Wielka Trójka .... Sądecki, Gorce i Pieniny, Wyspowy\nAutor Wątek: Wielka Trójka .... Sądecki, Gorce i Pieniny, Wyspowy (Przeczytany 3173 razy)\n« dnia: Wrzesień 17, 2018, 02:21:04 »\nDzień 1 – 2 Październik 2017 (poniedziałek)\nRytro – Niemcowa – Wielki Rogacz - Radziejowa – Schronisko Przehyba\nGdzie ja tam jeszcze nie byłem ? Hmmmm … mam 2 tygodnie urlopu, trzeba to chyba nadrobić. Plecak spakowany, bilet na pociąg kupiony więc jadziem do Krakowa. Po przesiadce w autobus w godzinach rannych docieram do Rytra. Sama droga przez Nowy i Stary Sącz zapewnia nam widokowe panoramy Beskidu Sądeckiego i to już kolejny raz jak docieram do tej miejscowości, stąd zapewne Rytro darzę swego rodzaju sentymentem jako początek moich wędrówek Po odwiedzeniu miejscowego sklepu i zjedzeniu śniadania wkraczam w nieznane mi rejony Beskidu Sądeckiego. Dzień zapowiada się naprawdę piękny, słońce w swej pełnej okazałości na niebie bez żadnej chmurki choć temperatura i silny wiatr zmuszają do założenia wiatrówki. Trasą czerwonego szlaku GSB docieram przez Kordowiec do Niemcowej. Po drodze mijam domek zmarłej kilka lat wcześniej babci Ludwiki Nowakowej nazywana przez piwniczan "królową gór".\n„Mieszkała w nim bez prądu i bieżącej wody. Zachodzili do niej turyści wędrujący na Kordowiec czy Niemcową. Częstowała ich herbatą miętową, plackami ziemniaczanymi pieczonymi na blasze, mlekiem od krowy w czarno-białe łaty. Gdy ktoś wpadł tam wieczorem i przyszło mu na Poczekaju przenocować, gospodyni zapalała lampę naftową. Chałupka nie miała komina, więc dym z kamiennego pieca snuł się po sieni i wszystko przechodziło jego zapachem. Wodę babka nosiła z oddalonego o 200 metrów źródełka bijącego na terenie Piwnicznej, a kapustę w beczce i ziemniaki przechowywała w ziemiance po drugiej stronie ścieżki, na terenie gminy Rytro. Stanowiły podstawę jej wyżywienia, gdyż rzadko schodziła na zakupy. Do Piwnicznej zdrowy młody człowiek musiał iść marszem co najmniej godzinę. Babcia Ludwika nie wyruszała na takie wyprawy, bo wszystko, czego potrzebowała do życia, miała w zasięgu ręki. Latem zbierała borówki i grzyby. Z mąki i wody robiła cienką zupę, z ziemniaków smażyła placki. Piła herbatę z ziół rosnących w ogródku pod chatą.”(cyt. Dziennik Polski Nowy Sącz)\nDalej idąc przez Niemcową mijam tablice pamiątkową obok ruin dawnej szkoły o której pisała Maria Kownacka w „Szkole nad obłokami”. Była to szkoła czteroklasowa i działała w latach 1938 -61, uczyło się w niej ok 25 dzieci. Po wkroczeniu w pasmo Radziejowej pojawiają się pierwsze widokowe panoramy Beskidu Sądeckiego oraz Magury Spiskiej. Na samej Radziejowej znajduje się wieża widokowa, nigdzie mi się nie spieszy i tu spędzam trochę czasu na widoki czterech stron świata w swej pełnej okazałości oraz pałaszuję drugie śniadanie w postaci kabanosa i kromek chleba popijając ciepłą herbatą. Od Małej Radziejowej zaczyna coraz bardziej wiać i widać nadciągające chmury co nie wróży nic dobrego następnego dnia. Do schroniska na Przehybie docieram chwilę przed zmrokiem i jak się okazuje całe schronisko obłożone wycieczką szkolną. Na szczęście jest jedno miejsce w pokoju dwuosobowym i tak dokwaterowany do innego turysty mogę spokojnie udać się na zasłużony odpoczynek. Przez cały dzień spotkałem 4 osoby..... aaaaa i zapomniałbym… wrzątek dla nocujących za symboliczną opłatę chyba 20 gr bo ktoś zajumał czajnik\nDzień 2 - 3 Październik (wtorek)\nPrzehyba – Szczawnica – Szafranówka – Wysoki Wierch – Schronisko Pod Durbaszką\nTak jak się spodziewałem, deszczyk sobie pada z rana, mgła, zachmurzenie jednym słowem szlak by to trafił. Zastanawiam się czy nie zrobić sobie tego dnia kibel day ale ok. 10 przestaje padać i ruszam w drogę, dobrze że zdążyło przed kocem doby schroniskowej Niebieskim szlakiem idę w kierunku Szczawnicy pokonując sporą ilość wiatrołomów i momentami sporego błota. W miasteczku wbijam do sklepu i baru co by zjeść coś ciepłego. Dalej idę przez Palenicę w okolicy pobliskiego wyciągu i tak docieram na Szafranowkę. Tutaj już zaczyna się konkretna zlewa i w szarówce przez nieskończone ilości błota wybieram złe rozstaj na szlaku pakując się na strome Łaźne Skały. Nie chce mi się już wracać i postanawiam skrócić sobie drogę stromo w dół przez las. Jak się okazało nie był to dobry pomysł bo ziemia była tak miękka, że nie mogłem utrzymać równowagi i zaliczyłem wywrotkę. Cały upier…..ny w błocku przeciąłem sobie spodnie przeciwdeszczowe raniąc przy okazji nogę W sumie najbardziej się ucieszyłem, że nie złamałem kijka bo nie wiem jakbym dalej zszedł stamtąd. Już o zmroku dotarłem do schroniska Pod Durbaszką które schroniskiem nie jest a ośrodkiem szkolno – wypoczynkowym. Cały ośrodek obłożony tym razem młodzieżą ze szkoły wojskowej na dodatek awaria prądu. No to pięknie. Bardzo sympatyczny właściciel mówi że trzyma jeden pokój na takich jak ja i tam też się udaję wszystko robiąc przy świetle czołówki tak aż do snu. Na szczęście znalazła się i ciepła woda tak że mogłem wreszcie pozbyć się tego błotka z mojej osoby, odzieży i plecaka Po pewnym czasie dotarła parka turystów, którzy również przyszli przemoczeni i tak zostaliśmy w trójkę w zimnym pokoju. Młodzież szkolno wojskowa bardzo przepojona swoją przyszłą rolą co napawa mnie swojego rodzaju współczuciem, poczułem się trochę jak na swojej unitarce w 25 BKP. Jedno chłopięcie nawet mnie zirytowało mocno świecąc mi latarką parę cm od oczu pewnie był jakimś drużynowym czy uj wie co tam, zapewne chciał się sprawdzić w swojej roli szukając podwładnego. W paru cierpkich słowach dałem mu do zrozumienia, że chyba coś mu się z deczka pomyliło i może użyje teraz magicznego słowa. Brak jakiejkolwiek reakcji nie wróży mu wielkiej kariery w służbach zbrojnych …..a może wręcz odwrotnie, w końcu takie czasy Zdjęć nie robiłem żadnych, bo widoków nie było a pogoda i wypadki dnia owego nie pozwoliły. Trochę posiedziałem na świetlicy przysłuchując się śpiewom z gitarą poznanej parki i tak przy samej herbacie bez piwa bo tam zakaz konsumpcji wreszcie udałem się na spoczynek.\nDzień 3 – 4 Październik (środa)\nDurbaszka – Wysoki Wierch – Lesnicke Sedlo – Plasna – Cerveny Klastor – Szczawnica\nŚniadanie było w takiej ilości, że do oporu, jeszcze zrobiłem kanapki na drogę a to wszystko za 10 zł Jak już wspominałem gospodarz bardzo sympatyczny i za to kocham takie miejsca nawet przy gorszych warunkach Pogoda srana na dwoje babka wróżyła ale obaczym co będzie. Czas się zbierać bo tyle nowego przede mną a dziś wkraczam do sąsiadów z południa. Robiąc chwilę przerwy na Wysokim Wierchu już widzę rozkładanie posterunków mierzących czas biegnącego młodego wojska. Tutaj przewija się trójka turystów również zmierzającą na słowacką stronę. U sąsiadów chwilowe problemy z namierzeniem szlaku ale wreszcie docieram na Lesnicke Sedlo z już wyklarowaną słoneczną aurą i tak przez Plasną docieram do Cervonego Klastoru. Po drodze żadnego plecakowca nie spotykam zaś przy samym klasztorze to już spore tłumy w końcu co można robić będąc w Szczawnicy jak nie udać się drogą pienińską na przyjemny spacer. Trochę siedzę i dumam sobie nad Dunajcem żeby wreszcie udać się do Szczawnicy monotonna ale przyjemną drogą pienińską. Znajduje nocleg w agroturystyce i po ludzkiej cenie 30 zł sam w pokoju z prysznicem uderzam do śpiworkowa\nDzień 4 – 5 Październik (czwartek)\nSzczawnica – Sokolica – Trzy Korony – Krościenko\nO 9 pojawiam się przy przeprawie przez Dunajec co by niebieskim szlakiem dotrzeć na Sokolicę. Niestety nikogo nie ma i dzwonię na wskazany numer. Gość mówi że będzie za pół godziny, nawet zbiera się jeszcze kilka osób tak, że nie trzeba będzie czekać na załadunek do pełna jak przyjedzie. Pogoda dość pochmurna i tak wkraczam w Pieniński Park Narodowy docierając na bardzo widokowy szczyt Sokolicy zanim jeszcze pobierana jest opłata za wejście Na szczęście udało mi się sfotografować 500 letnią sosnę, symbol Pienin, która ostatnio została zniszczona w trakcie akcji ratunkowej Dalej niebieskim przez Czerteż idąc Sokolą Percią docieram na Trzy Korony. Na szlaku już pełno ludziów a na dodatek pogoda klęka po całości , zaczyna konkretnie lać i robi się zimno tak że membrana idzie w ruch. Niestety na samym szczycie tarasu widokowego morze chmur nie pozwala na delektowanie oczu, momentami są tylko okna widokowe. Nic tu po mnie w takim razie a już słyszę zbliżająca się wycieczkę szkolną. Docieram wreszcie do Krościenka nad Dunajcem i mam obawy do takich miejsc jeśli chodzi o nocleg. Przez godzinę szukałem kwatery, albo mi śpiewali od 50 zł w górę albo na samo hasło ze turysta nie było miejsc Wreszcie zaraz przy samym czerwonym GSB tuż przy moście na ledwo widocznym info znalazłem za 30 zł miejscówkę w bardzo przyzwoitych warunkach\nDzień 5 – 6 Październik (piątek)\nKrościenko – Marszałek – Lubań – Studzionki\nPo uzupełnieniu zapasów w miejscowym markecie i śniadaniu obieram kierunek na Lubań idąc trasą GSB. Za Marszałkiem na Starej Polanie znajduje się wiata z tarasem widokowym i pozostałości domu w którym gazdowała babka Młynarczykowa do którego trafiali turyści szukający schronienia przed deszczem. Przez całą trasę aż do Lubania pogoda w kratkę, co chwile pada, świeci słońce. Jak docieram do bazy to zaczyna się kolejny deszcz, który przeczekuję w jej progach, jedząc małe co nieco i nawet uskuteczniając drzemkę w oczekiwaniu na poprawę pogody. Niestety psuje się jeszcze bardziej tak że nawet nie udaje mi się wejść na wieżę widokową, zaczyna padać śnieg temperatura oscyluje kilka stopni na plusie a moje ręce bardzo zaczynają marznąc mimo tego że mam rękawiczki i zakładam nawet łapawice. Dopiero utrata wysokości i ruch przywracają ciepło. Nie wiem co jest nie tak z moją mapą ale odcinek na trasie Lubań – Studzionki przewiduje ok 2,5 godziny a że było zimno to szedłem bardzo szybko i wyszło mi z godzinę więcej bo dotarłem już po zmroku o świetle czołówki Niestety u państwa Chrobaków w stacji turystycznej brak miejsc spowodowany wycieczką młodzieży , udałem się więc kilka domów dalej i tak przemoczony i zmarznięty znalazłem nocleg.\nDzień 6 – 7 Październik (sobota)\nStudzionki – Przełęcz Knurowska – Zarębek - Bukownia Waksmundzka – Turbacz\nNiestety noc była na tyle zimna i połączona z brakiem ogrzewania, że w moim cienkim marketowym śpiworze obudziłem się cały trzęsący Były wprawdzie kołdry ale nie przewidziałem że w nocy nie będzie już ogrzewania Po śniadaniu w zimnej kwaterze wreszcie wyszedłem na szlak i porozmawiałem trochę ze starszym panem w Studzionkach którym okazał się pan Chrobak ciekawie opowiadający o pionierach wędrujących tym szlakiem w dawnych czasach W drodze na Przełęcz Knurowską minąłem grupę młodzieży w różnym wieku, która okazała się być grupa dzieciaków z problemami. Przekonałem się o tym słuchając tego co mówią i po tym co jeszcze wydarzy się w schronisku na Turbaczu. Podejście z Fiedorówki do czarnego szlaku jest na bardzo dużym przewyższeniu co powoduje konkretne i meczące drałowanie. Dalej czarnym szlakiem S. Goszczyńskiego przez Zarębek wbijam na niebieski i przez te niezliczone ilości błota od Bukowiny Waksmundzkiej docieram do schroniska na Turbaczu. Idę sobie jeszcze na Halę Długą na mały rekonesans licząc na jako takie widoki panoramy Tatr. W samym schronisku ludzi od groma i nawet jest wcześniej spotkana grupa młodzieży. Wieczorem okazuje się, że jednej z turystek ktoś ukradł portfel z plecaka jak stała w przedsionku z tą grupą dzieciaków Obsługa schroniska była załamana sytuacją bo jak mówili tyle lat tu pracują i pierwszy raz zdarzył się taki przypadek. Nocleg w pokoju wieloosobowym z pościelą za 35 zł jest bardzo dobrą ceną. Na dodatek byłem w pokoju razem z przewodnikiem tej grupy który prosił dzieciaków żeby chociaż oddali dokumenty, prawo jazdy ale powiedzieli mu czy „nie chce dostać ciupagą” Opowiadał, że w drodze już na Turbacz nie mogli wytrzymać bez papierosów i sam im dał paczkę żeby się uspokoili a jednego chłopaka o ciemniejszej karnacji którego wyzywali musiał oddzielić od grupy bo tamten wpadał w szał i chciał się bić …ehhh ciężka robota go spotkała Sobota wieczór więc kupa luda w jadalni, dużo turystów rowerowych, którzy w stanie chwiejnym zjeżdżali potem rowerami po nocy w doliny\nDzień 7 – 8 Październik (niedziela)\nTurbacz – Bukowina Miejska – Kowaniec – Żywieckie – Turbacz – Schronisko Stare Wierchy\nNiedzielny poranek z pogodą gorzej niż gorzej ale siedzieć nie zamierzam cały dzień w schronisku i ruszam zrobić mała pętelkę po okolicy. Żółtym szlakiem papieskim w deszczu i mgle mijam kaplicę papieską w której trwa msza i przez Bukowinę Miejską docieram do Kowańca. Po drodze słyszę strzały z broni myśliwych mając nadzieję, że żadna kula nie zboczy z trasy Dalej zielonym szlakiem przy goprówce udaję się w dupnej pogodzie błotnistym szlakiem przez Żywieckie do schroniska na Turbaczu w celu zaspokojenia małego głoda. Trochę posiedziałem, ogrzałem się i ruszyłem w niezmiennej aurze i jeszcze większym błocie czerwonym GSB przez Obidiowiec do schroniska na Starych Wierchach. Droga ciągnęła się niemiłosiernie długo i już myślałem że minąłem to schronisko we mgle, po drodze jeszcze spor grupa młodzieży zmierzała na Turbacz. W schronisku oprócz mnie jeszcze tylko jedna parka i w nagrzanym pokoju wreszcie mogłem odetchnąć po tym nudnym i zimnym dniu.\nDzień 8 – 9 Październik (poniedziałek)\nStare Wierchy – Maciejowa – Rabka Zdrój – Myślenice – Wierch Stróża – Schronisko Na Kudłaczach\nWstałem z nadzieją że będzie możliwość zakupu śniadania od 8, niestety nikt z obsługi się nie pojawił do 9 tak więc ruszyłem głodny do bacówki na Maciejowej w której zjadłem najlepszą jajecznicę na świecie….pychaaaa Samo miejsce bardzo klimatyczne, przypomina mi bacówkę na Rycerzowej i musze tam kiedyś zostać na nocleg. Najedzony uzupełniłem jeszcze termos i zszedłem do Rabki Zdrój skąd planowałem dostać się busem do Myślenic. Kierowca tak zapie…ał na złamanie karku bo mówił, że gdzieś tam ma być premier i mają zamknąć przejazd i chce zdążyć W Myślenicach zjadłem paskudny obiad i po uzupełnieniu zapasów ruszyłem zielonym szlakiem w stronę Kudłaczy czyli witam Beskid Wyspowy. Bardzo przyjemny szlak na którym mijamy kolej linową Chełm, nieczynne obserwatorium i dalej bardzo urokliwą i momentami widokową trasą od Wierch Stróży przez Przełęcz Granice dotarłem do schroniska na Kudłaczach. Byłem jedynym gościem i po zjedzeniu bardzo dobrego bigosu, posiedziałem z właścicielami przy piwie i poszedłem spać. Wyobrażam sobie, że dla niejednego czytelnika tych relacji musi być strasznie nudne takie życie na wyjeździe, które sprowadza się do chodzenia, delektowania się widokami, jedzenia, picia i spania…..zapewniam, że dla mnie jest to właśnie sama poezja w takich momentach\nDzień 9 – 10 Październik (wtorek)\nKudłacze – Lubomir – Wierzbanowska Góra – Kasina Wielka – Schronisko Na Śnieżnicy\nPo tradycyjnej jajecznicy na śniadanie i aklimatyzacji na Kudłaczach atakuję tego dnia szczyt Wierzbanowskiej Góry Czerwonym szlakiem docieram przez Trzy Kopce do obserwatorium na Lubomirze. Niestety akurat w tym momencie nie ma możliwości zwiedzania tak więc przez Przełęcz Jaworzyce wraz z mgłą zdobywam tego dnia Wierzbanowską Górę. Dalej szlak biegnie do Kasiny Wielkiej skąd mam zamiar niebieskim udać się do schroniska na Śnieżnicy. Niestety szlak w lesie jest zlikwidowany na rzecz trasy rowerowej i po długim kluczeniu wreszcie wychodzę przy wyciągu wzdłuż którego należy na przyszłość kierować się do schroniska. Za końcem wyciągu przez wielkie błota kieruję się zielonym szlakiem i docieram do ośrodka i schroniska prowadzonego przez bardzo sympatycznego starszego księdza. Jestem jedynym gościem , wprawdzie jest zimno ale jest ciepła woda więc brudny spać nie będę a jakby nie było spanie w zimnym pomieszczeniu na dodatek brudnym po całym dniu znacząco wpływa na komfort snu i ciepło organizmu. Po kolacji z własnych zapasów trochę jeszcze sobie słucham radia i zmykam spać\nDzień 10 – 11 Październik (środa)\nŚnieżnica – Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków – Mogielica – Przełęcz Przysłopek – Szczawa\nDeszczowa aura nie cieszy mnie zbytnio ale komu w drogę temu teraz. Przed wyjściem pogawędka z księdzem przy kubku herbaty i ciasteczkach i ruszamy razem do Przełęczy Gruszowiec bo ksiądz tam ma zostawiony samochód i tak codziennie musi docierać do schroniska. Cały czas pada a konkretne podejście na Ćwilin przez te błota wprowadza mnie w stan zwątpienia czy nie skończyć tego wyjazdu w dniu dzisiejszym Na samym Ćwilinie wieje, pada, mgła taka że nawet mam problemy orientacyjne. Docieram już do Jurkowa w trochę lepszym nastroju bo przestało padać i nawet się przejaśnia Po uzupełnieniu zapasów i posiłku na ławce dalej niebieskim szlakiem ruszam przez Cyrlę na Mogielicę. Na wieży widokowej całkiem konkretnie wieje ale muszę sobie odbić brak widoków w ostatnim czasie. Dalej przez Halę Stumorgową i Przełęcz Przysłopek nie spotykając nikogo tego dnia na szlaku już po nocy docieram sporym kawałkiem asfaltu do Szczawy. Tam zaczerpując języka w sklepie znajduję nocleg zaraz za kościołem w cenie 30 zł.\nDzień 11 - 12 Październik (czwartek)\nSzczawa – Gorc Kamieniecki – Przysłop – Jawoczyna Kamieniecka – Kiczora – Turbacz\nPoranek tego dnia już całkowicie odsuwa z mojego serca stan zwątpienia…będzie lampa Wprawdzie spory kawałek asfaltem którego nie cierpię ale docieram czarnym szlakiem do Nowej Polany skąd już niebieskim szlakiem zmierzam do wieży widokowej na Gorcu Kamienieckim. Po drodze spotykam wycieczkę młodzieży maturalnej dla której jestem swego rodzaju ciekawostka bo zadają mi z nauczycielami mnóstwo pytań i są pod wrażeniem, że już jedenasty dzień tak idę z plecakiem. To może o tym Yeti tak mówią Na Gorcu miła pogawędka ze starszym panem o tatrach słowackich na które mam dużą chrapkę bo polskie już mi się przejadły. Na wieży widokowej spędzam trochę czasu bo widoki fantastyczne, wprawdzie wieje ale co mi tam. Z Gorca zielonym szlakiem odbijam by zobaczyć bazę namiotowa, której o tej porze roku nie ma i dalej przez Przysłop i rezerwat ochrony który robi na mnie wielkie wrażenie swoją surową naturalnością Pogoda powoli zaczyna klękać, z lekka pada i w tym klimatycznym rezerwacie jestem jedynym ludzkim osobnikiem. Trochę mi się już dłuży ta trasa i od Bulandowej Kapliczki przez Jaworzynę Krynicka muszę iść po tej strasznie niebezpiecznie śliskiej ścieżce z drewnianych bali momentami tracąc równowagę jednak nie zaliczając gleby Dopiero na Hali Długiej spotykam dwie osoby na spacerze ze schroniska a już w samym schronisku tylko kilka osób bo to środek tygodnia.\nDzień 12 – 13 Październik (piątek)\nTurbacz – Hala Turbacz – Gorc Troszacki – Przełęcz Przysłop – Jasień – Kutrzyca – Jurków\nTo ostatni dzień mojej wędrówki, na szczęście nie pada, więc liczę na piękne pożegnanie z górami Ruszam przez Halę Turbacza na której znajduje się Szałasowy Ołtarz upamiętniający mszę świętą którą w 1953 odprawił tam Karol Wojtyła dla wędrującej z nim grupy młodzieży akademickiej. Ciekawostką jest to że msza została odprawiona twarzą do wiernych co było swego rodzaju nowością mającą dopiero nastąpić w kościele. Od Czoła Turbacza już żółtym szlakiem docieram do Gorca Kamienieckiego spotykając jedynie pracownika parku gorczańskiego. Pogoda znacznie się poprawia, tak że nawet zaczyna mi się robić gorąco i tak przez Jaworzynkę docieram do Przełęczy Przysłop skąd już wkraczam żółtym szlakiem ponownie w Beskid Wyspowy. Bardzo przyjemna trasa z całą paletą kolorów złotej polskiej jesieni a na dodatek prowadząca na Jasień ostatni punkt mojej przygody z Trójką Beskidów Z Kutrzycy jeszcze spoglądam na ciekawy domek, który znajduje się na Polanie Skalne i jest wykorzystywany do biwaków i noclegów. Ostani bus z Jurkowa mam o 18 tak że muszę trochę przyspieszyć kroku i przychodzi czas pożegnać się z tym co tak bardzo kocham, ja przeminę a Wy zostaniecie ale jeszcze trochę pobędziemy ze sobą sam na sam, do następnego razu\n« Ostatnia zmiana: Wrzesień 17, 2018, 02:59:19 wysłana przez Sted »\nOdp: Wielka Trójka .... Sądecki, Gorce i Pieniny, Wyspowy\n« Odpowiedź #1 dnia: Wrzesień 19, 2018, 09:10:54 »\nŁadna widokowa trasa. Ta babcia co tak zdrowo żyła w jakim wieku zmarła? To drugie zdjęcie to jej chałupa? To na prawdę była kurna chata??\n« Odpowiedź #2 dnia: Wrzesień 20, 2018, 01:20:18 »\nTak to te drugie zdjęcie, czy to kurna chata to nie wiem, w każdym razie jest to bardzo widokowe miejsce i cała okolica ma swój klimat\nPrzeżyła 90 wiosen.\n« Odpowiedź #3 dnia: Wrzesień 21, 2018, 17:05:35 »\n« Odpowiedź #4 dnia: Wrzesień 22, 2018, 01:51:01 »\nPewnie, że się podoba. Bo Beskid Sądecki jest najbeskidsiejszy\n« Odpowiedź #5 dnia: Marzec 01, 2020, 13:11:49 »\nPo Bieszczadach na początku lutego tydzień na odpoczynek w pracy i trzeba jechać w poszukiwaniu tej "zimy stulecia" w Pieniny, Beskid Sądecki i Niski. Będzie to sama fotorelacja więc podepnę się pod mój stary wątek\nPiwniczna Zdrój - Eliaszówka - Obidza - Przełęcz Rozdziela - Wysoka - Schronisko Pod Durbaszką\n« Odpowiedź #6 dnia: Marzec 01, 2020, 13:45:37 »\nDurbaszka - Wysoka - Jaworki - Jasielnik - Wielki Rogacz - Mała Radziejowa - Schronisko na Przehybie\nSchronisko na Przehybie - przeczekanie w schronisku orkanu Sabrina\n« Odpowiedź #7 dnia: Marzec 01, 2020, 14:17:19 »\nPrzehyba - Wietrzne Dziury - Rytro - Cyrla - Hala Pisana - Schronisko Hala Łabowska\n« Odpowiedź #8 dnia: Marzec 01, 2020, 14:38:37 »\nHala Łabowska - Runek - Bacówka nad Wierchomlą - Szczawnik\nSzczawnik - Baza namiotowa Złockie - Muszyna - Malnik - Garby - Powroźnik - Bradowiec - Tylicz\n« Odpowiedź #9 dnia: Marzec 01, 2020, 15:02:49 »\nTylicz - Czerteż - Lackowa - Ostry Wierch - Cigielka - Jawor - Wysowa Zdrój\n« Odpowiedź #10 dnia: Marzec 01, 2020, 15:29:28 »\nWysowa Zdrój - Blechnarka - Regietów - Rotunda - Ług (Ośrodek Szkolno - Wypoczynkowy)\nŁug - Popowe Wierchy - Jasionka - Czarne - Radocyna - Wyszowatka - Grab\n« Odpowiedź #11 dnia: Marzec 03, 2020, 09:41:04 »\nZawsze się zastanawiałem, kto te pierwsze ślady na śniegu robi. Teraz już wiem.\n« Odpowiedź #12 dnia: Marzec 05, 2020, 19:22:53 »\nCytat: Piotrek w Marzec 03, 2020, 09:41:04\nPiotrek iść po takim dziewiczym śniegu nie tkniętym ludzką stopą to bajka\n« Odpowiedź #13 dnia: Marzec 21, 2020, 17:22:06 »\nCytat: Sted w Marzec 05, 2020, 19:22:53\nNa nartach na pewno\n« Odpowiedź #14 dnia: Marzec 23, 2020, 06:53:58 »\nPiękne miejsca. Mam wiele sentymentu dla B.N. w czasach prehistorycznych, kiedy to byłem młody złaziło się te rejony. Na Rotundzie ten cmentarz był w stanie agonalnym, próbowaliśmy go ratować nie pozwalając na ile to możliwe zarastać. W tych czasach wiele ekip szukało na tej górze studni, strumyków tam brak, niektórzy znajdowali tą studnię. Piękne czasy, bywało znaleźć resztki broni, niewypałów, raz trafiliśmy nawet na l. kości. Teraz niestety muszę na stare lata budować chałupkę ale jeszcze zawalczę.\nWiosną radzę wybrać Izery, piękne ostańce, geologicznie ciekawy teren, można usiąść na literach i gapić się w zwykły strumyk błyszczący od miki i innych żwirków z wodą w miodowym kolorze, cudo. Jeszce ze trzy m-c, podbuduję formę i woda, góry moje -:).\n« Odpowiedź #15 dnia: Marzec 23, 2020, 10:00:30 »\nCytat: iwonapro w Marzec 21, 2020, 17:22:06\nZ buta też. Tylko to jest inna bajka...\n« Odpowiedź #16 dnia: Marzec 25, 2020, 21:37:20 »\nWiem, wiem Piotrek.\nBeskid Niski jest wspaniały i jak Tadek mam sentyment.\nZ Lackowej kiedyś się trochę zsunęłam i doznałam kontuzji kolana, w które to kolano kilka kilometrów dalej urąbały mnie dwie osy.\nTo jedno z moich wspomnień związanych z Niskim\n« Odpowiedź #17 dnia: Marzec 27, 2020, 15:46:07 »\nCytat: tp w Marzec 23, 2020, 06:53:58\nWiosną radzę wybrać Izery,\nNo nie wiem, nie wiem. 2x w maju tam byłem i ludzi od groma, jak miał bym wybierać na więcej dni teren, to wolał bym BN zdecydowanie. To ostatnie w miarę dzikie miejsce w PL.\n« Odpowiedź #18 dnia: Marzec 27, 2020, 18:45:37 »\n... Teraz niestety muszę na stare lata budować chałupkę ale jeszcze zawalczę......Jeszce ze trzy m-c, podbuduję formę i woda, góry moje -:).\nNo ja myślę może sytuacja wirusowa do tego czasu się wyklaruje, chałupkę uda się skończyć i nawet wskazane byłoby pojechać i cieszyć sie życiem\nCytat: iwonapro w Marzec 25, 2020, 21:37:20\nJa trzykrotnie byłem na Lackowej ale zawsze wchodziłem od Mochanczki i żadna górka nigdy mi nie dała tak w dupę Schodzić w odwrotnym kierunku sobie nie wyobrażam zwłaszcza po deszczu. Teraz byłem w zimę i jednak w śniegu zdecydowanie łatwiej tam wleźć. Nawet schodzenie wtedy wydaje się całkiem dobre\nCytat: Shwarc w Marzec 27, 2020, 15:46:07\nDokładnie Trzy razy jak byłem w czerwcu to przy dużym szczęściu można spotkać turystę co drugi dzień\n« Odpowiedź #19 dnia: Marzec 28, 2020, 07:07:52 »\nPisząc wiosna miałem okres kiedy jeszcze śnieg zalega wielkimi płatami ale już słonko mocno przygrzewa, Na skraju iglastych młodników przyjemnie było posłuchać toków cietrzewi. Piękne większe i mniejsze obszary podmokłe, przełom Izerki, odnajdowanie ostańców poza szlakiem czy podejście w górę strumyka, sporo miłych dla oka polanek. Miodzio.\nNie wiem jak jest teraz, jak ja łaziłem ludzi praktycznie nie było. Może to że lubię zboczyć ze szlaku, spać poza schroniskiem pozwala mocniej odczuwać. oczywiście sam wiesz że o towarzystwo osób chodzących spokojnie a nie "sportowo" ciężko. Zaliczyć kilometry każdy gupi a silny w nogach potrafi, Nacieszyć się pobytem to jest to.\nNiestety włączając i część Czeską nie jest to duży obszar, zbyt mało jak na mój gust buczyny, no i dojazd mam fatalny.\n« Odpowiedź #20 dnia: Marzec 28, 2020, 07:56:21 »\nZ mniej uczęszczanych pasm polecam Góry Bialskie, tam jest prawdziwa dzicz.


Szamba betonowe Sierpc producent szamba BETSZAMB\nW Sierpcu zajmujemy się produkcją oraz dostawą zbiorników betonowych. Naszym klientom możemy zaoferować zbiorniki na szambo, ścieki, deszczówkę czy gnojówkę i gnojowicę. Prócz tego znajdziecie u nas zbiorniki wielokomorowe, separatory tłuszczów i komory wodomierzowe.\nUzupełnieniem bogatej oferty są kominki betonowe, płyty wierzchniowe oraz płyty żeliwne na szamba betonowe Sierpc jest miejscowością w której coraz więcej firm zaczyna trudzić się sprzedażą zbiorników betonowych. Wybierając naszą ofertę macie gwarancję najniższej ceny poprzez to iż jesteśmy producentem i śledzimy na bieżąco ceny jakie pojawiają się na rynku. Dajemy możliwość ich negocjacji oprócz tego klienci mają możliwość wyboru usług takich jak transport i montaż w atrakcyjnych cenach. Dzięki współpracy z firmami zajmującymi się montażem szamba betonowego w całym kraju, zapewniamy szybką realizację złożonego nam zamówienia.\nSzeroka paleta sprawowanych przez nas usług oraz oferowanych produktów sprawia iż mamy przekonanie że będą Państwo spełnieni.


Cobh i okolice Cork - praktyki Irlandia\nChociaż pogoda nas nadal nie rozpieszcza, pochmurno i zimno, humory ciągle dopisują. Tym bardziej, że to już ostatnia wycieczka w czasie naszego pobytu w Irlandii. Dzisiaj zwiedziliśmy kilka ciekawych miejscowości w okolicach Cork.\nPierwsza miejscowość na naszej trasie to Cobh (do 1920r. - Queenstown), ostatnie miejsce postoju Titanica przed wyruszeniem, 11.04.1912r., do Nowego Yorku. To tutaj zabrał na pokład swoich ostatnich, irlandzkich pasażerów. Dzisiaj, w miejscu gdzie pasażerowie żegnali się ze swoimi rodzinami, znajduje się małe muzeum poświęcone temu zdarzeniu. Ekspozycja ciekawie przygotowana, z wieloma atrakcjami dla zwiedzających.\nKolejny postój to Charles Fort (Kinsale), fortyfikacje o militarnym znaczeniu dla Wielkiej Brytanii.\nNastępnie zwiedziliśmy Old Head, małą miejscowość nad Morzem Celtyckim. Mimo, że ciężkie chmury zakrywały niebo, a porywisty wiatr rozbijał fale o brzeg, śmiałków do kąpieli nie zabrakło nawet wśród uczestników naszej wycieczki!\nDzisiejszą wyprawę zakończyliśmy w Kinsale, małym, historycznym porcie i malowniczym, rybackim miasteczku.\nMyślę, że wszystkim będzie brakowało tych wspólnych weekendowych wycieczek, bo w przyszłą niedzielę pozostanie nam wybrać się jedynie, na spacer na Rzęsę :)


Te zdjęcia Alicji Bachledy-Curuś powstały w zaledwie 10 minut. Są zniewalająco piękne! | Viva.pl\nKonrad Szczęsny • 22 grudnia 2020 14:03\nTe fotografie robią duże wrażenie! Alicja Bachleda-Curuś zamieściła na swoim profilu na Instagramie wyjątkowe czarno-białe zdjęcia. W podpisie zdradziła, że powstawały zaledwie kilka minut... Jednak efekt przerósł oczekiwania wszystkich! W komentarzach zaroiło się od komplementów i słów uznania. Okazuje się, że wykonała ja Marta Machej, laureatka ubiegłorocznej edycji „VIVA! Photo Awards”.\nAlicja Bachleda-Curuś w obiektywie Marty Machej, laureatki VIVA! Photo Awards 2019\nMimo że skupia się przede wszystkim na życiu zawodowym oraz wychowywaniu 11-letniego synka Henry'ego Tadeusza, znajduje czas, by kontaktować się z fanami za pośrednictwem mediów społecznościowych. Alicja Bachleda-Curuś co prawda rzadko publikuje te fotografie, które odnoszą się do jej życia prywatnego, jednak gdy już to robi, zawsze może liczyć na wyrazy uznania ze strony fanów.\nTym razem aktorka zamieściła na swoim profilu w mediach społecznościowych serię czarno-białych zdjęć. Są stosunkowo proste, ale niezwykle sugestywne i piękne. Okazuje się, że ta sesja została wykonana w trakcie pobytu gwiazdy w Warszawie jesienią – i to w przerwie na planie filmowym! Za obiektywem stanęła natomiast Marta Machej, laureatka „VIVA! Photo Awards 2019” w kategorii Uroda.\n„Kilka zdjęć zrobionych podczas mojego pobytu w Warszawie. Byłam na planie filmowym i miałam tylko 10 minut przerwy między moimi scenami. Utalentowany fotograf + naturalne światło z okna”, podkreśliła Alicja Bachleda-Curuś.\nFani o portretach Alicji Bachledy-Curuś. Nie kryją zachwytu\nFani nie szczędzą idolce komplementów w komentarzach. Wśród tych, którzy zachwycają się ujęciami, są także osoby z pierwszych stron gazet. Swoje uznanie wyraził m.in. projektant Maciej Zień.\n„O Mamusiu jaka Ty jesteś piękna ❤❤❤”, podkreślił w komentarzu.\nOpinie innych są równie enztuzjastyczne.\n„Najpiękniejsza kobieta na świecie <3”, „piękne zdjęcia, pięknie ujęta chwila”, „Jest Pani piękną kobietą”, „Naturalnie piękna”, komplementują.\nTakże Marta Machej, autorka zdjęć, zamieściła swój komentarz.\n„Przepiękna Kobieta, o wspaniałym charakterze i wielkim sercu! ♥\nDziękuję za tę możliwość spotkania się i wykonania w tak szalonych warunkach choć kilku zdjęć <3 to był absolutny zaszczyt ♥”, zaznaczyła.\nPoniżej możesz zobaczyć wyjątkowe zdjęcia aktorki.\nMarta Machej została laureatką „VIVA! Photo Awards 2019” w kategorii Uroda dzięki m.in. temu zdjęciu:\nPost udostępniony przez Marta Machej | Photographer (@martamachej)\nTAGI #Alicja Bachleda-Curuś #Instagram #Viva! Photo Awards


Sztuka wiele normalizuje. Rozmowa z Katarzyną "PannaN" Witerscheim. - Fundacja Feminoteka\nSztuka wiele normalizuje. Rozmowa z Katarzyną „PannaN” Witerscheim.\nAgnieszka Małgowska: Zacznę od legendy o pierwszej czarownicy. Tę opowieść wykorzystałaś w swojej pracy dyplomowej i stała się ona punktem wyjścia Twojej twórczości, z niej pochodzą wątki, które do dziś kontynuujesz. Czym ta herstoria przyciągnęła Twoją uwagę?\nKatarzyna Witerscheim: Szukałam czegoś, co mogę zrobić szybko i sprawnie. Musiałam znaleźć opowieść, która dobrze się sprawdzi, jako historia obrazkowa. Przyznam, że było to wyzwanie. Historia miała być krótka, i to był dobry pomysł. Jeśli ktosia_ktoś chce się nauczyć robić komiksy – dziś to powtarzam na swoich warsztatach – to niech zacznie od krótkiej formy, jedna, dwie strony najwyżej. Ja wtedy wymyśliłam sobie, że zrobię ośmiostronicowy komiks, który będzie mieć niewielu bohaterów i jedno miejsce akcji. Legenda o czarownicy spełniała te wszystkie warunki.\nAM: To formalne motywacje, ale podejrzewam, że gdyby temat Ci nie odpowiadał, nie wykorzystałabyś tego tekstu?\nKW: Naczytałam się wcześniej różnych legend i mitów. Szukałam odpowiedniej opowieści. Trudno zrobić adaptacje bajek i legend, niosą treść z zamierzchłych czasów, są przemielone przez wieki, naznaczone minionymi stuleciami, często też patriarchatem. Trzeba z tego wydobyć coś, co może interesować współczesną_eqo odbiorczynię_cę, nie ma sensu robić adaptacji jeden do jednego, historia może być już niezrozumiała, ponieważ nie ma już kontekstu kulturowego, który znał ktoś sprzed pięciu tysięcy lat. Herstoria pierwszej czarownicy wydawała się prosta i sprytna, i odpowiednia dla współczesnego człowieka.\nAM: To prosto opowiedziana historia dekonstruująca mit patriarchatu. Takie wystrychnięcie na dudka patriarchy znamy już z mitologii greckiej, jak choćby historia Prometeusza, który wprowadził Zeusa w błąd w sprawie ofiar składanych przez ludzi bogom. Ale to się odbywało w męskim gronie, w boskim porządku, tu jest stary bóg i młoda bystra dziewczyna. To też gynealogia wiedźmińska. Miało to dla Ciebie znaczenie?\nKW: Zawsze mnie interesowały postacie wiedźm. W dzieciństwie lubiłam, jak wiele dziewcząt w moim pokoleniu, seriale o wiedźmach. Byłyśmy fankami Czarodziejek z księżyca, serii Witch. Uwielbiałam anime Slayers: magiczni wojownicy. Pamiętam też serial Sabrina, w którym główną bohaterką była nastoletnia czarownica. Gdy patrzę na postaci kobiece, które znałam w dzieciństwie i nastoletnich latach, to widzę, że zazwyczaj były czarownicami czy czarodziejkami. Potem przyszedł czas Harrego Pottera. Na tym się wychowałam, zawsze w jakiś sposób mnie fascynowało fantasy, magia i wiedźmy, czarownice i czarodzieje – ludzie władający magią. Gdy przymierzałam się do dyplomu, zaczęłam bardziej interesować się słowiańszczyzną. Chciałam znaleźć coś bardziej oryginalnego niż to, co już znałam, a znałam zachodnie podejście do magii. Chciałam poznać jak temat magii wyglądał na naszym podwórku, kiedy to raczkowało jeszcze w naszej popkulturze. To były czasy, kiedy powstawała dopiero gra na podstawie Wiedźmina, pojawił się pierwszy sezon Gry o tron i wróciła moja fascynacja thigh fantasy. To się skumulowało i w sumie nie dziwię się, że wtedy ruszyłam temat wiedźmy, to zupełnie nie jest dla mnie zaskakujące.\nAM: A co jest dla Ciebie interesującego w wiedźmie?\nKW: Zachwyciła mnie etymologia samego słowa wiedźma. Wiedźma to kobieta, która posiada wiedzę i umiejętności związane z magią. Te kobiety były potrzebne społeczności, miały wiedzę medyczną, często były zielarkami i znachorkami. Pierwsza legenda to właśnie pokazuje, wiedźma jest inteligentną dziewczyną, która dostała od boga ogromną wiedzę.\nAM: Naprawdę wspaniała herstoria. Ona automatycznie – moim zdaniem – jest emancypacyjna, feministyczna. Czy jak ją wybierałaś miałaś tego świadomość? To było feministycznie intuicyjne czy intencjonalne?\nKW: Jednak nieświadomie, ale żeby to wyjaśnić, muszę zarysować szerszy kontekst. Gdy byłam młodą osobą, chodziłam do Kościoła i słuchałam kazań, jednocześnie zaczynałam zauważać, że coś jest nie tak z tym, co mi mówią o kobietach czy osobach LGBTQ+. Czułam, że nie tak powinien wyglądać świat. Były rzeczy, z którymi dyskutowałam, najpierw w swojej głowie, a potem z rówieśniczkami_kami, które_rzy miały_mieli podobne – jak ja wówczas – poglądy, a jednak je zmieniały_li. Z jednej strony byłam więc dzieckiem wychowywanym w typowej katolickiej polskiej rodzinie, z drugiej strony znałam dziewczynę, która miała plakat Spice Girls z napisem qirl power, oglądałam Czarodziejkę z księżyca, w której były feministyczne wątki, a także para lesbijek. Mówiło się, że to kuzynki, siostry, ale każde dziecko wiedziało, że osoby spokrewnione tak się nie zachowują, a w ostatnim sezonie pojawiły się nawet postacie transpłciowe. To było totalne zderzenie, które przewartościowało moje myślenie.\nAM: Czy był jakiś moment przełomowy?\nKW: To raczej był proces. Choć punktem zwrotnym były dyskusje na temat adopcji dzieci przez pary jednopłciowe. Miałam poważny dylemat, ale w tym czasie zaczął się serial Modern familii. Już w pierwszym odcinku zobaczyłam parę gejów, która adoptuje dziecko. To wszystko zmieniło.\nAM: Moc seriali…\nKW: Taki serial może wiele dobrego zrobić. Dlatego jestem za tym, żeby w popkulturze była jak największa reprezentacja osób nieheteronormatywnych. Może to pomóc nie tylko osobom LGBTQ, ale też tym, które próbują – jak ja kiedyś – poukładać sobie w głowie podobne sprawy. To może zmienić cały światopogląd. Seriale to kontra dla domu, w którym chodzi się do Kościoła, Kościoła, który ma duży wpływ ma na młodych ludzi.\nAM: Myślisz, że nadal Kościół oddziałuje na młodych?\nKW: Tak. Ma wpływ na rodziców, a rodzice na dzieci, przynajmniej przez pierwsze lata życia. Dopiero potem pojawia się bunt, a rodziców zastępują rówieśniczki_cy. Na szczęście teraz, dzięki internetowi, wiedza i kultura jest szerzej dostępna. To kolejna kontra wobec tradycyjnego modelu. Dzięki temu jest szansa na mniejsze cenzurowanie postępowych poglądów. Dzieciaki mogą uczyć się tolerancji czy odkrywać swoją tożsamość.\nAM: Nic dziwnego, że Netflix jest solą w prawicowym oku. [śmiech] Ale wolałabym, żeby nie tylko mainstream pokazywał wzorce, bo zwykle jest neoliberalny, podrzuca dużo kapitalistycznych schematów.\nKW: Tak, zgadzam się. Kultura jednak polega na tropach, schematach, które dobrze jest łamać, ale musi być jakaś podstawa, od czegoś trzeba zacząć.\nAM: Można zacząć równolegle od budowania nisz, które mogą stać się masą krytyczną, nabywając mocy transformacji schematów. Są już takie fandomy miłośniczek_ów fantasy, gier, komiksów, które gromadzą dużą społeczność. Tu są proponowane nowe rozwiązania, tu zmienia się świadomość. A czy Twoja sztuka wpłynęła na Twoją świadomość? Czy widzisz sztukę w roli edukacyjnej?\nKW: Chciałabym, żeby moja sztuka wpływała na ludzi tak, jak na mnie wpłynęły seriale, które zmieniły moje myślenie o świecie. Chcę, żeby ludzie dostali coś estetycznego i co niesie treść, która może przekonać kogoś do czegoś, albo sprawić, żeby komuś po prostu było miło. Lubię ludziom sprawiać przyjemność, lubię cieszyć ludzi. Pamiętam, że parę lat temu napisała do mnie na fanpage’u znajoma ze Stanów, z którą mam sporadyczny kontakt. Pisała, że cieszą ją moje prace o tematyce LGBTQ+, jest nauczycielką, i dzięki nim zrobiła coming out przed swoją klasą, co równocześnie ośmieliło jej uczennice_niów do coming outu. Teraz mogą się wspierać. Moje ilustracje sprawiły, że nauczyciele i uczniowie mogą na ten temat rozmawiać. Nawet jeden rysunek może spowodować, że ktoś się poczuje po prostu lepiej ze sobą. A ja lubię, gdy ludziom jest dobrze. Tego jestem świadoma jako twórczyni, jeśli jest coś więcej, to kwestia interpretacji.\nAM: To dobrze oznacza wsparcie?\nKW: Jak najbardziej, wsparciem jest podjęcie wszelkich działań normalizujących sytuację, w której żyjemy. Kultura, sztuka wiele normalizuje.\nAM: Dziwnie brzmi słowo normalizacja, ale to trafne. Jak jeszcze normalizujesz?\nKW: Pamiętam, że kiedyś na Facebooka wrzuciłam luźną ilustrację z postacią Sambora, który w moim kanonie jest osobą niebinarną. Powtórzyłam ten motyw niedawno, i też pokazałam na fanpaqe’u, pamiętam komentarz dziewczyny, która napisała, że za pierwszym razem się oburzyła, gdy zobaczyła, że użyłam damskiego ubioru dla męskiej postaci, a potem inne rysunki o tej tematyce sprawiły, że zaczęła czytać, badać i zmieniła sposób myślenia o osobach LGBTQ+. I właśnie o to chodzi, ludzie patrzą na takie rzeczy i albo się wkurzą, albo będą chcieli szukać dalej i czegoś się dowiedzą, i nauczą. Normalizowanie to doprowadzenie do tego, żeby w końcu ludzie się opatrzyli, przyzwyczaili do tematu.\nAM: Dopytam o postać Sambora, jest rozpoznawalny w Twojej twórczości. Czy to jest postać zapożyczona od Andrzeja Sapkowskiego?\nKW: Sambor jest całkowicie autorską postacią. NIE JEST figurą z uniwersum Sapkowskiego, jest oryginalnym bohaterem mojego komiksu Uczeń Czarnoksiężnika, który narysowałam w cyklu komiksowym Slavonica. To główna postać historii: porzucone dziecko próbuje uciec spod pieczy przemocowego czarnoksiężnika, który go wychowuje.\nAM: Jak to się stało, że Sambor jest niebinarny?\nKW: Nie wiem, kiedy zdecydowała, że będzie niebinarny. Mam wrażenie, że wyszło to naturalnie. Jestem bardzo przywiązana do swoich postaci. Myślę, że dużo twórczyń_ów, tak ja, traktuje swoich bohaterów trochę jak własne dzieci. Tworzę osobowość, znajduję charakter, ale w pewnym momencie postacie zaczynają żyć własnym życiem, to nie jest tak, że pewnego dnia wstaję i mówię: dobra, ty będziesz dzisiaj niebinarny albo będziesz gejem. Tu znowu wrócę do komiksu dyplomowego, który z początku miał opowiadać właśnie o Samborze, ale byłaby to za długa opowieść, więc zrezygnowałam z tego konceptu. Jednak pomysł wciąż żył i ewoluował. Gdy zaczęłam tworzyć Ucznia czarnoksiężnika, nie wymyślałam historii z dorosłym bohaterem, tylko zaczęłam snuć narrację poczynając od jego dzieciństwa. W tym komiksie obserwujemy jak dorasta, jak przeżywa swoje traumy, pierwsze zauroczenia, pierwszą przyjaźń, pierwsze rozczarowanie. Sambor po prostu dorastał ze swoją niebinarnością – gdybym tworzyła komiks opowiadający o dorosłym i ukształtowanym mężczyźnie, nie udałoby mi się, chyba, tej postaci tak wykreować.\nAM: Kiedy powstał Sambor? Jeszcze przed wydarzeniami z Margot?\nKW: W 2017 roku, przed wydarzeniami z Margot.\nAM: Co najbardziej dotyka Cię w podejściu do niebinarności? Był jakiś głębszy powód, dla którego sięgnęłaś po tę problematykę?\nKW: Dotyka mnie bardzo patriarchalny język, dlatego cenię sobie inicjatywy polegające na ewolucji języka. Na tworzeniu bardziej kobiecego języka, ale przede wszystkim takiego, by ludzie mogli wybierać sobie to, z_w czym czują się dobrze. Jestem za takimi inicjatywami jak zaimki.pl, świetnie pokazują, jak można zmieniać i kształtować współczesny język polski dla osób niebinarnych. To żadna nowa moda, to szukanie sposobu na to, jak o tym mówić. Jest coraz więcej ludzi samoświadomych i potrzebują nowej polszczyzny.\nAM: Twoja twórczość jest nienormatywnym klinem w świecie komiksowym, dzięki Tobie, jako osobie, jak i tematyce. A co z Nocą Kupały? Słowiańskie święto miłości bez lesbijek? [śmiech]\nKW: Jeszcze nic straconego.\nAM: Trzymam cię za słowo. I czekam na każde zlesbianizowanie tradycji, szczególnie słowiańskiej.\nKW: Na pewno temat miłości lesbijskiej pojawi się w mojej kupałowej pracy.\nAM: Jasne, ale musiałam o to zapytać. Widzę w Twojej twórczości dużo kobiet i zastanawiam się, czy jakoś szczególnie traktujesz relacje kobiet nieheteronormatywnych, czy dostrzegasz ich inność w tęczowej społeczności?\nKW: Ciężko powiedzieć, ale może tego nie zauważam, nie wszystko widzę. Jest u mnie wiele kobiet, bo ja po prostu lubię rysować kobiety. [śmiech] To jest wdzięczny temat. Sama jestem kobietą, to bliski mi motyw, zwłaszcza kobiece ciała. Pewnie wynika to też z faktu, że interesuje mnie także kobieca moda, o wiele bogatsza od męskiej.\nAM: Nawet narysowałaś cykl grafik o kobiecej modzie słowiańskiej. Bardzo mi się podobało, że wystające spod sukien łydki są owłosione. A słowiańszczyzna to kolejny lejtmotyw Twojej twórczości, widoczny zwłaszcza w cyklu Slavonica.\nKW: Od dłuższego czasu interesują mnie mitologie różnych kultur. Jako dziecko byłam zafascynowana mitologią grecką i Egiptem, miałam nawet do końca liceum pomysł, że pójdę na studia egiptologiczne. Później przyszła fascynacja japońską kulturą. Zrozumiałam jednak, że najlepiej o kulturach wypowiadają się osoby, które wychowały się w danym kręgu kulturowym. Wątpliwe, że ja swobodnie będę się posługiwać mitologią japońską czy koreańską.\nAM: Czym dla Ciebie jest słowiańskość?\nKW: Jestem w różnych grupach słowiańskich na Facebooku i spotkałam się wiele razy z dyskusją, kto jest prawdziwą_ym Słowianką_inem.. Ludzie licytują się o to, a ja się zastanawiam, skąd to wiedzą, gdzie jest ten regulamin bycia Słowianinem? W dużej mierze nie mamy żadnych źródeł pisanych z czasów pierwszych Słowian. Wszystko to, co wiemy na temat tej kultury, jest zasłyszane i już przemielone przez kolejne stulecia. Dla mnie bardziej słowiańska jest czerwona wstążeczka dziecka przy wózku, niż rodowód słowiańskich bogów, bardziej ludowe są szeptuchy w Bieszczadach, niż ci wszyscy rodzimowiercy, którzy uważają, że to oni teraz będą robić prawdziwe pogaństwo.\nAM: Czerwona wstążeczka?\nKW: To jest przykład jak folklor słowiański wpływa na dzisiejsze życie, a na co dzień się nad tym nie zastanawiamy. Dużo osób z naszego kręgu kulturowego ma coś wspólnego z tą tradycją. Te wszystkie czerwone wstążeczki przy wózkach – tego się nie spotyka na zachodzie – są typowo słowiańskie. Czerwona wstążeczka odgania demony i odbija uroki. Nie pozwala na tak zwane ociotanie dziecka, czyli rzucenie uroku na przykład przez inną kobietę. Wiele jest takich zwyczajów w naszej kulturze, jak obmywanie dziecka kilka razy tą samą wodą lub wywarem z ziół, żeby zmyć z niego klątwę, czy lizanie czoła dziecka. Nie tak dawno, na jakimś forum widziałam pytanie, co robić, bo dziecko cały czas płacze, a jest zdrowe. I jaka była odpowiedź? Że trzeba dziecku polizać czoło. To teraz często wydaje się śmieszne i traktowane jak zabobony, ale to element naszej kultury. Znamy rzucanie solą przez lewe ramię, żeby oślepić diabła, który nam się nad ramieniem już pochyla, czy te wszystkie zaklęcia, które się robi, żeby sprawdzić, czy człowiek jest opętany.\nKW: Jak chce się sprawdzić, czy człowiek ma klątwę na sobie, przykłada się do ciała jajko i masuje nim skórę. Następnie należy je rozbić i zobaczyć, czy nie jest zepsute. Jeśli zepsute, to znaczy, że na człowieku ciąży klątwa. To jest nasze dziedzictwo kulturowe, to pozostałości po słowiańskich przodkach, bardziej lub mniej zmiksowane z chrześcijaństwem. Żyjemy w takiej szerokości geograficznej, gdzie migracja kultur była duża, wraz z kulturą chrześcijańską. To się wszystko ze sobą mieszało i przetrwało w języku mówionym, a właśnie źródła mówione są najbardziej podatne na zmiany i ewolucję. Nie ma run słowiańskich, ale mamy zabobony. Nie mamy ksiąg ze spisanymi warunkami bycia Słowianinem, mamy tylko to, co pozostało w naszym codziennym folklorze.\nAM: Ale jednak potrzebujemy legend i magicznych postaci, i takie są.\nKW: Są. Mitologia słowiańska to właśnie przede wszystkim słowiańska demonologia. Niebywałe jest bogactwo nieprawdopodobnych istot, które były przy ludziach. Ważne było to, co mieszkało w domostwie albo w lesie, blisko ziemi, blisko zwierząt, to co szkodziło albo to co pomagało. Co miało chronić dom albo coś przed czym trzeba było się chronić. To są te wszystkie malutkie stworzonka, demony, duszki. I pisarki_rze, twórczynie_cy komiksowi wykorzystują te opowieści słowiańskie i postacie, i zabobony, i dzięki temu współtworzą ten nowy słowiański folklor.\nAM: Wpisuje się to w tendencję światową sięgania do tego, co lokalne. Słowiańskość postrzegam jako zjawisko lokalne, chociaż zajmuje kawał świata. I nie jest to zjawisko mainstreamowe. Chrześcijaństwo już nas zmęczyło, zgrało się, więc zdrapujemy je i szukamy czegoś, co pod spodem, i wtedy pokazuje się słowiańskość. W tej lokalności jest też śląskość. Dlatego wpuściłaś ją w swój komiksowy świat?\nKW: To jest dla mnie oczywiste, jestem z Górnego Śląska.\nAM: Jasne, ale nie każda_y arystka_ta ze Śląska śląskość wykorzystuje, a już nie wiem, kto łączy ją z feminizmem, jak w komiksie Helena Wiktoria i nieheteronormatywnością, jak w cyklu tęczowych plakatów-grafik Tańce. Skąd takie pomysły?\nKW: Zacznę od komiksu Helena Wiktoria i cofnę się do klasy maturalnej. Zamiast uczyć się do matury, jak porządna maturzystka, grałam w Simsy. Dużo. [śmiech] Po 20 latach to się nie zmieniło. Dla mnie są trzy pewne rzeczy na świecie: śmierć, podatki i to, że ja będę grać w Simsy. Wtedy startował YouTube i osoby w moim wieku, za pomocą prostego narzędzia do robienia zdjęć i filmów, kręcili filmiki z życia Simsów. Ludzie tworzyli całe seriale, to było fascynujące. Byłam na największym forum o Simsach w Polsce, gdzie ludzie publikowali swoje fotostory, robili zdjęcia, rysowali całe komiksy, pisali opowiadania. Ja zawsze chciałam pisać, coś tworzyć, opowiadać historie, robić komiksy. Uznałam, że mogę stworzyć postać i przyszedł mi do głowy pomysł, że zrobię fotostory, a że byłam wielką fanką My Chemical Romance i ich piosenki pod tytułem Helena, pomyślałam, że historia będzie się nazywać właśnie Helena. Po czym dodałam jeszcze jedno imię Wiktoria, bo pięknie mi brzmiało.\nAM: Masz to jeszcze? Co to była za historia?\nKW: Gdzieś ją mam, może ją wygrzebię. To była historia o młodym studencie medycyny, w roku pańskim 1880, który dorabiał sobie będąc guwernantem dziesięcioletniej Heleny Wiktorii. Wszystko było opisywane z jego perspektywy, taka forma pamiętnika, ilustrowana właśnie… fotosami z The Sims 2. To nigdy nie zostało skończone, wiadomo, przyszło życie, studia i poszło to wszystko do szuflady. Wtedy robiłam to dla siebie, dla zabawy, ale postać Heleny Wiktorii cały czas miałam w głowie przez kolejne lata. Ona miała już gotową osobowość. Miałam też w pamięci postać Artura, depresyjnego bumelanta. Powiem szczerze, że ci bohaterowie nie różnią się bardzo od tego, co jest w wydanym komiksie. Kiedy więc odezwał się do mnie internetowy wydawca Tapas (tapas.io) z pytaniem, czy nie opublikowałabym jakiegoś internetowego komiksu premium, czyli płatnego, zgodziłam się na ich propozycję i zdecydowałam, że wrócę do fabuły Heleny Wiktorii, w odnowionej wersji. Od razu wiedziałam, że musi być Ślązaczką. Akurat w tym czasie przeczytałam historię Joanny Gryzik, kopciuszka z Bytomia, która w wieku 8 lat odziedziczyła majątek Karola Goduli, największego przedsiębiorcy na ziemiach Śląskich w latach 60. XIX wieku. Była podopieczną jego gosposi, nie adoptował jej, tylko przepisał jej cały majątek. Umarł bezdzietnie, nie miał żadnej bliższej rodziny. Joanna była najbogatszym dzieckiem na Śląsku. Gdy miała 18 lat wróciła do Bytomia i wydano ją za mąż za hrabiego, bo miała pieniądze, a nie miała pochodzenia.\nAM: Filmowa biografia…\nKW: Też tak pomyślałam. Nie chciałam jednak robić komiksu biograficznego, bo to dość ciężka i trudna sprawa. Już samo tworzenie komiksu historycznego wymaga niezłego researchu. Tymczasem chciałam trochę fabularnie poszaleć, dlatego połączyłam bohaterkę historii z Simsów z inspirującą postacią śląskiego kopciuszka, z tej super historii.\nAM: I tak pojawił się Śląsk…\nKW: W tym czasie zaczęłam śląskość odkrywać na nowo, to było szukanie swojej tożsamości, zwłaszcza, że wówczas padły pamiętne słowa naszego przywódcy, że Ślązacy to ukryta opcja niemiecka. To był punkt zapalny dla wielu Ślązaków. To był czas, żeby zacząć tę swoją tożsamość bardziej podkreślać, że my nie jesteśmy ani Niemcy, ani Polacy. My jesteśmy Ślązacy i taka jest nasza narodowość. Zaczęła przybierać na sile walka o swój język, swoją kulturę. Wychodziły wtedy książki Twardocha tłumaczone na język śląski. Chcieli nas wyśmiać, mówiąc, że my mamy tylko węgiel, więc odpowiadamy: tak, mamy i dlatego będziemy mieć biżuterię z węgla czy nawet mydło z węglem. Mówią, że jesteśmy ukrytą opcją niemiecką, dobrze, to będziemy godać po ślůnsku. Mogłam podłączyć pod tę śląskość wszystko, co chciałam. Pomyślałam, że jeżeli chcę zrobić wiktoriańską historię, to zrobię po śląsku, bo czemu nie?\nAM: Wiktoriańska epoka przywołuje inne skojarzenia.\nKW: Człowiek przyzwyczajony jest, że wiktoriańskie opowieści to Londyn, ale to tylko przyzwyczajenie. Jakiś czas temu, w 2017 roku, w TVN był wyświetlany historyczny serial Belle epoque, którego akcja działa się w Krakowie, ale też można narrację umieścić w przemysłowej Łodzi czy na Śląsku. To był przełom XIX i XX wieku, okręg przemysłowy, kwitł kapitalizm, postępowała industrializacja i miały miejsce gwałtowne zmiany społeczne, w których pieniądz miał większe znaczenie niż tytuł szlachecki.\nAM: To mam wyjaśnienie estetyki wiktoriańskiej, a skąd feminizm Heleny?\nKW: To matriarchat śląski. Śląsk opiera się na kopalniach, najpierw cynku, potem węgla. Większość mężczyzn i chłopców schodziła pod ziemię, już dzieci pracowały w kopalniach. Na zewnątrz, na powierzchni zostawały kobiety ze swoimi córkami, dlatego też rodziny wykładały pieniądze na wykształcenie córki, a nie syna. Edukacja była oczywiście podstawowa, dziewczynki uczyły się pisać, rachować. Kobiety były odpowiedzialne za samorządy, parafie, za podejmowanie decyzji w mniejszych społecznościach, ogarniały życie. Oczywiście patriarchat dalej trwał wśród możnych tego świata, ale kobiety rządziły w klasie niższej. Kobiety wiedziały, co się dzieje w mieście, mężczyźni praktycznie całe życie spędzali pod ziemią, nie wiedzieli wiele. Do dzisiaj jest zwyczaj na Śląsku, że pensje oddaje się pani domu, kobieta wie, na co te pieniądze wydać, rozporządza domowym budżetem. Z kobietami trzeba było się liczyć, było i jest też ich więcej niż mężczyzn – wojny i praca pod ziemią często kończąca się wypadkami… Ślady liczebnej przewagi kobiet na Śląsku widać w tradycyjnym tańcu śląskim, który nazywa się trojak. Na zabawach było za mało mężczyzn i trudno było tańczyć w parach, dlatego wymyślono, że jeden mężczyzna i dwie kobiety mogą zatańczyć razem, w trójkącie.\nAM: Poliamoria. [śmiech]\nKW: Dalej jeszcze. Wszystkie_scy na Śląsku są biseksualne_i. [śmiech]\nAM: Żarty żartami, ale śląski matriarchat pokazuje, że feminizm Twojej bohaterki nie jest przypadkowy. Zastanawia historia Anny Gryzik, która zadziwiająco wpasowała się w rolę potentatki, jakby była dla niej stworzona. Mogła nie udźwignąć tej władzy, którą dostała niespodziewanie, ale udźwignęła. Zaskakujące dla mnie.\nKW: Właśnie, nawet po wyjściu za mąż za hrabiego, miała podpisaną intercyzę. Podzieliła swój majątek na dwie części: na posag i jej osobisty majątek. Posag dała swojemu mężowi, który nim zarządzał, a cała reszta – wszystkie kopalnie, huty, przedsiębiorstwa – została w jej rękach.\nAM: Dziewczyna z ludu z takimi predyspozycjami to przekroczenie klasowe i płciowe. Skąd ta dziewczyna miała taki talent biznesowy?\nKW: Była kształcona, umiała zarządzać majątkiem. Być może miała też dobrych doradców.\nAM: Ta historia w pewnych aspektach przypomina opowieść o Annie Lister, która po śmierci ojca przejęła jego kopalniany biznes i rozwinęła go, ale to była arystokratka kształcona od dzieciństwa. Lister pisała szyfrowane pamiętniki, na podstawie których powstał film, a ostatnio mogłyśmy oglądać serial Gentelman Jack. Znasz?\nKW: Oczywiście, oglądam w ramach szeroko pojętego researchu do komiksu!\nAM: Mamy więc Helenę Wiktorię, czyli Joannę Schaffgotsch. Przy okazji gratulują wydobycia tej biografii, wzmacniającej lokalność i herstoryczność. Na dodatek opowiedziałaś to lekko, w formie komiksowej, tak, że ludzie to pochłaniają.\nKW: Dziękuję. Nie chciałam, jak mówiłam, zrobić czegoś na kształt komiksowej biografii, która ma swoją graficzną manierę, dla mnie dość niestrawną. Chciałam zrobić komiks gatunkowy, nietypowy w Polsce.\nAM: Zdefiniujesz komiks gatunkowy?\nKW: Helena Wiktoria to przykład romansu, ale nie klasycznego, chcę bowiem trochę odczarować określenie romans. Uwielbiam historie miłosne, lubię je oglądać, czytać. To jeden z moich ulubionych tematów. A komiksem gatunkowym jest na przykład fantasy, opowieści przygodowe, kryminał, thriller, horror.\nAM: Myślałam, że gatunek to manga, bo w tej stylistyce zrobiłaś swój komiks wiktoriański.\nKW: Nie. Manga to po prostu po japońsku określenie na komiks. Ja celowo sięgnęłam po stylizację japońskich komiksów gatunku shoujo. To była decyzja bardzo szybka i bardzo spontaniczna. Gdy złożyłam propozycję komiksu wydawcy, to wyglądał zupełnie inaczej, ale ja nagle zdecydowałam, że to zmieniam – zmieniam stylistykę. Pomyślałam, że skoro chcę romansu, to czemu nie zrobić właśnie tak zwanej shoujo-mangi, czyli mangi dla dziewczyn, często o tematyce romansowej. Postanowiłam to zmiksować i wyjść poza ramy.\nAM: Wyszłaś czy zawęziłaś? Komiks o dziewczynie w dziewczyńskiej mandze mógł Ci zawęzić krąg odbiorczy?\nKW: Nie do końca. Ten komiks ma wielu czytelników-mężczyzn. Podoba im się, że tworzę historię character driven, czyli taką, w której fabuła jest drugorzędna, a najważniejszy jest charakter postaci. Podoba im się, że to jest historia o Śląsku, że są wątki feministyczne, że się dobrze czyta, bo to jest – jak mówiłyśmy – bardzo serialowa fabuła.\nAM: Pokolenie wychowane na serialach. [śmiech] Widzę, że z jednej strony wbijasz się klinem w patriarchalne schematy, a z drugiej strony estetyka Twojego komiksu jest bardzo normatywna. Wszystko jest ładne, gładkie, postacie dziewcząt i kobiet normatywne, choć wpadła mi w oko kobieta w ciąży, kobieta pulchna, widzę też androgeniczne osoby, ale niemal wszyscy ładni_e. Czy to świadoma decyzja?\nKW: Nie zastanawiałam się nad tym. Mój wykładowca na malarstwie mówił, że ja wszystko robię smukłe. Dlatego myślę, że ta estetyka to odruch. Nie wiem dlaczego tak, nie umiem odpowiedzieć na to pytanie. Czasem próbuję to rozbić, parę lat temu stworzyłam serię księżniczek Disneya, ich współczesne wersje, starałam się wyjść wtedy ze strefy komfortu wielu ludzi. Ładność to jest rzecz subiektywna.\nAM: Istnieje jednak pewien kanon.\nKW: Wiem, o co Ci chodzi, ale ja tego nie analizuję. Pewne rzeczy wymusza stylistyka na przykład mangi shoujo, tak jest w przypadku Heleny Wiktorii.\nAM: Na koniec zapytam o język, w jakim powstają teksty do Twoich komiksów. Helena Wiktoria jest napisana po polsku z wtrąceniami w gwarze śląskiej, ale większość piszesz po angielsku. Dlaczego taki wybór?\nKW: Helena Wiktoria tworzona była na początku dla zagranicznego wydawcy internetowego tapas.io, więc siłą rzeczy teksty są po angielsku. W przypadku wersji tłumaczonej na język polski, staram się wplatać w nią wiele wtrąceń z JĘZYKA śląskiego, to komiks o Górnym Śląsku. Jeśli chodzi o resztę moich prac, to po prostu celuję nie tyle w odbiorcę polskiego, co zagranicznego, dlatego też używam języka, który jest bardziej uniwersalny dla odbiorczyń_ów w internecie.\nAM: Ja jednak czekam na Twoje oryginalne komiksy po polsku lub śląsku. Dziękuję za rozmowę. Chowcie sie.\nKatarzyna „Panna N.” Witerscheim – pochodząca z Gůrnygo Ślůnska autorka komiksów. Na swojej liście ma takie publikacje, jak Helena Wiktoria, Sex Death Revolution czy internetowe projekty Slavonica i 1995Regi. Oprócz rysowania lubi oglądać dokumenty true crime i grać w Simy.\nhttps://tapas.io/series/helenawiktoria wersja angielska Heleny Wiktorii\nhttp://studiojg.pl/Helena_Wiktoria,149620.htm?nr=1 polska wersja Heleny Wiktorii\n17. Sztuka wiele normalizuje. Rozmowa z Katarzyną „PannaN” Witerscheim\nPrevPoprzednieANTYPRZEMOCOWA SIEĆ KOBIET – nowe działania!\nNastępneNIE OBWINIAJ kobiet po gwałcie – podpisz naszą petycjęNastępny


"Doświadczenia poza ciałem. Nowatorskie techniki podróży astralnych" – Graham Nicholls | Subiektywnie o książkach\n"Doświadczenia poza ciałem. Nowatorskie techniki podróży astralnych" – Graham Nicholls\nWioleta Sadowska 18:16 24 2013 , Nicholls Graham , Studio Astropsychologii\n"Tajemnice nauki ujawniają, że jesteśmy ściśle powiązani z wszechświatem oraz światem dookoła nas, a nasza wewnętrzna świadomość może doświadczać świata poza ciałem lub bez użycia naszych zmysłów".\nOBE, czyli doświadczenia poza ciałem to jeden z moich ulubionych tematów ezoterycznych. Ludzie, którzy zajmują się badaniem tego zjawiska twierdzą, że nawet 5% naszej ziemskiej populacji doświadczyło podróży astralnych. Nie zaliczam się jeszcze do tego grona, ale po lekturze książki Grahama Nichollsa – wiem nad czym muszę systematycznie pracować, by kiedyś udało mi się wyjść z własnego ciała i przejść na wyższy poziom postrzegania rzeczywistości.\nGraham Nicholls to angielski pisarz i artysta, oraz przede wszystkim ekspert i badacz doświadczeń poza ciałem nazywanych OBE. Jego przygoda z tym parapsychologicznym zjawiskiem rozpoczęła się w dzieciństwie, gdy sam zaczął doświadczać wyjścia z własnego ciała. Swoje poglądy prezentował w Muzeum Nauki w Londynie, na Uniwersytecie w Cambridge, czy na łamach "The Times" i "The Independent". Jest wegetarianinem.\n"Doświadczenia poza ciałem. Nowatorskie techniki podróży astralnych" to publikacja dotykająca tematu podróży astralnych i technik ich wywoływania. Książka została podzielona na trzynaście rozdziałów przedstawiających między innymi doświadczenia poza ciałem w perspektywie naukowej, podejście sceptyków do tego zagadnienia, czy związek OBE z uzdrawianiem. Dodatkowo dodano również aneks w postaci technik i metod pozwalających przeżyć to zjawisko.\nŻeby wziąć do ręki publikację taką jak ta, nie można być sceptykiem negującym wszelkie zjawiska, jakich nie potrafi zbadać współczesna nauka. W kwestiach parapsychologii i ezoteryki daleko mi do takiego właśnie stanowiska, więc książkę Grahama Nichollsa przeczytałam z niekłamanym zaciekawieniem. Temat podróży astralnych nie jest mi obcy, co więcej czytałam już coś niecoś w tym obszarze – jednak w większości były to książki próbujące udowodnić, że takie zjawisko jest możliwe i jakie są jego skutki. W przypadku tej publikacji, sprawa przedstawia się zgoła inaczej, autor z góry - pod wpływem własnych doznań i prowadzonych wieloletnich badań stwierdza, iż wyjście z własnego ciała jest oczywistością i tylko nasz własny umysł ogranicza masowość tego doświadczenia. Owszem, w publikacji nawiązuje do stanowiska sceptyków, jednak jedynie w małej części i dość trafnie punktuje słabe strony ich twierdzeń – mistrzowskim obnażeniem ignorancji ludzi nauki jest zdyskredytowanie znanej wielu pani psycholog – Susan Blackmore, której wywody czytałam już nie raz. Biorąc powyższe pod uwagę, warto zaznaczyć, że książka Grahama Nichollsa adresowana jest do czytelników zaznajomionych z tematem OBE, którzy chcą nauczyć się czegoś nowego. Laicy, którzy będą poszukiwać obszernej pracy, ukazującej dowody na istnienie tego zjawiska, mogą się nieznacznie zawieść – to nie do nich adresowana jest ta publikacja.\nNajbardziej atrakcyjną merytorycznie częścią "Doświadczeń poza ciałem" jest dla mnie aneks, w którym autor wskazuje techniki i metody pozwalające na osiągnięcie OBE, w zależności od konkretnego typu osobowości. To dział, który należy zgłębiać powoli, bez zbytniego pośpiechu. Co ważne, metody, jakie wskazuje nam autor nie wymagają nakładów finansowych, ani żadnego obciążenia. Wystarczy być systematycznym w dążeniu do celu – to główna i jedyna zasada. Język jakim operuje Graham Nicholls jest z pewnością zrozumiały dla wszystkich, prosty i jasny przekaz – to główne cechy jego warsztatu. Nie rozumiem tylko jednej rzeczy – po co do publikacji dla zaawansowanych, dodawać tak obszerny słownik pojęć? Według mnie kompletnie niepotrzebny i nie wnoszący nic nowego do tematu.\nLektura ukazująca nowatorskie techniki podróży astralnych okazała się bogatym źródłem wiedzy praktycznej w temacie OBE. Pozostaje mi teraz systematycznie ćwiczyć, by doświadczyć tego, co z pewnością istnieje. Polecam książkę Grahama Nichollsa wyłącznie czytelnikom, którzy nie są sceptykami, oraz mają już bazę teoretyczną w kwestii zjawiska wyjścia z ciała.\nZa możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Studio Astropsychologii\nAnastazja B. 6 lipca 2014 18:30\nKiedyś bardzo intrygowały mnie owe tematy, więc książkę w wolnym czasie bym przeczytała jako uzupełnienie mojej dotychczasowej wiedzy :)\nAngelika Ś. 6 lipca 2014 19:22\npodróże astralne? bajka, która zupełnie mnie nie interesuje.\nEllie Moore 6 lipca 2014 20:25\nTym razem to chyba nie jest pozycja dla mnie :)\nLustro Rzeczywistosci 6 lipca 2014 20:43\nEzoteryka? O nie, to stanowczo nie dla mnie ;) ale znam kogoś, kto byłby zachwycony ;)\nAgnieszka T 6 lipca 2014 20:44\nOj zdecydowanie nie dla mnie\nnieidentyczna 6 lipca 2014 21:43\nI nie dla mnie\nLee Moon 6 lipca 2014 20:51\nTy wiesz, że wczoraj się tym tak zachwyciłem :D Musze przeczytać tą książkę.\nmonweg 6 lipca 2014 21:26\nChyba tym razem nie dla mnie...\ncyrysia 6 lipca 2014 22:27\nJa bardzo sceptycznie podchodzę do tego typu astralnych podróży, dlatego nie zamierzam bliżej poznawać powyższej publikacji.\nFranca 6 lipca 2014 22:50\nMoje zainteresowanie zjawiskami paranormalnymi raczej rozmija się jednak z ezoteryką, więc raczej daruję sobie lekturę tej książki.\nAga CM 7 lipca 2014 07:16\nJenah Stempor 7 lipca 2014 07:41\nNie wiem, czy kiedykolwiek chciałabym wyjść z własnego ciała :)\nMartyna K. 7 lipca 2014 08:29\nJakoś mnie to nie interesuje.\nAdriana B 7 lipca 2014 10:32\nAle mnie zainteresowałaś, też zawsze uważałam że takie podróże mogą istnieć, tak jak napisać, nic tylko uczyć się, pokonywać własne granice :)\nNie wiedziałam, że masz takie zainteresowania:)\nMała Pisareczka 7 lipca 2014 12:26\nSłyszałam o podobnych rzeczach - coś dla mnie!\nKornelia Pikulik-Czyż 7 lipca 2014 12:29\nChyba tym razem się nie skuszę.\ntoukie 7 lipca 2014 13:44\nKiedyś interesowałam się tym tematem :)\nUpadły czy Anioł 7 lipca 2014 15:32\nCzytałam. Książka dość ciekawa :)\nKarolina W 7 lipca 2014 17:45\nnie wiem, ja sceptycznie na to patrzę. choć słyszałam o osobach, które znalazły się na pograniczu, w tzw śmierci klinicznej\nKsiążkowa fantazja 8 lipca 2014 19:50\nNie wszystkie publikacje tego typu interesują, jednak tematyka jest arcy ciekawa, chętnie zajrzę.\nKatarzyna Meres 10 lipca 2014 09:45\nTematyka jest ciekawa, ale mnie też trochę przeraża. Na studiach na jednych zajęciach mieliśmy o tym długą prezentację i dyskusję. Na książkę się raczej nie zdecyduję, ponieważ to nie moje klimaty, ale znam kogoś, kto się tym interesuje, więc być może mu polecę :)\nkasia23112511 10 lipca 2014 20:36\nSama za lekturę się nie zabiorę, ale mój brat się interesuje OBE, a we wrześniu ma urodziny więc to mógłby być dobry pomysł na prezent dla niego :)\nEmis 20 lipca 2014 23:07\nNie interesuję się takimi zjawiskami i nie zamierzam czytać podobnych książek. Jedyna powiązana z tym rzecz, którą chciałabym przeżyć, to świadomy sen.\n„Zagubiona w życiu” - Joanna Karbownik\nDanielle L. Jensen - "Mroczne Wybrzeża"\n"Jednak mnie kochaj" Laura Kneidl\nMaria Paszyńska "Świat w płomieniach"\nFamous Anime Love Quotes\nDADDY COOL – PENELOPE WARD: Kiedy los daje ci szansę\n"Czekałam na Ciebie" - Magdalena Krauze. Spotkanie po latach i powracające uczucia.\nSzakal - L.J. Shen\nAnna Przecławska „Młody czytelnik i współczesność”\nGrodno i okolice\n"J.R.R. Pisarz stulecia" T.A. Shippey\n,,Rzeźnik" Max Czornyj\n2209. Nivea Sun Kids Swim & Play balsam ochronny na słońce dla dzieci SPF 50\nŚcigana | Lisa Harris\nOpowieść o drzewku - "Mirabelka" Cezary Harasimowicz\nSaper ok 18 miesięcy\nKtoś mnie okłamuje - A. V. Geiger [PATRONAT MEDIALNY]\nRejs do Indonezji\n* Ture Sventon w Londynie *\nGdzie do fryzjera w Łodzi? Moja metamorfoza w Salonie LUISSE\nKsiążka o górach, którą warto mieć w biblioteczce\nPropozycja prezentu dla Pary Młodej - album ślubny by Scrapki & Kropki\nFannie Flagg - "Nie mogę się doczekać... kiedy wreszcie pójdę do nieba"\n“Życie średniowiecznej kobiety” – Frances Gies, Joseph Gies\nPowiedz tak! – Anna Szafrańska\nCzarna loteria - Tess Gerritsen\nMESOBOOST - KREM MODELUJĄCY OWAL TWARZY\nSekret matki- Shalini Boland\n[ZAPOWIEDŹ] Galopem po szczęście - Justyna Bednarek, Jagna Kaczanowska\nJak czyścić plecak domowymi sposobami?\nDuchowa prostota Jak mieć więcej, mając mniej Courtney Carver\n"Zbrodnia po irlandzku" Aleksandra Rumin\n245. Zbrodnia po irlandzku, Aleksandra Rumin\nPoznaj życie "Pod naszym niebem" Sylwia Kubik\nMaska ze śluzem ze ślimaka PIBAMY snail extract\nMroczny talent - Brandon Sanderson\n[PREMIERA] „Skrzynia ofiarna” – Martin Stewart\nZbrodnia po irlandzku - Aleksandra Rumin\nPOGAŃSKI PAN - Bernard Cornwell [recenzja]\nSos Ortolana- w słoiki na zimę\nCień przedwiecznej grozy\nZostałam AMBASADORKĄ SOMERSBY!\nDoom Patrol. Sezon 1: Ludzie, nie superbohaterowie\nCo powinno znaleźć się w wyprawce szkolnej u pierwszoklasisty?\nTypy remontowe Polek – sprawdź jakim typem jesteś z PORTA DRZWI\n"Prosty układ" K.A. Figaro\nCień gejszy – Anna Klejzerowicz\n„Nie śmiej się Junior” - rewelacyjna gra od wydawnictwa Alexander\nWierszobajędy w JAWORZE na Święcie Chleba i Piernika 2019\nHuda Beauty Obsessions Eeye Palette RUBY\nDziewczyno, ogarnij się :) Recenzja Rachel Hollis\nDwa największe buble, jakie kiedykolwiek miałam\nCytatowy poniedziałek - odsłona 191 "Zmysłowa. Idealna żona" Meredith Wild & Helen Hardt\nKącik blogowy # 16. Kolejna porcja blogowych polecanek od Anne 18\n„Kraina snów” – Maria Paszyńska\nKatherine Center - Milion nowych chwil\nMałgorzata Strękowska-Zaremba, Lilana\nRekursja\tCrouch Blake\n„TYLKO DO KOŃCA ŻYCIA. Powieść o poszukiwaniu szczęścia, wiary i miłości w Krakowie” Anna Kaik\nCo robić gdy samolot się spóźnia? Odszkodowanie za opóźniony lot – sprawdź jak je otrzymać.\nHistoria pewnego zdjęcia – Muzeum Historii Katowic\n18/2019 Nikt, Magdalena Kozak (Wampiry w ABW tom III)\n490.- "Dopóki starczy mi sił"\n3 MINUTY Anders Roslund, Börge Hellström\n William Sutcliffe -Otherhood. Mamusie bez synusiów'\nWskazówkę, która miała ją prowadzić przez resztę życia.\nZniknięcie Annie Thorne – C.J. Tudor\nArchiwum bloga sierpnia (27) lipca (37) czerwca (41) maja (40) kwietnia (37) marca (40) lutego (34) stycznia (35) grudnia (36) listopada (42) października (31) września (33) sierpnia (44) lipca (47) czerwca (48) maja (53) kwietnia (48) marca (50) lutego (45) stycznia (47) grudnia (49) listopada (49) października (52) września (46) sierpnia (49) lipca (56) czerwca (51) maja (65) kwietnia (61) marca (52) lutego (49) stycznia (52) grudnia (50) listopada (47) października (48) września (47) sierpnia (50) lipca (51) czerwca (50) maja (51) kwietnia (51) marca (52) lutego (59) stycznia (49) grudnia (52) listopada (49) października (57) września (52) sierpnia (53) lipca (47) czerwca (47) maja (46) kwietnia (49) marca (48) lutego (42) stycznia (45) grudnia (47) listopada (46) października (51) września (45) sierpnia (46) lipca (43) czerwca (38) maja (41) kwietnia (35) marca (38) lutego (29) stycznia (31) grudnia (32) listopada (30) października (31) września (30) sierpnia (30) lipca (27) czerwca (26) maja (21) kwietnia (21) marca (18) lutego (16) stycznia (13) grudnia (18) listopada (13) października (12) września (13) sierpnia (13) lipca (15) czerwca (9) maja (11) kwietnia (12) marca (11) lutego (10) stycznia (13) grudnia (13) listopada (6)


PEH, czyli proteiny, emolienty i humektanty w pielęgnacji włosów | Pięknie być sobą\nPEH, czyli proteiny, emolienty i humektanty w pielęgnacji włosów\nDługo wahałam się, czy wstawić ten post, bo na ten temat napisano już wiele i to znacznie lepiej ode mnie. Ale ostatecznie stwierdziłam, że taka mała ściąga może kiedyś mi się przyda, a może i komuś z Was pomoże.\nCzym więc są proteiny, emolieny i humektanty w pielęgnacji włosów?\nSą to białka, z których zbudowany jest włos. Odbudowują zniszczenia (ale nie scalają rozdwojonych końcówek!), dodają włosom sprężystości i sypkości.\nNadmiar protein może puszyć włosy, sprawiać, że te będą się plątać i ciężko rozczesywać.\nProtein potrzebują szczególnie suche i zniszczone włosy. Przy włosach zdrowszych również należy je stosować, ale rzadziej i z umiarem.\nProteiny najlepiej stosować z humektantami.\nJajko, jedwab, keratyna, mleczko pszczele\nTo takie substancje, które tworzą film na włosach, przez co zapobiegają odparowywaniu wody. Emolienty zmiękczają i wygładzają nasze włosy, zapobiegają puszeniu się i elektryzowaniu. Dzięki nim włosy nie niszczą się tak szybko.\nZa dużo emolientów może powodować strączkowanie i przyklap.\nOleje, woski, masła roślinne, silikony, parafina\nMają zdolność do trwałego wiązania i zatrzymywania wody z otoczenia.\nHumektanty nawilżają włosy. Sprawiają, że są miękkie i błyszczące.\nNależy jednak z nimi uważać w dniach z niską i wysoką wilgotnością, bo wtedy mogą puszyć włosy.\nNajlepiej łączyć je z emolientami.\nMiód, aloes, gliceryna, pantenol, kwas hialuronowy\nW pielęgnacji włosów najlepiej łączyć wszystkie, aby zachować równowagę PEH. Częstotliwość ich stosowania zależy tylko i wyłącznie od naszych włosów. I tutaj należy je obserwować, aby wiedzieć jakie proporcje w pielęgnacji PEH zachować.\nW pielęgnacji PEH możemy sięgać po gotowe maseczki, ale równie dobrze możemy stworzyć własne mieszanki z gotowych półproduktów oraz tego, co znajdziemy w domu. Jeśli do maseczki dodamy np. jajko, olej i miód powstanie nam maseczka łącząca zarówno proteiny, jak i emolienty oraz humektanty.\nCo lubią moje wlosy?\nNajbardziej lubią emolientowe maseczki, ale na humektanty w pogodny dzień też reagują bardzo dobrze. Teraz, po ścięciu włosów, proteiny nie służą mi zbytnio. Za to wcześniej, kiedy miałam długie włosy, to bardzo je lubiły – ale to dlatego, że miałam troszkę zniszczone włosy.\nA co lubią Wasze włosy?


Maniexite: maja 2016\nOstatni dzień miesiąca, więc pora podsumować blogową aktywność. Działo się dużo, bo najpierw była wielka premiera Orruków do Age of Sigmar, potem zaś nowego Warhammera Questa. Największym zainteresowaniem odwiedzających cieszyły się rzecz jasna Orruki, a także Fyreslayer i o dziwo Low Templar do Frostgrave :-) Wygląda na to, że nowości do Age Of Sigmar przyciągają więcej odwiedzających niż stare ludki do Warhammera. Cóż, świat idzie do przodu...\nWysokie zainteresowanie przełożyło się też na blogowy rekord, gdyż po raz pierwszy udało mi się osiągnąć ponad 10 000 wyświetleń w ciągu jednego miesiąca!\nW czerwcu będzie trochę imperialnie, trochę dark elfowo i oczywiście trochę questowo. No i tradycyjnie wpadnie jeszcze po drodze trochę tego i owego!\nA oto lista wpisów z maja:\nKolejny pomalowany na szybko Decimator.\nDziś prezentuję Wam limitowaną, metalową figurkę imperialnego battle standard bearera bodajże z 2008 roku. U mnie będzie robił za zwykłego sztandarowego w hordzie czterdziestu halabardników. Figurka dostała też mały magnesik do podstawki, gdyż magnetyzacja movement trayów to podstawa!\nAutor: Maniex o 12:00:00 17 komentarzy:\nDzisiaj postanowiłem opisać pokrótce zagadnienie mechaniki w grach bitewnych.\nCzym jest mechanika? Jest to element składowy każdej gry decydujący o sposobie realizowania jej przebiegu tak, aby zapewnić następujące jej cechy:\nprzede wszystkim, gra powinna odwzorowywać realia, o których próbuje opowiadać!\npowinna zapewniać jasno zdefiniowane szanse zwycięstwa dla obu stron (nie koniecznie równe!)\nposiadać cele, których realizacja da nam interesujący i wciągający przebieg rozgrywki (tak, aby żaden z graczy się nie nudził)\ngra powinna stanowić wyzwanie dla grających, umożliwiając uczenie się na błędach i doskonalenie taktyki\nkrzywa uczenia powinna być łagodna, co oznacza, że gra powinna być łatwa w opanowaniu podstawowych zasad, a jej poziom skomplikowania powinien rosnąć liniowo w ramach dodawania nowych zasad\nPrzy omawianiu zagadnienia mechaniki poruszę pokrótce następujące jej aspekty:\nJest to pięć głównych składowych, które moim zdaniem decydują o tym, czy mechanika gry jest dobra lub zła. Przejdźmy do ich omówienia.\n1. Złożoność gry.\nWyjaśnijmy sobie pojęcie złożoności gry. Dla nowych graczy zazwyczaj jest to swego rodzaju straszak. Dla starych wyjadaczy jest to swoisty powód do dumy. Internety są pełne wypowiedzi w stylu "moja gra, jest lepsza od Twojej, bo jest bardziej złożona!". Otóż rozbijając mechanikę gier na czynniki pierwsze trzeba jasno sobie powiedzieć jedno. Złożoność gry to jest jej koszt. Z jednej strony im większa złożoność, tym większa szansa na realizację pierwszych czterech wymienionych wyżej założeń. Z drugiej strony oznacza to zazwyczaj stromą krzywą uczenia się. Złożoność gry możemy dość łatwo porównać do wagi statku. Duży statek musi dużo ważyć, ale im bardziej uda się ograniczyć jego wagę tym lepiej dla całości konstrukcji. Budując mechanikę od podstaw dokładamy do niej kolejne moduły, dzięki czemu gra staje się ciekawsza. Należy jednak pamiętać o tym, że nasza gra nie może zatonąć pod ciężarem tychże modułów!\nReasumując - złożoność gry jest parametrem, który nieuchronnie będzie nam rósł w miarę rozwijania systemu, natomiast nie jest wartością samą w sobie. Należy go traktować jako koszt i wydawać jak najoszczędniej!\nArytmetyka rozgrywki jest to kluczowy aspekt mechaniki, którym bardzo łatwo "dojechać" złożoność gry. Optymalna mechanika to taka, która nie wymaga obliczeń wykonywanych w czasie rzeczywistym. Zanim podniesie się głos oburzonych, którzy stwierdzą, że operacje od 1 do 100, to temat, który jest w stanie opanować 7 latek - spieszę z wyjaśnieniem. Tak, można, ale kosztuje to czas i zasoby, które powinniśmy "wydawać" na podejmowanie decyzji.\nWiększość znanych mi arytmetyk to tradycyjna arytmetyka liniowa na liczbach całkowitych w systemie dziesiętnym. To dosyć zrozumiałe, gdyż taka arytmetyka jest najprostsza do przeliczania w głowie, aczkolwiek czasami można spotkać się jeszcze z arytmetyką resztową. Przykładem tego jest sposób obliczania obrażeń w planszowej grze Doom.\nJedno jest pewne. Najbardziej nawet skomplikowana arytmetyka nie zapewni nam interesującej rozgrywki (chyba, że gra polega na rywalizacji w dzieleniu w pamięci na czas).\nTo po co ona właściwie jest?\nGry o nietrywialnym przebiegu rozgrywki siłą rzeczy muszą posiadać takie składowe jak statystyki postaci, przeciwników, albo poziomy trudności pewnych wyzwań. Aby zapewnić różnorodność i stopniowanie trudności siłą rzeczy musimy skorzystać z arytmetyki. Znowu - jest to narzędzie pozwalające nam realizować konkretne cele, ale które wnosi nam poważny koszt w postaci zwiększenia złożoności gry. Podam przykład:\nWiele gier RPG operuje na statystykach procentowych, gdzie wykonujemy rzut K100 i porównujemy go z daną cechą, a czasem nawet ze średnią z kilku cech. Musimy na szybkiego policzyć na przykład coś takiego:\n(45+73+29)/3 > 49\nJeżeli zdecydowalibyśmy się na uproszczoną arytmetykę w zakresie 1-10 i rzut K10 w to miejsce, mielibyśmy już nieco łatwiej:\n(4+7+2)/3 > 4\nPopularną metodą upraszczania skomplikowanej arytmetyki w latach 80 były wszechobecne tabelki. Pomagały one również uzyskać nieliniowy rozkład prawdopodobieństwa. Do dziś możemy zobaczyć ich skamieniałe formy w postaci tabelek To Hit i To Wound w Warhammerze 40k.\nDuży wpływ na arytmetykę rozgrywki mają wszelkie modyfikatory rzutów. Decyduje o tym zarówno to, jak wyglądają inkrementacje lub dekrementacje (czyli czy jest to +50, +15 czy +1), jak i liczba takich potencjalnych modyfikatorów. Osobiście uważam modyfikatory rzutów za relikt przeszłości, ale bardzo często ich występowanie jest nieuniknione jeśli chcemy odwzorować pewne zachowania lub własności.\nAlternatywą dla modyfikatorów wymaganych wartości testów sa modyfikatory liczby kostek w puli. Nowoczesne mechaniki starają się zastępować pojedyncze rzuty tak zwanym "dice bucket". Polega to na tym, że sukcesem na przykład zawsze jest 5 lub 6. Zmianie ulega tylko liczba kostek biorących udział w rzucie.\nBez względu na to co modyfikujemy powinniśmy zawsze pamiętać o tym, że modyfikator to zło konieczne, które zwiększa złożoność gry. Im mniej modyfikatorów tym lepiej. Najgorsze, co może być, to mała książeczka zawierająca długą listę różnych modyfikatorów zależnych od sytuacji. W większości wypadków modyfikator da się zastąpić czymś innym i tak długo jak się da - lepiej go unikać, żeby ograniczyć złożoność arytmetyczną mechaniki. Najgorszym koszmarem są modyfikatory warunkowe, wszechobecne w Warhammerach i grach opartych na nich (jak Bolt Action). Czyli na przykład obowiązujące -1 do strzelania na daleki zasięg dla wszystkich broni oprócz pistoletów (WFB), czy też pancerfaustów (Bolt Action). Pół biedy jeśli to jest wyjątek, gorzej jeśli dotyczy w jakimś stopniu co drugiej broni lub zasady.\nCo więcej - modyfikatory powinny być raczej koherentne. Czyli albo modyfikujemy wymaganą wartość rzutu, albo pulę kostek - chyba, że istnieją solidne przesłanki żeby tak zrobić.\nNajbardziej niechlubnym przykładem jaki znam w tej kategorii to pewnie będą stare, dobre Kryształy Czasu - setki modyfikatorów i operacje arytmetyczne w zakresie 0-1000.\nPozytywnym przykładem będą tu wszystkie nowoczesne gry stosujące dice bucket (najlepiej kostek sześciennych) wliczając w to Kings Of War. Kings Of War można by właściwie nazwać modem do WFB, który przybliża go dość znacząco do współczesnych gier z pulą kości.\n3. Statystyki vs Specjalne zdolności\nGeneralnie rzecz biorąc w większości gier opis ludka składa się z zestawu cech, oraz kilku specjalnych zdolności, które mogą być usystematyzowane lub nie. I znowu, im więcej cech oraz zdolności tym większa różnorodność postaci oraz zdarzeń. Kosztem jak zwykle jest złożoność.\nJak w takim razie zaprojektować Statystyki i Zdolności?\nGeneralnie są tu 2 dobre praktyki.\nPo pierwsze - jeżeli jakaś zdolność jest mocno powtarzalna (i sparametryzowana) to lepiej wyciągnąć ją do statystyki. Przykładem może być umiejętność czarowania. Zamiast opisując przy każdej postaci specjalną zdolność - czarowanie, lepiej wprowadzić osobną statystykę. Nie czarujące modele będą mieć w tym miejscu 0 i tyle, a dzięki temu zwiększamy przejrzystość i czytelność.\nDruga sprawa to setki specjalnych zdolności rozsianych po wielkim tomisku, których nie sposób nauczyć się na pamięć, a których wyszukanie zawsze zabiera czas podczas gry. W tym miejscu jestem gorącym zwolennikiem umieszczania takich opisów na karcie danej postaci lub oddziału, co oszczędza czas zmarnowany na wertowanie.\nTo samo tyczy się parametrów broni. Znacznie lepiej mieć je przy samym ludku, niż zmuszać gracza do szukania po całej książce jak działa pneumatyczno-plazmowy automatyczny combo-karabin Mark XVIII.\nJako negatywnego przykładu użyję tu nieśmiertelnych Warhammerów. Statystyki broni, statystyki ludka, specjalne zdolności ludka i specjalne własności broni to zazwyczaj 4 różne miejsca w army booku i rule booku! Jest to po prostu koszmar, jeśli nie zna się tych zasad na pamięć. Warhammer Fantasy Battle i 40k powinien być wzorowym przykładem - jak nie rozpisywać statystyk i zdolności.\nPozytywnym przykładem będa gry takie jak Warmachine, Age Of Sigmar, Malifaux - tu wszystkie statystyki oraz zdolności są wypisane na karcie jednostki. Zero wertowania książek w poszukiwaniu modyfikatorów, zasięgów i opisów zdolności. Niby nic, a sprawia, że rozgrywka jest nieporównywalnie szybsza!\nPoprzednie dwa podpunkty to był ten element gry, który jest nieunikniony, ale który zwiększa nam złożoność mając na celu dać nam możliwość podejmowania decyzji. Doszliśmy do kluczowego elementu mechaniki. Na wszystkim innym powinniśmy oszczędzać ile się da po to, aby jak najwięcej złożoności mogło nam pochłonąć podejmowanie decyzji podczas samej rozgrywki (a czasem i przed\nDobra gra musi zapewniać odpowiednio dużą liczbę sytuacji, w których gracz może podjąć decyzję, a nie ślepo rzucać kostkami i przesuwać ludki w jedynym możliwym kierunku.\nPotencjalne miejsca, gdzie w grach bitewnych możemy podejmować decyzje, to:\n4.1 Składanie armii\nJeśli chodzi o składanie armii, panuje tu jedna zasada - wszystkie gry mają dość słaby balans. Przy czym im większa granulacja i im mniejsze punkty (płacimy za pojedynczego ludka, a następnie dokupujemy mu klamoty za odpowiednie punkty) - tym gorzej. Najlepsze systemy punktowe to te z dużymi punktami, gdzie kupujemy cały oddział i ewentualnie jakiś upgrade do niego. Pozwala to uniknąć części problemów z punktami, choć nie wszystkich!\nI znowu - na dnie jest Warhammer Fantasy Battle, gdzie przez pikselizację punktów najbardziej opłacalny jest goły skaven slave bez jakiejkolwiek broni - najlepiej w dużej liczbie.\nGry, które radzą sobie z tym nieco lepiej to na przykład Infinity, gdzie dostępność i koszt ekwipunku jest zależny od tego dla jakiej jednostki go kupujemy, albo King Of War, gdzie płacimy za cały oddział w ustalonej liczebności i klamotach.\n4.2 Aktywacja oddziałów\nNa samym dole w tej kategorii mamy gry takie jak Warhammer 40k czy Warhammer Fantasy Battle. Czyli klasyczne szachy albo tak zwane "I go U go". Mamy tu do czynienia z całkowitym brakiem jakiejkolwiek decyzji w aktywacji. Co najwyżej może to być kolejność aktywowania oddziałów.\nAge of Sigmar jest tu odrobinę lepszy, gdyż mamy możliwość zarządzania tym, kto w danej kolejce zacznie pierwszy. Nawet jeśli wygram rzut - czasem warto odstąpić turę przeciwnikowi jeśli mamy w głowie jakiś plan.\nNajfajniejsze rozwiązania to te, w których mamy zarządzanie aktywacją, czyli na przykład pula rozkazów z Infinity albo worek z kostkami w Bolt Action. Naprzemienna aktywacja, dość lubiana wśród ludzi jest rozwiązaniem połowicznym, a przy tym nieco dla mnie uciążliwym. Ciekawym pomysłem jest też posiadanie mniejszej liczby aktywacji niż oddziałów na stole. Sprawdza się to głównie w grach historycznych, albo w takich, gdzie mamy sporo oddziałów do zarzadzania.\nZanim rozpocznie się właściwa walka trzeba poprzesuwać trochę modeli po stole. Warto przy tym mieć tu coś więcej do powiedzenia niż - stoję, albo idę na wprost, czyli rozwiązanie rodem z Warhammera Fantasy Battle.\nWiększość gier oferuje trochę więcej pola manewru niż stary dobry WFB, lecz są do siebie bardzo zbliżone pod tym względem. Generalnie gry pozwalające na więcej manewrowania są odbierane jako bardziej dynamiczne i pozwalające na więcej "zwrotów akcji" na stole.\nTu dużo zależy od rodzaju gry. Generalnie gry, w których mamy do czynienia z piechotą pozwalają nam stać, iść albo biegać i w zależności od tego możemy wykonywać inne akcje, wykonywać je z "obryciem" (-1 do strzelania po ruchu), albo nie możemy ich wykonywać wcale.\nGry toczące się na morzu, w powietrzu lub kosmosie pozwalają nam raczej przyspieszać, albo spowalniać jednostkę. Zawracanie lotniskowcem w miejscu bez uprzedniego zatrzymania się jest dużo trudniejsze niż na przykład ten sam manewr wykonany motocyklem.\nNajciekawsze rozwiązania w tej materii proponuje moim zdaniem gra X-Wing, gdzie w sposób ukryty planujemy jak poruszy się nasza jednostka, a następnie razem z przeciwnikiem ujawniamy swoje ruchy i przesuwamy modele.\nWalka to teoretycznie najważniejszy element każdego bitewniaka, prawda? No właśnie nie do końca, bo w sporej liczbie gier sprowadza się ona do wykonania serii rzutów, gdzie do każdego z nich aplikujemy garść modyfikatorów wynikających z kilku różnych czynników.\nWiele osób twierdzi, że walka w Warhammerze Fantasy Battle jest skomplikowana taktycznie i stanowi wyzwanie dla gracza. W rzeczywistości jest to czysto mechaniczne rzucanie kostkami i zbieranie różnych modyfikatorów z poszczególnych sekcji podręcznika. Nie ma tu miejsca ani na myślenie ani na decyzje. Nie zmienia to faktu, że może to dawać sporo frajdy, ale tak naprawdę jest to tylko nieco bardziej rozbudowana i wyrafinowana forma rozwiązania typu "kto wyrzuci więcej".\nJak to zmienić? Pozwalając graczowi choćby na wybór broni jakiej użyje, albo formacji jaką będzie się bronił. W WFB możemy sobie wybrać czy strzelamy działem z kartacza czy kulą. Black orki mogły też wybrać jaką bronią atakują. Aby satysfakcja z wygranej była pełna, musimy mieć przekonanie, że wygraliśmy dzięki naszym własnym, dobrze podjętym decyzjom, a nie dzięki dobrym wynikom rzutów kośćmi.\n5. Zarządzanie zasobami\nZarządzanie zasobami może przyjmować przeróżne formy w grach. Generalnie chodzi o to, żeby zwiększyć swoje szanse tam, gdzie tego aktualnie potrzebujemy.\nPrzykładem tego może być:\n- kostki magii generowane w Warhammerze Fantasy Battle - jak je rozdysponujemy pomiędzy czary, oraz które czary będziemy dispellować. Przy czym najlepiej działało to w edycjach 6-7. Ósemka wprowadziła niepotrzebną losowość.\n- w Infinity będzie to pula rozkazów (oraz dużych rozkazów), dzięki której upewnimy się, że w danej turze więcej do powiedzenia będą miały te jednostki, które aktualnie sa potrzebne\n- w Warhammerze Fantasy RPG, były to Punkty Przeznaczenia, które mogliśmy zużyć, by cało wyjść z opresji\n- w Warmachinie są to punkty focusa, które można wykorzystać na aktywacje, ale też na przykład na tak zwane Boostowanie ważnych rzutów.\nKostkologia ma mniejsze znaczenie niż wymienione wyżej czynniki, ale też ma swój wpływ.\nGeneralnie gry na bazie K20 czy K100 mają tendencje do bycia bardzo losowymi (vide Infinity, Warzone, Frostgrave).\nGry typu dice bucket są znacznie mniej losowe, gdyż rzucając 20 razy k6 dostaniemy znacznie lepszy rozkład wyników niż podczas pojedynczego rzutu (Warhammer Fantasy, WH40k, StarGrunt, Bolt Action etc..).\nCzymś po środku są gry stosujące rzuty 2k6 lub 3k6 (Warmachine).\nJeżeli ktoś lubi niespodzianki i zaskakujące zwroty akcji z pewnością przypadną mu do gustu gry o wysokiej losowości, gdyż losowość sprzyja nietypowym i interesującym sytuacjom na stole.\nKtoś, kto nie lubi przegrywać (ani wygrywać) dzięki dobrym rzutom z pewnością będzie czerpać więcej przyjemności z gier z dużą pulą kości.\nNie istnieje rzecz jasna gra o perfekcyjnej mechanice, można co najwyżej do niej dążyć eliminując te jej elementy, które działają na niekorzyść. Wszystkie znane mi tytuły posiadają swoje wady i zalety. W wyborze ulubionej gry kluczowe jest to, żeby jej zalety były dla nas istotne, zaś na jej wady zdecydujemy się przymknąć oko.\nFigurkowy Karnawał Blogowy - ed. XXI - Oldskul - Część IV\nDziś pora na fotkę grupową razem z armatką. Sama armata już nie jest taka oldskulowa jak jej załoga, gdyż pochodzi z 6 edycji WFB.\nAutor: Maniex o 12:00:00 10 komentarzy:\nFigurkowy Karnawał Blogowy - ed. XXI - Oldskul - Część II\nWczoraj w ramach wpisu na FKB pokazałem dowódcę działonu. Dziś pora na kolejnego członka obsługi. Jest nim chłopak niosący beczkę z prochem. Wyspiarze zdaje się zwą takich "powder monkey".\nBiałe ubranka są być może średnio praktyczne podczas pracy z prochem, ale takie są wymogi służby w wojskach Reiklandu.\nFigurkowy Karnawał Blogowy - ed. XXI - Oldskul - Część I\nWodzierejem obecnej edycji FKB jest Żółty z Twierdzy Nieumarłych. Tematem jest oldskul, czyli zabawa w wykopywanie z szafy starych ludków.\nJa nie wykopałem, a upolowałem na ulubionym serwisie aukcyjnym figurkomaniaków. I nie jest to jedna figurka, a trzy! A mowa jest o obsłudze imperialnego działa Helblaster Volley Gun z czwartej edycji Warhammera Fantasy Battle. Wszyscy rzecz jasna w metalu. Jedyne co zrobiłem, to podmieniłem im Volley Guna na armatę, gdyż taki miałem kaprys :-)\nDziś prezentuję pierwszego z nich. Ten nosi najbardziej dostojne ubranko, a w ręce trzyma lunetkę. Wygląda zdecydowanie na dowódcę działonu.\nMiędzy młotem a kowadłem - Część I - Skavenblight & Kapitan Hak\nZ prawdziwą przyjemnością publikuję dziś pierwszy post z serii Między Młotem a Kowadłem, którą przygotowałem wspólnie ze znanym dobrze wszystkim Quidamcorvusem. Założeniem serii jest przeprowadzenie wywiadów z blogerami skupionymi wokół założonego przez FireAnta serwisu Wrota - polska sieć blogów bitewnych.\nBohaterami pierwszego odcinka są Skavenblight i Kapitan Hak, którzy wspólnie od 2009 roku prowadzą blog Hakostwo.\nAutor: Maniex o 16:09:00 4 komentarze:\nDrużynowy specjalista z ciężką bronią, czyli gość który po prostu rozdaje D3 mortal woundy na lewo i prawo. Szkoda nie brać :-)\nOddział Decimatorów zacząłem malować w sierpniu zeszłego roku. Niestety malowanie tych ludków musiało ustąpić miejsca Bolt Actionowi, a potem jakoś nie miałem weny żeby ich skończyć. Na fali malowania Orruków zmusiłem się do wyciągnięcia ich z szafki i dokończenia. Malowanie to raczej speedpaint - nie przykładałem do nich większej uwagi. Ot, aby cieszyły oko w gablotce w towarzystwie reszty sigmarowej ferajny.\nNie sądziłem, że dane mi będzie zrobić rozpudełkowanie Warhammera Questa na tym blogu. Co prawda nadzieja tliła się od lat, a konkretnie to od momentu kiedy GW zrobiło reedycję Space Hulka (bodajże w 2008 roku). Wydanie gry na iOS tylko utwierdziło mnie w tym przekonaniu, a ostatnio wydana karcianka przez FFG niemal przypieczętowała reedycję WQ.\nW końcu nadszedł ten dzień, kiedy pojawiły się konkretniejsze przecieki. Początkowo byłem nieco zawiedziony faktem, że nowy Quest będzie w czasach Age Of Sigmar, a nie Starego Świata. Klimat starego Warhammera Questa w znacznej mierze związany był właśnie z tamtym settingiem. Miałem obawy, że nowa gra będzie płaska i bez smaku. Wygląda jednak na to, że moje obawy były nie słuszne. Po obejrzeniu z bliska wszystkich assetów w pudle, zapoznaniu się z książkami i obejrzeniu wyprasek z ludkami stwierdzam bezapelacyjnie, że zapowiada się świetny tytuł. Nie mogę już doczekać się pierwszej rozgrywki, a tym czasem podzielę się z Wami zawartością pudła.\nAutor: Maniex o 12:00:00 24 komentarze:\nEtykiety: Age Of Sigmar, unboxing, Warhammer Quest\nDziś prezentuję Wam figurkę Low Templara z serii Pathfinder produkcji firmy Reaper. Figurka została zakupiona z myślą o grze Frostgrave. Podpatrzyłem ją u Asha z Guerilla Miniature Games na jednym z jego filmów z battle reportem z Frostgrave. Jak tylko zobaczyłem tego gościa z wielkim toporzyskiem zarzuconym na ramię oraz taszczącym swój sprzęt rycerski na plecach stwierdziłem, że muszę go mieć! Niestety z dostępnością w Polsce było słabo, ale na szczęście udało mi się go dorwać na Ebayowej aukcji i tym sposobem przyjechał do mnie aż z Francji.\nPodstawka jeszcze jest trochę goła, bo nie zdecydowałem się jeszcze czy zrobić na niej śnieg czy krzaczki (a może jedno i drugie?).\nDziś pora na fotki grupowe. Jak widać ludki te są na tyle duże, że ledwo mi się zmieściły w namiocie bezcieniowym.\nAutor: Maniex o 12:00:00 2 komentarze:\nPierwszy świniok w pełnej krasie.\nAutor: Maniex o 12:00:00 16 komentarzy:\nDużo się dyskutuje od czasu wyjścia Age Of Sigmar na temat jego stylistyki. Jest sporo głosów ludzi, którym nowe klimaty przypadły do gustu, ale sporo też jest osób, której nowy styl się zwyczajnie nie spodobał.\nPrzy okazji wyjścia Fyreslayers dużo się mówiło o tym, że to nie krasnoludy, że wyglądają groteskowo i śmiesznie (skojarzenia z bobasami, ruchem lgbt itd.).\nDziś prezentuję małe fotki gdzie wystawiłem naprzeciw siebie krasnali i orruków z Age Of Sigmar. Uważam, że prezentują się dość godnie, co więcej stylistyka jednych i drugich wzajemnie się uzupełnia i jest bardzo spójna.\nA jeżeli kogoś dziwią wojownicy walczący półnago i bez zbroi ale z ciałem pokrytym magicznymi runami, tego odsyłam do lektury Malowanego Człowieka (oryg. Warded Man). Doskonała pozycja i must read dla każdego fana fantasy.\nEtykiety: Age Of Sigmar, Fyreslayers, Orruks\nW ramach krótkiej przerwy od zielonoskórych prezentuję dziś championa Fyreslayerów. Ten w odróżnieniu od poprzedniego dostał niebieskie runy, a uzbrojony jest w nadziak i puklerz. Co więcej pokusiłem się o małą konwersję. Łysą głowę championa, do której dokleja się hełm z podwójnym irokezem pozostawiłem bez hełmu i dokleiłem do niej irokeza wyciętego z jednego z pozostałych hełmów.\nIronjaws Megaboss we własnej osobie.\nDziś prezentuję wam małą konwersję reiklandzkiego żołnierza. Nogi i korpus od imperialnego żołnierza z 7 edycji, głowa od generała, ręce od Greatsworda z 8 edycji. Na plecach pistolet z zestawu Pistoliers/Outriders. Zrobiony z myślą o zróżnicowaniu nudnego kloca 50 swordsmanów, choć znajdzie też zastosowanie w Warheimie/Mordheimie.\nEtykiety: Empire, Mordheim, Reikland, Warhammer Fantasy Battle\nDziś pora na fotki grupowe.


Ale czy tylko to jest najważniejsze? Okazuje się, że i tu może kryć się pewna '' pułapka'': Centrale wentylacyjne z wymiennikiem krzyżowym mają maksymalne wartości, które są mierzone w danej chwili i nie ulegają zmianie.\nCzy jest sposób, by zrobić to oszczędniej?\nOkazuje się, że przy wyborze odpowiedniego urządzenia, należy zwrócić szczególną uwagę na system, który steruje całą wentylacją. Przecież to od systemu zależy, czy zakupione urządzenie (w tym cała wentylacja, którą zakupimy na http://carline.com.pl/oferta/automatyka/ ) będzie działała poprawnie. Należy jednak uważać, bo na rynku istnieją tanie rozwiązania, które w rzeczywistości wcale nie są takie tanie, gdyż istnieją jeszcze koszty montażu, czujników temperatur, ciśnienia, różnorakich układów regulacyjnych a także centralek, które mają za zadanie połączyć wszystko w jedną spójną całość to koszt niestety kilkunastu tysięcy złotych. Oczywiście to wszystko i tak zależy od tego, jaką wentylację wybierzemy.\nIstnieje i na to rozwiązanie. Najlepszym wyborem, jest wybór instalacji, która posiada już w pełni okablowaną i zintegrowaną automatykę. To zdecydowanie oszczędność, eliminacja błędów obecnych przy montażu oraz gwarancja, że wszystko jest kompatybilne ze sobą i działa bez zarzutu.\nCo powinno się tam znaleźć i jak świadomie to wykorzystać?\nIm więcej funkcji tym bardziej zminimalizowane koszty a dostępne opcje pozwalają na obniżenie wykorzystania energii. W jaki sposób? W taki sposób, że to automatyka dba o to, żeby z wentylacji szła odpowiednia ilość powietrza. Każdy z nas przecież powinien mieć na uwadze oszczędności, a jak wiadomo nadmierna ilość powietrza to strata energii, za którą musimy zapłacić.\nCentrala może także współpracować z zamontowanymi dodatkowymi czujnikami, które działają automatycznie i dostosowują poziom wentylacji do przebywających w pomieszczeniu osób lub do wilgotności powietrza.\nJeszcze jednym sposobem jest dostosowanie tygodniowego harmonogramu. Użytkownik ma możliwość dostosować pracę systemu wentylacji np. ustawić, by działała tylko w określonych godzinach ( kiedy w biurze nie przebywają ludzie, wentylacja może zostać zmniejszona lub całkowicie wyłączona).\nKiedy wentylacja ma być zastosowana w większych pomieszczeniach, warto pomyśleć także o regulacji zmiennej jakości powietrza. To nic innego jak niewentylowanie pustych pomieszczeń. Dzięki temu centrala wentylacyjna zużywa mniej energii, gdyż ogranicza się do niezbędnego minimum lub całkowicie przestaje działać. Takie rozwiązanie z pewnością sprawdzi się nie tylko w biurowcach, ale także w miejscach, gdzie przez większą część dnia przebywa duża ilość osób.\nPrzecież chodzi o to, by wentylacja przynosiła korzyści a nie straty!


Musiał interweniować manager! Małgosia Rozenek dostała porządny łomot od internautów za TĘ stylizację - Dziennik.pl\n9 listopada 2016, 08:51\nGwiazda pojawiła się wczoraj na imprezie z okazji Dnia Zdrowego Śniadania... / AKPA\n1 ... Czerwień połączona z jeansem dała doskonały efekt stylizacyjny...\n2 ... Tym bardziej, że gwiazda postawiła na popularne tanie marki, czym udowodniła, że nie potrzeba wydawać fortuny, aby wyglądać rewelacyjnie! Niestety, mimo to nie uniknęła fali krytyki, bo...\n3 ... w zestawie znalazło się futro! Tuż po tym, jak Małgosia zamieściła na swoim profilu na Instagramie bardzo podobne do tego zdjęcie, jej fanki zaczęły dopytywać, jakiego zwierzaka upolowała. Dyskusja stała się tak zacięta, że zainteresowały się nie media. Doszło do tego, że dziennikarki portalu wizaz.pl poprosiły o komentarz managera Małgosi. Na szczęście to, co usłyszały, rozwiało domysły: futro było sztuczne!\ngwiazdy styl gwiazd gwiazdy w futrach Malgorzata Rozenek