Jak naprawić typowe problemy i błędy Xperia Z1\nWitamy w naszym artykule na temat rozwiązywania problemów dotyczących Xperii Z1. Koncentrujemy nasze wysiłki na urządzeniach Samsung, ponieważ składa się na nie większość naszych e-maili. W tej chwili zebraliśmy kilka e-maili wysłanych do nas przez naszych czytelników, dotyczących tego urządzenia, które będziemy adresować.\nJeśli masz jakiekolwiek pytania lub problemy dotyczące Xperia Z1 lub innego urządzenia z Androidem, skontaktuj się z nami pod adresem [email protected]. Zrobimy co w naszej mocy, aby zapewnić Ci odpowiedź i rozwiązanie. Najlepszą częścią tego wszystkiego jest to, że jest to bezpłatna usługa, którą udostępniamy naszym czytelnikom.\nProblemy z Wi-Fi Xperia Z1\nProblem : Kupiłem Xperię Z1 dwa miesiące temu. To bardzo dobry tłum, bez wątpienia. Ale problem dotyczy Wi-Fi. Podłączenie zajmuje dużo czasu, a po podłączeniu również się rozłącza. Wi-fi pochodzi z pokoju mojego rodzica. Muszę być w tym pokoju, żeby cieszyć się wi-fi. Kiedy idę do mojego pokoju, zostaje odłączony. Naprawdę mam tego dość. Kolejny problem dotyczy danych pakietowych. Jego spożycie jest bardzo szybkie. Aktywowałem plan 1 gb. W ciągu 3 dni pozostałe 206mb. Nie mogłem sobie pozwolić na aktywację takich ofert za każdym razem. Proszę, pomóż mi w tym zakresie.\nRozwiązanie : Czy ten sam problem z Wi-Fi występuje również na innym urządzeniu z Androidem? Jeśli tak, to musi to być problem z routerem. Spróbuj sprawdzić ustawienia routera, takie jak zapora sieciowa lub filtrowanie adresów MAC, jeśli są włączone. Spróbuj je wyłączyć i połącz się z siecią bezprzewodową. Routery zazwyczaj mają zasięg roboczy wynoszący kilka metrów, a połączenie bezprzewodowe będzie ogólnie dostępne w dowolnym miejscu w domu. Sygnał ulegnie jednak pogorszeniu, jeśli występują przeszkody, takie jak betonowe ściany. Jeśli między pokojem a pokojem rodzica występuje znaczna przeszkoda, nie jest niczym niezwykłym odczuwanie niskiej siły sygnału, a nawet rozłączenia.\nAby sprawdzić, czy jest to problem z telefonem, spróbuj podłączyć urządzenie do innego hotspotu Wi-Fi i sprawdź, czy nadal rozłącza się samo.\nJeśli chodzi o spakowane dane, jeśli plan 1 GB zostanie szybko zużyty, w urządzeniu musi być kilka aplikacji łączących się z Internetem. Sprawdź i sprawdź, czy jakaś aplikacja automatycznie synchronizuje się i spróbuj ustawić ręczną synchronizację. Aplikacje, które przesyłają strumieniowo treści internetowe, również zużywają dużo danych. Należą do nich aplikacje do strumieniowego przesyłania wideo, takie jak YouTube czy aplikacje do strumieniowego przesyłania muzyki, takie jak Spotify. Jeśli chcesz przesyłać strumieniowo zawartość, rozważ skorzystanie z połączenia Wi-Fi.\nXperia Z1 Usuwanie kontaktów\nProblem : Mój Z1 usuwał kontakty sam z siebie bez żadnego powodu i nie może zrozumieć, dlaczego nie chcę zresetować ustawień fabrycznych, ale doszło do tego, że brakuje ważnych numerów telefonów, Jak myślisz, co to może być? Dziękuję za Twój czas.\nRozwiązanie : Sprawdź, czy Twoje kontakty są połączone z aplikacją, taką jak Skype. Jeśli usuniesz informacje kontaktowe na Skype, usunie on również kontakt z książki telefonicznej. Jeśli książka telefoniczna jest zsynchronizowana online, istnieje również możliwość zmiany kontaktów książki telefonicznej, jeśli zmieni się zsynchronizowane dane online.\nTelefon Xperia Z1 Dialer brakuje\nProblem : Mam Z1, który niedawno kupiłem. To jest właściwie moje pierwsze urządzenie z Androidem przeskakujące z iOS. Moje pytanie brzmi, że nie mogę już zobaczyć mojego dialera telefonicznego. Kiedyś znajdował się w prawym dolnym rogu ekranu, ale teraz zniknął. Zniknęła również druga ikona, która znajduje się w skrajnym lewym dolnym rogu. Więc jeśli myślisz, że masz jakiś pomysł, jak przywrócić, jeśli został utracony z powodu jakiejś przypadkowej aktywności, zwłaszcza moje dzieci, grając w gry na nim. Być może pomyłkowo pomogli.\nRozwiązanie : Być może przez przypadek przeciągnąłeś telefon do urządzenia przenośnego. Aby przywrócić oryginalną pozycję, znajdź ikonę telefonu w aplikacjach, a następnie naciśnij i przeciągnij na swój ekran główny. Ta procedura działa z każdą aplikacją, którą możesz umieścić na ekranie głównym.\nProblem z kamerą Xperia Z1\nProblem : Kupiłem trochę osłonek dla Z1. Ale zdałem sobie sprawę, że dzięki obudowie telefonu, za każdym razem, gdy robię zdjęcia z lampą błyskową, zdjęcia wydają się być bardziej białawe ... Czasami tak się dzieje, czasami nie. Próbowałem zrobić to samo zdjęcie bez obudowy i jest całkowicie w porządku. Zastanawiam się, czy otwór w otworze kamery w obudowie blokuje błysk, ponieważ otwór jest dość blisko lampy błyskowej aparatu? Ale czasami zdjęcia wydają się być w porządku. Nie wiesz, co jest nie tak, telefon czy obudowa? Ktoś to doświadcza?\nRozwiązanie : Spróbuj sprawdzić, czy warunek istnieje po usunięciu sprawy. Jeśli zdjęcia nie są białawe, przyczyną jest to. Lampa błyskowa może odbijać światło od obiektywu kamery ze względu na bliskość obudowy. Spróbuj kupić inny rodzaj sprawy, który nie powoduje tego problemu.\nNegatywny ekran Xperia Z1\nProblem : Kilka dni temu poszłam na basen i chociaż wszystko było mocno zamknięte, trochę wody dostało się do karty SIM i gniazd kart SD, a także kondensacji na obu kamerach. W rezultacie trzymałem wszystko w ryżu w ciągu nocy i cała woda płynęła następnego ranka. Kiedy włączałem ekran, niebieskawy odcień rozlał się na całej powierzchni i zaczął migotać, gdy byłem na ekranie blokady. Wyłączyłem go, a późnym wieczorem, kiedy to sprawdziłem, było to normalne przez kilka sekund, po czym to samo się stało. Stopniowo się pogarszało. W tej chwili ekran CAŁY ekran jest ujemny i nie ma opcji w sekcji Dostępność, aby go odwrócić, jeśli to jest problem. Nic innego nie jest nie tak i przywróciłem mój telefon do ustawień fabrycznych, bez żadnych zmian. Proszę pomóż.\nRozwiązanie : Może to już być spowodowane problemami sprzętowymi. Woda mogła spowodować zwarcie obwodów sterujących sposobem działania wyświetlacza. Najlepszym rozwiązaniem jest przeniesienie urządzenia do autoryzowanego centrum serwisowego i sprawdzenie sprzętu.\nXperia Z1 nie aktualizuje się\nProblem : Właśnie kupiłem nowiutką Xperię Z1 Uruchomiłem pierwszą aktualizację dobrze (681 myślę), wtedy to powiadomiło mnie, że miałem kolejną aktualizację, 14.3.A.0.757. Ilekroć będę próbować aktualizować, to po prostu będzie nadal pobierać plik, a następnie dać mi komunikat "Nie mogę zweryfikować". Nigdy nie miałem problemu z aktualizacją telefonu (byłem użytkownikiem Androida przez 4 lata), więc nie wiesz, co jest nie tak. Moje połączenie internetowe jest doskonałe. Telefon też nie jest zrootowany, miałem go tylko na mniej niż jeden dzień. Jedyną ważną rzeczą, jaką zrobiłem (co nie jest znaczące), jest odinstalowanie niektórych z jego aplikacji giełdowych, które można odinstalować (np. Twitter itp. Nie sony aplikacje) Jakieś wskazówki? Dzięki!\nRozwiązanie : najpierw spróbuj wykonać twardy reset urządzenia, a następnie sprawdź, czy nie ma nowych aktualizacji. Najpierw wykonaj kopię zapasową danych.\nAby wykonać twardy reset\nWyłącz swoją Xperię Z1.\nMożesz to zrobić, naciskając przycisk zasilania i wybierając "wyłączenie zasilania" lub przytrzymując przycisk zasilania przez około 15 sekund.\nTeraz uruchom ponownie, naciskając przycisk zasilania; kiedy dioda LED powiadomień zmieni kolor na różowy (lub inny kolor w tym zakresie) naciśnij przycisk zwiększania głośności\nTryb odzyskiwania zostanie wprowadzony na telefonie Xperia Z1.\nStamtąd wybierz "wyzeruj ustawienia fabryczne".\nWybierz "wyczyść partycję pamięci podręcznej".\nZ głównego menu odzyskiwania wybierz "zresetuj system teraz".\nTeraz sprawdź i sprawdź, czy możesz pobrać i zainstalować aktualizację.\nJeśli nadal nie możesz pobrać aktualizacji, spróbuj zaktualizować urządzenie przy użyciu komputera z najnowszym oprogramowaniem PC Companion.\nNa komputerze uruchom program Sony PC Companion, który rozpocznie sprawdzanie aktualizacji urządzenia\nZostaniesz powiadomiony o każdej aktualizacji. Kliknij Aktualizuj, aby kontynuować\nZaczekaj, aż aktualizacja zostanie pobrana\nOdłącz kabel USB i postępuj zgodnie z instrukcjami wyświetlanymi na ekranie telefonu.\nZaczekaj, aż aktualizacja zostanie zainstalowana\nZmniejszono żywotność baterii Xperia Z1 w KitKat\nProblem : W przypadku jellybean mój czas pracy na baterii był świetny, po aktualizacji do kitkat nastąpił zauważalny i zauważalny, ale potem wraz z poprawką dźwiękową, która naprawiła także inne problemy, poprawiła się nieco. Ale teraz moja żywotność baterii jest błędna. Jeśli używam telefonu, spada on o 10% co 20 minut. A przez użycie mam na myśli przeglądanie Internetu, Facebook, WhatsApp i snapchat (prawie żadnych połączeń telefonicznych, dziwne, które znam). Ale jeśli nie, to pozostaje mniej więcej w stagnacji, jak się spodziewano. Teraz zauważyłem jeszcze jedną rzecz, która nas interesuje. W nocy wyłączyłem wifi i ustawienia lokalizacji, a bateria pozostała na tym samym poziomie procentowym (wow!), Co oznacza, że wifi i lub GPS muszą zużywać najwięcej baterii. Dodatkowo: moje ustawienia lokalizacji są ustawione na sieć Wi-Fi i tylko sieć (tryb oszczędzania baterii); utrzymuję automatyczną synchronizację na WSZYSTKO; I jeden flipboard na moim trzecim ekranie głównym; moja jasność pozostaje w większości poniżej 50%, nfc i bluetooth zawsze wyłączają się; zerowe wykorzystanie 3g lub danych mobilnych. Zapomniałem zadać moje pytanie po stwierdzeniu wszystkiego. Co może być przyczyną mojego nadzwyczajnego wyczerpania baterii przy jednoczesnym utrzymaniu ekranu? Problem z Sony lub coś, co można naprawić? RÓWNIEŻ, JEŚLI KTOŚ MÓWI MNIE, JEŚLI ZMIANA USTAWIEŃ BALANSU BĘDZIE WPŁYWAĆ ŻYCIE AKUMULATORA, KTÓRE BYŁO WIELKIE.\nRozwiązanie : Zawsze, gdy masz do czynienia z problemami związanymi z urządzeniem tuż po aktualizacji, dobrym pomysłem jest szybkie zresetowanie urządzenia. Dzięki temu telefon może usunąć stare dane z urządzenia, które mogą być przyczyną problemu. Najpierw wykonaj kopię zapasową danych.\nPo zakończeniu twardego resetu spróbuj sprawdzić wydajność baterii i sprawdź, czy się poprawiła. Żywotność baterii zależy od sposobu użytkowania urządzenia. Im więcej usług lub aplikacji jest uruchomionych, tym więcej energii zużyje Twoje urządzenie. Zmiana jasności wyświetlacza wpłynie na żywotność baterii. Jeśli chodzi o ustawienie balansu bieli, będzie to miało minimalny wpływ na żywotność baterii.\nAplikacja Xperia Z1 Walkman nie wykrywa muzyki z karty SD\nProblem : słucham dużo muzyki w drodze, więc kupiłem sobie "micro SD HC 10 64GB" Przesyłam wszystkie moje dane (muzyka, zdjęcia, ETC), ale kiedy wszedłem do aplikacji "Walkman", dostałem wiadomość nie mówiąc muzyki. Czy coś jest nie tak? Cała muzyka grała dobrze przed transferem, wydaje mi się, że po przeniesieniu ich na kartę SD. Typy plików, których używam to (.WA .MP3 .M4A)\nRozwiązanie : Spróbuj włożyć kartę SD do komputera i sprawdź, czy możesz wyświetlać i odtwarzać pliki muzyczne. Jeśli nie można wykryć plików muzycznych, może to oznaczać problem podczas kopiowania. Spróbuj ponownie sformatować kartę SD, a następnie ponownie skopiuj muzykę.\nJeśli jednak pliki muzyczne zostaną wykryte przez komputer, problem może dotyczyć karty SD lub telefonu. Wyłącz telefon, a następnie włóż ponownie kartę SD. Włącz telefon i sprawdź, czy może wykryć twoją kartę SD. Sprawdź, czy telefon może normalnie wykryć kartę SD, wykonując zdjęcie i zapisując zdjęcie na karcie SD. Otwórz aplikację Walkman i sprawdź, czy potrafisz wykryć pliki muzyczne. Jeśli nie ma plików muzycznych, spróbuj wyczyścić pamięć podręczną i dane aplikacji Walkman.\nStuknij ikonę Aplikacje.\nPrzewiń i dotknij aplikacji Walkman\nPamięć podręczna aplikacji została wyczyszczona.


Kontener na gruz. Odpady remontowe i poremontowe\nKontenery na odpady budowlane — dlaczego warto je wynająć?\nRemontujesz dom i nie wiesz co zrobić z powstającymi odpadami poremontowymi? A może jesteś właścicielem firmy budowlanej i zależy ci na utrzymaniu porządku w miejscu pracy twojej brygady? Porządkujesz piwnicę i zastanawiasz się, jak prawidłowo wyrzucić stare meble?\nW każdym z tych przypadków kontenery na śmieci będą idealnym rozwiązaniem. Mają one wiele zalet, ale przede wszystkim pozwalają na gromadzenie i transport dużej ilości odpadów.\nKażdy większy remont, budowa czy przeróbka nieruchomości generuje olbrzymie ilości odpadów. Przepisy prawa uregulowały taką sytuację i nałożyły obowiązek na właścicieli posesji, by zarówno podczas, jak i po zakończeniu remontu, zadbali o właściwe przechowywanie odpadów czy gruzu poremontowego. Nie wywiązanie się z tego obowiązku karane jest karą grzywny nawet do 5000zł. Najprostszym sposobem na to, by nie narażać się na tak dotkliwe konsekwencje, jest wynajęcie metalowego pojemnika.\nZalety wynajmu kontenera na odpady.\nWynajęcie kontenera zaoszczędzi ci wielu kłopotów.\nNie będziesz musiał zastanawiać się, jak i do czego zapakować odpady, gdzie je wywieźć. O to zatroszczy się już firma wynajmująca ci pojemnik.\nZaoszczędzisz więc nie tylko czas, ale w profesjonalny sposób zadbasz o ochronę środowiska.\nKontener pozwoli ci w jednym miejscu przechować nawet bardzo dużą ilość odpadów. Zdecydowanie ułatwi to zachowanie porządku na placu budowy. Natomiast po zakończeniu remontu, taki pojemnik można sprawnie wywieźć i usunąć odpady z danego terenu.\nZaletą wynajmu kontenera jest również to, że zostanie on przywieziony i postawiony dokładnie tam, gdzie tego potrzebujesz. To ty decydujesz o czasie jego użytkowania, co bardzo ułatwi ci zaplanowanie kolejności prac i zachowanie porządku na budowie.\nZdecydowałeś się, że potrzebujesz kontenera, ale jaki wybrać? Zanim zlecisz wywóz odpadów poremontowych zastanów się nad dwoma czynnikami.\n– Ilość odpadów.\nSpróbuj przemyśleć, biorąc pod uwagę rodzaj inwestycji, jak dużo śmieci wygenerujesz. To ważne kryterium ponieważ zamówienie zbyt dużego kontenera spowoduje niepotrzebnie koszty. Natomiast jeśli będzie on zbyt mały, potrzebne będzie kilkukrotne jego przywożenie, co utrudni pracę na budowie i może zakłócić jej płynność.\nJeśli nie wiesz jak określić wielkość kontenera, skontaktuj się z firmą, od której będziesz go wynajmował, pomoże ci ona w wyborze odpowiedniego gabarytu.\n–\tRodzaj odpadów.\nInny czynnik, który powinieneś ustalić to rodzaj śmieci.\nOd tego, jakie materiały chcesz składować, będzie zależała np. konstrukcja kontenera, czy będzie on przykryty czy odkryty. Wpłynie to też na wybór jego pojemności.\nCo można składować w kontenerach? Wszelkie odpady budowlano- remontowe np. gruz, odpady betonu, gruz ceglany, materiały ceramiczne, elementy wyposażenia, ziemię i odpady zielone, materiały izolacyjne, folie, styropian, karton gips, odpady wielkogabarytowe (meble), drewno.\nZamawiając kontener, podaj do czego jest on ci potrzebny, dzięki temu będzie on najlepiej dostosowany do twoich potrzeb.\nWykorzystanie metalowych pojemników do gromadzenia i wywozu śmieci lub gruzu poremontowego to najlepszy sposób na pozbycie się odpadów zgodnie z prawem budowlanym. To oszczędność czasu i pieniędzy, zwłaszcza w przypadku odpadów wymagających kosztownej utylizacji. Dodatkowo, zadbasz o środowisko naturalne, a twoje śmieci nie będą zalegać na nielegalnych wysypiskach.\nJeśli potrzebujesz pomocy, by wywieźć odpady remontowe, zadzwoń, wspólnie znajdziemy rozwiązanie twojego problemu.\nPo prostu dzwoń: 730 004 004


Aranżacja mieszkania a feng shui: zasady aranżacji\nUtworzono: 2012-10-04 g. 20:24\nKuchnia według feng shui to jeden z pięciu żywiołów. To wokół niej, jako głównego pomieszczenia, powinno się toczyć życie domowników. A jakie są zasady wystroju mieszkania według tych poglądów?\nFeng shui (czyli: woda i wiatr) to starożytne mądrości, których celem jest osiągnięcie harmonii między człowiekiem a jego otoczeniem. Zasady feng shui są proste. Wnętrza zaprojektowane w oparciu o nie, powinny gwarantować domownikom spokój, dobre samopoczucie i relaks. Chodzi o\nzapewnienie lokatorom dobrej formy psychicznej i fizycznej.\nJak urządzić wnętrza w zgodzie z feng shui?\nFeng shui posiada tzw. modyfikatory. Te wpływają na poziom stanu energetycznego danego pomieszczenia, czyli tym samym na samopoczucie domowników. Modyfikatory można pogrupować. Te grupy przedmiotów pomogą nam osiągnąć równowagę.\nEnergię światła zapewnią przedmioty, które to światło odbijają. Są to nie tylko lampy i żyrandole. W przedpokoju warto powiesić lustro. W pokojach postaw na stole świeczki. Na szafce lub półce – kryształowy wazon albo kulę odbijającą światło. Im więcej przeszkleń we wnętrzu, tym lepiej.\nDźwięk sprawia, że nasze życie nabiera tempa, że mamy ochotę działać, pobudza do aktywności, nie jesteśmy osowiali. Zadbajmy więc o dźwięki w domu. Zamontujmy dzwonek w drzwiach. Może być też kołatka. Przyda się głośno tykający zegar lub zegar z kurantem.\nPrzedmioty, które ożywią mieszkanie\nTchniesz w mieszkanie życie, jeżeli będziesz trzymać w nim kwiaty lub inne roślinki. A może rybki w akwarium lub kanarek czy żółw?\nRuchome sprzęty i przedmioty powodują, że to na nich skupiamy naszą uwagę. Co za tym idzie: nie przywiązujemy wagi do niedoskonałości pomieszczeń, na przykład wymagających remontu pokoi, wad mebli czy innych rzeczy znajdujących się w danym pokoju. Zainwestujmy w zegar z wahadłem. Może być też klepsydra albo szklane naczynie z wodą, na której unosi się kwiat lub inny delikatny przedmiot. A może by tak... fotel bujany?\nA może to ci się podoba: Kolory Ziemi w aranżacji wnętrz\nCiężkie przedmioty lekiem na rozproszone myśli\nCiężkie przedmioty, zgodnie z feng shui, powodują, że domownicy nie mają rozproszonych myśli, potrafią się skupić. Połóż więc na półce parę kamieni, na stole – miedzianą popielniczkę albo karafkę. Możesz też postawić figurki posągów na parapecie, ciężki wazon w rogu przy drzwiach albo masywną paterę na środku ławy.\nElektryka daje moc napędową\nObiekty zasilane elektrycznie dają nam moc do działania. Według feng shui warto więc mieć telewizor, wieżę, odtwarzacz czy komputer. Podobnie jest ze sprzętem agd działającym na prąd. Nauka feng shui pochwala technologię, chociaż pochodzi sprzed wieków, gdy o takich wynalazkach nikomu się nawet nie śniło.\nPrzedmioty zwierciadłem duszy\nPrzedmioty symboliczne odzwierciedlają natomiast duszę człowieka. Eksponuj zatem w salonie pamiątkowe figurki z wakacji, pocztówki od znajomych, zdjęcia w ramkach, rysunki autorstwa dzieci czy wnuków. To świadczy o tym, że domownicy cenią rodzinę i znajomych. Z kolei rzeźby, obrazy i inne dzieła sztuki oznaczają, że w tym mieszkaniu żyją esteci, ludzie wrażliwi (nie tylko na sztukę).\nMonety zapewnią ci bogactwo\nBogactwo zapewnią choćby ozdobne monety w stylizowanej na starą popielniczce. O trwałość związku „zadba" para przedmiotów, np. dwa identyczne obrazki lub zdjęcia postawione obok siebie albo jednakowe figurki. Powiedzie nam się w życiu zawodowym, jeśli na ścianie powiesimy obraz z motywem góry lub dyplomy oprawione w ramki. Wiedzy i mądrości dodadzą nam książki na półce, globus na biurku albo figurka słonia.\nTagi: aranżacja wnętrza feng shui


Greckokatolicki ksiądz umiera po otrzymaniu szczepionki COVID firmy Moderna. – Prawda w czasach ostatecznych. Chrześcijanie biblijni.\nGreckokatolicki ksiądz umiera po otrzymaniu szczepionki COVID firmy Moderna.\nBez kategorii, System Szatana, Szczepienia, Zdrowie\nKs. John Fields był dyrektorem ds. Komunikacji i edukacji religijnej w Archeparchii Filadelfii, która jest częścią Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego. Ogłaszając jego śmierć Archeparchia stwierdził, że ks. Fields „zmarł w swoim domu. Przyczyna śmierci nie została jeszcze ustalona ”. Ks. Fields skończył w tym roku 70 lat.\nNiedawno Fields brał udział w próbach szczepionki Moderna przeciwko COVID-19, po otrzymaniu pod koniec sierpnia e-maila z University of Pennsylvania z pytaniem, czy chce „uczestniczyć w trzeciej i ostatniej fazie” próby szczepionkowej.\nKs. Fields był bardzo chętny do udziału w próbach, odpowiadając „tak” na e-mail : „To byłaby świetna okazja do walki z tym nieznośnym wirusem, który nagle pojawił się i siał spustoszenie na całym świecie, przynosząc śmierć i zakłócając każdy aspekt naszego życia . ”\nZwrócono się do niego szczególnie ze względu na swój wiek , ponieważ był w przedziale wiekowym, który zespół badawczy „uznał za grupę wyższego ryzyka dla wirusa COVID-19”. Pierwszy zastrzyk, który otrzymał, był 31 sierpnia, a drugi 1 października.\nPomimo poproszenia o zapisywanie wszelkich objawów po szczepieniu , ks. Fields wcześniej potwierdził w The Dialog, że nie doświadczył żadnego .\n„ Myślę o naukowcach, którzy w ciągu zaledwie kilku miesięcy, w ramach Operacji Warp Speed, wspólnie wykorzystali swoją wiedzę i mądrość Boga Wszechmogącego, aby osiągnąć ten medyczny kamień milowy ” – powiedział. „Być może będę w stanie w niewielkim stopniu przyczynić się do opracowania skutecznej szczepionki, która pomogłaby powstrzymać światową pandemię COVID-19 i strach”.\nArcybiskup Boris Gudziak z Archeparchii powiedział: „Podczas naszej ostatniej rozmowy przed Świętem Dziękczynienia ks. Jan był w dobrym nastroju i pozornie poprawiał stan zdrowia”.\nJest to potężna nauka by nie powiedzieć nauczka dla wierzących.\nŚlepe zaufanie systemowi kosztuje śmierć a nawet śmierć drugą, gdyż powinniśmy się oddzielać od tego świata.\nDziwnym jest także, że ten greckokatolicki ksiądz nie wiedział o tym, że Moderna opracowała szczepionkę wykorzystującą linie komórkowe z abortowanej tkanki ludzkiej.\nJakże bardzo się sprawdza Słowo Boże z Ozeasza 4:\nBóg w tym świecie ojca kłamstwa wymaga od nas wykonania kroku w kierunku dokształcenia się.\nTa szczepionka – powiedzmy sobie jasno – jest eksperymentem.\nWiększość poważnych skutków ubocznych szczepionek nie pojawia się natychmiast po ich otrzymaniu – czasami mogą minąć lata, zanim skutki uboczne zaczną się pojawiać – lub, jak w przypadku Fieldsa, miesiące później.\nDlaczego miałoby tak być? Ponieważ szczepionki są główną przyczyną chorób autoimmunologicznych u ludzi i zwierząt domowych.\nSzczepionki oszukują organizm do zaatakowania własnej tkanki – tak jak w przypadku autyzmu.\nW przypadku starszych pacjentów, takich jak ten ksiądz, szczepionki często mogą wywoływać udary – a biorąc pod uwagę jego entuzjazm do czarów (farmakia – czary)szczepionkowych, prawdopodobnie co roku „religijnie” dostawał szczepionkę przeciw grypie – być może był bardziej posłuszny swojemu lekarzowi niż Bogu.\nŻadna sekcja zwłok nie zostanie przeprowadzona na tym kapłanie.\nProblem z takimi szczepionkami polega na tym, że trudno udowodnić, czy istnieje związek między śmiercią a szczepionką Moderna – co byłoby czasochłonne i kosztowne – a wyniki mogą być potencjalnie niewygodne……\nDwóch czołowych naukowców z Pfhizer apeluje o zawieszenie wszystkich badań nad szczepionką SARS Cov2 ze względu na ryzyko przesadnej reakcji immunologicznej, sterylizacji kobiet, śmiertelnych reakcji alergicznych oraz z powodu ogólnego braku zrozumienia długoterminowych skutków.\nNazywają testowanie szczepionek nieetycznymi, ponieważ ryzyko choroby i wszelkie przypuszczalne korzyści ze szczepionki są niezweryfikowane, co umieszcza stosowanie szczepionek w ogólnej populacji, zwłaszcza szczepionek obowiązkowych, wprost w kategorii niemoralnej.\nTo pokazuje, że bywają powiedzmy mający sumienie naukowcy.\nO zagrożeniu szczepionkami nie dowiecie się od księży czy pastorów. Tylko nieliczni z nich widzą co się dzieje a jeszcze mniejsza grupa ostrzega swoje owce.\nTo, co robi ten świat przeciwny Bogu, to selekcja ludzi zwana eugeniką. Zostanie rozwiązany problem niewypłacalności ZUSu oraz rzekome przeludnienie.\n“Wymagający pomocy medycznej 80-letni mieszkaniec Bielawy kilka godzin spędził w karetce pogotowia krążącej od szpitala do szpitala. Chorego z udarem mózgu odsyłali medycy ze Świdnicy, Dzierżoniowa i Wałbrzycha. Ostatecznie trafił on do placówki w Dzierżoniowie, gdzie zmarł krótko po przyjęciu. Dramatyczną sytuację przedstawiono w programie “Interwencja” telewizji Polsat. “\n80-latek spędził siedem godzin w karetce. Zmarł krótko po przyjęciu do szpitala\nMy dobrze wiemy, że więcej ludzi umiera w wyniku celowego sparaliżowania systemu niż na koronawirusowe przeziębienie.\nLudzie muszą sobie uświadomić czy ufają władzy czy nie. Czy władza działa po myśli Boga czy nie. Jeśli na te pytania odpowiedzą przecząco, to powinni stanąć przy Bogu.\nNie wiem ile ludzie jeszcze muszą dostać batów od tej przeciwnej ludzkości władzy, aby zrozumieli, że za żadnym rządem nie stoi Bóg, a raczej Jego przeciwnik…\nUpdated: 3 grudnia 2020 — 18:43


Serwery FastEthernet? w Wirtualnej Szafie\nAby wykorzystać funkcjonalności opisane w tym przewodniku powinieneś posiadać Wirtualna Szafa.\nSerwer dedykowany EG, MG lub HG (z kartą sieciową 1Gbps) z zastosowaniem profesjonalnym umieszczony w wirtualnej szafie.\nSerwer dedykowany z kartą sieciową Fast Ethernet i zastosowaniem profesjonalnym.\nUmiejętność posługiwania się protokołem SSH: Przewodnik SSH (dla serwerów Linux'owych)\nWirtualna Szafa pozwala połączyć serwery dedykowane do jednego wirtualnego switch'a tworząc prywatną sieć (niezależnie od położenia serwera w naszych serwerowniach). Dzięki temu serwery mogą komunikować się bezpiecznie w prywatnej sieci. (w dedykowanym VLAN'ie).\nSerwery, które posiadają kartę sieciową (FastEthernet) 100Mbps mogą być podłączone tylko do jednej sieci, to znaczy, że serwer może albo znajdować się w sieci publicznej (publiczne IP) albo w sieci prywatnej (prywatne IP). Nie ma możliwości, aby był dostępny w obu na raz. W przypadku serwerów wyposażonych w karty (GigabitEthernet) 1Gbps mogą one być dostępne w obu sieciach na raz- publicznej i prywatnej. Konfiguracji należy dokonać zgodnie z przewodnikiem Przewodnik Wirtualna Szafa\nTen przewodnik przedstawia sposób w jaki należy skonfigurować serwer z kartą FastEthernet? do działania w Wirtualnej Szafie.\nZamówienie Wirtualnej Szafy\nZamówienie profesjonalnych usług\nJeżeli nie posiadasz profesjonalnego serwera możesz go zamówić na stronie: Serwery dedykowane\nAby zamówić Wirtualną Szafę zaloguj się do Manager v3. Po zalogowaniu wybierz jeden z serwerów serii SP, EG, MG, lub HG.\nPrzejdź do sekcji: i kliknij na . Wybierz serwery, które chcesz umieścić w Wirtualnej Szafie i złóż zamówienie.\nKiedy Wirtualna Szafa zostanie zainstalowana otrzymasz e-mail zawierający tag Wirtualnej Szafy oraz informacje przydatne przy jej konfiguracji. Dla serwerów SP (karty sieciowe FastEthernet), tag nie będzie aktywny po instalacji.\nOgraniczenia serwerów z kartą FastEthernet\nKiedy serwer znajduje się w Wirtualnej Szafie jest nieaktywny w standardowej sieci. To pozwala na używanie adresów MAC bez limitów, w celu bezpiecznej komunikacji. Usuń serwer z wirtualnej szafy, aby używać następujących usług oferowanych przez OVH: Reinstalacja sytemu operacyjnego Publiczny adres IP oraz IP failover, które nie znajdują się w Wirtualnej Szafie\nTo jest krytyczny krok, ponieważ po nim maszyna nie będzie dostępna w publicznej sieci, a jeżeli nie skonfigurujesz prywatnego adresu IP będzie także niedostępna z poziomu innych maszyn znajdujących się w Wirtualnej szafie.\nNależy to uwzględnić w konfiguracji firewall'a, w szczególności dla usługi ssh musisz ustawić adres IP Failover, aby mieć możliwość dostępu z publicznej sieci do serwera w Wirtualnej szafie.\nPrzełącz serwer w tryb rescue\nZamontuj partycję podstawową\nEdytuj konfigurację sieci\nUmieść serwer w Wirtualnej Szafie\nUruchom ponownie serwer z dysku, z nową konfiguracją sieci.\nRedhat (Redhat, Centos...)\n1. Uruchom serwer w trybie rescue.\n2. Zamontuj partycję / następnie wykonaj chroot (więcej informacji w przewodniku Tryb Rescue)\n3. Stwórz kopię pliku konfiguracyjnego, aby w razie problemów go przywrócić.\n4. Edytuj plik /etc/sysconfig/network-scripts/ifcfg-eth0, aby miał następującą zawartość :\n5. Możesz także dodać IP RIPE failover przez zduplikowanie pliku :\nW którym skonfigurowane będzie IP RIPE (patrz przewodnik Wirtualna Szafa) :\n6. Na koniec uruchom serwer ponownie i dodaj go do Wirtualnej Szafy:\nNależy ustawić ponowne uruchomienie serwera z opóźnieniem czasowym, aby uniknąć Reboot'u sprzętowego, ponieważ po dodaniu do Wirtualnej Szafy serwer będzie niedostępny w trybie rescue. Opóźnienie jest ustawione, ponieważ przed ponownym uruchomieniem serwer musi być dodany do Wirtualnej Szafy.\nZalecamy ustawienie 10 minut (600 sekund) opóźnienia (możesz oczywiście wybrać dowolny czas), aby w tym czasie dodać serwer do Wirtualnej Szafy:\nZaloguj się do Manager'a i wybierz Wirtualną Szafę.\nW podsumowaniu dla usługi możesz dodawać i usuwać serwery z Wirtualnej Szafy, ale także zarządzać serwerami z kartą FastEthernet? klikając Serwery FastEthernet\nTam możesz aktywować i deaktywować serwer. Podczas aktywacji musisz podać IP w sieci prywatnej, które przypisałeś do serwera w poprzednich krokach. W przykładzie został użyty adres 172.16.0.10.\nTwój serwer nie będzie miał dostępu do sieci publicznej jeżeli nie będzie miał prywatnego adresu IP z klasy 10.X.X.X\nTesty, które można przeprowadzić zostały opisane w dziale "Testy, diagnostyka" z przewodnika Wirtualna Szafa\nDebian (Debian, Ubuntu...)\n2. Zamontuj partycję / następnie wykonaj chroot (więcej informacji w przewodniku Tryb Rescue\n4. Edytuj plik /etc/network/interfaces, zakomentuj ustawienia eth0 i zastąp konfiguracją prywatnego IP :\n5. Możesz także dodać IP RIPE failover dopisując do pliku:\nNależy ustawić ponowne uruchomienie serwera z opóźnieniem czasowym, aby uniknąć Reboot'u sprzętowego, ponieważ po dodaniu do Wirtualnej Szafy serwer będzie niedostępny w trybie rescue. Opóźnienie jest ustawione, ponieważ przed ponownym uruchomienie serwer musi być dodany do Wirtualnej Szafy.\n4. Edytuj plik /etc/conf.d/net, zakomentuj ustawienia eth0 i zastąp konfiguracją prywatnego IP :\nconfig_eth0=("172.16.0.40 netmask 255.240.0.0")\n5. Możesz także dodać IP RIPE failover zastępując zawartość pliku :\nconfig_eth0=("172.16.0.10 netmask 255.240.0.0"


Betaloc i Euthyrox - Starając się - ogólne - Forum OvuFriend\nForum › Starając się - ogólne › Betaloc i Euthyrox\nBetaloc i Euthyrox\nWysłany: 28 kwietnia 2017, 13:43\nZakładam nowy wątek, bo takiego nie znalazłam .\nJest tu jakaś Staraczka z tachykardia i z lekiem Betaloc? Co mówi Wam lekarz?\nU mnie lek nie będzie mógł być odstawiony w ciąży i trochę się tego boję, bo opinie na temat betablokerow sa różne. U mnie problem z sercem zaczął się w pierwszej ciąży. Do tego rok temu stwierdzono u mnie niedoczynność i też mam leki. Może któraś ma podobnie?\nCześć, Zakładam nowy wątek, bo takiego nie znalazłam . Jest tu jakaś Staraczka z tachykardia i z lekiem Betaloc? Co mówi Wam lekarz? U mnie lek nie będzie mógł być odstawiony w ciąży i trochę się tego boję, bo opinie na temat betablokerow sa różne. U mnie problem z sercem zaczął się w pierwszej ciąży. Do tego rok temu stwierdzono u mnie niedoczynność i też mam leki. Może któraś ma podobnie?


Fahrenheit nr 54: Fahrenheit Crew - Recenzje\nNie lubię poniedziałków, a zwłaszcza jednego\nMłody chłopak, żyjący tak jak większość rówieśników, nagle, ni z tego, ni z owego, na skutek takich czy innych zdarzeń, staje przed koniecznością podjęcia wyzwania, zdecydowanie przekraczającego siły nastolatka. Motyw przewijający się w fantastyce przeznaczonej dla dzieci i młodzieży chyba od zawsze. Eragon, Harry Potter, dzieciaki z Narnii, Jaś i Małgosia, nie wspominając już o najmłodszym synu, który po wodę życia dla chorej matki musiał wyruszyć. Za każdym razem na barki bohatera spada ciężar, jakiego nie udźwignęliby dorośli. Co tam dorośli, niejeden heros nie dałby rady.\nCo ciekawe, nie tylko autor takiej opowieści przedstawia rzecz całą jako prawdopodobną, również słuchacze bajarza czy czytelnicy książki nie widzą w niej nic dziwnego. Nie szokuje ich, że jakiś niedorostek, sam lub z niewielką pomocą równie niedojrzałych przyjaciół, jest w stanie pokonać potężnego tyrana, wszechmocnych magów, wreszcie uratować świat.\nDlaczego? Dlaczego takie, w gruncie rzeczy nieprawdopodobne opowieści cieszą się popularnością nie tylko wśród dzieci, co byłoby zrozumiałe, ale i wśród dorosłych. Każdemu przecież zdarza się wracać do książek z dzieciństwa czy z przyjemnością czytać, choćby pod pozorem spędzania czasu z własnymi pociechami, historie nowe, a przecież stare jak świat. Co w nich takiego jest?\nCzy lubimy to, co już znamy? Kochamy schematy? A może po prostu pociągają nas uniwersalne prawdy, jakie w tego typu opowieściach za każdym razem na nowo odkrywamy? Bo każda z nich, niezależnie od tego, z czym bohaterom przyjdzie się zmierzyć, traktuje o pokonywaniu lęków, słabości tkwiących w nas samych, o zwyciężaniu trudności, które wydają się być nie do pokonania. Bo każda z nich mówi nam: Dasz radę! – a tego wszyscy od czasu do czasu potrzebujemy. Szczególnie, że wyzwania, przed którymi większość z nas codziennie staje, często wydają się być jedną z prac Heraklesa, a herosa w nas przecież nawet odrobinki. Takie oto przemyślenia nasunęły mi się, kiedy zaczęłam się zastanawiać nad recenzją książki, do której wszystko, co napisałam wyżej, pasuje jak ulał, a jednocześnie nie pasuje wcale\n„Pan Poniedziałek” Gartha Nixa doskonale wpisuje się w schemat owego syna, który po wodę życia wyruszył. Mogłabym wręcz stwierdzić, że jest to historia do bólu schematyczna, gdyby nie była tak całkowicie nieschematyczna.\nBo rzeczywiście nastoletni Arthur Penhaligon, ciężko chory na astmę, na skutek niezależnych od niego czynników musi pokonać własną słabość, by uratować rodzinę, kolegów, swoje miasto, a kto wie, czy i nie całą ziemią, bowiem na zarazę, która niespodziewanie pojawiła się w okolicach szkoły, by następnie zacząć zataczać coraz szersze kręgi, nie ma lekarstwa. To znaczy jest, ale gdzie indziej. Z pewnych powodów, których w recenzji zdradzać nie wypada, jest tylko jedna osoba, mająca możliwość wyruszyć po ów lek. Tą osobą, jak łatwo się domyślić, jest Arthur.\nZnacie? Znamy. Schemat? Schemat. I to by było wszystko na temat owego schematu, bowiem reszta jest zdecydowanie oryginalna.\nPo pierwsze: sam bohater. Artur w kolebce hydrze łba nie urwał, jego przyjścia na świat nie poprzedzały żadne znaki, nie zdarzało mu się widywać niewidzialnego, nie słyszał również głosów. Nie posiada wyjątkowych talentów. Zwykły, sympatyczny nastolatek, którego od rówieśników odróżnia tylko poważna choroba, zresztą bardzo istotny element całej opowieści.\nPo drugie: zadanie, jakie ma do wykonania. Artur, żeby uratować własny świat, nie tylko musi pokonać potwory/trudności i dotrzeć do zaczarowanego źródła. Aby móc z niego zaczerpnąć, musi osiągnąć pewien cel, którego osiągnięciem nie jest zainteresowany. Nix postawił przed bohaterem dodatkowe wyzwanie. Artur musi działać wbrew sobie, sięgnąć po coś, czego wcale nie pragnie.\nPo trzecie: owo miejsce, do którego musi się udać. Nazwijmy je, wzorem autora, Domem. Jest on usytuowany nad czymś, w czym wszystko wzięło swój początek i generalnie posiada pewną, nazwijmy to, moc sprawczą. Nie należy jednak doszukiwać się jakichś podobieństw do nieba, Olimpu czy innych siedzib bogów. Bogów tam zresztą nie ma. Owszem, mieszkańcy Domu dysponują pewnymi umiejętnościami, których my nie mamy, ale w niczym nie przypominają istot nieziemskich. Nie należy również oczekiwać, że będzie to Hades lub coś w tym rodzaju. Przyznam, że do takiego miejsca trafiłam po raz pierwszy.\nBardzo rzadko zdarza się w literaturze, teoretycznie adresowanej do młodszego czytelnika, tak udany mariaż schematu z całkowicie nowatorskimi pomysłami. „Pan Poniedziałek” to książka, która zaskakuje czytelnika, jest świetnie napisana, dowcipna, przy czym żart nie jest w niej podany na tacy z napisem: „To jest śmieszne”. Zdecydowanie, poczucie humoru Nixa jest ulokowane na znacznie wyższej półce. Oprócz tego jest po prostu mądra książka. To wszystko sprawia, że doceni ją każdy, niezależnie od wieku, płci i koloru skóry. Staranna edycja, co w przypadku Wydawnictwa Literackiego nie jest zaskoczeniem, również ma wpływ na przyjemność, z jaką czytelnik obcuje z tą książką.\nZ czystym sumieniem polecam, a że po poniedziałku, jak świat światem, nieuchronnie musi nastąpić wtorek, środa... osobiście czekam na kolejne historie opowiedziane przez Gartha Nixa.\nPan Poniedziałek. Tom I cyklu Klucze do Królestwa\nTłum: Małgorzata Hesko-Kołodzińska\nKażdy miewa swoich literackich idoli wśród bohaterów książek. Zmieniają się, oczywiście. Nie sposób kochać wciąż tej samej postaci przez lata. Dla mnie takim idolem stał się Lars Berg Bergerson z dwutomowej powieści Mai Lidii Kossakowskiej „Zakon Krańca świata”.\nMiałam nosa i do ostatniej chwili wstrzymywałam się z czytaniem tomu pierwszego. Odczekałam, aż w moich rękach będzie całość. Wiele mnie kosztowało, żeby nie czytać streszczeń czy forumowych dyskusji, nie domagać się wyjaśniania rzeczy dla mnie niejasnych. Nie chciałam psuć sobie przyjemności. Opłaciło się! Warto było czekać ponad rok.\nKsiążka niezwykła, napisana nader starannie, z chirurgiczną wręcz precyzją w szczegółach. Gdyby ktoś pokusił się o ekranizację, ma właściwie gotową scenografię: kształty, kolory, faktury... Znać, że autorka – co podkreślane praktycznie w każdej nocie biograficznej – potrafi „trzymać piórko w ręce”. Może mój zachwyt będzie niezrozumiały dla bardziej wyrobionych rysowniczo czytelników, ale ja, sierota ostatnia, u której narysowany koń wygląda jak kura, a kura wygląda jak nie wiadomo co – zakochałam się w sposobie opisania świata Berga. Zobaczyłam ten świat, potrafiłabym go odtworzyć, opowiadając.\nHistoria wydaje się na pozór banalna: świat po katastrofie, podzielony na wybranych, którzy dostąpili łaski pobytu w raju, oraz tych, którzy pozostali w zgrzebnej rzeczywistości. Takich opowieści są tysiące: literackich, filmowych, serialowych...\nBanał kończy się w momencie, kiedy bliżej poznajemy bohatera, który potrafi przenikać do owego raju i przenosić pryzy – przedmioty w świecie przed apokalipsą zwyczajne, teraz mające nieoszacowaną wartość. Ponieważ Berg nie jest w typie Mad Maxa czy Neo Matrixa. To nie samotny wojownik, z pieśnią na ustach przynoszący pokój na Ziemi, szlachetna acz zgorzkniała papierowa postać. Lars Bergerson ma duszę, wady, poczucie humoru. Potrafi kochać i nienawidzić. Czuje się odpowiedzialny nie za cały świat, lecz za osoby, które nieświadomie skrzywdził. Jest... ludzki, tak po prostu. Ma gorsze i lepsze dni. Raz mu się chce, raz nie.\nIstnieje w literaturze dziwaczny podział: na „kobiecą” i tę drugą, w domyśle męską. Czym się różnią obie? Ano ponoć sposobem pisania. Ptaszki, motylki, miłosne rozterki zostały zarezerwowane dla literatury kobiecej. Jatki, wojna i cała reszta – tej drugiej.\nKossakowska podrzuciła swojemu bohaterowi cały arsenał przekleństw, uzbroiła w zestaw cech typowego samca, przydała pierwiastek żeński przy boku i wpuściła na głęboką wodę: idź, walcz, obrywaj po gębie, ale podnoś się i goń do przodu. W związku z tym przeszła na drugą stronę, tę „męską”, czym zdobyła poklask u czytelników płci brzydkiej. Jednak nie pozbawiła Berga cech, które każda kobieta z chęcią by odkryła u swojego partnera, choćby to, że obok rzuconej „kurwy” istnieje fraza „przepraszam, tak mi przykro”. Do tego wspomniana już barwność wszelakich opisów. Sprawiająca czytelnikom ogromną przyjemność, choć dla niektórych zapewne męcząca Takiego „melanżu” jest w powieści zdecydowanie więcej: fantasy i sci-fi, magia i technika, mitologia i apokalipsa.\nI chyba w tym tkwi sedno pisarskiego sukcesu Kossakowskiej. Powieść, w której każdy, dosłownie każdy znajdzie coś dla siebie. Jedni się zachwycą barwnym światem, drudzy opisem zaawansowanej technologii, inni ogrodem w umyśle Larsa, jeszcze inni, jak ja, znajdą w Bergu idola.\nA żeby przyszłym czytelnikom zaostrzyć apetyt, anegdota: cytaty z Kossakowskiej wchodzą powoli do slangu zaprzyjaźnionych jednostek. „Co się tak miotasz jak duch-przodek na kiju?”. Nie znacie tego jeszcze? To przeczytajcie, czas spędzony przy lekturze prawie tysiąca stron przeleciał jak sen złoty.\nZakon Krańca Świata, tom I-II\nFabryka Słów, 2005-2006\nStron: 512, 424\nJa też prowadzę notatki o przeczytanych książkach. Właściwie jest to chronologiczny spis lektur z kilkoma doczepionymi uwagami przy każdym tytule, ot, ku pamięci. Prawdę mówiąc, nie bardzo mogę sobie przypomnieć, co stanowiło pierwszą przyczynę (szkoda, że nie zanotowałem!), ale wydaje mi się, że była ona dość prozaiczna – otóż kiedyś dowiedziałem się, że na statystycznego Polaka przypada rocznie ledwie ułamek przeczytanej książki, i postanowiłem sprawdzić, na ile i czy w ogóle odbiegam od tej zaiste ponurej statystyki. Wczoraj wykonałem proste obliczenia i okazało się, że przez ostatnie trzy lata miałem średnią dwadzieścia książek rocznie, co nie jest ani mało, ani dużo, lecz szczęśliwie lokuje mnie nieco powyżej typowego Kowalskiego. Tym niemniej wciąż muszę się tłumaczyć, że zajmuję się pisaniem, więc na czytanie nie wystarcza czasu. So many books, so little time!\nW swoich notatkach mam parę wzmianek o Koontzu. To ciekawy pisarz, a głównymi zaletami jego twórczości są: penetracyjne portretowanie psychologiczne postaci i niezmierzone gadulstwo epistolarne, wsparte niezłym warsztatem. Dlatego warto o nim wspomnieć, zwłaszcza ze względu na psychologię, którą nader nieczęsto można znaleźć na kartach utworów zaliczających się do tzw. literatury popularnej. Został zaliczony do twórców płodnych, bo wydał aż sześćdziesiąt powieści. Liczba robi wrażenie, ale jak dobrze policzyć, wypada tylko półtorej książki rocznie (do licha! Koontz więcej pisze, niż Polak czyta), a więc około dwóch stron dziennie, nawet zostawiając niedziele na leczenie kaca czy spacery z psem. A więc, drodzy koledzy pisarze, proszę się nie lenić, tylko bębnić w klawiaturę przynajmniej dwie godziny co dzień. Gwoli sprawiedliwości, zwracam się także do Andrzeja Zimniaka.\nTeraz Dean Koontz w trzech odsłonach.\nNa początek „Zimny ogień”. Zanotowałem, że powieść zaczyna się nieźle, potem jeszcze nabiera tempa, aż trudno się oderwać. Ale dalej „wata” pojawia się coraz częściej, a w końcu czytelnik wpada na mielizny paskudnych dłużyzn, ciągnących się dziesiątkami stron. Trochę strachów, horroru, duchów i dreszczy, odrobina krwi. Próby psychoanalityki, jakieś strachy z dzieciństwa. Może byłoby i niezłe czytadło – bo solidnej treści tam niewiele – gdyby wycisnąć wodę i skrócić dzieło do trzeciej części. No i te psychokinezy i widzenie przyszłości są średniostrawne, ale świat nadprzyrodzony u Koontza stanowi nieodłączną część rzeczywistości, i do tego trzeba przywyknąć, nawet jeśli linia sklejenia jest wyraźnie widoczna, a całość wydaje się nieco sztuczna.\n„Ostatnie drzwi przed niebem” prezentują się zdecydowanie lepiej – serwuje się nam silnie pogłębione portrety psychologiczne bohaterów, a co jeden, to oryginał i dziwoląg na miarę dosyć pokręconej wyobraźni pisarza. Ustawiczne pogłębianie wizerunku wciąga nas do podziemnych lochów pełnych strachów i upiorów, potem do samego piekła, aż wreszcie, po przewierceniu się przez Ziemię na wylot, niespodziewanie sięgamy obszarów nieba. Tak, sensacyjno-kryminalne tematy, rozwijane w półświatku społecznego marginesu, mają wyraźnie chandlerowskie klimaty. Michelina, rozbitek życiowy i początkująca alkoholiczka, w końcu odnajdzie kierunek działania i sens życia; prywatny detektyw, który wyrodził się z rodziny przestępców, wygra w zmaganiach z sobą samym i z seryjnym zabójcą, najczarniejszym charakterem powieści; mutantka Leilani zostanie – w domyśle – pisarką i jakimś rodzajem zbawicielki ludzkości. Cóż, na wysypisku błyszczą diamenty, jak dobrze się przyjrzeć. Albo bardziej wzniośle: ostatni będą pierwszymi. To wszystko czyta się dobrze i tekstu nie jest za dużo, nawet biorąc pod uwagę objętość z górą siedmiusetstronicowej książki, zwłaszcza że, jak wspomniałem wyżej, wiarygodnej psychologii w tzw. literaturze popularnej mamy na lekarstwo. Suspens jest, a jakże, powiedziałbym nawet, że wielowątkowe kumulacje, włączając w to zjawiska atmosferyczne, następują trochę zbyt gładko, wręcz podręcznikowo (według podręcznika dla początkujących). Na tak dobrym i w gruncie rzeczy realistycznym tle psychologiczno-obyczajowym trochę rażą uproszczenia ogólniejszej natury, jak generalizowanie w sprawach bioetyki (tu należałoby raczej mówić o eugenice eliminacyjnej), schematyczne przedstawienie akcji „dobrych” i „złych” kosmitów, a także naiwne, bo poważnie potraktowane, poszukiwanie drogi do Boga poprzez niewinną naturę domowych piesków (!). To był raczej humor niezamierzony, przynajmniej ja tak go odebrałem, choć trzeba przyznać, że autor ma także prawdziwe poczucie prawdziwego humoru, co znajduje potwierdzenie na kartach nie tylko tej powieści.\n„Trzynastu apostołów” to zbiór czternastu opowiadań. Naprawdę świetna rzecz, lepsza niż poprzednie dwie powieści. Każde opowiadanie jest inne, więc trudno o generalizacje, ale, jak to u Koontza, mocną stroną całej książki są rozbudowane i w większości przekonujące wątki psychologiczne. Mamy dużo humoru i pewien rodzaj dystansu czy założonej umowności, co osobiście w literaturze bardzo lubię. Poza tym autor porusza ważne i interesujące problemy cywilizacji, no i – co niemniej istotne – doskonale radzi sobie z akcją i stopniowaniem napięcia. Przywodzi na myśl Kinga, ale mniej tu straszenia dla straszenia, w ogóle te strachy są w dziwny sposób oddzielone, autonomiczne, często ma się wrażenie, że dodane na siłę, aby utworowi można było przypiąć etykietkę horroru (podobne wrażenie odnoszę przy lekturze świetnej prozy Grzędowicza). Na przykładzie „Apostołów” widać jak na dłoni, jak dobroczynny wpływ mają restrykcje objętościowe, dyscyplinujące autora przy pisaniu krótkich form!\nA więc warto sięgać po książki Koontza, nie zapominając wszakże, że czasem przyjdzie przebijać się przez dłużyzny typu gładkosłowego gadulstwa, często wypełnione nawet żwawą fabularną watą, którą jednak można byłoby usunąć bez żadnej szkody dla całości. Trzeba także tolerować pewne uproszczenia kwestii filozoficznych i egzystencjalnych tzw. dalszego zasięgu. Jednak te braki z nawiązką rekompensują interesujące portrety psychologiczne, wnikliwe i bogate obrazy obyczajowe bliższego zasięgu, a także świetny warsztat i – last but not least – ostry, powiedziałbym: wzorowy, suspens.\nTłum: Maciejka Mazan\nDawno, dawno temu, za siedmioma górami, za siedmioma morzami, za siedmioma lasami żyła sobie królewna Salianka. I jak na klasyczną królewnę przystało, żyła sobie spokojnie wśród wiernych poddanych, pod baczną opieką kochających rodziców, aż pewnego pięknego dnia napotkała księcia z bajki. Tak przynajmniej w porządnej opowieści być powinno.\nŻycie jednak nie jest bajką i autorka jak mogła, tak je Saliance skomplikowała. W ciele naszej królewny zagnieździła się brama do piekieł zwana Wrotami. Jak gdyby tego było mało, Wrota posiadają świadomość i czasami potrafią przejąć kontrolę nad goszczącym je ciałem. Przeznaczeniem wszelkiego typu bram jest przepuszczanie bądź zatrzymywanie kogoś. W tym konkretnym przypadku są to demony. Nie trzeba chyba dodawać, że proces przechodzenia ma dla Salianki bardzo nieprzyjemne następstwa. Nie posiada też nasza królewna rodziców. Co może nie jest aż takie straszne, biorąc pod uwagę fakt, że jej ojciec przez ostatnie lata życia był opętany przez demony. Wydaje się więc, że przynajmniej może się królewna realizować, sprawując władzę w swoich włościach. Niestety. Ciężar rządzenia wzięła na swoje barki dziewięcioosobowa Rada. I zupełnie nie w smak jest jej pozbywać się tego słodkiego obowiązku. A reszta poddanych? Tu jest jeszcze gorzej. Salianka bowiem jest władczynią Łupieżców – zbieraniny największych szumowin, rozbójników i bandytów jakich zna świat. Ich jedynym zajęciem jest napadanie na wszystkie okoliczne krainy i znoszenie stosów łupów. I tak mniej więcej wygląda świat naszej królewny na pierwszych stronach książki. A potem wszystko komplikuje się jeszcze bardziej. Nagle w twierdzy Łupieżców pojawia się żądny sławy bohatera książę, który myśląc, że napotkana na korytarzu Salianka jest więzioną przemocą branką, dokonuje spektakularnego uwolnienia.\nBiorąc do ręki książkę Mileny Wójtowicz, nieznanej mi wcześniej autorki, miałem mieszane uczucia. Nie przepadam za fantasy, a za fantasy stereotypowym w szczególności. Tu zaś spodziewałem się właśnie takiego utworu. Królewna, ratujący ją książę, ucieczka, magia, potwory, czyli klasyczny zestaw. Jednak od samego początku autorka mnie zaskakiwała. Królewna chowająca się podczas burzy pod tronem, ucieczka z własnej twierdzy, Wrota, którym znudziło się przebywanie w jednym miejscu i zapragnęły poznać świat, oraz książę, który co prawda posiadał magiczny oręż, ale ten już dawno przekroczył wszelkie stosowne resursy i magii w nim nie było już za grosz. To wszystko, podane z odpowiednią dawką humoru, w tempie nie pozwalającym się nudzić podczas lektury sprawiło, że książka mnie wciągnęła. Nie przejdą „Wrota” do historii fantastyki, nie będą powstawać na ich temat uczone monografie. To po prostu lekka i sympatyczna opowieść w sam raz na pochmurne wieczory. Przerzucałem kartkę za kartką, aż nagle nastąpił koniec. Koniec, w którym zamiast tradycyjnego bajkowego szczęśliwego zakończenia, zamiast ślubu, zaprzęgu białych rumaków, fajerwerków i „żyli długo i szczęśliwie”, następuje... Zachęcam jednak, byście do tego doszli już sami.


Szczurek: polska gospodarka odporna na greckie zawirowania - Superstacja\nSzef resortu finansów w rozmowie z dziennikarzami w poniedziałek w Sopocie odniósł się do swego porannego spotkania z m.in. premier Ewą Kopacz oraz szefem NBP Markiem Belką. Jak wskazał, przedstawiono na nim „stan gry”, czyli to co dzieje się w ramach negocjacji pomiędzy Grecją a instytucjami europejskimi i międzynarodowymi, m.in. MFW, przed zaplanowanym na poniedziałek wieczorem spotkaniem szefów finansów strefy euro.\n„Trzeba tu zaznaczyć, że zarówno sama polska gospodarka poprzez swoją strukturę wzrostu przez poziom wzrostu i to, że nie jest już dziś zależna od ciągłego napływu kapitału zagranicznego jest dzięki temu znacznie bardziej stabilna i odporna na zaburzenia, np. związane m.in. z pogłębieniem kryzysu greckiego” – mówił minister Szczurek.\n„Ponadto MF sfinansowało 70 proc. potrzeb pożyczkowych na 2015 r., mamy 60 mld zł buforu, gdyby miało dojść do utrudnienia w finansowania długu. Z tego 46 mld jest w walutach, co oznacza, że w przypadku np. presji na osłabienie, jakichś znaczących ruchów spekulacyjnych kursowych, zarówno MF (z tych środków), jak i NBP (za pośrednictwem rezerw) mogą stabilizować sytuację na rynku” - podkreślił.\nSzef MF zwrócił jednocześnie uwagę na siłę polskiego sektora bankowego oraz na to, że kredyty są w Polsce finansowane w 100 proc. przez depozyty, a nie przez zadłużanie się czy finansowanie zagraniczne. „To każe z nieco większym spokojem patrzeć na ewentualne zagrożenia związane z greckim kryzysem” - ocenił.


Wybory europejskie – Spinelli czy Schuman? | Niepoprawni.pl\nGłówny podział w Polsce to zwolennicy Koalicji Europejskiej i zwolennicy rządzącego PIS-u(ZP).\nLiberalno lewicowa KE, reprezentuje te siły w UE, które realizują plany komunisty Altiero Spinellego(Europa jako federalne państwo komunistyczne) a prawicowy PIS(ZP) reprezentuje siły opowiadające się za wizją Europy wg planów Roberta Schumana, Alcide de Gasperiego, Jeana Moneta i Konrada Adenauera czyli za „Europą Ojczyzn”.\nGłosowanie na KE pod patronatem PO, która jest częścią unijnej lewacko liberalnej (komunistycznej) biurokracji, to głosowanie na projekt Unii Europejskiej wg receptury komunisty Altiero Spinellego, autora "Manifestu na rzecz Europy wolnej i zjednoczonej"(wł. „Manifesto per un'Europa libera e unita”) zwany powszechnie „Manifestem z Ventotene” i "ojca" UE.\nW 1941 roku komunista Altiero Spinelli wraz z socjalistą Ernesto Rossim napisali: „Manifest na rzecz Europy Wolnej i Zjednoczonej” zwany powszechnie „Manifestem z Ventotene”. Nad wcieleniem tez z Manifestu w życie, Spinelli pracował do śmierci w 1986 roku.\nNa podstawie „Manifestu z Ventotene” w 1954 r. został opracowany tzw. „Plan Spinelliego”, będący pierwszym projektem konstytucji nowego, federalnego państwa w Europie.\nW 1992 roku Plan Spinelliego stał się oficjalnym programem Wspólnoty Europejskiej, a potem Unii Europejskiej.\n„Kwestia, która musi być rozwiązana jako pierwsza, to zniesienie podziału Europy na suwerenne państwa narodowe.”\n25 marca 2017 roku w Rzymie przywódcy Europy „zjednoczeni w pokoju i przyjaźni” podpisali „Białą Księgę w Sprawie Przyszłości Europy”.\nW „Białej Księdze” okazuje się, że nie było Roberta Schumana, Alcide de Gasperiego, Jeana Moneta i Konrada Adenauera.\nW tym "Manifeście....." Spinelli tak pisał o własności prywatnej:\n"Europejska rewolucja musi być socjalistyczna, to znaczy, mieć za cel wyzwolenie klasy robotniczej "\n"Prywatna własność ma być likwidowana, ograniczana, korygowana albo rozszerzana w zależności od sytuacji "\n"Celem jest ustanowienie stabilnego państwa federalnego z europejskimi siłami zbrojnymi zamiast armii narodowych "\nNad głównym wejściem do gmachu Parlamentu Europejskiego w Brukseli widnieje duży napis:„Altiero Spinelli”.\nKto ma budować ten świat Spinellego?\n"Ale spośród stopniowo rosnącej grupy sympatyków do ruchu należy rekrutować tylko tych, którzy uznali i przyjęli europejską rewolucję za główny cel swojego życia. Dzień po dniu, z dyscypliną, działania powinny być prowadzone; dyskretnie zapewnione powinno im być stałe i efektywne bezpieczeństwo, nawet w sytuacjach najgroźniejszych konfliktów prawnych. Tak stworzy się solidna sieć pracowników, która nadaje spójność bardziej kruchej warstwie sympatyków."\nCi, którzy "uznali i przyjęli europejską rewolucję za główny cel swego życia", to zapewne panowie Daniel Cohn-Bendit, Joshka Fisher i Guy Verhofstadt, założyciele parlamentarnej Grupy Spinelli w 2010 roku, a krucha warstwa sympatyków przy każdej okazji i bez, powołuje się na tzw. wartości europejskie – wytrych do tłumaczenia rzeczywistości i pałka na inaczej myślących.\n„„Zamaskowany” plan dla Europy?”\nWybierz ocenęGive Wybory europejskie – Spinelli czy Schuman? 1/5Give Wybory europejskie – Spinelli czy Schuman? 2/5Give Wybory europejskie – Spinelli czy Schuman? 3/5Give Wybory europejskie – Spinelli czy Schuman? 4/5Give Wybory europejskie – Spinelli czy Schuman? 5/5\n29 Marca, 2019 - 16:49\nTo tak jak PiS czy PO? Po co nam Unia Jewropejska?\n"Po co nam Unia Jewropejska?"\n29 Marca, 2019 - 21:07\nNam wchodzić nie kazano, wstąpiliśmy, bo taka była wola hegemona a my mamy społeczeństwo bez prawdziwych elit - głowy, (zwycięzcy zimnej wojny), który Europę Środkowo Wschodnią w tym zwłaszcza Polskę traktował jako łup wojenny, odbity od ZSRR(rewizja umowy i porządku jałtańskiego), co odzwierciedliło się rabunkową prywatyzacją na rzecz podmiotów hegemona(Zachodu) a potem przekazaniu złupionych do Eurokołchozu, jako współczesnych niewolników mających robić dla "rasy panów" czyli żydobolszewickich właścicieli zachodniego kapitału.


Koronawirus Szpital Dabrowa Tarnowska - NaszeMiasto.pl\nKoronawirus szpital dąbrowa tarnowska\nKoronawirus. Na oddziale zakaźnym szpitala w Dąbrowie Tarnowskiej brakuje rąk do pracy. Placówka apeluje o lekarzy rodzinnych i studentów\nSzpital w Dąbrowie Tarnowskiej to jedyna w regionie tarnowskim placówka z oddziałem zakaźnym dla dorosłych, gdzie kierowani są chorzy z podejrzeniem koronawirusa. Jego dalsze funkcjonowanie może jednak zostać mocno ograniczone ze względu na brak rąk do pracy.\nWięcej na temat: dąbrowa tarnowska oddział zakaźny szpital dąbrowa brak lekarzy zakaźny wiadomości małopolska\nKoronawirus. 3 miliony złotych od Grupy Azoty na wsparcie dla szpitali w walce z pandemią\nKażda z kluczowych spółek Grupy Azoty przeznaczy po 750 tys. zł w formie darowizny na rzecz walki z koronawirusem. W sumie będzie to kwota 3 milionów złotych. Dodatkowe pieniądze trafią m.in. do szpitala w Dąbrowie Tarnowskiej, gdzie znajduje się oddział zakaźny i przyjmowani są chorzy z podejrzeniem COVID-19.\nWięcej na temat: wiadomości małopolska koronawirus tarnów grupa azoty koronawirus azoty wsparcie szpitale koronawirus w małopolsce koronawirus Tarnów koronawirus w polsce koronawirus dąbrowa tarnowska\nKoronawirus jest już 20 km od Rzeszowa? Mamy komunikat sanepidu!\nDostaliśmy sygnał, że dwie kobiety, które niedawno wróciły z nart z północnej części Włoszech, trafiły do szpitala w Łańcucie na odział zakaźny. Wykonywane są badania, które potwierdzą obecność koronawirusa.\nWięcej na temat: łańcut koronawirus wirus szpital rzeszów\nWięcej na temat: koronawirus bydgoszcz szpitale szpital zakaźny szpital biziela szpital jurasza zdrowie\njubileusz szpital dąbrowa tarnowska\ndąbrowa tarnowska koronawirus badania\ndąbrowa tarnowska koronawirus\ndiecezja tarnowska koronawirus\ndąbrowa tarnowska pierwszy przypadek koronawirus


24.06.2020 20:49 Źródło: gdansk.pl\nStrona główna Przez koronawirusa w tym sezonie nie popłyniemy tramwajem wodnym\n- Będziemy obserwować sytuację epidemiologiczną, mamy nadzieję, że od lipca będziemy mogli wznowić kursowanie tramwajów wodnych – mówił wówczas Piotr Borawski. Niestety koronowirus, w dalszym ciągu stanowi realne zagrożenie, a ograniczenia liczby pasażerów w komunikacji publicznej dalej pozostają w mocy. W związku z tym zdecydowano, że sezonie letnim 2020, tramwaje wodne nie będą kursowały.\nTrzeba podkreślić, że mimo sporej liczby pasażerów w poprzednich latach, dochód z biletów kształtuje na bardzo niskim poziomie: 15-19%. Funkcjonowanie tramwaju wodnego wymaga około 81-85% dofinansowania z budżetu miasta. Biorąc pod uwagę ograniczenie liczby pasażerów, które musiałoby obowiązywać również w tramwajach wodnych, wpływy z biletów w czasie trwania pandemii byłyby jeszcze niższe.\nStatystyki dowodzą, że pasażerami tramwaju wodnego są głównie osoby, dla których rejs jest atrakcyjnym sposobem zwiedzania Gdańska. Użytkownicy wskazują, jest to bardziej atrakcja turystyczna niż środek codziennej komunikacji. Tak uważa aż 98% respondentów badania przeprowadzonego przez Gdańską Organizację Turystyczną. Zmiany w funkcjonowaniu tramwaju wodnego, będą skupiały się głównie na dostosowaniu tej usługi do oczekiwań użytkowników. Urzędnicy i eksperci z branży turystycznej, wspólnie z firmami żeglugowymi pracują nad nową formułą tej usługi.


• Dół • Pisze • Co by nie - niepotrzebnie • Inaczej • Co kusi a co uzmysławia • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • delfinn szuka książki\t• martyna071095 szuka książki\t• patrycja620 szuka książki\t• izagd2121 szuka książki\t• mojeksiazki szuka książki\t• Skromna noblistka. Portret Marii • - W każdej rzeczywistości istnieje • Recenzja gry planszowej „Gierki • Wywiad z Florence Hinckel i Vincentem • Łatwopalna. Portret Agnieszki Osieckiej. • Recenzja gry Gobblety czyli kółko • Kubuś Puchatek oczami przedszkolaków • Michał Rusinek o książce "Nowe przygody • "Rubinowe oczy Kremla" - zwiastun książki • "Mój przyjaciel kryzys" - zwiastun książki • "Szczęściary" - zwiastun książki STRONA GŁÓWNA


Mamed Khalidov w wywiadzie przed galą KSW: Wszystko, co robię, musi być zgodne z islamem - TVP Tygodnik – Magazyn widzów i czytelników\n– Jeśli ktoś twierdzi, że islam to zło, znaczy, że go nie zna. To nie religia krzywdzi ludzi. Jestem bardzo wierzącym człowiekiem, a z mojej strony nie ma żadnego zagrożenia. Od 10 lat reprezentuję kraj, który kocham – Polskę – będąc muzułmaninem. Byłem nim, jestem i będę – zapewnia Mamed Khalidov, wielka gwiazda KSW (Konfrontacji Sztuk Walki).\n– Największym wyzwaniem było dopięcie budżetu – opowiada Joanna Mędraś. Notariuszka wygrała ekstremalny maraton.\nUrodził się w Groznym w 1980 roku. W 1997 roku trafił do Polski, języka polskiego nauczył się we Wrocławiu. Jest żonaty z Polką, z którą ma dwóch synów. Mieszka z rodziną w Olsztynie. Od 2010 roku ma polskie obywatelstwo. 27 maja Khalidov będzie walczył na PGE Narodowym w Warszawie\nMamed Khalidov od lat jest uważany za jednego z najlepszych zawodników wagi średniej na świecie. Niepokonany od 2010 roku zawodnik Berkutu Arrachionu Olsztyn ma na koncie serię dwunastu zwycięstw. Tylko trzy razy w ciągu ostatnich siedmiu lat walczył dłużej niż jedną rundę.\nW maju 2016 r. ogłosił, że robi sobie roczną przerwę. W tym czasie udzielił wywiadu rzeki Szczepanowi Twardochowi. Książka nosi tytuł „Lepiej byś tam umarł”. Teraz wraca – zregenerowany i zresetowany.\n„Dobro rodzi dobro. W Polsce bardzo się zmieniłem, złagodniałem”\nDlaczego wybrał pan MMA?\nZawsze o tym marzyłem, ale nie miałem warunków. Tam, gdzie mieszkałem, nie było klubu. Zafascynowała mnie wszechstronność tej dyscypliny i to, że jest najbardziej zbliżona do realnej walki. Późno zacząłem trenować na poważnie, miałem 23 lata. Zawodowcem zostałem, gdy miałem 24 lata. Ale od razu wiedziałem, że to jest to, że uda mi się coś osiągnąć.\nSłynie pan z tego, że szybko wygrywa walki. Najważniejsza jest technika?\nCzasem rzeczywiście udaje się wygrać w pierwszych rundach. Cały czas pracujemy z trenerami nad techniką. 13 lat to robię i cały czas myślę, że mam braki – czy w stójce, czy w parterze, czy w zapasach. Nie mogę przestać się szkolić, czuję na plecach oddech młodszych zawodników. W tym sporcie nie można zatrzymywać się w miejscu. Bardzo ważna jest głowa, nastawienie do walki. Trzeba zachować spokój i realizować założenia. Ale to udaje się tylko wtedy, gdy podchodzi się do tego realnie, strategicznie i na chłodno.\nZregenerował się pan po kilkumiesięcznej przerwie od intensywnych treningów i walk?\nPrzede wszystkim chodziło mi o odbudowę sił psychicznych. Musiałem odpocząć, ale cieszę się, że już wracam. Przed przerwą miałem już naprawdę dość. Nieustannie trenowałem, nie miałem wakacji, nie potrafiłem odpoczywać. Byłem pracoholikiem. Potrzebowałem resetu. Musiałem zaczekać, aż pojawi się głód walki. Teraz wrócił.\nMamed Khalidov (fot .arch. PAP/Tomasz Waszczuk)\n– Kiedy miałem siedem lat ojciec powiedział mi, że jest przestępcą. Nie chciałem iść w jego ślady – mówi syn szefa kartelu narkotykowego z Medellin.\nZniknęły myśli, żeby się wycofać?\nJeszcze trochę na pewno powalczę. Najpoważniej myślałem o rezygnacji na samym początku kariery, gdy nie wszystko szło po mojej myśli. Trenerzy wytłumaczyli mi jednak, że dopiero się uczę i razem możemy zrobić coś fajnego. Prowadzili mnie i teraz bardzo im za to dziękuję. W zeszłym roku poczułem wielkie zmęczenie, ale teraz jestem gotowy na podjecie kolejnych wyzwań.\nDługo aklimatyzował się pan w Polsce? Miał pan zaledwie 17 lat, gdy tu przyjechał.\nTo był szok, ale wiedziałem, że tak będzie lepiej, sytuacja u nas była bardzo niestabilna. Dostałem szansę, by się tu uczyć i ją wykorzystałem. Po przyjeździe przez dwa tygodnie tylko spałem, miałem lekką depresję i nie mogłem się odnaleźć na obczyźnie. Przez 17 lat nigdy daleko nie wyjeżdżałem, a nagle znalazłem się gdzieś daleko, bez przyjaciół. Byłem jeszcze dzieckiem. W Polsce przyjęto mnie bardzo dobrze, gościnnie, nareszcie poczułem się jak człowiek. Gdyby coś było nie tak, na pewno bym wyjechał. Ale zakochałem się w tym kraju. Nikt na mnie nie patrzył podejrzliwie, poczułem się swobodnie. W Rosji byłym tym gorszym, tym z Kaukazu, a miejsce pochodzenia, czyli Grozny, tylko potęgowało kłopoty. Poza tym pamiętam wojnę, ostrzał Groznego. W Polsce bardzo się zmieniłem.\nMamed Khalidoiv (fot .arch. PAP/Tomasz Waszczuk)\n„To ja jestem dzieckiem księdza. Moje rodzeństwo już nie”\nAgata Steczkowska o historii swojej rodziny.\nDobro rodzi dobro. Złagodniałem, zmienił mi się charakter. Wcześniej byłem agresywny, przeczulony, źle nastawiony do ludzi. Otoczenie, w którym przebywałem spowodowało, że cały czas obawiałem się ataku ze względu na moje pochodzenie, wygląd, religię. Czułem się gorszy, byłem tym z Kaukazu. Po kilku miesiącach w Polsce zacząłem stawać się innym człowiekiem. Nikt na mnie nie zwracał uwagi, poczułem się jak normalny, wolny człowiek. Nie musiałem się cały czas bronić.\nPo atakach islamskich terrorystów czuje pan zmianę nastawienia? Mówi pan otwarcie o swojej wierze, o tym, że jest muzułmaninem.\nWiększość to ludzie myślący i rozumni. Wiedzą, że nie można popadać w skrajności i trzeba spokojnie analizować to, co dzieje się na świecie. To nie religia krzywdzi ludzi, ale sami ludzie to robią.\nCzego miałbym się wstydzić? To całe moje życie. Żyję według mojej religii. Wszystko co robię, musi być zgodne z islamem. Nie mam w związku z tym problemów. Od 10 lat reprezentuję kraj, który kocham, Polskę, będąc muzułmaninem. Byłem nim, jestem i będę. Z mojej strony nie ma żadnego zagrożenia, a jestem bardzo wierzącym człowiekiem i znam swoją religię. Jeśli ktoś twierdzi, że islam to zło, to znaczy, że go nie zna.\nMamed Khalidov (fot. arch.PAP/Bartłomiej Zborowski)\nAnia Rusowicz: Nie jestem moją mamą!\n– W moich żyłach płynie jej krew, mam jej geny, ale nikogo nie udaję – mówi piosenkarka i córka słynnej wokalistki zespołu Niebiesko-Czarni Ady Rusowicz.\nObronił pan pracę magisterską pt. „Islam a terroryzm”.\nChodziło mi o wytłumaczenie, że jedno z drugim nie ma nic wspólnego, że te dwa pojęcia się wykluczają. Omówiłem szczegółowo terminologię, wyjaśniłem, jaki jest stosunek islamu do terroryzmu i krzywdzenia innych ludzi. Moja religia się na to nie zgadza.\nŚwietnie mówi pan teraz po polsku. Jakie były początki?\nTragiczne. Otaczały mnie szumy i trzaski. Teraz lubię polski, świetnie go rozumiem. Ale na początku śmialiśmy się z moim przyjacielem Ahmedem, że np. w tramwaju czujemy się, jakby ktoś regulował radio, szukał fal. Masakra. Okazało się jednak, że udało się polskiego szybko nauczyć. Już po ośmiomiesięcznym kursie we Wrocławiu było lepiej. Pomogło pełne zanurzenie się w języku, integracja z ludźmi, rozmowy.\nPana synowie mówią po czeczeńsku?\nNiestety nie, staram się ich uczyć, ale za mało spędzam z nimi czasu. W domu z moją żoną Ewą mówimy po polsku. Chłopcy więc niezbyt często słyszą czeczeński. Bardzo boleje nad tym mój tata, bo nie może pogadać z wnukami. Ale coraz więcej rozumieją.\nMówi się, że jest pan mistrzem w zbijaniu wagi. Jak się ma do tego tradycyjna polska kuchnia?\nKuchnia polska jest świetna. Gdy przyjechałem, najbardziej smakował mi panierowany kurczak i ruskie pierogi. U nas takich nie było. Teraz stosuję dietę, którą przygotowali specjaliści. Wszystko jest ściśle opracowane, przechodzę regularne badania. Jedzenie dostarcza firma cateringowa. To, co jemy, jest bardzo ważne. Czy jestem mistrzem w zbijaniu wagi? Nigdy nie muszę dużo zrzucać. Przed zawodami schodzę z 91, 92 kg, bo tyle ważę na co dzień, do 84. Udaje mi się to robić bez obciążenia organizmu.\nMniej niż kiedyś, mam 37 lat i organizm inaczej reaguje. Poza tym mam już wypracowaną pamięć mięśniową. Trenowałem dwa razy dziennie przez sześć dni w tygodniu, teraz przez trzy dni robię dwa treningi dziennie, a przez trzy – jeden dziennie. Uczę się też efektywnie odpoczywać.\nMa pan walkę marzeń?\nOsiągnąłem to, o czym marzyłem. Nie chcę być zachłanny, chcę trzymać się na tym poziomie, na którym jestem.\nDlaczego zdecydował się pan teraz na to, by powstała o panu książka, szczery wywiad rzeka?\nDoszedłem do odpowiedniego etapu w życiu. Wcześniej nie chciałem, choć mnie namawiali. Poza tym dogadaliśmy się ze Szczepanem Twardochem, fajnie zaiskrzyło i dobrze się gadało.\nZdjęcie główne: Mamed Khalidov (fot. arch.PAP/Tomasz Waszczuk)


Zmarła Kurdyjka, którą wraz z rodziną znaleziono w lesie przy granicy. Wcześniej poroniła - wPunkt\n„W szpitalu zmarła Kurdyjka z Iraku, którą w listopadzie wraz z rodziną znaleźli w lesie polscy funkcjonariusze” – informuje TVN24.\nW szpitalu zmarła Kurdyjka z Iraku, którą w listopadzie wraz z rodziną znaleźli w lesie polscy funkcjonariusze – informuje TVN24. Kobieta była w bardzo ciężkim stanie. Wcześniej poroniła ciążę w 27. tygodniu.\n22 listopada rzeczniczka SG odniosła się do doniesień dotyczących rodziny znalezionej w lesie. „Kobieta wraz z mężem i piątką dzieci została odnaleziona w lesie około 2 tyg. temu. Jej stan był ciężki, dlatego trafiła do szpitala. Ojciec wraz z dziećmi trafili do nas na placówkę, a następnie do ośrodka, gdzie zostaną bądź już ostali przekazani organizacji pozarządowej. Z kolei niedawno lekarze poinformowali nas, że stan kobiety jest nadal ciężki. Wiemy także, że kobieta poroniła” – przekazała wtedy Michalska.\nW niedzielę TVN24 podało informację, że kobieta zmarła w szpitalu. Wiadomość potwierdziła rzeczniczka podlaskiej Straży Granicznej major Katarzyna Zdanowicz. Poinformowała, że kobieta zmarła w sobotę nad ranem. Czynności w sprawie śmierci kobiety prowadzi prokuratura.\nStraż Graniczna poinformowała, że dla jej męża i piątki dzieci w wieku od 7 do 16 lat, zapewniono opiekę psychologiczną.


01-08-14 11:24 #1\nBaby blues jest wynikiem naturalnych wahnięć hormonalnych po porodzie, ale "wyzwalaczem" mogą być rożne rzeczy: brak snu, konflikt z teściową, problemy ze zdrowiem dziecka, problemy z karmieniem... U mnie najbardziej dolegliwy był brak snu. A u was co było przyczyną?\n01-08-14 15:45 #2\nPoród przedwczesny. :3\nI do dzisiaj mam wahania nastrój, ale to przed okresem.\n05-08-14 10:17 #3\nJestem mamą, moje dziecko urodziło się 2014-07-03 zobacz kalendarz\nU mnie również brak snu, notoryczne zmęczenie, powracające migreny (w ciąży już o nich zapomniałam) i zmęczenie upałem po 35 stopni\n05-08-14 11:37 #4\nU mnie kryzys nastąpił po powrocie do domu. Dopóki byłam w szpitalu to jakoś się trzymałam i w sumie czułam się pewnie i dobrze. Niejako "pod ręką" miałam położne i doświadczone pielęgniarki które były w stanie odpowiedzieć na każde pytanie lub pomóc przy karmieniu, przewijaniu, wyjaśnieniu co się dzieje w moim organizmie, itp.\nNatomiast gdy z córką w ramionach przekroczyłam próg naszego domu dotarło do mnie, że teraz wszystko się zmienia. Oczywiście miałam tą świadomość wcześniej, w ciąży ale to było jakieś dalekie. I nagle przestało być i strasznie mnie ten fakt przeraził.\nBył płacz, były pytania "jak ja sobie poradzę" i stwierdzenia "że nie nadaję się na matkę". Na szczęście mąż był cały czas przy mnie i pocieszał jak umiał najlepiej. Szczyt i przełom jednocześnie nastąpił chyba jakieś dwa tygodnie po porodzie gdy Lidka obudziła się po nocy i miała zaropiałe oczko. Wtedy mąż już wrócił do pracy i przez większą część dnia byłam z Młoda sama. Oczywiście pierwsze co zrobiłam na widok tego jej oczka to był płacz :P A po chwili przyszło opamiętanie i refleksja: Co ty durna robisz? Po co? Rykiem dziecku nie pomożesz, ogarnij się a nie kwękasz jak postrzelona kaczka.\nI od tamtej pory było lepiej. Jasne, zdarzały się i gorsze chwile, w końcu nie tak łatwo jest oswoić się z nową sytuacją i ogarnąć dziecko bez instrukcji obsługi ale z dnia na dzień było lepiej.\nJakby na to nie spojrzeć to te złe chwile odchodzą w niepamięć, nieprzespane noce, obolałe ciało, niepewność - wszystko mija. I zostaje fajny dzieciak\n24-09-14 20:08 #5\nJestem w ciąży, mam termin porodu na 2014-09-05 zobacz kalendarz\nja wczoraj miałam i nie wiem czy to folik czy po prostu mąz mi pomógł, a może wszystko\n28-02-15 21:59 #6\nróżne są czynniki, generalnie u wielu matek to się zdarza więc nie ma czym się przejmować\n02-03-15 13:17 #7\nMyślę, że powodem jest zmęczenie po ciąży i stres. Ale z czasem dobry nastrój powinien wrócić.\nZacząłem korzystać z GFPTrans dowiedziałem się ze strony: http://taniewysylanie.co.uk/\n17-06-15 17:37 #8\nU mnie chyba też najgorszy był brak snu i poczucie że się straciło swoje poprzednie "wspaniałe poukładane życie" w którym się o wszystkim decydowało a teraz nawet nie mogę pójść umyć głowy bez strachu że zaraz zacznie wyć i trzeba będzie przestać. Teraz z tego się śmieje ale początki macierzyństwa nie są lekkie.\n18-06-15 10:35 #9\nJestem w ciąży, mam termin porodu na 2014-12-31 zobacz kalendarz\nU mnie było podobnie. Wcześniej miałam wszystko poukładane jak w zegarku a po porodzie to się skończył - na początku bo z czasem znowu wszystko sobie uporządkowałam. Najgorsze chyba było ciągłe zmęczenie i senność. Spałam praktycznie w każdej możliwej chwili i nie miałam na nic sił. Przyczyną pewnie była anemia ale też nieprzespane noce. Na szczęście trwało to tylko miesiac.\nOstatnio edytowane przez gonia7777 ; 22-01-16 o 11:49\n10-11-15 10:58 #10\nja nie wiem co bylo przyczyna, to, ze mialam wrazenie, ze z niczym sobie nie radze, ze nie umiem zajmowac sie dzieckiem, ze nie wiem co mu jest, chyba lęk przed nieznanym i zmiana zycia o 180stopni, dobrze, ze to juz za mna


Cena miłości [Gail Whitiker] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00299 005184 20934949 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-238-9741-5 Data wydania: 2013-05-17\nGail Whitiker Cena miłości Tłumaczenie: Krzysztof Dworak\nRozdział pierwszy – Odnaleźliśmy ich, panie – rzekł detektyw Rawlings głosem przepełnionym cichą satysfakcją. – Do tego w dobrym zdrowiu i doskonałych nastrojach. Przez chwilę nikt się nie odzywał. Milczał zażywny detektyw, którego długo oczekiwane słowa przyniosły kres kilkunastomiesięcznym poszukiwaniom. Milczała piękna ciemnowłosa dama, która zamknęła na tę wieść oczy, zdradzając targające nią uczucia. Milczał też wysoki, smukły dżentelmen, którego tajne misje we Francji były przyczyną rozpoczęcia śledztwa. Nic nie zakłócało ciszy kwietniowego popołudnia, prócz spokojnego tykania zegara na kominku i turkoczących na bruku kół przejeżdżającego powozu. – Czy jest pan pewien, że są to Sophie Vallois i jej brat, Antoine? – przerwał ciszę Nicholas Grey, wicehrabia Longworth. Rawlings potrząsnął głową. – Ani trochę. Od miesięcy sprawą zajmowali się moi najlepsi ludzie. Nie może być mowy o pomyłce. – Niebiosom niech będą dzięki! – westchnęła z ulgą Lawinia Grey. – Nareszcie ich odnaleźliśmy. Nie mogę sobie nawet wyobrazić, jak wyglądało dotąd ich życie. – Ani ja – przyznał detektyw. – Podejrzewam jednak, że uczynili wszystko, co niezbędne, aby uchronić się przed tymi, którzy chcieliby zakłuć ich we śnie. Smukłe palce Lawinii zacisnęły się na poręczy kanapy. – Przecież nie mogło być aż tak tragicznie – nie mogła uwierzyć. – Chciałbym rzec inaczej, ale to, co zrobili panna Vallois oraz jej brat, byłoby uznane przez bonapartystów za akt zdrady. Ta dwójka nie miała innego wyjścia, niż zgubić po sobie ślad w zaułkach Paryża. – Co z powodzeniem czynili niemal przez trzy lata – mruknął Nicholas. – Czy byli świadomi, że ktoś ich śledzi? – Nie, mój panie. Budge to mój najlepszy człowiek. Mógłby podążać za księciem regentem do wygódki i nie wzbudzić podejrzeń. Proszę o wybaczenie. Lawinia skłoniła głowę, choć dołek w jej policzku sugerował raczej rozbawienie niż rozdrażnienie. – A czy list mojego męża został dostarczony? – zapytała. – Zgodnie z moimi informacjami doręczono go do rąk własnych panny Vallois o wpół do piątej po południu, dziesiątego – odparł detektyw, zamykając notes. – Skoro tak, powinniście państwo otrzymać odpowiedź już wkrótce. – Jeśli ta młoda dama ma intencję, by odpowiedzieć. – Nicholas zbliżył się do kominka i w płomieniach dojrzał zapamiętaną twarz niewinnego dziecka. – Może nie wiedzieć nawet, kim jestem. A jeśli nawet pamięta, być może woli nie mieć nic wspólnego z mężczyzną, który odegrał tak znaczącą rolę w zrujnowaniu jej życia. – Nie ty zrujnowałeś jej życie, Nicholasie – rzekła Lawinia ze złością. – Panna Vallois i jej brat pomogli ci z własnej woli. To niesprawiedliwe, byś dźwigał brzemię konsekwencji. Nicholas uśmiechnął się, jak zawsze poruszony bezwarunkowym wsparciem małżonki. Była niezwykłą kobietą, nigdy nie wymagała zawiłych tłumaczeń ani rozwlekłych usprawiedliwień Nicholasa. Jej bystry, powodowany intuicją umysł uczyniłby z niej doskonałego agenta wywiadu, gdyby taka była jej wola. Kiedy Grey przechodził przez pokój, kierując się w stronę obitej brokatem kanapy, gdzie siedziała, dziękował Bogu – i swojemu dowódcy – że tak się nie stało. – Jak zawsze jesteś głosem rozsądku i logiki. Nawet jeśli jesteś nieco stronnicza… – Oczywiście, że jestem stronnicza, ukochany. Jestem twoją żoną. Czy mogłoby być inaczej? – Nie wszystkie żony zgadzają się z mężami. – Nie wszyscy mężowie warci są tego, by się z nimi zgadzać – uśmiechnęła się do niego. – Zawsze stanowiłeś najcudowniejszy wyjątek. Nicholas pochylił się, by złożyć pocałunek na jej ciemnych, lśniących włosach. – A ty jesteś tego przyczyną. Z drugiej strony pokoju dało się słyszeć chrząknięcie detektywa Rawlingsa. – Proszę o wybaczenie, panie, ale czy mam poinformować mojego podwładnego, że dalsza obserwacja nie jest już konieczna? Nicholas zerknął na żonę. – Jak myślisz? Lawinia uniosła ramiona w eleganckim i wymownym geście. – Chyba nie ma już potrzeby, by ten biedny człowiek pozostawał dalej we Francji. Panna Vallois i jej brat zostali odnalezieni, a list dostarczony. Pozostaje nam jedynie oczekiwać odpowiedzi. Nicholas popatrzył na detektywa na wypadek, gdyby ten miał coś jeszcze do dodania, ale z jego postawy wywnioskował, że zgadza się z Lawinią. Wszyscy czekali bardzo długo na wiadomość o odnalezieniu Sophie i Antoine’a Vallois. Teraz nie mieli innego wyjścia, jak tylko czekać dalej. Było to bez wątpienia niełatwe, lecz Nicholas czuł, że po raz kolejny los złożył jego pomyślność w dłonie innych. Miał nadzieję, że fortuna znowu uśmiechnie się do niego życzliwie, jak wtedy, gdy wiele lat temu młoda Francuzka i jej brat wybawili go od nieszczęścia w swoim rozdartym wojną kraju. Ociężały powóz zatrzymał się na tętniącym życiem podwórzu zajazdu Pod Czarnym Łabędziem. Wkrótce podbiegł chłopiec stajenny, by przejąć lejce. Drzwi powozu otworzyły się, opuszczono schodki i ze środka wylał się strumień zmęczonych podróżnych. Jedną z pierwszych wysiadających była Sophie Vallois. W oczekiwaniu na brata wygładzała pomięte spódnice znoszonego podróżnego ubrania. Dziękowała Bogu, że nie założyła jednej ze swoich nowych kreacji. Kajuty na statku były zatłoczone, a czystość nie miała dla kapitana pierwszorzędnej wagi. Do tego już tylko trudna przeprawa wystarczyłaby, żeby sprawdzić wytrzymałość nawet najtwardszego marynarza. Na szczęście wzburzone morze nie zgoniło ich z pokładu, jak wielu spośród pozostałych pasażerów, i z nadejściem ranka Sophie mogła cieszyć oczy wyjątkowym widokiem słońca wschodzącego ponad białymi klifami południowego wybrzeża Anglii. Teraz, niezliczone godziny i więcej jeszcze przebytych mil później, dotarli do zajazdu, w którym mieli spędzić noc przed dalszą podróżą do Londynu. – A więc to tutaj zatrzymamy się na popas? – zapytał Antoine Vallois, opuszczając powóz. Obrzucił oberżę niechętnym spojrzeniem. – Mam nadzieję, że pokoje są wygodniejsze, niż na to wygląda… – Na pewno będą porządne – odparła z przekonaniem Sophie. – W przeciwnym razie lord Longworth by ich nie polecił. – Chyba że od jego ostatniej bytności w tym przybytku minęło dużo czasu – mruknął Antoine, obchodząc łukiem parujące końskie odchody. Na szczęście wnętrze oberży okazało się dalece przyjemniejsze, niż sugerowały podniszczone belki i błotniste podwórze. Delikatne zapachy roznoszące się z kuchni pomogły strudzonym podróżnym odzyskać ducha, podobnie jak skwierczący na palenisku ogień. Sophie bezwiednie skierowała swe kroki bliżej kominka, chcąc odegnać od siebie chłód niezwykle zimnego kwietniowego wieczoru. – Zaczekaj tutaj, a ja dowiem się o pokoje i kolację – zakomenderował Antoine, stawiając obok siostry dwie niewielkie torby. – Jeśli lordowi Longworth nie udało się zapewnić nam noclegu, może się okazać, że noc spędzimy wraz z końmi. Chociaż spanie w stajni nie jest dla mnie niczym nowym, wolałbym nie wyciągać z ubrań siana, kiedy dotrzemy już do Londynu. Kąciki ust Sophie drgnęły. – Jestem pewna, że lord Longworth nie miałby nic przeciwko temu, żebyś przybył wprzebraniu l’épouvantail. Jeśli tylko uda nam się dotrzeć do miasta bezpiecznie. – Mam wyglądać jak strach na wróble? – roześmiał się Antoine. – Tiens, nie masz odrobiny szacunku dla brata, a stanowczo za dużo dla tego angielskiego lorda. Zapomniałaś, że nasza znajomość z tym człowiekiem była bardzo krótka, ale jej konsekwencje niezwykle dalekosiężne. Wolałbym, żebyś była nieco bardziej podejrzliwa wobec powodów zaproszenia nas do Anglii po tak długim czasie. – Okoliczności są rzeczywiście interesujące – przyznała Sophie. – Nie wierzę jednak, aby prosił nas o przebycie całej tej drogi, gdyby nie miał szczerych intencji. – Mam nadzieję, że się nie mylisz – odparł Antoine, choć jego spojrzenie pozostało nieprzeniknione. – Zaczekaj tutaj i z nikim nie rozmawiaj. Nie ufam tym wszystkim Anglikom, otaczającym moją piękną siostrę. Sophie powstrzymała uśmiech. – Nie wierzysz, że twoja siostra umie sama się obronić? – Wiem, że dobrze radzisz sobie z pistoletem! Martwię się tylko o los tych Anglików… Ta wymiana zdań była typowa dla ich bliskiej relacji. Kiedy brat zmierzał w stronę kontuaru, zdała sobie sprawę, jak bardzo się cieszy z jego towarzystwa. Ostatnie lata żadnemu z nich nie przyniosły wytchnienia. Niekończące się przeprowadzki były wyczerpujące, więc kiedy z początkiem zeszłego roku udało im się znaleźć pokoje niedaleko paryskiego śródmieścia, Sophie niemal płakała ze szczęścia. Tam, po raz pierwszy od opuszczenia domu, udało im się odzyskać w miarę normalne życie. Otrzymawszy więc list od wicehrabiego Longworth z zaproszeniem do Anglii, Antoine był bardzo podejrzliwy. Niewiele wiedzieli o człowieku, któremu tak dawno temu uratowali życie. Choć spędził w ich stodole dwa tygodnie, przez większość czasu był nieprzytomny albo majaczył. Nie udało im się dowiedzieć, co sprowadziło go do Francji ani dlaczego leżał w rowie z kulą w boku. Zatopiona w myślach Sophie dopiero po kilku chwilach zdała sobie sprawę, że na podwórzu coś się dzieje. Brzmiało to jak sprzeczka, choć grube ściany tłumiły słowa. Kilku gości spoglądało w kierunku drzwi, nikt jednak nie wstał, nie chcąc wtykać nosa w nie swoje sprawy. Nagle huk wystrzału przeszył nocne powietrze, a zaraz po nim rozległ się kobiecy krzyk. Sophie pojęła, że kłótnia zakończyła się tragedią. Odwróciła się, szukając wzrokiem Antoine’a, i zamarła, widząc, jak pędzi w stronę wyjścia. – Antoinie! – zawołała. – Nie ruszaj się, Sophie. Może będę mógł pomóc. – Ja też chcę iść! – Nie! Jeśli już musisz coś zrobić, zajmij się noclegiem i poczekaj na mnie na górze. Na czas jednego uderzenia serca Sophie się zawahała. Jeśli ktoś był ranny, Antoine potrzebowałby jej u swego boku. Było prawie niemożliwe, żeby udzielił pomocy bez niczyjego wsparcia oraz potrzebnego sprzętu. – Zaczekaj, idę z tobą! – zdecydowała. Była w połowie drogi do drzwi, kiedy poczuła na ramieniu delikatny, ale stanowczy uścisk dłoni. – Dżentelmen prosił, by pozostała pani na miejscu – rzekł głos przy jej uchu. – Polecam, by postąpiła pani zgodnie z tą radą. Na zewnątrz niepotrzebnie przyciągałaby pani uwagę. Głos mężczyzny był równie nieprzejednany, jak uścisk jego dłoni, ale protekcjonalna uwaga wzbudziła w Sophie sprzeciw. – Nic pan nie rozumie! Ktoś mógł zostać ranny! – Na pewno tak właśnie się stało, ale pani w niczym by nie pomogła. Jeśli obieca pani zostać, wyjdę i sprawdzę, co się wydarzyło. Mężczyzna nie puścił jej ramienia, a kiedy Sophie uniosła wzrok, zdała sobie sprawę, że prawdopodobnie nie zamierza wcale tego zrobić. Stał mocno na nogach, roztaczając wokół siebie aurę siły i autorytetu sugerującą, że jest przyzwyczajony do posłuchu. Ubranie zdradzało człowieka dobrze sytuowanego. Miał na sobie dobrze skrojoną marynarkę, jasne bryczesy i oficerski płaszcz. Chociaż skórzane buty były odrapane i wymagały czyszczenia, niewątpliwie były wysokiej jakości. Ciemnobrązowe włosy opadały na szerokie czoło nad oczami błyszczącymi inteligencją. Choć rysy miał zbyt ostre, by go nazwać przystojnym, prezentował się bardzo dobrze. Wszystko to jednak niewiele znaczyło dla Sophie, gdy trzymał ją w niewoli silnego uścisku. – Będzie pan łaskaw puścić moje ramię! – zażądała. – A czy da mi pani słowo, że nie zrobi nic niemądrego? – odpowiedział pytaniem. – Uważa pan pomoc rannemu za rzecz niemądrą? – Ależ bez wątpienia intencja to szlachetna, ale czyn lekkomyślny – wyjaśnił, puszczając ramię. – Pani mąż prosił, żeby zainteresowała się pani noclegiem. Jeśli zaczeka pani na mnie przy kontuarze, zaoferuję mu pomoc, po czym wrócę do pani z wszelkimi informacjami, jakie będę w stanie uzyskać. – Ale Antoine nie jest… Mężczyzna jednak już zniknął za drzwiami, rozpływając się w nocy wraz ze swoim płaszczem. Inni goście podążyli za nim do wyjścia, żaden jednak nie przekroczył progu. Sophie, poirytowana ich tchórzostwem, podeszła do karczmarza. Nie była przyzwyczajona, by stać z boku niczym bezradna, mdlejąca na widok krwi niewiasta. Często pomagała Antoine’owi przy jego pracy. Nie rozumiała, czemu tym razem nie poprosił o asystę. Humoru nie poprawiło jej to, że musiała unieść głos, by przywołać karczmarza. – W porządku, o co te krzyki? – wymamrotał starszy jegomość, odchodząc od okna, przez które usiłował dojrzeć, co działo się na zewnątrz. – W czym rzecz? – Chcę się dowiedzieć o pokoje. Nazywam się Vallois. Karczmarz, którego zmierzwione brwi przypominały raczej opiłki metalu niż włosy, otworzył zniszczoną księgę i przesunął palcem po liście nazwisk. – Nic tu nie ma. – Może zarezerwowano je pod nazwiskiem wicehrabiego Longworth? – dopytywała się zaskoczona Sophie. Jeśli nawet miała nadzieję zaimponować karczmarzowi tytułem, jej próba spaliła na panewce. – Nie. Niczego takiego też tu nie ma. – Powiedziano mi, że przygotowania zostały poczynione. Jego lordowska mość wysłał mi list i zaznaczył, że kopia zostanie przesłana tutaj. Nie otrzymał jej pan? Starzec odchrząknął. – Może pan Rastley ma ten list. – Pan Rastley? – To jego karczma. Musiał jechać się zająć umierającą siostrą, a tu nie ma rezerwacji na pani nazwisko ani tego szlachcica. – Mężczyzna zamknął księgę. – Mogę dać pani koc, żeby przespała się pani w stajni… – W stajni? Dobry Boże, jakiegoż rodzaju to przybytek?! Bulwersującą uwagę wygłosił dobrze ubrany mężczyzna, który zjawił się u boku Sophie. Bez wątpienia był dżentelmenem. Lśniąca bobrowa czapka spoczywała na złotych lokach, a diamentowa szpilka zatknięta była w fałdach misternie zawiązanego fularu. Buty szlachcica były nieskażone nawet najmniejszą drobinką kurzu, a dłonie przyozdabiały okazałe złote pierścienie. Mimo tego jednak, że wyraźnie zamierzał pomóc, Sophie wolała go nie zachęcać. Wykwintny wygląd bowiem nie był w stanie ukryć chłodnego wyrazu twarzy ani cynicznego skrzywienia ust. Patrzył na Sophie niczym kot przyglądający się bezbronnemu ptakowi, którego zamierzał zjeść na kolację. – Dziękuję panu, ale nie wątpię, że sytuacja da się rozwiązać ku satysfakcji wszystkich zainteresowanych – powstrzymała go. – Musiało po prostu dojść do nieporozumienia. – W rzeczy samej. Nieporozumienie to pozbawiło panią wygodnego łóżka. – Mężczyzna rzucił pogardliwe spojrzenie karczmarzowi. – Sprawienie takiej niedogodności tak pięknej damie jest prawdziwą zbrodnią! Starzec zbladł. – Za pana pozwoleniem, panie Oberon, nie mamy wolnych pokojów… – Tak utrzymujesz – rzekł dżentelmen. – Nie możesz jednak oczekiwać od tej młodej kobiety, by spędziła noc sama, pozbawiona opieki. Tu mężczyzna zwrócił się do niej, opierając łokieć na barze. Sophie zauważyła zmianę w wyrazie jego oczu. – Nie sposób przewidzieć, jaka krzywda przypadnie jej w udziale. Lepiej już, żebyś spędziła tę noc ze mną, kochanie, niż próbowała swojego szczęścia gdzie indziej. Wybieg ten był tak oczywisty, że Sophie omal się nie zaśmiała. – Na szczęście nie jestem ani sama, ani też pozbawiona opieki. Jak tylko powróci tu mój brat, wyjaśnimy całe to nieporozumienie! – Brat? – Tak. Wybiegł na zewnątrz po wystrzale… – Sophie zawahała się. Zastanowiła się, czy Antoine ma się dobrze. Nie sposób było przewidzieć, w jaką scysję się wplątał. Po chwili niepokój Sophie rozwiał ten sam mężczyzna, który nie pozwolił jej wyjść. – Ucieszy się pani z wiadomości, że wszystko jest w porządku, madame – uspokoił ją. – Sprawa została wyjaśniona, a ranny mężczyzna dojdzie do zdrowia dzięki rychłej interwencji pani męża. – Męża? – Pan Oberon zwrócił się w kierunku Sophie z wyrzutem. – Wydawało mi się, że pani powiedziała, iż podróżuje z bratem. – To prawda. Ten dżentelmen błędnie założył, że Antoine jest moim mężem. – Być może dlatego, że nie podjęła pani próby wyprowadzenia mnie z błędu – rzekł pierwszy. – Nie dał mi pan tej szansy – odcięła się Sophie. – Pan wybiegł, zanim miałam okazję cokolwiek powiedzieć. – A skoro o tym mowa, Silverton – z nonszalancją wszedł im w słowo Oberon – co się tam wydarzyło? – Zwykła kłótnia. O kobietę – odparł Silverton z nutą dezynwoltury w głosie, by dać słuchaczom do zrozumienia, że wątpi w przyzwoitość owej damy. – Wyrażono zniewagę, zażądano przeprosin, a gdy dżentelmen odmówił, towarzysz damy wyciągnął bicz i smagnął go w twarz. Pierwszy dżentelmen odpowiedział strzałem drugiemu w nogę. Paskudna rana, ale nie zagrażająca życiu, dzięki interwencji brata tej młodej damy, który, jak przypuszczam, jest lekarzem. – Uczy się na lekarza – czuła się w obowiązku sprostować Sophie. – A ja nie wchodziłabym tam nikomu w drogę. Często pomagałam bratu w podobnych sytuacjach. – Czego jednak nie mogłem się domyślić – zapewnił Silverton. – Usłyszałem tylko, że brat z troską w głosie prosił panią, by została w środku. Postanowiłem interweniować. Być może powinienem się powstrzymać i pozwolić, by wplątała się pani w tę kabałę… Reprymenda w jego słowach była oczywista – wystarczająca, by obudzić sumienie, lecz nie dość szorstka, by zranić. Sophie obmyślała odpowiedź, gdy otworzyły się drzwi i do środka wszedł Antoine z ponurą miną i kurtą zbrukaną krwią. – Antoinie! Nic ci nie jest? – Nie, czego nie mogę powiedzieć o tym mężczyźnie na zewnątrz. Antoine spojrzał na mężczyzn stojących przy siostrze i, ku zaskoczeniu Sophie, podał dłoń jej adwersarzowi. – Mam u pana dług, monsieur. Gdyby nie pomógł mi pan przytrzymać tego mężczyznę, wątpię, czy udałoby mi się zatamować krwotok. Merci beaucoup. Wahanie Silvertona było krótkie niczym mgnienie oka, ale Sophie zwróciła na nie uwagę. Patrzyła, jak przyjmuje rękę Antoine’a, potrząsa nią krótko i niemal natychmiast puszcza. – Jestem pewien, że dałby pan sobie radę. – Tak, ja też jestem tego pewien – powiedział Oberon z grymasem na twarzy. – Francuzi zawsze są tacy zaradni w kwestiach życia i śmierci… Jego słowa padły w ciszy pełnej napięcia i Sophie zastanowiła się, co znaczyła wymiana spojrzeń pomiędzy dwoma Anglikami. Upomniawszy się w duchu, spojrzała na brata. – Antoinie, wygląda na to, że będziemy musieli poszukać innego miejsca na nocleg. Nie zarezerwowano dla nas pokojów, a gospoda jest pełna. – Pokazałaś list karczmarzowi? – spytał zaskoczony. – Nie dał mi okazji. Powiedział, że nie ma żadnych wolnych pokojów. – Zajmijcie zatem mój – zaoferował natychmiast Silverton. – Nie jest może obszerny, ale mieszczą się w nim dwa łóżka i jest tam w miarę cicho. Ja będę spał tutaj. – Och, nie – zaoponowała Sophie. – Nie możemy… – Dziękuję panu, panie Silverton – wszedł jej w słowo Antoine. – Moja siostra ma za sobą długi dzień, a na pewno chciałaby jutro wyglądać jak najlepiej. Jesteśmy panu niezmiernie zobowiązani! Sophie otworzyła usta z niedowierzaniem. Zobowiązani? Od kiedy to, zastanawiała się, przyjmowali pomoc od nieznajomych? Szczególnie od człowieka, który nie chciał nawet uścisnąć dłoni Antoine’a! – Ce n’est pas une bonne idée, Antoine – szepnęła pospiesznie. – Nous serons mieux lotis dans la grange avec les chevaux! Wytrącona z równowagi Sophie pozwoliła sobie na powrót do francuskiego. Przed opuszczeniem Paryża postanowili wraz z Antoine’em mówić w towarzystwie wyłącznie po angielsku. Wolałaby spać w stajni wraz z końmi, niż mieć dług wdzięczności u nieznajomego. Nauczyła się już, że grzecznościowe propozycje mają zawsze swoje konsekwencje – a spłata nie daje się negocjować. Niestety, Silverton najwyraźniej uznał, że sprawa jest już zakończona. – Pokój znajduje się na górze, drugi po lewej. Jeżeli państwo pozwolą, za chwilę zabiorę z niego rzeczy i wrócę, by przekazać klucz. Oberon, czy mogę zostawić u ciebie walizę? – Jeśli musisz, ale nie myśl, że pozwolę ci spędzić u mnie noc. Ja mam tylko jedno łóżko i z całą pewnością nie zamierzam dzielić go z tobą. – Bądź spokojny – odparł z sarkazmem Silverton. – Ta myśl nawet by mi do głowy nie przyszła. Do zobaczenia podczas kolacji. – W porządku. Cały ten dramat pobudził mój apetyt. W rzeczy samej… – Oberon spojrzał na Sophie i zlustrował ją z uwagą, którą uznała za niestosowną. – Może miałaby pani chęć do nas dołączyć, mademoiselle? Oberżysta zapewnił nas, że otrzymamy w jego prywatnej jadalni przyzwoity posiłek, a ja ze swojej strony spieszę zapewnić, że przyjemniej będzie tam niż tutaj, wśród całej tej hałastry. Sophie oparła się chęci, by zripostować, że hałastra znajdzie się właśnie w prywatnej jadalni. – Dziękuję, ale muszę odmówić. Będzie nam tutaj z bratem dobrze. – Zatem życzę miłego wieczoru. Pozwolę sobie dodać, że poznanie pani było… czystą przyjemnością. Jego spojrzenie powiedziało wszystko to, czego nie zawarł w słowach. Gdy odszedł, twarz Sophie płonęła od upokorzenia. Jeśli tak wyglądają angielskie maniery…, przebiegło jej przez myśl, gdy Silverton ponownie się odezwał. – Proszę wybaczyć Oberonowi brak taktu. Jego słowa są szybsze od myśli. – Nie jest pan nam winien żadnych przeprosin – odparł chłodno Antoine. – Pana zachowanie z nawiązką wynagrodziło nam jego. – Nie chciałbym, abyście pomyśleli, że angielska rycerskość odeszła w zapomnienie. – Skłonił się Silverton. Spojrzał na Sophie, po czym dotknął dłonią bobrowej czapki i ruszył w kierunku wąskich schodów. Sophie podążyła za nim wzrokiem, nie ciesząc się bynajmniej z wydarzeń, jakie miały miejsce w czasie ostatniej pół godziny. – Nie powinieneś był się godzić na jego propozycję, Antoinie. Nic o nim nie wiemy. – Wolałem to od spędzenia pierwszej nocy w Anglii wraz z końmi. – Lepsze to od długu wdzięczności wobec mężczyzny, który najwyraźniej nie darzy nas sympatią. – To bez znaczenia. Istotne jest tylko to, że będziesz miała prawdziwe łóżko i gorącą wodę do kąpieli. Lord Longworth nie był w stanie zapewnić ci tych wygód, więc nie chciałem odrzucać oferty Silvertona. Wątpię, czy jedna nieprzespana noc stanowi dla niego większą niedogodność. Oczywiście, że nie, pomyślała Sophie. Silverton był bez wątpienia człowiekiem zamożnym. Jeśli nawet nie będzie spał wygodnie, wróci po prostu do siebie i odeśpi to następnego dnia w domu pełnym służby i u boku czułej żony. Na pewno nie będzie zaprzątał sobie nią głowy. Dla niego była jedynie kolejną osobą, którą spotkał na swej drodze. Tym samym on był dla niej, przekonywała się. Po prostu kolejną twarzą wśród tłumu. Nie wiedziała nic o jego życiu, więc nie miało znaczenia, czy uznał ją za pozbawioną manier, kiedy odmówiła jego propozycji pomocy. Dzięki niemu będzie w Londynie czysta i wypoczęta, gdy spotka się z Nicholasem. To powinno być dla niej ważniejsze od zamartwiania się, jakie wrażenie wywarła na mężczyźnie, którego nigdy więcej nie spotka.\nTytuł oryginału: Courting Miss Vallois Pierwsze wydanie: Harlequin Historical, 2011 Redaktor serii: Dominik Osuch Opracowanie redakcyjne: Dominik Osuch Korekta: Lilianna Mieszczańska © 2010 by Gail Whitikerr © for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2013 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak firmowy wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżone. Harlequin Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN 978-83-238-9741-5 ROMANS HISTORYCZNY – 374 Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Cena_milosci_-ebookRO/p36469i93145" target="_blank" title="Cena miłości [Gail Whitiker] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Cena miłości [Gail Whitiker] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Świadczenie usług budowlanych w okresie gwarancyjnym – www.podatekvat.pl\nAktualnie jesteś: Strona główna » Obrót krajowy » Świadczenie usług budowlanych w okresie gwarancyjnym\nJestem czynnym podatnikiem VAT. Przy realizacji budowy bloku wielorodzinnego byłem generalnym wykonawcą. Po zakończeniu inwestycji i jej odbiorze przez inwestora świadczę usługi budowlane (wymienione w załączniku nr 14 do ustawy o VAT) w okresie gwarancyjnym przewidzianym umową. Usługi te wykonywane są za pośrednictwem podmiotów trzecich (podatników VAT czynnych). Czy przy rozliczaniu VAT jestem zobowiązany do zastosowania mechanizmu odwróconego obciążenia?\nNa stronie internetowej Ministerstwa Finansów (www.finanse.mf.gov.pl) w dniu 3 lipca br. zamieszczono broszurę pt. "Objaśnienia podatkowe - najczęściej zadawane pytania i odpowiedzi w zakresie odwróconego obciążenia podatkiem VAT transakcji dotyczących świadczenia usług budowlanych".\nOdnosząc się do sytuacji podobnej do przedstawionej w pytaniu, Ministerstwo Finansów podkreśliło, że przepisy ustawy o VAT nie różnicują zasad opodatkowania w zależności od tego, czy usługi budowlane są realizowane w trakcie fazy wykonawczej inwestycji, czy też w okresie gwarancji. W przypadku wykonywania robót budowlanych w okresie gwarancji w omawianym przypadku znajdzie zastosowanie mechanizm odwrotnego obciążenia VAT. Podmioty, którym generalny wykonawca zleci odpłatnie wykonanie określonych robót budowlanych, wystąpią w charakterze podwykonawców i dlatego do rozliczenia VAT od tych transakcji zobowiązany będzie generalny wykonawca.\nPodkreślono ponadto, że jeżeli w związku z gwarancjami udzielonymi przez głównego wykonawcę inwestorowi, główny wykonawca nie pobiera od inwestora wynagrodzenia z tytułu wykonanych prac, to nie podlegają one w ogóle opodatkowaniu VAT (w przypadku odpłatności rozliczane byłyby na zasadach ogólnych - na tym etapie mechanizm odwrotnego obciążenia VAT nie ma bowiem zastosowania).