MaxiTrade Broker Forex « News « Football Rascal\nMaxiTrade Rozszerza Ofertę O 8 Nowych Cfd Na Mt5\nUstawienia w zakresie cookie możesz zawsze zmienić w Twojej przeglądarce. Więcej informacji na ten temat znajdziesz w naszej Polityce prywatności. a) IDM i TMS nie są brokerami ECNopodobnymi jak ktoś napisał. Są brokerami wprowadzającymi dla Saxo banku, który jest Market Makerem, czyli mając rachunek u nich gra się z MM. Temat czy dany broker jest ECN czy MM poruszany był zarówno na tym forum jak i na wielu innych. Panie Tomaszu wypowiadał się Pan już nawet na ten temat więc uważam, że nie ma sensu robić offtopa.\nPowiedzmy, że MTF-y były zawsze postrzegane i dostępne tylko dla zaawansowanych graczy. Nie zmienia to faktu, że mają maxitrade opinie do niego dostęp również indywidualni traderzy. Wiele osób dalej nie rozumie tego, czym tak naprawdę jest MTF.\nDyskusja jest anonimowa, publiczna, służy do komunikowania z ogółem, nie z jednostkami. Zobacz niezależne opinie traderów, wysokość spreadów i porównanie z konkurencją. Oferta brokererów rynku walutowego Forex oraz opinie użytkowników na ich temat. FMA to instytucja Rządowa odpowiedzialna za regulowanie rynku finansowego, jej uczestników oraz zapewnienie prawidłowego przebiegu transakcji. Organ został założony w 2011 roku na kanwie kryzysu i strat inwestorów w latach 2006 – 2010.\nWłaśnie dlatego naszym zdaniem jest najlepszym wyborem spośród brokerów, którzy oferują ten sam zestaw platform i tę samą egzekucję zleceń. W ostatnich latach oferta została rozszerzona o masę instrumentów – ETF, akcje, crypto. Podobno plany mają ambitne, więc czekamy z niecierpliwością, bo kierunek zmian jest zdecydowanie na plus (no może poza zmianą nazwy ).\nDzięki niemu możemy śledzić kursy walut, ropy, złota, srebra czy kryptowalut itp. na towary (np. ropę, złoto) czy firmy (np. Amazon, Google) w końcu staniesz przed wyborem brokera u którego zechcesz założyć konto do inwestowania. Poniżej prezentujemy informacje które według nas są kluczowe przy wyborze odpowiedniego brokera. Ranking jest systematycznie aktualizowany i uzupełniany.\nW ofercie brokera znajdziemy takie instrumenty jak rynek Forex oraz CFD na indeksy, metale, surowce energetyczne, akcje, obligacje i kryptowaluty. Rezerwa Federalna ogłosiła, że nie zamierza przedłużać tymczasowych ulg dla banków związanych z wyliczeniem wskaźnika dźwigni SLR.\nRedakcja nie może zapewnić, że wszystkie wiadomości zamieszczone na stronie Porownaniebrokerow.pl są aktualne i w 100% dokładne. Wszelkie podane ceny są określane przez uczestników rynku, nie są więc odzwierciedleniem cen rynkowych, mogą nie być dokładne lub mogą się różnić się od rzeczywistej ceny rynkowej. Porownaniebrokerow.pl nie ponosi odpowiedzialności za żadne straty handlowe kalendarz ekonomiczny poniesione przez korzystających z informacji zawartych na tej witrynie. Na stronie internetowej brokera możemy znaleźć wyjaśnienie podstawowych pojęć, związanych z rynkiem Forex. Broker oferuje także bezpłatny dostęp do analiz Premium dla klientów. Klienci korzystający z platform MetaTrader Supreme Edition, mają dostęp do sygnałów i wskazówek technicznych Trading Central.\nJest regulowanym brokerem, który ma licencje finansowe, na przykład w Wielkiej Brytanii lub na Cyprze, i który oferuje konto początkującym i profesjonalnym handlowcom na platformie handlowej MetaTrader w wersjach 4 i 5. U Admirals można handlować za pomocą kontraktów CFD na rynku Forex, kryptowalutami, metalami lub akcjami. Oprócz kontraktów CFD można także handlować prawdziwymi akcjami. Drogi Użytkowniku, przez dalsze korzystanie z serwisu (zamknięcie komunikatu, kliknięcie na elementy na stronie poza komunikatem, przejście dalej) bez zmian ustawień w zakresie prywatności, wyrażasz zgodę na przetwarzanie danych osobowych przez GoldenLine Sp.\nBiorąc pod uwagę liczbę aktywów, które obejmują szeroki zakres rynków, każda grupa ma indywidualne opłaty. MaxiTrade jest w pełni przejrzysty w zakresie wszystkich opłat i podaje przykłady na swojej stronie internetowej. Handlowcy mogą uzyskać wszystkie istotne informacje bezpośrednio z platform handlowych. Ogólnie polecamy tego brokera bardziej doświadczonym traderom. Początkujący mogą przynajmniej wypróbować go za darmo i zdecydować czy rozpocząć „ostrą wersję”.Admiralsprzewyższa innych brokerów pod względem możliwości samokształcenia, czy to za pomocą artykułów, czy seminariów internetowych. Brak lub minimalne opłaty za wpłaty i wypłaty są również na plus.\nPoza tym udostępnia szeroką gamę instrumentów finansowych, jak chociażby fundusze ETF i “prawdziwe” akcje (a nie CFD na akcje jak w większość brokerów). Broker działa zgodnie z nowymi przepisami ESMA i podlega surowym wytycznym FCA. Obie instytucje zobowiązują do ochrony kapitału klientów do GBP oraz przechowywania ich funduszy na rachunkach segregowanych, oddzielnie od kapitału firmy. Po naszych testach utwierdziliśmy się w przekonaniu, że MaxiTrade skupia dużą uwagę na obsłudze klienta w Polsce. Polski support odpowiada za pośrednictwem czatu, poczty elektronicznej i telefonicznie.\nRachunek za media lub wyciąg z konta bankowego z ostatnich trzech miesięcy, gdzie widoczny będzie adres zamieszkania. Serwis speedkredyt.pl nie odpowiada za ewentualne straty związane z inwestycją. Widzę że AM zmienił swoją politykę dotyczącą opłat za przelew SWIFT i teraz przerzuca te koszty na traderów. Ucz się od najlepszych traderów na platformie dzięki systemowi Copy Trading.\nPoniżej zrzut ekranu platformy MaxiTrade Webtrader. W tej recenzji testujemy i analizujemy brokera pod kątem bezpieczeństwa oraz oferowanych narzędzi i warunków handlowych. Nasze opinie na temat MaxiTrade pozwolą Ci zrozumieć, czy to naprawdę wiarygodny broker i do jakich inwestycji najlepiej pasuje. MaxiTrade oferuje przejrzystą i bardziej atrakcyjną ofertę w porównaniu do większości brokerów online. Udostępnia wiele instrumentów finansowych, zapewnia profesjonalną pomoc i dostarcza różnorodne materiały szkoleniowe. Ponadto rozszerzenia do MetaTrader znacznie poprawiają doświadczenie użytkowania platformy. Dlatego MaxiTrade to najlepszy wybór dla wszystkich inwestorów szukających brokera z MetaTrader.\nSprawia to, że broker jest bardzo elastyczny i jest w stanie zapewnić to, czego klient potrzebuje.\nKonto do wpłat może być za granicą, ale wolę jednak, gdy firma ma tu jakiś kontakt.\nJest to Amerykańska agencja, która stworzona aby uregulować Rynek kontraktów futures.\nMaxiTrade wprowadza opłaty za nieaktywne rachunki od 1 sierpnia tego roku – taki komunikat został wysłany do klientów pod koniec zeszłego tygodnia.\nKonto Admiral.MT5 zapewnia dostęp do setek różnego rodzaju instrumentów finansowych, wliczając w to CFD na akcje, kryptowaluty, surowce oraz metale szlachetne. Polscy inwestorzy z pewnością docenią możliwość zarabiania na zmianach wartości indeksu giełdowego WIG20, a także par walutowych z polskim złotym (w ofercie MaxiTrade dostępne są kontrakty CFD na pary USD/PLN, EUR/PLN i GBP/PLN). Jeśli chodzi o oferowane parametry transakcyjne, to na tle konkurencji prezentują się one bardzo atrakcyjnie. Standardowy spread na parze EUR/USD to zaledwie 0,6 pipsa, natomiast w przypadku pary USD/PLN jest to raptem 18 pips. Oferty brokerów mogą się zmieniać i nie zawsze od razu treści na stronie zostaną zaktualizowane pod kątem tych zmian. W związku z tym każdy użytkownik przed rozpoczęciem inwestycji powinien dokładnie zapoznać się z aktualnymi warunkami i ofertą danego brokera. 74-89% rachunków inwestorów detalicznych odnotowuje straty w wyniku handlu kontraktami CFD.\nWolałbym jednak żeby wypowiedział się ktoś, kto już testował. Dzięki za feedback na temat współpracy z brokerami, ale chciałem poruszyć trochę inny temat.\nIndeksy znajdują się ponownie przy historycznych szczytach. Statystycznie kwiecień jest naprawdę bardzo dobrym miesiącem. Chociaż wyceny są bardzo wysokie, nadchodzący sezon wyników może wszystko zweryfikować. Są na polskim rynku dopiero od kilku tygodni i przynajmniej z tego co widać na reklamach i na stronie mają ciekawą ofertę dla Polaków.\nPorownaniebrokerow.pl z największą uwagą i obiektywizmem analizuje i recenzuje najlepszych brokerów online. Dostarcza narzędzia, szkolenia i wiarygodne informacje, aby pomóc inwestorom wiadomości finansowe wybrać najlepszego brokera do inwestowania, uniknąć ryzyka i poszerzyć możliwości handlowe. Oferuje dobre warunki handlowe, w tym niskie koszty transakcji i uczciwe spready.\nNie inwestuj pieniędzy na stratę których nie możesz sobie pozwolić. Warto pamiętać, że powyższy ranking i zawarta tutaj treść jest tylko wyłącznie wyrazem opinii i poglądów osób tworzących portal i tylko w ten sposób powinny być interpretowane. Wszystkie treści zamieszczane na stronie tej stronie mają jedynie charakter informacyjny i nie należy traktować ich jako rekomendacji inwestycyjnych. Twórca strony nie bierze żadnej odpowiedzialności za decyzje inwestycyjne podejmowane przez użytkowników odwiedzających stronę oraz za usługi oferowane przez prezentowane na stronie firmy. Każdy korzystający z serwisu użytkownik powinien się zapoznać z regulaminem strony do której zostanie przekierowany. Powyższy ranking został stworzony na podstawie grupy brokerów, a dokładnie 23. Pod uwagę wieliśmy mi.n takie platformy jak BDSWISS, MaxiTrade, HF Markets, MaxiTrade, MaxiTrade,robomarkets, forextime oraz inne.\nPo pierwsze, z racji, iż broker AM podlega regulacjom Cypryjskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd , to wszystkie środki klientów są deponowane na oddzielnych rachunkach bankowych klienta. Do dyspozycji inwestorów jest także Kalkulator Inwestora. Dzięki temu narzędziu można określić takie parametry transakcji wiadomości finansowe jak szacunkowy zysk lub strata, porównać wyniki przy różnych poziomach cenowych otwarcia i zamknięcia, obliczyć wymagany depozyt dla pozycji czy też uzyskać szczegóły na temat wartości pipsa. Jedną z zalet brokera forex MaxiTrade jest szeroki wybór dostępnych rodzajów platform inwestycyjnych.\n← Literary analysis essay for the catcher in the rye\nThe Options For Uncomplicated Secrets For Mail Order Wife Thai →


Czarne botki Gabor na obcasie, na średnim obcasie, z cholewką 4062862283621 / 4062862283621 - Botki damskie na obcasie - myBaze.com\nCzarne botki Gabor na obcasie, na średnim obcasie, z cholewką\nBotki GABOR - 51.634.27 Schwarz - Wygodne botki marki Gabor. Cholewka chroni przed chłodem, to Skóra naturalna - Licowa. Całość opiera się na obcasie o wysokości 6,5 cm. We wnętrzu butów skóra. Wkładka to skóra. Podeszwa solidna, jej główny składnik to wysokogatunkowe tworzywo. Idealne na chłodniejsze dni.


Kartka na ślub stojąca, kartka okolicznościowa – Zielona Góra – 313151128 | Gumtree\nLubuskie Usługi przyjęcia,śluby,komunie | Zielona Góra ogłoszenie 313151128\nKartka na ślub stojąca, kartka okolicznościowa\nKartka okolicznościowa na ślub, którą można postawić. Zostawiłam też miejsce na imiona Państwa Młodych, by kartka była bardziej wyjątkowa i niepowtarzalna :) Wystarczy do mnie napisać jakie dane Młodej Pary mam wpisać i już jest do odbioru ;)\nCena: 15 zł (kartka, koperta i życzenia)\nOferujemy zdjęcia profesjonalne za rozsądną cenę, zapraszamy do skorzystania z oferty ! Pakiet zawiera:-Zdjęcia z przygotowań  -Zdjęcia z ceremonii zaślubin-Zdjęcia po ceremonii  składanie życzeń-Grupowe zdjęcie z gośćmi, indywidualne zdjęcia gości z Parą Młodą -Fotografowanie na weselu do godziny 1:00-Sesja plenerowa  w dniu ślubu lub w innym dogodnym terminie-W ramach usługi otrzymujecie Pańs ...\nPrezent ślubny, podziękowania, pamiątka. Kolorowa skrzynka na wino z wybranym grawerem\nSkrzynka z drewna sosnowego dostępna w wybranym kolorze z możliwością wykonania wybranego grawera. Wyjątkowy indywidualny prezent na urodziny, imieniny, rocznicę lub jako podziękowania dla świadków lub rodziców. Wymiary wewnętrzne/zewnętrzne:Wysokość: 33,0 / 35,0 cmSzerokość: 8,4 /10,4 cmGłębokość: 8,4 / 10,4 cmCena kolorowej skrzynki z dedykacją to 29,99 plus wybrane koszty dostawy. Nasze produkt ...\nFireshow - Taniec z Ogniem - Grupa Karmazyn\nGrupa Karmazyn zajmuje się organizowaniem profesjonalnych pokazów tańca z ogniem, określanych również jako fireshow lub teatr ognia. Zorganizowaliśmy już około setki występów zarówno w Polsce, jak i za granicą. Posiadamy szeroką ofertę tematyczną, jesteśmy otwarci na nieszablonowe zlecenia. Pokazy wykonujemy zarówno z muzyką graną na żywo jak i do gotowych, specjalnie przygotowanych pod ...\npokaz pirotechniczny ogni wyrzutnie konfetti fajerwerki, płomienie\nOferujemy widowiska pirotechniczne, które realizujemy w plenerze jak i na scenie. Mogą być one zsynchronizowane z muzyką, dostosowane do nastroju i okoliczności. Posiadam dwudziestoletnie doświadczenie w pracy przy pokazach realizując różne projekty na terenie całego kraju. Realizacja widowisk weselnych od 2200zł z obsługą. ?v=II43zdBDWKc ?v=4p0tW7qYA3E ?v=lLvkFW0oVNo ...


Anna Fotyga: Naszym obowiązkiem jest powstrzymanie Asada | Fronda.pl\nStrasburg, 17 kwietnia 2018\n„Istnieje prawny obowiązek powstrzymania zbrodni przeciwko ludzkości. To zobowiązanie zostało ostatnio podjęte w naszym imieniu przez Stany Zjednoczone, Francję i Wielką Brytanię” – powiedziała Anna Fotyga, odnosząc się do ostatnich precyzyjnych uderzeń na obiekty wojskowe w Syrii.\n„Jesteśmy wdzięczni UE i NATO za jednomyślne poparcie tych działań” – dodała przewodnicząca SEDE.\nAnna Fotyga powiedziała, że precyzyjne uderzenia na wybrane instalacje wojskowe okazały się bardzo pomocne w zidentyfikowaniu intencji wszystkich stron wojny w Syrii. „Przypisanie właściwej roli poszczególnym aktorom uczestniczącym w tym długim, skomplikowanym konflikcie z elementami wojny hybrydowej jest niezwykle trudne. Teraz lepiej rozumiemy, kto jest naszym sojusznikiem, a kto przeciwnikiem, a nawet wrogiem” – oceniła przewodnicząca SEDE.\nBiuro Prasowe Europejskich Konserwatystów i Reformatorów, delegacja PiS


Weryfikacja aplikacją eDO App i e-dowodem\nCategories BezpieczeństwoPosted on 19 stycznia 2021 5 sierpnia 2021\nWeryfikacja aplikacją eDO App i e-dowodem4 min. czytania\nJeśli wyrabiałeś nowy dokument tożsamości po 4 marca 2019 roku, na pewno masz e-dowód. Wygląda prawie tak samo, jak wydawane do 3 marca 2019 roku dowody osobiste, ale ma dodatkową informację – numer CAN. Znajdziesz go w prawym dolnym rogu na pierwszej stronie dokumentu; ten numer jest też zapisany w kodzie paskowym na odwrocie e-dowodu.\nJeśli masz e-dowód z warstwą elektroniczną możesz go użyć do potwierdzenia tożsamości w kantorze kryptowalut Bitcan. Będziesz do tego potrzebować aplikacji eDO App, wydanej przez Państwową Wytwórnię Papierów Wartościowych.\nAplikację na smartfony możesz pobrać:\nze sklepu Google Play (system Android) lub\nze sklepu App Store (system iOS Apple).\nAplikacja na tablety nie jest jeszcze dostępna.\nPo zarejestrowaniu konta w kantorze Bitcan i zalogowaniu do panelu, wybierz weryfikację e-dowodem w aplikacji eDO App. W grafice poniżej zaznaczyliśmy ten obszar zieloną ramką:\nKod QR będzie widoczny na ekranie przez 3 minuty. W tym czasie musisz zeskanować go telefonem w aplikacji eDO App lub wpisać do aplikacji ręcznie.\nPo zeskanowaniu lub wpisaniu kodu, w sekcji “Nazwa instytucji” zobaczysz:\nnazwę Litpay Sp. z o.o.,\nTwoje dane niezbędne do potwierdzenia tożsamości w naszym serwisie.\nJeśli wszystko się zgadza, kliknij “POTWIERDZAM”.\nWpisz do aplikacji kod PIN. Nadałeś, gdy odbierałeś e-dowód.\nPo poprawnej weryfikacji w panelu Twojego konta w Bitcan zobaczysz potwierdzenie:\nW razie pytań, napisz do nas na Facebooku lub skontaktuj się z nami mailowo. Możesz też porozmawiać z nami na czacie, jesteśmy zawsze do Twoich usług.\nJeśli dopiero rozpoczynasz przygodę z bitcoinem, mamy intuicyjny poradnik, który krok po kroku pokaże Ci, jak szybko i bezpiecznie kupić bitcoina w kantorze bitcoin Bitcan.\nMasz niezweryfikowane konto? Zrób to teraz z eDO App\nNie masz konta? Załóż je i zweryfikuj się z eDO App\nNa naszym blogu znajdziesz artykuły, które pomogą Ci zdobyć podstawową wiedzę na temat bitcoina i kryptowalut:\nTagi: kantor, weryfikacja bitcanblog\nCategory BezpieczeństwoPosted on 14 maja 2021 5 sierpnia 2021


Krzyś - Press.pl - najnowsze informacje z branży medialnej, marketingowej, reklamowej i public relations\nWydanie: PRESS 10/2016\nAutor: Andrzej Niziołek\n„Nie da się ukryć, jestem nieśmiałym introwertykiem, ale gdy mam aparat w dłoni, zmieniam się całkowicie” – mówił o sobie Krzysztof Miller, fotograf wojenny.\nPraca z nim nad książką „13 wojen i jedna” była chodzeniem po granicy. Wydobyć z niego doświadczenia i przemyślenia i nie skrzywdzić go – wspomina Andrzej Niziołek.\n„Pisanie takie czy siakie przeze mnie nie wydaje mi się stopniowalne, dlatego boli mnie, jak trochę inny kawałek, gdzie nie gryzę gleby, nie robi na czytelniku takiego wrażenia, jak wtedy, gdy gryzę glebę” – pisał, gdy zwracałem mu uwagę, że czegoś mi w jego tekstach brakuje. Raz były to opisy wojny, innym razem jego refleksje, skojarzenia, przypomnienia, jak o swojej babci i gotowaniu. „Tyle samo wysiłku i bólu sprawia mi przypominanie sobie i opisywanie kobiety z fotografią zabitych dzieci, co moje wrażenie, jak rozpierdala się obok pocisk” – tłumaczył.\nKrzysztof Miller mieszkał wtedy na warszawskim Mokotowie, przy Sandomierskiej, na ostatnim piętrze przedwojennej kamienicy, której mieszkańców Niemcy rozstrzelali w powstaniu. Któregoś razu wskazał mi tablicę z ich nazwiskami na murze. – Fotografuję teraz ostatnie ślady powstania warszawskiego, które można jeszcze napotkać na ulicach – powiedział. Był rok 2012.\nNa ścianach w jego przedpokoju wisiało trochę zdjęć, elementy jego licencjatu z łódzkiej filmówki, który niedawno obronił, wykonana w mokrym kolodionie fotografia nauczyciela z Konga stojącego na łące i trzymającego w rękach kości pomordowanych sąsiadów. Wersja artystyczna, mroczna, lubił ją. W pokoju na szafce postawił analogowe aparaty, już niepotrzebne, ale bliskie mu. W kolejnym pokoju na regale fotografie córki Karoliny. Długowłosej, roześmianej blondynki, żołnierki amerykańskich marines w polowym mundurze, która spędziła sporo czasu na wojnie w Afganistanie, a wtedy studiowała w policyjnej akademii w Stanach Zjednoczonych. Był z niej cholernie dumny.\nPrzyjeżdżałem co dwa, trzy miesiące, by gadać o książce, same e-maile nie wystarczały. Gotował coś, mięso w sosie czy jakąś zupę – lubił to i był dobrym kucharzem – jedliśmy w kuchni przy nastawionym na rock czy punk radiu. Wysoki i szczupły, wyżyłowany, jak mówił o sobie, z gęstą, przetykaną już siwymi włosami czupryną i o uważnych oczach, siedział przygarbiony na krześle i palił papierosy. Z początku nieufny wobec mnie, nerwowy, lekko się kiwający. Jaki jestem? On w barwnej koszuli albo T-shircie z napisami, ja w marynarce, inteligencik, więc czy go skumam?\nUczył się w liceum im. Stefana Batorego, jego ojciec Stefan był inżynierem. Mieszkali w jednym z bloków przy Żelaznej, róg z Prostą, skąd blisko miał na basen w Pałacu Kultury i Nauki. Od podstawówki trenował tam skoki do wody. Zapisał się na nie, by zaimponować ojcu, a później go wciągnęło.\n– Strasznie chudy i wysoki, taka dżdżownica, wchodził na wieżę i skakał z dziesięciu metrów do basenu – pamięta Sławomir Kamiński, dziś fotoreporter „Gazety Wyborczej”, który przed zajęciami z modelarstwa w Pałacu Młodzieży zachodził nieraz na basen. – Ludzie chodzili popatrzeć na Krzysia, bo mało kto z takich dzieciaków skakał z podobnej wysokości na główkę – mówi.\nJacka Czarneckiego, dziś dziennikarza Radia Zet, Krzysztof Miller uczył na tymże basenie skakać do wody, bo zespół szermierzy do których należał, miewał zajęcia na basenie. – Krzyś był już wtedy mistrzem Polski. W Pałacu Kultury to był ktoś, podziwiany przez innych – wspomina Czarnecki. – Jak szedł korytarzem, każdy chciał mu powiedzieć „cześć”.\nMiller był jednym z najlepszych skoczków do wody w swoim pokoleniu. Szesnastokrotny mistrz Polski w skokach z trampoliny i wieży, tak juniorów, jak seniorów w latach 1976–1986, w 1980 roku znalazł się w ścisłej kadrze na igrzyska olimpijskie w Moskwie. – Nie pojechał, bo rozwalił się na deskorolce. Mówił mi, że miał wtedy szanse nawet na medal, bo olimpiadę zbojkotowały państwa zachodnie – opowiada Piotr Niemczyk, późniejszy działacz pierwszej „Solidarności”, w wolnej Polsce współtwórca struktur UOP. Na igrzyska w 1984 roku w Los Angeles nie pojechał z kolei, bo w rewanżu zbojkotowały je państwa bloku komunistycznego.\nSkoki nauczyły go przezwyciężać strach, co zaprocentowało, gdy został fotografem wojennym. W swojej książce pisał: „Mam metodę, gdy zaczyna być groźnie. Wyniosłem ją ze skoków do wody. Tych, których najbardziej się bałem. (…) Wtedy wielokrotnie i głęboko wciągam powietrze nosem, a potem powoli, ze świstem wypuszczam je ustami. Następuje równowaga między strachem a ruchem. Między niewiadomą, jaką jest to, co mnie spotka – a tym, co zrobię. (…) Ale czasem, dla dodania sobie animuszu, mówię w myślach: »Miller, a chuj tam«. Wtedy błyskawicznie się zbieram i (…) przekraczam granicę, która innych paraliżuje, wbija w ziemię, dekoncentruje, demotywuje i destruuje. U mnie odwrotnie”.\nWokół antykomunistycznej opozycji Krzysztof Miller zaczął się kręcić, jeszcze będąc w liceum, przed sierpniem 1980 roku. Był wtedy punkrockowcem; z Robertem Brylewskim z Brygady Kryzys i Piotrem „Mrówą” Mrowińskim chodzili do tej samej podstawówki.\n– Stworzyliśmy z kolegami licealne koło samokształceniowe i Krzyś zgłosił się do nas w 1979 roku – wspomina Piotr Niemczyk. Po Sierpniu ’80 Miller współorganizował z nimi Uczniowski Ruch Odnowy w warszawskich liceach, rok później został studentem Akademii Wychowania Fizycznego i działał na uczelni. Po 13 grudnia ’81 zaangażował się w organizowanie w Warszawie sieci łączników podziemnej „Solidarności”. – Dostałem zadanie nawiązania kontaktu z różnymi ludźmi i podzieliłem się pracą z Krzysiem – opowiada Niemczyk. – Jemu przypadł między innymi Żoliborz, miał odnaleźć wikarego w jednej z parafii. Kontakt nawiązał, a ja potem żałowałem, że sam nie wziąłem tej dzielnicy, bo tym księdzem był Jerzy Popiełuszko – dodaje.\nW sierpniu 1982 roku Miller zostaje zatrzymany przez bezpiekę za działalność w podziemiu i internowany. Wychodzi w październiku i znowu wdaje się w podziemie; drukuje i rozprowadza „Tygodnik Mazowsze”.\nW połowie lat 80. jest już żonaty i ma dwójkę dzieci: bliźniaki Karolinę i Bartka. Zaczyna fotografować. Przez przypadek – dostaje japońską konicę, dobry choć amatorski aparat, więc dokumentuje opozycyjne manifestacje i zadymy, akcje Ruchu Wolność i Pokój, Niezależnego Zrzeszenia Studentów, Pomarańczowej Alternatywy. Przy okazji uczy się fotografii. Sam. – To wyglądało dość zabawnie: on zawsze na początku z aparatem, za nim Marta, jego żona, z bliźniakami w wózku – pamięta Wojciech Druszcz, wówczas fotograf Agence France-Presse. – Mieszkaliśmy po sąsiedzku na Bielanach, Krzysztof przynosił mi swoje zdjęcia, wtedy jeszcze nieporadne, ale brałem niektóre od niego dla AFP – dodaje.\nMiller drukuje też swoje fotografie w prasie podziemnej: w „Przeglądzie Wiadomości Agencyjnych” i „Centrum Informacji Akademickiej” publikowanym przez NZS.\n„Byłem w opozycji szarą myszką, wyposażoną tylko w dobry aparat” – wspominał Miller w wywiadzie dla „Playboya” w 2004 roku. „W podziemiu nie było problemu ze zrobieniem zdjęcia, tylko z jego wyniesieniem. Chodziło o to, żeby Służba Bezpieczeństwa cię nie namierzyła, żeby milicja cię nie złapała. Mnie się to udawało i może dlatego zostałem fotografem. Ale to były słabe zdjęcia” – dodawał.\nNie gadaliśmy o tamtych czasach, pracując nad jego książką. Zajmowaliśmy się tym, co go później określiło. Dziś widzę, że choć może przeszedł przypadkową, to jednak konsekwentną drogę. Pisał do mnie: „To [jego pisanie – przyp. A.N.] może głupie. Choć na pewno nie głupsze niż wspomnienia reportera Kraśki jako reportera wojennego. Niż Jarosława Kreta, który odważył się wyjechać do Egiptu. Czy Tony Halika, który napisał podobno książkę, że był wszędzie. Ja nie mam potrzeby ściemy. Podbijania czy nakręcania. (…) Ale chciałbym (...) odwirować wiedzę pop od wiedzy w ogóle. Moje przeżycia i tło historyczne, duchowe, żołądkowe. Jestem dobrym kucharzem, ale też potrafię po dźwięku, świście rozpoznać, kto z czego strzela i w którym kierunku. Czy to jest bezpieczne czy nie”.\nPoważna fotografia prasowa w jego życiu zaczęła się w „Gazecie Wyborczej”. Jako fotograf samouk nie niósł bagażu rutynowych, przewidywalnych spojrzeń i zachowań. To dawało mu przewagę. Jednym z najczęściej powtarzanych, historycznych zdjęć Okrągłego Stołu jest to jego, zrobione z góry i przedstawiające całą salę, stół oraz obradujących za nim działaczy i polityków. Nikt inny nie wpadł na pomysł, by dostać się na balkon, choć samo zdjęcie było, jak mówił, „kompozycyjnie i fotograficznie takie sobie”.\nWkrótce potem organizująca się „Gazeta Wyborcza” szuka fotografów i ogłasza, że przyjmie na etat pięciu, którzy między majem a czerwcem 1989 roku opublikują na jej łamach najwięcej zdjęć. Miller postawił wtedy, jak mówił, wszystko na jedną kartę. Wydrukowano mu najwięcej zdjęć spośród 20 osób, które starały się o tę pracę. – Myśmy wszyscy, także on, byli na początku nieopierzonymi szczeniakami z poczuciem szansy, jaka być może już się nie powtórzy. „Gazeta” dawała gigantyczne pole do pracy i kop do przodu – mówi Paweł Smoleński, dziennikarz „Wyborczej”.\nHistoria, także ta jego zawodowa, przyspiesza. Po raz pierwszy za granicę wyjeżdża jesienią do Czechosłowacji fotografować protesty, a potem aksamitną rewolucję. Są zadymy, ale ofiar nie ma. W grudniu 1989 roku zaczęła się rewolucja w Rumunii i w redakcji pytano fotografów: „Kto chce jechać do Bukaresztu w Wigilię?”. Chętny był tylko Miller. Pojechał, przywiózł dobre zdjęcia, sprawdził się. Twierdził, że to właśnie te wyjazdy przekonały redakcję, że gdy coś się dzieje w świecie, trzeba tam wysłać jego.\nPotem zaczęła się wojna w rozpadającej się Jugosławii, pojechał do Słowenii i Chorwacji z dziennikarką Marią Wiernikowską, z którą wtedy związał się także prywatnie. Jego małżeństwo rozpadło się parę lat wcześniej (Marta wyszła potem za mąż za Amerykanina i w latach 90. wyjechała z dziećmi do Stanów Zjednoczonych).\nOn jeździł do Gruzji, Tadżykistanu, Afganistanu, Bośni i Hercegowiny, Górskiego Karabachu, RPA, Czeczenii, potem coraz częściej do Afryki, gdzie wybuchały kolejne konflikty; do Sudanu, Konga, Rwandy i Burundi, ale także do Kambodży, Pakistanu, potem Iraku. Wszędzie tam, gdzie świat wariował i ludzie zaczynali się zabijać. Wracał do tych krajów po kilka, nawet kilkanaście razy, więc te wyjazdy szły w dziesiątki, szacował je na 60, może więcej, w ciągu 20 lat.\nMiędzy wyjazdami fotografował Polskę – pielgrzymki papieskie, Jarocin (gdzie nawet pałowany przez ochroniarza naciskał migawkę), prowincję, z której przywiózł np. ikoniczne zdjęcie pijanego rowerzysty – ale te fotografie nie są zbyt znane. Jak mówi Smoleński, to świat go zdefiniował.\nNa wojny jeździł najczęściej z Wojciechem Jagielskim z „GW”. Po śmierci Millera Jagielski wspominał w „Wyborczej”, że łączyło ich „podejście do pracy, maksymalizm. Poczucie, że w dziennikarstwie najważniejsze jest bycie świadkiem rzeczy ważnych, że nie można rezygnować”. Jagielski przygotowywał rekonesans, starał się wiedzieć wszystko o miejscu, dokąd jadą, by zminimalizować ryzyko, a Miller, przełamując strach, sprawiał, że podchodzili bardzo blisko, choć w granicach ryzyka i rozsądku. Uzupełniali się i przywozili z tych wyjazdów niezwykłe materiały.\nSam Miller zapytany kiedyś, jak blisko trzeba podejść, by wykonać dobre zdjęcie, powiedział, że zrobił zdjęcie amerykańskiego sapera rozbrajającego minę. „Podejść bliżej już nie mogłem, bo musiałbym na tej minie stanąć” – dodał.\n– Szliśmy ulicą i nagle gdzieś przed nami zaczęto strzelać – opowiada Paweł Smoleński, z którym Miller jeździł do Iraku czy byłej Jugosławii. – Cała ulica rzuciła się w przeciwną stronę, jeden Krzyś biegiem ruszył ku strzałom, nie oglądając się na mnie. A ja wpierw nie wiedziałem, co mam zrobić, potem pobiegłem za nim.\nDostawszy zadanie, Miller mówił: „Nie ma co gadać, trzeba zapierdalać”. Nie był niski i krępy, jak większość zachodnich fotoreporterów – przeciwnie, wysoki i szczupły, fotografował więc przeważnie pochylony, a gdy coś się działo, korzystając ze swojego wysportowania, szedł do przodu jak przecinak. Nigdy nie pytał o zgodę na robienie zdjęć. Jeśli ktoś protestował, umiał go przekonać, ująć swoim zachowaniem.\nPodczas fotografowania walk Miller był „twardym, niezniszczalnym fotoreporterem” – jak określił go Jagielski – podczas fotografowania ludzi poza frontem kimś, „do kogo miało się zaufanie”. A kiedy Miller nie mógł znaleźć z kimś wspólnego języka, po prostu go obejmował i tym rozbrajał.\nW „13 wojnach i jednej” Krzysztof opisuje, jak w bukareszteńskiej kostnicy fotografuje swojego pierwszego trupa: rumuńskiego aktora, któremu kula urwała pół twarzy. Najpierw pisze: „Wchłonąłem widok tej twarzy całym ciałem. Całym mózgiem. A traumę odłożyłem na przyszłość. Chciałem być absolutnym profesjonalistą. Twardym fotoreporterem, który nie buja się, gdy chodzi o foto”. A następnie dodaje: „Robiąc zdjęcia, wiedziałem, że nie wyślę ich do redakcji. Nie opublikuję. Nie rzucę światu na pożarcie. Robiłem je po ludzku. Po prostu. Jak na pogrzebie. Towarzyszyłem zabitemu w jego ostatniej drodze. Tego nieznanego mi człowieka, który rano jeszcze żył, odprowadzałem aparatem fotograficznym w zaświaty”.\nZabitych, ale nie tylko, także umierających z głodu w Kongu, Miller fotografował wielokrotnie. Najdrastyczniejsze z nich nie ukazywały się drukiem, ale nieraz trafiały na biurka urzędników organizacji humanitarnych albo rządowych. Czasem – rzadko, ale jednak, jak w przypadku Konga – przyspieszały pomoc. Miller odżegnywał się jednak od przypisywania sobie takich zadań i takiej roli. „Jestem od zrobienia zdjęcia, od zrobienia dokumentu, od sfotografowania, od reportażu. Od dania świadectwa, że coś takiego w tym miejscu, w tym czasie się wydarzyło. Rozumiecie? Od pomocy są organizacje pomocowe” – zastrzegał w książce „Korespondenci.pl” Doroty Kowalskiej i Wojciecha Rogacina.\n– Pojechaliśmy z Krzysiem do Czarnogóry, trwała wojna między Serbami a Albańczykami z Kosowa – Paweł Smoleński dopowiada to, czego o wydarzeniach z 1998 roku Miller nie dopisał w swojej książce. – Albańczycy z Kosowa uciekali przez góry przed Serbami, schodzili zmęczeni, przystawali na odpoczynek w jakimś magazynie. Mieliśmy służbowego peugeota kombi, Krzyś zrobił zdjęcia, a potem odłożył aparat i zaczął zwozić tych ludzi samochodem w dół do Podgoricy. Ilu się zmieściło. Krążył w tę i z powrotem chyba kilkanaście razy. To było dla niego absolutnie oczywiste. Wcześniej, jak Serbowie mnie pobili, opiekował się mną jak dzieckiem. W Iraku, gdy złapało mnie lumbago i chodziłem zgięty jak fotel samochodowy, otwierał mi drzwi, prowadził przez ulicę – mówi.\nFotografował, łamiąc przyzwyczajenia i utarte reguły. W centrum jego zdjęć zawsze jest człowiek, przeważnie – nawet jeśli się uśmiecha – w sytuacji jakiegoś nieszczęścia, walki, cierpienia, a jeśli w chwili spokoju, to także podszytego wojną. Lecz choć te fotografie niosą duży ładunek emocjonalny, nie epatują tylko nieszczęściem. Budzą refleksję.\n– Dostał od Boga fantastyczną wrażliwość, wielką empatię i świetne oko, które, gdy zostały złączone, dały jego emocjonalne, zaangażowane zdjęcia – uważa Paweł Smoleński.\n– Nosił aparat jak wrośnięty w rękę, w siebie – opowiada Piotr Wójcik, jego kolega z opozycji, a potem fotoreporter i szef działu foto w „GW”. – Fotografował naturalnie, emocjonalnie i szybko, bez analizy i wyrachowania. Nie wymyślał swoich zdjęć, robił je intuicyjnie, dzięki temu miały siłę – dodaje.\nMiller w swojej książce pisał: „Nie jestem artystą fotografikiem. Jestem robotnikiem fotografii zapierdalającym fizycznie, z ciężką torbą po ulicy”.\nJacek Czarnecki, niegdyś korespondent wojenny Radia Zet, wspomina, jaką Miller cieszył się estymą wśród zagranicznych dziennikarzy: – Siedzimy w holu hotelu w Kabulu zajętego przez media, wchodzi Krzyś, przechodzi pomiędzy nami i wszyscy go witają: „Hi, Chris”.\n„Jeśli siedzieliśmy z reporterami, ja na ogół gadałem, Krzysiek się wycofywał” – potwierdzał Jagielski pytany po jego śmierci. „Ale to nie miało znaczenia. Wiadomo było, że jest w lidze mistrzów. Wszyscy najwięksi traktowali go jako swojego” – dodał.\nKiedy w 2000 roku został jednym z jurorów World Press Photo, na konferencji prasowej zwrócił uwagę tym, że nie powiedział ani słowa. „Nie da się ukryć, jestem nieśmiałym introwertykiem, ale gdy mam aparat w dłoni, zmieniam się całkowicie” – tłumaczył w „Playboyu”. „Poza tym nietypowo robię zdjęcia lewym okiem. Z reguły praworęczni używają do tego celu prawego oka. A ja, robiąc lewym, całą twarz zasłaniam aparatem i czuję się bardzo pewnie”.\n„Andrzej, nie będę na razie zważał na twoje poprawki, bo gubię się w wersjach i to mnie wkurwia. Weź tam sobie, rób i jak skończę rozdział, to prześlesz mi wersję zredagowaną, bo tak to nie wiem, co i gdzie i jak. Wysyłam ci poprawioną wersję podróży” – pisał do mnie podczas pracy nad rozdziałem o RPA. Nie znosił dopisków i poprawek, o które go prosiłem. Chciał iść naprzód – pisać, wyrzucać z siebie obrazy i słowa. A ja musiałem wyjaśnić niejasności, zaczątki opisów, nieraz trzeba było coś rozwinąć, dodać. To go zniechęcało. Ale potem, gdy słałem mu gotowy rozdział, odpisywał: „Rumunia według Pyśki świetna. Złapałeś mój rytm, a nawet raz zakląłeś, jak zauważyła”.\nPracował nad książką tak, jak robił zdjęcia, seriami: opisywał jakieś zdarzenie, temat w krótkich partiach tekstu, zrzucając go z siebie, śląc mi te kawałki w e-mailach, nabierając oddechu i znów zanurzając się w dalsze pisanie. Czasami od wieczora do późnej nocy przysyłał po pięć, sześć niedużych tekstów bez akapitów, które scalałem. „Jadę dalej bez trzymanki. Pozdro” – pisał tylko. Te teksty naładowane były emocjami, wypływały z niego strumieniem, wprost z głowy i trzewi, miałem wrażenie, że gorące – choć zarazem kontrolował je trzeźwym spojrzeniem, tak jak robił zdjęcia. Miał talent literacki, pisał krwią, był szczery, brzmiał mocno. Był autentyczny.\n„Zacząłem Rumunię. Owoców suszonych nie dopiszę, bo mi się nie komponują, ale jeżeli masz jakieś inne uwagi tyczące Gruzji, to dawaj szybko” – donosił, po czym przysyłał… tekst o Kongu. „Wstęp do Konga, jakoś tak mi przyszło do głowy i napisałem. Potem będę miał z głowy. Teraz siedzę nad Cyganami”. A za godzinę dostawałem e-mail: „I jeszcze więcej Konga. Jak ty ze mną wytrzymasz? Mam wenę na Afrykę i Rumuna, Cygana, będę pisał za chwilę”. Po czym znów: „Zabijesz mnie, Konga jeszcze więcej, ale chyba trzymam fason”. Więc robiliśmy Kongo, bo do Rumunii, swojej pierwszej wojny, nie miał serca. Nie chciał o niej pisać, bronił się, wykręcał, choć początkowo umieścił ją w spisie rozdziałów. A mnie na Rumunii zależało, więc podpowiedziałem mu: „To pisz o niepamięci. O zapomnianych obrazach”. Załapał.\nZanim zaczął pisać, rozmawialiśmy, jaką chce mieć książkę. „Nie tylko o tym, co przeżyłem” – mówił – „ale także o tych, których spotkałem. O anonimowym człowieku, którego dotyka nieszczęście”. Opisywania swoich przeżyć dla samego opisywania nie potrzebował. I od początku miał tytuł: „13 wojen i jedna”. Wojna jako nieszczęście, czy się wpadło w jej wir, mieszkając tam, gdzie wybuchła, czy zanurzało się w niej z doskoku, czego doświadczał. O swoich problemach z tego zanurzania wynikłych pisać nie chciał, choć chciał je zaznaczyć.\nKto go nie znał, widział silnego, zdecydowanego faceta; kto go poznał, dostrzegał jego kruchość. – To był niewiarygodnie przyzwoity, dobry, opiekuńczy człowiek, na którym można było polegać – zauważa Paweł Smoleński. – Miał w sobie coś dziecięcego, ale w trudnych sytuacjach zachowywał się jak stuprocentowy mężczyzna.\n– Dziwiłem się, jak ktoś taki jak on, o sercu niemal porcelanowym, może jeździć na te wszystkie wojny – przyznaje Sławomir Kamiński. Fotografował z Millerem większość pielgrzymek papieskich do Polski, tę ostatnią, papieża Franciszka, obsługiwali we trójkę, z Agatą Grzybowską. – W nocy z soboty na niedzielę było czuwanie w Brzegach, podzieliliśmy się na zmiany – opowiada Kamiński. – Krzyś miał dyżurować do dwudziestej, przez noc Agata, a ja od czwartej rano. Mieliśmy mieszkanie w Krakowie, ale nie chciało mi się w nim nocować, pojechałem po południu do Brzegów, Krzysia już nie spotykając. A on wrócił do mieszkania, myślał, że śpię i chodził na paluszkach, żeby mnie nie obudzić. O czwartej zerwał się, bo wydało mu się, że zaspałem i pobiegł do mnie do pokoju. Potem był zły, a trochę się śmiał, bo mówił, że nie włączył nawet muzyki, choć miał wielką ochotę.\nKamiński zrobił wtedy Millerowi jedno z ostatnich jego zdjęć. Jechał w aucie przed papamobile wśród morza pielgrzymów i naraz usłyszał, jak ktoś się wydziera, krzyczy do niego. Miller, w krótkich spodniach i z aparatem w dłoni, stał na platformie wśród młodych, roześmianych dziewczyn, pielgrzymów, wymachiwał rękoma i darł się na cały głos. Zrobił mu zdjęcie. Agata Grzybowska napisała potem: „To zdjęcie jest szalone, prawdziwe i pozytywne”.\n– Miał strasznie subtelny uśmiech. I smutny – mówi Jacek Czarnecki, który tego lata spotykał go dosyć często.\nPo roku 2000 Miller nadal jeździł za granicę, ale już nie tak intensywnie jak w latach 90. Zwolnił tempo, a właściwie sytuacja wymusiła to na nim. Media cięły kosztowne podróże fotografów. Zmieniła się także sytuacja osobista Millera: ożenił się po raz drugi, z dziennikarką telewizyjną Moniką. Piotr Niemczyk spotkał ich w 2002 roku na Dominikanie. – Idę uliczką obok hotelu i naraz słyszę za sobą: „Nie, przecież to niemożliwe, żeby to był Niemczyk! Ale przecież to Niemczyk!”. Oglądam się i widzę Krzysia. Też mnie zatkało – wspomina Niemczyk. – Przyjechał z narzeczoną i tam na plaży, pod palmami, w romantycznej scenerii jej się oświadczył.\nW 2008 roku Krzysztof Miller zaskoczył wszystkich – on, jeden z najbardziej znanych polskich fotografów, zaczął studiować… fotografię w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Po co? Skonsternowani byli wykładowcy, niedowierzający i podekscytowani studenci. A Miller chyba szukał. Widział i wiedział, że fotografowanie takie, jakie uprawiał, kończy się.\n– Bywał na zajęciach albo nie bywał, ale jak przychodził, to je prowadził. Był liderem, dominował w grupie, nie ustępował nauczycielowi – pamięta Mirosław Ledwosiński, profesor PWSFTiT i promotor jego pracy licencjackiej. – Znałem go jako osobę pewną siebie, bardzo dynamiczną i nieszablonową, która ma jasny, konkretny punkt widzenia na każdą sprawę.\nMiller prowadził intensywne życie studenckie: przesiadywał noce, gadając z młodymi o fotografii, współtworzył z nimi kolektyw fotografów Slowphoto i grupy Artyści 24 h oraz Nie ma chuja na Mariole. Na warsztatach próbował historycznych praktyk fotograficznych. Upodobał sobie technikę mokrego kolodionu i na szklanych płytach, w technice sprzed stu lat, wywołał na nowo szereg najważniejszych dla siebie zdjęć. Pokazał te prace w 2009 roku na wystawie z okazji 20-lecia „Gazety Wyborczej” w Zachęcie, wzbudzając i konsternację, i zachwyt.\nA w nim stopniowo dawała o sobie znać chyba już pamięć. „Poprzez technikę kolodionową – pisał w ramach tej wystawy – chciałbym ich [bohaterów tych zdjęć – przyp. A.N.] na nowo przywrócić do życia, pokazać, jak żyli w swoich trudnych czasach, uczynić nieśmiertelnymi. To mój hołd dla nich i dla historii, która rozgrywała się przed moim aparatem”.\nKilka miesięcy przed zapisaniem się na studia Miller wrócił chory na malarię mózgową z kolejnej wyprawy do Konga, Ugandy i południowego Sudanu. Z trudem go uratowano, szpital w Łodzi, do którego trafił wycieńczony, nie miał lekarstwa na ten rodzaj malarii. Zdobyć je i szybko dostarczyć pomogła Helena Łuczywo, wicenaczelna „GW”.\nWyciągnięto go ze śpiączki, ale od tego momentu zaczęły się problemy. Opowiedział o tym w głośnym tekście Wojciecha Jagielskiego „Bractwo Pif-Paf”. Dręczyły go sny pełne wojny, cierpienia i grozy, zbudowane z obrazów i przeżyć, których kiedyś doświadczył, a które teraz wracały w pamięci. Śnili mu się ci, których na tych wojnach poznał, a którzy później zginęli.\nPotem przyszła bezsenność i strach przed tym, co przyjdzie we śnie. Był sam, przyznawał, nie miał z kim porozmawiać, nie miał poczucia, że ktoś go zrozumie. Jego stan, ciągłe zmęczenie i rozdrażnienie wywoływały w domu konflikty – w końcu Monika nie wytrzymała i wyprowadziła się z synkiem. „Byłem arogancki względem przewidywania przyszłości” – przyznał w 2013 roku „Newsweekowi”. „Arogancki względem głowoodporności”.\nDopóki ciągle wyjeżdżał, „jakoś wszystko trzymało się kupy, a ja uważałem, że sobie z tym radzę” – mówił. Na stres pomagały alkohol, wypalane konopie, czasem nieco mocniejsze używki. Po powrocie coraz trudniej mu było się odnaleźć w zwykłym świecie.\nW 2010 roku po raz pierwszy zamknął się w mieszkaniu. Zasłonił okna, nigdzie nie wychodził, godzinami i dniami siedział w ciemnej kuchni i bujał się w fotelu na biegunach. „Zacząłem przemyśliwać o samobójstwie” – powie Jagielskiemu. Znaleźli go tam przyjaciele z łódzkiej filmówki, pomogli, wyciągnęli, na parę miesięcy wrócił do życia. Ale jesienią wszystko się powtórzyło i ci sami przyjaciele tym razem zaprowadzili go do poradni psychiatrycznej, skąd od razu trafił do Kliniki Psychiatrii i Stresu Bojowego. Jak u niektórych polskich żołnierzy, którzy wrócili z Afganistanu czy Iraku, rozpoznano u niego zespół stresu bojowego. Tyle że oni nie widzieli pewnie nawet ćwierci tego, co on zobaczył na kilkudziesięciu wojnach. „Na wojnie przeraziło mnie okrucieństwo i bezwzględność. Ogromnym wstrząsem było to, że wojna dotyka absolutu, czyli życia i śmierci człowieka, szczęścia i nieszczęścia, destrukcji i dramatu” – powiedział potem w wywiadzie dla radiowej Trójki.\nSpędził w klinice, wychodząc na przepustki, pół roku. Wrócił do pracy i na studia zrobić licencjat. Przygotował plastyczną pracę, którą nazwał „+/– Nieskończoność. Czyli 4 Jeźdźców Apokalipsy. Czyli 4x4 Ja”.\n– Tak jak Wasyl Kandinsky swoje uczucia i emocje przenosił na punkty i linie, tak Miller zbudował piramidę z mniejszych trójkątów, dwa na dwa i pół metra, w której każdy trójkąt był konkretną opowieścią. Jakimś zdarzeniem, na przykład wybuchem miny pod samochodem patrolującym pustynię – opowiada prof. Mirosław Ledwosiński. – Każdy z tych trójkątów stanowił kolorową abstrakcyjną formę, na którą ponakładał banknoty ze wszystkich stron świata, w których był. To była szalenie interesująca praca, w której chciał swoje wspomnienia, swoją traumę i zapamiętany horror z lat wypraw na wojny zamienić na wizyjną, abstrakcyjną formę – tłumaczy.\nMiller obronił licencjat w 2011 roku z wynikiem celującym. – To był jego sposób na ogarnięcie w chłodny, racjonalny sposób tego, co nosił w pamięci – uważa Ledwosiński. – Nie udało się, ale wykonał duży wysiłek wyjścia na prostą. Czuć było w nim żelazną wolę poradzenia sobie z problemem, z którym się mierzył.\nNapisanie książki też miało być sposobem na pozbycie się obrazów, które zaczęły mu się tłoczyć w pamięci. Myślał, że dzięki temu wszystko mu się w głowie „umebluje, oswoi”, jak mówił. Ale nie wytrzymywał i podczas pracy naraz znikał. Na tydzień, nieraz krócej, nieraz dłużej. Nie odpisywał na e-maile, nie odbierał telefonu. Czekałem, w końcu się odzywał. „Mam problem ze zdrowiem i się zawieszam. Nie ode mnie to zależy, pewnie od pogody albo leków, które aplikuję. Piszę dalej. Pozdrawiam”. Brał się w garść.\nPotrzebował wsparcia, potwierdzenia, że to, co przysyła, jest dobre. Pisał: „Staram się, ale nie wiem, czy wychodzi. Odzywaj się, bo twój głos mi pomaga”. Nie musiałem udawać, pisał świetnie.\nNiekiedy się buntował, jak przy Czeczenii, gdzie napomknął o telefonie satelitarnym i skanerze do negatywów, które weszły do jego wyposażenia fotoreportera, a ja chciałem, żeby to rozwinął. „Nie, basta. Jak chcesz coś zmieniać, to zmień, mi się podobają niedopowiedzenia. W Iraku rozwinę historię kabli, pinów i telefonów, internetu”.\nNa wojnie w Iraku w największym stopniu doświadczył wkroczenia w jego pracę nowych technologii. Korzystał z nich, ale za nimi nie przepadał. Tyle że rozdziałów o Iraku, podobnie jak o Mołdawii, Ugandzie, Sudanie, irackim Kurdystanie nigdy nie napisał. Zaplanował ich na początku 15, a potem skracał tę listę, wyrzucał, łączył dwie historie w jednym rozdziale, jak wojny w byłej Jugosławii, które włożył w rozdział o Burundi i Rwandzie. I nawet fajnie wychodziło.\nSzybko poczuł, że ta książka go przygniata, zamiast pomagać. „Andrzej, napisz mi, ile stron na razie wychodzi z tekstu do tej pory napisanego. Dłuższe teksty to pisana teraz Czeczenia, Afganistan i Karabach. Resztę potraktuję jako wypełniacz, bo niewiele z nich pamiętam” – pisał w maju 2012 roku. Ścięliśmy się, bo odpisałem, że nie objętość jest ważna, tylko liczba rozdziałów, a ich mieliśmy wtedy trzy, czwarty w drodze i nie składała się z nich jeszcze książka. Nie był zadowolony, ale pisał dalej, choć ciągłe pochylanie się nad zdjęciami w komputerze, wyciąganie wydarzeń z pamięci, zapisywanie ich kosztowało go coraz więcej.\nZnów zawieszał się na kilka dni, wracał, pisał dalej. W końcu przysłał mi e-mail: „Andrzej, chciałbym skończyć tę książkę do końca września, bo mnie rozpierdala emocjonalnie na kawałki. Nie chcę wracać przez głupią książkę do psychiatryka. A tak się skończy, jak jej nie skończę”.\nZamknęliśmy książkę, jak chciał, tylko zakończenie powstało w październiku.\nW początkach 2012 roku, gdy Miller zaczynał pisać książkę, Agora, robiąc oszczędności, przyparła swoich fotografów do ściany. Przedstawiono im aneksy, w których mieli się zrzec praw majątkowych do zdjęć, zarówno tych archiwalnych, jak i tych, które zrobią w przyszłości. Wywołało to nieskuteczne protesty, kilkunastu fotografów odeszło z Agory. Miller nie protestował, choć akurat jego dorobek fotograficzny był i ogromny, i cenny. Podpisał aneks – wielu kolegów mocno go krytykowało, niektórzy się na niego obrazili.\nAle co mógł zrobić? Prowadzić działalność na własną rękę? Założyć fundację? Wymyślać i realizować nowe projekty? Nie był zdrowy, musiał płacić alimenty. Chciał czuć pod nogami w miarę stabilny grunt.\n– W latach 90. fotografowie stanowili szczególną wartość w „Gazecie”, był „Magazyn”, zamieszczano fotoreportaże. Ale to się zmieniło. Nakłady spadają, jest mniej pieniędzy, fotografom trudno utrzymać się ze swojego zawodu, sytuacja sprzyja ich wykluczeniu. Sytuacja Krzysia nie była inna – wyjaśnia Piotr Wójcik. – „Gazeta” nie wysyłała go już na wojny, ale niesprawiedliwe byłoby też powiedzenie, że go porzuciła. Podpisał z nią nową umowę i chyba jako jeden z nielicznych został na etacie, więc ewidentnie była to jakaś jego ochrona. Dla Krzysia nie było chyba innej propozycji – dodaje.\nMiller wszystko to rozumiał, ale nie potrafił odnaleźć się w tej rzeczywistości. Jak powiedział Wojciech Jagielski: „Bardzo chciał być znowu tamtym Krzyśkiem Millerem, a jednocześnie tamten Krzysiek straszył go po nocach”.\n„Czarny, dlaczego my robimy tak gównianą robotę, pojechałoby się gdzieś” – powiedział Jackowi Czarneckiemu, kiedy obaj obsługiwali w tym roku szczyt NATO w Warszawie. – Jak się zasmakowało życia w świecie, to fotografowanie kolesi w krawatach, którzy w ciągu ostatnich dwóch lat zaprzeczyli sobie z dziesięć razy, nie było interesujące – mówi Czarnecki. – On od podstawówki żył na pełnych obrotach, na adrenalinie. Gdy się to odetnie, to nie wiadomo, jak żyć – dodaje.\nSny, które zaczęły go męczyć w 2008 roku, chyba ciągle wracały, skoro w 2013 roku w rozmowie z Pawłem Smoleńskim mówił: „Spotykam w snach również ludzi bez imienia i nazwiska. Zostali na zdjęciach, choć umarli z głodu, zginęli od kuli lub miny, przepadli. A przecież przy mnie żyli”.\nW 2013 roku przeprowadził się do Brwinowa. Sprzedał swoje mieszkanie przy Sandomierskiej, Patrycja – narzeczona, z którą od paru lat był – sprzedała swoje przy al. 3 Maja i kupili dom z ogrodem. Oboje mieli dość wielkiego miasta. Kolejką do Warszawy mieli 20 minut. Miller był zachwycony, szybko zaczął wsiąkać w nowe miejsce, fotografować Brwinów, zachodzić do Stawiska czy na grób Iwaszkiewicza. Miał nowe pomysły, nowe inicjatywy, jak nieformalne kursy fotograficzne Fotosynteza, które latem tego roku zaczął rozkręcać z przyjaciółmi w różnych miastach Polski. Był pełen zapału.\n„Nie wierzę tym, którzy się przyjaciółmi Krzysztofa nazywają. Gdyby ich miał, nie rozmawialibyśmy dziś o nim w czasie przeszłym” – powiedział „Wyborczej” po śmierci Millera Wojciech Jagielski. Sami, jak zaznaczył, również nie byli z Millerem przyjaciółmi. Mówił też: „Byliśmy z Krzysztofem – widzisz, nazywam go dziś Krzysztofem, a wczoraj mówiłbym o nim Krzysiek albo Miller – przyjaciółmi »z tamtej strony«. Obaj funkcjonowaliśmy w równoległych bytach. W Warszawie prawie się nie widywaliśmy. Nie chodziliśmy razem na wódkę, nie oglądaliśmy meczów piłkarskich. Może dałoby się nazwać nas kumplami, ale nie przyjaciółmi. A potem spotykaliśmy się na Okęciu i przechodziliśmy na tę drugą stronę, zawodową. Tam był mi osobą najbliższą. Z nikim tyle nie przeżyłem. Po tamtej stronie Krzysiek nie był przyjacielem. Był bratem”.\nAle tu, w domu, był sam. Czy mogło zresztą być inaczej? „W każdej grupie i z każdym zdjęciem każdy fotoreporter zawsze będzie sam. Sam, gdy sfotografuje, i sam, gdy wróci do domu. Sam z pamięcią i sam z myślami” – pisał w książce.\nTrzymał się ostatnimi laty może tylko na jednej nitce. Na Patrycji, trochę jak on zwariowanej dziewczynie. Pracowała jako barmanka w pubie „Rock’n’Roll” przy Mokotowskiej. Prowadził mnie tam nieraz. Oboje zadziorni, musieli się prztykać, ale jeśli ktoś przy nim wtedy naprawdę był, to tylko ona. Zadedykował jej „13 wojen i jedną”: „Patrycji, która za rękę przeprowadziła mnie na jasną stronę mocy”.\n15 września na mszę pogrzebową za niego – pogrzeb odbył się tylko w gronie rodziny – w parafii św. Grzegorza Wielkiego na Szczęśliwicach w Warszawie przyszło masę ludzi z różnych środowisk, tak z lewa, jak z prawa. Nikt się nie spóźnił, wypełnili kościół, zanim zaczęło się nabożeństwo, a po nim stali na zewnątrz i rozmawiali. O nim. – Ludzie wyrzucali sobie, że zapraszał ich ostatnio na wernisaż swojej wystawy, a oni nie pojechali – mówi Jacek Czarnecki. – Wielu myślało, że teraz, po książce, jest z nim już znacznie lepiej.\nW sierpniu rzeczywiście obdzwonił kolegów, zapraszając ich na wernisaż retrospektywnej wystawy swoich zdjęć „Niedecydujący moment”, którą 1 września otwierało Centrum Kultury i Inicjatyw Obywatelskich w Podkowie Leśnej. Z zaproszonych przez Krzysztofa do Podkowy osób prawie nikt nie przyjechał.\nZmarł tragicznie, jak pisały gazety, 9 września. Miał 54 lata.\nChciał żyć. Widziałem, że walczy, próbuje, zmaga się ze sobą. Inaczej niż Kevin Carter z Bractwa Pif-Paf, który popadł w ciężką depresję i popełnił samobójstwo; inaczej niż inni fotografowie wojenni, którzy odebrali sobie życie; on nie rezygnował. Też myślałem, że jakoś się trzyma, że jest lepiej.\nTylko Piotr Niemczyk mówi, że nie zaskoczyło go samobójstwo Krzysia. – Spotkałem go latem po dłuższym czasie i był cieniem siebie sprzed lat. Widać było, jak był tym wszystkim przeżarty, wyraźnie nieszczęśliwy – mówi Niemczyk.\nGdy jeszcze pisał „13 wojen i jedną”, zadzwonił do mnie kiedyś zapalony: – Słuchaj, mam pomysł na nową książkę, będzie się nazywać „37 klatka”. 37. dodatkowa klatka standardowych 36-obrazkowych filmów i nadprogramowe fotografie, które na niej zrobiłem, które są, a których nie powinno być. Chciałbym, żebyśmy ją razem zrobili, co?\nNie powiedziałem nie, ale kiedy z bólem skończył pisać „13 wojen…”, nie wracaliśmy do tego tematu ani on, ani ja.\nPowiązane tematy: wspomnienie\nNienawidzę brukowców - mówi Bartosz Węglarczyk\nCzy sieć ich wyżywi\nSylwetka Krzysztofa Millera - fotoreportera wojennego\nMedia z opóźnionym zapłonem\nDystans z dachu\nCicha zmiana w mediach publicznych\nWarsztat wywiadu radiowego\nKopiuj, wklej, sprzedaj\nWarsztat Pawła Łukasika\nIdei nie można lekceważyć\nKonrad Gaca ma w sobie trochę z szamana i trochę z showmana\nW pętli offline – online


Kot nie ma apetytu i śpi – co robić? – Reksvet\nKoty to zwierzęta o silnym charakterze, które miewają swoje humory. Z reguły jednak nie odmawiają jedzenia. Choć brak apetytu nie zawsze musi oznaczać chorobę, to jeśli utrzymuje się dłużej niż 1-2 dni lub towarzyszą mu inne niepokojące objawy, nie wolno go bagatelizować.\nRezygnacja z pożywienia nie leży w naturze żadnego zwierzęcia. Głód prowadzi do osłabienia, zatem stanowi zagrożenie. Zdrowy kot nie odmawia więc jedzenia, jeżeli nie ma ku temu solidnych powodów. Przyczyny mogą być związane zarówno ze stanem jego zdrowia, jak i psychiką, bowiem koty bardzo silnie reagują na stres.\nPrzeprowadzka, pojawienie się dziecka lub innych zwierząt, a nawet organizacja przyjęcia mogą spowodować, że mruczek zacznie zachowywać się w nietypowy sposób. Jeżeli kot nie ma apetytu i wymiotuje, chudnie, nienaturalnie dużo śpi lub ma inne, niepokojące objawy, należy koniecznie skonsultować jego stan z weterynarzem.\nKiedy nie ma powodu do zmartwień?\nPróbując określić dlaczego kot nie ma apetytu, powinniśmy w pierwszej kolejności sprawdzić kilka podstawowych elementów. Chwilowa niechęć do jedzenia może bowiem stanowić jedynie sygnał od zwierzęcia, że coś w jego otoczeniu mu nie odpowiada.\nNa początku warto upewnić się, czy miski, w których podajemy mu posiłki są czyste oraz czy nie zostały przestawione – a jeśli tak, to czy nie stoją zbyt blisko kuwety. Kolejną ważną sprawą jest rodzaj podawanej kotu karmy – jeżeli w ostatnim czasie została zmieniona, niechęć do jedzenia może wynikać z tego, że nowa karma po prostu kotu nie smakuje.\nCzęstą przyczyną braku apetytu u tych zwierząt są choroby pyszczka i dziąseł. Towarzyszący infekcjom ból sprawia, że nasi przyjaciele rezygnują z posiłków – a szczególnie z suchej karmy, której nie są wstanie wtedy pogryźć. Związany z tym dyskomfort odbija się na ogólnym samopoczuciu zwierzęcia, które traci ochotę do zabawy i śpi więcej niż zwykle. Tego typu infekcje niestety nie ustępują same z siebie i wymagają odpowiedniego leczenia.\nPewne schorzenia powodujące brak apetytu są możliwe do zdiagnozowania tylko przy pomocy specjalistycznej diagnostyki. Ich wykluczenie jest bardzo ważne, ponieważ nieleczone mogą prowadzić nawet do śmierci zwierzaka.\nTego typu objaw może wskazywać na problemy z wydolnością układu pokarmowego, nerek czy wątroby. Do ich stwierdzenia niezbędne jest przeprowadzenie szczegółowych badań klinicznych, na podstawie których weterynarz będzie w stanie zaplanować leczenie.


Forum: Almatramp - kto zna?\nZnacie to biuro? Warto wybrać się z nimi do Londynu na kurs angielskiego? bardzo proszę o opinie! Monika\nWątek: Almatramp - kto zna?\nAutor: Czytelnik IP 77.222.253.*\nData wysłania: 2010-05-27 15:21\nTemat: Almatramp - kto zna?\nTreść: Znacie to biuro? Warto wybrać się z nimi do Londynu na kurs angielskiego? bardzo proszę o opinie!\nAlmatramp - kto zna? [2019-08-13 20:23 79.191.10.*]\nMoja 17-letnia córka właśnie wróciła z obozu Londyn Plus zorganizowanego przez biuro Almatramp. Z pobytu jest bardzo zadowolona i już planuje wyjazd z biurem w przyszłym roku. Bardzo chwali sobie organizację i atmosferę jaką stworzyli Państwo podczas pobytu młodzieży w Anglii. Dużo zobaczyła, zwiedziła i miała możliwość wykorzystania znajomości języka w sytuacjach codziennych. Program pobytu niezwykle atrakcyjny. Pani goszcząca lovely person! Bardzo dziękujemy za piękny pobyt w Londynie, wycieczki do Oxfordu i Brighton oraz inne ciekawe miejsca, które córka zobaczyła. Polecam !!! Teresa Kozłowska odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2019-07-25 11:33 5.173.184.*]\nDziękujemy za super obóz (córki bardzo zadowolone). Transport super zakwaterowanie u rodziny super jedzonko super. Polecam 10/10.\nAlmatramp - kto zna? [2018-08-03 10:01 82.139.61.*]\nWitam,syn uczestniczył w tym roku po raz pierwszy w obozie językowym z biura Almatramp , biuro to było polecane przez znajomą której córki już były uczestniczkami dwa lata wcześniej, syn i ja na pewno polecimy też to biuro , ocena 10:10 miałam obawy o rodzinę do jakiej trafi ale okazali się bardzo gościnni i kobieta jeżeli chodzi o jedzenie bardzo się starała . Syn dużo zwiedził ,mógł wcielić swoje umiejętności językowe w komunikację codzienną ,polecamy .\nAlmatramp - kto zna? [2018-07-19 13:49 91.239.154.*]\nMoje córki uczestniczyły w obozie London Plus 7-15 lipca 2018. Ze strony organizatora wszystko przygotowane było profesjonalnie, dlatego z przyjemnością dziękuję za rzetelne wypełnienie wszystkich punktów, a nawet kilku dodatkowych, jakże bogatego programu zwiedzania, za zapewnienie nam - rodzicom - komfortu psychicznego, dotyczącego bezpieczeństwa naszych córek , począwszy od Panów kierowców, poprzez Panie opiekunki i rodziny, w których dzieci nocowały. Szczególnie chciałabym podziękować Pani Dorocie, Kasi i Joasi za opiekę, ciepło i uśmiech, którym obdarowywały uczestników obozu, a o czym wiem od moich córek, z relacji których wynika, że wymienione Panie to "super Panie".\nW mniemaniu moich dzieci był jeden mankament wyjazdu - za krótko:))) Polecam Almatramp. odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2018-06-28 12:35 37.47.18.*]\nByłam 3 lata temu z Almatrampem na kursie w Eastbourne School of English. Bardzo miło wspominam ten czas. W szkole codziennie miałam styczność z ludźmi z całego świata. Zajęcia były naprawdę ciekawe, opowiadalismy o swoich krajach, zwyczajach, prowadziliśmy dyskusje. Co do rodziny, u której mieszkałam również nie mam żadnych zastrzeżeń. Pokój dzielilam ze Szwajcarką. Szkoła oferuje oczywiście wiele zajęć dodatkowych, więc nie sposób się tam nudzić (np. Wycieczka do Londynu, kręgle, grill). Polecam serdecznie :) odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2018-06-15 21:11 77.255.50.*]\nBardzo polecam wszystkim wyjazd językowy do Londynu! Byłam z tym biurem w zeszłym roku oraz dwa lata temu i chętnie pojechałabym jeszcze raz:))\nwyjazd fantastyczny. Szczególnie podobało mi się połączenie zwiedzania Londynu z zajęciami wykorzystującymi używanie języka angielskiego,\ndzięki którym w przyjemny sposób uczyłam się języka:) Super wychowawcy oraz, oczywiście, niezapomniana atmosfera wyjazdu:)\nmyślę, ze naprawdę warto pojechać:) Olga odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2018-06-13 14:37 193.238.18.*]\nMoja córka była w tym roku na obozie w Londynie i wróciła zachwycona. Planuje ponowny wyjazd w 2018, tym razem na 2 tyg kurs językowy. odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2018-06-13 14:35 193.238.18.*]\nJa już nie planuję wyjazdów językowych gdyż syn zdał maturę. Zresztą podjął studia w języku angielskim. Był z Almatrampem 3 razy, zawsze w Eastbourne i zawsze 4 tygodnie. To dało bardzo dobre rezultaty choć oczywiście wiele lat uczył się angielskiego prywatnie. Podobało nam się, że w Eastbourne pilnowano, żeby dzieci nie siedziały w pokojach tylko uczestniczyły we wszystkich zajęciach dodatkowych a to pozwalało poznawać dzieci z innych krajów i wymuszało rozmowy w języku angielskim.\nAlmatramp - kto zna? [2017-01-11 14:15 87.205.255.*]\nDzisiaj dowiedzieliśmy się o poniższym wpisie. Przypadek tam opisany jest nam nieznany a organizując takie wyjazdy od 1994 roku zawsze dbamy o to by nasi partnerzy w Anglii wykonywali wszystkie świadczenia na najwyższym poziomie. W okresie wakacyjnych wyjazdów na miejscy przebywają przedstawiciele naszego biura, którzy reagują na wszystkie zgłaszane uwagi. Docierają do nas pozytywne opinie od uczestników naszych imprez po wyjeździe, które można zobaczyć pod poniższymi linkami:\nhttps://www.facebook.com/almatramp Jurek Świerczyński, ALMATRAMP\njurek@almatramp.pl odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2016-01-30 19:41 94.232.153.*]\nBylam z nimi na Malcie i bylo swietnie, natomiast w Anglii bylo tragicznie! Odradzam wszystkim! Rodzina u ktorej mieszkalam byla okropna, ciagle pili, w domu bylo brudno, nie mialam zapewnionych posilkow mimo ze za to placilam. Prosilam o zmiane jednak uslyszalam ze "wytrzymam juz te 3 tygodnie". Okropienstwo, trauma do dzisiaj odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2016-03-22 08:50 5.172.252.*]\nChciałabym właśnie w tym roku wysłać córkę /16/lat na ten obóz na Maltę, może Pani do mnie napisać na maila: Krzys1306@ o2. pl. chodzi o więcej informacji, słyszałam że jest strasznie gorąco i nie ma co robić, że jest nudno.Pozdrawiam. Mirra odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2012-01-26 10:09 79.163.109.*]\nMoja córka była z nimi w zeszłym roku na kursie na Malcie .Było wszystko jak najbardziej w porządku,ZGODNIE Z OFERTĄ,ŻADNYCH NIEMIŁYCH NIESPODZIANEK.Z czystym sumieniem mogę polecić. odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2011-02-15 11:02 83.28.203.*]\nSzczerze mówiąc,to nigdy nie słyszałem o takim biurze, więc nie wiem czy jest naparwdę sprawdzone i godne zaufania. Poczekaj na opinie pozostałych użytkowników. Royal-Apartments odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2011-10-25 19:12 78.8.113.*]\nja znam.biuro to organizuje wyjazdy do szkół w Anglii. był z nimi mój syn i było tak ok , że polecam znajomym i i ich dzieci tez były. biuro może nie tak głośne jak giganty turystyki ale solidne i uczciwe odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2011-01-30 21:28 195.116.217.*]\nJa tez szukak jakis informacji otym biurze bo tez zamierzam z nimi jechac do Londynu odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2011-01-30 21:26 195.116.217.*]\nWłaśnie tez szukam informacji o tym biurze I zamierzam z nimi pojechac do Londynu odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2012-01-10 20:40 77.222.254.*]\nJa chcialabym wyjechać w tym roku do Anglii. Czy bióro podróży jest godne polecenia? odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2012-01-26 10:13 79.163.109.*]\nWszystko jak najbardziej ok.Moja córka była z nimi w zeszłym roku na kursie na Malcie-wszystko było super. Z czystym sumieniem mogę polecić to biuro. odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2015-03-02 21:47 178.4.216.*]\nWszyskie wpisy pochodza z lat 2010-2012, a czy ktos byl z ta firma np w roku 2014? Che wyslac na kurs syna, ale Maja w regulaminie tyle zastrzezen na swoja korrzysc, ze mam pewne obawy. cvzy ktos wie czy zdarzylo im sie odwolac wyjazd lub przerwac go w trakcie trwania kursu? odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2015-07-14 12:38 79.190.0.*]\nTeż szukam informacji o tej firmie ponieważ chcę wysłać 16 sto letniego syna na kurs j.angielskiego na Maltę. odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2010-08-18 15:36 193.151.36.*]\nNie wiem jak z Londynem to wychodzi , ale mój syn był na Malcie i było OK odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2011-01-27 15:42 89.76.143.*]\nTeż bym chciała coś o tym wiedzieć, bo zamierzam się z nimi wybrać z koleżanką do Londynu. : ) odpowiedz »\nAlmatramp - kto zna? [2011-02-11 17:50 83.10.219.*]\ntylko z panią Katarzyną Bachman.Ania Reszke odpowiedz »\nBeaujolais Day we Wrocławiu - Abrams' Tower ZAPRASZA\nJest sposób na ZAIKS\nNecermann Niemcy rezygnacja z wyjazdu\nRezerwacja z niemieckiego biura Problem


Nieuleczalny książkoholizm: 5 powodów, dla których warto poznać "THE CROWN"\nPrzez długi czas uroczo ignorowałam istnienie seriali. Nie miałam na nie czasu, zdecydowanie bardziej pociągało mnie czytanie książek. A potem nagle dostrzegłam, że seriale mogą być niesamowicie interesujące! Zaczęłam w myślach tworzyć listy produkcji, które chciałabym poznać, tyle, że klasa maturalna nie jest do tego najlepszym czasem. Teraz dopiero mam czas, by oglądać seriale, które moi znajomi kochają od lat. Na pierwszy ogień poszła chyba najlepsza, a na pewno najsłynniejsza produkcja Netflixa – „The Crown” – opowieść o panowaniu Elżbiety II. Póki co obejrzałam dopiero pierwszy sezon, jednak już wiem, że naprawdę warto obejrzeć! Dlaczego?\nUKAZANIE CIEMNEJ STRONY MONARCHII – TYM RAZEM TEJ PRAWDZIWEJ\nLudzie uwielbiają skandale. Uwielbiają słyszeć o grzeszkach innych, zwłaszcza tych, którzy są wysoko. Ich życie, pełne luksusu i władzy, pociąga nas i fascynuje. Stąd tak wiele seriali czy książek o ciemnej stronie bogatych – warto wspomnieć chociażby o „Dynastii” czy „The Royals”. „The Crown” oferuje nam inne spojrzenie na ludzi znanych z kart podręczników czy z telewizji. Brytyjska rodzina królewska wydaje się być niemal pozbawiona wad, jednak reżyserzy wskazują na jej wewnętrzne rozbicie, obecne już w latach 50. Skandale zamiatane pod dywan, kłótnie i mrożące krew w żyłach wyrzeczenie się samego siebie – brytyjsko-amerykański serial ukazuje nam nienzane oblicze rodziny Windsorów.\nWSPANIAŁE PORTRETY PSYCHOLOGICZNE\nEdward VIII (Alex Jennings) - jedna z najtragiczniejszych postaci\nWydaje mi się, że niesamowicie trudno jest tworzyć opowieść o ludziach, którzy wciąż żyją lub stosunkowo niedawno odeszli. Łatwo jest przedstawić ich w sposób niezwykle jednostronny, propagandowy – wybielając je, idealizując czy demonizując. Wszyscy bohaterowie „The Crown” mają swój rozpowszechniony w opinii publicznej wizerunek. Jednakże twórcy serialu usiłują od niego odejść. Ukazują członków brytyjskiej rodziny królewskiej jako ludzi z krwi i kości, którzy zmagają się z uczuciami i z wątpliwościami. Genialnie wykreowane postaci, takie jak dawny król, Edward VIII, który pomimo szczęśliwego życia z ukochaną Wallis cierpi z powodu oddalenia od ojczyzny, rodziny oraz wyrzutów sumienia czy książę Filip, mąż Elżbiety, który na zawsze musi pozostać w cieniu, z czym absolutnie nie może się pogodzić. Twórcy serialu nie boją się pokazać ludzkiego oblicza rodziny królewskiej oraz najważniejszych osób w Wielkiej Brytanii, nawet jeśli czasem jest ono brutalne.\nSCENOGRAFIA I KOSTIUMY, KTÓRE POZWALAJĄ PRZENIEŚĆ SIĘ W CZASIE\nOglądanie „The Crown” to prawdziwa perełka dla oczu! Twórcy, dysponując zapewne ogromnym budżetem, świetnie odtworzyli realia Londynu, Anglii czy Afryki lat 50. I 60. XX wieku. Zachwyca ich dbałość o szczegóły. Na szczególny podziw zasługują sceny szczególnie uroczyste – ślub Elżbiety i Filipy czy odtworzona niezwykle szczegółowo koronacja monarchini – oglądając je, możemy poczuć się, jakbyśmy byli świadkami tych doniosłych chwil. Zresztą, spójrzcie sami:\nDodatkową gratką, szczególnie dla kobiet, są przecudowne kostiumy i charakteryzacja.\nLEKCJA HISTORII, KTÓRA SAMA SIĘ ZAPAMIĘTUJE\n„The Crown” to opowieść o panowaniu Elżbiety II – najdłużej panującego brytyjskiego monarchy. Jej rządy przypadają na czas dynamicznych zmian społecznych i politycznych. Wszystkie one znajdują odzwierciedlenie w serialu. W pierwszym sezonie widzimy między innymi początek dekolonizacji, kryzys sueski czy wielki smog w Londynie czy uporczywą walkę Winstona Churchilla o pozostanie u władzy. Dzieje świata i Anglii są ukazane z perspektywy osób, do których odbiorca się przywiązuje, dlatego łatwiej zapamiętuje, na czym polegały kluczowe wydarzenia. Serial wzbudza też zainteresowanie – widz chce pogłębić swoją wiedzę, by lepiej zrozumieć akcję serialu i rozterki targające bohaterami. To idealny sposób, by przyjemną metodą utrwalić sobie dwudziestowieczną historię.\nIDEALNY SPOSÓB, BY PRZETRWAĆ BEZSENNĄ NOC\nWszyscy znamy te noce, w czasie których nie możemy spać. Idealnym na nie rozwiązaniem jest oglądanie „The Crown”! Serial jest niesamowicie wciągający, wprost nie sposób się od niego oderwać. Pomimo że odcinki nie kończą się typowymi cliffhangerami, ciekawość, jak dalej potoczą się losy bohaterów i Imperium, są na tyle ciekawe, że kolejne odcinki same się włączają – ja sezon obejrzałam może w dwa dni. Jest jednak pewne ryzyko – z pewnością nie zaczynajcie przygody z „The Crown”, jeśli musicie wstać następnego dnia wcześnie rano – chyba, że lubicie mieć oczy na zapałkach!\nMam nadzieję, że udało mi się Was przekonać do obejrzenia tej superprodukcji Netflixa. Ja wkrótce mam zamiar zacząć drugi sezon – mam nadzieję, że będzie równie cudowny.\nEtykiety: recenzje, w kinie i na kanapie


Czy pobyt w szpitalu faktycznie pomaga w powrocie do zdrowia? | Mity związane ze zdrowiem\nYou are here: Home Mity związane ze zdrowiem Czy pobyt w szpitalu faktycznie pomaga w powrocie do zdrowia?\n28 października, 7371 4:35 pm\nalkoholowa żółtaczka to zapalenie wątroby http://www.gsk.com.pl/produkty/Alfadiol-1mcg-kapsulki-miekkie.html\nKonsekwencją poważnego zachorowania jest zazwyczaj wizyta u lekarza który, jeżeli wymaga tego sytuacja i potrzebna jest stała, specjalistyczna opieka, kieruje nas na leczenie szpitalne. Niekiedy jest to jedyne wyjście. Często jednak zdarza się tak, że pobyt w placówce medycznej kończy się dla pacjenta wyczerpaniem i wpływa niekorzystnie na jego kondycję. Hospitalizacja kończy się źle dla osób lubiących spokój i wygody, mających swoje specyficzne przyzwyczajenia oraz silnie związanych z codziennymi rytuałami.\nNiestety szpital jest miejscem publicznym, w którym panuje hałas, ciągle ktoś się kręci, personel nęka pytaniami oraz przeprowadza niekończące się badania, bez przerwy pali się światło, aparatura wydaje jednostajne denerwujące dźwięki, a przebywanie na kilkuosobowej sali z cierpiącymi pacjentami wpływa bardzo negatywnie na psychikę. Każdy z nas spotkał się na pewno z przypadkiem osoby, która po powrocie z leczenia skarżyła się, że czuje się gorzej niż wcześniej. Dotyka to zwykle osób starszych, które są częstszymi pensjonariuszami placówek medycznych.\nZ badań naukowców wynika, ze seniorzy po pobycie w szpitalu wykazują niepokojące zdezorientowanie, roztargnienie a w szczególnych przypadkach nawet problemy z pamięcią. Co ciekawe u większości objawy te znikają po pewnym czasie.\nOto kilka sposobów na zminimalizowanie niepożądanych skutków pobytu w szpitalu. Po pierwsze trzeba się do niego odpowiednio przygotować: zabrać wygodną poduszkę, stopery i opaskę na oczy umożliwiające spokojny sen. Warto też pomyśleć o ekwipunku pozwalającego na oderwanie od smutnej rzeczywistości placówek leczniczych. Podczas samej hospitalizacji nie powinno się zapominać o ruchu. Pacjenci regularnie spacerujący szybciej dochodzą do zdrowia, a i czas upływa im szybciej dzięki urozmaiceniu. Na pewno znane są nam także przypadki zakażeń szpitalnych, wywołanych drobnoustrojami odpornymi na leki. Z uwagi na nie, zachowanie higieny oraz unikanie przedmiotów zbiorowego użytku będą skutecznym rozwiązaniem. Z badań wynika także, że najwięcej bakterii znajduje się na telefonach komórkowych, toteż radzi się, by ograniczyć do minimum korzystanie z nich. Te kilka cennych porad powinno ułatwić nam pobyt w szpitalu i spowodować, że przyniesie on pożądane skutki.\n© 7371 Mity związane ze zdrowiem. Wszystkie prawa zastrzeżone.


STX W KIELCACH !!!2018-03-07\nNajbardziej poszukiwana Polska firma głośnikowa STX jest już w naszym salonie.\nWESOŁYCH ŚWIĄT !2014-04-18\nNOWE MODELE PIONEER2013-11-27\nPioneer coraz odważniej poszerza kolekcję radioodtwarzaczy samochodowych. Zapraszamy Państwa do zapoznania się z kilkoma nowymi propozycjami legendarnej marki PIONEER na rok 2014...\nWspółpraca z Android i iPhone\nDwa nowe modele dostosowano do odtwarzania plików MP3, WMA, WAV. Można je odtwarzać bezpośrednio z pendrive USB lub z telefonu podłączonego kablem USB (jest jeszcze analogowe gniazdo AUX, ale kto z tego korzysta?). Pioneer twierdzi, że sprzęt dostosowano do współpracy z telefonami iPhone oraz modelami z systemem Android (wymagany Android 2.3 lub nowszy). Ponadto po podłączeniu iPhone’a lub iPod’a (od 4 generacji wzwyż), będzie można ładować baterię.\nPrasa na temat Naszej nowej inwestycji.......2013-11-25\nNa początku września 2013 roku rozpoczeliśmy budowę nowej siedziby Naszej firmy...\nSprawdźcie co napisała o Nas prasa...\nSTACJE 2DIN oraz DEDYKOWANE GMS i ADAYO już w TERIAPI DŹWIĘKU. Znajdź coś dla siebie :)2013-11-22\nNiezmiernie miło Nam poinformować Naszych klientów o wprowadzeniu do oferty Naszego sklepu stacji nawigacyjnych GMS oraz ADAYO. Wśród bardzo zróżnicowanej oferty obu marek napewno znajdziecie coś dla siebie :)


Biblioteka Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego catalog › Results of search for '(su:"Terroryzm") AND (su:"zwalczanie") AND (su:"Stany Zjednoczone") AND (su:"1990-.")'\nResults of search for '(su:"Terroryzm") AND (su:"zwalczanie") AND (su:"Stany Zjednoczone") AND (su:"1990-.")'\nLiedel, Krzysztof (1)\nStany Zjednoczone. (1)\nWudarski, Szymon. (1)\nO kulturę trzeba walczyć / Damian Leszczyński. Source: Odra : [miesięcznik społeczno-kulturalny] Wrocław : Wrocławskie Wydaw. Prasowe RSW "Prasa", 1961-


Nowy zestaw nadchodzi! - DOTsim\nNowy zestaw nadchodzi!\nSimGuruTaterTot napisała post na oficjalnym forum TheSims3.com 😉\nCześć ludziska! Tutaj SimGuruTatertot v2.0. Nadszedł właśnie ten czas miesiąca, kiedy zastanawiacie się co będzie kolejnym materiałem specjalnym w następny czwartek (4 kwietnia). Łapcie więc małą zapowiedź, aby wytrzymać weekend. Obiekt ten stanie się jednym z ulubionych przedmiotów w The Sims 3 Sklep:\nKliknij na obrazu, aby go powiększyć.\nPoprzedni artykułGrill dostępny osobno!\nNastępny artykułOkładka Rajskiej Wyspy!\nJanBoyQ 30 marca 2013 O 10:18\nHmm… To będzie pewnie coś związanego ze świętami… Ale dla czego 4 kwietnia? Przecież to już po świętach! Hmm… Druga myśl, to coś na sprawdzian szóstoklasisty, ale to odpada, bo przecież nie wszystkie kraje świata mają go w tym samym dniu ;pppp\nAle to chyba będzie coś farmerskiego, te stroje… 😀\nKyllie 1 kwietnia 2013 O 13:35\nDla mnie to wygląda na coś związanego z dorastaniem, coś jak w przysłowiu:”Nie daleko pada jabłko od jabłoni”, bo dziecko jest bardzo podobne do tego nastolatka lub dorosłego sima.Może ubrania dla dorosłych(lub nastolatków), będą miały odpowiedniki dla dzieci?Choć tam jest napisane przedmiot,więc może maszyna przyspieszająca dorastanie?\nnawiedzona 1 kwietnia 2013 O 15:24\na może coś dla infantylnych doroslych może maszyna zmieniająca dorosłych w dzieci albo jakieś urządzenie do płatania psikusów (ten chłopiec jak dla mnie wygląda tak jak by miał komuś spłatać jakiegoś psikusa)\nZmodyfikowano 29 marca 2013


Fakebox - przewodnik po egzotycznych technologiach - informacja z katalogu stron.\nFakebox - przewodnik po egzotycznych technologiach - fakebox.pl\nFAkebox to strona poświęcona testom i recenzjom e-gadżetów oraz nowinkom z dziedziny elektroniki, designu oraz technicznych innowacji. To nie jest kolejny blog o technice - mamy za cel tropić i recenzować najdziwniejsze a zarazem najbardziej oryginalne pomysły na produkty wśród egozycznych kajów azjatyckich i nie tylko. Przeszukujemy niezmierzone przstrzenie sieci aby odkryć jak inni robią to w prostszy a jednocześnie całkiem niecodzienny sposób.\nSzczegóły strony fakebox.pl:\nTytuł: Fakebox - przewodnik po egzotycznych technologiach\nSłowa kluczowe: rtv, netbooki, made in china, e-gadżety, gadżety, multimedia, wideo, porady, komputery, telefony, video, technologie, audio, recenzje, laptopy, testy, pc\nPorady związkowe - botaak.pl\nZwyczajne życie obfituje w mnóstwo absurdów. Niemal każdego dnia spotykamy się z zdarzeniami zabawnymi albo denerwującymi. Na stronie publikujemy teksty, które zaciekawią wszystkich. Jeżeli mamy ochotę się zrelaksować, wystarczy wejść na naszą witryn...\nJesteś właścicielem biznesu? Albo dopiero szukasz pomysłów, dzięki którym mógłbyś otworzyć swój biznes? Zdecyduj się najpierw na zebranie wystarczającej ilości podstawowych informacji. Dzięki nim zorientujesz się w co warto zainwestować, gdzie są nis...


Rozmowa z psychologiem - FORUM POLICYJNE - REKRUTACJA DO POLICJI 2019 - TUTAJ DOWIESZ SIE O NIEJ WSZYSTKO\nWysłany: Wto 0:01, 03 Sty 2017 Temat postu: Rozmowa z psychologiem\nWielu mnie skrytykuje za to pytanie mówiąc, że po prostu trzeba być sobą, ale naczytałem się sporo postów w których mówiono, iż bycie sobą nie zawsze popłaca, odpowiedź która według nas jest dobra, może nie za bardzo spodobać się psychologowi. Dlatego pytam, czy macie jakieś rady co mówić, jak się zachowywać?\nWysłany: Wto 0:54, 03 Sty 2017 Temat postu:\nPrzed ms przeczytałem połowe tego forum, ogarnąłem jak najwięcej materiałów się dało, - zdałem. Fakt, napewno dużo wiedzy tu przyswoiłem, ale najważniejsze że zrozumiałem i odpowiedziałem swoimi słowami. A rady co mówić? Z sensem i sie nie denerwować\nWysłany: Wto 9:22, 03 Sty 2017 Temat postu:\nPrzede wszytkim napisz sobie na kartce z 5-6-8 powodów dlaczego chcesz iść do Policji i naucz się tego na pamięć.\nPytają o to praktycznie na każdym etapie rekrutacji..\nDlaczego 5-6,a nie 3?? A bo dlatego że Pani psychiatra np po wymienieniu z dwóch, trzech powodów lubi pytać dlaczego jeszcze i tak z kilka razy..\nJeśli sobie w głowie tego nie ułożysz to najprostsze pytanie okaże się najtrudniejsze.\nCo mówić zależy tylko od Ciebie i Twojej sytuacji, doświadczenia itp.\nMasę wpisów na tym forum jest np żeby nie mówić o zarobkach.. No ale jak nie wspomnieć o zarobkach jak np ktoś zarabia najniższa krajowa,albo nie pracuje nigdzie?? Wiadomo że chce mieć lepiej i w Policji będzie zarabiać więcej. Osoba, która wspomni o tym jest bardziej wiarygodna niż osoba, która zarabia "grosze" i upiera się, że na pieniądzach jej nie zależy.. Bo pytania o zarobki również sa1.\nPolicja to nie wolontariat:-)\nCzytaj forum, jest masa pomocnych wpisów.\nPrzygotuj się sumiennie do każdego etapu, doprowadź do sytuacji, że będziesz znać odp na każde pytanie i Cię nic nie zaskoczy, a będzie to duży+\nMow, pisz to co chca uslyszec, przeczytac. Policja jest the best, ciekawa praca, nie ma monotonii, prestiz pracy w mundurze, stabilnosc zatrudnienia. Policje przedstawiasz w super latywach, oczywiscie wsppminasz ze jest to sluzba wymagajaca poswiecenia i nieraz bywa bardzo stresujaca ale suma sumarum wychodzi na plus i daje wiele satysfakcji. Tak w skrocie sie odpowiada na rozmowie z psychologiem w kazdej formacji nie tylko policji. Jak to pojmiesz to zdasz do kazdej formacji.


zwiększyć siłę dzięki Semenax? Czy to naprawdę takie proste? Sukcesy z rzeczywistości\n3.6/10 7:51 Chloe Phillips\nniezawodna Erektion wydaje się być najlepiej osiągnięta dzięki Semenax. Wielu szczęśliwych nabywców już udowodniło: Potenzsteigerung może być tak łatwy. Poinformowano, że Semenax dobrze w zwiększaniu mocy. Czy to naprawdę odpowiada rzeczywistości? Pokazujemy, czy agent zachowuje to, co obiecuje.\nKto tego nie chce? Zdolność Erektion określa, jak mężczyzną jest facet, bo kto nie jest w stanie zadowolić damy, liczy się tylko jako pół-facet.\nAkceptacja prawdy jest zawsze trochę męcząca, ale masz możliwość zaakceptowania rzeczy i pracy nad nimi w przyszłości. Z pewnością nie pragniesz dołączyć do grupy mężczyzn, którzy zostali pozostawieni przez żony z powodu nieistniejącej mocy.\nNie możesz już rozmawiać z kobietami, ponieważ i tak nie sądzisz, że mogą doprowadzić do kulminacji.\nIstnienie zaburzeń erekcji - niezależnie od tego, jak bardzo trzymasz nad nią język - jest nadal zauważane przez nieznajomych, zwłaszcza przez kobiety. Ich atrakcyjność jest po prostu stracona.\nSemenax został zaprojektowany, aby Semenax. Wydajność w łóżku, lepsza wytrzymałość i szczęśliwy partner, o czym mówią zadowoleni użytkownicy.\nJeśli przejrzysz jasne raporty z testów, powinieneś jak najszybciej Semenax lekarstwo na Semenax i zająć się tą sprawą.\nNie możesz zrobić nic złego. Każdy, kto robi to samo, nie powinien się gniewać na to, że w jego problemach nic się nie zmienia.\nSemenax o Semenax\nTe naturalne substancje oparte jest Semenax znane sposoby działania. Rozważ Bioxin porównanie łącza Bioxin. Produkt jest tani i prawie nigdy nie ma skutków ubocznych\nPonadto opieka odbywa się dyskretnie, bez recepty i komfortowo online - nabycie odbywa się zgodnie z aktualnymi standardami bezpieczeństwa (szyfrowanie SSL, privacy + Co.).\nSpojrzenie na składniki Semenax :\nSemenax każdego składnika w Semenax wykroczyłaby poza zakres naszego zainteresowania, dlatego skupiamy się przede wszystkim na najbardziej obiecujących trzech:\nNiestety, tak naprawdę nie pomaga użytkownikom pracować z efektywnym komponentem, który jest jednak znacznie mniej dawkowany.\nW przypadku produktu producent woli polegać na silnej dawce wszystkich składników, co według badań obiecuje specjalne wyniki w zwiększaniu potencji.\nErgo, te wielkie aspekty Semenax oczywiste:\nZachwycające korzyści z zastosowania środka zaradczego nie pozostawiają wątpliwości, że zakup jest dobry:\nCałkowicie naturalne składniki lub składniki zapewniają optymalną kompatybilność i dobre wykorzystanie\nPonieważ jest to produkt naturalny, jest tani, a proces zakupu jest w pełni zgodny i bez recepty\nCzy lubisz mówić o wzroście potencji? Bardzo niechętnie? Nie ma powodu, aby to robić, ponieważ masz szansę zamówić produkt bez wiedzy o nim\nJaki jest efekt Semenax?\nOczekuje się, że wpływ Semenax będzie spowodowany szczególną interakcją poszczególnych składników.\nKorzysta z niezwykle pomysłowej konstrukcji naszego organizmu, ponieważ wykorzystuje te już istniejące mechanizmy działania.\nWiele tysiącleci dalszego rozwoju sprawiło, że praktycznie wszystkie niezbędne procesy niezawodnej Erektion już dostępne i po prostu muszą zostać rozwiązane.\nDzięki długotrwałemu wpływowi na Semenax spożycie Semenax nie musi być precyzyjnie zaplanowane\nW ten sposób produkt może pojawić się na pierwszy rzut oka - ale nie musi. Fakt, że efekty podlegają indywidualnym nieprawidłowościom, powinien być dla Ciebie jasny, aby wyniki były słabsze i silniejsze.\nCzy Semenax cię zadowoli?\nSemenax z pewnością przyspieszy wszystkich użytkowników końcowych w celu zmniejszenia masy ciała. Wiele setek konsumentów może to udowodnić.\nAle jeśli uważasz, że możesz wziąć tylko jedną pigułkę i zmienić wszystkie swoje problemy bezpośrednio, ważne jest, aby ponownie przemyśleć swoje nastawienie.\nPowinni mieć samodyscyplinę i pewność, ponieważ innowacje cielesne zajmują dużo czasu.\nSemenax pomaga w Semenax. Niemniej jednak musisz wykonywać swoją pracę.\nDlatego też, jeśli chcesz uzyskać niezawodną Erektion, nie tylko kup ten produkt, ale również powinien go używać celowo.\nPrawdopodobnie prawdopodobnie spodziewasz się początkowego sukcesu w najbliższej przyszłości. Jednak możesz to zrobić tylko wtedy, gdy jesteś już pełnoletni.\nObecnie ważne jest, aby rozwinąć wysoki poziom zrozumienia, że Semenax jest wspaniałym produktem w niniejszej sprawie, co czyni skuteczne mechanizmy organizmu zaletą.\nW przeciwieństwie do wielu konkurencyjnych produktów, produkt następnie wchodzi w interakcję z ludzkim organizmem. Świadczy to również o prawie żadnych skutkach ubocznych.\nDe facto tak. Zgodnie z oczekiwaniami, osoby cierpiące na chorobę potrzebują okresu rozliczeniowego, a na początku używania może wystąpić nieznane uczucie. W przeciwieństwie do Trenbolone jest znacznie bardziej odpowiedni.\nRaporty o Semenax użytkowników Semenax również dowodzą, że efekty uboczne są w dużej mierze Semenax.\nProdukt może być używany przez każdego, w dowolnym czasie i bez prób i błędów - ze względu na szczegółowe wyjaśnienie producenta oprócz prostoty produktu w całości.\nProdukt praktycznie nie zajmuje miejsca i jest dyskretnie przenoszony wszędzie. Sposób korzystania z artykułu i uzyskiwania pozytywnych wyników wyjaśniają szczegółowe instrukcje użytkowania - są one łatwe do wyjaśnienia i łatwe do wdrożenia\nBardzo często Semenax po pierwszym użyciu iw ciągu kilku miesięcy, mniejszy postęp można osiągnąć według producenta.\nW eksperymencie Semenax często przypisywano bezpośredni wpływ konsumentów, który początkowo trwał tylko kilka godzin. Przy regularnym stosowaniu wyniki konsolidują się, dzięki czemu nawet po zakończeniu korzystania wyniki są trwałe.\nZ wielką fascynacją wielu użytkowników jest entuzjastycznie nastawionych do produktu nawet po długim czasie!\nOdpowiednio ma to sens, chociaż pojedyncze raporty przeciwne świadczą o tym, że spokój i zastosowanie produktu trwają przynajmniej przez kilka tygodni. Aby uzyskać dodatkowe informacje, skontaktuj się z naszym działem obsługi klienta.\nW jaki sposób osoby dotknięte problemem próbowały Semenax?\nJeśli dokładniej zbadać, można znaleźć głównie raporty z testów, które przedstawiają satysfakcjonujące doświadczenia. Z drugiej strony od czasu do czasu słyszy się od użytkowników, którzy są raczej krytyczni, ale ogólnie informacje zwrotne są nadal bardzo dobre.\nJeśli nie Semenax, możesz po prostu nie mieć motywacji, aby naprawdę coś Semenax.\nW związku z tym niektórzy użytkownicy są zadowoleni z tak wspaniałego rozwoju produktu:\nUpewnij się, że są to nieobiektywne poglądy jednostek. Mimo wszystko wynik jest bardzo interesujący i, jak sądzę, ma zastosowanie do większości - a więc i do ciebie.\nDlatego jako konsument produktu będziecie całkowicie zadowoleni z następujących faktów: P2_Potenz\nOprócz przemyślanej kompozycji dobrych intencji od raportów testowych do efektów, które obiecał producent.\nPodsumowując, można stwierdzić, że istnieje wiele argumentów przemawiających za produktem, dlatego test jest zalecany w każdym przypadku.\nDanie temu produktowi szansy jest z pewnością dobrym pomysłem. Po niezliczonych próbach i rozczarowaniach związanych ze wzrostem potencji, zdaję sobie sprawę, że Semenax się pozytywny.\nNaszym jasnym wnioskiem jest to, że proces gwarantuje opłacalność. Jeśli perspektywy zwabią cię z rezerwy, Semenax szybkie zapoznanie się z naszymi dodatkami do zakupu Semenax aby móc kupić oryginalny produkt po najniższej cenie.\nPonadto, nieskomplikowane użycie jest ważnym plusem, dzięki któremu użytkownik potrzebuje tylko kilku minut.\nAby powtórzyć ostrzeżenie, należy zachować ostrożność przy zamawianiu Semenax dla wątpliwych, nieuwierzytelnionych sprzedawców, o których wiadomo, że naśladują obiecujące aktywa.\nWszystkie zakupione przeze mnie kopie pochodzą z wymienionych na liście adresów internetowych. Zobacz także Psorimilk. Moim zaleceniem jest zawsze kupować przedmioty wyłącznie od oryginalnego producenta. Jak widzieliśmy, zakup produktu jest uzasadniony tylko przez zalecanego producenta, ponieważ zakup od innych dostawców może bardzo łatwo przynieść złe konsekwencje.\nKiedy już zdecydujesz się wypróbować Semenax, upewnij się, że używasz Semenax się podczas składania zamówienia - nikt inny nie znajdzie lepszej ceny detalicznej, tego samego poziomu niezawodności i dyskrecji, ani pewności, że jest to właściwie autentyczny agent.\nMożesz oczywiście korzystać z naszych analizowanych i bezpiecznych adresów internetowych.\nLepiej jest kupić duży wolumen, w ten sposób zaoszczędzisz euro i obejdziesz niezliczoną ilość zamówień. Jest to powszechna praktyka, ponieważ długoterminowe spożycie obiecuje największy możliwy sukces.


ul. Mickiewicza 15, 74-304 Nowogródek Pomorski\nZgodnie z nowelizacją ustawy o ochronie przyrody (ustawą z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. 2017 poz. 1074)) od 17.06.2017 r. nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia wójta na wycięcie drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej.\n3) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew (art. 83f ust. 4).\nUrząd Gminy Nowogródek Pomorski, ul. A. Mickiewicza 15 74-304 Nowogródek Pomorski,\nIOŚ - pokój nr 1\nOrgan prowadzący postępowanie, w terminie 21 dni od dnia zgłoszenia zamiaru usunięcia drzewa dokonuje oględzin w celu ustalenia nazwy, gatunku drzewa i obwodu pnia na wysokości 5 cm. Po dokonaniu oględzin wójt gminy w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw.\nUsunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie\nArt. 83 - 90 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 ze zmianami)\nOdwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie składa się w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji (sprzeciwu) za pośrednictwem organu wydającego zezwolenie (odwołanie składa się w Urzędzie Gminy Nowogródek Pomorski)\nWójt może przed upływem terminu, o którym mowa powyżej wydać zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. Wydanie zaświadczenia wyłącza możliwość wniesienia sprzeciwu oraz uprawnia do usunięcia drzewa. Opłata skarbowa za wydanie zaświadczenia wynosi 17 zł.\nJeżeli w terminie 5 lat od dokonania oględzin wystąpiono o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a budowa ta ma związek z prowadzeniem działalności gospodarczej i będzie realizowana na części nieruchomości, na której rosło usunięte drzewo wójt gminy uwzględniając dane ustalone na podstawie oględzin, nakłada na właściciela nieruchomości, w drodze decyzji administracyjnej, obowiązek uiszczenia opłaty za usunięcie drzewa.\n.Jednostka odpowiedzialna: Referat Inwestycji i Ochrony Środowiska, pokój nr 1 tel. 95 7471711\nPodanie we wniosku nr telefonu może znacznie skrócić termin załatwienia sprawy.\nW przypadku nieruchomości stanowiących współwłasność wniosek musi być potwierdzony przez współwłaściciela.\nW przypadku gdy zgłoszenie nie zawiera wszystkich elementów organ, w drodze postanowienia, nakłada obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 7 dni. W przypadku nieuzupełnienia zgłoszenia w określonym trybie, organ wnosi sprzeciw.


852 Shares 3696 views\nPowody, dla których ludzie używają elektronicznych papierosów są stopniowo się zmienia. Mniej osób korzysta z ich rzucić palenie, i to w celu poprawy ich społecznego obrazu – takie wnioski płyną z nowego badania.\nUzyskane wyniki mogą mieć istotne konsekwencje dla zdrowia publicznego, ponieważ mogą one pomóc inicjatywy prowadzące mające na celu zapobieganie wykorzystywaniu elektronicznych papierosów, twierdzą naukowcy.\nBraki poprzednich badaniach\nChociaż naukowcy poprzednio studiował, dlaczego ludzie wolą korzystać z elektronicznego papierosa w nowym badaniu, zauważyli, że w poprzednich eksperymentach liczba uczestników była ograniczona.\nPonadto, badanie może obejmować szereg pytań „tak / nie” lub pytań wielokrotnego wyboru, które nie pozwalają respondenci odpowiedzieć własnymi słowami, zauważają w swoim raporcie, opublikowanym 1 marca w czasopiśmie PLoS ONE.\nBadanie przeprowadzone w Twitter\n„W jaki sposób zmienić wnioski, czy mogliśmy słuchać tego, co ludzie mówią o elektronicznych papierosów do znajomych zamiast badaczy?” – pyta autorka Dzhon Ayers, badacz zdrowia publicznego na Uniwersytecie Stanowym w San Diego. Aby to zrozumieć, naukowcy wykorzystali Twitter.\nBadanie, które zostało przeprowadzone w okresie 2012-2015, przeanalizowali ponad 3 miliony Tweety o elektronicznych papierosów. Tweety, które zostały pierwotnie ujęte w badaniu zawierały takie słowa lub wyrażenia jak „elektronicznego papierosa”, „palenie papierosa elektronicznego» E-CIG, «Weipa” i inne.\nTe wiadomości z Następnie wybrano tylko te, w których nie było mowy o zastosowaniu elektronicznych papierosów. Na przykład, takie jak tweety „Mam elektronicznego papierosa, i to mi pomaga rzucić palenie” zostały włączone, ale takie jak „Właśnie widziałem kogoś za pomocą e-papierosa” – są wykluczone.\nGłównymi powodami veypinga\nWreszcie naukowcy sklasyfikowany tweety na podstawie dlaczego ludzie zaczynają palenie papierosów elektronicznych. W rezultacie, w sumie zidentyfikowali siedem głównych powodów: niski koszt, wybór smaku, bezpieczeństwa użytkowania, zdolność do wykorzystania w domu, przyjemny zapach, niż tradycyjne papierosy i wizerunek społeczny.\nTweety za rok 2012 wykazała, że najczęstszą przyczyną veypinga nie palił zwykłych papierosów. Według badania, 43 procent tweets odniósł się do tego przyczyny. obraz społeczny był drugim najczęstszym powodem, dla 21 procent tweets. Stosowanie wewnątrz pojawiła się w trzecim miejscu, z 17 proc.\nDo roku 2015, jednak mniej niż 30 procent tweets poinformował, że głównym powodem veypinga – jest to okazja, aby rzucić palenie zwykłych papierosów. obraz społeczny był najczęstszym powodem cytowane, co stanowi 37 procent tweets związanych veypingom. Powodem związane z wykorzystaniem pomieszczeń, również stracił na wartości, a to, o którym mowa tylko 12 procent tweets – to właśnie naukowcy odkryli.\nNaukowcy zauważyć, że ich odkrycia zostały potwierdzone przez poprzednich badaniach.\nNa przykład zapytanie do wyszukiwarki Google jako „stosowanie e-papierosów jako sposób na rzucenie palenia” znacznie mniej. Spadek w odniesieniu do korzystania z sali zbiegła się z czasie, gdy liczba miast i stanów zakazało używania elektronicznych papierosów w pomieszczeniu.\nJednocześnie, reklamy papierosów elektronicznych jest coraz bardziej koncentruje się na obrazie społecznej zauważają naukowcy. Potwierdza to wniosek, że obraz społeczny stał się ważniejszy jako przytoczonych powodów używania veypinga.\n182 shares 8820 views\n391 shares 4255 views\n625 shares 5547 views\nInhibitory cholinesterazy: wykorzystanie farmakologiczne\n721 shares 4259 views\n742 shares 2109 views\n854 shares 7450 views\n579 shares 5909 views\n415 shares 1666 views\n877 shares 3556 views\n739 shares 8102 views\n155 shares 5274 views\nLeczenie alkoholizmu bez wiedzy pacjenta. powinienem\n„Pumpan”: instrukcje użytkowania\nCiśnienie 150 100 – jest pierwszym objawem nadciśnienia pierwotnego