Marsz Równości w Białymstoku. Jagiellonia upomniała swojego kierownika - Sport WP SportoweFakty\nMaciej Siemiątkowski 23 Lipca 2019, 19:15\nArkadiusz Szczęsny, kierownik Jagiellonii Białystok, poniósł konsekwencje za kontrowersyjny wpis przed Marszem Równości, który zakończył się poważnymi zamieszkami w mieście.\n"Kibice to jedyna grupa społeczna, która pomimo przywiązania do innych barw klubowych potrafi zjednoczyć się w słusznej sprawie" - tak Arkadiusz Szczęsny, kierownik Jagiellonii Białystok, skomentował na Twitterze komunikat kibiców klubu o "pakcie o nieagresji" z pozostałymi sympatykami polskich drużyn zawarty na miniony weekend. W sobotę zebrali się, żeby "bronić miasta" w związku z Marszem Równości organizowanym w centrum Białegostoku. Skończyło się na zamieszkach chuliganów z manifestantami, w których uczestniczyło wiele osób w koszulkach Jagiellonii. Wśród poszkodowanych znalazły się nawet nieletnie osoby.\nDzień po zajściach Szczęsny tłumaczył się ze swoich słów (pisownia oryginalna): "To co się stało wczoraj nie miało prawa się wydarzyć. Akty agresji z jednej czy drugiej strony były zupełnie niepotrzebne. Jeżeli ktoś uważa, że pochwalam wydarzenia jakie się tam wydarzyły-chyba zwariował. Szukanie sensacji na siłę".\nW poniedziałek próbowaliśmy skontaktować się z przedstawicielami klubu. Jedyne co otrzymaliśmy to krótki komunikat od Kamila Świrydowicza, rzecznika prasowego. - Jako klub nie będziemy się w żaden sposób ustosunkowywać do sprawy. Nikt nie kontroluje tego, kto kupuje koszulki i gadżety, i w jaki sposób ich potem używa - powiedział nam.\n-> Marek Wawrzynowski: Brak reakcji na zachowanie chuliganów to wstyd dla Jagiellonii Białystok (felieton)\nWe wtorek dowiedzieliśmy się, że Arkadiusz Szczęsny został upomniany przez Zarząd Jagiellonii.\nPonadto klub wydał komunikat. "Odnosząc się do wydarzeń, które miały miejsce 20 lipca 2019 roku w centrum Białegostoku, Jagiellonia Białystok SSA oświadcza, że stanowczo sprzeciwia się wszelkim aktom przemocy i nietolerancji" - czytamy.\nTego samego dnia Szczęsny opublikował kolejny wpis. "Oświadczam, że mój komunikat zamieszczony dnia 17.07.2019 na portalu społecznościowym Twitter nie miał na celu nawoływania do jakichkolwiek aktów agresji i nietolerancji. Nie miałem intencji zachęcać kogokolwiek do stosowania przemocy wobec innych osób" - napisał.\nPikanterii sprawie dodaje komentarz prezydenta Białegostoku, Tadeusza Truskolaskiego, zamieszczony pod ostatnim postem kierownika Jagiellonii: "Przyniósł Pan hańbę klubowi i miastu. Nawoływał Pan do «obrony miasta» kiboli z całego kraju. Był Pan bardzo skuteczny «udało się». Dziś miasto jest na ustach całego świata, jako «faszystowskie i ksenofobiczne». Nie widzę współpracy z takimi ludźmi".\nProszę Pana przyniósł Pan hańbę klubowi @Jagiellonia1920 i @WBialystok Nawoływał Pan do „obrony miasta” kiboli z całego kraju. Był Pan bardzo skuteczny „udało się” Dziś miasto jest na ustach całego świata, jako „faszystowskie i ksenofobiczne” Nie widzę współpracy z takimi ludźmi.\n— Tadeusz Truskolaski (@TTruskolaski) 23 lipca 2019\nReakcji wobec kierownika piątej drużyny minionego sezonu nie planują władze PKO Ekstraklasy. - W ramach Komisji Ligi rozpatrywane są tylko kwestie związane z rozgrywkami lub naruszeniami przez pracowników klubów przepisów zawartych w regulaminie medialnym. Wspomniany tweet nie wpisuje się w żadną z tych kwestii - tłumaczy Bartosz Orzechowski, manager ds. komunikacji w spółce Ekstraklasa S.A.\n- Temat nie dotyczy rozgrywek Ekstraklasy w związku z tym nie mamy narzędzi do jakiejkolwiek interwencji - dodaje Orzechowski.\nCzytaj też: Fair Play PKO Ekstraklasy: pierwsze dyskwalifikacje\nCzy władze Ekstraklasy powinny zareagować na wpis Szczęsnego z 17 lipca?\ngrolo 19-09 08:56 Zgłoś\nNazywanie bandytów kibicami jest nieporozumieniem.- napisał @ole-1. Któremu z moderatorów ten wpis przeszkadzał?? (podobnie jak wiele innych, potępiających przemoc). Czy Redaktor\nNaczelny wreszcie się tym zainteresuje ??\ngrolo 19-09 08:52 Zgłoś\n"Brawo kibice [ no i brawo kierowniczku! ] JAGI bijący dzieci i kobiety . Cześć i chwała bohatyyyyrom" - napisał szyderczo ole-1 w odpowiedzi na nacjonalistyczne i\nfaszystowskie hasła, pochwalające brutalnych napastników. Ten wpis został wycięty. Przez którego z moderatorów?\ngmk38 24-07 19:53 Zgłoś\nŁadnie po usuwali ale widzę ze @allez-@grolo itd nad wszystkim czuwa Wez wstaw moje ;)\nPKO Ekstraklasa: Pogoń - Jagiellonia. Iwajło Petew..\nPKO Ekstraklasa: Pogoń Szczecin obeszła się smakiem..\nPKO Ekstraklasa: Pogoń - Jagiellonia. Remis w Szczecinie...\nPogoń Szczecin - Jagiellonia Białystok na żywo. PKO..\nPKO Ekstraklasa. Martin Pospisil stał się jednym z..\nPKO Ekstraklasa: Pogoń - Jagiellonia. Iwajło Petew jeszcze..


7,17 (518 ocen\ti\t133 opinie) Zobacz oceny\nAneczka | 2017-03-12\n"Kochając syna" to niezwykle piękna i wartościowa powieść obyczajowa, która przedstawia wizję własnego, wewnętrznego świata z perspektywy autystycznego chłopca. Dzięki tak oryginalnemu rozwiązaniu każdy człowiek z odrobiną empatii potrafi sobie wyobrazić, na czym polega jego egzystencja, z czym sobie nie radzi, a także w jaki sposób szuka odpowiedniej i do przyjęcia dla siebie samego interpretacji zdarzeń. Trudną rolę otrzymali od życia rodzice, którzy są zmuszeni przez chorobę swojego dziecka obserwować dzień po dniu, jak prawie wcale się nie rozwija, nie nabywa żadnych nowych umiejętności, a jeżeli takowe się zdarzają, są prawie niezauważalne. Książka posiada również drugi, przeciwległy biegun, mianowicie zdradzaną przez męża Beth, która przechodzi własny kryzys. Odnosi wrażenie, że już nigdy nie będzie lepiej. Lisa Genova to mistrzyni w opisywaniu uczuć. Zawsze daje czytelnikowi nadzieję, że pomimo najgorszego życiowego scenariusza trzeba znaleźć te dobre elementy i na nich bazować. W genialny sposób stawia swoich bohaterów przed niewyobrażalnym problemem, który tylko wydaje się nie do rozwiązania. Trzeba odrobinę wysiłku i dobrej woli, aby było lepiej, takie wydaje się być motto zawarte w jej powieściach. Przeczytałam 'Motyla' i 'Lewą stronę życia', które wywarły na mnie ogromnie pozytywne wrażenie. Teraz do kompletu dołączyła kolejna, 'Kochając syna' w niczym nie ustępuje poprzedniczkom. Niecierpliwie czekam na najnowszą, z którą koniecznie muszę się zapoznać ;) Was również do tego namawiam!


Ewa Minge poruszona śmiercią Katarzyny Lenhardt: "Samobójstwo jako forma zabicia bólu spowodowanego słowami" - Pudelek\n| 14.02.2021 14:00\nEwa Minge poruszona śmiercią Katarzyny Lenhardt: "Samobójstwo jako forma zabicia bólu spowodowanego słowami"\nMinge wdała się też w dyskusję z internautkami, które podkreślały, że modelka odebrała sobie życiu w dniu urodzin syna. "Pozostawienie dziecka jest konsekwencją depresji" - zawyrokowała.\nEwa Minge poruszona śmiercią Kasi Lenhardt (Instagram)\nKatarzyna Lenhardt w mediach zaistniała dzięki występowi w niemieckiej edycji "Top Model". Później zrobiło się o niej głośno przez wzgląd na związek z piłkarzem Bayernu Monachium, Jerome Boatengiem, z którym zaczęła się spotykać pod koniec 2019 roku. Na początku lutego para rozstała się, czemu poświęcono sporo uwagi w niemieckich brukowcach. Cytowano w nich wypowiedzi piłkarza, który oskarżał polską modelkę o nadużywanie alkoholu, rozbicie poprzedniego związku i próby szantażu.\nKilka dni później do mediów dotarła bardzo przykra informacja o śmierci 26-letniej Katarzyny Lendhardt. Według pierwszy ustaleń modelka odebrała sobie życie w dniu szóstych urodzin syna. Relacje najbliższych Kasi, w tym jej mamy i przyjaciółki, nie zostawiają wątpliwości, że modelka po rozstaniu z Boatengiem została zaszczuta i nie radziła sobie z nienawistnymi komentarzami.\nZOBACZ: Przyjaciółka zmarłej Katarzyny Lenhardt opisuje ostatnie dni życia modelki: "PODDAJESZ SIĘ. I&nbspSCHODZISZ NA DNO"\nMama Katarzyny Lenhardt zabiera głos w&nbspsprawie śmierci córki: "ZABRALIŚCIE MI MOJE DZIECKO"\nJak się okazuje, śmierć modelki mocno poruszyła Ewę Minge. Projektantka poświęciła Katarzynie długi wpis na Instagramie, w którym przestrzega przez konsekwencjami hejtu i szczucia w sieci.\nZginął człowiek. Jak bardzo trzeba być w rozpaczy i cierpieć, aby odebrać sobie życie? Samobójstwo jako forma zabicia bólu spowodowanego słowami. Oskarżenia ciężkie, czasem pozornie lżejsze, dywagacje nad ludzkim życiem, domysły, wyroki, kpina, dowcipy, przerzucanie z gęby do gęby wiedzy wyssanej z palca jako taniej sensacji. [...] Przecież to tylko słowa?! Są jak kamienie, głazy zatrute, których ułamki leżą latami na dnie naszej duszy i ropieją.\nMinge wspomniała też o swoich doświadczeniach z hejtem w sieci, z którym zmagała się przez lata i nauczyła się z nim radzić. Zauważa, że nie wszyscy jednak mają taką odporność psychiczną.\nCena sławy? Nie ma takiej ceny. Nie może opinia społeczna, ukryta za monitorem komputera, rościć sobie prawa do osądu człowieka, którego nie zna. Wysoki sąd, zanim wyda wyrok, niech pomyśli, jakby to było rankiem przy kawie czytać o sobie, że jest się g*wnem? Ależ to tylko słowa? Serio? Normatywnie jest zbrodnia i kara. Jak wielka musiała być zbrodnia tej pięknej, młodziutkiej kobiety, matki, córki, przyjaciółki, że zabrała im wszystkim siebie? [...]\nNa koniec Minge zaatakowała też byłego partnera Katarzyny.\nW tym wypadku jest jeszcze dżentelmen, samiec, który po kopulacji zabija samice. Poszła, wyszła, nie jest już jego, więc ukarzemy tak, żeby zapamiętała i zapamiętała...do końca życia. Wyrazy współczucia -&nbspnapisała.\nMinge wdała się w&nbspdyskusję z&nbspkomentującymi jej obszerny wpis internautkami. Jedna z&nbspnich zauważyła, że Katarzyna odebrała sobie życie w&nbspdniu urodzin synka z&nbsppoprzedniego związku:\nDokonała tego w&nbspdniu szóstych urodzin swojego synka. Taki "prezent" od matki na te i&nbspkażde kolejne urodziny. Coś potwornego.\nProjektantka nie zostawiła tej uwagi bez komentarza.\nPozostawienie dziecka jest konsekwencja depresji. Są matki, które zabijają i&nbspdziecko i&nbspsiebie później. Znam osobiście taki przypadek depresji oraz znęcania się męża bogatego biznesmena poważanego. Żona nie wytrzymała, wszyscy podobnie jak pani oceniali, że jak można tak mieć problem, skoro są miliony, willa helikopter. Jaki problem? Jaki oprawca? Proszę bardzo ważyć osąd i&nbspgłośno wyrażane "nie rozumiem, jak można ". No właśnie ,&nbspNIE ROZUMIEM, wiec zanim zrozumiem, proszę, nie oceniajmy. Droga do zrozumienia jest bardzo długa, a&nbspbrak danych nie pozwala nam, ludziom postronnym, oceniać -&nbspodpisała.\nCzłowiek który nie przeżył depresji, nie przeżył myśli czy prób samobójczych nigdy tego nie zrozumie. Sama zanim spotkało to mnie zastanawiam się jakimi egoistami i tchórzami muszą, być samobójcy. Później gdy zachorowałam na depresje, gdy pojawiły się myśli samobójcze i nieodparta chęć zabicia się zrozumiałam, że Ci ludzie nie byli słabi, oni byli zbyt wrażliwi i zbyt długo silni! Nie oceniajcie.\nŻal dziewczyny, a jeszcze bardziej jej syna. Naprawdę warto ważyć słowa w sieci, bo bolą tak samo jak w realu.\nOna miała podpisaną kluzulę poufności więc nie mogła się bronić przed jego słowami ,oszczerstwami .Pewnie jeszcze milinami euro kar ją straszono .Zaszczuli dziewczynę i nie ma co doszukiwać logiki w jej postępowaniu gdyż osoba targająca się na życie nie myśli zdrowym umysłem .Może nawet uznała ,że dziecku lepiej będzie bez niej .\nNie lubie kiedy mowi sie niby o wielkich rzeczach ale jako zaletę osoby wymienia jej piękno. Jak masz urode (spod skalpela) to bardziej cię szkoda?\nPrzypadek Kasi tak naprawdę pokazuje co może zrobić z kobietami NIEPRZEMYŚLANE macierzyństwo w młodym wieku (nawet depresja i śmierć). Ona urodziła dziecko mając 19 lat, co na pewno nie było mądrą i przemyślaną decyzją. Drugim znanym przypadkiem jest Britney Spears, która miała załamanie nerwowe dosłownie tuż po obydwu porodach w wieku 23 i 24 lat (ma dwóch synów). Trzecim medialnym przypadkiem była modelka, która w wieku dwudziestu kilku lat wylądowała na ulicy, nie wiedziała co się z nią dzieje i również w wieku 19 lat urodziła dziecko. Poza tym jest mnóstwo nieznanych nastolatek, którym się WYDAJE że chcą zostać matkami, a potem zostają same z dziećmi (od razu lub po kilku miesiącach), bo partner stwierdza, że mając 20 lat (czy mniej) nie chce sobie marnować życia.\nZabiła się bo chciała i tyle w temacie.\nOna nie popełniła samobójstwa, została zamordowana! Polacy nie sa bezpieczni w Niemczech już od dawna\nA kogo obchodzi, jakaś tam Kasia L. Mam to głęboko w........\nEWA spójrz pr...\nto byly za wysokie progi na jej dlugie nogi ...i nie dala rady...selawi\nczytam to wszystko i rzygac mi sie chce, tutaj wszyscy wspolczujecie, a Meghan Merkle jest dwa artykuly wyzej rownana z ziemia i tam wszyskto jest ok... ZALOSNE\nDobrze Pani Ewo, ale kobieta przecież ma wybór z kim się wiąże. Miała wybór wybrać zwykłego faceta ze swojego miasta, żyć skromnie ale szczęśliwie, spokojnie i lojalnie. To ambicje człowieka zjadają. Ambicje cel high life, bogatą, wpływową i w konsekwencji nieszczęśliwą. Oczywiście smutno. może chociaż niektóre kobiety uchronią się przed takim życiem.\nJestem przekonana że została zabita!\nTo nie było samobójstwo.Ludzie otwórzcie oczy !!!\nW dzień urodzin swojego synka Kasia świętowała razem z rodziną i nagle zadzwonił telefon i Kasia wyszła.Ta dziewczyna nie odebrała sobie sama życia.Ona chciała zacząć wszystko od nowa.Przestańcie pisać brednie ze miala depresje !!!Ktos ja zwabił i zabił.Teraz media wyciszają sprawę bo jak zwykle rządzi pieniądz ale mimo tego mam nadzieje ze prawda wyjdzie na jaw.\nKasia nie popełniła samobójstwa.Najprawdopodniej została zamordowana.Jeśli ktoś ma wątpliwości to zapraszam na konto karmazapasowe_666 na instagramie.Tam są nagrania Kasi i ona tam się wypowiada ze nigdy nie zrobiłaby tego swojej rodzinie i swojemu synkowi i ze to jest straszne co ja spotkało ale to nie jest powod.Tak nie mówi osoba ktora chce odebrać sobie życie.Jest tam tez dużo więcej.Zamiast wierzyc w to co piszą media radzę użyć swojego mózgu!!!\nJak mogła zrobić to dziecku w jego urodziny! Samobójstwo to tchórzostwo i egoizm.\nZgadzam się we wszystkim co napisała pani Minge. Bardzo mądry człowiek. Podziwiam. Brać z niej przykład. Nikt z nas nie wie jak zareagujemy w danej sytuacji. Nikt z nas nie wie jak wiele jesteśmy w stanie znieść i na ile jesteśmy odporni\nŁadnie wyglądała to jad i hejt lał się na nią strumieniami. W przeciwieństwie do innych koczkodanow, kt nie są ładne ani sexy i uważają, że wszyscy im zazdroszczą urody chociaż nie ma czego...\nTo już totalna katastrofa. Seryjnie zoperowane Barbies są pakietami. Podobne do siebie, bo OP. zabija indywidualną urodę. Czy one tego nie widzą. Niby Top Modelki, lecz ogólnie zuniformizowane mentalnie, wychudzone żywe lalki. Pasują na okładkę, do życia zdecydowanie nie! Większość zaś /jak powyżej/ z wypranym mózgiem, brakiem realnej oceny, labilne uczuciowo i oczekują hołdów tego świata. Niestety. Pożytku z tego żadnego.


Jorge Lorenzo pewny zaadaptowania się do Ducati – MOTOGP.PL\nHome / MotoGP / Jorge Lorenzo pewny zaadaptowania się do Ducati\nJorge Lorenzo pewny zaadaptowania się do Ducati\n4 stycznia 2017\tkomentarze 4 2,210 Razy\nWraz z nastaniem nowego roku minął zakaz wypowiadania się na temat nowego motocykla Ducati dla Jorge Lorenzo. Hiszpan już na początku stycznia wrócił więc pamięcią do testów posezonowych w Walencji, gdzie po raz pierwszy (i na razie ostatni) jeździł Desmosedici. Lorenzo był bardzo pewny siebie, twierdząc, że maszyna nie zaskoczyła go, tak samo jak bardzo pomyślne wyniki testów.\nHiszpana cieszy fakt, że nie musi zbyt mocno dostosowywać się do nowego dla siebie motocykla: „Byłem przekonany, że nie zmienię mojego stylu jazdy mimo przesiadki na Ducati i faktycznie tak się nie stanie. Może zmodyfikuję pewne detale i je rozwinę, ale ten motocykl nie zmieni mojego stylu.”\n„Wiedziałem, że zaadaptuję się do Ducati, w zależności od tego, jaki okaże się ten motocykl. I wiedziałem, że zrobię to szybko. Nie wiedziałem jedynie, jak szybko. Wiedziałem także, że będę relatywnie szybki i że poczuję się komfortowo. I tak też się stało.” – dodał Lorenzo.\nLorenzo musi jednak zmienić przed sezonem 2017 swojego trenera osobistego. Marc Rovira wybrał inną drogę. Zdaniem Hiszpana jednak umięśnienie nie będzie odgrywało kluczowej roli. Jako przykład przywołał Casey’a Stonera, który był jedynym mistrzem świata z Ducati.\n„Stoner był niższy i szczuplejszy ode mnie, miał mniej muskularną sylwetkę, a motocykl i tak jeździł wszędzie tam, gdzie on chciał. Nie męczył się jazdą, potrafił utrzymywać stałe tempo aż do końca. Ostatecznie, zależy to wszystko od osoby i jej stylu jazdy.” – ocenił Lorenzo.\nducati jorge lorenzo motogp\t2017-01-04\n5 stycznia 2017 at 05:23\nPozyjemy zobaczymy ale przypakowanego Lorenzo czy innego zawodnika na ducati, hondzie czy yamasze ciezko sobie wyobrazic :)\n5 stycznia 2017 at 06:07\nOni wszyscy są i tak przypakowani. Może Rossi z czołówki jest bardziej patykowaty, a może to kwestia tego, że jest wysoki.\n5 stycznia 2017 at 09:38\nJorge akurat historię z bulkingiem ma i podobno, bo tylko On to wie, przegrał przez to mistrzostwo.\nPodstawą jest jak najwięcej siły przy jak najmniejszej wadze. Nikt z najszybszych nie jest duzy za to siła mięsni i kondycja ( której sprzyja niska waga) wytrenowana na max\npolerst o Testy MotoGP, Barcelona (Dzień 1): Tylko ósemka na torze, Iannone przed braćmi\nja o Testy MotoGP, Barcelona (Dzień 1): Tylko ósemka na torze, Iannone przed braćmi\nstary_wyjadacz o Testy MotoGP, Barcelona (Dzień 1): Tylko ósemka na torze, Iannone przed braćmi\nNiniejsza strona internetowa korzysta z plików cookie. Pozostając na tej stronie wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Dowiedz się więcej w Polityce prywatności. 115 zapytań w 1,160 sek


Podróże. Pisma zebrane 1950-1993 - Paul Bowles - ebook - Legimi online\nTytuł oryginału: TRAVELS. COLLECTED WRITINGS 1950–1993\nKorekta: EWA GARBOWSKA, MIROSŁAWA KOSTRZYŃSKA\nCopyright © 2010, Rodrigo Rey Rosa All rights reserved Copyright © for the Polish translation by Barbara Sieradz, 2014\nPaul Bowles Tanger 1952\nPodróże Paula Bowlesa\nZgodnie ze stereotypowym wyobrażeniem Paul Bowles to wybraniec losu, zagadkowy banita, elegant z papierosem przyklejonym do ust; to człowiek, który rozkoszuje się marokańskim słońcem, żyje z przesyłek pieniężnych i od czasu do czasu obdarza świat niepokojącym i nad wyraz kunsztownym dziełem. Wizerunek ten, choć jest w nim ziarno prawdy, wymaga znacznego uzupełnienia. Bowles bez wątpienia miał klasę, a jego pierwsza powieść przyniosła mu sukces. Cóż z tego, gdy jedna publikacja, nawet popularna, rzadko gwarantuje stały dochód. Poza tym życie Bowlesa było skomplikowane pod względem emocjonalnym, seksualnym, geograficznym i, bezsprzecznie, twórczym.\nJak większość emigrantów i uchodźców, Bowles był człowiekiem obrotnym i jako taki znalazł niejedno ujście dla swojej wyobraźni. Napisał muzykę do wielu filmów i sztuk teatralnych, dzięki czemu zyskał sławę jako kompozytor. Był etnomuzykologiem, pierwszym, który zarejestrował tradycyjne pieśni i melodie odległych wiosek Maroka i Meksyku. Tworzył powieści, opowiadania i wiersze. Tłumaczył literaturę piękną z hiszpańskiego, francuskiego i arabskiego, a także napisał ponad tuzin książek na podstawie opowieści marokańskiego gawędziarza Mohammeda Mrabeta. Tak więc wyłaniająca się ze stereotypu nieprzyzwoicie leniwa istota okazuje się nadzwyczaj płodnym twórczo, bardzo zajętym, niemal zaharowanym człowiekiem.\nBowles pisał też eseje podróżnicze, które zostały wydane w formie książki Their Heads are Green and Their Hands are Blue (1963). Przedstawione tam utwory nie wyczerpują jednak całego dorobku autora, o czym świadczy niniejszy zbiór, w którym zamieszczono ponad trzydzieści nigdy wcześniej niezebranych ani nieprzedrukowanych nigdzie tekstów. Tworzą one szeroki wachlarz gatunków: od wpisów do dziennika przez utwory bliskie prozie poetyckiej, długi wiersz autobiograficzny (Paul Bowles – życie), eseje o charakterze polemicznym, komentarze polityczne, artykuły do ilustrowanych magazynów podróżniczych aż po wstępy do książek, które Bowles firmował swoim autorytetem, takie jak ten, który ja właśnie staram się napisać.\nBył przystojny, czujny, mało co robiło na nim wrażenie, miał usposobienie samotnika; wiedział, czego chce, a jego umiejętność poddawania się biegowi zdarzeń, zakrawająca wręcz na fatalizm, czyniła z niego idealnego podróżnika. Nie należał do smakoszy: jak wynika z jego książek, odrażające danie (futro w potrawce z królika) wzbudzało w nim większe zainteresowanie niż wykwintna kuchnia. Był zafascynowany krajobrazem i jego wpływem na podróżnika, urzekały go – czemu daje wyraz w Chrzcie samotności – przemiany nieba, a stymulowała groteska, której przejawów doszukiwał się we wszystkim. (Byłby zachwycony następującą uwagą Augusta Hare’a poczynioną w The Story of My Life: „Mówiło się niegdyś, że przyczyną, dla której pani Barbara miała tylko jedną rękę i część drugiej, było to, że ciotka Caroline zjadła resztę”). Z pogardą odnosił się do tego, co znamionowało postęp czy rozwój technologiczny; w jednym z tekstów pisał, że Kolombo zostało dotknięte „gangreną dwudziestego wieku”, mając na myśli nowoczesność.\nJak wielokrotnie potwierdzają te ostatnio odkopane teksty, Bowlesowi daleko było do dandysa-dyletanta, za którego czasem się go uważa. Opisany w nich okres od 1931 do 1993 roku (a więc sześćdziesiąt dwa lata) upłynął mu na poważnej i niezwykle ciężkiej pracy pisarza, który próbuje zarobić na życie, jako że po sukcesie Pod osłoną nieba (1948) jego książki nie sprzedawały się już tak szybko. Jest to zbiór zarówno pożyteczny, jak i pouczający, ukazuje bowiem, że rozsądny pisarz, jeśli chce, by zostały mu oszczędzone upokorzenia prawdziwej pracy i szykany zgryźliwego szefa, nie może zaprzestać pisania. Bowles miał to szczęście, że tworzył w czasach (nieodległych, ale już bezpowrotnie minionych), gdy magazyny podróżnicze wciąż jeszcze chętnie przyjmowały długie, wnikliwe eseje. Pisał dla amerykańskiego magazynu „Holiday”. Pod lekkim tytułem skrywała się poważna misja literacka. Reportaże z podróży drukowali tam również angielscy prozaicy, V.S. Pritchett i Lawrence Durrell, a także John Steinbeck, który po zdobyciu literackiej Nagrody Nobla wraz ze swoim psem objechał Stany Zjednoczone. Bowles był ponadto współautorem zbiorów esejów, pisywał też dla „The Nation” i „Harper’s”. Jeden z tekstów zamieszczonych w niniejszym zbiorze, a opublikowany pierwotnie w „Holiday”, traktuje o haszyszu, kolejnej namiętności autora, który przez całe życie był nałogowcem.\nBowles wiedział, co mu się w podróżach podoba, a co go nudzi: „Obawiam się, że kiedy mam wybrać między cyrkiem a katedrą, kawiarnią a ogólnodostępnym zabytkiem, fiestą a muzeum, z reguły decyduję się na cyrk, kawiarnię i fiestę” – pisał w Oknach na przeszłość.\nNiezależnie od tego, czy pisał dla magazynu podróżniczego czy napuszonego kwartalnika, jego artykuły zawsze były co najmniej zgrabne, a często także zabawne. O kontynentalnej części Algierii wypowiadał się tak: „Gdy w tym regionie natrafi się na miasto, leżące na bezkresnym stepie jak resztki po pikniku na środku parkingu, od razu wiadomo, że porzucili je tam Francuzi”. Z kolei na pustyni, gdzie pił „piekielnie gorącą pepsi-colę”, widział „spustoszone przez szarańczę daktylowce, których gałęzie wyglądały jak połamane druty parasola”, a niezapomnianego monsieur Omara opisywał następująco: „leżał na łóżku i palił, przyodziany jedynie w szorty, rozpromieniony niczym niezniszczalny Wańka Wstańka”.\nJedną z osobliwości, by nie powiedzieć dziwacznych anachronizmów pojawiających się w niektórych tekstach, są typowe dla Bowlesa wzmianki o niewolnikach i niewolnictwie. W 1950 roku pisał w „Holiday”: „Jeśli nie ma pod ręką żadnego niewolnika lub służącego [...]”, a w innym, poświęconym Fezowi, tekście stwierdził beznamiętnie, nie wdając się w szczegóły: „Sidi Abdallah ma niewolnicę, która urodziła mu dziecko. Choć handel ludźmi został zniesiony przez Francuzów, niewolnictwo jako instytucja przetrwało”. Dziewięć lat później kolejna zaskakująca wzmianka pojawiła się w Afryce Mniejszej, we fragmencie o gościnności: „Wszystkie drzwi były zaryglowane i jedynie strażnik, stary niewolnik z Sudanu, miał do nich klucze”. Tam, gdzie czytelnik spodziewałby się oburzenia, Bowles zachowuje chłodny dystans.\nPisał o Paryżu w czasie, gdy nie miał jeszcze zobowiązań i był frankofilem; o Costa del Sol, kiedy wybrzeże było eleganckie i niezniszczone przez człowieka; o Cejlonie, gdzie był właścicielem całej przybrzeżnej wyspy; o Tajlandii, której nienawidził; o Stambule („nieład stanowi bowiem wizualny temat przewodni”); o Kenii w czasach Mau-Mau (kiedy, wbrew panującym tendencjom był zagorzałym antykolonialistą), Maderze, Indiach i innych miejscach, do których go wysyłano lub które akurat zdarzyło mu się odwiedzić.\nNajlepiej czuł się w Maroku, przepadał za tamtejszymi miastami, centralną częścią kraju, a przede wszystkim za Tangerem. Ten jednak, widziany oczami Bowlesa, różnił się od Tangeru turystycznego, Tangeru – miasta hippisów, czy nawet od Tangeru Williama Burroughsa, Barbary Hutton i Trumana Capote’a, chociaż Bowles znał wszystkich troje i pisał o nich w przychylnych słowach. Tanger nie był dla niego tak zdegenerowany, jak się go zwykle opisuje, był przyjazny i żywiołowy, tani, niezbyt urodziwy z powodu mieszaniny stylów architektonicznych, położony na uboczu, pozbawiony centrum, naznaczony niedostatkiem życia kulturalnego. Pisarz czuł się przez to miejsce „infantylizowany”, a opisując je, przybierał ton dobrotliwej krytyki: „Tanger to miasto, w którym każdy żyje w mniejszej lub większej niewygodzie”.\nŻyło tam kilku ekscentryków, którzy interesowali go o wiele bardziej niż milionerzy i bitnicy. Jednym z nich był pan Black pijący nietuzinkowy napój, postać żywcem wyjęta z Bowlesowskiej prozy fabularnej. W tekście Tanger pisarz przytoczył następującą anegdotę:\nPan Black [...] był postacią poniekąd złowieszczą. Nigdy go nie poznałem, ale opowiadano mi, że miał w salonie ogromną elektryczną lodówkę, w której przechowywał kolekcję ćwierćlitrowych szklanych słoików. Od czasu do czasu otwierał drzwi lodówki, przeglądał etykietki i wybierał jedno naczynie. Potem na oczach gości wlewał zawartość do szklanki i wypijał. Moja znajoma, która pewnego razu była tego świadkiem, nieśmiało spytała, czy to, co znajdowało się w szklance, było połączeniem soku buraczanego i pomidorowego.\n– To krew – odpowiedział. – Napijesz się? Jest znakomicie schłodzona.\nKobieta, która mieszkała w Tangerze od wielu lat i postanowiła nigdy nie okazywać zdziwienia, odparła:\n– Dziękuję, może innym razem. Ale czy mogę zobaczyć słoik?\nPan Black podał jej naczynie. Na etykiecie widniał napis „Mohammed”.\n– Jest Rifenem – wyjaśnił.\n– Rozumiem – odpowiedziała. – A pozostałe słoiki?\n– Każdy jest z innego chłopca – wytłumaczył gospodarz. – Nigdy nie biorę więcej niż ćwierć litra naraz. To by się nie sprawdziło. Byłoby dla nich zbyt wyczerpujące.\nW wielu tekstach zamieszczonych w tym zbiorze Bowles jednoznacznie pochwala kulturę narkotykową Tangeru, palenie używki zwanej kifem i jedzenie majoun, czyli dżemu z konopi. „Marihuana, jedyny na świecie poważny rywal alkoholu, zażywana szacunkowo przez miliony osób, jest zawsze przedstawiana w krajach alkoholowych jako społeczne zagrożenie” (z eseju Kif – wstęp i kompendium pojęć napisanego do Book of Grass). Nie pije, nie ma w sobie nic z awanturnika, ale oddaje się innym przyjemnościom.\nChoć niektóre teksty są stricte polityczne, inne zaś wyjątkowo jak na Bowlesa kunsztowne, to zasadniczo ich forma jest o wiele bardziej swobodna niż forma jego powieści czy nawet tych esejów, które wybrał do Their Heads Are Green; wiele z nich przypomina tonem listy do rodziny (to kolejny paradoks, bo przez większą część życia jego jedynym domem był tak naprawdę Tanger) – są rzeczowe, bezpośrednie, osobiste, nieoficjalne, czasem impulsywne („Tak więc jutro wyruszam na południe; nie mogę dłużej znieść tego deszczu”). Pisarz jest kojarzony z jednym miastem, zazwyczaj bowiem pomija fakt, że w 1959 roku w ciągu sześciu miesięcy przemierzył dwadzieścia pięć tysięcy mil, co jest tym bardziej niezwykłe, że – ponieważ bał się latania – podróżował statkiem lub pociągiem.\nZdobyte doświadczenia umożliwiły mu tworzenie literatury podróżniczej, którą analizuje w Wyzwaniu dla tożsamości, jednym z najlepszych esejów w tym zbiorze. Pisze:\nCzym jest książka podróżnicza? Dla mnie jest to opowieść o tym, co przydarzyło się osobie w danym miejscu i nic ponadto; nie zawiera informacji o hotelach i autostradach, list przydatnych wyrażeń i zwrotów, statystyk, wskazówek, w co się ubrać, gdy ma się zamiar złożyć komuś wizytę. Możliwe, że takie książki tworzą kategorię skazaną na zagładę. Mam nadzieję, że tak nie jest, ponieważ nic nie jest dla mnie równie wartościowe, jak lektura spisanej przez inteligentnego pisarza wiernej relacji z tego, co mu się przydarzyło z dala od domu.\nW tych tekstach zawiera się długie i intensywne życie Bowlesa, które również rzucało światło na jego genialną prozę. Było to życie, które sam wybrał. Nigdy nie szedł na kompromis, z godną podziwu konsekwencją podążał własną ścieżką, pisał to, co chciał, i nie zdarzyło mu się zrobić niczego wbrew sobie. Trzymał się tego aż do śmierci.\nPełne melancholii wersy autobiograficznego wiersza mówią coś o ostatnich dwu dekadach jego życia. Od śmierci żony, czyli od 1973 roku, żył jeszcze 26 lat. Jane miała kilka namiętnych romansów z kobietami i była głęboko, monogamicznie związana z Marokanką o imieniu Cherifa, którą Bowles podejrzewał o to, że jest czarownicą i trucicielką. On sam też wiązał się z mężczyznami. Mimo to śmierć żony pozornie żyjącej za ścianą, zdeklarowanej lesbijki, zdruzgotała go i wtrąciła w niebyt.\nDZIENNIK; WSPOMNIENIA Z PARYŻA (1931–1932)\nJeśli dobrze pamiętam, mieszkanie przy 17 Quai Voltaire było bardzo wysokie i składało się z jednego pokoju oraz przebiegającej wzdłuż jego ściany antresoli, na której spałem. Wynajął je Harry Dunham, świeżo upieczony absolwent Uniwersytetu Princeton. Sam zajmował niewielką sypialnię na dole. W styczniowe poranki w kawalerce panował przenikliwy chłód. Gdy wyglądałem przez okno łazienki, przed sobą widziałem maswerk gałęzi na tle nieba, a w dole naganiaczy chodzących w tę i z powrotem wzdłuż rzeki. Było to zimą na przełomie 1931 i 1932 roku; ulicą jeździło wtedy niewiele samochodów. Zakładam, że teraz jest ich więcej.\nHarry wpadł na znakomity – jak mu się wówczas wydawało – pomysł, by importować z Marrakeszu Abdelkadera, piętnastoletniego Marokańczyka, pracownika tamtejszego hotelu, którego – jak mu się również wydawało – mógł wyszkolić na swojego kamerdynera i asystenta. Okazało się jednak, że nie było to trafione przedsięwzięcie.\nTo zdjęcie Bowles wykonał w budce fotograficznej podczas pobytu w Paryżu w 1930 roku, a następnie wysłał swojemu przyjacielowi, Bruce’owi Morrissette’owi. Zdanie, które zapisał w tle, brzmi: „Et qui voit le mystère” („I kto dotrzega tajemnicę”)\nMusiało istnieć w tym mieszkaniu jakieś urządzenie grzewcze, inaczej nie dałoby się tam wytrzymać. I rzeczywiście, przypominam sobie, jak Abdelkader wąskimi tylnymi schodkami wyprawiał się po opał do piwnicy. Nie mam pojęcia, czy to było drewno czy węgiel. Pamiętam jednak, że właśnie na tej klatce schodowej pewnego dnia chłopak spotkał kogoś, o kim z entuzjazmem powiedział: comme ma mère, je te jure i z kim potem mnie zapoznał (również tam, na tylnych schodach). Elokwentna dama nazywała się Lucie Delarue-Mardrus. Zaprosiła mnie do siebie na kawę i przedstawiła doktorowi Mardrusowi, który miał do powiedzenia o wiele mniej niż ona. Niemal nie śmiałem się odzywać, jako że ani nie czytałem jego przekładu Tysiąca i jednej nocy, ani nawet nie mogłem wiedzieć o jego istnieniu. To tam po raz pierwszy usłyszałem o Isabelle Eberhardt, którą madame Mardrus opisywała z wielkim upodobaniem. Poznały się w Algierii.\nPoprzedniego miesiąca zatrzymałem się we włoskim ośrodku narciarskim. Nie czułem się najlepiej i napisałem o tym Gertrude Stein, która nalegała, żebym wrócił do Paryża. W tym samym czasie odwiedził ją jednak ktoś (w lewobrzeżnym Paryżu roiło się wówczas od plotkarzy), kto doniósł, że widziano mnie w Alpach z pewną Francuzką. Dziewczyna, o której mowa, była tylko moją przyjaciółką, ale Gertrude zinterpretowała tę wiadomość po swojemu.\nNie pochwalała kontaktów interesujących ją młodych mężczyzn z przedstawicielkami przeciwnej płci. Niemniej, gdy wróciłem do Paryża, zadzwoniłem do panny Stein z myślą, że złożę jej i pannie Toklas wizytę na rue de Fleurus.\nPo drugiej stronie słuchawki panował chłód.\n– Zatem wróciłeś do Paryża – powiedziała Gertrude.\n– Dlaczego nie pojedziesz do Meksyku? Sądzę, że tam jest twoje miejsce. Wytrzymałbyś jakieś dwa dni.\nTo był koniec rozmowy. Gertrude pochodziła z Kalifornii i Meksyk był dla niej synonimem wielkiego niebezpieczeństwa. Spotkałem ją dopiero następnego lata.\nO dziwo, nie mogę sobie przypomnieć, gdzie jadałem lunche i obiady. Sztuka kulinarna mnie nie interesowała, starałem się przeżyć jak najdłużej za małe pieniądze, nie dostając przy tym niestrawności. O ile pamiętam, często bywałem w całkiem niezłej restauracji przy rue Bonaparte, gdzie ceny były przyzwoite.\nDwa lata wcześniej, podczas swojego pierwszego pobytu w Paryżu, zakochałem się w metrze. Przemierza ono całe miasto bez pośpiechu i huku, z jakim porusza się kolej podziemna w Nowym Jorku, wiecznie, jak można by sądzić, ścigająca się z czasem. Tam człowiek spogląda kompulsywnie na zegarek, tutaj zamiast tego patrzy na Dubo... Dubon... Dubonnet. W nowojorskim metrze unosi się zapach rozgrzanego metalu przetrawionego smrodem ścieków dolatującym z portu, w Paryżu przyjemna woń wydostaje się ze stacji na ulice. Nigdzie indziej nie czułem tego charakterystycznego zapachu i dla mnie stał się on symbolem Paryża. Wiele lat później w Tangerze wszedłem do drogerii i odkryłem środek odkażający o trzech nutach: lawendowej, cytrynowej i parfum du métro.\nBernard Fay, który mieszkał przy rue de Guillaume, był specjalistą od stosunków francusko-amerykańskich. Nie mam pojęcia, jakie wyznawał poglądy polityczne, ale po tym jak po drugiej wojnie światowej je ujawniono, spędził kilka lat w więzieniu. To w jego domu poznałem Virgila Thomsona, który z racji tego, że mieszkał przy 17 Quai Voltaire, wystarał się o kawalerkę dla mnie i Harry’ego. Dopilnował też, abym poznał ludzi, których jego zdaniem powinienem znać, takich jak Marie-Louise Bousquet, Paweł Czeliszczew czy Eugene Berman, zwana przez wszystkich Genią. Pewnego dnia zaprowadził mnie na spotkanie z Maxem Jacobem, dziwnym małym człowieczkiem o jajowatej głowie. Był tam też Henri Sauguet. Ja jednak nigdy też nie przeczytałem choćby linijki wiersza Maxa Jacoba, nigdy też nie słyszałem ani jednej nuty symfonii Saugueta, prezentacje te były więc poniekąd bezcelowe.\nUwielbiałem odwiedzać dwa miejsca: Bal Nègre przy rue Blomet i teatr Grand-Guignol. Nie widziałem wcześniej tańczących czarnoskórych i, ma się rozumieć, ich sprawność i gracja zrobiły na mnie duże wrażenie. Repertuar w Grand-Guignol był z konieczności ograniczony, należało więc uważać, by nie wybrać programu złożonego w całości z utworów, które się już poznało. Często podczas spektakli wśród widzów znać było poruszenie i po chwili pielęgniarki w białych kitlach wynosiły kogoś z sali. Nigdy nie wierzyłem, że te ataki serca i napady epilepsji są autentyczne. Spektakle nie wydawały mi się na tyle straszne, by wywoływać podobne reakcje, chociaż zapewniano mnie o ich wiarygodności, jako że teatr przyciągał inwalidów i neurotyków. Uważałem to wszystko, włącznie z dramatycznym wynoszeniem nadwrażliwych widzów, za świetną zabawę.\nIlekroć do Paryża przyjeżdżał ktoś znajomy i proponował wspólny posiłek, zabierałem go do La Mosquée, nie z powodu kulinarnej doskonałości, ale po prostu dlatego, że zarówno jedzenie, jak i atmosfera miejsca przywodziły mi na myśl Maroko (wciąż marzyłem o powrocie do Fezu, który opuściłem zaledwie kilka miesięcy wcześniej). Kiedy myślę o tym miejscu z perspektywy czasu, wydaje mi się, że kuskus wcale nie był zły. Z pewnością lepszy od wszystkiego, co można dostać dzisiaj w marokańskich restauracjach. Słyszałem, że teraz, ponad pół wieku później, jedzenie w La Mosquée się pogorszyło, co mnie jednak nie dziwi, skoro to samo stało się ze wszystkim innym.\nPewnego dnia w domu znajomego w dzielnicy Montparnasse zostałem przedstawiony Ezrze Poundowi. Wybraliśmy się razem na lunch do pobliskiej knajpy. Pound był wysoki i miał rudawą brodę. Przypomniał mi się jego wiersz, który kilka lat wcześniej czytałem w pewnym niskonakładowym magazynie, a który sprowadzał się do miażdżącej krytyki starych ludzi. Poeta najwyraźniej był zdania, że ich powinnością wobec społeczeństwa jest umrzeć, zanim staną się niedołężni. Okrutny był to poemacik. Gdy pokazałem go matce, powiedziała: „Ten człowiek najwyraźniej niewiele wie o życiu”. Podczas lunchu kilkakrotnie miałem ochotę spytać pana Pounda, czy wciąż w ten sam sposób myśli o starszych osobach, powstrzymywałem się jednak, w przekonaniu, że pytanie go zawstydzi. W tym czasie był on jednym z trzech redaktorów magazynu literackiego „The New Review”, dwaj pozostali nazywali się Samuel Putnam i Richard Thoma. Tego popołudnia miał umówione spotkanie z Putnamem i zaproponował, żebym poszedł z nim.\nWsiedliśmy do autobusu. Całą drogę do Fontenay-aux-Roses staliśmy na tylnej platformie. Pamiętałem, jak Gertrude Stein mówiła, że nie może więcej zapraszać Pounda do domu ze względu na jego niezdarność i nieostrożność. Twierdziła, że kiedy przechodził koło stołu, przewracał lampę, a kiedy siadał, łamało się pod nim krzesło. Ponieważ goszczenie go znacznie obciążało jej budżet, 27 rue de Fleurus stała się dla niego miejscem zakazanym. Gdy spytałem ją, czy nie sądzi, że takie wykluczenie go obraża, odparła: „Ależ skąd, ma mnóstwo innych ludzi, którym może wszystko wytłumaczyć”. Twierdziła, że nie ma w tym nic złego, dopóki Gminny Tłumacz (bo tak go nazywała) przemawia do gminu.\nTamtej zimy moja działalność literacka ograniczała się do poszukiwania brakujących numerów rozwiązanych lub dogorywających magazynów, których chciałem mieć pełną kolekcję. Pochłaniało to więcej czasu i energii, niż można by się spodziewać. Szczególnie interesowały mnie czasopisma „Minotaure”, „Bifur” oraz „Documents”, ukazujący się krótko przegląd pod redakcją Carla Einsteina. Nie dało się ich znaleźć na stoiskach przy nadbrzeżu, musiałem więc szukać w małych księgarniach antykwarycznych rozrzuconych po mieście, co zmuszało mnie do odbywania długich spacerów. To mi jednak pod każdym względem odpowiadało, ponieważ niczego tak nie lubiłem jak włóczęgi po mniej uczęszczanych ulicach Paryża, które wciąż uważałem za tajemnicze i niezbadane.\nUwielbiałem zwłaszcza odkrywać okolice położone z dala od takich miejsc, jak opera Garnier, Place de la Concorde czy Łuk Triumfalny, które wydawały się zbyt oczywiste, by wzbudzać zainteresowanie. W szare zimowe dni skromne ulice Belleville i Menilmontant jawiły mi się jako rejony o wiele bardziej poetyckie; potrafiłem całymi godzinami zwiedzać takie miejsca, fotografując podwórza z drabinami i beczkami (dbałem o to, by w kadrze nie znalazł się żaden człowiek) i gubiąc się na jakiś czas, tak jak w marokańskich medynach. Restauracje w tych częściach miasta serwowały dania, które nie przypadły mi do gustu – przypominam sobie bardzo czerwoną, słodkawą koninę podawaną zwykle z włóknistym szpinakiem.\nBył jednak jeden „oczywisty” budynek, który mnie zachwycił: pałac Trocadéro z szerokimi schodami prowadzącymi prosto do Sekwany. Czy słusznie kojarzę go z utworami Lautréamonta? Z pewnością gmach, upiększony dwoma niezapomnianymi nosorożcami naturalnej wielkości, był wystarczająco brzydki, by wzbudzić zachwyt poety. Podobno posągi usunięto, kiedy poddano budynek operacji plastycznej. Wciąż zastanawiam się, co mogło się stać z tym dwojgiem ogromnych zwierząt. Czy przetrwały, czy też zostały zniszczone? Wydaje mi się, że Francuzi powinni odlać jeszcze dwie identyczne rzeźby i umieścić wszystkie cztery w rogach wieży Eiffla, z którą mają one coś wspólnego.\nUprzedzając zarzuty o pielęgnowanie przeze mnie perwersyjnego gustu architektonicznego, zaznaczę, że zachwycił mnie pałac wersalski. Rozciągająca się przed nim otwarta przestrzeń stanowiła antidotum na uczucie klaustrofobii, które czasem dopadało mnie w Paryżu. Do pewnego momentu zakładałem, że podzielam mniej lub bardziej uniwersalny zachwyt nad tym miejscem, byłem więc głęboko wstrząśnięty, gdy pewnego dnia około południa zobaczyłem czworo angielskich turystów z szyderczym wyrazem twarzy spoglądających w górę, na szeroką fasadę, i usłyszałem, jak jedna z kobiet mówi, charakterystycznie, z londyńska przeciągając wyrazy: „To dopiero brzydkie!”.\nPewnego wieczoru udałem się na proszoną kolację do mieszkania Tristana Tzary. Znajdowało się ono gdzieś na wiodącej w górę ulicy Montmartre, możliwe, że przy rue Epic. Tzara miał piękną żonę Szwedkę, jego salon wypełniały afrykańskie rzeźby i maski. Był też właścicielem wspaniałego kota syjamskiego. Szczególnie lubię te zwierzęta pomimo ich ogólnej niepoczytalności (albo właśnie ze względu na nią).\nJak na mój gust, jedzenie było wyśmienite, choć gospodarze za nie przepraszali. Tzara tłumaczył, że przyjęli tymczasową pomoc, ponieważ kucharz, którego dotąd zatrudniali, odszedł wielce wzburzony w tym właśnie tygodniu, odgrażając się, że jego noga więcej nie postanie w ich mieszkaniu. Możliwe, że zdarzało mu się zaniedbywać karmienie kota. W każdym razie na pewno nie życzył sobie, by zwierzę przebywało w kuchni w czasie, gdy on pracował, i z tego powodu przeganiał je nogą, co było zniewagą, której ten wielki samiec, ma się rozumieć, nie był w stanie przełknąć.\nKucharz spał w wydzielonej z mieszkania służbówce i zawsze na czas spoczynku zatrzaskiwał drzwi. Pewnej nocy pozostały jednak niedomknięte i kocur otworzył je po cichu. Upewniwszy się, że mężczyzna śpi, przykucnął i skoczył na niego. Wylądował na gardle kucharza i rozpruł je drapieżnie tylną łapą. Wyraźnie miał zamiar ostatecznie rozprawić się z wrogiem. Kucharz został przewieziony do szpitala i gdy rankiem pojawił się w drzwiach mieszkania Tzary, postawił ultimatum: kot musi się natychmiast wynieść, jeśli on ma nadal u nich służyć. Nie wejdzie do mieszkania, dopóki nie pozbędą się agresora. Odmówili, więc kucharz odszedł, grożąc wstąpieniem na drogę sądową. Spytałem, jak układają się stosunki kocura z obecną kucharką. „Och, to przecież kobieta” – odparł Tzara. „Kobiety mu nie przeszkadzają”. Syjam siedział na regale z książkami obok afrykańskiej maski i obserwował, jak jemy. Mimo że cały wieczór czułem przemożną ochotę, by podejść i pogłaskać go po głowie albo podrapać pod brodą, pilnowałem się, by utrzymać stosowny dystans.\nŚciany kawalerki przy 17 Quai Voltaire zdobiło kilka dużych, jednobarwnych rysunków Foujity. Należały one do naszej właścicielki, madame Ovise, albo zostawił je poprzedni lokator. Dzieła te wydawały się niegodne mieszkania, które, jak czułem, potrzebowało czegoś przyciągającego uwagę, podczas gdy jedynymi takimi elementami w obrazach Foujity były pięknie przedstawione koty syjamskie. Tymczasem w pobliskiej (ulokowanej prawdopodobnie przy rue de Seine) Galerii Pierre’a wystawiano właśnie „konstrukcje” Juana Miró. Były zrobione z drewna, gipsu i kawałków liny i do pewnego stopnia przypominały części Merzbau Kurta Schwittersa, z tym że pomyślano je tak, by cieszyły oko. Harry udał się do Galerii Pierre’a i wrócił z trzema dziełami. Ożywiły mieszkanie i pozwoliły mi poczuć, że naprawdę jestem w Paryżu w roku 1932. Prace Foujity wskazywały na inną epokę (pochodziły z poprzedniej dekady, ale kiedy ma się dwadzieścia lat, dekada to szmat czasu). Włożyliśmy je do szafy.\nPewnego popołudnia, ledwie dwa tygodnie później, wszedłem do mieszkania i zauważyłem, że stało się dziwnie ponure. Już po kilku sekundach zrozumiałem, co jest nie tak: dzieła Foujity wróciły na swoje dawne miejsca, prace Miró natomiast zniknęły. Pokojówka nie pozwoliłaby sobie na podobną ingerencję w wystrój mieszkania, mogła to zrobić jedynie dozorczyni lub sama madame Ovise. Zbiegłem na dół, by porozmawiać z konsjerżką. Z początku nie miała pojęcia, o czym mówię (albo tylko udawała). Pewnie dlatego, że opisałem brakujące dzieła Miró jako obrazy.\nW końcu jednak zrozumiała: „Monsieur ma na myśli te stare kawałki drewna, które ktoś powiesił na ścianie? Wyrzuciłam je. Pomyślałam, że monsieur będzie zadowolony, jeśli się ich pozbędzie”.\nRozpoczęły się poszukiwania w piwnicy. Konstrukcje, które uważałem za dzieła sztuki, leżały ułożone w stos jak drewno na rozpałkę. Nie były w najlepszym stanie i musiały zostać przewiezione z powrotem do Galerii Pierre’a. Koniec końców, rekonstruował je sam Miró.\n Zbiór ukazał się w Nowym Jorku nakładem wydawnictwa Random House. Wcześniej, w tym samym roku, książkę tę (pod krótszym tytułem Their Heads Are Green) wydała w Londynie oficyna Petera Owena.\n17 Quai Voltaire to wspomnienia Paula Bowlesa z pobytu w Paryżu w latach 1931–1932, spisane w latach osiemdziesiątych. Zostały opublikowane po śmierci pisarza, początkowo jako studium w języku francuskim, później po angielsku w magazynie „Open City” w 2005 roku.\nComme ma mère, je te jure (franc.) – jak moja matka, przysięgam.\n Lucie Delarue-Mardrus (1874–1945) – francuska dziennikarka, poetka, pisarka i rzeźbiarka, autorka ponad siedemdziesięciu książek.\n Joseph Charles Mardrus (1868–1949) – francuski lekarz i znany tłumacz.\n Isabelle Eberhardt (1877–1904) – szwajcarska pisarka i badaczka Afryki Północnej.\nDubo... Dubon... Dubonnet – sławny slogan francuskiego artysty Cassandre’a umieszczony na plakatach reklamujących francuski aperitif Dubonnet.\n Bernard Fay (1893–1978) – francuski historyk zajmujący się relacjami francusko-amerykańskimi, wyznawca teorii światowego spisku żydomasonerii.\n Virgil Thomson (1896–1989) – amerykański kompozytor i krytyk muzyczny.\n Marie-Louise Bousquet (1880–1964) – w okresie, o którym mowa, redaktorka „Harper’s Bazaar”.\n Paweł Czeliszczew (1898–1957) – rosyjski malarz surrealista, scenograf i kostiumograf.\n Eugene Berman (1899–1972) – rosyjska malarka.\n Max Jacob (1876–1944) – francuski pisarz i poeta, przedstawiciel awangardy.\n Henri Sauguet (1901–1989) – francuski kompozytor.\n Ezra Pound (1885–1972) – amerykański poeta, tłumacz, publicysta i krytyk literacki, twórca teorii imagizmu i jej kontynuacji – wortycyzmu.\n Większość egzotyzmów wyjaśniono w glosariuszu na końcu książki.\n Comte de Lautréamont, właśc. Isidore Lucien Ducasse (1846–1870) – francuski poeta.\n Tristan Tzara (1896–1963) – francuski poeta i eseista, inicjator dadaizmu, w późniejszym okresie surrealista.\n Tsuguharu Foujita (1886–1969) – malarz, grafik i rysownik japoński.\n Kurt Schwitters (1887–1948) – niemiecki malarz i rzeźbiarz, przedstawiciel dadaizmu. Merzbau to instalacja łącząca w sobie elementy architektury i rzeźby, wciąż przekształcana przez artystę. Pierwszą z trzech takich instalacji stworzył on w Hanowerze, została jednak zburzona podczas drugiej wojny światowej. Kolejne dwie powstały w Norwegii i w Londynie. Sam Schwitters uważał je za dzieło swojego życia.


Rusza polska edycja międzynarodowej kampanii FAST Heroes - NowyMarketing\nCzy możemy mieć pozytywny wpływ na te smutne statystyki? Tak, skutecznymi działaniami edukacyjnymi. Dlatego też rusza polska edycja międzynarodowej kampanii FAST Heroes. Celem tego projektu, skierowanego do dzieci w wieku 5-9 lat, jest przekazanie wiedzy najmłodszym na temat udaru mózgu i odpowiedniego postępowania ratującego życie najbliższych. Kampania została pozytywnie zaopiniowana przez międzynarodowe grono lekarzy specjalistów oraz pedagogów. Do akcji ruszają Bohaterowie Załogi FAST 112 – dziadkowie i chłopiec o imieniu Timmy.\nNa program składa się pięć cotygodniowych spotkań lekcyjnych. Każdy superbohater pomoże dzieciom zdobyć wiedzę na temat konkretnego objawu udaru mózgu, łącząc go z jedną z cyfr w ogólnoeuropejskim numerze alarmowym 112. Głównym źródłem informacji jest strona pl-pl.fastheroes.com/, na której dostępne są materiały w formie bezpłatnego e-booka oraz szereg licznych pomysłów na aktywności dla najmłodszych. To optymalna formuła realizacji programu w obecnej sytuacji pandemicznej wymuszającej zdalne nauczanie. Wystarczy zarejestrować swoją szkołę lub przedszkole na stronie https://pl-pl.fastheroes.com/ by uczestniczyć w tym wyjątkowym projekcie.


Dziennik. Dwie kobiety i pewien mężczyzna – Dzienniki Urzędnicze\nDziennik. Dwie kobiety i pewien mężczyzna\nkozmo 28 grudnia, 2016 28 lutego, 2019 DZIENNIK\nZimno i wilgotno połączyło się w końcu w coś konkretnego, czemu nadano nazwę orkan Barbara. Objawiało się to dującym wiatrem, sennością za kierownicą oraz ogólną szarością przechodzącą w grafit. Ilekroć jechaliśmy do Lu., doznawałem wyżynnych olśnień, ilekroć wracaliśmy, napotykała nas jakaś katastrofa: monstrualny korek, karmienie Dziecka w McDonaldzie na Zakręcie, wirujący na jezdni kot albo – jak dzisiaj – orkan.\nDziecko usypiała Serena. Dziecko wpatruje się w Serenę jak w obrazek. Po etapie rozmawiania poprzez „W żłobie leży”, śpiewania na osiedlu „Ody do radości”, wychwalania radzieckiej kosmonautki, kolędowania wierszyka o katarze, który spotkał Katarzynę, postanowiliśmy pójść na łatwiznę. Piccolo coro dell’Antoniano z komórki: w ten oto sposób w naszym domu, a teraz i w aucie zagościła Serena. Przyznajmy się: chyłkiem przemycamy Dziecku tęsknotę za Południem. (Serenę można napotkać tutaj).\nSłowem dnia był „pucz”. Zanim dotarliśmy do domu, twierdzenie o puczu w miejscowości Ś. zdobyło już zapewne status dogmatu (nie łudźmy się: miejscowości Ś. jest w tym kraju na pęczki). Cała historia wydawała się tak absurdalna, że przypomniała mi o książce męża Jo-Jo, byłej żony Adriana Mole’a (jednego z bohaterów mojego dzieciństwa), której tytuł brzmiał „Zamach stanu – postkolonialne alternatywne rozwiązanie zamiast demokracji”. Gdyby owe rojenia były jedynie żałosne, tak że moglibyśmy się wspólnie pośmiać, ale przecież z dogmatów naśmiewać się nie wolno.\ndziecko, ja, polityka\nPoprzedni Vaclav Havel, Obywatel kultury, Agora 2016\nDalej Izabela Cichońska, Karolina Popera, Kuba Snopek, Architektura VII dnia, Bęc Zmiana 2016


Przykłady chatbotów w e-commerce i nie tylko - chatboty polskie i ze świata\nE-commerce, E-marketing, E-obserwacje / E-commerce / Przykłady chatbotów w e-commerce i nie tylko – chatboty polskie i ze świata\nPrzykłady chatbotów w e-commerce i nie tylko – chatboty polskie i ze świata\ne-commerce, nowe technologie, obsługa klienta\nSłowo bot jeszcze do niedawna mogło nam się kojarzyć z fantastyką lub filmami o przyszłości. Teraz raczej nie powinno ono dziwić, a boty, chatboty czy wirtualni doradcy towarzyszą nam w przestrzeni internetowej.\nPonieważ bardzo interesuje mnie przyszłość chatbotów stąd obserwuję je intensywnie (ja chatboty, a one mnie – taka prawda). Ciekawi mnie czy to tylko chwilowa moda i nowinka technologiczna, która zaraz pójdzie w zapomnienie czy może to początek czegoś większego.\nW tym artykule znajdziesz przykłady chatbotów w e-commerce i nie tylko w e-commerce, które są warte uwagi.\nObecnie chatboty w Polsce nie są dla mnie rewolucyjnym rozwiązaniem i daleko im do ideału. Z tych, które przetestowałam to jeszcze trochę brakuje by zastąpić człowieka. Oczywiście mam tu na myśli boty, które mają wyręczyć obsługę klienta w odpisywaniu na zapytania i problemy użytkowników.\nW sumie to powinnam chyba napisać na wstępie, że chatboty mogą być tworzone w celu:\npowiadamiania użytkownika np. o nowej promocji czy wysyłce zamówienia,\ndostarczania rozrywki w formie artykułów lub dowcipów\nzastąpienia działu BOK – np. odpowiadając na pytania czy rozwiązując problemy\nTe dwa ostatnie cele nie jest tak łatwo zrealizować. Dlaczego? Bo bot to bot, a nie człowiek – nie ma języka, nie ma mózgu i żeby odpowiedzieć na jakieś pytanie musi mieć owo pytanie i odpowiedź na nie w swojej bazie. Jeśli nie ma to nie odpowie i mamy klops 🙂\nAle nie skupiajmy się na ułomnościach chatbotów, a pójdźmy dalej, czyli do przykładów chatbotów w Polsce. W naszym kraju spotkałam się głównie z chatbotami na messengerze od Facebooka, natomiast na zachodzie popularne są też chatboty na whatsapp’ie albo na kik’u – używasz tych aplikacji?\nNim jeszcze przejdę do przykładów chatbotów do zachęcam Cię do przesłuchania mojej rozmowy z Martą Ogórek z KODAbots – jej firma tworzy chatboty i o chatbotach właśnie rozmawiamy.\nRozmowa jest naprawdę ciekawa – Marta podzieliła się naprawdę fajnymi informacjami o botach, sztucznej inteligencji i machine learning. Podcastu możesz posłuchać tutaj.\nJak natrafiłam na owe chatboty, które chcę pokazać jako ciekawe przykłady? Ano trochę poznałam od Marty, z którą rozmawiałam w podcaście, trochę sama poszukałam (przepraszam wszystkie firmy, które czasem zaczepiam na messengerze, bo chcę sprawdzić czy mają bota ;)), a trochę z raportu Polskie chatboty. W raporcie przedstawione są różne przykłady polskich chatbotów, ale niekoniecznie wszystkie mi się podobają. Więc tu taka subiektywna dawka fajnych chatbotów 😀\nPolskie chatboty w e-commerce\nW sklepach internetowych chatboty zwykle pełnią funkcję doradcy prezentowego lub, w prostszej wersji, funkcje informacyjne ułatwiając znalezienie informacji o warunkach dostawy czy udzielające odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania – zdefiniowane wcześniej.\nChatbot w formie wirtualnego doradcy pomaga dobierać prezenty w Katalogu Marzeń\nDobrym przykładem wirtualnego doradcy prezentowego jest chatbot sklepu sprzedającego prezenty przeżycia – Katalogu Marzeń.\nAsystent zakupowy prowadzi nas krok po kroku do idealnego prezentu – najpierw pyta dla kogo prezentu szukamy, potem preferencje odnośnie spędzania czasu – czy obdarowany lubi sporty ekstremalne, czy może woli coś relaksującego? Jeśli stawiasz na relaks to czy lepszy będzie masaż czy może kurs gotowania? Wybierając odpowiednie opcje dochodzimy do kilku propozycji prezentów przeżyć odpowiadających zaznaczonym preferencjom.\nChatbot sklepu Komputronik to także wirtualny doradca, który w okresie przedświątecznym pomagał wybrać prezent, ale także bot informacyjny (jak ja to określam messengerowy newsletter). Pomaga on także zlokalizować najbliższy sklep stacjonarny oraz uzyskać informacje odnośnie reklamacji, zwrotu towaru czy możliwości kontaktu z “człowiekiem”.\nZ kolei bot Avon Polska pomaga w wyborze perfum dostosowanych do naszej natury i temperamentu – czy jakoś tak 😉\nPolskie chatboty rozrywkowe\nChatbot Pudelek.pl to przykład chatbota dostarczającego rozrywki. Pozwolę sobie przemilczeć poziom owej rozrywki i skupię się na faktach 😉 Bot Pudelka może powiedzieć Ci kim dziś jesteś (ja byłam Trybsonem i Magdą Gessler), podrzucić fotkę (np. jak Kinga Rusin wesoło hasa po pustyni) albo podesłać jakąś ploteczkę (np. o tym kto wystąpi w nowym Tańcu z Gwiazdami – pierwsza Beata z Klanu! Czasy mej podstawówki ;))\nInnym przykładem chatbota rozrywkowego jest bot 4fanTV\nChatbot 4funTV przetestowałam już podczas nagrywania podcastu o botach – chciałam sprawdzić to co zdradziła mi Marta – że bot reaguje na przekleństwa. I faktycznie tak jest, choć w moim przypadku scenariusz rozmowy poszedł inaczej niż to sobie zaplanowałam – dlaczego? Dużo pisać, odsyłam do podcastu 🙂\nBot ten znalazł się także w raporcie Polskie Chatboty, w którym podają, że:\n– rozpoznaje sentyment, czyli nastawienie emocjonalne rozmówcy\n– podtrzymuje kontekst rozmowy i bierze pod uwagę historię konwersacji\nJest to faktycznie mocno rozrywkowy chatbot nawiązujący do takiego właśnie stylu marki. Bot 4funTV angażuje użytkowników: zachęca do udziału w konkursach czy przesyłania zdjęć. Pozwala na głosowanie w playlistach, przesyłania dedykacji klipu na antenie sprawdzenie co jest obecnie grane na antenie, a także przeczytanie najświeższych artykułów.\nDużo możliwości, dużo angażowania, dużo zabawy. Co prawda nie jestem targetem, ale bot robi wrażenie.\nWirtualny doradca chatbot Peugeot\nPomaga uzyskać informacje o konkretnym (Peugeot 308) modelu samochodu – dowiesz się o danych technicznych, ale i umówisz się na jazdę testową.\nKonfigurator umożliwia dostosowanie auta do swoich potrzeb, a kalkulator finansowy oblicza koszt zakupu po określeniu poszczególnych opcji jak skrzynia biegów czy standard nadwozia.\nMoim zdaniem mega fajny ten chatbot, szkoda, że tylko dla jednego modelu auta.\nPrzykłady chatbotów ze świata\nChatbot Booking,com pomaga znaleźć nocleg w określonym mieście i terminie. Wystarczy wpisać gdzie chcemy się zatrzymać, kiedy i na ile dni. Otrzymujemy propozycje noclegów, które możemy przefiltrować, a następnie uzyskać bardziej szczegółowe informacje bez wychodzenia z aplikacji messenger. Także w aplikacji dokonuje się rezerwacji poprzez wypełnienie formularza i wykonanie płatności.\nBot Aerie.com to także chatbot pełniący funkcję doradcy zakupowego, który pomaga dobrać rozmiar stanika, a potem go kupić. Tak jak w przypadku chatbota Katalogu Marzeń czy Komputronik tak i tu jesteśmy pytani o nasze preferencje i na podstawie zaznaczonych odpowiedzi otrzymujemy kilka propozycji staników.\nJakie błędy w działaniu chatbotów wyłapałam?\nnie wiadomo jak dostać się do człowieka – czyli delikatnie mówiąc dać botowi znać, że nie chcę z nim rozmawiać i potrzebuję zapytać o coś kogoś z obsługi klienta\nbot włącza się sam podczas konwersacji z człowiekiem, gdy np. jest trochę dłuższa przerwa pomiędzy pytaniem “człowieka”, a moją odpowiedzią – wtedy bot się włącza i narzeka, że nie rozumie mnie\nscenariusz odpowiedzi bota jest ograniczony i botowi “zacina się płyta”\nbot zwraca błędne wyniki, np. jako doradca zakupowy, ma prawdopodobnie błędy w pliku xml i np. jako prezent dla mężczyzny sugeruje malowanie paznokci (przykład wymyślony teraz).\nJak myślisz w jakim kierunku pójdzie rozwój chatbotów? Czy to tymczasowa moda czy faktycznie rozwinie się to i odciąży trochę obsługę klienta, zwłaszcza w e-commerce?\nJeśli chcesz potestować więcej chatbotów – pobawić się lub znaleźć inspirację na zrobienie chatbota to polecam tą stronę https://www.reallygoodchatbots.com/ Znajdziecie tu chatboty nie tylko na Facebook Messenger, ale i na inne aplikacje i na strony www.\nJeszcze raz zachęcam do przesłuchania podcastu o chatbotach i sztucznej inteligencji 🙂\nGość wywiadu – pierwsza klasa, bardzo ciekawe informacje. Niestety prowadząca ma tak irytujący śmiech, że nie jestem w stanie wysłuchać wywiadu do końca :/. Mimo to bardzo ciekawy wywiad, jednak polecam popracować nad tym, bo bardzo przeszkadza w słuchaniu.\ntrudno dogodzić wszystkim 😉 jedni lubią ten śmiech, inni nie 🙂


#6 Post autor: janinachrzan » pn maja 11, 2020 23:00 pm\nJeżeli podobały się moje utwory, to mam jeszcze kilka.\n#7 Post autor: Mefisto » sob maja 16, 2020 18:13 pm\nKiciuś najsłabszy. Upadek za długi - brzmi jak sklejone kilka różnych kompozycji, co nie do końca się lepi. Ale ma klimacik, z początku zalatujący Twin Peaks. Zelda fajna.\n#8 Post autor: janinachrzan » sob maja 16, 2020 19:25 pm\nbrzmi jak sklejone kilka różnych kompozycji\nNie tylko brzmi... Jest złożone z czterech kawałków, które zostały rozdziałami: 1. Iluzje, 2. Esencja, 3. Metody, 4. Ciekawość.\nZ kolei Zelda jako jedyna po ciągłym słuchaniu od nowa i poprawianiu, w chwili wrzucania sprawiała mi jeszcze frajdę, więc może to jakaś wskazówka.\nWychodzi na to, że na razie powinnam się skupić na krótszych formach. Będę robiła plankton jak Newman. Dzięki za ocenę.\n#9 Post autor: Mefisto » sob maja 16, 2020 20:51 pm\nsob maja 16, 2020 19:25 pm\nJest złożone z czterech kawałków, które zostały rozdziałami: 1. Iluzje, 2. Esencja, 3. Metody, 4. Ciekawość.\nAha, no to wyjaśnia wszystko To w takim razie ma to sens, choć stylistycznie jest trochę rozbieżności, ale może o to chodziło.\nBędę robiła plankton jak Newman. Dzięki za ocenę.\nNie no, on też miewa dłuższe utwory i często to highlighty albumów\n#10 Post autor: Lanterin67 » śr lip 29, 2020 12:02 pm\nProszę proszę, wg mnie super kawałki


Tworzenie stron internetowych Warszawa Firma to lider wśród firm, które oferują usługi takie jak projektowanie i tworzenie stron internetowych. Dzięki naszemu ogromnemu doświadczeniu skutecznie budujemy dobry wizerunek firm w sieci. Utworzymy dla Twojej marki atrakcyjną i responsywną stronę, pod względem informacyjnym, wizualnym oraz komunikacyjnym. Zaprojektowane przez nas strony internetowe są funkcjonalne, ale również wyjątkowo estetyczne.\nHurtownia kawy Zapach dopiero co zaparzonej kawy to woń dosyć charakterystyczna oraz wywołująca pozytywne skojarzenia. To ten aromat wita nas w kawiarniach, do których przychodzimy, żeby wypić dobrą kawę. A skąd wziąć kawę, która jest wysokogatunkowa i posiada potwierdzoną jakość? Czy warto sprawdzić ofertę hurtowni kaw? .\nProjektowanie stron www Warszawa W zakresie usług firmy znajduje się projektowanie i tworzenie stron WWW. Dzięki naszemu ogromnemu doświadczeniu pomagamy budować pozytywny wizerunek firm w internecie. Zaprojektujemy dla Twojej firmy atrakcyjną i responsywną stronę internetową, zarówno pod względem informacyjnym,.\nTworzenie stron www Warszawa Firma to lider wśród firm, które oferują usługi takie jak tworzenie i projektowanie stron WWW. Dzięki naszemu ogromnemu doświadczeniu pomagamy budować dobry wizerunek firm w internecie. Utworzymy dla Twojego biznesu przyjazną klientom i responsywną stronę internetową, pod względem informacyjnym, wizualnym oraz komunikacyjnym. Zaprojektowane przez nas strony internetowe.


Wiadomości24 » Wydarzenia » Polska » Wyznawcy Słońca wpisani na listę wyznań. "Najważniejsza jest muzyka i impreza"\n#2002 wg odsłon (dzienny)\nData dodania: 2013-11-04 12:22\nMinisterstwo Administracji i Cyfryzacji wpisało na listę wyznań Wyznawców Słońca - grupę założoną przez aktywistów ekologicznych. "Obrzędy mają u nas luźną formę. Ogólnie można powiedzieć, że najważniejsza jest muzyka i impreza" - tłumaczy jej twórca Bartosz Wójcikiewicz.\nChociaż w marcu Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji odmówiło uznania Kościoła Latającego Potwora Spaghetti, który według resortu żartuje z religii, na liście wyznań znalazło się miejsce dla Wyznawców Słońca. Jak informuje "Rzeczpospolita", grupa praktycznie nie posiada doktryny religijnej, a wśród obrzędów wymienia "śpiew", "muzykę", "spożywanie piwa i wina" oraz "wspólne libacje".\nWyznawców Słońca założył Bartosz Wójcikiewicz, aktywista ekologiczny ze Szklarskiej Poręby na Dolnym Śląsku, który przekonuje, że zainspirował go artykuł o kulcie solarnym. "Kult solarny występował w niemal każdym zakątku globu od przeszło 10 tysięcy lat. Nawiązujemy także do historii lokalnej. Czciciele Słońca mieszkali na początku XX wieku w Szklarskiej Porębie i po dziś dzień jest tam ich cmentarz" - tłumaczy Wójcikiewicz.\nWyznawcy Słońca uznają Słońce za Boga, uważają, że "pobłądzić i zawinić może każdy", a "nieśmiertelność osiągamy przez potomstwo i twórcze działanie". Cele związku to m.in uczestnictwo w akcji sprzątania świata, przyzywanie i wygnanie roku oraz wznoszenie rytualnych toastów. Szczególnie aktywni Wyznawcy Słońca mają być w trakcie dwóch równonocy i dwóch przesileń.\nJak Wyznawcy Słońca znaleźli się na liście wyznań? "Organ rejestrowy dokonał wpisu na podstawie dokumentów zgłoszonych w toku postępowania administracyjnego" - tłumaczy Artur Koziołek, rzecznik MAiC. Do dokumentów dołączona była m.in. lista 100 wyznawców z podpisami. Według dr. Pawła Boreckiego z Katedry Prawa Wyznaniowego Uniwersytetu Warszawskiego ministerstwo mogło zbadać wniosek jedynie pod kątem formalnym, ponieważ jest bezstronne światopoglądowe i nie może decydować, czy religia jest uprawniona.\nTagi: Michał Boni Wyznawcy Słońca zarejestrowania Polska religie Polska wyznania wyznania w Polsce religie w Polsce lista wyznań Wyznawcy Słońca Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji wyznawcy słońca szklarska poręba\nCiekawe jaką to dotację uzyska ten "Kościół" i ile zwróci mu rząd z dóbr zabranych dekretem Bieruta?\nNareszcie ... jakiś krok do tolerancji wyznań.\nKult słońca jest starszy niż chrześcijaństwo, osobiście nie widzę przeszkód...\n"ministerstwo mogło zbadać wniosek jedynie pod kątem formalnym, ponieważ jest bezstronne światopoglądowe i nie może decydować, czy religia jest uprawniona"\n- jakoś to nie przeszkadza to Ministerstwu w blokowania kościoła latającego potwora spaghetti...


Z kim nie powinnaś randkować? | Papilot.pl\nlato czy on mnie kocha randka z nieznajomym typy facetów pierwsza randka z jakimi facetami się nie umawiać\nMilczek to typ faceta, który na pozór jest osobą bezproblemową i bezkonfliktową. Śmieje się, rozmawia z tobą na różne tematy. Nie porusza tylko jednej kwestii – tej dotyczącej siebie. Próżno dopytywać go o uczucia, byłe związki, zainteresowania. Wszelkie sprawy odnoszące się do jego życia są owiane tajemnicą. Uważaj, nie wiadomo, co ten facet ma do ukrycia.\nRandka z Seksoholikiem to prawdziwy koszmar. Ledwo usiądziecie na kanapie w domu / na fotelach w kinie / na krzesłach w restauracji, jego ręce już wędrują pod twoją spódnicę. Bezwstydnie zaczyna cię również obłapiać za biust, a na ucho szeptać ci sprośne rzeczy. Ludzie wokół mu nie przeszkadzają.\nGdybyś tylko wyraziła chęć, mógłby się z tobą kochać tu i teraz. Nie ulegaj mu – możesz być pewna, że potem będziesz żałować romansu z takim typem faceta.\nO tym typie faceta pisałyśmy kilka dni temu w artykule: Pokolenie męskich narcyzów. Niestety, wśród nas takich mężczyzn jest coraz więcej.\nIdąc na randkę z Narcyzem, spodziewaj się, że nie dopuści cię ani razu do głosu. Będzie opowiadał o swoim „fascynującym” życiu, podróżach, zainteresowaniach, byłych kobietach… I ani przez chwilę nie przemknie mu przez myśl, że może cię zanudzać. W końcu jego codzienność jest taka pasjonująca!\nNa pierwszej randce Naciągacz zabiera swoją „ofiarę” do restauracji i funduje jej wykwintny obiad. Traktuje to jako pewnego rodzaju „inwestycję”. Na kolejnych spotkaniach oczekuje bowiem, że to kobieta się nim zaopiekuje. Nie będzie miał oporów, by zaglądać do lodówki swojej potencjalnej dziewczyny i wyjadać z niej smakołyki. Bez zażenowania może cię również poprosić, byś kupiła mu piwo, po czym… nie odda ci pieniędzy. Lepiej na niego uważaj, bo związek z nim może cię wiele kosztować – i to w dosłownym tego słowa znaczeniu.\nPodrywacz wie, jak uwodzić kobiety. Prawi im komplementy, zaprasza na eleganckie kolacje, całuje w blasku księżyca… Randkując z nim, będzie ci się wydawało, że oto spotkałaś na swojej drodze księcia z bajki.\nUważaj jednak, bo Podrywacz rzadko kiedy bywa wierny. Flirtując z tobą, może równocześnie zwodzić też inne dziewczyny.\nKiedy pierwszy raz Beksa zaczyna przy tobie płakać na randce (bo np. opowiada ci o swojej byłej dziewczynie), wydaje ci się, że spotkałaś na swojej drodze uroczego wrażliwca, któremu warto dać szansę. Tłumaczysz sobie, że facet rozpłakał się, bo jest niezwykle emocjonalny, a życie mocno dało mu w kość.\nBądź czujna. Niewykluczone, że ten płacz zacznie się pojawiać przy każdej waszej najdrobniejszej kłótni. Beksa może cię również szantażować, a nawet grozić ci, że jeśli od niego odejdziesz, on zrobi sobie krzywdę. Lepiej zawczasu skończ znajomość z takim facetem.\nFacet, z którym ostatnio byłaś na randce, zachowywał się jak twoja najlepsza przyjaciółka? Chodziliście godzinami po sklepach, pomógł ci wybrać odpowiedni kolor lakieru do paznokci, a na koniec zagadaliście się o trzecim sezonie „Seksu w Wielkim Mieście”? Świetnie! Taki chłopak to skarb, pod warunkiem, że zostanie twoim kumplem, a nie partnerem. Nawet jeśli jest heteroseksualny, wiele osób z waszego otoczenia może uznać, że randkujesz z gejem. A po co narażać się na tego typu plotki?\nJaki typ faceta dorzuciłybyście jeszcze do listy, drogie dziewczyny?\nnn (Ocena: 5) 30.06.2014 23:22\nkasia (Ocena: 4) 25.06.2014 00:12\nAnonim (Ocena: 5) 24.06.2014 23:11\nO (Ocena: 2) 24.06.2014 21:05


Historyland - Historia Polski zaklęta w klockach LEGO - Pomysły na wycieczki z dziećmi, wycieczki szkolne, wycieczki klasowe. Wydarzenia dla dzieci. Muzea w Polsce\nHistoryland - Historia Polski zaklęta w klockach LEGO Wyróżniony\nHistoryLand w Krakowie zaprasza dzieci i wycieczki szkolne\nNa HistoryLand składa się 10 ogromnych makiet prezentujących 10 "klocków" z historii Polski i Polaków:\nOsada w Biskupinie / Drzwi Gnieźnieńskie / bitwa pod Grunwaldem / Klasztor na Jasnej Górze / bitwa pod Oliwą / obrona Westerplatte / bitwa pod Monte Cassino / Stocznia Gdańska / katedra na Wawelu / krakowskie Sukiennice. Każda z makiet prezentowana jest z odpowiednim oświetleniem, mappingiem ożywiającym statyczne figurki. Lektor w audioprzewodniku prowadzi zwiedzających przez kolejne opowiadając o wydarzeniach lub miejscach prezentowanych przez makiety. Z uwagi na średni wiek odwiedzającego nie są to opisy zbyt długie i złożone, ale z pewnością działają na wyobraźnię i dają impuls do samodzielnego rozszerzania swoich wiadomości przez dzieci. Na nas największe wrażenie wzbudziła niewątpliwie makieta bitwy pod Grunwaldem, gdzie tysiące małych klockowych rycerzyków stało naprzeciwko siebie w gotowości bojowej oraz makieta Bitwy pod Oliwą. Na pochwałę zasługuje fakt, że oglądając prezentowane wydarzenia nie czuć dysonansu pomiędzy zabawkową formą a tragiczną w sumie treścią opowieści.\nNiewątpliwie HistoryLand to bardzo interesująca forma opowieści o niektórych wydarzeniach i miejscach istotnych w historii Polski. Warto zabrać tam dzieci podczas rodzinnej wyprawy, jak również podczas szkolnej wycieczki. To całkiem miła odmiana dla dzieci podczas zwiedzania Krakowa i poznawania jego historii, pozostająca jednak w historycznym kontekście wycieczki.\nKompletną odmianą jest bardzo interesująca, dostępna w ramach obiektu, galeria figur stalowych. Zbudowane z elementów recyklingowych stalowe sportowe auta, do których można wejść i zrobić sobie zdjęcie, figury postaci z filmów s-f i bajek robią na wszystkich niesamowite wrażenie. Widać w tym nutkę artystycznego zacięcia autorów i pasję przekuwania niczego w coś niezwykłego. To świetna atrakcja dla tych, którzy odwiedzają HistoryLand. Można dotykać, wchodzić do aut i robić zdjęcia do woli.\nHistoryLand, Stary Dworzec PKP,\nplac Jana Nowaka-Jeziorańskiego 3, 31-154 Kraków,\nTelefon kontaktowy: Biuro Obsługi Klienta (poniedziałek – sobota, 9.00 – 16.00)\nAdres www: https://historyland.pl\nW sąsiedztwie obiektu\nSzczegółowy cennik dla gości indywidualnych:\n(Ceny na dzień 07-05-2019)\nsob. – niedz.: 10:00 – 18:00\nLekcje muzealne/warsztaty dla szkół: https://gokidz.pl/szkoly/\nOstatnio zmieniany poniedziałek, 20 styczeń 2020 10:40\nWięcej w tej kategorii: « Muzeum Historii Fotografii w Krakowie Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Maius »\n1 Plac Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego


Odcinek 6 - Paula i Wilk\n#1 2010-12-12 18:29:27\nKomentujemy Odcinek 6...\n#2 2010-12-12 20:14:16\nodcinek fajny troche się wyjaśniło Na razie więcej nie powiem bo pewnie wszyscy oglądają. Ja zrobiłem sztuczke z napisami i udało się dopasować do wersji z chomika\n#3 2010-12-12 20:26:20\nZajebisty odcinek. caly czas w napieciu.. Szkoda mi Marii bedzie musiala wspopracowac z ta szumowina by ratowac syna (szkoda ze nie podsluchala rozmowy Noireta z Hugolilim by wiedziala ze Ivan i tak bedzie dostawal lekarstwo )\nEva - dziewczynka wymiata! stracha mi napedzila pare razy\nCamilo - przezyl sukin**n tak jak przypuszczalismy..a szkoda do tego sobie pomocnika wychowal złego diabli nie biora- w tym wypadku sie sprawdzilo\nRoque - myslalam ze jest w miare dobry, ze nie mowi wszystkiego jednak Noiretowi ale dzis mnie wkurzyl, jak zobaczyl strzykawke to od razu zaczal paplac idiota. najwyzej zarazili by go i by dostawal codziennie lekarstwo i tyle, ale tchorz musial sie wybronic. Mam nadzieje ze w koncu go i tak zabija ot co!\nLucia i jej syn, niesamowite..mialam nadzieje ze ukrywaja tam Hectora a to "tylko" jej syn..\nVictoria wkurza mnie juz na maxa tymi swoimi wiecznymi pretensjami do innych, tekstami i cala soba. zawsze wszystko komplikuje.\nOdcinek jeden z lepsiejszych..i znow - byle do piatku\n#4 2010-12-12 21:01:33\ntroche głupota że nie pomyśleli że Eva pisze po niemiecku- Mir ist kalt- jestem zimna albo jest mi zimno i to chyba i tak źle napisane bo od czasownika być 1 forma l.poj. to bin ale to pewnie specjalnie bo wygląda na jakieś 6,7 lat i taki trik że nie zna dobrze gramatyki. ciekawe co im powie i pewnie nie oddzywa się dlatego że nie rozumie po hiszpańsku takie moje zdanie, a tak to nic ciekawego ciekawe co jest zaszyfrowane w folderze PG i tyle (taki żarcik- PG moje inicjały może coś o mnie xD)\n#5 2010-12-12 21:13:39\nTylko skad te dzieciaki moga wiedziec ze Eva jest niemka ?\n#6 2010-12-12 21:32:02\nAmelia w końcu sprzeciwiła się Noiretowi.\nElsa pokazała uczucia co zdarza się jej coraz częściej. Śmiesznie wyglądał Martin jak stał nad Elsą gdy ta mówiła zabójstwie ojca:D\nMaria ma donosić Noiretowi to chyba nie zda relacji.\nFermin i Rebeca zgrany duet. Szkoda mi tego chorego chłopczyka, którego Rebeca wyprowadziła na dwór, ciekawe czy przeżyje.\nPojawił się Camilo, ciekawe co chce od Pauli i co znalazła Evelin na oknie.\nJulia i duch- scena z kostkami bardzo fajnie zrobiona. Ciekawe co jeszcze im powie.\n#7 2010-12-12 21:39:25\nPatrrriko "Mir ist Kalt" jest poprawne ... tak sie poprostu mówi w niemczech....\n#8 2010-12-12 21:48:50\nSuper odcinek,jak zwykle te niedzielne odcinki koncza sie tak,ze ciezko czekac do piatku. mam nadzieje ,ze maria bedzie klamala noiretowi,bo nie moze zrobic tego ferminowii . Roque wkurza mnie coraz bardziej - gosh, ale to tchorz... nie podoba mi sie ,ze Iwan z Julia sie rozstali ,bo tak dobrze do siebie pasa,ale to napewno tylko chwilowe ,nie wierze ,ze sie nie pogodza. i wreszcie wiemy o co chodzi z wilkiem i potworem\nOstatnio edytowany przez jenny (2010-12-12 22:27:10)\n#9 2010-12-12 23:18:46\nPotwór= Camilo + wilk - ueee, liczyłam na jakiś nieudany eksperyment genetyczny, a tu taki zawód.\nRebeka super agent zdobywający odciski palców z butelek dotyka szyby całą dłonią - no bardzo roztropne, bardzo.\nSyn Lucii - biedactwo, co za paskudna choroba. Nawet nie wiedziałam, że coś takiego istnieje. Po takich scenach człowiek dopiero uświadamia sobie, jakie ma szczęście.\nDuch Evy - hmmm, ja bym tu dała trupioblade światło, no chyba, że chodziło o efekt sepii\nTwierdzicie, że Roque tchórz, a powiedzcie co on ma niby zrobić. Skoro Amelia, dorosła kobieta robiła złe rzeczy dla Noireta i reszty, to czego wymagacie od zakompleksionego szesnastolatka?\nOstatnio edytowany przez szaba (2010-12-18 17:01:46)\n#10 2010-12-12 23:51:03\nRoque - dzisiaj to już aż brak słów, żeby opisać jak mnie wku****. Niech go szlag trafi. Dupek. Nie będzie mi go żal, jakby się go pozbyli....\nAmelia - nie sądziłem, że postawi się Noiretowi...i jak broni naszych 'detektywów'. No proszę.\nCamilo - a niech go...... że też przeżył.\nMaria - liczę na to, że NIBY współpracuje z tamtymi, ale powie o tym Ferminowi, i będzie tak bujać tamtych....\nIvan - debil. Zachowuje się jak......aż sam nie wiem. Straaaasznie postępuje z Julią.\nJulia i Eva....wow. Ta dziewczynka wywołuje u mnie od razu strach.\nMarcos....jakoś tak chyba zapomniał, że szukał rodziców.....\nA Martin i Jacinta trzęsą się jak galareta na sam tekst o ojcu Elsy.\n#11 2010-12-13 00:21:34\nTak wiec moja teoria sie potwierdzila ze Irene i Paula to klony Evy, wydaje mi sie ze Eve zamrozono, skoro napisala "Jest mi zimno". Camilo przezyl, ale tak tez przypuszczalam, wydaje mi sie ze jest teraz po dobrej stronie, w koncu daje Pauli "prezenty". Skoro Eva pisze po niemiecku to na 99% jest córka jakiegos nazisty!\nCiekawi mnie bardzo co zrobi Elsa ze swiadomoscia, że widziala matke Pauli, ktora "umarła" i która ma jej syna.\nNo i najwazniejsze w domu bł syn Lucii, a nie Hector, jestem bardzo zawiedziona:( Ale mysle,że jest drugie "dno" i Hector tez tam gdzies jest, bo niektore z tych rozmow Lucii na jakims tam komunikatorze sa jakies dziwne jak do dziecka, pozatym gdy było "rozejrzenie" po pokoju[celi] nie widzialam tam zadnego komputera.\nRoque, hmmm w sumie mu sie nie dziwie, czlowiek w takich sytuacjach mysli tylko o tym aby przedrwac, na pewno nikomu nie uwierze, że gdyby byl swiadomy ze ktos go zabije to nie zrobilby nic aby uniknac tego.\nOdcinek ogolnie super, juz sie nie moge doczekac nastepnego.\n#12 2010-12-13 00:36:29\nOkazuje się, że miałam rację - potwór to nadpalony Camilo! Wilczek ma wyjaśniać zębiska, szkoda tylko, że te zęby były w ustach bardziej ludzkich niż zwierzęcych... To chyba najgorszy wątek w historii serialu. Idiotyczne, bezsensowne i całkowicie niewiarygodne.\nJestem za to pod dużym wrażeniem Carloty, jest taka młodziutka, a potrafi zagrać zarówno słodką, głupiutką Paulę jak i dość przerażającą Evę.\nciekawe co im powie i pewnie nie oddzywa się dlatego że nie rozumie po hiszpańsku\nMyślę, że problemem nie jest bariera językowa, tylko to, że duchy są z zasady średnio rozmowne...\n#13 2010-12-13 00:55:37\ntroszku tym Camillo wymyślone wątpię by ktoś by coś takiego przeżył\nz synem Lucii przerażająca choroba ciekawi mnie co z nim dalej\nIvan zawsze był arogancki ale tym razem postąpił jak ostania świnia jak mógł potraktować tak Julie i dobrze mu powiedziała by o niej zapomniał\nEva jej mruczenie przyprawia mnie o dreszcze na ciele i jej wzrok jest taki zimny i zły zarazem\nszkoda ze następny odc będzie za tydzień bu\n#14 2010-12-13 01:22:24\nwidać że Eva jest córką nazisty, pewnie od urodzenia była chowana na nazistkę też. Jej jest zimno, więc oczywiście musi sprawić żeby zimno było też wszystkim naokoło, w dodatku tym którzy chcą jej pomóc. Cóż, serial zmierza pomału w stronę horroru\n#15 2010-12-13 01:33:14\nCamilo przezyl, ale tak tez przypuszczalam, wydaje mi sie ze jest teraz po dobrej stronie, w koncu daje Pauli "prezenty".\nJa myślę, że raczej chciał ją zwabić i porwać. Wie, że jest bardzo ważna dla Projektu Geminis. I za jej zniknięcie odpowiedziałby Noiret. Czyli Camilo raczej chce zemsty a Paula byłaby narzędziem...\nSkoro Eva pisze po niemiecku to na 99% jest córka jakiegos nazisty!\nOni na razie nie wpadli chyba no to, że to po niemiecku. Jak wpadną to pójdzie szybko....\nMam nadzieję,że powie o tym Alici i to będzie coś czeego tamta pewnie nie odpuści...\nTak przy okazji zastanawiam się co o ojcu Elsy powiedziała Jacinta?...\nMoże wspomniała o tych starych adopcjach???\nCoś musiała skoro tak znacząco zaczęła zdanie i popatrzyła na Elsę...


Herbata Archives - Shabby eat\n28 lipca 2014 by shabbyeat 3 komentarze\n22 listopada 2013 by shabbyeat 1 comment\nStaliście długo na przystanku, zmarzliście na spacerze z psem? Najlepszym sposobem na rozgrzanie będzie aromatyczna herbata pachnąca pomarańczami, imbirem, cynamonem i goździkami. Zima i Święta już blisko, więc poczujmy zimową atmosferę. Weźcie wciągającą książkę lub dobry filmy, rozgrzewającą herbatę i wyłączcie się od problemów świata zewnętrznego. Od razu poczujecie się lepiej. Spróbujcie!\n6 sierpnia 2013 by shabbyeat 0 comments\nGodzina 8.00 a na termometrze 24 stopnie. Z prognoz wynika, że jeszcze kilka dni tropiki będą gościć w naszym kraju. Ale to żaden problem! Pijcie orzeźwiające napoje, a upały nie będą takie straszne! Dziś herbata mrożona z miętą, imbirem, cytryną i miodem.


Katalog WWW - Ridenroll - Katlog.pl | Katalog Stron\nSłowa kluczowe: katalog www, katalog stron internetowych, indeks stron, katalog stron, seokatalog\nRidenroll.pl to niezwykły spis stron internetowych. Rewelacyjny, a zwłaszcza bezpłatny. Katalog ten oparty jest o jeden z najmocniej lubianych skrytpów - SEOKatalog.\nRidenroll.pl jest spisem ogólnotematycznym, a więc możesz zgłosić tam stronę bez względu na tematykę. Na sto procent tylko wartościowe strony są tam przyjmowane - o tym należy pamiętać. Mniemam, że jest to jeden z najlepszych katalogów w sieci!


Mikrorachunek podatkowy ułatwi płacenie PIT, CIT i VAT\nPowiatowy Urząd Pracy na prośbę Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku przyłącza się do ogólnopolskiej kampanii informacyjnej, towarzyszącej wprowadzeniu przez Ministerstwo Finansów i Krajową Administrację Skarbową nowej usługi mikrorachunku podatkowego.\nJest to nowe rozwiązanie, które zacznie funkcjonować 1 stycznia 2020 r. i obejmie wszystkich podatników płacących PIT, CIT i VAT.\nDowiesz się więcej o mikrorachunku TUTAJ\nbądź na stronie www.podatki.gov.pl/mikrorachunek-podatkowy\nPowiatowy Urząd Pracy w Wysokiem Mazowieckiem informuje,iż Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Białymstoku zarządza rozpoczęcie procedury kwalifikacyjnej dla kandydatów do służby w Służbie Więziennej w jednostkach okręgu Białostockiego.\nPlanowana liczba osób do przyjęcia: 56.\nOferty są ważne do dnia 12 grudnia 2019 r.\nMinisterstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Departament Rynku Pracy oraz Powiatowy Urząd Pracyproponuje do zapoznania ulotkę informacyjną EURES: Pracownik, którego szukasz może być w innym kraju Europy, która może być pomocna w przypadku rekrutacji pracowników z krajów Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Szwajcarii.


Opis rośliny: Złoty Ożarowski to odmiana, która wyróżnia się niezwykłym kolorem skórki i miąższu. Owoce są pomarańczozłociste i fantastycznie prezentują...\nPomidor Yellowstone to odmiana średnio wczesna, przeznaczona do uprawy w gruncie. Obficie plonuje, tworząc lekko żebrowane, spłaszczone owoce okryte...\nOpis rośliny: Adam F1 to pierwsza w Polsce mieszańcowa odmiana pomidora wysokiego, którego owoce są przeznaczone do przechowywania, nawet przez...\nOpis rośliny: Owoce pomidora Yellow Pearshaped są niezwykłe. Wyróżniają się przede wszystkim nietypowym kształtem – zamiast kulistych...\nOpis rośliny: Pokusa to jedna z najbardziej plennych odmian pomidora. Pojedyncza roślina tworzy bardzo wiele małych, smacznych pomidorków typu...\nOpis rośliny: Jeśli lubisz niecodzienne warzywa i owoce, przemyśl zaproszenie do swojego ogrodu roślin pomidora Tigerella. Jego owoce są niezwykle...\nBlack Cherry jest jedną z najciekawszych odmian koktajlowych, oferowanych obecnie w sprzedaży. Plonuje w terminie średnio późnym, wydając dużą liczbę...\nNazwa łacińska: Solanum lycopersicum Forma życiowa: Zielna roślina jednoroczna. Wysokość: White Beauty jest odmianą stosunkowo wysoką, rośliny...\nPomidor VP1 F1 Pink King to odmiana wcześnie dojrzewająca, polecana do uprawy w przy palikach w szklarni. Odmiana ta charakteryzuje się dużą plennością oraz...\nPomidor Vilma to odmiana doskonale sprawdzająca się w uprawie amatorskiej. Rodzi liczne, drobne i apetyczne, intensywnie czerwone owoce. Ze względu na...\nPomidor Tolek to odmiana średnio wczesna, nadająca się do uprawy zarówno w gruncie, jak i pod osłonami. Tworzy bardzo duże, soczyste i aromatyczne owoce w...\nNazwa łacińska: Lycopersicon esculentum Forma życiowa: Zielna roślina jednoroczna. Pokrój: Pomidor Słonka posiada łodygi o średniej grubości i...\n7.00 PLN 6.60 PLN\nOpis rośliny: Tukan F1 to odmiana pomidora przydatna do prowadzenia uprawy pod osłonami. Rośliny nie są zbyt wysokie, nie mają także dużego...\nOpis rośliny: Oferowany przez nasz sklep pomidor odmiany Bekas F1 to mieszańcowa odmiana, która wyróżnia się dużą uniwersalnością. W...\nSpośród wczesnych odmian pomidorów do uprawy amatorskiej w odkrytym gruncie na uwagę zasługuje w szczególności pomidor Szach. Jego wiotkołodygowe rośliny...\nPomidor Scatolone 2 jest odmianą przeznaczoną do polowej uprawy przy palikach oraz pod nieogrzewanymi osłonami. Jest to odmiana bardzo plenna, rodząca...\nPomidor Samuraj to nowa, wczesna odmiana, która nie bez powodu nosi tak szlachetną nazwę. Wykształca duże, odporne na uszkodzenia owoce, które...\nPomidor Romus to odmiana średnio wczesna, doskonale nadająca się do uprawy w gruncie. Tworzy okryte gładką, żółtą skórką owoce o bardzo regularnym...\nNazwa łacińska: Lycopersicon esculentum Forma życiowa: Zielna roślina jednoroczna. Wysokość: Odmiana stosunkowo wysoka, wymaga podpierania,...\nPomidor Radana to średniowczesna, koktajlowa odmiana pomidora, o niekończącym się wzroście. Wytwarza bardzo liczne, drobne owoce, o charakterystycznym...\nPomidor Płomień należy do grupy odmian gruntowych o średnio wczesnym terminie zbioru i bardzo silnym wigorze. Jego duże, kuliste, intensywnie czerwone owoce...\nPomidory to bardzo popularne warzywa, które regularnie goszczą na naszych stołach pod różną postacią. Na szczególną uwagę zasługuje...\nOpis rośliny: Pomarańczowy pomidor Figiel to wspaniały, niezwykle dekoracyjny dodatek do wielu rodzajów dań. Te niewielkie, ładnie...\nPomidor Polorosa F1 to jedna z malinowych odmian pomidora. Polecana jest do uprawy pod osłonami. Charakteryzuje się bardzo obfitym plonowaniem, owoce są...\nPomidor Pink Wonder F1 - malinowy szklarniowy - 7 nasion\nPomidor malinowy szklarniowy Pink Wonder F1 to jedna z najsmaczniejszych odmian heterozyjnych, plennych, odpornych na choroby i obdarzonych doskonałym...\nNazwa łacińska: Solanum lycopersicum Forma życiowa: Zielna roślina jednoroczna. Wysokość: Odmiana Perkoz F1 jest wysoka, w dobrych warunkach...\nPomidor Pelikan - szklarniowy, tunelowy, gruntowy - uniwersalny\nPomidor Pelikan to odmian niezwykle uniwersalna i łatwa w uprawie. Może być uprawiana w gruncie lub pod osłonami. Polecana jest zarówno do uprawy...\nPomidor Pedro to odmiana późna, przeznaczona do uprawy szklarniowej i tunelowej. Owoce tej odmiany są bardzo samcze, soczyste oraz odporne na pękanie i...\nPomidor Orkado F1 to odmiana polecana do uprawy w gruncie choć sprawdzi się również pod osłonami. Wysokie rośliny wymagają palikowania. Odmiana...\nPomidor Orange Wellington - szklarniowy, pomarańczowy\nPomidor Orange Wellington to jedna z najwcześniej dojrzewających odmian, przeznaczona do uprawy szklarniowej, o bardzo długim okresie zbiorów. Tworzy...\nPomidor Or Pera d'Abruzzo to oryginalna, amatorska odmiana przeznaczona do uprawy gruntowej oraz pod osłonami, ceniona ze względu na nietypowy wygląd i...\nPomidor Ola Polka - gruntowy - 500 nasion\nChcesz wprowadzić do swojej kuchni odrobinę szaleństwa? Pomidor Ola Polka jest właśnie dla Ciebie! Ta fantazyjna odmiana karłowa to połączenie dobrego smaku...\nPomidor Octawian F1 to jedna z wczesnych odmian polecanych do uprawy pod osłonami. Z powodzeniem można ją sadzić w podłożu tradycyjnym lub na wełnie...\nPomidor gruntowy Noire de Crimee to niezwykła, wysoka odmiana, która nie bez powodu nazywana jest Czarnym Księciem, to prawdziwy arystokrata...\nTa popularna, samokończąca odmiana koktajlowa wydaje bardzo liczne i smaczne owoce. Doskonała plenność pomidora Maskotka oraz brak konieczności ogławiania...\nMarmande to amatorska odmiana pomidora typu malinowego. Płaskie i ciemnoczerwone owoce cieszą się dużym uznaniem wśród ogrodników – są niezwykle smaczne...\nPomidor Malinowy Retro to odmiana wczesna przeznaczona do uprawy polowej. Jest to odmiana niezawodna i wyjątkowo plenna. Rodzi okazałe i smaczne owoce,...\n7.00 PLN 3.80 PLN\nMalinowy Olbrzym to jedna z najchętniej uprawianych amatorskich odmian pomidora malinowego. Jego owoce są bardzo smaczne i aromatyczne, idealne do...\nDorodne, mięsiste owoce średnio późnego pomidora Krakus cechują się wyjątkowymi walorami smakowymi. Jako odmiana wysoka, wymagająca stosowania podpór,...\nPomidorki koktajlowe to bardzo lubiana mini wersja popularnego warzywa, o dużych walorach nie tylko smakowych ale i dekoracyjnych. Pomidor karłowy...\nPomidor koktajlowy Venus jest jedną z najłatwiejszych w uprawie odmian drobnoowocowych. Ze względu na niski wzrost i prosty pokrój nie wymaga podpórek, a...\nAztek należy do wyjątkowo atrakcyjnych odmian amatorskich pomidora. Jego drobne, koktailowe owoce mają niespotykany, jaskrawożółty kolor, a ich...\nOpis rośliny: Kmicic to odmiana o twardych i smacznych owocach, które mają nieco wydłużony kształt. Jest ceniona i przez ogrodników...\nBetalux to jedna z najlepszych amatorskich odmian pomidorów karłowych, przeznaczonych do siewu w gruncie. Wydaje bardzo wczesny plon, dzięki czemu jest...\nPomidor Julia F1 to wspaniała odmiana szklarniowa, którą można na uprawiać w każdym terminie. Świetnie nadaje się do całorocznej uprawy pod ogrzewanymi...\nPomidor Jowisz, oprócz szkarłatnego koloru, charakteryzuje się wysoką odpornością na choroby. Wcześnie owocuje i jest plenna. To odmiana odpowiednia...\nPomidor Hector F1 to średnio wczesna odmiana karłowa, przeznaczona do uprawy gruntowej lub pod osłonami. Tworzy duże i twarde owoce doskonale nadające się...\nPomidor Hardy to późna, wysoka odmiana przeznaczona do upraw pod osłonami. Jej owoce cechują się wyjątkowo długą trwałością oraz odpornością na gnicie i...\nPomidor gruntowy wysoki Black Prince - soczysty, słodki i aromatyczny, polecany do bezpośredniego spożycia\nPomidor gruntowy wysoki Black Prince to jedna z bardziej atrakcyjnych odmian pomidorów o czarnych owocach. Owoce przypadną do gustu smakoszom, gdyż są...\nPomidor gruntowy karłowy Mieszko to średniowczesna odmiana, owoce można zbierać już po 75-80 dniach od posadzenia rozsady do gruntu. Mieszaniec ten polecany...\nPomidor gruntowy karłowy Malinowy Bosman wyjątkowo atrakcyjna odmiana o podłużnych owocach. Zaliczany jest do odmiana średniowczesnych, bardzo dobrze...\nPomidor gruntowy karłowy Lolek wyróżnia się piękną pomarańczową barwą owoców. Jest to odmiana bardzo późna, samokończąca, polecana do amatorskiej uprawy....\nPomidor gruntowy karłowy Lambert daje owoce doskonałe na przeciery. Odmiana średniowczesna, w jej przypadku od wysadzenia rozsady do zbioru upływa około 75...\nPomidor gruntowy karłowy Jutrosz to wyjątkowo plenna odmiana o samokończącym typie wzrostu. Wyróżnia się wczesnym dojrzewaniem owoców od wysadzenia rozsady...\nPomidor gruntowy karłowy Jokato to ciekawa odmiana o wydłużonych owocach w pomarańczowym kolorze. Zaliczany jest do odmian średniowczesnych, więc na zbiór...\nPomidor gruntowy karłowy Granit to samokończąca odmiana. Silnie krzewiące się rośliny o bujnym wzroście. Jest to jedna z średniopóźnych odmian od wysadzenia...\nPomidor gruntowy karłowy Chrobry to odmiana zaliczana do średniopóźnych. Rośliny wiotkołodygowe, samokończące o karłowym typie wzrostu. Odmiana...\nPomidor karłowy Bohun to jedna z najwcześniejszych odmian gruntowych. Pierwsze owoce dojrzewają już w okolicy 10 lipca. Odmiana ceniona jest za bardzo...\nPomidor gruntowy karłowy Awizo należy do odmian wczesnych, owoce można zbierać już po 65-70 dniach od wysadzenia rozsady na miejsce stałe. Rośliny o...\nOpis rośliny: Jantar to odmiana dedykowana dla amatorów. Wytwarza duże, aromatyczne owoce o złocistym kolorze skórki i miąższu. Jest ceniona...\nPomidor gruntowy Alka należy do grona najpopularniejszych odmian w Polsce, co zawdzięcza dużej plenności, a także wysokiej tolerancji na choroby. Jest...\nPomidor Faworyt - gruntowy malinowy - owoce do 0,5 kg - 10 gram - 3500 nasion\nPomidor Faworyt to niedawno uzyskana polska średnio wczesna odmiana. Należy do pomidorów malinowych, do uprawy w gruncie z podporami. Jego zaletą są duże,...\nPomidor Etna F1 to wyjątkowo wytrzymała odmiana, odznaczająca się dużą tolerancją na suszę i chłody. Etna F1 jest wierna w plonowaniu, dobrze owocuje...\nPomidor Elf - pod osłony - nasiona odmian profesjonalnych dla każdego - 10 nasion\nPomidor jest najchętniej spożywanym warzywem na świecie. Odmiana Elf należy do mieszańców grupy F1 – odpornych na wiele chorób....\nPomidor Delizia F1 to odmiana o atrakcyjnych, mocno żebrowanych owocach. Bardzo wczesna odmiana polecana do uprawy gruntowej lub pod różnego typu osłonami....\nPomidor Dafne F1 to odmiana wczesna, odporna na choroby, przeznaczona do uprawy pod osłonami, szczególnie polecana do uprawy zimowej. Owoce tej odmiany...\nPomidor Cuor di Bue to wyśmienita odmiana w typie Bawole Serce, polecana do uprawy w gruncie. Wysokie rośliny o silnym wzroście, które wymaga uprawy przy...\nPomidor Costoluto fiorentino jest oryginalną odmianą włoską o dekoracyjnie uformowanych owocach. Wyraźne żebrowanie i lekko spłaszczony kształt sprawiają,...\nPomidor szklarniowy wysoki Cornabel F1 wywodzi się z Francji i należy do grupy poszukiwanych odmian o owocach wyśmienitych do spożycia bezpośredniego. Mają...\nPomidor Cencara F1 to odmiana średnio wczesna, przeznaczona do uprawy w szklarni lub tunelu foliowym. Jej owoce mają cylindryczny, lekko wydłużony kształt i...\nPomidor Buffalosteak F1 - gruntowy i pod osłony, wysoki - 10 nasion\nPomidor Buffalosteak F1 to odmiana szczególnie polecana działkowcom. Jej ogromną zaletą jest odporność na choroby, co pozwala uzyskać wysokiej jakości plony...\nPomidor Bruno F1 to bardzo plenna odmiana przeznaczona głównie do uprawy w szklarni lub tunelu foliowym. Charakteryzuje się wysoką jakością, wyśmienitych w...\nPomidor Big Mama F1 to odmiana wczesna, przeznaczona do uprawy w szklarni lub tunelu foliowym. Jest o odmiana o dużych, mięsistych owocach w oryginalnym...\nPomidor Big League to odmiana karłowa samo kończąca, przeznaczona do uprawy w odkrytym gruncie i pod osłonami, ale doskonale sprawdzająca się również w...\nBeta jest uniwersalną odmianą, sprawdzoną w produkcji na potrzeby przemysłu przetwórczego i doskonałą dla amatorów, uprawiających pomidory na własny...\nPomidor Berner Rose to wyjątkowa odmiana o niskim wzroście, doskonale sprawdzająca się w uprawie w odkrytym gruncie oraz pod osłonami. Rodzi ładnie...\nOpis rośliny: Chociaż na półkach w sklepie można odnaleźć bardzo wiele pomidorów typu Bawole Serce, takiego oryginalnego jak Oxheart trudno spotkać. Jest...\nPomidor Bawole Serce Oxheart - gruntowy Malinowy - 10 gram - 5000 nasion\nNazwa łacińska: Lycopersicon esculentum Forma życiowa: Roślina jednoroczna. Pochodzi z Ameryki Środkowej. Do Europy trafiła w XVI w., przywieźli ją...\nBaron F 1 wykształca jędrne, dobrze wypełnione pomidory, mało podatne na uszkodzenia. Ta wczesna odmiana, doskonała do uprawy pod osłonami, cechuje się...\nOwoce pomidora Antares F1 są niezwykle smaczne. Ich malinowy miąższ jest niezwykle pachnący i wspaniale komponuje się w wielu różnego rodzaju daniach. Ze...\nPomidor Alka to wczesna odmiana karłowa, która jest szczególnie cenna ze względu na swoją wyjątkową plenność. Dzięki partenokarpicznym cechom...\nPomidor Akron do odmiana średnio wczesna przeznaczona do uprawy w szklarniach i tunelach foliowych. Jej owoce cechują się wyjątkową trwałością i odpornością...\nSą warzywa, bez których nie obyłaby się polska kuchnia – potrzebne są do zup, sałatek, gulaszy. Najlepiej mieć je świeże, z własnego...\nPokrzywa zwyczajna to roślina wieloletnia, pospolicie występująca w Europie i Azji. Jej cechą charakterystyczną są parzące w dotyki włoski, którymi pokryta...\nNazwa łacińska: Platycodon grandiflorus Forma życiowa: Platykodon jest byliną. Pokrój: Roślina o mocno rozgałęziających się, sztywnych łodygach,...\nBardzo uniwersalna mieszanka traw przeznaczonych do ogrodów przydomowych i miejsc odpoczynku i rekreacji. Sprawdzi się na terenach o średnim stopniu...\nNazwa łacińska: Petroselinum crispum Forma życiowa: Roślina dwuletnia, w Polsce najczęściej traktowana jako jednoroczna i uprawiana na zbiór korzeni....\nPietruszka Osborne to atrakcyjna nowość na polskim rynku nasion. Ta plenna odmiana o doskonałej strukturze plonu wydaje bardzo długie, nierozwidlone,...\nPietruszka naciowa jest rozpowszechnioną na całym świecie rośliną, która jest bogata w cenne witaminy, a swoim niepowtarzalnym aromatem i smakiem, dodaje...\nPietruszka naciowa Rizado Verde Oscuro to odmiana o intensywnie zielonych, mocno kędzierzawych liściach, które doskonale nadają się do dekoracji potraw....\nPietruszka naciowa Mooscrause to łatwa w uprawie odmiana o kędzierzawych, intensywnie zielonych, bardzo aromatycznych i wyrazistych w smaku liściach. Tworzy...\nNazwa łacińska: Petroselinum crispum Forma życiowa: Roślina dwuletnia pochodząca z Europy. Pokrój: Składa się z korzenia, który znajduje się pod...\nPietruszka jest stałym bywalcem kuchni. To poczciwe warzywo oprócz niewątpliwych walorów smakowych posiada w swym składzie także mnóstwo składników...\nBujne, pachnące liście pietruszki naciowej Astra podkreślają smak potraw, a przy tym wspomagają apetyt i wykazują szereg innych właściwości prozdrowotnych....


Jak ćwiczyć żeby budować mięśnie i spalać tłuszcz\nCelem aktywności fizycznej jest utrzymanie dobrej kondycji a\npodczas ćwiczeń kluczową rolę odgrywają mięśnie! To nasza masa mięśniowa odpowiada ze nasz metabolizm, sprawność i wygląd. Więc warto zrozumieć jak utrzymać naszą masę mięśniową w dobrej kondycji\nĆwiczenia to proces, w którym nasze mięśnie zostają\nnadwerężone, osłabione, po to by z nadwyżką zrekompensować „straty” oraz odbudować nadwerężone mięśnie adaptując się do zadanego wysiłku. Niektóre osoby które ćwiczyły wcześniej wiedzą, że po godzinie lub dwóch ćwiczeń na drugi dzień nasze mięśnie są obolałe właśnie z powodu zaistnienia powyżej wspomnianego procesu. Jest to tzw. stan kataboliczny. Rekuperacja mięśni z drugiej strony, to stan anaboliczny, gdy próbują one się odbudować i zaadaptować do sytuacji. Wówczas właśnie następuje ich wzrost.\nMusisz wiedzieć, że nie można ćwiczyć tych samych partii mięśni pod rząd?\nStan kataboliczny (po ćwiczeniach kiedy bolą nas mięśnie) może utrzymywać się nawet 5 dni a stan anaboliczny (kiedy nasze mięśnie się odbudowują i rosną) następne 5. Ćwicząc te same partie mięśni na siłowni co drugi czy co trzeci dzień, robimy sobie krzywdę. Wydzielają się złe hormony, o których mówiliśmy wcześniej, chodzimy sfrustrowani i wcześniej czy później stwierdzamy, że siłownia jest nie dla nas.\nAle mamy rozwiązanie, którym jest 7 Minutowy Trening, który opiera się na fizjologii organizmu wykorzystując jeden z 2 cyklów jego Pracy.\nWspółzałożycielem programu jest Joel Theiren, który był topowym kulturystą odnoszącym światowe sukcesy (6 miejsce w międzynarodowych zawodach kulturystycznych) i trenującym właśnie w ten sposób. Joel również studiował cztery lata fizjologię na Uniwersytecie Concordia w Montrealu w Kanadzie oraz był jednym z najbardziej poszukiwanych trenerów, który pomógł setkom osób osiągnąć sukces w bodybuilding ucząc jak ćwiczyć tylko 7 minut\ndziennie, 3 razy w tygodniu\nTeraz 7 Minutowego Treningu, nauczy Joel Theiren Ciebie poprzez specjalnie przygotowana aplikacje 7 Minutowego Treningu, która spersonalizuje dla Ciebie aktywność fizyczną i pozwoli Ci wykonywać ćwiczenia w Twoim Domu.


Lightnir's blog: Imp on the balcony\nAutor: Lightnir o 15:36\nMożna jeszcze włączyć filtrowanie po MACu na WiFi jeżeli Livebox to udostępnia no i wyłączyć SSID broadcast.\nFiltrowanie MACu włączyłem dla dongli których używam na obu maszynach(por. post). Broadcastu SSID z poziomu panelu administracyjnego nie można wyłączyć. Być może, że byłaby taka opcja jeśli się pogrzebie bezpośrednio na konfigach rutera, ale raczej nie chce mi się w to bawić. Poza tym nie wiem czy to by miało sens. To tak jak z tym wbudowanym portem USB na tym ruterze. Niby fizycznie jest, ale z chwilą kiedy się pierwszy raz podpina do sieci ruter ściąga aktualizację firmware'u z tepsy, która niestety wyłącza port USB. Podejrzewam, że nawet jakbym coś ręcznie pozmieniał ruter by to nadpisał, najpóźniej przy jego restarcie. W tej chwili mam szyfrowanie TKIP, ale do wyboru jest jeszcze AES i chyba zmienię na to drugie, bo z tego co na razie wyczytałem ma ono dwa plusy:\n1) daje większe bezpieczeństwo\n2) szyfrowanie mniej obciąża zasoby sprzętowe.