Wyjazd integracyjny Brok 2012\nW dniach 22-26 sierpnia 2012 odbył się wyjazd integracyjny do ośrodka "Rzemieślnik" w Broku. W spotkaniu wzięło udział 29 osób. Czas upływał nam pracowicie, na ćwiczeniu nowego repertuaru do konkursu Varsovia Cantat, który czeka nas 27-28 października 2012. W wolnych chwilach można było wybrać sie na grzyby, wycieczkę rowerową, zwiedzanie miasta lub na plażę. Wieczorami - spotkania przy ognisku, śpiewy w altance, a także podziwianie małych tancerzy z Łodzi, którzy także przebywali w naszym domu wczasowym.\nChór Amici Canentes pod dyr. Zuzanny Kuźniak uczestniczył w VIII edycji Festiwalu Varsovia Cantat, organizowanym od 2005 roku przez członków i sympatyków Towarzystwa Śpiewaczego Lira, we współpracy z Agencją Artystyczną Melody. W festiwalu wzięło udział 18 zespołów z dziewięciu krajów: Polski, Łotwy, Estonii, Indonezji, Macedonii, Słowenii, Rumunii, Rosji i Szwecji. Międzynarodowemu jury, w skład którego wchodziły wybitne osobistości światowej chóralistyki, przewodniczył prof. Romuald Twardowski. Szerzej o festiwalu pisze Majka na zakładce "piszemy". Zamieszczamy też zdjęcia.\nKoncert kolęd w Pałacu Kazimierzowskim - 13 grudnia 2012\n13 grudnia 2012 o godz. 16.30 Chór Amici Canentes pod dyr. Zuzanny Kuźniak wystąpił z koncertem kolęd w Pałacu Kazimierzowskim, w holu rektorskim, przed czwartkowym spotkaniem członków i sympatyków Towarzystwa Przyjaciół Uniwersytetu Warszawskiego oraz prelekcją pt. "Tekla z Bądarzewskich-Baranowska, autorka nieśmiertelnej La priere d'une Vierge ". Prelekcję wygłosiła Pani mgr Beata Michalec z Towarzystwa Przyjaciół Warszawy. W koncercie kolęd, który upłynął w miłej świątecznej atmosferze, przy choince, wzięli udział członkowie Towarzystwa Przyjaciół Uniwersytetu Warszawskiego z Przewodniczącym Zarządu Panem Profesorem Piotrem Roniewiczem oraz członkowie i sympatycy Towarzystwa Przyjaciół Chóru UW. Był to nasz trzeci koncert w Pałacu Kazimierzowskim, miejscu sentymentalnym, do którego wracamy po latach ze wzruszeniem jako absolwenci tej szacownej uczelni.\nZałączamy program koncertu i zdjęcia. Fot. Edward Capała.\n19 grudnia 2012 na zaproszenie Fundacji Klasa Kobiet wystąpiliśmy z koncertem kolęd w Centrum Kultury na ul. Łowickiej. Potem śpiewaliśmy kolędy wspólnie z publicznością przy fortepianowym akompaniamencie naszej dyrygentki. Wieczór zakończył się spotkaniem opłatkowym i składaniem życzeń świąteczno-noworocznych.\nZamieszczamy trochę zdjęć.\nKoncert kolęd w Kościele św. Andrzeja Apostoła przy ul. Chłodnej w Warszawie - 13 stycznia 2013\nRok 2013 Chór Amici Canentes rozpoczął koncertem kolęd, który odbył się w niedzielę 13 stycznia w Kościele św. Andrzeja Apostoła przy ul. Chłodnej. Informację o Towarzystwie i naszym zespole zamieszczono wcześniej w biuletynie parafialnym wraz z zapowiedzią koncertu.\nZałączamy plakat i trochę zdjęć z koncertu. Fot. Edward Capała.\nSpotkanie noworoczne w Dziekance - 19 stycznia 2013\nDoroczne styczniowe spotkanie członków i sympatyków Towarzystwa odbyło się tym razem w pięknej sali koncertowej Dziekanki. Przybyło ponad 40 osób, niektórzy dawni chórzyści UW zjawili się po raz pierwszy po latach. Wystąpił tradycyjnie kabaret Grażynki, były wspólnie śpiewane kolędy pod dyr. Zali, były zbiorowe zdjęcia i kameralne rozmowy, a wszystko działo się w miłej atmosferze, przy bogato zastawionym stole z całą gamą smakołyków i napojów. Tak rozpoczął się trzynasty, a więc z zasady szczęśliwy rok. Towarzystwa Przyjaciół Chóru UW.\nBardziej szczegółowa informacja w drodze. Załączamy część zdjęć (fot. M. Laskowska, E. Capała, A. Zieliński).\n28 kwietnia 2013 - Koncert w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina\nW trzynastym roku działalności Towarzystwa Przyjaciół Chóru Uniwersytetu Warszawskiego Chór Amici Canentes pod dyr. Zuzanny Kuźniak wystąpił 28 kwietnia 2013 z tradycyjnym wiosennym koncertem w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina. W programie znalazły się utwory acappella polskie i obce różnych epok, sakralne i świeckie, a także pieśni polskich kompozytorów w wykonaniu Maryli Ochimowskiej-Teper, z akompaniamentem Anny Kornackiej-Kundziołki. Koncert zapowiadała Maria Bychawska. Przybyło liczne grono członków i sympatyków Towarzystwa oraz prezesi Zarządu Chóru Akademickiego UW. Koncert poprzedziła uroczystość związana z Jubileuszem 100-lecia urodzin Pani Ireny Matuszelańskiej, Honorowej Członkini Towarzystwa, śpiewającej w Chórze UW w latach trzydziestych ub. wieku. Życzenia oraz list gratulacyjny Dostojnej Jubilatce przekazała w imieniu Towarzystwa prezes Barbara Szlachetko, a kolorowy kosz kwiatów wręczył Eugeniusz Melech. Życzenia i kwiaty przekazała Jubilatce obecna na uroczystości przedstawicielka Burmistrza Dzielnicy Praga-Południe Pani Iwona Kaczorowska. Chór zaśpiewał na cześć Pani Ireny "Vivat!". Zamieszczamy szczegółowy program koncertu, zdjęcia, jubileuszowy List gratulacyjny oraz relację Elżbiety Jędrych. Autorami zdjęć są: Andrzej Gaweł, Maria Laskowska, Joanna Makulińska, Barbara Paczkowska.\nKoncert w kościele św. Katarzyny, 19 maja 2013\nDnia 19 V 2013 na zaproszenie księdza Józefa Maja chór nasz pod dyrekcją Zuzanny Kuźniak koncertował w kościele św. Katarzyny na warszawskim Służewie. Podczas Mszy św. o godz. 18 śpiewaliśmy m.in. psalmy Mikołaja Gomółki i Ave Maria Jacoba Arcadelta, a po mszy daliśmy koncert muzyki religijnej, w którego programie znalazły się takie utwory, jak Laudate Stanisława Moryto czy Kryste, dniu naszej światłości Wacława z Szamotuł. Koncert prowadziła Maria Bychawska. Koncertowi przysłuchiwał się gospodarz - ks. Józef Maj, który niebawem kończy swoją posługę proboszcza parafii św. Katarzyny i odchodzi na emeryturę. Ksiądz proboszcz położył dla kościoła na Służewie wielkie zasługi, przeprowadził jego ogromny remont i konserwację, dzięki czemu świątynia jest teraz we wspaniałym stanie i zachwyca swą urodą. Zasługą księdza Maja jest także wybudowanie na terenie przykościelnym pomnika Męczenników terroru komunistycznego.\nKoncert w kościele św. Augustyna\nW niedzielę 16 czerwca 2013 roku wykonaliśmy ostatni koncert w tym sezonie. W kościele św. Augustyna przy ulicy Nowolipki o godzinie 14:00, po mszy świętej zaśpiewaliśmy utwory o zróżnicowanym charakterze . Najpierw pięć polskich utworów religijnych: Laudate Dominum _ Stanisława Moryty, dwa psalmy Mikołaja Gomółki: Boże wiecznej mocy oraz Czekałem z cierpliwością i dwa utwory Wacława z Szamotuł: Kryste dniu naszej światłości oraz Już się zmierzka. Następnie cztery utwory muzyki cerkiewnej: Triswiatoje _ Denisowa; Iże cheruwimy _ Bortniański; Błagosłowi dusze moja, Gospoda _ Ippolitow-Iwanow; Swietie tichyj _ Aziejewa. Ostatnie pięć pozycji naszego koncertu to utwory z różnych stron świata: Shalom aleichem; Cantilena; Kom! ; Thula baba, thula sana; Siyahamba. Koncert opatrzyła fachowym komentarzem Marysia Bychawska. Nasza dyrygentka, Zuzanna Kuźniak dostała od chórzystów wiązankę kwiatów. Słuchacze przyjęli nas życzliwie. Po koncercie poszliśmy do pobliskiej restauracji włoskiej aby przy pizzy i innych przekąskach podsumować miniony sezon.\nList pani Ireny Matuszelańskiej\nWarszawa 9 czerwca 2013\nSłowa "Króla olch"\nKto w straszna tę noc\nTam mknie przez las\nZ nim synek wraz\nJak liść chłopczyna\nTuląc się drżał\nSpiął jeździec konia\nPędzi w cwał\nTy drżysz nic złego\nNie stanie się nam\nAch ojcze patrz\nKról olch stoi tam\nPłaszcz długi ma\nI tak mknął dalej\nPo śladach dróg\nAż z drętwych rąk jeźdźca\nMili członkowie Tow. Przyjaciół Chóru Ak. U.W. Jestem bardzo zaskoczona i uradowana taką uroczystością jaką mi chórzyści urządzili 28 kwietnia b. roku. Mój chór to było zgrupowanie młodych ludzi spotykających się raz w tygodniu w Zachęcie wieczorem (mam zdjęcie na schodach ale czy akurat je znajdę?) i śpiewających polskie pieśni np.: "Rosła kalina", "Cichy wieczór już zapada", "Nad pięknym modrym Dunajem". Jedyną pieśnią poważniejszą był "Król olch" Schuberta, którą ja zapamiętałam i nucę do dziś. Moglibyście ja włączyć do swego repertuaru dla zachowania "ciągłości chórów". Jest melodyjna, ale ja nie potrafię już odtworzyć melodii na pięciolinii, ale nuty na pewno są dostępne a słowa napiszę. Poza tym śpiewaliśmy na uroczystościach państwowych np. podczas wizyty np. króla Rumuńskiego z synem - hymn rumuński, który też częściowo pamiętam (bo uczyłam się na pamięć). Dyrygentem był pan Kieseweter, który w czasie wojny zarabiał grą na pianinie w kawiarni w Zakopanem. Chciałam przekazać trochę informacji o "moim" chórze, który różnił się od obecnych chórów; wtedy nie były jeszcze odnalezione pieśni sakralne więc myśmy śpiewali to co można było śpiewać.\nRaz serdecznie dziękuję.\nIrena Wiesława Matuszelańska\nKoncert w Kościele św. Augustyna - 16 czerwca 2013\nW dniu 16 czerwca 2013 w Parafii św. Augustyna na Nowolipkach odbył się ostatni w sezonie letnim koncert muzyki chóralnej w wykonaniu chóru Amici Canentes. Po koncercie podziękowaliśmy naszej Dyrygent za cały rok pracy.


Mecz sezonu w Szczecinie! Pogoń z Rocasą w finale Challenge Cup – SPR Pogoń Szczecin\nMecz sezonu w Szczecinie! Pogoń z Rocasą w finale Challenge Cup\nadmin — 4 maja 2019 comments off\nDodajmy, że Rocasa to aktualny lider w hiszpańskiej Division. Doznał jednak już trzech przegranych i raz podzielił się z rywalkami punktami. Nie jest to zatem drużyna, której nie da się pokonać. Do końca sezonu pozostało im jeszcze 4 spotkania. A przewaga nad drugą Bera Bera to tylko dwa punkty. Jak jednak wynika z wypowiedzi trenera Carlosa Herrery, Hiszpanki zagrają w Grodzie Gryfa o pełną pulę. – Nasz zespół jest bardzo zmotywowany. W zeszłym sezonie byliśmy o krok od zdobycia trofeum i nie chcemy przegapić kolejnej okazji, choć wiemy, że będziemy mieli do czynienia z dobrym zespołem z wieloma naprawdę dobrymi zawodniczkami – powiedział opiekun zespołu z Wysp Kanaryjskich. Początek tego spotkania o godzinie 18:00. Drodzy kibice, pomóżcie naszej drużynie. To bardzo ważne starcie, od którego wiele zależy. Nie może was zabraknąć w Netto Arenie. Serdecznie zapraszamy i małych, i dużych fanów szczypiorniaka. Autor: ran


Wywiad z Janem Laskowskim - prowadzącym audycję Sunday Soul Cellar - ZazyjKULTURY\nTagged: Detroit, Jan Laskowski, r&b, radio, Radio Kampus, soul, Sunday Soul Cellar\nA było to tak: pewnego niedzielnego wieczoru uczyniłem kolejne podejście do tematu pod tytułem ćwiczenie na rowerze stacjonarnym. Zdecydowanie domagało się tego moje zdrowie. Jak zawsze w przypadku podobnych prób włożyłem sobie do uszu słuchawki i odpaliłem w telefonie komórkowym radio. Sam z siebie bardzo rzadko słucham polskich stacji radiowych, bo najczęściej we wszystkich leci biała poprockowa papka, ale przy okazji pedałowania w miejscu lubię „przelatywać” z jednej radiostacji do drugiej zatrzymując się przy najmniej drażniących ucho piosenkach. Tak też było w tym przypadku. Nie pamiętam już czego słuchałem na początku jazdy, za to dość dobrze utkwił mi w pamięci moment, w którym usłyszałem 3 soulowe piosenki pod rząd. Był to 10 kilometr pedałowania. Jeśli chodzi o wspomniane nagrania to nie miałem do czynienia z dzisiejszym soulem (choć doprawdy trudno coś dzisiaj określić mianem soulu), nie był to też r&b lat 90. XX w. To była muza lat 50., 60. i 70. XX w. Prosto ze Stanów, z Detroit, z Nowego Jorku, z Memphis. Czarny vibe najlepszego gatunku. Pomyślałem sobie, że pewnie po trzech takich kawałkach dalej będzie już mniej fajniej, a na pewno mniej soulowo. Tymczasem czarny rhythm’n’blues leciał niemal do końca mojego pedałowania. Pełną godzinę, od 19:00 do 20:00. W dodatku dowiedziałem się, że jest to cykliczna audycja nazywająca się „Sunday Soul Cellar” prowadzona w Radiu Kampus przez Jana Laskowskiego, absolutnego pasjonata amerykańskiego soulu lat 50-70. zeszłego stulecia.\nPoniżej przedstawiam moją rozmowę z autorem „Sunday Soul Cellar”.\nKiedy i jak zaczęła się Twoja miłość do muzyki soul / r&b?\nWszystko zaczęło się w Anglii, gdzie się urodziłem i wychowałem. Moi rodzice przyjechali na Wyspy po II wojnie światowej. Kiedy byłem nastolatkiem to najważniejszymi rzeczami dla mnie i moich kolegów była muzyka i piłka nożna (no i rzecz jasna dziewczyny). W tamtym czasie w Wielkiej Brytanii bardzo popularny był soul oraz muzyka reggae.\nCzy jest duża różnica między angielskim, którego uczyłeś się na Wyspach w szkole a tym angielskim z utworów soulowych z USA?\nJest trochę różnicy, ale w zasadzie to jest ten sam język, który słyszymy w filmach i amerykańskich programach TV.\nA jak to się stało, że masz swoją audycję w Radiu Kampus?\nTo zupełny przypadek. W soboty w Radiu Kampus nadawana była audycja pt. „Rhythm Kultura Language”, prowadzona po angielsku przez Rory’ego Laundera. Któregoś razu spotkałem go, zaczęliśmy rozmawiać o muzyce i zostałem zaproszony do audycji jako gość. Wypadłem na tyle dobrze, że zaproponowano mi własne show.\nNa antenie Radia Kampus prezentujesz głównie soul lat 50-70. XX w. Rzeczywiście są to złote lata tej muzyki. A jak według Ciebie jest z soulem dzisiaj? Czy tak samo jak z amerykańskim hip-hopem, który dziś nie jest tak dobry, jak w latach 90.?\nBardzo nie lubię krytykować współczesnej muzyki, bo dobrze pamiętam jak irytowało mnie to, gdy w czasach mojej młodości starsze osoby robiły to samo. Czasami słucham nowszych rzeczy, ale to, co mi się podoba jest często kopią stylu z lat 60. i 70. XX w. Najchętniej więc wracam do starszej muzyki, zwłaszcza że wielu utworów jeszcze nie słyszałem. Z nowszych artystów lubię np. rapera Freddie’go Gibbsa czy urodzonego w Los Angeles, zaś mieszkającego i nagrywającego w Detroit Kenny’ego Dixona Jra, znanego jako Moodymann.\nTwoi ulubieni artyści soul? Taka żelazna piątka.\nMarvin Gaye, Bobby Womack, Bobby Blue Bland, Curtis Mayfield, Aretha Franklin… i James Brown, Jerry Butler, Mavis Staples. W zasadzie niemożliwe jest wymienienie tylko pięciu ulubionych wykonawców.\nDlaczego według Ciebie w polskich stacjach radiowych (poza Radiem Kampus) tak mało gra się soulu, r&b, funku i ogólnie muzyki Afroamerykanów? Wszędzie króluje biały rock, najczęściej lata 80. i 90. XX – to jakiś horror, nie sądzisz?\nTak, też to zauważyłem gdy w latach 90. przyjechałem do Polski. To jeden z powodów tego, że prowadzę swoją audycję – zagrać w radiu coś trochę innego. Np. w Anglii jest cała subkultura soulowa. Tego w Polsce zupełnie nie ma.\nNiedawno był Sylwester. Miejskie imprezy sylwestrowe w głównych polskich miastach wyglądały podobnie – ci sami muzycy, te same zgrane utwory. A kogo Ty zaprosiłbyś na Sylwester Marzeń (New Year’s Eve Dreams)? Może to być artysta żyjący lub nie.\nZ żyjących na pewno wspomniany wcześniej Moodymann. A z tych, których już nie ma James Brown.\nA jaki utwór zaproponowałbyś czytelnikom Zażyj Kultury do posłuchania w nowym roku, tak żeby zaczęli ten rok pozytywnie nastawieni do życia?\n„Keep On Striving” w wykonaniu mało znanego dziś w Polsce Mosesa Smitha.\nI tę piosenkę zamieszczam na dole dzisiejszego wpisu. Dziękuję za rozmowę.\nDziękuję i… do usłyszenia na antenie.\nUr. Nottingham, Anglia, Wielka Brytania.\nFan muzyki soul lat 50., 60. i 70. XX w. oraz piłki nożnej; prezenter audycji „Sunday Soul Cellar” nadawanej w każdą niedzielę o godz. 19:00 na antenie Radia Kampus.\nStrona audycji na FB: TUTAJ\nDruga edycja Festiwalu Radio Azja Muzyka world od A do Z – Aaradhna\nPrevious Post: Jan Kobuszewski – patrząc w przeszłość\nNext Post: Klucz do Biblii – Wilfrid J. Harrington


Koncert: Grażyna Auguścik & Paulinho Garcia - The Best of Bossa Nova - Domy KoneseraDomy Konesera\nKoncert: Grażyna Auguścik & Paulinho Garcia – The Best of Bossa Nova\n– The best of bossa Nova\nKoncert w Domach Konesera w ramach Letniego Salonu Sztuki,będący etapem w trasie koncertowej po Polsce:\nGrażyna Auguścik to wokalistka o międzynarodowej sławie. Polka, choć od blisko ćwierćwiecza mieszkająca w Stanach.\nJej niezwykły głos, zaliczany do najważniejszych w światowym jazzie, pojawił się na kilkudziesięciu płytach.\nSiłą i barwą głosu Auguścik zachwycają się krytycy po obu stronach Atlantyku – piszą między innymi o niezwykłym brzmieniu, swobodzie i własnym stylu wokalnej interpretacji, wyjątkowej precyzji, świeżości i inwencji.\nPrzez kilka lat z rzędu(2002-2006) uznana za najlepszą wokalistkę jazzową przez magazyn”JazzForum”.\nGrażyna Auguścik jest także aranżerem, kompozytorem, producentem i liderem własnych zespołów.\nPrzez wielu amerykańskich krytyków uważana jest za jedną z najciekawszych postaci na światowej scenie jazzowej. Stworzyła własny, rozpoznawalny styl interpretacji wokalnej.\nPo ukończeniu studiów w Polsce i nagraniu swojej pierwszej płyty ”Sunrise Sunset” w 1988 roku trafiła do słynnej amerykańskiej uczelni Berklee College of Music w Bostonie.\nDyplom ukończenia szkoły z wyróżnieniem otrzymała w 1992 roku rąk Philla Collinsa i Alla Jarreau.\nGra tylko z muzykami, których dobrze zna i ceni.\nWspółpracowała z artystami takimi jak : Michael and Randy Brecker, Jim Hall, Patricia Barber, John Medeski, Michał Urbaniak, Urszula Dudziak, John McLean, Terry Callier, Ernie Adams, Kurt Rosenwinkel, Paul Wertico, Robert Irving III, Andrzej Jagodziński, Paulinho Garcia, Bogdan Hołownia, Jarek Bester i kilku innych.\nKażda z jej płyt jest wydarzeniem artystycznym.\nBrała udział na wielu festiwalach w USA i na świecie, m.in.: Chicago Jazz Festival, Chicago World Music Festival, Fujitsu Concord Jazz Festival, Ellite Jazz Festival i wielu innych wydarzeniach muzycznych.\nJej koncert z muzyką Chopina, który odbył się w roku 2010 w Millennium Park w Chicago, zgromadził dziesięciotysięczną widownię i uznany został przez Chicago Tribune za jeden z najlepszych koncertów ostatnich trzydziestu lat.\n7 maja 2011 roku w konsulacie Polskim w Chicago odbyła się uroczystość przyznania Grażynie Auguścik tytułu Wybitnego Polaka 2011 roku organizowanego przez Fundację „Teraz Polska”.\nWe wrześniu 2011 Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wręczył Grażynie Auguścik doroczną nagrodę za wybitne osiągnięcia.\nDebiutowała jako wokalistka w 1977 roku na festiwalu piosenki w Toruniu. W 1979 zdobyła główną nagrodę w konkursie debiutów w Opolu, a w 1981 nagrodę na festiwalu piosenki studenckiej w Krakowie oraz na festiwalu jazzu tradycyjnego “Złota Tarka” w Warszawie występując z zespołem “Playing Family” (późniejsza “Swing Orchestra Cracow”).\nUrodził się w Brazylii, a od 30 lat mieszka w Chicago.\nKomponuje, gra na gitarze i śpiewa.\nKarierę muzyczną rozpoczynał już w wieku dziewięciu lat.\nJest jednym z najwybitniejszych wykonawców muzyki brazylijskiej.\nKoncertował w wielu krajach na całym świecie.\nOd ponad dziesięciu lat, wspólnie z saksofonistą Gregiem Fishmanem tworzą duet „Two for Brazil”. Garcia regularnie koncertuje również z wyśmienita flecistką Julie Koidin, wspolpracował z Altamiro Carrilho, Marią Teresą Madeira, Judy Roberts i wielu innymi.\nWydał 11 płyt, które cieszą się dużą popularnością na obu kontynentach amerykańskich. Ostatnia płyta autorska “My very live” w 2010 roku była nominowana do prestiżowej nagrody Grammy.\n„Nasza muzyka z „krainy łagodności” uspakaja, relaksuje. Jest nareszcie chwila ciszy, o którą coraz trudniej dziś w muzyce – melancholijnie i dobrze.\nWydawałoby się, że muzyka brazylijska to przede wszystkim bomba energetyczna z ogniem. Owszem, jest tak w wielu przypadkach. W naszym to energia nasycona słońcem, która leczy.”


Lecz furt pożądała balować Nawet dzieci fabrykantów\nLecz furt pożądała balować. Nawet dzieci fabrykantów zamilkły dodatkowo oczekiwały, co przygotuję. Z rozkoszą skwitowała z śmiechem zaś podarowała się nakłonić w podział wiedeńskiego walca. Skoro wyhamowali na parkiecie, zademonstrowało się, że stanowili idealną także jedyną mgłą. Tadeusz był niedoścignionym tancerzem, przesuwał.\nTymczasem Frank podtrzymuje iż jego stary przebiera\nTymczasem Frank podtrzymuje, iż jego stary przebiera gałką nieskazitelnego wejrzenia tudzież geniuszu, co się szydełkuje wszędzie, niniejsze toż z obrotnego drzewiej człeka wyniku został się słabą skrajnie posłusznym z niezależnych. Cóż, płaczę mu. Aliści zakładam odczuwać starczy jego przewag w bliskim zakładu. Tato odważyłam się wreszcie zapytać albo masz dalej, czemu przed rokiem zadzwoniłeś.\nJako okulista sądził że jeśli stanowił przy zanim w gorzkim\nJako okulista sądził, że jeśli stanowił przy zanim w gorzkim przebłysku, toż snadź dopiął go uchronić. Oraz znienacka współczesne stryjo George pozostawał się przewodnim faktem pogawędek w swym wieżowcu. I zapamiętujesz, jakże nadjechał na polski ślub na Krymie z teką groszy w gościńcu? Aktualne one pozwoliły nam wyremontować oraz zaaranżować bieżący domek. Nie mu się przyimek więc nie odwdzięczyliśmy akuratnie. Mojego papę jęły oblegać wzruszające wspomnienia, a zarazem.\nSpostrzegam że inicjator potrzebuje się usadzić\nSpostrzegam, że inicjator potrzebuje się usadzić z gorącą sprawą. Wnikam, że nie istniałoby zdecydowanie zadzwonić do Franka plus przemówić: „Cześć, Frank, smutno nam, że twój tata chwilka nie wyzionął anioła, jakkolwiek krajowa córa nie przypisuje dobrodziejstwa w namiętności, flaczeje w oczach zaś skwapliwie przyjechałaby do was w odwiedziny. Co ty na ostatnie?”. Zaprzeczenie ciążyła funkcjonowań zuchwała także tłumaczyć.\nTo przecenia faworyty kolebkę\nTo przecenia faworyty kolebkę na nieustająco? Teraźniejszego nie powiedziałam. Na klapsie gnam zajrzeć stryja plus powinowatego. Rozumiem. Zajmują w Nowym Jorku? Skądże, na Florydzie, w Miami. 1 Miami! Każdorazowo wymagał tam zrzucić spoczynek. Wirtuoza przebrzmiała. Tadeusz przytrzymał moją lewicę, sugerując krzew wypowiedzeń, żeby znowu przeżyłam z nim na parkiecie. Wypalajmy,.


"Czarna skrzynka" zapisuje wszystkie ruchy maszynisty - Dziennikzachodni.pl\n5 marca 2012 05.03.2012 Aktualizacja: 5 marca 2012 20:23 05.03.2012 20:23\nTaką właśnie "czarną skrzynkę" widzicie Państwo na zdjęciu powyżej. To szwajcarski prędkościomierz firmy Hasler - Bern. Dokładnie takie urządzenie znajdowało się w pulpicie elektrowozu ciągnącego skład TLK. Jak ono działa?\nNajważniejszym elementem jest niewidoczny na fotografii (zasłonięty tarczą prędkościomierza) mechanizm rejestrujący. Przed uruchomieniem pojazdu maszynista otwiera urządzenie i wkłada do jego środka taśmę rejestrującą. Na niej zapisywane są (z dokładnością do minuty) wszelkie wykonywane przez niego później operacje: włączenie silników lokomotywy, czas i prędkość jazdy, ilość i czas postojów, czas i droga hamowania, kierunek jazdy oraz obsługa tzw. czuwaka, czyli urządzenia, które maszynista musi co jakiś czas naciskać, by uniknąć automatycznego zatrzymania pociągu (ten mechanizm ma zapewnić, że maszynista nie zaśnie podczas jazdy).\nPrócz samego rejestratora "czarna skrzynka" lokomotywy posiada jeszcze typowy prędkościomierz, zegar oraz licznik kilometrów.\nmaszynista w lokomotywie


Sala centralna [odnośnik] 20.02.16 16:05\nW Sali Centralnej poza zwyczajową sztuką zamknięta w złote ramy można też doświadczyć swoistego rodzaju spektaklu, który odbywa się tutaj przy udziale tych magicznych dzieł. Raz dziennie obrazy zamieniają się miejscami by tego dokonać wszystkie unoszą się przez co wirując pod sufitem odnajdują dla siebie nowe miejsce. Całość trwa tylko chwilkę, ale uczestniczenie w tym doświadczeniu zdecydowanie przynosi uśmiech na twarz.\nDo Sali centralnej można dostać się z Sali zachodniej, z niej zaś można się można do sal: zachodniej, północnej i wschodniej. Na środku pomieszczenia ustawiona została podłużna ławeczka, na której można odpocząć, lub położyć się by podziwiać namalowany na suficie fresk przedstawiający I Wojnę Czarodziejów.\nOstatnio zmieniony przez Mistrz gry dnia 25.03.22 21:11, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Sala centralna [odnośnik] 20.02.16 22:41\n- Masz rację - przytaknęłam mu, kiwając głową. - Nie ma co pchać się póki co tam do sali, na pewno będzie okazja zobaczyć cudowne obrazy Lyry i zdążę coś zakupić, a jeśli nie, to najwyżej poproszę ją, aby mi coś namalowała.\nNasze relacje w pewnym sensie poprawiły się, więc sądzę, że nie będzie żadnym problemem, aby panna Weasley wyświadczyła mi tą cudowną przysługę. Słysząc jego kolejne słowa, znów się zarumieniłam. Oh, dlaczego lord Fawley nie jest z rodu Ollivanderów? Mógłby wtedy stać o tutaj, na miejscu Marina i mi towarzyszyć. Ale nie mogłam narzekać. Mogłam przyjść w dużo gorszym towarzystwie, bez, albo w ogóle się nie pojawić. A to byłoby już niegrzeczne z mojej strony.\nZaczął prowadzić mnie ku jednej z sal. Jak się okazało, trafiliśmy do tej środkowej. Na początku nie zwróciłam uwagi na obrazy, ani na stojący gdzieś dalej stojaczek z notką na temat autora lub autorki. Skupiłam się na lordzie Ollivanderze i jego ostatniej wypowiedzi.\n- Naprawdę mi pan schlebia - odparłam. - Proszę nie martwić się ojcem, jestem w stu procentach pewna, że już niedługo znajdzie pan swoją wybrankę.\nPosłałam mu lekki uśmiech. Wątpiłam, abym to była ja. Póki co byłam zbyt zrozpaczona po ostatniej porażce, aby móc na poważnie myśleć o jakimś nowym związku. Chyba póki co zostawiłam tę sprawę swojemu nestorowi i ojcu, skoro tak podoba im się decydowanie o moim życiu, to niech decydują. Droga wolna.\nOdstawiłam pusty kieliszek na tacę przechodzącego obok kelnera i zgarnęłam kolejny. Ochoczo podeszłam do pierwszego obrazu z lewej, skoro już tu weszliśmy, to wypadałoby coś obejrzeć. Przyjrzałam się, lekko marszcząc nos.\n- Lord i jego służący - przeczytałam na głos.\nJa nie widziałam tam dwójki mężczyzn, co właściwie nie powinno zostać tak wywieszane. Kto to pomyślał, aby propagandowa tak haniebne zachowanie? Ja widziałam kobietę i mężczyznę, którzy są razem, ale jakby cierpią. Zrobiło mi się bardzo przykro, kiedy tak na to patrzyłam. Widziałam tam siebie i lorda Fawley’a, przed dosłownie tygodnia. Bardzo świeże, bolące rany.\n- Widzisz tu dwóch mężczyzn? Dla mnie to kobieta i mężczyzna, bardzo przykry obraz. Pesymistyczny - dodałam.\nSpojrzałam na Marina czekając na jego reakcję. Byłam ciekawa, co on tutaj widzi. No i też nie bez powodu odwróciłam swój wzrok od tego obrazu. Naprawdę sprawiał mi przykrość, szybko zanurzyłam usta w alkoholu, błądząc gdzieś spojrzeniem po ścianach, szukając czegoś na czym mogłabym się zawiesić i o tym nie myśleć. W końcu trafiłam z powrotem na Marina i to w nim, czy może raczej w jego koszulki, utkwiłam swój wzrok.\nRe: Sala centralna [odnośnik] 21.02.16 0:30\n- Jednak czasami opłaca się znać popularne osoby. Czasami sobie wyobrażam jakby to było urodzić się bez szlacheckich korzeni. Ale ilość wad mnie przeraża, nie chciałbym tego zmienić. - skomentował tylko beznamiętnie Marin i mrugnął okiem do Rosalie.\nMarin miał podobno w sobie bardzo dużo zalet, ale w praniu dopiero wychodziły jego wady. Czasami ciężko było wytrzymać z takim pracoholikiem. Z braku zajęcia w ostatnim czasie młody Ollivander robił wszystko po to, żeby nie myśleć o swoich problemach: braku narzeczonej, braku rozrywki, braku towarzystwa. Nie narzekał na to za bardzo, to wszystko było z wyboru. Odsunął się trochę od ludzi po tym jak dowiedział się, że Leandra poślubiła kogoś innego. Wiedział, że między nimi nie może do niczego dojść, nie dość, że przyjaźnił się z Perseusem to jeszcze była z rodu Averych. Biedny chłopak.\nGdy pojawili się w środkowej sali Marin również nie zwrócił początkowo uwagi na tym co zostało tam zaprezentowane. Raczej skupił się na rozmowie z lady Yaxley, która okazała się bardzo trafnym wyborem jeśli chodzi o towarzystwo na tego wieczoru. - Och, chyba już się tym nie martwie. Najwyżej usłyszę pewnego dnia od nestora, że przyszedł na mnie czas i odpowiedzialność za ród poniekąd spoczywa w moich rękach i muszę wziąć za żonę tą, którą on wskaże. Byłoby wesoło. - dodał trochę markotnie Marin, który chyba już nie wierzył w to, że przypomni sobie o tym, że można być z kimś szczęśliwym.\nPogodził się w sumie z tym, że w najbliższej przyszłości jedyny uśmiech jaki będzie szczerze gościł na jego twarzy to ten wywołany widokiem małej fortuny, której zaczynał się dorabiać. Ale w sumie na co mu były te pieniądze, których nie będzie miał z kim wydać? Inaczej. Nie będzie miał ich wydać dla kobiety, która będzie cenniejsza od wszystkich skarbów świata. Może był niepoprawnym romantykiem w głębi serca, ale rzadko pozwalał mu wyjśc za zewnątrz.\nGdy w końcu z zadumy wyrwał Marina głos Rosalie okazało się, że również trzyma w dłoni pełny kieliszek szampana z którego postanowił upić kilka łyczków. Nagle znaleźli się przed obrazem, który w mniemaniu Marina był lekko kontrowersyjny. Lord i jego służący?\n- Może to popis jakiegoś niespełnionego miłośnie artysty? - skomentował tytuł Marin.\nNie widział we współczesnej sztuce miejsca na takie obrazy. Owszem, rozumiał to, że sztuka jest sztuką i powinna poruszać tematy, które są przejawem duszy artysty, ale po takim obrazie można było chyba wyczytać tylko to, że jest zwolennikiem homoseksualizmu. Mimo tego, że obraz nie ujednolicił płci osób to tytuł jednoznacznie wskazywał na kontrowersję.\n- Nie wiem, czasami wydaję mi się, że to kobieta i mężczyzna, ale później zauważam, że to mężczyźni. Nie sądzisz, że to specjalny zabieg? Żeby budzić kontrowersje? - zapytał patrząc na obraz i czując lekki niesmak. Ujął za rękę lady Yaxley i poprowadził ją ku następnemu obrazowi.\n- Nie sądzisz, że obraz jest całkiem interesujący dopóki nie poznasz tytułu? Czego pragną.. To takie jakby... Przedstawienie gustu mężczyzn, których interesuje tylko kobiece ciało bez względu na duszę i charakter. Dlatego nie czuć tu żadnych emocji poza pożądaniem, jak dla mnie.\nRe: Sala centralna [odnośnik] 21.02.16 11:51\n- Proszę nawet tak nie mówić, nie wyobrażam sobie, że miałabym zrezygnować ze swojego poziomu życia i zniżyć się do kogoś nieszlachetnego, albo co gorsza, pochodzenia mugolskiego - powiedziałam, z pewnego rodzaju obrzydzeniem. - Jak dobrze, że szlachta ma się w najlepszym porządku. Co ja bym zrobiła bez służby, skrzatów i trolli?\nUśmiechnęłam się do niego lekko. Chyba wolałabym umrzeć, niż zrezygnować z tego co posiadam. Nie zniosłabym tego, gdybym nagle miała opuścić Fenland, przeprowadzić się do jakiegoś mieszkania w centrum i tak żyć? Na takiej małej powierzchni? Nigdy.\n- Nawet jeśli, to jestem pewna, że wybiorą znakomicie. Tyle jest teraz młodych panien na wydaniu - powiedziałam, by zaraz zaśmiać się cicho. - To zabrzmiało, jakbym była już w wieku, co najmniej, mego ojca.\nMiałam nadzieję, że moje słowa chociaż trochę go rozbawią, nie chciałabym, żeby ze względu na ten temat, o którym teraz rozmawialiśmy, mężczyzna miał mieć gorszy nastrój. Miałam wrażenie, że mężczyzna bardzo pragnął miłości, tak jak ja jeszcze niedawno. I czuję, że gdybyśmy spotkali się wcześniej, rok, może pół roku temu, to nosiłabym na palcu pierścionek zaręczynowy od niego, a nie dostawała duszności i lądowała w Świętym Mungu, z powodu niezgody mojego nestora na mój związek.\nWysłuchałam go uważnie, kiedy mówił, że miał być to kontrowersyjny obraz. I zdecydowanie był, na co przytakiwałam głową. Odetchnęłam z ulgą, kiedy zaprowadził mnie do kolejnego obrazu, nie miałam ochoty rozmawiać na tamten temat.\nTen obraz przedstawiał kobietę, nagą, przykrytą różami. Od razu pomyślałam o Rosierach i pięknych dziedziczkach tego rodu. Zmarszczyłam brwi, dziwnie patrzyło mi się na tak ukazane kobiece ciało.\n- Jest interesujący i bardzo prawdziwy - powiedziałam cicho. - W tych czasach, bez obrazy, wielu mężczyzn traktuje kobiety tylko jak osobę, która wyda mu syna i jako zdobycz, byle by była piękniejsza od innych. Naprawdę tego pragną mężczyźni? Tylko pożądają? Może to jakaś skrzywdzona życiem, a raczej przez mężczyznę, autorka, która wyraża tak swój żal?\nBałam się tego obrazu. Bałam się, że pokazuje brutalną prawdę. Moim największym marzeniem było pokochać swojego męża i żeby on kochał mnie. Najgorszym co mogłoby się stać, to pojęcie mnie za żonę przez mężczyznę, który chciałby tego tylko dlatego, że odznaczam się nieprzeciętną urodą, ze względu na swoje geny. Wtedy to ja mogłabym tak leżeć, pośród róż albo lilii wodnych i cieszyć jego oko.\n- Podejdźmy dalej - poprosiłam, podchodząc do kolejnego obrazu.\nWidząc go, szybko zasłoniłam usta dłonią, bo wydarło się z nich ciche jęknięcie. Ten obraz, o ile obrazem można było go nazwać, być najdziwniejszy. Patrzyłam na to i miałam wrażenie, że one się dwoją i troją i pokazują… nawet nie chcę myśleć o tym, co pokazują.\nSzybko odwróciłam wzrok i ukryłam twarz w ramieniu Ollivandera. Ten obraz powodował u mnie smutek, niechęć, obrzydzenie.\n- Okropne, jak można namalować coś tak okropnego - powiedziałam, ze złością w głosie?\nRe: Sala centralna [odnośnik] 21.02.16 18:40\n- Nie miałem nawet na myśli zejście z obecnego poziomu życia, bo nie wyobrażam sobie mimo wszystko zmiany tego w jakimkolwiek stopniu. Muszę przyznać, że obecne życie jest bardzo wygodne. - uśmiechnął się tylko widząc, że Rosalie nie do końca zrozumiała to, o co mu chodziło. - Gdyby nie skrzaty i trolle nie byłoby się z kogo śmiać, bo wprost nie wypada szydzić nam ze swoich kolegów.\nŻycie jako szlachcic było, oczywiscie, bajeczne. Nie musiał przejmować się codziennymi problemami takimi jak gotowanie, sprzątanie i inne tego typu sprawy. Nie przejmował się obecnie nawet majątkiem, który regularnie się rozrastał. Jedynym zmartwieniem było to, żeby zawsze wypadać w dobrym świetle i nie przynosić hańby rodowi. Można powiedzieć, że tylko, ale to naprawdę czasami ciężkie było do wykonania. Nie mógł ot tak wyjść sobie na miasto i upić się do nieprzytomności, żeby zasnąć gdzieś w rynsztoku. A bardzo często zdarzało się tak, że miał ochotę rzucić wszystkim i zacząć żyć właśnie w ten sposób. Może po prostu mu kogoś brakowało?\n- Oczywiście, pozostaje tylko kwestia tego, czy chcę, żeby ktoś za mnie podejmował decyzję i ustalał mi związek dopóki śmierć go nie rozłączy. Ale to chyba wciąż zbyt wrażliwy temat i pozostaje mi się tylko z tym pogodzić. - skomentował nie wiedząc nawet o tym, że lady Yaxley miała w przeszłości już nieprzyjemność doświadczenie podobnej sytuacji. Ale z drugiej strony jeżeli chciałby omijać wszystkie potencjalnie nieprzyjemne tematy to musieliby rozmawiać tylko o tym, że ładna pogoda była w ostatnim czasie.\n- Gorsze jest to, że potraktowałaś swoją płeć jakby była materiałem na wystawie, którego trzeba się szybko pozbyć. - zaśmiał się teraz Marin.\nWłaściwie mimo wszystko zeszli do tematu, który poruszony był skądinąd na obrazie. Przedstawienie kobiety jako ciała, jako przedmiotu, który jest jakby rzeczą kultu. Lady Yaxley oczywiście miała rację. Znaczna większość mężczyzn patrzyła na kobiety przez pryzmat tego czy ich wygląd jest atrakcyjny i czy ładnie będa wyglądać i ich boku. Ale czy to coś złego? W rodach szlacheckich kładziono nacisk na to, by prezentować się godnie. Czy to nie była jedna z ważniejszych rzeczy, żeby posiadać atrakcyjnego partnera lub atrakcyjną partnerkę?\n- Masz trochę racji. Ale moim zdaniem to już indywidualna kwestia podejścia do tej sprawy. Nie wyobrażam sobie, żebym mógł spędzić życie z kimś, kto tylko ładnie wygląda. I co? Rozmawiałbym z nią tylko wtedy, gdy wychodzimy do ludzi, bo poza miejscami publicznym jesteśmy sobie obcy i nie mamy nawet wspólnych tematów do rozmów? Cóz... I tak się chyba już zbytnio rozmarzyłem.\nMarin jedynego czego w życiu nie chciał to tego, by powrót do domu był dla niego męką. Żeby nie czuł się tam jak w domu i myślał tylko o tym, żeby przebyć sam. Ta myśl przerażała go od momentu kiedy podróżował po świecie. Oczywiście w jego mniemaniu samotnie.\nGdy tylko podeszli do następnego obrazu na prośbę Rosalie Marin w kilka chwil odwrócił wzrok.\n- Chodźmy stąd, nie wiem czy jakiekolwiek słowa z moich ust mogą wynagrodzić Ci to co musieliśmy to zobaczyć. Masz może ochotę na zapicie tego co własnie zauważyliśmy?\nRe: Sala centralna [odnośnik] 22.02.16 23:22\nCała wielość pięknych twarzy, które w złocie odbijały się od świateł świec, albo elektryczności, cała ta wielość migotała mi po oczach, kiedy starałam się stawiać prosto stopy i dość w końcu do samego końca korytarza. Było tu tak wiele znanych twarzy. Co jakiś czas mówiłam: - Barry, przecież to ten co gra w Sokołach! A to ta baletowa o której pisali, że się spotyka z lordem po kryjomu - powiadamiając go o każdej, każdej plotce, którą zdążyłam przeczytać w ostatnich numerach Czarownicy. Wierzcie, bądź nie, ale nie cztałam prawie wcale pisemka od długich lat, więc kiedy Barry zaprosił mnie to uznałam, że powinnam się nieco wyszkolić, kupiłam trzy ostatnie numery i dowiedziałam się kto jest modny i kto z kim co. Nie wiem sama, czy Barry, bądź sami komentowani mieli pojęcie co według tego pisemka robią, ale ja o tym wszystkim wiedziałam i mogłam im o tym powiedzieć. To znaczy, mogłabym, ale Barry nie pozwalał mi z nikim rozmawiać. Trzymał mi ręce tak, żebym nie mogła też macać ludzi po twarzach. Myślałam, że nigdy nie dojdziemy do sali, a jednak daliśmy radę. W sali nie ma dużo obrazów. Są trzy, zamykam oczy, bo jesteśmy tu sami. Zamknięte mam oczy i zachwiałam się tak, że przez chwilę prawie wpadłam na Barrego, może nawet trochę na niego się zachwiałam? - Barry, czuje róże, czujesz róże też? - mówię rozmarzona, wdychając ten wspaniały zapach. Bardzo lubiłam róże, chociaż chyba konwalie jeszcze mocniej.\n- Znasz się na sztuce, Barry? - mówię, kiedy staneliśmy przed płotnami a one MÓWIĄ do nas, tylko że mi się zmysły stępiły na moment i niewiele rozumiem.\nRe: Sala centralna [odnośnik] 23.02.16 0:07\nWeasley zbytnio nie był na bieżąco z gazetą, zazwyczaj to wiedział od plotek, które zasłyszał w którymś ze sklepów. Dlatego przytakiwał przy każdej wiadomości od Polki i chciał zaproponować jej, że może ją zapoznać z owymi sławami. Ale zanim te słowa wymówił, zmienił zdanie. Niebezpiecznie było posyłać ją w dialog z arystokracją, gdy Polka była naćpana. Gdyby była czysta, jak on dzisiejszego wieczoru, to bez wahania rzuciłby ją w nieszczęsny wir arystokratyczny, którego najchętniej by unikał jak ognia. Tym bardziej był rad tego, że dziś może spokojnie nawet swego brata omijać dalekim łukiem i spędzi czas z nawet śliczną dziewczyną. Nawet uśmiechał się, gdy oboje spokojnym krokiem przeszli do sali środkowej. Lecz gdy Polka zachwiała się w jego stronę, ten stanął i instynktownie odwrócił się w jej stronę i przygotował nawet ręce w razie gdyby wpadła na niego. Ale na szczęście udało się Polce zachować równowagę, na co odetchnął z ulgą.\n- Jakie róóóó... faktycznie.- początkowo nie wyczuwał niczego innego od perfumów Polki, lecz do jego nozdrzy dotarł zapach róży. Czy jakiegoś innego kwiatu, Merlin wie co to jest. Barry odwrócił się i zmusił nogi do postawienia kilku kroków przy płótnie i zaraz lekko zdziwiony spojrzał na Polkę.\n- Ja? Skąd. To Lyra jest uzdolniona artystycznie. Ja tylko jestem drobnym sprzedawczykiem, który próbuje wyrobić jakąkolwiek różdżkę. To nic z porównaniu z ... tymi arcydziełami, i artystami, którzy to tworzą.- początkowe słowa kierował do Polki, ale przy ostatnich wyrazach spojrzał na obraz, od którego nie mógł oderwać swego wzroku. Czułem owszem, jak nadal użyczam kulturalnie Polce swego ramienia, ale zaczął czuć się dziwnie.\nRe: Sala centralna [odnośnik] 23.02.16 11:57\nMoje perfumy nie były aż takie mocne, ale to dobrze, ze Barry je poczuł, znaczy ze działają. Uwieezona na jego ramieniu spoglądam to na obraz to na niego. -Skąd ona zna Daniela?- zapytuję, chociaż pewnie Barry nie wie, bo nie wydaje mi sie, żeby jakoś był blisko z siostrą. Odwracam od Barrego spojrzenie, bo róże mnie kuszą mocniej.\n-I co o nim myslisz? -pytam, na prawdę zainteresowana, ale im dłużej milczy Barry, tym prędzej na moje usta wysuwa się odpowiedź -Bo ja nigdy nie widzialam tak wielkich piersi, to musi być jakaś kobieta w ciąży na pewno, ale z drugiej strony kto chciałby oglądać takie obrazy z kobietami w ciąży? Barry, ciesz się, ze nigdy nie będziesz w ciąży. Bo to trochę przerażające, co nie ? A najgorszy jest porod, mi sie wydaje, ze należałoby dać medal wszystkim matkom, które rodziły więcej niż jeden raz - ten tok myślenia, kiedy zamiast widzieć w ponetnym kobiety ciele, widzi się przerażająca machinę do rodzenia dzieci, to jest chyba właśnie to, co odróżnia młode dziewczęta od młodych chłopców. A może tylko ja tak mam? Odkąd widzialysmy z Liliana poród w szpitalu, to nie chciałabym chyba nigdy tego robić. Wydawało się to okropnie przerażające. I ta kobieta tak bardzo się męczyła. Czy jest cokolwiek, co moze odplacic takie cierpienie? Co prawda tamta osoba byla chora na serpentyne, ale skąd mam wiedzieć, czy ja nie jestem?\nMój stan nauczania był na całe szczęście w trybie szeptania, wiec nie mowilam o wielkich cyckach tak glosno, zeby jakas starsza dama sie oburzyla. -Ale to w sumie ładne -uznalam w koncu i prawie dotykam tych namalowanych piersi, w samą porę mi jednak Barry przeszkadza, stojąc niby kotwica daleko od obrazu.\nRe: Sala centralna [odnośnik] 23.02.16 12:30\nMoże nie były zbyt mocne, ale w momencie, kiedy był gotów ją złapać, zapach doszedł do jego nosa. Zapach był łagodny, ale także nieco pociągający. - Daniela? A on nie jest przypadkiem dziennikarzem?- zadał pytanie przypominając sobie spotkanie z Danielem. Owszem, kumplują się, ale nie wiedział, że też dobrze Daniel zna się z Lyrą. Pytanie z zaskoczenia zaliczone. A on mógł tylko wpatrywać się w obraz i słuchać kolejnych szeptów na temat cycków, na które skierował automatycznie jego wzrok. No i co on miał powiedzieć? Jemu te cycki się podobają. Dał wypowiedzieć Polce do końca myśląc nad odpowiedzią.\n- Ten obraz ... nieco przerasta moją wyobraźnię, Polka.- powiedziawszy spojrzał na nią, lecz jego usta nie chciały wymówić kolejnych słów. To było nieco wstydliwa sprawa. Owszem, całował się z kilkoma kobietami, widział niekiedy piersi na obrazach, lecz był urodzonym prawiczkiem. W szkole albo siedział i badał różdżki, albo robił żarty znajomym. Chodził może z dwoma dziewczynami, czy trzema, ale zawsze bał się zrobić kolejnego kroku. Przewrażliwienie? Może bał się emocji jak i odpowiedzialności? Nie przyzna się, że nigdy nie dotykał kobiecej piersi, nie licząc tej matczynej. Może i dlatego teraz jest nieco speszony słysząc od Polki, jak mówi o cyckach i ciąży. Muszę wziąć się w garść. -Tynie chciałabyś być kiedyś w ciąży? Mieć własne dzieci?- zaraz dodał, jakby ta sekunda lub dwie w jego myślach nie zaistniała. Niech lepiej Polka nie wie o jego tajemnicach, szczególnie tych intymnych. Zaraz jednak się uśmiechnął pod nosem i cicho westchnął. - Ładne ładne.- powiedział cicho, lecz zaraz postanowił ruszyć się z Polką w stronę kolejnego obrazu z myślą, że nie będzie żadnych kobiecych krągłości. Zamiast tego znaleźli się przy obrazie męskiego przyrodzenia, które zaczęło się dwoić, troić... aż ujrzał ten moment, w którym chyba jemu było najbardziej wstyd. -Ekhm.- zdołał tyle wydusić ze swego głosu i odwrócił wzrok nie mogąc dalej patrzeć, jak robi z siebie jednego, wielkiego błazna. Polka to widziała? Oby nie! Zaraz spojrzał na nią chcąc się przekonać, czy widziała to co on, czy może coś innego. - Widziałaś to ...?- wyszeptał cicho lekko stresując się tym, co odpowie.\nRe: Sala centralna [odnośnik] 23.02.16 20:45\n- Tak, pisze bardzo mądre rzeczy. Nawet mój brat czyta jego artykuły - uśmiecham się do Barrego - Pisał coś o twojej siostrze? Wspomnienie Daniela i jego wspaniałej męskiej twarzy (też ma rude włosy jak Barry!) przyprawia mnie o uśmiech. Tak czy siak, opieram się o Weasleya i oglądamy obraz dalej. Wdychając róże.\nWzruszyłam ramionami, uznając, że i on uznał te piersi za bardzo obfite. - No bo wielkie - nie załapałam o co mu chodziło, nawet jeżeli właśnie mówił o tym, że nigdy nie tykał piersi dziewczyny, to nie zrozumiałam, może i dobrze, bo w tym stanie skłonna byłam nawet się z tego głośno zaśmiać. Chociaż nie, pewnie zaraz po tym roześmianiu się, zaraz by mi się włączyło "och, jaki jesteś uroczy, weź podotykaj moich". No bo przecież się przyjaźnimy, a mi to wcale by nie przeszkadzało, jak sądzę. tak czy siak, zadał takie pytanie, że prawie mi oczy z orbit wyszły, kiedy przerażona wpatrywałam się w niego i miałam takie: - Zwariowałeś? Teraz na pewno nie, nie wiem czy mi się to kiedyś zmieni - mrugam pięć razy i wyjaśniam - Bo nie chcę być taką słabą matką jak moja - i wtedy mój wzrok staje się pusty, a ja uciekam nim w bok, na obraz. Patrzę jeszcze chwilę na te piersi, ale Barry przesuwa mnie pod kolejny w kolejce obraz. Jest ciemny i bardzo.. uśmiecham się i rozbawiona spoglądam na Barrego, który patrzy na to dzieło z lekkim wytrzeszczem. To też mnie bawi, ale wolę patrzeć na TO - Hahahha, rety, jaki wielki - podśmiewam się bardzo nieelegancko i pewnie ktoś mnie zaraz zdzieli przez głowę za te komentarze bezczelne, ale paniepanowie, ja jestem po ciężkim dniu, zresztą już dziś raz miałam do czynienia z bardzo podobnym, może nie takim wielkim, może jednym nie czterema... nagle zauważam w obrazie coś, co mnie bardzo przeraża. Odsuwam się i łapię za szklankę wody, która stoi obok. Bezmyślnie, a może odruchowo wylałam wodę na obraz, chcąc żeby to wyobrażenie znikło.\nI wtedy dzieją się czary. Bo powierzchnia rzeczywiście sie przekształca. - Zepsułam - patrzę przerażona na Barrego i chcę uciec, ale robię coś odwrotnego. Odstawiam szklankę z wodą, nie, ona mi wypada z rąk. Podchodzę do zielonkawej powierzchni płótna. Trochę niepewna, ale wystarczająco zaintrygowana. Ciekawsko chce dotknąć powierzchni, sprawdzić, czy zepsułam coś? Ale staję przed samym obrazem, mój nos prawie dotyka już farby i uśmiecham się, bo nagle zobaczyłam coś wyjątkowego. - Chodź tu Barry - wyciągam do niego rękę w tył, ale się nie obracam, bo nie chcę stracić tego wspaniałego widoku. To jest w s p a n i a ł e.\nRe: Sala centralna [odnośnik] 23.02.16 21:07\n- Nie wiem. Nie mam czasu na czytanie gazet.- powiedział chcąc chyba na tym zakończyć ten temat. Gdyby tylko wiedział, że są kuzynostwem. Tak liczna jest jego rodzina, że ciężko jest niekiedy ogarnąć. A teraz, gdy unika kontaktu z najbliższymi członkami rodziny, tym bardziej nie jest na bieżąco z niektórymi faktami. Uśmiechnął się jeszcze w stronę Polki, lecz kilka sekund później rzuciła nieco zdziwiona swe słowa. A następne wprowadziły jego wręcz w chwilowe zamyślenie. Uważa, że jej matka byłą słaba? Dlaczego? Nieco ścisnął jej dłoń swoją drugą dłonią chcąc dać jej otuchy, lecz sobie zapisał w swoim mózgu, że zapyta ją później o jej matkę. Coś musi być na rzeczy, skoro Polka uważa własną matkę za słabą osobę. Z resztą, to nie jest raczej rozmowa na wernisaż, prawda? Tu powinni podziwiać obrazy, a nie rozmawiać o przeszłości. Dlatego jego myśli zaraz zmieniły tok myślenia na męskie genitalia, które Polka podziwiała. - Nie tak głośno.- upomniał ją nieco uśmiechając się. Nie widziała, to dobrze. Wolał nie opowiadać Polce, co ujrzał. Za to nieco spiął się, gdy Polka wzięła szklankę i wylała jej zawartość na obraz. Na Słodkiego Godryka, co ona zrobiła. Rozejrzał się widząc, jak parę osób z jawną pogardą spogląda na nich. Oby tylko lady Avery się nie zjawiła. - Polly, co ty wyprawiasz?- zapytał się szeptem, ale ona jakby była w transie i już stała przy obrazie niemal stykając się nosem. Szklanka. Zaraz na nią spojrzał i wręcz wyszeptał słodkie modlitwy do Roweny, aby się zlitowała dziś nad nimi i szybko przy pomocy magii naprawił szklankę. Odstawił ją na jej poprzednie miejsce i z niezadowoleniem podszedł do dziewczyny chcąc ją zabrać stąd. Do tej pory, jak unikał spoglądania na ten obraz, tak teraz stojąc przy Polce i chwytając ją za ramię, zerknął na nie. Całe jego niezadowolenie dotyczące zachowania panny Havisham zniknęło, a on nie mógł przestać napatrzeć się na ten obraz. - Co to jest?- zadał pytanie szeptem, który tylko Polka mogła to usłyszeć. Co to, na złote galeony było? - Polly, może...- chciał coś powiedzieć, ale końcowe słowa jemu uleciały i reszta pytania poszła w niebyt. A Weasley zbytnio teraz nie wie, co chciał teraz Polce zasugerować. Aby weszli do tego obrazu? A może cofnęli się na parę kroków?\nRe: Sala centralna [odnośnik] 24.02.16 10:32\nCo ja wyprawiam? Och Barry, ty naiwniaczku, nie widzisz, że uratowalam ten cały obraz? Wcześniej wyglądał dziwnie, były na nim przyrodzenia męskie. A teraz są inne marzenia... Zależy kto o czym marzy. Mi się oba obrazy nawet podobały, chociaż ten czarny przez chwilę nie, bo pokazywał coś, czego się bałam najbadziej. Ale nie będę mówić co to, żeby nie stać się pośmiewiskiem. Barry zresztą uciszył mnie, żebym się tak nie zachwycała obrazem, który wszystkich przeraża. Ale później stanął zaraz obok mnie. Jesteśmy oboje pod wielkim wrażeniem. Czy on mnie dalej trzyma za rękę? Już nie, ale czuję się najlepiej pod słońcem, nawet jeżeli nie trzyma. Badam spojrzeniem każdy milimetr obrazu i jest mi tak wspaniale.\n- Widziałeś coś podobnego, Barry? - zastanawiam się, ale nie, ja nie widziałam. To jest jak sen, jak piękny sen. Chciałabym się w nim zanurzyć, ciekawe czy Barry pomyslał o tym samym? Może też ma ochotę wejść, spróbować, posmakować. Wysuwam język, chcąc posmakować tego pięknego snu - nigdy nie próbowałam snu i uśmiecham się, bo zanim dotknęłam powierzchni płótna widzę, że Barry i jego piegi są zaraz obok. Stoję tak, aż dojrzy mój uśmiech. Gdyby nie dziwna obojętność na ruchy głowy czy rąk, najpewniej właśniebym się rzuciła z tym wystającym językiem na niego do calowania, ale było mi tak dobrze , że spogladanie mi wystarczyło. I chyba musiał zauważyć to maślane spojrzenie, bo zaraz znaleźliśmy się kilka kroków od płótna i szliśmy, szliśmy, szliśmy przed siebie. Czegoś się wystraszył? - Barry, usiądźmy gdzieś, bo kręci mi się w głowie\nRe: Sala centralna [odnośnik] 24.02.16 19:29\nNie wiedział, co to za obraz, w jaki sposób Polka go zaczarowała [to naprawdę wina tylko szklanki wody?], lecz nie mógł się oderwać od niego wzrokiem. A gdy tak jeszcze stał przy nim, aż chciał wejść do środka. Tylko głos Polki, który zabrzmiał koło jego ucha wywoływał u niego dreszcz dając mu znać, ze to wszystko dzieje się naprawdę i nie jest żadnym złudzeniem optycznym. Zrobił wdech i zobaczył, jak Polka próbuje językiem dotknąć obrazu. Przeraził się. I co jeszcze ona zrobi? Stał tak myśląc, czy może lepiej już stąd odejść, gdy zaraz Polka odwróciła się w jego stronę. A raczej dojrzał jej rozanielony uśmiech i maślane oczy. O nie, to już się robi coraz bardziej niebezpiecznie. Jeśli jego teraz pocałuje... on może być nawet wydziedziczony. Bo się całuje z dziewczyną wiedząc, że ma już inną obiecaną pannę. I to taką, która jego okłamała nie raz, od samego początku ich poznania. W tym momencie ma większe zaufanie do Polki, niż do tej rudej postaci. I chyba myśl o ponurej przyszłości pozwoliła ruszyć jemu do tyłu biorąc oczywiście Polkę, co by nie spróbowała pocałować nawet obrazu, lub powietrza. Bał się tego, co ona może zrobić. Zdążył zrobić z Polką kilka kroków, gdy poprosiła o postój. Rudzielec zatrzymał się i bacznie spojrzał na Polkę jednocześnie zachowując maleńki dystans pomiędzy nimi. - Chyba lepiej będzie, jak wrócimy do Twego mieszkania, co wypoczniesz. Ten obraz musiał zamieszać ci w głowie.- powiedział spokojnie. Mimo wszystko, chwilę postali przy ścianie, co by Polka mogła w miarę wrócić do normalnego stanu, a następnie skierowali się w stronę wyjścia. Jeszcze pożegnali się z Laidan i Barry podziękował za zaproszenie, jak i przeprosił za jego rychłe wyjście. Nic nie poradzi na stan Polki.\nChwilę później po wszystkich formułkach oboje przy pomocy sieci fiuu opuścili wernisaż. Barry miał tylko nadzieję, że Garrett z Lyrą nie zauważyli jego wyjścia.\nRe: Sala centralna [odnośnik] 18.03.16 15:44\nTakiego sobie wzięłaś to takiego masz, chciałoby się powiedzieć - ale takiego wzięła mi rodzina i daleko mi do „posiadania” ciebie Caesarze, niezależnie od tego jak bardzo bym chciała by było inaczej. Już myślałam, że jest na to szansa, że coś się pomiędzy nami zmieniło, coś się przełamało, pękł trochę mur, kilka cegieł udało się zdjąć - i w tym właśnie momencie wyrżnęłam w niego z całych sił.\nPrzez całe życie słyszy się tylko historie o innych ludziach, a w tych historiach zakamuflowane są porady i próby pokazania, że prędzej czy później wszystko kończy się dobrze. Popatrz Izoldo, przecież twój ojciec też był zawadiaką i nie próżnował przed ślubem, a taki z niego dobry mąż. Popatrz jak Leandra i Fabian wyglądają razem, jak cudownie, a przecież przed zaobrączkowaniem widzieli się może dwa razy, można i tak? Ludzie są pełni dobrych rad, ja tylko słucham i przytakuję - a przecież co oni mogą wiedzieć? Jesteśmy zaręczeni od dwóch miesięcy, nawet nie zliczę ile historii podnoszących na duchu dane było mi usłyszeć, tysiące doskonałych sposobów jak do ciebie dotrzeć.\nHa. I wiem, że żaden z nich nie zadziała - bo skoro ty nie chcesz. A ja czuje się fatalnie - pomijając już własną dumę, fakt, że zrujnowałeś najważniejszy dzień mojego życia, chodzi raczej o to, że nie chcesz dopuścić mnie bliżej. Niezależnie od tego jak bardzo się staram nie chcesz powiedzieć mi co jest nie tak. A przecież coś jest nie tak.\nWiem, że czujesz się źle.\nAle sama już nie wiem czy pytać dalej, czy zrobić krok w tył i czekać, aż sam zaczniesz mówić.\nObrazek z nas przecież piękni kiedy tak w czwórkę chodzimy po galerii, oglądając kolejne dzieła pretendujące do miana sztuki. Dwoje małych chłopców, ja i ty, dołączeni dziecięcymi uściskami, to taka rozgrzewająca serce, rodzinna scena. Gdyby jeszcze tylko udało się nam wyzbyć sztywności, pozbyć wrażenia, że to tylko szarady, fikcja, występ przed gronem bliższych i dalszych znajomych - nie aktualny stan rzeczy. Oglądając kolejne obrazy zastanawiam się czy będzie nam dane kiedyś przyjść do podobnego miejsca i nie czuć się jak oszuści, czy kiedyś stanę się częścią rodziny, integralną i co najważniejsze chcianą, nie łatką przyszytą na siłę, w nieodpowiednim miejscu. I czuję teraz tak wielki smutek, że już sama nie wiem czy to reakcja alergiczna na kilka ckliwych obrazków wiszących na ścianach, czy naprawdę aż tak bardzo mnie boli to nasze milczenie.\nI najgorsze, że nie potrafię znaleźć odpowiedzi. Wzoru jak się zachować, sposobu jak rozwiązać problem. Niezależnie od tego ile książek przeczytam i pod którym sojuszem się podpiszę, na niektóre z wątpliwości nijak znaleźć rozwiązania.\nMoje życie, tak myśle, było znacznie prostsze kiedy nie musiałam użerać się z własnymi emocjami.\n- Te mi się podobają - odzywam się, pierwsza, po dłuższej chwili milczenia, oglądając dzieła kobiety której nazwisko nic mi nie mówi. Nieistotne. Te naprawdę mi się podobają, są znacznie ciekawsze niż wszystko co dzisiaj zobaczyłam, przemawiają do mnie - może dlatego, że wciąż są w ruchu, wciąż są zmienne? Czego pragnę kojarzy mi się z tobą, Caesarze i chociaż nie jestem do końca przekonana czy twoje - bo przecież nie nasze, a już na pewno nie moje - dzieci powinny go oglądać. Z drugiej strony jednak erotyka nie gra w nim pierwszych skrzypiec, dużo tu subtelności. Może - może taki prezent byłby wyraźną wiadomością.\nCzego pragniesz ty, to chciałabym wiedzieć.\nJa ciebie, ale nie wiem ile jeszcze we mnie sił, kiedy będę mieć dość.\nRe: Sala centralna [odnośnik] 22.03.16 20:15\nJego spokojny wzrok błądził po obrazach o zdobiącym je nieznanym nazwisku, które odstraszyć go winno natychmiast, lecz sztuka stworzona przez te dłonie należące do kogoś obcego – o dziwo! - hipnotyzowała. O ile obrazy młodej Weasley były łagodne, cechowały się dziewczęcą subtelnością i ujmującą świeżącą wynikającą zapewne z braku doświadczenia i wiedzy na temat panujących form, o tyle obrazy Matyldy Wroński były intensywne, wrażeniem wdzierały się do jego serca i siały w nim niepowtarzalny zamęt, bałagan, którego nie potrafił uporządkować. Czerń ściekająca po płótnie pochłaniała, ciężka i nieprzyjemna – odnosił wrażenie, że obraz pod ciężarem gęstej cieczy runie za moment na ziemię i roztrzaska się u ich stóp, rozleje przepastną czernią. I pochłonie ich oboje. Przystanął przy dziele na moment wpatrując się w niego z umiarkowanym zaciekawieniem i skrywaną w pojedynczych iskierkach fascynacją, aby przenieść swój wzrok na stojącą u jego boku Isoldę. Kątem oka zerknął także na Rudolfa i Rabastana podziwiających ostatni z obrazów. Dumny w głębi duszy, że coś ich zainteresowało. Na szczęście lub nieszczęście – nie wiedział jeszcze, co to takiego było.\nNie odpowiedział jednak na słowa swej ukochanej narzeczonej – nie ignorował jej perfidnie i nie wywyższał się – wpatrzony w kolejną ilustrację przywołującą świeże, bolesne wspomnienia. Zapach róż. Kwiaty okalające ciało bez twarzy. Krągłości otulone krwistą czerwienią. Na moment wstrzymał oddech, jego twarz stężała pod naporem kłębiących się w jego umyśle emocji, które wydzierały się na zewnątrz przechodząc smutnym cieniem po jego twarzy. Skrył go natychmiast za spiętymi mięśniami, wzrokiem nienawistnym, skupionym na okalających kobietę kwiatach, choć nienawiść ta, intensywna, kryła w sobie coś jeszcze.\nAle nie znasz mnie na tyle i tylko możesz się domyślać, moja mała słodka Isoldo, co to było.\n-Tak? - padło pytanie, dłuższą chwilę po jej słowach, jak gdyby zapomniał, co chciała mu przekazać. Znów skierował ku niej swe spojrzenie, uśmiechnął się lekko – Oczywiście, mi także... – wahanie?, zakłopotanie? - ...mi także się podobają – odwrócił wzrok na kobietę otuloną różami wdychając ściskający go boleśnie za serce zapach – to ma być obraz do Twojego gabinetu, więc wybór pozostawiam w Twoich rękach – powiedział tonem najłaskawszego z królów, irytującym nawet dla niego samego.\nDzisiaj szczególnie siebie nienawidził.\nChoć nie był to jakiś wyjątkowy dzień.


Rdest - sklep krzewyozdobne.net\nRdest jest rośliną, która występuje pod wieloma postaciami, w zależności od odmiany. Często można ją spotkać w formie pnączy, innym razem przyjmuje kształt bylin, niekiedy można stosować ją w ogrodzie jako roślinę okrywową. Nie wszystkie gatunki rdestu nadają się do uprawy w ogrodzie, istnieją też takie, które wyróżniają się walorami dekoracyjnymi, dzięki czemu można uatrakcyjnić nimi swoje rabaty. Są to silnie rozrastające się rośliny, których drobne kwiatostany otulone są szczelnie przez dorodne i zielone liście.\nBarwne, puchate kłosy rdestu\nRdest to zmienna roślina, która pochodzi aż z odległych Chin. Może przyjmować on różne formy, niekiedy jest ozdobną byliną, innym razem pnączem, które bardzo szybko rośnie i gwałtownie się rozrasta, nierzadko można go spotkać w kształcie rośliny okrywowej, niektóre jego odmiany zaliczane są do chwastów, ze względu na nieatrakcyjną prezentację i ekspansywny rozrost. Bardzo często rdest uprawiany jest ze względu na swoje właściwości zdrowotne. Najczęściej w ogrodach można spotkać rdest w postaci roślin zielnych, które zwieńczone są przypominającym kłos kwiatostanem. Jego łodyga zazwyczaj jest wyprostowana, rzadziej płoży się po podłożu. Posiada lancetowate, rozłożone skrętolegle liście, których blaszka jest gładka, w szarozielonym kolorze. Kwiatostany rdestu przybierają różne barwy, takie jak biel, róż, czerwień i purpura, niekiedy jest to odcień zbliżony do fioletu. Ich urok jest subtelny, dlatego też pięknie uzupełniają każdy ogród, wspaniale komponując się z innymi roślinami, które w nim rosną. Rdest można zasadzać także jako roślinę samodzielną, gdyż bardzo szybko się rozrasta, stylizując zieloną przestrzeń na naturalny krajobraz. Roślina pięknie prezentuje się też na skalniakach, można sadzić ją także w pojemnikach, gdzie ozdabiać może tarasy, altany i balkony. Rdest posiada także właściwości lecznicze, dlatego wykonuje się z niego napary i płukanki. Pomaga przy chorobach żołądka i jelit, stosuje się go też w przypadku dolegliwości płuc i schorzeń naczyń krwionośnych. Ze względu na mnogość zastosowań rośliny, warto zasilić nią swój ogród.\nRdest leczniczy i ozdobny\nRdest nie należy do szczególnie wymagających roślin ozdobnych, stąd też często można go spotkać w przydomowych i działkowych ogrodach. Samodzielnie można go też suszyć i sporządzać lecznicze napary, dlatego też jest tak popularną rośliną.\nNajbardziej odpowiednim miejscem w ogrodzie dla rdestu jest stanowisko słoneczne i ciepłe bądź półcieniste. Jeżeli jednak decydujemy się zasadzić go w ogrzewanym przez promienie słoneczne terenie, należy zwiększyć częstotliwość podlewania rośliny. Rdest nie ma wielkich wymagań względem podłoża, jednak najlepsza będzie dla niego gleba z dużą zawartością próchnicy, która będzie przy tym stale wilgotna. Dzięki temu piękniej zakwitnie i bujniej rozrosną, stanowiąc piękną ozdobę ogrodu. Rdest nie wymaga nawożenia, jednak można latem zasilić go dobrze rozdrobnionym kompostem. Roślina jest mrozoodporna i nie wymaga okrycia na zimę.\nRdest Auberta Polygonum aubertii


Jakie meble do małej łazienki? | Remmalo.pl\nNie zawsze mamy w domu do naszej dyspozycji dużą przydatną łazienkę i meble łazienkowe. Nie wpadajmy jednakże w panikę bo nawet małą powierzchnię da się poprawnie wykorzystać i zaaranżować. Oczywiście będzie to żądało odrobiny wysiłku oraz pomysłowości. Mając do dyspozycji drobną przestrzeń i meble do łazienki, w tym szafki pod umywalkę starajmy się do granic możliwości ją wykorzystać i dobrać takie meble, jakie będą zajmować jak najmniej miejsca. W tym wypadku solidne będą szuflady, czy też półki umieszczone pod wanną, szafki wiszące a nie stojące. Ciekawym rozwiązaniem są też półki drabinkowe, słupki łazienkowe, wiszące szafki łazienkowe czy też w formie starszej meble łazienkowe retro. Można również umieścić kosze bądź półeczki pod blatem z umywalką. Wieszak to także może być oparta o ścianę drabinka, jakiej szczeble służą do wiszenia ręczników lub ewentualnie części garderoby. Stołek lub też krzesełko do siedzenia najprawidłowiej jeśli będą składane. Nie zapominajmy, że chociażby optycznie możemy powiększyć opisującą nas łazienkę poprzez umieszczenie w niej gigantycznego lustra. W ten sposób chociaż małe ale ciekawie zaaranżowane wnętrze będzie również funkcjonalne jak i łatwe. Pomysłów na interesujące urządzenie łazienki ma prawo być bardzo niemało. Rozpocząwszy od prostych, zgeometryzowanych kształtów do coraz to znacznie bardziej fantazyjnych oraz niepowtarzalnych.\nToaleta tak samo jak cały dom jest wyrazem gustów oraz upodobań gospodarzy – znajdziesz je na witrynie internetowej www.lazienkiabc.pl meble do twojej łazienki. Dlatego również gama kolorystyczna będzie różnorodna, jak oraz styl, i użyte materiały. Jedni uwielbiają sztuczne tworzywa, inni metaliczny połysk, jeszcze inni uznają tylko drewno. Natchnień w tym względzie można wyszukiwać dokładnie wszędzie. Jedną z takich inspiracji ma prawo stać się natura – sprawdź drewniane meble łazienkowe.\nJeśli kochasz naturalne powab kamieni, ciepło drzewa z jego początkowo układającymi się słojami, to meble w twojej toalecie muszą być wykonane z takich naturalnie materiałów. Kamienna wanna na drewnianej podstawie, drewniane, łatwe szafki oraz stołki, wieszak w kształcie drzewa lub drabiny z naturalnie wygiętych drągów, wiklinowe wiszące półeczki. Blisko wanny drewniana ława, przy umywalce wiklinowy kosz. Do mebli dopasowujemy parę innych akcesoriów i mamy kawałek przyrody w toalecie.


Strona główna » Koty zimą: zabójcza sól i smog\nKoty wolno żyjące muszą zmagać się zimą z głodem i chłodem ale najwięcej ich ginie z powodu ton soli (sól drogowa zawiera od – 90 do 97% NaCl), które wsypywane są zimą na drogi i chodniki. Na niebezpieczeństwa wynikające z solenia chodników i dróg narażone są także domowe koty wychodzące, psy i dzikie zwierzęta. W wielu krajach od dawana do walki ze śniegiem i lodem nie używa się soli. Aby przekonać się jak, jest w naszym kraju wystrzyc popatrzeć na zimowe buty. Sól nie tylko niszczy obuwie ale także samochody (korozja), infrastrukturę i glebę (duża cześć soli trafia do kanalizacji deszczowej a z niej do rzek i gleby, co źle wpływa na rodzimą faunę powodując jej karłowacenie i obumieranie). Z powodu soli cierpią zwierzęta. Tak, jak krystalizująca sól niszczy naturalną strukturę skóry obuwia tak samo niszczy strukturę skóry łap kocich, psich i dzikich zwierząt – sól wchłania wodę z zwierzęcych łap czego konsekwencją są poranione opuszki i przestrzeń międzypalcowa. Podczas mrozów kot narażony jest także na odmrożenie łap.


Nubia NeoAir VR Panoramic Camera - kamerka 360 do Androida\nNubia NeoAir VR – kamerka 360 na USB Type-C\nakcesoria Android aparat fotograficzny fotografia kamerka kamerka 360 Nubia przystawki\nKamerki sferyczne atakują, ale nie tylko w postaci kamerek łączących się ze smartfonami bezprzewodowo, ale i bezpośrednio. Nowa sekcja kamerek 360 to modele w formacie przystawek – doczepianych do portów telefonu. Jest już kilka takich gadżetów. Są bardziej kompaktowe, zmieszczą się w kieszeni i nie trzeba ich ładować. Są rozszerzeniem właściwości fotograficznych smartfona o sferyczne panoramy, czyli kadry widzące wszystko wokół nas. Nubia NeoAir VR to kolejny wyrób w takim formacie, ale tylko do telefonów z portem USB Type-C.\nTo największe ograniczenie urządzenia, ponieważ na razie jeszcze niewiele modeli posiada taki standard (na szczęście kolejne generacje sprzętu uwzględniają już wsparcie tego nowego portu). NeoAir VR to działająca w ten sam sposób co konkurencyjne wynalazki kamerka. Nagrywa zdjęcia i filmy w 360 stopniach poprzez dwa obiektywy w formie rybiego oka (każdy z kątem widzenia po 210 stopni). Potem je skleja i powstaje pełna panorama. Innym ograniczeniem jest konieczność posiadania urządzenia z 2 GB RAM i odpowiednim procesorem (wymieniono np. Snapdragony 600, 800 i kilka innych). Widać, technologia wymaga dla przetwarzania odpowiednich obliczeń. Nie są tu jednak angażowane protokoły Wi-Fi Direct, czy Bluetooth, jak w większych modelach działających niezależnie. Niestety pewnie straci na tym jakość, gdyż sensory i optyka muszą być mniejsze. Fotki są wykonywane w jakości 3K (3008×1504), natomiast video w 2K (2560×1280). Już dawno oceniłem osobiście, że minimum dla efektów 360 to rozdzielczość 4K. Na użytek przeciętnego klienta ma to jednak wystarczyć. Czy wystarczy? Jeśli model będzie niedrogi to zapewne tak będzie.\nPrzystawka jest lekkim bajerem, ważącym tylko niecałe 27 gramów, więc nie będzie jakimkolwiek obciążeniem. W razie potrzeby wystarczy wyjąć sprzęcik z kieszeni i wpiąć w smartfon – to propozycja „plug & play” z odpowiednią aplikacją. Telefon jest ważny również z innego względu. Ekran jest natychmiastowym podglądem efektów sferycznych, które można przez smartfon wrzucić na różne portale. Nubia NeoAir VR Panoramic Camera została wyceniona na ok. 100 dolców (w przeliczeniu). Nie wiadomo też jak będzie z globalną dostępnością. Sądzę, że projekt jest kierowany raczej na azjatyckie rynki.\nźródło grafik: weibo.com/nubiamobile


Artur Dziambor o ustawie covidowej: Szanowni lekarze, jeżeli chcecie podwyżek, głosujcie na Konfederację | Polityka - Wiadomości Gazeta.pl\nNatalia Pacholczyk 29.10.2020 11:26\nOkoło północy Sejm opowiedział się za przyjęciem poprawek i nowelizacją ustawy covidowej. Zgodnie ze zmianami, specjalny dodatek otrzymają tylko pracownicy ochrony zdrowia, którzy zaangażowani są w leczenie chorych na COVID-19 lub podejrzanych o zakażenie. Jarosław Kaczyński argumentował konieczność wprowadzenia tej zmiany, ponieważ w innym przypadku doszłoby do "zniszczenia finansów publicznych państwa".\nArtur Dziambor komentuje zmiany w ustawie covidowej: Po prostu spieprzyliście, tyle. Zagłosowaliście źle\nDo tej sprawy odniósł się w środę wieczorem poseł Konfederacji Artur Dziambor. Polityk Konfederacji wyraził obawę, że do trwających protestów po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego w sprawie aborcji, dołączą także niezadowoleni lekarze.\n- Po prostu spieprzyliście, tyle. Zagłosowaliście źle. Trzeba było szybciutko zareagować. Nie zareagowaliście na to niestety i teraz urządzacie tę szopkę z nową ustawą napisaną w pięć minut, wyglądającą żałośnie - mówił z mównicy sejmowej poseł Konfederacji.\nArtur Dziambor dodał, jak według niego powinna być napisane uzasadnienie do nowelizacji ustawy covidowej. - Wystarczyło napisać trzy zdania. Przepraszamy, walnęliśmy się. Szanowni lekarze, głosujcie na Konfederację i Korwina-Mikke. Oni obniżą wam podatki i będziecie mogli wreszcie więcej zarabiać, by my wam tego nie załatwimy - mówił poseł.\nUstawa covidowa została przyjęta we wtorek i zmieniona już następnego dnia. Sejm na początku przegłosował poprawkę, która zakładała, że specjalnym dodatkiem do wynagrodzenia objęci będą wszyscy pracownicy służby zdrowia. W środę politycy Prawa i Sprawiedliwości złożyli poprawkę, zgodnie z którą dodatek obejmie medyków, którzy zaangażowani są w walce z epidemią koronawirusa. Za jej przyjęciem zagłosowało 231 posłów, a 212 było przeciw.\nNie będzie dodatku do pensji dla wszystkich lekarzy. Sejm zmienił poprawkę


PETECKI Inowa Slide – nowa generacja drzwi przesuwnych - drzwi21.pl - portal branżowy\nHome » Aktualności » PETECKI Inowa Slide – nowa g...\nSeria PETECKI Inowa Slide łączy cechy drzwi podnoszono-przesuwnych HS jak i tradycyjnego okna tarasowego typu PATIO.\nDrzwi przesuwne PETECKI Inowa Slide wpisują się w nowoczesne trendy budowlane. Umożliwiają stworzenie przeszklonej konstrukcji o maksymalnych wymiarach 4 x 2,4m. przy wymiarach skrzydła funkcyjnego 1,5 x 2,4m., z niskim progiem. Ryglowanie na całym obwodzie skrzydła zapewnia dużą siłę docisku, a jednocześnie po otwarciu skrzydło przesuwa się niezwykle lekko, przy użyciu minimalnej siły.\nInteligentne przesuwanie - wygodna i łatwa obsługa bez wysiłku dzięki innowacyjnemu przesuwaniu i zamykaniu skrzydła\nMaksymalny wymiar symetryczny wynosi 3100 mm. x 2400 mm. (maksymalna szerokość kwatery do osi słupka 1550 mm);\nMaksymalna szerokość to 4000 mm.;\nSzklenie pakietem Ug=0,7 W/m2K (36 mm.). Głębokość skrzydła roboczego to 70 mm.;\nDrzwi przesuwne PETECKI Inowa Slide dedykowane są do solowych otworów.;\nZastosowane rozwiązania techniczne sprawiają, że Inowa Slide osiąga bardzo dobre wyniki w zakresie badań przepuszczalności powietrza, wytrzymałości na napór wiatru i wodoszczelności. (Wysokie parametry osiąga dzięki odpowiednio dopasowanym uszczelkom obwodowym skrzydła, które poprzez przekręcenie klamki są dociskane poprzecznie do ościeżnicy, po całym obwodzie;\nSzerokość skrzydła 600 - 1500 mm;\nWysokość skrzydła 700 - 2400 mm;\nInnowacyjny mechanizm zamykania pozwala na prostą i intuicyjną obsługę, zbliżoną do rozwiązań stosowanych w drzwiach podnoszono-przesuwnych, typu HST. Wysokiej klasy okucia okienne gwarantują, że skrzydło po jego odblokowaniu swobodnie i bez najmniejszego oporu przesuwa się na wózkach.


Numer telefonu 536873780. Sprawdź kto dzwonił!\nnumery 536 87\nnumery 536 87 37\n536 87 37 80\nNumer telefonu 536873780 - przydatne informacje\nSzukany przez Ciebie numer telefonu 536873780 należy do sieci komórkowej. Oddzwaniając, zapłacisz najprawdopodobniej tylko za połączenie Twojego operatora według obowiązującej taryfy.\nKomentarze do numeru telefonu 536873780\ndodany: 2015-06-11 12:39:32 przez "p.K"\nWysłałam swoje CV na olx w nadziei, że w końcu gdzieś się załapię. Brak informacji w ogłoszeniu jak i przez telefon nieco mnie zdziwiło. Jedyne co Pani w słuchawce powtarzała to "sprzedawca", nie chciała powiedzieć czego. Dzwoniła o 10 rano z nr 536873780 i zapraszała mnie na spotkanie o godz. 17. Przyznam, że mnie zaskoczyła, bo jakie biuro rekrutacyjne pracuje do tak późna? Zazwyczaj właśnie o 17 wszystko się zamyka. Nazwę firmy podała tak chaotycznie , że nie sposób było zapisać. Spotkanie miało się odbyć na Jedności narodowej 45B (jak to pani wytłumaczyła "jak znajdę bramę nr 45, to mam wejść do niej, przejść przez podwórko i tam będzie 45B).... pozostawię to bez komentarza. Mam nauczkę na przyszłość, żeby nie odpowiadać swoim CV na niepełne, niekompletne ogłoszenia, gdzie za wszelką cenę unikają podania ważnych podstawowych informacji tj. CO sprzedawać...\ndzwonił o: 2015-06-11 9:57:00\nNumer telefonu 536873780 skomentowano 1 raz.\nNikt Ci jeszcze nie pomógł? Nie udało się dowiedzieć do kogo należy numer telefonu 536873780? Spróbuj wrócić później. Codziennie odwiedzają nas tysiące osób, może jutro ktoś odpowie.\n0048 536873780 - dodaj nowy komentarz\nWiesz lub domyślasz się kto dzwonił i do kogo należy szukany przez Ciebie numer telefonu 536873780? Przyłącz się do zwalczania spamu telefonicznego i rozpoznawania nadawców niechcianych połączeń i wiadomości tekstowych (sms).\nDodaj komentarz do nr tel. 536873780 i pomóż innym użytkownikom!\n536873780 numer telefonu szukano w sumię 2 razy.\nOstatni raz szukano go dnia 2014-10-03 o godzinie 11:10:22 czasu polskiego.\nOstatnio komentowane numery telefonu podobne do 536873780\nNajczęściej szukane numery telefonu zaczynające się od "53687"\nNa górze strony znajduje się nawigacja wstecz ("breadcrumb"), która pozwola dotrzeć do obecnie oglądanego numeru telefonu 536873780. Po drodze można zobaczyć najciekawsze komentarze do podobnych numerów telefonicznych (często należą do tej samej firmy lub organizacji).


Kate - Writes - 3 września 2015 - archiwum abc.atlant.pinger.pl\nWpisy użytkownika Kate - Writes z dnia 3 września 2015\nKate - Writes: Moje Pingwiny - rozdział 129\nSkipper, pełen sprzecznych uczuć szedł za mną na poddasze, tam gdzie do niedawna miała pokój Abigail.\n- Gotowy? - spytałam, a kiedy pingwinek potaknął, otworzyłam drzwi. Skipper zaniemówił i powoli wszedł do środka. Ściany, jeszcze tydzień temu pokryte różową tapetą, teraz były pomalowane białą farbą. Pod ścianą stało lóżko Abigail, starannie pościelone, po przeciwnej stronie biała meblościanka tylko czekała, żeby Skipper ułożył na półkach swoje rzeczy. Przy drzwiach przymocowany był nawet haczyk, żeby było gdzie powiesić wojskową czapkę pingwinka. Pośrodku stał niski drewniany stolik, na podłodze leżał dywan z motywem flagi amerykańskiej, a w oknie wisiały takie same zasłony. Skipper niepewnie dotknął blatu stolika.\n- Abigail będzie teraz mieszkać z Leną, a ty tyle czasu męczyłeś mnie o własny pokój. - powiedziałam. - Dzisiaj w nocy będziesz mógł tu spać.\n- To na pewno dla mnie? - spytał pingwinek.\n- Tak. - odpowiedziałam. - Myślisz, ze po co wujek pomagał mi w remoncie? Po co zamawiałam nowe meble? - Skipper uśmiechnął się i przytulił się do mnie mocno.\n- Nie zjedliśmy tortu. - przypomniałam sobie. - Idziemy?\n- Upiekłaś tort? - zdziwił się pingwinek.\n- Wczoraj w nocy, a dekorowanie kończyłam dzisiaj rano.\n- To dlatego byłaś taka tajemnicza. - powiedział Skipper. Chwilę potem, kiedy wyszliśmy z powrotem na dwór na stole ogrodowym stanął tort z kiwi i z mnóstwem bitej śmietany.\n- Pomyśl życzenie. - przypomniałam, kiedy pan Janusz zapalił świeczki. Pingwinek zamknął oczy i zdmuchnął płomyczki świec. Na krótką chwilę w oczach zalśniły mu łzy, ale szybko się opanował i nawet się uśmiechnął.\n- Mogę prosić jeszcze tortu? - spytał, wyciągając w moją stronę talerzyk. Kiwnęłam głową, przypatrując się Skipperowi z uwagą i starłam mu z policzka łzę.\n- Skipper, nie zaprosiłeś Abigail na urodziny? - spytała ciocia.\n- Nawet nie wiedziałem, ze będę obchodzić urodziny. - odpowiedział pingwinek, pochłaniając tort. - Dziękuję za wszystko co dla mnie zrobiliście. Świetnie się dzisiaj bawiłem.\nPingwiny siedziały na kanapie w salonie z dużą miską chipsów pomiędzy nimi. Skipper właśnie wkładał płytę DVD do odtwarzacza. Zwierzaki zapatrzyły się w ekran. To był ich ulubiony film. Kiedy nie mogły się dogadać, co chcą oglądać, zawsze jednogłośnie wybierały ”Władcę Pierścieni”. Kowalski włożył sobie do dzioba garść chipsów.\n- Co robicie? - spytałam, zaglądając do salonu.\n- Maraton filmowy. - odpowiedział najmłodszy pingwinek.\n- ”Władca Pierścieni”? Widzę Legolasa. - zarejestrowałam wzrokiem ulubionego bohatera mi wcisnęłam się na kanapę, siadając obok Skippera po czym też sięgnęłam do miski z chipsami, którą Kowalski odsunął daleko ode mnie. Skipper złożył skrzydełka na piersi.\n- Hej! To nasz wieczór! - zaprotestował gwałtownie. - Jak chcesz wzdychać do ulubionych bohaterów, to włącz sobie internet. - do salonu zajrzała ciocia Jola.\n- Co oglądacie? - spytała, zerkając w ekran. - O, Legolas! - pisnęła jak nastolatka i dołączyła do nas, na kanapie. Chwilę potem przyszedł też pan Janusz. Skipper wzdychał ciężko, za każdym razem kiedy na ekranie pojawiał się złocistowłosy elf, a ja i ciocia zaczynałyśmy piszczeć ze szczęścia. W końcu jednak stracił cierpliwość i nacisnął przycisk ”pauza” na pilocie.\n- Przestańcie, albo wyniesiemy się gdzie indziej. - powiedział. - I tym samym zabierzemy ze sobą laptop.\n- Już nic niemowie. Będę trzymać buzię na kłodkę. - obiecałam. Ciocia Jola poparła mnie skinieniem głowy.\n- Wciąż nie rozumiem, czemu nie mogliśmy nocować w domku na drzewie. - zmienił temat pingwinek, wciskając przycisk ”play”. Westchnęłam z rezygnacją.\n- Już ci to tłumaczyłam. - odpowiedziałam. - Na dworze w nocy jest bardzo zimno. Zmarzlibyście.\n- Mamy ciepłe śpiwory. - powiedział Skipper, ale tak naprawdę nie miał siły się kłócić. Przytulił się do mnie i chwilę potem usnął. Nie minęło dużo czasu, a pozostała trójka też zasnęła. Wzięłam Skippera na ręce i zaniosłam na poddasze, do nowego pokoju.\n- Dobranoc. - szepnęłam, otulając go kołdrą.


Nieznany artysta - SZABLA KAWALERII | Artinfo.pl - portal rynku sztuki\nRękojeść zamknięta, oprawa mosiężna, koszowa. Jelec esowaty, krzyżowy, trójkabłąkowy, z wąsami. Tylne ramię jelca przygięte ku dołowi, zakończone wydatną łezką. Przednie, dwukrotnie łukowato zagięte ku górze, tworzy kabłąk główny połączony z trzpieniem głowni. Dwa kabłąki boczne biegną łukiem po obu stronach zewnętrznego wąsa i łączą się w górnej części z kabłąkiem głównym. Jelec, kabłąk główny i kabłąki boczne w przekroju owalne. Trzon drewniany opleciony sznurkiem i owinięty czarną skórą. Uchwyt połączony z trzpieniem jednym, masywnym nitem z mosiężnymi główkami w kształcie oliwki. Głowica pochylona do przodu, nakryta długim kapturkiem, sięgającym dołem jelca, z płaskim u góry denkiem i podkładką w kształcie migdała do zakuwania trzpienia głowni. Na zewnętrznej stronie kabłąka głównego bite punce: dwukropek i litera B w kółku (J. G. Bick kontroler I kl. 1809-1824), litera M zwieńczona gwiazdką w kółku (Claude Marion inspektor 1808-1811), numerator wojskowy 34. Na jelcu, przy wgłębieniu na trzon, bita sygnatura: monogram wiązany JB w owalu (Joseph Amboise Bisch kontroler 1804-1809, 1817-1925). G ł o w n i a stalowa, polerowana, o umiarkowanej krzywiźnie, obustronnie szlifowana w jedną szeroką bruzdę, wypełniającą niemal całą powierzchnię płazów. Szlif bruzdy sięga krótkiego, obosiecznego pióra. Sztych w linii grzbietu. Na zewnętrznej stronie, pod nasadą, bite punce odbiorcze: litery A, G, П, Л, M i Э. Na grzbiecie trawiony napis cyrylicą: Zlotoust maj 1828 rok. Opisywana głownia, ze względu na rok 1828, mogła być użyta w powstaniu listopadowym. Pochwa stalowa, polerowana, z dwoma ryfkami, składającymi się z pierścienia z ogniwkiem i ruchomego koluszka. Szyjka z wyprofilowanymi gniazdami na wąsy, mocowana do płaszcza pochwy śrubą od strony grzbietowej. Pochwa zakończona asymetryczną ostrogą. Płaszcz pochwy na brzuścu uszkodzony.


TWS - wygoda + bas - ~150zł - Co kupić | słuchawki - Forum.MP3store.pl\nAsked by lukasz922\nposzukuję słuchawek TWS w granicach 150zł (max. 180). Słuchawki mają być używane sporo w ruchu i na siłowni więc wygodę i trzymanie w uchu stawiam bardzo wysoko. Zaraz po tym zależy mi oczywiście na dźwięku - posiadam przewodowe Brainwavz Omega, które są w miarę ok, ale to moje słuchawki nauszne są moją miłością- Sony MDR-XB700, więc można powiedzieć, że basu nigdy za wiele Ciężko mówić o rodzaju muzyki której słucham, od trapu, rapu, przez rocka po klasykę, czyli chyba pełen przekrój. Zależy mi również na tym, żeby obsługa słuchawek była w miarę wygodna, czytałem, że niektóre modele mają tak wrażliwe panele dotykowe, że każda poprawa słuchawki to pauza lub inne cuda, wolałbym tego uniknąć. Jest jeszcze jedna rzecz - bardzo chciałbym trzymać się allegro lub polskich sklepów, nigdy nie korzystałem z ali czy amazona i chciałbym żeby tak zostało.\nBardzo proszę o pomoc, czy przychodzi Wam do głowy jakiś model, który spełniłby wszystkie lub chociaż większość moich oczekiwań?\n#Edit: Po poszukiwaniach na własną rękę zastanawiam się nad Tronsmart Spunky Beat, co o nich myślicie? Wiem, że ma kiepską obsługę ze względu na czułe panele dotykowe, ale podejrzewam, że w tym budżecie nie można mieć wszystkiego.\nEdited February 13 by lukasz922\nPodpinam się do pytania o słuchaweczki Tronsmart Spunky Beat. Sam jestem ciekaw jak to gra patrząc na to, że w środku siedzi topowy chip od qualcomm'a.\ntestuję - Outlier Air\n@gucio-chan Właśnie oglądałem recenzję różnych słuchawek, o tych jest trochę mało po angielsku, ale zdążyłem się dowiedzieć, że grają przyzwoicie, ale problem jest z tymi dotykowymi panelami. Mógłbyś dać znać jutro jak te słuchawki grają i jak wygląda sprawa z panelami? Byłbym mega wdzięczny\nJesteś drugi w kolejce Koleżka z biurka obok (korpo) również jest ciekawy. Postaram się odpisać gdy tylko wyrobię sobie zdanie.\nA w międzyczasie zapraszam do tego pana:\nPoczytałem opinie kupujących na amazonie, bo ta recenzja wydawała mi się zbyt "piękna".\n"Wszystkie dobre opinie biorą pod uwagę, że słuchawki są tanie. Dźwięk jest dobry i dopasowanie jest w porządku, ale występują ciągłe problemy z połączeniem - co najmniej jeden problem co minutę. Ponadto sterowanie dotykowe jest nieco denerwujące. Nie można w ogóle wyregulować doków bez fałszywego uruchamiania 2-3 poleceń"\nWśród narzekań kupujący najbardziej akcentują problemy z parowaniem, stabilnością połączenia i fatalnym dźwiękiem w czasie rozmów telefonicznych.\nPobieżne przejrzenie opinii sugerowałoby, że producent ma kiepską kontrolę jakości.\nWygląda na typową masówkę.\nObym się mylił, bo też zerkam na te TWS z ciekawością.\nKomentarze kupujących zacząłem czytać od "jednogwiazdkowców".\nEdited February 13 by paratykus\n@paratykus przejrzałem, przyznaję że bardzo na szybko, opinie o tych TWSach na aliexpress po Twoim komentarzu i widziałem 1 lub 2 opinie z jedną gwiazdką i faktycznie było w nich napisane o problemach z łącznością. Jednak o wieeeeeele więcej jest opinii na 4-5 gwiazdek. Nie wiem jak na Ali jest ze sponsorowaniem komentarzy i nie miałem za bardzo czasu szukać dalej, ale wydaje mi się, że jednak dużo więcej jest dobrych opinii na ich temat, a te złe mogą być kwestia wadliwych egzemplarzy.\nW każdym razie, wracając do pierwszego posta, czy znacie może jakieś alternatywy dla tych słuchawek, lub ewentualnie coś trochę droższego, do czego zdecydowanie byłoby warto dopłacić?\nMoje pierwsze wrażenia po ok. godzinie odsłuchów na iPhone XR na neutralnych ustawieniach:\nZ marszu radzę zmienić końcówki na rozmiar L, dołączony do zestawu. Pewniej trzymają pchełki w uchu, zapewniając lepszą izolację i pełniejszy dźwięk.\nSłuchawki grają po równo dozując każde pasmo dźwiękowe. Można nawet odnieść wrażenie, że studyjnie, ALE dalsze kwestie poruszone niżej już je do takich nie kwalifikują. Są dość ciche - dla komfortu musiałem pogłaśniać do 80-90% z naciskiem na to drugie.\nBasy - stonowane. Sub-bas wyczuwalny choć na mieście będzie praktycznie nieobecny. W pomieszczeniu potrafi przyjemnie dać o sobie znać, ale żeby schodził nisko... Myślę, że EQ mógłby pomóc.\nPierwszy plan - lekko wycofany i rozciągnięty. Wstępne wrażenie sugerowało, jakbym miał do czynienia z dwiema słuchawkami mono, po chwili ucho się przyzwyczaja. Wokal jest prawidłowy, brak mu jednakże powietrza, głębi - jest jakby uwięziony na jednym paśmie, niezależnie jakiego utworu bym nie słuchał.\nScena - lokalizacja instrumentów jest lekko utrudniona - efekty stereo są, ale tylko jeżeli są wyraźnie umieszczone przez twórcę na innej ścieżce dźwiękowej.\nTony średnie i wysokie - brak dokładniejszych szczegółów. Przy wyższej głośności jest tendencja do lekkiej SSybilacji.\nOperowanie panelami dotykowymi wymagało przyzwyczajenia się do tapnięcia w odpowiednie miejsce. Przyznam się, że raz czy dwa przypadkowo zahaczyłem o niego, co spowodowało wstrzymanie odtwarzania. Ale nic czym można się przejmować. Ogólny odbiór: bardzo przyjemny.\nCałokształt jest bardzo zachęcający: słuchawki są małe i ergonomicznie zaprojektowane, choć błyszczący plastik powoduje, że są odrobinę za śliskie jak na mój gust. Stacja dokująca to marzenie każdego użytkownika w tym przedziale cenowym: kabelek USB zintegrowany z korpusem, dodatkowo port USB- C i diody na zewnątrz.\nMimo, że słuchawki mają minusy, mogą się podobać oszczędnym użytkownikom, którzy chcą odpocząć od basu i wcześniej pobawić się w korektorze aby podciągnąć je pod swoje upodobania. Na minus brak szczegółowości w niektórych złożonych aranżacjach (na czymś musieli uciąć koszty ) choć może się to ułoży po wygrzaniu. Na pytanie, czy dałbym za nie 100 zł, odpowiedziałbym, że tak (?) - mają lepsze bebechy oraz oporządzenie w porównaniu do konkurencji (X..mi) i potrzebują odrobinę czułości przy personalizacji dźwiękowej. Alternatywnie, dla natychmiastowego efektu „wow”, powstrzymałbym się przez chwilę i dozbierał na Bomaker SiFi. Chyba, że trafi się na promocję, co jest częste dla tego modelu, wtedy wyjdzie porównywalnie.\nOd siebie polece Yinyoo Q70\nRecka jednego z userów naszego forum:\nKupiłem je dla swojej drugiej połówki - tak mi sie spodobały, że zamówiłem i dla siebie głównie do słuchania muzyki/podcastów własnie podczas ćwiczen na siłce itp\nNiestety dostępność tylko aliexpress\n@gucio-chan 👏 Dziękuję Ci bardzo za recenzję. Super opisane :) Niestety po tym co napisałeś odnoszę wrażenie, że to słuchawki nie dla mnie - potrzebuję basu, który będzie zdecydowanie bardziej wyrazisty. Jeśli chodzi o Bomaker SiFi tonie widzę ich dostępnych nigdzie w Polsce, a i cena przewyższa moje obecne możliwości :(\n@AdoeM Dzięki za propozycję, niestety wchodzą w grę tylko słuchawki dostępne w Polsce.


Rowerek Biegowy Fabio Niebieski - 5271 - LeanToys\nRowerek osadzony jest na pompowanych kółkach, dzięki czemu poruszanie się na nim jest zarówno bezpieczne jak i wygodne. Do tylnego koła poprowadzony jest przewód hamulcowy, za pomocą którego dziecko może z łatwością zatrzymywać poruszający się pojazd. Rama biegówki wykonana jest ze stali, natomiast kołpaki z aluminium, dzięki czemu konstrukcja jest naprawdę stabilna. Siodełko wykonane jest z brązowej ekoskóry, dzięki czemu odznacza się na tle całości pojazdu. Podobnie sprawa ma się z uchwytami – dzięki umieszczeniu na nich wycięć, dłoń dziecka nie będzie się z nich ześlizgiwać.\nHamulec: W manetce – w tylnym kole.


bucownictwo : Fajniutki blog\nAmak Meble Niedrogie meble można zakupić również w Internecie. Niskie ceny towarów proponowanych w sieci są spowodowane mniejszymi kosztami prowadzenia aktywności danej firmy. Nie musi ona wynajmować wyjątkowej przestrzeni, gdzie przechowuje towary oraz pracownika jaki obsługiwał by kontrahentów. W ten sposób jedynym doliczanym kosztem jest samodzielnie transport. Robienie zakupów przez Read More ...\nInstalacja mebli kuchennych to nie jest taka łatwa sprawa. Wobec tego absorbują się tym specjaliści, jacy zdają sobie sprawę z tego, gdzie zrobić dziurę w ścianie, jak przykręcić dany mebel i jak go umocować, ażeby kuchnia nie była tylko estetyczna, jednakowoż również i funkcjonalna. W końcu to jest położenie, które Read More ...\nSztuka kulinarna również ma swoje meble, własne wzornictwo oraz własnych amatorów, którzy spędzają całe godziny nad rozważaniem, czy by z pewnością kuchnie na wymiar częstochowa są odpowiednie. Odpowiedź nie jest w żadnym razie taka oczywista. Wiele zależy przede wszystkim od tego, czy uda się nam poprawnie podejść do całej kwestii. Read More ...\ndom Osielsko Największy sklep numizmatyczny dla Numizmatyka, i z darmową wyceną skup monet przedstawiamy cennik monet, oraz ceny monet w skupie. Kupujemy najwięcej!


Ambasador RP na Litwie zgadza się na likwidowanie języka ojczystego w polskich szkołach - Media Narodowe\nAmbasador RP na Litwie zgadza się na likwidowanie języka ojczystego w polskich szkołach\nDodano 13 października 2017 Autor: marsz_admin 0\nUrszula Doroszewska, nowa ambasador RP na Litwie, wyżej stawia utrzymanie bezpieczeństwa niż wsparcie Polaków na Wileńszczyźnie.\nW trakcie spotkania z dziennikarzami Doroszewska omówiła cele swojej działalności. „Priorytetem mojej misji jest bezpieczeństwo i obrona – są to kwestie w tej chwili najważniejsze w stosunkach polsko-litewskich. Nasze kraje współpracują w ramach NATO, jestem dumna z tego, że polscy lotnicy uczestniczą w misji Baltic Air Policing” – mówiła.\nGłównie skupiała się na kwestiach wojskowych, również na walce “w wojnie informacyjnej”. Na Litwie w ten sposób określa się m.in. krytykę tego kraju za dyskryminowanie polskiej mniejszości. Nią samą ambasador ma się zajmować w dalszej kolejności, po współpracy wojskowej i infrastrukturalnej. Jak sama powiedziała “na Litwie istnieje najwięcej szkół polskich wśród wszystkich krajów, gdzie zamieszkuje polska mniejszość; zupełnie naturalne i słuszne jest, że odbywa się także nauczanie w języku państwowych”. Podkreślmy, że nauka języka litewskiego odbywała się w polskich szkołach, jednak chodzi o nauczanie w ojczystym języku innych przedmiotów. Pozwalało to na lepsze przygotowanie Polaków z Litwy do rekrutowania na polskie uczelnie.\nW 2011 roku wprowadzono ustawę oświatową, która narzucała nauczanie historii, geografii i wychowania obywatelskiego w języku litewskim. Co ciekawe, ówczesny rząd PO-PSL nie zaakceptował tej ustawy, a polska mniejszość otwarcie manifestowała swój sprzeciw wobec działań litewskich władz. Doroszewska odnosząc się do polskiego szkolnictwa na Litwie powiedziała, że “niektóre ze szkół mogłyby mieć wyższy poziom”.


Zapraszamy na Międzynarodowe Targi\nXXIII Międzynarodowe Targi Przetwórstwa Tworzyw Sztucznych i Gumy PLASTPOL odbędą się w dniach 28-31 maja w Kielcach. To jedna z najważniejszych imprez branżowych w Polsce, której ostatnią edycję odwiedziło ponad 19 tysięcy zwiedzających. Wśród licznych wystawców z całego świata po raz kolejny zaprezentuje się także firma Cortex Chemicals.\nW tym roku na naszym stoisku będzie można porozmawiać między innymi z naszymi partnerami handlowymi: firmami Asúa i SIBUR. Przedstawiciele obu firm, będą obecni podczas trwania targów.\nAsúa to największy hiszpański producent dodatków do przetwórstwa PVC, z 60-letnim doświadczeniem w segmencie. W swojej ofercie posiada stabilizatory, one-packi i smary do PVC, gum i kauczuków.\nSIBUR to uznana rosyjska firma, która jest producentem m.in. plastyfikatorów do tworzyw sztucznych. Cortex Chemicals jest dystrybutorem plastyfikatorów, a w szczególności DOTP (tereftalanu dwuoktylu) firmy Sibur na Polskę.\nPo szczegółowe informacje na temat produktów i zastosowań zapraszamy na nasze stoisko B-37. na Targach w Kielcach. PLASTPOL, to kompleksowa prezentacja liderów polskiego i zagranicznego rynku przetwórstwa tworzyw sztucznych. Profesjonalny dystrubutor, firma Cortex Chemicals, od kilka lat intensywnie rozwija ten segment, dlatego wraz z naszymi partnerami serdecznie zapraszamy na nasze stoisko.\n© 2019, Cortex Chemicals\nKatalog surowców dla chemii technicznej\nKatalog Ropa i Gaz\nKatalog surowców dla przemysłu farmaceutycznego i suplementów diety\nKatalog surowców dla przemysłu paszowego\nKatalog surowców dla przemysłu kosmetycznego\nMalczewskiego 8, 33-100 Tarnów, Polska


Prawdziwie magiczne święta razem z Krakusem | Nowości Dziennik Toruński\nSą dania, bez których nie wyobrażamy sobie kolacji wigilijnej: barszcz czerwony z ulubionymi dodatkami, zupa grzybowa czy karp. Jednak przygotowując je, nie musimy trzymać się tradycyjnego przepisu i wykonywać go krok po kroku. Miłą odmianą będą wariacje na temat dobrze znanych smaków, które przy okazji pozwolą nam zaoszczędzić czas. Dlaczego nie użyć ciasta francuskiego w połączeniu z kapustą i grzybami? Będzie to z pewnością miły dodatek do barszczu czerwonego stworzonego wraz z Krakusem. A ulubiona pieczona ryba będzie doskonale smakować z dodatkiem chrzanu Krakus. Natomiast ogórki kiszone od Krakusa to idealne rozwiązanie na warstwową sałatkę, np. z łososiem.\nŚwięta to więcej niż tylko przygotowania i całe dnie w kuchni. To przede wszystkim idealna okazja, by pobyć trochę z bliskimi. Zamiast piec szóste ciasto, możemy wybrać się na rodzinny spacer w śniegu, ubrać z dziećmi choinkę albo w spokoju wypić kawę z dawno niewidzianą kuzynką. Właśnie temu służą kulinarne ułatwienia. Dzięki nim w ten wyjątkowy czas możemy skupić się na tym, co najważniejsze.\nOczywiście, warto przy tym wybierać produkty o sprawdzonej recepturze i dopracowanych kompozycjach smakowych. Tak, by w Święta dać sobie i bliskim wszystko, co najlepsze.\nOTO PYSZNE I SZYBKIE PRZEPISY NA UDANE ŚWIĘTA Z KRAKUSEM\nBARSZCZ ZE ŚLIMACZKAMI Z CIASTA FRANCUSKIEGO\nI NADZIENIEM GRZYBOWYM Z KAPUSTĄ (10-12 porcji)\n1 i 1/2 koncentratu Barszcz Krakus\n1. Grzyby wypłucz, przełóż do garnka. Cebulę przekrój na pół, opal ją nad gazem lub podpiecz na suchej patelni, dodaj do grzybów. Wlej do garnka 1 litr wody i gotuj całość 30 minut. Zawartość garnka przecedź. Dodaj 2 litry wody, koncentraty Krakus, całość zagotuj. Dopraw do smaku.\n2. Kapustę zalej wodą. Jeżeli jest za kwaśna, wypłucz ją. Dodaj do kapusty liście laurowe, ziele angielskie i kminek. Gotuj kapustę około 30 minut. Ostudź. Odciśnij nadmiar wody, wyjmij liście i ziela angielskie.\n3. Pieczarki oczyść i zetrzyj na tarce na największych oczkach. Grzyby z wywaru z zupy drobno pokrój. Cebulę pokrój w drobną kostkę. Rozgrzej na patelni 2 łyżki tłuszczu, dodaj cebulę i zeszklij ją. Dodaj grzyby i smaż całość około 5 minut. Dodaj pokrojoną kapustę, wymieszaj i dopraw do smaku.\n4. 1 opakowanie ciasta francuskiego rozłóż na stole. Wzdłuż dłuższego boku ułóż połowę liści szpinaku, pozostawiając puste z jednej strony (około 3 cm). Na szpinak wyłóż połowę farszu z kapusty i grzybów. Zwiń, ale nie bardzo ciasno, wzdłuż dłuższego boku, układając złożeniem ku dołowi. Pokrój roladę na 2-centymetrowe plastry. Ułóż je na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia, zachowując 3-centymetrowe odstępy między kolejnymi (urosną podczas pieczenia). Jajko roztrzep i posmaruj ślimaczki. Piecz w temp. 180°C, na środkowej półce przez około 20 minut. Z drugą częścią ciasta postępuj tak samo.\n5. Ślimaczki podawaj z barszczem. Można je przygotować wcześniej i przed podaniem podgrzać.\nWARSTWOWA SAŁATKA Z ŁOSOSIEM\nI SEREM PLEŚNIOWYM (10 porcji)\n300 g łososia wędzonego (filet lub plastry)\n150 g sera pleśniowego typu blue, np. Lazur\n400 g kukurydzy z puszki/słoika\n1. Sałatę, paprykę pokrój w kostkę. Wymieszaj majonez, jogurt, starty czosnek, koper. Dopraw do smaku.\n2. Na dno misy ułóż wymieszaną sałatę z 1/2 szczypiorku, paprykę i 2/3 sosu majonezowo-jogurtowego.\n3. Następnie dodaj pokrojone jajka, kukurydzę, pokrojone według upodobań ogórki oraz resztę sosu. Na wierzch wyłóż pokrojoną rybę i pokruszony ser.\n4. Sałatkę podawaj schłodzoną.\nOgórki kiszone Krakus – są wyraziście kwaskowate. Zawdzięczają to kiszeniu jak domowym sposobem, z zastosowaniem tradycyjnej solanki. Ich unikalny smak podkreśla dodatek przypraw: czosnku w ząbkach, plasterków świeżego chrzanu oraz kopru w całych baldachach. Produkowane są tylko z wyselekcjonowanych odmian od sprawdzonych dostawców. Ogórki kiszone Krakus są idealnym dodatkiem do mięs i innych potraw kuchni polskiej, a także do sałatek i kanapek.\nKoncentrat barszczu czerwonego Krakus – koncentrat barszczu czerwonego od Krakusa to podstawa przygotowania wyrazistej zupy. To wyrazisty i zdecydowany, lecz jednocześnie delikatny smak. Wszystko to dzięki wypracowywanej przez lata recepturze. Powstaje z zagęszczonego soku z buraków i nie zawiera konserwantów. Krakus jest gwarancją wybornej, prawdziwie świątecznej zupy, którą możesz przyprawić według swojego uznania. Wystarczy dodać wody i można ją podawać z ulubionymi dodatkami – uszkami czy pasztecikami.\nprzepis na polędwicz...\nPolędwiczki wieprzowe smakują wybornie, szczególnie pieczone lub duszone w sosie. Sprawdź nasze przepisy na polędwiczki wieprzowe w sosie pieczarkowym, musztardowym i nie tylko. Oto porady dotyczące przygotowywania polędwiczek wieprzowych w sosie, duszonych czy w sosie własnym. P...\nSposób na kaca. Jak sobie poradzić z bólem głowy i ciała?\nSposoby na kaca. Jest ich wiele. Jak sobie poradzić z bólem głowy i całego ciała korzystając z domowych sposób? Po hucznych zabawach podczas witania Nowego Roku możemy nie czuć się najlepiej Pierwszy poranek 2020 roku może więc być dla niektórych ciężkim przeżyciem. Kac potrafi z...\nPotrawy wigilijne 2019: jakie potrawy wigilijne powinny znaleźć się na każdym świątecznym stole? Potraw wigilijnych powinno być 12 i wszystkie muszą być postne. Jakie potrawy wigilijne powinny znaleźć się na świątecznym stole? Zobaczcie jak przygotować karpia oraz pierogi z kapus...\nŚwiąteczne menu w szpitalu i DPS. Co trafi na talerze?\nCo znajdą na wigilijnych talerzach pacjenci i podopieczni toruńskich placówek opieki? Zaglądamy do kuchni lecznicy wojewódzkiej oraz największego Domu Pomocy Społecznej w mieście.


polędwiczki wieprzowe w cieście francuskim | stajnia gołębie od kuchni\n← smażone kalmary – calamari fritti\nśledzie w pomidorach →\nBardzo dobre danie na jakąś okazję. Nie wymaga specjalnie dużo pracy, za to efekt jest spektakularny. Doskonale nadaje się na jakąś większą okazję, zwłaszcza, że trzema polędwiczkami można nakarmić sporo osób.\n3 polędwiczki wieprzowe (podobnej wielkości)\nduży płat ciasta francuskiego\nPolędwiczki posolić, popierzyć, natrzeć zmiażdżonym czosnkiem. Krótko obsmażyć ze wszystkich stron, w trakcie smażenia dodając kieliszek ginu. Ułożyć w piramidkę (dwie na dole, jedna na górze) na środku ciasta, wyjętego z lodówki. Zlepić brzegi, na górze zciskając palcami, brzegi zawijając i zagniatając widelcem. Jeżeli zostanie kawałek ciasta, można z niego wyciąć dekoracje i położyć na wierzchu. Posmarować roztrzepanym białkiem, dla ładnego połysku.\nPiec przez 35 minut w piekarniku nagrzanym do 220°C.\nTen wpis został opublikowany w kategorii dania główne, kuchnia polska, na jesień, na zimę, pieczone, wieprzowina i oznaczony tagami ciasto francuskie, czosnek, gin, polędwiczka wieprzowa, polędwiczki wieprzowe. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.