Skrzydła Gryfa: 2021\nSkrzydła Gryfa na Instagramie\nPo 5 latach istnienia bloga przyszedł czas na drobne zmiany... Czas poświęcony na prowadzenie Skrzydeł Gryfa przyniósł mi wiele cennych obserwacji, w tym także tych, dotyczących ciągle zachodzących zmian w środowisku publikacji opiniotwórczych. Dzisiejszy świat mediów popkultury skłania się ku informacji krótszej, podanej szybciej i bardziej przystępnie. Postanowiłem się do tego dostosować.\nJeśli chcecie pozostać na bieżąco z moimi recenzjami czy informacjami o nowościach, zapraszam na mój profil na Instagramie. To właśnie tam (w zdecydowanej większości) będę publikował wszystko, co może Was zainteresować. Blog i profil na facebooku pozostają, będą jednak pełnić funkcję wyłącznie uzupełniającą.\nSKRZYDŁA GRYFA - INSTAGRAM\nAutor: Skrzydła Gryfa o 14:01 Brak komentarzy:\nKroniki Diuny - Frank Herbert (wydanie zbiorcze)\nRok 2021 bezsprzecznie należy do Diuny. Za taki stan rzeczy w znacznym stopniu (choć oczywiście nie tylko) odpowiada bardzo dobrze przyjęta adaptacja powieści Jamesa Herberta, wyreżyserowana przez Denisa Villeneuve'a. Jak to często bywa, popularność filmu przekłada się na wzmożone zainteresowanie literackim oryginałem, co chętnie wykorzystują wydawcy, celem przedstawienia lub przypomnienia dzieła tak nowym, jak i starym czytelnikom. Z ciekawą propozycją dla jednych i drugich wyszło w ostatnim czasie wydawnictwo Rebis, wznawiając sześć powieści Herberta, stanowiących zamknięty fabularnie cykl Kroniki Diuny.\nRebis postarał się, aby seria Herberta zyskała odpowiednią oprawę, książki zostały więc umieszczone w dedykowanym, kartonowym etui. Dzięki temu można postawić je w dowolnym miejscu mieszkania, bez konieczności wciskania całości pomiędzy półki. Zyskuje na tym również ewentualna problematyka przenoszenia kolekcji, a odpowiednia oprawa graficzna podnosi walory estetyczne wydania. W skład Kronik Diuny wchodzą: Diuna (recenzja), Mesjasz Diuny, Dzieci Diuny, Bóg Imperator Diuny, Heretycy Diuny oraz Kapitularz Diuną.\nCzy warto w ogóle sięgać po Diunę? Oczywiście, że tak! To monumentalne, fascynujące i absolutnie kultowe dzieło literatury fantastycznej wszech czasów. Jest to coś, bez czego dzisiejsza popkultura nie wyglądałaby tak samo. Przygoda, tajemnica, polityka, a nawet ekologia - to wszystko ma swe miejsce w świecie, który wykreował inne, znane do dziś z filmu, komiksu czy małego ekranu. Zresztą, nie wierzcie mi na słowo, tylko sprawdźcie sami! Dla zainteresowanych zgłębieniem cyklu Herberta przedstawiam opisy zawartych w kolekcji tomów.\nFremeni pokonali Harkonnenów i imperialnych sardaukarów, a Paul poślubił księżniczkę Irulanę i zasiadł na tronie Imperium. Pustynna Arrakis, zwana Diuną, jest stolicą wszechświata. Tymczasem stare ośrodki władzy – Bene Gesserit i Gildia Kosmiczna – z pomocą fremeńskiego kapłaństwa i Bene Tleilax zawiązują spisek przeciw nowemu Imperatorowi. Czczony niczym bóg, Paul Muad’Dib wpada w pułapkę, choć zna każdą chwilę swojej przyszłości, każdy swój ruch, każdą decyzję i – przede wszystkim – swój straszliwy koniec...\nUpłynęło dziewięć lat, odkąd oślepiony Muad’Dib ruszył samotnie na pustynię na spotkanie z Szejhuludem. W tym czasie Imperium rządziła jego siostra Alia. Na drodze opętanej regentce wciąż jednak stoją prawowici następcy Paula – Leto i Ganima. Dzieci są też zagrożeniem dla rodu Corrinów, odwiecznego wroga Atrydów, chcącego ponownie zasiąść na Tronie Złotego Lwa. Bliźnięta, którym również grozi opętanie, podejmują dramatyczną walkę na kilku frontach. Tymczasem na Arrakis pojawia się charyzmatyczny niewidomy Kaznodzieja, który bardzo przypomina ich zmarłego ojca...\nPokonawszy Alię i podporządkowawszy sobie nieustannie knujący intrygi ród Corrinów, Leto II objął rządy w Imperium i wprowadził je na swój Złoty Szlak. Trzy i pół tysiąca lat narzuconego spokoju zmieniło jednak niewiele. Bene Gesserit, Tleilaxanie, Ixanie i Gildia Kosmiczna – trzymani w ryzach groźbą odcięcia dostaw życiodajnego melanżu – gotowi są zrobić wszystko, by w końcu pozbyć się człowieka-czerwia. Syn legendarnego Muad’Diba staje w obliczu najbardziej diabolicznego spisku w historii. Spisku, który może doprowadzić nawet do śmierci Boga...\nKapitularz przechodzi z wolna transformację, w wyniku której Bene Gesserit mają nadzieję wznowić zbiory melanżu i zdobyć dominującą pozycję we wszechświecie. Toczy się jednak walka z czasem – dostojne matrony zaciskają pętlę wokół głównej siedziby zgromadzenia. Dręczona wizjami własnej śmierci, matka przełożona Darwi Odrade robi wszystko, by ocalić siostry, i kładzie na szali swe ostatnie atuty: gholę baszara Tega, byłą dostojną matronę Murbellę oraz obdarzonego niezwykłymi zdolnościami Duncana Idaho. Tymczasem gdzieś w oddali czai się wróg stokroć potężniejszy, który niespodziewanie zarzuca swą sieć...\nTytuł: Kroniki Diuny\nPrzekład: Marek Marszał, Andrzej Jankowski, Marek Michowski\nOprawa: miękka w kartonowym etui\nCena okładkowa: 229 zł\nPakiet Kroniki Diuny znajdziecie na stronie wydawnictwa Rebis.\nAutor: Skrzydła Gryfa o 21:06 Brak komentarzy:\nKIOSK Z KOMIKSAMI - Wydanie 60 (Lady Mechanika tom 1, Kajko i Kokosz. Złota Kolekcja tom 2, Myszka Miki. Miki i zaginiony ocean, Batman. Death Metal tom 2, Wujek Sknerus i Kaczor Donald tom 10)\nOstatnie w tym roku wydanie Kiosku z komiksami napakowane jest wieloma interesującymi nowościami. Steampunkowa historia Joe Beniteza, drugi tom Złotej Kolekcji Kajka i Kokosza oraz Batman. Death Metal to tylko niektóre z nich. Zapraszam i do zobaczenia w 2022!\nLady Mechanika, tom 1 - Tajemnica mechanicznego ciała\nSteampunk ma w sobie coś hipnotyzującego i pociągającego. Technologia oparta na wykorzystaniu maszyn parowych, niepowtarzalny klimat XIX wieku, architektura, niezwykłe stroje i ta specyficzna aura spowijającej wszystko tajemnicy... W takich właśnie okolicznościach przyrody poznajemy Lady Mechankę, tytułową bohaterkę komiksu Joe Beniteza. Ta wielce intrygująca persona to poszukiwaczka przygód oraz prywatny detektyw, dobrze znana w Mechanika City, wielkiej metropolii osadzonej w wiktoriańskiej Anglii. Przydomek bohaterki pochodzi od faktu, że jako jedyna przeżyła straszne eksperymenty pewnego szalonego naukowca. Ich skutkiem są mechaniczne kończyny, którymi od tamtej chwili musi posługiwać się nasza detektyw. Niestety, Mechanika nie pamięta niczego ze swej przeszłości przed tamtym wydarzeniem, nie zna również personaliów swego oprawcy. Na szczęście w uniwersum Beniteza wszystko jest możliwe, toteż w komiksie wkrótce dochodzi do dziwnych zdarzeń, w które zamieszana jest korporacja kierowana przez niejakiego Nathaniela Blackpoole'a. Na stację kolejową w mieście dociera ciężko ranna dziewczyna, której ręce zostały zastąpione mechanicznymi szponami. Okaleczona nastolatka wkrótce umiera, a dla Lady Mechaniki staje się jasnym, że właśnie trafiła na trop mogący poprowadzić ją do odkrycia sekretów swych dawnych losów.\nLady Mechanika to komiks, który oferuje wciągającą historię z pogranicza mrocznego kryminału i thrillera. Same sekrety fabuły nie byłyby wystarczającym atutem historii, gdyby nie postacie, które ją zapełniają. I tu Benitez okazuje się całkiem zręcznym scenarzystą, potrafiącym zainteresować czytelnika nie tylko intrygą czy dynamicznymi przygodami głównej bohaterki, ale również wszelkimi postaciami drugoplanowymi. Co jeszcze ciekawsze, dotyczy to także antagonistów serii, których losy i przeszłość interesują odbiorcę na równi z ich mrocznymi tajemnicami. Drobnym minusem tomu jest spora ilość dialogów o charakterze ekspozycyjnym, na szczęście większość z nich poprowadzona została lekko i zgrabnie. Komiks z pewnością nie byłby tym czym jest, bez ciekawych ilustracji. Rysunki autora to coś, co z pewnością już pierwszej chwili przyciągnie uwagę czytelnika. Grafiki Beniteza najlepiej sprawdzają się na większych, bardziej ekspozycyjnych kadrach (lub zamieszczonych na końcu albumu okładkach), choć czasem można odnieść wrażenie, że autor trochę spieszył się z pracą. Na niektórych planszach (szczególnie w ostatniej części albumu) widać mniej staranny styl, który trochę razi szkicowością lub mniejszą wyrazistością obrazu. Przedmiotem zainteresowania autora jest często fizyczność bohaterki, co jednak ciekawe, Lady Mechanika przedstawiona została z dużym smakiem. Jeśli ktoś liczy na to, że będzie mógł podziwiać jej walory bez zbędnego odzienia, przeżyje srogi zawód. Golizny w tym komiksie nie uświadczymy ani trochę. I bardzo dobrze, w końcu tak charakter bohaterki, jak również tajemnica z którą się zmaga, powinny być wystarczającym wabikiem dla czytelnika. Zresztą i tak jest tu na czym zawiesić oko, a pozostawienie wielu sekretów nierozwiązanymi, czyni chęć poznania ciągu dalszego jeszcze bardziej intrygującym.\nTytuł: Lady Mechanika, tom 1 - Tajemnica mechanicznego ciała\nScenariusz i rysunki: Joe Benitez\nCena okładkowa: 90 zł\nKajko i Kokosz. Złota Kolekcja - tom 2\nW 2022 roku wypadnie okrągła, pięćdziesiąta rocznica debiutu prasowego jednego z najgłośniejszych polskich komiksów - Kajka i Kokosza. Z tej donośnej okazji Egmont wyszedł ku oczekiwaniom najwierniejszych czytelników, od lat domagających się zbiorczych wydań komiksów z przygodami dwójki dzielnych wojów z Mirmiłowa. Poszczególne komiksy (drukowane wcześniej w Wieczorze Wybrzeża i Świecie Młodych, a także wydawane w osobnych książeczkach) zebrane zostały w sześć opasłych tomiszczy, zawierających dodatkowo wstępy znamienitych person popkultury, oraz bogate w fakty posłowie, napisane przez wielkiego znawcę tematu - Krzysztofa Janicza. Pierwszy tom opisywałem w 55 wydaniu KzK (o, tutaj!), natomiast dziś przyszła kolej sprawdzić co czeka na fanów twórczości Janusza Christy w drugiej odsłonie Złotej Kolekcji.\nA czeka przede wszystkim komiks Szranki i konkury, który po pieczołowitej korekcie graficznej po raz pierwszy ukazuje się w jednym albumie, w wersji całkowicie kompletnej względem swej pierwotnej publikacji (w Wieczorze Wybrzeża). Z treścią tej historii chyba nikogo nie trzeba zaznajamiać. Wszyscy kojarzymy wyprawę Kajka i Kokosza, udających się na tymczasową służbę do brata księcia Mirmiła. Pech chce, że zarówno napotkany po drodze woj Wit, jak i ich nowy suweren Wojmił, zakochują się na zabój w ślicznej, choć mocno rozpieszczonej Fochnie, córce sąsiadującego warownie Mszczuja. Teraz dwójka kompanów wykonać będzie musiała trzy karkołomne zadania, aby ulżyć w miłosnych rozterkach chwilowo niedysponowanych zalotników. Christa w swym drugim pełnometrażowym komiksie z przygodami Kajka i Kokosza mocno inspiruje się Zemstą Fredry, uzupełniając zaczerpnięty z tego dzieła literackiego pomysł o własną, unikalną formułę oraz charakterystyczny humor. Klasyka jaką jest komiks Szranki i konkury, została należycie uhonorowana licznymi faktami dotyczącymi powstawania tego obrazkowego dzieła. Wspomniane już posłowie Janicza odsłania informacje jak dotąd trudno dostępne, oraz takie, których nawet najwięksi fani nie byli wcześniej świadomi. Interesujące są również wspomnienia Grażyny Antoniewicz (redaktorki Dziennika Bałtyckiego), zawarte we wstępie do tego wydania. Kajko i Kokosz. Złota Kolekcja - tom 2 to nie tylko piękny, ponadczasowy komiks Christy podany w najlepszej z możliwych wizualnych form, ale też prawdziwy skarb wiedzy na temat tego tytułu oraz życia i twórczości autora. Fanów na pewno nie trzeba namawiać aby po niego sięgnęli, natomiast młodsi, nie znający wszystkich perypetii Kajka i Kokosza, powinni zastanowić się nad jego lekturą. Lepszego komiksu humorystycznego w polskiej literaturze na pewno nie znajdziecie!\nTytuł: Kajko i Kokosz. Złota Kolekcja - tom 2\nEgmont, jako największy wydawca historii obrazkowych w Polsce, nie zapomina o sympatykach fantastycznego świata Walta Disney'a. Oprócz Kaczogrodu Carla Barksa, Wujka Sknerusa i Kaczora Donalda Dona Rosy (o wszelkiej maści Gigantach i Mega Giga nie wspominając), na naszym rynku ich nakładem ukazują się również komiksy o Myszce Miki, których próbkę mogliśmy podziwiać choćby za sprawą Miki i krainy Pradawnych. Ten tytuł, podobnie jak omawiany tutaj Miki i zaginiony ocean stworzył uznany duet autorski: Denis-Pierre Filippi i Silvio Camboni. Jak pisałem już przy okazji wyrażania zachwytów dla wspomnianej pozycji, komiksy tej pary twórców charakteryzuje niesamowita wprost warstwa graficzna, wspomagana pełnym intensywnych przygód scenariuszem. Pomimo, że pod wieloma względami nie odkrywają one disneyowskiego świata na nowo, stanowią świetną, niczym nie skrępowaną rozrywkę. Strukturą światotwórczą ich nowy komiks korzysta mocno z nurtu steampunkowego. Ukazuje oczom czytelnika świat spustoszony przez Wielki Konflikt (szczegóły owego kataklizmu nie są tu nazbyt istotne), w którym powoli odradza się cywilizacja. Palącym problemem uniwersum jest rozpaczliwy brak wszelkiego rodzaju paliw i właśnie tu wkraczają do akcji nasi bohaterowie. Miki, Minnie i Goofy tworzą zespół zdolnych wynalazców, którzy dorywczo zajmują się przeszukiwaniem podwodnych wraków statków. Para przyjaciół pewnego razu postanawia wziąć udział w „wyzwaniu stulecia” i zdobyć obiecaną wielką nagrodę. W tym przedsięwzięciu przyjaciele mogą być pewni jednego - ich odwieczny rywal, Czarny Piotruś będzie nieustępliwie deptał im po piętach. Tymczasem nieuchronnie wplątują się w intrygę, która może doprowadzić do ostatecznego końca świata.\nKomiks Filippiego i Cambioniego to tzw. "one shot", czyli historia zamykająca się w jednym albumie. Na nieco ponad sześćdziesięciu stronach autorzy zmieścili wciągającą historię, która zwraca swą uwagę tak ze względu na rysunki, jak i całkiem przemyślaną fabułę. A ta, w połączeniu ze zmyślną strukturą świata przedstawionego, tworzy naprawdę interesujący tytuł. I warto tu zaznaczyć, że Miki i zaginiony ocean to nie jest pozycja dla najmłodszych. Polecałbym ją czytelnikom powyżej dziesiątego roku życia, głównie ze względu na pewne niuanse scenariuszowe, które mogą sprawić sporo kłopotów raczkującym w świecie liter odbiorcom. Jeżeli komuś nie podejdzie sam pomysł na opowieść Filippiego, z pewnością zachwyci się wspaniałymi ilustracjami Cambioniego. Te niesamowite detale, delikatna kreska i fascynujące, szerokie kadry nikogo nie mogą pozostawić obojętnym. Są niezaprzeczalnym atutem powyższego komiksu. Zresztą sprawdźcie sami, czy mam rację.\nTytuł: Myszka Miki. Miki i zaginiony ocean\nBatman. Death Metal - tom 2\nPonad dwa miesiące temu opisywałem swoje wrażenia z lektury tomu pierwszego komiksu Batman. Death Metal (Kiosk z komiksami - Wydanie 54) i jeśli tylko czytaliście moje słowa, być może pamiętacie, że dość mocno chwaliłem owo niezwykłe przedsięwzięcie. Jako tradycyjny superbohaterski event (lub ewentualnie Kryzys) odznaczało się ono całkiem niezłą przejrzystością fabularną. Niby normalna sprawa, jednak w przypadku dotychczasowej twórczości Scotta Snydera w DC Comics, kwestia ta była jednym z ważniejszych argumentów, aby zachęcać kogokolwiek do sięgnięcia po wspomniany tytuł. Oczywiście, pierwszy tom był jedynie zarysowaniem całej historii (rozstawieniem pionków na planszy - jeśli ktoś tak woli), w którym nie zabrakło zgrabnego, dość przejrzystego wyjaśnienia wszystkich generycznych elementów fabuły. Bez tego chyba niewielu czytelników (poza największymi fanami) byłoby w stanie przebić się przez mocno zagmatwany scenariusz komiksu. I choć w sumie tom pierwszy powinno czytać się od połowy do końca, a dopiero potem otworzyć pierwszą stronę (celem lepszego zrozumienia wszystkich zachodzących w nim zależności), dał się on poznać jako świetna, kompleksowo rozpisana opowieść o wydarzeniach w multiwersum DC na niespotykaną dotąd skalę.\nW drugim tomie historii Snydera i Capullo, Batman, Który się Śmieje, posiadłszy moc Doktora Manhattana planuje przekształcenie całego multiwersum na swoją modłę. Rzuca wyzwanie przepotężnej, uwolnionej za sprawą knowań Lexa Luthora Perpetui, ruszając w pościg za ukrywającymi się w mocy prędkości Flashami. Tymczasem bohaterowie z Ligi Sprawiedliwości układają plan pokonania obu istot dysponujących nadludzkimi mocami, a Batman, Superman i Wonder Woman podróżują do mrocznego multiwersum, na planety, na których wciąż trwają głośne Kryzysy, niegdyś toczące się na Ziemi. W ten sposób część druga epopei Snydera przenosi nas do centrum wszelkich wydarzeń oraz konfliktu, gdzie żaden heros nie otrzymuje taryfy ulgowej. Im więcej składowych fabularnej intrygi otrzymujemy, tym większa jest pewność, ze naszym bohaterom w którymś momencie będzie musiała powinąć się noga. Choć nie chcę uprzedzać faktów czy faktycznie tak się stanie, to cały czas musimy mieć świadomość, że jest to dopiero drugi tom z czterech opowiadających całą przygodę. Coś przecież musi pójść nie tak, aby nie było nudno i twórcy mogli wykazać się umiejętnością pisania pasjonujących historii, prawda? Mimo, że wydarzeń w fabule jest bez liku, za sprawą odpowiedniego tempa poświęconego poszczególnym wątkom czytelnik ma czas, aby zaznajomić się i oswoić z nimi na spokojnie. Warto podkreślić, że Snyder nie jest jedynym autorem tekstów do cyklu Batman. Death Metal. W tej tytanicznej pracy wspiera go cała plejada znakomitości DC Comics, wśród których nasz utalentowany twórca jest kimś na kształt głównodowodzącego. Podobnie sprawa ma się z wizualną stroną komiksu. Greg Capullo odpowiada wyłącznie za główną oś eventu (sześć zeszytów w całej serii), natomiast resztę rozdziałów stworzyli jego nie mniej znakomici koledzy po fachu. I to wszystko sprawia, że powyższy tom (który czytało mi się niestety odrobinę ciężej niż pierwszy) nadal iskrzy pomysłem i nieskrępowanym szaleństwem wyobraźni. Jeśli kochacie uniwersum DC i nie boicie epickiego wyzwania od twórców, Batman. Death Metal przemówi do Was wręcz idealnie.\nTytuł: Batman. Death Metal - tom 2\nScenariusz: Scott Snyder, James Tynion IV, Peter J. Tomasi, Joshua Williamson, Tony Patrick\nRysunki: Greg Capullo, Francis Manapul, Eddy Barrows, Juan Gedeon, Riley Rossmo\nWujek Sknerus i Kaczor Donald, tom 10 - Druga tajemnica starego zamczyska\nOtwarcie przyznam się do tego, że lekturę każdego wydania Wujka Sknerusa i Kaczora Donalda rozpoczynam od wyszukiwania dedykacji d.u.c.k. na każdej zamieszczonej w tomie okładce. Zabawa jest przednia, a hołd, jaki za jej sprawą składa Don Rosa swemu wielkiemu poprzednikowi (czyli Carlowi Barksowi), pozwala mi poczuć się jak prawdziwemu mistrzowi łamigłówek. Wbrew pozorom zadanie nie jest nazbyt łatwe, natomiast liczba ilustracji, na których ukryty został znamienny skrót, także nie należy do najmniejszych. Po wielce satysfakcjonującym zgłębieniu przewrotnych zagadek Rosy, wciąż pozostaje wiele do odkrycia, tym razem w samej treści zawartych w tomie komiksów. I tu przechodzimy do bardzo nostalgicznej kwestii, ponieważ najnowsza część cyklu - Druga tajemnica starego zamczyska, jest jednocześnie wydaniem zamykającym wspaniałą kolekcję dzieł Rosy. Piękny to zbiór i tak samo rewelacyjnie wyglądają zamieszczone w nim opowieści z Kaczogrodu. Przygoda łączy się tu z tajemnicą, humor z wyzwaniem, a wszystko to (i więcej!) stworzone zostało niepodrabialną kreską autora.\nDziesiątą odsłonę Wujka Sknerusa i Kaczora Donalda wypełnia sześć historii, których różnorodna fabuła bez problemu przemówi do szerokiego grona czytelników. W dwóch powracamy do przeszłości najbogatszego kaczora świata (Czy to jawa, czy sen? oraz Więzień Doliny Białej Śmierci), w innych sprawdzamy jak to jest wyrzucić lub utracić coś naprawdę cennego (Skarb na śmietnisku, Czarny Rycerz powraca), szukamy też skarbów i... zagubionych wartości (Druga tajemnica starego zamczyska, Siedmiu Wspaniałych (minus 4) Caballeros!). Sporo atrakcji, prawda? Trzeba zauważyć, że Rosa w swych komiksach potrafi równie skutecznie fascynować, śmieszyć, co wzruszać. Niebagatelna to umiejętność, szczególnie wtedy, kiedy mamy do czynienia z opowieściami przeznaczonymi dla (niby) młodego czytelnika. Zakończenie niniejszej kolekcji jest zatem słodko-gorzkie, wywołując przenikliwe uczucia radosnego spełnienia oraz satysfakcji. Jak zawsze prawdziwym skarbem dla fanów będą zamieszczone na końcowych stronach obszerne materiały dodatkowe, ujawniające proces powstawania publikacji Rosy. Wśród nich znajdziemy wspomniane powyżej okładki (w tym wersje ozdabiające specjalne wydania), ale również plakaty i oryginalne plansze z komiksowymi streszczeniami do kilku historii. A na sam koniec czeka nas interesujące spotkanie autora ze swym tytułowym bohaterem (!). Czy jeszcze muszę dodawać coś, aby przekonać kogoś do sięgnięcia po finalny tom? Chyba nie, zatem życzę wszystkim miłej lektury!\nTytuł: Wujek Sknerus i Kaczor Donald, tom 10 - Druga tajemnica starego zamczyska\nKomiksów z serii Kajko i Kokosz, Myszka Miki, Batman oraz Wujek Sknerus i Kaczor Donald szukajcie na stronie Egmontu.\nAutor: Skrzydła Gryfa o 20:48 Brak komentarzy:\nWojna o jutro (2021) to świetna rozrywka na dziś\nCzasem bywa tak, że zupełnie od niechcenia wrzucamy sobie jakiś filmik, aby zabić wolną godzinkę lub dwie. Ostatnio zdarzyło się to również mnie, kiedy zdecydowałem się obejrzeć Wojnę o jutro na serwisie Amazon Prime. Film w reżyserii Chrisa McKaya (faceta, który dał nam kilka lat temu genialny Lego Batman: Film) zapowiadał się jako dynamiczne science-fiction o wojnie z kosmitami, na dodatek z Chrisem Prattem w roli głównej. Nie oczekując jednak niczego nad wyraz specjalnego, kliknąłem odtwarzanie i... film pochłonął mnie bez reszty! Jak na bieżące standardy w dzisiejszym kinie rozrywkowym, historia rysuje się dość konwencjonalnie. W niedalekiej przyszłości Ziemię opanuje rasa krwiożerczych istot z kosmosu, rząd USA wysyła więc uzbrojone grupy wybranych rekrutów w przyszłość, aby pomogli niedobitkom ludzkości w walce o uratowanie świata. Już po tak skonstruowanym opisie wiemy, że podobne historie widzieliśmy w ostatniej dekadzie co najmniej kilka razy - choćby w Na skraju jutra (2014). Diabeł tkwi jednak w szczegółach, a pod wieloma względami produkcja Amazona okazuje się być naprawdę udaną rozrywką.\nWojna o jutro ma wiele aspektów, czyniących z niej całkiem sprawnie zrealizowane kino popcornowe. Tylko tyle, i aż tyle, bowiem po filmie McKaya nie powinniśmy oczekiwać niczego przełomowego (czy intrygującego) na miarę Ex Machiny (2014). To kino noszące wszelkie znamiona rozbuchanych produkcji Rolanda Emmericha, jednakże zrealizowane tak, jak Emmerich swoich filmów robić już nie potrafi. Najważniejsze w powyższym obrazie jest tempo wydarzeń, które rozgrywają się przed oczami widza. Twórcy posługują się wieloma skrótami myślowymi, przez co niejeden odbiorca może uznać produkcję za mocno naciąganą, ale nie o to w ogóle w Wojnie o jutro chodzi. To dzieło posługujące się tą samą umownością co tegoroczny hit Godzilla vs. Kong, gdzie naszym głównym celem nie jest nic innego, jak czysta frajda płynąca z małego ekranu. Dostajemy tu zatem wciągającą, dynamiczną historię, okraszoną konkretną porcją zwrotów akcji. I właśnie dlatego, jeśli nadal myślicie, że przedstawiony przeze mnie opis filmu mówi o jego treści wszystko, jesteście w wielkim błędzie.\nOprócz zaskoczeń fabularnych Wojna o jutro zdumiewa naprawdę dobrą jakością efektów specjalnych. Wszystkie sceny z kosmitami rozgrywają się przy jasnym oświetleniu, nie ma więc mowy o ukrywaniu niedoróbek CGI w mroku piwnic czy jaskiń. Sama fizjonomia obcych jest dość intrygująca i muszę przyznać, że to, jak istoty te zostały wymyślone, fascynuje od pierwszej chwili ich pojawienia się na ekranie. Pod pewnymi względami dzieło McKaya czerpie z innych tytułów science-fiction, traktujących o inwazji kosmitów, ale trudno mieć o to do niego pretensję. W końcu na wielkim ekranie pokazano już chyba wszystko, co było do pokazania i nowym autorom pozostaje tylko czerpanie inspiracji z istniejących już, kultowych dzieł. Świetnie w Wojnie o jutro wypadają też wątki bohaterów. Na pierwszym planie mamy Dana Forestera, główną postać filmu, który boryka się z sytuacją rodzinną, w której nie może pogodzić swojego obowiązku wobec żony i dziewięcioletniej córeczki, jednocześnie tocząc wieloletni spór z pozostającym na uboczu familii ojcem. Wszystkie te kwestie budują oczekiwaną przemianę postaci. Płynnie przechodzą przez wszystkie podręcznikowe wytyczne, według których zwyczajowo toczą się wątki psychologiczne w dobrze skonstruowanych produkcjach. Cieszą też wszelkie drobne elementy fabularne, które zasiane w pierwszym akcie obrazu, zyskują istotne znaczenie w jego finale (wymienię tu np. kwestię ucznia interesującego się wulkanami). Dzięki temu czujemy, że wszystko w filmie ma swój własny, wypracowany sens.\nChris McKay stworzył w Wojnie o jutro rewelacyjną, bardzo angażującą i emocjonującą historię, która trzyma w uwadze i napięciu od początku, aż do ostatnich minut seansu. Nie dając widzowi ani chwili wytchnienia, trafnie operuje tempem opowieści, płynnie zmieniając lokacje, a co ważniejsze - sprawia, że trudno jest oderwać oczy od ekranu. Jeśli tylko wyłączymy uporczywe myśli dotyczące większego sensu przedstawionych wydarzeń (co w sporej mierze dotyczy też realizmu zawartego w wątkach podróży w czasie), z pewnością damy się porwać tej naprawdę świetnej historii. Najistotniejsze jest w tym filmie to, że stawia on na czystą zabawę, korzystając z dawno ustanowionych środków wyrazu, wywiązując się z tego zadania doskonale. Dlatego też warto czasem kliknąć na film, który niczego specjalnego po sobie obiecuje, bo jak widać po moim przypadku, można mile się rozczarować. Mam nadzieję, że zrobicie tak samo i że wpływ mojej opinii nie będzie miał odwrotnego skutku.\nTytuł: Wojna o jutro (The Tomorrow War)\nObsada: Chris Pratt, Yvonne Strachovski, J. K. Simmons, Sam Richardson, Betty Gilpin, Edwin Hodge, Jasmine Mathews, Mary Lynn Rajskub i inni\nWytwórnia: Skydance Media, Paramount Pictures, Amazon Prime Video\nData premiery: 2 lipca 2021 (Polska), 2 lipca 2021 (USA)\nAutor: Skrzydła Gryfa o 15:07 Brak komentarzy:\nThorgal - kolejność czytania cyklu głównego oraz serii pobocznych\nOd kilku ładnych lat Thorgal jest bardzo dynamicznie rozwijającym się tytułem. Oprócz 39 tomów cyklu głównego otrzymał aż trzy serie poboczne, zwane Światami Thorgala (Kriss de Valnor, Louve oraz Młodzieńcze lata). Efektem tego są aż 63 albumy opowiadające o przygodach Gwiezdnego Dziecka i jego rodziny. Dla stałego czytelnika, który od wielu lat śledzi systematycznie wychodzące tytuły, sytuacja z dodatkowymi albumami swojego czasu była dość prosta - wystarczyło śledzić je wszystkie na bieżąco. Co jednak zrobić, gdy chcemy po dłuższej przerwie przypomnieć sobie poszczególne przygody, albo rozpocząć przygodę z bohaterem, nie narażając się na uporczywe błądzenie w zawiłościach wydarzeń?\nW tym celu stworzyłem swoją własną, całkowicie subiektywną listę kolejności czytania komiksów o Thorgalu. Nie jest ona ułożona w kolejności chronologicznej, lecz według szczególnego klucza, który mnie samemu znacznie ułatwia (i dodatkowo uprzyjemnia) tę niezwykłą lekturę. Zapraszam do zapoznania się z poniższym zestawieniem i zachęcam do przeczytania wszystkich tomów Thorgala właśnie w tej kolejności.\n3. Trzej starcy z kraju Aran\n1. Trzy siostry Minkelsonn (Młodzieńcze lata)\n2. Oko Odyna (Młodzieńcze lata)\n3. Runa (Młodzieńcze lata)\n4. Berserkowie (Młodzieńcze lata)\n5. Slivia (Młodzieńcze lata)\n6. Lodowy drakkar (Młodzieńcze lata)\n7. Sinozęby (Młodzieńcze lata)\n8. Bękarty (Młodzieńcze lata)\n9. Łzy Hel (Młodzieńcze lata)\n1. Nie zapominam o niczym! (Kriss de Valnor)\n2. Wyrok walkirii (Kriss de Valnor)\n32. Bitwa o Asgard\n33. Statek miecz\n3. Czyn godny królowej (Kriss de Valnor)\n4. Sojusze (Kriss de Valnor)\n5. Czerwona jak Raheborg (Kriss de Valnor)\n6. Wyspa zaginionych dzieci (Kriss de Valnor)\n1. Raissa (Louve)\n2. Dłoń boga Tyra (Louve)\n3. Królestwo Chaosu (Louve)\n35. Szkarłatny ogień\n4. Crow (Louve)\n5. Skald (Louve)\n6. Królowa czarnych elfów (Louve)\n7. Nidhogg (Louve)\n7. Góra Czasu (Kriss de Valnor)\n8. Strażnik Sprawiedliwości (Kriss de Valnor)\n37. Pustelnik ze Skellingaru\nJak wynika z powyższego zestawienia, polecam czytać cały cykl Młodzieńczych lat bezpośrednio po tomie Aaricia. Ma to sens względem wydarzeń z tej części, jest również uzasadnione fabularnie, ponieważ w przygodach Thorgala po albumie Między ziemią a światłem następuje dogodny moment do prześledzenia jego wcześniejszych losów (a także wyjaśnienia pewnych istotnych sekretów z przeszłości).\nDla lepszego przyswojenia wątków, lekturę Kriss de Valnor dobrze jest rozdzielić na trzy partie pomiędzy tomami z regularnej serii. Natomiast z Louve (choć jej treść nie jest aż tak istotna dla wydarzeń z części 30-36) można zapoznać się w dwóch segmentach, rozdzielonych pomiędzy Thorgala, a Kriss de Valnor.\nMam nadzieję, że moje zestawienie ułatwi wędrówkę po świecie Thorgala. Tym samym zachęcam do dzielenia się spostrzeżeniami, jak jeszcze inaczej można podejść do czytania wszystkich tomów!\nAutor: Skrzydła Gryfa o 09:46 4 komentarze:\nKIOSK Z KOMIKSAMI - Wydanie 59 (Trolle z Troy tom 5, Kaczogród Carla Barksa - Stawiłem sobie pomnik, Lucky Luke tom 5 i 76, Wujek Sknerus i Kaczor Donald tom 9)\nWitam i zapraszam na przedostatnie w tym roku wydanie Kiosku z komiksami. Tym razem bez tematyki superhero (w przyszłości będzie jej na Skrzydłach Gryfa coraz mniej), ale za to z pozycjami w większości przeznaczonymi dla odbiorców w każdym wieku. Zapraszam do lektury!\nTrolle z Troy - tom 5\nCykl o świecie Troy należy do jednych z moich ulubionych serii komiksowych. Do rąk czytelników o podobnych upodobaniach, trafia właśnie piąty album zbiorczy Trolli z Troy - pełnej humoru i niezwykłych przygód serii fantasy, pióra Christophe’a Arlestona. Warto przy tym zaznaczyć, że materiał zawarty w tym wydaniu jest całkowicie nowy (niecałe dwie dekady temu nad Wisłą ukazało się tylko 12 części przygód Trolli). Radość z premiery jest tym większa, gdyż poziom zamieszczonych w najnowszym tomie historii nie odbiega jakością od poprzednich odsłon serii. Album zawiera oryginalne komiksy 17–20, których tematyką niezmiennie pozostają prześmieszno-brutalne przygody naszych żarłocznych, kudłatych bohaterów. W Ludzicy mimo woli Waha wpada w niezłe kłopoty – pewien chłopiec, usilnie pragnąc przywołać swój dar sprawia, że jej jaźń trafia do ciała ludzkiej dziewczyny i na odwrót. Odkręcenie tego stanu przysporzy wielu komediowych sytuacji, które części czytelników skojarzą się zapewne z historią o Kopciuszku. W Depresji trolla będziemy świadkami ciężkiego załamania nerwowego, jakie przejdzie Profi. Wyprawa do ludzkiego psychoanalityka przybliży ważne kwestie rodzinne, a my poznamy wreszcie nietypowego tatę narzeczonego Wahy. Ta opowieść to mój zdecydowany faworyt tego wydania. Piąty tom ukazał się w odpowiednim okresie roku - Prezenty! Prezenty! traktują bowiem o gwiazdkowych marzeniach Gnompoma i Tyneth, którzy wymarzą sobie świąteczne podarki. Wraz z Szarmantem, półboskim synem Świętego Prezentego oraz przybraną siostrą, para malców wyruszy na daleką północ, aby otrzymać wyczekane prezenty. W Spadku dla Wahy trafimy do Akademii Eckmulskiej, gdzie trwają wybory na Głównego Czcigodnego. Risto Furiatu będzie musiał mieć się na baczności, ponieważ jego nieślubna córka odziedziczyła po swej nieodżałowanej matce dość interesujący spadek. Jakby tego było mało, Tetram i Profi podejmą pracę dzielnych pomocników ogrodnika.\nMocną stroną Trolli z Troy są nie tylko przezabawne i przewrotne scenariusze Arlestona. Tym, co dodatkowo nadaje charakteru tej serii, są bezsprzecznie fantastyczne ilustracje Jeana-Louisa Mouriera. Artysta potrafi na jednym kadrze umieścić tak wiele szczegółów, że po każdorazowym przeczytaniu dymków przez dłuższą chwilę przypatruję się obrazkowi, aby wyłapać wszystkie te niesamowite (a często przezabawne) szczegóły. Para twórców od lat oddaje w nasze ręce komiksy na najwyższym poziomie. Kolorowe, przepysznie głupkowate i bezwzględnie fascynujące, mogące zadowolić nawet największych obrazkowych smutasków. Nowy tom jest tego najlepszym przykładem.\nTytuł: Trolle z Troy - tom 5\nKaczogród Carla Barksa - Stawiłem sobie pomnik i inne historie z roku 1952\nPo czym poznać dzieło ponadczasowe i uniwersalne? Ano, po tym, że nawet siedem dekad po swoim debiucie nadal nie widać po nim upływu czasu. I tak właśnie jest z komiksami Carla Barksa, jednego z największych mistrzów komiksu amerykańskiego. Kaczogród wciąż czyta się tak samo dobrze jak w dniu jego premiery, czego nie da się niestety powiedzieć o innych tytułach, nawet tych publikowanych w dużo późniejszym czasie... Jego komiksy nie mają w sobie niczego z nagminnej infantylności, ani swoistej sztuczności (tak charakterystycznej dla pochodzących z przełomu lat 60. i 70. tytułów). Pozbawione przemocy i wulgaryzmów, charakteryzujące się do dziś dobrze odbieranym luzem oraz wspaniałym humorem, dzieła kultowego twórcy mogą śmiało stawać w szranki z najnowszymi tytułami, adresowanymi do szerokiego grona odbiorców. Sam Barks był istnym tytanem pracy, co widać doskonale choćby po rocznikach, z których pochodzą poszczególne, wydawane przez Egmont tomy. Kaczogród Carla Barksa - Stawiłem sobie pomnik i inne historie z roku 1952, to już trzecia część skupiająca się m.in. na historiach stworzonych w tym właśnie roku. Jednocześnie to już czternasty tomik z zaplanowanych trzydziestu, prezentujących kompletny dorobek twórczy tego niezapomnianego artysty.\nJeśli cenicie dobry żart, ciekawy pomysł na fabułę lub wciągającą, nietuzinkową przygodę, najnowsza część zbiorów Mistrza idealnie wpisze się w Wasze oczekiwania. Na blisko 250 stronach znajdziemy aż dwanaście dłuższych historyjek, tyle samo prześmiesznych jednostronicówek, garść oryginalnych okładek oraz coś w sam raz dla największych fanów - przedmowę traktującą (zgodnie z tytułem) o najsłynniejszych pomnikach i budowlach w Kaczogrodzie. Jest z czego wybierać, prawda? Mnie najbardziej ubawiła opowieść tytułowa, Szał konsumpcji, Tajemnica szczęścia i Głośny kowboj. Kaczogród Carla Barksa - Stawiłem sobie pomnik i inne historie z roku 1952 to komiks dla czytelnika w każdym wieku. Ma w sobie tą specyficzną magię, czyniącą z niego dzieło w pełni satysfakcjonujące dla wszystkich. Jak trudno sprostać podobnemu wyzwaniu, najlepiej wiedzą chyba tylko ci, którym udaje się podobne dzieła tworzyć. A jak długo będziemy w stanie to dostrzegać i cenić, tym więcej zabawy dla nas. I tylko podziwiać Mistrza Barksa, który dożywając prawie stu lat, pozostawił po sobie ogrom tak wspaniałych prac. Cieszę się niezmiernie, że możemy z nieustającą satysfakcją czytać je do dziś.\nTytuł: Kaczogród Carla Barksa - Stawiłem sobie pomnik i inne historie z roku 1952\nLucky Luke - tom 5 - Lucky Luke kontra Pat Poker\nLucky Luke - tom 76 - Samotny jeździec\nMorris jest prawdziwym tytanem komiksu, podobnie jak wychwalany powyżej Carl Barks. Ojciec Lucky Luke'a urodził się w 1923 roku w Belgii. Swą karierę rozpoczął w studiu filmów animowanych, a chwilę później wymyślił postać Samotnego Kowboja, którego wkrótce miał poznać cały świat. Pierwsze przygody Luke'a ukazywały się od 1947 roku w magazynie L'Almanach Le Spirou, ale przełom dla Morrisa nastąpił dopiero po dłuższej podróży do Stanów Zjednoczonych, gdzie zdobył doświadczenie i poczynił obserwacje pomocne w późniejszym tworzeniu przygód kowboja strzelającego szybciej od własnego cienia. Po stworzeniu dziesięciu albumów z serii, Morris poznał Rene Goscinnego (tak, tego od Asteriksa!), z którym stworzyli wspólnie nieomal czterdzieści tomów cyklu. Morris odszedł w lipcu 2001 roku, jednak do końca swych dni pracował nad przygodami swego bohatera. Jego ostatnim projektem były premierowe odcinki serialu animowanego Nowe przygody Lucky Luke'a.\nNajnowszymi albumami, jakie możemy przeczytać nad Wisłą są Lucky Luke kontra Pat Poker oraz Samotny jeździec. Co ciekawe, pierwotną premierę obu tomów dzieli okres wielu dekad - pierwszy został wydany w 1953 roku, a drugi zaledwie dziewięć lat temu. W związku z tym, nawet mniej uważny czytelnik wychwyci znaczące różnice, jakie pojawiają się pomiędzy obiema pozycjami. Pierwszy to samodzielne dzieło Morrisa i jako takie cechuje się wszystkim, za co można lubić lata 50. Lucky Luke kontra Pat Poker zawiera dwie historyjki, w których główne skrzypce gra tytułowy karciany mistrz. Nie łudźcie się jednak, kunszt Pata Pokera polega na nagminnym oszukiwaniu, a za sprawą wielkiego uporu kanciarza, Luke będzie miał sporo pracy, aby doprowadzić go przed oblicze sprawiedliwości. Kreska Mistrza jest tu jeszcze na wczesnym etapie kreacji, da się jednak zauważyć cechy, które już wkrótce staną się znakiem rozpoznawczym jego komiksów. Samotny jeździec to wielki powrót braci Dalton, znanych równie dobrze co sam Samotny Kowboj. Ten tom powstał już po śmierci Morrisa, więc scenariusz powierzono nowym twórcom (D. Pennac, T. Benacquista), a za rysunki odpowiada Achde. Autorzy pokazują w nim co stanie się, gdy na skutek kolejnej kłótni drogi braci rozejdą się, a każdy z nich zacznie działać na własną rękę (kto pierwszy zgromadzi milion dolców, zostanie nowym hersztem bandy). Podobnie jak w przypadku pierwszego albumu, tu także dobra zabawa i humor są gwarantowane. Kreska Achde nawiązuje do późniejszego stylu Morrisa, wizualny duch oryginału jest więc również zachowany. Lucky Luke to klasa (i klasyka!) sama w sobie, toteż każdy tom jego przygód jest absolutnie godny polecenia. Nieważne, czy Morris stworzył go sam, z pomocą Goscinnego, czy po latach przygotował go zespół ich następców - jest to seria, która podobnie jak Kaczogród Carla Barksa będzie nieustannie bawić kolejne pokolenia. I choćby dlatego trzeba mieć ją na swej półce.\nTytuł: Lucky Luke, tom 5 - Lucky Luke kontra Pat Poker/Lucky Luke, tom 75 - Samotny jeździec\nScenariusz: Morris/Daniel Pennac, Tonino Benacquista\nWujek Sknerus i Kaczor Donald, tom 9 - Powrót trzech caballeros\nOprócz najnowszego tomu Kaczogrodu Carla Barksa w tym miesiącu w nasze ręce wpada również przedostatnia część Wujka Sknerusa i Kaczora Donalda, autorstwa Dona Rosy. Album Powrót trzech caballeros przynosi aż osiem historii, w których przygoda łączy się z humorem, a tajemnice i niesamowite wyzwania są w zasięgu naszej ręki. Co w nich znajdziemy? Tytułowy komiks o trzech caballeros, gdzie zastaniemy Kaczora Donalda, który za nic w świecie nie chciał znaleźć się w rozpędzonym meksykańskim pociągu bez maszynisty, ani toczyć nierównej walki z bandziorem o ksywce Złoty Kapelusz. Kiedy jednak w grę wchodzi wielka fortuna, a u boku nieco niezdarnego bohatera stają dawno nie widziani i nieustraszeni amigos - José Carioca i Panchito, zmagania stają się zdecydowanie weselsze. W Meandrach architektury Dziadek Be znajduje oryginalne plany skarbca Sknerusa (co doprowadzi do pełnej ślepych zaułków wycieczki jego wnuczków po zakamarkach skarbca McKwacza), a w historii Każda różdżka ma dwa końce Magika de Czar rzuca bardzo groźne zaklęcie na umysły Sknerusa i Donalda. Sprawi ono naszym bohaterom nie mało przezabawnych kłopotów. Chcecie więcej? Wobec tego w tym tomie znajdziecie jeszcze pięć podobnie rewelacyjnych opowieści, z fantastyczną Koroną krzyżowców na czele (jej kontynuację będziemy mogli śledzić w finałowej, dziesiątej odsłonie serii!).\nChoć komiksy Rosy to (poza indywidualnymi walorami artystycznymi) wspaniały hołd dla wcześniejszej twórczości Barksa, same w sobie są kopalnią nowych, niesamowitych pomysłów i po dziś dzień pozostają pomnikiem wspaniałej wyobraźni następcy Mistrza. Zaskakują, bawią i uczą, pozostając jednocześnie utworami w pełni ponadczasowymi. Dwie dekady tworzenia przez Rosę przygód McKwacza i Donalda to świetna okazja do najróżniejszych wspominek i pod tym względem żaden z tomów kolekcji nie zawodzi nawet przez chwilę. Ostatnie pięćdziesiąt stron tomu (tak, aż tyle!) to zaskakujące, bardzo wartościowe dodatki (reprodukcje planów lekcji, plakatów, kalendarzy i okładek) przeplatane wyczerpującymi tematycznie wspomnieniami autora, pomagającymi zrozumieć okoliczności powstania każdej historii. Dla fanów rzecz obowiązkowa, dla poznających te tytuły po raz pierwszy świetna okazja, by lepiej przybliżyć sobie ich sens lub genezę. Tak czy inaczej, każdy czytelnik tylko na tym skorzysta. A po przeczytaniu wszystkiego co znalazło się w tym tomie, można odprężyć się, poszukując ukrytego skrótu "d.u.c.k." na każdej zamieszczonej w nim oryginalnej okładce (oraz pierwszym większym kadrze w poszczególnych opowieściach). Świetna zabawa gwarantowana!\nTytuł: Wujek Sknerus i Kaczor Donald, tom 9 - Powrót trzech caballeros\nAutor: Skrzydła Gryfa o 17:54 Brak komentarzy:\nRECENZJA: Gwiazdkowy Prosiaczek - J. K. Rowling\nJ. K. Rowling znana jest z tego, że na stałe zaczarowała cały popkulturowy świat. To ona sprawiła, że w latach 90. dzieciaki coraz częściej uciekające w świat gier komputerowych zaczęły czytać książki, a dorośli przestali wstydzić się tego, że fascynują ich historie przepełnione magią i niecodziennymi sprawami. Niestety, od zakończenia prac nad serią o Harrym Potterze pisarka nie powołała do życia zbyt wielu utworów skierowanych do młodego odbiorcy. Na szczęście koniec 2021 roku przyniósł dzieło nieoczekiwane, a jednocześnie wpisujące się w szczególny klimat zimowych świąt. Gwiazdkowy Prosiaczek to książka opowiadająca historię siedmioletniego Jacka, który tuż przed Bożym Narodzeniem traci swą ukochaną przytulankę, świnkę zwaną Daj Prosiem. Niby nic takiego, ale jeśli zrozumiemy, że ów pluszak towarzyszył bohaterowi od najmłodszych lat, sytuacja robi się dość przygnębiająca. Rozpaczy chłopca nie może ukoić nawet fakt otrzymania identycznej zabawki, co doprowadza go do podjęcia decyzji o podróży do zaczarowanego świata zwanego Krainą Zgub. W tej pełnej niebezpieczeństw i emocjonujących wrażeń wyprawie Jacka wspierać będzie tytułowy zamiennik Daj Prosia.\nRowling ma niesamowitą rękę do pisania książek dla najmłodszych. Już w Harrym Potterze udowodniła, że nie tylko bezbłędnie trafia w dziecięce gusta, ale sprawia również, że dorośli czytający te opowieści swym pociechom, mogą bez zażenowania zachwycić się fascynującymi i pomysłowo skonstruowanymi światami. Nie inaczej jest w Gwiazdkowym Prosiaczku, książce w większości rozgrywającej się w zupełnie nowym uniwersum. Przyznam, że nie do końca przekonują mnie zabiegi opisywania świata przedstawionego, gdzie cały pomysł opiera się na prezentowaniu kolejnych, coraz bardziej udziwnionych krain. Na szczęście autorka wykreowała Krainę Zgub tak zgrabnie, że pomimo pewnej niechęci, dałem się jej wciągnąć do tego fantastycznego miejsca. Urzekł mnie w nim nie tylko pomysł na poszczególne rejony (Zawieruszone, Nietrwałe, Gdzietowcieło, Pustkowie Nieopłakiwanych, Miasto Wytęsknionych oraz Wyspa Ukochanych), ale też kreatywny sposób wiązania ich ze sobą. Wypada tu zaznaczyć, że do świata zagubionych nie trafiają wyłącznie zabawki. Są tu również przedmioty, nawyki, drygi, czy najróżniejsze wartości. Porządku strzegą Wyłapywacze, którzy bezpośrednio podlegają złemu panu krainy, złowrogiemu stworowi zwanemu Lamusem. To niezwykle łakomy potwór, pożerający Rzeczy, które zbyt długo pozostają zagubione. Sprawdźcie sami jak Rowling opisuje wymienione istoty i miejsca - wyobraźnia pisarki ponownie zaskakuje!\nGwiazdkowy Prosiaczek to po trochu klasyczna opowieść drogi, z układem fabularnym przywodzącym na myśl grę komputerową. Jack i jego pluszowy towarzysz poruszają się w niej od jednego punktu do drugiego, w każdym poznają kilka nowych postaci, po czym siłą rzeczy znajdują sposób, aby przeskoczyć na kolejny poziom. Muszą też mieć się na baczności, bo nieustannie wisi nad nimi widmo przerażającego Lamusa, oraz fakt, że na odzyskanie Daj Prosia mają czas tylko do północy. Prawdziwy chłopiec nie może dłużej przebywać w Krainie Zgub, ponieważ zostałby tu uwięziony na zawsze. Przygoda i emocje są jedną stroną książki Rowling, natomiast drugą i chyba znacznie ważniejszą jest sam jej przekaz. Choć ekscytujących wydarzeń tu nie brakuje, jest to powieść niosąca ważną naukę o rozstaniach. Chyba łatwo się domyślić, jaki będzie finał Gwiazdkowego Prosiaczka. Z jego pomocą autorka pomaga młodym czytelnikom w przejściu traumy, jaką jest utrata kogoś bliskiego. Dzięki tej książce rodzice zawsze będą mogli przypomnieć swym pociechom, jak potoczyły się losy Jacka, co ostatecznie zrozumiał i jak poradził sobie z bolesną sytuacją. Otrzymują oni naprawdę wspaniałe narzędzie dydaktyczne, także ze względu na to, że młody bohater pojmuje ostatecznie, że w życiu istotne są nie tylko nasze własne uczucia, ale też to, co my sami znaczymy dla innych.\nNowe dzieło Rowling wpisuje się idealnie w poetykę Świąt Bożego Narodzenia, niosąc ważną lekcję, dynamiczną przygodę i niepowtarzalny klimat. Robi to zgrabnie i naturalnie, sprawiając, że choć na te kilka godzin zatracimy się w niecodziennej rzeczywistości. Kilka pięknych, zamieszczonych w książce ilustracji wykonał Jim Field. Jak to bywa w utworach dla najmłodszych, pozwalają one lepiej zwizualizować treść zrodzoną w umyśle autorki. Nie rozumiem jednak czemu wydrukowano je wyłącznie w czerni i bieli - dość dziwna decyzja, zresztą identyczna jak w angielskim wydaniu powieści. Osobne słowa uznania należą się tłumaczom książki, którzy postarali się przenieść słowne realia Krainy Zgub na nasze ojczyste, językowe warunki. Gwiazdkowy Prosiaczek ma wszelkie szanse stać się nową świąteczną klasyką. Gwarantuje to nazwisko autorki, jak i niezapomniana treść, którą ta książka oferuje. Czy tak faktycznie będzie, przekonamy się za jakiś czas, tymczasem warto sięgnąć po dzieło Rowling i samodzielnie sprawdzić, czy są na to szanse.\nTytuł: Gwiazdkowy Prosiaczek\nAutor: Skrzydła Gryfa o 17:30 Brak komentarzy:\nKIOSK Z KOMIKSAMI - Wydanie 58 (Diuna. Ród Atrydów tom 1, Thorgal - Neokora, Green Class tom 3, Star Wars. Vader na celowniku)\nWitam ponownie wszystkich fanów dobrych komiksów! A ponieważ nie wszystkie komiksy są dobre, warto sprawdzić, co z poniższych pozycji podobało mi się i dlaczego. Jeśli swoimi opiniami pomogę we właściwym wyborze choć jednej osobie, to doskonale. Zapraszam! :-)\nDiuna. Ród Atrydów - tom 1\nRok 2021 jest bezsprzecznie rokiem Diuny. Za taki stan rzeczy odpowiedzialność ponosi oczywiście najnowsza ekranizacja (zapraszam tutaj), ale do ogólnego zamieszania przyczyniają się też wyskakujące jak grzyby po deszczu wznowienia, czy liczne interpretacje komiksowe. Jedną z takich publikacji jest wydana właśnie adaptacja książki Diuna. Ród Atrydów, autorstwa Kevina J. Andersona i Briana Herberta. Zilustrowana przez Deva Pramanika, ukazuje wcześniejsze wydarzenia opisane w głównej książce cyklu, rozgrywające się na (około) trzydzieści lat przed przybyciem Atrydów na Arrakis. Język komiksu jest tu okazją do przebicia nieco patetycznej warstwy literackiej oryginału. Za sprawą sprawnej narracji i dynamicznych rysunków odsłania fascynujący świat stworzony w wyobraźni Franka Herberta, czytelny tak dla współczesnych odbiorców, jak i oddanych fanów opowieści obrazkowych. Tom pierwszy to głębsze wejrzenie w rozległe uniwersum, ale też sposób na ukazanie przeszłości całej masy dobrze znanych z uwielbianej powieści postaci. Jest to więc opowieść o czasach młodości Leto Atrydy, w której poznajemy losy nastoletniego księcia Kaladanu, ale również dzieje przybywającego na planetę Arrakis planetologa Kynesa, czy ciężkie doznania dziewięcioletniego niewolnika, Duncana Idaho. Już sam dobór postaci sprawia, że chce się sięgnąć po ten tytuł.\nTrzeba też wyjaśnić sobie jedną dość ważną kwestię. Diuna. Ród Atrydów to komiks w sporej części zdradzający zwroty akcji przedstawione w kultowej książce. Z tego względu osoby, które dopiero poznają Diunę muszą same zdecydować, czy chcą rozpoczynać przygodę z tym światem od tej właśnie pozycji. Jeśli mimo wszystko obiorą tę drogę, emocji na pewno im nie zabraknie! W pierwszym tomie (zbierającym cztery regularne zeszyty cyklu) co rusz przenosimy się z miejsca na miejsce, chłonąc czytelnie rozpisaną dynamikę wydarzeń. Pewnym problemem tej części jest spora ilość kluczowych informacji dotyczących zasad panujących w uniwersum. Jest tego naprawdę dużo, co poskutkowało autorską metodą przekładania kwestii ekspozycyjnych na niezbyt zgrabny monolog bohaterów. Tak czy inaczej, komiks Andersona, Herberta i Pramanika to wspaniała wycieczka do rewelacyjnego, kultowego już świata, który nawet kilka dziesięcioleci wstecz okazuje się być miejscem oferującym niezliczoną ilość przygód i wrażeń. Jeśli historie pełne dynamicznych zwrotów akcji, politycznych spisków i różnorodnych postaci są Waszym chlebem powszednim, sięgnijcie po pierwszy tom Diuny. Rodu Atrydów. Przeczytacie go błyskawicznie i z niecierpliwością będziecie czekać na ciąg dalszy. Tak samo będzie z wieloletnimi fanami Diuny, mimo że od dawna dobrze wiedzą, jak ta opowieść się zakończy.\nTytuł: Diuna. Ród Atrydów - tom 1\nScenariusz: Kevin J. Anderson, Brian Herbert\nRysunki: Dev Pramanik\nThorgal, tom 39 - Neokora\nThorgal, to obok Kajka i Kokosza oraz Tytusa, Romka i A'Tomka jeden z najukochańszych tytułów komiksowych starszaków. Choć znajduje słowa uznania także wśród młodzików, zdecydowanie lepiej dociera do dojrzałego odbiorcy, niewychowanego na wybuchowej sieczce gatunku superhero. Wieloletni fani z nostalgią wspominają czasy przełomu lat 80. i 90. ubiegłego wieku, kiedy to wydawnictwo Orbita wraz z KAW-em raczyły nas premierowymi przygodami Dziecka z Gwiazd, opisanymi w albumach Alinoe, Wilczyca, Kraina Qa czy Łucznicy. Te same osoby z różnego rodzaju zdegustowaniem przyjęły w ostatnich latach spadek formy nowych twórców, którzy rozwodnili cykl, wprowadzając do niego trzy serie pod nowym szyldem Światy Thorgala. Na szczęście, począwszy od albumu Pustelnik ze Skellingaru, odpowiadający za scenariusze Yann sprawił, że Thorgal powoli odnalazł swą dawną jakość, skupiając się na przygodzie, tajemnicy i ponadczasowych, rodzinnych wartościach. W tym roku do naszych rąk trafia 39. (a wliczając serie poboczne już 63.) album serii - Neokora. Zgodnie z rozbudzonymi oczekiwaniami, jak i sekretnie brzmiącym tytułem, należy spodziewać się kolejnego ważnego kroku w historii lubianego bohatera. Czy jest tak w istocie?\nYann kontynuując swą opowieść od miejsca, gdzie poprzednio pozostawiliśmy nasze postacie (Selkie), od razu wrzuca nas w sedno akcji. Thorgal wraz z Jolanem, Louve, Avą i Gillim, żeglując po morzu natrafiają na porzucony stateczek. Przy próbie abordażu, znienacka atakuje ich przedziwna, napędzana magicznymi mocami istota, w całości złożona z kości zwierząt. Jak się wkrótce okazuje, wśród poległych członków załogi ktoś jednak ocalał. Gdy nasi bohaterowie docierają wreszcie do swej osady, ocalony przez nich mężczyzna stanie się częścią zagadki, która poprowadzi Thorgala do miejsca na północy, którego już nigdy nie chciał oglądać... Neokora ponownie wywraca świat Dziecka z Gwiazd do góry nogami, jednak po raz pierwszy od dawna robi to w sposób tak interesujący i przemyślany. Wracamy tu do pozaziemskich wątków cyklu, które wydawały się pogrzebane od czasów Królestwa pod piaskiem. Kosmiczna przeszłość Thorgala zawsze była mocno obecna w serii, jednak tym razem Yann zdecydował się ostatecznie odpowiedzieć na wszystkie pytania, które przez lata mogły cisnąć się nam na usta. Wydaje się, że autor scenariusza idzie tym razem dobrym tropem, sprawiając, że emocje podczas lektury nowego tomu rosną wprost proporcjonalnie do przedstawionej w nim akcji. Zostawia też sobie kilka fabularnych furtek, które w poszukiwaniu odpowiedzi na postawione w Neokorze pytania, przekroczymy dopiero w nadchodzących albumach. Surowy styl rysowania Frederica Vignauxa coraz lepiej sprawdza się w serii, dodając do niej niezbędnego realizmu i dynamiki. Z albumu na album przekonuję się do jego kreski (choć oczywiście nie bez zastrzeżeń - niektóre kadry mogłyby być nieco lepiej dopracowane). W Neokorze nie obyło się niestety bez kilku wpadek. Jak zawsze wszechobecna ekspozycja historyczna jest nazbyt widoczna, zmuszeni jesteśmy więc dowiedzieć się jak w tamtych czasach nazywano stolarza, oraz jaka jest różnica pomiędzy knorrem, a resztą statków z północy. W albumie powraca lubiana postać Kriss De Valnor i nie byłoby w tym nic specjalnie dziwnego, gdyby nie to, że Yann zupełnie odrzuca przemianę, jaką przeszła ona na łamach poświęconej jej, osobnej serii. W jego interpretacji Kriss ponownie jest chciwą i bezwzględną wojowniczką, odrzucającą wszelkie moralne zasady. Poza tymi dwoma mankamentami, nowy Thorgal przynosi wielką, pasjonującą przygodę, którą czyta się z wypiekami na twarzy. Koniec albumu zwiastuje niemniej intrygujący ciąg dalszy i wierzcie mi na słowo, ale te kilkanaście miesięcy oczekiwania będzie dla fanów serii prawdziwie bolesne. Cieszy mnie niezmiernie, że cykl powołany do życia przez G. Rosińskiego i Van Hamme'a powoli odnajduje swą drugą młodość, proponując rozpoznawalną jakość w połączniu z nowymi, ekscytującymi pomysłami. W końcu kto jak kto, ale Thorgal w pełni zasługuje na to, aby być z nami jak najdłużej.\nTytuł: Thorgal, tom 39 - Neokora\nCena okładkowa: 24,99 zł/34,99 zł\nGreen Class, tom 3 - Chaos\nPodobnie jak na temat czekania na przyszłoroczny, czterdziesty tom Thorgala pisałem w opinii powyżej, tak samo ponad rok temu twierdziłem o bólu wypatrywania kontynuacji serii Green Class (Alfa). Męczarnia szczęśliwie dobiegła końca i wreszcie możemy położyć swe chciwe łapki na Chaosie, będącym bezpośrednią kontynuacją wydarzeń opisanych w dwóch pierwszych tomach cyklu. Już na wstępie przyznam, że czeka nas tu iście wybuchowe zaskoczenie, ponieważ w nowej odsłonie twórcy postanowili postawić cały pandemiczny świat na głowie, odwracając sens oraz sedno zagadki o 180⁰. Można odczytać to już po samej okładce, na której zamiast pnączy roślin układających się w symbol czaszki, w tle za bohaterami widoczne są fragmenty istot odpowiedzialnych za tytułowy, ogólnoświatowy chaos. I tak z fascynującego, nieźle rozplanowanego fabularnie komiksu o pandemii, przeszliśmy do historii zdominowanej tajemnicą przedwiecznych form życia. Zaskoczeni? To chyba dobrze, w zamyśle autorów zapewne tak właśnie miało być. Co oczywiście nie oznacza, że całą dotychczasową opowieść szlag trafił - co to, to nie! Jerome Hamon i David Tako nadal wiedzą co robią, wybierając zmianę klimatu opowieści jako sprytny wybieg, ukazujący kunszt ich wspólnego pomysłu. Co równie ważne, sprawiają tym samym, że wszelkie niejasności poprzedniego tomu zostają wreszcie wyjaśnione.\nWprowadzenie grupy nowych bohaterów w Alfie, pozwoliło spojrzeć czytelnikowi na wydarzenia z nieco szerszej perspektywy. Zagęściło to przy okazji całą zagadkę pandemii, na szczęście już pierwsze strony Chaosu przynoszą część wypatrywanych odpowiedzi. Zanim jednak w pełni pojmiemy co i jak, czeka nas kolejny dynamiczny rollercoster, w którym wraz z naszą piątką bohaterów pokonywać będziemy przeszkody, jakie pod nogi nieustannie rzuca im sytuacja. Nowy tom ma zdecydowanie mroczniejszy charakter niż dwa poprzednie. Widać to już po ciemniejszej palecie barw zastosowanej przez Tako, o wiele cięższe są też wyzwania, którym twórcy poddają grupę nastolatków. Bezpowrotnie znika młodzieżowy luz, który dało się wyczuć w części pierwszej, młodzi bohaterowie zdecydowanie wydorośleli, na co bez wątpienia miała wpływ strata przemienionego Noaha. Kaznodzieja Lyauthey wyrasta na świetnego antagonistę serii. W Chaosie widzimy jak człowiek ten zmienił się na przestrzeni stosunkowo krótkiego czasu, z poszukiwacza odpowiedzi przekształcając się w bezwzględnego fanatyka. Zobaczymy jak jego wątek potoczy się w kolejnym tomie. Green Class to doskonały komiks, który oferuje czytelnikowi pasjonującą intrygę, opowiedzianą za pomocą perypetii grupy oddanych sobie przyjaciół. Twórcy postawili w nim na maksymalny realizm opisanych sytuacji i dzięki temu, ta mocno fantastyczna historia wciąga nas niczym prawdziwe zdarzenia. Dzięki sprawnemu scenariuszowi nie stoimy w miejscu, ciesząc się z rozwoju fabuły, która wciąż gwarantuje świetną zabawę. I o nic więcej nie śmiałbym tu prosić.\nTytuł: Green Class, tom 3 - Chaos\nScenariusz: Jerome Hamon\nStar Wars. Vader na celowniku to w miarę zamknięta, jednotomowa opowieść ze świata Gwiezdnych wojen. Mroczny Lord Sithów tropi w niej tajemniczy syndykat zbrodni zwany Ukrytą Dłonią, działający poza imperialnym systemem rządów. Jednocześnie sam znalazł się na ich celowniku – ścigają go najęci przez tę organizację, najgroźniejsi łowcy nagród w galaktyce. Zbieranina zabójców pod wodzą Valance’a – upadłego oficera Imperium (znanego z komiksu Star Wars. Łowcy nagród, tom 1 - Najgroźniejsi w galaktyce) – nie cofnie się przed niczym, by zdobyć największą nagrodę w życiu. Valance i Dengar szukają najlepszej broni na Lorda Sithów, ale najciekawsze zdarzy się, kiedy zarówno myśliwi, jak i zwierzyna odkryją mroczne sekrety Ukrytej Dłoni. Fabuła tego komiksu, stworzona przez scenarzystę Robbiego Thompsona, to typowy akcyjniak, rozgrywający się w czasach oryginalnej filmowej trylogii. Fani uwielbiający przygody łowców nagród dostaną w niej to, na co z pewnością czekają, bo opowieść dostarcza tak akcji, ciekawych postaci, jak i całej masy spisków, w których nie przebierają występujące tu postacie. Będzie głośno, szybko i zaskakująco, jednak główny mankament Star Wars. Vader na celowniku polega na tym, że po przeczytaniu tego komiksu dość szybko uleci on z Waszej pamięci.\nThompson powołał do życia typową historyjkę, mającą na celu eksplorację rejonów nie znanych z filmów, książek czy pozostałych komiksów. Tym samym wpadł w pułapkę wynikających z tego, dość niekorzystnych okoliczności. Trudno jest pisać historie uzupełniające, które dzieją się pomiędzy najważniejszymi wydarzeniami z gwiezdnowojennego cyklu. Zawsze jest się ograniczonym ramami czasu, aktualnych predyspozycji postaci czy innych uwarunkowań fabularnych, przez co nie można w pełni rozwinąć skrzydeł wyobraźni. Widać to we wszystkich tego typu historiach i Star Wars. Vader na celowniku nie jest na tym gruncie czymś odmiennym. Wystarczy zwrócić uwagę na wątek łowcy Dengara. Jego rola nie tu jakoś szczególnie porywająca, natomiast finał historii umieszcza go w odgórnie określonej pozycji, idealnie pasującej do momentu, w którym widzimy go w Imperium kontratakuje. Coś takiego w oczywisty sposób zabija radość z tworzenia, jak i śledzenia konkretnego aspektu historii. Szczęśliwie, chlubnym wyjątkiem jest historia samego Beilerta Valance'a, postaci stworzonej na kartach najnowszych komiksów i (jak dotąd) nie pojawiającej się w filmach. Jest on przedstawiany w miarę czytelny i dość wyczerpujący sposób, co uzupełniają ciekawe sceny retrospekcji, dodające charakteru postaci. Być może podczas śledzenia tak krótkiej i dynamicznej opowieści nie będziecie w stanie związać się z nim na dłużej, ale to pozostawiam do indywidualnej oceny wśród osób, które zdecydują się przeczytać komiks. Ilustracje do komiksu wykonało kilku różnych autorów i nie są one czymś specjalnie porywającym. Prosta, często bardzo skąpa w swym wyrazie kreska jest dodatkowym powodem, dla którego ten tomik będzie lekturą na jeden raz. Na tym tle wyraźnie widać, że najlepszym, co w ostatnim czasie spotkało Gwiezdne wojny jest cykl Wielka Republika (The High Republic), który poprzez osadzenie akcji na dwieście lat przed wydarzeniami z filmowej trylogii prequeli, daje twórcom prawie nieograniczoną autorską swobodę. Ale może Star Wars. Vader na celowniku mimo wszystko Wam się spodoba. W końcu odległa galaktyka jest naprawdę rozległa i z pewnością ma do zaoferowania różnorodne historie dla każdego.\nTytuł: Star Wars. Vader na celowniku\nRysunki: Marco Failla, Roberto di Salvo, Marc Laming, Cris Bolson\nKomiks Diuna. Ród Atrydów znajdziecie na stronie wydawnictwa Non Stop Comics.\nNowych tomów Thorgala, Green Class oraz komiksu Star Wars. Vader na celowniku\nszukajcie na stronie Egmontu.\nAutor: Skrzydła Gryfa o 19:25 Brak komentarzy:\nKIOSK Z KOMIKSAMI - Wydanie 60 (Lady Mechanika tom...\nThorgal - kolejność czytania cyklu głównego oraz s...\nKIOSK Z KOMIKSAMI - Wydanie 59 (Trolle z Troy tom ...\nKIOSK Z KOMIKSAMI - Wydanie 58 (Diuna. Ród Atrydów...


Przedszkole Nr 10 z Oddziałami Integracyjnymi „Leszczynowa Górka” w Koninie zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej Przedszkola nr 10 „Leszczynowa Górka”.\nData publikacji strony internetowej: 2012-03-15.\nData ostatniej istotnej aktualizacji: 2021-03-03.\n1.mogą zdarzyć się sytuacje, że pomimo starań redaktorów serwisu, pewne dokumenty opublikowane na stronie są niedostępne z uwagi na fakt, że:\n3. dokumenty z działu „Ważne Dokumenty”, które są dostępne w formacie pdf, ze względu na swój format wymagają zewnętrznych (poza wbudowanymi w mechanizm strony) narzędzi ułatwiających ich dostępność.\nDeklarację sporządzono dnia 2020-03-30. Deklarację sporządzono na podstawie samooceny przeprowadzonej przez podmiot publiczny.\nKontaktować można się także dzwoniąc na numer telefonu 63 242 08 61. Tą samą drogą można składać wnioski o udostępnienie informacji niedostępnej oraz składać skargi na brak zapewnienia dostępności.\nPRZEDSZKOLE NR 10 „LESZCZYNOWA GÓRKA” W KONINIE\n• Wejście główne na teren placówki: bramka otwierana poprzez przycisk automatyczny. Do budynku chodnikiem wzdłuż prosto około 19-20 m skręt w lewo 6,5 metra prosto ,drzwi wejściowe zabezpieczone przyciskiem elektromagnetycznym znajdującym się na wysokości 1,5 m na ścianie budynku po prawej stronie pierwszy od dołu\n• W budynku znajduje się na wejściu mały korytarz -hol główny ,z którego kierując się lekko w prawą stronę znajduje się długi ok 15 m korytarz po jego lewej stronie szatnia dalej gabinet psychologa obok gabinet terapii indywidualnej Dalej :duże wejściowe otwarte w ciągu dnia dwuskrzydłowe drzwi prowadzą do długiego 45 metrowego poprzecznie położnego korytarza wzdłuż którego rozmieszczonych jest siedem sal przedszkolnych oraz gabinety terapii . Kierując się korytarzem holu głównego w lewą stronę znajdują się na korytarzu po lewej stronie biura: księgowość , gabinet dyrektora, Kadry, gabinet wicedyrektora, po prawej stronie toaleta.\n• Budynek jest jednopoziomowy , częściowo podpiwniczony. Brak jest schodów, wind, pochylni, informacji głosowych. Istnieje jeden podjazd wyposażony w poręcze, który prowadzi bezpośrednio do jednej z sal przedszkolnych.\n• W budynku nie ma zakazu wstępu z psem asystującym\n• Brak możliwości skorzystania z tłumacza migowego na miejscu lub online


Alarm w związku z wykryciem setek chińskich statków rybackich w pobliżu strefy ochronnej Galapagos -\n31.07.2020 14:42 Źródło: Earth.org\nStrona główna Ekologia Morska, Rybołówstwo Alarm w związku z wykryciem setek chińskich statków rybackich w pobliżu strefy ochronnej Galapagos\nŁodzie rybackie i turystyczne zakotwiczone w zatoce San Cristóbal na wyspach Galapagos w Ekwadorze; fot. Adrian Vasquez/AP\nEkwador wszczął alarm po tym, jak jego marynarka wojenna odkryła około 260 statków rybackich pływających głównie pod banderą chińską na oceanie otaczającym wyspy Galapagos. Flota znaleziona tuż poza strefą chronioną stwarza ryzyko zniszczenia różnorodnego ekosystemu i życia morskiego w chronionym regionie.\nFlota została zauważona dzięki obrazom satelitarnym na granicach strefy ochronnej Galapagos. Flotę znajduje się między granicami strefy a wodami terytorialnymi Ekwadoru, obszarem, który służy jako główna trasa migracji stworzeń morskich, w tym wielu zagrożonych gatunków.\nByły Minister Środowiska Yolanda Kakabadse mówi: „Wielkość i agresywność tej floty wobec gatunków morskich stanowi duże zagrożenie dla równowagi gatunków na Galapagos”.\nKakabadse i Roque Sevilla, były burmistrz Quito, zostali wyznaczeni jako odpowiedzialni za opracowanie „strategii ochrony” wysp. Sevilla twierdzi, że zostaną skierowane dyplomatyczne wnioski o wycofanie floty.\n„Niekontrolowane chińskie rybołówstwo na skraju strefy chronionej rujnuje wysiłki Ekwadoru na rzecz ochrony życia morskiego na Galapagos” - mówi. Dodał, że zespół będzie również dążył do egzekwowania międzynarodowych porozumień chroniących gatunki wędrowne.\nChińskie statki rybackie przypływają co roku do mórz otaczających wyspy Galapagos, wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, ale tegoroczna flota jest jedną z największych, jakie widziano w ostatnich latach. W rezerwacie morskim Galapagos znajduje się jedno z największych na świecie skupisk gatunków rekinów, w tym zagrożonych wyginięciem rekinów wielorybich i młotów. UNESCO określa wyspy jako „żywe muzeum i wizytówkę ewolucji”.\nEkwador próbuje ustanowić korytarz rezerwatów morskich między Kostaryką, Panamą i Kolumbią, aby odgrodzić ważne obszary różnorodności morskiej. Kakabadse mówi, że zostaną również podjęte wysiłki, aby rozszerzyć wyłączną strefę ekonomiczną do 560 km obwodu wokół wysp.\nMarynarka ekwadorska monitoruje flotę od czasu jej pierwszego zauważenia w tygodniu po 20 lipca. Minister obrony kraju Oswaldo Jarrín mówi: „Jesteśmy w pogotowiu, prowadzimy obserwację, patrolujemy, aby uniknąć incydentu takiego jak to, co wydarzyło się w 2017 roku”.\nIncydent, o którym mowa, odnosi się do schwytania przez marynarkę wojenną w rezerwacie morskim chińskiego statku, który, jak stwierdzono, przewoził 300 ton dzikich zwierząt morskich, głównie rekinów.


Walentynkowa Szarlotka | Na Litwie\nDelfina na Litwie 13 lutego 2015 27 marca 2017 Bez kategorii 2 komentarze\nPrzedstawiam Wam dzisiaj mój najnowszy wypiek. Zawsze zajadałam się jabłecznikiem mojej babci\ni było to moje ulubione ciasto. Nie wiem dlaczego wydawało mi się, że jest ono bardzo czasochłonne\ni trudne do zrobienia. Parę dni temu upiekłam je po raz pierwszy i od razu niemal całe zniknęło. Szarlotka wygląda i smakuje cudownie więc można ją upiec w prezencie walentynkowym – bo jak mówią „przez żołądek do serca”:)\nokoło 6-8 dużych jabłek\n3-4 łyżki cukru (ilość zależy od rodzaju jabłek)\nPrzygotowanie kruchego ciasta powinno zająć nam nie więcej niż 5-7 minut. Wszystkie składniki wrzucamy do miski i wyrabiamy do momentu uzyskania gładkiej elastycznej masy. Staramy się nie dodawać mąki nawet jeśli ciasto będzie się kleić. Ciasto owijamy folią spożywczą i wkładamy przynajmniej na 30 minut do lodówki.\nGdy ciasto odpoczywa sobie w lodówce my obieramy jabłka i pozbywamy się gniazd nasiennych. Jabłka kroimy w kostkę i wrzucamy do garnka. Dodajemy cynamon, cukier i zalewamy szklanką wody. Gotujemy około 10-15 minut. Staramy się ich nie rozgotować.\nCiasto wyjmujemy z lodówki, dzielimy na dwie części (jedną cześć użyjemy jako spód, a drugą do zdobień na wierzchu) i wałkujemy na kształt naszej formy. Najlepiej żeby było ono trochę większe niż forma wtedy ładnie pokryje nam również brzegi. Ciasto nakłuwamy widelcem i wkładamy do rozgrzanego do 180ºC piekarnika na 15 minut. Podczas pieczenia zwróćcie uwagę aby ciasto się nie wybrzuszyło. Jeśli zauważycie, że tak się dzieje to po prostu otwórzcie piekarnik i nakłujcie ciasto ponownie w tych miejscach.\nPodpieczone ciasto wyjmujemy z piekarnika. Studzimy około 1-2 minuty i nakładamy nasze już przygotowane jabłka. Na wierzchu układamy wzór z drugiej części ciasta. Tak przygotowane ciasto ponownie wkładamy do piekarnika i pieczemy jeszcze 30 minut.\nA tak wygląda efekt moich starań:)\nciasto kruche, cynamon, jabłecznik, łatwa, pieczone jabłka, prezent na walentynki, Szarlotka, szybka, walentynki\n← Kolekcja gigantycznych rzeźb\nZapusty 2015 →\n2 odpowiedzi do artykułu “Walentynkowa Szarlotka”\ngoldenbrown 13 lutego 2015 o 14:37\nUwielbiam szarlotki :)))\nPawelSternik 18 lutego 2015 o 22:48\nŚwietnie wygląda, pewnie i tak smakuje!


'Dla przyzwoitych ludzi to straszne świństwo' - Lis o karaniu nauczycielek z Zabrza\nAs 10.02.2017 11:51\n- Chciałem przekazać wyrazy solidarności. Chciałbym, żeby panie miały poczucie, że przyzwoici ludzie uważają ciąganie was po jakiś sądach dyscyplinarnych za straszne świństwo - mówił Tomasz Lis w "Poranku Radia TOK FM".\nPrzed komisją dyscyplinarną śląskiego kuratorium stanęły dwie nauczycielki z Zabrza. Kobiety 3 października pracowały ubrane na czarno, w ten sposób solidaryzowały się z Czarnym Protestem. Komisja z kuratorium zainteresowała się w sumie 10 nauczycielkami z Zabrza.\n- Takich postaw i takich ludzi trzeba bronić - komentował w TOK FM Tomasz Wołek.\nKomisja kuratorium chce, żeby pierwsza z nauczycielek ukarana została za swój protest nagany z ostrzeżeniem.\nWedług kobiet, kuratorium zainteresowało się sprawą po donosach pisanych przez nauczyciela, który pracuje w tej samej szkole. - To działacz "Solidarności". Od wielu lat jest chroniony przez swojego ojca, który jest szefem nauczycielskiej "S" w Zabrzu - mówiły panie Ola i Katarzyna w rozmowie z Grzegorzem Koziełem z TOK FM.


IB - obsługa techniczna imprez i eventów, wypożyczalnia sprzętu multimedialnego, organizacja konferencji\nZajmujemy się kompleksową obsługą techniczną różnego rodzaju imprez biznesowych, kulturalnych\ni sportowych w zakresie nagłośnienia i multimediów. Odpowiedni sprzęt dobierzemy dla Państwa niezależnie od wielkości eventu – realizujemy zlecenia od małych, kameralnych seminariów czy szkoleń po duże konferencje, imprezy targowe czy wydarzenia sportowe.\nLaptopy na egzaminy radcowskie i adwokackie 2015\nW tym roku już po raz 4-ty będziemy obsługiwać zawodowe, prawne egzaminy radcowskie i adwokackie na terenie całej polski. Na tą okację przygotowaliśmy specjalną ofertę wynajmu laptopów dla aplikanów przygotowanych specjalnie pracy z oprogramowaniem egzaminacyjnym. Zapraszamy do rezerwacji sprzętu.


Polska - Włochy: Kursy Bukmacherskie na Ligę Narodów 2018\nPolska – Włochy: Kursy Bukmacherskie na Ligę Narodów 2018\nZaktualizowano 15 października 2020, 14:43\nSprawdź kursy na mecz Polska – Włochy\nPorównaj aktualne kursy przedmeczowe u legalnych polskich bukmacherów na mecz Polska – Włoski w Lidze Narodów.\n14 października 2018 roku na Stadionie Śląskim w Chorzowie odbędzie się rewanżowe spotkanie fazy grupowej grupy 3. ligi A pomiędzy Polską a Włochami, w ramach nowych rozgrywek UEFA noszących nazwę Ligi Narodów. Po zakończonych remisem 1:1 spotkaniu w Bolonii, apetyty naszych kibiców z pewnością zostały na dobre rozbudzone i to właśnie reprezentacja Polski będzie przystępowała do tego spotkania z pozycji faworyta. Mecz ten może znacznie przybliżyć nas do wygrania grupy. Niemniej, wiele zależeć będzie również od wyników spotkań obydwu drużyn z reprezentacją Portugalii.\nW pierwszy meczu rozegranym we Włoszech nasi pokazali kawał dobrej piłki i chociaż nie obyło się bez rozczarowań, takich jak występ Jakuba Błaszczykowskiego, to trzeba przyznać, że nasi czołowi zawodnicy zdążyli już się pozbierać po bardzo nieudanym turnieju Mistrzostw Świata w Rosji. Z kolei Włosi, których po braku awansu na ten sam turniej przejął Roberto Mancini, wydają się nadal tkwić w dołku i widać było, że czeka ich jeszcze sporo pracy nim na stałe powrócą do światowej czołówki.\nW momencie pisania tego tekstu do meczu rewanżowego z Włochami pozostało jeszcze sporo czasu, a w międzyczasie Biało-czerwoni rozegrają jeszcze pojedynek towarzyski z reprezentacją Irlandii, a także spotkanie w ramach Ligi Narodów z drużyną Portugalii. Wiadome jest więc, że będzie czas podszlifować nieco formę. Z drugiej strony należy również liczyć, że do tego czasu żadnego z naszych piłkarzy nie dotknie uraz, a kontuzjowani Taras Romanczuk i Maciej Rybus zdążą wyleczy kontuzje, których ostatnio się nabawili.\nTak czy owak, już teraz wiadomo, że mecz na Śląskim zapowiada się hitowo, a fanów dobrego futbolu nie zabraknie zarówno na ogromnym obiekcie w Chorzowie, jak i przed telewizorami. Pojedynek Polski z Włochami na pewno przyniesie również moc emocji fanom typowania. Dlatego też jeśli jesteś zainteresowany obstawianiem tego meczu, to polecamy przeczytanie tego artykułu. Dzięki nam poznasz najlepsze kursy na ten mecz u czołowych legalnych bukmacherów.\n1 Gdzie postawić zakład bez ryzyka?\n2 Polska – Włochy: skorzystaj z naszych kodów i zyskaj!\n3 Liga Narodów 2018: Polska – Włochy – kursy bukmacherskie\n3.1.1 Zakład 1×2 w STS\n4 Polska – Włochy: analiza meczu\n4.2 Reprezentacja Włoch\n5 Polska – Włochy: co obstawiać?\nGdzie postawić zakład bez ryzyka?\nJeśli jesteś zainteresowany obstawianiem tego meczu, a niespecjalnie chcesz inwestować w to własne środki, to powinieneś zainteresować się ofertą bukmachera Fortuna. W ramach pakietu powitalnego daje on cashback. Gracz typuje zakład za własne pieniądze, a jeżeli mecz lub mecze, które obstawi na kuponie okażą się nietrafione, to stawka jaką zainwestował zostanie zwrócona na jego konto. Fortuna gwarantuje wysoki zwrot zakładu, co czyni jego ofertę najbardziej atrakcyjną na rynku.\nMożesz zagrać bez ryzyka w meczu Polska – Włochy\nPolska – Włochy: skorzystaj z naszych kodów i zyskaj!\nMimo iż bonusy powitalne oferowane przez czołowych polskich bukmacherów są na ogół i tak już całkiem atrakcyjne, to dzięki naszym ekskluzywnym kodom promocyjnym będziesz mógł dodatkowo w znaczący sposób zwiększyć ich wartość. Ażeby to zrobić, kliknij w jeden z oferowanych przez nas linków promocyjnych lub wpisz kod bonusowypodczas rejestracji. Współpracujemy z czołowymi polskimi bukmacherami, takimi jak LV BET, Totolotek, Fortuna, Etoto czy Milenium.Dla każdego z nich przygotowaliśmy ofertę specjalną. Pamiętaj o tym jeśli będziesz chciał założyć konto u jednego z nich i zwiększy swoje szanse na wysokie wygrane dzięki zwiększeniu wartości środków bonusowych!\nLiga Narodów 2018: Polska – Włochy – kursy bukmacherskie\nNaszą analizę rozpoczniemy od zestawienia najwyższych kursów na najlepsze rynki, u czołowych polskich bukmacherów, m. in. Fortuny, Totolotka, LV BET, Etoto, Milenium i STS. Dzięki temu dowiesz się jaki rezultat meczowy najkorzystniej obstawić.\nNa pierwszy ogień idzie najpopularniejszy rynek, czyli klasyczne 1X2. Gracz chcący obstawiać ten rynek ma za zadanie wytypowanie rezultatu spotkania w formie trzydrogowej – zwycięstwa gospodarzy, remisu, lub wygranej gości. Kursy na ten rynek na tę chwilę przedstawiają się następująco.\n2,70 3,15 2,70 1,45 1,45\nJak widać, bukmacherzy nie są w stanie jednoznacznie wskazać faworyta tego pojedynku. Kursy na wygrane Polaków i Włochów kształtują się na identycznym poziomie, a kurs na remis jest również stosunkowo niewysoki. Wydawać, by się mogło, że remis jest najbardziej prawdopodobny, ale czy rzeczywiście?\nW pierwszym spotkaniu obydwu zespołów lepsze wrażenie zostawiła po sobie nasza rodzima reprezentacja. Graliśmy solidniej w obronie, a i w ataku tworzyliśmy znacznie większe zagrożenie. Najprawdopodobniej, gdyby nie sprokurowanie rzutu karnego przez Kubę Błaszczykowskiego, bez większych problemów dowieźlibyśmy korzystny rezultat do końca spotkania.\nWłochów z kolei czeka teraz długotrwały proces odbudowy formy pod wodzą selekcjonera Roberto Manciniego. Spotkanie z Polską z pewnością nie napawa ich tifosich optymizmem – piłkarze Italii zawodzili w niemal każdym elemencie gry i gdyby nie świetna gra bramkarza Donnarumy, to mecz mógłby zakończyć się dla nich jeszcze wyższą porażką. Tak się jednak nie stało i Włosi nie skomplikowali sobie jeszcze do końca możliwości wygrania grupy.\nTak, czy owak, wydaje się, że na tę chwilę lepiej wygląda nasza kadra i to tak naprawdę oni wydają się faworytami w meczu u siebie.Warto jednak trzymać rękę na pulsie i śledzić formę obydwu zespołów w najbliższych spotkaniach.\nZakład 1×2 w STS\nKursy na to spotkanie przygotował również bukmacher STS. Oferuje on jednak nieco inne kursy i faworyzuje reprezentację naszych rywali. Na wygraną Polski oferuje on kurs 2,81, kurs 3,20 na remis i 2,60 na wygraną Włochów. Z kolei kurs na 1X i X2 kształtują się na poziomie 1,50 w pierwszym przypadku i 1,43 w drugim.\nPolska – Włochy: analiza meczu\nMecz zapowiada się bardzo ciekawie, a będzie to już 16 pojedynek tych drużyn.Do tej pory trzy razy wygrywali Polscy, siedem meczów kończyło się remisami i pięć razy zwyciężali Włosi. Czy mamy szansę poprawić ten niekorzystny bilans? Przejdźmy do analizy samego spotkania i dowiedzmy się co słychać w obozach obydwu zespołów.\nOstatnimi czasy forma naszych reprezentantów prezentowana w klubach jest bardzo wysoka. Po bardzo słabym Mundialu wydawało się, że dla naszej kadry idą chude lata, jednak zatrudnienie byłego kapitana reprezentacji polski, Jerzego Brzęczka, na stanowisku selekcjonera wydaje się póki co decyzją co najmniej trafioną. Polacy złapali drugi oddech, wyglądali bardzo dobrze na boisku i wydawać się mogło, że zdarzało się im dużo mniej zastojów w grze niż w ich ostatnich spotkaniach. Są więc powody do optymizmu i miejmy nadzieję, że najbliższe spotkania kadry jedynie to potwierdzą.\nCieszy przede wszystkim forma zawodników, którzy jeszcze za czasów Adama Nawałki stanowili o sile naszego zespołu.Do bardzo wysokiej dyspozycji wrócił Grzegorz Krychowiak, który meczem z Italią potwierdził wysoką dyspozycję, którą na co dzień prezentuje w barwach Lokomotiwu Moskwa. Świetne zawody rozegrał również Kamil Glik, który był jednym z największych przegranych Mundialu. Potwierdził on jednocześnie, że jest naszej defensywie po prostu niezbędny. Wspierał go m. in. jak zwykle niezwykle solidny Łukasz Fabiański, który podobnie jak Grzegorz Krychowiak, w tym sezonie zmienił barwy klubowe.\nZ przodu brylowali Robert Lewandowski i Piotr Zieliński. Obydwaj na pewno odczuwali po turnieju w Rosji spory niedosyt, tym bardziej, że to właśnie na nich najbardziej liczyli nasi kibice. W meczu z Włochami zagrali o kilka klas lepiej niż na Mundialu, a wysoką dyspozycję potwierdzili asystą (Lewandowski) i golem (Zieliński). Wydaje się, że Jerzy Brzęczek będzie tworzył naszą ofensywę właśnie w oparciu o ten duet, tym bardziej, że Zieliński pełnił w ustawieniu meczowym rolę bardzo podobną do tej, do której przygotowuje go trener Napoli, Carlo Ancelotti. Plan zadziałał, co nie umknęło uwadze włoskich mediów, które twierdziły m. in. że „duet Lewandowski – Zieliński zadał im bardzo dużo cierpienia.”\nZawiedli niestety debiutanci. Arkadiusz Reca i Damian Szymański nie będą mogli zaliczyć tego spotkania do udanych. Pierwszy z nich co prawda szarpał lewą stroną, jednak na niewiele się to zdawało. Zabrakło kontroli nad piłką i dokładności. Drugi z kolei zagrał niezwykle bezbarwny mecz – był po prostu niewidoczny. Poza nimi, bardzo słabe spotkanie zagrał Jakub Błaszczykowski. To po jego faulu na Chiesie sędzia podyktował rzut karny. Poza tym zagrał bardzo słabo w ataku i wydaje się, że po prostu nie jest przygotowany do gry na poziomie reprezentacji. Tym samym, póki nie zacznie grać w klubie, trener powinien unikać powoływania go do kadry.\nMimo słabszych występów niektórych graczy, wydaje się, że kadra zmierza ku lepszemu. Pozostaje mieć nadzieję, że pozytywny trend zostanie utrzymany, a Jerzy Brzęczek będzie wpuszczał do kadry coraz więcej świeżej krwi.\nPo meczu z Polską na reprezentantów Azzurich spadła fala krytyki praktycznie ze wszystkich stron. Zawód czuła nie tylko prasa, ale i kibice, którzy po pracy Roberto Manciniego spodziewali się czegoś zupełnie innego. Zespół Italii zawodził we wszystkich liniach, nawet w obronie, z której przecież naród ten jest znany od dziesięcioleci.\nNiemniej, nie sposób odmówić tej reprezentacji braku talentów. W bramce świetnie spisywał się Gianluigi Donnaruma. Bramkarz Milanu świetnie obronił strzał Zielińskiego w pierwszej połowie meczu. Co prawda przy drugiej akcji był już bezradny, jednak bez wątpienia to właśnie on był najjaśniejszym punktem tej reprezentacji. Po odejściu Buffona, Włosi mogą być spokojni o obsadę tej pozycji, przynajmniej na najbliższych kilkanaście lat.\nInnym jasnym punktem tej drużyny w meczu z Polską był Federico Chiesa z Fiorentiny. Syn byłego napastnika reprezentacji Włoch był bardzo aktywnym, co przypieczętował wywalczeniem rzutu karnego. 20-latek ma przed sobą z pewnością świetlaną przyszłość, tym bardziej, że wydaje się mieć o wiele bardziej poukładane w głowie niż Mario Balotelli. Zawodnik, który za młodu kreowany był na super gwiazdę, był w tym mecz praktycznie niewidoczny i nie stworzył praktycznie żadnego zagrożenia pod bramką Polaków.\nMimo iż w Italii nie brakuje utalentowanych zawodników, to przed Roberto Mancinim będzie teraz trudne zadanie odmłodzenia kadry, a także odbudowanie potęgi włoskiej kadry. Zadania tego typu są zawsze trudne, jednak wydaje się, że w przypadku Azzurich musi się to zakończyć sukcesem. W najbliższych tygodniach dowiemy się czy rzeczywiście się to uda.\nPolska – Włochy: co obstawiać?\nWydaje się, że po pierwszym spotkaniu w Bolonii to właśnie Polacy są drużyną mocniejszą. Co prawda obie drużyny są w obecnej chwili w fazie przebudowy, jednak to nasza kadra wydaje się mieć lepiej przygotowany trzon drużyny, a zmiany potrzebne są tylko na niektórych pozycjach.\nWłosi wydają się mieć z kolei spore braki na kilku kluczowych pozycjach. Kuleje przede wszystkim ofensywa, w której bardzo słabo radzi sobie Mario Balotelli. Mimo to, nie brakuje również klasowych piłkarzy takich jak Jorginho czy Lorenzo Insignie. Obydwaj piłkarze potrafią kreować i wykańczać akcję, czego jednak w ostatnim meczu nie pokazali. Niemniej, mimo słabszego występu jasne jest, że są to piłkarze klasy światowej.\nZdecydowanie nie należy więc skreślać szans Włochów w tym pojedynku. W najbliższym czasie dowiemy się czy rozgrywki Ligi Narodów traktowane będą przez kadrę Manciniego w poważny sposób, czy będą po prostu okazją do próbowania nowych piłkarzy i ustawień. Póki co, wydaje się, że ta druga opcja jest zdecydowanie bardziej prawdopodobna.\nDlatego też optowałbym za obstawianiem wygranej Polaków lub 1X, nawet jeśli są spore szanse, że obydwu drużynom uda się strzelić bramkę. Dlatego też polecam obstawiać BTTS. Za najbardziej prawdopodobny rezultat meczu uważam wynik 2:1 dla naszych.\n1X2: Wygrana Polski po kursie 2,70 @Fortuna\nDokładny wynik: 2:1 dla Polski\nKursy bukmacherskie z dnia 05.10.2018 godz. 10:00 CET


Odsłon: 3 30.03.2010\nSmaczny pomysł na "Bułeczki z marcepanem"\nŚliwki umyj, rozetnij, wyjmij pestki. Marcepan utrzyj z 1 jajkiem oraz 5 łyżkami cukru. Twaróg wymieszaj z mlekiem, olejem, cukrem waniliowym i pozostałym cukrem. Wbij 2 jajka. Wsyp mąkę przesianą z proszkiem do pieczenia. Zagnieć gładkie ciasto.\nStolnicę oprósz mąką. Ułóż na niej przygotowane ciasto. Grubo rozwałkuj. Z placka wytnij 10 krążków (o śr. ok. 12 cm każdy). Krążki ułóż na blasze przykrytej pergaminem. Na każdym połóż po 6–7 połówek śliwek.\nMasę marcepanową przełóż do szprycy cukierniczej z końcówką w kształcie gwiazdki. Wyciśnij porcję marcepanu na środek każdego ciastka.\nBułeczki wstaw do piekarnika rozgrzanego do temperatury 175°C. Piecz przez 25 minut. Żółtko wymieszaj ze śmietaną. Posmaruj nim brzegi ciastek na ok. 5 minut przed końcem pieczenia.\nPo wystudzeniu oprósz je cukrem pudrem.Źródło: Naj\nDodatki Bałwanek z marcepanu\nZbliżają się Święta Bożego Narodzenia, dlatego dzisiaj chciałabym zaproponowa...


Vagabundos: do widzenia, do jutra - Relacje - Onet.pl Wyprawy\nZiemia Woda Powietrze Vagabundos: do widzenia, do jutraŹródło:vagabundos.pl29 listopada 2012 16:02Nieopodal rynku, na rogu głównego placu, młode małżeństwo rozkłada stoisko. Mają około 30 lat. Jak co dzień będą sprzedawać szamę.Cartagena, Kolumbia, wieczór\nGrillowany kurczak na ostro, kurczak w panierce smażony na głębokim tłuszczu z pikantną salsą, smażona ryba z ostrym sosem i ryba z grilla na ostro. Przypuszczam, że menu jest niezmienne od lat. Dania serwują z ryżem oraz sałatką z avocado i pomidora. Cena 4 lub 5 tysięcy peso (8-10 zł) też jest raczej niespotykana w Kolumbii.\n- Jutro to naprawię – mówi barczysty Murzyn, spotykając się z niezadowolonym spojrzeniem żony.\n- Maniana, maniana! Wszystko jest zawsze maniana. Miałeś zrobić wczoraj – mówi niby rozdrażniona, ale jednocześnie uśmiecha się uroczo.\nW tym momencie trzy rozżarzone węgielki przelatują przez dziurę w dnie i wolno toczą się po ulicy. Kobieta i mężczyzna porozumiewawczo zerkają na siebie.Copyright 1996 - 2017 Grupa Onet.pl SA - Wszystkie serwisy » Polityka prywatności » do góry


Czy jak rozkręcę dysk twardy, to czy utracę dane? – zadania, ściągi i testy – Zapytaj.onet.pl\nmati25055 zapytał(a) 04.01.2016 o 22:41\nCzy jak rozkręcę dysk twardy, to czy utracę dane?\nJak przenieść dane z dysku twardego na inny dysk twardy? 2013-03-19 19:32:39\nJak odzyskać dane (twardy dysk)? 2011-08-23 21:03:43\nJak nazywa się proces zmniejszania objętości danych komputerowych? 2021-06-18 10:33:57\nMam pytanie mam laptopa hp pawilon dv6000: procesor:intel pentium 1.87 ghz ram:2 Gb typ sytemu: 64 bity karta graficzna: nVidia GeForce 8400M GS jaki system na takim laptopie będzie działać szybko bo Windows 7 działa na nim wolno 2021-06-18 08:13:15\nodpowiedział(a) 04.01.2016 o 22:54\nJeżeli rozszczelnisz obudowę, to pożegnasz się z danymi. Talerze magnetyczne są bardzo delikatne i jeśli dostanie się do nich choćby drobina kurzu, to będzie ona w stanie je porysować, nieodwracalnie uszkadzając dysk i dane. Dane będą do odzyskania, pytanie tylko czy stać Cię na wydatek rzędu kilkunastu/kilkudziesięciu tysięcy złotych, by je odzyskać.\nodpowiedział(a) 04.01.2016 o 22:42\nUtracisz wszystko nieodwracalnie, obudowa to najważniejsza część dysku.\nodpowiedział(a) 04.01.2016 o 22:44:\nWątpię, zależy co z nim będziesz robił.\nodpowiedział(a) 04.01.2016 o 22:46:\nnic nie utracisz żeby utracić wszystkie dane potrzeba silnego magnesu nawet jak młotkiem w niego walnież\nodpowiedział(a) 04.01.2016 o 22:47:\nto nie utracisz\nodpowiedział(a) 05.01.2016 o 14:30:\nmaciek2001.99 bzdury piszesz ! magnes nie szkodzi dyskowi , to taki mit , jak byś nie wiedział to nawet talerze dysku są magnetyczne\nodpowiedział(a) 04.01.2016 o 22:48\nNie, nie utracisz danych.\nodpowiedział(a) 05.01.2016 o 13:45:\nNo nie przesadzajmy jednak..\nodpowiedział(a) 05.01.2016 o 14:33\nPo co rozkręcać dysk ? druga sprawa to dyski są składane w sterylnych warunkach i jeśli o takie zadbasz w nie wiem jaki sposób w warunkach domowych to jak najbardziej możesz rozkręcać inaczej będzie jak kolega Closeau napisał\nodpowiedział(a) 05.01.2016 o 14:42\nOczywiście, jeśli otworzysz go w jakimś nieskażonym, odizolowanym miejscu to nic się nie stanie. W końcu jakoś muszę składać te dyski... ;)\nodpowiedział(a) 05.01.2016 o 18:07\nW domowych warunkach jak najbardziej tak. Jedna cząsteczka kurzu na talerzu terabajtowego dysku to 15 - 85 MB w plecy.\nCzas wygenerowania strony: 0.06006200


Expat w Indiach: Jak Hindus widzi nas Polaków?\nJak Hindus widzi nas Polaków?\nJestem w Krakowie. Piękna pogoda, uśmiechnięci ludzie, rynek ugina się pod naporem turystów. Podoba mi się tutaj.\nA jak podoba się tutaj moim hinduskim kolegom? Galeria trochę za droga. Za to w Realu można kupić dmuchany materac, który zrobi furorę wśród dzieci (to nie tak, że nic w Indiach nie da się kupić - najzwyczajniej w świecie nikt jeszcze nie wpadł na to, że można zarobić fortunę na dmuchanych materacach, więc ich po prostu nie ma). Polacy? Mili, sympatyczni, choć czasami rzucają trochę podejrzliwe spojrzenia....\nW Indiach obcokrajowca zaprasza się do domu. Niech pozna rodzinę, spróbuje jedzenia. U nas to nie takie proste. Każdy biegnie do domu, żeby nadrobić zaległości w życiu rodzinnym. Na zaproszenie mało kto się doczeka...\nJedzenie? Paluszki lizać! Schabowy, bigosik, a może pachnący "orientalnie" kebap??? Chyba jednak nie. Wszystko z mięsem. Może w takim razie kuchnia wegetariańska? Oferta nie jest uboga, ale i tak niewiele smakuje. Brakuje przypraw, potrawy mało pikantne - w smaku raczej nudnawe. Na pocieszenie w walizce z domu trochę lokalnych przysmaków (suszone chili i kilka placków chapati).\nCiężko Hindusowi za granicą - nie tylko w Polsce. W większości krajów ciężko!\nNo wlasnie...Wybieram sie do Indii na dluzej i powinnam chyba przygotowac sie na ewentualne zaproszenia i wizyty. Na pewno przydalyby sie jakies prezenty z PL. Czy koledzy cos jeszcze kupowali? ...oprocz dmuchanych materacy, na ktore sie chyba nie skusze ;)) Co do jedzenia, to sie im nie dziwie, kuchnia polska jest malo wdzieczna, jesli juz, to naprawde dobrze przyrzadzona. Ale co z kuchnia srodziemnomorska? Tez im nie smakuje? Joanna\n16 lipca 2010 12:29\nGeneralnie radziłbym zabierać drobiazgi - najlepiej z Cepelii (to nie żart). Zauważyłem, że moi hinduscy przyjaciele bardzo chętnie przyjmują tego typu drobne prezenty. Dodatkowo nie zajmują sporo miejsca w bagażu.\nJeśli chodzi o jedzenie, to kuchnia włoska - bezmięsna - bardziej im odpowiada od naszej. W dużych indyjskich miastach nie brakuje takich restauracji, choć smak potraw "nieco" odbiega od oryginału. :)\nŻyczę powodzenia i udanego pobytu!\n16 lipca 2010 13:59\nAdam..co z twoim blogiem?ostatni wpis 4 m-ce temu.rozumiem że córeczka zabiera Ci teraz dużo czasu ;-)\n19 listopada 2010 12:44\nKasia, serdecznie pozdrawiam - już z Europy. Podsumowanie bloga w następnym poście... ;-)\n16 grudnia 2010 10:35\nIndie - dla każdego coś innego\nWypadki w budownictwie


Stylizacje z ubraniami / Amiclubwear | Ruude Girls\nStylizacje z ubraniami / Amiclubwear\nCo tam u Was? U mnie nawet dobrze, bardzo się cieszę, że nareszcie mamy weekend. Te kilka dni szkoły dość porządnie mnie zmęczyły. Codziennie jakieś sprawdziany, kartkówki jak to w szkole bywa. Troszkę się rozluźniłam przez te święta i nie mogę się jeszcze przestawić na to, że zamiast leżenia i oglądania serialów czy wychodzenia ze znajomymi wieczorami na tygodniu, większość swojego wolnego czasu muszę poświęcić na naukę. Szczerze to już zaczynam odliczanie do ferii, które mam za 3 tygodnie, więc mam nadzieję, że w miarę szybko mi to zleci i znów będę mogła cieszyć się upragnionym odpoczynkiem.\nDzisiaj mam dla Was także 2 stylizacje z ubraniami ze strony Amiclubwear. Więc jeżeli jesteście ciekawi co tym razem dla Was przygotowałam to zapraszam do oglądania!\nDonna 6 stycznia 2018 12:26\nObie stylizacje są ładne. Kardigan wygląda na mięciutki w dotyku :)\nXxxStokrotkaXx 6 stycznia 2018 12:40\nFajne stylizacje lecz niestety słabo przedstawione na zdjęciach :(\nFajnie pozujecie itd, ale tu chodzi o to co macie za plecami (tło) skupcie się na tym a zdjęcia będzie się lepiej oglądało, będą lepsze dla oka.Pozdrawiam.\nSzalone ale Prawdziwe ;3 6 stycznia 2018 12:41\nPiękne te stylizacje, strasznie zauroczył mnie ten kardigan :) Poklikane :D\nPat Sprada 6 stycznia 2018 12:54\nObie stylówki spoko. Bardzo ładnie Ci w tym sweterku :)\nPożytecznie 6 stycznia 2018 13:01\nObie stylizacje śliczne! Super sweterek ^^\nEwcia 6 stycznia 2018 13:11\nja na szczescie szkole i studia mam za soba 😜 sliczny ten plaszcz i sweterek. szczerze mowiac ma bardzo fsjnd korzystne ceny :) podoba mi sie\nUnknown 6 stycznia 2018 13:13\nKolejna cudowna stylizacja! Uwielbiam tu do Ciebie zaglądać!!\nmadd_aa 6 stycznia 2018 13:27\nMalwina 6 stycznia 2018 13:35\nŚliczny masz sweter !\nJustyna 6 stycznia 2018 13:38\nsweterek jest super. Praktyczny i pasje do wielu stylizacji\nNatalia 6 stycznia 2018 13:58\nSweterek jest śliczny *-*\nwiktoriabolek 6 stycznia 2018 14:29\nŚliczny sweterek <3 Ja również odliczam do ferii! Zobaczysz szybko minie :) Pozdrawiam\nMyBlondHair 6 stycznia 2018 14:38\nDruga stylizacja świetna ;)\nIwetta Żelaznowska 6 stycznia 2018 14:41\nobie stylizacje świetne ale mi najbardziej podoba się ta druga :)\nżyczę wytrwania w tych ostatnich tygodniach szkoły przed feriami :)\nUnknown 6 stycznia 2018 15:59\nAle pięknie wyglądasz kochana! Super post :)\nJoanna Sobocińska 6 stycznia 2018 17:03\nPiękny płaszcz! Muszę sobie taki kupić :P\nczarymarty 6 stycznia 2018 18:20\nMojaDzieciolandia 6 stycznia 2018 18:33\nJa nie chodzę do szkoły od ponad dziesięciu lat, a w szkole jestem kilka razy dziennie haha. Ślicznie wyglądasz w tych stylizacjach\nsiejeteje 6 stycznia 2018 19:14\nPłaszcz jest śliczny, właśnie takiego szukam :)\nPaulina 6 stycznia 2018 19:41\nkardigan jest przesliczny :D\nUnknown 6 stycznia 2018 19:43\nBardzo fajne stylizacje. Myślę,że te kilka dni szkoły "przestawiły" chyba większość uczniów w tym mnie. Ale za nie długo ferie...\nKarolina Resztak 6 stycznia 2018 19:52\nBardzo fajne stylizacje! Proste, ale za to oddające Twój wiek, uczucia i taką atmosferę :) A w szkole u mnie to samo...\nKasia | juststayclassy.com.pl 6 stycznia 2018 21:19\nI płaszcz i kardigan bardzo mi się spodobały :) Trzymam kciuki, żeby czas do ferii szybko Ci zleciał :)\nMagdalena 7 stycznia 2018 09:10\nŚlicznie i dziewczęco :) i widzę że masz śnieg!\nUnknown 7 stycznia 2018 10:00\nI plaszczyk i kardigan mi sie bardzo podobaja! Chetnie bym je nosiła. Ja po swietach takze sie rozleniwilam bardzo, a teraz mam tydzien próbnych matur i nie czuje sie w ogole na siłach... A w ferie niestety za bardzo nie wypoczne No bo wiadomo trzeba sie uczyc do maturki 😭 buziaki!\npaullishaa 7 stycznia 2018 10:01\nKardigan mi się podoba. :)\nEmi 7 stycznia 2018 10:48\nKardigan rewelacyjny. Piekny pudrowy róż, bardzo w moim stylu.\nUnknown 7 stycznia 2018 12:13\nNam wszystkie sprawdziany dali na po świętach, więc - byle do ferii zimowych...\nPiękny kardigan ❤\nKarolina 7 stycznia 2018 12:42\nŚlicznie wyglądasz! Byle do ferii kochana! Pozdrawiam\nTen różowy kardigan śliczny ;) Bardzo w moim stylu ;)\nNatalia | jakpiekniebyckobieta.pl 7 stycznia 2018 13:31\nObie stylizacje bardzo mi się podobają! :) Ładnemu we wszystkim ładnie :D\nPospolitaOla 7 stycznia 2018 13:35\nBardzo ładne stylizacje :) Kardigan mi się spodobał, śliczny ma kolorek :)\nChabrowe wariacje 7 stycznia 2018 14:37\nUwielbiam kardigany. Świetnie w nim wyglądasz.\nNowosadzik 7 stycznia 2018 14:38\nKardigan bardzo w Moim stylu ♥\nCudowne stylizacje,sama bym takie sb kupiła :D\nAmelia Wolińska 7 stycznia 2018 15:34\nObie stylizacje cudowne :) Kardigan dodaje uroku 😊\nZuzkaPisze.pl 7 stycznia 2018 16:31\nKardigan bardzo mi się podoba. Ma piękny odcień różu :)\nMonika 7 stycznia 2018 17:57\nStylizacja genialna <3 Płaszcz i jeansy wymiatają :-) !\nUnknown 7 stycznia 2018 18:17\nBardzo fajne stylizacje, w szczególności ten kardigan! :)\nNa Wysokim Obcasie 7 stycznia 2018 19:30\nBardzo ładnie wyglądasz. Bardzo podoba mi się ten płaszczyk. Bardzo dobrze w nim wyglądasz.\ngrazia cantalupo 7 stycznia 2018 20:01\nHello dear your Blog is very nice and now I have become your reader!(#749) Do you want to return the subscription? The gfc bar, in my Blog, is on the RIGHT scrolling the page of the Blog I wait you with confidence! http://casaninnamamma.blogs...\nŻaneta Serocka 7 stycznia 2018 20:08\nfajne stylizacje, sama wiem, że zimowe sesje nie nalezą do łatwych.\nEwa Fluder 7 stycznia 2018 20:35\nPierwsza stylizacja wpadła w mój gust :) Może dlatego, ze jestem zmarluchem :D świetny szalik!\nŚwietnie się prezentujesz na wszystkich zdjęciach!\nMonika 7 stycznia 2018 20:53\nPłaszcz wygląda rewelacyjnie. Przyznaję, że czekałam na ten weekend z niecierpliwością, a i tak nie odpoczęłam\nJulia 7 stycznia 2018 21:24\nZarówno stylizacja z płaszczem, jak i ta z kardiganem są śliczne. Ja również nie mogę doczekać się ferii.\ntesteroksa.blogspot.com 7 stycznia 2018 21:32\nKatarzyna Inglot 7 stycznia 2018 21:40\nŚwietny dobór kolorów a druga stylizacja jest mega😍\nVanillia 7 stycznia 2018 22:51\nAnonimowy 8 stycznia 2018 07:55\nKordigan to cudo!! ♡ Piękne zdjęcia. Pozdrawiam :)\nJoanna 8 stycznia 2018 09:37\nŚwietne stylizacje, a ja nadal czekam na moją paczuszkę ze sklepu i się doczekać nie mogę :P\nDreamer 8 stycznia 2018 12:45\nPiękne stylizacje. Szczególnie podoba mi się kardigan.\nBardzo ładnie Ci w tych rzeczach. Płaszczyk super.\nAleksandra 8 stycznia 2018 15:19\nwomenlikeitPL 8 stycznia 2018 15:32\nKiudlis 8 stycznia 2018 17:48\nŚliczne delikatne ubrania :) Stylizacja bardzo mi się podoba :)\nDystyngowana Panna 8 stycznia 2018 17:50\nJak zawsze świetne stylizacje! :) Kardigan od razu wpadł mi w oko.\nBeautybysann 8 stycznia 2018 19:23\nPrześliczny kardigan! *.*\nJulka - www.Okiem-Julii.pl 9 stycznia 2018 01:29\nNie wiem jak Ty to robisz ale zawsze pięknie wyglądasz. Świetne ciuszki.\nOptymistyczna Kobieta 9 stycznia 2018 08:33\nBardzo fajne stylizacje ale ten płaszczyk to petarda. :)\nMorrie 9 stycznia 2018 14:11\nDruga stylizacja mi się podoba. Ten pudrowy kardigan jest świetny ;)\nKinga Kwiecień 9 stycznia 2018 19:40\nKardigan bardzo ładnie się prezentuje i wygląda na przyjemny w dotyku;>\nKasiia 11 stycznia 2018 17:46\nkardigan idealny ;) Skradł moje serce <3\nBlogoLady 11 stycznia 2018 20:50\nkardigan mi się bardzo podoba :D\nMarusitestowanie 16 stycznia 2018 12:15\nBardzo mi się ten płaszczyk podoba!


Który z ptaków brodzących w słowiańskich wierzeniach odgrywał rolę psychopomposa, przewodnika dusz? | GlobalQuiz.org\nKtóry z ptaków brodzących w słowiańskich wierzeniach odgrywał rolę psychopomposa, przewodnika dusz?\nPolska nazwa ślepowrona wywodzi się od nocnego trybu życia, a łacińska Nycticorax oznacza dosłownie ,,nocny kruk'' i jako nocny odpowiednik kruka, pojmowano go w wielu kulturach. W słowiańskich wierzeniach odgrywał rolę psychopomposa, przewodnika dusz, który towarzyszył zmarłym w drodze przez rzekę oddzielającą świat żywych od umarłych.\nzasięg: raczej globalneptaki Polskizwierzęta\nwikipedia → Ślepowron zwyczajny\nQuiz ptaki PolskiQuiz o zwierzętach\nW momencie przesilenia letniego Słońce znajduje się;\nW gwiazdozbiorze Bliźniąt. W momencie przesilenia letniego Słońce dochodzi do zwrotnika półkuli północnej – zwrotnika Raka. Moment ten na półkuli północnej rozpoczyna astronomiczne lato. W dzisiejszych czasach, na skutek precesji, w momencie tego przesilenia Słońce znajduje się w gwiazdozbiorze Bliźniąt.


Waryński i Cape Morris współpraca reklamowa EQ2 – Art & Work\nCape Morris odpowiada za koncepcję kreatywną oraz planowanie i realizację kampanii reklamowej dla inwestycji EQ2 - Art & Work. Agencja stworzyła koncepcję biurowca, key visual, brandbook i materiały sprzedażowe inwestycji, a także zaplanowane oraz zakupione media. Przygotowano także stronę internetową inwestycji.\nBiurowiec EQ2 – Art & Work jest komunikowany za pośrednictwem serwisów z ogłoszeniami biurowymi oraz w mediach z grupy Ringier Axel Springer - na portalu Business Insider i w magazynie Forbes. W ramach działań zaplanowano także kampanię w Google Ads oraz na nośnikach OOH, pod postacią billboardów umieszczonych w okolicy inwestycji.\nAgencja zdobyła zlecenie w przetargu. O wyborze Cape Morris zadecydowały: świetnie przedstawiona koncepcja na wykreowanie wizerunku nowoczesnego biurowca wpisanego w tkankę Woli oraz przedstawienie ciekawego projektu.\nBiurowiec EQ2 – Art & Work\nDołącz do dyskusji: Waryński wybiera do współpracy Cape Morris


Poducha kolorowa do siedzenia. Stylowe poduchy podłogowe - ITALPOUF\nOkrągła poduszka do siedzenia fresh\nKolorowa poduszka do siedzenia Fresh to produkt ręcznie robiony. Każdy detal został precyzyjnie wykończony, dzięki czemu siedzisko prezentuje się wyjątkowo efektownie. Produkt posiada dodatkowy wewnętrzny pokrowiec na wypełnienie. Utrzymanie pufy w czystości nie stanowi najmniejszego problemu. Poduszka siedzisko z tkaniny drukowanej jest wyjątkowo trwałe,... Zobacz więcej\nOkrągła poduszka do siedzenia marine\nOkrągła poduszka do siedzenia jungle\ncategory-name: Design, category-parent-id:135, category-level-depth:4, pr: