HOFFMAN KRĘCI „CUD” DLA NORMALNYCH | WIZJA LOKALNA\nModlitwa i walka: polskie krzyże i karabiny - religijne symbole i znaki narodowego heroizmu podrywają żołnierzy do boju\nPrzygotowanie do "cudu" nad Wisłą: polski plakat propagandowy z 1920 r.\nBitewna rzeź - malowniczym cudem? (Trzy wymiary i płaski stereotyp narodowego mitu)\nKomentarzy 57 to “HOFFMAN KRĘCI „CUD” DLA NORMALNYCH”\n22 października, 2011 o 2:45 am\nLA, powinnam się cieszyć (!?) bo wyszło na moje. Oszołomów i indolentów – dostatek ci u nas – za zbytnio wielki. Rozziew między tym co artysta miał na myśli, a tym co prezentuje – aż boli. Na Hoffmana od lat nie chodzę, programowo. Same zajawki (filmowe i słowne) w publikatorach – budziły czujność na tyle, że nie miałam ochoty niedobrych przeczuć – sprawdzać. Mnie (kilka dni temu) rozeźlił E. Barba i kilku twórców zaprezentowanych podczas Dialogu Teatralnego, ciebie J. Hoffman – wczoraj. Oj, „nie tęgi” artysta zrobił się z Hoffmana, choć faktycznie te kilka funtów zrzucić mógłby. Pozdrawiam\n22 października, 2011 o 12:37 pm\nEwo, przy całej tej obfitości, jak piszesz, „oszołomów”, „indolentów” i niby artystów, nie można zapominać o tych, którzy robią nieraz coś godnego uwagi, ekscytującego, niekiedy nawet wspaniałego,… Bo przecież z takimi mamy także czasem do czynienia.\nA kiedy będziemy o tym pamiętać, to będzie wychodzić zarówno na Twoje, jak i na moje ;)\nI nie będziemy się już musieli „przerzucać” – kto tu ma rację :)\n22 października, 2011 o 7:02 am\n„Lekkie przerażenie ogarnia mnie także wtedy, kiedy pomyślę sobie o tym, jakie tłumy polskiej dziatwy szkolnej spędzi się na to widowisko do kin (po czym będą się dystrybutorzy szczycić, jaka to wspaniałą film miał frekwencję. Hoffman: „To, co powiem, to chamstwo, ale jesteśmy skazani na sukces. Ten film będzie miał parę milionów widzów.”).”\nI nie tylko , bo bilety są ulgowe przygotowane dla pracowników urzędów państwowych różnego szczebla,\npoważnie …. ;)\nDzięki za recenzje i swoja opinię. Podobne miałam odczucia po tej projekcji.\nCóż , wydaje mi się , że dwaj nasi reżyserzy już jednak powinni pójść na zasłużona emeryturę i nie psuć swojego wizerunku wśród miłośników dobrego kina. :D\n22 października, 2011 o 7:18 am\nHoffmana i Wajdę miałam na myśli ;)\n22 października, 2011 o 12:38 pm\nUważam, że Wajdę nadal stać na stworzenie czegoś dobrego.\nW Hoffmana niestety zwątpiłem.\n23 października, 2011 o 2:56 am\nJednak , już nie ten wiek i nie to zdrowie ;) :D\nI inne spojrzenie, bo każde pokolenie ma swój czas. Patrz nawet gdy spojrzymy na inne podwórka , (Szwecję , Włochy , Francja) to starzy mistrzowie już co mieli do pokazania to , to zrobili .Teraz nastało nowe pokolenie na miarę obecnych b. ciekawych i dynamicznych czasów, ale czy będą to umieli pokazać , nie wiem ?…. ;)\n22 października, 2011 o 8:10 am\nA tam nienormalny, pokaż mi kogoś tutaj, komu ten film się spodobał… Kogoś zdrowego psychicznie mam na myśli.\nSkromności brak, filmy historyczne nie są zdezaktualizowane, ale najwyraźniej panuje wśród Wielkich Twórców przekonanie, że naród polski tylko za krzyżem i chorągwią, i jak zabraknie w scenariuszu 90% scen ociekających patetycznymi westchnieniami i niepokojami, to nikt nie zrozumie, że film miał odniesienie do historii naszej, wielkiej przecież i heroicznej jak diabli.\nOstatnim tego typu filmem, który widziałam, był „Katyń”, znacznie mniej żenujący, niż „Bitwa…”, ale i tak wzdrygam się na samo wspomnienie.\nSzkoda mi tych tematów, których nie należy interpretować jako dowody na twierdzenie „Polska – Wybawiciel Narodów” (które również mnie przeraża), ale zwyczajnie, spokojnie, bez zadęcia. A historycznie całkiem ciekawie się działo, ja uważam, że o polskiej historii można by świetne filmy również teraz kręcić, takie, które pokazały by tym „biednym dzieciom” ze szkół, że wartości niekoniecznie tkwią jedynie w histerycznie idealizowanym, oszałamiającym bohaterstwie panów na konikach.\nAle ja się nie znam, nie wiem.\nNatomiast nie wierzę w „martyrologiczny patriotyzm” polskiego społeczeństwa jako takiego, raczej w wyjątkową głupotę jego głośnych przedstawicieli i naturalną reakcję ludzką, stadną i bezmyślną w kopiowaniu cudzych zachowań, kiedy brakuje im własnych.\nChociaż cała ta szopka po Smoleńsku była faktycznie przykra, akurat niekoniecznie z powodu lawet armatnich, które były raczej drobnym szczegółem.\n22 października, 2011 o 12:54 pm\n„A tam nienormalny, pokaż mi kogoś tutaj, komu ten film się spodobał…”\nJa sam usłyszałem po tym filmie oklaski. I podejrzewam, że w kraju nie brak tych, którzy twierdzą, że im się film spodobał (gdyby było minaczej, to już nie mógłbym sobie wyobrazić, jak można byłoby takie rzesze polskiego społeczeństwa zapędzić do kina).\nPolska historia zasługuje (niestety?) na więcej.\nPS. Swoją drogę, chętnie przeczytałbym tutaj opinię kogoś, komu film Hoffmana się spodobał. Serio…\n22 października, 2011 o 2:18 pm\n„… pokaż mi kogoś, komu ten film się spodobał…”\nW najnowszym numerze miesięcznika FILM jest recenzja redaktora naczelnego, Jacka Rakowieckiego, który chwali prawie wszystko w tym filmie i ocenia film na 5 gwiazdek (na 6 możliwych). Po opublikowaniu tej recenzji pojawił się w internecie tekst o tym, że pan Rakowiecki został prawdopodobnie przekupiony :)\n„Bitwy Warszawskiej” jeszcze nie oglądałem, bo jednak znaczna większość miażdżących recenzji mnie zniechęciła. Prawdę mówiąc w Hoffmana nadal wierzyłem, bo „Ogniem i mieczem” i „Stara baśń” moim zdaniem nie były wcale złe. Liczyłem więc, że te 7-8 lat, jakie minęły od poprzedniego filmu Hoffmana to dość długi czas na przemyślenie scenariusza i wystarczający czas, by zrealizować solidne widowisko. Przykro więc patrzeć na ten „upadek” niegdyś popularnego reżysera. Zamiast oglądać „Bitwę Warszawską” wolę po raz kolejny obejrzeć „Potop”, który nadal pozostaje najlepszym filmem Hoffmana.\n22 października, 2011 o 2:34 pm\nNie chcę tu być małostkowy, ani wypowiadać się o czymś bez pokrycia, ale na rencenzję pana Rakowieckiego, redaktora naczelnego FILMU, mógł wpłynąć jego osoboisty stosunek do twórców „Bitwy”, albo nawet taka prozaiczna rzecz, jak reklama, jaką wykupili producenci filmu w jego magazynie.\nA swoją drogą, bardzo chętnie bym tę recenzję przeczytał. I na pewno to zrobię, jak mi FILM wpadnie pod rękę.\nMimo wszystko Pekinpah – zwracam się tu do Ciebie jako rasowego kinomana – do obejrzenia filmu Hoffmana bym Cię jednak namawiał. Tylko w ten sposób będziesz mógł sobie wyrobić o nim własne zdanie.\nRzeczywiście, najlepszym filmem Hoffmana jest chyba „Potop”, ale przecież i (zwłaszcza telewizyjny) „Pan Wołodyjowski nie był taki zły (mnie przynajmniej, jako bardzo młodemu człowiekowi, bardzo fajnie się ten serial oglądało.)\nNie zapominajmy jednak o dobrych filmach tego reżysera, jakie nakręcił on w latach 60-tych. Np. „Gangsterzy i filantropi”, albo legendarne już bez mała „Prawo i pięść”:\n22 października, 2011 o 2:46 pm\nNa pewno kiedyś obejrzę, ale szkoda mi 30 złotych na film 3D :)\n„Pan Wołodyjowski” mi się podobał jako film, bo ten serial („Przygody Pana Michała”) to widziałem tylko parę odcinków. Te dwa filmy z lat 60-tych, które wymieniłeś, to słabo pamiętam, ale za Holoubkiem nie przepadam, więc i filmy nie zrobiły na mnie wrażenia (wyjątkiem jest nowela z Michnikowskim w filmie „Gangsterzy i filantropi”).\nPS. A co do miesięcznika FILM to tę recenzję przeczytałem w Empiku, bo od kilku lat nie kupuję już tego magazynu :)\n22 października, 2011 o 2:51 pm\nAle zaraz, przecież ten serial o Wołodyjowskim nie nakręcił Hoffman tylko Paweł Komorowski :)\n22 października, 2011 o 3:06 pm\nOczywiście, że jest to telewizyjna wersja filmu kinowego „Pan Wołodyjowski”, który nakręcił Jerzy Hoffman. Tytuł serialu rzeczywiście brzmiał inaczej („Przygody Pana Michała”), choć przecież obsada była taka sama, ale dziwnym trafem nazwisko Hoffmana znikło z napisów kredytujących film, a jako reżysera podano Pawła Komorowskiego.\nSam Hoffman, mający żydowskie „korzenie”, tłumaczył to „szczególną atmosferą polityczną, jaka panowała w Polsce po wydarzeniach 1968”.\n23 października, 2011 o 5:02 am\nObsada jest w większości taka sama, ale czwórka aktorów z filmu nie wystąpiła w serialu, np. Ketlinga zagrał w filmie Jan Nowicki, w serialu – Andrzej Łapicki. W dodatku film jest barwny, a serial czarno – biały. Serial powstawał na nowo, a Jerzy Hoffman wyraził zgodę na wykorzystanie niektórych scen (chyba chodziło o sceny batalistyczne). Tak kiedyś czytałem, nie wiem ile w tym prawdy.\n23 października, 2011 o 9:53 am\nRzeczywiście „Pan Wołodyjowski” i „Przygody Pana Michała” to były dwie różne produkcje. Ja te filmy widziałem bardzo dawno temu, a z czasem zaciera się to wszystko w pamięci i pozostaje tylko jakieś ogólne wrażenie.\n23 października, 2011 o 1:25 pm\nMam wrażenie, ze FILM już dawno przestał być ciekawym i inspirującym pismem, jakim kiedyś był niewątpliwie.\nAle z drugiej strony włos mi się zjeżył na głowie, kiedy na skromnym spotkaniu ze znajomymi usłyszałam wczoraj „ej, „Bitwa Warszawska jest okej, trochę kartonowej tandety, Urbańska sztywna jak kij, ale przynajmniej historię z rozmachem pokazali!'”… ekhm, tak właśnie to było. Polska historia zdecydowanie zasługuje na więcej :)\nZ filmów Hoffmana „Pan Wołodyjowski” pozostanie tym według mnie najlepszym, ale to też dlatego, że w Trylogii przekładam „Pana Wołodyjowskiego” nad „Potop”. I Olbrychski jako Azja, jak tu nie lubić „Pana Wołodyjowskiego”…\nI jestem ciekawa, w którym miejscu wyląduje ten komentarz, jak się wtrynię w środek dialogu to przepraszam :)\n22 października, 2011 o 11:50 am\nuważam, że jest miejsce na kino epickie, nawet trącące szowinistyczną (w ujęciu narodowym) megalomanią. Zobacz: takie kino robią Hamerykanie! Te wszystkie „Dni niepodległości” i inne „Patrioty” to właśnie przejaw tego zjawiska. Mało tego, dodajmy, że zjawiska nośnego. Bo widz oglądający „Dzień niepodległości” może i będzie się śmiał, że narracja została zabita przez powiewającą dumnie amerykańską flagę, ale jednocześnie, w którymś momencie filmu pomyśli: „Jestem Amerykaninem!”. To jest moc tych filmów, które bez dwóch zdań można nazwać propagandowymi: krzewienie miłości do narodu. Niekoniecznie własnego (Amerykańskie filmy świetnie się sprzedają także poza USA). Mało tego, znam kilka osób, które porwane mocą „Patrioty” zaczęły grzebać w historii – film iokazał się impulsem, który wyzwolił lawinę.\nNiestety, nie znam nikogo, kto po np. „Ogniem i mieczem” rzuciłby się na historię Polski. Uwielbiam Sienkiewicza, ale po ekranizacji jego powieści zagrzebałem się głęboko pod kołdrą i płakałem, bowiem czułem wstyd. Zero uniesień, zero dumy – nie czułem jedności z ową wspaniałą husarią, nie czułem adrenaliny splątanej z krwinkami. Czemu? Bo film był nudny, kiepsko zrobiony i żenujący. „Bitwy warszawskiej” nie widziałem, ale po Twoim opisie wnioskuję, że jest to jeden pierun.\nJest sens robić kino epicko-głupie, ale trzeba je robić dobrze. Filmy takie jak „Szeregowiec Ryan” czy „Braveheart” (celowy rozstrzał tematyczny z mojej strony) po prostu muszą być perfekcyjne, bowiem niedoskonałości techniczne zbyt mocno zwróciłyby uwagę na niedostatki, rozśmieszyłyby tam, gdzie potrzebny jest patos. Polskie filmy kwiczą pod tym względem. Są śmieszne, ewidentnie niedorobione. Oglądając polski film historyczny zadaję sobie pytanie, czy Amerykanin, Anglik lub Francuz poczuliby przy nim jakąś bliskość z moim krajem. Odpowiedź na ogół brzmi: nie. Oczywiście, wcale nie liczę na realną miłość Francuzów, ale skoro rozmawiamy o kinie, to rozmawiajmy o jego mocy. W tym moc tkwi: w rodzeniu miłości. Detale historyczne przychodzą później. Nawet legendarna plaża Omaha po zebraniu szczegółów okazuje się nie tak straszna, a cała reszta Normandii to już niemal bułka z masłem. Ale mit potrzebuje propagandy. Ot, co!\n[na sam koniec dodam, że prawdziwa Bitwa Warszawska, jako jedno z najważniejszych wydarzeń XX wieku zasługuje na coś wielkiego. Czy trzeba czekać aż Amerykanie zrobią z tego wydarzenia użytek i zarobią?]\n22 października, 2011 o 12:35 pm\nZnakomicie to wszystko wypunktowałeś.\nTo prawda – film przede wszystkim powinien być dobry. Dopiero później może ewentualnie prowokować dyskusję dotyczącą jego treści – wymowy, przesłania, idei, intencji… Takim filmem – z tych ostatnich, o których była tu mowa – był „Koń turyński” Tarra. Może to wydać się dziwne po tym co o nim napisałem, ale jest on wg mnie – w swojej kategorii – arcydziełem. Jednak doceniając jego formę i artyzm, mogłem z nim niejako wejść w polemikę (tutaj konkretnie: na temat nihilizmu) – właśnie dlatego, że uznałem jego wysoki poziom artystyczny.\nCzego nie mogę powiedzieć o filmie Hoffmana – bo ten nie daje żadnego powodu, by wejść z nim w jakiś poważniejszy dyskurs. A bitwa warszawska była rzeczywiście bardzo ważnym wydarzeniem historycznym. I to takim, które mogłoby dostarczyć treści na znakomity, kompleksowy, ekscytujący, mądry i interesujący wszystkich (nie tylko Polaków) film. Niestety – otrzymaliśmy w prezencie płaską ale i niezborną agitkę, mimo że kolorową, rozbuchaną i wepchniętą w techniczne cudeńko 3D.\nFilmy amerykańskie to świetny przykład, jak można zrobić dobre kino patriotyczne (nie mówię tu o takich wpadkach, jak np. „Zielone berety” Johna Wayne’a – ale już np. „Patton” nie był złym filmem). Zresztą, moim zdaniem, doskonałe filmy „wojenne” potrafili zrobić Rosjanie – i to kręcąc je w realiach Rosji sowieckiej.\nPiszesz, że moc kina tkwi w „rodzeniu miłości”. Ja bym to rozszerzył na wzbudzanie empatii, czyli na swoistą zdolność kina do uwiedzenia widza swoim artystycznym przekazem – nawet jeśli nie możemy się zgodzić z tezami zawartymi w filmie. A to jest w stanie uczynić tylko dobre kino i twórca, który jest prawdziwym artystą.\n22 października, 2011 o 3:57 pm\nciekawe jest pytanie, co odróżnia przepełnione patosem kino amerykańskie (w dobrym wykonaniu) od miernej roboty agitacyjnej? Gdzie tkwi haczyk? Czy jest to na tyle nieuchwytne, że pozostaje niewyławialne dla naszych twórców? Czy trzeba się urodzić w USA i kręcić w hollywood by przeskoczyć pewien etap? Boli, że nasze kino od amerykańskiego dzieli taki dystans. Boli zwłaszcza teraz, kiedy hollywood przeżywa kryzys i widać, że zagrzebane we własnych produktach przemiany materii, nie potrafi nawiązać do swego dawnego splendoru. Konkurujemy z cieniem, z tworem, który naprawdę nie ma już nic ciekawego do powiedzenia. Czemu zatem przegrywamy?\nrozszerzę Twoją listę dobrych amerykańskich filmów, ale z pewnym przekąsem dodałbym dzieła nieco innego sortu. Weź choćby „Pluton” czy „Łowcę jeleni”. Albo „Czas apokalipsy”. Kino wojenne, historyczne, mocno splątane z dramatem. Ani patetyczne, ani głupie, nie agitacyjne, nie propagandowe (no, może trochę: w ujęciu pacyfistycznym). To kolejna droga, którą można pójść. Film nie musi być epicki i drogi, przeładowany efektami specjalnymi. Mało tego: chyba nie powinien, jeśli się nie potrafi ich wykorzystać.\nco do rodzenia miłości – zgodzę się, że lepiej ująć to szerzej, jako budzenie empatii. Taki „Pluton” miłości nie budzi, a jednak… swoje zrobił. Ale… empatia to także miłość, podziw, szacunek. A te są w stanie wzbudzić nawet średniej jakości filmy patetyczno-historyczne, wcale nie realizowane przez artystów prawdziwych.\n22 października, 2011 o 7:47 pm\n„…ciekawe jest pytanie, co odróżnia przepełnione patosem kino amerykańskie (w dobrym wykonaniu) od miernej roboty agitacyjnej?”\nOdpowiedź: właśnie dobre wykonanie :)\nTo nieprawda, że nasze kino jest (musi być) gorsze od kina amerykańskiego. Jest natomiast niemal zawsze gorsze, kiedy polscy reżyserzy chcą kino amerykańskie naśladować, a co gorsza – „przeskoczyć”.\nJaki jest sekret powstania dobrego filmu? Przede wszystkim twórca (zazwyczaj reżyser) musi wiedzieć co chce powiedzieć (wypada, aby miał coś ciekawego do powiedzenia) i powinien to robić z zaangażowaniem i pasją. Albo zdać się na rzemieślniczą sprawność fachowców, którzy doskonale wiedzą jakiego filmu oczekuje „targetowa” widownia (dotyczy to głównie hollywoodzkiej komercji).\nMyślę, że Hoffmanowi zabrakło zarówno jednego, jak i drugiego – on pewnie myślał, że sukces jego filmowi załatwi temat i technika. A „Bitwie” zabrakło płynności, która najwidoczniej była skutkiem nadmiernej „deliberacji” nad filmem i usiłowania wepchnięcia weń wszystkiego, czego się da. Zabrakło m.in. umiaru.\nI jeszcze słowo o kinie amerykańskim. Rzeczywiście można powiedzieć, że Hollywood przeżywa kryzys. Ale na jego obrzeżach dzieje sporo ciekawych rzeczy, o czym mogłem się przekonać podczas ostatniego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Chicago. Tyle tylko, że powstające na tych peryferiach filmy, nie mają większego poparcia dystrybutorów, dlatego pozostają w cieniu i nie są szerzej znane.\n23 października, 2011 o 4:56 am\nsłusznie – wszystko sprowadza się do dopasowania technikaliów do oczekiwań targetu, bowiem target bywa różny i różne miewa oczekwiania. Film nie musi być nakręcony w konkretny sposób, można oczywiście tworzyć dzieła najróżniejsze, ale warunek jest prosty: przekaz musi być dopasowany do odbiorcy. I niestety, jeśli wchodzimy na poletko superprodukcji, to musimy nawiązać z nimi dialog bo taki jest wymóg sytuacji.\na propos kina amerykańskiego – od jakiegoś czasu jesteśmy (ja i moja Iza) szczerze nim zawiedzeni. Lubimy mainstream, nie odżegnujemy się od filmów banalnych, ale – na Boga! – film musi mieć scenariusz, musi mieć sens i musi być spójny. Nie dla nas dzieła wypełnione wybuchającymi samochodami ale pozbawione historii. Tym niemniej, zdarzają się pozycje ciekawe i to nawet w mainstreamie – a więc te, które w przeciwieństwie do wspomnianych przez Ciebie pechowców borykających się z problemami z dystrybucją, znalazły dostęp do kin na całym świecie. Bo nie możemy zapomnieć o jednym: wielka kasa, wspaniałe efekty specjalne i zaawansowana technologia NIE WYKLUCZAJĄ możliwości zrobienia dobrego kina. Acz, statystycznie rzecz ujmując, coraz częściej zastępują duszę dzieła.\n22 października, 2011 o 2:44 pm\n„…chętnie przeczytałbym tutaj opinię kogoś, komu film Hoffmana się spodobał…”\nNo to może ja przytoczę tutaj jedną z wypowiedzi (z forum http://www.filmtok.pl ), której autorem jest niejaki „Gość”:\n„Film „1920 Bitwa Warszawska ” to arcydzieło, które każdy Polak powinien zobaczyć. Świetnie ukazana postać Piłsudskiego, zagrana przez Olbrychskiego. Natasza grała bardzo dobrze. Taka rola, to duże wyróżnienie dla tej skromnej dziewczyny. Postacie bolszewików ukazane realistycznie w masońskim amoku niszczenia rodziny i tradycji poprzez mordowanie inteligencji polskiej, polskich panów – czyli mózgu narodu. Obrazy bitwy doskonałe. Pokazane różne postawy ludzkie, okrócieństwo wojny. Dzięki mistrzostwu obrazu , widz znajduje się w centrum pola walki. Doskonale oddana atmosfera historyczna. Walka wierzących Polaków z napadającymi na kraj „wyzwolicielami od wszelkiej tradycji, burzycielami ładu” bolszewickimi masonami – ateistami. Walka o wolną Polskę z jej zasadami moralnymi.Wielki zryw społeczny, olbrzymia rola chłopstwa. Fantastyczna postać Witosa. Żniwa – to czas najważniejszy. Chcemy plonów, chcemy wolnej ziemi. Bóg, honor, ojczyzna ! Wspaniała postać ks. Skorupki…”\n22 października, 2011 o 2:58 pm\nSkoro już ktoś wspomniał o recenzji redaktora naczelnego FILMU sławiącej „Bitwę” Hoffmana, to proszę – można znaleźć na ten temat jego wypowiedź na jego własnym blogu. Myślę, że warto jest ten tekst podać tutaj w całości:\n„No to mamy wojnę! Konkretnie wojnę o wojnę 1920 roku. Podsumowała ją już Gazeta.pl, zaznaczając, że wszyscy krytycy są przeciwko filmowi Jerzego Hoffmana z wyjątkiem jednego szaleńca – Jacka Rakowieckiego. Co prawda odesłała w celu zapoznania się z moim niesłusznym stanowiskiem do „Newsweeka”, w którym nigdy nic nie opublikowałem, a nie do „Wprostu” , w którym od roku mam stałą recenzencką rubrykę (nie zadała sobie już trudu, by zajrzeć do najnowszego „Filmu”, w którym o filmie mówię jednak nie w trzech, ale w kilkudziesięciu zdaniach), furda to jednak, bo kto by tam coś czytał dokładnie i zapamiętywał, gdy chodzi przecież tylko o zrobienie sensacji.\nFaktem pozostaje, że choć nie całkiem osamotniony, to należę do nielicznych obrońców „1920. Bitwy Warszawskiej”. Nawet na sąsiednim blogu znakomita recenzentka Małgorzata Sadowska, pochyliła się nad Hoffmanem, wydając wyrok śmierci. Ponieważ zaś z Małgosią, moją kilkuletnią „chilizetową” partnerką nie zgadzałem się nie raz, zrobię to znowu.\nPrzede wszystkim, i od Małgosi, i od większości polskich recenzentów różni mnie podejście do kina. Dla nich – jak sądzę – to dziedzina sztuki, obciążona czasem komercją, dla mnie – czysta rozrywka o proweniencji jarmarcznej, służąca do zabijania czasu, gdzie czasem tylko zdarzają się dzieła sztuki. O ile na poziomie filozoficznym można się o to spierać, o tyle praktycznie – nie bardzo, bo pewnie z 90% biletów do kin jest sprzedawanych na filmy czysto rozrywkowe, komercyjne, populistyczne itd. itp. Sztuka w kinie gości więc niejako przy okazji; gości właśnie, a nie króluje. Jak kamasutra – z przeproszeniem – w burdelu…\nJeżeli więc taki np. Tadeusz Sobolewski idzie na film Hoffmana oczekując nowej „Lotnej” Wajdy, albo „Zezowatego szczęścia” Munka to przeżywa ciężkie rozczarowanie: spodziewał się kawioru a podali kaszankę. Ja przed posiłkiem jednak zawsze czytam menu i nie obrażam się na kelnera i kucharza. A skądinąd lubię i kawior, i kaszankę, co też mnie odróżnia od wielu koleżanek i kolegów.\nPo drugie, skoro już wiem, że w menu będzie kaszanka (nawet w 3D kaszanka jest kaszanką, jest kaszanką, jest kaszanką…) to wymagam tylko, aby była gorąca, krwista i dobrze doprawiona. A jak idę na pierwszą we współczesnej historii Polski komercyjną superprodukcję o wojnie z bolszewikami zrobioną przez twórcę znakomitego „Potopu” i dużo słabszego „Ogniem i mieczem”, spodziewam się widowiskowości, nie przeprawienia patriotycznym patosem i prostej, zrozumiałej akcji.\nA ponieważ wszystko to tym razem z grubsza otrzymałem, nie potrafię, dalibóg, zrozumieć krytyki Małgosi, że „to lekcja anachronicznych bogoojczyźnianych banałów; sprowadzająca się do frazesu: >bolszewika goń, goń, goń<”. Przeciwnie, z wyjątkową maestrią Hoffman pokazał w ramach patriotycznego (a jakiego innego: przecież naprawdę nasi dziadkowie i pradziadkowie walczyli wtedy o to, by ich wnuki i prawnuki – jak napisała Małgosia – nie pisały dziś po rosyjsku!) schematu, że Polacy nie byli wtedy monolityczni, że nie tylko trafiały się wśród nich szuje, ale i ludzie żywotnie zainteresowani zmianą stosunków społecznych (jak żołnierz-chłop w oddziale Jana – Szyca, jak robotnicy w milczeniu protestujący przeciw wyprawie na Kijów). I że w dodatku niekoniecznie byli to bolszewiccy agenci, tylko ówcześni „wykluczeni”, którym rodząca się Polska obiecywała ułańskie lance zamiast chleba.\nTakże piosenka „Bolszewika goń, goń, goń” nie przypadkiem śpiewana jest nie na ulicy czy w okopach lub podczas szaleńczej szarży, tylko w warszawskim kabarecie, gdzie na sali siedzą raczej dekownicy i damy w typie tej granej przez Grażynę Szapołowską, co to ofiarnie zbiera datki na „żołnierzyków”, ale nawet rąbka sukienki sobie nie ubrudzi. (Na tym zresztą polega cała ciekawa przemiana bohaterki granej przez Nataszę Urbańską, która w pewnym momencie rozumie, że kabaret pełen bawidamków i lafirynd to nie miejsce, w którym walczy się o niepodległość. Może ta przemiana dość jest schematyczna, ale daleka od uładzonego świata „bogoojczyźnianych banałów”)\n22 października, 2011 o 3:00 pm\nCig dalszy tekstu pana Rakowieckiego:\n„Całkowicie też nie zgadzam się, że nie grozę, ale śmiech wywołuje „mająca nas przerazić scena wojennego gwałtu i jej groteskowy finał”, bo mało jest w filmach takich scen, które pokazują jak właśnie gwałt, wszelki gwałt, jest groteskowy i – niestety – nie patetyczny; jak horror wojny miesza się z ponurym żartem.\nAle mniejsza o szczegóły, które każdy przecież może odczytywać przez własną wrażliwość. To, z czym się nie zgadzam w krytyce Małgosi i wielu innych krytyków, to używanie wielkich kwantyfikatorów: „Przegrało polskie kino. Przegraliśmy my, widzowie. Naprawdę nikogo to już nie zaskakuje?”…\nPrzede wszystkim przestrzegam przed walką ze – zdaniem krytyków – „kiczem filmowym” za pomocą swego rodzaju kiczu publicystycznego; takim bowiem jest użycie patosu z najwyższej półki, kwantyfikatorów „my, widzowie” (a co, ja i co najmniej kilka znanych mi osób, którym film się podobał, to już nie widzowie?) i retorycznych pytań… Po co bowiem wpadać w patos – „nikogo to już nie interesuje” – skoro właśnie interesuje wszystkich i histeryczny lament pogrzebowy nad Hoffmanem, Urbańską i filmowym „Cudem nad Wisłą” rozlega się już od Giewontu po Hel, przyćmiewając nawet kampanię wyborczą?\nStąd już tylko krok do wypowiedzi z forów internetowych w stylu: „Ja nie pójdę na ten film tylko z jednego powodu – Natasza Urbańska. Uważam, że występ tej >aktorki< to profanacja wielkiego zwycięstwa Rzeczpospolitej w 1920 roku. HAŃBA!!!”. Albo: „Nie widziałem ani mam zamiaru iść, by go oglądać. Z góry zakładam, że będzie beznadziejny. Kręcony na siłę, by za wszelką cenę jak to się dokopało bolszewika , na pewno będą eleganccy polscy żołnierze w oficerkach i wyprasowanych czystych koszulach i mundurach ganiający po polach bolszewików w onucach i kufajkach hahaahhhaaa. Żal dupę ściska zawczasu”.\nMnie też coś ciśnie w dołku. Ciśnie, że sprawnie zrobiony, komercyjny film, niezafałszujący historii i przeznaczony dla masowego, a nie festiwalowego, widza może dawać pretekst do dzielenia widzów na lepszych – tych, co rozumieją, jaka to szkodliwa patriotycznie, obywatelsko i artystycznie chała i gorszych – bez gustu i wrażliwości.\nJuż tu kiedyś te słowa napisałem: „Znaj proporcją, mocium Panie”. Małgosiu, to tylko kino. Jednym się podoba, drugim nie. Od przewagi jednych (tych milionów, które widzisz już walące na seanse) nad drugimi ani Polska, ani nawet źdźbło trawy się nie załamie.”\nredaktor naczelny miesięcznika "Film"\n24 października, 2011 o 3:05 pm\nCiekawą moim zdaniem odpowiedź dał na stronie Rakowieckiego Vince, wyrażając przy tym własne zdanie o filmie Hoffmana:\n„Pańska opinia o BW1920 (zarówno tutaj, jak i w recenzji w magazynie „Film”) mocno mnie zaskoczyła. Pisze Pan, że jest to najsprawniej zrealizowany film tego gatunku po 1989 roku. Wydaje mi się, że BW1920 ma niezaprzeczalne błędy realizacyjne i byłbym bardzo wdzięczny, gdyby się Pan do nich odniósł.\nNa płaszczyźnie filmowej narracji chociażby: poszczególne sceny są często za krótkie i zbyt ogólnikowe (całe zdobywanie Kijowa zostało przedstawione za pomocą kilku scen, ukazujących żołnierzy na koniach, przemieszanych dodatkowo niezbyt fortunnie ze scenami prezentującymi śpiewającą Nataszę Urbańską), losy Janka zostały niejednokrotnie wytłumaczone samymi jedynie dialogami polityków, co również burzy dramaturgię i utrudnia zżycie się z bohaterami (tak bardzo w kinie popularnym potrzebne). Na końcu, podczas samej bitwy, główny bohater kompletnie gubi się w tłumie statystów (praktycznie znika z ekranu na ponad kwadrans), co również jest zabiegiem niezrozumiałym i dziwnym, biorąc pod uwagę, że jego udział w bitwie jest przecież istotny.\nStrona wizualna również mocno mnie rozczarowała: 3D prezentuje się bardzo ładnie w ujęciach plenerowych, ale kadry z ręki, z bliska, pozorujące wojenny realizm, wyglądają w tej technice wyjątkowo nieciekawie (momentami można dostać, kolokwialnie mówiąc, oczopląsu). Do tego dochodzi różnie dobrana kolorystyka, przekreślająca spójność wizualną.\nKwestie takie, jak teatralne – w negatywnym tego słowa znaczeniu – aktorstwo (chociażby fakt, że rola znakomitego Bogusława Lindy sprowadza się do chodzenia za Danielem Olbrychskim) czy operowanie symboliką (czy naprawdę scena spadających krzyży była komukolwiek potrzebna?) pominę, nadal zaskakuje mnie po prostu Pańska opinia.\nOsobną kwestią jest budżet – owszem, film na pewno się zwróci, ale nie jest to przecież zasługa jego jakości. Od początku seans BW1920 prezentowany jest w mediach jako patriotyczny obowiązek, a do kina pójdzie na pewno większość gimnazjów i liceów (czyli kilka milionów widzów film Hoffmana dostanie „za darmo”). Prywatni inwestorzy mogą oczywiście robić co chcą, trudno się z tym nie zgodzić.\nNie do końca uznaję też Pański podział na kino popularne i „wyższe” – sztuką jest nakręcenie filmu, który będzie się z niego wyłamywał, spodoba się szerokiej publiczności, a jednocześnie sprawi filmową przyjemność bardziej wymagającym widzom (czego dobrym przykładem może być premiera z przed kilku tygodni – „Drive” Nicolasa Windinga Refna).”\n25 października, 2011 o 8:39 pm\nDziwne wydaje mi się podejście Pana Rakowieckiego do kina. Otóż dzieli go on na jarmark (służący do rozrywki i „zabijania czasu”) oraz na takie, które jest sztuką. To nic innego, jak pokutujący od dawna podział kultury (sztuki) na kulturę „niską” i „wysoką”. Mało tego, ten pierwszy rodzaj kina porównuje do burdelu (komercja, rozrywka, populizm), drugi zaś do kamasutry (sztuka). Wypada mu więc tylko współczuć, że będąc redaktorem miesięcznika „Film”, musi się zajmować prawie wyłącznie burdelem (bo, jak pisze, 90% filmów to komercja i rozrywka) – gdyż w rzeczywistości „Film” „obsługuje” prawie wyłącznie kino popularne, (w przeciwieństwie do miesięcznika „KINO”, które – mając większe ambicje – stara się promować kino „ambitniejsze”, zajmujące się sprawami poważniejszymi, bardziej wartościowe pod względem intelektualnym i artystycznym.)\nMoim zdaniem bardzo trafnie porównał Pan Rakowiecki „Bitwę warszawską” do kaszanki. Bo film Hoffmana to właśnie taka kaszana: wszystko razem posiekane i pomieszane, zebrane do kupy i wepchnięte do jakiejś kiszki. Nic dziwnego, że wyszła z tego jedna wielka kicha.\nNie zgadam się także z jego zdaniem, że nie można do „Bitwy warszawskiej” podejść poważniej. Po co od razu oskarżać wszystkich, którzy to robią o patos? (dyskredytując tym samym ich bardziej konkretne podejście do filmu). Trudno przecież zaprzeczyć, że „Bitwa warszawska” odnosi się do jednego z najważniejszych momentów w historii naszego kraju. Więc wszyscy Ci, którzy podchodzą do tego tematu poważniej i odmawiają wzięcia udziału w zbiorowych „jajach”, muszą być od razu patetyczni?\n23 października, 2011 o 3:03 am\n„I podejrzewam, że w kraju nie brak tych, którzy twierdzą, że im się film spodobał (gdyby było inaczej, to już nie mógłbym sobie wyobrazić, jak można byłoby takie rzesze polskiego społeczeństwa zapędzić do kina).”\nNo w Polsce, szkoły obowiązkowo, bo to obecny trend w historii Polski ;) …\nUrzędnicy obowiązkowo i wojsko obowiązkowo !!!… No to na jaki procent polskiego społeczeństwa to się przekłada. Ciekawa jestem, czy ktoś dobrowolnie sam z siebie poszedł na to „nowoczesne arcydzieło w 3D” sam z siebie, bo mu się aż tak spodobało. Jak np. moi koledzy kiedyś urywali się z lekcji w szkole by np. po raz 20-ty !!! … obejrzeć „wejście smoka ” z Brucem Lee!!!…. A i ja też byłam kilka razy :) … http://www.prokulturystyka.pl/images/lee.png\n23 października, 2011 o 10:00 am\n„Ciekawa jestem, czy ktoś dobrowolnie sam z siebie poszedł na to „nowoczesne arcydzieło w 3D”…”\nJula, ja poszedłem ;)\n23 października, 2011 o 10:48 am\nTy chodzisz na wszystkie filmy .\nIle razy byłeś na tym ?….\n23 października, 2011 o 10:51 am\nNo bez przesady, Jula – nie na wszystkie :)\nA na tym byłem raz. I to mi w zasadzie wystarcza.\n23 października, 2011 o 2:26 pm\nJesteś nielogiczna – wybacz – „czy ktoś dobrowolnie sam z siebie poszedł na to „nowoczesne arcydzieło w 3D” sam z siebie, bo mu się aż tak spodobało”.\nJak ktoś idzie, to nie wie, czy mu się spodoba. To tylko inżynier Mamoń uwielbiał piosenki, które zna. I nie lubił polskich filmów i aktorów, a szczególnie tych zapalających papierosa.\n23 października, 2011 o 3:40 pm\nJula, na „Bitwę” w Chicago ciągnęły tłumy. Dobrowolnie. Bilety wyprzedano na wszystkie seanse, dołożono nawet kilka dodatkowych. Ponadto, film ma być jeszcze wyświetlany za kilka tygodni na zbliżającym się Festiwalu Filmu Polskiego w Ameryce.\n23 października, 2011 o 3:40 am\nNie będę się podpisywał pod każdą wypowiedzią, bo mi się nie chce. Zgrupuję to w jednym komentarzu (jest wolność i demokracja w tym blogu?)\n1. Żal mi takich osób jak Ewa, mówiąca o osobach mających inne zdanie „Oszołomów i indolentów – dostatek ci u nas – za zbytnio wielki”. Bo to jest dawanie świadectwa o sobie, a nie o innych. Zarozumialstwo i grzech pychy.\n2. Filmu nie widziałem, ale wiem, że Tobie z zasady nie podobają się filmy Hoffmana, przypomnij sobie naszą dyskusję o „Ogniem i mieczem”, który to film bardzo lubię i oglądam sobie z kasety wielokrotnie dla poprawy nastroju. I Onibe (pozdrawiam) uważam, że niektóre sceny są tak piękne w swojej plastyczności, że hej!\n3. „Tytuł serialu rzeczywiście brzmiał inaczej („Przygody Pana Michała”), choć przecież obsada była taka sama, ale dziwnym trafem nazwisko Hoffmana znikło z napisów kredytujących film, a jako reżysera podano Pawła Komorowskiego”. Nieprawda. Wszystko nieprawda.\n„Pan Wołodyjowski” – „Przygody Pana Michała”\nReżyseria – Jerzy Hoffman – Paweł Komorowski,\nZdjęcia – Jerzy Lipman – Andrzej Gronau,\nScenografia – Jerzy Groszang – Wojciech Krzysztofiak,\nKostiumy – Lech Zahorski – Jerzy Szeski,\nMuzyka – Andrzej Markowski – Wojciech Kilar,\nMontaż – Alina Faflik – Halina Nawrocka,\nKierownictwo produkcji – Wilhelm Hollender i Edward Burba – Urszula Orczykowska,\nKetling-Hassling of Elgin – Jan Nowicki – Andrzej Łapicki,\nstolnikowa Makowiecka – Hanka Bielicka – Barbara Krafftówna,\n4. Możemy krytykować Hoffmana, ale oprócz Wajdy ja nie widzę polskiego reżysera umiejącego opanować tłum statystów wojennych na planie. Dajesz przykład Amerykanów, ale naprawdę, polska kinematografia nie jest amerykańską i nigdy nią nie będzie. Zobaczmy, jak wielkie widowiska wojenne robią Rumuni, Włosi, dawni Jugosłowianie, Hiszpanie, to są narody, z którymi możemy się porównywać. Mnie denerwuje ten nastrój kompleksu niższości: nasze banki nie są największe na świecie, nie mamy najlepszej drużyny piłkarskiej w Lidze Mistrzów, a Chiny wysyłają rakietę w kosmos. A Hiszpania wysyła?\n23 października, 2011 o 5:05 am\nTorlinie – pozdrowienia!\nOwszem, były dobre momenty w „Ogniem i mieczem” – nie był to film tragiczny. Ale… wybacz, gdyby nie to, że czytałem książkę (mniej więcej piętnaście razy, bo jestem zaciekłym sienkiewiczofilem…) to nawet nie wiedziałbym o co chodzi. Skrótowość narracyjna, konstruowanie opowieści w postaci metek nawiązujących do książki, ale nic nie mówiących odbiorcy jej nie znającego to poważne wpadki. „Ogniem i mieczem” to film zrobiony na szkolne zamówienie, aby dziatwa mogła nie czytać powieści. W kategorii o której tutaj rozmawiamy, a więc porywających, epickich filmów dla bardzo szerokiego grona widzów (także zagranicznych!!!) po prostu leży i kwiczy. Zresztą, „Ogniem i mieczem” było pokazywane w USA. Nasze media koncentrowały się na pozytywnym odbiorze filmu, natomiast Amerykanie często zwracali uwagę na migawkowość filmu, niekonsekwencję i w ogóle zastanawiali się o czym to jest. Nikt nie twierdzi, że filmy amerykańskie są najlepsze (zresztą, w toku dyskusji padło już stwierdzenie, że wcale nie są), ale zauważ, że nie potrzebujesz przeczytać książki historycznej aby zrozumieć „Patriotę” (film, skądinąd, przeciętny, ale dobrze odebrany na całym świecie – choć nie przez krytyków).\nskoro potrafimy robić dobre kino psychologiczne to się na nim koncentrujmy – nie stawajmy w szranki z wysokobudżetowymi molochami, bo nie tędy droga. Nie wystarczy powiedzieć „dobre bo polskie” – film musi naprawdę zaciekawiać…\n23 października, 2011 o 5:59 am\n„skoro potrafimy robić dobre kino psychologiczne to się na nim koncentrujmy” – zgoda – skoncentrujmy, co wcale nie uniemożliwia zrobienie wysokobudżetowego filmu widowiskowego, bo co to ma wspólnego z koncentracją na filmie psychologicznym?\n23 października, 2011 o 6:02 am\należ nic, poza tym skromnym faktem, że jeszcze ani jednego takiego nie zrobiliśmy.\npodkreślam: chodzi mi o film, który obejrzę bez ciągłego przypominania sobie, że trzeba go docenić, bo jest polski. Z najwyższą przyjemnością odebrałbym możliwość oglądania porządnego kina w naszym wykonaniu. Ale czy się doczekam?\n23 października, 2011 o 6:07 am\n23 października, 2011 o 2:00 pm\nTorlinie, zaskoczyłeś mnie. Nie potrafię się ustosunkować do Krzyżaków. Dawne czasy, nie pamiętam już za dobrze tego filmu. Nie wiem też jak go ocenić: przez pryzmat epoki w której powstał, w nawiązaniu do czasów dzisiejszych czy jeszcze inaczej. Ale jest to ciekawy przykład.\n24 października, 2011 o 12:24 pm\nTorlinie a jednak, przynajmniej w moim mieście w pewnym sensie pod przymusem, bo ; ..” szkoły obowiązkowo, bo to obecny trend w historii Polski ;) …\nUrzędnicy … i wojsko obowiązkowo !!!… ” ;)..\nCzy Ty już byłeś?… No i czy masz zamiar wielokrotnie na ten film pójść?…. :)\n24 października, 2011 o 12:42 pm\nTak, będę na pewno (po cichu Ci powiem, że w życiu nie widziałem filmu w 3D)\n23 października, 2011 o 9:56 am\nTorlinie, wprawdzie już na samym początku swojego komentarza „zażyłeś” mnie tym swoim stwierdzeniem, że Ci się „nie chce”, to jednak odpowiem Ci, nie okazując tak ostentacyjnie swojego lenistwa ;)\n1. Ewę potraktowałeś zbyt ostro i waląc w nią ad personam. Ona nigdy nie sprawiła na mnie wrażenia osoby zarozumiałej (wręcz przeciwnie ;) ) czy też pysznej (tutaj bez skojarzeń, proszę ;)\n2. To nieprawda, że mnie się „z zasady” nie podobają filmy Hoffmana (nawet w tutejszych komentarzach wspomniałem o świetnych jego filmach z lat 60-tych (m.in „Prawo i pięść”) , podobał mi się także „Pan Wołodyjowski” i „Potop”. Ja naprawdę z wielką radością napisałbym o jakimś nowym filmie Hoffmana, gdyby on wydał mi się dobry, a jeszcze lepiej – znakomity.\nTo prawda, że nie mam dobrego zdania o „Ogniem i mieczem”. Oczywiście są tam dobre momenty, ale jest też kilka scen, które mnie „rozłożyły” (i to niestety była wg mnie wina reżysera – lub jego asystentów), uniemożliwiając mi wyrażenie dobrej opinii o tym filmie.\n3. Tutaj pełna zgoda – „Pan Wołodyjowski” i „Przygody Pana Michała” to były jednak różne produkcje. (Nasza pamięć jest jednak zawodna.)\n4. Zdolność do „opanowania tłumu statystów wojennych na planie” nie gwarantuje tego, że ktoś dysponujący taką umiejętnością, wyreżyseruje dobry film. Bo film to nie tłumy statystów, ale dobry scenariusz, psychiczna wiarygodność postaci, umiejętnie prowadzony wątek fabularny… etc.\nOczywiście, ze „kinematografia polska nie jest kinematografią amerykańską i nigdy nie będzie”. I najgorsze właśnie jest to, że czasami sprawia wrażenie, jakby chciała nią być. „Bitwa” Hoffmana miała naprawdę olbrzymi potencjał i od strony produkcyjnej mogła zaimponować (te akurat elementy wcale nie muszą nas wpędzać w kompleksy – wręcz przeciwnie, to fantastyczne, że dysponując – w porównaniu do budżetu filmów amerykańskich – tak małymi w sumie pieniędzmi, twórcy „Bitwy” zdołali stworzyć takie bogactwo scenograficzne), ale moim zdaniem wszystko zepsuła fatalna reżyseria Hoffmana i zły scenariusz. (Nie muszę chyba wszędzie tu podkreślać, że jest to tylko moja opinia.)\n23 października, 2011 o 5:14 am\nNa filmie nie byłam i co więcej nie zamierzam pójść. Wcześniejsze „dokonania” tzw. filmu historycznego skutecznie mnie zniechęciły do ryzykowania. Estetyczną niestrawność powoduje u mnie nieszczęsne Quo Vadis i Ogniem i Mieczem, a także niestety papierowy i koturnowy Katyń. Basta. Trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść.\n23 października, 2011 o 9:59 am\nAgnieszko, ja bym nie posuwał się do tego, by mówić komuś, że ma zejść ze sceny. Twórca sam powinien wiedzieć, czy ma coś jeszcze do powiedzenia. A jeśli ma możliwości, siły i chęci, by na scenie pozostać i coś jeszcze robić, to niech tak będzie. Jednak powinien się przy tym liczyć z tym, że to co robi może być oceniane – i to bez żadnej taryfy ulgowej.\n23 października, 2011 o 10:53 am\nA może warto spojrzeć na to, co nakręcił Hofman jako na zwykły biznes?\nGdzieś tam powyżej wypomniana proweniencja reżysera i jego wypowiedź: To, co powiem, to chamstwo, ale jesteśmy skazani na sukces. Ten film będzie miał parę milionów widzów mogłyby to potwierdzać.\nA co do filmu – byłem wczoraj – nie czuję się jednak na siłach, by włączyć się do krytycznej dyskusji. Wyszedłem z miłymi wrażeniami choć oczy nieco bolały od fruwających nagrobków i krzyży :-)\n23 października, 2011 o 11:05 am\nRzeczywiście, słowa Hoffmana potwierdzają to, że najważniejsza jest jednak dla niego komercja – czyli za sukces uzna on przede wszystkim to, że jego film zarobi pieniądze. Jeśli Hoffman tak podchodzi do sztuki kina, to ma do tego prawo. Ale wtedy jego filmy można będzie traktować tak jak „sztukę” mięsa, którą się handluje. Czyli raczej na zasadzie zupełnie bezrefleksyjnej, a wyrażając się wprost – bezmyślnej.\nDla mnie sztuka to coś więcej, niż biznes. Nie patrzę na film od strony biznesowej, tylko artystycznej.\nPiszesz, że wyszedłeś z kina z „miłymi wrażeniami”. Ja, niestety, nie mogę tak powiedzieć (widocznie mamy jednak inną wrażliwość ;) )\nByłbym jednak bardzo ciekaw, co spowodowało, że zrobiło Ci się na filmie Hoffmana tak miło. Naprawdę! (I wiedz, że piszę to bez cienia złośliwości czy sarkazmu). Wiem, że – zważywszy na Twoją elokwencję – byłbyś w stanie to wyartykułować :)\n23 października, 2011 o 11:47 am\nObiecuję, że pójdę.\n23 października, 2011 o 3:05 pm\nJestem okazjonalnym konsumentem kina i stąd moje nikłe krytyczne wyrobienie.\nPoszedłem na seans dla wypełnienia czasu skuszony reklamą. Wyłączyłem krytyczne szkiełko i oko mędrca i poddałem się fali patriotycznego nastroju. Czasami lubię ten tani, ckliwy i odsądzany od czci przez krytyków kina patriotyczny sznyt. Moje odczucia nie muszą być i… nie są w sprzeczności z Twoimi, gdyż film konsumowaliśmy z odmiennej perspektywy.\n23 października, 2011 o 3:44 pm\nRozumiem to dobrze, caddicusie.\nNie przeczę, moje podejście do kina jest inne. Wierz mi, że lubię także kino czysto rozrywkowe, nie pogardzam z zasady (jak to czynią niektórzy snobujący się często wielbiciele kina „artystycznego”, nie „mainstreamowego”) kinem popularnym, masowym (sam byłem przez wiele lat jego konsumentem – teraz jednak jakby mniej mnie ono bawi i pociąga), ale nawet traktując film Hoffmana w tych kategoriach, nie mogę napisać, że jest to film dobry, bo kłóciłoby się to z moim odbiorem tego filmu – z opinią jaką o nim mam.\nAle jest jeszcze jedna sprawa. Kiedy jakiś film dotyka czegoś, co jest dla mnie istotne (jak to było choćby w przypadku filmu Tarra „Koń turyński”), to wtedy wolę go jednak potraktować poważniej – uznać za coś „więcej, niż kino” (kiedyś nawet pod taką właśnie nazwą ukazywał się cykl moich recenzji w prasie). Wtedy pisanie o danym filmie jest dla mnie niejako pretekstem do pisania o czymś co jest dla mnie istotne i ważne – i co wykracza daleko poza kino.\nFilm Hoffmana jest filmem batalistycznym, „wojennym” – a do tych także mam stosunek szczególny, bo dotykają sprawy, która mnie porusza: stosowania przez człowieka przemocy i gwałtu.\nPiszesz: „Wyłączyłem krytyczne szkiełko i oko mędrca i poddałem się fali patriotycznego nastroju.”\nNiestety, ja widzę jasno, że ludzie w swej masie robią to samo w sytuacjach znacznie poważniejszych niż oglądanie filmu Hoffmana. Czyli „poddają się” czemuś i przestają myśleć, wyłączając jakby swój krytycyzm, rozsądek, myślenie a nawet – „szkiełko i oko mędrca”, jeśli takowym dysponują (co jest, powiedzmy sobie szczerze, rzadkością).\nI takiej istotnej sprawy dotyka pośrednio (a i bezpośrednio też) ta filmowa „Bitwa warszawska”.\nOtóż np. zastanawiam się, jak to możliwe, by wymordowanie tysięcy ludzi (może nie wszyscy o tym pamiętają, że bolszewicy byli także ludźmi) wiązać z jakimś aktem religijnym (nazywając to wręcz boskim „cudem”) – przy czym chodzi tu o religię chrześcijańską, która jest wyznawana przez ludzi uważających się (jakoby) za naśladowców Chrystusa.\nTen film zahacza też o propagandę. Nie tak dawno – w tekście pt. „CZAS PRZEMOCY” – pisałem o tyn, jakie są mechanizmy działania wojennej propagandy. I kiedy tak patrzę np. na ten polski plakat propagandowy, nawołujący Polaków do „bicia” bolszewików, to nie mogę się powstrzymać od przypomnienia sobie takiego choćby jego fragmentu:\n„…znaczna część wyobraźni kreująca obraz wroga ma charakter wyraźnie urojeniowy. Rozsądek, poczucie realizmu jest stępione specyfiką sytuacji i okoliczności. Zaczynają tez działać mechanizmy związane z psychologią tłumów (nietolerancja, impulsywność, autorytaryzm, podatność na sugestię, bezkrytyczne uleganie wątpliwym autorytetom…). Pożądane jest wszystko, co umacnia więź grupową i pozwala się z nią identyfikować: przekonanie o własnym posłannictwie, wyjątkowości, bohaterstwie, boskiej opatrzności, a także poczucie krzywdy oraz przydawanie sobie wszelkich możliwych cnót.\nNatomiast wizerunek wroga maluje się w najczarniejszych barwach – przypisuje się mu wyłącznie cechy negatywne, staje się on doskonałym przeciwieństwem własnego image. W skrajnych przypadkach odmawia mu się w ogóle cech ludzkich. Łatwo jest wtedy zabijać, mając ponadto satysfakcje z dobrze spełnionego obowiązku – własne sumienie zastępuje wówczas ideologia.\nWszelkie odstępstwa od tych zasad stawiają człowieka poza wspólnotą, grożą wykluczeniem ze zbiorowości, bowiem zdają się kwestionować nienaruszalność wspólnie wyznawanych wartości, podważać bezwzględność i słuszność takich konsolidujących i mobilizujących pojęć jak patriotyzm, honor, ojczyzna, bohaterstwo, żołnierski obowiązek.”\n24 października, 2011 o 3:56 am\nTak piękny młody ułan Polak, bije „bolszewika”, czyli byłego zniszczonego licznymi wojnami „bezzębnego chłopa pańszczyźnianego”, być może też Polaka zza Bugu. Ot potęga propagandy, czy reklamy ?…\nZawsze na użytek, łącznie z religią. Toż to i obecnie się stosuje nadal, jak kto się tylko zastanowi. Potem za niedługo Niemcy też używali nazwy „podludzi” w stosunku do innych, najpierw Żydów, komunistów a potem za przyzwoleniem dalej… . Tak… Wieki się zmieniają a ludzie jednak nie. :(\nPrzecież obecnie tak samo traktuje się Muzułmanów. Na filmie należy myśleć, bo być może nawet i na tych „patriotycznych” możemy się czegoś nauczyć, jak sami zechcemy. ;) …\n24 października, 2011 o 4:56 am\nL.A.: dziękuję, że za zasadne uznałeś – „wziąć mnie w obronę”.\nTorlinie: gdybyż to mnie jedynie, cechowały przywary jakie mi przypisujesz. Powiem więcej, chętnie bym te wady miała, gdyby tylko pomóc to mogło – twórcom i komentatorom – w ocenie własnych (finalnych) produktów. Chętnie bym się myliła, odkrywając na koniec, że „oczerniam” bogu ducha winnych twórców. Wypowiedź do której się odniosłeś, jest ciągiem dalszym dyskusji, którą czas już jakiś wiodę z LA. I fakt, i ON się z moim oglądem nie identyfikuje przesadnie.\nTylko jest mały drobiazg: ja KOCHAM wszelkiej maści artystów. Żyję z nimi i wśród nich – całe życie. „Zajmuję się” też nimi zawodowo. Dlatego pewnie wymagam sporo. Przede wszystkim szczerości i rzetelnej oceny możliwości. Cierpię fizycznie po wysłuchaniu czy przeczytaniu tego, co artyści owi mieli „serdeczną nadzieję” nam zaoferować, a co na koniec oferują.\nNie potępiam żadnego rodzaju aktywności artystycznej, cieszę się że jest jej tak wiele. I nie spodziewam się po wszystkich mistrzostwa, nie potrzebuję go wręcz. Nieporadność też może być piękna.\nNie lubię tylko, gdy zarozumialec właśnie, stara się zmusić mnie do zaakceptowania własnej „fuszerki”. A odpowiedzialność za „niezrozumienie” zaprezentowanej indolencji, buty, wewnętrznej pustki, cynizmu wręcz – usiłuje przerzucić na mnie – widza. Kupno biletu wstępu na jakiekolwiek zdarzenie artystyczne, nie jest przecież wyłącznie akceptacją.\nZapewniam; czasem wzruszam się i pokrywam gęsią skórką z ekscytacji, a czasem jestem bardzo zła, że straciłam czas i spokój ducha widząc jak nie szanuje się widza. I jak (przy okazji) nie szanuje się również całej rzeszy osób, które brały udział w projekcie. Bo jakby się wcześniej rzetelnie, szczerze nie napracowały – fatalny, końcowy efekt rzutuje na nich wszystkich.\nI na koniec – i oni i my wszyscy, bierzemy udział w zbiorowym „kłamstwie”. Nie potrafię i nie chcę tego przyjąć do wiadomości – nawet jeśli to bardzo brzydka cecha.\nI na koniec: dziękuję obu Panom za „zmuszenie mnie” do tej wypowiedzi. Mam nadzieję, że byłam dostatecznie komunikatywna, by wyjaśnić co tym razem ja – widz, miałam na myśli. I że nie brzmi to fałszywie.\nHoffman przestal robic dobre filmy, kiedy przestal polegac na swoim zmysle estetycznym i zaczal podpierac sie mlodszymi wspolpracownikami. Nie wiem jaka role odgrywaja w tym pieniadze, ale jak sie domyslam spora. A zaczelo sie od kompletnie skopanego, nijakiego, aczkolwiek niezlego wizualnie „Ogniem i mieczem”.\n24 października, 2011 o 10:27 am\nMiałam okazję być, ale inna okazja okazała się bardziej kusząca i w rezultacie ten film sobie odpuściłam.\nTeraz jednak, po Waszych wypowiedziach korci mnie, żeby zobaczyć o co to wielkie halo.\nJak na ironię, dużo i z emocjami mówicie o czymś, co wg Was nie zasługuje na uwagę i emocje. Gdzieś w Was „to” jednak siedzi i drąży na różne sposoby. Może jednak Pan J. Hoffman osiągnął swój cel? Może włożenie kija w mrowisko – nie bezpośrednio, ale jednak! – zmusiło do dyskusji na ważkie tematy? Pytanie tylko czy cel może uświęcać środki, no i co było celem autora / artysty? Z drugiej strony, czy autor/artysta musi być taki poprawny i przewidywalny? Czy nie powinien nas np. szokować, zaskakiwać, wkurzać, zmuszać do konfrontacji, mieć swoje wizje i poglądy?\nMoże i J. Hoffman jest, jak twierdzicie malutki, ale jam niegodna by mu trzewiki czyścić, więc tym bardziej „gęby” sobie nim wycierać nie śmiem.\nSwoją drogą jakie to optymistyczne, że tak dobrze znacie historię :)\n24 października, 2011 o 11:18 am\nJa nie twierdzę, że film Hoffmana nie zasługuje na uwagę i emocje. Gdybym tak uważał, to ominąłbym jego „Bitwę” szerokim łukiem.\nI oczywistym jest to, że to „COŚ”, co poruszył (chcący czy niechcący) Hoffman, w nas „siedzi i drąży na różne sposoby”.\nWłożenie „kija w mrowisko” jak najbardziej może mieć sens, ale wątpię, że akurat Hoffmanowi o to chodziło. Wręcz przeciwnie – on zrobił „Bitwę” tak, by ominąć wszelkie kontrowersje, „zrobić dobrze” naszemu stereotypowemu postrzeganiu historii, podlizać się naszemu hurra-patriotyzmowi, a nawet uderzyć w bogo-ojczyźnianą, kruchtową nutę (z czym on sam, daję głowę, za grosz się nie identyfikuje!). To wszystko powiewa niestety fałszem.\nHoffman wcale nie chciał zmuszać nas do konfrontacji – jemu chodziło głównie o to, by czymś się zająć, żeby film sprzedać – nieźle się przy tym bawiąc.\nByć może moja wina polega też na tym, że mnie samemu nie chciało się wziąć udziału w tej zabawie. I potraktowałem jego film ze zbytnią powagą. Ale uznałem, że skoro poruszył on na tyle istotny dla mnie (dla Polaków) moment w historii, to warto byłoby się na ten temat wypowiedzieć.\nNikt tu sobie Hoffmanem „gęby nie wyciera”. To jest po prostu wyrażanie opinii o tym, co on stworzył i firmuje swoim nazwiskiem. Nie można każdego głosu krytycznego nazwać „wycieraniem sobie gęby” autorem. Zresztą, sam Hoffman wyraża się w swoich ostatnich wywiadach bezceremonialnie i z taką dezynwolturą (zwłaszcza wobec tych, którzy do jego filmu nie podchodzą z entuzjazmem), że jakakolwiek kurtuazja i owijanie w bawełnę tego co się o „Bitwie” myśli, wydaje mi się nie tylko zbędna, ale i nie na miejscu.\nNigdzie nie nazwałem Hoffmana malutkim (toć byłoby to wręcz śmieszne patrząc na jego posturę ;) ), ale też nie miałbym żadnej ochoty trzewiki mu czyścić, czy też sznurowadła przy nich wiązać (bez przesady, aż takiego wielkiego brzucha to on nie ma, żeby sam tego nie mógł zrobić).\nNie twierdzę też, że „tak dobrze” znam historię. Ale z tego co wiem (i co sobie przy okazji „Bitwy” Hoffmana przypomniałem), to jego podejście do tamtejszych wydarzeń jest cokolwiek… komiksowe.\n24 października, 2011 o 11:54 am\nOjej, aleś się rozsierdził :)\nA ja tylko chciałam powiedzieć, że rozbudziliście moją ciekawość tą produkcją. Terminu „produkcja” użyłam z rozmysłem, wszak film to również business i rządzi się swoimi prawami – ja się tylko czasami na nie zżymam, żeby nie utracić wiary w to, że drzemie we mnie jeszcze jakaś nuta romantyzmu ;)\n25 października, 2011 o 3:39 am\nCiekawa jestem Logosie, czy śledziłeś w swojej młodości w Polsce teatr poniedziałkowy na żywo, nie wiem czy jeszcze się na widowiska telewizyjne załapałeś ?… Bo w wczoraj był powrót do takiej formy !… Jednocześnie , chyba specjalnie dla Polonusów ;) ale i nie tylko jest transmisja w internecie podobno i jeszcze do tego można wybrać opcję , która kamerą chcemy śledzić spektakl. …\nHmmm… Obejrzałam i faktycznie ja jestem za ;) …\nTo akurat była lekka komedia pt. „Boska” z główną rolą K.Jandy.\nMnie już nawet nie chodzi o rodzaj sztuki , akurat tej , tylko o sama formę. Bo mi faktycznie brakowało tych teatrów , no i świetnej kiedyś czwartkowej słynnej „kobry” ..! .. To nie tylko adrenalina z powodu samej treści , akcji fabuły ;).. ale i z gry na żywca !….\nSorry ,że tak zeszłam z głównego wątku u Ciebie ;) :D)))\nSociety for Arts Says:\n25 października, 2011 o 7:16 pm\nKolejna bardzo dobra recenzja BITWY w powaznym pismie branzowym:\n„A good, old-fashioned war movie with spectacular action, a cast of thousands and a decent love story holding it all together, „1920: Battle of Warsaw” rousingly recounts how Poland routed the invading Bolshevik army shortly after World War l. Vigorously directed by veteran hitmaker Jerzy Hoffman and beautifully lensed by ace d.p. Slawomir Idziak, Poland’s first 3D feature hit domestic paydirt with 600,000 admissions in 10 days following its Sept. 30 release and has scored strongly on 21 British screens since Oct. 7. The marketing advantage of 3D should help the pic secure further offshore exposure.\nWith foreign-language Oscar nominee „The Deluge” (1974) and all-time Polish B.O. champion „With Fire and Sword” (1999) to his credit, Hoffman excels at mixing lusty historical drama with blood-and-thunder military action. Now almost 80, the helmer demonstrates here that his command of cinematic technique is as muscular as ever.\nCrisp screenplay by Hoffman and Jaroslaw Sokol commences with pictures of optimism in post-WWI Poland, which has become independent for the first time since 1795. The hub of gaiety is the Cafe Oasis, where beautiful chanteuse Ola (Natasza Urbanska) is romanced by cavalry officer Jan Krynicki (Borys Szyc). Within minutes of their exchanging wedding vows, however, Jan is called away to fight the advancing Bolsheviks.\nThe state of military and political play is efficiently laid out in parallel action showing Lenin (Wiktor Balabanow) and Stalin (Igor Guzin) plotting the invasion, while chief of state marshall Jozef Pilzudski (Daniel Olbrychski) organizes Poland’s resistance.\nOnce the basics are covered, Hoffman launches into meaty battle scenes involving hundreds of Polish cavalrymen charging into thousands of Bolshevik ground troops. The effect of the 3D in wide shots is marvelous, but fighting in closer quarters is sometimes too tightly framed and rapidly edited for the stereoscopic imagery to register properly.\nThe film keeps combat-related drama boiling, with Jan captured by Dherzinsky (Krzesimir Debski), a hissable Russian state security officer. Matters on the home front remain lively with sleazy old officer Kostrzewa (Jerzy Bonczak) attempting to lure, then force, Ola into his bed. Though a smidge of melodramatic excess creeps into the central question of whether Ola and Jan will ever see each other again, „1920: Battle of Warsaw” is so pacey and absorbing that most auds will be ultimately moved by the result.\nLocal singing star and TV host Urbanska is fine in her first major role, and clicks nicely with Szyc’s Everyman hero. Meticulous production design and several museums’ worth of period military hardware complement Idziak’s lush visuals of Warsaw and gritty battlefield compositions. Other tech work is pro.”\n17 listopada, 2011 o 4:27 pm\nBardzo się zawiodłam oglądając ten film. Miał on przedstawiać jeden z najważniejszych momentów w historii naszego kraju, który odmienił nasz los oraz przyszłych pokoleń, lecz tak się nie stało. Bitwa Warszawska powinna być głównym wątkiem filmu, ale oglądając ten film przekonałam się, że tak nie jest. Na pierwszym planie jest najbardziej oklepana historia miłosna jaką było można wymyślić, a nie bitwa jak powinno być.\nHmm, a Natasza z karabinem krzycząca i jednocześnie płacząca, cóż zostawię to bez komentarza. Widok gdy na polu bitwy wszyscy są martwi i tylko ona jedna powstaje, otrzepuje z brudu i idzie dalej po prostu bezcenne. Scena ta chyba miała za zadanie wywołać u widzów radość i wzruszenie, lecz u mnie wywołała śmiech, ponieważ było to w skrócie po prostu żałosne i śmieszne.\n« „MELANCHOLIA”, „MICHAEL”, „CHŁOPIEC NA ROWERZE”, „NIEBEZPIECZNA METODA”\n„PINA” Wendersa, „KOBIETA I MĘŻCZYŹNI” Leloucha i inne filmy Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Chicago »


Najlepsi kameraliści | Kalejdoskop kulturalny regionu łódzkiego\nMuzyka Najlepsi kameraliści\nZespół Trio Incendio z Czech został zwycięzcą XX Łódzkiego Międzynarodowego Konkursu Muzyki Kameralnej im. Kiejstuta Bacewicza w niedzielę 7 kwietnia. Łódzka Akademia Muzyczna jest głównym organizatorem tego najstarszego w Polsce konkursu muzyki kameralnej. Impreza odbywa się nieprzerwanie od 58 lat. Tegoroczni laureaci pierwszej nagrody otrzymali 24 tysiące złotych.\nTrio Incendio zostało założone w 2016 roku pod kierunkiem prof. Martina Kasíka w Akademii Sztuk Scenicznych w Pradze. Tworzą je: Karolína Františová – fortepian, Filip Zaykov – skrzypce i Vilém Petras – wiolonczela. Obecnie studiują pod opieką prof. Ivo Kahánka, członka zespołu Dvořák Trio. W sierpniu 2017 r. Trio Incendio wzięło udział w Międzynarodowej Letniej Akademii Prag-Wien-Budapest, mając okazję pracować z członkami Artis Quartett i innymi wybitnymi kameralistami. W ramach tej Akademii otrzymali nagrodę AHUV ufundowaną przez Czeskie Stowarzyszenie Sztuki i Nauki za wybitną interpretację czeskiej muzyki współczesnej. Krótko po tym Incendio Trio zdobyło nagrodę „Gianni Bergamo Classic Music Award” w Lugano i zostało wybrane jako „Aspirant Ensemble” Europejskiej Akademii Muzyki Kameralnej. Bezpośrednio przed łódzkim konkursem zespół uczestniczył w kursie mistrzowskim prowadzonym przez słynnego pianistę Alfreda Brendla w praskim Rudolfinum. Pracowali z nim nad muzyką Franza Schuberta i również Schuberta grali w ramach konkursowych przesłuchań w Łodzi (obok utworów Haydna i Dvoraka), a także podczas koncertu laureatów (część I Allegro molto z Tria B-dur D 898).\nDrugą nagrodę (5000 złotych dla każdego muzyka) otrzymało duo Dàniel Mészáros – klarnet (Węgry) i Sohei Yamagami – fortepian (Japonia), trzecia nagroda (3000 zł dla każdego muzyka) trafiła do polskiego zespołu Vene Piano Quartet: Robert Łaguniak – skrzypce, Zuzanna Krakowiak – altówka, Urszula Markowska – wiolonczela, Jacek Wendler – fortepian.\nPrzesłuchania konkursowe złożone z dwóch etapów trwały 6 dni. W pierwszym etapie uczestnicy występowali w dwóch kategoriach (oddzielnie duety instrumentalne i wokalno-instrumentalne oraz w drugiej kategorii tria, kwartety i kwintety fortepianowe). W drugim etapie wszystkie ansamble były oceniane łącznie. Najlepszych kameralistów spośród 60 zespołów biorących udział w konkursie wyłoniło 7-osobowe jury: Cezary Sanecki – fortepian (przewodniczący), Łukasz Błaszczyk – skrzypce, Dejan Gavrić – flet, Tomasz Herbut – fortepian, Urszula Kryger – śpiew, Maurizio Moretti – fortepian, Marcin Sikorski – fortepian.\nWszyscy jurorzy zgodnie ocenili poziom konkursu jako bardzo wysoki. – Jestem bardzo zbudowana poziomem konkursu i usatysfakcjonowana werdyktem – relacjonuje prof. Urszula Kryger. – Wszystkie nagrody i wyróżnienia zostały przyznane wspaniałym muzykom – z naciskiem na słowo muzykom. Nie tylko instrumentalistom, którzy mają świetnie opanowaną technikę gry na instrumencie, ale właśnie artystom muzykom. Ten tydzień spędzony na przesłuchaniach konkursu był dla mnie bardzo ważny, ponieważ miałam okazję posłuchać czystej muzyki w najlepszym wykonaniu.


Taxi w mieście Zakopane – Wygodny blog\nTaxi Zakopane to rozwiązanie, które jest aktualnie coraz bardziej popularne – dlaczego tak się dzieje? Co powoduje, że ludzie, którzy wybierają wczasy na południu naszego kraju są tak bardzo zadowoleni? Trzeba wziąć pod uwagę fakt, że mnóstwo osób idealnie zdaje sobie sprawę, że dobry transport to podstawa, by wczasy były jak najbardziej udane. Taxi Zakopane to więc coraz popularniejsza opcja, ponieważ transport jest realizowany przez firmy z doświadczeniem, które działają bardzo szybko a także bezpiecznie. Kierowcy są wykwalifikowani, nie brakuje im umiejętnego podejścia do swojej pracy.\nAuta są jednak całkowicie sprawdzone. Jak wyglądają w praktyce tego typu usługi? Przewóz osób Zakopane jest wykonywany nie tylko i wyłącznie w ramach tej konkretnej miejscowości. Powinno się zauważyć fakt, że ludzie gwarantują również to, że będzie można dojechać do okolicznych miejscowości. Są to takie miejscowości jak Bukowina Tatrzańska, Białka Tatrzańska, Kościelisko, Poronin, Nowy Targ i tym podobne. Na stronie www znajduje się profesjonalnie przygotowany i bardzo szczegółowy cennik. Przewóz osób Zakopane to też szansa, aby dojechać do basenu termalnego a także stacji narciarskiej. Interesuje Was Kotelnica Białczańska? W takim razie za nieco ponad 100 złotych możecie tam dostać się szybko oraz w komfortowych ustaleniach. Bez żadnego problemu można także zdobyć się na rozmaite szlaki górskie itp. Co interesujące, z Zakopanego można również pojechać do Wieliczki, Krakowa, Katowic itd. Wszystko zależy od decyzji Klientów.\nSprawdź tutaj: Taxi Zakopane.


Ginekomastia zabieg – jakie są przyczyny, objawy i leczenie ginekomastii? - Kobieta.pl\nGinekomastia – co powoduje powiększenie piersi u mężczyzn? Jakie są metody leczenia?\nGinekomastia, czyli powiększenie piersi u mężczyzn, to przypadłość, która powoduje nie tylko dyskomfort fizyczny, ale także i psychiczny. Z tego względu coraz więcej panów decyduje się na jeden z zabiegów jej usuwania. Co powoduje jej występowanie? Jakie są najlepsze metody jej leczenia?\nGinekomastia to powiększenie jednej (jednostronna) lub obu piersi (obustronna) u mężczyzn. Może ona występować zarówno u noworodków, chłopców, jak i dorosłych mężczyzn. W dwóch pierwszych przypadkach jest ona zjawiskiem fizjologicznym, czyli objawem naturalnych zmian hormonalnych, który sam zanika w czasie od kilku do kilkunastu miesięcy. Ginekomastia u dojrzałych mężczyzn jest natomiast zjawiskiem nienaturalnym i dlatego nazywamy ją patologiczną.\nGinekomastia patologiczna objawia się przerostem tkanki gruczołowej (ginekomastia prawdziwa), tkanki tłuszczowej (ginekomastia rzekoma) lub obu tych tkanek jednocześnie. Przyczyny ginekomastii prawdziwej mogą mieć źródło w zaburzeniach hormonalnych, wynikających na przykład z braku jąder, nowotworu jądra, guza jądra, guza nadnerczy, niewydolności nerek czy marskości wątroby. Powodem ginekomastii patologicznej może być też przyjmowanie niektórych leków. Jej dodatkowymi objawami są też: powiększenie i ciemny kolor brodawek sutkowych oraz ich obrzmiałość i bolesność.\nGinekomastia rzekoma (lub inaczej lipomastia) jest spowodowana otyłością. Gruczoły sutkowe są bowiem jednym z miejsc, gdzie w pierwszej kolejności odkłada się tkanka tłuszczowa. Ponadto w tkance tłuszczowej znajduje się aromataza, czyli enzym wywołujący proces przekształcania się testosteronu w estrogeny, co z kolei pociąga za sobą przerost tkanki gruczołowej.\nU nawet połowy mężczyzn cierpiących na powiększenie piersi nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie przyczyn problemu. W takich przypadkach ginekomastia określana jest jako idiopatyczna.\nZobacz: Usuwanie pieprzyków – kiedy stosujemy metodę laserową, a kiedy chirurgiczną?\nGinekomastia – diagnoza i leczenie\nAby stwierdzić ginekomastię, konieczne jest przeprowadzenie badania fizykalnego oraz badań obrazowych – przede wszystkim USG gruczołów sutkowych i jamy brzusznej. Po interpretacji wyników przez lekarza stawiana jest ostateczna diagnoza. W zależności od jej przyczyn zalecane są inne metody leczenia, przy czym ginekomastia fizjologiczna nie wymaga żadnej interwencji.\nW przypadku ginekomastii patologicznej najważniejsze jest zadziałanie na przyczyny problemu, czyli na przykład leczenie konkretnego schorzenia czy suplementacja testosteronu, jeśli mamy do czynienia z utratą jąder. Jeśli nie występują przeciwwskazania zdrowotne możliwe jest wykonanie zabiegu ginekomastii, czyli zmniejszania piersi u mężczyzn.\nZmniejszanie piersi u mężczyzn polega na usunięciu nadmiaru tkanki gruczołu i nagromadzonej wokół niej tkanki tłuszczowej. Nacięcie jest wykonywane najczęściej wokół otoczki sutka, dzięki czemu blizny pooperacyjne są niemal niewidoczne. W skrajnych wypadkach konieczne może być zrobienie nacięcia również na dole piersi, aby usunąć nadmiar skóry. Zabieg zmniejszania piersi jest też czasem łączony z liposukcją.\nZabieg ginekomastii wymaga 1-2 dni pobytu w szpitalu oraz rekonwalescencji. Przez pierwsze trzy dni po operacji konieczne jest noszenie gorsetu uciskowego. Przez około 2 tygodnie na piersiach znajdują się opatrunki. Po ich zdjęciu trzeba ponownie założyć gorset uciskowy – tym razem na około 4 tygodnie. Po trzech tygodniach od zabiegu wskazane jest także wykonywanie masażu oraz nakładanie maści na blizny. Efekty zabiegu ginekomastii są trwałe.\nGinekomastia rzekoma – metody zmniejszania piersi u mężczyzn\nGinekomastia rzekoma (lipomastia) może zostać wyleczona przy pomocy kilku metod usuwania nadmiaru tkanki tłuszczowej. Pierwszym z nich jest liposukcja, czyli odsysanie tłuszczu. Zabieg polega na wykonaniu 2-3 nacięć w mało widocznych miejscach, a następnie wprowadzeniu przez nie kaniul, czyli specjalnych rurek. Dzięki wytworzeniu ciśnienia ujemnego tkanka tłuszczowa zostaje odessana. Liposukcja nie pozostawia po sobie prawie żadnych śladów. Ceny liposukcji zaczynają się w granicach 2 tys. złotych.\nKolejną metodą ginekomastii jest liposukcja laserowa. W wypadku tego zabiegu przez nacięcia wprowadzana jest nie kaniula, ale światłowód lasera, który emituje wiązkę światła. Pod jej wpływem tłuszcz się rozgrzewa i upłynnia. Następnie może zostać od razu odessany lub wydalony w wyniku naturalnego procesu metabolizmu. Usunięcie tkanki tłuszczowej z organizmu trwa zazwyczaj od 3 do 6 miesięcy. Pierwsze efekty liposukcji klatki piersiowej są jednak widoczne już po miesiącu. Cena liposukcji laserowej klatki piersiowej wynosi około. 5 tys. złotych.\nGinekomastia może zostać również przeprowadzona za pomocą zabiegu kriolipolizy, czyli zamrażania komórek tłuszczowych. W tym wypadku najczęściej stosowany jest ciekły azot, który powoduje wychłodzenie i zniszczenie komórek tłuszczowych. Pierwsze efekty zabiegu są widoczne po 3 tygodniach. Na pełny rezultat trzeba jednak poczekać około 2 miesięcy. Cena jednego przyłożenia głowicy waha się w granicach 200-400 zł. Najbardziej korzystne jest wykupienie pakietu kilku zabiegów.\nmedycyna estetyczna kriolipoliza liposukcja BS liposukcja laserowa Ginekomastia\nPoprzedni artykuł Kwas azelainowy – łagodny sposób na trądzik i przebarwienia\nNastępny artykuł Dlaczego twoja skóra ciągle się przesusza? 5 możliwych powodów


Łazienka w stylu glamour — krok po kroku | WESTWING\nŁazienka w stylu glamour-poradnik Westwing\nSzafka na biżuterię „Anais”\nŁazienka w stylu glamour to wybór dla wszystkich, dla których wieczorna kąpiel i domowe zabiegi pielęgnacyjne są królewskim rytuałem. Ten nietuzinkowy styl aranżacji wnętrz narodził się z inspiracji złotą erą Hollywood. Dlatego odpowiednio dobrane dodatki do łazienki, oświetlenie i tekstylia sprawią, że w domowym salonie kąpielowym każdy poczuje się jak gwiazda filmowa!\nGlamour kocha blask i przepych, a we wnętrzach urządzonych w tym stylu ogromną rolę odgrywają oświetlenie oraz lśniące powierzchnie, takie jak lustra, srebrne i złote dekoracje oraz kryształy. Generalny remont nie jest jednak potrzebny żeby odmienić oblicze łazienki i nadać jej królewski szyk. Wystarczy umiejętnie dobrać dodatki! Oto kilka wskazówek:\nOświetlenie to klucz do sukcesu, dlatego nawet w małej łazience nie powinno zabraknąć kryształowego żyrandola. Dzięki takiej dekoracji pomieszczenie od razu zyska bardziej luksusowy charakter.\nLustro powinno pełnić centralną rolę i stanowić główną ozdobę ściany. Doskonale sprawdzi się zwierciadło w stylu retro, w efektownej, srebrnej lub złotej, ramie. Lustro powinno być oczywiście odpowiednio oświetlone – przydadzą się do tego lampy ścienne zainstalowane po jego obu stronach, mniej więcej na wysokości wzroku.\nTekstylia to najprostszy sposób żeby odmienić aranżację. Warto postawić na ręczniki i szlafroki ze szlachetnych materiałów, takich jak bawełna egipska.\nŚciany warto ożywić przy pomocy oryginalnej tapety – należy jednak pamiętać, że powinna ona być odporna na wilgoć!\nMeble łazienkowe pełne blasku\nDecydując się na wprowadzenie większych zmian w wystroju łazienki, warto postawić na oryginalne meble łazienkowe. W aranżacjach w stylu glamour najlepiej sprawdzą się szafki i komody w stylu ludwikowskim. Zwolennicy bardziej nowoczesnych rozwiązań mogą wybrać meble nowoczesne w formie, ale z niecodziennym wykończeniem. Doskonałym rozwiązaniem są na przykład konsole i szafki o blatach i frontach wykonanych z lustra.\nStare budownictwo – łazienka w stylu glamour w swoim żywiole\nNawet mała łazienka w bloku może zamienić się w salon kąpielowy gwiazdy filmowej. Styl glamour pełnię swoich możliwości osiągnie jednak w wysokiej łazience w starym budownictwie. Można tu wykorzystać istniejące elementy architektoniczne, takie jak stiukowe dekoracje, które warto pokryć srebrną lub złotą farbą. Wysoki sufit pozwoli natomiast w pełni wyeksponować imponujący żyrandol. Prawdziwą gratką jest oczywiście przylegający do łazienki balkon, na którym można zrelaksować się po kąpieli! Aranżowanie wnętrza w stylu glamour to świetna zabawa. Dobieranie luksusowych, pełnych blasku dodatków, pozwala puścić wodze fantazji i poczuć się jak królewna albo gwiazda Hollywood!


Evertiq - Nowości w architekturze nowej generacji ARMv8.1-M\n© Pixabay Komponenty | 28 lutego 2019\n15-krotny wzrost wydajności w machine-learning oraz 5-krotny w efektywności przetwarzania sygnałów, to tylko część z dużych zmian, jakie wnosi nowa architektura ARMv8.1-M i technologia za tym stojąca: ARM Helium.\nARM ogłosiła pojawienie się nowej generacji architektury, jaką ma być ARMv8.1-M. Została opracowana, by stanowić jeden z elementów napędowych trendu w rozwoju bilionów urządzeń połączonych w zwartą całość i wspomagać pracę tego ekosystemu. Rozwój ten jest możliwy jedynie wtedy, gdy odnajdywane będą kolejne sposoby na efektywne rozszerzanie mocy obliczeniowych, nawet w tych najdalej wysuniętych końcówkach sieci (zgodnie z ideą „edge”). Zwiększone możliwości w tym zakresie otwierają nowe drzwi, szczególnie w zakresie aplikacji wykorzystujących machine-learning („ML” - uczenie maszynowe). Sprawi to, że urządzenia będą mogły więcej; uczyć się i podejmować skuteczne decyzje oraz działania, co ma poprawić efektywność całego systemu i aplikacji. Jednocześnie twórcy skupiają się na zapewnieniu najwyższego poziomu bezpieczeństwa w tym zakresie, redukcji obciążenia sieci, zmniejszeniu opóźnień i zwiększeniu efektywności przesyłowych. Aby sprostać tym wszystkim wymaganiom powstała technologia ARM Helium, MVE (wektorowe rozszerzenie M-Profilowe - „M-Profile Vector Extension”) dla procesorów serii Cortex-M. Pozwala ona na zwiększenie wydajności obliczeniowej w układach opartych na nowoczesnej architekturze ARMv8.1-M, w której jednym z głównych elementów jest wsparcie technologii ARM TrustZone. Technologia ARM Helium ma zapewniać nawet 15-krotny wzrost wydajności w ML Otwiera to nowe możliwości rynkowe dla układów serii Cortex-M, gdzie wydajność spotyka się z wymaganiami dotyczącymi niskich kosztów oraz konieczności zapewnienia jeszcze wyższej efektywności energetycznej. Warto też zwrócić uwagę na wspomniane wsparcie dla zaawansowanego przetwarzania sygnałów (DSP), które jest już oferowane za sprawą technologii ARM Neon, w bogatszych i droższych procesorach serii Cortex-A, zapewniając 5-krotny wzrost efektywności przypadku przetwarzania sygnałów. Wraz z nową architekturą, technologia Neon (a co za tym idzie wsparcie dla DSP) trafi też do serii M, do takich procesorów jak: M4, M7, M33 i M35P. Połączenie obu tych technologii, Neon i Helium, ma dawać tak dobre wyniki wydajnościowe. Korzyści z tego płynące objawiają się też na innych polach. Do tej pory, przy łączeniu funkcji DSP z głównym rdzeniem, tworzono wydajne energetycznie układy SoC, co zwiększało złożoność systemową, zarówno na poziomie sprzętowym, jak i programowym. Idąc dalej w kierunku ML, sytuacja ta się dodatkowo intensyfikowała. Wymagało to sporej pracy oraz wiedzy od projektantów i deweloperów. ARMv8.1-M ma wyeliminować te wyzwania, dostarczając w czasie rzeczywistym kod kontrolny i efektywne wykonywanie instrukcji ML i DSP, bez utraty na wydajności całego systemu. Możliwe też będzie bezpieczne skalowanie nowoczesnych, inteligentnych aplikacji, mogących wykorzystywać możliwości procesorów DSP w szerszym niż dotychczas zakresie. Przetwarzanie więc takich rzeczy jak: wibracje, ruch, głos, a nawet obraz, będzie dużo efektywniejsze. Wpłynie to na komfort pracy z nowoczesnymi, przyszłymi urządzeniami, takimi jak: koncentratory sensoryczne, urządzenia noszone, audio, aplikacje przemysłowe, itp. Budowa tego typu różnych aplikacji możliwa będzie z wykorzystaniem jednej rodziny procesorów; Cortex-M właśnie. Oprócz poprawy wydajności i obniżeniu kosztów w zakresie rozwoju, zespoły pracujące przy powstawaniu aplikacji dostrzegą też z pewnością jeszcze inne korzyści. Dzięki konsolidacji funkcjonalności koszty, moc oraz wysiłek zostaną zoptymalizowane. Wdrożenie TrustZone również nie będzie stanowić większego wyzwania, dzięki pełnej zgodności ze specyfikacją PSA. Twórcy otrzymują też jeden, spójny i ujednolicony zestaw narzędzi, obejmujący bogaty wybór modeli i bibliotek. W zestawie tym znajdziemy także ARM Development Studio z ARM Keil SDK, ARM Models, CMSIS-DSP oraz CMSIS-NN. Wysoki poziom zintegrowania DSP niweluje też jeszcze jeden poziom złożoności w tym zakresie, co z pewnością ucieszy projektantów i deweloperów.


Kawa z niebem - Marek Chrzanowski | książka w tezeusz.pl książki promocje, używane książki, nowości wydawnicze\nWydawnictwo: Wydawnictwo Sióstr Loretanek Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka Wymiar: 11x14cm Ilość stron: 476 Waga: 0.53 kg EAN: 9788372578075 TIN: T02584137\nMasz problem, chcesz go z kimś obgadać? Rozpiera Cię radość i musisz się nią z kimś podzielić? Umów się na kawę z przyjacielem! Naszym najlepszym, najcierpliwszym i najmądrzejszym Przyjacielem jest Bóg – cóż więc przeszkadza nam umawiać się na kawę… z niebem? Przygotuj filiżankę aromatycznego napoju, weź do ręki książkę ks. Marka Chrzanowskiego… Zobaczysz, jak dobrze się słucha Pana, jak cierpliwym jest Rozmówcą, jak konkretnych rad może Ci udzielić. W każdej sprawie. Kawa z niebem to rozważania słowa Bożego na każdy dzień roku, na każdy okres liturgiczny. To pomoc w rozmowie w Bogiem – o sprawach dla serca najważniejszych.\nUŻYWANA Marek Chrzanowski Kawa z niebem Kawa z niebem Rok wydania: 2016 TIN: T02584137 Uwagi: Obwoluta/Oprawa: porysowana Brzegi stron: zakurzone Rogi: rozdwojone 18,56 zł\nUŻYWANA Marek Chrzanowski Kawa z niebem Kawa z niebem Rok wydania: 2016 TIN: T02047624 Uwagi: Oprawa lekko wytarta, porysowana, rogi oprawy trochę zagięte, brak strony tytułowej, brzegi stron zakurzone.\nUŻYWANA Marek Chrzanowski Kawa z niebem Kawa z niebem Rok wydania: 2016 TIN: T02111573 Uwagi: Brzegi stron zakurzone, Rogi oprawy trochę zagięte,\nUŻYWANA Marek Chrzanowski Kawa z niebem Kawa z niebem Rok wydania: 2016 TIN: T01403100 Uwagi: Brzegi stron zakurzone, Oprawa lekko wytarta,\nNOWA Marek Chrzanowski Kawa z niebem Kawa z niebem Rok wydania: 2016 TIN: Uwagi:\nMarek Chrzanowski Drań 32,50 zł\nMarek Chrzanowski Spotkaliśmy się za wcześnie 16,24 zł\nMarek Chrzanowski Kołysanie Słowa 8,12 zł\nMarek Chrzanowski Kołysanie Słowa 17,40 zł\nMarek Chrzanowski Śniła mi się miłość 37,10 zł\nMarek Chrzanowski Tylko spokój może nas uratować 37,10 zł\nMarek Chrzanowski Kołysanie Słowa 10,44 zł\nMarek Chrzanowski Kołysanie Słowa 9,28 zł\nMarek Chrzanowski Kołysanie Słowa 18,56 zł


Szalone 25 lat\nelblag.gosc.pl → Wiadomości z diecezji elbląskiej → Szalone 25 lat\nSzalone Małolaty Agata Bruchwald /Foto Gość\nPierwsze próby odbywały się w holu szkoły podstawowej nr 25 w Elblągu.\nTalent „Szalonych” i „Szalonych małolat” mieszkańcy Elbląga mogą podziwiać od wielu lat. Poznała je publiczność w całej Polsce i poza granicami. Zachwyciły ją, a dowodem na to są liczne nagrody, jakie zespoły przywiozły z międzynarodowych festiwali w Lido di Jesolo, Koninie, Gdyni.\nW niedzielę 9 września w Teatrze im. Aleksandra Sewruka w Elblągu odbył się koncert z okazji 25-lecia istnienia grupy.\n„Ostatnie lata były dla mnie wyjątkowe i chciałabym przede wszystkim podziękować za to, że dano mi szansę bycia prezesem Stowarzyszenia Wspierania Edukacji Artystycznej Dzieci i Młodzieży „Szalone” i „Szalone Małolaty” i wraz z niesamowitą grupą rodziców działać na rzecz niezwykle utalentowanej młodzieży. To, co wspólnie zrobiliśmy przez te ostanie lata - mam nadzieję - że wpłynęło na sukcesy zespołu. Dziękuję wam za wspólny, fajny czas. To na czym najbardziej mi zależało, czyli promocja „Szalonych” i „Szalonych Małolat” spowodowało, że dziś zespoły są rozpoznawane w Polsce i poza granicami kraju” - napisała Monika Patra-Więckowska, pierwsza prezes stowarzyszenia, w specjalnym liście do uczestników wydarzenia.\nZespół „Szalone Małolaty” założyła Katarzyna Panicz i początkowo grupa ćwiczyła w szkole podstawowej nr 25, później związała się z Młodzieżowym Domem Kultury.\n- 25 lat temu, jak zakładałam ten zespół nigdy w życiu nie pomyślałabym, że będziemy tak daleko. Nigdy nie marzyłam o tym, żeby kiedyś zrobić taki jubileusz. Ten zespół - proszę państwa - budował się 25 lat. Budował się dzięki wielu moim cudownym przyjaciołom, którzy zawsze mnie wspierają, są przy mnie i bardzo mi pomagają. To nie jest tylko mój zespół, bo wspierają go przede wszystkim rodzice. Od wielu lat współpracujemy ze znakomitymi artystami z Elbląga i Trójmiasta - powiedziała Katarzyna Panicz. Podziękowała m.in. Ninie Dziwniel-Stępka i Bartoszowi Krzywdzie.\nW niedzielny wieczór „Szalone” i „Szalone Małolaty” wykonały m.in. utwory z repertuaru grupy Brathanki - „W kinie, w Lublinie”, „Heniek”. Przypomniały piosenkę „Pszczółki” i własną interpretację utworu „Panie Janie”, nie zabrakło piosenek z musicalu „Król lew”.\nW finale zaśpiewali wspólnie obecni oraz dawni członkowie grupy. Wykonali utwór z musicalu „Rent” - „Season of love”.\nGościem specjalnym jubileuszowego koncertu było trio „Tre voci”, a całość poprowadziła Maja Panicz.\ndodane 09.09.2018 23:06


6 SPRAWDZONYCH PRZEZ EKSPERTÓW PRODUKTÓW, KTÓRE ROZPIESZCZĄ TWOJĄ SKÓRĘ LATEM TEGO ROKU - DIAGNOSTYKA - 2019\n6 przetestowanych przez ekspertów produktów, które rozkwitną Twoją skórę tego lata\nZaktualizuj swoją pielęgnacyjną rutynę\nPokaż swoje usta trochę miłości\nRozpieszczaj swoje oczy\nNagie gładsze nogi\nUżyj Lżejszego Balsamu\nZdrowie I Medycyna Wideo: Po co sprawdzać produkty? - Studio Ekspertów (Marsz 2019).\nLato jest tutaj, co oznacza zupełnie nową, prostszą garderobę. Ale to nie tylko twoje ubrania muszą być wymieniane na lato - twoja rutyna urody również wymaga dostrojenia w tym sezonie. "Kiedy pogoda staje się cieplejsza, zmniejszamy temperaturę i narażamy się bardziej na stresory środowiskowe, aby zmieniły się potrzeby naszej skóry", mówi dr Francesca Fusco, asystent profesora dermatologii w Mount Sinai School of Medicine w Nowym Jorku.\nDowiedz się, jakie produkty polecają najlepsi kosmetycy, by wyglądali wspaniale pomimo sezonowych ataków skórnych.\nZwiększona ekspozycja ultrafioletowa jest jednym z największych wrogów twojej skóry. "Promieniowanie UV niszczy skórę, tworzy plamy i przyspiesza starzenie" - mówi Fusco.\nAby pozostać chronionym, należy codziennie opalać się na filtrach przeciwsłonecznych o SPF 30 lub wyższej i ponownie aplikować przez cały dzień. Elizabeth Tanzi, lek. Instruktor kliniczny w dermatologii w Johns Hopkins Hospital Center i dyrektorka Washington Institute of Dermatologic Laser Surgery w Waszyngtonie, poleca Yes to Cucumbers Natural Sunscreen SPF 30 ze względu na jej skład mineralny, który nie pozostawia uczucia skóry tłusty. "Dodatkowym plusem jest płynny ekstrakt z organicznych ogórków, zielonej herbaty i aloesu, które zapewniają działanie przeciwzapalne i pomagają ukoić skórę" - mówi.\nWiosenna pogoda i suche ciepło w pomieszczeniu mogą zrobić liczbę na ustach. Zwalcz suche płatki z złuszczaniem warg DIY. "Możesz użyć szczoteczki dla dzieci i peelingu, aby pozbyć się martwych komórek skóry", sugeruje Fusco.\nPo złuszczaniu przesuń palcem po zabiegu nawilżającym wargi, takim jak Primitive Pearl Lip Treatments, ulubiony ekspert od zielonych kosmetyków, Paige Padgett. "Podoba mi się, że formuła jest wegańska i nie zawiera konserwantów, dodatków ani sztucznych barwników", mówi o zielonej herbacie i mieszance z różanym biodrem.\nPomiędzy sezonowymi alergiami a przedłużoną ekspozycją na słońce, cienka skóra wokół oczu może stać się podmokła i podrażniona latem. Więc poszukaj leczenia oczu z przeciwutleniaczy, takich jak olej z nasion winogron i przechowuj go w lodówce między użyciami. Po nałożeniu na zimno pomoże to zmniejszyć obrzęk.\nTanzi mówi, że Caudalie Premier Cru The Eye Cream plasuje ją na liście najlepszych kremów pod oczy. "Formuła przeciwdziałająca starzeniu zawiera silną mieszankę przeciwutleniaczy, takich jak ekstrakt z pestek winogron, resweratrol, i silną dawkę nawilżenia z vinolevure", mówi, dodając, że "składniki, uprawiane w prywatnej winnicy firmy, sprawiają, że skóra wokół twoje oczy wyglądają jędrniej, a obrzęki i ciemne kręgi bledną. "\nNajlepsze akcesorium dla letniej sukienki? Gładkie, miękkie nogi. Wybierz brzytwę z pięcioma ostrzami, aby usunąć wszystkie bezpańskie włosy, a drugą za pomocą wbudowanego nawilżacza, aby zminimalizować wstrząsy i zaczerwienienia po goleniu.\nAlexis Farah, starszy redaktor Doctor's Ask, walczy w fuzz z. "Byłem mile zaskoczony, że w szczypie mogę użyć kremu do golenia z brzytwą i odejść bez szwanku" - mówi o formule nawilżającej z aloesem otaczającym ostrza.\nPodczas gdy ciężkie hydratatory mogą korzystnie wpływać na twoją skórę podczas walki z chłodnymi temperaturami i wysychaniem gorąca w zimie, możesz podejść bardziej minimalistycznie, gdy pogoda się ociepli - tak długo, jak szukasz formuły z przyjaznymi dla skóry przeciwutleniaczami.\n"Po długich poszukiwaniach znalazłem lekki balsam, który równoważy moją tłustą cerę i rozświetla moją skórę" - mówi Christina Heiser, redaktorka Associate w "Doctor's Ask" z nawilżacza Starbright Snowberry Beauty. "Zawiera zmiękczające i rozjaśniające skórę składniki, takie jak Lingonberry, silny antyoksydant, pozyskiwany z nowozelandzkiego lasu deszczowego" - wyjaśnia.\nZafunduj swojej cerze serum na bazie witamin lub peptydów, które ochroni Twoją skórę przed żywiołami w tym sezonie, mówi Fusco. "Ale zaprzestań używania retinoidowych serum, którego używasz zimą, ponieważ są uczulające na słońce i prawdopodobnie będziesz spędzać więcej czasu na powietrzu o tej porze roku", radzi.\nGervaise Gerstner, lekarz dermatolog z Nowego Jorku, zaleca serum TNS Essential Serum SkinMedica, które wykonuje podwójne obowiązki. "Dwukomorowa pompa wypluwa dwa kolory - biały jest kremem przeciwutleniającym, a bursztyn zawiera czynniki wzrostu, które znajdują się w ludzkiej skórze każdego człowieka Potrzebujemy czynników wzrostu dla elastyny i kolagenu, ale wraz z wiekiem czynniki wzrostu spadają, " ona mówi. Peptyd i octan tokoferylu (formuła witaminy E) można stosować każdej nocy, rano i nawet pod twoimi oczami, aby zwiększyć odżywianie.


Konkurs "Przetestuj pomadkę bourjois" w Konkursy zakończone\nReklama na e-Konkursy.info 20.07.19 17:42:57\nKonkurs "Przetestuj pomadkę bourjois"\nKonkurs trwa od: 6.11.2012 do: 20.11.2012\nZadanie konkursowe polega na napisaniu wypowiedzi pt. "Usta pomalowane pomadką to dla mnie...".\n50x pomadka Rouge Edition Bourjois\nDo nagrodzonych wyślemy link do ankiety on line z pytaniami nt. danego kosmetyku - po otrzymaniu produktu testerki będą miały 7 dni na jego przetestowanie i wypełnienie ankiety. Zastrzegamy sobie możliwość wykorzystania fragmentów Waszych opinii (prosimy o obiektywne;-) w materiałach redakcyjnych, ankiety z wypowiedziami zostaną też przesłane do marki Bourjois


Transport zwłok z Czech do Polski | Chwolka\nTransport zwłok z Czech do Polski\nSzacuje się, iż na chwilę obecną na terenie Czech na stałe mieszka ponad 40 tysięcy naszych rodaków. Najczęściej wyjechali oni za pracą lub aby ułożyć sobie życie. Najwięcej Polaków przebywa w takich miastach jak: Cieszyn, Ostrava, Karvina, Broumov, Pilzno, Bohumin czy też Trutno.\nTransport zwłok z Czech do Polski to koszt\nod 6,500 do 9,900 PLN.\npobranie aktów urodzenia i zawarcia związku małżeńskiego z polskiego Urzędu Stanu Cywilnego (jeśli nie dysponują Państwo odpisem),zezwolenie na pochówek wydane przez starostę lub prezydenta miasta, odpis aktu zgonu lub innego dokumentu stwierdzającego zgon;\nCzas transportu ciała z Czech do Polski\nJak sprowadzić zwłoki z Czech do Polski?\nNajbardziej rzetelnymi źródłami informacji na temat transportu zwłok z Czech są: witryna rządowa oraz obowiązująca w naszym kraju Ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych.\nMogą Państwo również spróbować uzyskać potrzebne informacie w Ambasadzie RP w Pradze.


Jaroslaw Mazanek | 2018-03-27 19:33\n(Zawiercie) W czwartek 29 marca podczas obrad Rady Powiatu Zawierciańskiego Jan Zamora złoży ślubowanie i obejmie mandat radnego powiatowego za Zbigniewa Roka, który zrezygnował z mandatu, tłumacząc swoją decyzję obowiązkami zawodowymi, które coraz trudniej mu godzić ze sprawowaniem mandatu. Zbigniew Rok od ponad roku rozwija przychodnię (NZOZ) Endoscopica, która oprócz usług medycznych komercyjnych, w ramach Podstawowej Opieki Zdrowotnej przyciągnęła w krótkim czasie kilka tysięcy pacjentów. Jan Zamora, który teraz obejmie mandat za Roka zapowiada, że do obecnie rządzących powiatem będzie miał wiele pytań.\nZamora który będąc radnym powiatowym w poprzedniej kadencji był (oprócz Zbigniewa Roka) jednym z najbardziej bezkompromisowym tropicielem afer w zawierciańskich elitach władzy, rządów NAW (Niezależna Alternatywa Wyborcza) której wpływy, choć od 3 lat dużo słabsze, to ciągle jej główny szef były prezydent i starosta Ryszard Mach zasiada w Radzie Powiatu Zawierciańskiego. Mach to główny oskarżony w procesie karnym tzw. „zawierciańskiej afery korupcyjnej”. Proces ten toczący się przed Sądem Rejonowym w Myszkowie dobiega końca, na kwiecień zapowiedziane są mowy końcowe obrońcy i prokuratury. Pikanterii relacji Mach-Zamora dodaje fakt, że ten pierwszy jednocześnie wytoczył Janowi Zamorze proces cywilny o naruszenie dóbr osobistych. Chodzi o wypowiedzi Jana Zamory (również dla Kuriera Zawierciańskiego) w których mówił, że za zniszczeniem sklepu, prowadzonym przez jego żonę, stoi układ Mach- prezes SM Zawiercie, układ „polityczny”. Prezes SM Zawiercie Stanisław Sokół był kandydatem z NAW na radnego; zdobył mandat, ale nie złożył ślubowania. Zarządzana przez niego spółdzielnia wypowiedziała umowę dzierżawy sklepu prowadzonego przez żonę Jana Zamory. Będący wtedy Prezydentem Zawiercia Ryszard Mach z kolei wynajął biznesmenowi z Poręby ogólnodostępny plac przed sklepem „Kmicic” na prowadzenie tam parkingu strzeżonego. Dziwna umowa „wypłynęła” po kilku miesiącach od jej podpisania, gdy przedsiębiorca ogrodził plac. Hulały po nim śmieci, ustawiony 3 lata temu tymczasowy płot nawet się przewrócił, stwarzając realne zagrożenie dla pieszych. Sklep Kmicic prowadzony przez żonę radnego rzeczywiście upadł, a rzekomy „parking strzeżony” nigdy nie powstał.\nGdy rozeszła się wiadomość, że radny Zbigniew Rok rezygnuje z mandatu na rzecz Jana Zamory czas kiedy ten drugi mógł objąć mandat zdawał się przedłużać. Spytaliśmy więc Przewodniczącego Rady Powiatu Zawierciańskiego Jarosława Kleszczewskiego, kiedy Jan Zamora będzie mógł złożyć ślubowanie:\n-„W nawiązaniu do e-maila z dnia 16 marca br. z polecenia Przewodniczącego Rady Powiatu Jarosława Kleszczewskiego Biuro Rady Powiatu wyjaśnia, co następuje: Postanowienie Komisarza Wyborczego w Częstochowie o wygaśnięciu mandatu radnego Zbigniewa Roka zostało wydane w dniu 22 lutego 2018 roku i ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego w dniu 23 lutego 2018 roku (poz.1144). Zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu wyborczego od postanowienia o wygaśnięciu mandatu przysługuje stronie prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, stąd postanowienie o uzupełnieniu składy Rady Powiatu nie mogło być wydane przed upływem tego terminu. Zainteresowany Zbigniew Rok odebrał postanowienie w dniu 1 marca 2018 roku. W tym samym dniu Jan Zamora złożył pisemne oświadczenie o przyjęciu mandatu radnego powiatu zawierciańskiego, które zostało wysłane do Komisarza Wyborczego w Częstochowie (data wpływu do Krajowego Biura Wyborczego Delegatura w Częstochowie w dniu 2 marca 2018 roku).\nPostanowienie Komisarza Wyborczego w Częstochowie w sprawie uzupełnienia składu Rady Powiatu Zawierciańskiego i wstąpienia Jana Zamory w miejsce radnego Zbigniewa Roka zostało wydane w dniu 19 marca br. i w tym samym dniu opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego (poz. 1724). Do chwili obecnej nie doręczono do Biura Rady Powiatu oryginału postanowienia dla Przewodniczącego Rady Powiatu i Jana Zamory.\nW związku z pozyskaniem informacji o wydaniu postanowienia o uzupełnieniu składu Rady Powiatu, na L sesji w dniu 29 marca br. planowane jest złożenie ślubowanie przez Jana Zamorę przed formalnym objęciem mandatu radnego. Akt ten został ujęty w pkt 2 porządku obrad sesji. Powyższe informacje zostały przekazane Janowi Zamorze w dniu wczorajszym, tj. 19 marca br. Pracownicy KBW Delegatura w Częstochowy zobowiązali się do dostarczenia oryginałów dokumentów przed wskazanym wyżej terminem sesji.” odpowiedziała Kierownik Biura Rady Powiatu Anna Bryła.\nW czwartek 29 marca Jan Zamora zostanie więc radnym Rady Powiatu Zawierciańskiego, na pół roku. Jak sam zapowiada, będzie to w jego wykonaniu pracowite pół roku… Zamora zapowiedział również, że nie wyklucza startu w wyborach samorządowych o fotel Prezydenta Miasta Zawiercie.


Biegówki - Garstka narciarzy pikietowała przed sądem w obronie Jakuszyc\nO sprawie pisaliśmy w pierwszej połowie listopada tego roku w tekście Nie pozwólmy, by Jakuszyce okrojono z tras biegowych. Prywatny właściciel Kopalni Stanisław położonej w sercu Gór Izerskich domaga się dostępu, także w zimie, do drogi prowadzącej z Jakuszyc, Dolnym Duktem, przez Rozdroże pod Cichą Równią i dalej do Kopalni. Nie zważa na argumenty, że z drogi tej w zimie intensywnie korzystają narciarze biegowi, a pozbawienie ośrodka tej ważnej trasy spowoduje odcięcie nawet połowy szlaków narciarskich w Górach Izerskich.\nW czwartek 1 grudnia o 9:00 w Jeleniej Górze w Sądzie Rejonowym odbyła się rozprawa, w której strony przedstawiły swoje argumenty.\nPomysłem naszej redakcji było zorganizowanie pikiety pod jeleniogórskim sądem w dniu rozprawy. By pokazać, że wspieramy Stowarzyszenie Bieg Piastów w ich staraniach o zachowanie nienaruszalności tras i bronić naszego wspólnego interesu. Sąd powinien wziąć pod uwagę interes społeczny, który jest po naszej stronie. Celem było też zainteresowanie mediów, które na co dzień nie interesują się narciarstwem biegowym.\nNiestety życie to nie facebook. Gdy trzeba wstać wcześnie rano i stanąć na deszczu i wietrze, nawet w słusznej sprawie, nie wystarczy dać "lajka". Swój czas i energię na pikietowanie pod sądem poświęciła zaledwie garstka miłośników biegania na nartach w Jakuszycach. W chwili rozpoczęcia zgromadzenia, czyli w czasie, gdy do gmachu sądu zmierzały zainteresowane strony, na chodniku przed wejściem do budynku było więcej dziennikarzy, niż pikietujących. Po godzinie 9:00 do demonstracji dołączyło jeszcze kilka osób i łącznie grupa liczyła około dziesięciu narciarzy. Przed godziną 10:00 pikieta się zakończyła, a część jej uczestników udała się do sądu, by przyglądać się rozprawie.\nTrochę nas dziwi i smuci niska frekwencja na pikiecie. Rozumiemy, że biegacze zamieszkali w dalszych częściach Polski z naturalnych względów nie mogli się stawić. Ale czy faktycznie mieszkańcy Jeleniej Góry, których rzesze biegają na nartach, nie byli w stanie poświęcić dla wspólnego interesu choćby pół godziny? A co z przedsiębiorcami, obywatelami tego miasta, którzy w Jakuszycach prowadzą biznesy, wypożyczalnie, sklepy, serwisy, usługi instruktorskie? Czy faktycznie jest im obojętne, kto będzie jeździł po Dolnym Dukcie - narciarze, czy wywrotki?\nPrzypomnijmy, że ponad 1300 osób podpisało petycję portalu skipol.pl o zachowanie tras biegowych w Jakuszycach dla narciarzy. Nasza grupa na demonstracji przed jeleniogórskim sądem, choć skromna, była żywą reprezentacją całej polskiej społeczności biegówkowej. Dziękujemy wszystkim, którzy przybyli na pikietę. Cieszymy się, że mogliśmy razem wyrazić poparcie dla słusznej sprawy.\nZ sali sądowej płyną do nas informacje, że niespodziewanie właściciel kopalni i jego pełnomocnik zaproponowali kompromis i wygląda na to, że ciężarówki nie będą korzystać z Dolnego Duktu w zimie. Z pewnością choć w minimalnym stopniu miały na to wpływ nasze działania - tysiące podpisów pod petycją i nasza demonstracja, za udział w której wszystkim jeszcze raz bardzo dziękujemy.\nPoniżej zamieszczamy kilka zdjęć z czwartkowej pikiety.\nzaktualizowano czwartek, 01 grudnia 2016 13:48\nWięcej z tej kategorii: « Ile pieniędzy przynosi narciarz biegowy?\tChcą Igrzysk Olimpijskich na Dolnym Śląsku w 2030 roku. Znów ucierpią amatorzy? »


Pielgrzymka dotarła na Jasną Górę - Oleśnica - MojaOlesnica.pl\n11.08.2018 o 06:41Komentarzy: 9Kategoria: Aktualności\nUczestnicy XXXVIII Pieszej Pielgrzymki Wrocławskiej dotarli na Jasną Górę. Wśród nich znajdują się także oleśniczanie.\nPielgrzymi w Oleśnicy / arch.\n2 sierpnia w trasę wyruszyła XXXVIII Piesza Pielgrzymka Wrocławska. Pielgrzymi idący na Jasną Górę dotarli dzień później do Oleśnicy, gdzie nocowali podzamczu i na terenach zielonych przy ul. Wileńskiej.\nWczoraj pątnicy dotarli do celu. Codziennie mieli do pokonania ok. 30-kilometrową trasę. Wśród nich znajduje się także liczna grupa oleśniczan.\nMojaOlesnica.pl11.08.2018 o 22:29\nKrzysztof A. Kowalski11.08.2018 o 19:39\nCzy osoba, dokonująca wpis Dodano: 2018-08-11 10:22:04 jest przykładem do naśladowania? Przyznać trzeba, iż ten wpis wolny jest od tych dokonanych w przeszłości, które pełne były pogardy dla człowieka. A inni - ci zza przecinka i innych anonimowych podpisów - są lepsi przez to, że wstydzą się własnych słów?\n,11.08.2018 o 18:56\nOdpuść im wszystkim bo nie wiedzą co piszą\noto słowo Boże11.08.2018 o 18:53\nNa końcu jest link. Poczytaj.\n?11.08.2018 o 16:26\nhej podły nie ma funkcji proboszcza archidecezji co ty za głupoty piszesz. Przegrzało Cie słonko?\noto słowo Boże11.08.2018 o 15:01\n"wrażliwość na potrzeby innych (zwłaszcza słabszych czy starszych)"- "Dobrowolna" ofiara na kościół. Parafia z Białegostoku rozesłała taryfikator z żądaniami - Przedstawiciel rady parafialnej, w piśmie podpisanym przez samego proboszcza archidiecezji, tłumaczy, że utrzymanie kościoła jest obowiązkiem każdej rodziny. W tym konkretnym piśmie wyliczył, że emerytka jest zobowiązana do zapłaty 400 złotych. Skąd takie wyliczenia? "Dobrowolne" ofiary na utrzymanie budynku są zbierane w trakcie kolędy. Parafia jednak skrzętnie rozlicza wiernych i odnotowuje, kto ile zapłacił. Jeśli ktoś włożył do koperty za mało lub w ogóle nie otworzył księdzu drzwi ? w ruch idzie specyficzny taryfikator. Składka obliczana jest na podstawie liczby niedziel mnożonych przez 2 złote. Rada obliczyła, że na rok wychodzi 100 złotych. Rzeczona kobieta nie uiszczała opłaty przez cztery lata i się uzbierało... http://natemat.pl/246285,koscielny-taryfikator-diecezja-z-bialegostoku-wyslala-pismo-zada-pieniedzy\nEdmund Kaleciński11.08.2018 o 10:22\n"Wspólnota ? idziemy do Matki razem jako rodzina pielgrzymkowa ? a to wiele znaczy". Czy możecie być wspólnotą bez "rodziny pielgrzymkowej" ? Jak czytam w internetowych forach, jak budowana jest jedność grupy, dla dobra grupy, to smutne wrażenia się plączą... Nadmierna egzaltacja tzw. "Matką", mącąca wasze myślenie i przeszkadzająca wam żyć normalnie w swoim najbliższym środowisku. Jednorazowe pielgrzymki to tylko ułuda "Matki", "rodziny", "grupy"... W internecie można wielu poznać po tych "dobrych słowach" właśnie. A jak traktowane są wasze prawdziwe matki ? Nie ta wymyślona dla zabawy ?\ndtr11.08.2018 o 10:14\nNo to za 9 miesięcy wysyp 500+\nTereska11.08.2018 o 08:53\nPani Jelonka tez poszla? Ta to nagzeszyla I to swiadomie