Fitokosmetik krem pod oczy - najlepsze ceny i opinie ✔ | Sklep internetowy – GreenMadam\nSkóra potrzebuje odpowiedniego nawilżenia, żeby dobrze się prezentowała i pozostała zdrowa. Jednak wraz z wiekiem traci swoje właściwości, na co wpływa także nieprawidłowa dieta czy niedostateczna ilość snu, dlatego wiele osób korzysta z kosmetyków, których składniki aktywne pomagają w regulacji stanu skóry. Szczególną uwagę warto zwrócić na okolice oczu. W niniejszej kategorii znajdziesz kremy pod oczy znanej i cenionej marki Fitokosmetik.\nWybierz Fitokosmetik - kremy, czyli dlaczego warto dbać o skórę pod oczami?\nSkóra pod oczami jest wyjątkowo cienka i znacznie słabsza od skóry pokrywającej resztę twarzy. Jest także poniekąd wyznacznikiem tego, jaki prowadzi się tryb życia. W przypadku osób, które nie dbają o swoją dietę czy śpią niewiele i są zestresowane, może być opuchnięta, zmarszczona i pojawiają się na niej wyraźne cienie. Ponadto skóra wokół oczu ma bardzo mało gruczołów łojowych, a co za tym idzie - sebum niedostatecznie chroni ją przed szkodliwymi czynnikami. Dlatego warto zadbać o odpowiednią pielęgnację tego obszaru, ponieważ w dużym stopniu wpływa na ogólną aparycję. Świetnym pomysłem są znajdujące się w naszej ofercie kremy pod oczy marki Fitokosmetik.\nFitokosmetik - krem pod oczy wysokiej jakości\nKremy pod oczy marki Fitokosmetik otrzymują świetne opinie za swoje różnorodne właściwości. Istnieje kilka głównych celów stosowania tego rodzaju produktów. Chodzi przede wszystkim o odżywienie oraz nawilżenie skóry. Utrata wody może prowadzić do spadku elastyczności. Kosmetyki napinają, liftingują oraz ujędrniają, a ponadto zapobiegają powstawaniu zmarszczek, dlatego są stosowane w ramach kuracji tzw. anti aging. Co prawda, krem pod oczy nie usunie zmarszczek, ale może je spłycić i zapobiec pogłębianiu się nowych. Dodatkowym działaniem takich preparatów jest także rozjaśnienie cieni, które są najczęściej wywołane zmęczeniem lub nieprawidłową dietą. Warto jednocześnie pamiętać, że cienie pod oczami mogą także oznaczać problemy z sercem lub nerkami, dlatego jeśli pojawiają się mimo regularnego spania i właściwego odżywiania, warto udać się do lekarza. W ofercie naszego sklepu znajdują się produkty, które mają działanie ogólne lub są przeznaczone do konkretnego celu, na przykład biorewitalizacji. Są bardzo zróżnicowane, jednak cechą wspólną jest wysoka jakość wykonania i formuły bazujące na skutecznych składnikach aktywnych, często pochodzenia naturalnego.\nFitokosmetik - świetna jakość i niska cena\nFitokosmetik to marka założona w Federacji Rosyjskiej, zajmująca się produkcją wysokiej klasy kosmetyków, które zawierają nieraz unikalne składniki zdobywane z najdzikszych terenów Rosji, w tym np. Syberii. Mimo skuteczności i świetnego działania, są stosunkowo tanie, dlatego stanowią ciekawą alternatywę dla konkurencyjnych preparatów tworzonych na zachodzie. Zapraszamy do sprawdzenia również innych kosmetyków Fitokosmetik z naszej oferty.


Warsztat chustonoszenia i naturalnego pieluchowania | Krakowskie Centrum Zdrowia\nWarsztat chustonoszenia i naturalnego pieluchowania\nSerdecznie zachęcamy do udziału w WARSZTACIE CHUSTONOSZENIA I NATURALNEGO PIELUCHOWANIA, który odbędzie się w środę 4 maja 2016 r. w godz. 18.00 – 20.00.\n(I część 18.00 – 19.00 pieluchowanie, II część 19.00 – 20.00 chustonoszenie).\nMiejsce: Instytut IPRI, ul. Powroźnicza 6/2 w Krakowie (niedaleko Rynku Dębnickiego).\nZapraszamy rodziców oczekujących na narodziny dziecka oraz rodziców mniejszych i większych dzieci, również tych, które planujecie odzwyczaić od pieluszek.\nKoszt: 40 zł. od osoby (para 50 zł.).\nUdział w jednej części warsztatu: 25 zł (para 40zł).\nUrszula Urbańska – założycielka i właścicielka firmy Babyetta, mama Zuzi i Franka\nKinga Pukowska – założycielka firmy Polekont, doula porodowa, mama trójki dzieci\nKilka słów o chustach i noszeniu dzieci\nDlaczego warto nosić dziecko:\nNoszenie zaspokaja podstawową potrzebę dziecka – potrzebę bliskości. Rodzice dzieci noszonych szybko rozpoznają sygnały wysyłane przez niemowlę, dzięki czemu szybciej mogą zaspakajać jego potrzeby. Dotyk, bicie serca rodzica, zapach, głos zapewniają dziecku poczucie bezpieczeństwa.\nNoszenie pozytywnie wpływa na rozwój samodzielności dziecka. Mówimy, że częste noszenie od pierwszych dni życia to jak ładowanie baterii na przyszłość, budowanie poczucia własnej wartości, zaufania oraz bezpieczeństwa.\nNoszenie sprawia, że dzieci mniej płaczą. Bo tak naprawdę mają ku temu mniej powodów niż dzieci nie noszone.\nNoszenie pomaga przetrwać trudne chwile takie jak ząbkowanie, kolki, pierwsze infekcje. Bliskość rodzica działa kojąco, dobrze dobrana pozycja pomaga uwolnić gazy będące przyczyna kolek niemowlęcych, ułatwia oddychanie w trakcie kataru.\nNoszenie to wsparcie dla aktywnego rodzicielstwa. Noszenie pozwala pokonywać trasy, gdzie wózek nie miałby szans. Zaprasza dziecko do świata dorosłych, stawiając je na równi z pozostałymi domownikami. Pozwala obserwować świat z perspektywy mamy i taty.\nDlaczego warto nosić dziecko w chuście:\nChusta pozwala na zachowanie fizjologicznej pozycji dziecka już od pierwszych dni życia. Dopasowuje się do kręgosłupa maluszka dobrze go podtrzymując (warunek – dobrze dobrama/dobrze zawiązana chusta).\nChusta jest wygodna dla noszącego. Jest lekka, nie ma usztywnień czy wzmocnień. Chusta wiązana lub nosidło ergonomiczne pozwalają na równomierne rozłożenie ciężaru na plecy i ramiona noszącego. Wysokie ułożenie dziecka w chuście sprawia iż jego ciężar jest znacznie mniej odczuwalny. Chusta to dodatkowa para rąk\nChusta wspiera naturalne karmienie. Pozwala na zachowanie intymności oraz wspiera samą laktację przez ciągły kontakt z małym dzieckiem.\nChusta wspiera kangurowanie przedwcześnie urodzonych dzieci.\nW czym nosić dziecko:\nChusty wiązane elastyczne lub tkane. Chusty kółkowe na jedno ramię. Chusty kieszonki, tzw pouche, na jedno ramie, wymagają odpowiedniego dobrania rozmiaru, najczęściej inny dla mamy inny dla taty. Nosidła tradycyjne i ergonomiczne (dla dzieci samodzielnie siedzących).\nKilka informacji na temat pieluszek wielorazowych:\nW odpowiednich warunkach, pieluchy te ulegną rozkładowi w ciągu ok 500 lat. Jeśli zostaną zawinięte w plastik, może to potrwać wieczność…\nOd momentu, kiedy zaczęłaś/zacząłeś czytać powyższe, na świat przyszło 160 dzieci. Ile to pieluszek jednorazowych?\nPoniższe zdjęcie pokazuje kontrast pomiędzy ilością pieluszek jednorazowych, a ilością pieluszek wielorazowych.\nJedno dziecko w pieluszkach jednorazowych\nbędzie produkować górę śmieci (ok. 6500 jednorazowych) w ciągu 2,5 roku – lub więcej. Natomiast na pieluszki wielorazowe wystarczy mały kącik i nie trzeba ich wyrzucać.\nW skrócie – używając pieluszek wielorazowych mamy wpływ na środowisko. Jest to wkład opłacalny dla naszej planety i dla przyszłości naszych dzieci.\nOd dawna na świecie, a od niedawna także w Polsce dostępne są nowoczesne pieluszki wielorazowe. Przed zamoczeniem ubranek chroni w nich PUL, materiał z mikroskopijnymi porami, które nie przepuszczają cząsteczek wody, ale pozwalają na przepuszczanie pary wodnej, co chroni skórę dziecka przed zaparzeniem w ceratce.\nNie trzeba używać do pupy żadnych kremów!\nNie wymagają gotowania, prasowania ani skomplikowanego składania. Dziecko w pieluszkach wielorazowych nie ma kontaktu z chemikaliami.\nSą wykonane z naturalnych materiałów, przepuszczają powietrze.\nUtrzymują bezpieczną temperaturę ciała.\nNie mogą uczulać, bo nie zawierają chemii.\nSą zdecydowanie tańsze w eksploatacji niż pieluchy jednorazowe.\nSą łatwe w użytkowaniu.\nMogą służyć nawet kilkorgu dzieciom.\nSkompletowanie zestawu dla jednego dziecka jest kilka razy tańsze niż regularne kupowanie pieluch jednorazowych\nPo zakończeniu okresu pieluszkowego można je zachować dla następnego dziecka lub sprzedać i odzyskać sporą część pieniędzy.\nJoga i Capoeira u stóp Tatr


Rok ważności konta T-Mobile: o ile przedłużają Kody, Pakiety i Doładowania\nStrona główna/T-Mobile/Rok ważności konta T-Mobile\nRok ważności konta w T-Mobile na kartę\n„Prawdziwa” usługa roku ważności konta w T-Mobile na kartę nie istnieje. W kwestii utrzymywania ważności karty operator ma za to kilka innych propozycji. Możemy skorzystać z dwóch opcji:\nuruchomić cykliczny pakiet Bez Limitu w Taryfie Frii — pakiet pobiera z naszego konta określoną kwotę co 1, 5 lub 30 dni. Nie musimy się martwić o ważność konta, bo przedłuża się ona automatycznie, ale jeśli przestaniemy korzystać z pakietu ważność konta nie zostanie zachowana!\nprzedłużać ważność konta za pomocą doładowań (patrz tabela: Doładowania)\nPakiety „Bez limitu” w Taryfie Frii\nW taryfie Frii na kartę można skorzystać z cyklicznych pakietów o nazwie „Bez Limitu”, w wersjach z dodatkowo płatnymi MMS-ami i opcjonalnym no-limit na dane wideo. Razem 4 warianty (po dwa: z płatnymi MMS-ami i z bezpłatnym wideo). Zasada jest prosta: bezpłatne MMSy = wideo bez limitu. Operator deklaruje, że korzystając z pakietów nasze konto ważne jest 365 dni.\nWażność konta po deaktywacji pakietu\nKorzystanie z pakietów „Bez Limitu” daje nam nieprzerwaną ważność konta. Ale jest jeden haczyk: jeśli przestaniemy opłacać cykliczny pakiet (np. zabraknie środków), ważność naszego konta nie pozostanie na poziomie 365 dni, tylko wróci do wartości określonej przez ostatnie doładowanie! Taki trick operatora.\nza 1 zł dziennie\nRozmowy na komórki i stacjonarne bez limitu bez limitu bez limitu bez limitu\nSMS bez limitu bez limitu bez limitu bez limitu\nMMS 28 gr bez limitu 28 gr bez limitu\nVIDEO bez limitu danych brak bez limitu danych brak bez limitu danych\nInternet 300MB 1 GB 10 GB 10 GB\nWażność konta 365 dni 365 dni 365 dni 365 dni\nAktywacja pakietu *140*296# *150*161*2# *140*265# *150*150*2#\nDezaktywacja pakietu *140*296*2# *150*161*3# *140*265*2# *150*150*3#\nJeśli nie korzystamy z pakietu “Bez limitów” obowiązuje stawka podstawowa. Ważność konta jest zgodna z wartością doładowania.\nMinuty 29 gr\nSMS 14 gr\nInternet 500 kB / 10 gr\nTaryfa blueconnect i ważność konta\nOperator posiada jeszcze taryfę Internet na kartę blueconnect dedykowaną do wykorzystania jako internet na kartę. W tej taryfie ważność konta uzależniona jest od kwoty doładowania.\nW przeliczeniu na liczbę dni za 1 zł doładowania najbardziej korzystną opcją jest 50 zł, bo otrzymujemy 2 dni przedłużenia konta za każdą wydana złotówkę.\n5 - 9 zł o 5 dni\n10 - 24 zł o 10 dni\n25 - 49 zł o 31 dni\n50 - 500 zł o 100 dni\nSprawdzenie taryfy – *100#\nZmiana taryfy na Frii – *100*811#\nlipa brakm możliwosci doładowani , gdy mało sie dzwoni na stare taryfy, robia klientów w bambuko\n23 kwietnia 2021 19:41\nPolecam Orange. Tam 3 PLN rocznie za ważność konta i 5 PLN za 1 GB na miesiąc. To tutaj to jakaś pomyłka!!!!!\n2 czerwca 2021 10:46\nW Orange rok ważności konta był za darmo, jedynie za pierwszym razem trzeba było zapłacić bodajże 3 zł, a później miałeś już staż odpowiedni (3 miesiące) i wystarczyło wysłać SMS-a START pod numer 8002 i za darmo się ważność konta przedłużała do roku. Jednak 2 marca 2021 r. to się zmieniło i teraz niezależnie od stażu każdorazowa aktywacja tej usługi kosztuje 6 zł. https://www.orange.pl/omnibook/zmiany-w-regulaminie-uslugi-konto-wazne-r-1 Jeśli w T-Mobile nic się nie zmieniło i usługa „BEZ LIMITU za 1zł dziennie” wciąż obowiązuje, to zdaje się, że po aktywowaniu tej usługi wystarczy raz na jakiś czas (ale nie rzadziej niż co pól roku)… Czytaj więcej »\n1 czerwca 2021 19:25\nPakiet Strong LTE za 30 zł, dostajesz 30 GB przedłuża ważność konta o 60 dni, więc na miesiąc to tylko 15 zł.


Woda nie ma ceny\nWoda jest najważniejszą i najważniejszą substancją w naszym ciele. Nasz organizm potrzebuje wody, aby prawidłowo funkcjonować. Bez wody nie będziemy w stanie oddychać, trawić jedzenia ani wytwarzać energii. Woda pitna pomaga zapobiegać odwodnieniu, które może powodować bóle głowy, zawroty głowy i niskie ciśnienie krwi. Pomaga również wypłukać toksyny i produkty przemiany materii.\nJak przetrwać upały? Jedna z rad Cię zdziwi!\nNawodnienie jest ważną częścią ludzkiego ciała. Ważne jest, aby pić wystarczającą ilość wody przez cały dzień, aby utrzymać nawodnienie organizmu. Picie zbyt małej ilości wody może prowadzić do bólów głowy, zmęczenia i zawrotów głowy. Zalecana ilość wody do picia to co najmniej sześć szklanek dziennie.\nWoda pitna nie tylko pomoże w trawieniu, ale także pomoże w utracie wagi. Ciało musi być nawodnione, aby pozbyć się toksyn i nadmiaru płynów z organizmu.\nOto kilka rzeczy, które należy wziąć pod uwagę przy wyborze wody butelkowanej:\nFirma produkująca wodę\nRegion, w którym pozyskiwana jest woda\nKraj, w którym pozyskiwana jest woda\nCena wody za 1 litr\nWoda z cytryną to świetny sposób, aby dostarczyć dzienne zalecane spożycie witaminy C. Wystarczy wycisnąć cytrynę do szklanki wody, wymieszać i wypić. Jedna szklanka wody z cytryną będzie idealnym rozpoczęciem energicznego dnia. Cytryny są bogate w witaminę C, mają właściwości przeciwzapalne, a także są dobrym źródłem potasu. Cytryny mają również właściwości, które mogą pomóc w utracie wagi. Mają wysoką zawartość wody, co oznacza, że są dobre do nawilżania organizmu. Mówi się również, że cytryny mają właściwości, które pomagają w trawieniu i mogą być używane do pomocy we wzdęciach.


Strona główna / Biesiada kulturalna / Polskie cmentarze na świecie\nCmentarz Wojskowy na Powązkach (Fot. Leszek Wątróbski)\nDzień Wszystkich Świętych, przypadający 1 listopada, to czas pamięci o tych, którzy już odeszli. Ich groby znajdują się w różnych miejscach w kraju i na świecie.\nWśród najbardziej znanych polskich nekropolii na czoło wysuwają się warszawskie Powązki ze swym starym cmentarzem wzniesionym na działce darowanej Kościołowi w 1790 r. przez starostę klonowskiego Melchiora Korwina Szymanowskiego i zaprojektowanym przez architekta królewskiego Dominika Merliniego wraz z kościołem i katakumbami, którego ostateczna rozbudowa zakończyła się w roku 1971.\nDziś warszawski Cmentarz Powązkowski zajmuje powierzchnię 43 hektarów. Na jego terenie spoczywają żołnierze powstań narodowych – od czasów insurekcji kościuszkowskiej aż po powstanie warszawskie, liczni rodacy biorący udział w akcji niepodległościowej, a także wybitni pisarze, poeci, uczeni, artyści, myśliciele, lekarze, prawnicy, biskupi, księża i zakonnicy. Część z nich pochowana jest w niewielkiej alei zasłużonych, reszta wśród dwóch i pół miliona innych pogrzebanych. W mauzoleum spoczywają też prochy z obozów koncentracyjnych.\nCmentarz Powązkowski jest najstarszym cmentarzem Warszawy, zabytkiem najwyższej klasy, będącym pod opieką warszawskiej kurii metropolitarnej. Rolę opiekuna społecznego spełnia Społeczny Komitet Opieki nad Zabytkami Starych Powązek. Cały teren cmentarza objęty jest ścisłą ochroną konserwatorską podlegającą konserwatorowi zabytków miasta stołecznego Warszawy.\nW kraju znany jest także zakopiański Cmentarz Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku, powstały około 1850 r., na stromym brzegu rzeki, na ziemi ofiarowanej parafii zakopiańskiej przez Jana Pęksę.\nNa Pęksowym Brzyzku pochowani są m.in.: pionierzy Tatr – ks. Józef Stolarczyk, Tytus Chałubiński i Jan Krzeptowski-Sabała; wybitni pisarze polscy – Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Władysław Orkan, Jan Gwalbert Pawlikowski, Kornel Makuszyński; znani artyści – Stanisław Witkiewicz, Karol Stryjeński, Antoni Kenar, Antoni Rząsa, Władysław Hasior oraz liczni taternicy i przewodnicy tatrzańscy. Mieszczą się tam również symboliczne groby upamiętniające zmarłych związanych z Zakopanem, pochowanych daleko od Tatr. Tak jest np. z grobami Stanisława Ignacego Witkiewicza, Mariusza Zaruskiego czy Bronisława Czecha.\nObok cmentarza znajduje się najstarszy zabytek Zakopanego – murowana kaplica Gąsieniców wybudowana około 1800 r. przez Pawła Gąsienicę, stanowiąca pierwszy sakralny obiekt miasta. Kaplica przez wiele lat służyła wiernym, do czasu, kiedy w jej pobliżu wybudowano pierwszy kościół, zwany dziś Starym Kościołem, z ołtarzami dzieła Wojciecha Kułacha-Wawrzyńcoka z Gliczarowa.\nDo największych (pod względem obszaru) w Polsce należy m.in. Cmentarz Centralny w Szczecinie, założony na przełomie XIX i XX wieku w okresie szybkiej ekspansji demograficznej i wzrostu powierzchni miasta. Cmentarz powstał dzięki staraniom rajcy Wiganta, według projektu Wilhelma Meyera-Schwartaua jako wspaniały park.\nLeżą tam pionierzy miasta. Jest też aleja zasłużonych, powstała w 1967 r., na której spoczywają działacze polityczni. Najbardziej okazałą kwaterą tamtejszej nekropolii jest pomnik Braterstwa Broni, polskich i rosyjskich żołnierzy, którzy zginęli przy wyzwalaniu Pomorza Zachodniego na początku 1945 r.\nNa szczecińskim cmentarzu jest też pomnik poświęcony „tym, którzy nie powrócili z morza”, postawiony z inicjatywy kapitanów żeglugi wielkiej: Andrzeja Huza i Waldemara Łęckiego w roku 1989, dzięki wsparciu szczecińskiego Klubu Kapitanów Żeglugi Wielkiej. Pomnik dedykowany jest wszystkim tym, którzy zginęli na morzu pełniąc służbę.\nWśród polskich nekropolii w Europie do największych i najpiękniejszych należą nasze cmentarze: we Lwowie – Łyczakowski i w Wilnie – na Rossie.\nCmentarz Łyczakowski od lat jest nekropolią wybitnych uczonych, pisarzy, artystów, działaczy społeczno-politycznych i wojskowych, którzy byli przedstawicielami wielu narodowości. Najwięcej jest tam jednak Polaków. Są też: Ukraińcy, Austriacy, Niemcy, Ormianie i Rosjanie.\nCmentarz położony jest we wschodniej części miasta, przy ulicy Miecznikowa, a swą obecną nazwę otrzymał od Łyczakowskiego Przedmieścia. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi już z roku 1567 i mówi o grzebaniu tam ofiar zarazy morowej. Jego drugie niejako otwarcie miało miejsce w roku 1786, po ogłoszeniu dekretu cesarza austriackiego Józefa II zabraniającego grzebania zmarłych wokoło świątyń miejskich. Zaś swój dzisiejszy wygląd zawdzięcza cmentarz Karolowi Bauerowi – zarządcy uniwersyteckiego ogrodu botanicznego, który w roku 1856 rozpoczął wytyczanie alei oraz dróżek cmentarnych – a także jego następcy Tytusowi Tchórzewskiemu.\nNa Cmentarzu Łyczakowskim przez wiele lat grzebano przeważnie zamożnych mieszczan, urzędników miejskich oraz duchowieństwo. Na ich mogiłach wznoszono pyszne nagrobki, budowano grobowce, kaplice. Większość z nich zachowała się w dobrym stanie i ma dziś wielką wartość artystyczną. Do naszych czasów nie dotrwały natomiast najstarsze pomniki – z końca XVIII i początku XIX wieku. (W roku 1875, podczas budowy ceglanego ogrodzenia cmentarza i dwóch bram neogotyckich, magistrat lwowski wykorzystał na ten cel wszystkie stare nagrobki pozbawione już opieki.)\nAutorami pomników na Cmentarzu Łyczakowskim byli znani lwowscy rzeźbiarze i architekci: Hartman, Witwer, Johann i Leopold Schimserowie, Paweł Eutele, Abel Maria Perier, Parys Filippi, Julian Markowski, Stanisław Lewandowski, Cyprian Godebski, Antoni Kurzawa, Tomasz Dykas, Tadeusz Barącz, Leonard Marconi, Hryhorij Kuznewycz, Tadeusz Błotnicki, Edmund Jaskólski, Witold Rawski, Kazimierz Ostrowski, Władysław Gawliński, Jan Nalborczyk oraz wielu innych. Najlepsze tradycje cmentarnej plastyki lwowskiego panteonu przedłużają dziś ukraińscy rzeźbiarze i architekci.\nDla nas, Polaków z Polski i całego świata, lwowska nekropolia to nadal nie zagojona rana. Nic dziwnego, leżą tam przecież zasłużeni i wybitni Polacy: matematyk Stefan Banach, zoolog Benedykt Dybowski, historycy: Oskar Balcer, August Bielowski, Karol Szajnocha, Franciszek Jaworski, poeci i pisarze: Wacław Zalewski, Seweryn Goszczyński, Maria Konopnicka, Gabriela Zapolska, Walery Łoziński, artysta malarz Artur Grottger i wielu innych. Są także przedstawiciele narodu ormiańskiego – uczony Teodor Tarasiewicz i Józef Torosiewicz – profesor medycyny oraz ukraińskiego – m.in. Markijan Szaszkiewicz – poeta i demokrata walczący o jedność Ukrainy, pisarz i poeta Iwan Franko czy światowej sławy piosenkarka Sołomija Kruszelnicka.\nSą wreszcie groby żołnierzy polskich z czasów wojny 1918-19, znajdujące się po sąsiedzku na tzw. Cmentarzu Orląt Polskich.\nWspaniały jest także wileński Cmentarz na Rossie, jedna z najpiękniejszych nekropolii Europy, który w latach powojennych był barbarzyńsko dewastowany. Wiele tamtejszych grobów zostało w tym okresie całkowicie zniszczonych, a na wielu pozrywano i sprofanowano krzyże.\nPóźniej, w latach 80. – jeszcze za czasów Litwy sowieckiej, nad częścią nekropolii zawisła groźba zagłady. Litewscy administratorzy miasta chcieli przez jej teren przeprowadzić drogę szybkiego ruchu. Ten niesamowity pomysł spotkał się jednak z gwałtownym sprzeciwem. Protestowali Polacy na Litwie i w kraju. Ostro zaprotestowała też światła część opinii publicznej Litwy. Do realizacji tego poronionego pomysłu na szczęście nie doszło. Dziś Cmentarz na Rossie poddawany jest nieustannej renowacji – m.in. z funduszy zbieranych w Polsce w dniu 1 listopada.\nWileński Cmentarz na Rossie powstał w końcu XVIII wieku. Pochodzenie jego nazwy nie jest ciągle do końca znane. Może tak właśnie nazywali się właściciele gruntów, na których powstał? Zdaniem prof. J. Kłosa z Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie, „nazwa ta, niewątpliwie starożytna, występuje w źródłach już w XVI wieku i oznacza pierwotnie teren znacznie szerszy, ciągnący się aż po Ostrą Bramę, za którą w pewnej odległości wznosiła się podówczas cerkiew św. Jerzego, »ruską« zwana”. Jeszcze innego zdania jest Samuel Orgelbrand w Encyklopedii Powszechnej. Według jego opinii, „Rossa to miejsce w górzystych okolicach Wilna położone, gdzie lud tameczny od czasów pogańskich zbiera się w wigilię św. Jana lub w sam dzień ten, albo o kilka dni później, jeżeli deszcze trwały, ażeby kwiat paproci szczęście dający otrzymać”.\nW opinii wielu współczesnych historyków Wilna, już od dawna istniał na Rossie cmentarz zmarłych na zarazę, samobójców i żołnierzy. „W jego zaś pobliżu – jak opisuje w swoim przewodniku po wileńskiej nekropolii Jerzy Surwiło – w 1769 roku, z inicjatywy burmistrza Bazylego Millera założony został nowy cmentarz”.\nPierwszego zmarłego pochowano jednak na Rossie dopiero po wyświęceniu cmentarza w roku 1801. Okazało się wówczas, że obszar cmentarza jest zbyt mały. Nabyto więc sąsiadujące z nim tereny obejmujące dolinkę i wzgórze – nazywane dziś Górką Literacką.\nWszyscy odwiedzający wileński cmentarz rozpoczynają jego zwiedzanie od Cmentarzyka Wojskowego, na którym pochowani zostali żołnierze polscy polegli w latach 1919, 1920, 1939 i 1944. Są wśród nich legioniści i żołnierze polegli w walkach o Wilno oraz członkowie Armii Krajowej, którzy polegli w lipcu 1944 r. podczas wileńskiej operacji „Ostra Brama”.\nTam też znajduje się grób marszałka Józefa Piłsudskiego. Obok matki Marii z Billewiczów Piłsudskiej (zmarłej w roku 1884) spoczywa serce naczelnika, złożone tam – zgodnie z wolą zmarłego – w maju 1936 r. Na Rossie leżą również inni członkowie rodziny marszałka: brat Adam Piłsudski – senator RP i wiceprezydent Wilna, żona – Maria Piłsudska z Koplewskich, rodzeństwo Teonia i Piotruś Piłsudscy (zmarli w niemowlęctwie), a także Ludwika Majewska z Piłsudskich i Kasper Piłsudski.\nNa starej Rossie – w alejce profesorów, w pobliżu Cmentarzyka Wojskowego, pochowani zostali wybitni uczeni Uniwersytetu im. Stefana Batorego – m.in. rektor tej znamienitej uczelni, profesor matematyki Wiktor Staniewicz. Są też groby wielu wybitnych Polaków – polityków, pisarzy, artystów, działaczy społecznych – w ich liczbie m.in.: Joachima Lelewela – historyka i polityka, członka Rządu Narodowego w 1863 r., zmarłego w Paryżu; Tomasza Słowackiego – profesora Uniwersytetu Stefana Batorego, ojca Juliusza Słowackiego; Augusta Becu – lekarza, profesora Uniwersytetu Stefana Batorego, ojczyma Juliusza Słowackiego; Ludwika Kondratowicza – poety, bardziej znanego pod pseudonimem Władysława Syrokomli oraz jego synów: Władysława i Kazimierza; Wawrzyńca Gucewicza – projektanta przebudowy katedry wileńskiej; Antoniego Wiwulskiego – twórcy Pomnika Grunwaldzkiego w Krakowie oraz słynnych wileńskich Trzech Krzyży. Są wreszcie groby uczestników powstań narodowych z 1831 i 1863 roku – m.in. Aleksandra Oskierki – członka powstańczego Rządu Narodowego z roku 1863, filomaty i przyjaciela Adama Mickiewicza – Onufrego Pietraszkiewicza oraz wybitnych Litwinów – m.in. M.K. Ciurlionisa – malarza i kompozytora oraz J. Basanaviciusa – ojca litewskiego odrodzenia narodowego.\nNa wileńskiej Rossie pochowanych jest także wielu innych wspaniałych ludzi, o których napisać można odrębne dzieła.\nWspomnieć warto jeszcze o nowym cmentarzu, oddzielonym od Rossy dawną ul. Listopadową, na którym w roku 1921 stanął pomnik w kształcie antycznej kolumny z napisem„Wilno swoim wybawcom”. Obelisk ten wzniesiono na cześć żołnierzy polskich poległych w walkach o Wilno w latach 1919-20. Ich groby położone są obok mogił uczestników Samoobrony Wileńskiej oraz w pobliżu grobów żołnierzy litewskich, którzy polegli w starciach z wojskami gen. Żeligowskiego.


"Heartbreaker: Licencja na uwodzenie" - We-Dwoje.pl recenzuje - Filmy - Polki.pl\n"Heartbreaker: Licencja na uwodzenie" - We-Dwoje.pl recenzuje\nGdy za realizację komedii romantycznych zabierają się Europejczycy zazwyczaj mają one ręce i nogi. Owszem schemat się powtarza. Są też bardzo przewidywalne. W przeciwieństwie jednak do filmów zza Oceanu ogląda się je z wielką przyjemnością. Nie inaczej było z komedią Pascala Chaumeil.\nAnita Boharewicz / 20.08.2010 20:53\nAlex, jego siostra Mélani oraz jej mąż Marc świadczą płatne usługi polegające na rozbijaniu nieudanych związków. Otwierają kobietom oczy. Pokazują im, że zasługują na kogoś lepszego. Ich metoda to uwodzenie. Głównym aktorem w tym spektaklu jest przystojny Alex. Scenografami oraz specami od pozyskiwania wszelkich informacji na temat nieświadomych niczego kobiet - Mélani i Marc. Pewnego dnia dostają propozycję rozbicia idealnego związku. Jest to wbrew ich zasadom. Jednakże mający długi Alex podejmuje się tego zadania. Do ślubu Juliette i Jonathana zostało dziesięć dni. I można powiedzieć, że trafiła kosa na kamień, ponieważ Juliette nie ma zamiaru zbyt szybko ulec urokowi czarującego amanta.\n„Heartbreaker: Licencja na uwodzenie” ma w sobie coś z „Bodyguarda”. Zdaje się to być w pełni zamierzone. A może nawet trochę prześmiewcze. Romain Duris w przeciwieństwie do Kevina Costnera musi się sporo natrudzić, by zdobyć serce pięknej Vanessy Paradis. Tu romans nie zakwita w myśl zasady kto się lubi, ten się czubi. Jest raczej wynikiem usilnych starań Alexa. Przystojny uwodziciel uczy się tańczyć jak Patrick Swayze. Z uśmiechem na ustach zjada ser roquefort, którego nie znosi. Śpiewa Wake Me Up Before You Go Go, choć nie lubi Georga Michaela. Z dużym wdziękiem robi wiele innych rzeczy. Wszystko po to, by uwieść Juliette w wyznaczonym terminie. W obrazie Pascala Chaumeila nie sposób nie zauważyć scen rodem z filmów szpiegowskich. Alex to taki Bond z przymrużeniem oka. Przystojniak świadomy swojego uroku, który wie kiedy jednym spojrzeniem rozpalić ogień namiętności w sercu niejednej kobiety. Co nie oznacza, że zawsze mu to wychodzi.\nRomain Duris i Vanessa Paradis zagrali rewelacyjnie. Kto by pomyślał, że zakochanemu Molierowi przyjdzie wcielić się w rolę zawodowego podrywacza, a sympatyczna Morgane zamiast rzucać miłosne uroki, będzie zmuszona je odpierać. Równego kroku dotrzymywali im Julie Ferrier (Mélani) oraz François Damiens (Marc). Bez nich film ten nie miałby po prostu racji bytu. „Heartbreaker” uwodzi widza świetnie skompletowaną obsadą, zręcznie napisanym scenariuszem oraz dobrą ścieżką dźwiękową. Zachwyca przepiękną scenerią Monte Carlo. To komedia romantyczna, która wzrusza i bawi. Urzeknie każdego.\nTagi: Heartbreaker. Licencja na uwodzenie, George Michael, Monte Carlo, komedia romantyczna, James Bond, Patrick Swayze, Venessa Paradis\nHeartbreaker. Licencja na uwodzenie.


Te wakacje będą nietypowe. Większość osób w obawie o swoje bezpieczeństwo zrezygnuje z wyjazdu za granicę i spędzi urlop w polskich górach, nad morzem, jeziorem czy na działce. Część w końcu zdecyduje się na długo odkładany remont. Tym razem odnawiane będą nie tylko działki, mieszkania i domy, ale też komputery!\nŚredni wiek laptopa w Polsce to aż 4 lata. Jak wynika z badań Nielsen na zlecenie Intel i Microsoft rzeczą, która najbardziej denerwuje użytkowników jest krótki czas pracy baterii na obecnym sprzęcie. Myśląc o zakupie nowego urządzenia Polacy zwracają uwagę na takie atrybuty jak: niezawodność, mobilność, laptop na lata, zaawansowany technicznie i elegancja. Większość deklaruje, że posiada zarówno komputer stacjonarny i laptopa – 66%, a 34% tylko laptopa.\nWedług badań, 2420 zł to dotychczasowa średnia cena zakupu laptopa. Z kolei 2880 zł to średnia kwota jaką badani chcą przeznaczyć na nowy laptop. Według danych z badania 46% osób zakłada zakup sprzętu za 2-3 tys. zł, a 29% za nawet 3-5 tys. zł.\nTaki budżet można przeznaczyć na zakup gotowego urządzenia lub zdecydować się na rozbudowę istniejącego PC-ta. Pomocnym narzędziem jest konfigurator komputera. Takie rozwiązanie ma sporo zalet, wśród których największą jest pełna kontrola nad doborem podzespołów i dopasowaniem ich do własnych potrzeb oraz budżetu, którym dysponujemy. W przyszłości można też łatwo modernizować taki komputer, bez obawy o naruszenie gwarancji na cały zestaw. Każdy zakupiony komponent będzie mieć bowiem własną gwarancję. Samodzielne składanie komputera PC może wydawać się skomplikowane, ale w rzeczywistości każdy powinien sobie z tym zadaniem poradzić. Wszystkie podzespoły dostarczane są ze szczegółową instrukcją montażu, aby uniknąć wszelkich problemów. Taki konfigurator przygotował dla swoich klientów Komputronik. Dzięki niemu mogą oni sami wybrać odpowiedni sprzęt oraz skorzystać z porad fachowców.\nW te wakacje Komputronik przygotował także specjalne zniżki na osprzęt do komputera. W pasażu Wakacyjny remont komputera można znaleźć obudowy, dyski twarde, procesory, płyty główne, pamięci RAM, wentylatory, a także gotowe komputery. To jedna z najszerszych ofert na rynku, która jest dodatkowo przeceniona o kilkanaście procent, np. Komputronik Infinity S520 jest tańszy o 500 zł, płyta główna ASUS Prime Z490-P o 100 zł, a monitor Gigabyte AORUS KD25F aż o 500 zł.\nJak wynika z przeprowadzonych badań aż 98% badanych widzi różnego rodzaju trudności związane ze zmianą sprzętu. Najczęściej wskazują oni na przeniesienie danych – 60%, ponowną instalację gier i programów – 35%, ponowne określenie ustawień – 24%. Z pomocą przychodzą pracownicy Komputronik, którzy przez Polaków uważani są za ekspertów. Oprócz pożytecznych wskazówek Komputronik oferuje swoim klientom także szeroki wachlarz usług dodatkowych, takich jak konfiguracja sprzętu, naklejanie folii ochronnych na smartfony, serwis czy Gwarancja Beztroski, która wydłuża standardową gwarancję nawet do 5 lat.


Pracownia Językowa, Laboratorium Językowe | Aktin\nOd wielu lat pracujemy nad projektem idealnej pracowni językowej. Każda zaprojektowana przez nas pracownia językowa powstaje od podstaw na indywidualne zamówienie klienta. Słuchamy, analizujemy, a następnie szukamy najlepszych rozwiązań technologicznych i funkcjonalnych. Stosowane przez nas ergonomiczne meble umożliwiają przeprowadzanie zajęć interaktywnych, które mają na celu szlifowanie umiejętności językowych. Nasze projekty sprzyjają skupieniu oraz mobilizują do nauki. Umożliwiają także swobodny trening oparty na nauce poprzez dialogi. Dzięki temu uczniowie mogą skutecznie doskonalić się nie tylko w piśmie ale przede wszystkim i w wymowie. Specjalnie dostosowane do tego stanowiska ułatwiają uczniom nawiązywanie konwersacji w języku obcym. W efekcie mogą oni podnieść efektywność nauki nawet o kilkadziesiąt procent więcej.\nTworzone przez naszych ekspertów pracownie językowe InterAktin to projekty pełne pasji i zaangażowania, a przede wszystkim doświadczenia w tej dziedzinie. Są wyposażone w ergonomiczne meble naszego projektu, posiadające świadectwo rejestracji wzoru przemysłowego w Urzędzie Patentowym RP z uwagi na swoją innowacyjność. Pracownie językowe InterAktin służą nie tylko doskonaleniu wymowy, ale zapewniają komfort nauki i pozwalają wszystkim uczniom na zsynchronizowaną pracę w nowoczesnym laboratorium językowym. Bogaty wybór kolorystyki mebli oraz dopasowane tematycznie fototapety powodują, że każda wykonana prze Aktin pracownia językowa jest niepowtarzalna. Pracownia językowa Interaktin to ergonomia, łatwość obsługi i atrakcyjny design. Każda pracownia językowa projektowana jest indywidualnie z uwzględnieniem potrzeb i możliwości klienta. Od ponad 20 lat wprowadzamy do naszych pracowni językowych innowacyjne rozwiązania takie jak monitor wbudowany w blat umożliwiający dotykowe sterowanie całą pracownią, czy udogodnienia powodujące, że pracownia językowa Interaktin jest przyjazna dla uczniów niepełnosprawnych. Oferujemy również szeroką gamę sprzętu interaktywnego, pozwalające na intuicyjna obsługę naszych pracowni. działa niezwykle intuicyjnie. Stosowanie przez nas rozwiązania oraz technologie pozwalają na stworzenie dowolnych konfiguracji par oraz grup konwersacyjnych.\nPracownia językowa InterAktin PC PRO - Pracownia na 6-tkę! 16 stanowisk\nPracownia językowa InterAktin PC PRO to nowoczesne laboratorium do nauki języków obcych. 25 lat doświadczenia oraz montaż ponad 1000 pracowni językowych w Polsce i zagranicą.\n-7% 23099 zł\nPracownia językowa InterAktin PC2 16 stanowisk\nLaboratorium językowe InterAktin, znane i cenione za jakość i funkcjonalność teraz w wyjątkowej ofercie promocyjnej!\n-9% 17422 zł\nMobilna Pracownia Językowa MPJ\nZamień twoją pracownie komputerową w profesjonalną pracownie językową. Mobilny System Pracowni Językowej umożliwia przesyłanie sygnałów zarówno audio i wideo w czasie rzeczywistym...\nPracownia informatyczno - językowa PIN**\nPracownia językowa zgodna z działaniem 10.1.3 edukacja w szkołach prowadzących ogólne kształcenie\nStolik uczniowski 2 osobowy InterAktin SIA\nStolik uczniowski 2 osobowyergonomiczny stolik uczniowski zapewniający uczniowi przyjęcie pozycji siedzącej skierowanej o kąt min. 15 stopni od osi sali w kierunku tablicy,elementy wykonane z...\nFototapeta tematyczna do pracowni - 1 m²\nFototapeta do szkoły i przedszkola to strzał w dziesiątkę, gdy chcemy zamienić zwykłą, niewyróżniającą się niczym salę w miejsce kolorowe i wizualnie atrakcyjne, ale także sprzyjające...


RODO - informacje o zastępstwach za nauczyciela oraz podpisywanie podręczników\nInformacje o zastępstwach za nauczyciela można udostępnić w pokoju nauczycielskim. RODO nakłada natomiast na szkoły obowiązek zadbania, by żadna osoba nieuprawniona nie miała dostępu do podpisanych podręczników uczniów. Problematyczną kwestią okazać się też mogą zaproszenia na szkolne uroczystości.\nWdrażanie RODO w szkole to wyzwanie tak dla dyrektora, jak i nauczycieli. Unijne przepisy nie zakazują odczytywania nazwisk uczniów w dzienniku. Nie tak oczywista jest natomiast sprawa wywieszania listy zastępstw za nieobecnych nauczycieli.\nInformacja o zastępstwach w pokoju nauczycielskim\nJak czytamy w poradniku wydanym współnie przez resort edukacji i Urząd Ochrony Danych Osobowych, szkoła musi zadbać o ochronę prywatności pedagogów. I tak - informacja o zastępstwach może znaleźć się w pokoju nauczycielskim, jeżeli przesądza o tym szkolny regulamin.\nO nieobecności nauczyciela można powiadomić rodziców uczniów oraz ich samych. Nie tłumaczy się jednak, dlaczego pracownik nie pojawi się w szkole - byłoby to naruszenie jego prawa do prywatności.\nPodpisane podręczniki zamknięte w szafce\nRozporządzenie dotyczące BHP w szkole zobliguje placówki do zapewnienia uczniom miejsc, w których mogą zostawić książki. Może się to okazać przydatne również w kontekście RODO, bo w poradniku mocno podkreślono, że to szkoła odpowiada za to, by osoby nieuprawnione nie miały dostępu do danych uczniów. W tym także do informacji zamieszczonych na należących do nich książkach i zeszytach.\nSzkoła musi wdrożyć właściwe środki techniczne i organizacyjne, aby przetwarzanie danych odbyło się zgodnie z RODO. Zabezpieczenia powinny zapobiegać dostępowi do danych - najlepiej, żeby były to szafki zabezpieczone zamkiem na szyfr.\nZaproszenie na szkolny teatrzyk niekoniecznie z pełną informacją\nTeoretycznie - jak wynika z przepisów RODO - równiez zaproszenie na szkolną uroczystość wymaga dołączenia informacji o tym, na jakiej podstawie przetwarzane są w szkole dane zapraszanego gościa oraz kto jest ich administratorem. Autorzy poradnika radzą jednak, by nie popadać w przesadę.\nOsobie, której dane dotyczą, można przy okazji zaproszenia udzieli jedynie najistotniejszych informacji - np. odsyłając do strony internetowej, gdzie zamieszczono pełną treść komunikatu o szczegółach przetwarzania danych. Takie rozwiązanie jest dopuszczalne w przypadku, gdy administrator nie ma możliwości, żeby wykonaź w pełni obowiązek informacyjny.\nCzy zgodnie z RODO w szkole może być zainstalowany monitoring wizyjny?>>


Polityka prywatności - Galeria Biżuterii Dawnej - Iwona Szlęk\nZapewniamy Państwu pełne poszanowanie ich prywatności oraz ochronę danych osobowych.\n1. Administratorem danych osobowych jest właściciel sklepu internetowego Galeria Biżuterii Dawnej - Iwona Szlęk, który dokonuje przetwarzania danych osobowych zgodnie z przepisami prawa.\nIwona Szlęk Galeria Biżuterii Dawnej\nul. Poczdamska 3a/7, 42-612 Tarnowskie Góry\nNIP 625-109-31-89, REGON 243320067\ntel.: +48 516 236 652\n2. Dane osobowe przetwarzane będą w celu świadczenia przez Administratora Danych Osobowych usług w ramach sklepu internetowego bizuteriadawna.pl, w szczególności:\n- Prawidłowej realizacji umowy sprzedaży produktów dokonywanej na stronie sklepu\n- Wysyłki zakupionego produktu na adres podany podczas rejestracji\n- Odpowiedzi na pytania związane z przedmiotami\n- Dobrowolna zgoda na przetwarzanie danych osobowych w przypadku rejestracji konta oraz zapytania o przedmiot\n- Czynności niezbędne do wykonania umowy o świadczenie usługi polegającej na sprzedaży produktów oferowanych przez sklep\n4. Jakie dane zbieramy:\nPodczas rejestracji konta użytkownika: Nazwa Użytkownika, Imię, Nazwisko, Firma, Ulica i nr domu, Kod pocztowy, Miasto, Kraj, Nr telefonu komórkowego,\nJeżeli zainteresuje Cię dany przedmiot i chcesz dowiedzieć się więcej na jego temat w formularzu na stronie przedmiotu zbieramy następujące dane: imię, adres e-mail,\nPrzy zakupie produktu bez rejestracji konta użytkownika: Imię, Nazwisko, Firma, Ulica i nr domu, Kod pocztowy, Miasto, Kraj, Nr telefonu komórkowego.\n5. Swoje dane podajesz dobrowolnie. Jeżeli nie podasz danych lub nie wyrazisz zgody na przetwarzanie danych osobowych nie będziesz miał możliwości rejestracji konta Użytkownika oraz dokonywania zakupów za pomocą strony internetowej sklepu.\n6. Dane osobowe będą przechowywane przez okres nie dłuższy niż wymagany dla realizacji celu, dla którego są przetwarzane lub tak długo, jak regulują to aktualne przepisy prawa, np.:\n- Jeżeli na przetwarzanie danych wymagana jest zgoda – do momentu cofnięcia zgody przez osobę, która ją wyraziła,\n- Dane podane podczas rejestracji konta Użytkownika do momentu usunięcia konta przez Użytkownika,\n- Jeżeli dane przetwarzane są w celu wykonywania umowy sprzedaży, dane będą przetwarzane przez okres niezbędny do prawidłowej realizacji tej umowy oraz zobowiązań, które z niej wynikają, np. określonych przez przepisy podatkowe.\n8. Odbiorcami danych będą :\nW celu zapewnienia jak najwyższej jakości oferowanych rzez nas usług oraz produktów Twoje dane mogą być udostępnione stronom trzecim, np.:\n- Poczcie lub kurierom realizującym dostawę zakupionego produktu,\n- Podmiotom świadczącym na rzecz sklepu usługi księgowe,\n- Podmiotom, które dbają o prawidłowe działanie sklepu oraz strony internetowej od strony technicznej.\n9. Na zasadach określonych przepisami o ochronie danych osobowych masz prawo dostępu do treści swoich danych oraz prawo do sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych, prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania oraz prawo do przenoszenia danych. Ponadto masz prawo do wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, gdy uznasz, że przetwarzanie danych osobowych narusza przepisy prawa.\n10. Galeria kontaktuje się z klientem telefonicznie oraz przy użyciu adresu e-mail.\n11. Dane osobowe Klientów Galerii są traktowane jako poufne, są zabezpieczone przed dostępem osób nieupoważnionych i nie są udostępniane osobom trzecim.\n12. W ramach serwisu www.bizuteriadawna.pl stosujemy pliki cookies w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb Klientów. Pliki cookies (ang: ciasteczka) to informacje przechowywane na komputerze użytkownika przez odwiedzane przez niego witryny internetowe. Producenci poszczególnych przeglądarek www decydują o tym, w jakiej formie cookies zapisywane są na komputerze użytkownika.\nUmożliwiając przeglądarce zapisywanie na komputerze plików cookies wyrażają Państwo zgodę na ich przetwarzanie.\nKorzystanie z witryny bez wyłączenia obsługi cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Mogą Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących przechowywania i uzyskiwania dostepu do cookies przy pomocy ustawień przeglądarki lub urządzeń końcowych, z których Państwo korzystają. Mogą Państwo wyrazić zgodę lub nie na zapisywanie cookies na swoim urządzeniu oraz na ich korzystanie w sposób opisany powyżej poprzez odpowiednie ustawienia przeglądarki internetowej, z której Państwo korzystają.\n13. Sklep internetowy Galerii może zawierać linki i odnośniki do innych stron internetowych. Galeria nie ponosi odpowiedzialności za zasady ochrony prywatności na nich obowiązujące. Zachęcamy Państwa, by po przejściu za pośrednictwem Galerii na stronę zarządzaną przez innego administratora, zapoznać się z polityką prywatności tam przyjętą.


A14 Bionic wydajność\nZastosowany przez Apple w najnowszych iPhone'ach procesor A14 Bionic w benchmarkach wypada o wiele lepiej od swojego poprzednika, układu A13 Bionic. Nieźle radzi sobie też w porównaniu z konkurencyjnymi układami Snapdragon firmy Qualcomm.\nAby porównać osiągi mobilnych procesorów, serwis phoneArena.com wziął pod lupę smartfony iPhone 12 Pro (A14 Bionic), iPhone 11 Pro (A13 Bionic), OnePlus 8T(Snapdragon 865) oraz Asus ROG Phone 3 (Snapdragon 865+).\nW testach AnTuTu iPhone 12 Pro zanotował aż o 30 proc. lepszy wynik niż iPhone 11 Pro, ale najlepiej wypadł tutaj Asus ROG Phone 3. Z kolei OnePlus 8T minimalnie przegrał z najnowszym smartfonem Apple.\nProcesory Apple zdeklasowały Snapdragony w testach Geekbench 5, a szczególnie w testach pojedynczego rdzenia. A14 Bionic jest tutaj o 20 proc. lepszy od A13 Bionic oraz aż o ponad 60 proc. od Snapdragona 865+ w ROG Phone 3. W przypadku wielu rdzeni różnice nie są już tak znaczące, ale i tak iPhone'om, pomimo dwóch rdzeni mniej, udało się pokonać urządzenia OnePlus i Asusa.\nZ kolei w testach GFXBench, sprawdzających jak smartfony i zastosowane w nich GPU radzą sobie z wymagającymi animacjami (wynik to średnia liczba klatek na sekundę w danej scenie), zaobserwowano wyraźne różnice w zależności od testu.\nW przypadku sceny "Car chase" najlepiej znów poradziły sobie oba iPhone'y, ale już w scenie "Manhattan" zdecydowanie zwyciężył ROG Phone 3.\nOstatni test to Jetstream 2 - aplikacja testująca szybkość internetowych przeglądarek. W tym benchmarku wyraźnym liderem jest iPhone 12 Pro, z wynikiem o 26 proc. lepszym od iPhone'a 11 Pro, który z kolei ma dużą przewagę nad smartfonami z Androidem.\n72 proc. iPhone'ów na najnowszym iOS, gorzej z iPadami i iPadOS\nDołącz do dyskusji: A14 Bionic z najnowszych iPhone'ów wydajniejszy od poprzednika i konkurencji


Judeo-Polonia | Fundacja Wolność i Pokój\nNie sposób dziś bezpiecznie przepłynąć dziś między Scyllą antysemityzmu i Charybdą filosemityzmu. Tragedia Zagłady narzuciła dodatkową cenzurę, w myśl zasady: o zmarłych albo dobrze, albo wcale. Pisząc więc o idei Judeo-Polonii przyjmuję z pokorą możliwość oberwania w łeb z każdej, możliwej strony. Profilaktycznie zacznę od przedstawienia pojęć nie-oczywistych.\nTest Singera. W szkole, albo poza szkołą, szczycimy się naszymi Noblistami. Jest oczywiście uwielbiany Sienkiewicz, nieznany ale szanowany Reymont, „pomnikowy” Miłosz, „moskalikowa” Szymborska… A Singer, czy Isaac Beshevis Singer jest naszym Noblistą…? Chyba nie, bo to Żyd… Czy jest więc pisarzem izraelskim? No, nie… A amerykańskim? Chyba też nie… Nie pisał o Miami ani o Sacramento, ale o znanych i bliskich mi stronach: o Biłgoraju, Lublinie, Goraju, Nowym Dworze Mazowieckim, Warszawie. Pisał o nich nie jako turysta, ale jako człowiek urodzony pod Radzyminem, a wychowany w Biłgoraju. Pisał nie po angielsku, ale w języku, który powstał i przybrał wartość języka literackiego na obszarze Rzeczpospolitej. Biłgoraj to jego i moja ojczyzna, więc jak mógłbym go nie uważać za „naszego” Noblistę.\nPrawdziwy Polak, prawdziwy Żyd. Właściwie to nigdy w życiu nie spotkałem prawdziwego Polaka (Niemca, Ukraińca, Żyda), bo każdy z nich był inny, więc trudno ustalić oryginalność. Dla wygody grupujemy różne stworzenia w szufladki gatunków, ras, klas, narodowości, ale samooszukaństwem jest wywodzenie z tego jednolitości. Z tego samooszustwa wytwarzamy stereotypy; mówimy, że my Polacy to jesteśmy tacy, a oni, Żydzi, Ukraińcy, Rosjanie, owacy. Rodzi się z tego filo- albo antysemityzm, jak każda ideologia krępująca pracę szarych komórek.\nInteres narodowy. Każdy indywidualnie odpowiada za swoje grzechy, każdy indywidualnie szczycić się może swoimi osiągnięciami. Nie ma winy, ani zasługi zbiorowej. Mogę kibicować danej społeczności, ale to nie ja wygrywam mecz czy wojnę (o ile wojnę można wygrać?). Mogę poczuwać się do solidarności z naszymi, ale nie biorę odpowiedzialności, ani tym bardziej nie będę krył świństwa, które ktoś z naszych zrobił. Z tych względów mam spore wątpliwości czy istnieje interes narodowy. Jest rzeczą bardzo trudną, wręcz graniczącą z niemożliwością, wypracowanie wspólnych rozwiązań problemów społecznych nękających każdą zbiorowość; tym trudniejsze wydaje się ustalenie co jest rzeczywistym wspólnym interesem, oprócz sprawy podstawowej: biologicznego przeżycia tej zbiorowości.\nTen wstęp jest potrzebny, nie dla poddenerwowania Czytelników, lecz dla uświadomienia, że w 1918 r., w chwili odzyskiwania przez Polskę Niepodległości, nie sposób było mówić o stosunkach polsko-żydowskich, lecz o różnorodnych sporach tych, dojrzewających dopiero grup narodowościowych, toczonych na obszarze uważanym za wspólną ojczyznę. Absurdem byłoby odbierać Singerowi prawo uważania Biłgoraja za swoją ojcowiznę, podobnie jak absurdem byłoby odebranie tego prawa przodkom Henryka Wujca. Problem w tym jak wypracować zasady wzajemnego współżycia na ograniczonym terenie tego miasta w sposób gwarantujący każdemu prawo do własnej tożsamości. Problem tym trudniejszy, że obowiązywała: „doktryna Wilson’a” o samostanowieniu narodów i oparty na niej system traktatu wersalskiego, utożsamiając pojęcia narodu i państwa, wychodzi z tego założenia, że państwo jest niczem innem, jak tylko przetłumaczonym na język prawniczy pojęciem narodu1” Tym samym „Każde państwo powinno się składać z jednego tylko narodu, mającego poczucie własnej odrębności, pragnącego zachować własną indywidualność i dążącego do zrealizowania swoich własnych zadań i celów. Tylko takie państwo, jednolite pod względem narodowym i pozbawione wskutek tego wszelkich dążeń odśrodkowych, może zapewnić narodowi pełnię rozwoju. Dlatego w obrębie państwa narodowego, poza narodem panującym, niema miejsca dla jakichkolwiek innych odrębnych narodowości: powinny one zniknąć, zasymilować się i rozpłynąć w narodzie panującym, któremu udało się utworzyć własne państwo narodowe2”. Dyskusyjnym było czym jest ten naród, jakie cechy powinien posiadać, czy istotniejszy jest wspólny język, czy też więzi krwi, czy może wspólna kultura i pamięć historyczna…\nKoniec XIX w. to czas „wielkiego wstrząsu” tworzącego współczesne społeczeństwo. Wcześniejsze podziały miały charakter stanowy (chłopi, mieszczaństwo, szlachta) i religijny. Ruch narodowy stawał się formą rewolucyjnego modernizmu, niszcząc stare podziały i struktury. Tak było zarówno w społeczeństwie polskim jak i żydowskim. Proces emancypacji powodował, że chłop wydobywał się z miejsca wskazanemu mu „przez naturę”, stając się Polakiem czuł się równy szlachcie. W ramach tego procesu musiała nastąpić erozja starej struktury wsi, zniszczony musiał być hierarchiczny układ „zamknięty”, w którym każdy miał swoje miejsce w szeregu, a porządku pilnował despota-wójt na spółkę z proboszczem. Obraz tych rewolucji z lata „wielkiego wstrząsu” znajdziemy u Reymonta; podobny obraz znajdziemy u I.B.Singera i u Szaloma Asza. Dawny sztetl też był układem zamkniętym, też był strukturą hierarchiczną, małomiasteczkową oligarchią nadzorowaną przez rabina. Wybór indywidualnej wolności to ucieczka ze sztetla lub walka o zniszczenie „starego”. Żydzi byli przede wszystkim wspólnotą religijną. Wspólnotą zamkniętą, podlegającej drobiazgowej samokontroli ograniczającej wolność indywidualną; wspólnotą świadomie izolującą się od otoczenia. Bunty i przemiany w sztetlu zmieniały wewnętrzny układ hierarchiczny wspólnoty religijnej. Toczyły się zapiekłe spory ortodoksów z chasydami; po wyodrębnieniu się wspólnot chasydzkich wyraźny był podział na starowiernych ortodoksów i „oświeceniowców” (haskala, ruch reformatorski dążący do asymilacji kulturowej z otoczeniem, przy utrzymaniu odrębności religijnej). Konsekwentnie: ortodoksi dążyli do zakonserwowania izolacji wspólnot religijnych, odgrodzenia murem sztetli od nieprzyjaznego, katolickiego otoczenia; reformatorzy przeciwnie – dążyli do asymilacji nawet kosztem wyrzeczenia się żydowskiej tożsamości. Miało to swoje konsekwencje. Zamknięcie utrudniało komunikację, tym samym wzmacniało niechętne Żydom stereotypy polskiego społeczeństwa, owocując wzrostem nastrojów antysemickich. Asymilacja miała sens, gdy społeczność polska była otwarta na asymilowanie innych; w przeciwnym wypadku Żyd wyrzekając się żydowskości nie stawał się Polakiem, lecz odrzucanym przez obie wspólnoty „obcym”. Stary, hierarchiczny układ zamknięty sztetla był w czasach „wielkiego wstrząsu” niemożliwy do zachowania, zbyt szybkie i zbyt powszechne były procesy emancypacyjne. Wzrost nastrojów antysemickich tak w Królestwie Kongresowym jak i w Galicji, powodował konieczność poszukiwania innych dróg „ucieczki ze sztetla”; alternatywą dla asymilacji był syjonizm lub socjalizm.\nTak rzecz wyglądała w ogólnym zarysie przed I wojną światową. W 1918 r na zlecenie Naczelnego Komitetu Narodowego publicysta warszawski występujący pod pseudonimem Spektator stworzył pod potrzeby ruchu niepodległościowego analizę nastrojów politycznych Żydów w Królestwie Polskim3. Zaznaczył w niej na wstępie: „Kwestja żydowska w Polsce — to splot najrozmaitszych zagadnień o charakterze społecznym, kulturalnym i politycznym, splot nieszczęśliwy, świadomie przez rząd rosyjski gmatwany, który rozwiązany być musi przez polskie czynniki polityczne, o ile nie chcemy stworzyć sobie przy pozostającym państwie polskiem drugiej kwestji rusińskiej. Rozwiązanie sprawy żydowskiej napotka na trudności ogromne, przeto tem bardziej należy ją badać u źródła, znać ją dokładnie i stosować takie środki zaradcze, iżby rezultat był dla państwa polskiego najpomyślniejszy . /s 1/.”. Spektator w sposób następujący opisywał tworzące się żydowskie nurty polityczne:\n„Asymilatorzy stanowią obóz w żydostwie polskiem najstarszy, ale niestety nie najwpływowszy. Ideologja asymilacji jest ogólnie znana: żydzi stanowią odrębną grupę wyznaniową, ale nie narodową. Pod względem narodowym są Polakami, tak samo, jak żydzi niemieccy Niemcami, angielscy – Anglikami i t. p. Warunki polityczne, w jakich kraj znajdował się przed wojną, nie pozwoliły im rozwinąć energicznej pracy ani w dziedzinie oświatowej, ani też w dziedzinie uspołecznienia, uobywatelenia szerszych a w ciemnocie i zaniedbaniu kulturalnem i umysłowem grzęznących mas ludowych. /…/ Są więc asymilatorzy przedstawicielami pewnego nielicznego, ale dość wpływowego odłamu żydostwa polskiego, ale całości bynajmniej nie reprezentują. /…/ W życiu politycznem nie odgrywają asymilatorzy roli stronnictwa. Jest to zupełnie zrozumiałe. Nie są oni partją, łączy ich tylko świadomość wspólnej przynależności do kultury polskiej i — nic więcej. Politycznie i społecznie należą do różnych ugrupowań, najczęściej jednak zasilają szeregi partji postępowo-radykalnych. /s 5-6/ Nieco inaczej przedstawia się obóz t. zw. Neoasymilatorów. Grupa ta, jednocząca pewien odłam inteligencji polsko-żydowskiej młodszej generacji, powstała dopiero podczas wojny w roku 1915. Jako tacy, występują w życiu publicznem. Różnią się w swych poglądach i taktyce od asymilatorów tem, że nie wyrzekając się narodowości polskiej, utrzymują jednak bliższy kontakt z masą a właściwie mieszczaństwem żydowskiem, gdyż o wpływy wśród proletarjatu walczą grupy inne, o których będzie mowa. /…/ Manifestują na każdym kroku swoją przynależność obywatelską i narodową do Polski, ale energiczniej niż asymilatorzy występują w obronie praw obywatelskich żydów. /s 6-7/\nPrzechodząc do obozów nacjonalistycznych poczniemy od sjonistów jako przeważających liczebnością i wpływami. Ideologja sjonizmu nie liczy u nas ponad 20 lat istnienia. Ideą, która odgrywać zaczęła pewną rolę w życiu społecznem i politycznem żydów polskich, stał się niedawno, w okresie poprzedzającym bojkot żydów, a rozrósł się i rozwinął w czasie wojny, idee narodowo – żydowskie przywędrowały do nas wraz z masami żydów rosyjskich, wydalonych z Rosji, począwszy od lat 80- ciu ubiegłego stulecja. W miarę, gdy żywioły te, osiedlając się w większych miastach, stykać się zaczęły z ludnością miejscową, a przedewszystkiem z żydostwem polskiem — rozpoczął się proces wzajemnego oddziaływania jednych na drugich. Rezultaty tego procesu uwidoczniły się dopiero w latach ostatnich. Okazało się, że pewien odłam żydostwa polskiego przyswoił sobie idee nacjonalistyczne, jako dobro najwyższe. /…/ To, że sjoniści (a wraz z nimi nacjonaliści innych odcieni) zdołali opanować część tłumów, jest z jednej strony ich sukcesem niezaprzeczonym /…/ W ciągu ostatnich dwóch lat potworzyli sjoniści organizacje we wszystkich niemal miastach i miasteczkach Królestwa, a centrala tych organizacji w Warszawie nadaje kierunek pracy i akcji organizacyjno-agitacyjnej. Nie da się również zaprzeczyć, że wpływ ruchu sjonistycznego i ideałów sjonistycznych na pokolenie młode, łatwo ulegające mrzonkom dalekiej i mitycznej ojczyzny, jest znaczny. /…/ Wychodząc z założenia swego programu, że żydzi stanowią odrębny naród, wysuwają sjoniści żądanie równouprawnienia obywatelskiego i narodowego żydów w Polsce. /…/ Ściśle opracowanego programu co do tych praw sjoniści dotąd nie posiadają. Wiadomo jednak z wystąpień publicznych oraz z prasy partyjnej, że domagają się: unarodowienia szkolnictwa, stworzenia specjalnej żydowskiej Rady szkolnej, której należy powierzyć kierownictwo szkolnictwa żydowskiego, oraz uznania sprawy żydowskiej za sprawę nie wewnętrznie polską, ale międzynarodową, której rozwiązanie powierzyć należy kongresowi pokojowemu. /…/ Jak ongi za czasów rosyjskich dążyli sjoniści do centralizmu, w nadziei, że ich interesów bronić będą wpływowi żydzi rosyjscy, tak obecnie pragnęliby sprawę żydowską i jej częściowe choćby rozwiązanie powierzyć kongresowi pokojowemu — w nadziei, że na kongresie tym wpływy żydowskie, acz niewidoczne i dobrze zamaskowane, decydować będą o niejednem zagadnieniu. /s 8-11/\nLudowcy (tzw. grupa ludowa) stanowią drugi obóz nacjonalistyczny żydowski, który za program swój uważa wywalczenie żydom równouprawnienia politycznego i narodowego w Polsce. Jest to grupa politycznie najmłodsza w żydostwie polskiem, reprezentuje nacjonalizm krzykliwy, demagogiczny. Uważają ludowcy żydów za naród odrębny, któremu przysługują na ziemi polskiej te same prawa, co narodowi polskiemu. Różnią się od sjonistów tem, że podczas gdy tamci kładą nacisk na konieczność organizowania stałej a prawidłowej emigracji żydów z Polski i innych krajów do Ojczyzny — Palestyny — ci uważają Polskę za swą ojczyznę i tu pragną rozwijać swą odrębność narodową i kulturalną. /…/ Walka z asymilacją to drugi konik w agitacji demagogicznej ludowców. Prasa żydowska od dawna toczy walkę z asymilacją we wszystkich jej postaciach. Doszło do tego, że dla czytelników pism żydowskich pojęcie asymilacji stało się prawie równorzędne z pojęciem antysemity, wroga zdecydowanego żydów . W tym duchu urabiana bywa opinja szerokich warstw żydowskich w ciągu szeregu lat ostatnich i nie dziw, że obecnie walka z asymilacją jest w pojęciu narodowo usposobionych żydów nieodzownym warunkiem żydowskości i demokratyzmu programu i hasłem poszczególnego ugrupowania politycznego i społecznego. Poza tem wysuwają ludowcy żądanie unarodowienia szkoły początkowej i średniej. Różnią się pod tym względem od sjonistów. Ostatni pragnęliby widzieć w szkole początkowej język hebrajski jako wykładowy, nie przeciwstawiają się też zbyt energicznie w wykładaniu wszystkich przedmiotów świeckich w języku polskim, podczas gdy ludowcy żądają stanowczo wprowadzenia do szkół początkowych żargonu, jako języka wykładowego /…/ /s 11-14/\nOgólno-żydowski związek robotniczy »Bund« w Rosji, Polsce i na Litwie jest najwpływowszą, najliczniejszą partją radykalną żydowską. Jest to partja rewolucyjna, odpowiadająca mniej więcej lewicy P. P. S., chociaż różni się od tamtej w sprawach narodowych. Bund ma u nas tradycję partji proletarjackiej, która walczyła z caratem pod hasłem rewolucji. W latach wolnościowych obejmowała ona prawie cały zorganizowany proletarjat żydowski. Nazwa Bundu wskazuje, że nie tylko był w stałej łączności z socjal-demokracją rosyjską, ale też podlegał częściowo dyrektywom petersburskim i moskiewskim. Co do przyszłego ustroju Polski partja ta nie posiadała zdecydowanego stanowiska. Inteligenci żydowsko-polscy /…/ działający w tej partji, wypowiadali się za koncepcją P. P. S. (przedrozłamowej), zaś działacze rosyjscy Bundu woleli widzieć Polskę, jako część składową republiki rosyjskiej o odrębnej państwowości. Obecnie, w czasie wojny, stanął u nas Bund na stanowisku P. P. S. lewicy t. j. neguje zupełnie zagadnienie państwowości polskiej, neguje wszelkie zagadnienia z tą sprawą związane, a w akcie 5-go listopada widział wraz z lewicą P. P. S. jedynie krok imperjalistów ku ujarzmieniu ekonomicznemu kraju /…/ Bund był właściwym twórcą pomysłu „autonomji kulturalnej” dla żydów w Rosji całej, a więc i w Polsce i na Litwie. /…/ Stoi więc Bund w chwili obecnej na stanowisku autonomji kulturalnej dla żydów, a popierają go w tem namiętnie i bezwzględnie przezeń zwalczani sjoniści i ludowcy. Jako partja wywrotowa, a w stosunku do reakcyjnego społeczeństwa polskiego maksymalistyczna, jest Bund w żądaniach swoich po rosyjsku prostolinijny i ma odwagę żądać równouprawnienia żargonu z językiem polskim w życiu publicznem,w sądzie, szkole, poczcie i telegrafie; słowem dwujęzyczność i równorzędność obu tych języków w życiu publicznem Polski jest jednem z najpierwszych żądań Bundu na metę najbliższą /…/ Bund jest też nieubłaganym wrogiem żydowskich partji burżuazyjnych. Z dosadnością tylko socjalistom właściwą, zwalcza Bund przedewszystkim sjonizm jako szkodliwą utopję społeczną, utopję, która wprowadzając do umysłów i serc młodzieży jakieś mityczne i nieuchwytne nadzieje wytargowania dalekiej i nikomu nieznanej ojczyzny, marnuje ogrom energji ludowej. Sjonistów przedstawia Bund jako ludzi, którzy – acz nieświadomie – szkodzą interesom mas ludowych-żydowskich, bo marnują energję ludową na rzeczy dalekie im obce, odciągają lud od walki o swe prawa tu na miejscu. /s 14-16/\nCoś pośredniego między ludowcami a Bundem stanowią ugrupowania socyalistyczno-sjonistyczne\nTu należą Poa1ej – Sjon (pracownicy Sjonu) oraz sjoniści – socjaliści. Pierwsi tytułują się szumnie międzydzynarodowym żydowskim robotniczym związkiem socjalno-demokratycznym, którego ostatecznym dążeniem jest… zbudowanie państwa nie tylko niepodległego, ale też demokratycznego, ba! socjalistycznego w Palestynie. Ale nim państwo to będzie zbudowane, idą poalej-sjoniści ręka w rękę ze sjonistami, popierają wszelkie ich poczynania zabarwiając je odcieniem demokratycznym i proletarjackim. Zwłaszcza w walce o prawa narodowe ugrupowania te stanowić będą obóz jednolity a karny/… /. /s 16-17/\nOdrębne stanowisko w żydostwie polskiem zajmują ortodoksi. Nie powinna nas łudzić nazwa. Jest to obóz może najliczniejszy w żydostwie polskiem, ale zarazem stanowi ostoję reakcji społecznej. Jest uosobieniem ciemnoty, zacofania i skamieniałej w swej martwocie religijnej i fanatyzmie masy, której ich uspołecznieni bracia niemieccy starają się nadać wygląd i treść ortodoksji europejskiej. Do t. z. ortodoksów należą więc wszyscy prawowierni żydzi, rozmaici talmudyści, dla których najwyższą instancją w życiu duchowem i religijnem jest opinja rozmaitych cadyków. /…/ Cechuje tych ortodoksów, zwanych przed wojną kalwaryjczykami — jako, że taktykę swą uzależniali całkowicie od wskazówek cadyka z Góry Kalwarji — głód i chęć władzy. Jak ognia obawiają się postępu cywilizacji, który może wydrzeć ciemne masy żydowskie z pod ich wpływów. Ich źle maskowanym celem jest objąć pod swoje skrzydła opiekuńcze szkolnictwo początkowe żydowskie, aby w ten sposób udaremnić dopływ prądów współczesnych do młodzieży żydowskiej. Organizować się na szeroką skalę zaczęli dopiero w czasie wojny, a właściwie po zajęciu Warszawy przez wojska niemieckie. /…/ Ich organizacją jest Związek Ortodoksów, kierowany przez wspomnianych rabinów. Niezależnie od tego powstał ostatnio w Królestwie związek rabinów . /…/ W obecnej chwili niema w Królestwie większego a nawet mniejszego miasta, w którem Związek nie posiadałby świetnie zorganizowanej filji. /…/ O ile bowiem wnosić można z szeregu wystąpień ortodoksów, pragnęliby oni wytworzyć u nas takie stosunki, jakie pod tym względem panują w Galicji. Tam popierają oni podczas wyborów i wogóle w sprawach politycznych czynniki krajowe polskie (konserwatystów i demokratów), a jako rekompensatę otrzymują daleko sięgające przywileje w dziedzinie kahału i życia kulturalnego. Zdaje się, że i u nas dojdzie do tego rodzaju układu. Stroną dodatnią takiego porozumienia będzie to, że dzięki wpływom swoim i liczebności swoich zwolenników zdołają oni — na podstawie kompromisu — przeprowadzić do sejmu czy innych instytucji takie jednostki, które będą rządowi sprzyjały, a przynajmniej nie będą tworzyły opozycji. Ekwiwalentu będą jednak żądali poważnego, bo rządu dusz nad masą żydowską /…/ Już obecnie po niespełna roku działalności Związku Ortodoksów na ziemiach Królestwa, zaobserwować można, że jest to praca planowa, prowadzona na wzór niemiecki. Zdołał Związek zgromadzić pod swoim sztandarem wszystkich wybitnych rabinów, a za nim poszły tysiączne tłumy zwolenników chasydów. Najbliższe wybory do gmin żydowskich przyniosą im prawdopodobnie decydujące zwycięstwo na prowincji, gdzie siła obozów przeciwnych jest nieznaczna, a nawet w Warszawie i Łodzi, gdzie staną przeciw nim silne i karne szeregi obozów nacjonalistyczno-sjonistycznych /…/ W obozie ortodoksów specjalne miejsce zajmuje grupa t. z w. Mizrachi (wschód). Jest to grupa, która połączyć pragnie sjonizm z ortodoksją. Wpływów wielkich nie posiada, ale jest przedsiębiorcza i energiczna, na czele jej stoją ludzie ruchliwi i jak na stosunki w obozie konserwatywnym dość światli. /s 18-21/”\nPodobny do opisanego podział polityczny utrzymał się także w II Rzeczpospolitej. Pisał o tym, Kerski w książce o ochronie mniejszości:\n„Życie polityczne mniejszości żydowskiej charakteryzuje daleko posunięta atomizacja. Zarówno pod względem narodowo-politycznym, jak i klasowo-społecznym, żydzi są podzieleni i skłóceni z sobą. Powoduje to apatję i indyferentyzm dla żydowskiej myśli politycznej, w której trwałość i dalszy rozwój nikt naprawdę nie wierzy. Żydzi ortodoksyjni połączeni są w organizacji, znanej pod nazwą: Agudas Israel. Organizacja ta powstała w Polsce w 1916 roku, jako część składowa jednej wielkiej orgnizacji, założonej pod tą samą nazwą jeszcze w 1909 roku i mającej swoją centralę w Wiedniu. Statut organizacji zatwierdzony został przez władze polskie w 1919 roku. /…/ Idąc od prawicy ku owym partjom wywrotowym, następne miejsce zajmują organizacje sjonistyczne w Polsce, stanowiące również część składową wszechświatowej organizacji sjonistycznej. Sjoniści w Polsce dzielą się na: 1) sjonistów ortodoksów,t. zw. Mizrachi, prowadzących politykę żydowską w duchu religijnym i sjonistycznym; 2) centrum organizacji sjonistycznej,oddzielające sprawy wyznaniowe od wszelkich innych zagadnień (kulturalnych, społecznych, gospodarczych); 3) sjonistyczną partję pracy /…/ zmierzającą do pogodzenia i zespolenia żydowskiego programu narodowego z programem klasowym, i 4) Poalej-Sjon prawicę, wyznającą pod względem społecznym zasady klasowe, socjalistyczne. Wszystkie te ugrupowania sjonistyczne łączy wspólny cel, a tym jest realizacja wspólnego ogniska narodowego w Palestynie. Za sjonistami, zmierzając wciąż ku lewicy, idzie,,Żydowska Partja Ludowa w Polsce“ (Jidisze Folks-Partaj in Pojlen), która uważa, że zagadnienie żydowskie w Polsce będzie można rozstrzygnąć przez nadanie żydom autonomji kulturalno-narodowej o charakterze publiczno-prawnym. Autonomja ta powinna się opierać na gminie żydowskiej, która — wbrew ortodoksom — ma mieć charakter wyłącznie świecki. Językiem narodowym ma być język żydowski (żargon), a nie hebrajszczyzna. Walka klas w programie społecznym partji nie egzystuje /…/ Z pośród partyj, stojących na gruncie socjalistycznym (II Międzynarodówka Socjalistyczna), najsilniejszym liczebnie i pod względem wpływów jest ,,Ogólno-żydowski Związek Robotniczy w Polsce” (Algemeiner Jidiszer Arbeter Bund in Pojlen), zwany w skróceniu „Bundem”. Jako najstarsza i najlepiej zorganizowana żydowska partja robotnicza, posiada on faktyczną hegemonję w życiu robotników żydów. Program jego w niczem nie odbiega od doktryny Marxa. Główne tezy programu są: 1) połączenie i zorganizowanie klasy robotniczej dla walki z kapitalizmem;, 2) obalenie ustroju kapitalistycznego i wprowadzenie w życie nowego ustroju społecznego, opartego na zasadach socjalizmu. Dla przyśpieszenia momentu tego przewrotu, potrzebni są odpowiedni ludzie. „Bund” przygotowuje ich w związku młodzieży: Cukunft, w którym ta młodzież otrzymuje całkowite wyszkolenie socjalistyczne przed swojem wstąpieniem do,,Bundu‘. Stronnictwem, stojącem najdalej na lewo, jest „Żydowska Socjalno-Demokratyczna Partja Robotnicza w Polsce (Jidisze Socjalistisz-Demokratisze Arbeter Partaj Poalej-Sjon in Pojlen), zwana w skróceniu,,Poalej-Sjon lewica”. Mimo zabarwienia sjonistycznego, partja ta wyznaje najbardziej radykalne zasady, nie aprobując — jak to czyni „Bund” — żadnych związków taktycznych z ugrupowaniami niesocjalistycznemi, a nawet z Polską Partją Socjalistyczną”. /s 566-567/\nJak widać podziały polityczne w społeczności żydowskiej były co najmniej równie głębokie jak wśród Polaków. Twierdzenie o wspólnym interesie narodowym Żydów w Polsce byłoby trudne do udowodnienia. Nawet wspólne dążenie do autonomii nie przekreślało tych podstawowych różnic. Autonomiczne szkolnictwo żydowskie? Ale czy szkoły wyznaniowe czy świeckie, czy językiem wykładowym ma być hebrajski czy jidish…? Równie trudno dowodzić wspólnej postawy Żydów wobec kwestii najważniejszej dla Polaków: odzyskania niepodległości. Zwracał na to uwagę Spektator:\n„Trzeba nazwać rzecz po imieniu: w szerokich kołach społeczeństwa żydowskiego panuje obawa przed rządami polskimi. Czy słuszna? Żydzi, gdy między sobą, a więc szczerze, zastanawiają się nad możliwością przejęcia przez władze polskie całkowitej i niepodzielnej władzy, dochodzą zawsze do wniosku, że dziać się będzie żydom w Polsce krzywda za krzywdą. /…/ Myśl, że zwolennicy bojkotu żydów, do niedawna z dala trzymani od władzy, uzyskają teraz możność przeprowadzenia w życiu swoich idei i ambicji — przyjemną dla żydów nie jest. /…/ Opinja żydowska i nietylko żydowska uważa Polaków za imperjalistów. Tego imperjalizmu, który mógłby się stać tendencją rządu we wszystkich dziedzinach gospodarki państwowej — obawiają się żydzi. Łatwo będzie rządowi polskiemu zjednoczyć przeciwko sobie wszystkie niemal obozy żydowskie, jeśli zechce rozpocząć walkę z żydami, bez względu na to, do jakich poszczególne obozy przyznają się poglądów i haseł. Na luksus uprawiania polityki wrogiej wobec pewnej części ludności nie może sobie pozwolić w warunkach współczesnych żaden naród, żadne państwo /…/ A co może dać polityka antyżydowska rządowi polskiemu. Już sam fakt, że żydów jest u nas do 15 procent /…/ wskazuje, że gdyby istotnie zamierzano kontynuować gospodarkę rosyjską, to wytworzonoby w kraju wojnę domową, przy czem żydzi stanowiliby wprawdzie znaczną mniejszość, ale mniejszość karną, dobrze w takich wypadkach zorganizowaną, rozporządzającą potężnymi wpływami w prasie zagranicznej. Zapoczątkowanie polityki antysemickiej naraziłoby na szwank poważny państwowość polską i podcięłoby jej rozwój prawidłowy. Polityka antysemicka rządu byłaby — wyrażając się poglądowo zagwożdżeniem państwowości polskiej.”/ s 22- 23/\nParadoksalnie, bo walczącymi o niepodległość polskimi stronnictwami były partie modernistyczno-radykalne, lojalnym sojusznikiem w tym byli konserwatywni ortodoksi. Kierowano się tu zasadą wyłożoną w katechizmie religii mojżeszowej przez rabina Kramsztyka: „Kraj, w którym cię zrodziliśmy, który nas karmi, utrzymuje, obdarza nas opieką prawa, i który nam daje możność pobierania nauki i oświaty, kraj ten powinniśmy kochać, przyczyniać się do jego dobra, spokoju i szczęścia. Nasza miłość do kraju powinna się objawiać w lojalnem wspieraniu zakładów i instytucji dobroczynnych, oraz w tem, ażebyśmy dobrem i moralnem postępowaniem, oświatą i pracowitością przyczyniali się do pomyślności kraju. /…/ Cnota podnosi godność narodu, grzech zaś je s t hańbą ludów /s 113-114/4”\nZwiązek Ortodoksów złożył adres lojalności wobec Rady Stanu (powołanemu po Akcie 5 Listopada 1916 r quasi-parlamentowi polskiemu); uczestniczył w organizacji polskich uroczystości patriotycznych, w swoich odezwał wzywał: „Z głową pochyloną z wdzięczności i sercem pełnem modlitwy ku Bogu, wołamy: Boże, strzeż Polskę!” Spektator pisał „Dla dokładniejszego uwypuklenia stanowiska ortodoksów wobec państwowości polskiej warto przypomnieć, że zwłaszcza w ostatnich czasach zwalczają oni energicznie wystąpienia sjonistów niemieckich, których dążeniem jest, aby przy decydowaniu przez rząd niemiecki i austryjacki o charakterze państwa polskiego, stworzono polskie państwo narodowościowe, oraz zagwarantowano jednocześnie prawa narodowe mniejszościom: Żydom, Niemcom, Litwinom oraz Rusinom. Ortodoksi potępiają energicznie te dążenia, tłumacząc sjonistom, że urzeczywistnienie tych zakusów będzie klęską ekonomiczną dla żydostwa polskiego, gdyż społeczeństwo polskie na pewno nie zapomni tego żydom, że dzięki nim uczyniono zamach na charakter narodowy państwa polskiego i odpowiedzą na to — systematycznym bojkotem ekonomicznym żydów.\nStosunek syjonistów i folkistów do kwestii niepodległości był przedmiotem swoistej gry politycznej, w której rywalizacja między partiami powodowała podbijanie bębenka oczekiwań. Tu właśnie możemy mówić o stworzeniu idei Judeo-Polonii, a więc państwa opartego o swoistą unię narodów, której gwarantem miały być zewnętrzne mocarstwa. Autonomia żydowska przypominałaby model z ustroju stanowego I Rzeczpospolitej: Żydzi mieliby nie tylko zagwarantowaną samorządność w swoich lokalnych wspólnotach religijnych, ale i odrębne przedstawicielstwo ogólnokrajowe (rodzaj Sejmu Żydowskiego). Ku tej idei Judeo-Polonii kierowały się wspominane przez Spektatora negocjacje syjonistów niemieckich; cieniem tego jest także lobbowanie przez Nachuma Sokołowa i innych syjonistów podczas Kongresu Wersalskiego w celu uzyskania międzynarodowej ochrony praw mniejszości narodowej. Wizja Judeo-Poloni była w polskiej prasie narodowej dowodem antypatriotycznej postawy Żydów, a to bezpośrednio wpłynęło na powojenną erupcję antysemityzmu. Trudno jednak nie pamiętać, że antysemityzm nie zrodził się dopiero po wojnie, że od 1908 r trwała w Królestwie polsko-żydowska wojna ekonomiczna, zwana bojkotem. Wierzyć można Dmowskiemu, gdy wspominał rozmowę z pewnym angielskim Żydem tłumaczącym, że przez ów bojkot Polacy nie uzyskają w swoich dążeniach niepodległościowych wsparcia od międzynarodowych organizacji żydowskich. Rozmówca Dmowskiego wręcz stwierdził, że bojkot ekonomiczny był dla bytu społeczności żydowskiej większym zagrożeniem, niż rosyjskie pogromy.\nZarzuty wobec stronnictw żydowskich o szukanie wsparcia zagranicznego były chybione, zważywszy, że takowe było także elementem walki o niepodległość Polski. Tak jak wśród Polaków tak wśród Żydów były różne orientacje. Ogółowi przypisywano proniemieckie sympatie, ale jednocześnie po stronie aliantów walczył Legion Żabotyńskiego. Pogromy powodowały wrogość do Rosji carskiej, ale po rewolucji lutowej z entuzjazmem powitano rodzącą się w Petersburgu demokrację, a wraz z nią ogłoszoną przez Kiereńskiego zasadę równouprawnienia Żydów i zniesienie ograniczeń osiedleńczych. Wbrew obiegowym poglądom poparcie dla Rosji Kiereńskiego, wyrażane nie tylko przez żydowskich socjalistów, ale także partie syjonistyczne i folkistowskie, było większy niż poparcie dla Rosji Lenina i Trockiego. Jak już niegdyś dostrzegł Marks, Żydzi to był najbardziej burżuazyjny naród w Europie, ugruntowany był w nim szacunek dla własności prywatnej i dla religii; odrzucający owe wartości komunizm odstręczał żydowski ogół.\nIdea Judeo-Polonii zakładająca autonomię narodową Żydów w państwie polskim konsekwentnie prowadziłaby do wyizolowania społeczności żydowskiej, do zamknięcia jej we własnych samorządowych sztetlach i gettach. I tu znów zauważmy paradoks: taki program, taką swoją wizję Judeo-Polonii głosił Dmowski i endecy. Była to taka środkowo-europejska odmiana apartheidu: macie chodzić tylko do swoich szkół, studiować tylko na swoich uczelniach, kupować i sprzedawać tylko w swoich sklepach, wchodzić w związku małżeńskie tylko w obrębie własnej narodowości-rasy. Nacjonalizmy bywają podobne, ale żaden z nich nie niesie z sobą realnego pomysłu rozwiązywania problemów społecznych.\nBiłgoraj był ojczyzną Singera i ojczyzną dziadków H. Wujca; krzywdą jest pozbawienie kogokolwiek prawa do ojczyzny, zabranie mu tego co stanowi część tożsamości. Jeżeli zgodzimy się, że dany obszar jest Ojczyzną moją i twoją; to już jest wielka rzecz, bo można dalej negocjować warunki pokojowego współżycia. I na tym polegał problem. Problem nie tylko żydowski, nie tylko polski; problem lokalny i globalny… problem, który pochłonął więcej ofiar ludzkich niż dżuma z cholerą razem wzięte.\n1 Bueffall Bronisław „Ochrona mniejszości w prawie międzynarodowym” Warszawa 1928 s 1\n2 Kerski Kazimierz Ochrona praw mniejszości w Polsce Poznań 1933 r\n3 Spektator „Stronnictwa żydowskie w Królestwie Polskim” Piotrków 1918 r Wydawnictwo NKN\n4 Prawda wieczna czyli zasady religii mojżeszowej – ułożył Izaak Kramsztyk Warszawa 1906 r\nThis entry was posted on 2 Maj 2019 by Fundacja Wolność i Pokój - redakcja witryny in Historia and tagged Jarosław Kapsa.


Super farmer pomoże nam się wyciszyć - Ciekawostki o sztuce, modzie i podróżach - clioamp.org\nEwentualności uzyskujemy dużo, więc możemy znaleźć coś odpowiedniego.\nAbalone gra to ciekawa oferta\nWarto zobaczyć, które gry są proponowane, tak abyśmy posiadali gwarancję, wybrać te odpowiednie dla siebie. Trzeba zobaczyć co proponuje nam abalone gra, która stopniowo pozyskuje coraz znaczniejszą liczbę fanów. Ma szansę się okazać, że to będzie właśnie ten wypoczynek oraz relaks, o który rzeczywiście nam szło. Co więcej, warto także zobaczyć, co posiada nam do zaoferowania gra wojna o pierścień, szczególnie mamy szansę się tu zachwycać wSPAniałą grafiką. To właśnie powoduje, że naprawdę będziemy mieli szansę nie myśleć o problemach otaczającego nas świata.\nGdy rozmyślaliśmy, aby mieć gospodarstwo super farmer okaże się być dla nas\nJeżeli zawsze się namyślaliśmy, jak to będzie posiadać gospodarstwo oraz zwierzęta, którymi potrzeba się zajmować, to możemy być przekonani, że gra super farmer okaże się być dla nas odpowiednia. Będziemy musieli zająć się nie tylko zwierzętami, ale też naszymi uprawami, przez co będziemy mieli szansę się sprawdzać w tej niesamowitej roli.\nKto wie, może gra super farmer namówi nas do podjęcia takiego życia?\nPowinno się zobaczyć co możemy tu znaleźć dla nas, tak by posiadać świadomość, że miło spędzimy przy niej czas.


Segment nadspodziewanie żywotny\nNa taką ocenę zasługują targi turystyczne, które przez kilka dziesięcioleci odgrywały ważną rolę trwałego czynnika wspierającego rozwój turystyki masowej. Okazało się, że również w okresie dużych zmian zachodzących teraz w globalnej turystyce i przy dokonującym się postępie w wykorzystaniu nowoczesnych technologii – są nadal użytecznym narzędziem kształtowania popytu turystycznego.\nTo wprawdzie nie ma wielkiego znaczenia, ale warto odnotować, że najstarszymi targami turystycznymi na świecie jest berlińska Międzynarodowa Giełda Turystyczna (ITB), której pierwsza edycja odbyła się w 1967 r., a zatem już za dwa lata świętowany będzie piękny jubileusz pięćdziesięciolecia tej imprezy. Rozwijała się systematycznie, rozszerzał się jej zakres tematyczny, zwiększała liczba wystawców oraz odwiedzających. Od lat to największe na świecie spotkanie ludzi turystyki, którzy reprezentują podaż i popyt turystyczny, ale też śledzą i badają współczesne trendy panujące w turystyce w wymiarze globalnym czy lokalnym. Przegląd aktualnej oferty wakacyjnej to tylko część tego przedsięwzięcia, jest to impreza branżowa, przeznaczona dla profesjonalistów z wszystkich sektorów turystyki. Nie bez powodu ITB w Berlinie może być traktowana jako wzorzec targów turystycznych; z tych doświadczeń korzystają w pewnym zakresie liczni organizatorzy targowych imprez, jednak tej rangi i skali nie zdołają osiągnąć.\nPolskie największe i najstarsze targi turystyczne mają staż o połowę krótszy – w październiku odbędzie się 25 edycja Targów Regionów i Produktów Turystycznych Tour Salon w Poznaniu. Także w tym roku targi w Łodzi i Katowicach doczekały dwudziestych jubileuszowych edycji, nie wspominając o imprezach młodszych. Jest to dobra okazja dokonania oceny aktualnego stanu polskiego segmentu targów turystycznych, a przy tym zwrócenia uwagi na czynniki decydujące o jego obecnym i przyszłym kształcie. W stosunku do sytuacji w Niemczech, gdzie targi tego typu organizowane są w kilku dużych miastach (na dodatek przy zdecydowanie większych rozmiarach rynku turystycznego), w naszym kraju przeważyła koncepcja rozpraszania. Zrozumiałe, że w tych warunkach niemieckie targi osiągały szybko dużą skalę, podczas gdy u nas przybywało imprez małych. Motywem takich inicjatyw były niekoniecznie rzeczywiste potrzeby i racjonalne przesłanki, tylko raczej regionalne ambicje.\nTargów mogło przybywać i miały warunki rozwoju, kiedy w końcu ubiegłego stulecia zwiększał się stopniowo krajowy i zagraniczny ruch turystyczny, również w skali świata turystyka przeżywała czas dobrego rozwoju, także w wyniku procesów globalizacji.\nWystarczy zauważyć, że podwojenie liczby podróży zagranicznych nastąpiło w okresie zaledwie dwudziestu ostatnich lat. W tym czasie następował też znaczny przyrost zasobów turystycznych (rozwój obiektów bazy noclegowej, unowocześnienie infrastruktury transportowej, w tym głównie lotniczej, wyraźny przyrost atrakcji i produktów turystycznych), a równolegle szerokie wykorzystanie w turystyce Internetu i tworzonych na jego bazie różnorodnych innowacyjnych rozwiązań technologicznych.\nTym wszystkim zmianom niejako towarzyszyły targi turystyczne, które były elementem kształtowania nowych rynków, promowania rozwiązań technologicznych, ale również organizacyjnych, wygodnym narzędziem promowania ofert krajów, regionów i miast, także upowszechniania nowych form turystyki. Te uwarunkowania są o tyle ważne, że miały wpływ na zmiany zachodzące w segmencie targów, w najważniejszym stopniu decydowały o jego kształcie. Co wynika z tych historycznych odniesień? Oczywistym wydaje się twierdzenie, że organizatorzy tych targów okazali się wystarczająco elastyczni, gdyż przy różnych przeszkodach, trudnościach i wyzwaniach potrafili dostosowywać profil i zakres tematyczny swych targów do zmieniających się warunków. Dzięki temu znaczna część imprez przetrwała do czasów obecnych, ale bardzo się przez te lata zmieniła, co nie jest polską tylko specyfiką.\nNa targowym rynku mamy do czynienia nie tylko z utrzymywaniem większości dużych imprez, upadaniem mniej udanych przedsięwzięć targowych, ale też ciągłym uruchamianiem nowych projektów. W początkowym okresie tych targów przybywało najwięcej, potem ze zrozumiałych powodów dynamika zmian musiała słabnąć, obecnie utrzymuje się równowaga, polegająca główne na tym, że jedne imprezy zastępowane są innymi – najczęściej wiąże się to ze zmianą profilu, czasami również organizatora. W tych zmianach da się wyodrębnić dwa kierunki: powstają imprezy o węższej specjalizacji albo (częstsze przypadki) zmieniany jest charakter targów z branżowo-konsumenckich na rodzaj przedsezonowych giełd turystycznych, adresowanych do potencjalnych turystów, których przyciąga się formułą pikniku, imprezy plenerowej dostępnej dla wszystkich. Powodzenie takich przedsięwzięć da się wytłumaczyć ich wciąż ważną rolą w pobudzaniu popytu na usługi i produkty turystyczne.\nStan polskich targów turystycznych\nTen rynek charakteryzuje się stosunkowo dużą liczbą imprez, wyraźnie przewyższającą rozmiary i potencjał polskiej gospodarki turystycznej. Jeśli brać pod uwagę tylko imprezy ważniejsze, to łącznie każdego roku odbywa się ich ponad dwadzieścia, w tym kilka ściślej wyspecjalizowanych (jak targi hotelarskie, transportowe, agroturystyczne). Mamy więc do czynienia ze znacznym rozproszeniem, co musi skutkować przewagą imprez mniejszych, nawet o zasięgu regionalnym czy wręcz lokalnym. A część ma ambicje targów międzynarodowych, choć bardziej wskazuje na to prezentowana oferta produktów niż udział zagranicznych wystawców, często raczej symboliczny.\nWiększość tych imprez odbywa się w pierwszym półroczu, bliżej początku letniego sezonu, co też jest charakterystyczne dla polskiego rynku i ma związek z profilem większości targów, adresowanych w gruncie rzeczy do konsumentów usług turystycznych. I tak w roku bieżącym odbyły się już następujące imprezy:\n- VI Międzynarodowe Targi Turystyczne WROCŁAW (luty),\n- XX Targi REGIONY TURYSTYCZNE - NA STYKU KULTUR w Łodzi (luty),\n- IV Targi Turystyczne WYPOCZYNEK w Toruniu (marzec),\n- XX Międzynarodowe Targi Turystyki, SPA, Sprzętu Turystycznego i Żeglarskiego GLOB w Katowicach (marzec),\n- XIX Targi Turystyki i Wypoczynku LATO w Warszawie (kwiecień),\n- VI Międzynarodowe Targi Turystyki Wiejskiej i Agroturystyki AGROTRAVEL w Kielcach (kwiecień),\n- XVI Gdańskie Targi Turystyczne GTT w Gdańsku (kwiecień),\n- Targi Turystyczne Polski Wschodniej, organizowane po raz drugi w Lublinie (maj),\n- XVI Międzynarodowe Targi Turystyczne TOURTEC w Jeleniej Górze (maj),\n- I Międzynarodowe Targi Turystyczne KRAKÓW (maj),\n- XXII Targi Turystyczne MARKET TOUR wraz z imprezą Piknik nad Odrą (maj),\n- XIII Międzynarodowe Targi Turystyki W STRONĘ SŁOŃCA w Opolu (maj),\n- V Międzynarodowe Targi Turystyki, Dziedzictwa Przemysłowego i Turystyki Podziemnej w Zabrzu (maj),\n- Targi Turystyki Weekendowej ATRAKCJE REGIONÓW w Chorzowie (czerwiec),\nDo końca roku odbędą się jeszcze w okresie jesiennym:\n- Targi Turystyczne ARENA TOURISM POLAND w Ostródzie (25-27 września),\n- Targi Turystyki Zimowej WINTER TRAVEL oraz Targi Wyposażenia Stacji Narciarskich i Ośrodków Sportów Zimowych INFRASNOW w Krakowie (26-28 września),\n- XXV Targi Regionów i Produktów Turystycznych TOUR SALON w Poznaniu (23-25 października),\n- III Warszawskie Targi Turystyczne PODRÓŻE, w nowej lokalizacji - na warszawskim Torwarze (14-16 listopada),\n- XXII Międzynarodowe Targi Turystyczne TT WARSAW (27-29 listopada).\nOdbędą się jeszcze imprezy o tematyce hotelarskiej, gastronomicznej i transportowej:\n- Targi Wyposażenia INVEST HOTEL w Poznaniu (wrzesień),\n- Targi WorldHotel w Warszawie (wrzesień),\n- Targi transportu zbiorowego TRANSEXPO w Kielcach (listopad 2014, następna edycja za dwa lata).\nTrzeba odnotować, że nie odbyły się w tym roku VII Targi Turystyczne INTOUREX w Sosnowcu. Z uwagi na przypadające w ich planowanym terminie uroczystości beatyfikacyjne w Rzymie, przeniesione zostały na wiosnę 2015 roku. Jednocześnie ich organizator zaproponował w terminie 5-7 grudnia br. debiut tematu targowego FESTIWAL CZASU WOLNEGO.\nWspomniana wcześniej zdecydowana przewaga targów małych znajduje odbicie w statystykach. Według danych organizatorów można wyodrębnić imprezy duże (jak na polskie warunki), liczące ponad 500 wystawców (LATO, TOUR SALON); za targi średniej wielkości można uznać imprezy skupiające 200-500 wystawców (WROCŁAW, GLOB, GTT, MARKET TOUR wraz Piknikiem nad Odrą, TT WARSAW); pozostałe należy zaliczyć do targów małych. Jeśli chodzi o liczbę odwiedzających (w tym również profesjonalistów branży), to wyróżniają się pod tym względem targi: LATO, AGROTRAVEL, MARKET TOUR wraz z Piknikiem nad Odrą (powyżej 20 tys. osób), większą liczbę odwiedzających (powyżej 10 tys.) odnotowują też: TOUR SALON, TT WARSAW, WROCŁAW, TOURTEC.\nInicjatywy nietrafione i obiecujące\nTrzeba zwrócić uwagę na sporą liczbę targowych imprez, które nie poradziły sobie na trudnym rynku. Pośród nich znajdowały się również te ze sporymi tradycjami i swego czasu należące do grupy ważniejszych, a nawet organizowanych ze sporym rozmachem. Do takich można zaliczyć targi ITM Business Tourism w Warszawie (ostatnia edycja w 2013 r.), Natura Sanat organizowane przez lata w Kudowie Zdroju, potem w Poznaniu – ostatnia edycja odbyła się w 2007 r., Silesia Tour w Katowicach (nie istnieją od 2008 r.), Aktywne Wakacje w Białymstoku (nie organizowane od 2007 r., w to miejsce powstały Podlaskie Targi Turystyczne), w roku 2011 przestał się odbywać Łódzki Jarmark Turystyczny. Podobny los podzieliły targi turystyczne Beskidy, a następnie nowa impreza Rekreacja w Bielsku-Białej (nie odbywają się od 2013 r.). Nie powiodły się takie projekty targowe jaku Tour Salon w Lublinie (nie jest organizowany od 2007 r.), a następnie podjęty również w tym mieście projekt Moje Pasje (nie jest kontynuowany od 2010 r.). Upadła interesująca inicjatywa Targów Aktywnego Wypoczynku TActiW w Łodzi (nie odbywają się od 2007 r.). Po wielu próbach podtrzymania nie udało się zapewnić powodzenia Krakowskiego Salonu Turystycznego (ostatnia edycja 2013). Nie rozwinęły się i w konsekwencji upadły takie przedsięwzięcia, jak wiosenne i zimowe giełdy turystyczne np. w Poznaniu i Warszawie. W tym roku nie odbyła się kolejna edycja Podlaskich Targów Turystycznych w Białymstoku – według organizatora ma to być roczna przerwa, w trakcie której wypracowana zostanie nowa koncepcja tej imprezy od edycji 2015. Udanym tegorocznym debiutem były MTT KRAKÓW - o powodzeniu zdecydowała bardzo dobra lokalizacja - w specjalnie rozstawionej hali, na placu przed dworcem i Galerią Krakowską. Ciekawym tegorocznym przedsięwzięciem była też druga edycja Targów Turystyki Weekendowej ATRAKCJE REGIONÓW (odbyły się w dniach 6-8 czerwca w Chorzowie, na terenie Parku Śląskiego). Organizatorem jest firma Imprezy Targowe, Gastronomia i Hotelarstwo, także organizator dwudziestu już edycji Targów Gastro-Hotel. Według organizatorów impreza przyciąga zainteresowanie około 40 tys. osób.\nZmiany i źródła zagrożeń\nJeszcze kilka lat temu, i w okresie kryzysu, który w polskiej turystyce pogłębiał się od połowy ubiegłej dekady, słyszało się opinie, że kończy się u nas pewna epoka targowa. Tego typu imprezy miały wejść w okres schyłkowy, a w dłuższej perspektywie tylko największe mogły przetrwać. Poza tym kryzysem, który boleśnie odczuwały liczne podmioty gospodarki turystycznej, negatywnie na targi zaczęły oddziaływać różne inne czynniki.\nPrzede wszystkim w sposób zasadniczy wzbogaciła się i nadal wzbogaca oferta turystyczna, a jest łatwiej dostępna niż kiedykolwiek, właściwie bez wychodzenia z domu. Stało się tak za sprawą Internetu, który zapewnia powszechny dostęp do wszelkich informacji o ofertach turystycznych. Jako bezpośredni efekt tych możliwości poszerza się samodzielne planowanie i organizowanie podróży, z pominięciem pośredników, a to oni stanowili poważną część uczestników targów turystycznych. Dziś na targowych imprezach rzadko spotyka się większych touroperatorów, prawie nie ma agencji turystycznych i tylko czasami pojawiają się niewielkie biura podróży, przeważnie z ofertą niszową.\nPortale społecznościowe umożliwiają szybkie i wielokanałowe komunikowanie się, łatwe rezerwacje niektórych usług i ich zakupy. Wszelkie usługi turystyczne można równie łatwo rezerwować z urządzeń mobilnych. To wygodniejsze i w wielu przypadkach znacznie tańsze niż posługiwanie się sposobami tradycyjnymi. Jest wiele powodów zaniechania uczestnictwa w targach – zarówno podmiotów gospodarczych sektora turystyki, jak też osób zainteresowanych podróżami. Jeśli np. chcieliby poznać szerszą paletę ofert, to znajdą ją z wykorzystaniem narzędzi internetowych. Z wyszukaniem najkorzystniejszych cenowo propozycji podróży, wypoczynku – jest podobnie, a jeśli chcielibyśmy poznać różne opinie na temat oferowanych imprez czy turystycznych obiektów i atrakcji, to Internet jest pod tym względem niezastąpiony. Podobnie coraz częściej wykorzystywany jest jako skuteczne i efektywne narzędzie w działaniach marketingowych organizacji turystycznych, samorządów i podmiotów gospodarczych turystyki.\nOddaliła się niepewność\nDlaczego jednak w tych warunkach targi nadal się odbywają, są podmioty chętne do zaprezentowania swoich ofert, pojawia się wystarczająco dużo odwiedzających te imprezy? Najprościej można odpowiedzieć, że są to wciąż ważne miejsca spotkań potrzebne i jednym i drugim. Nawet najdoskonalsze narzędzia internetowe i wyrosłe z nich rozwiązania technologiczne nie zastąpią wielu ludziom bezpośredniego kontaktu, rozmowy, która nie będzie jedynie przekazywaniem komunikatów. Targi mają szanse, jeśli potrafią stworzyć warunki do takich spotkań, które na dodatek wzbogacone zostaną pożytecznymi wydarzeniami i wartościowymi atrakcjami. Dokonała się w polskim segmencie targowym wyraźna transformacja w tym kierunku – większość targów to tak naprawdę prawdziwe turystyczne show, impreza plenerowa w przestrzeni miejskiej, adresowana do różnych odbiorców, w tym również potencjalnych turystów. Dzięki takiej transformacji oddaliło się zagrożenie dla organizatorów większości polskich targów i mają teraz więcej czasu na dokonanie kolejnych zmian i wprowadzania kolejnych pomysłów podnoszących atrakcyjność. Lepiej też można wykorzystać tę okoliczność, że turystyczne targi pozostają efektywnym narzędziem kształtowania popytu turystycznego, a to w warunkach ogromnej nadwyżki podaży usług i produktów turystycznych nad popytem na nie – ma znaczenie podstawowe. Dobrym objawem jest wzrastająca liczba odwiedzających, bo to będzie zachętą dla nowych wystawców. Słusznie porównuje się dobre targi turystyczne do kampanii reklamowej – a w tym przypadku koszty są nieporównywalne.\nNa razie zagrożenia dla targów są słabsze, co nie powinno jednak uspokajać organizatorów, bowiem część zmian w turystyce ma charakter nieodwracalny, a rozpoczęte procesy będą kontynuowane.


Płoty (2016) - FDB\nRok 1950 w Pittsburghu. Troy Maxson (Denzel Washington) zarabia na życie jako pracownik sanitarny. Maxson marzył kiedyś o zostaniu zawodowym graczem baseballu. Kiedy najważniejsze ligi zaczęły przyjmować czarnoskórych sportowców, Troy spróbował się przyjąć do klubu, ale powiedziano mu, że jest za stary. Gorzki los straconej… zobacz więcej\njako Troy Maxson\njako Rose Maxson\njako Jim Bono\njako Ewangelicki kaznodzieja\njako Kierowca śmieciarki\njako Zastępca komisarza\nRok 1950 w Pittsburghu. Troy Maxson (Denzel Washington) zarabia na życie jako pracownik sanitarny. Maxson marzył kiedyś o zostaniu zawodowym graczem baseballu. Kiedy najważniejsze ligi zaczęły przyjmować czarnoskórych sportowców, Troy spróbował się przyjąć do klubu, ale powiedziano mu, że jest za stary. Gorzki los straconej szansy, stwarza napięcia w rodzinie. Będzie dążył, by jego syn miał równe szanse w rekrutacji sportowej. Kristo\nadopcja, relacja mąż-żona, cudzołóstwo, afroamerykanin zobacz więcej\nViola Davis pierwszą czarnoskórą aktorką z trzema nominacjami do Oscara\nAmerykańska Gildia Producentów nominuje Deadpoola do filmu roku!\n"Fences" to sztuka napisana przez Augusta Wilsona w 1983 roku. W 1987 roku utwór zdobył Nagrodę Pulitzera za dramat, a spektakl nagrodę Tony'ego dla najlepszego odtwórcy. zobacz więcej\nGdy Troy i Bono rozmawiają, w scenie z 1955 roku, przy dwudrzwiowym Pontiac Chieftainie, zaparkowanym przy krawężniku, widzimy opony Buick Wildcat, które zostały wprowadzone dopiero 1961 roku. zobacz więcej\nSebioslaw 2017-04-17 4\nNie wiem do końca, kto ma być odbiorcą tego filmu. Powstał na podstawie sztuki, więc oczywistym jest, że opiera się głównie na dialogach. Niestety dla mnie te dialogi są mało interesujące.