy Zimowej Gwardii. Co prawda koldun wolałby w takich okolicznościach zabrać ze sobą grupę Rezunów Zagłady, ale konieczność wyprawy głęboko na terytorium Cygnaru uniemożliwiała wykorzystanie tak specyficznego wsparcia. W zamian komandir Zerkova udostępniła swemu podkomendnemu jeden ze swoich przeprogramowanych Awangardów, parobotów zdobytych na Rynach w trakcie podboju Llaelu. Orłow wiedział, że Awangard potrafiłby poradzić sobie z każdym przeciwnikiem, któremu nie zdołaliby stawić czoła gwardziści i trollaccy wojownicy.\nRozmiary podziemnego korytarza wydawały się dość obszerne, by pancerny konstrukt zdołał wejść do środka, ku nieskrywanej uldze kolduna.\n– Parobot i ja pójdziemy przodem – oznajmił mężczyzna, kiedy jego ludzie dołączyli do wojowników Janissy – Razem zdołamy obrócić w niwecz zasadzę albo zapewnić wam bezpieczny odwrót.\n– Zgadzam się – oznajmiła szamanka zabierając jednemu ze swych ziomków pochodnię. Grigor odczekał, aż jego żołnierze zapalą własne łuczywa. On sam nie potrzebował źródła światła, ponieważ jasna niebieska poświata rzucana przez wyryte w ostrzu topora runy wystarczała w zupełności, by rozświetlić koldunowi drogę.\n– Podążaj za mną – powiedział do stojącego u swego boku Awangarda. W przeciwieństwie do prawdziwych paromagów Orłow nie posiadał czarodziejskiego talentu pozwalającego scalić swą jaźń z korteksem konstruktu, ale był szkolony w sztuce dowodzenia parobotami za pomocą komend werbalnych i gestów.\nParobot zareagował natychmiast, opuszczając dzierżące wielką gizarmę ramię przed siebie i podążając z głuchym łoskotem uderzających w posadzkę metalowych stóp w ślad za swym kontrolerem.\nJanissa poruszała się na ugiętych nogach, starając się nie wdychać cuchnącego czarnego dymu buchającego z paleniska parobota. Cała grupa nie przemieszczała się ani skrycie ani szybko, lecz w obliczu obecności innych intruzów nie miało to większego znaczenia – poprzednicy szamanki najpewniej pozbyli się już strzegących grobowca prastarych strażników.\nKorytarz wykonany był w całości z kamienia, od posadzki poprzez ściany aż do sufitu. W wielu miejscach bystre oczy Janissy dostrzegały wycięte w skale trollackie runy. Umieszczono je w różnych miejscach tunelu, by wspierane mocą runicznych cokołów na zewnątrz kopca spychały zło głębiej w podziemia. Tworzenie takich znaków było odpowiedzialną sztuką, przekazywaną w plemionach z pokolenia na pokolenie. Jannisa była jednym z wybrańców, prócz głęboko poważanych umiejętności zyskując również wiedzę o zagrożeniach, przed którymi runy miały chronić.\nLegenda Ciemnibronu była znana jej plemieniu od wieków. Orgoci przynieśli ten miecz na pobliskie wybrzeże tysiąc lat temu, czyniąc jego ostrzem i ramieniem jego pana ogromne spustoszenie. Ciemnibron nie był jedynie zwyczajnym magicznym orężem, pozwalał jakoby oszukać śmierć i dawał swemu właścicielowi nieśmiertelność. Jeśli w legendzie tej tkwiła choć cząstka prawdy, starożytny orgocki władca najpewniej tkwił w śpiączce głęboko pod kurhanem, czekając na chwilę przebudzenia i powrotu w krainy Immoreńczyków. Kiedy pozornie poległ w boju, Orgoci pochowali go w kopcu, a poznawszy opowieści o rychłym zmartwychwstaniu trollaki wzniosły wokół grobowca runiczne obeliski mające zapobiec temu nieszczęściu.\nLecz odpędzanie chciwych i żądnych wiedzy ludzi wykraczało dalece poza możliwości tych przesyconych magią cokołów.\nJanissa nie była jedyną wciąż żyjącą istotą świadomą obecności uśpionego zła. Kiedy w jej puszczańskiej wiosce pojawiła się znienacka wiodąca Grigora i jego ludzi Starucha, szamanka pewna była niespodziewanej napaści. Lecz stara kobieta – istota w ludzkiej postaci, która wcale nie była człowiekiem – chciała jedynie rozmawiać. Gwoli ścisłości, mówił niemal wyłącznie Grigor. To on opowiedział szamance o zbliżających się czcicielach ludzkiej bogini Thamar, wysłanych przez Czarną Fionę z misją splądrowania grobowca.\nJanissa wiedziała, że gdyby nie obecność Staruchy, nigdy nie dałaby wiary słowo Khadorianina. Ludzie jego pokroju zwykli spadać na ruiny Orgotów niczym szakale, grabiąc je z wszystkiego, co tylko mogło mieć wartość w rękach żołnierzy północnych armii. Postępowanie takie naznaczone było szaleńczą głupotą, o czym Janissa i jej ziomkowie wiedzieli od dawna: nic pozostawione przez Orgotów nie było wolne od ukrytego przekleństwa.\nSpoglądając w coraz bliższy wylot korytarza Janissa ujrzała ogromną komnatę oświetloną płomieniami wielkiego paleniska gorzejącego w dole pośrodku pomieszczenia. Wydostając się z tunelu wraz z resztą towarzyszy szamanka pojęła, że nie jest sama.\nNa północnym krańcu komnaty, za oślepiającym swą poświatą całopalnym stosem, na wyciętym z czarnego kamienia tronie zasiadała wysoka postać okryta pancerzem Orgotów. Przed tronem, aczkolwiek w rozsądnej od niego odległości, tkwiło kilkanaście innych postaci: noszących skórznie elfich łuczników o bladej skórze i znamionach smoczej plagi oraz ogorzałych od słońca i wiatru ludzi ściskających w dłoniach pistolety i krótkie miecze.\nLufy ich samopałów i groty nasadzonych na cięciwy strzał mierzyły w nadciągających intruzów.\nJanissa omiotła wzrokiem obie jakże nie pasujące do siebie grupy, w poszukiwaniu postaci mogących być ich przywódcami. Nie sprawiło jej to większego kłopotu. Wysoka elfka z zwieńczonym ostrzami pastorałem stałą pośrodku swoich ziomków, otoczona ich ochronnym kordonem. Żeglarze Fiony wydawali się szamance drażniąco identyczni, ale jeden w ich gronie nosił się całkowicie na czarno i sprawiał wrażenie zausznika thamaryckiej kapłanki.\n– Oto okazja, byście mogli dowieść swej wartości – oznajmił zasiadający na tronie mężczyzna, głębokim dudniącym głosem odbijającym się od ścian rozległej komnaty. Podnosząc z kolan ciężki miecz Orgot wymierzył jego promieniujące chorobliwą zieloną poświatą ostrze w intruzów. Nieumarły wojownik był ogromnym człowiekiem, muskularnością swej budowy mogąc bez obaw stawać w szranki z najpotężniejszym trollakiem w świcie Janessy. Jego zbroja zdobiona była wykrzywionymi w diabolicznych grymasach obliczami, których widok jeszcze pogłębiał przerażające wrażenie wywołane widokiem orgockiego wodza. Ukryta pod rogatym hełmem twarz miała ewidentnie ludzkie rysy, mogąc uchodzić za przystojną, aczkolwiek niepokojąco drapieżną.\nJedynie jego oczy nie miały w sobie nawet iskry człowieczeństwa: były czernią błyszczącą nieludzkim głosem w blasku bijącym od ognia. Janissa nigdy rzecz jasna nie widziała Harrowdima, ale nie wątpiła w to, że miecz dzierżony przez Orgota był tym właśnie przeklętym ostrzem.\nAtmosfera w podziemnej komnacie stężała w ułamku chwili, toteż szamanka okręciła się w miejscu chcąc ostrzec okrzykiem Grigora. Jej słowa utonęły w ogłuszającym huku wystrzału z działa parobota i trzasku garłaczy. Lawina ołowiu uderzyła w ludzkich żeglarzy, nie dając im szans na ucieczkę i odbierając w pierwszej salwie życie połowy grupy.\nW grobowcu wybuchło istne pandemonium. Pozostali przy życiu piraci wypalili ze swoich pistoletów, skacząc na wszystkie strony w zamiarze zniknięcia z oczu strzelcom Orłova. Nyssowie poszli z miejsca w ich ślady, umykając z niezwykłą zwinnością ku jednej ze ścian komnaty, lecz chociaż wszyscy dzierżyli w zdeformowanych dłoniach łuki, żaden nie wystrzelił jeszcze ani jednej strzały.\n– Zabić ich wszystkich! – krzyknął na całe gardło Grigor, unosząc w górę runiczny topór. Kule żeglarzy odbijały się z metalicznym trzaskiem od pancerza parobota, nie czyniąc stalowej bestii najmniejszej szkody. Ukryci za machiną khadoriańscy żołnierze pośpiesznie ładowali na nowo garłacze.\nSmukła strzała przemknęła sykliwie ponad głową Janissy. Nyssowie ruszyli w kierunku tunelu wiodącego na powierzchnię, strzelając w ruchu.\n– Tarcze! – ryknęła szamanka wyszarpując z pętli przy pasie swój oskard. Wojownicy krielu odpowiedzieli natychmiast na wezwanie, w ułamku chwili tworząc wokół rzeźbiarki runów ochronny pierścień uczyniony ze swych wielkich tarcz. Strzały Nyssów uderzały w nie z głośnym suchym trzaskiem.\nZerkając w bok Janissa spostrzegła nacierającego do przodu Grigora. Huk wystrzałów ustawicznie wstrząsał zamkniętą przestrzenią grobowca. Nyssowie nie opuszczali swych łuków, ale nie przejawiali zarazem chęci do wzięcia udziału w walce. Wręcz przeciwnie, ich grupa wydawała się przemieszczać w lewo, jakby w zamiarze wymanewrowania trollaków. Uwaga wysokiej elfki była skoncentrowana nie tyle na szaleńczej konfrontacji, co pryzmie leżących na posadzce szkieletów. Osłaniana przez ślących strzału ku ludzkim żołnierzom ziomków, wysłanniczka Wszechskaziciela pochyliła się nad jednym z kościotrupów wyszarpując z jego martwego uścisku opasłą księgę. Zarówno samo tomiszcze jak i dzierżący je szkielet sprawiały wrażenie pokrytych cienką warstewką lodu, ale elfka poradziła sobie bez trudu z odebraniem zmarłemu jego skarbu, uśmiechając się nieznacznie i wskazując pobratymcom wejście do korytarza.\nI wtedy jej oczy pochwyciły spojrzenie Janissy. Elfka uniosła władczo dłoń, a wówczas łucznicy przestali szyć ze swej broni.\nSzamanka położyła własną dłoń na ramieniu chroniącego ją trollaka.\n– Poczekajcie – poleciła. Wojownicy zatrzymali się słysząc rozkaz, ale wciąż kryli się przezornie za tarczami. Wpatrzona w przywódczynię Nyssów Janissa oparła Ziemiołamacza o ramię, łudząc się nadzieją, że przeciwniczka w odpowiedni sposób zinterpretuje owe neutralne w swym wydźwięku ułożenie broni. Przesłanie wydawało się oczywiste: \_”[i]Nie będę próbowała cię zabić, jeśli ty odwzajemnisz się tym samym[/i]\_”. Wszystko wskazywało na to, że śnieżne elfy były jedynie częściowo uwikłane w akt przebudzenia uśpionego zła rozgrywający się na oczach trollaków.\nPrzywódczyni Nyssów skinęła leciutko głową i opuściła swój pastorał. Widząc ów gest, towarzyszące jej elfy przestały napinać łuki przyśpieszając w zamian kroku w zamiarze jak najszybszego dotarcia do wyjścia.\n– Pozwólcie im odejść – rozkazała Janissa – Mam bardziej ważkie troski na głowach.\nNiemal wszyscy ludzcy żeglarze zginęli już od kul gwardzistów bądź od ciosów ogromnej gizarmy Awangarda. Dzięki lepszemu wyszkoleniu i broni oraz czynnikowi zaskoczenia ludzie Grigora stracili tylko jednego spośród swoich, chociaż wielu z nich krwawiło z powierzchownych ran.\nPrzed tronem Orgota toczył się spektakularny pojedynek. Runiczny topór Grigora płonął niebieską poświatą, stanowiąc przeciwwagę dla okalanej pierścieniem czarnych płomieni prawicy thamaryckiego kleryka. Płomienie te wystrzeliły w jednej chwili do przodu na podobieństwo czarnej smugi, ale parobot rzucił się z donośnym łoskotem do przodu zasłaniając swą metalową masą kolduna. Piekielny czarny ogień sięgnął tarczy Awangarda, częściowo topiąc wzmocniony stalowy pancerz.\nInterwencja parobota dała Orłowowi szansę na wygraną. Wyślizgując się zza Awangarda Khadorianin zaatakował thamarytę z rozpędu, tnąc z ukosa topora. Odziany w czerń mężczyzna targnął się rozpaczliwie w tył wyrzucając z ust szaleńczą inkantację, której nie zdążył już ukończyć. Topór Grigora wciął się w czaszkę thamaryty, rozszczepił ją na połowy zatrzymując się pośród rozbryzgu krwi i mózgu na zębach kleryka. Człowiek runął na plecy wyszarpując stylisko broni z rąk kolduna.\nGrigor oparł jedną stopę na piersi zabitego kultysty, pochylił się w dół i zaparty nogą o trupa wyciągnął oręż z czaszki swej ofiary. Nie wypuszczając broni z ręki odwrócił się w kierunku zasiadającego na tronie Orgota, nie zwracając uwagi na nadbiegającą Janissę i jej towarzyszy.\n– Wyczuwam w tobie moc – oznajmił starożytny władca wskazując szpicem Ciemnibronu na Grigora – I w tobie też.\nMiecz skierował się sztychem ku szamance.\n– Które z was jest bardziej godne? Które z was ma w sobie dość siły, by zdzierżyć ciężar Ciemnibronu?\nJannisa puściła koło uszu zadane gromkim głosem pytanie, ślizgając się na krwi zabitych dopadła boku kolduna. Jej serce ścisnęły zimne cęgi trwogi, kiedy spostrzegła wpatrzone w przeklęte ostrze oczy Orłowa.\n– Grigor! – wykrzyczała – Musimy stąd uchodzić!\nKhadorianin oderwał z wysiłkiem spojrzenie od Ciemnibronu, przeniósł swój wzrok na Janissę.\n– Nie sądzę, bym był gotów do odejścia – odparł płytkim, nienaturalnie sztywnym głosem. Zerkając na przemian na szamankę i Orgota koldun ścisnął mocniej stylisko swego topora – Powinnaś czym prędzej powrócić do swego plemienia.\n– Nie bądź głupcem – wyszeptała szamanka.\n– Odejdź ode mnie, Janissa – sarknął ostrym głosem Grigor – Natychmiast!\nZłowróżbny ton dowódcy sprawił, że niektórzy z żołnierzy wymierzyli garłacze w kierunku swych sojuszników. W odpowiedzi na mierzące złowrogo lufy, trollaki natychmiast skoczył do przodu chcąc zasłonić swą przywódczynię tarczami. Janissa osadziła ich w miejscu uniesioną raptownie ręką.\n– Nie czyń tego, Grigorze – powiedziała cofając się jednocześnie w stronę wojowników krielu – Wciąż możemy stąd wyjść razem.\nNie zwracając uwagi na jej słowa Orłow uczynił krok w kierunku czarnego tronu.\n– Jak mam dowieść swej wartości? – spytał grobowym głosem.\nOrgot wyszczerzył w diabolicznym uśmiechu zęby.\n– Człowiek o kamiennym, a jednak płonącym sercu – stwierdził – Jeśli chcesz posiąść ostrze, musisz być jedynym suplikantem przed tym tronem. Wciąż jeszcze pozostaje ona.\nSpojrzenie czarnych oczu pobiegło ku szamance. Podążając za nim Grigor wbił wzrok w rzeźbiarkę runów, patrząc na nią w sposób całkowicie wyzbyty współczucia czy wręcz rozsądku. Nie stroniąca w swym życiu od walki Janissa czuła napinające się bezwiednie mięśnie, wiedzione instynktem ostrzegającym przed rychłą i nieuniknioną konfrontacją.\n– Zabijcie ich! – wyrzucił z siebie Grigor, a lufy broni gwardzistów uniosły się w ułamku chwili.\nSpodziewając się w głębi ducha takiego właśnie rozkazu, Janissa zdążyła sięgnąć swą jaźnią po dar Dhunii, zanim ludzie nacisnęli spusty. Śląc swą wolę wprost ku kamiennej posadzce komnaty, szamanka przywołała moc drzemiącą w kościach Wszechmatki. Pośród łoskotu i huku pękających kamieni ściana ziemi i gruzu wystrzeliła w powietrze tworząc w ułamku chwili zaporę chroniącą trollaków przed pociskami.\nGarłacze wypaliły mgnienie oka później, ale grad metalowych szrapneli nie zdołał przebić się przez poderwany w górę magią ziemny wał.\nZaklęcie wyjątkowo nadwerężało potencjał Janissy, toteż szamanka pozwoliła ścianie gruzu opaść natychmiast po tym jak ta pochłonęła ołowiane pociski niedawnych sojuszników. Lecz nawet tak krótkotrwała osłona dała towarzyszom Janissy bezcenną przewagę – przeskakujące przez pryzmę strzaskanych kamieni trollaki runęły prosto na zajętych przeładowywaniem broni ludzi, zmuszając ich do podjęcia walki wręcz.\nJanissa powiodła swych ziomków do boju, pośród dzikich i dźwięczących wściekłością porykiwań. Podczas kiedy wojownicy krielu skoczyli do gardeł Zimowej Gwardii, Janissa rzuciła się w stronę Grigora i strzegącego go Awangarda.\nSzamanka była wyjątkowo biegła zarówno w splataniu zaklęć jak i żołnierskim rzemiośle, ale wiedziała doskonale, że chyba tylko Borka Beczkobójca albo Madrak Żelazoskóry mogli porywać się na kolduna i parobota z nadzieją na pokonanie tak potężnego przeciwnika. Lecz zwycięstwo nad tą parą nie było wcale celem Janissy: szamanka chciała jedynie przykuć do siebie uwagę Grigora na tyle długo, by wojownicy krielu zdążyli się w międzyczasie rozprawić z jego żołnierzami.\nDostrzegając jej szarżę Orłow rzucił rozkaz w stronę parobota. Awangard okręcił się na pancernych stopach, mierząc krótką lufą wbudowanego w tarczę działka w postać nadbiegającej szamanki. Janissa znów sięgnęła po moc Dhunii i posadzka zadrżała pod nogami wszystkich, kiedy wojowniczka wyciągnęła przed siebie jedną dłoń. Zaciskając ją w pięść wyrwała z podłogi ogromny kawał skały i unosząc go w powietrze dzięki swej niebywale silnej magii machnęła ręką ku Grigorowi. Khadoriański koldun skoczył zwinnie w bok, ale ociężały ze swej natury Awangard nie zdołał się uchylić. Głaz uderzył w machinę z przeraźliwym hukiem i zgrzytem gniecionego metalu. Wytrącony z równowagi, parobot runął z ogłuszającym hukiem na bok i chociaż masywna tarcza konstruktu przyjęła na siebie większość impetu uderzenia, skrywający kocioł i palenisko korpus machiny naznaczony był poważnymi wgnieceniami. Dopadając parobota szamanka przeskoczyła dzikim susem jego tarczę, biorąc oburęczny zamach Ziemiołamaczem. Przesycony magiczną mocą oskard sięgnęła swymi metalowymi obiciami korpusu Awangarda tuż powyżej wizjerów machiny, docierając do delikatnych mechanizmów odpowiadających za funkcjonowanie parobota. Wielkie snopy iskier wystrzeliły w powietrze wokół broni Janissy, w ślad za nimi zaczął buchać gęsty smolisty dym. Parobot zadygotał utrwalając szamankę w przekonaniu, że jej cios upośledził jakieś żywotne funkcje machiny.\nJanissa wyszarpnęła oskard z rozdartego pancerza i zeskoczyła z korpusu parobota, szukając wzrokiem Grigora. Koldun stał na ugiętych nogach kilkanaście kroków dalej, z runicznym toporem w dłoni i twarzą mokrą od krwi cieknącej z głębokiego rozcięcia na czole. Stając w rozkroku szamanka skoncentrowała myśli chcąc sięgnąć po kolejne zaklęcie żywiołu ziemi. Przejrzawszy w mig jej intencje Orłow zacisnął swą dłoń w pięść.\n– Powstań! – ryknął ochrypłym głosem. Janissa nie pojęła sensu tego rozkazu, póki nie słyszała za plecami przeraźliwego zgrzytu trącego o kamienie metalu. Zawirowała w miejscu dość szybko, by ujrzeć podnoszącego się z posadzki Awangarda, tnącego powietrze wymierzonym w ciało wojowniczki ostrzem swej gizarmy. Janissa poderwała w górę runiczny oskard, w akcie skrajnej desperacji próbując zasłonić się Ziemiołamaczem przed morderczym uderzeniem. Ogromne ostrze parobota uderzyło w oręż szamanki niemal wyrywając Ziemiołamacza z jej dłoni. Kości nadgarstka Janissy pękły z suchym trzaskiem, niczym wątłe konary stojące w obliczu huraganu.\nGrigor zaatakował w tej samej chwili, skacząc w kierunku wojowniczki z niezwykłą szybkością. Odwracając się w jego stronę Janissa przerzuciła Pękacza do lewej dłoni i kiedy ostrze runicznego topora zaczęło spadać w jej stronę, pojęła w mgnieniu oka, że nie zdoła sparować tego ciosu. Unikając bez trudu jej zastawy Orłow ciął z całej siły w pas runicznych kamieni opinający biodra szamanki. Część amuletów rozprysła się w drobne kawałki, a ostrze topora wgryzło się w noszoną pod spodem kolczugę i przecięło mięśnie na lewym udzie Janissy.\nSzamanka wydała z siebie ochrypły pomruk cierpienia, cofając się śpiesznie i uwalniając szarpnięciem tkwiące w głębokiej ranie ostrze. Grigor nie pozwolił jej uciec, brutalnym kopnięciem okrytej ciężkim butem nogi powalając Janissę na posadzkę. Szamanka przekręciła się na brzuch w próbie odczołgania się, ale nie odpełzła daleko.\n– Pochwyć! – usłyszała okrzyk Grigora i w tej samej chwili poczuła na karku przytkniętą do niego szpicę gizarmy. Spróbowała wykrzyczeć na całe gardło swą bezsilną złość, lecz nie znalazła dość dechu w płucach, by móc obrócić go w mowę.\nDźwięczące w komnacie odgłosy walki zaczęły cichnąć. Janissa uznała w myślach, że wojownicy krielu oderwali się od przeciwnika w obawie, że dalsza konfrontacja przyniesie ich przywódczyni śmierć. Czując lżejszy dotyk gizarmy na karku szamanka przeturlała się w bok, próbując nie dać się obezwładnić fali przeraźliwego bólu promieniującego z połamanego nadgarstka i ciętej rany uda. Kamienna posadzka pod jej ciałem kleiła się od gorącej krwi, stawiając pod znakiem zapytania nadzieję, że naturalna odporność trollackiego organizmu uchroni szamankę przed wykrwawieniem się na śmierć.\nGrigor stracił w jednej chwili zainteresowanie swą przeciwniczką, stając ponownie przed tronem. Orgocki wojownik dzierżył Ciemnibrona w ramionach, z rękojeścią wystającą ponad opancerzone przedramiona.\nJanissa poczuła wzbierającą w umyśle trwogę przeczuwając to, co miało się zaraz wydarzyć.\n– Zwyciężyłem – oznajmił Grigor – Oddaj mi ostrze.\nOrgot podniósł się z tronu czyniąc krok w stronę kolduna.\n– Zwyciężyłeś – oznajmił przywołując na swe oblicze maskę drapieżnego tryumfu – Podobnie jak ja.\nRękojeść miecza znalazła się kilkanaście cali od twarzy Orłowa.\n– Grigor – wycharczała Janissa – Nie czyń tego!\nKhadorianin obejrzał się w stronę szamanki, z grymasem nienawiści i chciwości na twarzy.\n– Miecz trafi do Sprzysiężenia – wycedził przez zęby – Wykorzystamy jego moc, by ostatecznie pokonać naszych nieprzyjaciół i przynieść chwałę ojczyźnie.\n– Więc weź go i niechaj się tak stanie – oświadczył Orgot – Weź go i stań się częścią legendy Ciemnibronu!\n– Tak – Grigor oblizał spierzchnięte usta i sięgnął dłonią po rękojeść wielkiego miecza – Posiadłem wcześniej władzę nad wieloma takimi artefaktami. Podobnie jak one, ten też posłuży mi za narzędzie.\nJanissa odniosła wrażenie, że usłyszała w głosie kolduna leciutką nutę wahania czy też nawet zalęknienia. Jej rozpaczliwa nadzieja na odwrócenie biegu wydarzeń znikła bez śladu zmiażdżona widokiem dłoni Orłowa oplatającej palcami rękojeść Ciemnibronu.\n– Nie, nie, nie – wydyszała szamanka podnosząc się niezgrabnie z posadzki.\nRozległa komnata została skąpana w ułamku chwili w silnej zielonej poświacie. Poruszające się twarze odbite w klindze miecza promieniowały coraz mocniejszym blaskiem, który przeniósł się z ostrza na ciało Grigora, pokrywając go jadowicie zielonym światłem.\nOrgocki wojownik cofnął się o krok i zerkająca w jego stronę Janissa ujrzała coś, co odebrało jej mowę. Opadając na czarny tron mężczyzna wyszeptał jakieś słowa w nieznanej jej mowie, z niezwykłym znużeniem i wyczerpaniem dźwięczącym w chrapliwym głosie. Ciało Orgota zaczęło się zapadać w jego zbroi, rozpływać się pod postacią tłustej mazi odsłaniającej ukryte dotąd po skórą i mięśniami kości. W przeciągu kilku uderzeń serca jedynym, co pozostało po starożytnym wojowniku był lepki od śluzu szkielet uwięziony w prastarym pancerzu.\nPrzerażająca moc utrzymująca go od długich wieków przy życiu opuściła stare ciało wnikając poprzez klingę miecza w Grigora.\nSzamanka zaczęła się cofać w stronę trzech pozostałych przy życiu wojowników krielu. Khadoriańscy żołnierze przestali zwracać jakąkolwiek uwagę na trollaków, skamienieli z wrażenia i wpatrzeni w promieniującą zielonym blaskiem postać kolduna. Poświata Ciemnibronu zaczynała z wolna słabnąć odsłaniając pozornie nietknięte ciało człowieka.\nJanissa poczuła ucisk w gardle dostrzegając subtelną zmianę w wyglądzie swego niedawnego sojusznika. Oczy Orłowa, wcześniej mające kolor stali, teraz przeistoczyły się w smoliście czarny onyks błyszczący mądrością i intelektem, który wcale nie należał do kolduna. Zasłyszane od Staruchy słowa zadźwięczały ponownie w pamięci szamanki, stając się znienacka przerażająco zrozumiałe: runy trollaków trzymały w potrzasku uwięzione pod kopcem zło, ponieważ pochowany tam Orgot już wieki temu zatracił swą śmiertelną naturę, lecz teraz diaboliczny władca przeniósł swą jaźń poprzez Ciemnibron do ciała żyjącego człowieka. Grigor Orłow mógł przejść bez szwanki pomiędzy ochronnymi runami, uwalniające ukryte w nim zło z pułapki kurhanu.\nGdyby trollaki zdołały zabić Grigora, Ciemnibron z pewnością ożywiłby ciało swego nosiciela wpadając w tę samą pułapkę, co orgocki wojownik, ale wyzwanie takie wykraczało całkowicie poza możliwości garstki wykrwawionych wojowników. Pozostało im już tylko jedno, o ile w ogóle mieli jeszcze szansę dopiąć swego.\nDopadając swych wojowników Janissa oparła się na ramieniu jednego z nich, z trudem łapiąc powietrze.\n– Uciekajmy! – wydyszała – Już!\nTrollaki rzuciły się w stronę wylotu korytarza wiodącego ku powierzchni. Pozbawieni swych upuszczonych wcześniej i zgaszonych w trakcie walk pochodni, musieli pokonać atramentową czerń przejścia polegając wyłącznie na zmyśle dotyku. Próbująca dorównać im kroku Janissa obejrzała się w ostatniej chwili ponad ramieniem, dostrzegając gwardzistów mierzących z garłaczy w swego dowódcę. Orłow nie poruszył się od chwili sięgnięcia po miecz, być może potrzebując więcej czasu, by w pełni zaabsorbować jego wnikającą w ludzkie ciało moc, lecz drgnął w tym samym momencie, kiedy szamanka na niego spojrzała, jakby wyczuwając jej wzrok.\nUnosząc Ciemnibron w dłoni wskazał sztychem miecza na przekraczającą próg komnaty Janissę, wykrzywiając oblicze w grymasie szaleńczego ukontentowania.\n– Uciekajcie! – zawyła szamanka pędząc na złamanie karku w ślad za swymi wojownikami. Uciekali na oślep, niesieni skrzydłami przejmującej trwogi, która pozwoliła im przedostać się przez ukryte w ciemnościach podziemia mimo licznych stłuczeń i potknięć. Janissa wciąż oglądała się za siebie, podświadomie oczekując nadciągającej śladem zbiegów diabolicznej zielonkawej poświaty, lecz ta się nie pojawiła. Zderzając się ze sobą trollaki wypadły z wnętrza przejścia wprost w jaskrawe promienie gorącego słońca.\nJanissa i jej wojownicy runęli na pozbawioną wszelkiego życia szarą ziemię rozciągającą się wokół kopca, nie potrafiąc złapać tchu i walcząc jednocześnie z odbierającą zdrowe zmysły grozą. Ucieczka z podziemi nie oznaczała bynajmniej końca wyzwania, przed którym przyszło im stanąć.\nKrzywiąc się z bólu szamanka powstała z klęczek i postąpiła w stronę ziejącego czernią wejścia do grobowca. Wbijając ostrze Ziemiołamacza w grunt przed progiem, zacisnęła powieki pozwalając swe jaźni wniknąć głęboko w ziemię, wyczuwając każdy skryty w niej kamień, każdą grudkę i ziarnko piasku. Nie poprzestała na tym, zanurzając się coraz głębiej w dół, ku korzeniom ziemi i drzemiącym w nich pierwotnym energiom natury. Wspierana mocą sączącą się z otaczających kopiec obelisków, wzniesionych setki lat wcześniej przez jej poprzedników, szamanka sięgnęła po tę uśpioną tajemną energię.\nWszystko zaczęło się od leciutkiego drżenia, głębokiego wibrowania wprawiającego w ruch grudki zalegającego na ziemi pyłu. Drżenie przybierało z każdą chwilą na mocy, wstrząsając gruntem i pniami tkwiących w niej martwych drzew. Na czole Janissy skroplił się lodowaty pot, a ból promieniujący w jej ciele jeszcze przybrał na sile, ale nie ustawała w swych desperackich wysiłkach. Ziemia pod jej stopami zaczęła pękać i marszczyć się niczym tafla dotkniętej wiatrem wody.\nI kiedy wydawać się mogło, że trollacka zaklinaczka nie ustanie już ani chwili dłużej na nogach, starożytny kopiec Orgotów uległ w końcu uwolnionej pod ziemią mocy. Cmentarne wzgórze zapadło się raptownie, w powietrze ponad nim wystrzeliła ogromna fontanna pyłu i popiołów. Nie odrywając oczu od tego spektakularnego widoku Janissa opadła z powrotem na klęczki, z trudem zachowując świadomość. Okoliczne drzewa przewracały się jedno po drugim, ukazując światu swe potrzaskane martwe korzenie. Chociaż runiczne cokoły kopca wkopano niegdyś bardzo głęboko w ziemię, również one uległy wstrząsom obalone silnym drżeniem gruntu. Leżący na ziemi za Janissą wojownicy przykryli się tarczami, bombardowanymi kawałkami kamieni i bryłami ziemi.\nWstrząsy w końcu ustały i kiedy opadł też pył, oczom Janissy ukazał się całkowicie zawalony kopiec. Grobowiec tworzył teraz zaledwie niewielkie wzniesienie, zaś po wejściu do kamiennego korytarza nie pozostał żaden ślad. Szamanka oderwała od kopca spojrzenie, powlokła się resztką sił ku jednemu z obalonych cokołów. Obelisk leżał na boku, przełamany w połowie i kiedy Janissa przytknęła do niego dłoń, nie wyczuła znajomego wibrowania mocy drzemiącej w runicznych znakach. Słowa Starej Wiedźmy ponownie wychynęły z podświadomości szamanki.\nRuny mające zatrzymać nieumarłych nie potrafią pętać żyjących.\nCzy Grigor wciąż tam był, uwięziony pod tonami ziemi i skał, a mimo to wciąż utrzymywany przy życiu mroczną magią Ciemnibronu? A jeśli miażdżący wszystko zawał nie okazał się wystarczający, by unicestwić prastare zło? Janissa ponownie spojrzała na zniszczony cokół, rozważając coś w myślach. Trzeba było wykuć nowe runy, tym razem strzegące tego miejsca nie tylko przed umarłymi, ale i śmiertelnikami.\nMiała przed sobą mnóstwo pracy.\nPowyższe opowiadanie pochodzi z otwartego źródła na stronie Privateer Press, zostało stworzone jako wstęp do kampanii \_”War-torn Alliances: Gnarls\_”. Wszystkie prawa zastrzeżone dla Privateer Press.\n« Saxon Orrik – Kurier Wygnańca\nPasażer na gapę »\n1 kwietnia 2013 at 19:29


Egzamin ósmoklasisty w 2022r. - Szkoła Podstawowa Nr 2 im. Partyzantów Ziemi Opatowskiej w Opatowie\nW plikach do pobrania znajdują się aneksy w języku polski i ukraińskim.\nNa stronie CKE dostępne są materiały – zadania egzaminacyjne – w języku ukraińskim z: matematyki, biologii, chemii, fizyki, geografii, historii, wos, zgodne z podstawą programową kształcenia ogólnego dla 6-letniej szkoły podstawowej, 8-letniej szkoły podstawowej oraz gimnazjum. Są to materiały opracowane w latach ubiegłych na potrzeby informatorów oraz arkuszy pokazowych i próbnych sprawdzianu, egzaminu ósmoklasisty i egzaminu gimnazjalnego dla uczniów oddziałów/szkół, w których język ukraiński jest nauczany jako język mniejszości narodowej.\nCentralna Komisja Egzaminacyjna – od 16 marca 2022 r. do 8 kwietnia 2022 r. – będzie publikowała na swojej stronie internetowej krótkie rozmówki ukraińsko-polskie, zawierające słownictwo i zwroty, które mogą okazać się przydatne w kontekście szkolnym, w związku z przyjmowaniem do szkół polskich dzieci uchodźców z Ukrainy. Ogółem planujemy opublikowanie 12 krótkich materiałów. Każdy będzie się składał z książeczki (plik .pdf) m.in. ze słownictwem, przydatnymi wyrażeniami, przykładowymi dialogami i tekstami oraz z nagrań całości materiału z każdej książeczki. Zaplanowana seria, zatytułowana Szkolne rozmówki ukraińsko-polskie, została opracowana przez pracowników Katedry Ukrainistyki Uniwersytetu Warszawskiego, Panie: dr Katarzynę Jakubowską-Krawczyk, dr hab. Svitlanę Romaniuk oraz dr Martę Zambrzycką.\nCzytaj Więcej o: Materiały w języku ukraińskim - CKE\nGratulacje za wysokie wyniki egzaminów! wyróżnione\nPróbny egzamin ósmoklasisty wyróżnione


eduteka Studia Ekonomiczne Zarządzanie Przetarg\nprzetargu nieograniczonego gry wartość zamówienia przekracza 30 000 euro\nprzetarg ograniczony do kwoty 30 000 euro\nnie płacą podatków lub składek ZUS\nw ciągu ostatnich 3 lat nie wykonał zamówienia lub zrobił to niestarannie\nskazany jest za przestępstwo dla korzyści materialnej\nwystosowanie zaproszenia do udziału w przetargu przez ogłoszenie w prasie w biuletynie zamówień publicznych i w siedzibie zamawiającego.\nPrzyjęcie zgłoszeń i przesłanie zainteresowanym specyfikacji istotnych warunków zamówienia\nPrzyjęcie ofert i wadium w granicach 1% – 5% wartości zamówienia. Wadium może być wnoszone w pieniądzu , w poręczeniach, gwarancjach bankowych lub papierach wartościowych.\nPubliczne otwarcie ofert i wybór najkorzystniejszych według ustalonych kryteriów uwzględniające preferencje krajowe.\nZawarcie umowy o zamówieniu publicznym w formie pisemnej z wybranym oferentem .\nze względu na specjalistyczny charakter zamówienia istnieje ograniczona liczba dostawców którzy mogą je wykonać\nkoszty przeprowadzenia przetargu nieograniczonego były zbyt wysokie w stosunku do wartości zamówienia.\nwartość zamówienia nie przekracza 3000 euro\ndokonuje zamówień dodatkowych nie przekraczających ZOX wartość poprzedniego zamówienia.\nZe względu na szczególny rodzaj dostaw lub usług można ją uzyskać tylko od jednej dostawy. Mimo precyzyjnej procedury ujemny wpływ na przebieg mają prktyki monopolistyczne uniemożliwiające wybór najkorzystniejszej oferty.


Pogoda dla Boronowa na 23 lipca 2021 - meteo.interia.pl\nPogoda dla Boronowa na 23 lipca 2021\nW piątek 23 lipca, w Boronowie będzie częściowo słonecznie z przelotnymi opadami.\nPrzewiduje się słaby wiatr o prędkości 7 km/h. Rano, przed południem i po południu powieje z zachodu, a później z północnego wschodu.\nWschód słońca nastąpi o 4:58, a zachód o 20:42. Dzień potrwa 15 godzin i 43 minuty i będzie krótszy od najdłuższego dnia w roku o 45 minut.\nZachód Księżyca nastąpi o 3:29, a ponownie pojawi się na niebie o 20:52. Dla osób wrażliwych na jego oddziaływanie podajemy, że nasz satelita będzie widoczny w 99 procentach i zbliży się do pełni, która będzie miała miejsce następnego dnia. Jednocześnie Księżyc był w środę w perygeum, czyli najbliżej Ziemi.


Hosting seo - Katalog Stron\nNasza firma prowadzi zaawansowany hosting seo dla użytkowników sieci Internet nie prowadzących działalność jak również firm. Naszymi głównymi atutami to niezawodne serwery i całkowicie fachowa obsługa klienta. Odbiorcami naszych usług są osoby albo firmy posiadające dużą ilość stron internetowych WWW. W naszej bazie adresów IP znajduje się 200 IP, co czyni naszą propozycję bezkonkurencyjną na rynku hostingu seo. Panel administracyjny kont użytkowników jest bardzo prosty i każdy się w nim odnajdzie. Zapraszamy do przetestowania naszych usług.\nseo, serwery, internet, www, hosting seo, hosting\nNasza korporacja została stworzona dokładnie dla ludzi, którzy mają chęć mieć swój własny serwer do gier online, np.: Counter Strike. Nasze konkurencyjne, ultra niskie ceny oraz bardzo częste promocje na 100% wiele osób zainteresuje. Do tego nasze serwery są t...


Biżuteria unikatowa w srebrze: Rajski ;-)\nBardzo ładny. Jakiś czas temu w gęstych krzakach znalazłam ukryte gniazdo. Schowane w bezpiecznym miejscy by nikt go nie znalazł. Gdzieś nawet mam zdjęcie, a praca rzeczywiście przypomina mi to miejsce :)\n22 maja 2010 14:37\nCudowny jest! Niesamowita kompozycja!\n24 maja 2010 12:59\nPiękny... Tworzysz cudowne rzeczy... Miło wpaść do Ciebie i popatrzeć na takie cuda... Pozdrawiam serdecznie...\n30 maja 2010 20:42


Polityka p ... i cookies\nPolityka Prywatności Sklepu Internetowego "Dabtuner"\nKorzystając z witryny internetowej https://www.dabtuner.pl prowadzonej przez Dabtuner Mariusz Dąbrowski z siedzibą w Kobyłce ("Administrator "), zobowiązują się Państwo do przestrzegania warunków niniejszej Polityki Prywatności Sklepu Internetowego "Dabtuner".\nAdministrator zastrzega sobie prawo do wprowadzania jakichkolwiek zmian w niniejszej Polityce Prywatności Sklepu Internetowego "Dabtuner".\nNiniejsza Polityka Prywatności Sklepu Internetowego "Dabtuner" obowiązuje każdego użytkownika, który zamierza się zarejestrować - od momentu dokonania rejestracji a w przypadku użytkowników, którzy są już zarejestrowani - od dnia 25 maja 2018 roku.\nPolityka Prywatności Sklepu Internetowego "Dabtuner" została stworzona zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/we (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) dalej jako: RODO.\nW celu dokonania zakupów w poszczególnym Sklepie Internetowym "Dabtuner" wymagane jest wypełnienie formularza rejestracyjnego oraz akceptacja Regulaminów Sklepu Internetowego "Dabtuner".\nRejestrując się w Sklepie Internetowym "Dabtuner" użytkownik jednocześnie wyraża zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. Brak wyrażenia zgody na przetwarzanie danych osobowych uniemożliwia zrealizowanie zamówienia.\nDane osobowe są przetwarzane w zakresie podstawowej działalności poszczególnych Sklepu Internetowego "Dabtuner" prowadzonych przez Dabtuner Mariusz Dąbrowski z siedzibą w Kobyłce.\n3. DANE OSOBOWE SĄ MIĘDZY INNYMI PRZETWARZANE RÓWNIEŻ W PONIŻSZYCH CELACH:\nzwiązanych ze świadczeniem klientom Sklepu Internetowego "Dabtuner" usług na najwyższym poziomie i istotnych dla zarządzania relacjami z klientami (np. dane kontaktowe);\nzwiązanych z realizacją przez Sklepy Internetowe "Dabtuner" zamówień (np. dostarczanie zamówionych produktów), rozliczaniem transakcji (np. rachunki, faktury) ;\ninformacyjnych i marketingowych o oferowanych przez Sklepy Internetowe "Dabtuner" produktach i usługach (np. wysyłanie informacji o ofertach produktów, nowych produktach lub usługach, materiałów informacyjno-marketingowych producentów produktów);\nstatystycznych oraz związanych z prowadzeniem badań wewnętrznych (np. analiza informacji demograficznych i zainteresowań klientów Sklepu Internetowego "Dabtuner" prowadzona na potrzeby dostosowania indywidualnych potrzeb klienta).\nw celach związanych ze stosowaniem obowiązującego prawa\n4. PROCEDURY PRZETWARZANIA DANYCH OSOBOWYCH ORAZ ŚRODKI BEZPIECZEŃSTWA\nAdministrator danych czuwa nad tym, aby dane osobowe były przetwarzane zgodnie z prawem, aby były zbierane dla oznaczonych, zgodnym z prawem celów, merytorycznie poprawne i adekwatne w stosunku do celów, dla jakich są przetwarzane.\nAdministrator zapewnia odpowiednie zabezpieczenie dostępu do zbioru danych oraz zobowiązuje osoby zatrudnione przy przetwarzaniu danych osobowych do zachowania ich w tajemnicy.\nPowierzone dane są wykorzystywane przez Administratora danych wyłącznie w celu realizacji umowy kupna/sprzedaży lub świadczenia innych usług oraz w celu informowania o nowych produktach, usługach i promocjach oferowanych przez Sklepy Internetowe "Dabtuner".\nDane osobowe nie są udostępniane innym podmiotom dla celów marketingowych, nie są przekazywane, sprzedawana ani użyczane innym osobom lub instytucjom.\n5. KATEGORIE OSÓB, KTÓRYM DANE MOGĄ ZOSTAĆ UDOSTĘPNIONE\nSklepy Internetowe "Dabtuner" będą realizować Państwa zamówienia za pośrednictwem osób trzecich, co wiązać się będzie z udzieleniem tym osobom informacji na temat Państwa danych osobowych. W takim przypadku wskazane osoby trzecie nie będą upoważnione do użycia tych danych w jakichkolwiek innych celach niż wypełnienia swoich obowiązków, dostarczając Państwu zamówione produkty lub usługi.\n6. UPRAWNIENIA KLIENTÓW SKLEPU INTERNETOWEGO"Dabtuner"\nKażdy klient Sklepu Internetowego "Dabtuner" po zarejestrowaniu ma prawo dostępu do treści swoich danych oraz prawo ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo wniesienia sprzeciwu, prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania (jeżeli przetwarzanie odbywa się na podstawie zgody), którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem.\nKlient ma prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych gdy uzna, iż przetwarzanie danych osobowych klienta dotyczących narusza przepisy ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r.\nNa wniosek klienta Sklepu Internetowego "Dabtuner", którego dane dotyczą, Administrator danych jest obowiązany, w terminie 30 dni, poinformować o danych osobowych jakie zawiera zbiór, sposobie w jaki zostały zebrane, w jakim celu i zakresie są przetwarzane, w jakim zakresie i komu zostały udostępnione. Na wniosek osoby, której informacje dotyczą, informacji udziela się na piśmie.\n1. W związku z udostępnianiem zawartości serwisów internetowych - sklepu internetowego Dabtuner Sprzedawca stosuje tzw. cookies, tj. informacje zapisywane przez serwery na urządzeniu końcowym użytkownika, które mogą być później przez serwery odczytane przy każdorazowym połączeniu się z tego urządzenia końcowego. Sprzedawca może także używać innych technologii o funkcjach podobnych lub tożsamych z cookies. W niniejszym dokumencie, informacje dotyczące cookies mają zastosowanie również do innych podobnych technologii stosowanych w ramach naszych serwisów internetowych. Pliki cookies (tzw. "ciasteczka") stanowią dane informatyczne, w szczególności pliki tekstowe, które przechowywane są w urządzeniu końcowym użytkownika serwisu Sprzedawcy. Cookies zazwyczaj zawierają nazwę domeny serwisu internetowego, z którego pochodzą, czas przechowywania ich na urządzeniu końcowym oraz unikalny numer.\na) dostosowania zawartości stron serwisów internetowych Sprzedawcy do preferencji użytkownika oraz optymalizacji korzystania ze stron internetowych; w szczególności pliki te pozwalają rozpoznać urządzenie użytkownika serwisu internetowego i odpowiednio wyświetlić stronę internetową, dostosowaną do jego indywidualnych potrzeb\na) "niezbędne" pliki cookies, umożliwiające korzystanie z usług dostępnych w ramach serwisu internetowego, np. uwierzytelniające pliki cookies wykorzystywane do usług wymagających uwierzytelniania w ramach serwisu\nW menu "Narzędzia" należy wybrać\n"Opcje" i w nich zakładkę "Prywatność". Przeglądarka daje możliwość zaznaczenia, że nie chcemy być śledzeni w ogóle albo usunięcia pojedynczych ciasteczek poszczególnych witryn.\n"Opcje internetowe" i w nich zakładkę "Prywatność". Specjalnym suwakiem można regulować ogólny poziom prywatności albo przyciskiem "Witryny" zarządzać ustawieniami poszczególnych serwisów internetowych.


Przysmaki dla kota homemade :) - TANDEM STORIES\nPrzysmaki dla kota homemade :)\nW naszym wege domu przynajmniej dwa razy w miesiącu roznosi się w powietrzu aromat ( zapach? smród?) suszonego mięsa. Dla nas nie są to może najprzyjemniejsze chwile ale dla kotów wręcz przeciwnie 🙂 Dziękujemy Karoli, opiekunce jednego z naszych kociaków, za podsunięcie nam pomysłu. Koty kochają te mięsne suszki. W dodatku ich przygotowanie jest banalnie proste! jak zrobić przysmaki dla kota\nSuszone mięsko – zdrowy i tani przysmak\nMięso do suszenia, w przeciwieństwie do tego, które dajemy kotom do jedzenia na surowo, powinno być chude i niepoprzerastane. Najlepiej do tego celu nadaje się mięso z piersi kurczaka lub indyka oraz oczywiście wołowina. Mięso należy pokroić na niezbyt duże kawałki, tak aby bez problemu udało się je ususzyć. Ja kroję na dwa sposoby: kawałki większe powierzchniowo lecz cienkie ( coś w rodzaju grubszych mini chipsów) oraz mniejsze sześcienne kawałeczki ( trochę mniejsze niż kostka do gry). Podczas krojenia oczywiście trzeba jeszcze stoczyć boje z futrzakami, które zawsze jakimś dziwnym trafem obudzą się, kiedy tylko próbuję się ukryć w kuchni 😉\nMięsko układam na zwykłej suszarce do grzybów, zwracając uwagę na to, by kawałki nie stykały się ze sobą i były równomiernie rozłożone na tralkach. Uruchamiam suszarkę i wtedy się zaczyna. Nasze kicie nie odstępują jej na krok. Czasami pełnią warty na zmianę lub regularnie przychodzą i kontrolują cały proces 🙂\nSuszenie trwa około 2-3 godzin. Trzeba na bieżąco kontrolować suszarkę i koty 😉 oraz zmieniać układ tralek, żeby wysuszyć wszystkie kawałki równomiernie, broniąc się przy tym skutecznie przed futrzastymi złodziejami. Ususzone smaczki nie powinny być całkowicie twarde lecz lekko elastyczne. Zbyt twarde kawałki są trudne do zjedzenia dla zwierzaka i mogą podrażnić przełyk.\nGotowe smaczki, po wystudzeniu zaraz wkładam do pudełka lub papierowej torebki i przechowuję w lodówce. Ważne, żeby nie pozostawiać ich zbyt długo na suszarce, ponieważ mogą wówczas zacząć pleśnieć.\njak zrobić przysmaki dla kota\nNasze kociaki uwielbiają suszone mięsko. Taki przysmak jest zdrowy i w 100% naturalny. Trzeba tylko pamiętać, że jest to mięso niesuplementowane. Dlatego suszone smaczki należy wliczyć do max. 200 gram mięsa na tydzień, które możemy podawać kotkom bez suplementacji.\nSmaczki wykorzystujemy jako nagrody za pożądane zachowania. Doskonale służą także jako wsad do kuli smakuli, którą nasze kotki bardzo lubią się bawić lub do gier typu „activity board”. Większe kawałki wykorzystujemy do ćwiczeń węchowych – wtedy chowamy je w różnych zakamarkach a koty z zapałem szukają. Bardzo lubią tę zabawę! Często zabieramy je ze sobą na wycieczki lub spacery i używamy do ćwiczeń, np. wkładamy w zagłębienie kory drzewa a koty muszą się wspiąć by sięgnąć smakołyk.\nCzy Wy też robicie suszone przysmaki dla swoich futrzaków? Jeśli tak, to może macie ochotę podzielić się swoimi wrażeniami. A jeśli jeszcze nie próbowaliście, to myślę, że warto spróbować.\nPoniżej możecie zobaczyć jak nasza Kicia i Zakapi bawią się kulą „smakulą” wypełnioną smaczkami z suszonego mięsa. jak zrobić przysmaki dla kota\nZakopane – jak pogodziliśmy pracę i wyjazd z kotem?\n← 5 wiosennych inspiracji\nPorażka – szansa na nowe… →


Kwatery Prywatne Zimnice Małe - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nKwatery prywatne w Zimnicach Małych, województwo opolskie, powiat opolski\nKwatery prywatne w miejscowości Zimnice Małe. Porównaj możliwość zakwaterowania w Zimnicach Małych w zależności od standardu oraz ceny. Zimnice Małe, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Zimnicach Małych:\nKwatery prywatne Zimnice Małe, szukasz noclegów w kwaterach prywatnych w Zimnicach Małych w turystycznym serwisie noclegowym e-turysta.pl. Posiadamy bazę kwater prywatnych w Zimnicach Małych obejmującą oferty ze wszystkich dzielnic miasta. Tanie noclegi w kwaterze prywatnej w Zimnicach Małych kwatera prywatna noclegi Zimnice Małe i inne propozycje na spędzenie weekendu w przystępnej cenie. Domowa atmosfera i luźna atmosfera, kwatera prywatna Zimnice Małe tani nocleg. Pokoje i kwatery w Zimnicach Małych. Nasz portal dostarcza Ci precyzyjne informacje i atrakcyjne pomysły na nocleg w kwaterze prywatnej w Zimnicach Małych. Nie możesz przegapić sezonowych obniżek i promocji w kwaterach prywatnych zamieszczonych w serwisie e-turysta.pl. Szukasz noclegu w Zimnicach Małych? Nie szukaj dalej, sprawdź noclegi w kwaterach w Zimnicach Małych u nas.


Każdy z nas stara się zdobyć dobrze płatną pracę. W skutku każdego dnia wydajemy mnóstwo pieniędzy. Pamiętajmy więc, iż to tak z nas zależy, jak będą czekać nasze zarobki. Jeżeli chcemy się trochę wzbogacić, musimy wykształcić się w zawodzie, jaki stanowi po prostu opłacalny. Że zatem istnieć np. tłumacz. Jak wtedy pójść w obecnym zakresu i zdobyć cenne umiejętności?\nJeśli wymagamy być zaciągani na poważnie, musimy na starcie zdobyć wymagane wykształcenie. Tutaj potrzebne będzie przechodzenie na przygotowania. Pomyślmy więc, w jakim innym języku tak się czujemy. Jeżeli jest obecne styl angielski, umieśćmy na kierunek filologii angielskiej. Takie studia trwają zwykle 3 lata, i po nich osiągamy dyplom licencjata. Następnie należałoby wejść na kierunek o wybranej specjalizacji. Tutaj jesteśmy mnóstwo okazji do wyboru. Podążajmy ale za swoim obiektem i wybierzmy kierunek tłumaczeniowy. To na nim znacznie się nauczymy i otrzymamy potrzebne nam umiejętności. Takie studia magisterskie trwają dwa lata, jednak tak warto się na nie wybrać. Dzięki nim osiągniemy dużą dawkę wiedzy.\nOczywiście samo ukończenie studiów nie wystarczy, jeżeli potrzebujemy żyć w czymś naprawdę dobrzy. Tutaj należy uczyć się również na inną rękę. Bądźmy dlatego na bieżąco ze wszystkimi wiadomościami ze świata języka angielskiego. Codziennie poszerzajmy swoją umiejętność przez najmniej jedną godzinę. Nasza myśl jest jednak ulotna. Dlatego potrzebne są regularne lekcje oraz powtórki wybranych produktów. Dzięki temuż na określone utrwalimy sobie daną wiedzę. Warto wykorzystać oraz z specjalnych kursów oraz szkoleń. Są one układane w wielu miejscach. Po wykonaniu danego ćwiczenia na pewno otrzymamy specjalny certyfikat. A taki papierek może wykazać się bardzo drogi podczas szukania codziennej pracy. Tłumaczenia oferują różne specjalizacje, bowiem na rynku jeszcze dużo mocni są fachowcy. Tłumacz może kształcić się w zasięgu technicznym, finansowym, prawnym czy nawet medycznym. Tłumacze w niniejszych dyscyplinach są najbardziej porządni na targu książki oraz permanentnie jest ich znacznie mało, ponieważ są to niezwykle dobro płatne zawody. Po prawych dodatkowych kursach i szkoleniach będziemy mogli już wykonywać nawet tłumaczenie medyczne.\nTo jedynie z nas chce, kiedy będzie wyglądać wszystkie swoje mieszkanie. Jeżeli a chcemy dobrze zarabiać, musimy wybrać taką opcję, która umożliwi nam ważną informację oraz umiejętności. Nie unikajmy a ze badania oraz dodatkowych kosztów i szkoleń. To akurat dzięki nim znane cv bronienie się naprawdę atrakcyjne dla polskich przyszłych pracodawców.


Wyniki wyszukiwania: Lubartów (2810)\nInformacje lubartowskie Festyn u Kapucynów w Lubartowie (zdjęcia)\nTeodor Czubacki wykluczony z klubu radnych Wspólny Lubartów\nPożegnanie szkoły (zdjęcia)\nRadni z Lubartowa wsparli szpital Na sesji 22 czerwca lubartowscy radni podjęli uchwałę o pomocy rzeczowej dla powiatu w postaci sprzętu medycznego dla SP ZOZ. (...)\nKrzysztof Paśnik z absolutorium Większość radnych poparła absolutorium. Ale nie wszyscy radni koalicyjni dali głos za. (...)\nRada Miasta Lubartów ma nowego wiceprzewodniczącego Odwołano wiceprzewodniczącego Rady Miasta Andrzeja Zielińskiego, na jego miejsce wybrano Grzegorza Siwka. (...)\nGorąco na sesji Rady Miasta Lubartów Klub PiS złożył wniosek o odwołanie wiceprzewodniczącego Rady Miasta Andrzeja Zielińskiego z klubu KO. Ten zaś poczuł się dotknięty treścią uzasadnienia, przestrzegał, że może ono skutkować odpowiedzialnością sądową. (...)\nZmarli od 20 maja do 17 czerwca Dane osób zmarłych od 20 maja do 17 czerwca w powiecie lubartowskim, umieszczone na łamach Wspólnoty Lubartowskiej (...)\nZarząd Powiatu bez wotum zaufania i absolutorium od Rady Powiatu Część radnych z klubu Prawa i Sprawiedliwości oraz opozycja w Radzie Powiatu Lubartowskiego opowiedziała się przeciwko udzieleniu absolutorium dla Zarządu Powiatu. Na tej samej sesji radni nie udzielili Zarządowi wotum zaufania. W obu przypadkach jest to równoznaczne ze złożeniem wniosku (...)\nZarząd Powiatu nie dostał od radnych wotum zaufania Rada Powiatu Lubartowskiego nie udzieliła Zarządowi Powiatu wotum zaufania. Jest to równoznaczne ze złożeniem wniosku o odwołanie Zarządu. (...)\nZderzenie w Łucce Kolonii Do zderzenia doszło 21 czerwca około godz. 9. (...)\nKryzys w szpitalu zdemoluje Zarząd Powiatu? Komisja Rewizyjna postanowiła zarekomendować nieudzielenie Zarządowi Powiatu absolutorium za 2021 rok. W środę dowiemy się, czy pozostali radni pójdą jej śladem. (...)\nPożar w Nowej Wsi Do pożaru w domu jednorodzinnym doszło 20 czerwca. (...)


Prognoza pogody na majówkę 2021 w Ożarowie Mazowieckim. Czy będzie sprzyjać Twoim planom? | Błonie Nasze Miasto\nPrognoza pogody na majówkę 2021 w Ożarowie Mazowieckim. Czy będzie sprzyjać Twoim planom?\nN360 3 maja 2021, 6:47\nSprawdź, jaka będzie pogoda w Ożarowie Mazowieckim na majówkę 2021. Przed sprecyzowaniem planów i pomysłów na majówkę, zobacz, jakie są przewidywania meteorologów względem pogody na weekend majowy. Kiedy wypada majówka 2021?\nPogoda na majówkę 2021: Ożarów Mazowiecki\nPogoda w Ożarowie Mazowieckim: 3.05.21\nPogoda tygodniowa dla Błonia. Sprawdź, jaka pogoda będzie od jutra (12.05) do wtorku\nPogodę na tydzień dla Błonia warto znać, jeśli planujesz jakiekolwiek aktywności na dworze. Znajomość prognozy pogody na 7 dni przyda ci się również, aby wiedzieć, w co się ubrać, by nie zmarznąć i się nie przegrzać. Sprawdź, jakie temperatury meteorolodzy przewidują w najbliższym tygodniu, od środy (12.05) do wtorku (18.05). Dzięki znajomości prognozy pogody dla Błonia na tydzień będziesz gotowy na każdą sytuację pogodową.\n11 maja 2021, 6:31\nPogoda na Boże Ciało 2021 w Błoniu. Kiedy obchodzimy to święto?\nJaka jest przewidywana pogoda na Boże Ciało 2021 w Błoniu? Sprawdź, jakie będą warunki pogodowe. Boże Ciało jest świętem nakazanym, co oznacza, że tego dnia należy uczestniczyć we mszy świętej. Jest to święto ruchome, czyli, co roku wypada innego dnia. Kiedy obchodzimy Boże Ciało w 2021?\n10 maja 2021, 6:41\nMajówka 2021 w Błoniu - pogoda. Czy pokrzyżuje nam plany?\nSprawdź, jaka będzie pogoda w Błoniu na majówkę 2021. Przed sprecyzowaniem planów i pomysłów na majówkę, zobacz, jakie są przewidywania meteorologów względem pogody na weekend majowy. Kiedy wypada majówka 2021?\n3 maja 2021, 6:47


skup aut Woźniki , skup samochodów za gotówkę Woźniki Osobowe/Dostawcze/Busy/Uszkodzone każdym mieście woj.śląskiego\nNie dość, że na Śląsku znajduje się ogrom przedsiębiorstw samochodowych, w tym zakłady Opla w Gliwicach i Tychach, to jeszcze właśnie tutaj odnajdziemy multum giełd samochodowych także skupów samochodów, które przeprowadzają na co dzień działalność obejmującą nabywanie także sprzedawanie aut używanych.\nW zależności od obranego skupu pojazdów np.w mieście Woźniki, inne mogą być przesłanki podpisywania takich spraw.\nSkup samochodów prowadzi wytrwałe wyszukiwania pojazdów, które mógłby w perspektywie sprzedać z zyskiem.\nDla klientów pragnących przehandlować swój pojazdy jest to ponadto korzystne rozwiązanie.\nZamiast wstawiać pojazd do komisu i czekać na możliwą sprzedaż w niewiadomej przyszłości, można sprzedać dysponowany samochód za gotówkę.\nSkup aut może nawet zajechać do posiadacza wozu do miejsca jego zamieszkania, po poprzednim kontakcie mailowym i telefonicznym, a potem odebrać pożądane auto, płacąc za nie odliczoną gotówką ,przekazem ewentualnie poprzez wpłatę do banku.\nFirmy te nabywają samochody osobówki , dostawczaki , nadszarpnięte jak i również wozy z Anglii.


Najmodniejsze stroje kąpielowe na lato. Gdzie je kupić?\nNajmodniejsze stroje kąpielowe na lato 2021!\nData publikacji: 12.07.2021, 15:55\nSoczyste barwy, magnetyczne neony, marszczenia rodem z lat 80., wyraziste detale, klasyczny minimalizm, a może seksowne wycięcia i głębokie dekolty? W tym sezonie równie chętnie wybieramy bikini odsłaniające ciało, co stroje jednoczęściowe, które... działają na wyobraźnię. Czas na przegląd najmodniejszych kostiumów kąpielowych na lato 2021. Znajdziemy je popularnych sieciówkach i to na wyprzedaży!\nNajmodniejsze stroje kąpielowe na lato. Jaki wybrać?\nW ofercie znanych sklepów możemy znaleźć mnóstwo różnych zarówno jednoczęściowych, jak i dwuczęściowych strojów kąpielowych. Jednakowo te wzbogacone o koronki, falbany, frędzle, wiązania czy wycięcia, ale też bardziej klasyczne w jednolitych barwach bez zdobień królują w trendach 2021. I co najlepsze - teraz większość upolujemy na wyprzedaży! Poniżej przygotowałyśmy zestawienie najmodniejszych strojów kąpielowych na lato. Może jakiś przypadnie Ci do gustu?\nNEONOWE STROJE KĄPIELOWE NA LATO\nInspiracja estetyką wprost z lat 80. nie ma końca. Światowej sławy projektanci proponują nam w tym roku mocno zarysowane ramiona, podkreśloną talię oraz energetyczne neony! Soczyste barwy skutecznie przyciągają wzrok i pięknie podkreślają opaleniznę.\nMINIMALIZM W KOBIECYM STYLU? CZARNE STROJE KĄPIELOWE NA LATO\nNie każda kobieta poczuje się pewnie w ekstrawaganckim neonowym stroju kąpielowym. Bardzo powycinane bikini może nie być również tym, czego szukamy. Zwłaszcza jeśli lubimy, gdy nasza stylizacja (nawet na plaży) pozostawia pola dla wyobraźni. Zatem, jaki strój będzie jednocześnie klasyczny i seksowny? Czarne bikini, przyciągające spojrzenia zmysłowymi wycięciami na biustonoszu oraz na matkach albo wzbogacone o fikuśne wiązania czy paseczki będzie strzałem w dziesiątkę!\nTEN KOLOR MA MOC! - BIAŁE STROJE KĄPIELOWE NA LATO\nWygodny, prosty, a jednocześnie efektowny biały strój kąpielowy na pewno przypadnie do gustu fankom minimalistycznych stylizacji. Alternatywa nie tylko dla klasycznej czerni, ale i neonu. Jak to możliwe? Biel pięknie wydobywa odcień naszej skóry, podkreślając opaleniznę, a jednocześnie jest na tyle elegancka, że każda kobieta poczuje się jak dama (nawet na plaży). Może brzmi zabawnie, ale bel króluje w najgorętszych trendach lata i wróżymy jej wielki sukces w plażowej modzie. Jednoczęściowy model świetnie sprawdzi się również w casualowych zestawieniach z dżinsowymi szortami z wysokim stanem.\nLATO W TROPIKACH - WZORZYSTE STROJE KĄPIELOWE\nW tym roku projektanci zabierają nas na wycieczkę po egzotycznych miejscach, gdzie kolorowe, kwiatowe wzory pozwalają poczuć romantyczny klimat. Dwuczęściowe albo jednoczęściowe stroje kąpielowe w pięknych barwach z dodatkiem falbanek, paseczków czy powycinane to hit wakacji 2021. Te wzorzyste stroje kąpielowe na pewno przypadną do gustu nie tylko fankom wyrazistych stylizacji, ale też delikatnym kobietom lubiącym proste, a jednocześnie nieoczywiste formy.\nStroje kąpielowe dla puszystych - jak wybrać odpowiedni model?\nKlapki czy sandały? Najmodniejsze modele kupisz na wyprzedaży!\nJednoczęściowe stroje kąpielowe, dzięki którym zapomnisz o bikini\nJeszcze jakiś czas temu nikt nie uwierzyłby, że jednoczęściowe stroje kąpielowe są w stanie dorównać popularnością klasycznym bikini. A jednak! Kostiumy, które do tej pory kojarzyłyśmy raczej z basenem olimpijskim aniżeli opalaniem w tropikach to jeden z największych trendów na lato 2021. Te najmodniejsze sprawią, że nie rozstaniesz się z nimi przez cały sezon. Po które sięgnąć i gdzie ich szukać? Podpowiadamy!\nStało się - jednoczęściowe stroje kąpielowe triumfalnie powróciły do mody i wszystko wskazuje na to, że szybko się z nimi nie rozstaniemy. Ten niepozorny element odpowiada na potrzeby pewnych siebie kobiet, które lubią eksponować atuty swojej figury. Niezależnie od tego, czy wybierzesz dość zabudowany, czy może bardzo powycinany strój - każdy jest seksowny, a do tego szalenie wygodny. W tym sezonie nosimy je nie tylko na plaży, ale i każdego dnia. Tak - stroje kąpielowe to doskonała alternatywa dla body, które pięknie modeluje sylwetkę. Gdzie znaleźć najpiękniejsze jednoczęściowe stroje kąpielowe? Podpowiadamy. Te modele skradły nasze serca.\nRodzaje strojów kąpielowych. Przegląd modeli lato 2021\nNigdy nie wiesz, jaki strój kąpielowy kupić? Zastanawiasz się, czy lepszy będzie dla ciebie kostium jedno- czy dwuczęściowy, a jeśli dwuczęściowy, to czy do twojej sylwetki bardziej będą pasować mniej czy bardziej zabudowane majtki, bikini w kształcie trójkąta czy może bandeaou? Jakie wyróżniamy rodzaje strojów kąpielowych i które pasują do jakiej sylwetki? Sprawdź!


Warunki osiągnięcia docelowego zmniejszenia emisji CO2 z nowych samochodów osobowych przewidzianego na 2020 r. cz.VII - emisja CO2\nWarunki osiągnięcia docelowego zmniejszenia emisji CO2 z nowych samochodów osobowych przewidzianego na 2020 r. cz.VII emisja CO2\nB. Lange: Europejskie przepisy wzmacniają Europejski przemysł. Europejskie samochody mają dobra pozycje na świecie i świat idzie za Unią. Jeżeli chodzi o cykl światowy do 2015 trzeba podjąć decyzje. Inaczej będzie się to przeciągać w nieskończoność. Są rozwiązania w białej księdze do 2050 roku i trzeba cały czas mieć to na uwadze. Jeżeli chodzi o super jednostki na razie problem polega na tym, że mali producenci mają dużo łatwiej niż duzi. Trzeba to przeanalizować. Potrzebne są jasne reguły. Potrzebny jest plan po 2020 roku.\nW. Langen: W 2008 roku zaproponowano 95 gram i wtedy obawiano się ze to zbyt ambitny plan. Okazało się ze jest do osiągnięcia. Ale wynik był osiągnięty dzięki zachętom, innowacjom itd. Zaostrzanie reguł spowoduje ze branża nie da rady tych celów osiągnąć 70 gramów spowoduje ze samochody będą musiały spalać ok. 3l/100km. To niemożliwe i mówią o tym inżynierowie. Nie ma sensu zaostrzać przepisy. Poprzednio sięgnięto dobry kompromis i należy się go trzymać. Trzeba być ostrożnym. Nowe cele nie mogą obowiązywać za 5 lat. Może trzeba tworzyć plany na 2030 rok, wtedy to będzie bardziej realistyczne.\nA. Vidal-Quadras: Należy ograniczyć emisję CO2. Trzeba pamiętać o różnicy między rzeczywistymi emisjami, a tymi które są na papierze. Potrzebny jest dokładniejszy sposób obliczania emisji. Nie można co chwilę zmieniać systemu, potrzebna jest stabilizacja. Nie ma sensu ustalać celu na 2025 rok już teraz. Trzeba obserwować proces osiągania celów na 2020 rok.\nH. Krahmer: Cel 95 gramów jest dobrym celem. Nie ma automatycznych powiązań między ambitnymi cenami i producentami. Tak naprawdę najlepiej w tej chwili spisuje się producent który jest w najgorszej sytuacji ekonomicznej. Niemniej silniki wykorzystywane są już w 100% więc zaostrzanie celów nie jest możliwe do osiągnięcia. Potrzebne jest bezpieczeństwo planowania dla producentów.\nKomisja Europejska: Cele na 2020 – 147 gram dla lekkich pojazdów dostawczych został zaproponowany w 2011. Producenci mają 9 lat, aby się dostosować. Tak samo teraz w 2013 roku można proponować cele na 2025 rok. Przemysł musi widzieć w jakim kierunku idziemy. Sektor transportu ma długoterminowy cel zapisany w białej księdze i tak samo branża motoryzacyjna potrzebuje pewności na przyszłość. Cel związany z super jednostkami jest coraz słabszy – 175 g w 2017 roku. W tej chwili osiągnięte zostało 181 gram. Agencje zewnętrzne związane z branżą motoryzacyjną wzywają do wzmocnienia celów. W tej chwili działamy według europejskiego cyklu testowego. Jest szansa że niedługo w życie wejdzie cykl globalny zaproponowany przez ONZ. Trzeba pilnować żeby testy WLTP były zbliżone do rozwiązań europejskich. Jeżeli chodzi o samochody osobowe, USA ma swój cel na 2025 rok. Ocena skutków Komisji patrzyła na propozycje 70 gram w 2025 roku. Byłoby to trudne i kosztowne dla producentów, ale takie podejście da duże zyski, które przewyższają koszty. Komisja widzi zalety super jednostek, ale przy wyższych mnożnikach sytuacja bardzo się zmieni. Tę kwestie trzeba poddać przeglądowi po 2020 roku. Komisja przyjęła jedną eko-innowację, druga jest analizowana.\nSprawozdawca: F. Hall : Ważne jest porozumienie. Nie należy zmieniać planów na 2020 rok. Trzeba być bardzo ostrożnym, aby nie zostać z tyłu. Koszt zakupu pojazdu może być wyższy, ale jeżeli eksploatacja pojazdu będzie tańsza, konsumenci będą zadowoleni. W tej chwili są bardzo niezadowoleni z kosztów eksploatacji. Nie można wszystkiego zostawić ONZ-towi. Nie można się tylko dostosowywać. Musi być w tym kontrola UE. Trzeba być za to odpowiedzialnym. W sprawozdaniu mówi się o emisjach CO2, nie o ratowaniu branży motoryzacyjnej – należy o tym pamiętać.


Spotkanie z Danutą Chlupovą w ramach DKP\nW środę (15.01.2020) w sali ceglanej cieszyńskiego Domu Narodowego odbyło się kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Propozycji. Tym razem zaproszonym gościem była Danuta Chlupova, autorka m.in. książki zatytułowanej "Trzecia Terapia".\nDanuta Chlupova to autorka książek, które często odnoszą się do problemów II wojny światowej i współczesnego postrzegania różnych kwestii związanych m.in. z rodzinami zbrodniarzy wojennych. "Trzecia Terapia", jak podkreślała autorka, jest opowieścią o winach własnych i cudzych, uzależnieniu od innych i niełatwej miłości, która może przyjść w każdym wieku. Zgodnie ze słowami Chlupovej, część miejsc i historii to fikcja literacka, jednak niektóre opowieści, miejsca i wydarzenia odpowiadają wynikom badań i rozmów autorki.\n- W książkach pojawia się również Zaolzie. O ile w "Bliźnie" Zaolzie było miejscem tragicznych wydarzeń wojennych, to tutaj w tej powieści Zaolzie, a konkretnie Łomna, taka podgórska wioska w Beskidach, którą państwo zapewne znają, jest przedstawiona jako miejsce na swój sposób sielankowe, miejsce powrotu do czasów młodości i jedna z bohaterek "Trzeciej Terapii" wraca w te rodzinne strony, widzi w tym szansę na powrót do czasów, kiedy przeżywała pierwszą miłość- wyjaśniała podczas spotkania Chlupova.\nW książkach autorki pojawiają się historie kilku bohaterów, którzy szukają odpowiedzi na pytanie dotyczące historii, zarówno swojej, jak i swojej rodziny. Przeszłość ma znaczenie dla teraźniejszości, jednak tylko takie, na jakie pozwolą jej bohaterowie powieści. Książki wydawane są nakładem gdańskiego wydawnictwa i trafiają do księgarń w całym kraju, w związku z czym Zaolzie trafia do domów również po drugiej stronie Polski.\nSkoczów: burmistrz spotkał się z proboszczami Zmarła śp. Marzena Białoń\ncieszyn COK dom narodowy dkp dyskusyjny klub propozycji danuta chlupova trzecia terapia skaza spotkanie autorskie


Mądrość dziecka - Elżbieta Płóciennik - eBook - Księgarnia Internetowa PWN\nmądrość dziecka konstruktywizm społeczno-kulturowy pedagogika emancypacyjna idylla pedagogika pozytywna\nISBN druku: 978-83-8088-936-1\n1.\tMądrość w dyskursie teoretycznym\t19\n1.1.\tMądrość w ujęciu filozoficznym i socjologicznym\t21\n1.2.\tMądrość w perspektywie psychologicznej\t27\n1.3.\tMądrość w koncepcjach pedagogicznych\t38\n2.\tTeoretyczne podstawy wspierania i rozwoju mądrości\t45\n2.1.\tWspieranie mądrości na gruncie psychologii i pedagogiki pozytywnej\t46\n2.2.\tRozwijanie mądrości a pedagogika emancypacyjna\t53\n2.3.\tStymulacja mądrości w perspektywie pedagogiki twórczości\t54\n2.4.\tWspieranie mądrości a konstruktywizm społeczno-kulturowy\t57\n3.\tKomponenty mądrości i warunki ich rozwoju \t69\n4.\tOrganizacja badań nad mądrością dziecka\t87\n4.1.\tStruktura narzędzia badawczego \t93\n4.2. Analiza warunków badania\t101\n5.\tW poszukiwaniu mądrości dziecka\t113\n5.1.\tPrzejawy mądrości dziecka w sytuacjach zadaniowych\t119\n5.2.\tMądrość w dyskursie dziecięcym\t186\n6.\tDyskusja wyników i wnioski\t195\nSpis tabel i rysunków\t211\nOd  Redakcji\t241


Ponowne uruchomienie Saints Row rozpocznie się 25 lutego 2022 r. Ukazał się nowy zwiastun Saint Illeso, który trwa siedem minut i ujawnia więcej o grze, o tym, co myślałem podczas ponownego uruchamiania i jakie specjalne funkcje mają różne gangi.\nGra z otwartym światem toczy się w zupełnie nowym środowisku i będzie miała największą do tej pory mapę. Przedstawiona rozgrywka wygląda bardzo dobrze w niektórych scenach, ale w innych osobiście nie podoba mi się styl i styl. Na szczęście gusta są inne. Na przykład niektóre animacje są dla mnie zbyt drewniane, a niektóre twarze nie wyglądają na szczególnie szczegółowe.\nAle spójrz na wideo i wyrób własną opinię.\nASUS ROG Strix B550-F Gaming (Wi-Fi) Płyta główna Sockel AM4 (ATX, Ryzen, PCIe 4.0, WiFi6, Intel 2,5 … 181,99 € Zobacz na Amazon\nPłyta główna ASUS ROG Strix X570-E Gaming ATX, gniazdo AMD AM4, Ryzen 3000, 16 stopni mocy, PCIe … 274,00 EUR Zobacz na Amazon\nASUS ROG Strix G17 G713QM-HX127T Laptop 43,9 cm (17,3 Zoll, FHD, 1920×1080, IPS-Level, 144 Hz) … 1.649,00 EUR Zobacz na Amazon\nREAD Kluczowy pomysł: dzięki własnym chipom: Apple rzuca wyzwanie komputerowym rywalom i firmie Intel dzięki cienkiemu komputerowi iMac - Apple angażuje się trochę silniej Wiadomość\nWorld of Tanks Blitz – dawanie rocznych prezentów na Switchu


Kinowe/ filmowe pomysły prosto ze Szwecji\nReaktor Sydost to organizacja, która działa na terenie południowej Szwecji w mieście Vaxjö (stolicy regionu Kronoberg). Działa na terenie trzech regionów (Blekinge, Kalmar i Kronoberg) i jest finansowany m.in. przez Szwedzki Instytut Filmowy. Jego zadaniem jest realizacja warsztatów edukacji filmowej i produkcji filmów dla dzieci i młodzieży oraz dofinansowanie krótkich filmów amatorskich (poprzez minifundusz filmowy). Zajmują się też oni realizacją programu młodzieżowych klubów filmowych.


Ścieżki Smaku: BANICA\nWychodząc na przeciw postulatom zapiekankowym, coby na blogu coś się takiego pojawiło... naści kochani. Oto zapiekanka. Ale inna niż się spodziewaliście:P Wymagająca odwagi... no dobra, może przesadzam. Ale ode mnie odwagi wymagała, jak zobaczyłam ile oleju w to wchodzi. Co ciekawe to bułgarskie jedzonko (znalezione tutaj) wcale nie ocieka tłuszczem jak stare frytki. Sycące, zimowe. Po prostu dobre. I to zarówno świeżo z piekarnika wyciągnięte, jak i odgrzewane (nawet w mikrofali;p). Z czystym sumieniem polecam spróbować.\nCo do magikowania potrzebne:\n2 łyżeczki czerwonej czubrycy, łyżeczka słodkiej papryki, 1/4 łyżeczki ostrej papryki... i co kto lubi z przypraw\n1 szklanka oleju słonecznikowego (na końcu, bo mnie serce boli, ile tego tłuszczu;P)\nMagikowanie czas zacząć:\nZ octu, łyżki oleju, mąki i wody ugniatamy ciasto. Jeśli trzeba - podsypujemy mąką, ale ciasto nie powinno być zbyt twarde. Wyrobione ciasto dzielimy na cztery jednakowe części. Rozwałkowujemy każdą w okrągły placek o średnicy około 30 cm. Każdy placek smarujemy z góry olejem. "W głowie" zaznaczamy na środku placka kółko mniej więcej wielkości prowadzimy cięcia od brzegu ciasta do brzegu 'nieistniejącego spodeczka' dzieląc ciasto na osiem części (wygląda jak kwiatek z płatkami;) ). Zawijamy każdy 'płatek' ciasta na środek i tak złożone kawałki owijamy w folię aluminiową i wkładamy na kwadrans do lodówki.\nGdy ciasto się chłodzi, robimy sobie nadzienie. Mieszamy fetę z jajkiem, sodą i przyprawami. Do smaku, jak kto woli;) Tylko ostrożnie ze smakowaniem, bo soda szczypie;)\nKażdy kawałek ciasta rozwałkowujemy w takim kształcie jakie ma brytfanka/naczynie żaroodporne. Smarujemy naczynie olejem i kładziemy pierwszy rozwałkowany placek. Smarujemy go olejem i kładziemy 1/3 przygotowanego nadzienia. Tak samo robimy z pozostałymi plackami.\nOstatni, wierzchni placek - dziabiemy widelcem robiąc małe dziurki smarujemy obficie olejem. Nie wierzyłam, ale przetestowałam na własnej skórze - w tej potrawie lepiej dać więcej oleju niż mniej.\nPieczemy w 180ºC aż się banica pięknie zrumieni (czyli ok. 40 minut, ale trzeba pilnować sobie i zaglądać do niej od czasu do czasu, coby się na wiór nie spiekła).\nAutor: ... o 02:45\nkaritsa@ 7 lutego 2012 03:43\nmniammmm... feta mnie ciągnie... :)\nRzekotka 7 lutego 2012 03:56\nCiepłe, zapiekane i z fetą - to lubię :) Kusi mnie strasznie, żeby wypróbować przepis i nawet tego oleju za bardzo się nie boję. W końcu do ciasta marchewkowego też szklanka wchodzi, a mimo to smakuje rewelacyjnie i gdzieś ten olej się po drodze gubi :)\nNo dobrze, tylko z czym taką zapiekankę podać?\nSilvia 7 lutego 2012 03:58\nZ dobrym piwem, niezbyt słodkim. Albo z wytrawnym winem. Bo jedzonko ciężkie nieco w ostatecznym rozrachunku. Po prawdzie jednak i bez dodatku rewelacyjnie smakuje, nie domaga się specjalnie żadnej sałatki, czy sosu (mam wrażenie, że sos byłby niejaką profanacją... bardzo bliską profanacji jaką byłoby polanie banicy keczupem:P mówię to - keczupowy potwór;) ).\nRzekotka 7 lutego 2012 04:46\nNic do keczupu nie mam i nawet go lubię, ale sam w sobie smak ma dość wyrazisty, więc świetnie pełni rolę zagłuszacza :P Jak np. pizza mi smakuje, to jem samą, a jak jest taka sobie, to wtedy do akcji wkracza keczup. Też więc myślę, że byłaby to jednak lekka profanacja :) Czyli z piwem, powiadasz? Ha, kolejny powód, żeby spróbować :D\nSilvia 7 lutego 2012 05:12\nissa 9 lutego 2012 02:12