Nowym przełomem technologicznym w handlu detalicznym będzie rozszerzona rzeczywistość - Wiadomości Handlowe\nW co zainwestują sieci handlowe w czasach kryzysu? Kluczowa będzie efektywność [RETAIL TRENDS / DEBATA:What’s next?!] 26.05.2022/14:02\nPiotr Kaznowski, Mars Wrigley na Retail Trends 2022: Kasy samoobsługowe mają atuty, ale mogą też pozbawić detalistów części zysków 26.05.2022/13:41\nwiadomoscihandlowe.pl 26.05.2022/13:30 PKN Orlen wypłaci akcjonariuszom 1,5 mld zł dywidendy za 2021 r. Skarb Państwa zarobi ponad 400 mln zł\nPKN Orlen wypłaci akcjonariuszom 1,5 mld zł dywidendy za 2021 r. Skarb Państwa zarobi ponad 400 mln zł 26.05.2022/13:30\nNowym przełomem technologicznym w handlu detalicznym będzie rozszerzona rzeczywistość\n„Doświadczenie zakupowe” to w dzisiejszym detalu określenie-klucz do sezamu. Konsumenci pożądają coraz bardziej rzeczywistych i wciągających doświadczeń – jednak nie chcą ich doznawać kosztem czasu czy wysiłku. Jak wynika z badania firmy Nielsen, rozwiązaniem tego dylematU będzie rozszerzona rzeczywistość AR i wirtualna rzeczywistość VR.\n13:41 Piotr Kaznowski, Mars Wrigley na Retail Trends 2022: Kasy samoobsługowe mają atuty, ale mogą też pozbawić detalistów części zysków\n12:59 Allegro zwiększa przychody, ale zmniejsza zyski. Firma obniża roczne prognozy i tnie inwestycje


"Pukając do nieba bram" - Górowo Iławeckie\n2013-12-15 22:14:48 (ost. akt: 2013-12-16 00:10:12)\nW ramach realizacji Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Narkomanii 13 grudnia, w pełni wypełnionej sali Ośrodka Kultury w Górowie Iławeckim odbył się koncert „Pukając do Nieba Bram” w wykonaniu Wojtka Kubiaka.\nMuzyk, lider zespołu Chocolade Spoon, znany z utworów Jestem wolny, Dziki sen, czy też muzyki do seriali Magda M. oraz Dziki, problem uzależnień przedstawił w sposób ciekawy i nietypowy. Artysta śpiewał piosenki artystów, którzy odeszli od nas przez uzależnienia od różnych środków - bardzo często byli to młodzi ludzie, którzy nadal są idolami pokolenia, śpiewał również i swoje utwory.\nKoncert był przestrogą - nawet sława i pieniądze nie czynią nieśmiertelnym, a czasem nawet uśmiercają. Artysta nie tylko śpiewał i grał na gitarze ale również mówił o doświadczeniach i przeżyciach swoich oraz innych osób z środowisk artystycznych, którzy często kończyli karierę z powodu uzależnienia od alkoholu, narkotyków, dopalaczy czy też innych środków uzależniających.\nW spotkaniu wzięli udział uczniowie z Zespołu Szkół w Górowie Iławeckim oraz Gimnazjum nr 1 w Górowie Iławeckim. Koncert spotkał się z żywą reakcją uczestników koncertu.


Niania Elektroniczna Angelcare AC420 :: HeyMama\nKanadyjska firma Angelcare® od lat specjalizuje się w produkcji urządzeń, które mają zapewnić maximum bezpieczeństwa małym dzieciom. Produkty Angelcare® są sprzedawane w ponad 40 krajach na całym Świecie i cieszą się dużym uznaniem fachowców oraz rodziców. Potwierdzeniem wysokiej jakości urządzenia są liczne międzynarodowe nagrody i medale, którymi firma może się pochwalić.\nKompletny zestaw elementów Niani elektronicznej AC420 to :\n1. nadajnik niani elektronicznej,\n2. odbiornik niani elektronicznej z ładowarką,\n3. dwa zasilacze,\n4. 4 akumulatorki NiMH odbiornika,\n6. całość w estetycznym pudełku.\n1. podsłuch dźwięków z pokoju dziecka,\n2. temperatura w pokoju dziecka wyświetlana na odbiorniku,\n3. praktyczna nocna lampka (aureola),\n4. wygodny zaczep do paska,\n5. możliwość aktywacji głosem lub ciągły odbiór dźwięku,\n6. cyfrowa regulacja poziomu dźwięku na odbiorniku,\n7. regulacja czułości mikrofonu,\n8. sygnalizacja utraty zasięgu,\n9. ostrzeżenie o niskim poziomie naładowania akumulatorków.\nProszę pamiętać, że zasięg uzależniony jest od klasy urządzenia i rodzaju przeszkód dla sygnału nadajnika. Często urządzenia o sugerowanym zasięgu 500m działają gorzej niż urządzenia o zasięgu 200m. Dodatkowym atutem urządzeń Angelcare® jest bardzo atrakcyjna cena, znacznie niższa niż porównywalnych urządzenia innych producentów.\nPosiadają także atesty wymagane w kilkudziesięciu krajach na całym Świecie, m.in. w Kanadzie, w Stanach Zjednoczonych.\nAkcesoria dla Dziecka - Numer handlowy: 76003


Nieznajomi - Creepypasta, horror, strszne historie, recenzje, artykuły, filmy, galerie, na faktach - Straszne-Historie.pl\nsundowner 14 7 lat temu 11 228 odsłon Czas czytania: ~24 minuty\nNazywam się Andrew Erics. Kiedyś mieszkałem w Nowym Jorku. Moja matka, to Terrie Erics. Jest w książce telefonicznej. Jeśli znasz miasto i przeczytasz to, znajdź ją. Nie pokazuje jej tego, ale powiedz jej, że ja kocham i staram się wrócić do domu. Proszę.\nWszystko zaczęło się, kiedy około dwudziestych piątych urodzin zdecydowałem, że pora już zrezygnować z noszenia plecaka ze sobą do pracy. Pomyślałem, że jeśli nie będę wszędzie targał ze sobą torby na książki jak licealista, to będę wyglądał na osobę dojrzalszą. Oczywiście to oznaczało, że muszę także zrezygnować z czytania w metrze rano i po południu, bo książki, nawet te w miękkiej oprawie, nie mieściły się w moich kieszeniach. Neseser zupełnie by był nie na miejscu, bo pracowałem w fabryce, a torby przewieszane przez ramię zawsze wydawały mi się trochę obciachowe. Zbyt podobne do damskiej torebki moim zdaniem.\nMiałem odtwarzacz mp3, który umilał mi czas, ale kiedy się zepsuł - wyłączał się na koniec każdej piosenki, jeśli ręcznie nie zmieniłem na następną - to też odeszło w niepamięć. Zatem każdego poranka siedziałem w wagonie przez pół godziny, która ciągnęła się w nieskończoność i tylko oglądałem poczynania moich współpasażerów. Trochę się wstydziłem i nie chciałem, żeby mnie ktoś przyłapał na potajemnym podglądaniu. Co interesujące, szybko odkryłem, że nie byłem jedyna osobą na świecie, która niekomfortowo czuła się w tłumie. Ludzie maskowali to na różne sposoby, ale ich przejrzałem. Podzieliłem ich w myślach na kilka kategorii. Wiercipięty, którzy nie potrafili się wyluzować, wciąż musieli coś robić rękami, przerzucali ciężar ciała z jednej strony na drugą i z powrotem, przysuwali, a następnie odsuwali nogi od siedzenia. Tych było zauważyć najłatwiej. Następnie byli niby-spacze, którzy zamykali oczy zaraz po zajęciu miejsca. Z tym, ze większość z nich tak naprawdę nie spała. Ci, którzy rzeczywiście spali, często się wiercili i wybudzali nagle na przystankach lub przy jakimś głośniejszym dźwięku. Udający po prostu pozostawali w bezruchu od momentu usiądnięcia, aż do przystanku, na którym wysiadali. Byli też uzależnieni od empetrójek, czasami ludzie z laptopami, osoby podróżujące w grupach i głośno rozmawiający. Ci nie mogący wytrzymać pół minuty bez telefonu byli albo bardzo popularni, albo nie potrafili się zamknąć choćby na moment.\nJakkolwiek samo oglądanie ludzi groziło śmiercią z nudów, to jednak zaobserwowałem pierwszą niezgodność. Mężczyzna w średnim wieku, brązowe włosy, średniego wzrostu i wagi, ubrany zwyczajnie. Dziwne było to, że wyglądał niemal zbyt normalnie. Nic go nie wyróżniało z wyglądu, z zachowania, jakby był stworzony do wmieszania się w tłum. To właśnie te cechy spowodowały, że zwróciłem na niego uwagę - chciałem zaobserwować jak zachowują się ludzie w metrze, a on nie zachowywał się wręcz wcale. Na nic nawet nie reagował. Przypominał kogoś siedzącego przed telewizorem, oglądającego film dokumentalny o rybach. Zero zaciekawienia, zero zaangażowania, ale i tak ogląda. Obecny, ale się nie liczy.\nBywał w metrze popołudniami. Minął ponad miesiąc odkąd zacząłem eksperyment z oglądaniem ludzi, aż pojawił się on, a ponieważ nie jeździłem codziennie tą samą linią metra, a gdy tak się zdarzało, to zawsze starałem się być w innym wagonie, niż ostatnio. Po raz pierwszy zauważyłem go w poniedziałek, tak mi się wydaje, drugi raz trzy dni potem, w czwartek. Oczywistym było, że zawsze jeździł tą samą linią metra, siedział w tym samym wagonie - ba, nawet na tym samym miejscu. Czyżby OCD (nerwica natręctw - przyp. tłum.)? Tak wtedy pomyślałem. Przykuł moją uwagę od pierwszej chwili, więc nie odpuściłem sobie obserwowania go przy następnej okazji. Był, szczerze mówiąc, dość niepokojący. W ogóle nic nie robił. Siedział sobie bez wyrazu, głowa prosto, co by się nie działo. Do wagonu weszła kobieta z płaczącym dzieckiem i usiadła tuz za nim, a on wciąż nic. Nie odwrócił nawet głowy, ani nie zmarszczył brwi w irytacji, a dzieciak był zajebiście głośny.\nZanim metro dojechało do mojego przystanku, zacząłem mieć mdłości, a kiedy wyszedłem z wagonu ręce trzęsły mi się jak na nikotynowym głodzie. Z tym facetem było coś "nie tak." W zasadzie myślałem, że był jakimś dziwakiem. Socjopatą na przykład, jednym z tych cichych gości, a potem się okazuje, że ma tuzin kobiecych głów w zamrażarce i na dodatek pierwszą ofiarą była jego matka.\nŁapałem się na tym, że po pracy często się przysłowiowo opierdalałem, łaziłem bez celu, zatrzymywałem się oglądać wystawy w pobliskim markecie, chociaż nie miałem zamiaru niczego kupować. Przez kilka tygodni unikałem tej linii metra, a kiedy już jednak na nią trafiłem, to upewniałem się, że wszedłem do wagonu jak najdalej od tego, w którym on zwyczajowo bywał. Wtedy, pewnego poranka, zauważyłem kolejna osobę, która spowodowała zapalenie się lampki ostrzegawczej w mojej głowie. Kobieta, wyglądała dość prosto, jakby nie pasowała do całego tego gwaru i zgiełku w okół niej. Kiedy ją zauważyłem zdałem sobie sprawę, że to zaczynało być już moją obsesją. Podglądanie ludzi, które na początku było tylko sposobem na pozbycie się nudy, stało się dla mnie czymś w rodzaju religii. Nie potrafiłem wejść do metra albo autobusu i nie zacząć badać wszystkich wzrokiem, zakreślając w myślach kolejne punkty z listy. Zwykłe, proste, niemarkowe ubrania w jednolitych kolorach? ✓. Brak jakichkolwiek emocji na twarzy, brak typowym spojrzeń za okno lub na innych pasażerów? ✓. Żadnych toreb, torebek, biżuterii? ✓. ✓,✓,✓ i tak dalej. Zacząłem nazywać ich Nieznajomi.\nNie widywałem ich każdego dnia, nawet po tym, gdy zacząłem jeździć metrem więcej, niż tego potrzebowałem albo wsiadać wieczorami do autobusów, którymi było mi nie po drodze. Ale oni tam byli, wystarczająco często. Na widok jednego z nich zgrzytały mi zęby, pociły się dłonie, w gardle miałem sucho. Jeśli kiedykolwiek wygłaszałeś jakąś przemowę, to pewnie znasz to uczucie. Nawet mimo faktu, że nie poświęcali mi ani sekundy uwagi, to czułem się, jakbym był wystawiony im na pokaz. Widziałem ich, jasno i wyraźnie. Jak oni mogli nie zauważać mnie?\nTak jednak było. I kiedy wreszcie ciekawość przezwyciężyła strach, postanowiłem iść za jednym z nich. Wybrałem tego, którego "odkryłem" na samym początku, facet z popołudniowego metra, który zawsze siadał w tym samym miejscu. Zająłem miejsce zaraz za nim. Jechaliśmy aż do pętli. Wstał i wyszedł pierwszy. Śledziłem go zachowując dystans między nami, ale nie poszedł daleko. Usiadł na pobliskiej ławce, jego twarz jak zwykle nie wyrażała żadnych emocji, ja natomiast zawróciłem i zaczekałem za rogiem budynku, starałem się zachowywać normalnie. Po kilku minutach nadjechał kolejny pociąg, obserwowałem jak do niego wsiada i zajmuje zwyczajowe miejsce. Nie zebrałem się na odwagę śledzić go dalej.\nNigdzie nie jechał! Dojeżdżał metrem na sam koniec trasy, a potem co? Wracał? Po co niby miałby to robić? Ta myśl chodziła za mną jeszcze długo po tym, jak wróciłem następnym pociągiem do domu i próbowałem odpocząć. Nie mogłem tego tak zostawić, nie dopóki nie dowiem się, o co w tym chodzi. To już nie było zdezorientowanie - byłem zwyczajnie zły. Po jaką cholerę ten tajemniczy drań, prawie nieludzki, jeździł metrem w tę i we w tę, bez celu? Kiedyś przeczytałem, że umysł unika konfrontacji z pewnymi rzeczami, bo sam ich widok jest nie do zniesienia. Pająki wywołują takie odczucia u wielu osób, szczególnie te duże. Wyglądają dla nas nienormalnie, obco. Ja zacząłem odczuwać podobny efekt na widok Nieznajomych. Atakowali moje zmysły.\nŚledziłem go znów następnego dnia i kolejnego też. Każdego dnia, przynajmniej przez tydzień, nasza dwójka urządzała sobie wspólnie ciche wycieczki, chociaż tylko ja o tym wiedziałem. Pod koniec tygodnia chodziłem za nim godzinami, dopóki nie odjeżdżał ostatni pociąg zatrzymujący się niedaleko mojego mieszkania. Jeździliśmy z jednego końca miasta na drugi, a potem z powrotem. Już nie obserwowałem ludzi. Obserwowałem człowieka, obserwowałem Nieznajomego. Nie zwracałem uwagi na nikogo innego, chociaż kątem oka dostrzegłem kilka zdezorientowanych spojrzeń w moją stronę. Poza tym my dwaj moglibyśmy być jedynymi ludźmi na świecie, reszta mnie nie obchodziła.\nW zeszłym tygodniu straciłem pracę. Mój kierownik był miły i nieco wstydliwy, ale stanowczy. Nie mogłem się skupić. Ani trochę nie byłem produktywny. To była dość długa rozmowa, ale prawie nie słuchałem. Myślałem jedynie o moim nowym zajęciu, musiałem być czujny. Co mógł robić ten facet, nie, to coś w metrze, kiedy go nie obserwowałem? W południe po raz ostatni wyszedłem z pracy. Normalnie zacząłbym śledzić mój cel około 17:30, ale byłem pewny, że będzie na mnie czekał. Chciałbym więcej pamiętać z tamtego dnia. To był słoneczny dzień? W sumie było lato przecież. Mogłem przejść się miastem, może pooglądać ładne dziewczyny. Mogłem iść na mrożone cappuccino i fajkę do przydrożnej kawiarenki, a potem iść do domu i odłożyć moją powiększającą się obsesję na bok. Znaleźć nową pracę i znów wrócić do czytania w pociągach i autobusach.\nZamiast tego wszystkiego - czekałem. Czekałem na stacji przynajmniej godzinę, aż zobaczyłem go przez okno. Wszedłem do wagonu metra i po raz pierwszy zauważyłem, że moja skóra nie była lepka, moje ręce nie drżały, a serce nie waliło. Po raz pierwszy usiadłem centralnie naprzeciwko niego, na linii jego wzroku. Oczekiwałem zmian na jego twarzy. Rozpozna mnie? Nawet jeśli, to nie widziałem żadnych tego oznak, a przyglądałem się uważnie. Musieliśmy tworzyć interesujący duet siedząc naprzeciwko siebie i gapiąc się jeden na drugiego. Ciężko było się powstrzymać od złości, ale wysiliłem się, aby nie wyrażać żadnych emocji, tak jak on. Wewnątrz już prawie krzyczałem na niego. Zrób coś, pierdolony dupku! Zauważ mnie! Wiem, czym jesteś!\nWłaściwie, to nie wiedziałem, a moje ciche żądania pozostały bez odpowiedzi przez pierwszą podróż dookoła, drugą, trzecią czy nawet dziesiątą. Jeździliśmy wspólnie do późnej nocy, a na każdej stacji końcowej razem wysiadaliśmy i czekaliśmy. Usiadłem tuż obok niego na ławce, spoglądając na niego kątem oka, ale z jego strony nadal nie było żadnej reakcji. Równie dobrze mogłoby tu nie być jednego z nas.\nW końcu nadszedł czas ostatniego wspólnego przejazdu. Zabiłem mu ćwieka i wiedziałem to. Ostatnia podróż, zanim pociągi przestały kursować. W tym momencie zawsze mu odpuszczałem, bo miałem daleko do domu, a autobusy przestawały jeździć w tym samym czasie, co metro. Tym razem jednak, podążyłem za nim, w końcu się przekonam co wyprawia, gdy nie może jeździć pociągiem. Może czegoś się dowiem.\nMetro gnało przed siebie, a ja byłem coraz bardziej niecierpliwy. Wagon powoli się wyludniał, aż zostało tylko nas dwóch. Ze wszystkich sił starałem się nie wpuścić na twarz maniakalnego uśmiechu, wagon metra zaczął zwalniać, aż ostatecznie się zatrzymał. Koniec trasy.\nNieznajomy się nie ruszył, w ogóle nic nie zrobił. Drzwi wagonu były otwarte. Gdzieś w oddali słyszałem kilku włóczęgów starających się wydostać ze stacji gdzieś za nami, echo przynosiło ciche kroki. Nic. Głośniki oznajmiły wszystkim drzemającym, że dojechaliśmy do stacji końcowej. Wciąż nic. Znów usłyszałem kroki. Konduktor, czy ktoś taki, zaglądał do każdego wagonu, żeby upewnić się, że jest pusty, zanim zabierze pociąg tam, gdzie zostawia go na noc. Nie spuściłem wzroku z mojej milczącej ofiary.\nKątem oka dostrzegłem konduktora, który wreszcie dotarł do naszego wagonu. Zajrzał do środka, spojrzał na nas, a na jego twarzy wyraźnie malowało się zdziwienie. Mrugnął kilka razy i znieruchomiał. Czekałem, aż coś powie, bo ta chwila trwała coraz dłużej, ale wtedy lekko kręcąc głową odszedł. Był wagon przed naszym i słyszałem, ze tamten także sprawdził, a kilka minut potem pociąg znów ruszył. Jechaliśmy przez jakiś czas, potem zawróciliśmy i ostatecznie metro "zaparkowało". Przez okna widziałem wiele wagonów po obu stronach, a przez ich okna nawet więcej.\nWtedy on się do mnie uśmiechnął. To był taki mały uśmieszek pod nosem, pozostałby niezauważony, gdybym nie spędził wielu godzin na przypatrywaniu się mu.\n— No cóż, — powiedział bardzo niskim głosem, — więc jesteśmy.\nChciałem coś odpowiedzieć, ale nie mogłem tak z miejsca. Słowa ugrzęzły mi w gardle. Byłem przerażony. Czułem się, jakby zapadła się na mnie cała podziemna jaskinia, w której się znajdowaliśmy. Zakaszlałem i zająknąłem się, aż w końcu udało się się wydobyć z siebie zachrypłym głosem pytanie, które nie dawało mi spać po nocach, wprawiało w obłęd i przyprowadziło mnie do tego miejsca.\n— Czym jesteś?\nZignorował mnie. Wstał, drzwi pociągu był pootwierane. Wtedy, co zaskakujące, zwrócił się do mnie.\nNie zaczekał na odpowiedź i wyszedł na peron. Wygramoliłem się za nim.\n— No bez jaj! — krzyknąłem. — Powiedz coś. Kim jesteś? Czym? Po chuj jeździsz metrem całe dnie?!\nNie obejrzał się za siebie, nawet nie zwolnił. Nie widziałem jego twarzy, ale można bezpiecznie założyć, że nawet nie zareagował, jak zwykle zresztą. Lazłem za nim, wciąż głośno wołając przez jakiś czas, ale w końcu odpuściłem. Te pięć słów, to wszystko, co mogłem z niego wyciągnąć, pomyślałem.\nSzliśmy wzdłuż peronu, aż doszliśmy do skrzyżowania, on skręcił. Byliśmy teraz prostopadle do wagonów wokół. Droga przed nami był oświetlona z góry, ale nie widziałem końca. Pociągi po obu stronach ciągnęły się w nieskończoność, tak mi się przynajmniej wydawało. O wiele za dużo pociągów jak na jedno miasto, to pewne. Do tej pory to chyba nie miało znaczenia, ale teraz zwróciłem na to uwagę.\nNie jestem pewien jak długo szliśmy. Miałem zegarek, ale się zepsuł. Sprawdziłem komórkę, ale nie było tu zasięgu. Nieznajomy zatrzymywał się co jakiś czas i przyglądał się wagonowi metra przez minutę czy dwie, a potem szedł dalej. Chwilę zajęło mi domyślenie się, po co to robił, ale w końcu zauważyłem, że nie wszystkie był takie same. Długie ich linie wydawały się takie, ale wtedy pojawiły się inne modele. Był trochę większe lub mniejsze albo miały trochę inny kształt. Kokpity, czy jak tam nazwiesz część, w której przesiaduje konduktor, również nieco się różniły. Nie wiedziałem i nadal nie wiem czego dokładnie szukał, ale chyba w końcu to znalazł, bo znów skręcił, a drzwi metra otworzyły się, gdy mój "przewodnik" stanął przed nimi. Weszliśmy i usiedliśmy.\n— Porozmawiasz ze mną teraz? — zapytałem go. Żadnej odpowiedzi. Westchnąłem sfrustrowany i poważnie rozważałem wszystkie zalety i konsekwencje przywalenia mu w twarz, ale nagle zapaliły się światła w wagonie i ruszył silnik. — Co jest, kurwa?\nSpojrzał na mnie wręcz smutnym wzrokiem.\n— Już nie wrócisz.\n— O czym ty mówisz? Wrócę dokąd? — I znowu nic. Co za palant! Pociąg ślimaczym tempem ruszył w kierunku przeciwnym do tego, z którego przyszliśmy. Tak sądzę. Nieskończone ilości wagonów sprawiły, że się pogubiłem. Sunął przez kilka minut, aż zaczął zwalniać, gdy zbliżaliśmy się do przystanku. Dostrzegłem błysk w jego pustym spojrzeniu i po raz pierwszy wyczułem, że naprawdę się na mnie gapi, zamiast po prostu patrzeć w tę stronę, ot tak po prostu.\n— Bądź ostrożny, zachowaj ciszę. Nie daj się im zauważyć.\nPociąg się zatrzymał, drzwi się otwarły, a oni zaczęli wypełniać wagony. Nie wiem, co najpierw rzuciło mi się w oczy - dziwne ubrania, za długie ręce sięgające prawie podłogi, czarne jak noc oczy i kościste twarze czy niebiesko szara barwa ich skóry. Moje oczy odebrały te wszystkie dane, ale przez długi czas to do mnie nie docierało, ale kiedy wreszcie mój umysł wszystko ogarnął, musiałem zacisnąć usta, aby nie wydobył się ze mnie jęk. Myślałem, że serce mi nie wytrzyma i zaraz eksploduje. Byłem jak luźna struna od gitary, wszystko we mnie chwiało się pulsowało. Zaczęło kręcić mi się w głowie i zwymiotowałem. Usta nadal miałem zaciśnięte i zmusiłem się do przełknięcia tego wszystkiego, ledwo dałem radę. Mój instynkt krzyczał jego słowami - Bądź ostrożny! Zachowaj ciszę! Nie daj się im zauważyć!\nCały ten dzień jest niejasny. Jeździliśmy w tę i z powrotem linią metra, bez żadnych emocji, przez godziny, może nawet dni. Wydawała się znacznie dłuższa, niż linia, którą znałem, na której śledziłem Nieznajomego. Okropności wokół nas wydawały się nie poświęcać nam zbytniej uwagi, ale wciąż musieliśmy pozostawać w bezruchu. Byłem tak sparaliżowany strachem, że kiedy w końcu wróciliśmy do jaskini pełnej wagonów, sami, łzy same zaczęły cieknąć mi z oczu. Padłem na podłogę i długo płakałem, a Nieznajomy tylko przyglądał się niewzruszenie.\nKiedy się uspokoiłem, spojrzałem na niego błagalnie.\n— Zabierz mnie do domu — zapiszczałem. — Proszę.\n— Nie mogę — odpowiedział. — Nie wiem, czy któryś z nich by cię odprowadził, jeśli w ogóle. — Wstał i wyszedł na peron, a ja z trudem za nim podążyłem. Odwrócił się nagle. — Chyba śledziłeś mnie już wystarczająco długo.\nGniew, który czułem do niego wcześniej, który chwilowo stłumiła panika, znów we mnie wezbrał.\n— Co?! — krzyknąłem i rzuciłem się naprzód. Chwyciłem go za barki nagłym napływem siły, której nigdy bym się po sobie nie spodziewał, rzuciłem nim o wagon metra. — Ty skurwysynu, coś ty mi, kurwa, zrobił?! — znów nim rzuciłem, i potem znowu. — Zabierz mnie z powrotem! — Zniósł to wszystko bezczynnie, a po chwili iskra złości się wypaliła, pozostawiając jedynie pustkę. — Proszę, — błagałem — zabierz mnie do domu.\n— To tak nie działa — powiedział. — Jeśli będziemy się trzymać razem, to najprawdopodobniej zostaniemy zauważeni. Idź w swoją stronę. Bądź ostrożny i nie wychylaj się, a oni będą myśleć, że jesteś jednym z nich.\n— Jak mogłeś mi to zrobić? Dlaczego?\nZnów spojrzał na mnie prawie-smutnym wzrokiem.\n— Musiałem. I ty też będziesz musiał. Z czasem... utkniesz — zrzucił moje dłonie ze swoich ramion i odwrócił się, by odejść. Padłem na kolana, jakby cała moc ze mnie wyparowała i patrzyłem tylko, jak odchodzi. Na skrzyżowaniu odwrócił tylko twarz w moją stronę. — Przykro mi. — I zniknął.\nPrzez bardzo długi czas klęczałem na zimnych płytach. Zwinąłem się w kulkę i płakałem przez jakiś czas. Kiedy już nie został mi żadne łzy, udało mi się nawet zasnąć. Gdy się obudziłem, wagonu, którym tu przyjechałem już nie było - zabrał więcej niebiesko-szarych paskudztw gdziekolwiek niebiesko-szare paskudztwa się udają. W każdym razie, nie zniósłbym powrotu tam.\nPróbowałem znaleźć drogę powrotną do miejsca, z którego wyruszyłem, znaleźć znane mi metro, ale nie wiedziałem, w którą stronę mam iść. Szedłem przez godzinę, potem kolejną. W końcu znalazłem pociąg, który wyglądał znajomo. Albo byłem już tak zdesperowany, że sobie to wymyśliłem. Kiedy stanąłem u drzwi, te się otworzyły, a ja usiadłem w środku. Pociąg zaczął jechać, a ja, mimo że całe życie byłem niewierzący, zacząłem się z całych sił modlić. Pociąg zwolnił przed przystankiem, w końcu całkowicie się zatrzymał, drzwi się otworzyły i przez ułamek sekundy myślałem, że jestem ocalony. Ludzie! Żywe, ludzkie istoty! Dzięki ci Boże, od teraz będę twoim najwierniejszym sługą!\nI wtedy zauważyłem oczy. A dokładnie duże, trzecie oko na każdym czole. Skoro tak, to się pierdol, Boże.\nŁatwiej mi było ich znieść, niż tych poprzednich. Trzecie oko mrugało niezależnie od dwóch pozostałych i przyprawiało o mdłości. Kiedy jeden z nich się uśmiechał, śmiał lub rozmawiał z innym, mimowolnie zauważyłem, że ich zęby są ostre, zniekształcone, żółto-zielone od brudu. Byłem ostrożny i udawałem, że na nic nie zwracam uwagi, mogłem tak długo, aż dojadę do domu. Dopóki jeden z nich nie wszedł z kanapką w ręku, a ja zdałem sobie sprawę, że umieram z głodu, chyba nie jadłem i nie piłem nic od wielu dni.\nNa następnej pętli postanowiłem znaleźć coś do jedzenia i picia. Nie wiem czemu czekałem, ale wydawało mi się to ważne - dojechać do końca trasy. Ledwo miałem siłę wyjść z wagonu. Nigdy nie widziałem, żeby Nieznajomy opuszczał podziemie metra, ani żeby coś jadł lub pił. Jednak mój żołądek nie przyjął tej odpowiedzi. Przygotowałem się i starałem się zachować obojętność na twarzy, po czym odpowiednio udałem się w kierunku wyjścia. I wtedy straciłem pewność.\nSzukałem windy, schodów lub czegoś takiego, ale widziałem tylko dziury w ziemi, ściany i sufit. Ogromne, nienaturalnie wielkie dziury, jakbym był wewnątrz ula. Co miałem zrobić? Wskoczyć w jedną z nich? Nie miało to dla mnie najmniejszego sensu do momentu, aż ktoś wyszedł z jednej z nich. Unosił się nad podłogą, potem przeleciał obok mnie. Zmarszczył czoło na moment, tak mi się wydawało, ale najwyraźniej to, co pozwalało mi pozostać przez nich nierozpoznanym, jako obcy, działało też i tutaj. Niestety, nie pozwalało mi lewitować, co wydawało się być jedynym sposobem na opuszczenie stacji metra. Klnąc pod nosem wróciłem do tunelu.\nByłem wściekły, zagubiony, głodny i opuszczony tak bardzo, że jeśli nawet nie było to gorsze, niż samo piekło, to przynajmniej dwukrotnie tak samo głupie i trzykrotnie tak samo bez sensu. Nie byłem w najlepszej formie, co było dobrym wytłumaczeniem na wszystkie pomyłki. Normalnie brałem zakręty szerokim łukiem, bo wszyscy wiedzą, że jeśli w miejscu publicznym weźmiesz zakręt ciasno, to masz duże szanse, że na kogoś wejdziesz. Tak jak ja. Wpadłem na kogoś, kobietę i przewróciłem się. Bez zastanowienia zareagowałem tak, jak bym to zrobił każdy nowojorczyk - niemiło.\n— Ja pierdolę, głupia dziwka! Patrz jak leziesz!\nZdałem sobie sprawę ze swojego błędu, zanim ona załapała o co chodzi. Oczy miała wielkie jak pięć złotych i pełne zakłopotania, a kiedy naprawdę mnie zauważyła, wybałuszyła je w przerażeniu. Odskoczyła - a właściwie odleciała szybko - ode mnie i wydała z siebie coś na kształt krzyku. W głębi tunelu zauważyłem obce, trójokie głowy zmierzające w naszą stronę. Pomyślałem o tych wszystkich ostrych, brudnych zębiskach i zwyczajnie zacząłem uciekać. Nie było żadnych wagonów metra, ale wzdłuż tunelu był chodnik - dla konserwatorów, jak przypuszczam. Wbiegłem tam nawet nie zwalniając na chwilę i biegłem, aż każdy oddech sprawiał mi ból porównywalny z dźgnięciem w klatkę piersiową. Zatrzymałem się, ciężko dysząc i obejrzałem się za siebie. Byłem za zakrętem tunelu i nie widziałem już żadnych świateł, ale chyba nikt za mną nie szedł. Mimo to, powrót nie był opcją.\nSzedłem przed siebie w mroku przez długi czas. W końcu natrafiłem na małą wnękę w ścianie, zatrzymałem się w niej, aby odpocząć. Głodny, zdesperowany, a bieg na pełnej szybkości całkowicie mnie wyczerpał. Zapewne znów bym płakał, co było jedynym, na co mnie było ostatnio stać, ale wymagało to za dużo wysiłku. Siadłem oparty o ścianę i rozłożyłem nogi, wyobrażałem sobie, że tłukę tego cholernego Nieznajomego młotkiem, na śmierć. Obraz przynoszący ulgę.\nW pobliskiej ciemności kręcił się szczur. Dość często musiałem szurnąć nogą, żeby go spłoszyć, ale po jakimś czasie przestało to na niego działać. Wścieklizna, czy jakiekolwiek inne choróbsko, które przenosił, byłoby błogosławieństwem w porównaniu ze szwendaniem się po tunelach metra dziwnych światów, zagubiony, pozbawiony wszystkiego i samotny. Kiedy podchodził do mnie, nie płoszyłem go. Nawet, gdy podszedł tak blisko, że trącał moją nogę, nie obchodziło mnie już to. Aż do momentu, gdy przejeżdżający pociąg oświetlił przepust, w którym się znajdowałem i to coś, co myślałem, że było szczurem.\nOwszem, było szczuropodobne, ale bardziej przypominało pająka. Jeśli ktoś by skrzyżował te dwa gatunki, to wynikiem byłaby ta potworna rzecz, która właśnie ocierała się o moją nogę. Zapiszczałem, podskoczyłem z podłogi i wykopałem to pod przeciwległą ścianę, niczym piłkarz. Usłyszałem przyprawiający o mdłości odgłos łamanych kości i patrzyłem na jego ostatnie przedśmiertne drgawki, aż ostatni wagon odjechał i znów zapadła ciemność.\nW mroku naszła mnie przerażająca myśl. Zastanawiałem się, czy to coś było jadalne. Nie chciałem tego i wzdrygałem się na samą myśl o tym, ale byłem głodny, a nie było gwarancji, że znajdę tutaj coś do jedzenia lub w ogóle jeszcze kiedykolwiek. Szczuro-pająk był moją jedyną szansą. Wstrzymywałem się tak długo, jak mogłem, ale ostatecznie wola przetrwania dała się we znaki. Miałem zapalniczkę, ale nic, z czego mógłbym zrobić ognisko. Wybrałem mięso z padliny i podsmażyłem trochę trzymając je nad płomieniem, ale na niewiele się to zdało. Nic by nie pomogło. Mięso miało podły smak, tak podły, że nie możecie sobie tego wyobrazić. Musiałem być cholernie głodny, bo jadłem już różne dziwne rzeczy, ale nigdy jeszcze czegoś tak paskudnego.\nChyba właśnie wtedy sam stałem się Nieznajomym. Wcześniej, kiedy starałem się zachować całkowity brak wyrazu na twarzy. To, co brałem za spokój, było odrętwieniem. Ostry kamień wrzucony do rzeki po jakimś czasie będzie miał zaokrąglone krawędzie przez wodę, która go obmywa, a to, przez co przeszedłem, zrobiło ze mną to samo. Rozrywanie i zjadanie potwora w mroku, pod światem obcych, wygładziło moje ostatnie krawędzie. W chwili, gdy wyszedłem z mroku i wróciłem na perony, byłem już kompletnie pozbawiony emocji i pusty jak ten, który mnie tu przyprowadził.\nNie to było jednak najgorsze. Najgorsze było potem, gdy utknąłem po raz pierwszy. Nieznajomy o tym mówił, ale wtedy to do mnie nie docierało. Pewnej nocy, na pętli, zostałem poproszony o wyjście z pociągu. Świat był bliższy temu normalnemu. Ludzie byli prawie ludzcy, z tego, co widziałem. Byli pomarańczowi, zgarbieni, ale poza tym praktycznie normalni. Po ostatnim świecie, gdy ludzie byli ohydnie grubi, hermafrodyci z sześcioma cyckami i bez nosów, pomarańczowi ludzie byli piękni.\nNa początku pomyślałem, że konduktor mówi do kogoś innego, ale tylko ja zostałem w wagonie. Co więcej, rozumiałem go. Pomarańczowi z cała pewnością nie mówili po angielsku przez cały czas, ale w każdym razie mogłem zrozumieć, co do mnie mówi. Kiedy wstałem, zorientowałem się dlaczego. Nie mogłem się całkiem wyprostować, miałem garba i zobaczyłem swoje odbicie w oknie przy drzwiach, pomarańczowe. Teraz już wszystko było jasne. Utknięcie oznaczało, że z jakiejś przyczyny byłem uwięziony w tym świecie i wiązało się to z przybraniem ich wyglądu. Było mi to na rękę, jeśli bym chciał opuścić stację - co zazwyczaj jest możliwe, ale wymaga sporo uwagi i niekiedy przerasta moje możliwości. Obce światy, zauważyłem, są dość przewrotne. Próbujesz porównać je ze swoim własnym, ale różnice są tak znaczne, że szlag cię trafia.\nWyszedłem z metra, bo jasnym było, że nie wrócę na główną stację (tak zacząłem nazywać nieskończone linie wagonów) tej nocy. Ani żadnej innej nocy, jak się wkrótce dowiedziałem. Cokolwiek pozwalało mi pozostać niezauważonym, już nie działało. Przez krótki czas rozważałem pozostanie tutaj. Niestety, to miejsce nie było moim domem i nigdy nie będzie. Nawet, jeśli wyglądali tak jak ja, to granice kulturowe są zgoła inne. Już wcześniej się tego nauczyłem. Nawet światy, gdzie ludzie całkowicie byli nierozróżnialni ode mnie, są pełne niebezpieczeństw. Byłem raz w świecie, gdzie ludzie wyglądali dokładnie tak jak ja - w zasadzie wyglądali na Brazylijczyków, ale to było wystarczające podobieństwo - i w bolesny sposób nauczyłem się, że gest, który dla mnie oznacza "Cześć" u nich oznaczał coś śmiertelnie obraźliwego. Na tyle obraźliwego, że zostałem prawie zakatowany na śmierć podczas, gdy tłum przyglądał się z aprobatą.\nPoza tym, nawet jeśli w jakimś miejscu mogłem udawać przynależność kulturową, to nie chciałem tam zostać. Chciałem dwóch rzeczy: znaleźć drogę do domu lub odnaleźć Nieznajomego, który mnie tu przyprowadził i nakopać mu do dupy. Niczego innego nie pragnąłem.\nTak więc chciałem ruszyć dalej. Nie byłem pewny, czy mógłbym zrobić jakiemuś biednemu frajerowi to, co zrobiono mi. Czy byłbym w stanie zmusić kogoś innego, żeby szwendał się po wiecznym podziemiu tak jak ja? Wyszło na to, że nie będę musiał. Po kilku miesiącach jeden z nich mnie zauważył i zaczął śledzić, co trwało kilka tygodni. Stwarzałem pozory, że nie widziałem go, tak jak zrobił to Nieznajomy. Byłem rozdarty pomiędzy chęcią ostrzeżenia go a pragnieniem przyprowadzenia go na pętlę, abym mógł opuścić wreszcie ten posępny świat.\nOstatniej nocy śledził mnie do końca trasy, tak jak ja to kiedyś zrobiłem. Nie miał na tyle odwagi, żeby usiąść naprzeciwko mnie. Gdy tylko pociąg zatrzymał się na stacji końcowej, wybiegł. Czekałem mając nadzieję, że konduktor mnie nie zauważy i będę mógł jechać dalej, ale bezskutecznie. Wyszedłem z wagonu, a metro odjechało beze mnie. Kląłem pod nosem. Kiedy chodziłem wokół kas biletowych, młody mężczyzna, który wcześniej mnie śledził, zaatakował. Miał wielki, zakrzywiony nóż i miał nadzieję złapać mnie z zaskoczenia, ale zwiedzałem wrogie, obce światy już od wielu lat. Byłem wyczulony.\nWalczyliśmy zawzięcie, zanim udało mi się wyrwać mu nóż, nie wiem jak znalazł się w jego szyi, nie wydaje mi się, żebym chciał go zabić. Nie byłem nawet na tyle wściekły, a pamiętam jak to był dawno temu. Po wszystkim, gdy leżał i się wykrwawiał, wkurwiłem się. Zacząłem go kopać, krzycząc.\n— Ty kretynie! Miałeś! *kopnięcie* Mnie! *kopnięcie* Śledzić! *kopnięcie*. Uciekłem miejsca zbrodni, ale nie na długo. Wróciłem tam skoro świt następnego dnia, aby złapać pierwszy poranny pociąg. Tej nocy, kiedy dojechałem do końca trasy, konduktor mnie nie zauważył. Wychodzi na to, że musisz albo kogoś zabić, albo przyprowadzić go ze sobą, jeśli chcesz wrócić na główną stację.\nZnów byłem niezauważalny, ale nadal pomarańczowy i garbaty. Pozostałem taki do czasu, kiedy znów utknąłem. Do następnego razu, kiedy zabiłem. Tym razem poszło zdecydowanie szybciej. Nie czekałem, aż zacznie za mną podążać. Kiedy tylko zostałem rozpoznany jako Nieznajomy, a ja rozpoznałem ją jako następną, podjąłem decyzję. Nikogo innego nie będę w to mieszał.\nZastanawiam się, co z Nieznajomym, który mnie wprowadził. Zastanawiam się, jak wyglądał na samym początku i czy wiedział, że może mnie zabić. Myślę też o tych kilku innych, których widziałem wracając do domu i tych nielicznych, których spotkałem na swojej drodze odkąd odszedłem. Zabijają ich, czy zabierają ze sobą? Którąkolwiek z opcji wybierają, to czy mają litość? Nie mam odwagi porozmawiać z nimi, zapytać. Tak czy owak jesteśmy potępieni, a tacy powinni cierpieć w osamotnieniu.\nZabiłem już piętnaścioro do tej pory i stałem się w tym bardzo dobry. Podjąłem jednak kilka decyzji. Koniec z zabijaniem - przynajmniej tych niewinnych. Zanim wróciłem na główną stację, napchałem do plecaka tyle papieru, ile do niego weszło i spisałem tę historię. Wiele razy, żeby zostawić w tak wielu pociągach, jak tylko się da. Kilka tysięcy wiadomości w butelkach rzuconych w ocean stalowych szyn. To prośba i ostrzeżenie.\nMoją prośbą jest, jak już wspomniałem, abyś znalazł moją matkę i ją okłamał. Nie martw się, to kłamstwo w dobrej wierze. Powiedz mojej matce, że ją kocham i próbuję wrócić do domu. To może dać jej trochę nadziei lub odrobinę spokoju. Chciałbym, żeby to była prawda. Jest jednak coś jeszcze: myślałem o sobie, że jestem takim jakby Odyseuszem, zagubiony i zdany na łaskę fal, marze o powrocie do znanych mi wybrzeży. Nie zgubiłem się na morzu. Zgubiłem się w nieskończonych tunelach - labiryncie. Różnica jest ważna, bo labirynty są zaprojektowane, zbudowane. Ktoś lub coś stworzyło to nieprawdopodobne miejsce. I muszę ich brać pod uwagę za to, co mi zrobili. Czynią mnie Tezeuszem, nie Odyseuszem, ale tej roli także już nie będę odgrywał. Dziwne zasady tego miejsca zmieniły mnie z człowieka, którym byłem na początku, w coś innego, a potem w jeszcze coś innego. Zrobili ze mnie potwora, a zatem będę Minotaurem tego labiryntu. I jeśli tylko dam radę, rozerwę na strzępy wszystko dookoła mnie i zniszczę tych, którzy go stworzyli.\nMoim ostrzeżeniem jest to, że powinieneś zwracać uwagę na ciche, bez wyrazu twarzy kobiety i mężczyzn w miejscach publicznych. Zachowaj dystans. Mogą cię zabić lub zrobić ci coś o wiele gorszego. Jeśli ich zauważysz, uciekaj szybko i jak najdalej; a co jeszcze ważniejsze, przestrzegam cię, błagam cię: nigdy nie jedź pociągiem na koniec trasy.\nNadia Kowalska | 2015-03-11 18:17:26\nSuper, ale tą końcówkę mógł sobie darować.\nDominik Tokar Tokarski | 2014-10-09 20:37:57\nOskar Bąk | 2014-10-04 19:06:15\nDługie ale i rewelacyjne :-)\nWeronika Wiśniewska | 2014-08-07 17:02:13\nBoshe jakie to zaczepiste... Nie no na początku nie spodziewałam się, ale wciągające i ciekawe. Na prawdę opłaca się czytać ;-;\nPaulina Pigulska | 2014-07-18 11:35:49\nWow *-* Świetna , choć długa\nAnna Kiper | 2014-07-02 20:52:38\nAleksandra Piasny | 2014-06-07 17:16:54\nJeezu... mam tyle pytań! Świetna historia\nKarolina Zdrada | 2014-04-12 17:17:35\nwow *.* świetna historia! długa ale warta przeczytania. Polecam!\nAleksandra Szlasa | 2014-01-22 20:51:58\nSuper, naprawdę polecane przeczytać ;)\nJulia Mazurkiewicz | 2013-12-12 20:55:46\nDługie, ale warto. Naprawdę niesamowite...\nMonique Czorna | 2013-07-11 21:31:27\nno spoko. pomimo ilości - dobre;)\nKarolina Kubiak | 2013-03-15 19:27:03\njak zobaczyłam to za 1 razem to mi sie odechciało czytania, takie to długie , ale jak się zebrałam i przeczytałam , to mam ochotę to przeczytać to jeszcze raz. Świetne .!\nKrzysiek Dźwig | 2013-03-14 16:18:53\nZuzia Kwietniowska | 2013-03-14 13:42:35\nda się doczytać, ale to jest za długie i w ogóle nie straszne.\nCzas czytania: ~2 minuty Wyświetlenia: 12 564\nCzas czytania: ~4 minuty Wyświetlenia: 11 588\nCzas czytania: ~3 minuty Wyświetlenia: 15 406\nCzas czytania: ~6 minut Wyświetlenia: 12 887\nCzas czytania: ~13 minut Wyświetlenia: 11 249\nCzas czytania: ~5 minut Wyświetlenia: 41 591\nCzas czytania: ~12 minut Wyświetlenia: 11 683\nCzas czytania: ~poniżej minuty Wyświetlenia: 11 090\nCzas czytania: ~poniżej minuty Wyświetenia: 59 152\nCzas czytania: ~2 minuty Wyświetenia: 37 141\nCzas czytania: ~17 minut Wyświetenia: 10 538


Na Sekretnym Tropie: Recenzja: Wieża Jaskółki\nZ głównej historii, to Wieża Jaskółki jest przedostatnim, czwartym tomem i choć jest jeszcze Sezon Burz, to jest odrębną historią dotycząca Wiedźmina.\nCzarodziejki ponownie złączyły dłonie, wspólnie wznowiły inkantację\nKrótko streścić można: Geralt i spółka ciąg dalszy w nowych wątkach, kończąc poprzednie oraz dodatkowych misjach Wiedźmina.\nPokiereszowany elf usiadł na leżącym obok pniu\nGdy pomyślę sobie, że ta główna historia wielkimi krokami zbliża się do końca, to robi mi się trochę smutno. Szkoda mi trochę rozstawać się z tymi bohaterami, z tym światem wiedźmińskim, z tym klimatem. Choć z drugiej strony narzekać nie mogę, bo są jeszcze gry, więc zawsze coś. Gdy tylko mi się uda rozegrać, to i gry zostaną zrecenzowane.\nWracając jednak do tematu, widać, że Autor zaczął się coraz bardziej rozpisywać. Jest to jeden z grubszych tomów o Wiedźminie. I to dobrze, bo więcej historii oraz akcji. Wszystko jest chronologiczne oraz uporządkowane, że tak to ujmę. Dobrze podtrzymane tempo oraz język i styl, sprawiają, że czyta się równie ciekawie i szybko, jak poprzednie tomy.\nJest to jedna z kolejnych interesujących kontynuacji, jakie mogłam przeczytać.\nWioleta Sadowska (awiola)24 maja 2017 12:42Domyślam się, że ciężko rozstać się z ulubionymi bohaterami.OdpowiedzUsuńOdpowiedziShaman24 maja 2017 14:12Oj ciężko, ciężko :)UsuńOdpowiedzDodaj komentarzWczytaj więcej...


Kolarstwo | Bezsensopedia | Fandom\nSprawdzone artykuły, Dyscypliny sportowe, Kolarstwo\nNajważniejsza jest stonowana kolorystyka stroju\nKolarze muszą trenować nawet w trudnych warunkach\nKolarstwo (ang. cycling) - dyscypliny sportowe polegające na ściganiu się na rowerze. Dokładniej: na rowerach, bo oni nie jadą wszyscy na jednym rowerze, tylko każdy ma swój. Wyróżniamy kolarstwo szosowe, górskie, torowe i jakieś tam jeszcze.\nKolarze występują w kaskach i obcisłych kombinezonach z krótkimi rękawami i nogawkami. Kombinezony te są zazwyczaj w słitaśnych, jaskrawych kolorach. Krój kombinezonu zapewnia kolarzowi niewielki opór powietrza i piękną opaleniznę - opalone są tylko ręce i nogi od kolana do kostki.\nNajpiękniejsza odmiana kolarstwa to kolarstwo szosowe, czyli ściganie się po ulicach. Najlepiej po asfaltowych, chociaż można jeździć również po bruku.\nWyścigi dzielimy na jednoetapowe i wieloetapowe. Przykładem tych drugich są takie toury jak: Tour de France, Giro d'Italia, Vuelta a España i Tour de Pologne.\nPoszczególne etapy można podzielić na płaskie i górskie. Etap płaski najczęściej przebiega następująco:\nOdrywa się jakaś ucieczka.\nPrzez cztery godziny ucieczka jedzie przed peletonem.\nParę kilometrów przed metą peleton zjada ucieczkę.\nCzasami od tego schematu są pewne wyjątki, np. przed metą oderwie się samotny kolarz albo peleton źle wykona skomplikowane obliczenia i nie zdąży zjeść ucieczki.\nEtapy górskie zazwyczaj są ciekawsze, bo kto wymięka, ten traci pół godziny do lidera (albo i więcej). Tutaj też mamy peleton, ale jeśli jego tempo jest odpowiednio szybkie, to do mety dojedzie w nim 10 osób.\nIdealna trasa dla kolarzy górskich\nKolarstwo górskie - podobnie jak szosowe - najlepiej jest rozgrywać w górach. Jest to nawet bardziej istotne niż w przypadku szosowego, gdyż kolarstwo szosowe poza górami też jest nawet fajne, a w przypadku kolarstwa górskiego wyszłaby trochę kicha. W kolarstwie górskim zamiast po ulicy jeździ się po dziurach i kamieniach. Przez to rower musi mieć przerzutki, amortyzatory i inne bajery, żeby się nie rozleciał, a kolarz dojechał bez objawów wstrząśnienia mózgu.\nTa odmiana kolarstwa jest najbardziej uboga. Stawia się kolarzy na specjalnym torze (określanym jako welodrom - trudne słowo) wyłożonym parkietem i każe się im jeździć w kółko. Z racji tego, że zawody odbywają się w zamkniętej hali, kolarz sobie zbyt dużo nie pozwiedza. No i nie nabierze pięknej opalenizny.\n↑ Proszę nie mieć skojarzeń z cyckami.\n↑ Wtedy kolarze czują się niczym operatorzy młota pneumatycznego.\n↑ Kurde, wszystkie wielkie wyścigi mają nazwy w swoich własnych językach, a polski musi się nazywać po francusku...\n↑ Chyba, że pójdzie w kombinezonie do solarium.


Czterej pancerni i pies — Psi pazur (4/21) — Polski.pro: сайт о Польше и польском языке\nГлавная » Видео » Czterej pancerni i pies — Psi pazur (4/21)\nВ закладки!Словарь адресован тем, кто только начинает изучать польский, а также для всех\nВ закладки!— Widoki Warszawy drugiej połowy lat trzydziestych. — Prezydentura Stanisława Starzyńskiego. — Szósta olimpiada mężczyzn i piąte mistrzostwa świata kobiet w szachach. — Odsłonięcie pomnika Marii Skłodowskiej — Curie. — Zawody balonowe o puchar Gordona — Bennetta na Polach Mokotowskich. — Firma brązownicza braci Łopieńskich. — Odsłonięcie pomnika Kilińskiego. — Międzynarodowe zawody hippiczne w


Mania Gotowania: Piersi z kurczaka z szynką parmeńską, szparagami w sosie z zielonego pesto\nPrzepis podpatrzony na stronie „Kwestia Smaku”. Szukałam jakiejś ciekawej inspiracji z wykorzystaniem szparagów, gdyż sezon ruszył już pełną parą J To danie bardzo mnie zaciekawiło, gdyż jest kombinacją wszystkich moich ukochanych smaków.\nOczywiście wyszło rewelacyjne, a co najważniejsze jego przyrządzenie jest banalne, potrzebujecie jedynie 15 minut i obiad gotowy.\nIdealna propozycja również na lunch w pracy.\n2 pojedyncze piersi z kurczaka (nie za duże)\nokoło 5-6 plasterków szynki parmeńskiej (lub innej dojrzewającej)\n4 łyżki zielonego pesto (kupionego lub z tego przepisu )\nJeśli chcemy zrobić samemu Pesto rozpoczynamy pracę od jego wykonania.\nPiersi kurczaka myjemy oraz oczyszczamy. Kroimy mięso w poprzek na cieńsze filety, z jednej piersi wychodzą mniej więcej 3 mniejsze kawałki. Mięso doprawić solą (uważajcie z jej ilością, bo szynka jest słona), pieprzem, ziołami oraz nacieramy czosnkiem. Każdy kawałek zawijamy w plaster szynki.\nNa patelni rozgrzewamy oliwę i smażymy mięso przez około 5-6 minut z każdej strony.\nW tym czasie przygotowujemy szparagi. W dużym garnku zagotowujemy wodę. Dokładnie myjemy szparagi, odcinamy zdrewniałe jasne końce. Łodygi kroimy na mniejsze kawałki. Wkładamy na sitko do gotowania na parze szparagi i gotujemy przez około 5-6 minut, aż szparagi zmiękną. Przelewamy szparagi zimną wodą.\nDo usmażonego mięsa dodajemy śmietanę oraz Pesto. Sos dokładnie mieszamy, dodajemy szparagi i po zagotowaniu odstawiamy z ognia.\nPodajemy od razu z ziemniakami lub bagietką.\nEtykiety: Dania ekspresowe, Dania na okazję, Kurczak\nAnonimowy 4 czerwca 2014 12:56\nWyglądają super . Sprawdzę przepis i napiszę jak poszło .\nKurczak z papryką i pieczarkami zapiekany pod besz...\nPiersi z kurczaka z szynką parmeńską, szparagami w...


podniebne korytko: ale jaja bez jaja i pasta bezjajeczna\nCierpliwie czekałam na zamówione składniki i pomoce niezbędne do wykreowania roślinnego jaja. Tak- przejęłam rolę kury, a w czasie kiedy wszystkie składniki i akcesoria jeszcze nie dotarły czytałam o wielu drogach poszukiwania roślinnego jaja. Fascynujące, że trafiłam na opisy i motywacje ludzi z wielu zakątków świata. I tak niektórzy cierpliwie wycinali "białko" z tofu przyozdabiając je żółtymi pastami a niektórzy wręcz uciekali się do kuchni molekularnej i czarowali jajka , w formie sadzonego, z mleka kokosowego i mango.\nNajpierw dotarła forma silikonowa w kształcie jaj. Kolejnego dnia czarna sól- Kala Namak. Cudo, nie potrafię się nadziwić, że tyle czasu straciliśmy bez tej soli, której głównym składnikiem jest chlorek sodu oraz siarczan sodu, siarczek żelaza oraz siarkowodór. Prawdziwym zaskoczeniem był autentyczny smrodek jaja! W ciągu pierwszego wieczora zajadaliśmy się naszym bezjajonezem z kala namak a ja ciągle nie dowierzałam swoim wrażeniom smakowym.\nW końcu dotarł agar agar w proszku - bo taki jest niezbędny w przygotowaniach.\nOstatecznie w wykreowaniu moich białek pomógł mi blog ten oraz ten.\nMoje formy na jaja miały pojemność 6x 50 ml więc użyłam\n350 ml niesłodzonego mleka sojowego\nniepełnej łyżeczki soku z cytryny\nDo gotującego się mleka dodałam agaru, rozmieszałam dokładnie i podgrzewałam około 10 minut (gdzieś wyczytałam, że w innym wypadku można wyczuć posmak alg) , pod koniec dodałam sok z cytryny i kala namak.\nCałość rozlałam do foremek i zostawiłam do ostygnięcia.\nNie spodobały mi się pęcherzyki, które powstały z mlecznej piany- ale niemożliwością było ją zebrać a sitko z wiadomych względów odpadło. Choć gubią się one kiedy pojawia się "żółtko" to mam już pomysł na modyfikację. Obawiałam się wycinania wgłębień na żółtka ( w niektórych opisach wyglądało to prawie karkołomnie) a okazało się, że poradziłam sobie bez problemów łyżeczką do herbaty!\nNie znalazłam żadnego przekonującego mnie przepisu na żółtko więc musiałam go wymyślić.\nZ proporcji, których użyłam wyszło mi sporo "żółtek" ale znalazły one później kolejne zastosowanie.\n3/4 kubka ugotowanej ciecierzycy ( zostawiłam wodę z gotowania)\n2 łyżeczki kurkumy ( następnym razem dam jednak mniej)\nkala namak do smaku\nWszystkie składniki zblendowałam a ok 100ml wody pozostałej z gotowania ciecierzycy zagrzałam ponownie , rozpuściłam agar agar i dodałam połowę masy cicierzycowo- marchwiowej, grzałam chwile mieszając, nałożyłam żółtka we właściwe miejsce i zadziwiająco krótko czekałam aż zastygnie.\nTadam - i oto ujrzałam swoje pierwsze jaja !\nPonieważ bezjajonez został pochłonięty wyjątkowo szybko zrobiłam również ten bazujący na przepisie puszkowym ale nie dodałam czosnku i musztardy- zapomniałam, że tej nie ma już w domu a krótka pamięć zawiodła w czasie zakupów. Wyszedł więc w wersji łagodnej. Dobrze pamiętać żeby wszystkie składniki były dobrze schłodzone to oszczędzimy pracy naszemu sprzętowi. Majonez zrobił się gęsty dużo wcześniej niż w czasie wskazanym w przepisie ( i całe szczęście bo poważnie obawiałam się o blender).\nBardzo dobrze, że uzupełniłam domową spiżarnię w świeży majonez bo mogliśmy się cieszyć na kolację kanapkami z pastą , która dawno odeszła w mroki niepamięci a wywołała niemalże euforię.\nTo pasta bezjajeczna wykonana z bezjajka oczywiście, z posiekaną rukolą, cebulką, i majonezem.\nAutor: agnieszken o 20:44\nEtykiety: agar agar, białko, czarna sól, kala namak, pasta bezjajeczna, roślinne jajo, vegan egg, żółtko


Mercedes klasa A i Vaneo | A170 - światła mijania - przepalona żarówka, wymiana. | MERCEDES Forum\n( Mercedes klasa A i Vaneo ) A170 - światła mijania - przepalona żarówka, wymiana.\nPosiadane auto: Mercedes A 170 CDI (W168), 1689 cm3, 2000 r.\nWysłany: Wto 15 Lip 2008, 13:19\nA170 - światła mijania - przepalona żarówka, wymiana.\nNiedawno kupiłem A170 i ostatnio przepaliła się żarówka.\n1. Jaki typ żarówek jest w danym samochodzie.\n2. W jaki sposób wymienić żarówkę, ponieważ ni jak nie mogę się do niej dostać.\nWysłany: Wto 15 Lip 2008, 13:36\nRe: ( Mercedes klasa A i Vaneo ) A170 - światła mijania - przepalona żarówka, wymiana.\nWitam. W A-klasie (W168) jest tylko problem z wymianą przednich żarówek świateł pozycyjnych. Wymiana innych zarówek to bułka z masłem. Aby wymienić zarówkę świateł mijania należy:\n1. skręcić koło max w stronę silnika\n2. zdjąć dekielek nadkola (umieszczony we wnęce koła) - zapewnia dostęp do żarówek\n3. zdjąć okrągłą czarną pokrywkę gniazda żarówki światła mijania\n4. nacisnąć sprężynkę trzymającą korpus zarówki w jej gnieździe aż odskoczy\n5. wyjąć zarówkę, odłączyć jej wtyk\n6. wsunąć wtyk na nową żarówkę - ostrożnie! nie dotykać części szklanej żarówki palcami - natychmiast się przepali\n7. Resztę czynności w odwrotnej kolejności\nZarówka typu H7, nie polecam tych sprzedawanych w supermarketach - działają 10 dni i nie mozna prawidłowo ustawić swiateł.\nWysłany: Wto 15 Lip 2008, 13:58\nBardzo dziękuję za odpowiedź. Przyznam się bez bicia, że myślałem o kupnie żarówek w hipermarkecie.\nW związku z powyższym jaka marka jest najlepsza?\nPosiadane auto: AL170\nWysłany: Wto 15 Lip 2008, 14:34\nNo właśnie - może coś więcej na temat tych pozycjnych- u mnie nie świeci się jedna i prawde mówiąc odpuściłem sobie jej wymiane bo nie wiedziałem jak się do tego zabrać - czy podobie jak opisane wyzej tylko trudniej wyjąć - czy też jest jakiś inny haczyk - poprosiłbym o wskazówki\nMoże w końcu zrobię z tym porządek i wymienię\nWysłany: Wto 15 Lip 2008, 14:49\nWitam. Mogę dodać że kupiłem zarówki do swiateł mijania w serwisie Fiata (made in Germany) za około 20 zł sztuka, świecą już 6 miesięcy, a na przeglądzie nie było żadnych problemów z ustawieniem świateł.\nCo do świateł pozycyjnych to niestety wymiana zarówki wymaga wyjęcia leflektora. Nie udało mi się to bez odkręcenia częściowego zderzaka (po stronie wyjmowanego leflektora). Na tym kłopotów nie koniec, trzeba zdemontować szkło leflektora - operacja kłopotliwa bo łatwo złamać jedno z uch trzymajacych szkło. Potrzebna wprawa. Pozdrawiam\nWysłany: Wto 15 Lip 2008, 16:28\nCo wy panowie wypisujecie zdejmijcie zbiorniczki po prawej i lewej [do wyboru i wymieniajcie co chcecie\nWysłany: Wto 15 Lip 2008, 17:03\nPrzy zbiorniczkach sa żółte dżwigienki podnieś do góry zdejm zbiorniczki i wymieniaj co Ci pasuje to jest w/g instrukcji wiec bez obaw\nWysłany: Wto 15 Lip 2008, 20:52\nWitam według instrukcji MB jest wymontować klapke w nadkolu jesili taka jest zamontowana bo nie wszystkie typy nają te klapki ale jesili są to się wymieni tą żarówke od pozycji bez żadnego problemu i jest bardzo dobre dojście, a od góry jak kolega opisuje to też się dojdzie tylko trzeba być troche cierpliwym przy montarzu. Bo jakby to była A-kl 169 to niestety trzeba wymontować najpierw zderzak a nastempnie całą lampe i dopiero się dojdzie do żaróweczki pozycyjnej Pozdrawiam\nWysłany: Wto 15 Lip 2008, 21:44\nRozumiem że podczas kontroli na drodze gdzie obowiazek posiadania zapasowych żarowek i ew ich wymiany zdejmujemy garniturek i bieżemy sie za zdejmowanie zderzaka aby wym żarowke Dziekuje zaczynam szukac kupca na swoje auto\nWysłany: Sro 16 Lip 2008, 00:16\nJa napisałem A-kl 169 a ty masz A168 a to jest bardzo wielka różnica\nWysłany: Sro 16 Lip 2008, 15:11\nWymieniłem, po autopsji mogę stwierdzić, że światła - żarówki mijania lepiej, łatwiej wymienia się przez wnękę w nadkolu. Trochę sprawia problem sprężynka przy zakładaniu ta od strony nadkola ciężko ją wcisnąć na swoje miejsce. Zwłaszcza jak ktoś ma grubsze palce.\nPozostałe żarówki - chociaż ich nie wymieniałem, po ściągnięciu zbiorniczka - wszystkie są odsłonione. Jeszcze raz wszystkim dziękuje za udzielenie wyczerpujących odpowiedzi. Pozdrawiam\nPosiadane auto: A190\nWysłany: Sob 19 Lip 2008, 18:41\nTaki urok współczesnych samochodów. W niektórych to trzeba nawet zderzak odpinać więc u nas i tak jest nieźle\nNajlepszy salon => www.playzamosc.pl <=\nWysłany: Sob 19 Lip 2008, 19:41\nJa wczoraj zabrałem się do wymiany pozycyjnych i wszystko poszło jak po maśle. Żarówki pozycyjnej nie mocuje żadna spręzyna tylko się ją po prostu wyciąga, a spręzynke od świateł mijania wcale nie tak trudno założyć bo wyjmowałem .\nCzy to co napisał jall12 jest prawdą? Musze wozić zapas każdej żarówki ? Co mi pan niebieski zrobi jak nie bede miał ew. zapasów lub np. niesprawną żaróweczkę pozycyjną?\nPosiadane auto: Mercedes, A-klasa, A170CDI, Long, 1689, 2003\nWysłany: Czw 31 Gru 2009, 13:55\nOstatnio przepaliła mi się żarówka świateł mijania. Trochę obawiałem się problemów, ponieważ temat trudności z ta operacja był mi znany. Tym milsze było moje zdziwienie jak okazało się że to banalnie proste.\nW modelach po liftingu ( a taki posiadam ) Mercedes posłuchał użalań użytkowników i zastosował banalne i proste rozwiązanie. Wystarczy wyjąć zbiornik spryskiwacza czy też płynu chłodzącego, zdjąć dekielek, palcami wyczuć oprawę bagnetową i przekręcić o 5mm żarówka jest zwolniona i sama wypada . Dla lepszego zrozumienia dołączam zdjęcie z instrukcji.\nFoto z instrukcji\nPozdrawiam wszystkich zadowolonych posiadaczy A-klasy\nWysłany: Pią 01 Sty 2010, 11:38\nŻarówka - światła mijania (prawa) Philips 12v/h-7 phi - założona 27.08.2009, cena 30 zł\nŻarówka - światła mijania (lewa)Tungsram H7 12V 55W - założona 21.09.2009, cena 29 zł\nŚwiecą tak samo, a ta druga ma podobno dłuższą żywotność. Obydwie kupione w trasie na przypadkowym CPN-ie.


DayliCooking|Małgorzata Kijowska Kanapkowa pasta z bobu Kanapki %\nby Małgorzata Kijowska 2 sierpnia 2014\nNapisane przez Małgorzata Kijowska 2 sierpnia 2014\nBób to takie większe zielone fasolki, które w sezonie mają wielu swoich wielbicieli. Najprościej i najszybciej jest go zjadać po ugotowaniu i polaniu stopionym masłem. Jednak z bobu można zrobić także pyszną i prostą pastę kanapkową. Sprawdzi się idealnie do świeżego pieczywa!\nSezon na bób w pełni. Zajadam się nim często, najczęściej w postaci tylko ugotowanych ziaren, czasem polanych roztopionym masłem. Ostatnio jednak ugotowałam większą porcję bobu i – o dziwo! – całkiem sporo go zostało. Pokusiłam się zatem o zrobienie pasty do chleba i, jak się okazało, był to strzał w dziesiątkę. Pasta zniknęła szybko, ale na pewno będę ją jeszcze robić, bo smakował nawet sąsiadce, która przy okazji została nią poczęstowana.\nPrzepis na kanapkową pastę z gotowanego bobu\nokoło 2 szklanek ugotowanego i wyłuskanego bobu\npół łyżeczki posiekanego drobno tymianku\npół łyżeczki świeżej posiekanej drobno mięty\nJak zrobić kanapkową pastę z gotowanego bobu – krok po kroku\nSurowy bób wypłukać pod bieżącą wodą, najlepiej na sicie. Przełożyć do garnka i wlać wrzącą wodę w ilości 2-3 większej niż objętościowa ilość bobu. Najprościej mówiąc: na 1 szklankę bobu wlać 2-3 szklanki wody. Wodę przyprawić cukrem i solą. Ja robię to zawsze na oko, a raczej „na smak”, czyli po prostu próbuję wodę po wymieszaniu z solą i cukrem.\nWodę z bobem zagotować, przykryć częściowo garnek i na średnim ogniu gotować całość do miękkości. Może to trwać między 10, a nawet 30 minut. Po ugotowaniu do pożądanej miękkości bób odcedzić. W związku z tym, że konsystencja bobu jest dość sucha, część wody można pozostawić do ewentualnego rozrzedzenia pasty.\nPrzestudzony bób zmielić lub zmiksować blenderem. Dodać oliwę i zimną wodę z gotowania, aby uzyskać odpowiednią konsystencję.\nDo bobu dodać serek, zioła i przeciśnięty przez praskę czosnek. Wszystko razem dobrze wymieszać lub zmiksować blenderem. Pastę spróbować i doprawić według własnego smaku.\nWartości odżywcze bobu oraz wskazówki\nKupuj go zawsze jak najświeższy bób. Powinien mieć jasno zielony kolor, gładką skórkę i neutralnie pachnieć. Omijaj bób z ciemnymi plamkami, na pewno świeżość ma już za sobą.\nZawsze przed gotowaniem dokładnie go wypłucz pod bieżącą wodą.\nBób można zjadać razem ze skórką lub po obraniu ziaren. Młody bób ma mniejsze ziarenka i – po ugotowaniu – delikatniejszą skórkę – łupinkę. Starsze ziarna są większe, a ich skórka znacznie twardsza i mniej apetyczna. Czym bób cieplejszy, tym łatwiej jest zdjąć skórkę z niego.\nBób, jak inne rośliny strączkowe, należy do produktów ciężej strawnych i wzdymających. Z tego właśnie powodu lepiej nie jeść go wieczorem.\nJest produktem niskokalorycznym i bogatym w białko, wapń, fosfor, witaminy A, z grupy B, C, E, P, K, a także cholinę. Bób pomaga w profilaktyce antycholesterolowej, wspiera procesy pamięciowe w początkowych stadiach choroby Alzheimera, a także procesy ruchowe przy chorobie Parkinsona. 100 g bobu całkowicie pokrywa dobowe zapotrzebowanie na kwas foliowy u kobiet w ciąży.\nBób można jeść także na surowo, a gotowanie pozbawia go wartości odżywczych o prawie połowę.\nJest niskokaloryczny, a dzięki zawartości dużej ilości błonnika, świetnie wspiera odchudzanie.\nUwaga: bób ma dość wysoki indeks glikemiczny, wiec osoby z problemami cukrzycowymi powinny ograniczać jedzenie bobu. Powinny go także unikać osoby cierpiące na dnę moczanową\nJak ugotować bób, aby nie powodował dokuczliwych wzdęć\nbób dokładnie wypłukać pod bieżącą wodą,\nzalać go wrzątkiem i odstawić na około 1 godzinę,\npo tym czasie wodę odlać, a bób przepłukać,\nponownie zalać go wodą i ugotować do miękkości.\nJeśli lubisz bób, to spróbuj także tarty z bobem i serem feta – jest pyszna!\nAby otworzyć przepis kliknij w nazwę lub zdjęcie.\nLubię takie klimaty 🙂 Ciekawa jestem smaku pasty 🙂\nsmak jest bardzo ciekawy 🙂 bób idealnie nadaje się na bazę do past kanapkowych 🙂\nMniam. Uwielbiam bób i potrafię go jeść codziennie (szkoda, że sezon jest taki krótki, choć mrożony też daje radę). Na pewno kiedyś zrobię taką pastę, bo wygląda obłędnie.\nzrób zrób 🙂 na pewno zasmakuje Ci 🙂\npyszna bomba 😉\nA ja pierwszy raz słysze o paście z bobu :))\nnie wierzę ;)))))\nUwielbiam bób! Super pasta 🙂 Pozdrawiam, gingerbreath.blox.pl\nja też lubię bób 🙂 a to jest smaczna jego "wersja" ;)))\nDzisiaj już 2 raz czytam o przepisie pasty z bobu. Każdy przepis inny, muszę więc wypróbować oba przepisy. Buziaki!\npolecam Basiu 🙂 to bardzo smaczny dodatek 🙂\nPysznie się prezentuje 🙂 Muszę spróbować!\npolecam 🙂 na pewno będzie smakować 🙂\nKolejny raz spotykam się z pastą z bobu i przyznam, ze jest ona inspiracją .. Pięknie wygląda 😉\nzgadza się 🙂 taka pasta to inspiracja do wielu różnych smaków 🙂


Zebrano już 120 tysięcy złotych dla Joanny Mazur. Przez zaledwie dwa dni! - Pudelek\nPrzed szóstym odcinkiem wiosennej edycji Tańca z gwiazdami producenci tradycyjnie wysłali uczestników wraz z ich tanecznymi partnerami i ekipami filmowymi w ich rodzinne strony. Nagrane materiały wyemitowano w miniony piątek. Najwięcej emocji wzbudził widok skromnego pokoiku Joanny Mazur, pozbawionego nawet łazienki.\nAndrzej Grabowski skomentował to mocnymi słowami.\nCzuję się zażenowany i zawstydzony, że osoba, dla której na mistrzostwach świata grano Mazurka Dąbrowskiego, żyje w takich warunkach - powiedział. Gdzie są instytucje odpowiedzialne za to, aby takie osoby wspomóc? Gdzie są sponsorzy prywatni?\nKrytyczna wypowiedź aktora wywołała do tablicy Polski Komitet Paraolimpiski, który w wydanym w sobotę oświadczeniu zapewnił, że dba o polską mistrzynię w kwocie 40 000 złotych rocznie z programu Team 100 i 24 000 rocznie z tytułu stypendium sportowego plus 10 tysięcy złotych zeszłorocznej premii.\nPonadto, jak ujawniła rzeczniczka Komitetu, koszt szkolenia biegaczki sponsoruje klub START Tarnów w kwocie około 30 tysięcy rocznie.\nCzy to dużo czy mało? Na pewno niewiele w porównaniu do polskich piłkarzy ligowych, którzy ostatnio dostarczają kibicom więcej powodów do frustracji niż do dumy. Według Sportowych Faktów, zarobki średniej klasy piłkarzy klubowych wahają się od 25.000 (w Koronie Kielce) do 120.000 (w warszawskiej Legii) złotych miesięcznie.\nNa ich tle Mazur rzeczywiście wypada blado. Do tego stopnia, że Iwona Pavlović, którazarabia 18 tysięcy złotych za odcinek, aż się popłakała.\nNie mogę mówić o tyn, bo ja bym cię przyjęła do swojego domu po tym filmie - wyznała roztrzęsiona.\nOd razu po emisji filmiku o warunkach mieszkaniowych paraolimpijki w Internecie ruszyła zbiórka pieniędzy na jej rzecz wspierana przez producentów Tańca z Gwiazdami. Przez weekend udało się zebrać 120 tysięcy złotych. Czyli równowartość miesięcznej pensji zawodnika Legii.\nI jak zwykle zrzucać się muszą zwykli ludzie. Niech jury TzG coś dorzuci...\nJa to od dawna obserwuje ale bogaci czy przecietni lubia wyciagac kase od ludzi.... Dziwne to a co z reszta niepelnosprawnych\nCo jak co- ale to jest faktycznie śmiech na sali.\nNoo i fajnie !\nPani Iwona - to jak chcesz przygarac Ja to rzuc groszem chociaz 10 tys to juz pomoc !!!\nCzyli wychodzi ponad 6 tys. miesięcznie. Za taką kwotę utrzymują się rodziny z dziećmi i nikt im mieszkań nie sponsoruje.\nA ten burak Grabowski się dorzucił\nTak kupcie biedactwu dom, samochód i dajcie na życie, ilu jest takich ludzi?? Łzawe historyjki dla motłochu a głupcy płacą.\nPrzewodnik dostaje również 64 000 i dodatkowo dostają na treningi 30 000\nDlaczego sponsorować chore dzieci, a nie dorosłych i starszych, którzy są bardziej przydatni w społeczeństwie. Te dzieci zawsze będą na garnuszku państwa i generować wysokie koszty leczenia... A każdy musi i tak umrzeć.\nLudzie są durni i dają sobą manipulować. Ona ma dobry zawód i może zarabiać. Wielu ma pasję i nie ma na nie funduszy nawet takich jak ta kobieta. I nie piszcie, że jest niewidoma, bo jest niedowidzaca!\nNie rozumiem dlaczego mieszka w akademiku przecież nie studiuje.\nPolacy to wspaniali Ludzie, zawsze kiedy zaistnieje taka potrzeba dają z siebie wszystko co tylko mogą. W potrzebie jesteśmy solidarni. Ci którzy ustawowo powinni pomagać, mogą się uczyć od Narodu.\nBrawo Polacy! 😁 macie wielkie serce ♥\nDlaczego rodzice i bracia Jej nie pomogą . To jest okropne.\npodobno otrzymuje rocznie 600 tys od jakiegos zwiazku sportowego pus jeszcze inne kwoty pieniezna,ma siano tylko zyje w takich warunkach bo widocznie jej tak wygodnie,znowu zbiorka od zwyklych ludzi...nie mam domu,wynajmuje pokoje po obcych ludziach..zlozy sie ktos na moje mieszkanie prosze?\nPrzeciez za sam udzial w tzg dostala z 50 tysiecy\nprzesadzacie!!! jest duzo wiecej I biedniejszych ludzi ktorzy potrzebuja pomocy...nie wspomne o chorych dzieci na raka...\nJeszcze może wygrana haha bez jaj niewidoma Po co ja brali wprawdzie była juz głucha teraz slepa jeszcze moze bez nog niech zaprosza a co napewno wygra !!!


autoamat do małej knajpki - Caffe prego!\nautoamat do małej knajpki\nPostautor: kliper2 » wt 18 paź 2011, 5:59\npotrzebuję pomocy, poszukuję trwałego,niezawodnego automatu. Tutaj zaczyna się problem budżet to zaledwie 2tys.. Ratuje to że prawdopodobny popyt dzienny nie powinien przekroczyć 10 kaw. NIezawodność trwałość i prostota jest ważna ponieważ jest to biznes rozkręcany przez osoby wykluczone, które dostały szansę na powrót do normalnego życia więc po pierwsze nie będą miały raczej pieniędzy na ewewntualne naprawy ( tu daje ochronę przynajmniejprzez12m-cy gwarancja ) po drugie akurat ta grupa wykazuje problemy w obsłudze nadzbyt skomplikowanych urządzeń.\nSam mam kolbowca Ascaso i pierwotnie pomyślałem o podobnym rozwiązaniu, ale szybko z tego zrezygnowałem wyobrażając sobie proces uczenia robienia kawy w takim ekspresie.\nCzy ktoś na forum znajdzie panaceum na ten problem? Zgóry dziękuję za wszelkie uwagi doświadczonych forumowiczów.\nPostautor: Jogi » wt 18 paź 2011, 8:42\nJest sporo podobnych pytań również w dziale ekspresów gastronomicznych. Głównie wszyscy próbowali wybić pytającemu z głowy zakup automatu, ale jeżeli nie ma innego wyjścia, to trochę musisz zerknąć na wątki działu automatów i poczytać parę opinii o automatach do 2 tys., zerknąć na kilka wątków dotyczących konkretnych modeli i porównań marek. Do najbardziej polecanych należy Jura, ale za 2 tys. nie ma raczej szans na żaden model.\nPostautor: m.michał » śr 19 paź 2011, 1:15\nNa Twoim miejscu postąpiłbym chyba pdobnie.\nOsobiście również poleciłbym Ci jakąś Jurę, a odradził Saeco - przetestowałem na własnej skórze.\nAutomat niweluje problemy z "espresso" jednak pozostawia problem spieniania mleka, choć sądzę, że przestanie on być "problemem" po kilku litrach mleka.\nPostautor: WEGier » pn 24 paź 2011, 15:49\nmógłbym polecić Spidem - Rapid Steam lub Villa - niezawodne, łatwe w obsłudze i bardzo łatwo i dobrze spieniające mleko - lecz niestety marka zniknęła ponieważ była w grupie Saeco, a ta została kupiona poprzez Philipsa i nie wiem co dalej zamierzają.\nPoczytaj o Nivona 630 lub 650 z przystawką cappuccino, cena do 2000zł, gwarancja 24 miesiące. Słyną z niezawodnej pracy, przyzwoitej kawy. Mleko niestety nie będzie spienione jak powinne - ale dla tego rodzaju biznesu wystarczy.\nPostautor: RetroFeeling » czw 27 paź 2011, 10:43\nznajomi z małej gastronomii chwalą sobie saeco royal bar. Nie wiem tylko, czy są jeszcze w sprzedaży. Niezwykła trwałość wykazuje automat lavazza na kapsuły. Prosta , solidna konstrukcja. Chulałem nim 8 lat bez awarii i nadal działa!\nPostautor: m.michał » czw 27 paź 2011, 15:29\nRoyal-e są jescze w sprzedaży. Tylko trzeba pamiętać, że jednocześnie spienia i robi kawę tylko royal cappuccino, ale z tego co pamiętam to royal bar można było podłączyć pod bieżącą wodę. Espresso point faktycznie niezłe ma opnie tylko kapsuły są nie najtańsze i trzeba zdać się na kilka lub kilkanaście mieszanek od Lavazzy.\nPS. Mk Cafe robi też kapsuły do point-a.\nRejestracja: wt 05 sie 2008, 11:52\nPostautor: Maurycy_Lodz » pt 28 paź 2011, 23:03\nSAeco royal jak najbardziej! tylko granica 2000... słabo troche na royala. podpowiem Ci, że 2500 i jest spoko. natomiast żadne cuda tylko zwykły Royal Professional.\nPostautor: plastus333 » śr 09 lis 2011, 21:22\nbbbb.... bbbbbbbbbb.... bbbbllllleeeeehhhhhhhhhh (czy tam bełt jak ktoś woli)\na ja dalej swoje... F50 uzywane na e-bay.de\nPostautor: Soyale » śr 09 lis 2011, 21:28\nPostautor: m.michał » czw 10 lis 2011, 0:31\nTak jest to zdanie oznjamujące. Po przeczytaniu można się dowiedzieć, że MK też robi te kapsuły. Nic w tym śmiesznego nie widzę.\nA co do kapsuł - próbowałeś? Ja nie, dlatego się na ich temat nie wypowiadam.\nPostautor: plastus333 » czw 10 lis 2011, 16:46\na to tylka taka obiegowa opinia o tej marce... też nie piłem... przepraszam\nPostautor: kliper2 » czw 24 lis 2011, 1:14\nBardzo dziekuję, za tą dyskusję, ostatnio bardzo zagodni0ny jestem i dopiero mała niedyspozycja mojego dreama mnie tutaj przygoniła, ale co byście powiedzieli na takie propozycje: Jura c5, ena5, siemens tk58001, tk7204, nivona caferomanica 730? To co powyżej Zaproponowaliście oglądnę z uwagą


Niechlubny rekordzista na motorze – W organizmie miał 3 promile | CAPUCCINO.EU\nPowszechnie wiadomo, że alkohol jest trucizną, którego wpływ na organizm człowieka jest zgubny. Ma on działanie odurzające, zmieniające świadomość i uzależniające, a dawka przekraczająca 3 promile wywołuje senność, śpiączkę i może być zagrożeniem dla ludzkiego życia, podobnie zresztą jak pomysł łączenia alkoholu z jazdą samochodem.\nTym bardziej dziwi i przeraża, że te oczywiste dla większości osób fakty, są lekceważone przez kierowców jeżdżących po alkoholu, którzy igrają z bezpieczeństwem nas wszystkich. Taka sytuacja miała miejsce w piątek przed godziną 22 w Zabawie. Dyżurny tarnowskiej komendy otrzymał zgłoszenie o wypadku motorowerzysty. Na miejsce został skierowany patrol ruchu drogowego, a zespół ratunkowy, który udzielał poszkodowanemu pierwszej pomocy, stwierdził u niego uraz głowy. Mężczyzna został zabrany do tarnowskiego szpitala.\nPolicjanci wykonywali czynności w związku z wypadkiem i ustali, że kierowca z niewyjaśnionych przyczyn zjechał do przydrożnego rowu, a następnie uderzył w betonowy słup. Świadkowie, którzy byli na miejscu, nie widzieli momentu wypadku, udzielali natomiast nieprzytomnemu pokrzywdzonemu pierwszej pomocy, powiadamiając służby ratunkowe.\nZ informacji, jakie napłynęły ze szpitala, wynikało, że mężczyzna ma złamane kości czaszki oraz żebra i będzie operowany. Druga informacja wprawiła w osłupienie wszystkich, mężczyzna był pod wpływem alkoholu. Z badań wynikało, że w organizmie jest go ponad 3 promile.\nNiechlubny rekordzista to 37-letni mieszkaniec powiatu tarnowskiego, który po opuszczeniu szpitala, będzie musiał się zmierzyć jeszcze z postępowaniem karnym za jazdę w stanie nietrzeźwości tj. o czyn określony w art. 178a kodeksu karnego. Grozi mi kara pozbawienia wolności do lat dwóch, sądowy zakaz prowadzenia pojazdów oraz wysoka grzywna.\nUkradli trzy minikoparki


Kinga Rusin zdradziła sekret swojej sylwetki. Nic tylko pozazdrościć\nStrona główna » Newsy » Kinga Rusin ma mięśnie jak ze stali, i nie jest to zasługa siłowni. Gwiazda zdradziła sekret smukłej sylwetki\nKinga Rusin dodała na Instagramie zdjęcie w skąpym bikini, a pod jej postem znalazło się sporo słów krytyki. Internautom przeszkadza, że dziennikarka ma zbyt wyrzeźbione ciało. Teraz gwiazda odpowiedziała na wszystkie komentarze.\nKinga Rusin od wielu lat jest gwiazdą stacji TVN. Dziennikarka jest niekwestionowaną ulubienicą widzów. Od lat wita wszystkich swoich fanów, pojawiając się w programie Dzień Dobry TVN. Telewidzowie pokochali ją za profesjonalizm i szeroki uśmiech, który zawsze gości na jej twarzy. Popularność, jaką Kinga zdobyła w telewizji, przeniosła się także do social mediów.\nGwiazda od kilku lat aktywnie prowadzi swój profil na Instagramie. Zgromadziła tam już całkiem sporą społeczność, która żywo reaguje na każdy kolejny opublikowany post. W tym roku skończyła ona 49 lat i chociaż czas płynie nieubłaganie, to Kinga nadal może się pochwalić figurą nastolatki. Sylwetki może jej pozazdrościć niejedna o wiele młodsza kobieta. Rusin może nie tylko ma piękną skórę, ale również wysportowane i idealnie szczupłe ciało. Celebrytka znana jest ze swojego uwielbienia do zdrowego stylu życia. Jej ostatnie zdjęcie, które pojawiło się na profilu w social mediach, wywołało jednak sporo kontrowersji wśród internautów.\nNa swoim profilu dziennikarka kilka dni temu dodała kadr, na którym pozuje jedynie w uroczym bikini z falbankami. Gwiazda założyła skąpy strój, który idealnie uwydatnił jej szczupłą sylwetkę. Pod postem nie brakowało słów zachwytu, ale znaleźli się i tacy, którym zdjęcia nie przypadły do gustu. Gwiazda spotkała się z krytyką, a niektórzy komentujący uznali, że ma zbyt wyrzeźbione ciało.\n#KingaRusin pokazała się w bikini i zrobiła wielkie WOW!!! Co za figura!!! Co za sześciopak‼ I ona ma 50 lat⁉\nA post shared by JastrzabPost.pl 🦅 (@jastrzabpost.pl) on Aug 4, 2020 at 1:54am PDT\nGłos w tej sprawie zabrała nawet Dagmara Kaźmierska, która nie zgodziła się z internautami. Celebrytka znana z ciętego języka skomentowała zdjęcie Kingi w swoim stylu.\nNie chodzę na siłownie. Nigdy tego nie lubiłam. Ja kocham sport, zmaganie się z własną słabością, wyznaczenie sobie celu, rywalizację. Sylwetka to nie cel, tylko skutek uboczny. I szczerze wolę mieć mięśnie, niż sflaczałe ciało. Nigdy nie byłam smukła, taka moja uroda, taką mam budowę. Kiedy uprawiam sport w ten naturalny sposób rzeźbi się moje ciało – napisała Kinga.\n7 sierpnia 2020 o 15:01\nale kłamstwa, zdjcie sprzed lat kiedy się afiszowała na okładce magazynu i rzeźiła ile wlecie, jestem trenerką fitnss i neich nie opowiada mi zbzdur


Daniel Tammet- autystyczny geniusz.\nUrodził się 31.07.79 roku w Londynie. Ma dzięwięcioro rodzeństwa. Jest sawantem ("genialny głupiec"; osoba upośledzona, ale mająca znakomite zdolności). Cierpi na epilepsję, synestezję (odbieranie niskich dźwięków wywołuje wrażenie miękkości, barwa niebieska odczuwana jest jako chłodna, obraz litery lub cyfry budzi skojarzenia kolorystyczne itp. Dzięki temu Daniel potrafi bardzo szybko wykonywać skomplikowane obliczenia, podając przy tym wynik z dokładnością nawet do 30 miejsc po przecinku) oraz zespół Aspergera ("autyzm inteligentny").\nCzęsto sprawia wrażenie osoby niegrzecznej, bo nie reaguje na pytania niezadane bezpośrednio i zrozumiale. Teraz odpowiadam, bo z kontekstu domyślam się, że zadajesz pytanie, na które muszę dać odpowiedź. Nie może nigdzie jeździć, rzadko chodzi na zakupy i naprawdę trudno mu znaleźć dobrą plażę ze względu na nieodpartą pokusę policzenia wszystkich ziarenek piasku, a sama myśl o problemie matematycznym, który nie ma rozwiązania wywołuje u niego poważny dyskomfort. Ta przypadłość objawia się też na inne sposoby, na przykład każdego ranka bardzo dokładnie odmierza sobie porcję płatków owsianych: musi być dokładnie 45 gramów owsianki, nie więcej, nie mniej. Trudno mi przejść przez ulicę, gdy wokół mnie jest dużo ludzi. Jeśli jest duży hałas, zatykam uszy, aby od niego uciec. Jest to charakterystyczne dla ludzi z autyzmem. Ma również trudności z włączeniem DVD czy wezwaniem taksówki. Zanim odkrył elektryczną szczoteczkę, miał problemy z myciem zębów. Nigdy nie dostanie prawa jazdy, ponieważ wszystko dookoła go rozprasza. Mój mózg rozbija wszystko na rzeczy konkretne i namacalne. To, co nieuchwytne, jest dla mnie trudne do zrozumienia”.\nJest rekordzistą Europy w recytowaniu z pamięci 22 514 cyfr liczby pi. Bezbłędne podanie wszystkich cyfr zajęło mu 5 godzin i 9 minut.\nTammet twierdzi, że jest w stanie wyrecytować w obojętnie jakiej kolejności 22514 cyfr. Także wspak. Zajmuje mu to pięć godzin i nie popełnia przy tym ani jednego błędu.\nIstnieje wiele teorii próbujących wyjaśnić zdolności, które posiada Daniel. Zdaniem Snydera wszyscy posiadają tego rodzaju umiejętności, a jedyną trudnością jest uaktywnienie ich. U osób tak uzdolnionych występuje zazwyczaj jakiś rodzaj uszkodzenia mózgu, spowodowany np. demencją w starszym wieku, uderzeniem w głowę, czy- jak w przypadku Daniela- atakiem epileptycznym.\nBadania mózgu przeprowadzone u sawantów pozwalają przypuszczać, że w ich przypadku prawa półkula rekompensuje uszkodzenie lewej. Często ludzie ci mają problemy z językiem oraz rozumieniem (cechy, za które odpowiedzialna jest lewa półkula). Posiadają oni natomiast niezwykłe umiejętności matematyczne i pamięciowe, za które odpowiada prawa półkula. Zazwyczaj sawanci mają ograniczony zasób słów, czego z pewnością nie można powiedzieć o Danielu Tammecie.\nNaukowcy mówią, że pamięć Daniela jest naprawdę nadzwyczajna. Doktor V. S. Ramachandran i jego zespół z Kalifornijskiego Centrum Badań nad Mózgiem zbadali Daniela po jego wyczynie z liczbą "Pi". Byłem zaskoczony jego artykulacją i inteligencją a także jego zdolnościami do oddziaływań społecznych i dokonywania introspekcji swoich własnych zdolności. W chwili gdy ta introspekcja jest u uczonych niezwykle rzadka, zdolność Daniela do opisywania pracy swojego umysłu może być bezcenna dla naukowców zajmujących się badaniem mózgu, naszego najmniej zrozumianego organu.\nRamachandran sądzi, że geniusz uczonego właściwie może być rezultatem uszkodzenia mózgu. Jest taka możliwość, że wiele innych części mózgu działa anormalnie lub podnormalnie. Pozwala to pacjentowi przesunąć wszystkie jego zasoby uwagi na pozostałą część. Jest na to wiele klinicznych dowodów. Niektórzy pacjenci dostają ataku i nagle poprawiają się ich zdolności artystyczne.\nPosługuje się biegle 11 (!) językami angielski, francuski, fiński, niemiecki, hiszpański, litewski, rumuński, estoński, islandzki, walijski i Esperanto), ponadto tworzy także swój własny- Mänti, oparty na estońskim i fińskim.\nZafascynowani umysłem Daniela reporterzy dali mu nie lada zadanie. Miał się nauczyć obcego języka w ciągu tygodnia- i to nie byle jakiego, ale islandzkiego, uznawanego za jeden z najtrudniejszych do nauczenia się języków. Daniel przygotowywał się w Islandii i miał własną praktykę z opiekunem. Gdy nadeszła chwila prawdy i Daniel pojawił się w programie telewizyjnym, prowadzący program powiedział: Byłem zdumiony. Odpowiedział na nasze pytania. Zrozumiał je bardzo dobrze i moim zdaniem jego gramatyka również była bardzo dobra. Jesteśmy bardzo dumni z naszego języka i z tego, że ktoś jest w stanie płynnie się nim posługiwać po zaledwie tygodniu nauki, on jest wielki.\nNa zakończenie programu Daniel rzekł: Jedna godzina od zakończenia spotkania i zapomnę jak wyglądasz. Trudno mi będzie rozpoznać cię ponownie, gdy znów się zobaczymy. Zapamiętam twoją chusteczkę. Zapamiętam też, że masz w rękawie cztery guziki. Zapamiętam także typ krawata, który nosisz. To są szczegóły, które zapamiętuję\nOd urodzenia był "inny". Zauważyła to jego matka. Jako dziecko bez przerwy płakał. Uspokajał go jedynie powtarzający się ruch. Daniel stale coś liczył- wspomina. "Myślę, że pierwszą rzeczą, jaka go zaczęła interesować w książkach, były numery stron. On po prostu uwielbiał liczyć". Zarówno ona, jak i sam Daniel sądzą, że wzrost ("uaktywnienie?") jego zdolności spowodowany był atakiem epileptycznym w dzieciństwie. Od tego czasu, liczb nie postrzegał już tak jak my. One miały kolory. I wymaginowane kształty. Kształty nie są statyczne. One są pełne koloru. Są pełne budowy. W pewnym sensie są one pełne życiaA liczby? Nie wszystkie liczby są piękne. Niektóre są paskudne. 289 jest brzydką liczbą. Bardzo jej nie lubię. Podczas gdy na przykład 333 jest dla mnie piękna. Zaokrągla się.\nOn zawsze się odróżniał od innych - gdy miał kilka tygodni, zauważyłam, że się różni. Nie jestem tego całkowicie pewna, wydaje mi się jednak, że te ataki mogły wzmóc u niego te zdolności- mówi matka.\nCiężkie miał dzieciństwo. Rówieśnicy widzieli, że Daniel jest inny. Czasami, będąc podekscytowanym, klaskałem, rozwiągałem palce lub szarpałem się za wargi. Oczywiście dzieci to widziały i zaczynały te moje gesty powtarzać i mnie drażnić. Wtedy zatykałem uczy i bardzo szybko liczyłem potęgi dwójki. 2, 4, 8, 16, 32, 64... Nigdy nie bawił się z innymi dziećmi, nie lubił zabawek. Liczby były moimi zabawkami, przyjaciółmi. Nigdy bym ich nie zamienił. Tak, one były godne zaufania. Mogłem im zaufać– stwierdza. Jednak dopiero mając osiem czy dziewięć lat, zdałem sobie sprawę, że jestem samotny. Kiedyś marzyłem o tym, żeby być normalnym. Ale ponieważ wszystko rozbijam na cząsteczki, moje poczucie własnego "ja" złożone było z tysięcy fragmentów wspomnień, które starałem się pozbierać w całość. Jedyna możliwość porozumienia się z innymi pojawia się wówczas, gdy uznam kogoś za osobę wyjątkową. Jest tak od momentu, kiedy sam zacząłem postrzegać siebie jako kogoś wyjątkowego. Ta zmiana przyszła w okresie dojrzewania. Chciałem być lubiany, nawet kochany. Poczułem się nieco bardziej ludzki.\nOd jedenastego roku życia Tammet wiedział, że jest homoseksualistą. Kiedyś poznał Neila, programistę, z którym korespondował przez internet. Kiedy się zakochałem, uświadomiłem sobie, że i mnie można kochać. Wcześniej nie miałem o tym pojęcia. Powoli rozszerza zakres swoich emocji. Płakał, kiedy umarł jego kot. Zrozumiał wówczas, co to jest żal po utracie kogoś bliskiego. Nie potrafi jednak pojąć, co czują inni.\nDużo pomogło mu napisanie książki Born on a Blue Day. To opis życia mężczyzny, którego jedynym przyjacielem były liczby. Książka oparta jest na jego własnych doświadczeniach. Tammet pisze sprawnie. Niewielkie mankamenty książki to brak dialogów i jakichkolwiek elementów humorystycznych. Nie ma w niej opowiastek w stylu „ale ze mnie gapa”. Zamiast tego dostajemy historię napisaną w sposób bardzo bezpośredni przez człowieka, który bardzo pragnie powiedzieć, jaki jest. Bywa, że przesadnie szczegółowo opisuje swoje fascynacje, na przykład strukturą języka. Ta książka jest inna.\nStrona Daniela Tammeta


Wyjdźmy z zamkniętego kręgu niemożności! – Kongres Katoliczek i Katolików\nWyjdźmy z zamkniętego kręgu niemożności!\nPo co ci ten Kongres? Twoi zjedzą Cię żywcem! Po której stronie jesteś? Nie możesz być tu i tam! Będziesz tylko listkiem figowym… To pierwsze reakcje niektórych osób na wiadomość o mojej obecności wsród sióstr i braci wyznania rzymskokatolickiego w Kongresie, który dopiero zaczął na dobre swoje prace.\nPrzypomniała mi się fascynująca historia gracza bejsbolu z drugiej połowy lat 40-tych. Miał na imię Jack Robinson. Był metodystą tak jak ja i stał się pierwszym czarnoskórym graczem w najważniejszej lidze bejsbolu w Stanach Zjednoczonych. Stało się to w czasach obowiązującej segregacji rasowej, gdy osoby czarnoskóre nie miały równych praw obywatelskich.\nJego obecność na boisku wywołała falę nienawiści o niespotykanej skali; sama zapowiedź w gazetach, że jest w drodze do Filadelfii na mecz spowodowała, że drużyna przeciwna nie chciała wchodzić na boisko, jeśli on będzie obecny w uniformie; hotel, w którym drużyna Jackie’ego Robinsona miała nocować odwołał rezerwacje dla całej drużyny. Listy z pogróżkami, wyzwiska i donosy liczono już nie pojedynczo, lecz w ilości worków pocztowych.\nOn sam miał trudny charakter, był wybuchowy, pewny siebie aż za bardzo, lecz był człowiekiem głęboko wierzącym. W dniu jego zatrudnienia prezes drużyny Brooklyn Dodgers Branch Rickie ostrzegł go: „Wiesz co będzie? Wiesz co cię czeka? Ta fala nienawiści?” Jackie odparł: „Chce pan kogoś, kto będzie miał jaja by odpowiedzieć?” A prezes Rickie: „Nie, Jack…nie… Ja chcę mieć kogoś, kto ma jaja, żeby nie odpowiadać. To będzie twoja pustynia, będziesz sam, będziesz atakowany i kuszony, lecz nie możesz schodzić na ten sam niski poziom tych, którzy atakują ciebie. Ty zwyciężysz grając, zdobywając punkty, wygrywając, dając świadectwo, że jesteś człowiekiem dobrego serca i dobrych manier; że choć będzie trudno — umiesz nadstawić drugi policzek, tak jak Pan nakazał.”\nJack odpowiedział: „Mr Rickie, proszę tylko o numer na moim uniformie, a ja będę dawał radę” I dał. Historia Jakie’ego Robinsona zmieniła oblicze bejsbolu na zawsze. Z Brooklyn Dodgers wygrał nawet mistrzostwo świata i był jednym z najlepszych graczy tych lat. To był początek zmian, które trwały i trwają nadal. Teraz raz w roku członkowie wszystkich drużyn bejsbolu USA przez jedną kolejkę noszą koszulki z numerem „42”, nie tylko by pamietać o Robinsonie, lecz by nigdy nie zapomnieć, jaką moc nosi w sobie nienawiść. Zdolna jest do niszczenia braterstwa między ludźmi, jeśli tylko w porę nie zareagujemy.\nMusimy sobie uświadomić, że w czasach zarazy nienawiści i sztucznie wykreowanych podziałów oraz ludzkich barier wyznaniowych, w których żyjemy, mówić o „pojednaniu” i „ekumenii” to jak wchodzić w buty Jackie’ego Robinsona przed pierwszym meczem ligowym, przed wejściem po raz pierwszy na boisko. Trochę się nogi uginają. Nie raz tak miałem.\nPytanie, czy damy radę — tak jak on? Czy zdołamy? A może jeszcze ważniejsze: Czego szukamy? Czego chcemy? Czy mówiąc o pojednaniu i ekumenizmie wiemy naprawdę, o co nam chodzi?\nGdzie podział się ferwor radości po Soborze Watykańskim II, po którym wielu wierzyło, że w ciągu kilku lat idea ekumenizmu stanie się rzeczywistością? Okazało się, że to nie takie proste. Bo to nie jest proste.\nW trakcie niedzielnych nabożeństw wyznajemy, że wierzymy w „jeden święty, powszechny i apostolski Kościół”. I o to chodzi — jeden Kościół, Kościół Jezusa Chrystusa, wspólnota ludzi wierzących, że Jezus Chrystus jest naszym Panem i Zbawicielem.\nCzytaj też: Relacje międzywyznaniowe dzisiaj i jutro — startuje nowa grupa\nCzy umiemy dziś ponad podziałami dostrzegać przede wszystkim brata lub siostrę, z którymi jesteśmy pojednani w Chrystusie? On oddał swoje życie za każdego z nas i powstał z martwych abyśmy i my, wierząc w Niego, doznali zbawienia.\nCzy chcemy przyjmować i nawzajem się wzbogacać z tych duchowych darów, które posiadają osoby również innego wyznania niż nasze? Czy wierzymy więc w słowa Pana że: „Błogosławieni pokój czyniący, albowiem oni synami Bożymi będą nazwani” (Mt 5,9)?\nWinnica jest naprawdę wielka, robotników zawsze mało. Czekamy na Was z otwartym sercem i szeroko otwartymi ramionami. Kongres jest przestrzenią do dialogu, do rozmowy, do spotkania, wreszcie do tego, aby sobie uświadomić, jakim wielki bogactwem jest drugi człowiek. Do zobaczenia, więc drodzy, w Kongresie.\n„Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli….” — niech każdy z nas to zdanie Pana odszuka i odczyta na głos; niech te słowa zakorzenią się w Waszych sercach i w sercach waszych bliskich.\nKongres Katoliczek i Katolików KongresKK jedność chrześcijan ekumenizm Jackie Robinson chrześcijaństwo chrześcijanin\nPastor Davide Carbonaro\nPastor Ewangelicznego Kościoła Metodystycznego w Łodzi i w Warszawie\nFebe – kobieta stojąca na czele kościoła w Kenchrach


kosmetyczne zabiegi odchudzające - Wizaz.pl\nkosmetyczne zabiegi odchudzające\n2002-08-07, 12:58 #1\nNie wiem też właściwie, czemu nie dobrano mi zabiegów typu GUAM czy Body Wrapping (a takowe ten sam gabinet oferuje). Czy są one mniej skuteczne? Jakich efektów można po nich realistycznie oczekiwać? A może na forum są osoby, które z nich korzystały i zechcą podzielić się wrażeniami...\n2002-08-07, 22:30 #2\nRe: kosmetyczne zabiegi odchudzające\nSpróbuj - podoba mi się takie kompleksowe podejście do problemu. Nie zaproponowano Ci jednego rodzaju zabiegów ale kilka.Myślę ,że będą efekty - ale musisz być cierpliwa, może się okazać ,że będziesz musiała przedłużyć kurację , każdy inaczej reaguje , jeśli masaże będą bolesne to znaczy ,że są źle wykonywane (wcale masaż wyszczuplający nie musi boleć). Pamiętaj o diecie i gimnastyce - to konieczne jeśli chcesz wyszczupleć - same zabiegi nie przyniosą oczekiwanych rezultatów. Pojawiło się też ciekawe urządzenie do wyszczuplania i walki z cellulitem "VacuStep"- w czasie treningu na rowerze stacjonarnym wytwarzane jest podciśnienie - to nowość , ale może któraś z Was już to wypróbowała?\n2002-08-08, 08:05 #3\nReakcje na zabiegi wspomagające odchudzanie są różne. U mnie np. elektrostymulacja i masaże nic nie wskórały. Zależy to zapewne od "rodzaju" tkanki tłuszczowej, jej wieku, grubości, etc. Ja odchudzałam się po kuracji hormonalnej, przybyło mi po niej ładne kilka centymetrów, głównie w biodrach i udach. Moje ciało świetnie reagowało na guam i egyptos (guam - 2 serie po 12 zabiegów w odstępie dwumiesięcznym, egyptos później 2 razy, w odstępach miesięcznych)i w tej chwili wyglądam znacznie lepiej niż przed kuracją hormonalną. Oczywiście nie ma cudów, wspomaganie dietą i ruchem jest konieczne.\n2012-03-28, 16:23 #4\nDot.: kosmetyczne zabiegi odchudzające\nja polecam aparat velashape, poczytaj sobie i zobacz czy będzie dla Ciebie odpowiedni, mi pomógł\nWyślij prywatną wiadomość do renia_8484\nZnajdź więcej postów renia_8484\n2012-06-20, 10:47 #5\nNo ja polecam Cavi Lipo, zabieg dla mnie super. Kupiłam pakiet 6 zabiegów, jestem już po 3 i na prawdę efekt jest fajny. Jakby co to tutaj jest więcej info.\n2013-05-03, 22:20 #6\nJa polecam Agyptosa. Wystarczy mniejsza ilość zabiegów aby osiągnąć zamierzony efekt. Byłam w Inter-Biomedika na Szybkiej we Wrocławiu.\nWyślij prywatną wiadomość do Dorothy555\nZnajdź więcej postów Dorothy555\n2014-03-12, 09:57 #7\nJa tez wlasnie interesuje sie zabieami odchudzajacymi ( na wiosnę oczywiscie ) robiłam Liposonixa i jestem b. zadowolona a teraz chciałabym jeszcze wzmonic efekt i .. nie wiem co wybrac tyle tego jest na rynku. Słyszałam ze w La Perli mozna testowac różne zabiegi za 100zł - któraś z Was może z tego korzystała? Chciałabym się wybrać\nFeel the rhythm of the beat That's my heart\nWyślij prywatną wiadomość do missdeaminor\nZnajdź więcej postów missdeaminor\n2014-11-24, 12:14 #8\nZ zabiegów odchudzających korzystałam jedynie z masaży. Bardzo sobie chwalę gabinet przy ul. Kazimierza Królewicza w Szczecinie. Profesjonalna i miła obsługa. A najważniejsze, że działa. Oczywiście nie po jednym masażu, ale po min. całej ich serii jakby ktoś był zainteresowany http://crfwerakso.pl/metody/masaz-szczecin/, Pozdrawiam\nWyślij prywatną wiadomość do malina1q\nZnajdź więcej postów malina1q\nZnajoma miała zabieg kriolipolizy w http://www.vici.clinic/ w Krakowie. Zabieg nie należał do bolesnych, może trochę nieprzyjemnych, ale za to przyniósł efekty, a to chyba najbrdziej się liczy w tym przypadku.\n2015-07-15, 09:51 #10\nNapisane przez agaklimek\nJeśli jednak chodzi o bezinwazyjne zabiegi odchudzające w toruniu, to najlepszym rozwiązaniem jest endermologia lub fale ultradźwiękowe za pomocą med 2 contour.\nRacja. też coś o tym słyszałam. Na kripolize trzeba uważać. Jednakże skorzystanie z med 2 contour jest jak najbardziej bezpieczne i bezinwazyjne. Wiele znajomych z niego korzysta.\n2015-07-22, 14:34 #11\n@agaklimek ja ten sam zabieg przeprowadzałam w salonie J'adore również w Krakowie, jestem pod wrażeniem efektu, myślałam, że to kolejny chwyt marketingowy z tym zamrażaniem tłuszczu, ale zabieg okazał się bardzo skuteczny i bardzo podoba mi się też to, że nie wymaga użycia igieł czy skalpela. Dla chcących dowiedzieć się wiecej polecam zajrzeć na stronę xxx\nCzas edycji: 2015-10-02 o 09:53 Powód: Link.\nWyślij prywatną wiadomość do bllada\nZnajdź więcej postów bllada\n2015-07-30, 14:01 #12\nod jakiegoś czasu szukam sposobu na szybkie wymodelowanie sylwetki. znajoma była bardzo zadowolona z zabiegu kriolipolizy w la perli, ale chciałam zasięgnąć rowniez innych opinii, co mozecie o tym powiedziec?\nWyślij prywatną wiadomość do aniaaaa_p\nZnajdź więcej postów aniaaaa_p\n2015-09-24, 09:24 #13\nJa korzystam z systemu Redu-Stim w Bona-Dea, klinika z Krakowa, na razie jestem zadowolona zostało mi kilka zabiegów, ale już widzę poprawę. Zainteresowałam się tym system i zauważyłam, że LePerla w Warszawie ma również ten system, ale co więcej system też jest dedykowany dla centrów fitnesowych, trochę w innej formie i o innej nazwie bo nazywa się "MyoSculptor", wygląda ciekawie, może jest ktoś, kto z niego korzystał. Ciekaw jestem jakie jest porównanie pomiędzy Redu-Stim, a tym MyoSculptor ?? Pozdrawiam.\nWyślij prywatną wiadomość do FemmeFatale_85\nZnajdź więcej postów FemmeFatale_85\n2016-08-18, 11:48 #14\nJa również poddałam się zabiegowi kriolipolizy. Robiłam ją w QClinique\nW moim przypadku zabieg spełnił oczekiwania, a wręcz je przerósł. Robiłam go na bryczesy, które zmniejszyły się w sumie o 4 cm.\nEdytowane przez Ryska23\nCzas edycji: 2016-08-19 o 08:28\n2016-08-18, 19:06 #15\nmiałam robioną kriolipolizę i zero efektów, nie polecam. Robiłam na brzuch - 4 przyłożenia.\n2017-11-08, 14:30 #16\nJa robiłam zabieg Sculpsure w klinice Elite. To pojedynczy zabieg, 4 pady na bruch. Trwa 25 minut. W efekcie finalnym mam -6cm w obwodzie brzucha Pisałam nawet o tym na blogu.\nWyślij prywatną wiadomość do Martad1989\nZnajdź więcej postów Martad1989\n2017-11-21, 07:38 #17\nJa jakoś w to nieszczególnie wierzę. Można ewentualnie ujędrnić tak ciało, ale odchudzenie? Nieee\nData ostatniego posta: 2017-11-21 08:38:44


Próbki krwi pobierano o 8:30, 8:45 i 9 rano, i zbierano równe objętości surowicy do pomiaru insuliny, glukozy, hormonów steroidowych i globuliny wiążącej hormony płciowe. O godzinie 9 rano podano 75 g glukozy i pobierano próbki krwi po 60 i 120 minutach w celu oznaczenia stężeń glukozy i insuliny w surowicy. Wyniki poprzedniego badania8 sugerowały, że metformina może zwiększać spontaniczną owulację. Biorąc pod uwagę, że celem badania było posiadanie takiej samej liczby kobiet w grupach z metforminą i grupą placebo podczas podawania klomifenu, więcej kobiet ...\nAnaliza Igleharta dla rządowego wsparcia edukacji medycznej absolwenta (wydanie 5 lutego) zawiera cytat z Gail Wilensky. Krytyczne pytanie, które podnosi, zasługuje na energiczną odpowiedź: dlaczego rząd, czy w tym przypadku branża ubezpieczeniowa, wspierają medyczną edukację absolwentów. Jej wypowiedź sprawia, że brzmi to tak, jakby żaden zawód poza medycyną nie uzyskał odpowiednika wsparcia podyplomowego. Jak bardzo jest zła! Kto wspiera pracę niezliczonej liczby legalnych urzędników sądownictwa. Kto wspiera stażystów rządowych. Czy nie uznaje, ż...\nZanim wielu moich kolegów z dziennikarstwa wypowie się z protestami, chciałbym zauważyć, że z pewnością istnieje taki precedens w mediach w stosowaniu meteorologów do zgłaszania pogody. Nie mówię, że nonmeteorolodzy nie mogą odpowiednio zgłosić pogody (chociaż w większości przypadków bardzo ostrożnie pracują z meteorologiem), ale mówię, że istnieje pewien poziom komfortu wiedząc, że dana osoba ma dyplom z meteorologii . I nie wierzę, że nasi reporterzy pogody są ważniejsi od naszych reporterów medycznych pod względem tego, co przekazują opinii publicz...\nWszyscy pacjenci byli na stabilnym schemacie leczenia przeciwpadaczkowego przez co najmniej cztery tygodnie przed przyjęciem do badania. Mózgowa tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny i badania laboratoryjne nie wykazały żadnych dowodów na możliwą do wyleczenia przyczynę napadów. Kobiety w wieku rozrodczym były uprawnione, jeśli stosowały antykoncepcję i miały ujemny wynik testu ciążowego. Pacjenci nie kwalifikowali się, jeśli spełnili którekolwiek z następujących kryteriów: stężenie fenobarbitalu w osoczu większe niż 30 mg na litr (130 .mol na lit...\nmedycyna pracy łódź widzew


Jak tylko ujrzysz tę kanapę z materacem kieszeniowym, to zakochasz się w niej i będziesz chciał żeby jak najszybciej u Ciebie wylądowała! Kanapa rozkładana tapicerowana Dax Bis to mebel wypoczynkowy, który spisuje się rewelacyjnie praktycznie w każdych warunkach. Możliwość wygodnego rozkładania, pojemny i pakowny pojemnik na pościel, oparcie z wielkich poduch nada nieziemskiej miękkości tej kanapie ze sprężynami kieszeniowymi. No to jeśli jesteś zainteresowany, to nie czekaj, bo tych kilku kliknięć nikt za Ciebie nie zrobi!\nKanapa rozkładana tapicerowana Dax Bis z bokami posiada sprężyny kieszeniowe = bardzo wygodne spanie!\nKanapa rozkładana na sprężynach kieszeniowych DAX BIS - Tkanina Orinoco 96 ciemnoszara.\nNa zdjęciach ciemnoszara kanapa rozkładana do salonu DAX BIS w tkaninie ORINOCO 96.\nRozkładana kanapa trzyosobowa Dax Bis z bokami dedykowana do salonów, pokojów dziennych i gościnnych , pokojów młodzieżowych. Zaletą tej ładnej, funkcjonalnej i wygodnej kanapy jest funkcja spania z wykorzystaniem sprężyn kieszeniowych i falistych. Kanapa na sprężynach kieszeniowych to odpowiednik materaca kieszeniowego. Zaproś gości do Twojego domu - niech wygodnie zasiądą na kanapie.\nW tej samej cenie możemy wykonać kanapę rozkładaną z pojemnikiem na pościel DAX BIS w następujących tkaninach:\nVELLUTO 8, 9, 10, 11, 14, 18, 19, 20 - producent SIC\nWymiary trzyosobowej kanapy rozkładanej do salonu na sprężynach kieszeniowych DAX:\nPowierzchnia spania 193/144 cm\nZalety kanapy rozkładanej z poduchami i pojemnikiem na pościel DAX:\nkanapa z funkcją spania Dax posiada pojemnik na pościel\nnowoczesna kanapa Dax posiada dwa boki = podłokietniki\nkanapa do spania DAX posiada trzy poduchy na oparcie\nDwa boki, które sprawiają, że ta wygodna kanapa na sprężynach kieszeniowych wygląda bardzo postawnie. Dodatkowo funkcja spania wpisana w parametrach tej oferty nie znalazła się tutaj bez przypadku. Kolorowych snów nie trzeba nawet życzyć, bo to się stanie samoistnie w takich wyjątkowych warunkach.\nMateriały, które zostały w tym przypadku użyte, to najwyższa jakość, możesz mieć pewność, że kanapa rozkładana tapicerowana Dax Bis to zakup na wiele lat. Nie będziesz zaskoczony, jeśli jej zwiększona trwałość przyda Ci się w wielu niecodziennych sytuacjach – wylany gorący napój, uszkodzenia mechaniczne, przed tym wszystkim ta kanapa wygodna ze sprężynami kieszeniowymi jest w stanie w dużym stopniu zabezpieczyć się. Nie zwlekaj z zakupem, tylko działaj!\nKanapę tapicerowaną możesz mieć według własnego pomysłu - tapicerkę wybierz taką, by wpasować się w wystrój wnętrza Twojego domu. Poniżej pokazujemy wzornik tkanin do uszycia salonowej kanapy Dax Bis.\nZa dodatkową opłatą plus 200 zł możemy wykonać dla Ciebie kanapę do salonu DAX BIS, a fotel tapicerowany DAX BIS plus 120 zł, w następujących tkaninach:\nDziękuję kanapa rewelacyjna .Polecam szybka fachowa obsługa ,wzorowy kontakt z sprzedającym . (Aniela, 07.03.2019)


Czym jest regulamin wynagradzania pracowników? - Verba Legis\nCZYM JEST REGULAMIN WYNAGRADZANIA PRACOWNIKÓW?\nRegulamin wynagradzania jest dokumentem wewnątrzzakładowym, którego istnienie oraz obowiązek wprowadzenia wynika z przepisów prawa pracy – art. 772 Kodeksu pracy. Przepisy określają zasady i przypadki, gdy wprowadzenie regulaminu jest obligatoryjne, co następuje w przypadku, gdy przedsiębiorca – pracodawca zatrudnia co najmniej 50 pracowników, nieobjętych zakładowym układem zbiorowym pracy ani ponadzakładowym układem zbiorowym pracy. Jak sama nazwa wskazuje, regulamin wynagradzania określa warunki wynagradzania pracowników za pracę. Przepisy regulaminu mogą dodatkowo regulować także inne świadczenia związane z pracą i zasady ich przyznawania. Regulamin kształtowany jest swobodnie przez pracodawcę, ale jeżeli u danego pracodawcy działają zakładowe organizacje związkowe, treść regulaminu musi zostać uzgodniona z tymi organizacjami. Co istotne, samo uzgodnienie, a zatem wyrażenie zgody związku zawodowego na postanowienia regulaminu nie skutkuje automatycznym wejściem w życie regulaminu. Istotne jest, o czym bardzo często zapominają przedsiębiorcy, dokonanie czynności formalnych jakim jest podanie regulaminu do wiadomości pracowników – dwa tygodnie przed planowanym wejściem w życie regulaminu, oraz jego wprowadzenie np. zarządzeniem.\nNiemożliwym jest stworzenie gotowego wzorca regulaminu wynagradzania. Przygotowując regulamin wynagradzania dla naszych Klientów, nasi Radcowie prawni zawsze analizują strukturę płacową, potrzeby i oczekiwania Klientów, w taki sposób aby regulamin wynagradzania podobnie jak inne regulaminy był „uszyty na miarę” i nie wymagał dokonywania w nim ciągłych zmian, wynikających z realiów jego stosowania w praktyce.\nPrawo to nasza pasja!\nJesteśmy zespołem młodych, prężnych i ambitnych prawników, otwartych na ludzi i ich potrzeby. Spełniamy się, pomagając innym. Każdy Klient jest naszym najważniejszym partnerem, a jego bezpieczeństwo, zaangażowanie i zaufanie to nasz nadrzędny cel zawodowy.\ntel./fax.: 42 206 61 01\nTa strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie. Szczegółowe informacje odnoszące się do zasad korzystania z plików Cookies znajdziecie Państwo w polityce prywatności.Zgoda