Uczniowie marabuta. Mali żebracy z Senegalu - RZECZoPOLITYCE - rp.pl\nAktualizacja: 08.12.2013, 16:41\nUczniowie marabuta. Mali żebracy z Senegalu\n- Marabuci kazali młodszym przynosić 300 franków, starszym, takim jak ja - 500. Kto do piątej wieczorem, kiedy musieliśmy wrócić do daary, przynosił mniej, był karany. Najczęściej bito nas kablami. Marabuta nie obchodziło, czy ktoś jest chory, żebrać musieliśmy zawsze, siedem dni w tygodniu – opowiada Aliou, który znalazł schronienie w ośrodku Perspective, prowadzonym przez Europejczyków dla byłych uczniów szkół koranicznych z Senegalu.\nDaara to szkoła totalna, chłopcy tam mieszkają, uczą się na pamięć fragmentów Koranu po arabsku, którego zazwyczaj nie rozumieją. Kształtują ich prowadzący daary marabuci, którzy są jednocześnie nauczycielami, charyzmatycznymi liderami lokalnych społeczności, prowadzącymi modły w meczecie, a często i znachorami, wypisującymi recepty i podpowiadającymi, jakimi ziołami się leczyć. Poniżej dalsza część artykułu\nW daarze Aliou na południu Senegalu było ponad stu chłopców w wieku od pięciu do kilkunastu lat, zwanych talibe, co jest przeróbką arabskiego słowa „talib", czyli uczeń, z dodanym na końcu akcentowanym „e".\nTalibe wstawali ze swoich plastikowych mat do spania o szóstej, recytowali dwie godziny, a potem, bez śniadania, ruszali z puszkami po koncentratach pomidorowych czy miskami w ręku do wsi i miasteczek. Dawanie jałmużny to obowiązek muzułmanina, ale w tak biednym społeczeństwie codzienne żebranie jest trudnym zajęciem.\n500 tutejszych franków CFA, które muszą żebrać talibe z wielu daar, to koszt pięciu długich bułek albo dwóch puszek napoju gazowanego. Średnia miesięczna płaca wynosi ledwie 100 tys. franków CFA. Według szacunków organizacji La fondation des enfants talibes w 13-milionowym Senegalu jest 200 tysięcy uczniów daar. Większość z nich mieszka w bardzo złych warunkach, bez wody, elektryczności, nie dostają nic do jedzenia i nie mają dostępu do leczenia.\n- Trafiłam w Dakarze do pałacu, który wystawił sobie marabut za wyżebrane przez dzieci pieniądze, a brudni, niedożywieni talibe spali w ciemnej piwnicy – mówi wolontariuszka z Europy Zachodniej, organizująca pomoc dla senegalskich dzieci ulicy. Podkreśla, że wykorzystywanie talibe nie ogranicza się do zmuszania ich do zbierania pieniędzy. Są też wykorzystywani seksualnie, choć jak poważne to jest zjawisko, nikt nie wie. Ponaddwustutronicowy raport organizacji Samusocial wspomina ogólnikowo o nadużyciach seksualnych ze strony dorosłych i rytuałach inicjacyjnych związanych z seksem i narkotykami wśród samych dzieci żebrzących na ulicy.\n- Z tym biciem to jakieś legendy rozpowszechniane przez dziennikarzy. Jak dziecko jest bite, to są po tym ślady, wystarczy zajrzeć pod koszulę. Ja moich talibe nie biję, na pewno nie za to, że nie przynoszą mi pieniędzy. Zdarza się, że któryś kradnie lub nie wraca do daary na noc. Wtedy jest kara – opowiada Mustafa Diouf, stary marabut z daary w Sicap Mbao, przedmiejskiej dzielnicy Dakaru.\nWyłania się z całkowitej ciemności, która panuje w tej okolicy wąskich brudnych uliczek i nieotynkowanych jednokondygnacyjnych domów. Oświetla sobie drogę lampką z telefonu komórkowego. Muezin zawodzi w pobliskim meczecie, cykady odgrywają koncert, nad głowami latają muchy, a wokół roznosi się zgniły zapach.\nCzekam na niego po zmroku w daarze, wśród gromadki 25 talibe i pięciorga dzieci marabuta, obserwowany przez jego młodą żonę Aissatou. Zanim tu dotrze, zerknę przez niedomknięte drzwi na klepisko, na którym sypia dwudziestu młodszych uczniów. W pomieszczeniu mającym kilkanaście metrów kwadratowych nie ma nic poza skłębionymi szmatami, żadnej szafy, krzesła, półki. Trochę lepiej mają starsi uczniowie, u nich jest stolik, nawet siatka chroniąca przed komarami. W całej daarze nie ma się gdzie umyć.\nNa dziedzińcu stoi wielki dzban z wodą, z którego wszyscy piją korzystając z jednego kubka. Na miejscu talibe nie jedzą nic. Żona marabuta mówi, że przygotowuje posiłki na dziedzińcu tylko dla swojej rodziny, bo dla innych nie starcza. Chłopcy patrzą na bulgocące potrawy, które – gdy oni wyjdą żebrać – zje marabut, jego żona i jego dzieci. W jednym z dwóch pokoi rodziny Dioufów jest telewizor, w którym Aissatou ogląda programy religijne i wiadmości.\n- Po raz pierwszy wychodzimy żebrać o szóstej rano, musimy zdobyć coś na śniadanie. Ludzie z okolicznych domów dają nam chleb, gotowany ryż, kawę rozpuszczalną – opowiada Mohamed Youm, wysoki jedenastolatek - Drugi raz ruszamy o drugiej po południu, by zjeść obiad, i z tym jest łatwiej, bo rozdaje go w pobliżu organizacja charytatywna. Żebrzemy też po szóstej i po raz ostatni wychodzimy o dziewiątej wieczorem, by zdobyć coś na kolację. I tak przez cały tydzień, przez cały miesiąc, przez cały rok.\nWięcej w jednym z numerów „Rzeczpospolitej"


Intermarche wprowadza nową markę własną do polskich sklepów\nGrupa Muszkieterów jest zrzeszeniem ponad 300 niezależnych polskich przedsiębiorców zarządzających supermarketami spożywczymi Intermarché oraz supermarketami typu „dom i ogród” Bricomarché. W 2018 roku obroty Grupy Muszkieterów wyniosły blisko 7,5 mld złotych. W Centrali Grupy w podpoznańskim Swadzimiu, w dwóch magazynach logistycznych oraz supermarketach zatrudnionych jest aktualnie około 13 300 osób. Wyznaczaniem kierunków strategicznych obu sieci zajmuje się spółka ITM Polska. Muszkieterowie są obecni w 4 krajach Europy: Polsce, Francji, Belgii, Portugalii.\nTagi: Intermarche, Grupa Muszkieterów, Maciej Ćwikliński, marki własne Intermarche, Z sadów i pól, rynek private label w Polsce,\nGrupa Muszkieterów nt. zamknięcia 30 sklepów Intermarche. Sieć zapewnia,...\nW ciągu ostatnich dwóch lat Grupa Muszkieterów, która zarządza w Polsce\nW grudniu br. Beata Orcholska objęła stanowisko Head of Retail Department w Grupie Mobilnej\nIntermarche, Grupa Muszkieterów, Maciej Ćwikliński, marki własne Intermarche, Z sadów i pól, rynek private label w Polsce, ">


Tykająca bomba ukryta w śmieciach. Państwo bierze się za szarą strefę - Dziennik.pl\n19 marca 2014, 08:20 Ten tekst przeczytasz w 3 minuty\nTykająca bomba ukryta w śmieciach / Shutterstock\nPaństwo zabiera się do szarej strefy w branży odpadowej. Rocznie traci na niej setki milionów złotych. Wyeliminowanie patologii potrwa lata.\nW walce z nieuczciwymi firmami kluczową rolę odegrają samorządy. Zgodnie z obowiązującymi od tego roku przepisami (patrz ramka) w maju do urzędów marszałkowskich zaczną wpływać pierwsze sprawozdania od firm zajmujących się recyklingiem odpadów opakowaniowych – tzw. DPR-y (dokumenty potwierdzające recykling). Zdaniem naszych rozmówców spora część tych sprawozdań będzie zafałszowana, a nadużycia niemal niemożliwe do wykrycia.\nW DPR-ach firmy poświadczają, ile zebranych odpadów udało im się poddać recyklingowi. Jeśli odzyskają mniej, niż nakazują limity, grożą im kary finansowe. Z tego powodu przez ostatnie lata dokumenty te były fałszowane na masową skalę. Firmy zawyżają w nich ilości przetworzonych odpadów (faktycznie część trafia na nielegalne wysypiska) lub wystawiają zaświadczenia na odpady, których nigdy nie widziały na oczy. Nie dość, że tak jest taniej, to jeszcze unika się kary.\n– Według niektórych szacunków nawet 40–50 proc. dokumentów może być zafałszowanych. Powstają nawet firmy, które odpadów nie przerabiają, a mimo to wystawiają DPR-y – mówi Krzysztof Kawczyński, ekspert Krajowej Izby Gospodarczej.\nO skali zjawiska coraz głośniej mówi sama branża odpadowa. Jeszcze pod koniec 2012 r., w trakcie prac nad nową ustawą o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi do posłów trafiło pismo od jednej z firm zajmujących się recyklingiem stłuczki szkła. W dokumencie, z którym DGP się zapoznał, przedstawiciele przedsiębiorstwa nakreślili skalę patologii na tej części rynku odpadowego. Według nich huty szkła przerabiają nie więcej jak 280 tys. ton odpadów szklanych w skali roku. Na taką też ilość powinny opiewać wystawiane w całym kraju dokumenty. Tymczasem w sprawozdaniach urzędowych podaje się, że recyklingowi poddano 435 tys. ton w 2010 r. i 485 tys. ton w 2011 r.\nA to tylko wierzchołek góry lodowej. Dziś nikt nie jest w stanie dokładnie oszacować, ile państwo traci na wszystkich nadużyciach, jednak mogą to być setki milionów złotych rocznie. System kontroli szwankuje. – Do wykrycia są tak naprawdę tylko takie przypadki, gdy ktoś przekaże w dokumentach absurdalnie zawyżone dane – twierdzi osoba z branży.\nRozpoczynająca się w tym roku zwiększona kontrola marszałków może się okazać niewiele skuteczniejsza. – Urzędy zaczną tworzyć bazy danych, dzięki czemu powinny wiedzieć, kto wystawia w nieuprawniony sposób dokumenty. Dziś tych baz nie ma, mają powstać do końca 2015 r., więc ta kontrola na razie jest mało skuteczna. Porządkowanie tego rynku potrwa jeszcze co najmniej dwa lata – przekonuje Krzysztof Kawczyński.\nTo jednak też nie jest pewne. Jak poinformował nas Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego, urzędnicy nie mają możliwości zweryfikowania, czy na dokumencie potwierdzającym odzysk bądź recykling podano zawyżoną ilość odpadów.\n– Informację taką może zweryfikować np. wojewódzki inspektor ochrony środowiska w trakcie bezpośrednich kontroli u recyklerów – tłumaczy urząd.\nAle zdaniem branży inspektoraty są niedofinansowane, mają za mało ludzi i coraz więcej zadań. Dlatego nie wyrabiają się z kontrolami. – Nie jesteśmy za państwem policyjnym, ale domagamy się większej kontroli, bo sami na tym tracimy – przekonuje Jerzy Starypan, prezes zarządu Beskidu Żywiec, spółki komunalnej zagospodarowującej odpady z większości gmin powiatu żywieckiego.\nPojedyncze przypadki nadużyć wykrywają wojewódzcy inspektorzy lub prokuratura. Jak usłyszeliśmy w urzędzie marszałkowskim w Małopolsce, w 2013 r. Prokuratura Okręgowa w Katowicach zawiadomiła urzędników o prowadzonym śledztwie w sprawie poświadczenia nieprawdy w 78 dokumentach potwierdzających odzysk i recykling odpadów opakowaniowych ze szkła.\nCzym są dokumenty potwierdzające recykling i kto je kontroluje\nDo końca 2013 r. weryfikacją dokumentów oraz kontrolą podmiotów prowadzących recykling zajmowali się wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska. Wynikało to z obowiązujących w tym czasie przepisów. Zgodnie z ustawą z 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej prowadzący odzysk lub recykling sporządzał dokumenty potwierdzające odrębnie odzysk i recykling w trzech egzemplarzach: jeden dla przekazującego odpad, drugi dla przyjmującego odpad, a trzeci egzemplarz dla wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Takie rozwiązanie prawne obowiązywało od stycznia 2008 r. do końca grudnia 2013 r.\nOd 1 stycznia 2014 r. obowiązują przepisy ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, które w części dotyczącej recyklingu i odzysku odpadów opakowaniowych zastąpiły przepisy ustawy z 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców. Dokumenty wystawiane będą również w trzech egzemplarzach: jeden przeznaczony dla wystawiającego dokument, drugi dla przekazującego odpady, z kolei trzeci – dla marszałka województwa. Dokumenty te są wystawiane na wniosek podmiotu przekazującego odpady.\npaństwo segregowanie śmieci patologia recycling szara strefa śmieci


Do czego służą czujniki sygnalizacji krańcowej? – Petit i Blanc\nDo czego służą czujniki sygnalizacji krańcowej?\nHome / Do czego służą czujniki sygnalizacji krańcowej?\nDziałanie wielu maszyn, które na co dzień wykorzystywane są w wielu fabrykach czy innych zakładach przemysłowych, w dużej mierze zależą od odpowiedniego ich eksploatowania przez człowieka. Lecz budowa takiej maszyny kryję w swoim wnętrzu o wiele więcej niż może nam się wydawać. Jednym z elementów takich maszyn są wyłączniki krańcowe, które poprzez swoje zastosowanie sprawnie oraz efektywnie wpływają na możliwość korzystania z maszyny.\nFunkcje czujników krańcowych\nW tym tekście chciałbym przyjrzeć się urządzeniu jakim są czujniki sygnalizacji krańcowej, które potocznie nazywane są jako wyłączniki krańcowe. Ich funkcja polega przede wszystkim na sprawnym kontrolowaniu tego co dzieje się w maszynie w celu zapobieganiu jej zepsucia. Dokładna zasada metody polega przede wszystkim na regulowaniu skrajnych odchyleń siłowników znajdujących się w maszynie. Dzięki kontroli w przypadku kiedy coś pójdzie nie tak, system elektryczny wykryje ten błąd oraz przed odpowiednie urządzenie da nam o tym znać, w związku z czym mamy możliwość kontroli nad maszyną będąc nawet daleko od niej. Wyłącznik krańcowy w swojej budowie zawiera dwa systemy, które umożliwiają nam sprawne działanie. Można zaliczyć do nich moduły zwane ON/OFF, które regulując pracę maszyny mogą zapobiec zniszczeniom podczas nieprawidłowego działania maszyny. Moduły te można zainstalować bezpośrednio na przekładniach lub siłownikach znajdujących się w maszynie, lecz aby to zrobić musimy oczywiście zadbać o możliwość montażu owych elementów, a do czego świetnie służą tego rodzaju płytki montażowe. Wyłącznik krańcowy poprzez swoje działanie zapewne w wielu przypadkach oszczędził zmartwień związanych z uszkodzeniem maszyny, gdyż bardzo dokładnie oraz sprawnie informują nas o jakichkolwiek zagrożeniach, które mogą się tam zdarzyć.\nCzujniki sygnalizacji krańcowej stanowią doskonałe urządzenie sprawujące kontrolę nad maszynami, a zwłaszcza można zauważyć to w przypadku armatury. Ich zastosowanie podniosło poziom bezpieczeństwa, w związku z czym zmniejsza ono prawdopodobieństwo wystąpienia problemów, na które musielibyśmy wyłożyć pieniądze.


Toyah: Posłuchaj, to do Ciebie: A jeśli nie napiszą, czyli o samotności ostatecznej\nOczywiście, jak niedawno zauważył to choćby nasz kolega, Orjan, kino stanowi jedną z moich podstawowych pasji, jednak, jeśli idzie o ten blog, to, poza drobnymi wzmiankami, jedynie „Ojciec Chrzestny” Coppoli znalazł tu swoje zasłużone miejsce, w tym sensie, w jakim gdzieniegdzie funkcjonuje Biblia. Chodzi o to, że ten „Ojciec Chrzestny”, moim zdaniem, zawiera tak strasznie dużo, i tak bardzo uniwersalnych i pouczających, wątków, że właściwie nie ma tematu, którego nie można by było, w ten czy inny sposób, przy pomocy tej historii skomentować. I oto nagle wychodzi na to, że prawdopodobnie „Ojciec Chrzestny” zostanie tu zdetronizowany, a to dzięki czemuś, co ja oglądałem wiele razy, jednak już bardzo dawno temu, a dziś zostało mi przypomniane własnie przez Orjana – a mam tu na myśli film „Trzy dni Kondora”. Obejrzałem go sobie wczoraj ponownie i wydaje mi się, że, mimo iż z każdym rokiem on się robi coraz starszy i tym samym irytująco teatralny, nigdy dotąd nie zrobił na mnie takiego wrażenia.\nTam oczywiście jest całe mnóstwo scen, które warto by było przypominać, niemniej w naszej sytuacji chyba szczególnie by się przydało opowiedzieć scenę finałową. Zanim jednak to zrobię, parę słów krótkiego bardzo streszczenia. Otóż Robert Redford, z grupą sześciu innych osób, pracuje w czymś co się nazywa Amerykańskim Towarzystwem Literackim, czy jakoś tak, a w rzeczywistości jest ukrytą komórką CIA. Pewnego dnia, z całkowicie nieznanych przyczyn, do biura wchodzi paru bardzo zawodowych zabójców i wszystkich kolejno mordują. To znaczy, wszystkich, z wyjątkiem Redforda, który akurat na chwilę wyszedł. Wraca więc Redford na miejsce, widzi, co się stało i od tego czasu musi, z jednej strony, uważać, by i jego nie sprzątnięto, a z drugiej bardzo się stara odgadnąć przyczynę tej masakry, no i, jak najbardziej, przechytrzyć złych ludzi. Myślę że tego już nie muszę dodawać, ale tak jak to często się dzieje w amerykańskim kinie, wrogiem nie jest już jakaś marna grupka przestępców, ale państwo, a może nawet i coś więcej – mianowicie System.\nI teraz opowiem, jak wygląda ta końcówka. Kiedy wreszcie Redfordowi udaje się wykręcić od nieuchronnej wydawałoby się śmierci, ale też odkryć tajemnicę tego, co się faktycznie stało – tajemnicę, należy dodać, całkowicie kompromitującą właśnie państwo – stoi on sobie na jednej z nowojorskich ulic z głównym winowajcą całego zamieszania, obok nich przechodzi zajęty sobą tłum, i informuje go tryumfalnie, że o wszystkim właśnie został poinformowany „New York Times”, a więc – sorry Winnetou. Ten zły najpierw wpada w czarną rozpacz, wyrywa sobie włosy z głowy i krzyczy do Redforda, że coś ty idioto zrobił najlepszego, wszystko zniszczyłeś itd. itp., jednak już po chwili się uspokaja i chytrze pyta Redforda: „A co zrobisz jeśli tego nie wydrukują?” Redford kamienieje, jednak zaraz mówi: „Spokojna głowa, wydrukują”. Na co zły: „A jeśli nie?” I dodaje: „Wówczas będziesz najbardziej samotnym człowiekiem na świecie”. I tak się ten film kończy. Jeśli ktoś ma do mnie pretensje o spoilerowanie, niech je kieruje tylko do siebie. Trzeba oglądać klasykę, a nie Harrego Pottera.\nPrzez parę ostatnich dni rozmawialiśmy tu sobie o tym przedziwnym wydarzeniu, kiedy to pułkownik Wojska Polskiego, wojskowy prokurator, Mikołaj Przybył publicznie wsadził sobie w usta pistolet, przestrzelił sobie policzek, a kiedy go zabierano do szpitala, by mu tę dziurę oporządzić, poinformował media, że on tak naprawdę chciał się zastrzelić, ale mu nie wyszło. W trakcie tej naszej internetowej rozmowy, w pewnym momencie pojawiło się pytanie, czy istnieje jeszcze coś tak oburzającego, kompromitującego, szokującego, zawstydzającego – można wymieniać – by opinia publiczna w Polsce postanowiła się tym czymś zainteresować na dłużej, niż na parę godzin, i dość zgodna odpowiedź brzmiała, że nie. Nic takiego nie ma. I ja chciałem tu parę słów na ten temat, trochę oczywiście powtarzając to, co już zostało i tak powiedziane, ale wydaje mi się, że nigdy zbyt dużo prostych prawd.\nMyślę sobie bowiem, że kiedy w grudniu roku 1981 specjalny oddział ZOMO, na rozkaz ówczesnych władz partyjno-państwowych – tak się to wtedy nazywało – zamordował 9 górników niemal na miejscu, a jeszcze kilka osób z pewnym opóźnieniem, pamięć o nich trwa w ten czy inny sposób do dziś. I nawet jeśli ktoś – i to wcale niekoniecznie przede wszystkim młodzież – ma tych górników na co dzień w nosie, to jednak, wspominając tamten dzień, potrafi choć na moment skłonić głowę. Myślę, że w gruncie rzeczy każdy – nawet prezydent Komorowski. Tymczasem, odnoszę coraz częściej wrażenie, że gdyby dziś doszło do podobnego wydarzenia, a więc, gdyby oddziały policji, czy jacyś specjaliści z ABW, przeprowadzili akcję przeciwko dowolnej grupie powszechnie traktowanej jako opozycja, pies z kulawą nogą by się tym wydarzeniem nie zbulwersował. Gdyby dziś policja lub jakiekolwiek służby na zimno zamordowały – no niech będzie, że dziewięciu protestujących górników – na początku oczywiście na dole ekranu telewizora pojawiłby się żółty napis, że oto doszło do tragedii, następnie w telewizji wystąpiłby minister Cichocki, powiedziałby, że doszło do tragedii i że sprawa będzie wyjaśniana z pełną starannością, następnie Justyna Pochanke zaprosiłaby do studia Leszka Millera i Jerzego Dziewulskiego, którzy by potwierdzili, że doszło do tragedii i że sprawę powinna wyjaśnić niezależna komisja, no a w związku z żałobą narodową, którą właśnie ogłosił prezydent Komorowski, w dniu dzisiejszym nie będzie „Szkła kontaktowego”.\nW tym momencie do głosu doszłaby opinia publiczna, i ta sprzed telewizorów, ale również komentująca w mediach – zarówno mainstreamowych, jak i tak zwanych obywatelskich. Przede wszystkim, rozdzwoniłyby się telefony do TVN-u, że nie ma najmniejszego powodu, by zawieszać nadawanie codziennej audycji, zwłaszcza że każdy wie, że prawdziwą żałobę można obchodzić w milczeniu, a nie tak demonstracyjnie. No ale wiadomo, że PiS nawet śmierć musi wykorzystać. Na drugi dzień dyskusja stałaby się już nieco bardziej demokratyczna, a więc pojawiliby się politycy Platformy Obywatelskiej, którzy by – najpierw dość nieśmiało, a następnie już zupełnie otwarcie – przypomnieli, że to za rządów PiS-u doszło do pierwszych przypadków nadużycia władzy, a więc, żeby może niektórzy w tej sytuacji siedzieli cicho. Oczywiście, dyskusja by już sunęła pełną parą na blogach, a tam, jak to na blogach. Głos ludu. A więc, na poziomie bardziej intelektualnie zaawansowanym, dowiedzielibyśmy się, że dobrze tak skurwysynom i nierobom, bo niech się nikomu nie wydaje, że można bez końca okradać polskie państwo, natomiast najbardziej schamiała blogerska drobnica by już tylko w swoim zwykłym stylu informowała, że trzeba było przy okazji ustrzelić Jarusiowi kota, lub że ciekawe kto i za czyje pieniądze zapłaci za te pogrzeby. Po tygodniu, z tej tragedii nie pozostałby najdrobniejszy ślad, a jeśli kiedykolwiek by o niej wspominał, to oczywiście tylko my, niestety ku coraz większemu społecznemu zniecierpliwieniu, że jak długo można wałkować wciąż ten sam temat.\nJak to się stało, że pamięć o Dziewięciu z Wujka jednak przetrwała? Przecież z całą pewnością nie jest tak, że w tamtych latach, media bardziej niż dziś, czuły obowiązek wobec społeczeństwa. Że tamci dziennikarze bardziej niż ci dzisiejsi wiedzieli, czym jest ten ich jakiś etos. Oczywiście, że nie! Wtedy jednak my wszyscy z jednej strony mieliśmy Kościół, a z drugiej jednak dostęp do tak zwanego drugiego obiegu – głównie w postaci radia Wolna Europa i Głos Ameryki. Co jednak może jeszcze ważniejsze, nie byliśmy tak okropnie zabiegani, tak tragicznie zaplątani w tę nieustanną konsumpcję i tak fatalnie zniewoleni na poziomie duchowym. A więc zdecydowanie mieliśmy czas na to, by sobie niekiedy bardziej niż zwykle pomyśleć. Dziś ta możliwość została nam ograniczona do minimum. Dziś ów „drugi obieg” w rzeczywistości nie istnieje, a więc nie istnieje też dostęp do alternatywnej informacji. Wtedy, Wolnej Europy mogła słuchać niemal cała Polska; dziś – czy to media toruńskie, czy blogi – stanowią czystą niszę. Zresztą, prawdę powiedziawszy, media w ogóle stanowią niszę, tyle że System ma szereg innych bardzo skutecznych sposobów docierania do społeczeństwa. Wielokrotnie zresztą o nich na tym blogu wspominaliśmy.\nWłaśnie – media. Ciekawa sprawa z tymi naszymi mediami. Z wszelkich dostępnych informacji wynika, że zdecydowana większość aktywnego – a więc tego, które nie musi zajmować się wyłącznie walką o przetrwanie – społeczeństwa, poza kolorowymi magazynami i bezpłatnymi dziennikami, gazet praktycznie nie czyta, w radiu słucha wyłącznie muzyki, a jak idzie o telewizję, ogląda tylko pierwszy program TVP. Reszta pije, śpi i trzeźwieje. A zatem, zastanówmy się, w jaki sposób ci właśnie obywatele mieliby zareagować na informacje o dziewięciu zamordowanych górnikach, zwłaszcza w sytuacji, gdy cały System jest gotów użyć wszelkich dostępnych sposobów, by do niech na ten temat docierała maksymalnie chaotyczna informacja, a – jak już powiedzieliśmy – reszta to nisza? A co z tymi, co są bardziej aktywni? Oni akurat swoje wiedzą i nowych wyjaśnień słuchać nie zamierzają. Im nawet już media do zdobywania wiedzy są niepotrzebne. W filmie „Trzy dni Kondora” Robert Redford wie, że choćby System nie wiadomo jak był potężny, od niego potężniejsze są wolne media, a więc kiedy pojawia się zapowiedź – czy może tylko zła wróżba – że to wcale nie jest takie pewne, czy te media są faktycznie takie wolne, ona brzmi tam jak autentyczna apokalipsa. Dlaczego? No właśnie dlatego, że dla Redforda ten „New York Times” to prawdziwa opoka. To coś, czego bramy piekielne nie przemogą. On wie, że to wszystko jest tak ułożone, że tam System się nie przedostanie… i w tym momencie nagle sobie uświadamia, że może to akurat już nie jest takie pewne. Widzimy ten piękny, nowoczesny budynek redakcji, ten przepyszny napis „New York Times”, tę fantastycznie nowoczesną nowojorską ulicę, ten piękny i fantastycznie prosperujący tłum i tego biednego Redforda, nagle uświadamiającego sobie, że jest całkiem możliwe, że on już niedługo zostanie „najbardziej samotnym człowiekiem na świecie”. Przepraszam, czy w tym kontekście ktoś chciałby się mnie jeszcze pytać o Polskę?\nJest w filmie „Trzy dni Kondora” jeszcze jedna wstrząsająca scena. Po tym jak Robert Redford dowiaduje się, że zlecenie na niego zostało cofnięte, razem ze swym niedoszłym zabójcą, wychodzą przed dom, w którym miał zginąć, i sobie, już bez żadnego napięcia, rozmawiają. I wtedy Von Sydow – to on gra tę straszną postać – uśmiecha się łagodnie i mówi, że on właściwie lubi swoją pracę. Tam wszystko jest jasno określone, człowiek wie, co do niego należy, no a poza tym, wyjątkowo komfortowa jest sytuacja, kiedy nie trzeba się opowiadać za żadną ze stron. Właśnie tak. Że nie trzeba się deklarować po żadnej ze stron. A później Von Sydow pyta: „Podrzucić pana?”, na co Redford mówi „Bardzo proszę”. A ja sobie myślę, że gdyby ten film skończył się w tym miejscu, można by to wszystko uznać wręcz za kino familijne. Nie? No, przepraszam, ale faktyczny koniec to, że mam rację, zdecydowanie potwierdza.\nJeśli komuś się ten tekst spodobał, a stać go jeszcze na pewne finansowe fanaberie, bardzo proszę kupować książkę o liściu, lub wspierać ten blog pod podanym obok numerem konta. Dziękuję.\nEtykiety: 3 dni Kondora, kłamstwo, media, Ojciec Chrzestny, przemoc, System\nredpill 14 stycznia 2012 17:29\nOd tamtych czasów wiele się zmieniło, dziś można napisać w zasadzie wszystko. Nawet w NYT. I nic.\ntoyah 14 stycznia 2012 19:15\nWiadoma sprawa! Właśnie tak. Chciałem nawet jakoś tę kwestię w tym tekście poruszyć, ale względy narracyjne nie pozwoliły. Gdyby ta moja notka była filmem na DVD, ten fragment znalazłby się w scenach odrzuconych.\njazgdyni 15 stycznia 2012 07:53\nJest mnóstwo filmów i książek typu political fiction, gdzie całe rządy są zbrodnicze, rządzą niezwyciężone tajne służby i bohater, który właśnie posiadł najważniejszą tajemnicę, czuje się osaczony i nie wie co robić. Wie, że go wkrótce dopadną, to tylko kwestia czasu, a on jest bezradny.\nPozostaje wtedy tylko jeden schemat, jedyne szczęśliwe rozwiązanie - pójść z tym do prasy.\nSto kopii ważnych, tajnych dokumentów już rozesłanych do gazet i telewizji. Albo inaczej, kopie ukryte w tajnym miejscu z zastrzeżeniem, aby wysłać do NYT, jak coś mi się stanie.\nTa kalka jest bardzo mocno utrwalona w literaturze i filmie. Chyba mocno się temu przysłużyła afera Watergate, gdzie dwóch żurnalistów zmiotło prezydenta USA.\nCzy coś podobnego jest możliwe w Polsce? Chyba nie. My media mamy w dupie i jedno co się tylko udało, to Michnikowi wsadzić Rywina za kraty.\nPozatym nic, całkiem nic.\norjan 15 stycznia 2012 09:27\nJa myślę, że warto odwołać się do klasyków za pomocą:\ntoyah 15 stycznia 2012 12:34\nWydaje się, że dziś są takie czasy, że i w Stanach to już nie działa. Oni spodziewali się, że to pójdzie w tym kierunku, że NYT nie będzie publikował, tymczasem stało się coś znacznie gorszego. NYT publikuje jak najbardziej, tyle że na ludziach to już nie robi wrażenia.\ntoyah 15 stycznia 2012 12:38\nNie bardzo wiem, czy mi wypada, bo tam jest jednak trochę o mnie, ale nie mam wyjścia. To jest tak dobre, że będę musiał ten tekst Księdza tu wkleić. Jeszcze dziś.\njazgdyni 15 stycznia 2012 13:07\nStaczają nas do motłochu - piwo, grill, tefałen!\norjan 15 stycznia 2012 14:41\nCo znaczy: "nie wypada". Każdy, kto tu zagląda przecież wie, jaka jest ocena księdza dla Twojej postawy i wynikającego pisania.\nZatem, bez niepotrzebnej skromności, proszę. Suknia księdza, z całym należnym jej szacunkiem, nie powinna ograniczać dostępu do wiedzy i mądrości człowieka w nią odzianego.\nZatem: Alleluja i do przodu!\nraven59 15 stycznia 2012 17:38\nZ tą notką w pewnym sensie koresponduje notka, z którą zapoznałem się wczoraj:\nNie wiem czy czytałeś, myślę że w sumie warto.\ntoyah 15 stycznia 2012 20:13\nNie gniewaj się, ale nie warto.\nraven59 15 stycznia 2012 22:06\nPozwolisz, że jednak będę z Tobą polemizował.\nZapomnij o tym wokół czego jakiego temat skonstruowana jest tamta notka.\nNie chodzi przecież o to czy samolot wyleciał czy nie wyleciał, uległ katastrofie na skutek zamachu czy głupoty pilotów czy kontrolerów lotu, pod Smoleńskiem czy Pietrozawodskiem.\nChodzi o to czy dane wydarzenie jest faktem czy faktem medialnym, jak przytoczona tam wypowiedź Geremka, "że interesuje go wyłącznie fakt prasowy".\nCzy jest coś w NYT czy nie, co zostaje zakodowane z pamięci ludzi? Fakty czy fakty medialne.\nCo zostanie w głowach ludzi ? To co przekaże GW, TVN24 czy coś innego ?\nCzy jest szansa dotarcia do prawdy o danym wydarzeniu czy jesteśmy skazani tylko i wyłącznie na to co zostanie nam przekazane.


Aktualności – Katedra Prawa Administracyjnego\n25 września pracownicy i doktoranci Katedry Prawa Administracyjnego UJ uczestniczyli w XII Krakowsko-Wrocławskim Spotkaniu Naukowym Administratywistów – tym razem organizowanym przez Uniwersytet Wrocławski. Przedmiotem obrad stały się „Niezorganizowane źródła prawa administracyjnego”. Wśród referatów znalazły się m.in.: – „Autorytetowe prawo administracyjne” (prof. dr hab. Wojciech Jakimowicz), – „O wpływie tzw. niezorganizowanych źródeł prawa na system prawaWięcej oXII Krakowsko-Wrocławskie Spotkanie Naukowe Administratywistów[…]\nUprzejmie informujemy, że ukazała się monografia podsumowująca XI Krakowsko-Wrocławskiego Spotkania Administratywistów, które odbyło się 26 września 2020 r. Zapraszamy do lektury. Więcej na stronie wydawnictwa. „Dyskutowanie o prawie administracyjnym i jego pojęciach jest w naukach administracyjnych naturalne, a stwierdzenie tej oczywistości można słusznie traktować jako banalne. Rola pojęć – jak pisał Profesor Franciszek Longchamps –Więcej oAktualność pojęć prawa administracyjnego[…]\nUprzejmie informujemy, że Pan Prof. dr hab. Piotr Dobosz za wybitne zasługi w działalności na rzecz ochrony dziedzictwa narodowego i odnowy zabytków Krakowa został uhonorowany Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. więcej\nEgzaminy online z przedmiotu Prawo administracyjne\nInstrukcja dla studentów w sprawie sposobu przeprowadzenia przez Katedrę Prawa Administracyjnego Uniwersytetu Jagiellońskiego egzaminów online z przedmiotu Prawo administracyjne oraz w sprawie warunków uczestnictwa w tych egzaminach* * jest to wzorcowy spis reguł przeprowadzenia egzaminów online z Prawa administracyjnego I. Postanowienia ogólne 1. W związku z zagrożeniem chorobą COVID-19 w roku akademickim … egzaminy z prowadzonegoWięcej oEgzaminy online z przedmiotu Prawo administracyjne[…]\ndr hab. Ewa Skorczyńska\nUprzejmie informujemy, że w dniu 19 kwietnia 2021 r. Pani Ewa Skorczyńska (adiunkt w Katedrze Prawa Administracyjnego Uniwersytetu Jagiellońskiego) uchwałą Rady Dyscypliny Nauki Prawne uzyskała stopień doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie nauki prawne.\nZ wielkim żalem zawiadamiamy, że zmarł Profesor Józef Filipek, wybitny naukowiec, wychowawca wielu pokoleń prawników, wieloletni kierownik Katedry Prawa Administracyjnego Uniwersytetu Jagiellońskiego.\nXI Krakowsko-Wrocławskie Spotkanie Naukowe Administratywistów\n26 września 2020 r. odbyło się (tym razem w formule zdalnej) już XI Krakowsko-Wrocławskie Spotkanie Naukowe Administratywistów. Przedmiotem obrad stała się „Aktualność pojęć prawa administracyjnego”. Prelegenci wystąpili w trzech panelach: O aktualności, O pojęciach, O prawie. Planowane jest zebranie wszystkich referatów i głosów w dyskusji w monografii pokonferencyjnej.\nUkazała się monografia Pana Prof. Jana Zimmermanna pt. „Aksjomaty sądownictwa administracyjnego”. Jest to pierwsze opracowanie dotyczące teoretycznego ujęcia sądownictwa administracyjnego w Polsce. Zapraszamy do lektury. Więcej informacji na stronie wydawnictwa: Aksjomaty sądownictwa administracyjnego\nJubileusz Prof. Jana Zimmermanna\n3 października 2019 r. odbył się Jubileusz 70. urodzin Prof. Jana Zimmermanna. Wzięli w nim udział przedstawiciele wszystkich, polskich ośrodków naukowych. Uroczystość odbyła się w Auli Jagiellońskiej Collegium Maius, laudację wygłosił Prof. Mirosław Stec. Sprawozdanie w miesięczniku UJ Alma Mater. Na cześć Jubilata została wydana Księga jubileuszowa pt. Fenomen prawa administracyjnego, wyd. Wolters Kluwer. SkładaWięcej oJubileusz Prof. Jana Zimmermanna[…]\nW 2019 r. ukazały się dwie monografie przygotowane przez pracowników Katedry Prawa Administracyjnego UJ dotyczące zagadnienia integralności prawa administracyjnego. Integralność prawa administracyjnego Integrity of administrative law Zapraszamy do lektury.


Operacja "Bin Laden" (aktl.)\nDodano: 16 września 2001, 19:36 0\n"To będzie nowy rodzaj konfliktu, przeciw wrogowi nowego rodzaju. Konflikt bez pól bitewnych, z przeciwnikami, którzy wierzą, że są niewidzialni. Są w błędzie" - mówił prezydent Bush zwracając się do Amerykanów.\nPrezydent apelował do Amerykanów, by w poniedziałek wrócili do normalnych zajęć, pamiętając o tym, że jest "grupa barbarzyńców", która wypowiedziała im wojnę.\nKongres i Senat USA udzieliły prezydentowi George W. Bushowi całkowitego poparcia dla "użycia koniecznej i stosownej siły" wobec sprawców śmiercionośnych ataków w USA.\nWydano rozkaz zestrzeliwania samolotów pasażerskich, które zbliżając się do Waszyngtonu nie posłuchają wezwania do zawrócenia.\nWg pakistańskiej gazety "The Nation", USA poprosiły Pakistan o otwarcie przestrzeni powietrznej w związku z planowanym atakiem na bazy terrorystów w Afganistanie. 81 proc. Amerykanów chce odwetu militarnego za wtorkowe zamachy.\nJak podała agencja Reutersa, w piątek przed świtem na prawie trzy godziny zamknięto dla samolotów pasażerskich międzynarodowy port lotniczy w Islamabadzie. Część rejsowych samolotów skierowano do Karaczi.\nPrzyjmowano wyłącznie sprzęt wojskowy - powiedział urzędnik pakistańskiego Zarządu Lotnictwa Cywilnego.\nKierownictwo afgańskich ortodoksów islamskich - talibów poinformowało, że spodziewa się "masowego" ataku sił amerykańskich. W relacji agencji France Presse zapowiedzieli oni krwawy odwet, jeśli dojdzie do takiej akcji.\nW Afganistanie od pięciu lat ukrywa się Osama bin Laden, którego Amerykanie podejrzewają o kierowanie wtorkowymi atakami terrorystycznymi na Nowy Jork i Waszyngton. Talibowie twierdzą, że islamskie prawo nie zezwala na wydanie "gościa", a w takim charakterze przebywa w tym kraju bin Laden.\nObecność bin Ladena w Afganistanie, potwierdził w sobotę charge d""affaires ambasady talibów w Abu Zabi, Aziz Al-Rahman.\n"Jeśli chce wyjechać, nie będziemy mu przeszkadzać. Lecz jeśli chce zostać, nie będziemy go zmuszać do wyjazdu. Jest gościem naszego narodu" - powiedział.\nAmerykanie - za pośrednictwem Pakistanu - przekazali Afgańczykom ultymatywne żądanie wydania bin Ladena do wtorku.\nRządzący w Afganistanie talibowie próbowali zastraszyć sąsiadów zapowiadając zmasowany atak" ich bojowników , "jeśli którykolwiek z krajów sąsiadujących z Afganistanem udostępni swe terytorium i swe bazy lotnicze wojskom Stanów Zjednoczonych".\nOdpowiedzią Pakistanu było wysłanie delegacji do Kabulu: ma namówić talibów do wydania bin Ladena i "uniknięcia katastrofy". Iran nie zajął tak jednoznacznie proamerykańskiego stanowiska, ale na groźby talibów odpowiedział: "Iran jest zdecydowany bronić swojego terytorium, gdyby doszło na nim do walk w razie represji Stanów Zjednoczonych wobec Afganistanu" - mówił agencji IRNA Hossein Zare-Sefat, wicegubernator graniczącej z Afganistanem prowincji Khorassan.\nStany Zjednoczone mogą zatem liczyć na współpracę dwóch najpotężniejszych sąsiadów Afganistanu - kontrolującej Tadżykistan Rosji (czytaj : Nalot na Hattaba) i Pakistanu, oraz na neutralność trzeciego - Iranu. Czwarte z mocarstw aspirujących do odgrywania znacznej roli w regionie - Chiny, już wcześniej zapowiedziały, że nie przeciwstawią się amerykańskiej akcji przeciw terrorystom.\nRosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Iwanow poinformował, że została podwyższona gotowość bojowa rosyjskiej dywizji zmechanizowanej, stacjonującej w sąsiadującym z Afganistanem Tadżykistanie.\nNiewiadomą pozostaje jednak zakres współpracy z Pakistanem, tradycyjnym sojusznikiem i najważniejszym partnerem USA w regionie. Choć obecne władze popierają Amerykanów - Pakistan jest państwem muzułmańskim. I choć fanatycy i fundamentaliści zostali tam zepchnięci do głębokiej opozycji, mogą wykorzystać ataki USA ("niewiernych") na talibów ("braci w wierze") do poszerzenia wpływów, wywołania rozruchów lub rebelii.\nem, les, pap\nCzytaj też: Randez vous z bin Ladenem\nAPOKALIPSA!!! ; Osama


Rezonans dla Azy - RatujemyZwierzaki.pl\nRezonans dla Azy\n1 079 zł (35,96%)\nNie udało nma się zebrać tej kwoty ale całość została przeznaczona na potrzeby zdrowotne Azy, bieżace badania i leczenie schorowanych stawów i zwyrodnień kości naszej staruszki.\nW Stowarzyszeniu Przytulidełko w Wieliczce znajdowały się, jako jedyne pieski, dwie urocze sunie - 13-letnia Aza i 7-8 -letnia Fiona.\nFionka, niestety nie doczekała szczęśliwego zakończenia, zmarła w ubiegłym tygodniu, ale Azunia dalej żyje i bardzo pragnie być zdrowym i jak najdłużej sprawnym piesiem!\nZmniejszyliśmy kwotę zbiórki o koszt rezonansu Fiony, uwzględniając prowizję dla portalu i koszty dojazdu do Wrocławia.\nAza jest staruszką, która całe swoje życie, od szczeniaka spędziła w schroniskowym boksie.\nTemu zawdzięcza dzisiaj syndrom końskiego ogona oraz problemy z kręgosłupem. Ostatnio zaczęła mieć problemy także z tylną prawą nogą.\nSunia nadaje się do zabiegu operacyjnego. Konieczne jest jedank wcześniejsze wykonanie badania rezonansem magnetycznym. Badanie zaplanowane jest na początek grudnia tego roku u doktora Niedzielskiego we Wrocławiu.\nBadanie suni o wadze ponad 26 kg, bo tyle Aza waży, to koszt 2000 zł. Musi mieć także zrobione badanie w kierunku możliwości poddania jej narkozie, w której rezonans jest wykonywany. Rezonans magnetyczny musimy także wykonać u kotka Trafika ze złamanym kręgosłupem. Trafik znalazł dobrych ludzi, którzy zrzucili się na badanie dla niego.\nZostańcie, bardzo prosimy, dobrymi ludźmi dla Azy. Chcielibyśmy zawieść oba nasze zwierzęta za jednym razem. Do Wrocławia, który jest jednym z dwóch ośrodków w Polsce, w których możliwe jest wykonanie rezonansu magnetycznego zwierzęciu, mamy bardzo daleko, a nie dysponując samochodem musimy zebrać na tę podróż pieniądze i/lub znaleźć osobę, kóra zechciałaby nas tam zawieźć.\nSzukamy też osoby, która zechciałabym odbyć z nami tę podróż w zamian za koszty paliwa.


Platforma obliczeniowa do pracy z danymi genomicznymi - Artykuły dla pacjenta - Artykuły dla pacjenta - dlapacjenta.info\nPostępy poczynione w drodze od pierwszego sekwencjonowania genomu człowieka do zbliżającej się wielkimi krokami ery medycyny genomicznej były możliwe dzięki technikom sekwencjonowania z dużą przepustowością (HTS). Metoda ta umożliwia szybkie sekwencjonowanie dużych odcinków par zasad DNA i RNA, obejmujących całe genomy. Wyodrębnianie znaczących sygnałów biologicznych z danych HTS wymaga jednak zaawansowanych narzędzi statystycznych o dużej wydajności obliczeniowej.\nZa cel finansowanego ze środków UE projektu RADIANT (Rapid development and distribution of statistical tools for high-throughput sequencing data) przyjęto ulepszenie najpopularniejszych narzędzi analizy danych. Jego głównym założeniem było zintegrowanie pakietów oprogramowania opracowanych przez badaczy z Francji, Niemiec, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii i Włoch w jedną platformę obliczeniową.\nJednym z nich jest napisana w języku Python biblioteka HTSeq, która dokonuje wstępnej obróbki danych z sekwencjonowania RNA pod kątem analizy różnicowej ekspresji genów. Pakiet DESeq2 udostępnia metody wykrywania różnicowo ekspresjonowanych genów przy użyciu uogólnionych modeli liniowych. Z kolei w pakiecie BitSeqVB implementowano bayesowską metodę wnioskowania na temat stężenia transkryptów RNA informacyjnego.\nBadania prowadzone w ramach projektu RADIANT objęły wszystkie aspekty analizy danych HTS, od kontroli jakości do wizualizacji danych. Dla szeregu czasowego ekspresji genów zaproponowano hierarchiczne modelowanie bayesowskie umożliwiające uzupełnianie brakujących danych w sposób systematyczny, jak i losowy. Przeglądarka genomu RADIANT jest pierwszym narzędziem do wizualizacji danych dotyczących metylacji DNA.\nWiększość narzędzi zintegrowano w ramach platformy Bioconductor, tworząc jednolite środowisko analizy, dokumentowania i dystrybucji danych HTS. Ogromna liczba pakietów dostępnych na platformie Bioconductor utrudnia jednak mniej doświadczonym użytkownikom rozwiązywanie konkretnych problemów. Opracowano zatem "ściągawkę" dla początkujących, stanowiącą proste, a zarazem kompletne wprowadzenie do zagadnień analizy danych sekwencjonowania RNA.\nDzięki możliwości niezwykle dokładnego badania genomu człowieka techniki sekwencjonowania są obecnie stosowane praktycznie we wszystkich gałęziach badań biologicznych i medycznych. Nowo opracowane narzędzia projektu RADIANT przyczynią się do ugruntowania pozycji analizy danych HTS jako nieodzownego narzędzia naukowego. Przewidywane zastosowania mogą odmienić oblicze badań genomicznych, otwierając drogę ku nieosiągalnym dotąd odkryciom.\ndata ostatniej modyfikacji: 2016-07-04 14:37:50