Droga Zniszczenia nr 6: 17. OKO ZA OKO, UKŁAD ZA UKŁAD: I'm playing all wrong.\n17. OKO ZA OKO, UKŁAD ZA UKŁAD: I'm playing all wrong.\nEDIT: kurwa jego jebana mac! czy Wam tez sie odtwarza najpierw jakas pierdolona reklama zanim łaskawie poleci piosenka??????\nMoże nie jest to popołudnie, ale jestem z drugą częścią rozdziału. Wyszło tego drugie tyle, a moze ciut więcej. Nie jest to specjalnie jakaś rekompenstata, ale to chyba najdzluszy rozdzial, yhym.\nI JEST JEDEN ZERO DO NAS!!!\nNie wiem, czemu było tak trudno, ale było.\nMam tylko tyle na swoje usprawiedliwienie:\n...who toil along the climbing way (NO 6!!!) with painful steps and slow...\nŚwiat składał się z samych niewyraźnych plam. W tych momentach, w których w ogóle na coś się składał. Między głuchymi chwilami mroku i pustki pojawiały się migawki obrazów, których nie rozumiała. Jakby oglądała film na starym adapterze. Kręcony w wyjątkowo podłych warunkach. Niedoświetlony, o rozjechanej ostrości i źle zbalansowanych kolorach. Momentami czarno–biały i tak niezrozumiały, jak jeden z tych półświadomych snów, w których wrażenie realności parzy się z dziwnie nienaturalnym strumieniem wartkiej akcji, budząc rezonans głodnego przerażenia.\nOcknęła się, gdy groza tego, co się dzieje, po raz pierwszy podeszła jej do gardła. Próbowała unieść powieki, ale przejrzała na oczy dopiero, kiedy zdała sobie sprawę, że przez cały czas miała je otwarte. Że na to wszystko patrzyła. Wszystkie tarcze obronne w jej organizmie drżały, próbując odeprzeć fakty. Instynkty samozachowawcze szalały, chcąc uchronić jej psychikę przed tym widokiem. Ale nie mogła zrobić wiele. W zasadzie mogła tylko odwrócić wzrok. Jeszcze przez chwilę udawać, że wszystko jest w porządku. Że nic się nie stało.\nPełnia księżyca zaglądała przez małe okratowane okienko w szatni, rażąc ją w oczy. Myśli pchały się do niej jedna przez drugą. Okalały świadomość czyjejś śmierci, starały się ukryć pod grubą warstwą swoich kłębów poczucie winy. Ale ostatecznie i tak sprowadzały ją na tory wykolejenia. Poczucie porażającej bezradności brało górę.\nW takie noce, jak ta, nie wiem, co robić. Dręczy mnie księżyc. Dlatego modle się, żeby zszedł. Wraz z tym zsiadłym niebem, na którym wisi. I przygarnął mój obłęd. I strach. Bo czegoś bardzo się boję. Chociaż wychodzę przed szereg, drąc w niebogłosy bojowe hasła. Moje instynkty są tak samo pierwotne, jak twoje. Może boimy się tego samego? Może boimy się samotności. My, niebieskiej natury, musimy trzymać się razem. Inaczej będziemy się trząść ze strachu. Całe jebane życie.\nNie mogła dłużej tego odwlekać. Lęk oblepiał jej duszę gęstą coraz cięższą mazią. Wzrok zsuwał się po wpadających do pomieszczeniach promieniach księżycowego światła, aż ugrzązł na odblaskach, kładących się wzdłuż ostrza Shiraiona, którego wciąż trzymała w ręku. Ostrza, które ciągle tkwiło w jego klatce piersiowej. Uległa przerażeniu, zaciskającemu zimne kły na jej gardle. Niewiele więcej myśląc, poddała się panice i wyszarpnęła zanpakuto.\nKrew gęstą strugą wylała się z rany, dołączając do wzbierającej strużki cieknącej spomiędzy warg Aomine. Zabawne, że jego granatowe oczy też przypominały księżyce. Były takie jasne, takie pełne wyciekającego z nich blasku. Szeroko otwarte, patrzące z niezrozumieniem.\nW końcu zgasły, a ona osunęła się na podłogę wraz z nim.\nTym razem po prostu zemdlała, ale jej ciało niemal natychmiast podniosło się bez udziału jej świadomości. Drażniący, pusty głos rzucił przy pomocy jej ust kilka ordynarnych epitetów, mogących stanowić wymyślne odpowiedniki dla określenia „słabe nerwy”. Shinigami ocknęła się na chwilę, gdy jej żołądkiem targnęły torsje i podstawiła dłonie pod twarz. Nie zwróciła niczego, jedynie zaczęła się krztusić, czując w gardle coraz bardziej nieznośne drapanie. Coś łaskotało ją w przełyku, a kiedy poczuła to na podniebieniu, sięgnęła do ust i dławiąc się, wyciągnęła spomiędzy nich długie, niebieskie pióro. Przyglądała mu się z przerażeniem, aż jej dłonie znów zaczęły poruszać się same. Pochyliła się nad stygnącym ciałem i wbiła pióro w zadaną ranę. Upchnęła je staranie, wciskając w głąb rany, czując pod palcami jeszcze gorące wnętrze, wydalające z siebie ciemnoczerwoną krew w sporadycznych pulsach.\nOdwróciła się i zwymiotowała, tym razem standardową zawartością żołądka.\n– Tutaj! – zawołała Minako, podnosząc w górę rękę. Sado szybko dostrzegł, że dziewczyny nikt nie kryje, chociaż znajdowała się w czystej pozycji tuż pod samym koszem. Podał do niej nad głowami przeciwnika, a rudowłosa złapała piłkę i zastosowała przy rzucie tak skomplikowany układ rąk, że cała publiczność zamarła w oczekiwaniu na rezultat. To, iż piłka wleciała do kosza, po kilkusekundowym krążeniu po obręczy, było tak niespodziewane, że cała publika zerwała się z miejsca, wiwatując.\n– Tch – prychnął Grimmjow, przebiegając obok Minako, gdy ta wciąż stała pod koszem, nie do końca wierząc, że piłka jednak wpadła. – Paralityk pierdolony.\n– Trafiłam! – poinformowała swojego brata Kurosaki, ciesząc się i wracając wraz z nim na swoją połowę boiska.\n– No. Wyglądałaś, jakbyś próbowała zabić komara, ale… No – pochwalił ją Ichigo i nawet poczochrał siostrę po włosach, choć ona natychmiast wyrwała się spod jego ręki, sycząc wściekle.\nUdało im się sparować atak Toutou czy raczej Pokolenia Cudów, które wciąż nie otrząsnęło się po stracie skrzydłowego. Hisagi zwinnie wyłuskał piłkę spod rąk gnającego na drużynę Karakury Midorimy, a Minako znów przedostała się pod kosz, przeciskając się pomiędzy wysokimi koszykarzami. Była gotowa, gdy Shuuhei podał do niej kozłem, ale tym razem przeciwnik jej nie zlekceważył. Zanim jej dłoń dotknęła piłki, zrobił to Kise. Nie omieszkał posłać przy tym do niej zalotnego uśmiechu, choć ten podryw skończył się utratą kosza przez Karakurę. Na dodatek, przy wykonywaniu rzutu, Kise ośmielił się skopiować taktykę Grimmjowa (która generalnie opierała się na tym, żeby zniszczyć wszystko i wszystkich, a przynajmniej kosz), co bardzo szybko przepłacił zdrowiem. Dosłownie, bo Szósty przy najbliższej okazji pociągnął mu z łokcia i to tak solidnie, że blondynowi buchnęła krew z nosa.\nGwizdek sędziego przeciął przestrzeń sportowej hali. Midorima pomógł ciskającemu z oczu błyskawice Ryocie zejść z boiska, żeby nie wykrwawiał się na środku parkietu.\n– Mogę grać! – darł się Ryota, chociaż sędzia kręcił głową i dął w gwizdek, wskazując na jego nos, z którego wciąż bryzgała krew. Blondyn, obnosząc się ze swoją obrazą, spoczął w końcu na ławce. Medykom udało się powstrzymać jego krwotok, więc trener odesłał go do szatni, żeby Kise przemył twarz i mógł wrócić na boisko.\nW tym samym momencie Minako opieprzała zdrowo Grimmjowa, który wraz z resztą stłoczonej wokół trenera drużyny, uzupełniał płyny przy ławce Karakury.\n– Ty zawszony draniu! Jak nie umiesz grać, to od razu usiądź tu na dupie i oglądaj, jak wygrywa się mecz nie zabijając…\nZanim dokończyła, dłoń Grimmjowa drugi raz w ciągu tego dnia zacisnęła się na jej gardle. Tym razem Espada zrobił to z dużo większą premedytacją. Nie przestał nawet pociągać z bidonu wody, tylko jego kobaltowe oczy śledziły postępujące kolory purpury na twarzy Shinigami.\n– Grimmjow, kretynie! – Ichigo w porę zareagował, uderzając w przedramię Jaegerjaqueza i strząsając jego rękę z krtani siostry. – Co ci dzisiaj odjebało?!\n– Wygram ten mecz. – Kobaltowe oczy błyszczały żądzą destrukcji. – Zniszczę wszystkich, którzy wejdą mi w drogę.\n– Jak ci się tak bardzo chce na lody, to może odpalę ci piątaka i pójdziesz sobie kupić jakąś algidę? – Za ich plecami rozbrzmiał znajomy głos i wszyscy natychmiast odwrócili się w jego stronę.\n– Renji?! – Ichigo rozdziawił paszczę, patrząc na czerwonowłosego Shinigami, który jak gdyby nigdy nic pojawił się koło nich, na dodatek ubrany już w swój sportowy strój. – A co ty tu robisz??\n– A co, Kurosaki, spisałeś mnie już na straty? – Abarai uśmiechnął się ponuro, zakładając na zmianę łokcie za głowę i rozciągając tricepsy.\n– Nie no, co ty, stary, wszyscy martwiliśmy się o ciebie! – Ichigo trzasnął porucznika w plecy, jakby ten gest miał stanowić o jego prawdomówności.\n– Jakoś nie bardzo wysilaliście się, żeby mnie poszukać.\n– Szukaliśmy! – zaprotestowała Minako, wciąż rozmasowując szyję po uścisku Espady. – Ale zapadłeś się jakby pod ziemię. Nie mogłeś dać znaku życia?\n– A według ciebie to ja sobie wyjechałem na jakieś wakacje i wyłączyłem telefon, czy co?\n– Byłem… – Zacięty wyraz twarzy Abaraia nagle zrzedł, gdy mężczyzna rozejrzał się po hali. – Czy Ikari tu jest?\n– Tak. Siedzi… – Kurosaki zmarszczyła brwi, wraz z nim przyglądając się trybunom naprzeciw. – Była pod tym sztandarem…\n– Tym z napisem „Pieprzyć króla”? – Renji uniósł jedną tatuowaną brew, zerkając z ukosa na Szóstego Espadę, który wykonał pod nosem swoje standardowe prychnięcie.\nSędzia dał sygnał kończący krótką przerwę pomiędzy pierwszą, a drugą kwartą. Renji powstrzymał Minako przed wyjściem na boisko, dziękując za zastępstwo. Zrobił to z tak poważną miną, że Kurosaki zaniechała protestu i z cierpiętniczym westchnieniem zasiadła na ławce rezerwowych.\nPrzygryzając wargę obserwowała mecz, który stawał się coraz bardziej brutalny. Mało, że Grimmjow postanowił popisywać się swoim aspektem, to drużyna przeciwna najwyraźniej wzięła sobie jego zagrywki bardziej niż do siebie, bo odpłacała się pięknym za nadobne. Przodował w tej taktyce białowłosy chłopak, który wszedł na miejsce Kise. Minako usłyszała tylko, że wołają do niego Shogo. Teraz to on był rywalem Grimma, blokując go i uśmiechając się do Espady niebezpiecznie, nieświadomy, że igra z królem unicestwienia. Ci dwoje szybko zapomnieli, że istotną część tej gry stanowi piłka oraz dwa kosze, całkowicie skupiając się na tym, by wzajemnie nieustannie wchodzić sobie pod nogi. Ku narastającej irytacji Grimmjowa, Shogo był jednak całkiem zwinny i wciąż wymykał się spod „przypadkiem” wystrzeliwanych pięści Jaegerjaqueza, który zdawał się tracić na szybkości, w przeciwieństwie do przeciwnika, wykonującego coraz szybsze ruchy, jakby i on posiadał zdolność Sonido. Pojedynek między nimi trwał, dopóki przy szczególnie wysokim wyskoku, w którym oboje rywalizowali o nadlatującą w ich kierunku piłkę, Szósty wpadł na plecy dwumetrowego Murasakibary z takim impetem, że posłał go na parkiet. Atsushiego ten niespodziewany atak zaskoczył na tyle, że nawet nie wyciągnął przed siebie rąk, w skutek czego nie zamortyzował upadku i przywalił czołem bezpośrednio w parkiet.\nPo raz kolejny sędziowski gwizdek rozdarł kibicowską atmosferę i po raz kolejny na środek wybiegli medycy. Atsushi wstał o własnych siłach, ale każdy krok, który stawiał, był tak chwiejny, jakby wychlał kilka butelek sake. Lekarzom jakoś udało się doprowadzić go pod ławkę rezerwowych Toutou, a jak tylko obwiązali mu czoło, trener rozkazał mu sprowadzić z szatani Ryotę.\nMinko pokręciła z dezaprobatą głową. Nigdy nie przepadała za niesportową rywalizacją, ale nie wyobrażała sobie, że ktoś mógłby powstrzymać Arrancara, gdy ten tak się rozkręcił. Oparła podbródek na pięści i zawiesiła wzrok na trybunie naprzeciwko. Mrużąc oczy, przyglądała się Ikari, która właśnie opuszczała swoje stanowisko głównej cheerleaderki i znikała w szatni Toutou.\nDryfowała. Przebłyski świadomości przeszywały mrok jak pojedyncze blaski fleszy. Było ich coraz mniej. Coraz rzadziej rzucały skąpy blask na to, co się dzieje. Pod ich naporem ciemności rozstąpiły się tylko kilka razy, nim masakra dobiegła końca.\nPierwszy, gdy z powrotem siedziała na trybunach, z nogą na nogę, od niechcenia oblizując palce. Patrzyła beznamiętnie na podeszłe krwią paznokcie, starając się wyssać zza nich krew.\nDrugi, kiedy Grimmjow sfaulował dotkliwie blondyna z drużyny przeciwnej, a coś w jej piersi wywinęło salto z radości. Poczuła napływającą do ust ślinę i ssanie w żołądku. Była głodna, ba, ona umierała z głodu. Wstała i oblizując wargi, śledziła wygłodniałym spojrzeniem schodzącego z boiska chłopaka, następnie utkwiła wzrok w trzaskających drzwiach do szatni. Próbowała się powstrzymać. Otarła ciężką ręką wyciekającą z ust strużkę śliny.\nCzy to dlatego czuję się tak paskudnie?. Czuję taki metaliczny posmak. Może po prostu nabroiłam w nocy, przesadziłam z sake, może po prostu mam moralniaka?\nRUSZ DUPĘ TY GŁUPIA KROWO CHCESZ ŻEBY NAM ZWIAŁ?\nNie, to nie było tak…\nRUSZ TEN TŁUSTY ZAD MÓWIĘ! PRZECIEŻ JAK GOŚCIU ZOBACZY SWOJEGO MARTWEGO KOLEŻKĘ WYCIĄGNIĘTEGO NA KAFELKACH NAROBI NAM NIEZŁEGO SYFU.\nOpierała się, próbowała resztką woli nie usłuchać chrapliwego głosu Pustego, ale już była przy drzwiach do szatni. W oczach jej się mieniło. Widziała zaciśnięte na drzwiach długie, kolorowe szpony, które wyżynały się z jej palców.\nDrzwi zamknęły się za nią delikatnie. Zanim skoczyła blondynowi na plecy, zobaczyła się w lustrze, które mignęło obok. Zobaczyła na swojej twarzy uśmiech, od którego popękały kąciki ust, tak był szeroki. Upiornie wyżłobiony na jej obliczu, jakby był wycięty i przeklejony z plakatu reklamującego jakiś głupkowaty horror z akcją na oddziale psychiatrycznym. Tylko jedne oko dołączyło do niego, prezentując w zachwycie wszystkie kolory tęczy. Z drugiego, z cyjanowego, ciekły łzy. Powoli, jeszcze nieprecyzyjnie, docierało do niej, że stało się coś strasznego.\nNie rozumiem wielu rzeczy. Na przykład dlaczego tak mnie boli serce. I czemu jest tak ciemno? Czy to już nów? Dlatego jest tak głucho? Dlatego cisza łamie mi się pod palcami? Nie mogę z niej złożyć niczego do kupy.\nNie wydzieram się, Jezu, mam dreszcze. Nie mam już dokąd uciekać. Zbieram wytrwale strzępy wspomnień, trwa to całą wieczność, zaganiam je do jednego kąta i szukam w nich, przeglądam... Gdzieś w tym powinny być odpowiedzi, upchnięte pomiędzy snami o demonach, o niebieskich włosach, o czasach szarawych jak cień, gdzieś w tym stosie coś jeszcze powinno się tlić… w tych oczach.\n…a może dogasa?\nTrzeci raz czarna mgła zalegająca w umyśle Ikari rozeszła się, gdy krtań kobiety znów podrażniło kłucie. Po tym, jak zaniosła się szarpiącym płucami kaszlem, wypluła żółte pióro. Zanim jednak jej dłonie powtórzyły rytuał, drzwi za jej plecami zaskrzypiały i pojawił się w nich fioletowowłosy, rosły chłopak. Przez chwilę patrzyli na siebie w konsternacji, aż coś we wnętrzu Ikari zawrzało i rzuciła mu się do gardła.\nCzwartym razem na jej drżących rękach wylądowało pióro fioletowe. Zapomniała o żółtym, zatkniętym za uchem i ukucnąwszy przy Murasakibarze (te nazwisko wypłynęło na wierzch jej jaźni), pieczętowała pióro w jego sercu, próbując znów się nie porzygać.\nPo co… Po co…?\nJAK TO ‘PO CO’. CZY TO NIE OCZYWISTE?\nNIE! Nie wiem co robię, nie wiem co my robimy… Co ty odstawiasz.\nKirai westchnął ciężko, używając jej płuc.\nPRZECIEŻ NIE MOGĘ ICH ZJEŚĆ KIEDY SIEDZĘ W TYM TWOIM MAŁYM PIEPRZONYM SHINIGAMOWSKIM CIAŁKU. NO CHYBA ŻE JESTEŚ BARDZO GŁODNA. ALBO CHOCIAŻ W POŁOWIE TAK JAK JA.\nJak ci ta dzierżawa nie pasuje, to się pakuj i… Zaraz. Coś ty powiedziałeś? Że czego nie możesz?\nA TY MYŚLISZ ŻE PO CO JA TO WSZYSTKO ROBIĘ?\nZAPRASZAM ICH DO SIEBIE. POZWALAM IM WEJŚĆ.\nJESTEŚ POZBAWIONĄ WYOBRAŹNI TĘPĄ JAK KILO GWOŹDZI FURIATKĄ. GDYBY NIE TO ŻE MI SIĘ JESZCZE PRZYDASZ JUŻ DAWNO NA DOBRE USUNĄŁBYM CIĘ W CIEŃ.\nChyba nie wiesz do kogo mówisz, Pustaku. Sam odejdziesz do lamusa, pozbędę się ciebie, złamałeś wszystkie pakty i jeszcze…\nNawet wewnętrzny głos uwiązł w jej gardle. Nie chciała dopuszczać tej informacji do świadomości. Ciągle część jej się łudziła, że to tylko koszmar senny. Że zaraz się obudzi, nawrzeszczy na Aomine i każe mu wypieprzać z jej wyra. A potem pójdą razem do szkoły, gdzie w spokoju będzie mogła kontynuować swoje durne Shinigamowskie misje i wkurzać Grimmjowa do woli. Albo chociaż do śmierci.\nZAMKNIJ SIĘ I NIE PSUJ MI ZABAWY.\nZabawy? Więc chodzi o zabawę?\nCHODZI O MOC KTÓRĄ DLA NAS ZDOBYWAM. DLA NAS WIĘC POWIEDZIAŁEM NIE PRZESZKADZAJ.\nNie, dopóki nie dowiem się, co jeszcze zamierzasz. Zamordowałeś tych ludzi, zamordowałeś… jakieś niewinne dzieciaki!\nTY MORDOWAŁAŚ ICH RAZEM ZE MNĄ.\nSPÓJRZ NA SWOJE RĘCE. UNURZANE WE KRWI AŻ PO ŁOKCIE.\nMOŻESZ SIĘ WYPIERAĆ TO NICZEGO NIE ZMIENI.\nJuż nie pozwolę ci więcej nikogo tknąć.\nUSPOKÓJ SIĘ ALBO WYKLUCZĘ CIĘ Z MOJEGO PLANU.\nA proszę cię bardzo! Nie zależy mi! Nie chcę być częścią twojego planu!\nALE BĘDZIESZ. JESTEŚ MOIM GRZECHEM. JESTEŚ MOIM GNIEWEM. MOIM KOLOREM INDYGO.\nTy daltonisto zasrany. Wypad, ale już!\nMogę ci pomóc, kopa w dupę zasadzić, popierdolcu, nadużyłeś mojej gościnności!\nCZY TY ABY NIE LEKCWAŻYSZ NIECO POWAGI SYTUACJI?\nJej wzrok bez udziału jej woli przesunął się po martwej twarzy fioletowowłosego olbrzyma, zroszonej kropelkami krwi, niczym krostkami wietrznej ospy. Poczuła, jak Kirai obraca jej głową na boki, zmuszając, żeby się rozejrzała. Ta część szatni, w której się znajdowali, była obficie zbryzgana krwią. Trzy trupy w rozlewającej się pod szafki rozrzedzonej brei. Zgruchotana czaszka chłopaka, leżącego twarzą do podłogi. Czerwień sącząca się z pomiędzy odłamków kości, barwiąca jasne, przyklejone do rany włosy na różowo. Dalej. Rozrzucone bezwładnie nieruchome ręce o ciemnej karnacji. Jeszcze niedawno jej dotykały, przed chwilą ożywiały koszykówkę, wykonując szereg zwinnych podań i rzutów, teraz były zimne, pogrążone w budzącym przerażenie wiecznym bezruchu.\nOpadła na kolana, uklękając w kałuży krwi. Wyciągnęła przed siebie zdrętwiałe ręce, walcząc z Pustym, który rościł sobie prawo do ich używania. Na czworakach przeczołgała się w stronę ciała chłopaka, zostawiając za sobą na podłodze krwawe smugi.\nWSTAWAJ NA NOGI OFERMO BO SIĘ WYMARASISZ I STĄD NIE WYJDZIEMY NO CHYBA ŻE PO TO BY ŚCIĄGNĄĆ TU ROZHISTERYZOWANY TŁUM. PODNOŚ SIĘ ŁAJZO MÓWIĘ JAK SIĘ WYBRUDZISZ TO OSOBIŚCIE PRZETRZEPIĘ CI GRZBIET TY WREDNA ZDZIRO JESZCZE NIE SKOŃCZYLIŚMY.\nŚciskała w dłoni zimne palce Aomine. Z niezrozumiałych powodów ten chłód dodawał jej sił. Uczepiła się żalu i cierpienia jak ostatniej deski ratunku oddzielającej ją od Kiraiego. Ból otrzeźwiał jej umysł. Dlatego poddała się działaniu szoku, który otoczył ją na widok martwej twarzy Daikiego. Pozwoliła, by uczucia zwaliły się na nią jak górska lawina. Ucisk w klatce piersiowej narastał, gdy przyglądała się cal po calu chłopakowi, z którym się zaprzyjaźniła, który okazał jej wsparcie i sympatię. Obejmowała go za szyję, przyciągając go do swojej klatki piersiowej i tłumiąc szloch, dławiąc się łzami, kołysała w ramionach nieżywe ciało, balansując na granicy utraty zmysłów. Z jednej strony pragnęła tej ulgi, z drugiej bała się. Bała się ciemności. Od teraz pewnie będzie się jej bać przez resztę życia.\nNIE DENERWUJ MNIE IKARI! NIE MAMY CZASU!\nCzuła napór Kiraiego. Wywierał na nią presję, której nie poddawała się tylko dlatego, że bliskość śmierci była jeszcze bardziej przytłaczająca. Ale nie mogła przedłużać tego w nieskończoność. Liczyła, że coś zyska, że coś się stanie, może mecz dobiegnie końca, może ktoś wejdzie do szatni, znajdzie ją i powstrzyma… Grała na czas i kiedy już była pewna, że przegra…\nSłysząc głos, realny, a nie w swojej głowie, poderwała się, ale nadzieja, która ją wypełniła, uszła z niej, zanim jeszcze na dobre rozdęła jej serce.\n– Przepraszam – wydusiła z siebie, słysząc drżenie w swoim głosie i czując jak rozchodzi się po jej ciele, jak fala pustego tsunami. – To nie… To nie do końca byłam ja.\n– Co ty mówisz, dziewczyno! – Złociste, półprzezroczyste oczy omiotły ją od stóp do głów zdezorientowanym wzrokiem. – Jak to jest w ogóle możliwe!\nKise wziął się pod boki i powrócił do przyglądania się własnemu ciału, kręcąc z niedowierzaniem głową. Z zadziwieniem oglądał łańcuch, który wciąż przytwierdzał jego duszę do ciała, przesuwając między dłońmi ogniwo za ogniwem.\n– Wiesz może, o co z tym chodzi? – spytał, potrząsając nim i rzucając Ikari zaciekawione spojrzenie. – Nigdy czegoś takiego nie doświadczyłem. To sen?\n– Idioto… – Ikari miała ochotę pozostawić go w tej błogiej nieświadomości, ale była zbyt zmęczona, by silić się na obdarowywanie Ryoty fałszywą nadzieję. No i nie była aż tak okrutna, chociaż nie miała problemów z przekazywaniem okrutnej prawdy: – Ty nie żyjesz.\n– Co? O czym ty mówisz? – Dusza chłopaka zmarszczyła brwi, wciąż patrząc na nią w zastanowieniu.\nPIÓRO TY NIEPOSŁUSZNA ZDZIRO ŻÓŁTE PIÓRO! ZAPIECZĘTUJ GO ZANIM ZWIEJE!\nKirai szarpał się coraz zacieklej. Nie miała pojęcia ile jeszcze wytrzyma, trzymając go z dala od steru dowodzenia, raczej niedługo. Traciła siły. Dłoń Aomine wymykała się z jej uścisku. Ale jeszcze mogła spróbować to opóźnić. Może można było zrobić coś jeszcze.\n– Posłuchaj… Kise. Tak masz na imię, prawda?\n– To moje nazwisko. Na imię to mam Ryota, ale jak se tam chcesz.\n– No, tylko nie strzelaj teraz focha, księżniczko. – Przez głowę przebiegło jej prędkie spostrzeżenie, że to zabawne, jak bardzo już wyparzone musiało być jej wnętrze, skoro nie potrafi być uprzejma nawet w stosunku do kogoś, kto przed chwilą zginął. No zero szacunku dla zmarłych, no. – Na potrzeby chwili mnie możesz nazywać nawet kapitanem.\n– Ta, jeszcze czego – prychnął Kise. – Wiem kim jesteś. Spotkaliśmy się w Kalifornii. Byliśmy na imprezie, kojarzysz? Daiki na ciebie leciał. Znalazł twój notes, ciągle gadał, że musi oddać go Jaggerjack. Właśnie, nie wiesz gdzie on teraz jest?\n– Boże, rozejrzyj się…\nDopiero, kiedy Ikari to zasugerowała, Kise cofnął się o krok swoim półprzezroczystym ciałem, żeby poszerzyć perspektywę, bo do tej pory stał tak blisko Ikari, że zasłaniała mu cały ten makabryczny widok.\n– Aha – skwitował tą scenerię. Ikari spodziewała się wybuchu histerii, ale on tylko przyglądał się wszystkiemu w milczeniu, a potem z powrotem zerknął na swoje ciało i znowu popatrzył jej w oczy. – Czyli wygląda na to, że jednak faktycznie żeśmy kojfnęli… Dziwne. Nie tak to sobie wyobrażałem. A ty? Też wykitowałaś? A może jesteś jakimś przewodnikiem na tamten świat? Dlatego się przy nas kręciłaś? Jesteś jakimś posłańcem śmierci?\nIkari coraz mocniej marszczyła brwi, słysząc te bzdury. Może powinna mu to wszystko jakoś wytłumaczyć, tak, żeby zrozumiał, ale nie miała na to ani czasu, ani cierpliwości.\n– Tak, kurwa, jestem posępnym żniwiarzem, wiesz? To się zgadza. To ja was, do cholery, pozabijałam. – Gniew, który w niej zapłonął, odegnał na moment obłęd, który zemdlił ją, gdy wypowiedziała te słowa na głos. – I to nie jest jeszcze najgorsza rzecz, jaka może ci się przytrafić.\n– Nie chrzań! A co gorszego może mnie spot… – urwał, z przerażeniem obserwując Ikari, która drżała, odchyliwszy głowę do tyłu. Drgawki wstrząsnęły jej ciałem, wyginając je w łuk, tylko po to, by zaraz rzucić nią w przód. Trzasnęła dłońmi o podłogę, rozchlapując krew, opadłymi na twarz włosami wycierała podłogę.\n– Możesz. Na przykład. Zostać. Skonsumowany – wydukała słowo po słowie, garbiąc się coraz mocniej, aż Kise zaczął obawiać się, czy zaraz nie pęknie jej kręgosłup. – Uciekaj. Znajdź… – Do kogo mogę go odesłać? Ktoś kogo znał, ktoś kto znał mnie. Czy jest ktoś taki? Łączące nas ogniwo? Pomocne ogniwo? Był. Był ktoś taki. – Minako. Musisz jej powiedzieć… Grimmjow musi przestać faulować i… – Ciężko mi się myślało i ciężko było mi się do tego przyznać. – Potrzebuję go. Potrzebuję króla Pustych.\n– O–o czym ty…\n– No już, spierdalaj. – Głowa Ikari pulsowała tak mocno, jakby miała pęknąć. – UCIEKAJ.\nPodniosła się na niego para najdziwniejszych oczu, jakie w życiu widział. Kolorowe pazury darły podłogę.\nNie zwlekał dłużej. Rzucił się do ucieczki, nie zadając więcej zbędnych pytań. Łańcuch rozwijał się za nim z brzdękiem. Zdawał się nie mieć końca.\nWraz z drugą kwartą nastała kumulacja chaosu. Obie drużyny były już tak rozdrażnione, że nawet flegmatyczny Kuroko i oaza spokoju, jaką stanowił w drużynie Sado, zaczynali grać naprawdę ostro. Akashi korzystał ze swojego Imperor Eye jak karabinu maszynowego, posyłając na parkiet wszystkich w zasięgu wzroku. Kagami zawzięcie walczył z Ichigo o każdą piłkę i tylko ich rywalizacja wydawała się w miarę uczciwa. Najbardziej agresywny zawodnik Cudownej Generacji, Shogo, który wszedł w pierwszej kwarcie, by kryć Szóstego Espadę, dał sobie spokój z Arrancarem i teraz upierdliwie przeszkadzał Hisagiemu w odebraniu każdego podania. Nie zrezygnował bynajmniej ze swojego błękitnowłosy rywala z litości czy dobroci serca, bo po pierwsze serca nie miał, a po drugie był skończonym łajdakiem, ale nawet on nie lubił grać systemem dwóch na jednego. A wyglądało na to, że ni tylko on uparł się na Grimmjowa. Zawodnikiem, który uwziął się na Jaegerjaqueza jeszcze bardziej, niż niedyscyplinowany białowłosy Cud, był kompan z jego własnej z drużyny.\nCause i'm playing\n– Ty głupku pierdolony! – wydarł się Grimmjow, gdy Renji po raz kolejny udaremnił mu wykonanie dwutaktu, plącząc się królowi pod nogami. – Wypierdalaj z boiska, ty łajzo, albo sam cię z niego zmiotę!\nRenji tylko wzruszył ramionami, wykrzywiając się do Espady złośliwie i potruchtał zająć swoją pozycję, tylko po to, by zaraz po gwizdku przypuścić szarżę w jego stronę. Grimmjow prawie się wywalił, gdy porucznik zawadził o niego barkiem i przemknął tuż pod jego nosem, zmierzając w stronę Midorimy, którego miał kryć.\n– Co za chuj. – Jaegerjaquez aż zabulgotał ze złości. Powstrzymał się tylko dlatego, że piłka była już w grze, ale gdy tylko rozległ się kolejny gwizdek sędziego, przerywając akcję, podbiegł do Abaraia i teraz to on szturchnął go z całej siły z bara.\n– Chcesz przegrać ten mecz, przygłupie?\n– Mniej więcej. Albo inaczej. Po prostu mimo wszystko nie spodoba mi się, jeśli to ty wygrasz.\n– Tch… – Wargi Szóstego wywinęły się, odsłaniając kły. Złapał Renjego za koszulkę z numerem ósmym, ale zanim kontuzjował zawodnika z własnej drużyny, czujne oko trenera Musta dostrzegło, co się święci. Fullbringer poprosił o czas i powolnym krokiem podszedł do swojego skrzydłowego. Położył mu rękę na ramieniu, a ten odskoczył od Renjego, jakby coś go oparzyło.\n– To ja tu decyduję, kiedy kogoś zdjąć z boiska – poinformował Grimmjowa, serdecznie się uśmiechając. – Jeszcze jeden faul, Dżagadżak, a to ty pierwszy wylądujesz na ławie. – A ty – spojrzenie Musta nabrało jeszcze bardziej surowego wyrazu, gdy zwrócił się do Renjego – masz ostatnią szansę. Jeszcze raz coś spartolisz i schodzisz – zagroził i gdy sędzia znowu dmuchnął w gwizdek, wrócił za linię.\nSpod kosza wystartował Ichigo. Drogę zastąpił mu Kagami, ale zanim zabrał mu piłkę, Kurosaki posłał mu uśmiech i podał do innego czerwonowłosego, grającego w jego zespole. Renjiemu udało się się ominąć Midorimę, ale wtedy otoczyły go szerokie ramiona Shogo.\n– Tu, kurwa! – zawołał Szósty, wychodząc na czystą pozycję, z której miałby szansę trafić do kosza, gdyby Renji mu podał, jednak Abarai zamiast piłki rzucił mu tylko wściekłe spojrzenie i sam spróbował szczęścia. Silne ramię Shogo bez problemu zablokowało ten rzut. Po chwili piłkę otrzymał zielonowłosy okularnik i znów popisał się efektownym rzutem za trzy punkty. Rozeźlony Szósty skorzystał ze swoich technik przyspieszających ruch i wyrósł nagle przed Abaraiem. Pchnął go w pierś z taką siłą, że czerwonowłosy przeleciał na plecach przez połowę boiska i wylądował na aucie, tuż obok trenera, który podskakiwał na linii jak opętany, wykrzykując co sił w płucach: „Zmiana! Zmiana! Zmiana!”.\n– Zawiedliście mnie, poruczniku. Jesteście bezużyteczni.\nNa ramieniu Renjego zacisnęły się smukłe, długie palce i poczuł, że ktoś podnosi go na nogi.\n– Przekładać własne motywy nad dobro ogółu? Żałosne. – Abarai zaczerwienił się na tą naganę z ust swojego kapitana i opuścił pokornie głowę. – Powoli się przyzwyczajam, że nie wywiązujecie się z obowiązków i wszystko muszę robić sam – westchnął Byakuya, ściągając z siebie białe haori, które podał zaskoczonemu Renjiemu.\n– K-Kapitanie Kuchiki? Chyba… Chyba nie zamierzacie…?\n– Zamierzamy, Abarai, zamierzamy. – Byakuya z namaszczeniem rozwiązywał obi, a gdy to zrobił, spod kosode wyłoniła się sportowa koszulka z numerem 33. – Zrobiłeś fatalne wrażenie. Zamierzam je zatrzeć i nie pozwolić, żeby oddział szósty wyszedł na bandę nieutalentowanych nieudaczników. W końcu dalej jesteśmy na misji, prawda, poruczniku? – Odrzucił kosode, które w trybie slow motion upadło do jego stóp, obutych w śnieżnobiałe najki. – Nawet, jeśli to tylko jakieś ludzkie rozgrywki. Dlatego teraz cię zastąpię, a ty zejdziesz mi z oczu.\n(So, ease it off)\nNie tylko Renji, ale wszyscy przybyli na mecz Shinigami, zajmujący miejsce na widowni, wytrzeszczali na niego oczy. Tymczasem Byakuya nic nie robił sobie z tego, że został widowiskiem tego wieczoru. Złapał za swoje długie, ciemne włosy i zebrał je w garść.\n– Jeszcze jedno… Pożyczcie gumkę, poruczniku. – Wyciągnął do Renjego rękę.\n– Wam już żadna gumka się nie przyda. – Spojrzenia kapitana Kuchiki powędrowało na boisko, gdzie cheerleaderki Toutou dawały popis nie tyle umiejętności akrobatycznych, co smukłych, wysportowanych, nastoletnich ciałek, ale nie odnalazł wśród nich tej, której się tam spodziewał. – Jak pojawi się Ikari, wiesz co masz robić. Wejdę za tego niedorajdę. – dodał, zwracając się do trenera Musta, który zmierzył go od stóp do głów zdziwionym spojrzeniem.\n– A kim ty niby jesteś, człowieku?\n– Tylko nie „człowieku” – ostrzegł Byakuya, a Minako, widząc zimne, zdeterminowane spojrzenie kapitana, pociągnęła Musta za rękaw.\n– Wpuść go – szepnęła półgębkiem – i ani się waż protestować – dodała, po czym uśmiechnęła się serdecznie do Byakuyi. – Zapraszamy, panie kapitanie!\n– Dziękuję… pani kapitan.\nKuchiki najpierw zarzucił jedną, potem drugą nogę na ławkę rezerwowych, wykonując do niej kilka rozciągających skłonów, po czym truchtem wbiegł na boisko.\n– Oby tylko nie próbował użyć Senbonzakury na pierwszym przeciwniku – biadoliła pod nosem Kurosaki, składając ręce jak do modlitwy.\nRenji zaciskał zęby i rzucał wściekłe spojrzenia trenerowi, zakładając ręce na ramiona. Niezadowolony, że tak prędko ściągnięto go z boiska, obmyślał, jak się odgryźć. W końcu nadarzyła się mała okazja, kiedy pieklący się Must zrzucił z siebie marynarkę i w przypływie złości uderzał nią o parkiet, pokrzykując na swoją drużynę. Kiedy skończył, zorientował się, że Abarai od dłuższej chwili mierzy go kpiącym spojrzeniem, a nawet ma czelność cicho się z niego podśmiewywać.\n– Co jest? – Spojrzał po sobie, bo wyglądało na to, że czerwonowłosy miał mu coś do zarzucenia w kwestii ubioru. – Nie podoba ci się moja koszula?\n– Ależ skąd, trenerze.\n– Bo jest różowa?\n– To by się zgadzało, z tym co słyszałem. – W piwnych oczach porucznika pojawił się błysk złośliwości. – Nie czekając na zapytanie, co takiego słyszał, kontynuował: – Że środowisko trenerów jest homoseksualne.\n– Tak, wszyscy kazali cię pozdrowić – prychnął pułkownik i obdarzył go pełnym zawodu spojrzeniem z kategorii „Na więcej cię nie stać?”. – I tego małego kapitana Hitsugeja też. Gdzie on w ogóle jest? – Najwyraźniej dopiero teraz spostrzegł, że Toshiro im nie towarzyszy, bo zaczął się rozglądać.\n– Miał coś do załatwienia – odezwała się Minako, przestając obgryzać paznokcie.\n– Ważniejszego niż mecz?\nRudowłosa tylko westchnęła ciężko, a gdy usłyszała nowy doping, jaki wymyślił Ikkaku, z najwyższą konsternacją obróciła się w stronę trybun, marszcząc brwi.\n– HWDP ciotom z sektora gości! – darł się łysy, ale jakoś nie mógł poderwać na te hasło reszty publiki, co nie przeszkadzało mu pokrzykiwać je coraz głośniej.\n– Czy jemu całkiem już się mózg usmażył pod tą łysą czachą? – Minako przyłożyła dłonie do ust, formując je na kształt megafonu. – Ktoś powie temu cymbałowi, że to my jesteśmy sektor gości?! – Madarame umilkł, a jego oczy wypełniło przerażenie. – I niech mu ktoś wyjaśni ten skrót!\nPiorunowała Madarame wzrokiem, ale zanim zdecydowała się, czy by tam do niego nie zajść i dodatkowo palnąć go w łeb, ktoś złapał ją za ramię i mocno pociągnął.\n– On chce mnie pożreć! – usłyszała, zanim jeszcze rozpoznała do kogo należały otwarte szeroko ze strachu złociste oczy. – Nie będę niczyim obiadem!\n– Kise? – Zamrugała oczyma ze zdziwienia i spróbowała lekko go od siebie odsunąć, ale jej dłoń przeleciała na wylot przez jego ramię. – Nie… – Zauważyła łańcuch przytwierdzony do jego klatki piersiowej. – Nie, nie, nie…\n– Minako. – Nawołujący ton głosu Ryoty wyrwał ją z odrętwienia. – Ona chce dostać jakiegoś króla, mówiła, że go potrzebuje.\n– Ta twoja niebieskowłosa przyjaciółka! Jaggerjack!\n– Och. Ona już chyba nie jest… – Skarciło ją pełne gniewu i strachu miodowe spojrzenie. – Dobrze. To znaczy… Niedobrze. Jezus Maria, ty przecież nie żyjesz! Jak to się stało! Czy to Grimmjow? Przez to, że cię faulował? Co się, na Boga, stało!\n– Pieprzyć waszego cholernego skrzydłowego! Błagam! Nie pozwól mnie zeżreć!\n– Ale o czym ty mówisz?!\n– O tym wielkim kolorowym bydlaku w szatni! Tym, który wystaje z twojej koleżanki!\nZanim zrozumiała, zanim poskładała wszystko do kupy, łańcuch przytwierdzony do piersi chłopaka naprężył się, a szarpnięcie spowodowało, że dusza straciła równowagę i runęła na plecy. Próbował walczyć, półprzezroczyste palce darły parkiet, ale kolejne szarpnięcia wciągały go coraz głębiej w kłąb biegających po boisku postaci, z czego połowa przeskakiwała nad nim z okrzykami zdumienia, przerywając grę.\n– Nie daj mnie zjeść! – Kise wciąż patrzył na Kurosaki. – Nie pozwólcie mu więcej nikogo sfaulować! – Nim zniknął z powrotem za drzwiami szatni, zdążył jeszcze wskazać na Grimmjowa, który stał na środku boiska, marszcząc brwi i przyglądając mu się z uwagą.\nSędzia przerwał mecz, widząc dziwne zachowanie drużyny Karakury, a wokół Minako wybuchło zamieszanie. Shinigami tłoczyli się koło niej, próbując dowiedzieć się, co się stało.\n– Zrobiłaś pogrzeb duszy?\n– Idioto, przecież przed chwilą graliśmy przeciwko niemu!\n– Czy to Grimmjow go tak urządził?\n– Kurosaki. – Spokojny, głośny głos uciszył wszystkie pozostałe. – Czego chciała ta dusza? Odprawiłaś ją, jak należy?\nMinako podniosła wzrok na szare, chłodne oczy.\n– A czy to wyglądało, jakbym zrobiła w ogóle cokolwiek? – Jej piwne oczy wypełniły się łzami. – Stałam tylko i patrzyłam, a on… Nie wierzę, że on nie żyje.\n– Czyli nic nie zrobiłaś?\n– Gdzie wy macie oczy, kapitanie! – krzyknęła na Byakuyę, ten jednak już na nią nie patrzył.\n– Renji, udajcie się za tą duszą i odprawcie ją na tamten świat, tak, jak na Shinigami przystało – zlecił, a Renji skinął głową. – Co za czasy, żeby nominowali na kapitańskie stanowiska kogoś, kto nie potrafi dobrze wypełnić swojego podstawowego zadania.\nSzare spojrzenie omiotło z góry Kurosaki, która próbowała powstrzymać Renji’ego przed wykonaniem rozkazu, przytrzymując go za rękaw. Z tego, co mówił Kise, wynikało, że najprawdopodobniej był za to odpowiedzialny Kirai. Jeśli więc teraz ktoś znajdzie w szatni Ikari i wyjdzie na jaw, że poddała się nielegalnej hollowfikacji… To nie było jednak najgorsze, co mogli zastać za tymi drzwiami. Wyobraźnia Kurosaki podsyłała jej wizje Hagane, taplającej się w krwi swojej ofiary. A linia obrony, że nie zrobiła tego ona, tylko Pusty, którego sama do siebie zaprosiła, jedynie pogorszyłaby sprawę. Tylko jedna osoba mogła pomóc teraz Ikari i ona sama też o tym wiedziała.\n– Grimmjow – powiedziała na głos i szarpnęła Renji’ego za rękę, tak, że musiał wreszcie na nią spojrzeć. – Pozwól jemu się tym zająć.\n– To nie należy do jego obowiązków. To Arrancar, zapomniałaś? Podobno jest królem. Jego poddani wcinają na przystawkę takie dusze, jak ta przed chwilą.\nMinako zzieleniała, próbując oddalać od siebie wizje, w której Ikari–demon pożywiała się ciałem blondyna, tymczasem Abarai wyrwał rękę z jej uścisku i ruszył do szatni, wykorzystując powstałe na boisku zamieszanie, żeby połknąć pigułkę z zastępczą duszą, która przejęła jego gigai.\n– Szlag by to trafił – klęła Minako i zaczęła rozglądać się w poszukiwaniu Jaegerjaqueza. Cały ten pomysł, żeby zawrzeć przymierze z Hueco Mundo i jego królem jeszcze nigdy nie podobał jej się tak bardzo, jak teraz, tylko dlaczego wtedy, gdy był wreszcie potrzebny, Szósty musiał gdzieś wsiąknąć? – Gdzie jesteś, no gdzie, ty niszczycielska mendo…\nNawet kiedy wspięła się na drugi rząd trybun, nigdzie go nie dostrzegła. Wniosek był jeden. Grimmjowa nie było na boisku.\n– Miałeś to, kurwa, zrobić dyskretnie…\n– ZDARZYŁO CI SIĘ KIEDYŚ DYSKRETNIE KOGOŚ SPRZĄTNĄĆ?\n– Nie pyskuj, ty opierzony syfie, bo…\n– ZAMKNIJ SIĘ I ZAŁATW MI RESZTĘ.\n– Zamknij się? To było, kurwa, do mnie?!\n– A WIDZISZ TU JESZCZE KOGOŚ?\n– FAKTYCZNIE PYTANIE NIE NA MIEJSCU. JEDNOOKI.\n– Ty ścierwo… Zabiję cię.\n– DOTKNIJ MNIE KUTASIE TO CI TE WSZYSTKIE RĄCZKI POODPADAJĄ.\n– Masz kurwa szczęście, że jeszcze jesteś potrzebny, inaczej przetrąciłbym ci ten zasrany łeb.\n– ZAŁATW MI RESZTĘ.\n– Resztę dostaniesz po robocie, o ile kurwa w ogóle.\n– SĄ MI POTRZEBNI TERAZ.\n– Możesz mi skoczyć. Trójka wystarczy. I tobie, i nam.\n– TO ZA MAŁO…\n– Za mało?! Za trzy trupy wylądujesz wreszcie w tym waszym zasranym Muken!\n– Jeśli nie, wepchniemy cię tam inaczej, gnido. Ktoś już nad tym pracuje.\n– DO TEGO CZASU CHCĘ POZOSTAŁYCH. CHCĘ TEGO RÓŻNOOKIEGO GNOJKA I RESZTĘ JEGO KUMPLI.\n– Powiedziałem ci, kurwa, że dostaniesz ich, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem. Pamiętaj, że nikt się nie może o tobie dowiedzieć.\n– KTOŚ JUŻ WIE.\n– Jeśli będą się wcinać, pozbędziemy się ich. Póki co nie rozrabiaj już, skurwysynu.\nOdczekał jeszcze chwilę, a kiedy głosy już się nie odezwały, trzasnął pięścią w otwartą szafkę i wyszedł z cienia, uwalniając całą swoją energię, którą do tej pory ukrywał.\n– Chodź tu, skurczybyku… – Zacisnął po kolei palce na gardle Jaggerjack, kiedy tylko namierzyło go kolorowe spojrzenie. – Musimy pogadać.\nWe both know you'll need one\nUderzyła o ziemię plecami. Całe powietrze uszło z jej płuc i przez długą chwilę nie mogła złapać oddechu. Przewróciła się na brzuch, zacisnęła dłonie na kępach bujnie rosnącej bazylii i przytrzymując się jej, wstała na nogi. Nic się tu nie zmieniło od czasu, gdy była tu po raz ostatni. A nie bywała tu często. Nie tylko dlatego, że nie była tu mile widziana, sama też unikała tego kolorowego miejsca wewnątrz niej. Trzymałaby się z daleka, a najchętniej eksmitowała wszystkie kolory, ale już nie miała tu takiej władzy, jak kiedyś. Kiedyś łąki nie porastała ta przeklęta bazylia, a biały lew o bujnej grzywie, w której połyskiwały srebrne nitki, hasał swawolnie po jej wewnętrznym świecie.\nGdzie on teraz był? Gdzie był Shiraion?\nKiedy tylko o tym pomyślała, potknęła się o coś. Wsunęła dłonie w zieleń i rozgarnęła na bok gąszcze liści. Były tak wielgachne, że mogłaby się założyć, że to właśnie Kirai wymyślił GMO.\nSchyliła się i podniosła z ziemi łańcuch. Był taki sam, jak ten, który łączył ją z lwem, gdy aktywowała bankai. Nawet jej dłoń była nim skuta. Dziwne, że nie zauważyła tego od razu. Szarpnęła łańcuchem w nadziei, że siwogrzywy lew wyłoni się zza łodyg, ale tylko zarzuciła na siebie sploty żelastwa. Łudziła się jeszcze moment, szarpiąc wściekle za ogniwa, w końcu zrezygnowała. Łańcuch rozwijał się i rozwijał, zdawał się nie mieć końca. Ciągnął się po ziemi i ginął wśród bazylii. Może sięgał aż po horyzont, gdzie zakrzywiał się świat.\nA może to też trik. Wszystko to jakieś chore, cholerne, diabelskie sztuczki.\nINDYGO. INDYGO. BĘDZIESZ MOIM SZÓSTYM KOLOREM. POZWOLISZ ŻE WYRĘCZĘ CIĘ Z OBOWIĄZKU ÓSEMKI? TYM RAZEM. ALE PRZECIWKO SZÓSTKOM TEŻ NIC NIE MASZ CO NIE?\n– Mów na głos. Wyjdź z mojej głowy chociaż tutaj!\n– Wiedziałaś, że „indygo” to synonim cyjanu? – Kirai wyłonił się spośród gąszczy kilkadziesiąt metrów dalej niczym fontanna barw. – Wiesz, że cyjan wykorzystywany jest jako tworzywo dla innych barw? Albo że chabrowy leży tylko o jeden stopień niżej od koloru indygo?\n– Co ty znowu pierdolisz.\n– Och, jestem znawcą w tych tematach, zaufaj mi. – Wachlarz jaskrawych odcieni przesłonił cały jej mały świat, gdy Kirai rozłożył skrzydła. – Jestem ekspertem. Zrobię z ciebie taki kolor, jaki tylko zechcę. Znam się na tym.\n– Mam to w dupie, Kirai. Ciebie i twoje zakichane pomysły. Koniec z tym.\n– O nie, kochanie, to dopiero początek.\nPoleciała kilka kroków w przód, gdy coś pociągnęło ją za rękę. Łańcuch był naprężony. Podążyła wzrokiem wzdłuż linii, którą tsanowił i u jej kresu napotkała szalone, wielobarwne spojrzenie.\n– Musisz mnie spuścić ze smyczy, Ikari. – Pusty szarpał za obroże, która skuwała jego szyję. – Już czas. Jesteś mi to winna.\n– Nie jestem ci nic dłużna.\nHollow znowu pociągnął za łańcuch, a jego dziwaczne, chociaż łagodne rysy wygięły się w maskę szkaradztwa. Ikari zapierała się co sił w nogach, ale i tak powoli orała piętami ziemię, przybliżając się do niego. Kolory rosły jej w oczach, ręce słabły, próbując ciągnąć łańcuch w swoją stronę. Pusty był silniejszy. Jego uśmiech rósł.\n– Poddaj się, Ikuś, bądź grzeczną dziewczynką.\nZacisnęła usta. Barwy się rozwarstwiały. Wszystko zrobiło się niebieskie. To nie była pora na czcze pyskówki. Nie będzie marnować na nie sił.\n– Grzeczną? Jakby to było w ogóle możliwe. – Ktoś marnował je za nią. Stał za jej plecami, czuła jego obecność. I znała ten głos. Podobny do esencji pogardy. Poczuła kolejne szarpnięcie, ale tym razem to Kirai przechylił się wprzód. Czyjeś ręce trzymały łańcuch wraz z nią, wraz z nią stawiając opór Pustemu. Kirai ryknął krótko, ale zaraz się rozpogodził.\n– Myślisz, że to coś zmieni?\nKirai odzyskał równowagę i pociągnął łańcuch w swoją stronę. Ogniwa chrzęściły, naprężając splot. Zanim znów zyskał przewagę, wszystko zrobiło się fioletowe.\n– Zawsze można spróbować – oświadczył leniwy głos i Ikari poczuła, że łańcuch staje się jeszcze lżejszy.\nKirai ryczał, błysnęło złote światło, jakaś energia znów odciążyła Jaggerjack w mocowaniu się z Pustym. Siły się wyrównały. Ale to ciągle było za mało, by przewyższyć Kiraiego.\n– To nie wystarczy! Oni ci nie pomogą. Nie po to ich tu ściągnęliśmy. Nie powstrzymasz mnie!\nOh, why can't you let go?\nStarała się ignorować jego i te jadowite gadki. Czuła, że gdyby tylko naprawdę mocno się skupiła, znalazłaby w sobie jakieś nieznane pokłady mocy. Czuła, że mogłaby wygrać. Przeciągnąć go na swoją stronę. Dosłownie albo w przenośni. Zależy gdzie znajdował się ten świat. A może tylko tak jej się wydawało, bo czuła, że ma za plecami oparcie. A może po prostu w tej czarniejszej głębi duszy tego nie chciała. Może Kirai o tym wiedział, dlatego wciąż się uśmiechał.\n– Jesteś moja. Zawsze byłaś moja.\n– Tch. Takiś, kurwa, pewny? – Jeszcze jeden głos, szyderczy, naszpikowany zuchwałością, był jak trzask piorunów rozrywających zbyt spiętą ziemię. Potrzebny. – Ktoś ci naopowiadał niezłych bzdur, koleś.\nWszędzie poznałaby tą drwiącą barwę. Zobaczyła przed sobą jego plecy. Szerokie, tylko połowicznie osłonięte białą kurtką.\n– Ciebie tu nie zapraszałem.\n– Nie potrzebuję twoich zasranych sztuczek, żeby dostać się tam, gdzie się lęgnął takie puste ścierwa, jak ty. Jestem królem, a ty rościsz sobie za duże prawa do mojego terytorium. – Podrapał się po wystającej spod kurtki szóstce, a drugą ręką złapał za łańcuch. – Dosyć tego.\nZiemia się trzęsła, niebo się kruszyło. Wystarczyło jedno królewskie szarpnięcie. Ogniwa pękały, rozsypując się dookoła. Cały świat Ikari tracił równowagę.\nWyciąganie Ikari ze szpon Pustego nie zajęło mu więcej, niż kilka sekund. Wiedział, że to było to jedynie tymczasowe rozwiązanie, ale nie miał teraz czasu, by raz na zawsze rozprawić się z Kiraim. Musiał przecież ogarnąć ten burdel, którego Ikari narobiła wraz ze swoim Pustym. Inaczej na pewno podejrzenia dotyczące śmierci tych gówniarzy padną również na niego. W końcu to on kontuzjował każdego z nich\n– Kurrrwa, co za syf. – Grimmjow puścił Ikari i rozejrzał się dookoła, kręcąc łbem i prychając. – Upierdoliłaś całą szatnię. Nie mogłaś ich zabijać w jednym miejscu?\nHagane wciąż dygotała, ale starała się uspokoić, oddychając głęboko. Dreptała w kółko po szatni, a jej trampki zostawiały za nią krwawe ślady.\n– Przestań tak łazić, bo mnie wkurwiasz! I wyłaź z tego uświnionego gigai! – Nie czekając na jej reakcję, przytrzymał Jaggerjack za ramię, gdy przechodziła obok niego i zamachnął się ręką. Ikari zmrużyła oczy i instynktownie wyciągnęła przed siebie ramię, pewna, że Grimmjow chce ją uderzyć. – Nie bój się, głupia – zawarczał Szósty. Poczuła potężne klepnięcie w plecy. Energia duchowa Jaegerjaqueza wypchnęła ją z zastępczego ciała. – Chcesz, żeby cię wsadzili do tego waszego pierdla?!\nPrychnęła, ale nic nie odpowiedziała. Prawda była taka, że nie była w stanie trzeźwo myśleć. Gdyby nie Szósty, pewno dalej siedziałaby przy trupie Daikiego, czekając aż przybędzie po nią Rada. Speszona wsadziła ręce do kieszeni kosode i przyglądała się Grimmjowowi, który szukał czegoś po obszernej hakamie.\n– Gdzie to, kurwa, jest!\n– Tego szukasz? – Wyciągnęła mały, zimny sześcian, który znalazła we własnej kieszeni.\n– Skąd to masz, do cholery?!\n– Zdaję się, że Kirai gwizdnął ci je wczoraj, kiedy byliśmy najebani. Pewno dlatego wychodził z gigai.\n– Skurwiel. – Grimmjow złapał caja negaction, które mu rzuciła. – Na chuj mu to było.\n– Może po to, by upewnić się, że nie zrobisz tego, co teraz zamierzasz.\nObserwowała jak Arrancar układ ciała w stos, próbując opanować mdłości. Jednak kiedy rzucił na samą górę jej zakrwawione gigai, a następnie przebił je wszystkie dłonią, aktywując w ich gąszczu caja negaction, odwróciła się, czując nawracające dreszcze.\n– Wymiękasz? – usłyszała pełne kpiny pytanie tuż nad swoim karkiem. – Już możesz się odwrócić, tchórzu. Posprzątałem po tobie.\n– Nie nazywaj mnie tak – warknęła, wciąż zbyt spięta, by się odwrócić. – Po co to robisz?\n– Nie dla ciebie, wyluzuj. Nie chcę żeby wasze pierdolone Gotei uznało, że złamałem jakieś cholerne przymierze, czy coś.\n– A niby od kiedy ci zależy na ich opinii, co?\nGrimmjow tylko warknął i odwrócił ją w swoją stronę. Miała zaciśnięte mocno powieki, ale uchyliła je, wyglądając zza Espady z trwożną ciekawością. Ciała zniknęły. Teraz tylko rozbryzgi i kałuże krwi świadczyły o tym, że doszło tu do mordu.\n– Wciąż jest brudno.\n– Podłogi zmywać nie będę, kurwa mać.\nPrawie zachichotała histerycznie, ale wtedy usłyszeli skrzypnięcie drzwi. Ogarnęła ją panika, ale uspokoiła się, gdy Grimmjow wziął ją za rękę i pociągnął za sobą. Nie odważyła się odezwać, dopóki nie oddali się od szatni.\n– Chciałaś pieprzyć króla? To chodź i nie marudź.\nZnaleźli się na dachu szkoły.\n– Zaczekaj tutaj – zażądał, odwracając się z powrotem, ale Ikari wciąż nie puszczała jego dłoni. Rzucił jej spod ciężkich powiek kobaltowe, uważne spojrzenie. – Muszę znaleźć tego chuja – wytłumaczył i zabrał rękę. – Wiem, że się tu kręci, ten jednooki gargulec. Rozmawiałaś z nim, zanim przyszedłem.\nOstatnie zdanie zabrzmiało jak wymówka. Ikari patrzyła na jego plecy, gdy znikał w ciemności, jaka rozlewała się za drzwiami szybu, który zaprowadził ich na dach. Usiadła na skraju budynku, spuszczając nogi w przepaść. Próbowała zebrać myśli, wymyśleć jakiś plan działania. Szum miasta tuż pod nią koił nerwy. Nie zauważyła, gdy ktoś zakradł się do niej i kiedy usłyszała za sobą chrząknięcie, prawie runęła w dół. Ktoś złapał ją za przedramię i wciągnął na dach.\n– Renji! – wydarła się, łapiąc się za serce i patrząc z oburzeniem na czerwonowłosego mężczyznę. – Zgłupiałeś?! Chciałeś mnie zabić?!\n– Ja ciebie? – Usta porucznika wygięły się w pogardliwym uśmiechu. – Chyba było jakoś na odwrót, z tego, co pamiętam.\nNa czoło Hagane wystąpiły zmarszczki, gdy przyglądała się Renji’emu. Nie podobało jej się jego zimne spojrzenie. Nie była do niego przyzwyczajona.\n– Nie masz mi nic do powiedzenia? – Jego ton głosu też jej się nie podobał. Milczała, próbując rozgryźć, co się dzieje. – Szkoda. Za to ja mam coś dla ciebie.\nWyciągnął do niej kopertę. Była zalakowana, dostrzegła odciśniętą pieczęć Rady. Otwierała ją z narastającym niepokojem. Ale przecież nie mogło ją spotkać już dzisiaj nic gorszego. Tak pomyślała, zanim zaczęła czytać treść zawiadomienia. Kiedy skończyła, podniosła pełen niedowierzania wzrok. Abarai uśmiechał się triumfująco.\n– Renji… Chyba w to nie wierzysz?\n– Zadajesz się z Piątym Espadą, atakujesz poruczników Gotei i naprawdę myślałaś, że nikt się nie dowie? – Pozbawiona zwykłych, ciepłych uczuć twarz Abaraia przypominała odlane z brązu popiersie. – To co? Pójdziesz ze mną po dobroci, czy mam użyć siły?\nA że mamy łańcuchowy rozdział, to mamy też Grimmjowa na łańcuchu! :D Art autorstwa Tris, która dobrze wie, o jakie emocje przyprawił mnie ten arrrrt.\nAutor: Wilczy o 04:47\nTristitia Tenebris 8 października 2015 15:38\nYeyeyeyeyeyeyeyeyeyeyeyeyeyeyeyeye! Aż na mnie ludzie spojrzeli, kiedy się zdziwiłam, że rozdział jest. OMG! O najwyższy iluminato stanów teksańskich i ziemii chełmińskich!\nTym wstępem postawiłaś mnie w najwyższej gotowości i takim napięciu, że zapomniałam o tym, że miałam zjeść obiad, a dodam, że głodna byłam nieziemsko. Cały 2gi akait <3 i ten mjuzik.\nPióro utknął mu Kirai w ranę, bo? Ok genialna logika zdania... Ale to pióro, bo co bo na pamiątkę? Czy przejmie nad nim kontrole, czy so kufa?\n"Na dodatek, przy wykonywaniu rzutu, Kise ośmielił się skopiować taktykę Grimmjowa (która generalnie opierała się na tym, żeby zniszczyć wszystko i wszystkich, a przynajmniej kosz), co bardzo szybko przepłacił zdrowiem. Dosłownie, bo Szósty przy najbliższej okazji pociągnął mu z łokcia i to tak solidnie, że blondynowi buchnęła krew z nosa."\nOj ten Grimm taki niedelikatny...\n"– Jak ci się tak bardzo chce na lody, to może odpalę ci piątaka i pójdziesz sobie kupić jakąś algidę? "\nYeyeyeyeyey! Piękne <3\nI to już koniec, czy te dodatkowe strony to prawda, jeżu jak ja bym chciała.\nWilczy 8 października 2015 17:29\n^^ Będą, będą, własnie nad nimi pracuję ;P\nA ja mam legendy i behind, ja widzę, że są, ale powiedzialam sobie, ze pojde czytac dopiero w nagrode jak sie wreszcie uporam z tym rozdialem swoim~!\nno dobra, ballroom przeczytalam -.-\nie umiem klamac nawet przez internet -.-\nniemniej, komentarze i legendy zstawilam sobie za motywacje!\nchyba jeszzce bedzie o tych piorach. chociaz tu juz kiras co nieco zdradził, ale w sumie wprost nigdzie nie mam wyjasnien ;D chyba... nom. Ale ja uwielbiam interpretacje ;) Bardzo ;)\nRhan Boleyn 8 października 2015 17:41\nJuz idem czytac, mamo.\nRhan Boleyn 8 października 2015 18:06\nJa pierdolę, Wilczy, przeszłaś samą siebie z pierwszym fragmentem.\nAz mnie zmroziło po prostu. Łoł, nie otrząsnę się z tego rozdziału przez najblizsze parę dni.\nWstawiaj drugi part! Natychmiast.\nI hej, czekajcie, czy ten rozdział znaczy, ze Tris nie napisze GrimmNel? EEEEJ!!! Nie liczy się no!\nI wreszcie to padło! Potrzebuję króla pustych! Taaak! TAAAAAK!! Kocham Cię!\nW ogóle rozmowa Ikari i Kise tak bardzo na miejscu. Gadka o pierdołach na tle makabrycznej zbrodni. Tylko Hagane mogła coś takiego zrobic. <6 <4\nRenji! Ale poczekaj, poczekaj... Chwilunia... Niech no ja siem zastanowiem... Po drugiej częście moze coś dopowiesz w temacie, ale mnie to nurtuje. No no. I gdzie szlachta?!\n– No. Wyglądałaś, jakbyś próbowała zabić komara, ale… No\nJa czuję, ze Ichigo miałby więcej pięknych momentów na Drodze.\nCzy gdybym chciała sobie sprawic prezent na Święta (jakiekolwiek) i wydrukowac Drogę w pojedynczym egzemplarzu, podpisałabyś mi ją?\nDaj mnie częśc drugą, cobym mogła dogłębnie skomentowac. Alez ja czekałam na ten rozdział!\nWilczy 8 października 2015 21:39\nKobieto moja kochana. Ba! Kobieto mojego zycia! Ja Ci jestem skłonna tą Drogę całą yebaną własnoręcznie przepisać na pergaminie, kuźwa, z ery przed espadowej, jesli tylko, kuxwa, zechcesz. I podpisac krwią. Kuźwa! Dla Cb wszystko! :D\nRhan Boleyn 9 października 2015 12:05\nPowiedziałaś! Kuwa, idę sprzedac nerkę i kupię Ci ten pergamin! Pierdolę. Tylko piórem od Kirasia proszę! Njebieskim!! <3 <3 <3\nRilnen Christensen 8 października 2015 20:08\nJa chciałam skomentować. Ale poległam na: " I strach. Bo czegoś bardzo się boję. Chociaż wychodzę przed szereg, drąc w niebogłosy bojowe hasła. Moje instynkty są tak samo pierwotne, jak twoje. Może boimy się tego samego? Może boimy się samotności. My, niebieskiej natury, musimy trzymać się razem. Inaczej będziemy się trząść ze strachu. Całe jebane życie."\nI ja nie wiem, kiedy się podniosę.\nWilczy 8 października 2015 21:36\nzalozylam sie sama ze soba ze mi zacytujesz ten fragment. takze ide se kupic piwo. zawsze se jakos mozna wytlumaczyc swoj alkoholizm.\nRilnen Christensen 9 października 2015 12:41\nNo ale żeby to jeszcze po przeczytaniu przyszło we śnie, to ja nie wiem, co będzie po Błędach.\nTristitia Tenebris 9 października 2015 00:39\nRenji bydlaku zazdrosny... Smutne, aż żal patrzeć. Kiedy Grimmuś tak się stara wygrać. No co on robi, no co?\nNoł łej! Noł łej! Byakuś na boiskuuuuu!!!! Noł łej!\n"– Wam już żadna gumka się nie przyda. – Spojrzenia kapitana Kuchiki powędrowało na boisko, gdzie cheerleaderki Toutou dawały popis nie tyle umiejętności akrobatycznych, co smukłych, wysportowanych, nastoletnich ciałek, ale nie odnalazł wśród nich tej, której się tam spodziewał."\nOMG jakiiiiii pooooociiiiisk! O jaaaa!\n"– HWDP ciotom z sektora gości! – darł się łysy, ale jakoś nie mógł poderwać na te hasło reszty publiki, co nie przeszkadzało mu pokrzykiwać je coraz głośniej."\nSrlsy, a ja planowałam mu z czasem debiut na behindzie bo go jeszcze nie było, ale teraz sie serialnie boję, że dorośnie do pięt Drogowemu sobie. Hlip, hlip.\n"– Nie potrzebuję twoich zasranych sztuczek, żeby dostać się tam, gdzie się lęgnął takie puste ścierwa, jak ty. Jestem królem, a ty rościsz sobie za duże prawa do mojego terytorium. – Podrapał się po wystającej spod kurtki szóstce, a drugą ręką złapał za łańcuch. – Dosyć tego."\n"– Przestań tak łazić, bo mnie wkurwiasz! I wyłaź z tego uświnionego gigagi!"\nPedał! Pfu! Pedant!\n"Teraz tylko rozbryzgi i kałuże krwi świadczyły o tym, że doszło tu do mordu.\n– Podłogi zmywać nie będę, kurwa mać."\nNastępny art: Grimmjow z mopem ^w^\n"Ikari patrzyła na jego plecy, gdy znikał w ciemności, jaka rozlewała się za drzwiami szybu, który zaprowadził ich na dach."\nJestem zmęczona i przeczytałam cośtam plecy, gdy znikał w ciemności, jego jajka rolały się za drzwiami... >.< Źle ze mną, oj źle...\nI omg, wstawiłaś tego arta, whyyyy >.< Mroczna tajemnica sie wydała.\nRozdział super, jak zawsze czekam na next.\nRhan Boleyn 9 października 2015 12:16\n"A proszę cię bardzo! Nie zależy mi! Nie chcę być częścią twojego planu!\nCZY TY ABY NIE LEKCWAŻYSZ NIECO POWAGI SYTUACJI?"\nTak, tak, tak. Zniszczenie. Bardzo ładnie.\nO ja pierdolę... Właśnie skończyłam.\nRilnen Christensen 9 października 2015 12:48\nZnając go, nadal się dziwię, że on tak umie. Renji, ty szmato.\nJa się już nie nie lubię z Kiraim. Ja się go zaczynam bać. I to nie dlatego, że tak łatwo morduje, kąpie się w krwi, tylko, że jest kolorowy, jest nienawiścią, jest... przerażający wtedy, kiedy siedzi na tej łączce i pielęgnuje swoją bazylię. A najbardziej przeraża mnie to, że chcę, żebyś go spuściła z łańcucha.\nJedyne, czego nie jestem pewna, to Grimmjowa. Ja już nie wiem, serio, nie wiem, choć wiem i to jest bolesne. To w chuj boli. Ale to jest dobry ból.\nA Byakuyi to tą porcelanę potrzaskam. A na szaliku go powieszę. Ale i tak tak się komponuje w tym wszystkim idealnie z całą swoją szlachecką dupą.\nI Must w różowej koszuli!\nA jak przeszłam do fragmentu błagania Kise, miałam łzy w oczach i ścisneło mnie w żołądku i nie chce puścić!\nI MADARAME <3 <3 <3\n[grimm killersowy nie dorasta do pięt grimmowui drogowemu].\nWilczy 13 października 2015 18:54\npierdolenie. czekam na kilersowego, długo juz, wiesz?\nRilnen Christensen 15 października 2015 19:16\nnie wiem czemu, ale grimmjow killersowy wydaje mi się spedalony.trzeba coś z tym zrobić.\nRhan Boleyn 9 października 2015 12:51\nWilczy, obawiam się, ze nie będę w stanie tego skomentowac. Porzuciłam dla rozdziału naukę na prawko (wypadałoby je wreszcie zrobic) i mózg rozjebany. Wiesz co... A pierdolę, niech będzie. Za przepisaną Drogę na pergaminie zobowiązuję się dostarczyć Ci wypracowanie na temat Drogi. Chuj, i tak nie mam co robić ze swoim życiem.\nRhan Boleyn 9 października 2015 13:25\nOgarniam wiele rzeczy i nawet wydawało mi się, że Twój geniusz do nich należy. Chuja. Nie ma tak dobrze. Nie spodziewałam się czegoś takiego - to raz, ale Ty masz to do siebie, że zaskakujesz przez całą Drogę. Dwa, że jak to wszystko czytam to otwieram oczy i myślę "no kurwa, dlaczego ludzie nie piszą peanów na Twoją cześć? Dlaczego Droga nie ma miliona czytelników, choć na to zasługuje?" i dochodzę do wniosku, że dzisiaj im coś lepsze, tym mniej ma odbiorców. Smutne stwierdzenie, noale inaczej nie wytłumaczych zachwytów nad Grejem&Edziem, nie ważne.\nUważam, że frazy jak "zaskakujące zwroty akcji", "talent do porywania czytelników" oraz "niebanalne charaktery postaci" zostały stworzone dla Ciebie. Tak, tak, i gdybyś chciała dowodu to se, proszę ja Ciebie, przeczytaj Drogę.\nPisałam to już na pewno parę razy, ale uwielbiam Drogę. Ej, jak uda mi się ją wydrukować, to to będzie jedna z książek (w prywatnym zbiorze, do jasnej cholery, i pójdzie ze mną do grobu! Albo nie, niech potomni wiedzą, z jakim geniuszem przyszło mi obcować, tylko zapiszę w testamencie, że nigdy nie wolno temu dziełu opuścić mojej rodziny. Nigdy, kurwa, a wiem że łatwo nie będzie, bo w końcu ten egzemplarz będzie wart dobrych kilkadziesiąt tysięcy, jeśli nie milionów) do której będę wracała regularnie! Mam parę takich ulubionych i za nic bym ich nie oddała. A chuj, niech mi zabierają organy, książek nie dostaną! W ogóle czuję wielki smutek, bo czuję, że powolutku, ale szybciej niż wcześniej, zbliżamy się do końca. Nie bawi mnie to ani trochę. Dlaczego wszystko co dobre musi się kończyć? Hehe, zapytajmy o to Grimmjowa... Dobra, nie pytałam!\nPowiem Ci coś, Wilczy. Sienkiewicz jest jednym z moich ulubionych pisarzy. Oczywiście, tematy o których pisał, są dla mnie interesujące, w końcu maniak historyczny ze mnie etc. Ale w mojej opinii posiadał coś, co dzisiaj, prawie sto lat po jego śmierci, nadal wprawia w zdumienie. Facet porywa czytelnika do swojego świata, czy w Quo Vadis czy w Potopie, i ja mam wrażenie, że idę razem z tymi ludźmi, przeżywam to co oni (no kurwa, ostatnio ryczałam w autobusie jak przeczytałam, że Ligię zamknęli w więzieniu), bawię się jak oni i czuję w serduchu coś na wzór ich cierpienia. Według mnie masz ten sam talent i gdybyś zdecydowała się wydać coś swojego (Boru, jak to tandetnie brzmi, nie? Ludzie wszędzie coś pieprzą że "wydaj swoją książkę" etc i mam ochotę ich hejtować. Ja pierdolę, ale ze mnie hipokrytka!) to kurwa, jako pierwsza bym kupowała. Właśnie jebłam największy komplement ever. Porównałam Cię do Sienkiewicza, jak Ci się to nie podoba, to spróbuj mnie stąd wyprosić.\nNie, chodzi mi o to, Wilczy, że mam radochę jak czyta rozdziały. Że zostawiam wszystko i lecę bo "Grimmjow znów robi sajgon". I jak coś mnie bawi to się śmieję na głos, a bawi mnie na Drodze sporo rzeczy. A jak coś frustruje, to klnę otwarcie. Jeżu, ostatnio przy Pani Matce mi się wyrwało. Jakie ostatnio, wczoraj, jak czytałam pierwszą część. Mówię "Kurwa, Wilczy, ale doje..."\n"No bo przeczytaj to no!" Mam, kurwa, szlaban na używanie słów cholera, kuźwa, zamknij się bo jesteś adoptowana, rodzice kochają mnie bardziej, i parę innych, dzięki.\nAle... Jakby to ładnie ubrać? Jak czytasz coś dobrego, to wiesz, że to jest dobre. Sprawia Ci przyjemność czytanie, jednych bohaterów lubisz, innych nienawidzisz (Szayel, spadaj sobie do wulkanu, kurwo), trzecich hejtujesz bo są tak głupi, że ani to ich lubić ani nie lubić. Za to kocham czytać. Drogę uwielbiam za charaktery, odzywki, akcję, psykówki, Ulquiorrę, Karakurę, Pokolenie Cudów, Ulquiorrę, nieudane momenty, drugie dno, teorie spiskowe, Kiraiego, gniew, nostalgię, czułość, odkrywanie ludzkiej natury u Arrancarów i Shinigamów, Bankai, Cero, Aizena, Caja Negation, Panterę.\nNie umiem się kurwa wypowiedzieć. O. I taki jest skutek czytania. Zacznę się uczyć słownika na pamięć, może pomoże.\nAAAAAAAAAAA!! Czy ja zawsze muszę mieć takie rozkminy?! No kurrrrwa no!\nRhan Boleyn 9 października 2015 13:26\n"– Wciąż jest brudno.\n– Podłogi zmywać nie będę, kurwa mać. "\nI słusznie. Bardzo słusznie i bardzo królewsko. A co on, konserwator powierzchni płaskich?\n" ale Ikari wciąż nie puszczała jego dłoni. Rzucił jej spod ciężkich powiek kobaltowe, uważne spojrzenie."\nJak bardzo mi uwierzysz, jeśli powiem, że IkaxGrimm to mój ulubiony paring ever?\n"– Zadajesz się z Piątym Espadą, atakujesz poruczników Gotei i naprawdę myślałaś, że nikt się nie dowie?\nZnaczy, czekaj... Jaki piąty? Jak?! Kurwa, ale...! Przecież piąty to Nnoitora! No to... Yh, to Kirai! Renji, ty durny ty! I czekaj, czego się Rada dowiedziała? Że Ikari tak się zachowywała czy że Ikari ma Pustego? Uhuhu, bo jak tego drugiego to i Kisuke powiniene mieć przekurwio... Znaczy się, przerąbane.\nW ogóle nie. Byakuya na boisku. I ta gumka! Ja jestem w szoku, ale nie mam wątpliwości. On by to zrobił. Dla ratowania honoru swojego oddziału. O ludzie, i jak on to wszystko pięknie pod ten honor podciąga!\n"Jezus Maria, ty przecież nie żyjesz! Jak to się stało! Czy to Grimmjow? Przez to, że cię faulował? Co się, na Boga, stało!"\nMinako w ogóle się charakteryzuje taką mądrością. Chociaż w zasadzie to nie zdziwiłabym się, Grimmjow do wszystkiego zdolny. A że ktoś kopnął w kalendarz bo dostał od niego strzała... No, zdarza się.\n"– HWDP ciotom z sektora gości! – darł się łysy, ale jakoś nie mógł poderwać na te hasło reszty publiki, co nie przeszkadzało mu pokrzykiwać je coraz głośniej.\n– Czy jemu całkiem już się mózg usmażył pod tą łysą czachą?(...) Ktoś powie temu cymbałowi, że to my jesteśmy sektor gości?! (...) I niech mu ktoś wyjaśni ten skrót!\nIkkaku wymiata w tym rozdziale, zresztą jak Ichigo. Niby malutkie role, ale po prostu robią piorunujące wrażenie.\n"– Oby tylko nie próbował użyć Senbonzakury na pierwszym przeciwniku"\nAhahahaha! O ja pierdolę... Wyobraziłam to sobie.\n"– Że środowisko trenerów jest homoseksualne.\n– Tak, wszyscy kazali cię pozdrowić – prychnął pułkownik i obdarzył go pełnym zawodu spojrzeniem z kategorii „Na więcej cię nie stać?”. – I tego małego kapitana Hitsugeja też."\nNie za dużo Ty mnie tych kwiatków dajesz?\n"– A kim ty niby jesteś, człowieku?\n– Tylko nie „człowieku”"\nOhoho! Urażona duma! Paczcie go, sukinsyn, jak się będzie wywyższał! Co za pogarda!\n"– Ty głupku pierdolony! – wydarł się Grimmjow, gdy Renji po raz kolejny udaremnił mu wykonanie dwutaktu, plącząc się królowi pod nogami. – Wypierdalaj z boiska, ty łajzo, albo sam cię z niego zmiotę!"\nA Szóstka to jest w ogóle mistrz. Te jego głupek pierdolony zrobił mi dzień.\n"Nie zrezygnował bynajmniej ze swojego błękitnowłosy rywala z litości czy dobroci serca, bo po pierwsze serca nie miał, a po drugie był skończonym łajdakiem, ale nawet on nie lubił grać systemem dwóch na jednego."\nTak, tak, kupiłam to usprawiedliwienie zupełnie.\nZaczęłam od końca, nie? Nie ważne.\nRenji. Więc jednak, wreszcie, wróciliśmy do tematu. Męczył mnie już jakiś czas i powiem Ci, że jego postawa wcale mnie nie dziwi, nawet gdybym chciała, by było inaczej. Hagane potraktowała go źle, okay. Na dodatek "przeszła" na stronę Arrancarów, chociaż moim zdaniem Ikari jest jak Ent. Nie stoi po niczyjej stronie bo nikt nie stoi po jej. I to pewnie było usprawiedliwieniem czynów Renji'ego, tylko że no... Czy on to zrobił z zazdrości? Czy po to, żeby dojebać Szóstce? Czy z troski o Haganowe zdrowie, ciało, reiatsu etc? Czy po prostu bo tego wymagał regulamin i obowiązki Shinigami, którym Abarai jest bardzo bardzo bardzo posłuszny? Co tu się wyprawia...\nRhan Boleyn 9 października 2015 14:02\nPiękny art od Tris, teraz tylko czekam na ten zapowiedziany z mopem. Grimm na łańcuchu <6 <4 Co za radość!\nNie mogę poprawnie ocenić Twoich opisów. Jak słusznie ktoś już zauważył, są rozpierdalające (a jak nikt tego nie zauważył, to ja to robię). Za dużo klnę tutaj, taki już mój wysoki poziom inteligencji, że nie mogę znaleźć żadnych słów, mogących wyrazić mój zachwyt. Pewnie za mało ich znam i to mi się nie podoba. Zacytowałabym co najmniej połowę Drogi, bo krótki opis rozprawy króla z Kiraim mnie zmiażdżył. A Hagane...! Ty tak masz z urodzenia? Wiesz, że rozpieprzach ludzi?\n" I strach. Bo czegoś bardzo się boję. Chociaż wychodzę przed szereg, drąc w niebogłosy bojowe hasła. Moje instynkty są tak samo pierwotne, jak twoje. Może boimy się tego samego? Może boimy się samotności. My, niebieskiej natury, musimy trzymać się razem. Inaczej będziemy się trząść ze strachu. Całe jebane życie."\nTak. Dokładnie to. Miałam dreszcze jak czytałam. Dziękuję Ci za ten fragment <6\nIdź pan zresztą w cholerę. Chciałabym już wiedzieć wszystko i nie chciałabym jednocześnie. No co ja ćpiem na tej 6.\nTo jest bardzo długi rozdział, tak btw. I chciałabym, aby takie właśnie pojawiały się tutaj częściej. Albo może nie... Bo cholera, szybiej się skończy.\nNo. I tyle ode mnie. Dziękuję.\nRhan Boleyn 10 października 2015 11:14\nJeżu, usuń to wszystko Wilczy. Ten komentarz jest po prostu beznadziejny.\nTristitia Tenebris 10 października 2015 16:19\nWypracowanie jak ta lala.\nBy the way, to kiedy następny rozdział, Wilczy? Dobra, to nie było pytanie. Masz max 2 tygodnie. I koniec. Kropka.\nWilczy 10 października 2015 20:23\nrhan. ty jestes kobieto kurwa nienormalna. nienorkurwamarna!!! czytalam Twe wypracowanie w aucie, jadąc do bielska i kurwa czytalam je kurwa na glos! CHEŁPIŁAM SIĘ ŻE RHAN MNIE DO SIENKIEWICZA WYWINDOWAŁA I BYŁO MI Z TYM DOBRZE. Jest! Jestem, normalnie, szczęsliwa, dziewczyno, Ty chyba nie masz pojęcia ile to dla mnie znaczy! Nie masz?! TO NADAJE SENSU wszystkiemu co robie, MOJEMU ŻYCIU, bo przeciez ja żyję Drogą i takie wypracowania kurwa nadają temu tak zajebisty sens, ze chce mi sie zyc, zyc i pisac. ;D Cała moja rodzina sie dowie, ze jest na swicie Rhan co uwaza mnie za geniusza (z czym osobiscie, przy calej mojej podniesionej samoocenie, nie moge sie kurwa zgodzic :D aczkolwiek napawam sie tym, napawam sie jak skurwysyn) wiec moga mnie oni wszyscy cmoknac z rozpędu w moją wilczą dupę, BO I TAK JUZ WYGRAŁAM ŻYCIE. i chuj!\nA poważniej, naprawdę to znaczy dla nie.... wszystko. Wszystko. Odkąd się pojawiłaś na Drodze, mała wszetecznico, nie miałam ani razu tak zwanego opadu weny? Jasne, zcasami pisze sie trudniej, ale ani razu nie utkelam nigdzie na zbyt dlugo, na tyle, ze juz nie oplacalo sie wracac. Droga bedzie chyba pierwsza powazniejsza rzecza, ktora skoncze, w zajebiscie wielkiej mierze dzieki Tobie, Rhan. Wiec mnie nie wkurwiaj! Bo jestem pewna ze skoncze Droge tylko na 98%, wiec KEEP GOING z tymi Twoimi wypracowaniami, pls!!! ;D to jest autentyczny pokarm dla mojej duszy! Ja ich potrzebuje bardziej niz tlenu!!!!!!!!!!! Rhan, przeciez wiesz, ze jak cos mi kiedys pyknie, upierdole Ci taka dedykacje, ze powstanie z niej kolejna ksiazka. Kobieto, gdybys tylko chciala, wzielabys mnie na te wypracowania jak grimmjow ikari w kuchni kurosakich. Total fall in love. Total. Muszę jeszcze raz porzadnie je przeanalizowac i jak co bede odpowiadac u Cb. Naprawde, naprawde, naprawde. Co Ty ze mna robisz, no. Moj stan euforii zaczyna zagrazac mojemu zdrowiu psychicznemu. Naprawde.\nWilczy 31 października 2015 16:05\nWilczy 31 października 2015 16:12\nTristitia Tenebris 1 listopada 2015 17:47\nChujaween Ci minęło, a rozdziału ani widu ani słychu. A wiesz przecież, Wilczy, że Rhan tylko czeka na GrimmxNel ;)\nWilczy 2 listopada 2015 10:09\nCiiii, cicho! Piszę tylko muszę to przemyśleć zanim dokoncze :D jeszcze raz jakies grimmnel usłysze i przysięgąm bede usuwać takie komentarze :D idź dreczyc Rhan ona ma większą obsuwe :D\nTristitia Tenebris 11 listopada 2015 21:59\nChujałin minęło kurwa! Endrju niedługo już będzie świętował. Rhan już rozdział też dała, na obu blogach, a Ty co? Będzie mi się Wilczysko robotą wymigiwać.\nWilczy 11 listopada 2015 22:59\ncicho tam. myślę.\npzt rzuciłam wczoraj robotę. i ide jutro po l4 na okres wypowiedzenia, więc. spokojnie. jeszczebedziesz miec mnie dosyc. mam 14 str i nie mam pojecia ile jeszcze wlezie w ten gupi rozdzial ;P\nTristitia Tenebris 12 listopada 2015 17:15\nJednak robota niee ee? Mhm. Trzymam Cię za słowo, bo ja teraz chora to nie mam co robić, tylko czytać, ale trzeba mieć co. Rhan już spełniła swoją powinność. :3\n17. OKO ZA OKO, UKŁAD ZA UKŁAD: I'm playing all wr...


Tejo 1836' Grande Reserva\nSzczep 100% Alicante Bouschet\nWino Tejo 1836’ zostało stworzone aby uhonorować pracę mężczyzn i kobiety w winnicy która swą działalność rozpoczęła w 1836 roku. Produkowane wyłącznie ze starych winorośli Alicante Bouschet.\nGenialne wino. Bardzo szybko zdobyło rozpoznawalność z racji wysokiej jakości!\nZdobywca nagrody „Press Choice”.\nTagi: wino, portugalia, wino portugalskie, czerwone wino, wytrawne, rewelacyjne wino, tejo, tejo 1836, tejo 1836 grande reserva, Companhia das Lezirias, Companhia das Lezirias grande reserva


Star Wars: Więzy krwi :: Bastion Polskich Fanów Star Wars\nStar Wars: Więzy krwi :: Książki\nOryginalny tytuł: Star Wars: Bloodline\nWydanie oryginalne: Del Rey, 3 maja 2016\nWydanie polskie: Uroboros, 19 lipca 2017\nObjętość (oryg/pl): 352/480 stron\nCena (oryg/pl): 28,00 USD/39,99 PLN\n"Więzy krwi" to druga książka Claudi Gray osadzona w uniwersum Star Wars. Tym razem autorka dostała zadanie stworzenia swoistego wprowadzenia do "Przebudzenia Mocy". Jak to z reguły bywa, książki-wprowadzenia odsłaniają nam jakiś fragment galaktycznego układu sił przed danym Epizodem oraz opisują stan psychiczny bohaterów, którzy lada moment zmierzą z kolejnym wielkim wyzwaniem. Tutaj układ jest nieco inny, bo w przeciwieństwie do "Maski kłamstw", "Nadchodzącej burzy", czy "Labiryntu zła", akcja toczy się kilka lat przed Epizodem VII. Chronologia nie jest dokładnie zarysowana, jednak podane są fakty, które sugerują nam, że jesteśmy kilka lat przed "Przebudzeniem Mocy", natomiast kilkanaście lub dwadzieściakilka po bitwie o Endor.\nOd początku obawiałem się o jedno – czy autorka poradzi sobie z kreacją dobrze znanej postaci filmowej. Przy starym EU nigdy nie miałem takich obaw, chociaż tam różnie to wszystko wychodziło, natomiast teraz przy świeżym starcie każda książka przez najbliższe kilka lat będzie mieć duży wpływ na wygląd świata. Ale skoro Chuck Wendig dał radę tworząc Leię i Hana, to wprawniejsza od niego pisarka miałaby się nie spisać? Niestety moje obawy się spełniły i dostaliśmy przez pierwsze 100 stron małą dziewczynkę zamiast senator z wieloletnim doświadczeniem politycznym. Szczęściem w nieszczęściu jest natomiast fakt, że wszystkie jej fochy, bóle głowy od słuchania rzeczy, z którymi się nie zgadza, skoki ciśnienia i temperatury, odbywają się w jej głowie. Z kreacją Leii idzie znacznie lepiej po pierwszej części książki, ale wiąże się to przede wszystkim z tym, że akcja nabiera tempa i ciężar rozkłada się na innych bohaterów: Greer Sonnel, Joph Seastriker, Korr Sell, Ransolma Casterfo, senatorów populistów i centrystów oraz panów galaktycznego półświatka. W tym wszystkim tylko żal Hana Solo, który jest w powieści bardziej z obowiązku wydawniczego niż potrzeby fabularnej.\nJednak nie ma co płakać po starym wydze, który gościł w ponad połowie książek starego EU, kiedy do akcji wchodzi świeży i młody senator partii centrystów – Ransolm Casterfo. Co mnie najbardziej zaskoczyło, to ewolucja podejścia jakie można do tego gościa mieć. Początkowo wydaje się zwykłym buńczucznym politykiem o neo-imperialnych poglądach, ale wraz z upływem stron zyskuje na wartości. Do tego stopnia, że ten bohater wyrósł na prawdziwą gwiazdę książki. I to on jest największym sukcesem pani Gray. Sukcesem do tego stopnia, że czuć niemal pustkę poza nim. Mimo tego, że Leia otrzymała znacznie więcej "czasu antenowego", nie potrafi ona nawet zbliżyć się poziomem wplywu na czytelnika, do tego co prezentuje Casterfo. Ale tutaj cudów chyba nie ma co oczekiwać, bo Leia musiała od początku dotrzeć do punktu, który znamy z "Przebudzenia Mocy" i żadne perturbacje nie mogły mieć na to wpływu.\nGwiezdne Wojny to od zawsze wyraźne postacie i szybka akcja. Ten sprawdzony schemat nie został w przypadku "Więzów krwi" do końca zastosowany, ale regularne wprowadzanie drastycznych zwrotów akcji napełnia szklankę przynajmniej do połowy. Dlaczego do połowy? Bo pierwsze 200 stron czyta się dosyć przyjemnie, ale nie wnoszą one zbyt wiele do tego, co dzieje się w drugiej połowie powieści. Owszem, pojawia się jakiś zarys, nakreślenie granic, jednak można by te wszystkie linijki zbić do zaledwie 50 stron i tak nikt by się chyba specjalnie nie obraził. Natomiast ostatnie 50 stron ksiażki to istny majstersztyk – czytelnik trzymany jest w niezwykle silnym napięciu przez cały czas, aż do ostatniego fragmentu. Tutaj trzeba autorce oddać pokłon, bo te emocjonujące momenty wynagradzają wszystkie niedogodności. Łyżką dziegciu w beczce miodu jest jednak zakończenie wątku Amaxiańskich wojowników. Tym samym zaprzepaszczono ciekawą płaszczyznę na bezpośrednie kontynuacje "Więzów krwi". Zmarnowano jeden cliffhanger, ale podsunięto drugi – równie ciekawy – dotyczący dalszych losów Ransolma Casterfo. Potencjał kontynuowania jego wątku jest tak wielki, że nie zdzwiłbym się, gdybyśmy senatora zobaczyli gdzieś w filmach. Jako osoba czująca do Casterfo sympatię bardzo by mnie ta możliwość ucieszyła.\nJednym z najważniejszych zadań książki było przecież pokazanie losów Galaktyki przed wydarzeniami z Epizodu VII. To też dostajemy ogromny opis Senatu Nowej Republiki, jego pracowników i stałych bywalców. Wszystko z umiarem i bez zbędnej bufonady. Senatorowie to w większości normalni ludzie, mający swoje (czasami specyficzne) poglądy, których bardziej blokuje biurokracja niż stan umysłu. Sam Senat i Nowa Republika są raczej mało wydolne jako organizmy państwowe, ale demokracja nawet w takim ospałym wydaniu jest lepsza dla Galaktyki niż tyrania Imperium. Jeżeli ktokolwiek liczy na to, by dowiedzieć się czegokolwiek o Najwyższym Porządku, to srogo się zawiedzie. W książce pokazane są różne machinacje, które wprawiają w ruch nurt polityki galaktycznej, jednak nic poza tym o przyszłym wrogu Ruchu Oporu nie jest nam dane się dowiedzieć. Dla mnie niestety jest to jedno z największych rozczarowań książki.\nJednak prawdziwą bolączką "Więzów krwi" jest niezaprzeczalnie aura, jaką stworzyły wszelkie zapowiedzi tej pozycji. Od początku byliśmy bombardowani informacjami, iż Leia zmierzy się z ujawnieniem swojego pochodzenia, bycia córką Dartha Vadera. Oficjalna strona StarWars.com karmiła nas plakatami wyborczymi, gdzie było wyrażane zarówno poparcie dla senator Organy, jak i potępienie, a także oskarżenia. Atmosferę podgrzewały też osoby z Lucasfilmu w licznych wywiadach i ćwierknięciach przez bardzo długi czas. Wszystko miało nas naprowadzić na kulminacyjny moment książki. Jednak książka tego ciężaru nie udźwignęła, mimo tego, że moment ten jest niezwykle emocjonumący, nie jest żadnym zaskoczeniem, a co gorsza, jego wpływ na dalsze losy Leii jest wręcz zerowy. Utwierdza ją tylko w decyjach, które podjęła w drugim rozdziale. Sprawy potoczyły się tak samo jak w listopadzie i grudniu każdego roku, gdzie reklam światecznych w telewizji i na uliach jest tak dużo, że ciężko złapać klimat i cieszyć się radością Świąt Bożego Narodzenia.\nWiązałem wielkie nadzieje z "Więzami krwi", jednak nie do końca dostałem to czego bym oczekiwał i chciał przeczytać. Książki nie czyta się źle, jest ona dość przyjemna w odbiorze, jednak w porównaniu do innych pozycji nowego EU oraz po skorelowaniu jej z utraconymi nadziejami, można czuć po prostu zawód. I ja osobiście taki zawód czuję. Jednak liczę, że w dłuższym okresie czasu "Więzy krwi" okażą się tylko wstępem do znacznie większego projektu książkowego.\nJako ciekawostkę dodam na koniec, że książkę pod tym samym oryginalnym tutułem "Bloodlines" wydano w 2006 roku, był to drugi tom 9-cio częściowej serii "Dziedzictwa Mocy". Jej polskie wydanie nosiło tytuł "Braterstwo krwi".\nKsiążka została również wydana w sieci sklepów Barnes and Noble do którego wydania dodano dwustronny plakat.\nContrarius 10 2021-10-28 16:55:53\nRaczek12 10 2020-07-30 19:38:49\nFEL-1996 10 2020-04-17 19:16:12\nGator 10 2019-04-07 16:24:28\nDetroh 10 2018-01-20 19:54:58\nKrz z 10 2017-11-29 23:25:55\nAdam Skywalker 10 2017-11-19 22:25:50\nŚwietlnyPejczyk 10 2017-10-12 22:25:38\nMossar 10 2017-08-12 12:40:50\nMister S. 10 2017-08-10 22:41:06\nmati212 10 2017-08-03 19:15:18\nanonim_zks 10 2017-07-26 19:43:08\nRewilla 10 2017-05-04 11:46:59\nPower of the Light Side 10 2016-07-11 15:51:51\nMelethron 9 2021-02-17 23:10:02\neNdOtE 9 2020-05-15 22:12:56\nCrazyJerz 9 2018-08-27 20:54:49\nDepecher 9 2018-06-02 22:20:04\nKiraSolo 9 2018-04-22 19:58:41\nRODO-anonim3 9 2018-02-16 11:47:54\nAnduril 9 2018-02-10 09:52:35\nCoranHorn 9 2018-02-07 08:57:08\nFira 9 2018-02-05 18:08:03\nLord Magnuson 9 2018-01-24 19:23:07\nrotkiw2001 9 2017-12-30 20:52:50\nThaneRobinson 9 2017-12-16 15:42:37\nrzepax 9 2017-12-13 18:57:03\nDarth Starkiller 9 2017-09-17 20:18:36\nKeran 9 2017-08-30 21:43:10\nszymon3258 9 2017-08-03 12:34:35\njakaptur 9 2017-07-25 18:14:30\nsettlers2 9 2016-11-04 21:22:44\nRayena 9 2016-09-27 10:11:40\nchris87 9 2016-06-15 14:34:39\nweird.vector 9 2016-05-29 12:21:36\nBakuś 9 2016-05-12 19:34:14\nBartekGibek 8 2018-09-06 22:37:45\nBolek 8 2018-05-18 11:25:05\nWuOJot 8 2018-04-12 20:49:22\nPan Kris 8 2018-02-18 18:58:15\nFinster Vater 8 2017-12-11 17:54:31\nBao Dak-Arr 8 2017-12-03 21:50:46\nStrangler 8 2017-11-29 18:50:25\nDarthmojo 8 2017-11-20 12:38:18\nSzyszy 8 2017-09-23 12:47:06\nDarth Leonard 8 2017-05-29 14:42:23\nDarthMalkaya811 8 2017-01-06 15:49:32\nGianie 8 2016-12-28 20:35:42\nbmw830 8 2016-07-03 20:15:31\nvilkala 8 2016-05-31 21:00:04\nAdakus 7 2022-04-30 16:58:16\nPurzol 7 2021-11-16 11:47:53\nRedValdez 7 2018-10-01 19:56:08\nkubalol88 7 2017-07-26 22:51:51\nGapcio Gapcioszewicz 7 2017-04-29 15:06:55\nThrawn700dx 7 2016-08-24 08:56:11\nMr. Tano 7 2016-05-30 01:07:31\nBurzol 7 2016-05-25 08:29:41\nrebelyell 6 2020-08-04 22:41:23\nOyabun 6 2017-08-08 11:52:00\nNaare 5 2018-01-01 17:22:46\nNestor 5 2017-11-19 20:12:31\nJaco 303 5 2017-04-09 17:41:54\nGajzOL 4 2020-05-29 11:31:17\namra 3 2020-01-18 22:06:11\nfilip98 1 2018-08-31 23:11:35\nTAGI: Anna Hikiert-Bereza (147) Claudia Gray (8) Del Rey (241) Scott Biel (9) Uroboros (GW Foksal) (27)\nZgadzam się z autorem recenzji. Książka nijaka, mdła. Czasami zdania są napisane w sposób tak banalny, aż głupi. Daje się wyczuć jakiś taki tani, amerykański styl powieści obyczajowych.\nprzeciętna to najlepiej co można o niej napisać; streszczenie wystarczy przeczytać, główny wątek jest prosty i krótki, rozwleczony niemiłosiernie na prawie 500 stron, otoczony polityką pokazaną z najnudniejszej strony - opisy kolacji, spotkań, balów wieczorowych, wszystko jest prowadzone powoli według schematów z innych książek, większość rzeczy jest przewidywalna i wiadomo dokąd wątki zmierzają, dodać jeszcze trzeba, że to książka dla osób płci żeńskiej, o czym wydawca nie raczył poinformować\nJeszcze gorsze niż Utracone Gwiazdy,tak nudna że tylko połowe przeczytałem!\nSuper książka, jak na razie najlepsza jaką czytałam o Star Wars! Co prawda pierwsze 30 stron jest troche nudnych, ale potem zaczyna się dziać, aż w końcu w środku książki akcja wybucha i ciągnie się aż do samego końca, tak że nie możesz się oderwać, nim nie przeczytasz całej. Bardzo, bardzo polecam!\nThe Trooper2017-10-13 23:08:55\nKońcówka książki dobra ale reszta to jakieś takie rozmywające się bajdurzenie, które raz potrafi zainteresować a innym razem nuży okropnie.\nDarth Starkiller2017-09-17 20:33:16\nBardzo dobrze czytało mi się tę powieść. "Więzy krwi" Claudii Grey zawierają mnóstwo wątków, które niesamowicie ubogacają nowy kanon w czasach pomiędzy Epizodem VI a Epizodem VII. Możemy przeczytać tutaj o już może nie raczkującym, ale bardzo młodym organizmie państwowym, jakim jest Nowa Republika. Sytuacja przedstawiona w książce nie prezentuje się pozytywnie dla Nowej Republiki, gdyż jej Senat jest wewnętrznie podzielony między różne frakcje, wśród których najsilniejsze są dwie, wzajemnie siebie zresztą zwalczające. Są to populiści (zwolennicy jak największej niezależności światów wchodzących w skład Nowej Republiki) oraz centryści (zwolennicy powiększenia uprawnień rządu centralnego oraz zmniejszenia odrębności politycznej i prawnej światów Nowej Republiki).\n"Więzy krwi" to jednak nie tylko opowieść o skomplikowanej sytuacji w Nowej Republice czy o tym, jak doszło do sytuacji, w której tak zasłużona dla Nowej Republiki osoba jak księżniczka Leia musiała działać w "Przebudzeniu Mocy" nie w Senacie, ale jako przywódczyni militarnej organizacji zwanej Ruchem Oporu. Zresztą to nie jest jedyny wątek z Epizodu VII, który staje się bardziej jasny i rozwinięty czy też mający więcej sensu. Wszystko to dzięki informacjom zawartym w powieści Claudii Grey.\nOprócz wątków politycznych, mamy tutaj w sumie wszystko czego dusza zapragnie: intrygi, akcję, trafne dialogi, barwne postacie pierwszo- i drugoplanowe. Są też momenty zaskoczenia. Na początku tempo wydawało mi się być zbyt wolne, ale ostatecznie nie jest to taką dużą wadą, gdyż potem można było dosłownie wsiąknąć w historię, a zmiana tempa i dynamiki w opowiadanej historii była w pełni uzasadniona (przykładowo, początek nie wciągał tak bardzo jak już to, co działo się po przeczytaniu 1/5 książki).\nTak jak zaletą jest ogólnie tempo akcji zaprezentowane w "Więzach krwi", tak nie znaczy to, że jest ono zaletą całkowicie. Do największych wad mogę zaliczyć nierówne pod względem gabarytów wątki, co prowadziło do kuriozalnych sytuacji, w których mniej ważne dialogi czy sytuacje były rozciągane w moim odczuciu jakby na siłę, podczas gdy ważniejsze wątki były ucinane lakonicznie napisanym opisem tego, co w przypadku sytuacji nazwanych wcześniej "mniej ważnymi" było opisane w obszerny sposób. Ktoś mógłby powiedzieć, że pomagało to dynamizmowi. Otóż nie. Tworzyło to według mnie dysproporcję wątków niezgodną z ich wagą dla całej powieści. Nie wiem czemu tak się stało, ale chociażby te dodatkowe kilkadziesiąt stron wpłynęłyby pozytywnie na całą powieść, a procentowo jej rozmiar jakoś bardzo nie uległby zmianie.\nDrugą wadą będzie naiwny, w sposób ekstremalnie naiwny, finał przygody na Sibensko. Aby uniknąć spoilerowania zaprzestanę tylko na wspomnieniu o tym, że dla mnie cała przygoda w tymże miejscu była świetna, ale szkoda, że jej zakończenie było tak bardzo naiwne.\nPodsumowując, bardzo dobrze się bawiłem przy tej wciągającej powieści. "Więzy krwi" Claudii Grey to pozycja wręcz obowiązkowa dla wszystkich fanów Gwiezdnych Wojen, którzy są ciekawi, jak prezentowała się sytuacja w Galaktyce w latach między 4 ABY a 34 ABY. Dodatkowo sądzę, że spodoba się także tym, którzy nie mieli wcześniej z Gwiezdnymi Wojnami do czynienia - wszak opowiada coś, co wcześnie nie zostało w ramach nowego kanonu aż tak bardzo rozwinięte.\nWystawiam "Więzom krwi" ocenę końcową: 9/10\nPorządna, przyjemnie się czytało, dzięki niej Przebudzenie Mocy ma o wiele więcej sensu, i w przeciwieństwie do Burzola, wg mnie lepsza od Lost Stars :P\nZapowiada się ciekawa pozycja.\nShedao Shai2016-07-07 15:07:56\nTo można łatwo naprawić!\nDziwne, że Shedao Shai nie dał jeszcze 1\nCiekawe kiedy polska premiera?!\nTakie mocne 7/10. Pewnie nawet lepiej. Książka nie jest zła, ale po prostu "The Lost Stars" dużo bardziej mi się podobała, wręcz zachwyciła. Dlatego tutaj się na pracy Claudii Gray zawiodłem. Na pewno "Bloodline" spodoba się nerdom szukającym nowego uniwersum, mamy tu znacznie wyraźniej pokazane kim jest Leia, którą spotykamy w Przebudzeniu Mocy. Z pewnością na taką książkę nowego kanonu czekaliśmy od dawna. Szkoda, że nie wciąga mocniej.


Jak wygląda olej konopny CBD? - hostel-patria.pl\nOleje konopne to produkty, które cieszą się bardzo dużym powodzeniem. Nie ma w tym nic dziwnego, bowiem ich wszechstronnego działania dowodzą liczne badania i publikacje w najbardziej prestiżowych magazynach medycznych. Terapia olejem konopnym może nawet zahamować rozwój choroby Alzheimera, lecz w tej kwestii badania ciągle są w toku.\nCzyste oleje konopne z CBD\nNa popularnych portalach aukcyjnych oraz społecznościowych znajdziemy sporo ofert sprzedaży produktów z CBD. Jednak nie polecamy tego sposobu zakupów, bowiem w takiej sytuacji, tak naprawdę nie wiemy, co nabywamy. Sprzedawcy często kuszą niską ceną i reklamują się jako najtańsi na rynku, jednakże za niską ceną może kryć się wiele kwestii, o których nie zostaliśmy poinformowani. Dlatego też najlepiej jest zakupić w jednym z zaufanych sklepów stacjonarnych lub internetowych. Jednak z małym wskazaniem na te działające online, bowiem mamy tam znacznie większy wybór asortymentu, a same oleje są tańsze. Czysty olej CBD dostaniemy wyłącznie tam, bowiem sklepy internetowe współpracują wyłącznie z renomowanymi dostawcami z Europy oraz Ameryki. Koszt pozyskania olejków, jak też ilość światowych upraw, sprawiają, iż ceny olejków nie należą do najniższych. Bowiem olejek konopny w kilkuprocentowym stężeniu to koszt od osiemdziesięciu do ponad trzystu złotych, a cena produktu, który zawiera pięćdziesiąt i więcej procent CBD oscyluje w granicach dwóch-trzech tysięcy. Nie ma natomiast żadnych przeciwwskazań jeśli chodzi o przyjmowanie olejków konopnych, ponieważ mogą po niego sięgać dorośli, osoby w podeszłym wieku oraz dzieci. Olej jest bogaty nie tylko w CBD, ale także w witaminy, minerały i nienasycone kwasy tłuszczowe omega-3 oraz omega-6. Ten produkt możemy przyjmować doustnie, w formie płynu, jak też w procesie waporyzacji. Zatem już tylko od naszych preferencji będzie zależało, który ze sposobów wybierzemy. Trzeba wziąć też pod uwagę, że olejki konopne CBD są w stu procentach bezpieczne, bowiem nie istnieje możliwość przedawkowania tego kannabidiolu i zawiera jedynie śladowe ilości THC, odpowiedzialnego za działanie psychoaktywne i uzależniające.\nZdecydowanie warto sięgnąć po olejki CBD, bowiem to naturalne panaceum na wiele skomplikowanych oraz prozaicznych dolegliwości. Doskonale też sprawdzają się jako środek przeciwbólowy, nawet w przypadku tak silnych bólów, jak te występujące przy nowotworach. Jeżeli zdecydujemy się na zakup olejku CBD, pamiętajmy, by korzystać jedynie ze sprawdzonych i zaufanych sklepów.


Kleopatra - Pinger.pl\nWpisy oznaczone tagiem "kleopatra" (13)\n#Kleopatra #Killopatra #Instagram #Natalia Kills #Twitter\nTeam Kills Poland: Killopatra <33\nAlwaysArianaGrande: Śliczna *.*\nDominik Panek: Kleopatra nie taka straszna. Rzym przetrwał - Wiadomości - polskieradio.pl rdir.pl/1pcw4g #Kleopatra #Rzym\nDominik Panek: Mobilizacja w Rzymie. Nadciąga cyklon "Kleopatra" - Wiadomości - polskieradio.pl rdir.pl/1pct3m #Rzym #Kleopatra\n/6 lat temu (10 lipca) /17 komentarzy\n#kleopatra #maz #dom #wyspa #miliarder #naomi cambells #isla playa #oko\nkciuk.pl: Nowy dom Naomi Campbells w kształcie oka\nWybudował go jej mąż, który jest miliarderem. Dom znajduje się na tureckiej wyspie Isla Playa.\n#kleopatra #wspomnien #scena #galeria #aktorka #elizabeth taylor #filmy #hollywood #gwiazda #kreacje filmowe\nkciuk.pl: Galeria wspomnień przepięknej "Kleopatry"\nOdeszła wielka gwiazda, jedna z ostatnich wielkich aktorek Hollywood w starym stylu. Stworzyła kilka ciekawych kreacji filmowych, jednak sceną, na której rozgrywała swoje najlepsze role było samo życie.\n#Kleopatra #zwierzyna #kot\nInfantylnie: Maj love\n#Fafik #zwierzyna #kot #Kleopatra\n#zwierzyna #kot #Kleopatra\nInfantylnie: Bez tytułu\nZ braku zajęcia szukam pomysłów.\n/10 lat temu (20 września) /1 komentarz\nCFF's: bardzo fajne, wytonowane... super pomysł na nudy!


Wzywają do odrzucenia backloadingu w handlu emisjami - Hutnictwo\nIzba Gospodarcza Metali Nieżelaznych i Recyklingu wystąpiła do polskich eurodeputowanych o odrzucenie propozycji Komisji Europejskiej w sprawie tzw. backloadingu w europejskim systemie handlu emisjami dwutlenku węgla.\nDebata i głosowanie w tej sprawie ma się odbyć na najbliższym posiedzeniu plenarnym Parlamentu Europejskiego 15-16 kwietnia 2013 roku.\nIzba Gospodarcza Metali Nieżelaznych i Recyklingu, podzielając stanowisko dwóch europejskich inicjatywy zrzeszających przemysły energochłonne, tj. Alliance of Energy-Intensive Industries oraz BusinessEurope, jako organizacja samorządu gospodarczego, reprezentująca jeden z najbardziej energochłonnych sektorów naszego przemysłu - ostrzega przed skutkami proponowanych zmian w systemie EU ETS.


Dwujęzyczność na pewno nie jest problemem. Warto jednak zasięgnąć opinii logopedy i rozpocząć terapię nad rozbudowaniem mowy. Córka z opisu wynika, iż jest dzieckiem troszkę nadpobudliwym i ma chyba zaburzenia koncentracji. Dlatego też te zapominania i porozrzucane rzeczy. Trzeba wprowadzić dziecku jasne zasady i konsekwencje, nagradzanie za dobre zachowanie oraz starać się by oboje rodziców czy opiekunów trzymali wspólny front w wychowaniu. Konsultacja psychologiczna też jest jak najbardziej wskazana by faktycznie ocenić funkcjonowania córki.\nKonsultacje psychologiczne • Zaburzenia rozwoju • Problemy z koncentracją • ADHD • Zaburzenia snu • Bezsenność • Zaburzenia pamięci i intelektu • Zakażenie ośrodkowego układu nerwowego • Stwardnienie rozsiane • Motywacja • Problemy w komunikacji między partnerami • Strata bliskiej osoby • Problemy z równowagą • Badanie czucia powierzchownego • Relacje • Rozwój osobisty • Kryzys w małżeństwie • Nerwica natręctw • Uszkodzenie płatów czołowych • Badanie układu nerwowego • Trichotillomania • Pląsawica Huntingtona • Niska samoocena • Zespół Guillaina-Barrego • Stan po udarze mózgu • Głęboka stymulacja mózgu w chorobie Parkinsona • Drgawki • Badanie szybkości przewodnictwa nerwowego • Załamanie nerwowe • Myśli samobójcze\nZaburzenia rozwoju • Zaburzenia rozwoju. Sprawdź, czym są całościowe zaburzenia rozwojowe • Autyzm - rodzaje, charakterystyka, postępowanie • Autyzm - przyczyny, objawy, rozpoznanie, leczenie • Czy to autyzm? • Diagnoza ADHD • Objawy autyzmu • Autyzm - rodzaje, charakterystyka, postępowanie • Diagnoza ADHD • ADD a ADHD\nRyspolit • Rispolept • Rileptid 2 • Risperidone-Arrow 4 • Risperidone-Arrow 3 • Risperidone-Arrow 1 • Speridan 1mg • Rileptid 3 • Speridan 3mg • Speridan 4mg


Piątek 13-tego. Siedzę na lotnisku w Charlotte z nosem w książce czekając na połączenie do Syracuse. Nagle słyszę bardzo charakterystyczny, znajomy głos. Patrzę znad książki i czuję, jak krew uderza mi do głowy. Metr ode mnie stoi Temple Grandin. Rozmawia z młodą dziewcznyną. Odkładam książkę do plecaka i czekam, aż skończy rozmowę. Jest wysoka, ubrana w jeansy, kowbojską koszulę i pas oraz wypolerowane buty. Nie można jej nie zauważyć. Staram się być dyskretna, ale nie mogę powstrzymać podekscytowania ani odlepić od niej wzroku. Czuję się, jakbym miała 10 lat. Rozglądam się wokół z myślą, że wszyscy powinni na nią patrzeć, ale ku mojemu zdumieniu nikt wśród tuzinów otaczających nas ludzi jej nie widzi, nie rozpoznaje. Przez moment mam wrażenie, że świat zwariował. W końcu Dr. Temple kończy rozmowę. Zatrzymuję ją na krótką chwilę żeby jej powiedzieć jak bardzo ją podziwiam za jej osiągnięcia, jak ważna jej jej praca, jakim jest geniuszem. Dziękuje mi, pyta, w jakiej robię branży. Żegnamy się, odchodzę tanecznym krokiem w wielkim uśmiechem na ustach. Nieczęsto spotyka się swojego idola i ma okazję wyrazić swoje uznanie osobiście.\nO Temple Grandin pisała Sporotrix, serdecznie polecam:\n15:54, anetacuse , Z życia\nZwykle obracam się wśród gigantycznych aut preferowanych w USA, ale wczoraj spotkała mnie niespodzianka. W podróży służbowej trafił mi się z wypożyczalni nowiutki Fiat 500. Nawet nie wiedziałam jak taki fiat wygląda. Marka, o ile się nie mylę, dopiero powraca na rynek amerykański po wieloletniej przerwie.\nMały, zgrabny, sportowy prowadzi się znakomicie. Szkoda tylko, że automatyczna skrzynia biegów. Śliczna deska rozdzielcza, fajne okrągłe zagłówki, inna dźwignia biegów, wygodne siedzenia, wspomaganie kierownicy takie, że można ją obracać małym palcem, a przy tym zwrotny niesamowicie. Z wyglądu przypomina mi Smarta. Daleko mu do starego malucha. Tak fajny, że żałuję, że nie mój. Ciekawa jestem, czy Fiat 500 podbije rynek amerykański. Myślę, że tak.\nJa tymczasem jestem na etapie coraz większych samochodów z racji mojego hobby. Obecnie kombi. Na razie (całe szczęście) wystarcza.\n04:01, anetacuse , Rozmaitości\nZdjęcia z wypadu\nWyprawa była bardzo udana i warta osobnego wpisu, który postaram się umieścić na blogu w tym tygodniu. Tymczasem wrzucam kilka fotek.\n02:12, anetacuse , Sport i turystyka\nDroga przez las upstrzona plamami słońca. Czerwony samochód o cichym silniku. Czarne miękkie skórzane rękawiczki pomiędzy dłońmi a kierownicą. Mocna gorąca kawa Starbucks w stalowym wygodnym kubku. Wibrująca żywa muzyka Rusted Root przyprawiająca o gęsią skórkę. Umysł wolny, obecny tylko w chwili, tu i teraz. Rzadkość.\n14:14, anetacuse , Z życia\n...ten się pakuje. Jutro wprawdzie jeszcze do pracy, ale wieczorem wyjeżdżamy do "bazy" (dom znajomej blisko gór Adirondacks), a w sobotę na nasz pierwszy wypad z plecakiem w góry z parą przyjaciół i trzema (!) psami. Trzymajcie kciuki!\n03:21, anetacuse , Sport i turystyka


pościg - Fakty Oświęcim\nJechał slalomem. Na widok radiowozu zaczął uciekać. Policjanci ścigali pijanego kierowcę, który pod koniec pościgu uciekał na samych felgach.\nPolicjanci z oświęcimskiej drogówki prowadzili pościg za piratem drogowym. Kierowca był pod wpływem narkotyków. Mundurowi zepchnęli uciekiniera z drogi.\n30 marca 2020 14:01\n28-latek uciekał hondą przed policją – FOTO\nPolicjanci ścigali kierowcę, który okazał się być poszukiwany przez prokuraturę. 28-latek z Osieka. Uciekał hondą civic, lecz mundurowi byli lepsi.\n11 lutego 2020 15:10\nZaatakowało go drzewo i stracił przytomność\n40-letni mężczyzna po pijanemu spowodował kolizję drogową, uciekał pieszo i zderzył się z drzewem tuż przy komendzie policji, po czym stracił przytomność.\n5 września 2019 14:31\nPolicjanci ścigali motocyklistę\nUciekał, bo nie miał prawa jazdy, a jednoślad był niezarejestrowany i nieubezpieczony. Policjanci z Brzeszcz ścigali motocyklistę. Skutecznie.\n22 lipca 2019 13:12\nŚcigali nastolatka, który pojechał po papierosy\n18-latek z Oświęcimia mógłby już mieć prawo jazdy. Ale i tak nie cieszyłby się nim zbyt długo. Straciłby je przez własną głupotę i nałóg.\n3 czerwca 2019 21:25\nŚcigany przez mieszkańców i policjantów\n42-latek z Oświęcimia, ścigany przez mieszkańców i policjantów, uciekał najpierw samochodem, a następnie pieszo. Ostatecznie trafił za kratki.\n17 maja 2019 12:22\nPo pijanemu uciekali kradzionym mercedesem\nPolicjanci zatrzymali kierowcę i jego kompana, którzy po pijanemu uciekali kradzionym mercedesem. Jeden z mężczyzn powinien już siedzieć w więzieniu.\n15-latek w środku nocy uciekał autem przed policją\nPolicjanci z Zatora ścigali forda, który nie zatrzymał się do kontroli. Okazało się, że kierowcą, który uciekał przed policją, jest 15-letni chłopiec.\n30 stycznia 2019 12:02\nPonad dwa promile alkoholu miał w organizmie kierowca, za którym nocny pościg prowadzili oświęcimscy policjanci. Grożą mu surowe sankcje, w tym finansowe.


Forma druzyn i zawodnikow\nAutor Wątek: Forma druzyn i zawodnikow (Przeczytany 760 razy)\nJoin Date: Lis 2017\nNa forum od: 08.11.2017r.\n« dnia: Listopad 08, 2017, 15:33:18 »\nWitam, od czego zalezy forma zawodnikow i druzyny w grze? Chodzi mi o te literki przy druzynach, A,B,D,E, gram Borussia i od tyfodnia maja najgorsza forme litera E, od czego to zalezy? I co jako czas to sie zmienia?\nOdp: Forma druzyn i zawodnikow\n« Odpowiedź #1 dnia: Listopad 08, 2017, 20:52:26 »\nAktualizacja online na podstawie aktualnej formy prawdziwej drużyny i zawodników, chyba, mogę sie mylic\n« Odpowiedź #2 dnia: Listopad 10, 2017, 08:52:26 »\nDokładnie. Tylko nie wiem czym Konami się sugerowało w tym tygodniu dając Ronaldo formę B?\nJa w ogóle mocno ubolewam nad formą swoich zawodników bo zazwyczaj mam dużo graczy z formą C-D. Dajmy na to Suarez w tym tyg forma D - okej gra słabo niechaj będzie. Ale jak dają Sokratisowi teraz D czy Bonucci miał ostatnio E to kurde nie wiem już na jakiej zasadzie.\n« Odpowiedź #3 dnia: Listopad 10, 2017, 10:37:12 »\nWarto dodać, że pod uwagę brane są tylko mecze ligowe. Jeśli ktoś będzie przegrywał w lidze, a wygrywać przykładowo w LM, to i tak będzie miał formę D/E. Głupie to, ale niestety Konami nie bierze pod uwagę żadnych pucharów.\nDla jasności, forma wyjściowa to C. Forma A/B to forma u zawodników którzy grają dobrze (lub mają dobre statystyki, w zależności skąd system Konami je pobiera), zaś forma D/E mają zawodnicy którzy zawodzą.


Dlaczego Uran i Neptun mają różne barwy? | CHIP\nDlaczego Uran i Neptun mają różne barwy?\nUran i Neptun wydają się nierozłącznym duetem, który brzmi niczym jedność nawet w czasie wymieniania kolejnych planet naszego układu. Ich parametry również są niezwykle podobne, ale pewne różnice pojawiają się w kolorystyce obu tych obiektów.\nSkład, masa, a nawet temperatury panujące na Uranie i Neptunie są niemal identyczne. Skąd więc różne odcienie niebieskiego, które pozwalają na odróżnienie dwóch lodowych olbrzymów, będących siódmą i ósmą planetą Układu Słonecznego? Wyniki badań na ten temat są obecnie dostępne w formie pre-printu znajdującego się pod tym adresem.\nMasa Neptuna jest około 17-krotnie większa od Ziemi, podczas gdy masa Urana stanowi 15-krotność masy naszej planety. Różnice w gabarytach miedzy tymi lodowymi olbrzymami nie należą więc do największych. Niestety, naukowa wiedza na ich temat jest dość ograniczona. O ile obiekty takie jak Merkury, Wenus, Mars, Jowisz czy Saturn stanowiły cele licznych misji, tak Uran i Neptun zostały po raz ostatni odwiedzone przez sondę Voyager 2 kolejno 36 i 33 lata temu.\nMasy Urana i Neptuna są kolejno 15 i 17 razy większe od ziemskiej\nPotwierdziło się wtedy, że Neptun posiada ciemnoniebieską barwę, natomiast w przypadku Urana jest ona jaśniejsza i nieco zielona. Patrick Irwin z Uniwersytetu w Oxfordzie i jego współpracownicy doszli do wniosku, iż wymienione różnice są związane z warstwą niewielkich cząsteczek lodu metanowego. Kiedy ich objętość rośnie, zaczyna powstawać swego rodzaju śnieg, który z czasem ulega wyparowaniu.\nCzłonkowie zespołu badawczego wykorzystali w swoich analizach dane z sondy Voyager 2 oraz pomiary wykonane przez Kosmiczny Telesko Hubble’a i naziemne teleskopy. W ten sposób powstał model umożliwiający lepsze zrozumienie procesów zachodzących w atmosferach Urana i Neptuna. Na obu tych planetach występują ciśnienia przekraczające 700 kilopaskali. Tamtejsze atmosfery składają się między innymi z siarkowodoru, metanu czy amoniaku.\nSkąd jednak biorą się różnice w ubarwieniu naszych lodowych olbrzymów? Kluczowy okazuje się metan, który odbija niebieskie światło, a jednocześnie absorbuje czerwone. Jako że na Uranie jego warstwa jest grubsza, to kolor tej planety jest nieco bardziej wyblakły. Z kolei na Neptunie lodu metanowego jest mniej, a ciśnienie jest niższe, co wzmacnia odbijanie niebieskiej części widma.