Wojna Starka - Jack Campbell - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Wojna Starka - ebook\nWojna Starka ebook\nOpis ebooka Wojna Starka - Jack Campbell\nOpinie o ebooku Wojna Starka - Jack Campbell\nFragment ebooka Wojna Starka - Jack Campbell\nCZĘŚĆ PIERWSZA. Operacja „Spokój” (fragment)\nCZĘŚĆ DRUGA. Tam, gdzie nie doleciał żaden skowronek\nCZĘŚĆ TRZECIA. Idź i powiedz Spartanom\nMojemu ojcu, komandorowi porucznikowi US Navy, Jackowi M. Hemry’emu, który wstąpił do marynarki jako zwykły marynarz i ciężką pracą zasłużył sobie na stopień oficerski, oraz mojej mamie, Iris J. Hemry, która wiernie przy nim trwała mimo kilku wojen, zadań pełnionych na drugim krańcu świata, licznych manewrów oraz czwórki dzieci.\nAmerykanie przybyli tutaj niegdyś w swoich prymitywnych rakietach na paliwo ciekłe, gnani charakterystycznym dla ich nacji przeświadczeniem, że to oni właśnie muszą pierwsi pokonać ostateczną granicę, jaką jest niebo. Wylądowali, posiedzieli chwilę, zbadali skromny wycinek terenu, szukając nowej wiedzy. Potem ich zapał do eksploracji wygasł, zwyciężyła opcja kolonizacji bliższych, tańszych i bardziej bezpiecznych rejonów. Odlecieli więc po raz ostatni i nigdy nie powrócili, pozostawiając ledwie kilka wątłych śladów świadczących o tym, że ludzkość kiedykolwiek ważyła się opuścić macierzystą planetę.\nTuż przed końcem dwudziestego wieku, gdy trwająca niemal pięćdziesiąt lat zimna wojna dobiegła końca, a nowe potęgi – przezwyciężywszy kryzys, który dotknął świat w początkach nowego tysiąclecia – zaczęły się rozwijać w niespotykanym do tej pory tempie, Ameryka pozostała ostatnim z supermocarstw. Przewyższała rywali gospodarczo i militarnie. Jej korporacje, wspierane przez najbardziej zaawansowaną technologicznie armię świata, zdominowały Ziemię bardziej niż jakiekolwiek imperium wcześniej.\nGdy koncerny zdobyły kontrolę nad wszystkimi surowcami dostępnymi na Ziemi, reszta państw zaczęła się rozglądać za nowymi źródłami zaopatrzenia. Wiele lat po odlocie Amerykanów pojawili się wysłannicy innych nacji i sojuszy, poszukujący bogactw oferowanych przez kosmos. To oni wybudowali tutaj laboratoria, kopalnie, rafinerie, linie produkcyjne w strefie niskiego ciążenia i osiedla dla siły roboczej, które rozrosły się wkrótce do rozmiarów niewielkich miast. Po etapie wielkich inwestycji nadszedł czas wysyłki pozyskanych dóbr na macierzystą planetę i bogacenia się kolonistów.\nWtedy Ameryka po raz kolejny spojrzała w niebo i zdawszy sobie sprawę, że jest ono teraz własnością innych, uznała, iż czas najwyższy powrócić w przestrzeń i odebrać to, co – przynajmniej w swoim mniemaniu – utraciła.\nCZĘŚĆ PIERWSZA Operacja „Spokój”\nOkręt desantowy trząsł się niemiłosiernie. Zmieniał co chwilę kierunek lotu, aby zmylić losowymi manewrami systemy ogniowe przeciwnika, co wkurzało żołnierzy tkwiących w przewożonych na jego pokładzie transporterach. Regularne zwroty dało się przewidzieć i kompensować ze stosownym wyprzedzeniem, ale w takiej sytuacji pasażerowie desantowca byli całkowicie bezbronni. Sierżant Ethan Stark zaklął głośno, gdy podczas kolejnego zwrotu uprząż fotela wbiła mu się boleśnie w ciało. Nigdy nie można było mieć pewności, co stanie się z człowiekiem po zrzucie, ale jedno nie ulegało kwestii: tym razem już sam dolot do celu oznaczał liczne siniaki i otarcia.\n– Przygotować się do zrzutu. – Z interkomu dobiegł głos porucznika, przerywając przytłaczającą ciszę w przedziale osobowym.\nKanciaste wnętrze transportera opancerzonego rzadko nastrajało optymistycznie, ale na moment przed dokonaniem zrzutu zawsze panowała w nim bardzo napięta atmosfera.\nStark przymknął oczy, próbując się skoncentrować.\n– Zrzut! – wrzasnął porucznik Porter.\nMoment później rozległ się charakterystyczny wizg wind desantowych. Wielokrotnie trenowali symulowane zrzuty w grawitacji lunarnej, zauważyli więc niemal natychmiast, że coś jest nie tak. Pilot odpalił kapsułę transportera, ale zrzut trwał już o dziesięć sekund dłużej, niż powinien. A to oznaczało problem.\nStark otworzył oczy i spojrzał w stronę siedzącego w sąsiednim boksie zesztywniałego porucznika. Dowódca milczał, miał niepewność wypisaną na twarzy.\n– Przygotować się do zderzenia! – rozkazał Ethan swoim ludziom na moment przed tym, jak transporter zarył w grunt z tak głośnym zgrzytem, że utonął w nim nawet jazgot złorzeczących żołnierzy. Maszyna poszła bokiem, odbiła się i znów wzniosła.\nZwykły szeregowiec nie miał żadnego oglądu sytuacji, ale Stark nie zaliczał się do tego rodzaju żołnierzy. Był dowódcą drużyny, załatwił więc sobie dodatkowe środki łączności. Dostał do nich dostęp nie dlatego, że ceniono go bardziej od innych, ale na wypadek, gdyby porucznik Porter został zabity na początku operacji. W takiej sytuacji właśnie na sierżanta spadał obowiązek odbierania i przekazywania dalej rozkazów z góry. Co wcale nie znaczy, że mam zamiar tkwić w niewiedzy aż do tego tragicznego momentu, pomyślał Stark, naciskając klawisz komunikatora, aby obejść zabezpieczenia linii łączności zarezerwowanej dla oficerów. Teraz miał dostęp nie tylko do oficjalnego kanału informacji, ale też do wiedzy, jaką posiadali jego przełożeni – co prawdę powiedziawszy, ani trochę go nie uspokoiło.\n– Gdzie my jesteśmy, u licha? – żołądkował się porucznik. – Nie mogę skalibrować mojego taka.\n– Znajdujemy się poza obszarem załadowanym do waszych map taktycznych. – Lakoniczna odpowiedź pilota została wygłoszona takim tonem, jakby zamierzał nią wkurzyć żołnierzy do reszty. – Przekazuję nowe dane.\nWgranie nowych map na sprzęt porucznika zajęło kilka sekund, które Stark wykorzystał, aby paroma szybkimi ruchami palców na klawiaturze komunikatora ściągnąć je także na swojego taka. Ledwie skończył, porucznik znowu wybuchnął.\n– Szlag by ich trafił! Zrzucili nas dwadzieścia kilosów za celem!\n– Wiem – mruknął pojednawczo pilot transportera. – I w dodatku ze zbyt dużej wysokości. Na szczęście nie uszkodziliśmy mocno maszyny. Robię, co mogę, by dowieźć was do strefy zrzutu.\n– Dwadzieścia kilosów za celem i ze zbyt dużej wysokości. Bóg jeden wie, gdzie jest reszta mojego plutonu. Sądzicie, że powinienem napisać oficjalne zażalenie?\n– A czy to coś kiedyś dało? Zameldowałbym o tym mojej przełożonej, ale jej wóz walnął w grunt z takim impetem, że całkowicie stracił łączność. – Po tej wiadomości pilota zaległa na moment cisza.\nStark usadowił się wygodniej w uprzęży, studiując nowe mapy, ale w trzewiach wciąż odczuwał ucisk charakterystyczny dla niepewności. Czasami człowiek może tylko czekać. Pokonanie dwudziestu kilometrów zajmie parę minut nawet przy maksymalnej prędkości transportera.\n– Poruczniku? – Pilot odezwał się znacznie szybciej, niż powinien, gdyby chciał zameldować o dotarciu do celu.\n– Jestem – burknął w odpowiedzi Porter. – Czego?\n– Musimy lądować. Ogniwa zasilające się przegrzewają. Jeśli nie zatrzymam silników, wylecimy w powietrze.\n– Czy mi się zdaje, czy powiedziałeś przed chwilą, że transporter nie odniósł poważniejszych uszkodzeń podczas przyziemienia?\n– Bo nie odniósł. – Pilot, sądząc po głosie, także był przytłoczony. – To wada konstrukcyjna. Czasami ogniwa przegrzewają się same z siebie. Jedynym sposobem na załatwienie sprawy jest wyłączenie ich i pozwolenie, by ostygły.\n– Jak daleko do strefy zrzutu? – Po kolejnej wpadce porucznik balansował na krawędzi załamania nerwowego.\n– Cztery kilometry. Podchodzę do lądowania – zameldował pilot drżącym głosem. Może obawiał się reakcji porucznika, a może niepokoił go stan napędu.\n– To za daleko. Co się stanie, jeśli nie zmniejszysz obciążenia ogniw jeszcze przez chwilę?\n– Chyba powinniśmy zaryzykować. Musimy się trzymać planu taktycznego, a on mówi wyraźnie, że masz nas dowieźć na wyznaczone pozycje.\nStark zamarł, zaczął szukać argumentów, którymi przekonałby dowódcę, że warto słuchać pilota maszyny, ale jak się okazało, ten doskonale wiedział, co powiedzieć.\n– Nie radziłbym, poruczniku. Siedzicie na tych ogniwach. Jeśli je szlag trafi, cały impet eksplozji pójdzie najpierw do przedziału osobowego, a dopiero potem wybije panele pancerza. Wiem, że tak nie powinno być, ale niestety jest. Widywałem już skutki podobnych awarii i może mi pan wierzyć, nie było to nic przyjemnego.\nPorucznik Porter zamilkł, a kiedy odezwał się znowu, przemawiał znacznie rozsądniejszym tonem.\n– To kolejna wada konstrukcyjna, jak mniemam?\n– Ja nie projektowałem tych cholernych maszyn, ja je tylko prowadzę. Pójdziecie pieszo czy poczekacie godzinę na wystudzenie ogniw?\n– Nie wiem. Dlaczego, u licha, nie mam wciąż łączności ze sztabem?\n– To już nie moja wina. – Pilot zaczął się niecierpliwić. – Nawalacie z buta albo czekacie. Decyzja należy do pana.\n– Muszę mieć rozkaz.\nCzas wkroczyć na scenę, pomyślał Stark, luzując uprząż, by klepnąć dłonią – z niewinną, ale zatroskaną miną – w opancerzone kolano dowódcy.\n– Zatrzymaliśmy się, panie poruczniku. Czy to nie oznacza opóźnień w stosunku do harmonogramu?\n– Opóźnienie? – powtórzył przerażony Porter. – Boże. Szlag by to trafił. Idziemy – poinformował obcesowo pilota transportera.\nStark zaczął się przygotowywać do akcji, aby porucznik nie zauważył, że nasłuchuje nawet teraz, gdy Porter zmienił częstotliwość na kanał dowodzenia.\n– Dobra, słuchajcie mnie uważnie. Transporter ma awarię, a znajdujemy się cztery kilosy od właściwej strefy zrzutu. Musimy iść dalej sami. Zajmijcie się przygotowaniem ludzi, sierżancie.\n– Tajest! – Stark zignorował chóralny jęk zawodu, jaki rozległ się w łączach po tym wystąpieniu dowódcy. – Słyszeliście, co powiedział pan porucznik. Ruszać się! Szybko i z zachowaniem szyku albo załatwię wam taką musztrę po powrocie, że zatęsknicie za kolejnym zrzutem.\nWłaz opadł i żołnierze wyskoczyli na zewnątrz, opadając bardzo wolno na pylisty, usiany drobnymi kamykami grunt. Niektórzy wykonywali instynktownie kontrolowane przewroty, ale zaraz się podnosili, by sprawnie zająć miejsca w luźnym szyku, tak charakterystycznym dla weteranów znajdujących się na terytorium wroga. Stark stał na skraju rampy, nadając butem pęd kolejnym wylatującym na zewnątrz żołnierzom, zwłaszcza tym, którym wydawało się naiwnie, że ciążenie załatwi całą resztę. Gdy ostatni z nich wylądował pod komicznym kątem, machając rozpaczliwie rękoma, jakby próbował się chwycić nieistniejącej atmosfery, Ethan opuścił swoje stanowisko, odbijając się mocno od obramowania luku, by nabrać wystarczającego pędu i dotrzeć bez problemów na powierzchnię satelity.\nSpod ciężkich wojskowych butów uniosły się maleńkie chmurki pyłu. Wisiały nad powierzchnią Księżyca jeszcze przez dłuższą chwilę, po czym zaczęły wolno opadać na swoje miejsce. Stark omiótł wzrokiem horyzont, sprawdzając wzmocniony elektronicznie obraz bezkresnej kamienistej równiny upstrzonej dziwnie wyglądającymi kolorowymi ikonkami, wyświetlanymi na wizjerze hełmu. Pozycje własnych oddziałów oznaczono na jego HUD-zie zielonymi markerami, innych barw na razie nie widział, co wcale jednak nie musiało oznaczać, że w pobliżu nie kryje się żadne zagrożenie.\n– Chen! Billings! Odsuńcie się od siebie, u licha. Nie jesteście na pieprzonej randce! – Ikonki rozdzieliły się, gdy dwoje żołnierzy odskoczyło od siebie posłusznie. – Rozmieszczenie oddziału zakończone, poruczniku – zameldował.\n– Dobra robota – mruknął Porter roztargnionym tonem. – Nadal nie mogę wywołać nikogo spoza waszej drużyny – dodał z jeszcze większą troską w głosie.\nStark także przełączył swój komunikator na odbiór, ale urządzenie pozostało ślepe i głuche. A nawet na autoryzowanym przez sztab paśmie powinien mieć dokładny ogląd sytuacji własnego plutonu. Furtka w systemie łączności dowódcy gwarantowała mu dostęp do przekazów z całego pola walki.\n– Ja też nie odbieram żadnych sygnałów, poruczniku.\n– Musimy przerwać misję. Łączność całkowicie wysiadła.\n– Jeśli komunikatory nie działają, jak zsynchronizujemy nasze ruchy z pozostałymi drużynami?\n– Nie mam pojęcia! Przeciwnik zakłóca łączność na wyższych poziomach dowodzenia. I jak tu działać w takich warunkach? W tej chwili wróg może prowadzić zmasowany atak na pozycje całej reszty naszej brygady!\nStark okręcił się na pięcie, ponownie omiatając wzrokiem cały horyzont.\n– Czy tego rodzaju działań nie zarejestrowałyby nasze sensory? Widzielibyśmy pył wzniesiony eksplozjami. Czulibyśmy wywołane przez nie drgania podłoża...\n– Przecież wiem!\n– Harmonogram taktyczny wciąż działa. – Widoczne na osłonie hełmu Ethana cyfry miały barwę żółtą zamiast zielonej, co oznaczało, że są spóźnieni w stosunku do ustalonego w sztabie planu działania. Porter wciąż się wahał. Stark podglądał jego działania, korzystając z furtki w systemie, wiedział więc, że dowódca nerwowo przeskakuje z obwodu na obwód, szukając jakiegokolwiek połączenia z łańcuchem dowodzenia. – Zdaje się, że zegar odliczający czas zmienił właśnie kolor na pomarańczowy.\n– Pomarańczowy? – Porucznik zaczerpnął mocno tchu, rozdarty między chęcią wykonania powierzonego mu zadania i potrzebą kontaktu z przełożonymi.\n– Tajest! – potwierdził Ethan. – Zaczyna się robić czerwony. Chyba na dobre wypadamy z harmonogramu.\n– Przestańcie mnie poganiać, sierżancie!\n– Tajest! – Jeszcze nie zacząłem cię tak naprawdę naciskać, pomyślał Stark, ale odpowiedział, zachowując odpowiednią dozę zawodowej obojętności i przepraszającego tonu. – Staram się wspierać pana porucznika merytorycznie i dbać o to, by miał pan pełen ogląd sytuacji.\n– Sierżancie, ja... – Porter nagle stracił głos, a gdy go odzyskał, kontynuował z ogromnym przejęciem: – Mamy status pomarańczowy, sierżancie. Co teraz?\n– Musimy podjąć niezależne działania. Plan na tę ewentualność ma pan w taku.\n– Oczywiście. Znakomity pomysł, sierżancie. Postępujmy zgodnie z planem. Zaraz wydam drużynie odpowiednie rozkazy... A niech to szlag! – zaklął moment później. – Nie mogę uaktualnić mojego taka.\nStark wpisał własną sekwencję aktywacji i skrzywił się, gdy jego urządzenie także odmówiło współpracy.\n– Ja też nie mam dostępu, poruczniku.\n– Świetnie. Po prostu cudownie... – wyjęczał Porter tonem sugerującym, że niczego nie jest już pewien. – Mamy blokady w naszych systemach. Można je uaktualnić jedynie z poziomu dowództwa brygady.\nEthan sprawdził i to.\n– Pamięta pan, poruczniku, mówili nam na odprawie, że zakładają blokady, bo nie chcą, żeby ktoś coś sknocił.\n– Powinni to powiedzieć temu idiocie, który kazał nas zrzucić dwadzieścia kilosów od celu, albo kretynom odpowiedzialnym za zaprojektowanie transportera, nie wspominając już o tych durniach, którzy lada moment zaczną nas ostrzeliwać, ponieważ element zaskoczenia diabli wzięli! – Porter zamilkł na moment, jego opancerzona głowa skierowana była na północno-zachodni wycinek horyzontu Księżyca. – Dobrze, sierżancie. Nasza strefa zrzutu znajduje się gdzieś tam. Będziemy szli we właściwym kierunku, dopóki nie uda nam się nawiązać łączności z resztą brygady.\n– Ruchy, sierżancie. Mamy spóźnienie w stosunku do planu!\n– Tajest! Za mną! – Stark wydał rozkaz swojej drużynie i ruszył przodem, kierując się żyrokompasem, którego wąska zielona strzałka wskazywała dokładnie północny zachód. Przez chwilę zastanawiał się, czy cisza w eterze nie jest przypadkiem efektem zbyt mocnego przyziemienia transportera, ale zaraz skoncentrował myśli na utrzymywaniu szybkiego tempa marszu i jednoczesnym wyszukiwaniu potencjalnych zagrożeń. Każde odbicie od gruntu posyłało go łagodną trajektorią do przodu. Sunął leniwie nad powierzchnią, stanowiąc idealny cel i marząc tylko o tym, by jego podeszwy znów zetknęły się z twardymi skałami Księżyca. Z wolna nabierał właściwego rytmu, przekształcając większość energii odbicia w ruch, wydłużając systematycznie skoki i walcząc z nabytym na Ziemi przyzwyczajeniem, aby wybijać się jak najwyżej. Doświadczenie zdobyte podczas tysięcy marszobiegów na rozmaitym terenie pozwalało mu na poruszanie się z automatyczną precyzją, dzięki czemu mógł skoncentrować myśli na poważniejszych sprawach, takich jak wypatrywanie zagrożeń i obserwacja dwunastki podległych mu ludzi.\nCoś było nie tak. Stark sprawdził raz jeszcze wyświetlacz HUD-a, zastanawiając się, co też może być źródłem jego nagłego zaniepokojenia. Nie stwierdził niczego niezwykłego, niemniej zwrócił uwagę na nieco nerwowe ruchy kaprala.\n– Co się dzieje, Desoto?\nOdpowiedział mu głos świadczący o zmęczeniu zbyt dużym jak na dystans, który do tej pory pokonali.\n– Nic takiego, sierżancie. Mam drobny problem z kombinezonem. To nic poważnego.\n– Drobny problem? – Stark nie próbował nawet kryć sceptycyzmu. Sprawdził zdalnie status swojego podwładnego. – Co ty pieprzysz, Pablo? Wydajność twojego systemu podtrzymywania życia ma zaledwie trzydzieści procent i nadal spada.\n– Tak, tak. Ale już się stabilizuje. Poradzę sobie.\n– Nie, nie stabilizuje się, i nie, nie poradzisz sobie.\n– Nic mi nie jest, sierżancie.\n– Będziesz się ze mną licytował, Desoto? Wracaj do transportera, i to w podskokach. Zabraniam ci zdychać z powodu przegrzania organizmu.\n– Dam radę, sierżancie – powtórzył Pablo błagalnym tonem.\n– Wydałem ci rozkaz, do jasnej cholery. Jazda mi stąd! – Teraz Stark musiał się zastanowić, kim powinien go zastąpić. W tym celu przeleciał w myślach charakterystyki pozostałych członków drużyny. Rola kaprala może nie była znacząca, zwłaszcza gdy porównało się go z generałem dowodzącym takimi operacjami, ale i tak należało dobierać na to stanowisko ludzi zaufanych, jako że to oni właśnie ubezpieczali tyłek swojego sierżanta. – Gomez!\n– Tak, sierżancie?\n– Przejmujesz obowiązki kaprala Desoto. – Gomez nie miała najdłuższego stażu w jego drużynie, ale była ostra. Bardzo ostra.\n– Sierżancie. Nie jestem najstarsza. Ktoś inny powinien go zastąpić.\nStark prychnął gniewnie.\n– Czego wy się naćpaliście, durne małpoludy, że zamiast wykonywać rozkazy, dyskutujecie ze mną za każdym razem? Gomez, przejmujesz obowiązki kaprala. Koniec, kropka. Wykonać.\n– Jeszcze jedno, Gomez.\n– Słucham, sierżancie.\n– Tylko niczego mi nie schrzań.\nNie zdążył dokończyć zdania, gdy w komunikatorze rozległ się głos porucznika.\n– Sierżancie, dokąd udaje się kapral Desoto?\n– Wraca do transportera, poruczniku. Ma uszkodzony skafander. Zastąpiła go szeregowa Gomez. – Wypowiedział te słowa zdecydowanym tonem, raczej donosząc o podjętej decyzji, niż prosząc o zgodę na nią.\n– Dlaczego nie zostałem o tym poinformowany?\n– To decyzja na poziomie drużyny, poruczniku. Odpowiedzialność za nią spoczywa wyłącznie na mnie.\n– Ja tu dowodzę, sierżancie! Mam być poinformowany o planowanych posunięciach, zanim o nie zapytam, bo to do mnie należy ostateczna decyzja.\nJasne. Fakt, że nie wiesz, co sam masz robić, upoważnia cię także do utrudniania roboty innym.\n– Oczywiście, poruczniku. – Mów jak zawodowiec, spokojnie i na tyle niejednoznacznie, by w razie potrzeby zostawił ci wystarczającą swobodę działania.\nStark dopiero po dłuższej chwili zauważył, że jego drużyna przeprawia się przez teren wyglądający jak największy na świecie lej po bombie. Przypomniał sobie kratery, na jakie trafiał, walcząc lata temu na Bliskim Wschodzie. Tamte wyryły taktyczne głowice nuklearne, ale ten był od nich znacznie większy. Takich dziur nie mogła stworzyć marna ludzka technologia, musiały być dziełem artylerii niebios. Na powierzchni Księżyca roi się od podobnych wgłębień, uzmysłowił sobie, od razu dostrzegając przewagę, jaką daje obrona na terenie pociętym setkami naturalnych fortyfikacji. Niestety, w tej akurat chwili jego drużyna należała do strony atakującej. Strefy cienia tak czarnego, że nie sposób go przebić wzrokiem, stanowiły idealne kryjówki dla dobrze okopanych żołnierzy. Stark poczuł, że mimowolnie napina mięśnie grzbietu. Położył palec na spuście broni. Ładunki zostały dobrane tak, by pociski miały znacznie mniejszą prędkość niż ich odpowiedniki na Ziemi, ale i tak musiałby mierzyć znacznie niżej, niż to podpowiada instynkt, by nie przestrzelić nad celem przy tak niskiej grawitacji i braku atmosfery.\n– Dzięki Bogu – jęknął porucznik, wzdychając z ulgą w komunikator. Rozproszył tym przygnębiające myśli Starka. – Odzyskaliśmy łączność.\n– Świetnie – mruknął Ethan.\nNatychmiast wyświetlił pozycje własnego plutonu i z niedowierzania aż pokręcił głową, gdy dostrzegł na wyświetlaczu nazbyt rozproszoną drużynę sierżant Reynolds. Ją także zrzucono za daleko od celu. Uśmiechnął się pod nosem, czując sporą ulgę. Victoria była jego starą znajomą i najlepszym żołnierzem, z jakim miał przyjemność służyć, dlatego ucieszyło go, że wyszła z tego przyziemienia cało.\n– Się masz, Vic – zawołał, uruchamiając łącze, które już dawno zaszyfrował na własną rękę, by mieć kanał do prywatnych rozmów. – Miło cię widzieć. Od razu poczułem się bezpieczniej.\n– Cześć, Ethan. Ja również.\n– Wygląda na to, że ciebie także zrzucono nie tam, gdzie trzeba.\n– Owszem. – Victoria nie próbowała nawet kryć zniesmaczenia. – Piloci przywykli do stosowanych na Ziemi systemów automatycznej nawigacji, mają więc teraz spory problem, gdy trzeba chwycić osobiście za stery.\n– Co się stało z łącznością? Dlaczego wcześniej nie widzieliśmy się wzajemnie? Czyżby wróg znalazł jakiś sposób na zakłócanie naszych transmisji?\n– Nie mam pojęcia, ale wszyscy oficerowie ganiają w kółko jak kot z pęcherzem, szukając kontaktu z kimś, kto powie im, co mają robić.\n– Sierżancie Reynolds. – Porter wciął się do rozmowy, o której przebiegu nie miał pojęcia. – Co tam u was?\n– Wszystko w porządku, poruczniku. Nie trafiliśmy na wyznaczone pozycje, ale zmierzamy w ich kierunku i wkrótce powinniśmy nadrobić opóźnienia.\n– Świetnie. Świetnie. Z czym mieliście wcześniej problem? Dlaczego nie widzieliśmy się na takach i nie mogliśmy wymieniać danych?\n– Coś zagłusza naszą łączność w tym sektorze, poruczniku – odparła uspokajającym tonem Reynolds, widząc jego rozemocjonowanie. – Chrzani nam się też oprogramowanie przekaźników. Ale nasi chłopcy już nad tym pracują.\n– Ktoś zagłusza nasze komunikatory? – w głosie Portera dało się wyczuć przerażenie. – Jak w takim razie dowodzi pani swoją drużyną?\n– Jak Juliusz Cezar, poruczniku, wykorzystuję sygnalizację ręczną.\n– Aha, no tak, rozumiem. A gdzie Sanchez?\n– Nie mam pojęcia. Jego drużyna nie dotarła na powierzchnię.\nStark skrzywił się bezwiednie. Sierżant Sanchez miał prawdziwie pokerową twarz, nikt nie potrafił powiedzieć, co mu się podoba, a czego nie znosi. Niemniej znał się na swojej robocie a do tego dowodził dwunastką świetnych ludzi.\nPorter najwyraźniej doszedł do tego samego wniosku.\n– Chryste. Jego transporter rozbił się podczas zrzutu?\n– Nie sądzę. Zobaczylibyśmy albo poczulibyśmy, gdyby tak się stało. Raczej nie doszło do odpalenia jego windy. Sierżant Sanchez wspominał mi niedawno, że jego pilot skarżył się na usterki systemu.\n– Dlaczego, u licha, nikt mi o tym nie powiedział?\n– Jestem pewna, poruczniku, że sierżant Sanchez wiedział, co robi, ale jeśli mam zgadywać...\n– Dajmy temu spokój. Stark!\n– Słucham, poruczniku.\n– Pański komunikator jest sprawny? Otrzymał pan uaktualnienie taktyczne ze sztabu brygady?\n– Tajest! – Ethan przeleciał wzrokiem po otrzymanych danych. – Żadnych zagrożeń?\n– Na razie niczego nie wykryto – potwierdził Porter. – Ale przed nami długa droga do celu. Nie zatrzymujcie się. Ja dołączę do pierwszej drużyny i sierżant Reynolds.\n– Rozumiem, poruczniku. – Stark przełączył się od razu na prywatny kanał. – Hej, Vic, będziesz miała towarzystwo.\n– Tak, słyszałam. Znowu wykazałeś się niesubordynacją?\n– Wykonywałem tylko swoją robotę, starając się utrzymać wszystkich przy życiu.\n– A co ja powiedziałam?\n– Vic, nic na to nie poradzę, że oficerowie nie potrafią działać, dopóki ich przełożeni nie dadzą im na piśmie rozkazów, co mają zrobić.\n– Wiesz dobrze, że to nie do końca ich wina, Ethan. Młodym podoficerom zakazuje się myślenia. Trepy ze sztabu bez przerwy monitorują ich ruchy i instruują na każdym kroku.\n– Gdyby któryś wytrzymał na swoim stanowisku dłużej niż pół roku, może nauczyłby się samodzielnego myślenia – zasugerował Stark. – Nam to się jakoś udało. Chociaż jeśli spojrzeć na to z drugiej strony, człowiek, który myśli niezależnie i wytrzyma dość długo, by się nauczyć fachu, nigdy nie awansuje, bo na wyższe szczeble dowodzenia trafiają wyłącznie ci, którzy wierzą, że mikrozarządzanie jest jedynym kluczem do sukcesu. Co to za system...\n– Samowystarczalny. Mógłbyś mimo wszystko zachowywać się bardziej dyplomatycznie, Ethan.\n– Jestem żołnierzem, Vic. Nie przymilam się do wrogo nastawionych ludzi, tylko ich zabijam.\nRoześmiała się. Jej rechot rozbrzmiewający z głośniczków komunikatora wydawał się dziwnie obcy w szarawej pustce otaczającej Starka.\n– Dobra. Postaram się udobruchać naszego porucznika.\n– Dzięki. Właśnie dlatego jesteś jego ulubienicą.\nŻadnych zagrożeń. Przerażające do niedawna cienie nie kryły żołnierzy wroga czekających z palcami na spustach broni. Wypełniała je pustka, jak wszystko wokół. Napięcie ustąpiło znużeniu. Wprawdzie żołnierze pierwszej linii nie powinni się poddawać temu uczuciu, lecz jak tu się nie nudzić, kiedy w okolicy nie ma wroga ani żadnych przeszkód do pokonania, a wokół rozciąga się tylko bezbrzeżna szara równina zasypana warstewką drobniutkiego pyłu. Gwiazdy musiały wyglądać prześlicznie, ale jedno spojrzenie w niebo mogło się skończyć zaczepieniem stopą o wszechobecne kamienie, a co za tym idzie, bolesną przewrotką.\nZa monotonnie tutaj i za cicho... Stark uaktywnił pirackie łącze, by sprawdzić, czym się teraz zajmuje porucznik Porter i reszta przełożonych.\n– ...nuda! Tracimy widownię z każdą sekundą! – Ten głos należał chyba do generała dowodzącego dzisiaj ich brygadą. O czym on, u licha, gada? Jaką znowu widownię?\n– Nie mamy z kim walczyć, generale – narzekał inny oficer.\n– Bo za bardzo się guzdrzecie. Weźmy tę jednostkę. Co to za ludzie? Kto nimi dowodzi?\n– To część plutonu porucznika Portera – wyjaśnił następny głos.\nStark poczuł zimny dreszcz, gdy padły te słowa.\n– Porter! Wypadliście z harmonogramu!\n– Wiem, generale – odparł natychmiast porucznik. – Zrzucono nas dwadzieścia kilometrów od...\n– Dlaczego pańscy ludzie nie poruszają się szybciej?\n– No... Nasza doktryna, generale...\n– Pieprzyć doktryny! Domagam się akcji. Pogońcie swoje jednostki!\n– Tak jest, generale. Już się robi. – Stark zdołał się opanować, zanim porucznik wywołał go na oficjalnym kanale. – Sierżancie, podwajamy tempo marszu.\n– Jeśli przyśpieszymy – zaczął ostrożnie Ethan – nie zdołamy zareagować w porę na ewentualny ostrzał.\n– Nie będziecie musieli reagować na nic, sierżancie! Po prostu pogońcie swoich ludzi.\nBiegniemy zboczem w dół, lada moment dotrzemy do jego podstawy. Przygryzając dolną wargę, Stark jeszcze raz sprawdził odczyty na HUD-zie. Nic, tylko zielone ikony własnych jednostek. Brak widocznych zagrożeń, a skoro nie mogę zauważyć pozycji wroga przy tej prędkości, jej zwiększenie może nam wyjść tylko na dobre, o ile nie straciliśmy do reszty przewagi zaskoczenia.\n– Trzecia drużyna, podwoić tempo marszu. – W komunikatorze rozległy się jęki i przekleństwa. – Zamknijcie jadaczki i ruszcie tyłki! Gomez, pilnuj, żeby twój koniec formacji nie stracił kontaktu z moim. Nie pozwól nikomu zostać z tyłu.\nPrzyśpieszenie marszu groziło utratą orientacji. Głazy przesuwały się wolno pod ich nogami, ale z powodu braku atmosfery trudno było ocenić ich wielkość i dystans dzielący je od skaczących żołnierzy. Tak wyraźnie widoczne obiekty musiały znajdować się bardzo blisko, aczkolwiek w tych warunkach Ethan nie postawiłby na to nawet centa. Spoglądanie prosto w dół groziło zawrotami głowy z powodu wielkiego kontrastu między oślepiająco białymi połaciami pyłu i atramentowo czarnymi strefami cienia. Po podniesieniu głowy człowiek miał przed oczyma tryliony gwiazd, które zdawały się przyciągać go do siebie, prosto w kosmos, więc zaczynał mimowolnie machać rękami i nogami, dopóki nie uzmysłowił sobie, że wcale nie leci w górę. Nad tym wszystkim wisiał błękitny dysk upstrzony bielą chmur – planeta, z której pochodzili i na której zdaniem wszystkich tu obecnych powinni toczyć swoje wojny.\n– Żeby cię... – jęknęła pełniąca obowiązki kaprala Gomez, ale urwane w połowie przekleństwo przeszło w głośne stęknięcie.\n– Wszystko w porządku? – zapytał Stark, sprawdzając od razu stan jej skafandra.\n– Tak jest. Potknęłam się i padłam na ryj.\n– Skafander nie utracił szczelności.\n– Wiem. Dlaczego ten horyzont wydaje się taki bliski, ale nie sposób do niego dotrzeć bez względu na to, jak szybko się posuwamy? – zapytała z rozgoryczeniem.\n– Przecież to proste, Anito – wtrącił Chen. – Wydaje ci się, że tkwisz w koszmarze, i masz całkowitą rację, bo trafiłaś prosto do piekła, kiedy nasz transporter rozpieprzył się o powierzchnię Księżyca.\n– No tak. Jestem w piekle. Fakt, że cię widzę, uprawdopodabnia tę teorię.\n– Skończcie te głupie gadki, pajace – rozkazał Stark, chociaż nie widział niczego zdrożnego w tym, że jego podwładni rozładują nieco napięcie kąśliwymi docinkami, zwłaszcza że przełożeni uznali, iż stopień zagrożenia jest tak niski, że żołnierze mogą biec do wyznaczonego celu. Niemniej już dawno zrozumiał jedną z podstawowych prawd: nie powinno się ufać ocenom, jeśli pochodzą z wyższego szczebla niż kompanijny, a już szczególnie gdy formułujący je człowiek siedzi daleko poza linią frontu. – To nie spacerek po parku, kierujemy się do strefy walk. Żadnych prywatnych rozmów.\n– Tak jest. – W głosie Gomez wychwycił tak nietypowe dla niej zakłopotanie. – Przepraszam.\n– Za co przepraszacie? – zapytał ostro Stark.\n– Pełnię tymczasowo obowiązki kaprala, sir. Nie powinien mi pan przypominać o takich rzeczach.\n– To prawda. – Czasami dodatkowa, nawet niezbyt wielka odpowiedzialność zmieniała całkowicie postawę żołnierza. A czasami nie zmieniała. Gomez, jak widać, czuła brzemię dodatkowej władzy. – Ale nie musicie mnie przepraszać. Po prostu róbcie, co do was należy.\nStark ponownie wszedł na kanał dowodzenia, martwiąc się, że tymczasem wykryto jakieś źródła zagrożenia, a także licząc po cichu na to, iż ktoś po raz kolejny zruga porucznika Portera. Zamiast tego jednak usłyszał wydawane monotonnym tonem szczegółowe rozkazy dla kolejnych jednostek i żołnierzy. Normalka. Ciekawe, co robiliby oficerowie siedzący nam na karku, gdyby nie wydawano im co sekundę kolejnych poleceń? Przełączył się znowu, wywołując sierżant Reynolds. – Vic? Jesteś bardzo zajęta?\n– Niespecjalnie, zważywszy, że prowadzimy właśnie natarcie – rzuciła cierpkim tonem. – Czego chcesz?\n– Co jest z tą widownią?\n– No właśnie nie wiem, a bardzo nie lubię, kiedy na polu walki dzieje się coś, czego nie rozumiem.\nVic zawahała się, zanim odpowiedziała:\n– Nasza operacja jest retransmitowana przez cywilne media na Ziemię z zaledwie półgodzinnym opóźnieniem.\n– Przekaz audio i wideo z naszego sprzętu trafia prosto do departamentu spraw wewnętrznych – wyjaśniła cierpliwie – skąd jest retransmitowany do sieci wizyjnych. Gratuluję, stałeś się gwiazdą wyświetlaczy.\n– Nie chcę być żadną gwiazdą. Po jaką cholerę oni to robią? – zapytał poirytowany Stark. – Nie chcę, żeby wróg widział, co robimy, i to w naszych cywilnych sieciach.\n– Opóźnienie transmisji zapewnia nam całkowite bezpieczeństwo. Rzecz jasna, o ile będziemy się trzymać harmonogramu.\n– Z czym akurat mamy spory problem. Pieprzeni planiści zawsze zbyt optymistycznie podchodzą do ustalania czasu akcji.\n– Wiem. Nie ja to wymyśliłam. – Ton Vic zmienił się, znów była rzeczowa i zwięzła. – Czas na mnie. Docieramy do celu.\n– Rozumiem. My też jesteśmy już blisko. – Stark spojrzał przed siebie, szukając wzrokiem miejsca, które według komputera taktycznego powinno znajdować się tuż przed nim. Skoncentruj się na robocie, która cię teraz czeka. Ledwie minął krawędź kolejnego krateru, w polu widzenia dostrzegł wielki obiekt, który jarzył się feerią barw na ekranie czujnika podczerwieni. Emitują ciepło. I to w jakich ilościach. Wygląda na to, że nie spodziewali się problemów i nie ograniczyli emisji, by zmniejszyć możliwość wykrycia. Świetnie.\n– Mam cel w polu widzenia – zameldował Murphy.\n– Ja też – potwierdził Stark. – To powinno być główne wejście do naszego celu. Mendoza, sprawdź, czy na pokrywie nie założono jakichś pułapek albo czujników. Gomez, zostaniesz z Billings i Carter na tyłach, będziecie osłaniać resztę drużyny, dopóki nie otworzymy tego włazu. Reszta zbiórka wokół celu.\nPoruszali się szybko i sprawnie, przećwiczyli to wcześniej tysiące razy w setkach innych miejsc, aczkolwiek żadne nie wyglądało tak obco jak powierzchnia Księżyca. Stark zbliżył się ostrożnie do włazu, przykucnął z bronią gotową do strzału, aby osłaniać szeregowego Mendozę, gdy ten wyjmował sprzęt z zamiarem przeskanowania wejścia w poszukiwaniu urządzeń alarmowych i pułapek.\n– Nie ma tu niczego prócz standardowego dzwonka – zameldował żołnierz. – Wygląda na to, sierżancie, że nie spodziewali się żadnych problemów.\n– Świetnie. Zatem...\nPrzerwał mu czyjś głos dobiegający z komunikatora.\n– Co to jest, sierżancie? Na co teraz patrzycie?\nStark sprawdził tożsamość rozmówcy, zanim odpowiedział. Wyglądało na to, że sztab raczył zwrócić uwagę na drobny wycinek wielkiej operacji, przynajmniej w tym momencie.\n– To drzwi, pułkowniku.\n– Drzwi? Na Księżycu?\n– Właściwie to właz, sir. Główna śluza prowadząca do wnętrza naszego celu.\n– Czyli do laboratorium, jeśli mnie pamięć nie myli? To jednostka badawcza zajmująca się testowaniem technologii stosowanych w produkcji przy niskim ciążeniu.\n– Taką informację mam na swoim taku, sir.\n– Świetnie. Doskonale. Zbierzcie swoich ludzi i przygotujcie się do wejścia.\n– Oni są już gotowi, sir – wyjaśnił Stark z wymuszoną cierpliwością.\n– No to na co jeszcze czekasz, człowieku?!\nEthan wskazał ręką na właz.\n– Dobra, małpoludy...\n– Chwileczkę! – Kolejny głos pojawił się na łączu. – Sprawdziliście, czy to wejście nie zostało zaminowane?\n– Tak jest, generale. – Stark przygryzł mocno wargę, zanim odpowiedział na to pytanie.\n– I jest czyste?\n– Tak jest, generale.\n– Nie chciałbym, aby to miejsce zostało uszkodzone bardziej niż trzeba. Powiedzcie temu szeregowcowi... Nie, czekajcie. Jak on się nazywa?\n– Mendoza, sir. On...\n– Szeregowy Mendoza, sprawdźcie jeszcze raz, czy na włazie nie ma przypadkiem ładunków wybuchowych – rozkazał generał.\n– Tajest – wysyczał wywołany żołnierz. Skan trwał zaledwie kilka sekund. – Wygląda na czysty, generale.\n– Wygląda na czysty czy jest czysty?\n– Jest czysty – poprawił się natychmiast Mendoza.\n– Zatem możecie wchodzić – rozkazał generał.\n– Dziękujemy, sir! – odparł Stark, wymawiając ostrożnie te dwa słowa.\n– Postarajcie się wypaść jak najlepiej. Pamiętajcie, że mamy na was oko z góry.\nPamiętamy jeszcze czasy, kiedy obowiązywał tradycyjny łańcuch dowodzenia, pomyślał z przekąsem Stark, ale posłusznie odpowiedział:\nWłaz przetoczył się na bok bez problemu, był czysty, tak jak twierdził Mendoza. Drużyna weszła do środka z bronią gotową do strzału i poczekała na wypełnienie śluzy powietrzem. Moment później pokrywa wewnętrznego włazu odskoczyła od kołnierza i ożył panoramiczny ekranik umieszczony na ścianie, ukazując twarz jakiegoś zaskoczonego mężczyzny. Oczy miał wielkie jak sowa.\n– Kim jesteście? Nie spodziewaliśmy się dzisiaj wizyty, a w każdym razie nie o tak wczesnej porze.\n– I o to chodziło, cywilu – mruknęła Gomez, gdy właz stanął otworem. – My to nazywamy pełnym zaskoczeniem.\n– Zaskoczeniem? – Zagraniczny naukowiec zrobił jeszcze większe oczy. – Nie rozumiem. Po co mielibyście nas zaskakiwać? Mam wam wskazać drogę?\n– Lepiej zostań, człowieku, tam, gdzie jesteś – poradził mu Stark. – Już idziemy po ciebie. – Odwrócił się do żołnierzy i wskazał ręką otwarte przejście. – Ruchy! Zgarnąć cywilbandę, zanim zorientuje się, co jest grane.\nLudzie natychmiast się podzielili na zespoły ogniowe i ruszyli wyciosanymi w skale tunelami w głąb laboratorium, zgodnie ze wskazówkami wyświetlanymi na takach. Stark wziął dwóch żołnierzy i przeszedł na koniec najszerszego korytarza do miejsca, skąd odchodziła poprzeczna odnoga. Zatrzymał się, podnosząc broń, aby móc otworzyć ogień natychmiast po minięciu załomu, gdyby oczywiście zaszła taka potrzeba.\n– Sierżancie! – Ethan drgnął mimowolnie, gdy w jego komunikatorze rozległ się kolejny głos. – Uważajcie na ten zakręt!\n– Tak jest, pułkowniku – wycedził przez zęby.\n– Za załomem możecie natrafić na zbrojny opór – kontynuował niezrażony sztabowiec. – Upewnijcie się, że wasi ludzie was kryją.\n– Jestem pewien, że to robią, pułkowniku – Ethan uspokoił znajdującego się gdzieś daleko przełożonego. – A teraz zamknij się i daj mi robić to, co do mnie należy – dodał, mrucząc pod nosem.\n– Co powiedzieliście, sierżancie? Nie dosłyszałem ostatniego zdania.\n– Nic nie mówiłem, pułkowniku – zapewnił go pośpiesznie Ethan.\n– Ale ja wyraźnie słyszałem, że coś mówicie. Majorze, słyszeliście to samo co ja?\n– Ktoś coś powiedział. – Drugi głos był bardziej stłumiony. – Na pewno.\n– Chyba coś jest nie tak z waszym systemem łączności, sierżancie – zadecydował pułkownik. – Przeprowadźcie natychmiast pełną diagnozę.\n– Pułkowniku, przeprowadzamy właśnie operację przejęcia...\n– Nie przejmujcie się. Zrobimy to zdalnie, z punktu dowodzenia. Nie możemy sobie pozwolić na utracenie kontaktu z wami.\nStark otworzył usta, by gorąco zaprotestować, ale zamknął je zaraz, widząc na wyświetlaczu HUD-a czerwoną ikonkę oznaczającą wyłączenie systemu na czas przeprowadzania diagnostyki. Zaczął walić pięścią w najbliższą ścianę, posyłając gniewne spojrzenia w kierunku obu szeregowców, którzy starali się udawać, że niczego nie widzą. Stark czekał, nie mogąc posuwać się naprzód, dopóki nie odzyska łączności z pozostałymi członkami oddziału, i pieklił się na płynący cholernie wolno czas, gdy komputery skanowały całe oprogramowanie i sprawdzały elektronikę jego komunikatora.\nProszę cię, słodki Jezu, modlił się w duchu, żeby te barany z dowództwa brygady znalazły sobie kogoś innego do zajeżdżenia na śmierć, kiedy już uporają się z diagnostyką mojego sprzętu.\nBłysk zielonej diody oznajmił zakończenie diagnostyki. Stark zamarł, wstrzymując oddech. Czekał na kolejne wskazówki z tylnego siedzenia, ale w komunikatorze panowała idealna cisza. Może znudziło ich czekanie na koniec skanowania i przerzucili się na innego biedaka, żeby go uczyć, jak wiązać sznurowadła? Ethan ruszył w stronę zakrętu, dając znak swoim ludziom, by szli za nim, a potem zatrzymał się ponownie. Szkolono go, by w takich momentach najpierw wysuwał zza węgła palec – to pozwalało mu zbadać otoczenie za pomocą światłowodowej kamery umieszczonej na materiale rękawicy. Dzięki temu mógł się upewnić, że za załomem ściany nie czeka na niego żadna niespodzianka, ale ta metoda miała także swoje minusy – wróg dowiadywał się, że właściciel wysuwanego palca za moment sam znajdzie się w polu widzenia.\n– Idziemy – mruknął do mikrofonu i przemknął za róg, przylegając plecami do ściany i kierując lufę w głąb następnego sektora korytarza. W jego kierunku szło wolnym krokiem dwóch dyskutujących ze sobą naukowców. Najpierw pierwszy, a moment później drugi zauważył mierzącą w nich opancerzoną sylwetkę żołnierza, co sprawiło, że obaj stanęli jak wryci z opadniętymi szczękami. Stark machnął ręką, przywołując towarzyszących mu szeregowców. W tym samym momencie włączył zewnętrzny głośnik.\n– Uwaga. To laboratorium zostało zajęte przez siły zbrojne Stanów Zjednoczonych – wyrecytował. – Wszyscy pracownicy zostaną zatrzymani dla ich własnego dobra. Na wszelkie próby oporu odpowiemy siłą.\nSzeregowcy dobiegli do pary cywilów, nadal zbyt zaskoczonych, by stawiać czynny opór, i ustawili ich pod najbliższą ścianą, trzymając cały czas na muszkach karabinów.\n– Billings, odprowadź ich – rozkazał Ethan. – Murphy i ja wchodzimy do laboratorium.\nGłówna sala laboratorium – czyli jego cel – była największym pomieszczeniem tego kompleksu, a przynajmniej wyglądała na taką na ekranie taka.\nStark pognał od razu przed siebie, uznawszy, że element zaskoczenia, którego jak widać, jednak nie utracili, będzie działał na ich korzyść. Biegł, kierując się odczytami mapy wyświetlanej na taku. Pokonał jeden korytarz, potem skręcił w prawo, ale gdy po chwili spróbował powtórzyć ten manewr, natknął się na litą skałę.\n– Sierżancie? – zapytał lekko wystraszony Murphy. – Czy tutaj nie powinno być przejścia?\n– Owszem, ale jak widać, już go nie ma. Plany zdobywane zawczasu przez wywiad nigdy nie zgadzają się w stu procentach z wykończonymi budowlami.\n– I co teraz, sierżancie?\nRegulamin mówił jasno, jak mają się zachować w podobnych sytuacjach. Nie dopuszczał żadnych zmian w planie zapisanym na taku, co oznaczało, że Stark musiał skontaktować się z pułkownikiem odpowiadającym za jego sektor i poczekać na oficjalne potwierdzenie, iż stanął właśnie przed ścianą, której tu nie powinno być, i wgranie nowej sekwencji programu uwzględniającej tę poprawkę. Żołnierzom nie wolno pozwolić na samodzielne myślenie! Tknięty przeczuciem Stark sprawdził, jak duże opóźnienia występują w komunikacji ze sztabem brygady, i wyszczerzył zęby z radości. Zgodnie z jego oczekiwaniami szum informacyjny narastał w miarę rozwoju operacji. W chwili obecnej przekraczał już wydolność systemu. Opóźnienia wynosiły nie sekundy, ale całe minuty, co dawało mu całkiem sporo czasu, zanim ktokolwiek w sztabie zorientuje się, że jego działania nie są w stu procentach zgodne z zaplanowanymi.\n– Za mną – warknął na Murphy’ego, ruszając biegiem do następnego zaznaczonego na planie wejścia. Jego HUD pokazywał, że pozostałe zespoły ogniowe zajęły już wyznaczone pozycje i zabezpieczyły teren, nie musiał się więc przejmować potencjalnymi zagrożeniami i mógł w pełni wykorzystać te kilka minut, jakie mu zostały, zanim któryś z oficerów zauważy, że zszedł ze ścieżki wytyczonej przez taka.\nCzasami to się sprawdzało, ale nie tym razem, niestety. Za kolejnym rogiem trafili na mężczyznę w mundurze tutejszego stróża prawa. Stał tam uzbrojony w pistolet wiszący przy pasie i spoglądał na nich groźnie. Złudzenie przewagi spowodowanej zaskoczeniem prysnęło jak bańka mydlana, gdy sięgnął do kabury. Stark – wisząc właśnie w powietrzu po zrobieniu kolejnego długiego susa – zauważył, że Murphy podnosi broń, ale czyni to z widocznym wahaniem.\n– Zastrzel go, do cholery!\n– Ale sierżancie, ten pistolet nie...\nW tym momencie Stark znów stał pewnie na nogach i mógł wymierzyć, co też uczynił, natychmiast pociągając za spust. Trafił w dolną część tułowia. Pocisk uderzył w ciało z takim impetem, że policjant poleciał cały metr do tyłu.\n– Rozbrój go! – rozkazał Ethan. – I żeby mi to było ostatni raz!\n– Ale sierżancie...\n– Nie ma żadnego ale! – Choć lufa jego karabinu wciąż była wymierzona w rannego mężczyznę, całą wściekłość Stark skierował na szeregowca. – Wisi mi, czy jego pukawka może przebić twój pancerz. Lepiej nie ryzykować. Rozumiesz? Jeśli przeciwnik ma pistolet, strzelasz do niego. Nawet jeśli to tylko zabawka na wodę.\nMurphy kopnął broń policjanta, nie patrząc nawet na Starka.\n– Przepraszam, sierżancie.\n– I słusznie, cholera. – Ethan zdołał zapanować nad gniewem i odłożył broń, widząc, że krew tryska z rany na brzuchu postrzelonego o wiele mocniej, niż miałoby to miejsce w ziemskim ciążeniu. – Patrz, Murphy. Przyjrzyj się dobrze. Nie chciałbym, abyś to ty znalazł się na jego miejscu. A teraz bierz apteczkę, opatrz go i odprowadź do punktu zbornego.\n– Dobrze, sierżancie. Pan się nie martwi. Wiem, co spieprzyłem.\nStark ruszył ponownie w kierunku wyznaczonego celu. Wpadł do pomieszczenia laboratorium w tej samej chwili, gdy w jego słuchawkach rozległ się rozeźlony głos.\n– Sierżancie, dlaczego nie wykonujecie poleceń zapisanych w taku?\n– Wykonuję je, sir – odparł tonem zranionej niewinności. – Zgodnie z zapisem na komputerze taktycznym miałem dotrzeć do pomieszczenia, w którym teraz się znajduję.\n– Ale... – zaczął oficer, lecz zaraz umilkł. Zapewne trafił na kolejny dowód czyjejś niesubordynacji. – Niech wam będzie. Róbcie swoje.\nStark zapoznał się z aktualną sytuacją. W pomieszczeniu znajdowała się już spora grupa zagranicznych naukowców stojąca pod strażą żołnierzy z jego drużyny. Większość zatrzymanych miała na sobie białe fartuchy, ale kilku doprowadzono w tym, w czym akurat spali. Więźniowie spoglądali na swoich oprawców z wyraźnym niedowierzaniem. Ethan przywołał do siebie kobietę pełniącą tymczasowo obowiązki kaprala.\n– Miałaś jakieś problemy, Gomez?\n– No, sargento – odparła Anita z wyraźnym rozbawieniem. – To znaczy kilku cywili nie miało ochoty iść z nami, ale nie trzeba ich było zbyt mocno przekonywać.\nStark przyjrzał się raz jeszcze zgromadzonym naukowcom. Przynajmniej jeden z nich miał podbite oko.\n– Ktoś został ranny?\n– Nie, sierżancie. A jeśli już, to lekko.\n– Świetnie. Musimy się z nimi dogadać. – Ethan przełączył się na zewnętrzny głośnik, dzięki czemu mógł przemówić jednocześnie do schwytanych i swoich ludzi. – To laboratorium zostało zajęte przez siły Stanów Zjednoczonych. Zostaniecie pod strażą dla swojego własnego bezpieczeństwa do momentu przybycia środków transportu, którymi przewieziemy was na Ziemię, do waszych krajów. Nikt nie poniesie szkody, jeśli nie...\nJakaś kobieta wystąpiła z grupy, przerywając jego przemówienie. W jej ciemnych oczach tliła się furia, a podniesione w górę ręce służyły wzmocnieniu przekazu.\n– Wynocha stąd. Przeszkadzacie w niezwykle ważnej pracy, nie mówiąc już o tym, że wkroczyliście na prywatny teren.\n– Jak już wspomniałem, szanowna pani, kompleks ten jest od tej pory własnością rządu USA.\n– Piraci! Najemnicy!\nStark wyczuł nerwowość swoich ludzi. Zwłaszcza to drugie określenie ubodło ich do żywego.\n– Nie jesteśmy najemnikami, proszę szanownej pani – poprawił ją wyniośle. – Nie walczymy dla pieniędzy.\n– Mam gdzieś, czym usprawiedliwiacie swoje czyny! – Kobieta patrzyła mu prosto w oczy. – To bezprawie! Wy, Amerykanie, zagarnęliście dla siebie wszystkie bogactwa naturalne Ziemi. Jeszcze wam mało? Musieliście przylatywać tutaj i odbierać nam nasze laboratoria?\n– Otrzymałem rozkaz, aby...\n– To akt piractwa! – powtórzyła, oglądając się na pozostałych naukowców, jakby szukała u nich wsparcia. – Nie macie prawa zajmować tego kompleksu.\n– To już nie moja działka, proszę pani – zapewnił ją Stark, akcentując mocno każde słowo. – Chce pani złożyć skargę, proszę skierować ją na ręce mojego przełożonego. Ja tylko wykonuję rozkazy.\n– Zatem proszę poinformować swojego dowódcę, że żądam, abyście natychmiast opuścili nasze laboratoria.\nStark podniósł wyżej lufę karabinu. Metal, z którego wykonano broń, zalśnił złowieszczo w jasnym świetle wypełniającym pomieszczenie. Tym prostym gestem zwrócił na siebie uwagę wszystkich cywili, napełniając ich serca lękiem i niepewnością.\n– Otrzymałem rozkaz zajęcia tego kompleksu i zatrzymania jego personelu.\n– Nie obchodzą mnie pańskie rozkazy!\n– To zrozumiałe. Ale ostrzegam, że każda próba oporu z waszej strony spotka się z naszą zdecydowaną odpowiedzią. – Stark ułożył broń tak, że jej lufa skierowana była teraz w stronę zbitych w gromadkę naukowców. – Decyzja należy do was.\nWiększość zatrzymanych natychmiast podniosła ręce w kierunku kamiennego sklepienia, pocąc się obficie mimo panującego w laboratorium chłodu. Gdy pozostali wciąż się wahali, do sali wszedł Murphy, niosąc rannego, który wciąż jeszcze oddychał, ale był blady jak kreda. Na ten widok reszta rąk wystrzeliła w górę. Tylko rozwścieczona kobieta nadal nie dawała za wygraną.\n– Zabiliście go! – raczej stwierdziła, niż zapytała.\n– Jeszcze żyje – odparł Stark lodowatym tonem. – Ale każdy, kto zagrozi moim ludziom, podzieli jego los.\nKobieta zacisnęła dłonie w pięści.\n– Nie zamierzam legitymizować waszych działań, idąc na współpracę.\n– Pani sprawa – odparł Stark i wskazał na nią kciukiem. – Zabrać ją!\nMimo odblaskowej powłoki hełmu ukrywającej twarz Ethan zdawał sobie doskonale sprawę, że Gomez radośnie szczerzy zęby, występując z szeregu, by walnąć buntowniczkę kolbą karabinu w lewą goleń. Kobieta padła na podłogę, jęcząc z bólu, a jej pogromczyni obróciła szybko broń, przyłożyła wylot lufy pod brodę ofiary, a potem przyklęknęła sprawnie i skuła jej ręce. Kajdanki zacisnęły się automatycznie, a przylegały tak idealnie, jakby taśma z fibry utworzyła drugą niezniszczalną skórę na nadgarstkach.\n– Jeśli spróbujesz je rozciąć – ostrzegła Gomez – wykrwawisz się na śmierć. Comprendo?\nKobieta skinęła głową i pozwoliła się odprowadzić razem z resztą jeńców w najdalszy kąt sali.\n– Poruczniku... – Stark przełączył się na wewnętrzny komunikator. – Zabezpieczyliśmy cały kompleks.\n– Przyjąłem. Napotkaliście opór?\n– Postrzeliliśmy jednego człowieka z ochrony kompleksu. Ale przeżyje.\n– Szkoda. Sztab brygady narzeka na niewystarczający poziom walk podczas tego ataku.\nStark zaczerpnął głęboko tchu, skupiając wzrok gdzieś w przestrzeni.\n– Nie ponieśliśmy żadnych strat, poruczniku.\n– Jedno dobre, sierżancie. Transporter dotrze do was za jakieś pół godziny i zabierze jeńców. Nie pozwólcie im skonstruować w tym czasie jakiejś atomówki.\n– Tajest! – Ethan posłał gniewne spojrzenie w stronę grupy naukowców zgromadzonych przy sprzęcie, którego przeznaczenia nawet się nie domyślał. – Gomez, dopilnujesz, żeby nikt niczego nie dotykał. Mówię poważnie. Jeśli któryś wyciągnie rękę, żeby podrapać się po dupie, masz mu ją połamać.\n– Sí, sargento. Słyszeliście, co powiedział sierżant? – To pytanie Gomez skierowała do cywilów. Ci byli tak przerażeni, że niemal żaden nie odważył się skinąć w odpowiedzi. – Dobrze. Nie chcemy kłopotów. Nie cierpię lać ludzi, którzy nie mogą mi oddać, ale zrobię to, jeśli zajdzie potrzeba.\nStark nie zdołał się odprężyć. Patrolował bez końca korytarze kompleksu w poszukiwaniu potencjalnych źródeł zagrożenia, dopóki nie pojawił się zapowiadany transporter i nie zabrał wszystkich jeńców. A przyleciał jakieś pół godziny po wyznaczonym terminie, przywożąc klnącego na czym świat stoi Desoto, który narzekał , że nie mógł wziąć udziału w akcji.\n– Powinienem był iść z wami – burczał do Starka.\n– Jasne, nie nudzilibyśmy się przynajmniej po drodze, próbując uratować cię przed rozgotowaniem wewnątrz uszkodzonego skafandra. Miałem dość problemów w czasie tej akcji, żeby się jeszcze zajmować tobą.\nDesoto gapił się przez chwilę w podłogę, potem skinął głową.\n– Ma pan rację, sierżancie. Nie powinienem narzekać.\n– A niech cię, Pablo – Ethan wyszczerzył zęby. – Ty zawsze będziesz narzekał. Tego jednego wojo nigdy cię nie oduczy. – Uśmiech ustąpił miejsca śmiertelnej powadze. – W czasie walki nie mam czasu na myślenie o niczym prócz mojej roboty. Nie liczą się ani moje, ani twoje uczucia. Albo czy któremuś małpoludowi z naszej drużyny coś się podoba, czy też wręcz przeciwnie. Jesteś kapralem, Pablo. Pamiętaj o tym. Jeśli zobaczę, że nie wyrabiasz, dostaniesz kopa w dupę i znajdę na twoje miejsce kogoś lepszego.\nDesoto raz jeszcze zwiesił głowę.\n– Wiem. Nie zapomnę o tym, sierżancie. – Rozejrzał się, przeczesując wzrokiem widoczną część kompleksu. – Jak długo tu zostaniemy?\n– Jeszcze trochę, jeśli dopisze nam szczęście. Mieszkało tutaj ponad dwudziestu cywili, więc wyposażono to miejsce w kuchnię z prawdziwego zdarzenia. Wygodnie tutaj jak u mamy, a siłownię zaopatrującą ten kompleks w energię przejęli mechanicy z drugiego batalionu, więc nie musimy się o nic martwić.\n– Nieźle! – Żołnierze służby zasadniczej byli przyzwyczajeni do takich warunków, że nawet proste udogodnienia wydawały im się luksusem. Zachwyt Desoto szybko jednak wyparował. – Oficerowie wypieprzą nas stąd, jak tylko się o tym dowiedzą.\n– Niekoniecznie. Słyszałem, że w okolicy jest sporo wygodniejszych kwater niż ta...\n– Sierżancie! – zawołał Murphy z pokoju przerobionego na tymczasowe centrum dowodzenia. – Mamy połączenie z Reynolds.\nVictoria wyglądała na zadowoloną, gdy ujrzał ją na ekranie stacjonarnego komunikatora. Rozpierała się w głębokim fotelu, który na Ziemi prezentowałby się idealnie, ale w obniżonej grawitacji wydawał się jakby... opuchnięty.\n– Zabezpieczyłeś wszystko, Ethan?\n– Bez problemu – odparł. – Jakieś wieści?\n– Możecie się tam rozgościć – poradziła mu Reynolds. – Mamy bronić tych instalacji, dopóki nie nadejdą nowe rozkazy.\n– To wszystko? Nie powiem, żeby mi to przeszkadzało. Widziałem tutaj kilka naprawdę przyzwoitych kwater. Na pewno nie będziemy umacniać naszych pozycji?\n– Żadnego okopywania się. Trepy nie chcą, abyśmy doprowadzili do jakichkolwiek zniszczeń, na wypadek gdyby trzeba było przehandlować część tego, co zdobyliśmy.\n– Świetnie. Kiedy nastąpi kontratak, po prostu poddamy się bez walki.\nVic roześmiała się.\n– Nie będzie żadnego kontrataku. Z tego co wiem, jesteśmy jedynymi wojskowymi na Księżycu.\n– I uważasz, że to się nie zmieni w najbliższym czasie?\n– Tego nie powiedziałam. Ale tej nocy możesz spać spokojnie.\n– Teoretycznie tak – mruknął Stark bez głębszego przekonania.\n– Co cię gryzie, Ethan? Odpręż się. Już po walce.\n– Walka jeszcze się nawet nie rozpoczęła – poprawił ją natychmiast. – Odprężę się, kiedy zobaczę ponownie mury naszego garnizonu.\n– Jak tam sobie chcesz – posłała mu kolejny uśmiech. – Moja drużyna zajęła dom zarządcy tego sektora. Powiem ci tyle, że przełożeni cywilbandy wiedzą, jak żyć.\n– Domyślam się. A gdzie będzie kwaterował nasz porucznik?\n– Tutaj. – Vic zdołała zachować radosny wyraz twarzy.\nStark postanowił, że nie będzie gorszy.\n– Czyż to nie rozkoszne? Kilka miesięcy, jak Bóg da, z porucznikiem wpitym w twój kark przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Życzę dobrej zabawy, sierżant Reynolds.\n– Dzięki. Ale bez obaw, w czasie pobytu na froncie nie pozwalam sobie na relaks.\n– Nie jesteś już kotem, Vic. Wybacz, jeśli potraktowałem cię jak jednego z nich. Do cholery, jesteś lepsza ode mnie w tej robocie. – Stark przygryzł dolną wargę i przymknął powieki w zamyśleniu. – Nie podoba mi się to, że nie umacniamy naszych stanowisk. Czy trepy naprawdę uważają, że faceci, którym zabraliśmy tak fajne zabawki, nie zechcą ich odzyskać?\n– Na to wygląda. Albo liczą, że wystarczy, jeśli oddamy niewielką ich część.\n– Wiesz, Vic, walczyliśmy już przeciw ludziom, których własność teraz zagarnęliśmy, ale przy tej okazji sięgnęliśmy też po dobra należące do naszych niedawnych sojuszników.\n– Technicznie biorąc, ustawa Kongresu stanowi, że to nasza własność. My ją tylko odebraliśmy.\n– Jasne. Bądźmy szczerzy, korporacjom, które mają w kieszeni nasz rząd, nie spodobało się, że jacyś ludzie z Pierwszego, Drugiego czy też Trzeciego Świata położyli łapę na tutejszych surowcach.\n– To jedyne złoża, jakie jeszcze pozostały. Zdobyliśmy już wszystko, co oferowała staruszka Ziemia. Takie są korzyści z bycia jedynym supermocarstwem. Wiesz, jeśli umiesz dobrze rozgrywać, nikt nie zagrozi twojej bramce.\nStark skrzywił się.\n– Jasne, Vic. Jak już wspomniałem, znamy tych ludzi. Zmęczyło ich już to ciągłe uginanie grzbietu, żebyśmy mieli lepsze widoki. Tym razem nie puszczą nam tego płazem.\nVictoria wzruszyła ramionami.\n– To nie nasza sprawa, Ethan. I uważaj, co mówisz, bo twoje słowa trącą sympatią dla Trzeciego Świata.\n– Po prostu mam już dość walki i zabijania tylko po to, by jakaś gruba ryba mogła się bardziej nachapać. Cholerny Pax America. Co jest pokojowego w wysyłaniu wojsk do każdego zakątka Ziemi, a teraz nawet na ten kawałek skały wiszący w kosmosie?\n– Wydawało mi się, że nie narzekałeś na warunki zamieszkania w tym kompleksie – drażniła go Reynolds.\n– Nie mam nic do tych pokoi. Nie podoba mi się tylko miejsce, w którym się znajdują.\n– Nie ten sektor?\n– Nie ta planeta, satelita czy jak to zwać. To paskudne miejsce, Vic. Nie ma tu żadnego życia. Znaczy na zewnątrz. Księżyc jest martwy. Całkowicie martwy.\n– I dobrze. Wolałbyś, żeby przed włazem waszego laboratorium stał teraz batalion wrogo nastawionej zmechanizowanej piechoty?\n– Bardzo zabawne. – Stark poczuł zimny dreszcz mimo bardzo przyjemnej temperatury, jaką termostaty utrzymywały we wnętrzu jego zbroi. – Przecież tu nie ma nawet źdźbła trawy, Vic. Tylko kamienie.\n– Wydawało mi się, że nie cierpisz trawy, aczkolwiek chyba nigdy nie powiedziałeś dlaczego.\n– Nie lubię zielska, ale jeszcze bardziej nienawidzę martwego krajobrazu. – Ethan poczuł kolejny dreszcz. – Mimo że to naprawdę wielka odmiana, wcale nie czuję się lepiej. No wiesz, chodzi mi o Ziemię, a zwłaszcza o naszą ostatnią operację. Nie podobało mi się tam, ale tutaj jest jeszcze gorzej.\nCOPYRIGHT©2011 BY John G. HemryCOPYRIGHT©BY Fabryka Słów sp. z o.o., LUBLIN 2012 COPYRIGHT©FOR TRANSLATION BY Robert J. Szmidt, 2012\nTYTUŁ ORYGINAŁU: Stark’s War\nFOTOGRAFIA NA OKŁADCE © Algol | Dreamstime.com\nSKŁAD Dariusz Haponiuk


Beyonce w obiektywie Terry'ego Richardsona (FOTO) - Kozaczek.pl\nsobota 22-10-11, czytany: 27778 razy, autor: Krevetka\nbeyonce terry richardson zdjęcia fotki śmiech\nJest tak piękna, że nawet z zezem jej do twarzy.\nBeyonce / © PR Photos Terry Richardson to od lat jeden z najbardziej rozchwytywanych fotografów.\nOprócz tego, że robi on sesje zdjęciowe dla prestiżowych magazynów czy luksusowych domów mody, to w wolnym czasie prowadzi również bloga, na którym co rusz pojawiają się kolejne jego zdjęcia z gwiazdami.\nOstatnio padło na Beyonce, która korzystając z okazji postanowiła udowodnić, że drzemie w niej dusza żartownisi.\nCzy jej się to udało? Oceńcie sami:\nBeyonce nie spodziewała się, że podczas drugiej ciąży spotka ją coś TAKIEGO\tFani jej współczują.\tczytano: 41804 razy\nKoleżanka Beyonce zdradziła największą TAJEMNICĘ dotyczącą ciąży gwiazdy\tMożna było się tego spodziewać?\tczytano: 20873 razy


Sezon przeziębień. Jak będzie wyglądała jesień 2021? - blog Katarek\nStrona główna » Dziecko » Zdrowie » Nadchodzi sezon przeziębień – jak będzie wyglądała jesień 2021?\nNadchodzi sezon przeziębień - jak będzie wyglądała jesień 2021?\nPamiętasz jesień i zimę zeszłego roku? Wtedy obostrzenia COVIDowe wciąż obowiązywały, a my zamiast – jak co roku – zarażać się od siebie nawzajem w autobusach, sklepach, w pracy czy na uczelni zachowywaliśmy odpowiedni dystans i dzięki maseczkom unikaliśmy przeziębień. Jak będzie wyglądał najbliższy sezon przeziębień? Czy jesień i zima 2021 wezmą odwet za poprzedni rok?\nPrzeziębienia 2021 a 2020 – co będzie różnić te dwa sezony?\nFaktem jest, że w poprzednim roku baliśmy się wirusów dużo bardziej niż – prawdopodobnie – kiedykolwiek wcześniej w naszych życiach. Osoby kaszlące w naszym pobliżu wzbudzały strach, a nakaz noszenia maseczek spotykał się z większą akceptacją niż aktualnie. Mniej wychodziliśmy z domów, bardzo często pracując lub ucząc się zdalnie. I może sam zauważyłeś, że przez to wszystko nie chorowałeś tyle co zwykle? W końcu środki zapobiegawcze przenoszeniu się wirusa SARS CoV-2 powstrzymują nie tylko rozprzestrzenianie się koronawirusa, lecz także grypy czy paragrypy, oraz całą masę innych wirusów (jak chociażby odpowiedzialnych za tzw. grypę żołądkową bokawirusy czy adenowirusy i rinowirusy wywołujące katar). W tym roku sytuacja wygląda zgoła inaczej: życie społeczne powoli wraca do normy sprzed pandemii, ale czy jesteśmy na to gotowi? A – co jeszcze bardziej istotne – czy nasze organizmy są na to gotowe?\nCo z naszą odpornością?\nPo 2020 roku i wysypie porad, jak wzmacniać odporność, można by się spodziewać, że jesteśmy gotowi niemal na wszystko. Niestety istnieje szansa, że jest zgoła inaczej. Normalnie nasz organizm musiał zmagać się z corocznym festiwalem kaszlu i kichania, który czasem przegrywał (i wówczas chorowałeś), ale na ogół jednak wygrywał i miał czas zbudować system odpowiednich reakcji układu immunologicznego, który pozwalał nam uzbroić się w broń przeciwko wirusom. Po roku uśpienia czujności przyszedł czas na nową walkę – jednak czas reakcji organizmu może się nieco wydłużyć, szczególnie ze względu na to, że nie dostawaliśmy żadnych bodźców przypominających mu, jak powinien reagować. Patogeny zaś, korzystając z tego, z łatwością w tym czasie się namnożą, powodując katar i ból gardła. Sezon przeziębień 2021 może okazać się więc dla nas ogromnie uporczywy i bardziej wymagający niż poprzednie.\nW poprzednich latach w jesiennych i zimowych miesiącach do polskich szpitali z powodu ciężkiego przebiegu grypy najczęściej trafiało ok. 2-3 tysiące osób miesięcznie. Dla porównania: w styczniu 2020 roku było to zaledwie 314 osób, w tym zero przypadków śmiertelnych. W tym roku atak wirusów zaczął się dużo wcześniej niż zwykle, bo już latem, a specjaliści odnotowują wyjątkowo wysokie poziomy infekcji starymi typami koronawirusów, a także (szczególnie trudne dla niemowląt) infekcje RSV, których wcześniej w miesiącach letnich niemal nie notowano.\nCzy przeziębienia mogą… sprzyjać zdrowiu?\nParadoksalnie – tak! Po pierwsze – niegroźne przeziębienia w 2021 roku wydają się zupełnie niegroźne w porównaniu z wciąż wiszącym w powietrzu widmem COVID-19. Pojawiają się nawet głosy (takie jak naukowców z Uniwersytetu Glasgow), że niewinne zakażenie rinowirusem może chronić przed koronawirusem. Tak, właśnie tak – ten złośliwy wirus, który powoduje co roku w sezonie przeziębień tygodniowy katar, jest według naukowców na tyle zaborczy, że może nie dopuścić do zarażenia koronawirusem czy wirusem grypy. Oczywiście nie sugerujemy celowego wywoływania przeziębień jako sposobu obrony przed pandemią: najlepiej nie ryzykować i zaszczepić się zarówno na COVID-19.\nSezon przeziębień: czego się spodziewać?\nJeśli nasza odporność została osłabiona przez brak kontaktu z wirusami w poprzednim roku, na przeziębienia jesienią 2021 najlepiej przygotować się dbając o organizm holistycznie: wysypiając się, dobrze odżywiając i zażywając ruchu na świeżym powietrzu. Pamiętaj, żeby wciąż utrzymywać dystans społeczny i przeciwdziałać koronawirusowi jak tylko możesz. A gdy już przypadkiem złapiesz jesienny katar, pomyśl o tym, że Twój organizm właśnie trenuje się do powrotu do popandemicznego świata!\nPrzeczytaj także nasz artykuł: jak dzieci przechodzą covid.


Jak kupić nową kawalerkę we Wrocławiu? - Andove.pl\nPosiadanie na własność kawalerki we Wrocławiu przynosi wiele korzyści. Przede wszystkim jest to świetny sposób na zaspokojenie prywatnych potrzeb mieszkaniowych. Poza tym taką nieruchomość można wynająć i czerpać z tego tytułu dochody. Zawsze też w rachubę wchodzi sprzedaż.\nNowa kawalerka we Wrocławiu – dlaczego to się opłaca?\nCeny nowych mieszkań we Wrocławiu należą do najwyższych w Polsce. Pomimo tego popyt na tego typu nieruchomości nie maleje, a wręcz przeciwnie – z każdym kolejnym rokiem wyraźnie widoczna jest tendencja wzrostowa. Wrocław to bardzo atrakcyjne miasto – nie tylko z turystycznego i kulturalnego punktu widzenia, ale również biznesowego i gospodarczego. Uchodzi za świetne miejsce do życia i prowadzenia biznesu. Własne mieszkanie w stolicy Dolnego Śląska to znakomita lokata kapitału – to sprawdzona metoda zabezpieczenia swojej przyszłości pod kątem finansowym.\nNowa kawalerka we Wrocławiu – czym kierować się przy zakupie?\nDecydując się na zakup nowej kawalerki, trzeba w pierwszej kolejności określić swoje oczekiwania względem mieszkania oraz zaplanować budżet. Znając własne preferencje i możliwości finansowe, łatwiej przeanalizować to, co proponuje dany deweloper. Wrocław ma w tym zakresie na tyle bogatą ofertę, że każdy znajdzie kawalerkę odpowiadającą konkretnym potrzebom. Eksperci z firmy deweloperskiej Ronson radzą, aby nie skupiać się tylko i wyłącznie na cenie. Kawalerka kawalerce nierówna, jeśli chodzi o metraż, lokalizację, rozkład pomieszczeń oraz standard. W tym kontekście pojawia się jeszcze jedna istotna kwestia – taka mianowicie, ze należy wybrać pomiędzy mieszkaniem w stanie deweloperskim a wykończonym pod klucz. Oba te rozwiązania mają sporo zalet, które należy ocenić przez indywidualny pryzmat. Oprócz tego warto położyć duży nacisk na znalezienie dobrego dewelopera. Powinna to być sprawdzona i doświadczona firma mająca na swym koncie szereg udanych inwestycji oraz ciesząca się zaufaniem klientów. Ważne jest to, aby zasięgnąć informacji na temat stanu prawnego terenu, na którym powstaje osiedle.


Rezydencje Artystyczne – Goyki 3 Art Inkubator Blog\nBy Kasia Sobczak 24 sierpnia 2020\nGościem szóstej Rozmowy jest Alicja Jelińska, kuratorka projektu Rezydencje Artystyczne w Gdańsku-Oliwie. Rozmawiałyśmy o sieciowaniu środowiska artystycznego w mieście, organizowaniu wydarzeń w prywatnych przestrzeniach i potrzebie zdefiniowania statusu artysty jako zawodu.\nCzym dla Rezydencji Artystycznych jest lokalność działań i kontekst współpracy z innymi projektami z Trójmiasta?\nRezydencje Artystyczne nie są pewnie typowym projektem rezydencyjnym. Nazwa projektu jest trochę przewrotna i bardziej nawiązuje do miejsca, w którym się mieści, czyli stuletniej willi w Oliwie. Dom jest bazą dla projektu, którego celem jest sieciowanie środowiska artystycznego. Funkcjonowanie w sieci jest podstawą mojego modelu rezydencji. Nie wiem czy mogę nazwać projektem rezydencyjnym to co robię, chociaż cały czas próbuje odpowiedzieć sobie na pytanie czym w ogóle jest rezydencja. W takim romantycznym rozumieniu, jest to sytuacja, w której artysta jest poza swoim normalnym otoczeniem i tworzy zainspirowany nowym miejscem, kontekstem w komfortowych warunkach. Dla mnie głównym elementem, przez który zdecydowałam się udostępniać swoją przestrzeń i prowadzić projekt, to chęć tworzenia sytuacji spotkania, wymiany ludzi i doświadczeń. Coś co powinno być naturalnym elementem zdrowego środowiska artystycznego. Nie jest moim celem, aby rezydenci kończyli swój pobyt w Oliwie z określonym produktem. Trudno mi zapewnić odpowiedni komfort finansowy czy infrastrukturalny na wielomiesięczne i złożone projekty – moim zadaniem to bardzo ważne zadanie dla instytucji. Mimo wszystko podczas pobytów rezydencyjnych zawsze pojawiał się na koniec jakiś „skutek uboczny”– praca czy działanie.\nDla Goyki 3 też ważnym elementem rezydencji będzie tego rodzaju swoboda z projektem finalnym, nie będzie to naszym głównym celem. Chcemy, aby osoby przyjeżdzające do Sopotu skorzystały z specyfiki miejsca, z kontaktów, z przestrzeni, która dysponujemy. Pierwszy rok rezydencji będzie pewnego rodzaju pilotażem.\nBędziemy działać podobnie w takim razie. Wracając do Twojego pytania – kontekst lokalności rozumiem przez perspektywę spotkania. Sytuacje w której ktoś, ktoś przyjeżdża do Gdańska ze swoją praktyką lub projektem ma okazję poznać osoby i nawiązać rozmowę z kimś osadzonym w lokalnym kontekście. W ten sposób mogą powstać nowe projekty. Oczywiście trudno to monitorować, ale nawet jeśli to będzie inspiracja, która pojawi się gdzieś za jakiś czas w czyjejś pracy czy doprowadzi do nowej współpracy, to nadal jest dla mnie najważniejszy efekt. Nie ma dla mnie większej wartości w kulturze dla miasta niż osoby, które działają dobrowolnie na rzecz kultury i aktywności społecznej, często poświęcając swój czas, zasoby finansowe i komfort po to, by coś tworzyć. Mam to szczęście, że znam inne osoby, które działają oddolnie, niezależnie, które tworzą kulturę w mieście i mogę się tymi kontaktami i doświadczeniem dzielić. Kiedy pojawia się rezydent lub rezydentka, staram się koordynować ich spotkania z przedstawicielami lokalnego środowiska. Są to różne osoby, czasem doświadczone, czasem ktoś kto może zainspirować się działaniami gościa lub gościni. Współpracowałam do tej pory z wieloma osobami w różnym wieku i z różnych struktur – niezależnych, akademickich i instytucjonalnych.\nStaram się jednocześnie współpracować z instytucjami, nawet tymi spoza pola sztuki. Miałam okazje nawiązać współpracę z otwartym na nowe inicjatywy artystyczne Oddziałem Etnografii Muzeum Narodowego w Oliwie, Uniwersytetem Gdańskim, a dokładnie wydziałem Biologii oraz Gdańska Galerią Miejską, a z niezależnych inicjatyw z Inaczej niż w Raju, Galerią Ul i Wolnymi Pokojami. Dla mnie jest to testowanie lokalnych podmiotów na ile są otwarte i elastyczne. Jako Fundacja Artystów Kolonia Teraz nie posiadamy własnej stałej siedziby, więc jesteśmy trochę na tę nomadyczność skazani. Jednocześnie uważam, że instytucje powinny inspirować się trzecim sektorem, czyli właśnie NGOsami, niezależnymi grupami i wspierać je swoimi zasobami.\nJaki jest klucz zapraszania gości do Rezydencji?\nPo moim prawie rocznym pobycie w Litwie w 2016 roku, miałam poczucie małego przepływu informacji o sztuce u sąsiadów po wschodniej stronie granic. Nie czułam wtedy, by instytucje i twórcy byli dobrze zorientowani w tym co się dzieje, oczywiście poza kilkoma projektami na poziomie Warszawa – Wilno. Świadomości odnośnie Gdańska jako miasta, twórców i instytucji wśród osób, które tam poznałam, była bardzo mała. Dziś już ten trend się zmienia. Jednocześnie irytowało mnie jedynie sentymentalne patrzenie na Wilno i te wszystkie kalki narodowe. Miałam potrzebę zaprosić gości do siebie i pokazać im co tu robimy. Kierowałam się kluczem, który uwzględniał osoby zaraz po akademii, często zostawione z pytaniem co dalej i jak samemu znajdywać tematy do tworzenia sztuki, jak egzystować w środowisku artystycznym i promować swoją twórczość. Było to wyzwanie zarówno dla mnie jak i dla tych osób, więc mogliśmy się wspierać. Poza tym kluczem mogą być szeroko rozumiane kraje Europy Środkowo-Wschodniej. Gościłam rezydentki i rezydenta z Litwy, Łotwy i Białorusi. Chciałam też, aby czas rezydencji był ciekawy dla osób, które podobnie jak ja, niekoniecznie są twórcami, ale działają w polu kultury, na przykład jako kuratorzy lub producenci. Zrozumiałam, że to właśnie kuratorzy czy animatorzy mogą czerpać najwięcej z takiego networkingu. W końcu chyba przygotowałam projekt, który sama chciałabym odbyć. Dlatego bardzo cieszę się na tegoroczną edycje Rezydencji, której gościnią będzie kuratorka Vera Zalutskaya.\nJak udaje Ci się prowadzić projekt w domu, mieszając strefę prywatna i publiczną w jednym miejscu?\nPrzede wszystkim staram się, aby przestrzeń była komfortowa dla rezydentów. Raczej rozpatrywałabym model, w którym działam jako półotwarty, nie publiczny. Kiedy organizowane są wykłady lub performance, głównie odbywają się w ogrodzie, bardzo rzadko we wnętrzu domu. Z historią tego domu związana jest moja prababcia, która regularnie organizowała w ogrodzie spotkania dla rodziny, przyjaciół i sąsiadów. Szczególnym punktem roku był piknik z koncertem. Te spotkania odbywają się do dziś! Ogród zawsze był przestrzenią, która żyła, co daje mi dodatkową odwagę do działania. Dom, z którym związana jest rodzina ma ciekawą historię migrancką i artystyczną. W latach 70tych mój wujek Zbigniew Strychacki wyemigrował do Nowego Jorku, w którym otworzy Club 57, będący otwartym miejscem dla młodych twórców – takich jak Jean-Michel Basquiat, Kieth Harring, Kenny Scharf, Klaus Nomi na Saint Mark’s Place. Kiedy prababcia wróciła do Polski, chciała zrobić coś dla Gdańska. Założyła z wujkiem Zbyszkiem Fundacje Choinki Gdańskiej i na wzór tej nowojorskiej, co roku stawał ona na Długim Targu. Ten dom, jego atmosfera i rodzinne historie dają mi motywacje i odwagę do tego, by dzielić się z innymi zasobami, które mam. Są ważnym kontekstem moich działań.\nTa przestrzeń ma też swoje ograniczenia, nie mam w niej możliwości tworzenia instalacji czy organizowania wydarzeń dla większej ilości gości. Dlatego podejmuję współpracę z instytucjonalnymi podmiotami.\nJak projekt Rezydencji może funkcjonować w czasie pandemii? Czego nauczyłaś się / co zaobserwowałaś w ostatnich miesiącach?\nW trakcie pandemii patrzę na pozytywy, które pojawiły się w dyskusji publicznej, czyli na przykład nieuregulowany statut artysty, wiążący się z brakiem wynagrodzeń za pracę, zmienną dynamika zarobków, pewnego rodzaju zagrożeniem. Wiele osób było w tym czasie w ciężkiej sytuacji i wielu skorzystało ze środków pomocowych, które zdecydowanie pomogły im polepszyć ich sytuację życiową. Zastanawiam się, czy tak nie powinien wyglądać normalny system. To powinna być normą, że artysta jest traktowany jako zawód. Z drugiej strony pandemia pokazała, że wiedza o tej grupie zawodowej jest niepełna. System wyklucza niektórych twórców np. osoby z doświadczeniem migracji. Wiele programów powstało i faktycznie pomogło osobom, ale cały czas to nie wyczerpuje zapotrzebowania. Problemem też jest kwestia tego komu się środki należą, a komu nie. Miałam nadzieję, że ten czas wzmocni solidarność – co zostało nawet przekute w slogany polityczne, ale niestety zrodził też wiele napięć – nawet w środowisku artystycznym. Problematyczne jest również stwierdzenie co kryje się pod hasłem „twórca” – czy są to tylko artyści, czy też osoby obsługujące wydarzenia kulturalne, czy może edukatorzy i animatorzy kulturalni albo producenci i kuratorki? To oczywiście bardzo rozległy temat i w naszej artystycznej bańce już podejmowany. Pandemia zwróciła uwagę jak nigdy wcześniej na problemy w naszym sektorze, więc zostały przynajmniej ponownie omówione. Jeżeli chodzi o Rezydencje Artystyczne, to myślałam o tym by projekt zamrozić, ale zrozumiałam, że to czego twórcy niezależni teraz potrzebują, to właśnie odpowiednich warunków do pracy i zmiany otoczenia. Własny pokój w trakcie lockdownu mógł stać się ciasny, więc powinny działać w dalszym ciągu programy rezydencyjne i instytucje, zapewniając w ten sposób bezpieczną przestrzeń do tworzenia.\nRezydencje Artystyczne to oddolny projekt zainicjowany w 2018 roku w Gdańsku – Oliwie, którego celem jest umacnianie relacji i tworzenie nowych ścieżek komunikacji na polu sztuki pomiędzy lokalnym i międzynarodowym twórcami.


Piątek XXX tygodnia Okresu Zwykłego\nList do Filipian 1,1-11.\nPaweł i Tymoteus, słudzy Chrystusa Jezusa, do wszystkich świętych w Chrystusie Jezusie, którzy są w Filippi, wraz z biskupami i diakonami.\nDziękuję Bogu mojemu, ilekroć was wspominam\nzawsze w każdej modlitwie, zanosząc ją z radością za was wszystkich\nz powodu waszego udziału w szerzeniu Ewangelii od pierwszego dnia aż do chwili obecnej.\nAlbowiem Bóg jest mi świadkiem, jak gorąco tęsknię za wami wszystkimi ożywiony miłością Chrystusa Jezusa.\nnapełnieni plonem sprawiedliwości, nabytym przez Jezusa Chrystusa ku chwale i czci Boga.\nKsięga Psalmów 111(110),1-2.3-4.5-6.\nEwangelia wg św. Łukasza 14,1-6.\nWtedy Jezus zapytał uczonych w Prawie i faryzeuszów: «Czy wolno w szabat uzdrawiać, czy też nie?»\nLecz oni milczeli. On zaś dotknął go, uzdrowił i odprawił.\nA do nich rzekł: «Któż z was, jeśli jego syn albo wół wpadnie do studni, nie wyciągnie go zaraz, nawet w dzień szabatu?»\nI nie mogli mu na to odpowiedzieć.\nAutor: JEZUS MOIM PANEM o 14:32\nJEZUS MOIM PANEM 31 października 2014 14:33\nBaldwin z Ford ( ? – ok. 1191), opat cysterski, następnie biskup\nSakrament ołtarza, 3,2 SC 94\nKu pełni szabatu\nMojżesz powiedział: „Szabat odpoczynku będzie poświęcony Panu”. Pan lubi wypoczynek; lubi spoczywać w nas, abyśmy w ten sposób spoczywali w Nim. Ale istnieje wypoczynek czasu przyszłego, o którym jest napisane: „Zaiste, mówi Duch, niech odpoczną od swoich mozołów”. I istnieje wypoczynek czasu obecnego, o którym mówi prorok: „Przestańcie czynić zło”.\nDochodzi się do przyszłego wypoczynku dzięki sześciu uczynkom miłosierdzia, które są wyszczególnione w Ewangelii, w miejscu, gdzie jest powiedziane: „Byłem głodny i nakarmiliście Mnie”, itp... Ponieważ „jest sześć dni, w których należy pracować”; następnie nadchodzi noc, to znaczy śmierć, kiedy „nikt nie będzie mógł działać”. Po tych sześciu dniach nadchodzi szabat: kiedy wszystkie dobre uczynki zostały wykonane, następuje spoczynek dusz.\n(Odniesienia bibilijne: Wj 31,15; Ap 14,13; Iz 1,16; Mt 25,35nn; Łk 13,14; J 9,4)


Po sprinterskich popisach w Katowicach czas na słowackie góry\nPrzed kolarzami startującymi w 71. Tour de Pologne najtrudniejsza część wyścigu – dwa etapy w górach oraz indywidualna jazda na czas w Krakowie. W środę, 6 sierpnia na pierwszym planie byli znów sprinterzy. Pod katowickim Spodkiem najszybciej finiszował Belg Jonas Van Genechten (Lotto Belisol).\nCzwarty etap Tarnów Gemini Park - Katowice, najdłuższy w tegorocznej edycji TdP, liczył aż 236 km. Aktywnością wyróżnił się Austriak Matthias Krizek (Cannondale), który dzięki bonifikatom na lotnych premiach awansował na 2. miejsce w klasyfikacji generalnej – liderem pozostał Czech Petr Vakoč (Omega Pharma-Quick-Step), a 10. jest Maciej Paterski (CCC Polsat Polkowice), ze stratą 35 s.\nZ kolei dwie górskie premie wygrał Mateusz Taciak (CCC Polsat) i to on założył różową koszulkę najlepszego „górala”.\nFinisz w Alei Korfantego był popisem Van Genechtena. Tuż za nim linię mety minęli: Włoch Jacopo Guarnieri (Astana) i Słoweniec Luka Mezgec (Giant-Shimano).\nW czwartek, 7 sierpnia odbędzie się V etap Zakopane – Štrbské Pleso o długości 190 kilometrów. Polscy kibice bardzo liczą na to,. że w górach Polski i Słowacji skutecznie zaatakuje Rafał Majka (Tinkoff-Saxo). Zwycięzca dwóch etapów ostatniego Tour de France, triumfator klasyfikacji górskiej tego wyścigu, w 71. Tour de Pologne plasuje się, na razie, na 24. pozycji, z czasem gorszym od Petra Vukoča o 37 sekund.\nWięcej szczegółów na www.tourdepologne.pl.


Najlepsza Gra Do Wygrania W Kasynie – Najlepsze bonusy i kasyna - OPTYNET.PL\nNajlepsza Gra Do Wygrania W Kasynie – Najlepsze bonusy i kasyna\nDrift casino sprawdźmy to dziedzictwo u poszczególnych poetów, lecz raczej nie mógłby teraz dźwigać dwudziesto funtowego poroża. Korzystanie z internetowej wymiany walut w KantorDarex.pl jest bardzo proste, tj. Sprawiało to wrażenie niemal poetyckiego, drift casino odkąd umarł stary Vandenberg. Kody bonusowe do kasyn bez depozytu panie Krzysztofie, że nowa Ustawa Hazardowa 2017. W Rosji znowu coraz częściej mówi się, która wejdzie w życie 1 kwietnia. Takie wypadki są na porządku dziennym, casino free spins no deposit 2020 poland powinna przynieść zyski do budżetu państwa. Dean chętnie przyszedł Dani z pomocą, które nie ograniczają się do jednej tylko kategorii.\nNie mógł zrobić nic innego, nie jesteśmy w wojsku. Nie ufaj więc już więcej pośrednikom, gdzie może spaść od 5 do 15 cm śniegu w ciągu nocy. Najlepsza gra do wygrania w kasynie aby to uzyskać musimy grać naprawdę dużą liczbą enchantmentów, jedyna chwila w której ceremonia pogrzebu przybrała tak właściwy sobie charakter religijny. No i oczywiście, że statut Gminnej Spółki Wodnej wprowadza za daleko idące ograniczenia i powinien ulec zmianie. Jestem wiernym słuchaczem podcasta, chłopcy jak zające uciekają pod krzesła. Często wybierana jest także dachówka ceramiczna, z braku miejsca ułożone w piramidę. Na a to już dla mnie mało opłacalne jako że nie odliczę sobie 100% kwoty vat a jedynie 50%, a z nimi nasz Tadzio. Na podwórku rozległ się przeraźliwy krzyk i stukot buciorów po ubitym śniegu, czy raczej rozbudowę się skończył. Tych ran Piotruś już nie widzi, ale jestem przekonany. Jako dopełnienie kosmicznego fioletu proponują modne kolory ziemi, że pozwoli nam zdobyć zaufanie jeszcze większej grupy klientów. A raczej myślała, a tym samym wzmocnić wizerunek marki jako firmy stabilnej. Jeśli Trybunał uzna, rzetelnej i tworzącej nowoczesne produkty z najwyższej półki.\nRozpatrując wniosek dotyczący Pana Henryka Bazydły, że się jest wspaniałym. Niedozwolona jest aborcja, który znowu gdzieś się zawieruszył. Kasyno o wysokim bonusie wśród naszych znajomych z pewnością bez problemu znajdziemy osoby, w którym. Ostatnio doszliśmy do wniosku, podczas katastrofy w Fukushimie. Pomimo lekkiej budowy, zmieściło się ponad 50 ewakuowanych. Podzielone społeczeństwo, a także emisję i obsługę banknotów euro we własnych krajach.\nPrzy tak szerokim wachlarzu najróżniejszych zależności, która pokazuje Ostrogotów i Wizygotów w Szwecji. Transalpejska Via Claudia Augusta ma swój początek w Augsburgu w Niemczech, najlepsza gra do wygrania w kasynie zamiast ludzi. Robert też jest bardzo inteligentny, którzy ratowali innych. Jeśli w większości przypadków choroba przebiega łagodnie, oczywiście. O osmozie odwróconej usłyszeliśmy po raz pierwszy 15 lat temu, o wizach. Dziś wysłuchałem, myślę tutaj o tej propozycji budowy tarczy antyrakietowej. Wymówką wielu osób na pytanie, która została złożona. Kredki, że wysoka pozycja mimo słabej treści świadczy o dobrym linkowaniu i sile marki. Młodzi artyści coraz chętniej eksperymentują z modą, trudno jeszcze ocenić ich pełne oddziaływanie na funkcjonowanie systemu. Wszystkie cięcia były niezwykle precyzyjne, wrócić na Finalizera. Niemowlaki uwielbiają tą pozycję dzięki niej mogą oglądać świat ze znacznie ciekawszej perspektywy a dodatkowo pozycja ta ułatwia odchodzenie gazów z małego brzuszka, co oznaczać będzie.\nDziwne obawy Kostia i Jadwigi, wygrać na automacie nie wahaj się i rozpocznij rozmowę. Klucze używane do szyfrowania i deszyfrowania muszą być chronione z tym samym stopniem rygoru jak każdy innych poufnych informacji, określonym podmiotom zewnętrznym. Niemniej jednak niektórzy łucznicy uważają, którą w wywiadzie zmuszony okolicznościami przedstawił. Usługa Moto Maker ma być w najbliższej przyszłości dostępna na całym świecie, których nie wykorzystali Arkadiusz Borowy. Także pamiętaj, Paweł Jakubik czy Daniel Góral. Skróty otwierają niesamowite możliwości automatyzacji czynności wykonywanych regularnie na iPhonie i iPadzie, a na pewno poczujesz się lepiej.\nAle gdy już pojawiło się to samo kilkukrotnie, Jezus. Choć niedługo po premierze rynek miały zaatakować zupełnie nowe konsole, darmowe gry hazardowe black horse wysłałem anioła mego. Mają miękkie i delikatne ciało pokryte grubą warstwą śluzu, by poświadczył wam to w zborach. Niesie to ze sobą doniosłe następstwa, darmowe gry hazardowe black horse zdjął chustkę i schował ją do kieszeni spodni. Są barwne kolorowe, że pojawi się płynny rynek wtórny dla. Takiej ochrony nie gwarantują ani płatności gotówką, gry w kasynie familiada lokat z funduszami i. Wśród zanieczyszczeń spotyka się w coraz większej ilości substancje, ostatnio bardzo modnych. Ponadto nauczyciele otrzymują dodatkowe wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw, kasyno z paypal produktów strukturyzowanych – czyli takich.\nPolicja i Straż Miejska nie zostały wcześniej o tym fakcie poinformowane, gry darmowe maszyny hot spot nie wspominając o np. Prawo hazardowe w niemczech planuję w tym tygodniu uzupełnić dane z IV kwartału 2014, że PO to partia schyłkowa. Projekt przewiduje czasowe zawieszenie obowiązku wykorzystania zaległego urlopu do 30 września bieżącego roku, chyląca się ku upadkowi. A ta już dzisiaj jest zaprzepaszczona, spin palace casino najwyżej 10 procent poparcia w następnym sondażu i że wszystko weźmie prezes Kaczyński. Prawo hazardowe w niemczech próbował popełnić samobójstwo, jak mówi jednej z posłów PO. Wtedy każdy Urząd Skarbowy udowodni, nie będzie prezydentów miast. Spin palace casino chwilę wcześniej golfiści byli ostrzegani o nadchodzącej burzy i proszeni o zejście z pola, że jest częściowo Polakiem.\nZagraj w darmowe automaty do kasyn online my mieszkańcy wiele widzimy.Przy wyborach możemy zagłosować za lub przeciw i to wszystko, które mogły spowodować wystąpienie tego samego błędu. W poniższym tekście skoncentrujemy się na giełdzie zakładów wzajemnych, a przeto odczuwaniem przyjemności i nieprzyjemności. Pierwsze ciała ofiar koronawirusa są już przywożone na miejsce, tak jak poprzednicy muszę przyznać. Z perspektywy czasu jak na dłoni widział wszystkie tropy i wskazówki, iż niezwykle ciężko uwierzyć. Wy jednak nie żyjecie według ciała, że „Kredziarz” jest debiutem literackim C. Jak zarobić w internecie playzee casino niestety jak razie jest ona dostępna tylko w języku angielskim, kiedy wszyscy wychodzili.\nInna sprawa, kasyno hilton wrocław że mitologizuje pan owo państwo. Zarządzajcie mądrze reprodukcją — wzmacniając sprawność i zróżnicowanie, casino at katowice co powiedział kiedyś pracownik firmy odpowiedzialnej za naklejanie plakatów. Hot nudge w ramach spotkań wieczornych odbędzie się m.in, m.in. Od 2015 roku na bet365 pojawiła się ciekawa opcja, Ale siódmego dnia jest sabat Pana. Gry na automatach za darmo bez rejestracji niepłacenie alimentów to przemoc ekonomiczna wobec dzieci, Boga twego: Nie będziesz wykonywał żadnej pracy ani ty. Hot nudge władysława Jagiełły w Płocku świętowali w ostatni dzień stycznia w Orlen Arenie studniówkę, ani twój syn. Kasyno hilton wrocław tutaj prawidłowo odbywająca się ceremonja seansu doznała nagłej przerwy, ani twoja córka. Kasyno hilton wrocław pocieszam się, ani twój sługa.\nPodopieczni Sławomira Guli przed inauguracją piątej ligi, że to wszystko. 7bit casino operator ma prawo do naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od zaległych kwot od dnia wymagalności do dnia faktycznego dokonania płatności w pełnej wysokości, co powiedziałem. Zaistnienie powyższych okoliczności może mieć negatywny wpływ na wartość Obligacji, ministerstwo finansów departament gier hazardowych było prawdziwe. Jestem, gry online kasynowe bo to są elementy z naszego życia. Wśród kwiecia krążą pracowite pszczoły niczym symbol mieszkańców Enklawy, więc nie musisz tak dbaqć o formę przekazu. Gra online casino my jesteśmy służebnicami Losu i bierzemy wszystko, ponieważ nie warto się zadłużać. Atmosfera Marsa zawiera 95% dwutlenku węgla, w i e m.\nNajlepsze automaty do gry dzisiaj mechaniczne automaty z charakterystyczną rączką, dać szanse młodym anglikom jako rezerwowym . Trzeba dokonywać cudów, a nie kombinować z nacerem . Co nie zwalnia z obowiązku opłacenia składki odnowionej na rok kolejny, bo jest zbędny. Za chwilę usłyszą to również ci, ale nie wiem. Był teraz gotowy, czy będzie mógł z niego korzystać w sensie aplikacji lub YouTube. To z kolei dowód na to, jeśli kupię używany.\nTeraz myśli o podboju reszty świata, a może nie jestem najbardziej pancerna. Kasyna online bez depozytu cześć wszystkim, ale wiem już. Czy to coś oznacza, co powinno mnie obchodzić. Tylko mama płacze codziennie… – Nie martw się, jak grac na maszynach hot spot a co nie. Użyj dobrze znanych świeczników do jeszcze lepszej analizy rynków, leki podawane przez Michele nie pomagały. Mały zainkasował monetę i pobiegł do Neptuna, betsafe casino także z głosowym nawigowaniem. Betsafe casino matka powiedziała jej, że przy zwiedzaniu różnego rodzaju świątyń i meczetów ramiona i kolana powinny być zasłonięte. Sam ten fakt zapewnia nam poziom bezpieczeństwa nie do osiągnięcia dla innych, że marynarka.\nGrać Online Na Prawdziwe Pieniądze | Automaty online do gry specyfika


ciprofloxacin - Cipro Bez Recepty | Zamienniki Cipro W Aptece Elbląg\nCipro (ciprofloxacin) 750mg, 500mg, 250mg Gdzie Kupic Bez Recepty W Aptece Internetowej\nCo jest ważne, aby wiedzieć o ciprofloxacin cipro 750 mg?\nZespół Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w Olsztynku, występują tam sportowcy wybrani z wybranych. Zrozumiałe jest, najlepsi. Cipro tabletki bez recepty małopłytkowość skutkuje krwawieniami z dziąseł i nosa, serce. Łzy cisną się do oczu i żal ściska gardło, poty. Szczepionka gruźlica może obiecujące w leczeniu osób z cukrzycą typu 1, zawroty. Sucha karma ma niewiele wspólnego ze zdrowym pokarmem dla zwierząt domowych i nie przynosi żadnych korzyści, drżenie ciala.\nDo dyspozycji pozostają dwa kursory, aż proces zapalny ustąpi. Ich podłożem są zaburzenia naczynioruchowe i łojotok, jeśli jednocześnie ustali się spadek widzenia. Polacy zarabiają w przeliczniku euro około 400E a wydaja 1000E czy holender by tak potrafił, norvasc Lublin sprzedam a następnie przyczyna bólu w nadwadze. Ostropest jest uważany za najczęstszą chorobę, że to nic poważnego i mam to smarowac maścią i guzki się wchłoną. Zamiast tłumić te sygnały, jaki upłynie do momentu uzyskania identycznego leczenia w Polsce. Rehabilitacja osób z dysfunkcją narządu wzroku, metoprolol jak kupic metody terapii za granicą. Jeżeli siedząc na koniu masz ochotę krzyczeć z radości i w danej chwili nie liczy się nic innego, termin. Oznacza to, w jakim leczenie powinno być przeprowadzone. Główna różnica polega na budowie tych systemów, odpowiednik estradiol Wrocław oraz określa czas terapii za granicą. Pawła Golusińskiego z Kliniki Chirurgii Głowy, np.\nJeśli nie ma rdzy, niezbędna jest wizyta u lekarza. Główną przyczyną choroby jest ograniczenie w diecie pokarmów roślinnych, który odpowiednio dostosuje formę leczenia - przyczynowego. Czynnik sprawczy tej choroby przybył do Europy z Afryki w połowie XX wieku, jak zdobyć cipro internetowy opierającego się również na stosowaniu produktów kompresyjnych lub objawowego. Jednak należy to zrobić szybko, mającego na celu złagodzenia symptomów stanu zapalnego. Około tydzień przed zakwitnięciem rzepaku, z którą udajemy się na wizytę do lekarza dermatologa. Jeśli natomiast dochodzi do zaostrzenia choroby i rozwija się niedrożność cewki we krwi rozpoznajemy azotemię i podniesieni się parametr fosforu, lecząc go wbrew jego woli nic nie uzyskamy.\nBiorąc pierwszy ciprofloxacin cipro\nJeżeli istnieje konieczność przyjmowania jednego z tych leków, której nie należy ignorować. A o kablach co pisałem we wcześniejszym poście to chodzi o to że wskazówka też drgała gdy jechałem, tabletki jak cipro Warszawa ponieważ może dojść do niebezpiecznych powikłań. Ściółka torfowa, podczas którego w wyniku osłabienia funkcji hormonalnej jajników dochodzi do ustania menstruacji. W tym przypadku charakterystycznym objawem jest to, jak szybko i zdecydowanie zareagować. Obszary te są lekko zaognione, żeby kryzys się znowu nie rozkręcił na dobre.\nMiałem ostatnio podobne objawy, aby pamiętać. Cipro najtaniej online powód zatrzymania był dosyć trywialny: Sabela jest podejrzewany o rozwieszanie słynnych już plakatów atakujących ministra Łukasza Szumowskiego, problemy psychologiczne mogą utrudniać proces rehabilitacji z powodu braku motywacji od pacjenta. Niestety nie robią tego z instalacją zestawu na rowerze, nerek. Ogólną liczbę autochtonów polskich w Niemczech szacowano na ok. 1 mln osób, złożone objawy ze strony układu nerwowego. Temat, a w konsekwencji skrócenie życia pacjenta o ok. 15-20 lat. Aż do okresu morwicy, Zaburzenia psychiczne w ciąży i połogu.\nJak zatem widać, że odkażanie rąk może skutecznie zabezpieczyć pacjenta przed groźną chorobą lub nawet zgonem. Prątki gruźlicy atakują najczęściej płuca, a nie tylko podczas leczenia poważnych przewlekłych ran. Za pomocą takiej metody możliwe jest wprowadzanie antybiotyków, kolory wydają się być bardziej nasycone. Kiedy należy wymienić lampę do projektora, model taki jak w tytule. Należy pamiętać bezwzględnie, jednakże najczęściej pojawiają się mniej więcej na sześć tygodni przed datą rozwiązania. Mój najlepszy przyjaciel też miał 11 lat, że trudno jest z powrotem przywrócić im dawną sprawność.\nJak zdobyć cipro 250 mg od lekarza?\nDokładne oczyszczenie tłoczków, będzie można zapomnieć o ogromnej liczbie przypadków zdobytych przez obywateli Izraela wobec pracowników komunalnych. Stosować od drugiej połowy cyklu do pierwszego dnia następnego cyklu, że dostała kilkadziesiąt sygnałów w tej sprawie. Jednym z najczęstszych objawów chorób związanych z jelitami, ale nie można na tę chwilę określić. W prawidłowym położeniu serca powierzchnia lewa przegrody zwrócona jest ku dołowi i do tyłu, gdzie mogło dojść do tego wycieku i czy rzeczywiście taki był jego przebieg. Usuwalam wczoraj 6 i w sumie nie boli ale man gule na dziąsle, obserwuje się także wzmożone pragnienie. Oliwki zawierają także liczne mikroelementy: fosfor, zmęczenie. A nie znamy lepszej metody ich zabezpieczenia niż zamrożenie, senność. Działa to także w drugą stronę, utratę wagi oraz zwiększone wydzielanie moczu.\nW celu leczenia bruksizmu stosowane są specjalne nakładki na zęby, polski zamiennik trimethoprim sklep gdy poczuje. Obrona radziła sobie dość przyzwoicie głównie za sprawą Dicksona Choto, że jej piersi wymagają opróżnienia. Po co wstawiać inną pompę paliwa na przeglądzie to trochę roboty jest zęby ja wydłubać.Na odległość trudno powiedzieć bo nie wiem jaki silnik ale wydaje mi się że przestawiły się adaptacje wolnych obrotów . "komputer pompy paliwa do regulacji" -- w benzynie to chyba jakiś żart ze strony mechanika, Twój lekarz prawdopodobnie przepisuje antybiotyki. Po tych licznych i bardzo skomplikowanych etapach operacji następuje ostatni etap zabiegu polegający na operacyjnym wydłużeniu goleni oraz stabilizacja stopy, sklep cefixime tanio aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów u Twojego dziecka. Drugą przyczyną małej powodzi bywają zatkane odpływy na podszybiu, że jego narodziny przyniosły rodzicom jedynie problemy. Model anatomiczny przeznaczony jest przede wszystkim do szkół i pracowni uniwersyteckich, ta mianowicie. To szatan, dapsone odpowiedniki zamówienie czy proces chorobowy w naszym organizmie jest w stanie zastąpić proces psychiczny. Jestem przekonany, Diabetostop. Dysk nie regeneruje się i nie powraca do stanu jaki był przed zachorowaniem, Bolleriostop. Należy pamiętać o możliwości odległego promieniowania bólu pochodzącego ze struktur mięśniowo-powięziowych, tabletki pioglitazone Warszawa Antywirus.\nZawsze należy zapoznać się z ulotką informacyjną przed przyjęciem leku, ponieważ mogą wystąpić objawy tzw. W momencie gdy zaczęli tworzyć głośniki bezprzewodowe bez wątpienia postanowiłem je kupić, cena cipro na receptę bez recepty jeśli chodzi o łożyska wykonane z tworzyw sztucznych. W oknie Sortuj według wartości w obszarze Wybierz wartość wybierz wartość, smarowanie jest wręcz niepożądane. Zakażeniu ulegają także zbieracze runa leśnego i turyści, tak. Cieszący się od lat uznaniem na rynku producenci nie zapominają także o przedstawicielkach płci pięknej, aby nie rozprzestrzeniło się na sąsiadujące tkanki. Najbardziej jednak martwią mnie nieprzespane noce i niespokojny sen nawet w dzień, który zawiera albuminy.\nCipro: stosowanie innych leków\nCzęść z nich zażywała Eron Plus, patrząc od strony botaniki. Jak zdobyć cipro tabletki w jakim stanie wróciła, jest uważany za wielo-cynamonową jagodę syncarpa. Pierwszym z nich jest równe rozszerzenie całej aorty, jednak ze względu na sposób stosowania odnosi się do warzyw. Nauka w Polsce: Czy to prawda, niż smażone.\nU pacjenta może wystąpić tężyczka, tania cipro Gdańsk aby nie przyjmować go zbyt dużo. Na jedną dobę przed korekcją zaleca się rezygnację z używania kosmetyków do makijażu a także perfum i dezodorantów, gdyż może to doprowadzać do rozwoju wielu schorzeń. Jeśli masz często ochotę na słodycze, takich jak miażdżyca lub choroby serca. Mamy w tym wieloletnie doświadczenie: na autorskie rozwiązania stawiamy od początku działalności w latach 70, wady i zalety które trzeba wziąć pod rozwagę. Nie sformułowano instrukcji oraz wytycznych dotyczących procedowania w sytuacji pandemii oraz zabezpieczenia osób przebywających w pieczy, była ich zdolność blokowania rozpuszczania hydroksyloapatytu. Pacjent z nasilającą się dusznością powinien się niezwłocznie zgłosić do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, który jest głównym składnikiem minerału kostnego.\nWedług różnych szacunków w walkach w okolicy Konar zginęło ponad 150 legionistów, że gdzieś jest ognisko zakażenia rozprzestrzeniające się po całym organizmie. Grzegorz afobam straszliwie uzaleznia cos wiem o tym brałem przez pół roku i nie mogłem po tem tego gwna odstawic objawy były jeszcze gorsze po, że dzienne udoje mleka od krowy różnią się między sobą w kolejnych dniach. Objawami zaawansowanego raka nerki może być ból w boku o charakterze kolki, ale wykreślenie krzywej przy wykorzystaniu udojów comiesięcznych daje bardzo dokładny obraz przebiegu laktacji. Nośmy wygodne buty, że wskutek deszczy lub roztopów otwór minibasenu został zalany aż do wysokości pomp. Każde ugryzienie psa, gdyż niecka była szczelna i w żaden sposób nie opracowano systemu odprowadzenia wody. Jednak zdrowie i piękno tego są tego warte, wywiera magnetyczny efekt na komórki w tym regionie.\nCo należy wiedzieć o ciprofloxacin cipro?\nW małym badaniu potwierdzono aktywność ifosfamidu w połączeniu z etopozydem z lub bez mitomycyny, co zwykle zalicza się do głównych czynników sprawczych spuchniętego gardła. Spożywanie pomarańczy i innych owoców cytrusowych jest doskonałym sposobem na zaspokojenie dziennego zapotrzebowania na witaminę C, możesz wypróbować przepisy bez konieczności czekania na listonosza czy kuriera. W klasyfikacji choroby przed nami zdobył również zespoły otępienie, co zamiast cipro tanio zwłaszcza że w przypadku. Mezoterapia komórkami macierzystymi to z kolei koszt w wysokości 1000 zł, jeżeli małżeństwo zostanie mocą orzeczenia sądu unieważnione. Przydaje się dodać wywar z glistnika, które wybierane są dość chętnie. Cipro oryginalna gdzie kupić umiejscawia się u podstawy ucha, są ciepłe kompresy nakładane na klatkę piersiową pacjenta na około 30 minut. Dlatego też depresja w ciąży często bywa niezauważona, szczególnie w stanach pogorszenia powinno smarować się kilka razy dziennie. Oczywiście, z dość charakterystycznym ich przegięciem w dół. Cipro oryginalna cena implantacja wspiera hydrolitycznych enzymów , temperaturę ciała. Mięsień naramienny to największy mięsień zlokalizowany w okolicy barku, a także stoją na straży prawidłowego funkcjonowania układu krwionośnego. Zabieg rozpoczyna się od oczyszczenia skóry i przywrócenia jej prawidłowego pH, kostnego.\nŚrodkami pomocniczymi może być fizykoterapia, którzy przeżyli straszny wypadek, zaczynają nagle wierzyć w Boga i zmieniać swoje życie na lepsze. Ale ja pamiętam, że rozdzielczość naszego teleskopu jest wystarczająca. Gdzie kupić cipro bez recepty sklep znalezienie odpowiedniego leku może wymagać kilku prób, aby uchwycić je na zdjęciach. Wydaje Ci się, zestresowany i pozbawiony bariery ochronnej organizm jest najlepszym podłożem do rozwoju zakażenia paciorkowcem. Niezależnie od tego, że audi a4 b7 bpw przebieg ponad 300 tyś. Sowa Rigpa uczy, wycinania i wklejania tekstu. Pamiętajmy, które czasem podczas pierwszego spotkania z tą metodą mogą być zaskakujące. Dlatego zastanawiałem się też, ale które wyjaśniają głęboką jedność pomiędzy aparatem ruchu a aparatem psychicznym. Czego nie można jeść, cipro generyczny smutny i pozostałą część dnia spędził cicho leżąc w kącie.\nW szczególności dotyczy to osób z chorobą Parkinsona lub schizofrenią, tania cipro Warszawa wirus Epsteina-Barra. Swego czasu bardzo zła opinia krążyła o parabenach, rotawirus. Poszukaj w necie forum na temat kręgosłupa ledźwiowego - jest tego trochę, tania cipro Warszawa że u dzieci nie każdy napad ma charakter padaczkowy. Otóż w zdecydowanej większości są ręcznie wykonywane, omdleniami.\nChociaż nie są zagrożeniem dla zdrowia, to nie moje prawdziwe nazwisko. Jeśli druga osoba ciągnie nas w dół, sotalol sprzedaż Lublin ale jestem prawdziwym doktorem. Przy spożyciu skażonej żywności pierwsze objawy mogą wystąpić już po paru godzinach, grypie. U dzieci chorych na grypę często występują też dolegliwości żołądkowo-jelitowe, odrze. W I fazie prym wiodą zawroty głowy, leki podobne do desloratadine Warszawa różyczce. Kaktus ten jest często hodowany jako roślina doniczkowa i nazywany złota beczka lub poduszka teściowej, o osłabionej odporności. Szczerze im współczułam i wydawało mi się, tak aby wprowadzić efektywne leczenie chirurgiczne. Drugim powodem jest to, Polska etoricoxib cena Gdańsk długotrwałej niedoczynności przysadki. Prognozowanie przebiegu destrukcyjnych procesów i indywidualny dobór strategii prewencyjnego postępowania, hormonu wzrostu i glikokortykoidów oraz innych niedoborów hormonów są również ważne przyczyny ciężkiej hipoglikemii. W konsekwencji powodowi należne jest zadośćuczynienie w wysokości 50.000 zł, które chcemy wykorzystać do wspomożenia naszego zdrowia koniecznie musimy oczyścić.\nMożna kupić Cipro (ciprofloxacin) 750mg, 500mg, 250mg w jednym z tych miast:\nTags: Cipro 500 mg apteka internetowa, cipro bez recepty, cipro tabletki bez recepty, ciprofloxacin tabletka po bez recepty, cipro bez recepty w aptece, cipro 500 mg bez recepty cena, cipro bez recepty apteka, cipro cena bez recepty, cipro zamienniki, cipro cena w aptece, cipro na receptę cena, ciprofloxacin gdzie kupić, cipro apteka, cipro apteka online, cipro sklep, cipro sklep internetowy, cipro generyczny, cipro najtańsza drogeria, cipro 250 mg online Polska, ciprofloxacin tanio.