I odpuść nam nasze winy... - "Dramatis personae" |\nI odpuść nam nasze winy… – "Dramatis personae"\nVII Na dystans.\nZamontowane w oknach verticale spełniały swoje zadanie, blokując promieniom słonecznym dostęp do niewielkiego gabinetu. Na półokrągłe jasne biurko padały tylko pojedyncze snopy światła, a resztę pokoju pokrywała niebieskawa łuna będąca efektem doboru żaluzji takiego, a nie innego koloru. Białe ściany stały się lekko szare, pokrywające jedyną szafę książki i dokumenty były teraz czarnymi plamami cienia. Ciemnobrunatny dywan, kompletnie niepraktyczny, gdyż ujawniał obecność każdej niteczki, czynił pomieszczenie jeszcze bardziej ponurym, choć przecież dochodziła trzynasta, a słońce wspięło się już wysoko.\nOsobie przebywającej w gabinecie bardzo odpowiadały jednak takie warunki. Słońce? Słońce rozprasza, zresztą biurko i tak ustawione zostało tyłem do okna – mężczyzna nie lubił być zmuszonym odwracać się, kiedy ktoś wchodził do jego pokoju. Czuł się niekomfortowo, a tak wystarczyło tylko podnieść wzrok znad dokumentów, żeby speszyć gościa lustrującym spojrzeniem. Półmrok także sprzyjał zachowaniu dystansu.\nDystans. Grzegorz bardzo lubił to słowo, a jeszcze bardziej jego znaczenie. Szczerze mówiąc właśnie z powodu dystansu – a raczej braku dystansu – nie cierpiał dni takich jak ten. Siedzenie przez cały dzień w ciasnym gabinecie doprowadzało go do furii. Nie dlatego, że narzekał na pracę, nie. Narzekał na ludzi. Między dziewiątą, czasem nawet ósmą rano a szesnastą odcięty od światła przez verticale pokój stawał się we wtorki, środy i piątki punktem docelowym pielgrzymek sekretarek, adwokatów albo zbłąkanych interesantów, którym łatwiej było wtargnąć do znajdującego się naprzeciwko schodów gabinetu, niż znaleźć odpowiednie pomieszczenie zaraz za zakrętem. Nie okazywał niezadowolenia. Przeciwnie – z uśmiechem składał kolejne podpisy na wszelkich pismach, wskazywał drogę do właściwych pokoi, wysłuchiwał narzekań radców prawnych na odległe terminy rozpraw… Wiedział, że intruz kiedyś wreszcie wyjdzie, a on będzie mógł ponownie skoncentrować się na przygotowaniu posiedzenia. Wiedział, że wreszcie nadejdzie poniedziałek, potem czwartek i znowu poniedziałek, a on założy togę i zajmie miejsce, na którym czuł się najlepiej. Tam nikt nie skróci dystansu.\nNiestety tydzień miał siedem dni, nie dwa. Soboty i niedziele Grzegorz traktował jako czas na zregenerowanie sił, na odpoczynek, ale i na lepsze przygotowanie się do poniedziałków. Najgorzej było we wtorki, takie jak ten. Co prawda zajęć nigdy nie brakowało w wydziale, jednak praca poza salą sądową – wbrew pozorom stanowiąca lwią część całości – nie spełniała jego ambicji.\nNa dźwięk pukania do drzwi uniósł głowę znad swojego kalendarza, gdzie zapisywał ustalone przed chwilą terminy rozpraw. Kiedy ujrzał wchodzącą do gabinetu kobietę, westchnął w duchu.\n― Dzień dobry – przywitała się z uśmiechem, podchodząc do biurka. W dłoni trzymała kilka kartek formatu A4, a idąc, kołysała biodrami, jakby tych kilka kartek było co najmniej kilkoma ryzami papieru nie pozwalającymi na utrzymanie równowagi. – Podpisze sędzia?\nPodsunęła Grzegorzowi opieczętowane wydruki, przypatrując mu się przy tym intensywnie. Spojrzenie odwzajemnił bardzo krótko i tylko podczas odpowiadania na „dzień dobry”, ale pozwolił sobie na formalny uśmiech. Kto wie, do czego może się przydać tak widoczna sympatia ze strony sekretarza Wydziału Rodzinnego?\n― Proszę, pani Elu – rzekł, oddając podpisane i dyskretnie skontrolowane dokumenty. Kobieta uśmiechnęła się, mile zaskoczona tym, że pamiętał jej imię. Przydawała się umiejętność równie dyskretnego zerkania na plakietki identyfikacyjne, co na podpisywane papiery. Sądził, że nawet jeśli zauważyła spojrzenie, wzięła je za skierowane na swój nieco zbyt głęboki dekolt. Grzegorz podejrzewał zresztą, iż to nie przez roztargnienie przyszła do jego gabinetu w bluzeczce na ramiączkach, czym ryzykowała spore kłopoty w razie spotkania z konserwatywnym prezesem sądu. Przywykł już do zainteresowania, jakie wzbudzał wśród damskiej części pracowników budynku – zamężnej części czy też nie.\nLedwie wrócił do akt własnego wydziału, gdy przerwano mu znowu. Tym razem zrobiła to jego protokolantka, Magda.\n― Panie sędzio, w wydziale czeka pański brat… Poprosić go tutaj?\n― Kto czeka? – spytał, sądząc, że źle słyszy.\n― Pański brat… to znaczy tak się przedstawił. Błażej Grudzień.\nGrzegorz zsunął spojrzenie z młodej kobiety. Błażej? Jak dotąd to imię oznaczało dla niego tylko i wyłącznie problemy natury osobistej, których nienawidził najbardziej spośród wszystkich rodzajów problemów. Nie miał żony, narzeczonej, dziewczyny, nawet psa. Mógł poświęcić pracy cały swój wolny czas, zresztą był święcie przekonany, że tak właśnie należy robić, skoro wybrało się zawód sędziego… Nie, nie zamierzał umiejscawiać zaangażowania gdzieś indziej. Zwłaszcza tam, gdzie spodziewał się, że będzie to od niego wymagane.\nDziewczyna wróciła po jakichś pięciu minutach, a po jej minie natychmiast poznał, co ma mu do powiedzenia. Dlatego jeszcze zanim zaczęła mówić, odnalazł wzrokiem na ogromnej korkowej tablicy kartkę z nazwiskami, telefonami i numerami pokojów. Sędzia G. Grudzień – p. 202.\n― Przykro mi, ale sędzia jest teraz bardzo zajęty i nie będzie mógł z panem rozmawiać…\n― Rozumiem – odrzekł Błażej, kiwając głową. – W takim razie… cóż, dziękuję za fatygę. Będę musiał do niego dzwonić. Do widzenia.\nSekretarka uśmiechnęła się, ale wyglądała na zaskoczoną. Chyba nie spodziewała się tak spokojnej reakcji na ewidentne spławienie brata przez pana sędziego. Właściwie Błażej sam po sobie się tego nie spodziewał i gdyby nie wywieszona w biurze kartka, zapewne naciskałby na wskazanie mu gabinetu Grześka, co zaowocowałoby awanturą.\nTeraz jednak mógł wyjść z sekretariatu zupełnie swobodnie i skierować się na górę, gdzie przypuszczał znaleźć pokoje oznaczane trzycyfrowymi liczbami. Po drodze nie spotkał żywego ducha, za co był wdzięczny losowi, gdyż nie miał pojęcia, czy po budynku sądu można się poruszać całkowicie dowolnie.\nPrzed drzwiami pokoju dwieście dwa zawahał się tylko na moment. Zapukał, w razie gdyby to nie jego brat siedział w środku, po czym wszedł do gabinetu. Mimo godzin wczesnopopołudniowych było tam chłodno i panował półmrok. Pionowe żaluzje zaciągnięto i przebijające przez nie światło dawało niebieskawą łunę, w której skąpane zostało biurko i siedząca za nim postać w okularach.\n― A mama zawsze ci powtarzała, żebyś nie czytał przy złym świetle, bo oślepniesz…\n― Tobie za to powtarzała, żebyś w ogóle cokolwiek czytał – odgryzł się Grzesiek. – Mówiłem, że jestem zajęty.\n― Jesteś. Przeze mnie, bo zajmę ci chwilę.\nZamknąwszy za sobą drzwi, Błażej usiadł na miękkim krześle przystawionym do biurka i wbił wzrok w swojego brata. Okulary dodały Grześkowi powagi, ale jak gdyby trochę odmłodziły też jego twarz; może po prostu nie widać było tak bardzo drobnych zmarszczek, jakie miał już wokół szarych oczu.\n― Czego chcesz?\n― Ja? Niczego. Gośka chciała, żebym z tobą pogadał. – Dopiero teraz mężczyzna na dłużej podniósł na niego wzrok. Błażej w duchu uśmiechnął się triumfalnie, pamiętając o tym, że niegdyś jego brat darzył Gośkę pewnym… zainteresowaniem. – Jej się ciągle jeszcze wydaje, że ciebie jest w stanie cokolwiek wzruszyć.\n― Chodzi ci o pogrzeb? Bo jeśli tak, to wiedz, braciszku, że uważam, że lepsza szczerość niż obłuda. Miałem płakać nad grobem faceta, którego nie widziałem tyle lat? Daruj.\n― Sugerujesz coś?\n― A co, byliście z Michałem takimi świetnymi kolegami przez ostatnie lata?\n― Nie byliśmy, ale wychowywaliśmy się razem… Zresztą po co ja ci się tłumaczę? Zawsze byłeś cynicznym dupkiem.\nGrzesiek uśmiechnął się chłodno. No tak… Błażej zapomniał już, jak to jest rozmawiać z własnym bratem. Teraz czuł, że na nowo wzbiera w nim złość.\n― Chciałem ci tylko zakomunikować, że najprawdopodobniej śmierć Michała to nie był wypadek.\n― A co? – parsknął sędzia. – Morderstwo?\nDrwiący uśmieszek zniknął z twarzy Grześka. Przez chwilę wydawało się, że zmieni ton, ale kiedy się odezwał, Błażej stracił złudzenia:\n― Powiedz, co mnie to obchodzi?\n― A nie uważasz, że to może mieć związek z Natalią?\n― Z jaką Natalią?\n― Nie pierdol, że już zapomniałeś, Grzesiek. Doskonale wiesz, że kłamaliśmy wtedy przez ciebie. I jeżeli Michał się zabił, jeżeli to ma związek z Natalią, to masz w tym swój pieprzony udział. Największy.\n― Nie będę się powtarzał i niczego ci wyjaśniał – rzekł spokojnie mężczyzna, poprawiając mankiety błękitnej koszuli. – Powiedz mi tylko, skąd ci w ogóle przyszło do głowy łączyć samobójstwo Michała z czymś sprzed tylu lat? To kompletne brednie.\n― Gośka przypuszcza, że ktoś mógł przypomnieć Michałowi o tym „czymś”, jak to nazywasz.\n― Gośka przypuszcza… A to jej przypuszczenie skąd? Z tłumaczenia szwedzkich instrukcji obsługi? To idiotyzm, Błażej. Niby kto miałby Michałowi o czymkolwiek przypominać? Nikt niczego nie wie.\n― A tamten facet? – Grzesiek uniósł brwi. – No, kierowca auta, ten, którego widziałeś? Przypominam ci, że my też niczego nie wiemy, bo najstarszy i najmądrzejszy Grzegorz kazał trzymać gębę na kłódkę. Nie wiemy nic, a tamten facet być może teraz…\n― Tamten facet leży pochowany w grobie rodzinnym w parafii świętej Barbary.\n― Co ty pieprzysz?\n― To, co słyszysz. – Widząc niedowierzanie Błażeja, dodał: – Ja widziałem wtedy jego, on widział mnie. Myślisz, że nie próbowałem się dowiedzieć, kto to był? Próbowałem. Zajęło mi to dwa lata po studiach. Ale go znalazłem. Zginął w wypadku samochodowym rok wcześniej. Rozmawiałem nawet z jego żoną… Kobieta nie wie, z kim mieszkała przez całe życie…\nSłuchał z rosnącym zdziwieniem opowieści brata o tym, jak odnalazł jednego z zabójców Natalii. Nigdy nie pomyślałby, że Grzesiek nie wyrzucił jednak z pamięci tamtego lata, że starał się czegoś dowiedzieć, coś zbadać… Już miał powoli przygotowywać się do złagodzenia opinii na jego temat, gdy nagle dostał wprost wypowiedziany powód zainteresowania sprawą: młody prawnik bał się, że zagadka sprzed lat wpłynie na jego karierę. No tak, o aplikantach wie się wszystko, więc nie mógł ryzykować. Błażej tylko westchnął w duchu… Słów było mu po prostu szkoda.\n― Grzesiek… okej, skoro obaj nie żyją, to kto…?\n― Nikt. Michał miał problemy, więc się zabił, bo był słaby. Nie rozumiem, dlaczego szukacie w tym związku ze sprawą z naszego dzieciństwa. A Gośce powiedz, że jeśli mnie o coś oskarża, to chętnie z nią o tym porozmawiam bez twojego pośrednictwa.\n„No, nie wątpię, że chętnie…”\nBudynek dawno zdążył opustoszeć i teraz nikt już nie przeszkadzał Grzegorzowi w pracy. On jednak mimo wszystko nie potrafił się skupić. Bezwiednie otwierał i zamykał wieczne pióro, wpatrując się w błysk stalówki towarzyszący temu za każdym razem.\nGośce musiało chodzić o tego faceta… Bo o kogo innego? Jednego znaleziono martwego od razu, wiedziała o tym, więc z pewnością miała na myśli drugiego. Ale on także nie żyje. Grzegorz był pewien, osobiście sprawdził, czy rzeczywiście ten mężczyzna zginął w wypadku i czy rzeczywiście w osiemdziesiątym siódmym mieszkał zaledwie dziesięć kilometrów od Konwalii. Poza tym widział zdjęcia – nie pomyliłby się, to ta sama twarz, którą żegnał przestraszonym spojrzeniem w czerwcowe słoneczne popołudnie i którą oficjalnie zapomniał. Gośka niepotrzebnie rozpętała burzę w szklance wody, pewnie znowu chodziło o jakieś „przeczucie”, a ona jak zwykle stawiała wszystkich na nogi. A do życia trzeba podchodzić z dystansem. Może uspokoi się, kiedy Błażej przekaże jej wieści, i przyzna rację rozsądkowi. Samobójstwo Michała, o ile w ogóle nim było, nie mogło mieć związku z Natalią, po prostu nie mogło. Tylko skąd w takim razie to dziwne uczucie niepokoju, do cholery, no skąd?\nZatrzasnął pióro ponownie i zerknął w kalendarz: urlop wypadał mu dopiero na koniec lipca.\nOt, przedstawienie kolejnej postaci i kilku nowych faktów/domysłów.\nVI Paradoks chwili.\nTym razem niecierpliwie czekała, aż mężczyzna wreszcie skończy. Kompletnie nieskupiona wsłuchiwała się tylko w jego coraz głośniejsze sapanie. Czuła, jak twarde biodra uderzają o jej pośladki. Własne włosy raz po raz smagały ją po twarzy, a pojedyncze pasemka miodowego koloru przyklejały się do spoconego czoła. Miała dość. Jęknęła głośno i przeciągle, zmuszając się też do wykonania paru skurczów. Szymon uznał to chyba za dogodny moment, bo zaraz opadł ciężko na jej plecy, przyciskając kobietę do niezbyt miękkiego materaca.\nNie pierwszy raz udawała. Nie robiła też tego jakoś często. Po prostu nie miała dziś ochoty na seks, a wiedziała, że ambicja partnera nie pozwoli mu odpuścić, nim nie da jej satysfakcji. Ogólnie nie było źle, czasem było nawet zaskakująco dobrze… Kwestia nastawienia? Momentami zdawało się, że Szymon wie o tych kobiecych sztuczkach. Może wiedział i milczał, a może był tak skoncentrowany na sobie, że nie zauważał? Zresztą… bez różnicy. Oboje dostawali, czego chcieli.\nLeniwie całował kark Nataszy, nie zamierzając chyba zmieniać niewygodnej dla niej pozycji. Przesuwanie się jego ust po szyi i ramieniu było nawet przyjemne mimo drapiącego zarostu, który oceniła na trzy- lub czterodniowy, ale dziewięćdziesiąt parę kilogramów zaczynało poważnie ciążyć.\n― Nie za wygodnie ci? – spytała, na co odpowiedzią był przytłumiony jej włosami, basowy śmiech. – Złaź, chcę wziąć prysznic…\n― Może weźmiemy go razem, hm?\n― Czy ty nigdy nie masz dość? – prychnęła i zrzuciła go z siebie, przekręcając się na bok. Zdołała to zrobić tylko dlatego, że na to pozwolił. – Powinieneś się leczyć, to już choroba.\n― Wiem – roześmiał się ponownie – ale mi z tym dobrze.\n― Zbankrutujesz na dziwkach.\n― Oszczędzam na tobie.\nNie skomentowała już tej uwagi, tylko zupełnie wyswobodziła się z uścisku mężczyzny. Musiała przejść po jego nogach, żeby dostać się do łazienki, ponieważ rozłożona kanapa zajmowała niemal cały pokój małej kawalerki. Za niezbyt delikatne klepnięcie w pośladek, jakim ją wtedy obdarzył, miała ochotę przyozdobić twarz kochanka nowymi bliznami.\nKiedy wyszła spod prysznica, Szymon leżał nadal na kanapie z ręką podłożoną pod głowę, przykryty prześcieradłem do pasa. Taka poza prezentowała idealnie nie tylko jego muskularne, silne ciało, ale zwłaszcza brzydkie ślady po poparzeniach, jakimi było pokryte. Blizny rozciągały się od ucha, aż po żebra po lewej stronie. Dopiero niedawno Natasza nauczyła się nie brzydzić, lecz wciąż zdarzało jej się wzdrygnąć lekko, gdy dotknęła pofałdowanej, twardej skóry w tych miejscach. Przynajmniej pocałunki mężczyzny przestały przyprawiać ją o dreszcze niepokoju.\n― Podaj mi torebkę – powiedziała, zbierając swoje ubrania z fotela. Szymon jedynie zerknął na skórzany przedmiot rzucony niedbale na regał. Najwyraźniej nie czuł potrzeby spełnienia prośby. – No?\n― Natasza, jest prawie druga w nocy, opłaca ci się jechać pół miasta do domu?\n― A co, mam spać z tobą?\n― Nie gryzę… mocno. – Uśmiechnął się znacząco. – Możesz zostać.\n― Jestem zmęczona, może starczy na dzisiaj, co?\n― Okej, okej, obiecuję się powstrzymywać… przynajmniej do rana. – Zawahała się, więc wstał z łóżka i minął ją w wąskim przejściu, ostentacyjnie trzymając ręce uniesione i z daleka od niej. – Idę pod prysznic. Zrób sobie herbaty czy coś.\n― A co ci tak zależy, żebym została? – Spojrzała na niego z ironią.\n― Jestem samotnym człowiekiem, który potrzebuje miłości…\n― Ty potrzebujesz tylko jednego rodzaju miłości.\n― Cóż… nie przeczę. – Teraz roześmiali się oboje. – Gwarantuję nietykalność do rana, rozgość się. Może jakiś film?\n― Nie… dzięki – mruknęła, obrzucając pogardliwym spojrzeniem półkę z pornografią na dvd, której mężczyzna nawet nie chował. – Nie mam w czym spać.\nWzruszył ramionami, ale wbrew gestowi wrócił do pokoju, przeszedł przez łóżko i otworzył szafę. Bałagan, jaki panował w środku, zdumiał nawet Nataszę, która sama nie przykładała wielkiej wagi do porządku i ciuchy prasowała tuż przed wyjściem. Grzebał przez chwilę w stertach ubrań, aż wyciągnął coś szeleszczącego jak folia. I była to folia. Rzucił paczkę kobiecie.\n― Nowa – stwierdził, a ona rozpakowała czarną koszulkę z białymi literami układającymi się w prosty napis: POLICJA. Założyła ją na siebie. Chociaż nie należała do niskich osób, ubranie okazało się o wiele za duże. – Do twarzy ci – skomentował Szymon. – Może zmień zawód?\nZniknął w łazience, a ona udała się do kuchni, żeby skorzystać z propozycji zrobienia sobie herbaty. O dziwo herbatę znalazła, co prawda ekspresową, ale spodziewała się najwyżej resztek kawy, więc to i tak dobrze. Bałagan panujący w szafkach był nie mniejszy niż ten z garderoby. Jednak udało jej się wydobyć z głębi czysty kubek i po kilku minutach siedziała ponownie na rozłożonej kanapie, popijając gorący napój.\nIch romans trwał już niemal dwa lata. O ile romansem można było go nazwać. Nataszy bardziej odpowiadało słowo „układ”, gdyż odzwierciedlało samą formę tego związku. W końcu seks stanowił tylko dodatek, istotniejszy zresztą dla komisarza Szymona Aleksandrowa niż dla niej. Ważniejszy od wymiany płynów ustrojowych był transfer informacji między doświadczonym policjantem a ambitną dziennikarką, nie hołdującą modnej zasadzie: „Nie zadawaj pytań, na które nie znasz odpowiedzi”. Mimo wszelkich… słabości, obojgu zależało na prawdzie. Albo przynajmniej na takim jej ukazaniu, by przynosiła korzyści. Przeważnie to Smużewska zwracała się o pomoc do policjanta; tak też zdarzyło się za pierwszym razem, kiedy wprost zaproponowała mu wymianę: nagranie stanowiące dowód, że wysoki urzędnik jest skorumpowany, w zamian za informowanie o co ciekawszych śledztwach. Poszedł na to, ale niezbyt długo miał w pamięci przysługę dziennikarki – stwierdził, iż powinna się bardziej postarać, by łamał dla niej służbowe zasady. Starała się do tej pory.\nNim zdecydowała się złożyć Szymonowi propozycję współpracy, musiała dowiedzieć się nieco na jego temat. Nie było to trudne zadanie, ponieważ miała wcześniej znajomości w Komendzie Wojewódzkiej Policji – wszyscy wiedzieli, że jest córką mecenasa Smużewskiego, a środowisko prawnicze, powiązane z policją nawet mimo woli, zawsze trzyma się razem i bzdurą są plotki o otwarciu się tej kliki na społeczeństwo. Koneksje ułatwiają życie, dzięki nim jeszcze przed pierwszą rozmową wiedziała, z kim ma do czynienia. Ścieżka kariery czterdziestodwuletniego komisarza Aleksandrowa należała raczej do typowych: prewencja, trochę służby w policji gospodarczej, potem wydział kryminalny i dopiero tam pierwszy znaczący awans. Wyraźnie mężczyzna znalazł swoje miejsce. O jego życiu osobistym wiadomo było tyle, że rodzice zginęli podczas pożaru domu, kiedy Szymon był nastolatkiem. Po tamtym wydarzeniu pozostały mu szpecące blizny, które, jak wszyscy sądzili, stanowiły powód tego, że do tej pory policjant z nikim się nie związał i wiódł życie samotnika. Natasza uważała jednak, iż nie one są przyczyną, lecz właśnie charakter Aleksandrowa. Niejedna kobieta mogłaby obdarzyć zainteresowaniem wysportowanego bruneta o przenikliwym spojrzeniu piwnych oczu i zapomnieć oficjalnie o istnieniu pamiątek po poparzeniach, podobnie jak zapominała powoli ona sama. Dlatego szkopuł tkwił raczej w pewnym… cynizmie policjanta. Nie stwierdzony medycznie, ale niewątpliwie obecny seksoholizm także nie był chyba bez znaczenia. I ostatnie odkryła już niestety na sobie.\nZanim dopiła herbatę, Szymon wyszedł z łazienki i przechodząc przez łóżko, ponieważ inaczej się nie dało, skierował się do kuchni.\n― Nie trafia cię szlag z tą kanapą rozwaloną na cały pokój? – spytała głośno. Dopiero, gdy ponownie pojawił się w pokoju, odpowiedział wzruszeniem ramion. Skrzywiła się na widok puszki z napojem energetycznym w jego dłoni. – Ty to może lepiej tego nie pij, co?\n― Spokojnie, pijam to czasem zamiast kawy. Przeważnie, kiedy szef mnie wkurwia.\n― Logiczne. – Odstawiła kubek na ławę stykającą się niemal z końcem kanapy i wzięła teczkę, po którą tak naprawdę przyjechała do kawalerki Szymona. Zaczęła kartkować zawartość, nie zdradzając zbyt dużego zainteresowania. – Jest tu coś ciekawego chociaż?\n― Zależy. Chyba nie dla ciebie, jakoś dotąd zajmowałaś się czym innym. Skąd zmiana?\n― Powiedzmy, że mnie też szef wkurwia. To kserówki?\n― Ta. Jak z tym skończysz, to zniszcz, bo mnie ci z archiwum powieszą za jaja, to fanatycy tajemnic. – Milczeli przez chwilę. Szymon dopił swój napój i z wprawą rzucił się na łóżko, by zaraz przyjąć ulubioną pozycję na wznak, z ręką podłożoną pod głowę. Tym razem tors miał jednak przysłonięty białą pomiętą koszulką. – Po co wywlekacie takie starocie? – spytał, zamykając oczy.\n― Bo stara flądra ma idiotyczne pomysły, a jej mężuś to dupek. – Mężczyzna parsknął tylko. – Muszę przejrzeć w domu te papierzyska… Streścisz mi to, czytałeś?\n― Czytałem. Zawsze czytam, zanim ci coś dam, Nataszko. Historia dosyć tajemnicza – zaczął, nie podnosząc nawet powiek – ale to normalne, skoro siedzi w tym archiwum, a nie w innym. W… bodajże osiemdziesiątym siódmym roku we wsi Konwalie, to jest gdzieś na trasie do Lublina, zaginęła dziewięciolatka. Szukano bezskutecznie, dopiero po dwóch tygodniach znaleziono niemal zupełnie zwęglone zwłoki nad rzeką. Badania wykazały, że to zaginiona dziewczynka, wiele więcej nie dało się ustalić. Wiadomo, że w letnie popołudnie grupka dzieciaków bawiła się w lesie wbrew zakazom rodziców, ale milicjanci rozmawiali z nimi i powiedziały zgodnie, że zaginiona tego dnia z nimi nie poszła. Nie było żadnych świadków, nikt nie wie, co się stało z dziewczynką. Jakiś czas potem dokonano w lesie kolejnego odkrycia… – Szymon otworzył jedno oko, jakby chciał zobaczyć, czy kobieta go słucha. Drgnęła, gdy nagłe spojrzenie spłoszyło koncentrację. – Może sama doczytasz, co? Szczerze mówiąc uśpił mnie ten energetyk…\n― Oj, dokończ już, chcę znać ogół zanim zacznę to sama przeglądać.\nWestchnął, stłumił ziewnięcie, ale kontynuował:\n― Jacyś przypadkowi spacerowicze natknęli się na stary dom, który wcześniej był leśniczówką. Z ciekawości zajrzeli do środka i znaleźli trupa. Mężczyzna, pięćdziesiąt cztery lata. Patolog stwierdził zgon wskutek zawału serca.\n― I co to ma wspólnego z tą dziewczynką?\n― W domu wyraźnie kogoś przetrzymywano, znaleziono zresztą elementy ubrania dziewięciolatki, rodzice poznali.\n― Ten facet zabił małą, tak?\nSzymon bezradnie rozłożył ręce.\n― Zapewne – rzekł obojętnym tonem. – Wersja milicji jest taka: pedofil uprowadził dziewczynkę, jakiś czas trzymał w starej leśniczówce na odludziu, zabił i spalił zwłoki. Wrócił posprzątać ślady w domu, ale serce nie wytrzymało. Sprawiedliwość Boża.\n― Ze wszystkiego kpisz?\n― Skądże. Jestem śmiertelnie poważny… i śmiertelnie śpiący. Możesz zgasić światło?\nWywróciła oczami, ale odłożyła teczkę i wyłączyła lampę. Nastawiła jeszcze budzik w telefonie, nim wsunęła się pod prześcieradło służące w mieszkaniu Szymona za kołdrę. W końcu następnego dnia czekało ją studiowanie akt i zamykanie spraw w redakcji…\nOddech mężczyzny poświadczył, iż śpi on już w najlepsze, mimo że dopiero co przestał opowiadać o morderstwie sprzed lat. Natasza nie była senna, jednak zmęczenie powoli wygrywało. Ewidentny koniec dnia przypieczętowało ramię policjanta, które niespodziewanie objęło kobietę, gdy jego właściciel zmieniał pozycję. Nawet nie miała jak zaprotestować, zresztą z niemałym zaskoczeniem stwierdziła, że ciepły oddech rozwiewający wilgotne jeszcze włosy sprawia jej przyjemność. Nigdy tak z nikim nie zasypiała, a chociaż z Szymonem nie łączyło ją nic, to czuła się przy nim bezpiecznie. Dopiero teraz, przez chwilę.\nNie pytajcie, po kim Aleksandrow ma imię… nie chcecie wiedzieć xD Rąbka tajemnicy co do sekretu głównych bohaterów uchyliłam. A przynajmniej zarys już znacie. Zawsze miałam słabość do mało przyjemnych tematów, nic nie poradzę.\nMonotematycznie tym razem. Dla mojej Jedynej, która wie, że autorka niewinna ^^ ;*\nDeszczowy wieczór. Mgła. Zmęczenie…\nMokry czarny asfalt przetykany białymi liniami wydaje się taki przygnębiający… Cisza też nie jest miłym kompanem, a radio jak na złość wysiadło. Minuty ciągną się w nieskończoność, kilometry w mile morskie, pusta szosa w bezlitosny bezkres. Długie światła rozpraszają ciemność i przenikają dziwną, lepką mgłę, ale nie są w stanie ożywić martwego krajobrazu peryferii obcego miasteczka. Powoli zaczynają się pojawiać pojedyncze budynki. Słaby blask z ich okien dociera do kabiny tylko jako rozmazany zbiór żółtawych punkcików, przypominających niewidzące oczy.\nChciałoby się opuścić powieki i trwać tak, aż zrobi się jasno. Coraz trudniej skupić się nawet na wypatrywaniu reflektorów auta jadącego z naprzeciwka, by w porę przełączyć na światła mijania i nie oślepić drugiego kierowcy. Zwłaszcza że nie widać innych pojazdów.\nProsta droga. Zbyt prosta. Takie drogi prowokują brak czujności, a brak czujności może prowadzić do tragedii. Zawsze to wiedział, zawsze uważał… ale ten absolutny spokój jest tak kojący…\nCiemnoszary kształt wyłaniający się z zarośli nie zakłóca tego spokoju. Przesuwające się po nim reflektory traktują go jak element krajobrazu. Póki nagle nie trafia on na jezdnię.\n― I tak to wyglądało?\nGośka powoli pokiwała głową, a jej nieokreślonej barwy matowe włosy zatrzęsły się przy tym nad ramionami i wokół drobnej twarzy. Wisząca nad kanapą lampa, która rzucała jasne światło na kobiecą postać, tylko wyostrzyła rysy twarzy Zawilskiej, kładąc cień na blade policzki. Ogromne oczy zdawały się zapadać w głąb czaszki, ale płonący w nich blask nie pozwolił Błażejowi na skojarzenia z kimś martwym. Był aż nazbyt żywy.\nUmówili się, że poczeka na nią w domu stryja Antoniego, gdzie aktualnie mieszkał. Ilonie i tak powiedziała, że wróci być może dopiero jutro, dlatego mieli całą noc na rozmowę, a miejsce takim rozmowom sprzyjało. Niestety, jak szybko mężczyzna stwierdził, gdyż tutaj nie umiał zbagatelizować sytuacji i spławić dawnej przyjaciółki. Atmosfera wnętrz należących do umierającego człowieka sama w sobie budziła niepokój. Tykający głośno ścienny zegar bardziej przywodził na myśli przemijanie niż wskazywał pośpiech. Wszystkie zegary w domu Antoniego wybijały jeden pesymistyczny rytm.\nA zegarów znalazłoby się tu wiele. Stryj Błażeja był bowiem zegarmistrzem, który pracę przynosił ze sobą. Nie miał zresztą daleko – wystarczyło wejść po schodach na górę. Staromodnie urządzone mieszkanie witało dziś tykaniem dwóch zegarów ściennych, jednego stojącego, mnóstwa zdobionych zegarków porozstawianych po półkach i stolikach oraz kilkunastu na bransoletce spoczywających w drewnianej skrzynce i skrupulatnie oznaczonych nazwiskami klientów. Momentami wydawane przez nie wszystkie dźwięki doprowadzały do szału.\n― Jest piękny – odezwała się Gośka, wstając z kanapy. Podeszła do ciemnego kredensu, a Błażej podążył za nią wzrokiem. Zobaczył, że dotyka delikatnie zegara w drewnianym rzeźbionym szkielecie. Wokół tarczy wiły się gałęzie drzewa, na których siedziały ptaki. – Dla Antoniego jest bezcenny czy można go kupić?\n― Dla niego każdy jest bezcenny, ale w końcu prawie każdy sprzedaje… Zapytam, jeśli chcesz.\nNie odpowiedziała. Wróciła na zajmowane przed chwilą miejsce i upiła łyk słabej herbaty. Nie miał żadnej porządnej, a wiedział, że kobieta pija tak mocną, że na wierzchu tworzą się zawsze tłuste oczka, gdy trochę ostygnie. Ale nie narzekała, chyba brakło jej tego dnia siły na dogryzanie mu. Zmęczona po podróży z Łodzi wydała się Błażejowi strasznie… przygnębiająca. Zwykła żywotność lśniła tylko w czarnych oczach.\n― Masz teorię – rzekł – na temat tego… no niech będzie, samobójstwa?\nPopatrzyła na niego i skrzywiła się lekko.\n― Pytasz o powód? – Przytaknął. – Frustracja, kłopoty finansowe, małżeńskie… to najczęstsze przyczyny samobójstw.\n― Wiesz, o czym mówię – naciskał.\n― O wyrzutach sumienia. Wspomnieniach. Może o jakimś wydarzeniu związanym z przeszłością. Wiem, Błażej. Ale sama tego nie wydedukuję, nawet gdybym założyła, że Michałowi coś przypomniało o tym, co zaszło.\n― Myślałem, że już założyłaś?\n― Potrzebuję potwierdzenia. Musimy porozmawiać wreszcie wszyscy, ustalić, że nikogo z nas nic podobnego nie spotyka… Jedź do Grześka, zobacz się z nim, zapytaj, czy nikt… no czy nie stało się coś, co przypomniałoby mu o Natalii…\n― Naoglądałaś się horrorów, Gośka – prychnął, zirytowany. – Pamiętasz „Koszmar minionego lata”?\n― Nie mam telewizora – odburknęła.\n― No tak, zapomniałem, że ty kontaktujesz się ze światem tylko przez internet. Teraz też dzwoniłaś z budki, nie? Zresztą nieważne. W tym filmie grupka przyjaciół zabiła człowieka…\n― Nikogo nie zabiliśmy.\n― Czekaj. Zabili człowieka i wyrzucili ciało. Po roku ktoś zaczął ich nękać wiadomościami, że wie, co zrobili zeszłego lata. Ginęli po kolei, jak to w horrorach.\n― No i co?\n― To ja pytam: no i co? Uważasz, że ktoś wysłał Michałowi tego typu wiadomość? Nękał go, aż ten rzucił się pod ciężarówkę? Gośka, to bzdura!\nMilczała. Najwyraźniej czekała, aż Błażej spuści z tonu i się uspokoi. Upiła łyk zimnej już herbaty, wzrok zawiesiła na rzeźbionym zegarze, a usta zacisnęła, demonstrując niewzruszenie. Mężczyzna westchnął głośno.\n― Posłuchaj – zaczął ciszej – nie uważasz, że przesadzasz? Nie mamy nawet pewności, że to nie był zwykły wypadek, a już tym bardziej, że śmierć Michała ma związek z przeszłością. To, co insynuujesz…\n― Niczego nie insynuuję, próbuje tylko zwrócić twoją uwagę na to, co się z nami dzieje. Z Michałem, z Iloną, z tobą…\n― Ze mną?\n― Tak, z tobą. – Poczuł, że topi się w studni. W dwóch. – Nie widzisz? Sam dopiero co mówiłeś mi, że jesteśmy sami, a teraz siedzisz w tym mieszkaniu, opuszczasz pracę w Krakowie…\n― Opiekuję się stryjem.\n― Wiem, tyle że nie z tego jedynego powodu tu przyjechałeś. Ciągnie cię tu, prawda? To miejsce nie daje ci spokoju. Ilona wróciła. Ja nie odeszłam, Michał też nie. Tylko Grzesiek na razie się trzyma…\n― Dobra, Gośka, daj spokój. Jeśli masz mi odpuścić, to pogadam z Grześkiem.\nZareagowała tylko wyprostowaniem pleców, jakby chciała się z odpowiedniej odległości przyjrzeć rozmówcy. Widocznie uznała, że można mu zaufać, bo po chwili znów skurczyła się, obejmując rękami i naciągając rękawy swetra na dłonie. Prawdopodobnie temat został na razie wyczerpany. A na pewno Gośka była wyczerpana.\n― Odwieźć cię do domu?\n― Wolałabym dzisiaj nie wracać, zwłaszcza z tobą.\n― W porządku, zostań tutaj – wzruszył ramionami. – Pościelę sobie na kanapie.\nPróbowała oponować, ale nie zgodził się, żeby to ona spała w saloniku. Po kilku godzinach spędzonych w autobusie potrzebowała wygodnego łóżka, a on jednak lubił ją jakimiś resztkami przywiązania.\nW sypialni zgasło światło. Błażej zrobił sobie kolejną kawę, mimo że dochodziła dwudziesta trzecia. Pił tę czarną ciecz bardziej z przyzwyczajenia niż z potrzeby. Podobnie jak palił papierosy. Teraz też wyjął jednego z paczki, którą trzymał „na wszelki wypadek”, poobracał go w palcach i schował z powrotem. Zapadł się w miękki fotel. Tykanie zegarów przestało mu przeszkadzać, chociaż przez pierwsze dni bolała od nich głowa, więc mógł dziś spokojnie pomyśleć. Chyba odkąd tylko zaistniała możliwość, nie łudził się, iż śmierć Michała to zwyczajny wypadek. Potwierdzająca odpychane podejrzenia wizyta Gośki poirytowała Błażeja podwójnie mocno właśnie dlatego, że kazała przypomnieć sobie o obawach. I obiecać, że zrobi coś, na co nie miał najmniejszej ochoty.\nOd czasu zaginięcia Natalii – wciąż tak to nazywał w myślach – relacje Błażeja z bratem bardzo się pogorszyły. Właściwie wymarły, jeśli można tak powiedzieć. Wspólna tajemnica powinna zbliżyć, ale widocznie nie taka tajemnica – ta ich od siebie oddaliła. Nie żeby w dzieciństwie świetnie się dogadywali, nie. Grzesiek jednak zawsze stanowił dla młodszego chłopca autorytet, wzór do naśladowania. To on potrafił wejść na każde drzewo, zbudować szałas praktycznie z niczego, wymyślić najlepsze kłamstwo usprawiedliwiające późny powrót do domu… Błażej starał się towarzyszyć mu na każdym kroku, co udawało się między innymi dlatego, że w Konwaliach nie mieszkali koledzy Grześka ze szkoły i był on zmuszony spędzać czas z bratem i dziećmi z sąsiedztwa. Chyba nawet polubił układ, w którym grał rolę najstarszego, przywódcy. Aż do tamtego feralnego popołudnia nie miało to większych negatywnych skutków.\nPoczątkowo strach i wspólna tajemnica rzeczywiście zbliżyły braci, ale gdy wszystko już zaczęło przycichać, gdy brakło wątpliwości co do losów zaginionej dziewczynki, ich drogi się rozeszły. Najpierw różnice w spędzaniu wolnego czasu, potem w wyborze szkoły, pracy, nawet kierunku Polski… Po śmierci matki skończyły się i pseudorodzinne spotkania podczas świąt albo imienin. W ciągu dwóch ostatnich lat Błażej tylko raz rozmawiał z Grześkiem, a rozmowa dotyczyła pozostawionego testamentu. Młodszego z synów nie obchodził stary dom w Konwaliach, więc zadowolił się niezbyt dużą kwotą spłaty. Starszy natomiast załatwił wszystko właściwie bez jego udziału, sprzedając otrzymaną nieruchomość w ciągu miesiąca. Mimo że na tym stracił, zapewne był zadowolony – pozbył się ostatniej nici łączącej go z ciepłym czerwcowym popołudniem końca lat osiemdziesiątych. Błażej mógł się oszukiwać, mógł oszukiwać Gośkę, ale nigdy nie wybaczył bratu tego posunięcia. Nie był zły. Był po prostu rozżalony.\nNie wiedział nawet, kiedy zasnął w fotelu, a tykanie zegara zaczęło przypominać tykanie bomby.\nSzybko i krótko, taka sobie przejściówka. Ale korzystam z ferii. Wiem, że strasznie powoli sie to wszystko rozgrywa, wyjaśnia… u mnie w sumie chyba zawsze tak. Następny rozdział chyba będzie ciekawszy choćby dlatego, że pojawi się Natasza, a ona w samej nawet narracji jest trochę… żywsza. Tak sądzę.\nZostało mi kilkoro czytelników; osoby, które się odezwały więc informuję o rozdziale. Dziękuję za pamięć o tym blogu.\nIV Z nieświadomością wiedzy.\nOd pogrzebu Michała upłynął prawie tydzień, a Ilona wciąż miała przed oczami zapłakaną Agatę, strugi deszczu płynące po trumnie opuszczanej na linach i tabliczkę z napisanym wiekiem zmarłego – trzydzieści dwa lata. Był tak niewiele od niej starszy, znali się od dziecka, wychowywali się razem. Nie mogła nazwać go bliskim przyjacielem, lecz wcześniej bywało, że często ze sobą rozmawiali, spotykali się.\nParę miesięcy temu coś się zmieniło. Zmieniło się na gorsze. Ilona właściwie tego nie wiedziała, ale wyraźnie czuła. Gosia powtarzała jej, że zbyt duża empatia może zaszkodzić, tylko co należało zrobić, żeby się takowej pozbyć? Przecież to tak… samo przychodziło. Ona wcale nie chciała odczuwać nastroju wszystkich naokoło, zwłaszcza negatywnych emocji. Tymczasem Michał ostatnio miał ich coraz więcej: mało mówił, szybko się denerwował, drażniła go nawet pogoda, chociaż nigdy wcześniej nie wpływała na niego znacząco.\nCzy mógł się zabić? Gdyby ktoś zadał Ilonie takie pytanie dwa tygodnie temu, powiedziałaby z całą stanowczością: nie! Ale dzisiaj… Wiadomość, że w ogóle próbował, wprawiła ją w osłupienie. Do tego Agata milczała jak zaklęta na temat swoich problemów małżeńskich. Co prawda Ilona nigdy nie odważyłaby się wypytywać wdowy zaledwie w kilka dni po pogrzebie męża, ale odważyła się Gosia i nic nie wskórała. Krążyła dziś po domu zła i poirytowana, jakby wcale nie zauważała w tym, co zrobiła, niczego nietaktownego. Krążyła i myślała. Patrząc na nią, strach było zgadywać, o czym.\nWreszcie na dobre wysunęła się ze swojego pokoju, szeleszcząc długą brązową spódnicą uszytą z niezliczonej liczby zakładek. Ilona przywitała ją niepewnym uśmiechem znad kuchennego stołu, przy którym kroiła warzywa na sałatkę, ale Gosia tylko przebiegła po twarzy przyjaciółki niezbyt przytomnym spojrzeniem. Nigdy nie wyglądała tak, kiedy pracowała, więc musiała w swym królestwie zajmować się czymś innym.\n― Pracowałaś? – spytała Ilona. Wyrwana z zamyślenia kobieta popatrzyła na nią pytająco, oczekując powtórzenia słów. – Pytam, czy pracowałaś?\n― A, tak, trochę. Bardziej szukałam.\nPokręciła głową, a jej aż nazbyt gęste włosy zafalowały przy tym w zwykły sposób. Zamiast odpowiedzieć, spytała:\n― Zostaniesz tu sama przez dzień albo dwa?\n― Co? A gdzie ty będziesz?\n― Mam coś do załatwienia.\n― Jedziesz do Grześka, tak? – Ilona odłożyła nóż i wsparła podbródek na splecionych dłoniach. – Co chcesz mu powiedzieć?\n― Nie jadę do Grześka. Nie będę wszystkiego załatwiać za Błażeja.\n― No to dokąd jedziesz?\n― Opowiem ci, kiedy wrócę. Niczym się nie przejmuj.\nNa tym rozmowa została zakończona, ponieważ Gosia nie dała się nakłonić do wyjawienia ani odrobiny ze swoich niespodziewanych planów. A że Ilona nie potrafiła naciskać, pozostało jej ze zwykłą rezygnacją przyjąć samodzielne i bezdyskusyjne działanie przyjaciółki. I martwić się, bo przecież nie umiała inaczej.\nGdyby nie Gosia, nie miałaby nikogo. Małżeństwo zakończone szybkim rozwodem przyniosło tylko rozczarowanie i kolejne miesiące leczenia klasycznej depresji. Straciła pracę, bliższych znajomych nigdy nie posiadała, a nieliczna rodzina od lat trzymała się w małych, własnych gronach. Pozostała jedynie… albo aż przyjaciółka z dzieciństwa, która mimo swej apodyktyczności (choć Ilona nigdy nawet w myślach nie odważyłaby się tak nazwać dominującej natury kobiety), stanowiła solidne oparcie.\nChyba tak naprawdę tylko raz Gosia ją zawiodła. Tylko jeden jedyny raz, ale nawet tego nie można było mieć jej za złe. Bo jak winić dorosłą kobietę za błąd popełniony przez dziecko? Tyle że konsekwencje ciągnęły się jak w przypadku mało którego błędu…\nAutobus wlókł się niemiłosiernie. Małgorzata wetknęła nos w notatki, ostentacyjnie ignorując starszą kobietę z siedzenia obok, która próbowała nawiązać rozmowę na temat wspólnego celu ich podróży. Ponura nieuprzejmość stanowiła skuteczny sposób na zapewnienie sobie ukochanego spokoju. Tym razem także przyniosła oczekiwany skutek, gdyż współpasażerka wreszcie zajęła się trzymaną na kolanach kolorową plotkarską gazetą.\nSądziła, że gdy już zobaczy tablicę z nazwą Łodzi, czas zacznie płynąć szybciej. Myliła się. Jechali przez miasto dobre pół godziny, a ona przez ten czas kilkakrotnie przymierzyła się do założenia ortalionowej kurtki. W Konwaliach rankiem kropił deszcz. Tutaj lało. Obserwowała rozmazane światła samochodów i z irytacją przyjmowała kolejne błyski czerwieni na przedniej szybie – pechowo stali na każdym możliwym skrzyżowaniu. Zaniedbany dworzec PKS powitała z prawdziwą ulgą. Mimo iż czekał ją spory kawałek drogi, cieszyła się, że wreszcie opuści duszny, zatłoczony autobus i odetchnie świeżym powietrzem. Chociaż określenie „świeże” zdawało jej się tu co najmniej nie na miejscu. Nie wiedziała, jak można żyć w wielkim mieście, po prostu nie wiedziała.\nPrzekrzykując odgłosy deszczu, poprosiła w kiosku o plan miasta. Znała Łódź, ale nie na tyle, żeby wiedzieć dokładnie, gdzie szukać jakiej ulicy. Okazało się co prawda, że na Radwańską można trafić z głównej Piotrkowskiej, lecz pewniej czuła się mając w torbie laminowaną mapkę. Zrezygnowała z komunikacji miejskiej, której szczerze nie znosiła, i piechotą ruszyła na poszukiwanie adresu uzyskanego z niemałym trudem.\nSebastian wcale nie był chętny do udzielenia pomocy dawnej koleżance ze szkoły, o nie. Małgorzata naciskała długo, nim przestał zasłaniać się służbowym milczeniem i zgodził się uchylić rąbka tajemnicy. To lubiła w małych miasteczkach: niemal z każdym miało się jakieś wspólne wspomnienia, na które w razie potrzeby należało się powołać. Na szczęście wystarczyła dawna znajomość, by policjant wyciągnął z akt pożądany adres, ponieważ kobieta nie należała do osób, które lubią o cokolwiek prosić. W tym przypadku zmusiłaby się, ale jednak była wdzięczna losowi, że Sebastian nie umie odmawiać.\nŚciskając w mokrej dłoni kartkę z numerem mieszkania, skręciła w ulicę Radwańską. Zmiana scenerii okazała się uderzająca. Gdy dłuższy czas szło się szeroką, ruchliwą i zadbaną aleją, ciemny zaułek niemal zaskakiwał swoją obecnością. Wysokie stare budynki blokowały dostęp promieni słonecznych, które i tak tego dnia miały utrudnione zadanie, a wąskie podniszczone chodniki zmuszały do skupiania się na patrzeniu pod nogi. Miejscami woda stała w głębokich kałużach zajmujących całą szerokość popękanych płyt, więc Małgorzata omijała je, wychodząc na asfalt. Ruchu nie było; przejechało zaledwie kilkanaście samochodów podczas jej dość długiego marszu. Spod kraciastej parasolki starała się odnajdować na budynkach kolejne numery i z ulgą pozostawiała za sobą mało zachęcające kamienice z wejściami ukrytymi w głębokich bramach. Niestety punkt docelowy okazał się niewiele bardziej urokliwy.\nNie przygotowała się do tej rozmowy. Lubiła mieć plany, umowy, ustalenia… Jednak gdy chodziło o kontakty z ludźmi, niemal zawsze działała impulsywnie. Swoje zachowanie dostosowywała do rozmówcy, dobierała słowa, które powinny do niego trafić. Czasem brakowało jej wyczucia, potrafiła przesadzić albo się zapomnieć, lecz generalnie wystarczyło parę chwil, by dobrze oceniła daną osobę. Jaki jest ten mężczyzna? Miała przed oczami mocno stereotypową wizję rosłego faceta koło pięćdziesiątki, ubranego w podkoszulek bez rękawów eksponujący obrośnięte tłuszczem mięśnie. Wiedziała jednak, że szybko otrząśnie się z uprzedzeń, jeśli tylko prawda okaże się inna.\nGładkie drzwi opatrzone błyszczącą tabliczką z napisem „A. i J. Lasota” znajdowały się na parterze, zaraz przy wejściu do ciemnej klatki schodowej. Przemoknięta mimo parasola Małgorzata dygotała z zimna stojąc pod nimi. Nie wahała się, czy zapukać. Zastanawiała się tylko, w jaki sposób pokierować rozmową na samym początku, jakiego argumentu użyć… Zadrżała kolejny raz i wreszcie mocno zastukała do drzwi. Otworzyła młoda, całkiem ładna kobieta. Przyjrzała się gościowi z zaciekawieniem.\n― Dzień dobry – przywitała się więc Małgorzata. – Ja do pana Jakuba Lasoty.\n― Niech pani wejdzie, proszę.\nKobieta, zapewne pani „A. Lasota”, zamknęła za nimi drzwi i ponownie zwróciła twarz w stronę zmarzniętej i zmokniętej przybyszki. Chyba czekała, aż to ona odezwie się pierwsza.\n― Chciałabym pomówić z panem Jakubem o niedawnym wypadku, w którym brał udział.\n― Pani jest z policji?\n― Nie – Małgorzata pokręciła głową, choć odblaskowa zieleń jej kurtki raczej mówiła sama za siebie. – Jestem prywatnie, po prostu chciałabym porozmawiać.\n― Ale… mąż nie bardzo chce do tego wracać. Niech pani zrozumie… – Szatynka rzuciła jej bezradne spojrzenie. – Szuka teraz pracy, nie umie już wrócić za kierownicę. Zresztą nie ma go teraz w domu.\n― Wiem, że to niełatwe, ale nie chcę go o nic oskarżać… Muszę się dowiedzieć paru rzeczy, to wszystko, nie jestem z policji ani z rodziny Michała… ofiary wypadku. Byłam jego znajomą. Proszę mi pozwolić zaczekać na męża.\nPozwoliła. Siedziały nad gorąca herbatą w nieco krępującym milczeniu. Małgorzata półsłówkami zbywała ciekawość Lasoty i unikała wyjaśnień. Nie lubiła mówić czegokolwiek dwa razy, chciała zaczekać na mężczyznę.\nCzekała nie dłużej niż godzinę. Koło piętnastej kobiety usłyszały szczęk zamka.\n― Ala? – dobiegło z ciasnego korytarza. – Leje coraz bardziej, chodnikiem już się nie da iść… Kurczaka kupiłem, warzywa na rosół też, nie było tylko… – Zamilkł, gdy jego głowa wsunęła się do pokoju i zauważył nieznajomą osobę. – Dzień dobry – rzucił.\nMałgorzata skinęła mu głową, stwierdzając jednocześnie, że Jakub Lasota odbiega od stereotypu kierowcy tira. Co prawda na głowie miał kaptur, ale przynajmniej sylwetka wyłaniająca się zza futryny nie wskazywała na potężnego faceta.\n― Masz gościa, Kuba – powiedziała jego żona.\n― Już, już, tylko zdejmę kurtkę, bo zaleję mieszkanie… – Zniknął na chwilę, a zaraz wrócił, dłonią strzepując z grzywki kropelki wody. Był młodszy niż się spodziewała; mógł mieć najwyżej czterdzieści lat. Kiedy zwrócił się do Małgorzaty, spostrzegła, że ma przyjemny, miękki głos. – Poznaliśmy się? – pytając, zerknął przelotnie na siedzącą dość sztywno w fotelu żonę.\n― Nie, nie znamy się. Nazywam się Małgorzata Zawilska, byłam znajomą Michała Wójcika. On…\n― Wiem – przerwał jej mężczyzna. Twarz mu stężała, a w głosie zabrzmiało napięcie. – Wiem, kim był.\n― Pani chciała porozmawiać z tobą o tym wypadku – wtrąciła się Alicja. – Mówiłam, że nie chcesz o tym mówić.\n― Nie chcę. Nie wiem, co tu można jeszcze powiedzieć.\nUsiadł w drugim fotelu i popatrzył na Małgorzatę zajmującą miejsce na twardej rozkładanej kanapie. Wydawał się być potwornie zmęczony… Poszarzała skóra i wilgotne włosy postarzały go; pomyślała, że może wcale nie ma czterdziestu lat? Przez moment zrobiło jej się go żal, nie miała najmniejszej ochoty zaczynać zaplanowanej rozmowy… Ale nie, nie mogła zrezygnować z tego, co sobie założyła. Nie ona.\nMierzyli się spokojnymi spojrzeniami, on nawet lekko zrezygnowanym. Ta osobliwa scena rozgrywała się już tylko między nimi dwojgiem, Alicji jakby w ogóle nie było w pokoju. Małgorzata wolałaby chyba, żeby nie było jej rzeczywiście. W Jakubie dostrzegła coś interesującego… a może to tylko świadomość, że ma nad nim przewagę, tak na nią działała? Nie lubiła tego w sobie, jednak nie chciała z tym walczyć. Bo i po co?\n― Wiem, że nie chce pan do tego wszystkiego wracać – zaczęła – ale możliwe, że mam do powiedzenia coś, co panu pomoże.\n― Tylko… musi mi pan opowiedzieć o tym wypadku.\n― Niech pani posłucha…\n― Nie, niech pan posłucha – przerwała mu szybko. – Muszę wiedzieć… istnieje możliwość, że to nie był wypadek.\n― Słucham? – Jakub aż podniósł się z fotela. – Jak to nie wypadek? O czym pani mówi?\n― Jeśli opowie mi pan na spokojnie, jak to wszystko było, może uda mi się wyjaśnić… Chodzi o to, że Michał mógł chcieć popełnić samobójstwo, mógł nie przypadkiem znaleźć się pod kołami ciężarówki tamtego wieczoru.\nPo tych słowach zapadła całkowita cisza. Małżonkowie patrzyli na Małgorzatę osłupiali, ale ona wbijała wzrok tylko w Jakuba. Musiała wyciągnąć z niego prawdę, której właściwie nie znał… nie wiedział, że zna.\nZaledwie wyszedł ze szpitala, zadzwonił telefon. Odebrał jeszcze na parkingu:\n― Michał się zabił – usłyszał zimny i poważny głos Gośki. – To nie był wypadek.\n― Co? Skąd wiesz?\n― Opowiem ci, jak się spotkamy. Będę w domu wieczorem.\n― Nie, ja przyjdę do ciebie, nie przy Ilonie.\nRozłączył się i poczuł, że musi zapalić.\nWybaczcie, że nie informuję o rozdziale, ale sama przestałam czytać blogi i nie zdziwi mnie, jeśli Wy nie macie już ochoty czytać tego. Jeżeli ktoś tu zajrzy tak sam z siebie, bardzo się ucieszę. Jeżeli nie… no trudno, wiem już, że dla jednej osoby warto pisać. I piszę.\nMało odkrywczy ten rozdział, chyba do tego dość nieporadnie napisany… ale może jakoś się pozbieram jeszcze. Uznajmy, że to… ekhem, chwilowy brak formy\nDla mojej Ukochanej dzisiaj, z gratulacjami ;*\nIII Wyrwana z kontekstu.\nRedakcja „Kontekstu” mieściła się w Śródmieściu, w nowym biurowcu powstałym w miejsce ruin jednej ze starych fabryk. Była to już czwarta siedziba gazety znanej nie tylko z bezpardonowego i szybkiego zdobywania informacji, ale i z fanaberii właścicieli. Fanaberii dotyczących lokalizacji oraz – głównie – szeroko pojmowanego funkcjonowania tygodnika. Jednym słowem: „Kontekst” był medium niekonwencjonalnym.\nNatasza Smużewska w niekonwencjonalnej gazecie czuła się jak ryba w wodzie. Odpowiadał jej nie do końca normowany czas pracy, odpowiadały także metody zahaczające o zasadę „wszystkie chwyty dozwolone”. A im mniej moralnie akceptowane, tym lepiej. Że nazywali ją hieną? Co z tego? Była skuteczną hieną prasową i nic więcej się nie liczyło.\nRozwarły się drzwi windy i oczom Nataszy ukazał się długi korytarz zapełniony zabieganymi ludźmi. Wzięła głęboki wdech, napawając się aromatem kawy, nowego papieru i wszechobecnym hałasem. Dzwoniące w przeszklonych pokojach telefony, gwar rozmów, dźwięki niszczarek, drukarek, ogromnej kserokopiarki… Nie umiałaby już bez tego żyć. A przynajmniej chwilami tak jej się wydawało.\nDłonią poprawiła fryzurę, przejrzała się w najbliższej szybie, po czym ruszyła przed siebie po gładkiej wykładzinie w kolorze burgunda. Patrząc na wystrój budynku, zawsze myślała, że właścicielka „Kontekstu” ma jakiś kompleks niższości. Wszystko tutaj urządzone zostało albo w królewskich barwach, albo z przesadnym przepychem, mimo że pani Rehlis bywała w redakcji raz na kwartał. Natasza sama lubiła drogie rzeczy, ale rzeczy dobierane z gustem, takie, których cenę potrafi wyczuć tylko wprawne oko. Pod tym względem miłośniczka przesady nie dorastała jej do pięt. Pod wieloma innymi względami zresztą też.\nRzucając mechaniczne „cześć” co drugi krok, dotarła do własnego pokoju, który w myślach nazywała gabinetem. Trudno jednak nazwać tak coś, do czego drzwi otwierają się co pięć minut bez pukania, a każdy pracownik redakcji ma wgląd do środka przez szklane ściany. Niestety jedynie naczelny miał przywilej posiadania normalnego gabinetu, w pełni znaczenia tego słowa. Cóż… może kiedyś? Oczywiście po trupie Urszuli Rehlis.\nWłączyła komputer i opadła na obrotowe krzesło. Przez chwilę bezmyślnie przyglądała się ekranowi, a potem polu z miejscem na hasło. Wstukała machinalnie „smuga123”. Nim załadowały się ustawienia osobiste, do pokoju wtargnęła głowa Martyny, strasząc fryzurą sprzed dwóch sezonów.\n― Smuga, naczelny chce cię widzieć – oznajmiła. – Naburmuszony jakiś, chyba coś przeskrobałaś, hm? Kolejny pozew?\n― Pewnie jak zwykle sieje panikę bez powodu – odburknęła. – Zaraz do niego pójdę, dzięki.\nMartyna wycofała się z pokoju, a Natasza z westchnieniem opadła wygodniej na oparcie biurowego krzesła. Sięgnęła do torebki po lusterko i szminkę o brązowym odcieniu; pociągnęła nią usta. Poprawiła też palcami grzywkę. Zawsze warto robić wrażenie na naczelnym, jaki by nie był, prawda?\nDaniel czekał na nią w swoim gabinecie. Wystarczyło jedno spojrzenie na niego, żeby wiedzieć, jak jest zdenerwowany. Po pierwsze: palił papierosa. Po drugie: nie siedział w fotelu, tylko opierał się o biurko. Po trzecie: gdy weszła, zerknął na nią krótko, zamiast otaksować jej zgrabną sylwetkę od stóp do głów. Albo przynajmniej do piersi, jak miał to z zwyczaju. To dość chłodne powitanie znaczyło, iż rzeczywiście coś mocno nadszarpnęło pewność siebie mężczyzny.\nZamknęła drzwi i podeszła bliżej, kołysząc lekko biodrami. Kilka cieniutkich srebrnych bransoletek cicho pobrzękiwało na jej prawym przegubie. Zauważyła, że faceci to lubią, ale Daniel tym razem pozostał niewzruszony. Zgniótł niedopałek o dno popielniczki.\n― Mamy poważny problem – rzekł. Wtedy poznała, że jest na nią zły.\n― Tak? – rzuciła swobodnym tonem. – To my mamy wspólne problemy?\n― Moja żona znalazła twoje stringi pod naszym łóżkiem.\nPowiedział to tak poważnym tonem, że Natasza nie wytrzymała i parsknęła śmiechem. Oczy Daniela pociemniały nieznacznie, a wargi stały się jedną linią, mimo to kobieta nie mogła opanować wesołości. Wciąż śmiejąc się, pokręciła głową z politowaniem.\n― To nie umiałeś wymyślić jakiejś bajeczki? Trzeba było powiedzieć, że chciałeś urozmaicić wasze sypialniane życie.\n― Tobie się wydaje, że Ulce można tak zwyczajnie nakłamać! Nie uwierzyłaby, zresztą nie jestem dobry w bajerowaniu, nie zdążyłem się od ciebie nauczyć.\nZignorowała tę pozornie obraźliwą uwagę, która w rzeczywistości sprawiła jej przyjemność, a zamiast tego, starając się nie okazać zainteresowania, spytała:\n― Więc jak wybrnąłeś?\n― Właśnie w tym rzecz, że nijak.\nZmrużyła oczy i podeszła jeszcze krok do eleganckiego, błyszczącego biurka.\n― Chyba nie powiedziałeś jej: „Wiesz, kochanie, posuwałem tu taką jedną dziennikarkę, wypadek przy pracy”? Daj spokój. – Milczał, wlepiając tylko w Nataszę zielonkawe oczy. – O kurwa, powiedziałeś…\n― A co miałem zrobić? Nie masz pojęcia, jaka jest Ulka!\n― Mam pojęcie, że to baba starsza od ciebie o dychę, a ty jesteś pieprzonym karierowiczem siedzącym pod jej pantoflem!\n― Nie krzycz.\n― Będę krzyczeć! I mam gdzieś, kto to usłyszy!\n― Natasza, kurwa mać! – Mężczyzna mocno złapał ją za ramiona i potrząsnął nią gwałtownie. Szarpnęła się, ale był silniejszy. – Przestań wrzeszczeć na całe piętro – rzekł ciszej, po czym puścił kobietę. Odsunęła się, rozcierając zaczerwienione ręce w miejscach, gdzie zacisnęły się palce Daniela. – Czemu nie powiedziałaś, że coś twojego zostało u nas w domu? Nie zauważyłaś, że nie masz majtek?\n― Nie czułam potrzeby zwierzania ci się.\nMilczeli przez jakiś czas, mierząc się twardymi, nieustępliwymi spojrzeniami. Wreszcie natura Daniela i jego przekonanie, że najlepiej mieć przyjaciela w każdym, wzięły górę. Ton złagodniał, ramiona ściśnięte materiałem białej koszuli nieco obwisły, a czterdziestoletnia zmęczona twarz przybrała zwykły, czyli odrobinę usłużny wyraz.\n― Dobra, stało się – mruknął. Obszedł biurko i zasiadł w brązowym skórzanym fotelu o wysokim oparciu. – Teraz trzeba pomyśleć, co z tym zrobić.\nNatasza postanowiła na razie odpuścić i darować sobie przedstawienie; była ciekawa, co „wymyślił” jej szanowny redaktor naczelny. Z obrażoną miną zajęła miejsce w fotelu naprzeciw niego. Siadając, obciągnęła nieco bluzkę, ukazując kolejne centymetry opalonego dekoltu. Daniel nadal nie zareagował samczym zainteresowaniem. Wyraźnie przejął się niewygodną dla niego sytuacją: albo straci pozycję w gazecie własnej żony, albo pożegna się z atrakcyjną kochanką i najlepszą dziennikarką zarazem. Musiał wymyślić coś, co okaże się złotym środkiem, ukochanym przez niego kompromisem. O tak, Natasza poznała go znakomicie w ciągu paru lat współpracy, a nie była też głupiutką małolatą.\nSięgnęła do stojącej na blacie miseczki z obranymi orzechami laskowymi i wyjęła kilka. Gryzła je, obserwując, jak mężczyzna zbiera się w sobie, by przedłożyć jej swój idealny plan. Albo żeby wyjawić coś, co się kobiecie na pewno nie spodoba…\n― Ula zażądała, żebym cię natychmiast zwolnił – rzekł.\n― No domyślam się. I co dalej?\n― Oczywiście zacząłem ją przekonywać, że to zły pomysł, że jesteś świetną dziennikarką, że „Kontekstowi” z pewnością nie wyjdzie to na dobre… Ona sama wie, ile by straciła razem z twoim odejściem, nie jest idiotką.\n― O, nie wątpię – syknęła Natasza, odrzucając z twarzy włosy. Zignorował to.\n― Stanęło na tym, że mam nie mieć z tobą kontaktu.\n― Mhm, idealne rozwiązanie, biorąc pod uwagę, że pracujemy w jednej redakcji.\n― Właśnie dlatego Ula wymyśliła to, co mam ci dzisiaj zlecić. – Czekał na jakiś protest, może na drwinę, lecz zamiast tego, otrzymał przyzwolenie, by mówić dalej, w postaci sięgnięcia smukłej dłoni po drugą garstkę orzechów. – Parę dni temu Ula znalazła u mnie materiały, które Artur wyciągał z archiwum. To były numery „Kontekstu” jeszcze z czasów Nawrockiego, wiesz, starocie. – Przytaknęła. Tadeusz Nawrocki, poprzedni redaktor naczelny „Kontekstu”, odszedł z gazety wraz z nastaniem rządów Urszuli Rehlis. Daniel natychmiast wykorzystał ten moment i zauroczył sobą nową właścicielkę, o czym Natasza wiedziała z biurowych plotek. – Nawrocki interesował się dawniej nierozwiązanymi sprawami kryminalnymi, zagadkami, „archiwum x” i tak dalej. Ulka zaczęła przeglądać archiwalne numery i doszła do wniosku, że to byłby niegłupi pomysł: przywrócić dział kryminalnych zagadek. No a teraz… to znaczy po wczorajszym, stwierdziła, że ty się idealnie nadajesz do prowadzenia tego. Nawet znalazła ci pierwszą sprawę, propozycję na reportaż.\n― Propozycję nie do odrzucenia, tak?\n― No raczej.\n― Jasne. Jakieś gówno, które mnie skompromituje? Czy materiał do realizacji w drugiej części Polski?\n― Bliżej drugiej opcji – rzekł mężczyzna z rozbrajającą szczerością w oczach. – Nawrocki chyba zrobił sobie wykaz interesujących spraw, bo Ulka znalazła w tych starych numerach luźną kartkę, listę. Coś jakby tytuł i krótki opis sprawy ze szczątkowymi danymi uczestników i miejscem. Ta sprawa jest pierwsza na liście i ma tytuł „Zmowa milczenia”. Chodziło o to, że…\n― Dobra, daruj sobie opowiadanie. Lepiej powiedz, czego chce twoja żonka.\n― Chce, żebym cię stąd usunął. Najlepiej na stałe, ale myślę, że niedługo jej przejdzie, nie umie się na mnie długo wściekać. Pewnie skończy się na tej jednej sprawie. Zbierzesz materiał i wrócisz, parę tygodni będzie w sam raz.\n― No… mówię, że…\n― Parę tygodni?! Daniel, ja prowadzę teraz masę bieżących spraw, nie mogę zniknąć na parę tygodni! Przecież afera w prokuraturze ma się lada dzień rozwiązać, prowokacja Rycińskiego jest na wykończeniu…\n― Tomek to za ciebie skończy, już z nim rozmawiałem.\nNie trzeba było wprawnego obserwatora ani mistrza dedukcji, by spostrzec, jak groźnego blasku nabrały sarnie oczy kobiety, w które mężczyźni zawsze wpatrywali się, urzeczeni. Kolor tęczówek zmienił barwę z karmelu na ciemne piwo, a brwi zostały ściągnięte do dołu u nasady nosa. Naczelny chyba oczekiwał podobnej reakcji, bo natychmiast uniósł dłonie w uspokajającym geście. Co zresztą na niewiele się zdało.\n― Ten gówniarz ma kończyć moje sprawy? – wycedziła Natasza z niedowierzaniem.\n― Nie taki znowu gówniarz, ma dwadzieścia osiem lat i jest po praktykach w Londynie…\n― Tak? A moje dwa lata w Stanach? Zachwycasz się chłopaczkiem, bo na parę miesięcy chciał go „Times”, a mnie chcesz się pozbyć, bo twoja żonka ma kompleksy? Wiesz co? Pierdolę takie uznanie!\n― Czy ty zawsze musisz wszystko przekręcić? – jęknął. – Przecież wiesz, że uważam cię za najlepszy nabytek „Kontekstu”, nie udawaj skromnej, Smuga. Chodzi tylko o to, żeby przeczekać. Twoje sprawy są nadal twoje, Tomek będzie tylko trzymał rękę na pulsie.\n― I niech lepiej nie przesuwa jej nigdzie indziej, bo pożałuje. Możesz mu to przekazać ode mnie.\nDaniel parsknął tłumionym śmiechem. Chyba ulżyło mu, gdy zobaczył, że z Nataszy gniew odrobinę wyparował.\n― Z radością – rzekł. – Dam ci wszystko, co znalazłem o „Zmowie milczenia”. Kształt materiału omówimy, jak już ustalisz coś więcej. Chyba masz odpowiednie kontakty, co? – Zaryzykował puszczenie do niej oczka, ale skwitowała to zdegustowaną miną. – No, w każdym razie najlepiej, żebyś zabrała się za to od razu. Szybko zbierz informacje tutaj, a potem w drogę.\n― Dokąd właściwie? Gdzie to się działo? Cokolwiek to było.\n― To jest jakaś wiocha osiemdziesiąt kilometrów stąd na wschód… – Zmarszczył czoło w zamyśleniu. – Nie pamiętam nazwy, ale coś od jakichś kwiatków… Krokusy? Nie, nie wiem, sprawdzę to. W miasteczku obok mają podobno porządny hotel, wynajmiesz sobie pokój. – Spostrzegłszy chmurny wzrok Nataszy, postanowił zakończyć rozmowę. – I wiesz, lepiej byłoby, gdybyś już dzisiaj poszła do domu i załatwiała wszystko bez przychodzenia do redakcji.\nPokręciła głową i wstała z wygodnego fotela. Wzięła teczkę, która przygotował dla niej Daniel, a raczej jego oblubienica, przy czym prowokująco pochyliła się nad biurkiem, prezentując mężczyźnie swoje niewątpliwe atuty.\n― Będziesz żałował – powiedziała.\n― Wiem – mruknął, odrywając tęskne spojrzenie od jej piersi; przełknął ślinę. – Ale sama rozumiesz… to przytulny gabinet.\nPrychnęła cicho i wyszła z pokoju. Tak, doskonale rozumiała. I jedyne, co ją w tym wszystkim ubodło, to świadomość, że facet, którego szczerze nie znosiła, na dodatek młodszy facet, będzie grzebał w jej sprawach. Dziennikarz śledczy, niech go diabli! Natasza miała trzydzieści pięć lat, za kilka miesięcy znajdzie się jeszcze bliżej czterdziestki, a tego panicznie się bała.\nCzas płynie nieubłaganie. Nie warto tracić go na bzdury, nie warto się wahać. Jeśli dostało się coś od życia, jakąś szansę, może pierwszą, może drugą albo kolejną, należy ją wykorzystać w pełni, wycisnąć z niej wszystkie soki. Kto jak kto, ale Natasza Smużewska wiedziała o tym doskonale.\nPrzepraszam za wulgaryzmy, ale cóż… konieczność. Rozdział mocno przegadany, wiem. Chyba jednak nikt się nie łudził, że będzie jakaś porywająca akcja, co? Z dedykacją… dla Mieika ;*\nII Wyznawczyni Słońca.\nIlonę i Błażeja wpuściła do środka szybko, po czym natychmiast zatrzasnęła solidne drzwi, ucinając napływ rozszalałego powietrza tryskającego kropelkami zimnej wody. Jak na wiosenny deszcz, ten był dziwnie chłodny i niemiły. Skoro nawet Małgorzata to zauważyła, znaczyło, że rzeczywiście na dworze nie jest przyjemnie – zwykle wobec natury kobieta wykazywała się bowiem dużo większą wyrozumiałością niż wobec ludzi.\nZdjęła fioletowe robione na drutach ponczo i zarzuciła je na wieszak w ciasnym korytarzu. Mokre parasole odebrała od Ilony; wyniosła do łazienki równie małej jak korytarz, gdzie znalazły swoje miejsce w wannie zajmującej połowę przestrzeni. Wchodząc do kuchni, dla odmiany przestronnej, spostrzegła, że Błażej z uniesionymi brwiami przygląda się ogromnemu wykonanemu z metalu słońcu, wiszącemu na ścianie nad stołem. Światło lampy odbijało się od złotej rzeźby, niemalże rażąc w oczy. Zignorowała zaciekawienie mężczyzny; wiedziała, że nie odważy się on skomentować wystroju wnętrza, czyli pośrednio zainteresowań Małgorzaty.\nPoprawiła swój naszyjnik z pestek jabłek i starając się przybrać lekki ton, rzuciła:\n― To co, herbaty?\nChciała uśpić czujność Ilony, tylko tego chciała. Jej przyjaciółka znowu nie była w najlepszym stanie. Śmierć Michała spowodowała kolejne załamanie, a Małgorzata, chociaż nie okazywała tego zbyt dosadnie, martwiła się o nią. I musiała pomówić na ten temat z Błażejem. Na ten i kilka innych.\nUsiedli we trójkę przy drewnianym stole kuchennym i milczeli. Ilona zmarzła na cmentarzu, więc zajęła się łapczywym piciem gorącej herbaty z cytryną. Małgorzata skupiła zatem uwagę na Błażeju. Przyjrzała mu się najpierw pod kątem wyglądu i stwierdziła, że chyba ostatnio źle sypiał – miał poszarzałą skórę i widoczne cienie pod oczami, do tego parodniowy zarost, z którym akurat jemu nie było do twarzy. Schudł też, odkąd widzieli się ostatnio. Należał do przeciętnych mężczyzn – średniego wzrostu szatyn o szaroniebieskich oczach – ale wcześniej miał dość krępą budowę ciała. Teraz stracił ten atut. Chodziło tylko o chorobę stryja? O coś jeszcze? Powinna się dowiedzieć, ktoś to musi poskładać, pozbierać ich wszystkich. Najgorzej będzie z Grześkiem…\nBłażej zauważył, że mu się przygląda. Pytająco uniósł brew, na co Małgorzata pokręciła głową z roztargnieniem.\n― Nadal jesteś wegetarianką? – zagadnął, czując najwidoczniej wzrastającą niezręczność sytuacji. Miała ochotę rzucić uwagę o byciu konsekwentną, ale ugryzła się w język. Zamiast złośliwości, odparła tylko:\n― Tak, nic się nie zmieniło.\n― Z pracą też? Dalej tłumaczysz dla tej firmy?\n― Nie, zmienili rynki zbytu. Współpracuję z kilkoma innymi.\n― To dobrze. Widzę, że sporo tu odremontowałaś…\nPrzytaknęła. Rzeczywiście w stary dom włożyła dużo pieniędzy, ale nie miała innego wyjścia. Nie stać jej było na kupno nowego czy rozpoczęcie budowy, a nie wyobrażała sobie mieszkania w mieście, w bloku. Zarabiała dobrze, dlatego w środku drewniana chatka nie przypominała już dawnego mieszkania babci Małgorzaty. Z tamtych czasów pozostała jedynie boazeria na ścianach i suficie.\nZnów spostrzegła, że Błażej z ciekawością rozgląda się po kuchni. Zatrzymał wzrok dłużej na doniczkach i szklankach z przyprawami, na pęczkach czosnku zawieszonych przy lodówce, na wykonanych z pestek jabłek i dyni naszyjnikach, które ozdabiały ścianę przy drzwiach. Przywykła do takich spojrzeń – czy to na siebie, czy na swoje otoczenie. Już nie przeszkadzało jej określenie „ekscentryczka”.\nPomyślała, że wypadałoby coś powiedzieć, ale na szczęście odezwała się Ilona:\n― Wiecie co? Przepraszam was, chyba pójdę się położyć. Głowa mnie rozbolała. Nie wyjeżdżasz chyba? – zwróciła się do Błażeja.\n― Nie, na razie nie.\n― No to jeszcze się zobaczymy. – Jej twarz na moment rozjaśnił uśmiech, a w głowie Małgorzaty zabłysła lampka ostrzegawcza. Tak, koniecznie będzie musiała pomówić z Błażejem.\nGdy tylko Ilona wyszła, cisza przybrała inny wydźwięk. Zapowiadał się długi wieczór.\nZamknęła za sobą drzwi małego pokoiku, który odstąpiła jej Gosia, po czym usiadła na brzegu zasłanego plecioną kapą łóżka. Zasłony były zaciągnięte, więc w pomieszczeniu panowała niemal całkowita ciemność rozjaśniana tylko błyskami zza okna – dla nich materiał nie stanowił przeszkody. Powtarzały się coraz częściej, niosąc za sobą dudnienie grzmotów i wycie wiatru.\nSchyliła się i zaczęła rozmasowywać prawą stopę. Nogi bolały ją od stania na cmentarzu w szpilkach. A przecież Gosia radziła jej, żeby wzięła inne buty. Mogła posłuchać jak zwykle i byłoby dobrze. Westchnęła. Rozpięła marynarkę i powoli zdjęła nakrycie z ramion. W podobnym tempie rozsunęła spódnicę i wypięła z włosów spinkę. Rozebrana do bielizny, zrzuciła kapę z łóżka i wśliznęła się pod cienką kołdrę. Głowa pulsowała bólem zmęczenia, nawet gdy Ilona zamknęła oczy i próbowała nie myśleć o niczym.\nTak trudno jest nie myśleć, wyłączyć się, odpocząć. Obrazy z całego dnia, zwłaszcza z pogrzebu Michała, wciąż przesuwały się jak w telewizorze. Najchętniej wzięłaby teraz ze dwie tabletki na sen, ale miała opakowanie w torebce, a torebkę zostawiła w kuchni. Gosia od razu zorientowałaby się, po co wróciła jej przyjaciółka. Nie obyłoby się bez komentarza. Normalnie nie przejęłaby się tym, ale przy Błażeju… Nie chciała, żeby wziął ją za jakąś lekomankę, przecież nią nie była.\nZapadła w płytki, męczący sen. Znowu miała niecałe osiem lat i jasne włosy splecione w dwa warkoczyki. Bała się. Obrazy i dźwięki przewijały się jeden za drugim: śmiech dzieci, las, znikający za zakrętem samochód… Nawet czuła to, co wtedy. Adrenalina i satysfakcja będące wynikiem łamania zakazu, a potem przerażenie. Kwiaty, mnóstwo kwiatów i wszystkie mokre, zimne. Nad znajomo wyglądającą dziewczynką pochylała się teraz szczupła postać o dużych czarnych oczach i rozwichrzonych włosach o nieokreślonym odcieniu brązu, w które wiatr powplatał liście. Złościła się. A przecież ona nie zrobiła nic złego. Czy to jej wina, że nie może sobie z tym poradzić? Przecież ma tylko osiem lat, tylko osiem…\nPrzebudziła się nagle. Ledwie mogła złapać oddech, tak było jej duszno. Rozgrzana skóra lepiła się od potu, owinięta poszwą kołdry. Burza na zewnątrz rozszalała się na dobre, a Ilona przez chwilę nie potrafiła nawet powiedzieć, gdzie jest. Chciała tylko spokojnie zasnąć, chociaż raz przespać noc bez wracających koszmarów.\nDom Gośki zmienił się diametralnie, odkąd Błażej widział go ostatnio. Z zewnątrz nadal był drewnianą wiejską chatką, do której z drogi schodziło się w dół po schodkach i przy której zawsze najdłużej utrzymywały się kałuże brudnej wody. W środku przypominał jednak bardziej urządzone z gustem mieszkanie. Ze specyficznym gustem, warto dodać.\nPrzyzwyczajony był do tego, że kobieta miewa… nowatorskie pomysły i że otacza się co najmniej oryginalnymi przedmiotami, ale ogromne złote słońce o pofalowanych promieniach wiszące w kuchni wydało mu się lekką przesadą. Miało jakieś półtora metra średnicy! Poza tym te wszystkie ozdoby z drewna, figurki w afrykańskim stylu, naszyjniki z pestek, rośliny… Zastanawiał się, kiedy Gośka stała się taką osobliwością. Na studiach? Nie, wcześniej, chyba w liceum. Wtedy już ubierała się w szyte przez siebie długie spódnice, nosiła korale z jarzębiny, znała wszystkie nazwy zwierząt z okolicy i godzinami przesiadywała nad jeziorem, wpatrując się w taflę wody. Nie podejrzewał, że bezładna masa gęstych włosów o nieokreślonym kolorze kryje umysł zdolny opanować perfekcyjnie trzy języki obce i uczyć się czwartego.\nNie od razu zaczęli rozmowę. Po wyjściu Ilony dość długo milczeli, każde pogrążone we własnych rozmyślaniach. Wreszcie Błażej postanowił się odezwać:\n― Źle to znosi, co?\n― A nie widzisz? – Gośka podniosła wzrok znad kubka z czarną herbatą. – Znowu wywalili ją z pracy. Przestała przychodzić, po prostu, ot tak. Gdybym jej nie zmuszała do wychodzenia, przesypiałaby całe dnie.\n― Ale co jej jest? Przecież nic złego się nie dzieje… nie działo – poprawił się, przypomniawszy sobie, gdzie dzisiaj był. – Dlaczego to ją tak męczy?\n― Zawsze była wrażliwa, zresztą wiesz, że najgorzej to zniosła.\nPokiwał ponuro głową. Ilona zdecydowanie najdłużej nie mogła dojść do siebie po tym, co się stało. Nie umiała uporać się z poczuciem winy. Każde z nich miało z tym problem, ale radzili sobie. Gośka i Grzesiek uciekli w naukę. Oboje spędzali nad książkami praktycznie cały wolny czas, oboje też skończyli dobre studia, a dziś angażowali się w pracę. Z pozostałą trójką było nieco inaczej. Błażej poświęcił się swojej pasji, zupełnie ignorując szkołę – zajął się samochodami. Co prawda ocknął się przed maturą i zdał ją na tyle dobrze, by wylądować na politechnice, ale zrezygnował ze studiów. Michał z kolei, zmuszany przez rodziców do wstania na nogi, zdołał skończyć zaocznie historię i przez ostatnie lata uczył w miejscowej podstawówce. Błażejowi jednak nie wydawało się, by jego dawny przyjaciel jakoś specjalnie to lubił. Chyba po prostu dla świętego spokoju wpasował się w pewne małomiasteczkowe konwenanse. Może małżeństwo Michała trwało na podobnej zasadzie? W końcu… gdyby był szczęśliwy, nie próbowałby się wieszać.\n― Zauważyłaś, że wszyscy jesteśmy sami? – powiedział nagle.\n― No, jesteśmy sami. Nie mamy nikogo. Ty, ja, Ilona, Grzesiek… Tylko Michał miał Agatę.\n― Co z tego? – mruknęła Gośka z irytacją. – Przypadek.\n― Na pewno? Czemu jesteś sama?\n― Widocznie nie spotkałam księcia z bajki. Poza tym… skąd ty wiesz, że jestem sama? Nic nie wiesz. Nigdy się nami nie interesowałeś.\n― Nami? – podchwycił, zdziwiony.\n― Nami. Michałem, Iloną, swoim bratem, mną…\n― Zaraz, czekaj… – Odsunął kubek gwałtownym ruchem i wstał od stołu. Ciemne oczy Gośki błądziły za nim po kuchni, gdy zaczął przechadzać się po pomieszczeniu. – O co ci chodzi?\n― Wiesz, o co. O to, że każde z nas poszło swoją drogą i zapomniało o reszcie.\n― A nie o to chodziło? – zawołał, patrząc na kobietę z niezrozumieniem. – Ty nie chciałaś zapomnieć? Przecież to ty zawsze powtarzałaś, że musimy przestać to roztrząsać…\n― Tak, ale to nie znaczy, że mamy zapomnieć.\n― Albo jedno, albo drugie. – Rozłożył ręce.\nGośka już nie odpowiedziała, jednak jej twarz pozostała napięta, a spojrzenie groźne. Nigdy nie mógł pojąć, jak to jest, że niekiedy rozumieli się doskonale, bez słów, z kolei czasem za nic w świecie nie umieli się dogadać. Zastanawiał się kiedyś, jakby wyglądał związek z ekscentryczną panią tłumacz, i doszedł do wniosku, że nie potrafi sobie tego wyobrazić. Po prostu nie patrzył na nią jak na kandydatkę na drugą połowę. Ba, nawet nie patrzył na nią jak na kobietę!\nZaskoczony własnymi myślami, zerknął w stronę stołu, za którym siedziała. Wpatrywała się teraz w dno kubka, w ciemniejące, rozmokłe herbaciane fusy. Drobna twarz o wyraźnie zarysowanych kościach policzkowych bielała w mrocznym kącie, a oczy lśniły charakterystycznym dla nich blaskiem, jakiego Błażej nie widział u nikogo innego. Włosy Gośka pozostawiła rozpuszczone, więc w zwykłym nieładzie spoczywały na szczupłych ramionach, matowe i lekkie. Nie była brzydka, właściwie byłaby całkiem ładna, gdyby bardziej dbała o wygląd. Ale ogromne oczy kontrastujące z niewielkimi różowymi ustami i sylwetka skrywana w luźnych, niemodnych ciuchach w pewien sposób odpychały. Poza tym mało kto potrafił wytrzymać spojrzenie tej kobiety. Jeśli wzrok odbijał duszę, ta z pewnością została zaprzedana diabłu dawno temu.\n― Trzeba się skontaktować z Grześkiem.\nSłowa wypowiedziane stanowczo i z powagą zmusiły Błażeja do powrotu z zamyślenia równie szarego, jak jawa.\n― Przecież do niego dzwoniłaś i nie miał czasu, tak? Po cholerę znowu dzwonić?\n― Nie będziemy dzwonić, pojedziesz do niego. Trzeba z nim porozmawiać.\n― Gośka, po co?! O czym ty chcesz z nim rozmawiać?\n― O tym, co się dzieje – odrzekła spokojnie. – Co się stało z Michałem i dlaczego tak się stało.\n― To znaczy? Gośka, ludzie codziennie giną w wypadkach. Tysiącami!\n― Ale nie każdy rzuca się pod ciężarówkę.\nMówiąc to, patrzyła wprost w oczy Błażeja, a jemu po plecach przeszły ciarki. Podszedł do stołu i oparł się o blat rękami, zawisając nad szatynką.\n― Słucham? – Milczała, jedynie hardo odwzajemniając jego spojrzenie. – Co ty mówisz? Chyba nie sądzisz, że on…\n― Owszem, sądzę. Ale muszę się upewnić. Ty w tym czasie mógłbyś namówić Grześka, żeby łaskawie zainteresował się tym, co może dotyczyć także jego. Nie wiem, jak ty, Błażej, ale ja nie będę spokojna, póki nie dowiem się, dlaczego Michał chciał się zabić. Albo dlaczego się zabił.\nZacisnął zęby, zatrzymując w ustach przekleństwo. Zamiast zakląć, wrócił do korytarza po papierosy, a potem wyszedł przed dom i tam zapalił, kryjąc się pod niewielkim daszkiem. W tej chwili z całego serca nienawidził nieustępliwości i rozsądku Gośki, które wielokrotnie ratowały skórę również jemu.\nTrochę więcej o bohaterach, zwłaszcza o jednej z bohaterek. Jakoś stopniowo wypadałoby ich przecież przedstawić, prawda? Sam rozdział może nudnawy (eufemizm, wiem ^^), ale nie oczekujcie na razie niczego więcej. Kto mnie zna, ten wie, że zawiązanie akcji zwykle trwa w moich opowiadaniach do ostatniego rozdziału xD\nNarracja, jak widać, zmieniana i tak też będzie dalej – różne punkty widzenia. A dedykuję Nadii, na nadchodzące urodziny\nI (Czyjś) Koniec początkiem.\nWysiadł z samochodu i ogarnął wzrokiem widok znajomy, a zarazem całkowicie obcy. Kiedy był tutaj ostatni raz? Zdaje się, że jakieś półtora roku temu. Wtedy też padało, pamiętał, ale dzisiaj pogoda chyba desperacko pragnęła odstraszyć go i zmusić do powrotu, bo takiej ulewy nie widział w swoim rodzinnym miasteczku jeszcze nigdy.\nStał na niewielkim wzniesieniu, gdzie znajdował się przykościelny parking. Odprowadzał spojrzeniem wodę spływającą w dół po stromym chodniku i znikającą pod murem otaczającym dwustuletni cmentarz. W głowie huczało mu od niemiłych myśli, głównie jednak to deszcz sprawiał, że mężczyzna miał ochotę wrócić do dziewięcioletniego volkswagena, wcisnąć gaz do dechy i zostawić za sobą ociekające brudną deszczówką ulice oraz równie brudne, wciąż niezatarte wspomnienia.\nZasunął kurtkę pod samą szyję, parasol przycisnął niemalże do swojej głowy, a potem ruszył w dół, w kierunku bramy prowadzącej na teren cmentarza komunalnego. Woda chlupotała mu pod stopami, gdy stawiał jak największe kroki na nierównym chodniku. Ledwie widział zarys muru przez ścianę deszczu. Kiedy do niego dotarł, padało już trochę mniej, co się bardzo dobrze składało, gdyż tak naprawdę nie miał bladego pojęcia, gdzie dalej kierować swoje kroki.\nCmentarz był duży i należał do tych nieuporządkowanych. W jego starszej części prawie każdy pomnik wyglądał inaczej i postawiony został w inną stronę, a rosnące wokół ogromne wiązy i mniejsze, ale bardziej chaotycznie posadzone tuje sprawiały, że człowiek zupełnie tracił orientację. Teraz, w strugach deszczu, alejki między nagrobkami niknęły w błocie pokrywającym połamane płyty chodnikowe. Trudno o bardziej ponury i przygnębiający widok od tonącego we wczesnowiosennym deszczu starego cmentarza.\nZatrzymał się w połowie głównej alejki, uchylił nieco parasol i zmrużył oczy, próbując wypatrzeć gdzieś w oddali jakiekolwiek ludzkie sylwetki. Wiedział, że sporo się spóźnił, ale chyba nie aż tyle, żeby nikogo już nie zastać? Czyżby uroczystość zdążyła się skończyć? Przeszedł jeszcze kawałek i ogarnął wzrokiem położony w dole nowszy sektor cmentarza. Wtedy zauważył przy samym końcu, pod przeciwległym murem, grupę ludzi, a raczej czarno-kolorową plamę utworzoną przez ich rozłożone parasole. Początkowo odetchnął z pewną dozą ulgi, lecz zaraz pomyślał, że właściwie wolałby nikogo tu nie spotkać i móc spokojnie odjechać. Niestety nie mógł. Po pierwsze był winien dawnemu przyjacielowi ostatnie pożegnanie, a po drugie Gośka nie dałaby mu nigdy zapomnieć o tym spóźnieniu. Jak i o paru innych rzeczach zresztą. Z westchnieniem zaczął więc mozolną wędrówkę ku zebranym nad świeżym grobem żałobnikom.\nGdy znajdował się kilkanaście metrów od nich, podniósł wzrok. Nikt jeszcze nie spostrzegł nadejścia mężczyzny, ale on zdążył pobieżnie ocenić, że na pogrzebie pojawiło się około trzydziestu osób, i wychwycić wzrokiem postać zdecydowanie wyróżniającą się na tle pozostałych. Co prawda parasole przysłaniały twarze, jednak nie miał wątpliwości, że jedyna osoba nieubrana na czarno to Gośka. Kobieta założyła dżinsy, a na plecy zarzuciła coś, co przypominało fioletowy koc z frędzlami. Stała nieco z tyłu, dlatego podszedł do niej i zatrzymał się tuż obok, tak że brzegi ich parasoli stykały się ze sobą.\n― Spóźniłeś się – syknęła na tyle głośno, by przekrzyczeć ulewę, a na tyle cicho, by nie zakłócić uroczystości. Nadal nie widział jej twarzy. Ksiądz, nad którym ktoś trzymał rozłożony parasol, mówił coś, czego i tak nie dało się usłyszeć. – Mógłbyś się chociaż raz nie spóźnić. To nie takie trudne, Błażej, wiesz?\n― Gdybyś ty chociaż raz była milsza, też nic złego by się stało. To nie takie trudne, wiesz, Gosiu?\nSpojrzała przez ramię, jednocześnie unosząc parasol. Jak zwykle zaskoczyło go, że ma tak ogromne i tak czarne oczy. W przypadku tej kobiety porównanie ich do głębokich studni wcale nie było przesadzone. Dwie bezdenne studnie, podkreślone tylko nieśmiertelną ciemną kredką, dominujące nad resztą drobnej jasnej twarzy.\n― Porozmawiamy później – ucięła dyskusję.\nO, w to nie wątpił. W to, że rozmowa będzie nader przyjemna, także.\nObserwując z boku Błażeja i Małgorzatę, można by odnieść wrażenie, iż ta dwójka się nawzajem nie cierpi. Nie do końca tak wyglądała prawda. Po prostu różnie podchodzili do pewnych spraw, a że sprawy te były dla nich fundamentalne i wspólne zarazem, dochodziło do spięć. Kobiecie nie brakowało do tego złośliwości, zatem kłótnie wywiązywały się automatycznie. Dość szybko się też kończyły – przy trwającej tyle lat znajomości i przy tak wiążących wspomnieniach, nie mogło dziać się inaczej.\nWycofał się trochę, kryjąc się między drzewami. Żałobnicy zaczynali powoli wracać w stronę kościoła, a Błażej nie chciał być zauważony. Małe miasteczka mają to do siebie, że nawet po latach wszyscy cię znają i wszystko o tobie wiedzą. On tymczasem nie czuł się nastrojony do uprzejmych pogawędek. Odprowadził ponurym spojrzeniem Agatę, żonę Michała, która skryta pod parasolem opuszczała cmentarz w otoczeniu najbliższych. Trochę głupio było mu, że nawet nie złożył jej kondolencji, ale nie sądził, by teraz kobieta o tym pamiętała.\nPo kilkunastu minutach cmentarz prawie całkiem opustoszał. Pracownicy zakładu pogrzebowego ułożyli wiązanki kwiatów w stos na świeżym kopcu ziemi, po czym także zniknęli w charakterystycznym czarnym samochodzie o wyglądzie makabrycznej limuzyny. Błażej wyszedł zza drzew i ponownie zbliżył się do Gośki. Stali w oddaleniu, patrząc, jak jeszcze jedna osoba kręci się wokół grobu, poprawiając kwiaty wolną ręką. W drugiej ściskała torebkę i parasol. Ilona.\nW przeciwieństwie do Gośki ubrała się odpowiednio do okazji – w elegancki czarny kostium. Podejrzewał, że kupiła go specjalnie na pogrzeb, podobnie jak czarne buty na obcasie zapadające się teraz w błotnistą ścieżkę. Ulewa jakby czekała na koniec uroczystości: deszcz kropił już tylko delikatnie, a świat wreszcie stał się widoczny bez wodnistej kurtyny lejącej się z nieba. Ilona położyła jeszcze jedną wiązankę na szczycie stosu; na foliowym opakowaniu zalśniły krople wody. Złożyła ciemnoniebieski parasol, otrzepała go i cofnęła się kilka kroków, by stanąć obok pozostałej dwójki. Dłuższy czas trwali tak w milczeniu.\nBłażej nie modlił się. Żadne z nich tego nie robiło. Po prostu stali obok siebie, wpatrzeni w stos kwiatów pokrywających świeżą, mokrą ziemię. Zerknął krótko w stronę Ilony. Nie odwzajemniła spojrzenia, tylko nieruchomo przewiercała wzrokiem niewiadomy punkt na horyzoncie. Miała łzy na policzkach, rozmazany tusz pod oczami, a jej dziewczęca twarz stała się jeszcze łagodniejsza w otoczeniu lekko pokręconych od wilgoci włosów. Nie wyglądała na swoje trzydzieści lat. Wyglądała ciągle jak tamta zapłakana dziewczynka, niemogąca wydusić z siebie słowa sprzeciwu… Spośród nich wszystkich to ona najbardziej ucierpiała.\n― Grzesiek nie przyjechał? – przerwał ciszę Błażej.\n― A widzisz go tu? – Gośka również złożyła parasol w szkocką kratę, chlapiąc wodą na Błażeja i Ilonę. Ta druga nie zwróciła na to najmniejszej uwagi. – Przez telefon powiedział, że nie wie, czy znajdzie czas. Szanowny pan sędzia jest bardzo zajętym człowiekiem.\n― Jak zawsze, kiedy trzeba poważnie porozmawiać.\n― Chyba macie to rodzinne.\n― Nie porównuj mnie do tego dupka, dobra?\n― Czy wy musicie…? – odezwała się nagle Ilona, patrząc na nich rozpaczliwie. – Nawet tu musicie się kłócić? – Pretensja w jej głosie obudziła wyrzuty sumienia w obojgu; spojrzeli po sobie speszeni i zamilkli znowu na moment. Miała rację. Na chwilę mogli sobie odpuścić.\nWyjął z kieszeni paczkę papierosów z zamiarem zapalenia jednego dla uspokojenia nerwów, ale zaraz doszedł do wniosku, że wcale nie ma na to ochoty. Palił rzadko, sam nie wiedział, dlaczego w ogóle. Schował opakowanie z powrotem i wzruszył ramionami w odpowiedzi na pytające spojrzenie Ilony.\n― To powiesz, jak właściwie było? – spytał, przeniósłszy wzrok na drugą kobietę. – Uważasz, że to nie był wypadek?\n― Sama już nie wiem, co uważam – mruknęła Gośka. Otuliła się szczelniej fioletowym nakryciem, co do którego mężczyzna nadal nie był pewien, czy stanowi element garderoby, czy jednak jest kocem. – Z Agatą nie bardzo da się teraz porozumieć.\n― Ale to prawda, że Michał próbował…?\n― Tak. Pół roku temu.\n― Nie spodziewałem się.\n― A myślisz, że ja się spodziewałam? – Zadarła lekko podbródek, żeby popatrzeć w oczy Błażeja tymi swoimi dwiema studniami. Nienawidził tego. – Każde z nas zajęło się sobą, zostawiliśmy go. A nie powinno tak być.\n― Nie powinno – przyznała skwapliwie Ilona i zaraz zarumieniła się pod uważnymi spojrzeniami. Zarówno Gośka jak i Błażej wiedzieli, że kobieta boi się tak bardzo, jak wypisane ma to na twarzy. Była delikatniejsza, wrażliwsza od nich. Teraz zawstydziła się swojej reakcji, swojej prośby zawartej w dwóch słowach. Prośby o opiekę.\n― Myślisz, że dlaczego próbował się wtedy zabić? – spytał mężczyzna po chwili ciszy. Zwracał się do Gośki, tylko do niej, bo Ilona i tak nie była zdolna do decydowania, poddawała się zawsze swojej silniejszej przyjaciółce. O ile można relacje takie jak ich nazywać przyjaźnią. Bardziej pasowało tu słowo „zależność”.\n― Nie wiem, nie rozmawiałam z nim. To był błąd. Cholerny błąd, ale już za późno na sprostowanie. Mam nadzieję, że dowiem się czegoś od Agaty.\n― Będziesz ją wypytywać o Michała? Teraz?\n― A mamy inne wyjście? – zirytowała się. Studnie błysnęły, jakby odbiło się w nich światło księżyca. – Może ona coś wie, może coś jej mówił…\n― Sądzisz, że jej powiedział?\n― Nie, nie to. Po prostu może mówił coś… ogólnego.\nZamilkli na chwilę. Błażej nigdy by się do tego nie przyznał, ale w gardle miał teraz dławiącą gulę. Było mu niedobrze. Odszedł kilka kroków i splunął w trawę. Czuł na sobie wzrok Gośki. Boże, jak on nie cierpiał tych jej oczu!\n― Chodźmy stąd – odezwała się Ilona, gdy cisza nienaturalnie się przedłużała. Jasnoblond włosy spięte wysoko w elegancki kok wymknęły się spod spinki. Pofalowane pasemka opadały wzdłuż twarzy, nadając jej jeszcze smutniejszy wyraz. Niebieskie oczy mówiły tylko: „Dajcie mi spokój, chcę wrócić do domu i zasnąć”. Zasnąć. Odkąd pamiętał, to właśnie była metoda Ilony na radzenie sobie z problemami. Na ile skuteczna, zamierzał się dowiedzieć, gdy zostaną sam na sam z Gośką i będą mogli zupełnie szczerze porozmawiać. Na razie trzymał ciekawość na wodzy.\nGośka westchnęła dość głośno, trochę teatralnie, po czym ponownie otrzepała mokry parasol. Podeszła do grobu Michała, chyba po raz pierwszy, podobnie jak Błażej, bo zatrzymała się wzrokiem na tymczasowej tabliczce nagrobkowej z wypisanymi ręcznie nazwiskiem i datami.\n― Żył trzydzieści dwa lata – odczytała na głos.\n― Długo – mruknął Błażej. On, Gośka i Michał byli rówieśnikami.\n― Idziecie? – dobiegło ich ponaglające pytanie blondynki, która zmierzała już niepewnie w górę chodnika. Bez słowa oderwali wzrok od tabliczki i ruszyli za nią.\nDotarli do opustoszałego parkingu na chwilę, nim zaczęło znowu padać. Nie porozumieli się odnośnie tego, czy wracają razem, ale wyglądało na to, że kobiety nie miały środka transportu.\n― Przyszłyśmy piechotą – wyjaśniła Gośka, kiedy o to zapytał. – Ilona mieszka na razie u mnie.\nSpojrzał na blondynkę, która natychmiast spuściła wzrok na swoje ubłocone buty. Czyżby znowu miała kłopoty?\n― Odwiozę was, pada.\n― Jak chcesz, dałybyśmy sobie radę.\n― Daj spokój, Gośka, to będzie z sześć kilometrów…\n― Dobra, pięć – wywrócił oczami. – Wsiadajcie.\nJechali znajomymi ulicami, a potem krótko drogą wśród pól, aż dotarli do wsi położonej tuż pod miastem. Teraz były to właściwie peryferia miasta, które przez lata znacznie się rozrosło. Konwalie. Wieś pamiętana z dzieciństwa. Dzieciństwa zakończonego tak nagle, jak nagle łamie się kręgosłup pływaka skaczącego na zbyt płytką wodę. Łup i koniec. Kalectwo na resztę życia. Tak było z nim, z nimi. Z całą piątką.\nZatrzymali się na wąskiej drodze, przed furtką prowadzącą na podwórko domu należącego do Gośki. Powitało ich szczekanie psów, ale i to zaraz ucichło. W taką pogodę tylko naprawdę istotne sprawy mogły zmusić do opuszczenia ciepłych wnętrz – czy to ludzi, czy zwierzęta.\n― Wejdziesz? – rzuciła Gośka jakby od niechcenia. Wymieniła z Błażejem niezauważalne, znaczące spojrzenie. – Chociaż gorąca herbata ci się należy za podwiezienie.\n― Właściwie powinienem zajrzeć jeszcze do szpitala…\n― Zostań trochę – włączyła się Ilona. Pokiwał głową. – A jak twój stryjek? Jakaś poprawa?\nPocieszająco dotknęła jego ramienia ponad oparciem fotela kierowcy, po czym wysiadła z samochodu. Zatrzasnęła drzwi i zajęła się otwieraniem furtki z klucza.\n― Myślisz, że coś się zacznie? – spytała szeptem Gośka, obserwując Ilonę przez ociekającą deszczem szybę.\n― O ile już się nie zaczęło.\nBojąc się ponownie wymienić spojrzenia, wysiedli z volkswagena i pozwolili, by ich ciała ogarnęły strugi chłodnego deszczu i coraz bardziej porywisty wiatr. Z północy nadciągała burza.\nI mamy za sobą rozdział pierwszy. Nie wiem, co sądzę na jego temat. Nie wiem i już, o. Ochota na jego pisanie przyszła mi nagle, więc równie nagle go publikuję. Nudny jest raczej, ale mam nadzieję, że czytało się znośnie. Co dalej, nie wiem. Proszę o wytykanie błędów, pewnie ich sporo.\n„Poczucie winy daje się modelować. To zabawny rodzaj gliny; jeśli umiesz się z nim obchodzić, możesz je ugnieść i uformować jak tylko zechcesz.”\nMówią, że są historie, które mogły zdarzyć się tylko w Stanach Zjednoczonych. Bo tylko tam, powiadają, w stolicy wielkich krążowników szos, ziemia jest w stanie przyjąć tyle krwi, tyle mogła wydać potworów, na tak wiele krzywd patrzeć obojętnie… I pewnie mają rację. Ponad dziewięć i pół miliona kilometrów kwadratowych rodzi ogromne możliwości. By się ukryć, by ścigać, by krzywdzić, by zabijać.\nNie dajcie się zwieść. Ci, którzy tak mówią, znają jedynie statystyki. Tacy ludzie żyli spokojnie w szarej rzeczywistości Polski lat osiemdziesiątych, zajęci swoimi sprawami. Nieświadomi, że tuż obok mają wszystko to, co nazywają czarną kartą społeczeństwa Ameryki. A mieli. Może nadal mają? W końcu kto z nas tak naprawdę wie, co się dzieje wokół niego, w ukryciu? Kto wie, jakie sekrety i wspomnienia nie pozwalają spokojnie spać innym? Jednak uparcie twierdzi się, że tylko Amerykanie mogą być tak źli, że przecież w Polsce nie działy się nigdy takie rzeczy…\nNie, ci, którzy mówią, że tylko w Stanach Zjednoczonych miało prawo wydarzyć się coś takiego, są w błędzie. Dziś w Polsce żyje bowiem grupka ludzi będących świadectwem czarnych kart naszego społeczeństwa. Oni jednak milczą, nie chcą pamiętać, nie chcą wracać do przeszłości. Dlaczego? Po prostu sami nie są bez winy.\nPoznajmy ich historię. Powoli, od końca.\nDramatis personae – (łac.) osoby dramatu, uczestnicy, świadkowie wydarzeń\nSpotykamy się ponownie. Przynajmniej dla niektórych spośród Was jest to ponowne spotkanie ze mną i moją pisaniną. Tym razem niczego nie zapowiadam, nie obiecuję, nie planuję oficjalnie… Lepiej będzie, jeśli pozwolę temu opowiadaniu rozwijać się we własnym tempie i w tylko sobie znanym kierunku. Nie wiem, co z niego wyjdzie, ale wiem jedno – spróbuję angażować się w ten twór równie mocno, jak angażowałam się i angażuję nadal w „Kobietę fatalną”.\nProlog nie tłumaczy zbyt wiele i tak ma być. Powoli wyklaruje się fabuła, poznamy bohaterów i być może dojdziemy do końca ich historii. Jeśli się uda, jeśli poczuję, że „Dramatis personae” jest dla mnie opowiadaniem naprawdę ważnym, wtedy głośno i oficjalnie powiem, komu je dedykuję. Na razie będę to wiedzieć ja i sądzę, że ta osoba także. Prawda? Choć nie będzie zaskoczenia.\nNie deklaruję częstych ani regularnych publikacji. Muszę mieć swobodę, bo inaczej nic z tego nie wyjdzie. Cierpliwości.\nCo się dzieje, gdy przeszłość nie daje człowiekowi spokoju? Wracają wspomnienia, z którymi trzeba żyć, a którymi niekoniecznie trzeba się dzielić. Co jednak, jeśli jest to wspólna przeszłość? Czy łatwiej radzić sobie z nią, gdy wiemy, że istnieje jeszcze ktoś, kogo dręczą te same mary? Wina dzielona na pięć staje się choć odrobinę mniejsza? Pytania te można zadać bohaterom mojego kryminału. Oni już znają odpowiedź, chociaż każde z nich ubrałoby ją w inne słowa. Każde z nich również inaczej zareaguje na wiadomość, że przeszłość daje o sobie znać, a mara wróciła do życia...\n09.02.2010r. - Wiem: zniknęłam, zostawiłam, zaniedbałam. Naprawiam powoli. 21.03.2010r. - Pousuwałam z listy powiadomień osoby, które się dotąd nie odezwały. Gdyby się ktoś odnalazł, to zawsze może się ponownie wpisać.\nSzablon dla Mozilli Firefox. Wykonała go autorka bloga, wykorzystując przerobione przez siebie zdjęcie, które znalazła na koncie niejakiej Prinzeschen (deviantart.com).\nWszystkich wizyt: 10098\nMogą wystąpić wulgaryzmy oraz sceny erotyczne.


Poznań, os. Pod Lipami. Dach hali sportowej runął podczas nawałnicy, jego odbudowa potrwa rok - TVN24\n29 sierpnia 2021, 16:04\nDach hali sportowej runął podczas nawałnicy, jego odbudowa potrwa rok\nZawalony dach w hali sportowej na poznańskim osiedlu Pod Lipami (wideo z czerwca 2021 roku)TVN24\nPoznań. Prokuratura o hali, w której runął dachTVN24\nPoznań. Ekspertyza ws. dachu hali, który runął podczas nawałnicyTVN24\nDach hali sportowej runął podczas ulewy. Woda nie miała jak odpływaćTVN 24 Poznań\nPoznań, os. Pod Lipami: Runął dach hali. Prokuratura wszczyna śledztwo\nSzkoła przy poznańskim osiedlu Pod LipamiGoogle Earth\nTVN24Zawalony dach w hali sportowej na poznańskim osiedlu Pod Lipami\nW tym roku uczniowie ze szkoły podstawowej na osiedlu Pod Lipami nie będą mogli skorzystać z sali gimnastycznej w swojej szkole. W hali w czerwcu podczas nawałnicy zarwała się część dachu. Wkrótce mają ruszyć prace naprawcze. - Mam zapewnienie, że uda się to zrobić w ciągu roku - mówi dyrektorka placówki.\nPodczas gwałtownej nawałnicy, która przetoczyła się nad Poznaniem w czerwcu, doszło do katastrofy budowlanej. Na osiedlu Pod Lipami zawalił się dach hali sportowej przy szkole. Jak podkreślała wówczas wielkopolska policja, dzięki szybkiej reakcji dyrektorki placówki w porę udało się ewakuować wszystkich uczniów.\nZniszczeniu uległ fragment dachu nad oddaną do użytku w 2020 r. salą gimnastyczną Zespołu Szkół z Oddziałami Sportowymi nr 1.\n- Sala zostanie wyremontowana i ma być gotowa przed początkiem kolejnego roku szkolnego. Mam zapewnienie, że uda się to zrobić w ciągu roku – zapowiedziała dyrektorka szkoły Danuta Mikołajczak.\nW czerwcu powiatowy inspektor nadzoru budowlanego w Poznaniu nałożył na zarządcę hali obowiązek przedstawienia ekspertyzy dotyczącej tego, czy prawidłowo zaprojektowano oraz wykonano dach. Ta została wykonana przez ekspertów Politechniki Poznańskiej i trafiła do PINB w sierpniu. - Z tej ekspertyzy wynika, że przyczyną katastrofy budowlanej była kumulacja trzech czynników: ekstremalnie niekorzystnych warunków pogodowych, ewidentnego błędu projektowego i błędu wykonawczego - mówił TVN24 Paweł Łukaszewski, powiatowy inspektor nadzoru budowlanego w Poznaniu.\nPo otrzymaniu ekspertyzy, Łukaszewski nakazał dyrekcji rozbiórkę tej części hali, która uległa katastrofie budowlanej.\n- Pani dyrektor szkoły, jako zarządca będzie musiała zlecić wykonanie oceny technicznej wszystkich pozostałych dźwigarów. Trzeba sprawdzić, w jakim stanie technicznym są te pozostałe elementy. A już wiemy o tym, że były błędy - mówił w połowie sierpnia Łukaszewski.\nKiedy wszystkie dźwigary zostaną sprawdzone, pozostanie zlecić wykonanie projektu wzmocnienia całej konstrukcji. - Będzie konieczność wzmocnienia wszystkich dźwigarów. Jestem co do tego przekonany – dodawał inspektor.\nJak przekazała dyrektorka szkoły, z powiatowego inspektoratu nadzoru budowlanego otrzymała wskazanie, że mają przystąpić do prac organizacyjno-porządkowych. - Wybieramy firmę, która podejmie się wykonania prac, to wszystko robimy we współpracy z Politechniką Poznańską, ze specjalistami, którzy weryfikują przyczyny katastrofy - powiedziała Mikołajczak.\n"Katastrofa odcisnęła na nas piętno"\nJak podkreśliła, katastrofa budowlana była traumatycznym przeżyciem dla kadry i uczniów szkoły. - Katastrofa odcisnęła na nas piętno. Wciąż przeżywamy to co się stało, ale trzeba się pozbierać. Jesteśmy szkołą sportową, mamy swoje ambicje, musimy myśleć o naszych uczniach - powiedziała.\nZapewniła, że przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego udało się zorganizować sale poza szkołą i tak zaplanować zajęcia, by można było zrealizować program.\nOkoliczności czerwcowego zdarzenia bada prokuratura. Postępowanie dotyczy zdarzenia zagrażającego życiu i zdrowiu wielu osób, a także mieniu o wielkich rozmiarach. - W sprawie cały czas są wykonywane czynności. Już duży materiał zebrano. Przesłuchano szereg świadków. Są to między innymi nauczyciele z tej szkoły, konserwator budynku, osoby odpowiedzialne za nadzór budowalny podczas tej inwestycji. Zgromadzono już bardzo obszerną dokumentację projektową, budowlaną - mówił w połowie sierpnia TVN24 Łukasz Wawrzyniak, rzecznik Prokuratury Okręgowej w Poznaniu.\nTeraz wszystkie te dokumenty są analizowane. Na razie postepowanie jest prowadzone w sprawie, nikomu nie przedstawiono zarzutów. Zgodnie z kodeksem karnym, za narażenie wielu osób na utratę zdrowia lub życia grozi kara pozbawienia wolności od roku do dziesięciu lat.\nZarządziła ewakuację dzieci, chwilę później runął dach hali. "Ponad wszelką wątpliwość to katastrofa budowlana"\nDach hali sportowej runął podczas ulewy. "Przyczyną katastrofy była kumulacja trzech czynników"\nOskarżony o zabicie cywila w Ukrainie rosyjski żołnierz Wadim Szyszymarin przeprosił wdowę po mężczyźnie. - Rozumiem, że nie będzie pani w stanie mi wybaczyć, przepraszam za wszystko - zwrócił się do niej. Dzień wcześniej 21-latek przyznał się do winy.\nRosyjski żołnierz zastrzelił cywila, w sądzie przeprosił jego żonę. Prokuratura żąda dożywocia\nAktualizacja: 19 maja 2022, 16:45\n14:01 Aktualizacja: 19 maja 2022, 16:45


rzeźba - Tu Świnoujście\nLodowe artystyczne cudo w Świnoujściu\ntu.swinoujscie rzeźba, Świnoujście, sztuka, tu.swinoujscie.pl 18 grudnia 2016\nPlac Wolności wzbogacił się o jeszcze jedna atrakcję. Powitaliśmy dwuosobowy zespół artystów rzeźbiących w lodzie i choć ten materiał nie wytrzymuje długo, jest niezwykle atrakcyjny. Lód robi wrażenie a gdy zagra światło, daje bardzo piękne efekty. To materiał, z którym można bardzo wiele zrobić. Mieszkańcy Świnoujścia obserwowali pracę rzeźbiarzy, zainteresowanie wzbudziły również narzędzia którymi się […]


Donice do biura i firmy - ModneDonice.pl\n» Donice do biura i firmy\nDonice do biura to ozdobne akcesoria, które zostały zaprojektowane z myślą o stosowaniu ich w firmach: dużych, średnich i małych. Równie dobrze sprawdzają się w korporacjach dysponujących biurami wielkopowierzchniowymi i hotelach, co w małych salonach urody, butikach czy kawiarenkach.\nCo wyróżnia nasze donice do biura?\nSprzedawane w naszym sklepie donice do firmy są produktami najwyższej jakości. Mogą być stosowane wewnątrz, ale także na zewnątrz pomieszczeń. Jako że są to donice mrozoodporne, doskonale nadają się do hodowania roślin całorocznych, np. iglastych. Wykorzystasz je np. jako donice ogrodowe i ustawisz przed wejściem do budynku, by skłaniały potencjalnych klientów do wejścia. Nie niszczeją w kontakcie z niskimi i wysokimi temperaturami, nie odbarwiają się w wyniku długotrwałej ekspozycji na słońce ani nie nasiąkają wodą podczas deszczu. Kupując donice do biura teraz, będziesz je miał na wiele lat. Wybierz kolor reprezentatywny dla Twojej firmy i spójny z logo bądź wyposażeniem wnętrz. Obejrzyj duże donice w różnych kształtach: okrągłe, prostokątne, kwadratowe, nieregularne, zwężane ku dołowi czy geometryczne.\nDonice do firmy polskiej produkcji\nNasze donice do biura wyróżnia fakt, że są produkowane w Polsce. Do ich wytwarzania używa się starannie wyselekcjonowanych materiałów. Nie tylko trwałych i estetycznych, ale również łatwych do utrzymania w czystości. Donice do firmy nie są krzykliwe ani rozpraszające. Nie utrudnią pracy Twoim pracownikom. Wręcz przeciwnie: naturalnie wpisują się w elegancką przestrzeń biura i wykańczają ją w subtelny, nienachalny sposób. Wysokie donice umożliwiają hodowanie roślin o różnych rozmiarach – od małych, przez średnie, aż po bardzo duże. Mają dno umieszczone na różnych wysokościach, więc jeśli zależy Ci na pielęgnowaniu małych kwiatów, nie musisz wsypywać ziemi w donice biurowe do pełnej głębokości.\nDonice do biura nowoczesnego i tradycyjnego\nDonice do biura dostępne są w szerokiej ofercie, która umożliwia dopasowanie tych akcesoriów do rozmiaru i charakteru firmy. W nowoczesnych gabinetach sprawdzają się donice podświetlane LED lub RGB, geometryczne, o wyrazistych kolorach (czerwonym, żółtym czy zielonym). Z kolei w firmach stawiających na tradycję doskonale zaprezentują się duże donice prostokątne i kwadratowe w stonowanych barwach, np. białej lub czarnej. Warto wybrać modele możliwe do zawieszenia, jeśli mają sprawdzić się jako donice na taras i ozdobić firmę od zewnątrz. Pamiętaj, że donice ogrodowe znajdujące się na podjeździe firmy powinny być odporne na deszcz, śnieg i mróz. Zwróć uwagę na wymiary i kształty – dobierz modele do przestrzeni biura. Szersze będą doskonałą dekoracją w pomieszczeniach typu open space, wąskie i wysokie donice zaś wpiszą się w przestrzeń mniejszą, w której stoi jedynie kilka biurek. Pamiętaj też, że donice do firmy warto stosować nie tylko z uwagi na samopoczucie pracowników, lecz również klientów. Rośliny oswajają przestrzeń i sprawiają, że w udekorowanych nimi wnętrzach ludzie czują się bezpiecznie, pewnie i komfortowo.


Przenieś się z JioSaavn do Pandora - FreeYourMusic\nJioSaavn do Pandora\nPrzenieś wszystkie swoje playlisty, utwory i ulubione albumy z JioSaavn do Pandora. Dzięki FreeYourMusic możesz migrować muzykę w 🏎 minutę bez płacenia 💰💰💰 za długoterminową subskrypcję.\nJak przenieść playlisty JioSaavn do Pandora\nZnajdź playlisty, albumy lub utwory, które chcesz przenieść z JioSaavn do Pandora i wybierz muzykę, którą chcesz przenieść\nTransfer został zakończony. Twoje listy odtwarzania JioSaavn zostały przeniesione do Pandora i możesz zacząć cieszyć się muzyką. Wszystko w mgnieniu oka\nTo proste narzędzie pomoże Ci zaoszczędzić ⏳ przy zmianie z JioSaavn na Pandora. W przeciwieństwie do innych aplikacji, dzięki FreeYourMusic możesz przenosić całą swoją muzykę za darmo bez konieczności zakupu miesięcznej subskrypcji.\nJak długo potrwa przeniesienie JioSaavn do Pandora?