Bezpłatny fragment - Szepty Wszechświata\nPisanie tej książki okazało się bardzo trudną lekcją, dzięki której nauczyłam się tego, aby zawsze dbać o swoje zdrowie psychiczne. Zawarte są w niej autentyczne zdarzenia, prywatne notatki, wypowiedzi, rozmowy a także wiadomości. Okazała się ona wspaniałą pomocą, do zrozumienia własnych lęków i motywacją w walce, którą wciąż toczę każdego dnia na nowo. Napisane słowa w niej były i dalej są dla mnie najpiękniejszą terapią, jaką udało mi się zacząć w pełni bez rezygnacji i przetrwać aż do samego końca. Po trzech latach samotnego zmagania się z myślami samobójczymi, autodestrukcją, stanami lękowymi i depresją, w końcu odważyłam poprosić o pomoc. Odważyłam się walczyć o swoje własne życie. Rozmowy z terapeutą i leki, jakie biorę, dodają mi nadziei. Otuchy. Sprawiają, że z małego człowieka staję się wielkim. Silnym, pełnym wiary.\nPodnoszą mnie z własnego łóżka i próbują wyciągnąć z wody, w której tonęłam od bardzo, bardzo dawna. Mówią, że przejdę przez to piekło.\nChoć nie jest najlepiej, to przyjdzie czas, kiedy będzie lepiej.\nJeśli znasz kogoś, kto zmaga się z depresją, stanami lękowymi, nerwicą bądź innym tego typu zaburzeniem, nie pozostawiaj tej osoby w samotności. Bądź dla niej uprzejmy, ciepły. Nie pozwól by, ciemność sprawiła, że myśli samobójcze pochłoną jej głowę tak, jak gąbka pochłania krople wody. Bądź dla niej i nie pozwól jej zrezygnować. Poddać się. Bo właśnie rezygnacja jest tym, co w chorobie najgorsze. Pomóż jej uwierzyć, że przejdzie przez to. Nawet jeśli doskonale wiesz, że osoba cierpiąca na zaburzenia tego typu jest wykańczająca i pomoc, którą jej ofiarujesz przez długi czas, może nie przynosić z początku skutków, proszę, spróbuj mimo wszystko. I zrozumieć tak bardzo, jak tylko się da. Uratować.\nPowiedzieć jej o poranku parę miłych słów.\nŻyczyć miłych snów, bez strachu i niepewności.\nKto wie, być może dzięki temu uratujesz dzisiaj komuś życie.\nDziś mam dwadzieścia lat i czuję się martwa.\nI, co najgorsze niezrozumiana.\nNiezrozumiana nie tylko przez swoich bliskich i obcych mi ludzi, ale niezrozumiana również przez samą siebie. Mój umysł i ciało czują się tak bardzo zmęczone tym światem. Ludźmi, którzy nie potrafią odnaleźć w sobie empatii, zrozumienia dla drugiego człowieka, by spróbować choć raz spojrzeć na to, co wokół niego się znajduje, obcymi oczami, myślami i uszami. Zmęczona tym, jak trudno nie tylko mi, ale i innym odnaleźć jest się choćby we własnym łóżku i pościeli, nie czując przy tym rezygnacji. Udawaniem, że moje myśli nie zabijają mnie na co dzień, każąc pozostać w łóżku przez jeszcze parę minut, które zamieniają się później w godziny. Dnie. Miesiące.\nMarzę wtedy o spokoju i ciszy. Takiej krwawej ciszy, by utopiła ona w sobie moje żale i błędy.\nZłe nawyki i złudne nadzieje na lepsze jutro. Lepszą pracę. Lepszych znajomych i lepszy nastrój. Na lepsze cokolwiek, bo czuję jak tonę. Moja depresja jest dla mnie jak woda, pod którą, choć nie chcę, wciąż się zanurzam, kiedy wiem, że nie potrafię pływać. Jest zbyt głęboko i wszystko przypomina mi wtedy ocean. Szum wody zagłusza moje wołanie o pomoc. Płuca od ataków paniki i bólu rozrywającego mnie w środku, którego nikt nie może dostrzec, ciągną mnie od lat w przepaść.\nTam, gdzie ciało nie ma już siły walczyć, a umysł zamyka się na otaczający mnie świat.\nTam, gdzie tylko śmierć jest w stanie mnie uratować, ona właśnie tam zabiera mnie każdej nocy.\nZdarzają się dni, podczas których wspomnienia z przeszłości nie pozwalają mi zasnąć, sprawiając, że pod powiekami cienie witające mnie co ranek, stają się coraz większe i mimo to — mówię sobie, że jest w porządku, tak już niestety jest. Przypominają mi się twarze ludzi, jakich kiedyś straciłam i którzy odeszli z tego świata. Ich śmierć odcisnęła na mnie piętno ciągłego cierpienia, bo choć sercu udało się zamknąć na moment, myśli wciąż jak oszalałe wirują. Są też dni, gdy potrzebuję uciec od otaczających mnie ludzi, by odizolować się od nich, tak jak najlepiej potrafię, ponieważ zabierają oni ode mnie zbyt wiele mojej energii, przez co robię się zmęczona. Smutna. Taka jak oni. Jednak nie potrafię uciec od samej siebie i wiem, że jest to dla mnie najgorsza rzecz na świecie.\nBo kiedy nie mogę uciec od samej siebie, niszczę wszystko wokół. I zdarzają się dni, gdy czasem nie potrafię zapanować nad swoimi myślami. I uczuciami. Nie potrafię zapanować nad oddychaniem i płaczem, gdy histeria wygrywa nad moim ciałem i trucizna zaczyna wypełniać powoli moją głowę. Opowiadam wtedy swojemu terapeucie, co takiego się w niej znajduje. Mówię, jak myśli tną moją skórę w nocy i spoglądam wtedy na swoje odbicie w lustrze, zapadnięte oczy i czerwone policzki od łez i mówię sobie wtedy, tak już jest, tak już będzie. Jesteś niczym. Potworem. Beznadziejnością. Wrakiem.\nZdarzają się też dni, gdy muszę sobie przypomnieć, jak to jest być szczęśliwym człowiekiem, choć przecież zapomniałam o tym bardzo dawno temu. Myślę o tym, jak to jest walczyć o to, co się kocha i w co się wierzy. Jak to jest podążać za marzeniami.\nZdarzają się mi też dni, gdy nabieram odrobiny siły w sobie i zaczynam wierzyć w swoje możliwości, lecz nawet leki nie potrafią opanować wtedy moich drżących dłoni. Rozmowy z lekarzem i antydepresanty nie potrafią sprawić, bym nawet dzisiejszego dnia zmusiła się do wstania z własnego łóżka, ubrała swoje ciało w coś ciepłego i miękkiego. Nie, nawet one nie potrafią zmusić mnie tego dnia, bym opuściła swoje mieszkanie i pozwoliła słońcu mnie powitać.\nZdarza się, że ciężko mi odejść od ludzi, którzy nie są dobrzy dla moich myśli i choć wiem, że nie potrafią mnie uszczęśliwić i być dla mnie takimi, jak chciałabym ich widzieć przez brak zrozumienia, te decyzje zdarzają się być najtrudniejszymi decyzjami w moim życiu, kiedy nie potrafię ich opuścić.\nPrzepraszam, że zrezygnowałam i poddałam się, choć nigdy tego nie chciałam. Nie zamierzałam.\nPrzepraszam, że depresja i stany lękowe dopadły mnie, gdy nie potrafiłam poradzić sobie ze złamanym sercem, opuszczeniem, zawiedzeniem, narastającą wokół mnie presją i żałobą.\nPrzepraszam, że znów jestem w punkcie wyjścia u terapeuty, kiedy rozmowa zdaje się wcale nie pomagać tak, jak bym tego chciała, bo słowa, jakie wypowiada, jedynie przypominają mi szum wody, w której tonę, więc marzę, by chociaż leki polepszyły za jakiś czas stan moich myśli i wyciągnęły mnie na powierzchnię.\nMoja depresja i stany lękowe sprawiły, że stałam się człowiekiem, jakim nigdy nie chciałam się stać. Stałam się cieniem własnego cierpienia, który mogłabym porównać do agonii. Klątwy swoich demonów. Moje nadzieje umarły i spokój w sercu zastąpiła burza. Chaos wirujących lęków w głowie odepchnął ode mnie ludzi, których udało mi się zatrzymać kiedykolwiek na dłużej. Zniszczyła miłość, jaką udało mi się z innymi zbudować. Odepchnęła to, co dla mnie było najcenniejsze. I każda chwila mojego życia wydaje się taka sama, bo nic się w nich nie zmienia. Nic się nie dzieje. Moją pościel, w której chowam się każdego dnia, od lat przykrywa zimna obojętność. I nigdy nie uda mi się pokochać samej siebie w pełni. Nigdy też nie pogodzę się z własnymi słabościami, które jak nóż co noc przebijają moje ciało z lekkością. Światła dnia już zawsze pozostaną w połowie zgaszone, a nadzieje zerwane z drzew rosnących pod samym oknem. Kolory nie przestaną być wyblakłe i moje życie nie stanie się wspaniałe, takie, o jakim zdarzało mi się śnić i które tworzyłam we własnej głowie. Ja sama już na zawsze pozostanę jedynie dawnym wspomnieniem o pięknej skorupie. Już na zawsze, pozostanę wtyczką od radia, którą ktoś pewnego dnia nagle wyciągnął i od tamtej chwili nastała głucha cisza. Krwawa cisza. Najcichsza, jaką tylko znam.\nMałe, zwykłe rzeczy które kocham\nCzasami trzeba poświęcić odrobinę czasu, by móc zrozumieć samego siebie. Poznać i zaakceptować, jakoś odnaleźć się w tym wielkim świecie i co najważniejsze, nie zgubić.\nZapach ulubionych kwiatów\nmojej zmarłej babci\nponieważ zawsze będę pamiętać zapach jej ulubionych kwiatów\njeśli śmierć przyjdzie po mnie niezapowiedzianie\npukając do mych okien deszczem i uchylając ciemność\nzza mych drzwi\nwypowiem jej imię\nchoć nic się nie zmieni to wszystko ulegnie zniszczeniu\nzostanę tutaj na zawsze nawet gdy moje nogi poniosą mnie\nw inne miejsce mając wrażenie jak gdybym\nnie była już sobą\ni wszystkie te słowa i miejsca\nktóre zdarzyło nam się odwiedzić\nwspomnienia ujęte na zdjęciach i gdy otworzę swe oczy\nwciąż będę w tym samym domu o jasnych ścianach\ni zapachu kwiatów\nktóre tak bardzo kochałaś\nczekając, aż znów opowiesz mi o dawnej sobie\ni mogłabym skłamać, powiedzieć, że tego nie chcę\nbo zbyt bardzo mnie to boli, rozcina serce i umysł\nchoć nic się nie zmieni\nto wszystko na co spojrzę i co usłyszę\nbędzie zupełnie inne niż przedtem\ni będzie to jak sen\ngdy zaczniesz śpiewać swoją ulubioną melodię\nw tak dobrze znanym mi pokoju obejmie mnie wrażenie\njak gdybyś tak naprawdę nigdy nie odeszła z tego świata\nnic nie będzie cięższe\nnic nie będzie też lżejsze\njak mogłabym sobie zamarzyć\nbędę tylko ja\ni cała reszta tych rzeczy\nza którymi dane było mi tęsknić tak długo\nponieważ nic się nie zmieni nawet gdy stanie się\ni powiesz mi wtedy\njest tu tak cicho i ciemno\nale nie martw się bo jest w porządku nawet gdy czasem\nwięc pozwól mi cię ze sobą zabrać ponieważ jest tu tak cicho\nw tym domu, mogę dostrzec jak udręka pokrywa twoje oczy\nból powoli rozrywa cię na kawałki\nchoć nic nie jest teraz lepiej\ni nawet gdy śmierć przyjdzie po nas niezapowiedzianie\nto znów będę wołać cię po imieniu\nby słońce mogło pokryć nasze całe twarze\ni nic cię nie zrani\ni nic cię nie zasmuci\npozwolę ci zabrać mnie ze sobą byś uleczyła zranioną duszę\ni podziękuję ci za wszystko co dla mnie zrobiłaś\ni pozostanę w tym samym domu\nwracając do dawnych czynności\nsłuchając twych opowieści od rana żartując\nśmiejąc się i wspominając\nchoć cisza wypełni nasze niektóre dni i rozmowy\na zmęczenie zaświeci nam w oczach to nic\nnie będzie już takie samo\njak przedtem za życia\nnauczę się cierpieć\nnauczę się uśmiechać i cieszyć razem z tobą\npozwolę sobie odejść\ngdy powiem wszystkiemu\ni opowiem ci, jak pusty wydawał się świat\nprzez te wszystkie lata bez ciebie\njak trudno było mi niejedne dni przeżyć\nkiedy ból odbierał mi możliwość oddychania\nstwarzał nieporządek w mojej głowie i jak dobrze\njest móc cię w końcu zobaczyć\nzłapać za rękę i uśmiechnąć\ni jest tu tak cicho i spokojnie\nchoć nie wydaje się być teraz lepiej\npozwolę śmierci mnie zaprowadzić do domu\ndbajmy o swoje ciała stworzone ze szkła\ntak łatwego do rozbicia w których czujemy się niepewnie\nże dotykając naszymi ustami\nust innego człowieka czujemy ogarniający nas przy tym w\nstyd i strach\njakbyśmy przywierali nimi do ostrych i zimnych odłamków\nchoć nie istnieje żaden powód by wstyd i strach\nod walczenia o ludzi i uczucia\njakich tak mocno pragniemy za dnia\nto wciąż zdarza nam się wyniszczać\nswoje piękne ciała pokrywać ciemnością własne umysły\nz natłoku emocji w środku nocy zjadających nas samych\ni przeglądając swoje kształty\nwmawiamy sobie że nie wyglądamy elegancko i\ndla samych siebie i dla kogoś innego\nszukamy lepszego stroju choć żaden nie wydaje się dla nas\nodpowiedni by móc uczynić jak najlepsze wrażenie\na rany, tak dawno już zagojone na skórze\nsą teraz bliznami, którym nie udało się w pełni zniknąć\npo opiniach i komentarzach innych ludzi.\ni nie stawiając granic w bliskości i dotyku\nby jedynie zadowolić człowieka którego pragnie nasze serce\nprzekraczamy je nawet jeśli nigdy nie zamierzaliśmy\nceną za to jesteśmy my sami\nszacunek do swojego ciała i osoby\njako człowieka z zasadami maleje\nprzestajemy dbać o swoje ciała i czerwone światło przenika\nmoralność znika jak materiał ściągnięty przez głowę\ni dbajmy o swoje umysły\no to co wypełnia nasze głowy nocą\nzacznijmy mówić co czujemy\nbez obaw niezrozumienia przez pozostałych\nkrzyczeć na głos czego pragniemy i szeptać\npo cichu na ucho\nza czym tak bardzo tęsknimy\nnie bójmy się słuchać swoich myśli\nby nauczyć się odróżniać to co dla nas dobre\nbez tego co zbędne\nmam nadzieję, że słonecznik rozświetli jej nie tylko dzisiejszy\ndzień lecz i wiele dni\nprzynoszę do twojego domu słonecznika\nmając nadzieję że tym razem zobaczę znów uśmiech\ni wtedy pytasz\ndlaczego przyniosłaś mi go w ten ponury dzień\nponieważ słonecznik jest jak słońce\njakiego brakuje niektórym z nas nie tylko dzisiejszego dnia\nlecz zdarza się że nawet i przez całe życie\nbo jest jak tęcza o poranku po deszczowej nocy\njak miód rozpływający się na twoich ustach\ni dziś również przynoszę ci tego pięknego słonecznika\nmając nadzieje odrobinę większe\nniż wczorajszego dnia że zobaczę dzięki temu\nradość na twojej twarzy\ntrzymając go mocno w dłoniach\ni nie potrafię wyrazić tego co czuję żadnymi słowami\nnie ważne jak długo bym się nad tym zastanawiała\nstojąc wtedy przed tobą\nponieważ jest lepszy niż róże które ranią nas\nostrymi kolcami w dłonie choć są\nna świecie dla tak wielu\nlepszy niż jakikolwiek kolor tulipanów\ni zapierających dech w pierś narcyzów\njest o wiele lepszy od pozostałych kwiatów\nponieważ uśmiechasz się na jego widok i rozjaśniasz\nkażde pomieszczenie w tym domu i jego\njak jest też i moim ulubionym kwiatem\nze wszystkich jakie rosną na tej ziemi\nbo sprawia że i ja również się uśmiecham\ndziałasz na mnie jak lek\nmając tak wielką władzę nade mną kiedy budzisz\nrankiem bawiąc się przy tym moimi włosami\nchoć mi nie udało się nawet otworzyć jeszcze oczu po\nmówisz wtedy o tym jak bardzo mnie kochasz\ntwoje usta wędrują w kierunku mojej szyi\npozostawiając po sobie ślad na mojej skórze\ni ani przez chwilę nie pozwalasz mi odpocząć\nodetchnąć, bo doskonale wiesz jak bardzo to lubię\ni jesteś dla mnie jak prawdziwa terapia\nkiedy zabierasz kołdrę dla siebie by móc\nspojrzeć na mnie całą\nnucąc pod nosem piosenkę jakiej nigdy nie udało mi się\nwyrzucić ze swojej głowy\noczyszczasz moje ciało z wątpliwości i zawiedzeń\ngdy każda minuta wydaje się być z tobą za krótka\nponieważ jestem przy tobie tak bardzo szczęśliwa\nkiedy opowiadasz żarty jakie rozumiem tylko ja\nnawet jeśli wcześniej uważałam się za smutną dziewczynę\nto właśnie ty uczysz mnie bycia kobietą która kocha\nswoje ciało i umysł\nwszystkie drobne niedociągnięcia\nod teraz przestają mieć znaczenie\njeśli czujesz że robisz dobrze\nchoć innym wydaje się że postępujesz źle i popełniasz błąd\nnie przestawaj tego robić i nie rezygnuj\nbo tak samo jak ja wiesz że twoje serce zawsze\nza tobą podąży\ni ci którzy naprawdę cię kochają będą cię wspierać\nnie ważne co zrobisz i powiesz\nbo tylko głupcy i ludzie słabi będą próbować pociągnąć\ncię w dół\ndlatego kochanie pamiętaj by ich nie słuchać\ni masz nade mną tak ogromną władzę leżąc ze mną\nprzez cały dzień w łóżku i kiedy trzymasz mnie tak mocno\njak gdybyś próbował uchronić mnie przed całym światem\njuż nie przede mną samą i czuję się wtedy bezpieczna\nważna, bo jest mi tak cholernie dobrze\ni jedyna miłość jaką wtedy znam, to ta, którą ty mi dajesz\nmiłość ucząca cierpliwości i poświęcenia\ntaka dla której niejedna noc została nieprzespana\ni okazała się być tego w pełni warta\nmiłość posiadająca swoje złe i dobre dni\nciche i głośne wieczory gdy ciemność przychodzi\nby wyłonić na wierzch nasze wszystkie błędy\ndeszczowe dni jak i słońce zakryte chmurami\njedyna miłość którą wtedy mam to ta, którą daję tobie ja\nna jaką tak długo dane było mi czekać\njest piękna, czysta i tak bardzo prawdziwa\ngdy jesteś tym jedynym na którego patrząc\nstaję się szczęśliwa\ntym jedynym o którym myślę całe dnie i tym jedynym\njest to dla mnie jak terapia i jest mi tak dobrze, jak nigdy\nponieważ jedyna miłość o jakiej zawsze marzyłam\nto jest właśnie nasza miłość\npotrafią być tak delikatne\nkiedy malują swoje usta szminką by podkreślić\nich piękny kształt marząc\nby ktoś obdarował je pocałunkiem tego wieczoru\nprzebierając się siedem razy w ciągu jednego dnia\nby zwrócić na siebie uwagę ze strony mężczyzn\nznajdując czas na swoje własne przyjemności\njednocześnie zaprzątając sobie przy tym głowę\npotrafią być tak bardzo delikatne\nkiedy przemawiają głosem wolności wspierając\ninne kobiety w potrzebie\nwalcząc o swoje prawa i marzenia schowane\npotrafią być delikatne zostawiając za sobą to\nco dla nich niewłaściwe\nkiedy nie muszą krzyczeć, używać siły i łez bo potrafią być\ntak bardzo delikatne we wszystkim co robią\njednakże kobiety delikatne są tymi najsilniejszymi\ni delikatne kobiety są jak kwiaty\nktóre łakną bliskości, odrobiny zainteresowania i miłości\npromieni słońca na swojej twarzy jak przyjemnego dotyku\ni łez zrozumienia jak kropel deszczu spadających\nod czasu do czasu z przejrzystego nieba\ni delikatne kobiety potrzebują dobrego gruntu\npod nogami jak bezpieczeństwa i stabilizacji\nłaknące odrobiny pielęgnacji ze strony drugiego człowieka\nby móc powitać dzień z uśmiechem i zakwitnąć\njesteśmy delikatne tak jak kwiaty\nistnieje wiele różnych znaków, które tak naprawdę są krzykiem o pomoc. jednych ponosi złość i agresja, za to inni zamykają się w sobie, udając, że jest w porządku, jest dobrze. i wtedy nie zawsze udaje nam się dostrzec, że osoba, która jest obok nas tak naprawdę powolutku, małymi kroczkami zaczyna się wycofywać ze swojego życia, codziennych czynności i przyjemności, nie widzimy, kiedy tak naprawdę ucieka. buduje między sobą i wszystkim innym mur. nie zawsze udaje nam się dostrzec wiele rzeczy. i czasem jest już za późno na to, aby pomóc. uratować tę osobę.\nnie potrafisz usłyszeć mojego krzyku o pomoc\nnie, ty go nie słyszysz ponieważ ja nie odzywam się\nnawet ani słowem\nzamiast tego zamykam się w sobie po cichu i buduję ścianę\njestem ukryta jak perła w muszelce\nna brzegu tej przepięknej plaży odpoczywam ze spokojem\nna ziarenkach piasku\ni nikt mnie tutaj nie dostrzega, nie odczuwa mojego bólu\nktóry ukryłam głęboko pod wodą\ntak aby nie został on przeniesiony na obce mi serca i umysły\nponieważ tak bardzo bym nie chciała\nby został on odnaleziony\ni co gorsza zrozumiany\ntak bardzo bym nie chciała by mój ból\nstał się również bólem innych ludzi\nmoje łzy słońce wysusza swoimi promieniami\ntak wspaniale przeźroczyste i pełne cierpienia\ni nawet kiedy jesteś tuż obok mnie\nwciąż mnie nie dostrzegasz\nnie czujesz ani nie słyszysz\nchoć jestem na wyciągnięcie twojej ręki\npozostaję dla twoich oczu dalej niewidzialna\ni całe szczęście, że nie pytasz o nic, nie próbujesz uratować\nbo tutaj na tej przepięknej plaży w zamknięciu\ni choć bym krzyczała, ty wciąż nie potrafiłbyś usłyszeć\nmojego zdartego gardła\nzobaczyć opuchniętych powiek\nprzez opuszczone dotychczas przeze mnie łzy\ndlatego też pozostaję cichutko w ukryciu\nz dala od innych i świata\ntutaj, jest mi dobrze samej\nna brzegu tej przepięknej plaży\numieram ze spokojem na ziarenkach piasku\ni jestem ukryta jak perła w muszelce\nJestem dziewczyną, o której nie wiesz tak naprawdę nic. I jesteś osobą, o której ja tak naprawdę też nic nie wiem. Nie znasz mnie i ja nie znam cię. Nie wiesz, co takiego lubię ani o czym marzę, ale jestem osobą tak samo wspaniałą, jak ty. I tak samo, jak tobie, zdarza mi się mieć te gorsze, wyczerpujące dni. Tak samo, jak tobie, zdarza mi się zmagać z myślami samobójczymi i negatywnymi emocjami. Agresją, jak i krzykiem. I zdarza mi się uciekać, szczególnie kiedy zaczyna się wszystko układać i być w porządku, ja właśnie wtedy zaczynam się bać i niszczę to. Uciekam od ludzi i tego, co sprawiło, że przez moment zapomniałam o tym całym smutku i bólu. Ponieważ czasem tak samo, jak ty, zwyczajnie boję się być szczęśliwa. Zdrowa. Przyzwyczajenie do cierpienia sprawia, że nie znam już innych emocji prócz zimnych dreszczy i paniki. I tak samo, jak ty, zmagam się z depresją. Nerwicą. Lękami.\nZagubieniem. Zapomnieniem i niezrozumieniem.\nRezygnacją i wypaleniem.\nI jestem dziewczyną, o której niewiele wciąż wiesz. Jednak chciałabym ci o sobie opowiedzieć. Ponieważ tak samo, jak ty, wciąż szukam swojego własnego domu. Miejsca na tej ziemi. Osoby, z którą będę mogła podzielić się tym, co dobre, przyjemne. Szukam ludzi, jakich będę mogła obdarować jeszcze wielką ilością uśmiechu i miłości. I tak samo, jak tobie, zdarza mi się zabłądzić, nawet i popełnić błąd ten sam wiele, wiele razy. Zdarza mi się być na dole, by wyruszyć do góry i znów znaleźć się tam, gdzie nie powinnam. I tak samo, jak tobie, zdarza mi się wpuszczać do swojego życia, jak i serca nie tych ludzi, których powinnam. Raz po raz ofiarować im kolejne szansy i marnować łzy, by płakać za tym, co nie zasługuje na uwagę. I tak samo zdarza mi się biegać w kółko, za tym, co od bardzo dawna nie istnieje. I zdarza mi się samej wytwarzać truciznę, którą truję innych ludzi, nawet kiedy tego nie chcę. Swoją nienawiścią, choć to nie ich wina. Swoim bólem, choć to nie oni sprawili mi przykrość. I jestem takim samym człowiekiem jak ty. Odrobinę smutnym. Odrobinę szczęśliwym. Mającym milion pomysłów i planów w głowie, choć chęci tak bardzo często we mnie brakuje. I jest we mnie tak wiele niedoskonałości i tak samo, jak tobie, trudno mi je w pewnych chwilach zaakceptować. Pokochać i być może pokazać w przyszłości innym. I tak samo, jak tobie, nieraz trudno jest mi pozbierać swoje myśli. Naprawić to, co udało mi się zepsuć i wyrzucić ze swojej głowy to co niewłaściwe. Czasami bardzo ciężko jest mi wybrać dobrą drogę, dokonać odpowiedniego wyboru. Zawalczyć o siebie i swoje szczęście.\nI tak samo, jak tobie, wiem, że uda mi się to przetrwać. I kiedy niektóre sytuacje staną się dla mnie zbyt ciężkie, przestanę się bać. Poproszę o pomoc i nie będę się już wstydzić. Ponieważ to jest w porządku.\nI ty, tak samo, jak ja przetrwasz to.\nPoradzisz sobie tak samo, jak ja. Obiecuję.\nI tak samo, jak tobie, udało mi się zachorować.\nSpróbować od nowa.\nZnów zacząć żyć.\ndla tych, którzy czasami potrzebują odrobiny zrozumienia. wsparcia. ciepła.\nmówisz mi że w niektóre dni czujesz jak gdyby\nzbyt wiele działo się\nodpowiadam ci jak bardzo doskonale to znam\nponieważ byłam w tym samym miejscu\ni szepczesz z zaciśniętymi pięściami i łzami o tym\njak w niektóre noce\ntwoje ciało marznie\nchoć przecież mamy już lipiec i nawet temperatura\nwe własnym pokoju jest zbyt wysoka dla nas obu\ntwoje myśli jak oszalałe kontrolowane są\njedynie przez własny strach\nmarzenia spychasz na bok i stawiasz obok nich ambicje\no które jeszcze niedawno walczyłeś\nkrzyczysz prosto w moją twarz że coś jest z tobą nie tak,\nz pewnością coś jest nie tak\nale ja biorę twoje ręce w opiece i próbuję uspokoić silne nerwy\ngłaszczę cię wtedy dłonią po plecach byś mógł poczuć\nodrobinę bezpieczeństwa jakiego potrzebujesz\ndlatego proszę też nie myśl w ten sposób\nbo dobrze wiem, że nikt nigdy nie rozmawiał z tobą o tym\njak czuć się zdrowo, pewnie, bezpiecznie\ni w pełni kochanym\ni nie wiesz tak naprawdę jak się zachować\nkiedy sytuacje okazują się dla ciebie zbyt ciężkie\nnie wiesz do kogo zadzwonić o radę by rozwiązać problem\ni zupełnie nie masz pojęcia jak się z tym uporać\ni to jest w porządku, ponieważ byłam w tym samym miejscu\ndlatego też chciałabym byś wziął głęboki oddech\ni zamknął swoje oczy\nspróbował oczyścić umysł i odepchnąć od siebie cały stres\nponieważ jestem z tobą ja\ni opowiadasz mi jak bardzo ciężko jest ci się nieraz odnaleźć\nwśród ludzi, bo nie ważne gdzie jesteś ty wciąż nie potrafisz\nodpowiadam ci że wcześniej przez bardzo długi okres\nczułam to samo\nstrach miał nade mną przewagę\ni nie potrafiłam znieść zupełnie niczego, zupełnie nikogo\ni czasem tak samo jak ty czuję się wyłączona z życia\nmając wrażenie, jak gdybym śniła\nsamotne dnie i jeszcze samotniejsze niekończące się noce\nspychają mnie w przepaść\ni czasem tak samo jak ty nie potrafię tego zrobić\nzłapać normalnie oddechu, krztusząc się własnym bólem\nale nic nie jest z tobą nie tak\nponieważ wiem że ty jedynie cierpisz\ni wiem że tak samo jak ja zmagasz się z własną tragedią,\ndemonami w swojej głowie\ni nie wiesz co tak naprawdę mógłbyś zrobić by to naprawić\nponieważ jestem tutaj teraz ja, by móc się tobą zaopiekować\ni tak samo jak ty, czasem nie potrafię sobie poradzić,\nodnaleźć się w tym wielkim świecie\nnie wiem którą drogę wybrać i jaką podjąć decyzję by\nnie spaść jak gwiazda z nieba\nale wiem że tak samo jak mi, uda ci się to zrobić\nkiedy nauczysz się jak dbać o swoje ciało i umysł\nto będzie lepiej, o wiele lepiej\ni obiecuję ci że gdy będzie trzeba będę z tobą\nponieważ jest jeszcze tak wiele rzeczy przed nami\ntak byś nie musiał już więcej chować się przed światem\nnie zamykał się w swoim pokoju i nie uciekał\ntak by moje prośby stały się niesłyszalne\ni kiedy zadzwonisz by poprosić o pomoc ja odbiorę\npomogę ci się uspokoić i odgonię wszystkie twoje nerwy\nponieważ jest jeszcze tak wiele pięknych chwil\ni ludzi przed tobą jakich poznasz\njest jeszcze tak wiele marzeń które będziesz chciał spełnić\ni rzeczy które będziesz chciał zrobić\nproszę nie rezygnuj z siebie, nie poddawaj się\nbo przyjdzie dzień w którym odnajdziesz swoje\nsłucham swoich przyjaciół kiedy późną nocą\nznajdujemy się w nieznanym dla mnie barze\nalkohol wirujący w mojej krwi nie potrafi odepchnąć\nani przez chwilę napięcia\ni kiedy oni żartują, śmieją się i tak wspaniale\nrozumieją między sobą\nja czuję się jedynie zmęczona, niedopasowana\nmyślę wtedy o miejscach do których tak bardzo nie pasuję\ni kiedy słucham swoich znajomych z pracy\nto nie potrafię już tak dłużej\nrozmawiają oni wtedy o swoich marzeniach\npragnieniach i minionych dniach których\ntylko mi wciąż brak\npodczas gdy oni planują, rozmyślają i wspominają\nja tylko czuję się zażenowana, zdenerwowana\ni powtarzam sobie wtedy, że to kolejne miejsce\nw jakim nie jest bezpiecznie, dobrze\nrozmowy przez długie godziny nie dają rady bym\npoczuła się tak jak wszyscy inni\nnie, nie jestem taka jak wszyscy pozostali\ni ludzie w autobusie, pociągu, sklepie i we własnym domu\nwyglądają dla mojego oka na szczęśliwych\nzrozumianych i dopasowanych\nale jestem tylko i wyłącznie ja\nta która nigdy nie może poczuć się dobrze\nchoć tak bardzo chciałabym by oni wiedzieli\nco takiego okropnego siedzi w mojej głowie i sercu\npoznali moje myśli i wiedzieli, że podczas gdy oni piją\nja marzę o tym by jak najszybciej zniknąć z tego miejsca\nuciec od nich jak najdalej\ni za każdym razem, kiedy wracam żałuję że nie jest łatwiej\nnie, nie jestem taka jak wszyscy\ni choć tak bardzo chciałabym by oni pomogli mi to naprawić\nwiem że nie będą potrafili\nbym mogła wraz z nimi się uśmiechać\nzamiast gryźć swój własny język\nnim nie poczuję smaku krwi\nprzestała udawać zadowoloną\nkiedy tak naprawdę wypełnia mnie wielkie zawiedzenie\nale nie ma w tym miejscu niczego,\ndzięki czemu bym się uśmiechnęła, nie\ni nic nie zmusi mnie do tego bym wytrzymała\npodziała się gdziekolwiek na dłużej\nnie, nie jestem taka jak oni\nczasami to nie ludzie sprawiają, że przestajemy żyć pełnią życia, cieszyć się z prostych, codziennych rzeczy. czasami to my jesteśmy tymi, którzy sprawiają że inni stają się tacy, jacy jesteśmy my. wyczerpani, rozdrażnieni, wiecznie niezadowoleni, wiecznie nieusatysfakcjonowani. nieszczęśliwi. I wtedy lepiej jest ich opuścić, ponieważ to my jesteśmy tymi niezdrowymi. toksycznymi.\nświat przy mnie dla innych stworzony jest\nz koloru niebieskiego\ni ludzie których w nim spotykam na drodze\nsą również pokryci\ntą samą barwą a jedzenie w drogiej restauracji\nzamówione wraz z herbatą bez dodatku cukru\njest dla mnie jak czyste niebo\ni kiedy wracam samotnie do domu\nw obecności własnego smutku po wyczerpującym dniu\nniczym dla mnie nieróżniącym się od poprzedniego\ni jeszcze po przedniejszego\nściany w sypialni pokryte są chmurami w mojej głowie\ni zakrywają one światło\nwoda jaką opłakuję swoje zdrętwiałe ciało podobna jest\ndo kropel zimnego deszczu\ni jestem zbyt smutna, zbyt bardzo przestraszona\nby odważyć się wypowiedzieć te słowa\ni lepiej mi jest bez ludzi na tym świecie\nbo nie ważne jakim pomalują mnie kolorem\nniebieskiego nigdy nie uda im się przykryć\nich szczerość sprawia, że moja skóra traci swój blask\ni oliwkowy kolor\nzostaje na mnie jedynie bladość\nbo nie mówię o sobie im zbyt wiele, choć widzą więcej\nniż ja sama potrafię dostrzec w sobie\nwolelibyśmy mieć kawałek twojego ciała niż tego\ni przepraszamy cię, ale nie potrafimy już tak dłużej przy tobie być\nponieważ sprawiasz, że nasz świat również staje się niebieski,\ni nie proszę ludzi o czas, ani o jakiekolwiek zrozumienie\nże nie będą oni potrafili mnie zrozumieć ani trochę\nponieważ to co znajduje się w mojej głowie już na zawsze\nmoje dłonie koloru niebieskiego nie przestaną niszczyć tego\nco wcześniej zbudują\ni wiem, tym razem wiem że to ja jestem tą jedyną\nktóra sprawia że świat staje się niebieski dla innych\nbo odbieram im chęci i energię do życia kiedy choć\nnie potrafię się zwyczajnie uśmiechnąć\nżyję wiecznie we własnym zgubieniu i cierpieniu\ni tak doskonale widzę\njak ludzie wokół mnie spędzają coraz mniej czasu\npróżne wymówki i znikają nagle\nponieważ im więcej są przy mnie\ntym mniej czują się dobrze i zdrowo\nale lepiej mi jest bez ludzi na tym świecie\nponieważ jedynie sprawiam\nże stają się oni smutni, zawiedzeni\nwyczerpani, rozdrażnieni i wyssani tak samo jak ja\ni nawet kiedy przykryję się wszystkimi kolorami świata\nto mojego ciała nigdy nie opuści ten jeden\ni jestem zbyt smutna, zbyt przyzwyczajona\nby spróbować go z siebie zmyć\nniebieski już na zawsze pozostanie moim ulubionym\nistnieje kilka małych rzeczy które kocham, jak żadne inne\njest to na przykład zrobione zdjęcie w nieodpowiednim\nkiedy nie jestem dobrze na nie przygotowana\nlecz kocham do niego wracać, oglądać znów na nowo\ngdy siedzę w swoim ulubionym\nmiejscu tak cichym i spokojnym\ngłos ludzi, z jakimi tworzę kolejne wspomnienia w głowie\nśpiewanie jednej z tych piosenek jakie potrafią doprowadzić\nmnie do łez\nlecz ja i tak nie przestaję jej wtedy słuchać\nobejrzenie filmu którego wcześniej nie miałam\ntrzymając kubek gorącej herbaty w swoich dłoniach\ndotknięcie kartek nowo wydrukowanej książki\ni nacieszenie tym swoich oczu, jak tylko można\nkocham cię, przepraszam, dzień dobry i dobranoc\njak i jesteś dla mnie najważniejszą osobą na tym świecie\ndeszczowe noce i błyskawice oświetlające mój ciemny pokój\nkiedy światła są zupełnie zgaszone\nswetry w zbyt wielkim rozmiarze założone na moje ciało\nzwiązane w nieładzie włosy\nwinylowe płyty, obrazy namalowane w pośpiechu\ni ciepło dłoni drugiego człowieka\njest odrobinę rzeczy, które kocham i sprawiają one\nże moje życie jest tak bardzo proste, normalne\njednocześnie wyjątkowe i magiczne\no tak wielu rzeczach nie potrafię normalnie porozmawiać\nbyć może właśnie dlatego o nich piszę by móc wyrzucić je\nze swojej głowy ponieważ kiedyś bywało przy mnie\ntak wielu ludzi\ni kochali oni słuchać tego co mówię, jak mówię\nteraz zaledwie są tym zmęczeni i znudzeni\ni być może pisząc te słowa teraz\nchciałabym by ktokolwiek wiedział\njak się czuję, tak bardzo zmarnowana, martwa\nmuzyka nie może zagłuszyć dudniącego bólu\nw mojej czaszce\npo kolejnym przepłakanym dniu\nkto wie, zapewne lubię taki stan który doprowadza\nmnie do szaleństwa\ni być może to dlatego że byłam kimś kogo\nuwielbiało się widywać\nkażdego dnia, lecz teraz unikać\nwięc zamykam swoje oczy i pozwalam depresji wejść\ncichutko pod moją kołdrę, do szafy i na okna\nzasłonić je swoją ciemnością by znów nastał mrok\nwłaśnie taki do jakiego jestem przyzwyczajona\ndlatego, że byłam kimś kto nigdy nie powinien wierzyć\nże uda się mu wygrać z własnymi potworami\ni o tak wielu rzeczach nie potrafię normalnie pisać\ndoskonale widzę jak cienie pod powiekami rosną\nna wielkość chmur\ni dzień krwawi z moich ran\nwięc zamykam swoje usta i przestaję rozmawiać, pisać\nkrzyczeć i rozmyślać\nbyć może to dlatego, że byłam kiedyś kimś szczęśliwym\nteraz jedynie smutnym\ni tak bardzo chciałabym\nby ktokolwiek wiedział jak się czuję\nzrozumiał choć cząstkę mnie\nnawet jeśli nie mogę przybrać dawnej formy\ni nałożyć na siebie uśmiechu to nigdy nie jest tak samo\npozwoliłabym wejść sobie do własnego umysłu,\nzamknąć się na otaczający mnie chaos\ntylko po to by ktokolwiek zechciał poczuć to, co czuję ja\nbyć może to dlatego, że kiedyś byłam kimś tak łatwym\ndo poznania i zrozumienia\npokochania i potrzymania w swoich ramionach\nteraz jedynie jestem kimś\nkto zamknął się w sobie na cały świat\nuciekł w miejsce gdzie noc i dzień nieprzerwanie\nbyć może to dlatego że kiedyś byłam kimś\nkto kochał samego siebie\nteraz jedynie nie potrafi znieść własnego odbicia w lustrze\nkażdy dzień wydaje się być dla mnie tak samo\npochmurny i zły\nzupełnie niepodobny do takich kiedy całowałeś mnie\nna pożegnanie przed wyjściem\notulałeś swoim zapachem bym jeszcze przez chwilę mogła\npoczuć ciebie na swoim ciele\nnawet jeśli to tylko i jedynie perfumy to zupełnie\nwystarczyło by mój dzień stał się od razu piękniejszy\ni nawet po twoim wyjściu\npocałunek wciąż pozostaje na moim czole\npoliczkach i suchych wargach\nśniadanie od razu smakuje lepiej i zasłony zostają schowane\ntak by słońce mogło wkraść się do naszej sypialni\nmałymi krokami odrobinę do mojego serca i przy okazji\nnamalowało radość na twarzy\ni nawet po wzięciu prysznica by móc pokryć się\ntwój zapach wciąż jak nigdy niezmyty, nigdy niezakryty\npozostaje na moim ciele\npowietrze od razu staje się świeże i zimne\npotrzebne do wciągnięcia go przez płuca\npaznokcie nie haczą już więcej o skórę i palce\nnie ranią już ciała\nz pocałunkiem na pożegnanie od ciebie\ndzień staje się od razu lżejszy\ndzięki niemu jestem gotowa by znów pozwolić się zranić\nzgubić i zapomnieć\nstare wspomnienia nie zadają mi już tyle bólu\ni przyszłość wydaje się w końcu lepsza\nmuzyka nie wprawia mnie w smutny nastrój\nzamiast tego włączam szczęśliwą melodię\nale teraźniejsze dni nie przypominają już tych\nkiedy otulałeś mnie swoim zapachem\nmoże wrócisz, by znów ucałować mnie na pożegnanie\nprzed swoim odejściem\nby po raz ostatni sprawić że mój dzień stanie się dobry\nproszę, pocałuj mnie na pożegnanie ostatni raz\nstaję się sztuką kiedy jak z gliny tworzysz nową wersję mnie\nwykręcasz moje ręce na każde możliwe strony jak gdybym\nprzyczepiasz cechy jakich nigdy wcześniej\nw sobie nie miałam\ni co najbardziej zabawne zmieniasz nawet brzmienie\nktórego tak bardzo nie potrafisz znieść\npotrzebujesz kilku zaledwie drobnych poprawek\nkochanie, pozwól mi cię zmienić, bym pokochał cię\ni gdy tworzysz ze mnie prawdziwą sztukę, piękną i tak\nludzie w końcu zaczynają mnie dostrzegać i podziwiać\nzachwycają się oni z zazdrości\nale ja pytam wtedy samą siebie\ngdzie podziały się te wszystkie części mnie\nktóre wyrzuciłeś do kosza\nzastępując mnie całkowicie czymś innym\nco nie wygląda na mnie ładnie\nwszystkim, co nie pasuje do mojego obrazu\ni dopiero po fakcie gdy jest na to za późno\nże stałam się brzydką sztuką\nw rękach ludzi, którym na to pozwoliłam\nponieważ nigdy nie kochali tej prawdziwej wersji mnie\nale ja znów pytam samą siebie\nprzecież byłaś taka piękna, tak bardzo piękna\nwięc dlaczego pozwoliłaś im się zmienić?\ni stałaś się kimś, kim nigdy nie chciałaś?\nteraz wiem, że ta miłość nigdy nie była tego warta\nby pozwolić innym stworzyć nigdy nieistniejącą\nwersję mnie aby móc się zadowolić iluzją\njedyny dom jaki znam to własne wnętrze\ndo którego wracam każdej później nocy\ntak bardzo zimne i puste że w chwili gdy udaje mi się\nzasnąć to odchodzę od swoich zmysłów\nponieważ nigdzie nie czuję się dobrze choć przecież\nludzie tak często potrafią mi powiedzieć\nkochana, proszę czuj się jak u siebie\nale tak naprawdę nigdy nie mam okazji, by odpowiedzieć\nże nie znam tego uczucia\ni nie ważne ile odwiedzam miejsc\ni domów do jakich udaje mi się przedostać\nby zobaczyć tyle sytuacji jakich mi nie było dane przeżyć\nnapełnić się uśmiechami i obcymi łzami\ni nie ważne ile zaparzono mi razy herbaty\npoczęstowano na powitanie ciepłem i dobrocią\nja wciąż nie wiem jak to jest czuć się w ten sposób\njak to jest być we własnym domu\ni odnajduję siebie samą, marząc by któregoś dnia wypełnić\nsypialnię w swoim własnym sercu zrozumieniem\nmoże korytarz stworzony z moich ramion\nzaprowadzi mnie pewnego dnia do salonu\nbym mogła w nim usiąść w wygodnym fotelu, odetchnąć\ni ze spokojem przeczytać ulubioną książkę\npóźniej wstanę z niego i wyciągnę ze swojej głowy\njak ze strychu to co niepotrzebne wyrzucę, spalę\ni włączę ogrzewanie tam\ngdzie zimno dostało się już wieki temu\nogrzeję swoje kości\ni jedyny dom jaki mam to własne wnętrze\nwypełnione chłodem i niewiadomą\nlecz czas jak oszalały leci\nlata mojego własnego życia przenikają\nmi przed oczami i przestaję już wreszcie uciekać\nkupuję żółtą farbę i pokrywam nią ściany w korytarzu\ntak by powiesić na nich najpiękniejsze zdjęcia\nmoje ręce po tym zdają się być silniejsze\npewniejsze tego co robią\nzaparzam zieloną herbatę w nowej porcelanie i jej aromat\nwypełnia moje nozdrza\nstrych nie jest już wielkim, cholernym bałaganem\nw mojej własnej głowie\nktóry musiałam porządnie wyczyścić\nkupuję nowe meble, które jak zwykła nadzieja i odwaga\nwkradają się do mojego ciała i jest lepiej\npozwalam swoim myślom wygodnie ułożyć się\nzamknąć się na moment na świat\ni w końcu jedyny dom, do którego wracam to ten\njaki zbudowałam od nowa w sobie samej\nten, do jakiego wracam z uśmiechem na twarzy po pracy\ni po spotkaniu ze znajomymi\nten, do jakiego chciałabym zapraszać tych\nktórych kocham by móc podzielić się z nimi jego ciepłem\nten, który należy tylko i jedynie do mnie\nktóry musiałam stworzyć od początku samodzielnie\ni ten, w którym w końcu czuję się jak u siebie\nOdejdę, nie wrócę już więcej\nprzyjdzie dzień, kiedy odejdę i nie wrócę już więcej\nspakuję sobie ten miękki sweter jaki udało mi się kupić\nna wyprzedaży z najlepszą przyjaciółką wieki temu\ni nawet jej nie powiem, że odchodzę\nznikam i nie wracam już więcej\nzostawię na biurku klucze od swojego mieszkania\nzałożę przed wyjściem strach i niepewność\ni być może uda mi się po drodze zatrzymać kogoś\nspytam, czy nie zechce ze mną odkryć czegoś wspaniałego\npoznać, jak wygląda życie innych ludzi na ziemi\njak pachnie ich miłość\njak bardzo czuły jest ich uśmiech\ni być może uda mi się kupić bilet do miejsca\njakie zawsze chciałam odwiedzić\nlecz jeśli nie uda mi się to\nto spróbuję czegoś zupełnie innego\nzamówię na wynos gorący kubek czarnej kawy\ni usiądę przy gazecie\nw zupełnie obcym dla mnie mieście\npooglądam ludzi za okna i wzrokiem zacznę podążać\nza ich pośpiechem\ndo którego po chwili sama dołączę\nkto wie, być może uda mi się po drodze zatrzymać kogoś\nprzy sobie i spytam, czy nie zechce pokazać mi tego\nco warte zobaczenia tutaj i poznania\nwydam swoje ostatnie pieniądze na to co niepotrzebne\ni zacznę się śmiać, tak prawdziwie, szalenie\nnapiszę list do samej siebie, opowiem o przerażeniu\nktóre było przy mnie podczas tej podróży\nwykonam tysiąc zdjęć tego samego zachodu słońca\ni pokryję nim oczy\nzasnę w pokoju hotelowym bez ogrzewania\nby zamówić z knajpy gotowe jedzenie\ni zacznę oddychać, tak prawdziwie, pełnie\nstanę się czymś nowym, świeżym i kimś własnym\nnależącym do samego siebie\nwypełnię swoją głowę wspomnieniami obcych mi ludzi\nobcych miejsc i zapachów\ni zapomnę o tym wszystkim kiedy lata miną\nwiększość zastąpię nowymi\nkto wie, być może uda mi się przeżyć to życie dobrze\nlecz jeśli nie uda mi się to, to wrócę\nwrócę do swojego opuszczonego mieszkania\nwłączę wszędzie światła\ni zasnę w ciepłej kurtce\nzaparzę sobie ulubionej herbaty\nzaczynając d starych czynności\nmyśląc jak dobrze że wróciłam\nodejdę i kto wie\nbyć może tym razem po czasie wrócę do samej siebie\nBól potrafi mieć słodki smak, jak nabrany na łyżeczkę miód do ciepłej, chwilę temu zaparzonej herbaty. I taki smak potrafi też mieć pocałunek, którym obdarowujemy drugiego człowieka. Dotyk ciepłych dłoni i bliskość, odgłos bijącego serca, jakie usypia nas w nocy do snu. I choć jest to miłość, która nas rani i niszczy, wciąż potrafi smakować słodko i niewinnie. Taki ból jest również wtedy, kiedy oszukujemy samych siebie, tworzymy w swoich głowach ludzi, jacy tak naprawdę nie istnieją, ale my wciąż ich potrzebujemy. I smakują tak słodko i dobrze, że nie sposób jest się temu sprzeciwić. Taki ból ma smak ulubionych cukierków, posłodzonej kawy.\nI ból potrafi mieć smak gorzki, jak po spróbowaniu za dziecka po raz pierwszy gorzkiej czekolady. I taki smak potrafi mieć zawiedzenie, zmarnowanie znów kolejnej szansy na coś, co nie ma kompletnie sensu. Taki ból jak rezygnacja, ponowne upadnięcie. Taki ból jest też wtedy, kiedy tworzymy w swoich głowach ludzi, którzy tak naprawdę nie istnieją, ale potrzebujemy ich tak bardzo w swoim życiu, że nie sposób jest się temu oprzeć. Taki smak ma również wstręt do siebie samego, nienawiść.\nI ból potrafi mieć smak słony, jak łzy uciekające z naszych oczu, kiedy umiera ktoś, kogo kochamy. Kiedy widzimy, jak śmierć przestaje już czekać i znów pojawia się na tym świecie. Kiedy nie potrafimy pogodzić się z odejściem bliskiej nam osoby i nawet gdy nasze serce zostaje znów złamane, rozszarpane i roztrzaskane. Taki smak ma również morska woda, do jakiej zdarza nam się wyrzucać pamiątki po niegdyś dawnych dla nas osób, zdarza nam się wyrzucać stare wspomnienia, zdjęcia i kartki wyrwane z pamiętnika. Wierzymy, że jeśli to zatonie, to zatonie również i to, co znajduje się w naszej głowie. I nic ani nikt tego już nie odnajdzie, nie wyniesie spod wody na powierzchnię. I taki smak ma też sól, którą zdarza sypać się nam własne rany, kiedy je otwieramy i nie dajemy się im zrosnąć. Wyzdrowieć.\nKiedy też sypiemy tę sól na rany innych ludzi, raniąc ich.\nI ból potrafi mieć również smak kwaśny, jak w momencie, kiedy próbujemy cytryny w dzieciństwie i nasze wyobrażenia o niej zostają rozmyte, a my czujemy się oszukani, bo przecież niektórzy z nas, choć nie wszyscy sądzili zawsze, że cytryna smakuje wspaniale, ale to jedynie kwaśność. I taki ból potrafi mieć smak, kiedy próbujemy też coś naprawić, ale znów nam nie wychodzi. Kiedy nie wiemy, co zrobić w danej sytuacji i czujemy się kompletnie zagubieni i kiedy ktoś, komu powierzamy całe swoje zaufanie i własne ja, zdradza nas. Wtedy ten kwas nie schodzi z naszych ust przez kolejne dnie czy nawet i miesiące. Taki smak ma ból, kiedy ponownie pozwalamy się wykorzystać.\nDawniej, gdyby ktoś zadał mi pytanie na temat tego, czy żałuję czegokolwiek w swoim życiu, potrafiłabym tej osobie sporządzić bardzo długą listę, jakich rzeczy najbardziej żałuję w swoim życiu. I byłyby to na przykład słowa, którym być może nie powinnam pozwolić uciec przez swoje usta, jakich czynów nie powinnam nigdy popełnić. I z upływem czasu a przy tym rzecz jasna dorastaniem, zmienianiem się i spojrzeniem na wiele spraw inaczej, zapewne dojrzalej, to teraz mogłabym pewnie i stanowczo odpowiedzieć, że najlepszą rzeczą jest nieżałowanie zupełnie niczego.\nI nie żałuję, że pozwoliłam sobie złamać serce. Nie żałuję, że odważyłam się usamodzielnić w młodym wieku. Nie żałuję, że wyrzuciłam ze swojego życia niepotrzebnych mi ludzi.\nNie żałuję, że dopiero w wieku dwudziestu lat zaczęłam myśleć o swoim własnych potrzebach, planach, marzeniach i uczuciach. Nie żałuję, że wiele rzeczy, które przypominają mi o przeszłości, wciąż są aktywne w moim życiu. I nie żałuję, że całe lata potrafiłam w siebie wątpić, nienawidzić tego, kim jestem i jaka jestem. By późnej móc nauczyć się kochać, wielbić i szanować samą siebie. Swoje ciało i umysł.\nI nie żałuję, że pozwoliłam wykorzystać innym moje zaufanie, zniszczyć moją miłość i cierpliwość.\nI nie żałuję tych chwil, kiedy zamykałam się we własnej głowie. By całe dnie i noce nie spać, płakać i cierpieć.\nI nie żałuję zmian, na jakie się zdecydowałam. Decyzji, których się podjęłam.\nI nie żałuję chwil w swoim życiu, w jakich byłam zagubiona. Przerażenia tak wieloma sprawami i rzeczami, jak dorosłe życie. Pogodzenie się z odejściem bliskich mi osób. Naprawienie swojego serca i nieporządku w głowie.\nI nie żałuję tego, że tak wiele razy zdarzyło mi się zrezygnować ze swoich ambicji, z siebie samej.\nBo najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić to nie żałować zupełnie niczego.\nCzasami lepiej jest odpuścić\nPrzychodzi taki czas, kiedy poznajemy kogoś. I poznajemy wspaniałą, pełną miłości i ciepłą osobę. Nasze serce bije o stokroć szybciej na jej widok, a chemia w głowie szaleje. Dosłownie i w przenośni. I ta osoba kradnie nasze wszystkie smutki, zwątpienia. Układa nasze demony na półkach w swoim domu tak, by już do nas nie mogły wrócić. Okrywa nas kocem w zimne wieczory, kiedy wspólnie oglądamy film. Zaparza ciepłej herbaty, odbiera z pracy i słucha. Opowiada o sobie i planuje. I nawet, kiedy zdarza się nam poznać tak niesamowitą osobę, to bardzo często okazuje się to jedynie zwykłym obrazkiem. Wyobrażeniem i zaledwie cząstką tej osoby. Ponieważ czasami po długim czasie poznajemy tak naprawdę wiele różnych stron tej osoby, z którą udaje nam się żyć nie tylko w związku, ale również i pod jednym dachem. I poznajemy te wszystkie negatywy, denerwujące nas nawyki i błędy, które nigdy nie zostaną zrozumiane. I czasami poznajemy kogoś, kto ofiaruje nam z początku tak wiele cierpliwości i miłości, uwagi, jakiej pragniemy, że wmawiamy sobie, że to właśnie ta osoba jest dla nas właściwa, dobra. Choć nie jest. Dlatego też czasami lepiej jest zwyczajnie odpuścić. Kiedy miłość staje się zaborcza i głośna. Kiedy druga osoba wywiera na nas presję i narzuca swoje style, zdania na różne tematy. Kiedy nie potrafi już nas słuchać, jak dawniej i jedynie kiwa głową. Kiedy nie potrafi już nas tak zrozumieć. Kiedy ta osoba nie daje nam już stabilności i poczucia szczęścia, bo gdy patrzymy w jej oczy, to widzimy pustkę, coś, co nigdy nie będzie istnieć, bo wiemy, że z tą osobą nie uda nam się zbudować życia, o jakim zawsze marzyliśmy. I kiedy miłość nie wyłania z nas już tego, co najlepsze, tylko to, co najgorsze. Złe i smutne to lepiej jest odpuścić. Kiedy miłość staje się toksyczna, lepiej jest odpuścić.\nJeszcze jakiś czas temu bardzo bałam się wchodzić z ludźmi w nową relację. Poznawać ich. próbować tworzyć cokolwiek z nimi, ponieważ zawsze byłam nazywana tą smutną i poważną dziewczyną, która od dziecka przywiązywała zbyt wiele uwagi to tego, co słyszała i czuła. I w większości czasu zdarzało mi się czuć tak bardzo źle, bo niejednokrotnie ogarniał mnie wstyd, a w innych dniach przychodziła do mnie złość, ponieważ nikt nie potrafił zrozumieć mojego spojrzenia na świat. Poczucia humoru, choć przecież tak często słyszałam, że mi go brak. I być może to dlatego, że nie zawsze poświęcano mi tyle uwagi, ile potrzebowałam, zaczęłam polegać jedynie na samej sobie. I przestałam mówić komukolwiek o czymkolwiek, ponieważ zbyt często myślałam o smutnych, przygnębiających mnie rzeczach, które męczyły nie tylko moją głowę, ale i innych. I tak bardzo nie chciałam, by inni byli tacy jak ja, dlatego też zamknęłam się na własne emocje i myśli. I kiedy ktoś chciał poznać moje wnętrze, mówiłam, że jestem zepsuta. Ciężka i trudna do wytrzymania, gdy zaledwie jedynie szybciej zrozumiałam wiele rzeczy, z jakimi nie radzili sobie ludzie wokół mnie. Szybciej zrozumiałam, jak to jest się zawieść na kimś, kto jest dla nas całym naszym światem. Szybciej zrozumiałam, jak to jest nie zbudować prawdziwej rodzicielskiej relacji ze swoimi rodzicami i jak to jest powierzyć całe swoje zaufanie i upragnioną miłość w nieodpowiednią osobę. Jak to jest zamknąć się na obcą uprzejmość i dobro, ponieważ nie doświadczyło się tego nigdy od swoich najbliższych. Zrozumiałam o wiele zbyt szybko, jak świat i ludzie w nim żyjący potrafią nas zranić i jak to jest czuć się samotnym nawet w tłumie. Jak to jest czuć się niedopasowanym, niezrozumianym. Zranionym, kiedy to my ranimy kogoś. I zrozumiałam zbyt szybko, jak smakuje chęć własnej śmierci, jak wygląda ciemność własnych myśli, jak to jest być smutnym człowiekiem w tak młodym wieku. Jak to jest nie cieszyć się ze zwykłych rzeczy, których powinno się spróbować o wiele wcześniej, ale nigdy nie było takiej możliwości. Jak prawdziwy, ciepły dotyk, szczera rozmowa, pełny miłości pocałunek i poświęcenie chwili na skupienie się na własnym zdrowiu. Jak spędzenie momentu przy stole i cieszenie się tym, co się ma, lecz tak naprawdę nigdy się tego nie miało. Nie tak jak innym się udało. Wiele rzeczy i spraw, zrozumiałam o wiele zbyt szybko i to uczyniło mnie smutną, słabą i zmęczoną. Jestem pewna, że zbyt szybko.\nNiektóre poranki są dla mnie zbyt ciężkie do zniesienia, szczególnie wtedy, gdy otwieram swoje oczy, choć chcę by pozostały jeszcze przez jakiś czas zamknięte i dzięki temu nie będę zmuszona zmierzyć się tego dnia ze światem. Bo w pewne poranki nie mam siły zwyczajnie wstać, ubrać się i zjeść śniadania, nie mówiąc już o wypiciu zimnej kawy stojącej na stoliku, która była zaparzona nie wiadomo kiedy i w kubku pozostały zaledwie fusy.\nI w niektóre poranki pogoda jest dla mnie zbyt brzydka, by odkopać się spod własnej kołdry, nałożyć na siebie coś ładnego i opuścić pokój. Nie, w niektóre poranki leżę godzinami w łóżku, myśląc o tym, czy jestem dobrą osobą. Wątpię w siebie, zastanawiając się, czy to, co robię, jest właściwe, odpowiednie i dobre. Czy robię wszystko, by być szczęśliwa, czy tylko zapycham swój czas i umysł czymkolwiek? Czy jestem uprzejmą i kochaną osobą, czy być może powinnam się zmienić, stać się lepsza? Inna. I w takie poranki już nie potrafię zamknąć oczu po przebudzeniu, by spróbować zasnąć. Niestety, w niektóre poranki spędzam długie minuty na odszukiwaniu w głowie tego, co kiedyś miałam, robiłam. Pytam siebie, czy postępowałam dobrze, czy może jedynie raniłam tych, którzy wtedy przy mnie byli. I być może jednak postępowałam źle, nieodpowiednio. I być może, gdybym wtedy była zupełnie inna, teraz wszystko wyglądałoby również inaczej, chyba lepiej. I w niektóre poranki zastanawiam się, co doprowadziło mnie do miejsca, w którym teraz żyję. Rozmyślam o poprzedniej nocy i jeszcze po przedniejszych dniach, widzę, jak szybko udało im się minąć i jak zaraz minie mi jutro, pojutrze. I czasami widzę wszystkie błędy, przez które ogarnia mnie zażenowanie i wstyd, więc zakrywam się po szyję kołdrą, dalej nie wychodząc z pokoju. I niekiedy wspominam te miłe, dobre chwile z dawniejszymi relacjami, ludźmi, którzy mnie kochali, mężczyznami i przyjaciółmi. Wspominam swoje dzieciństwo i doszukuję się niemożliwego. Tego, co tak zawsze bardzo chciałam mieć, lecz nie mogłam. I w niektóre poranki zastanawiam się, jak bym chciała swoje życie przeżyć. Wyjechać lub przypuszczalnie zostać i spędzić czas w swoim własnym towarzystwie, czy też poznać nowych ludzi. Zastanawiam się, jak mogłabym wykorzystać czas jeszcze pozostawiony, bo tak naprawdę nie mam bladego pojęcia, ile mi go jeszcze pozostało. Więc rozmyślam i planuję, tak by postarać się to życie przeżyć dobrze, radośnie, ciepło.\nw moim sercu będzie ci najbezpieczniej\nkiedy noc stanie się zbyt zimna\nzjawię się i postaram zabrać ten cały ból\njaki rani twój umysł\nogień miłości jaką cię obdarzę rozgrzeje chłodne palce\ni łzy przestaną pokrywać różowe policzki\na twoje nadzieje nie będą już pokryte\nwszystkimi odcieniami smutku\nzaszyję rany mokrymi pocałunkami i sprawię\nbyś poczuł się kochany kiedy okryję cię ramionami\nułożę na półkach w twoim domu słabości\njakie w swoim wnętrzu kryjesz\nnawet jeśli ten ból łamie moje własne serce\nja postaram się chociaż poskładać znów twoje\ni nic nie będzie już tak bolesne\nbo obiecuję że przy mnie będzie ci lżej\nw moim sercu będzie ci najlepiej\nkiedy noc stanie się zbyt ciężka\nbędę raz za razem powtarzać że cię kocham\nbyś mógł spokojnie zasnąć\noczyścimy swoje głowy z nieporządku i rozjaśnimy wnętrza\ntak by ciemność ustąpiła\ni nic nie będzie już tak złe, bo obiecuję\nże przy mnie będzie ci bezpieczniej\nmoże któregoś dnia przestanę nienawidzić siebie tak bardzo\njak do teraz potrafiłam\nnie będę już myśleć o tym, dlaczego tak bardzo cię kochałam\ni nie uronię już więcej łez\nmoje serce zacznie się zrastać, na nowo bić tak głośno\nbym słyszała je\nnie tylko ja ale i pozostali ludzie na tym świecie\ni może któregoś dnia odważę się spytać samą siebie\nczym się stałam, dla tak marnej i nic niewartej miłości\nczy naprawdę nie potrafię szanować swojego własnego ciała\nwyznaczyć granicy, bym nie czuła się źle\ngdy ktoś nie potrafi\npokochać mnie naprawdę\nbyć może to właśnie dlatego nie potrafię zrozumieć\nże zasługuję na coś lepszego\nmoże któregoś dnia przestanę udawać\nże nie złamało mnie to wszystko tak bardzo\ni przestanę kłamać o tym jak noc z nocy wcale nie\nstawała się dla mnie coraz bardziej ciężka i łzy\nnie przypominały mi wtedy wodospadu\nale twoje kłamstwa wciąż krążą w mojej głowie\ni nie wiem jak mogłabym się ich pozbyć\ntak by móc zasnąć w pustym łóżku\nale czas leczy moje rany, już mniej widoczne i bolące\nłańcuchy które trzymały mnie wokół ciebie i twoich błędów\nwreszcie zaczynają się kruszyć\ni jest to jak sen kiedy nie jestem\njuż dłużej w szklanym pomieszczeniu\nwiecznie obserwowana i kontrolowana\nnie tracę swoich pragnień i potrzeb,\nzaczynam marzyć by je spełniać\ni może któregoś dnia odważę się powiedzieć samej sobie\nprzepraszam, przepraszam że na to pozwoliłam\nby inni ludzie sprawiali mi tyle bólu i smutku\njakiego sama sobie nigdy bym nie umiała\nże zasypiałam z kłamstwami na wierzchu\nchoć przecież nigdy nie chciałam być okłamywana\nżyć pod presją ze strachu przed samotnością\nnawet jeśli to co miałam było niezdrowe, złe\nwskazówki na zegarze ukazują trzecią nad ranem\ni jest już dla mnie za późno na to\nbym mogła zwyczajnie w świecie zasnąć\nnie, kiedy ty śpisz w innym łóżku i ciemność okrywa mnie\nnie, kiedy przypominam sobie wszystkie te chwile\nw jakich czułam się smutna i zła, zażenowana\nnie, kiedy gorzkie słowa wypowiedziane z moich ust mocno\ntak by zadać ból i umyślnie zranić innych\nteraz prześladują mnie co noc\ni te cholerne błędy,\npopełnione szlag wie kiedy tak naprawdę\nto właśnie one nie pozwalają mi zasnąć\nale mam nadzieję, że choć tobie łatwiej przychodzi w nocy\nzasnąć od kiedy znajdujesz się w ukochanych ramionach\ni pocałunki przeganiają strach\nz pewnością jest ci łatwiej\nilu ludzi czuje się dziś samotnie na tym świecie\nbo właśnie straciło rodzinę\ni miłość swojego życia\nilu zostało pozostawionych z samym sobą\nw pustym i zimnym mieszkaniu\nnie miało dziś chęci do wstania ze swojego łóżka\ni próbowało odejść na drugą stronę\nchoruje dziś na depresję, bulimię, anoreksję, anemię\nnerwicę i stany lękowe\nbudzi się ze strachem i zasypia z własnym krzykiem\nna popękanych od krwi ustach zamkniętych mocno\nchoć przecież tak głośno wołających o pomoc\nnie je, nie śpi, nie żyje tak jak powinno się żyć\njest smutnych i zawiedzionych bez jakiejkolwiek nadziei\nzbyt wielu ludzi nie rozmawia już szczerze\nnie umie się wspólnie zrozumieć i nauczyć empatii\nsympatii dla drugiego człowieka\nchowa się we własnych żalach, zamyka na dobro\ni pomoc by móc odseparować się od pozostałych\npozostaje w cieniu własnego bólu choć przecież nikt z nas\nna to by tak bardzo cierpieć\nWszystkie te rzeczy i sprawy, z jakimi nie potrafię sobie na co dzień poradzić, ścigają mnie i męczą, kiedy samotnie wracam do domu swoją własną drogą, może to właśnie dlatego, tak bardzo często jest mi trudno zasnąć, kiedy normalność i zarazem prawdziwość tego życia zwyczajnie mnie przytłacza. Ból, jaki istnieje na tym świecie mnie przeraża, a moja głowa wypełniona jest myślami o innych ludziach, nawet jeśli nie potrafię pomóc sobie samej. chciałabym pomóc im. I chciałabym uszczęśliwić wszystkich, którzy żyją wraz ze mną na tej planecie. zadbać o to, co się tylko da, ale dlatego że ta codzienność tak mocno wydaje się w niektóre dnie dla mnie zbyt trudna, nie potrafię tego zrobić, nawet jeśli bardzo chcę. zgaduję, że tak właśnie czują się ci, którym udało się zgubić, tylko po to, by móc się później odnaleźć. By móc nabrać siły, odwagi i pewności. lub upaść, złamać się i zawieść.\nAle z osobą, która towarzyszy nam od czasu do czasu w drodze do tego naszego domu, pomaga w wykonywaniu obowiązków, jest odrobinę lepiej. Z kimś, kto podąża za nami, by upewnić się, że nic się nie stanie. I kiedy jest ktoś, kto uczy nas, jak pokonywać swoje słabości, a my uczymy tę osobę jak być dobrą, jak być szczęśliwą, to wtedy jest odrobinę lepiej. Nawet jeśli zło na tym świecie przeraża każdego z nas, nawet jeśli bardzo często boimy się o swoje życie i samych siebie, dobrze jest mieć przy sobie odrobiny nadziei schowanej w drugim sercu. Odrobiny światła tak by mrok nie zabrał nas ze sobą.


Koreańskie ferie w Poznaniu @ Cosinus Poznań, Poznan [od 12 do 16 lutego]\n2018-02-12T11:00:00+01:00 2018-02-16T16:30:00+01:00 http://poznan.carpediem.cd/data/afisha/bp/19/7d/197dc21b1e.jpg Zawsze chciałeś 'liznąć' trochę kultury Korei południowej, a nigdy nie miałeś na to czasu? Nie masz co ze sobą zrobić w ferie zimowe 2018, a nie chciałbyś tylko leżeć w łóżku? Serdecznie zapraszamy na Ferie zimowe z kulturą koreańską w Poznaniu, które o... http://poznan.carpediem.cd/events5818134-korea-skie-ferie-w-poznaniu-at-cosinus-pozna/ Koreańskie ferie w Poznaniu 27 Grudnia 7, Św. Marcin 66/72, 61-807 Poznań Cosinus Poznań\nKoreańskie ferie w Poznaniu\n27 Grudnia 7, Św. Marcin 66/72, 61-807 Poznań\nZawsze chciałeś 'liznąć' trochę kultury Korei południowej, a nigdy nie miałeś na to czasu? Nie masz co ze sobą zrobić w ferie zimowe 2018, a nie chciałbyś tylko leżeć w łóżku?\nSerdecznie zapraszamy na Ferie zimowe z kulturą koreańską w Poznaniu, które odbędą się w pierwszym tygodniu ferii:\n12.02 — 16.02.\n12.02 PONIEDZIAŁEK 11:00- 13:00 — Warsztaty Kaligrafii\nPismo koreańskie. Co to jest hangul? Jak go pisać i czytać. Skąd właściwie się on wziął i po co? (historia pisma) Zabawa alfabetem, czyli pisanie swojego imienia po koreańsku. Proste i przyjemne sposoby zapamiętania alfabetu.\nWstęp do gramatyki języka koreańskiego.\nRozszerzenie w środę 14.02.\n13.02 WTOREK 13:00-15:00 — K-POP\nNauka tańca prowadzona przez KPOP School of Dance.\nNauka układu tanecznego.\n14.02 ŚRODA 11:00-13:00 — Język Koreański\nGramatyka języka koreańskiego.\nPrzydatne zwroty koreańskie, podstawy wymowy i gramatyki języka koreańskiego\n15.02 CZWARTEK 13:00 -15:00 — Trot Dance\nNauka układu tanecznego. Program skierowany dla Pań i Panów w każdym wieku, dzieci, młodzieży. Wystarczy poczucie humoru i zero umiejętności ruchowych. Wstęp dla osób spoza kursu — 20 zł. Ilość miejsc ograniczona.\n16.02 PIĄTEK 13:30-14:30 — Poznaj Koreę południową /strefa zdjęć, pokazów/\nElementy Kultury koreańskiej, czyli wszystko co chcecie wiedzieć, ale boicie się zapytać.\nŻycie w Korei okiem Polaka. Jak wygląda codzienne życie Koreańczyków. Skąd się wziął fenomen ulzzang? Jak rozmawiać z Koreańczykiem.\nHanbok przymiarka, pokaz.\nPrzybliżamy koreańskie jedzenie, czyli co myślą Koreańczycy o Polskiej kuchni. Jak jedzą Koreańczycy?\nPROJEKCJA FILMU Always (O-jik Geu-dae-man), reż.Il-gon Song\n(melodramat, napisy polskie, 108 min.)\nWstęp dla osób spoza kursu — 10 zł.\nCena uczestnictwa w kursie za 5 dni wynosi 299 zł (osoba).\n— telefonicznie pod numerem tel. 605 649 392\n— internetowo poprzez adres email: [email protected]\n— internetowo poprzez stronę na FB Koreański Poznań\nOrganizatorem zajęć jest Koreański Poznań, który zastrzega sobie prawo do zmiany programu.\nAż 11 godzin kultury koreańskiej. Skusisz się? :)


Pożyczka dla mikroprzedsiębiorcy do 5 tys. zł - na spłatę podatków, składek, kosztów wynajmu - Infor.pl\nStrona główna » Księgowość » Wiadomości » Pożyczka dla mikroprzedsiębiorcy do 5 tys. zł - na spłatę podatków, składek, kosztów wynajmu\n02 kwietnia 2020, 09:31\nPożyczka dla mikroprzedsiębiorcy do 5 tys. zł - na spłatę podatków, składek, kosztów wynajmu /fot.Shutterstock\nMikroprzedsiębiorcy mogą wnioskować o niskooprocentowaną pożyczkę do 5 tys. zł na prowadzenie działalności gospodarczej. Pożyczka wraz z odsetkami może zostać umorzona, jeśli mikroprzedsiębiorca przez 3 miesiące nie zmniejszy stanu zatrudnienia.\n"Pożyczka wraz z odsetkami na wniosek mikroprzedsiębiorcy podlega umorzeniu, pod warunkiem że mikroprzedsiębiorca przez okres 3 miesięcy od dnia jej udzielenia nie zmniejszy stanu zatrudnienia w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy w stosunku do stanu zatrudnienia na dzień 29 lutego 2020 r." – informuje MRPiPS.\nZobacz: Wniosek o udzielenie pożyczki na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy


GudePol - Producent narzędzi - Katalogi Narzędziowe On-Line\nJesteś tutaj: Katalogi narzędziowe > GudePol\nObszar działania GUDEPOL oscyluje wokół sprężonego powietrza. Firma produkuje głównie kompresory tłokowe, sprężarki śrubowe, filtry, osuszacze ziębnicze, zbiorniki ciśnieniowe ale również armaturę pneumatyczną, instalacje sprężonego powietrza i narzędzia pneumatyczne – klucze udarowe, nasadki, młotki, pistolety, nitownice, szlifierki, wkrętaki.\nGudepol powstał w grudniu 1990 jako hurtownia narzędzi z niewielkim asortymentem urządzeń pneumatycznych. W miarę rozwoju dział pneumatyki rozwijał się, aż w roku 1995-1996 całkowicie zdominował działalność firmy. Na chwilę obecną GUDEPOL jest w stanie sprostań nawet najbardziej skomplikowanym zadaniom z zakresu budowy instalacji pneumatycznych od podstaw – od sprężarki, poprzez linię sprężonego powietrza, system uzdatniania z pełnym zestawem filtrów i separatorów oraz osuszacz powietrza aż po narzędzia pneumatyczne.\nW centrali firmy w Legnicy, montowane są wszystkie kompresory śrubowe, a dystrybucja urządzeń GudePol odbywa się na terenie całego kraju.


izotretynoina – update (grudzień 2014) – withi – mama, żona, położna\nGrudzień 5, 2014 Wrzesień 16, 2015\nHej. Przychodzę dzisiaj z wpisem stricte dermatologicznym, więc osoby, które nie są zainteresowane, mogą sobie dzisiaj odpuścić i wrócić do mnie za kilka dni. Mam nadzieję że taka forma podsumowania Wam się spodoba 😉\nWpis przed kuracją: kkklik\nWpis z pierwszego dnia kuracji: kkklik\nW skrócie kilka informacji na początek:\n* dzień kuracji: 67\n* przyjęta dawka leku: 2380 mg\nOd 30.09 zaczęłam kurację izotretynoiną w dawce 30mg, lekiem Izotek. Od 1.11 brałam dawki różne, raz 40mg, raz 30mg – wszystko w zależności jak się czułam – jeżeli widziałam duże wysuszenie, obniżałam dawkę do 30mg.\n* badania krwi: przed kuracją w badaniach wyszedł trochę za wysoki cholesterol, dlatego też przyjmowałam Tulip 10mg, który do 1.11 brałam codziennie, a przez listopad do chwili obecnej biorę co drugi dzień. Na dzień dzisiejszy cholesterol jest w normie, trójglicerydy, Aspat i Alat w normie jak najbardziej. Wszyscy którzy przeszli przez kurację wiedzą jak ważne są regularne badania – obecnie muszę je robić co miesiąc. Niżej wrzucam tabelkę porównawczą:\n* skutki uboczne: przez pierwszy miesiąc kuracji duże wysuszenie twarzy, ust, spojówek, do tego na początku kuracji bóle głowy. Jakoś po miesiącu na twarzy zaczęły pojawiać się podskórne wypryski w miejscach, w których nigdy nic nie miałam, tj na policzkach – jest to bardzo częsty objaw, obecnie nie ma nic nowego. Włosy trochę bardziej wypadają, ale dla mnie to bez różnicy, i tak jest ich sporo i specjalnych braków w tej kwestii nie zauważam 🙂 Do tego w ogóle mi się nie przetłuszczają, jakbym nie lubiła zapachu świeżo umytych włosów, mogłabym włosy myć raz na tydzień i ciągle wyglądałyby świeżo. Włosy rosną też o wiele szybciej, podobnie jest z paznokciami. Kilka razy zauważyłam mocne krwawienie przy skaleczeniach – to kolejny skutek uboczny. Zmieniłam ostatnio manualną szczoteczkę do zębów na elektryczną – to samo, podrażnione dziąsła początkowo bardzo krwawiły, na chwilę obecną sytuacja jest opanowana. Ahh i wiecznie chce mi się sikać, momentami czuję się jakbym była w ciąży – kolejny bardzo częsty objaw w trakcie kuracji.\n* pielęgnacja: na chwilę obecną skóra twarzy nie jest sucha, za to na ramionach i dłoniach mam potworne przesuszenie + chropowatą skórę – łączę to z większą wrażliwością i jakimś mini uczuleniem na lateksowe i jałowe szpitalne rękawiczki, których obecnie na dyżurach zużywam i zakładam w ilościach hurtowych, do tego ciągłe mycie i dezynfekcja rąk robi swoje … Ratuję łapki kremami i jakoś leci. Na dłonie i ramiona używam Cetaphil DA, który nie sprawdził się do twarzy. Na twarz wciąż aplikuję soczyście duże ilości masła kakaowego z Ziajki, Emolium – krem barierowy + punktowo Epiduo. Twarz oczyszczam żelami do higieny intymnej (najlepsze co może być ;)), raz na tydzień robię delikatny peeling, i to chyba wszystko, jeżeli chodzi o pielęgnację. Powiem szczerze, że dawno nie miałam tak taniej pielęgnacji skóry – jak sobie przypominam wszystkie kremy, żele, pianki z dermokosmetyków, to mam poczucie, że nieźle na tym oszczędzam 😀 (wiem, że poczucie baaaardzo złudne, no ale trzeba się jakoś podnosić na duchu) Poniżej zdjęcia większości produktów, które używam:\n* poziom zadowolenia: Asia na maxa zadowolona i zła, że nikt jej wcześniej nie zmusił siłą do tej kuracji\n* cennik (wliczone tylko wizyty u dermatologa, recepty na leki i badania krwi – bez kremów, kropli, maści i całej reszty wspomagaczy):\nPodoba Wam się taka forma tych update’ów? Przyznam szczerze, że robię to też sama dla siebie, generalnie bardzo lubię kontrolować wszystko co dotyczy tej sfery – sfery twarzy i jej pielęgnacji; trochę takie zboczenie, chcę po prostu potem wiedzieć ile siły, ile czasu i ile pieniędzy mnie to wszystko kosztowała, oraz ile razy dałam sobie pobrać krew w imię ładnej cery. Brzmi dziwnie, ale cóż … moja lekka obsesja i tyle 😉\nJedna myśl w temacie “izotretynoina – update (grudzień 2014)”\nStyczeń 12, 2015 at 11:22\nŚwietny wpis 🙂 Również leczę się izotretynoiną. Krótko opisuję przebiega na http://www.izotretynoina.wordpress.com


CHMURKA zawieszka do wózka\n> DLA NIEMOWLĄT>ZAWIESZKI DO WÓZKA>CHMURKA zawieszka do wózka\nZ pluszową Chmurką zabawa nie będzie miała granic.\nMnóstwo miękkich tekstur, kolorów i dźwięków\noraz 8 rozwojowych aktywności zachęca dziecko\ndo aktywnego odkrywania gdziekolwiek chcesz!\nZabawka posiada specjalne mocowania, dzięki którym z łatwością\nmożna przymocować ją do wózka i nosidełka.\nCHMURKA zawieszka do wózka - Skip Hop\nKod produktu: SH 307166\nGrzechotka-gwiazdka, gryzak w kształcie chmurki, dzwoniąca tęcza,\nkółko-grzechotka z kolorowymi koralikami oraz bezpieczne dla dziecka lusterko-słoneczko\nz kolorowymi wstążkami do zabawy w a kuku zapewnia dziecku długą i radosną zabawę.\nWYMIARY ZABAWKI: ok. 26 x 2 cm\nBidon w ulubionej...\nZestaw trzech uroczych...\nCHMURKA zawieszki 3 szt. Ball Trio\nCHMURKA lusterko w miękkiej oprawce\nCHMURKA zawieszka do...\nZ pluszową Chmurką zabawa nie będzie...


W Zabrzu rozegrano halowe mistrzostwa Polski młodzików, czyli tenisistów do lat 14.\nW finale singla dziewcząt Zuzanna Kubacha wygrała z niespełna 13-letnią Darię Górską. W gronie chłopców złoto wywalczył Martyn Pawelski, który w finale pokonał Patryka Stankiewicza.\nW grach podwójnych zwyciężyli Zuzanna Jeschke i Zuzanna Kobacha oraz Jakub Bojarski i Martyn Pawelski.\nPierwsza runda: (1) Kubacha – Pawlikowska 6:0, 6:1; Woźny – Durska 6:1, 3:6, 7:5; Głowacka – Pieczyńska 6:1, 6:4; Michta – (6) Turczuk 6:4, 6:2; (3) K. Maciejewska – Lang 2:6, 6:2, 7:6 (6); Ewald – Chyba 6:2, 6:4; Frankowska – Bozova 3:6, 6:3, 6:4; (5) Jeschke – Węgrzyn 6:3, 7:6 (5); (8) Łężniak – Bajorek 6:1, 6:2; Wróblewska – Będkowska 6:2, 6:2; Świerczyńska – Bednarz 6:3, 6:2; (4) Paul – Kołowrotkiewicz 6:2, 6:3; (7) Górska – Popławska 6:1, 3:6, 6:1; Braziewicz – Telżyńska 6:3, 6:1; M. Szymańska – Szczepaniak 6:3, 6:0; (2) Jodłowska – Koralnik 6:1, 6:0.\nDruga runda: Kubacha – Woźny 6:2, 6:1; Michta – Głowacka 6:2, 6:0; Ewald – K. Maciejewska 5:7, 6:3, 6:3; Jeschke – Frankowska 7:6 (5), 2:6, 7:5; Łężniak – Wróblewska 6:0, 6:0; Paul – Świerczyńska 6:4, 6:4; Górska – Braziewicz 6:0, 6:1; Jodłowska – M. Szymańska 6:2, 6:2.\nĆwierćfinały: Kubacha – Michta 5:7, 7:5, 7:6 (6); Jeschke – Ewald 6:2, 6:3; Łężniak – Paul 6:4, 7:5; Górska – Jodłowska 6:4, 4:6, 6:2.\nPółfinały: Kubacha – Jeschke 6:3, 6:3; Górska – Łężniak 0:6, 6:3, 6:2.\nFinał: Kubacha – Górska 7:6 (4), 1:6, 6:4.\nPierwsza runda: (1) Pawelski – Włodarczyk 6:2, 7:6 (4); Bruczko – Korczyc 4:6, 6:4, 7:5; Okrzesik – Skarżyński 6:3, 7:5; (6) Rytelewski – Juszczak 6:3, 6:1; Rogowski – (4) Siekanowicz 6:4, 6:2; Wójcicki – Borkowy 2:6, 6:1, 6:2; Barcik – Solarski 6:1, 6:3; (5) J. Bojarski – Pałyszko 6:3, 6:1; (8) Marcinkowski – Wrona 3:6, 6:4, 6:4; G. Zgoła – Kosowski 6:1, 6:0; Bux – W. Kowalski 6:1, 6:3; (3) Stankiewicz – Cała 6:1, 7:5; Bojko – (7) Roś 7:5, 3:6, 7:6 (5); Dzieło – Kawałkowski 6:1, 6:1; Strzelecki – Kapuściński 7:5, 7:6 (6); (2) G. Matuszewski – Lechno-Wasiutyński 4:6, 6:3, 6:4.\nDruga runda: Pawelski – Bruczko 6:1, 6:0; Rytelewski – Okrzesik 6:2, 6:2; Rogowski – Wójcicki 6:1, 6:2; J. Bojarski – Barcik 6:4, 6:1; G. Zgoła – Marcinkowski 6:2, 3:6, 6:2; Stankiewicz – Bux 6:0, 6:2; Dzieło – Bojko 6:4, 6:0; G. Matuszewski – Strzelecki 6:1, 6:1.\nĆwierćfinały: Pawelski – Rytelewski 6:2, 6:2; J. Bojarski – Rogowski 6:3, 6:4; Stankiewicz – G. Zgoła 6:3, 6:2; G. Matuszewski – Dzieło 6:3, 6:1.\nPółfinały: Pawelski – J. Bojarski 6:4, 4:6, 6:0; Stankiewicz – G. Matuszewski 6:3, 6:0.\nFinał: Pawelski – Stankiewicz 6:2, 7:6 (1).\nPierwsza runda: (1) Jeschke/Kubacha – Koralnik/Wróblewska 6:3, 6:4; Bajorek/Woźny – Domańska/Pawlikowska 2:6, 1:0 i krecz; (4) Górska/Węgrzyn – Bednarz/Witkowska 7:5, 6:1; Głowacka/Pytel – Szmyd/Telżyńska 6:11, 6:2; Ewald/Szymańska – Bukowiec/Szczepaniak 6:1, 6:1; (3) Łężniak/Świerczyńska – Maciejewska/Popławska 6:3, 6:3; Bozova/Pieczyńska – Będkowska/Siwakowska 6:1, 2:6, 10:4; (2) Jodłowska/Paul – Durska/Frankowska 6:4, 6:2.\nĆwierćfinały: Jeschke/Kubacha – Bajorek/Woźny; Górska/Węgrzyn – Głowacka/Pytel 6:0, 6:4; Łężniak/Świerczyńska – Ewald/Szymańska 7:5, 6:4; Jodłowska/Paul – Bozova/Pieczyńska 6:4, 6:3.\nPółfinały: Jeschke/Kubacha – Górska/Węgrzyn 7:6 (4), 6:3; Łężniak/Świerczyńska – Jodłowska/Paul 6:1, 6:4.\nFinał: Jeschke/Kubacha – Łężniak/Świerczyńska 6:3, 6:4.\nPierwsza runda: (1) J. Bojarski/Pawelski – Korczyc/Skarżyński 6:4, 6:0; Kawałkowski/Pankowski – Okrzesik/Solarski 5:7, 6:2, 10:5; (3) Matuszewski/Rogowski – Bojko/Kosowski 3:6, 6:2, 16:14; Dzieło/Roś – Bruczko/Wrona 2:6, 6:4, 11:9; Bux/Cała – Ciołek/Kowalski 6:2, 7:5; (4) Marcinkowski/Włodarczyk – Pałyszko/Strzelecki 7:6 (2), 6:4; Lechno-Wasiutyński/G. Zgoła – Kapuściński/Lambert 6:2, 6:2; (2) Siekanowicz/Stankiewicz – Borkowy/Rytelewski 6:1, 6:2.\nĆwierćfinały: J. Bojarski/Pawelski – Kawałkowski/Pankowski 6:2, 6:2; Matuszewski/Rogowski – Dzieło/Roś 6:2, 6:1; Marcinkowski/Włodarczyk – Bux/Cała 6:2, 6:4; Lechno-Wasiutyński/G. Zgoła – Siekanowicz/Stankiewicz 6:3, 6:4.\nPółfinały: J. Bojarski/Pawelski – Matuszewski/Rogowski 7:5, 7:6 (4); Marcinkowski/Włodarczyk – Lechno-Wasiutyński/G. Zgoła 7:5, 2:6, 10:6.\nFinał: J. Bojarski/Pawelski – Marcinkowski/Włodarczyk 6:4, 6:3.\nPierwsza runda: Durska – bye; Frątczak – Nieradzik 6:2, 6:2; Pieczyńska – bye; Pacholarz – Zagaja 5:7, 6:3, 6:3; Lang – bye; Kosowska – Siwakowska 7:5, 6:4; Braziewicz – bye; Bukowiec – Skowrońska 7:6 (5), 4:6, 6:4; Zalewska – bye; Szczepaniak – Spalek 6:3, 6:2; Witkowska – Pyrek 6:1, 6:0; Michta – Studzińska 6:2, 6:0; Szmyd – Ostraszewska 3:6, 6:2, 6:2; Bozova – Ciesielczyk 6:4, 6:1; Kołowrotkiewicz – Bąk 6:3, 6:3; Ladrowska – Nogala 6:3, 6:3.\nDruga runda: Durska – Frątczak 6:2, 6:0; Pieczyńska – Pacholarz 6:2, 6:2; Lang – Kosowska 7:6 (3), 1:6, 6:0; Braziewicz – Bukowiec 6:4, 6:1; Szczepaniak – Zalewska 7:6 (4), 4:6, 6:2; Michta – Witkowska 6:0, 6:4; Bozova – Szmyd 6:2, 6:3; Kołowrotkiewicz – Ladrowska 6:1, 6:1.\nPierwsza runda: Kapuściński – bye; Regucki – Krasnodębski 6:1, 6:2; Lambert – bye; Barcik – Allen 6:1, 6:1; Kordowski – Renkiel 6:0, 6:1; Juszczak – Uzarek 6:2, 6:3; Kaszowski – Ciołek 7:6 (3), 6:0; W. Kowalski – Sopoliński 7:6 (3), 7:6 (4); Klasiński – Kołodziejczyk 6:2, 6:2; Okrzesik – Budzyński 6:1, 3:6, 6:2; Pałyszko – Keiper 6:0, 6:2; Pankowski – Hulbój 6:1, 6:0; Wójcicki – Królikowski 6:2, 6:7 (7), 6:4; Blom – Boczkowski 7:5, 6:1; Strzelecki – Wysocki 6:0, 6:0; Surudo – Szymczak 6:0, 6:1.\nDruga runda: Kapuściński – Regucki 6:2, 6:3; Barcik – Lambert 6:3, 6:2; Juszczak – Kordowski 7:5, 4:6, 6:3; W. Kowalski – Kaszowski 6:2, 6:0; Okrzesik – Klasiński 4:6, 7:5, 7:6 (6); Pałyszko – Pankowski 6:4, 4:6, 7:5; Wójcicki – Blom walkower; Strzelecki – Surudo 6:2, 0:6, 6:0.


Nauka języków obcych Stargard Szczeciński\n« Strona Główna / Nauka i edukacja / Nauka języków obcych\n» alfa & omega - Strona główna\n» UNIT szkoła Językół Obcych\nSzkoła Języków Obcych UNIT organizuje naukę języków obcych dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Uczymy języków obcych przede wszystkim metodą tradycyjną. Jest to metoda komunikatywna polegająca głównie na pracy z podręcznikiem oraz dodatkowymi materiałami.\n» British School - Szkola Języków Obcych\n» Transport i Spedycja Międzynarodowa - Effekt Jakb Retel\nTransport i Spedycja Międzynarodowa - Effekt Jakb Retel , Materiały Budowlane, prezentacja systemów SILKA i YTONG, bloki POROTON, prezentacja metod nauczania, dostępnych kursów oraz egzaminów wraz z otrzymaniem certyfikatów\n» Expert Stargard Szczeciński\nNasze szkolenia są przeprowadzane profesjonalnie i sprawnie, bez względu na miejsce gdzie się odbywają. Stosujemy najnowsze metody nauczania a program zajęć dopasowujemy do Waszych wytycznych, takie, które chcecie osiągnąć.\n» angielski Stargard - korepetycje z angielskiego Stargard, kursy\nAkademia Jezyka Angielskiego PROGRESS oferuje angielski Stargard, korepetycje z angielskiego Stargard, kursy angielskiego Stargard


21-03-2014 Kraków :: DUB TEMPLE # 54 :: DUBZOIC live (IT) ft. LUCADREAD (IT) & Kalina in Dub - Imprezy na Forum - bibainfo.pl\nWysłany: 26-02-2014 14:06 Temat postu: 21-03-2014 Kraków :: DUB TEMPLE # 54 :: DUBZOIC live (IT) ft\nDub Temple # 54\nFacebook event: https://www.facebook.com/events/1406761282908622/?fref=ts\nW pierwszy dzień kalendarzowej wiosny szykujemy dla Was jak na porządne pożegnanie zimy przystało masę pozytywnej i ciepłej dub wibracji prosto ze słonecznej Pescary! Zaprosiliśmy do nas jedną z najjaśniejszych gwiazd na niezwykle barwnej i bogatej włoskiej scenie muzyki roots & dub: Dubzoic wraz z Lucadread czyli ich wokalistą, instrumentalistą oraz świetnym producentem, który dopiero co wydał swój autorski doskonały album „ Valley Of Decision”. Ich występ będzie 2-3 godzinnym live act’em wypełnionym po brzegi pięknymi melodiami i oblanym dubowym sosem efektów i improwizacji. Obok gości z Italii swój autorski live act zaprezentuje zyskujący coraz szersze grono słuchaczy mieszkający na Śląsku producent i wokalista Kalina In Dub. Lokalnego wsparcia udzieli dubowy emigrant Tomana, psy-dubowy edukator Dub Therapist oraz gospodarz cyklu Dubseed. Stay Tuned!\nhttp://www.youtube.com/watch?v=cA-sMhRzI08 http://www.youtube.com/watch?v=tRhg1kXp0Hg http://www.youtube.com/watch?v=AG0iI9OLHUs http://www.youtube.com/watch?v=kcHT9KLf2xw http://www.youtube.com/watch?v=GX9M06bv7mc\nNajnowszy album LucaDread:\nKalina to producent, autor, tekściarz, wokalista. Jego fascynacje producenckie sięgają daleko poza jeden gatunek muzyczny. Jest odpowiedzialny między innymi za digital hard-corowy projekt Hercklekot czy drumowo-junglowy Hajer Boss. Tym razem jednak jak sama nazwa wskazuje zaprezentuje się w dubowej odsłonie. Jego set składa się niemalże w całości z autorskich produkcji, które przeplata śpiewem oraz grą na melodice. Często są to covery i remiksy legendarnych utworów nie tylko muzyki dub, ubrane w całkiem nowe aranżacje. Tym sposobem będzie można usłyszeć takie kawałki jak Centrala - Brygady Kryzys, Dreadman - R.A.P., Mr Brown - Boba Marleya, czy Meditation Rock - Alpha & Omega, oczywiście w całkiem nowych odsłonach.\nWysłany: 06-03-2014 15:34 Temat postu:\nJeżeli nie znacie jeszcze twórczości Dubzoic polecam przesłuchać ich soundclouda. Masa świetnej muzyki\nNa ich stronie http://www.dubzoic.net/ do pobrania za free większośc ich świetnych wydawnictw!\nTutaj również odsłuch świeżo wydanego albumu LucaDread: http://www.youtube.com/watch?v=RwlAmvx6Oqo\npolecamy również dodawać się do wydarzenia na fb: https://www.facebook.com/events/1406761282908622/?fref=ts\nWysłany: 14-03-2014 15:57 Temat postu:\nZostał tydzień Załoga właśnie przygotowuje swieżutkie tjuny specjalnie na przyjazd do PL! więc usłyszycie zapewne dużo niewydanego jeszcze materiału Przywożą oni ze sobą również muzyczne stoisko, więc jeżeli będziecie chieli zakupić jakieś "pamiątki" zabierzcie ze sobą zapas gotówki. bless!\nWysłany: 18-03-2014 0:40 Temat postu:\nMożliwośc wygrania darmowej wejściówki! Szczegóły na wall'u wydarzenia: https://www.facebook.com/events/1406761282908622/?fref=ts\nWysłany: 20-03-2014 21:44 Temat postu:\n23.30-01.00 Kalina in DUB\n04.00-05.00 Dub Therapist\nWysłany: 21-03-2014 12:37 Temat postu:\nJuż się nie mogę doczekać jeszcze tylko kilka godzin ^^. Wrócę z roboty szybki obiadek coś się ogarnie i można lecieć na impre mam nadzieję że będzie tak samo jak rok temu bo był odlot niesamowity do dzisiaj nie pamiętam co tam się działo do końca taka bania była hehe. Tylko żeby ludzie przyszli ! Bo trochę więcej osób się przyda!


Jak go uwieść na randce? - Uroda - pielęgnacja twarzy, ciała - kosmetyki dziennik.pl\nJak go uwieść na randce?\nNie namawiamy, żeby od razu dać się schrupać. Wystarczy wyglądać apetycznie. Zwłaszcza że mamy wszystko, aby w pół godziny ze zwykłej dziewczyny zmienić się w boginię.\nApetyczne jest to, co pięknie wygląda i pięknie pachnie. Bo coś, co ładnie pachnie, zaraz wydaje nam się ładniejsze. Zanim kogoś polubimy, podświadomie musimy zaakceptować jego zapach. Dlatego pierwsze przykazanie brzmi: perfumy dobieraj nie według listy bestsellerów z perfumerii, lecz zgodnie z intuicją. Dobre to te, które stają się niemal integralną częścią nas samych. Psychologowie mody i urody namawiają, by nie ignorować ich znaczenia. Wystarczy zmiana perfum, by nabrać pewności siebie, lepiej poczuć się we własnej skórze. Blondynka, która pachnie najnowszymi Dolce & Gabbana, to zupełnie inna blondynka, niż kiedy pachnie „For Her” Narcizo Rodrigueza. Francuski seksuolog Jacques Waynberg podkreśla, że rola perfum kończy się, kiedy ludzie się do siebie zbliżą, wtedy ważne są ich naturalne zapachy. Ale na etapie uwodzenia są narzędziem nie do przecenienia.\nDawniej ideałem była porcelanowa cera. Dziś porcelanowa znaczy tyle co nieskazitelna. Czy taka istnieje? Kosmetyczki mówią, że nie. Są za to kobiety, które umieją wyglądać, jakby taką miały. Kosmetolodzy spieszą nam na ratunek. Postawmy na rozświetlanie. Od marca będziemy mogły kupić "Black for light mask” Givenchy: maseczkę, której wystarczy 10 minut, aby cera wyglądała na rozjaśnioną, wygładzoną i wypoczętą. Podobnie działa serum Galenic Ophycee, które przed użyciem można schłodzić w lodówce - efekt przechodzi wszelkie oczekiwania. Serum Secret Divine z rewelacyjnej serii Issima Guerlaina też warte jest swojej nazwy: wygładzi, rozjaśni i pobudzi skórę do samoobrony. A i w kremach świetlista rewolucja. Bo powiedzmy sobie szczerze: naturalny blask, tak teraz pożądany, to blask, który wydobywają z naszej skóry kremy. My polecamy serię Lieraca: odżywiają, nawilżają, rozświetlają i napinają.\nZwróćmy uwagę na to, co pobudza apetyt... Na rozmowę. Z badań Clinique wynika, że 75% ludzi traci ochotę na pocałunki, jeśli ukochana osoba ma spierzchnięte usta! Przed randką dobrze więc zrobi im peeling: choćby przy użyciu szczoteczki do zębów. Potem wystarczy lekko posmarować je miodem, po chwili miód zlizać, a nałożyć... No właśnie: na te luksusowe balsam Age Management Stimulus Complex Lip Repair la Prairie (ok. 150 zł) - odnawia skórę, pielęgnuje, regeneruje, cofa czas. A na każde błyszczyk Vichy albo Terracota Guerlaina, bo nie tylko błyszczy, ale i chroni, nawilża, a do tego trzyma się jak niezmywalna szminka, nawilżającą pomadkę KissKiss Guerlaina, albo jeden z najnowszych hitów: pomadkę powiększającą usta (np. Lip Beautyfier Diora). Obliczono, że rocznie każda kobieta „zjada” od 3 do 6 kg szminek, błyszczyków i balsamów. Może więc i dlatego warto zwrócić uwagę na to, co nakładamy na ust korale.\n1. Black For Light Mask , Givenchy, 299 zł\n2. Błyszczyk Oligo Levres Vichy, 30 zł\n3. Narcizo Rodriguez For Her, Balsam Wyszczuplający, 195 zł\n4. Givenchy: Prismissime Eyes 53 Arty Palette, 199 zł\n5. Youth Dew Amber Nud, Estee Lauder, 180 zł\n6. Christian Dior J’adore, 269 zł\n7. Galenic Ophycee Serum Antirides, 162,40 zł\n8. Gucci Woman li, 180 zł\n9. Lumino Contrast L’oreal Professionnel, 45 zł\n10. Guerlain: Terracota Gloss&Shine,105 zł\n11. Chanel, Elixir Sensuelle Chanel No 5, 422 zł\n12. Insolence, Guerlain, 199 zł\n13. Płyn Do Kąpieli, Sephora, 29 zł\nAnna Głogowska: Dieta, dzięki której nie tyję przeczytaj »


Galeria Alfonsa Karpińskiego w Stalowej Woli - Rozwadowie otwarta - gospodarkaPodkarpacka.pl\nStrona główna » Kultura » Galeria Alfonsa Karpińskiego w Stalowej Woli - Rozwadowie otwarta\nGaleria Alfonsa Karpińskiego w Stalowej Woli - Rozwadowie otwarta\nOpublikowano: 2019-01-28 17:01:50, przez: admin, w kategorii: Kultura\nSTALOWA WOLA. Pierwsza w kraju galeria malarstwa Alfonsa Karpińskiego, jednego z czołowych twórców okresu Młodej Polski, została otwarta w Stalowej Woli. -\nGaleria umiejscowiona w dawnym budynku sądu w Rozwadowie (dziś osiedle Stalowej Woli), w nowoczesny sposób prezentuje jedną z najlepszych kolekcji poświęconych temu twórcy. Rozwadów jest miejscem, gdzie na świat przyszedł oraz spędził pierwsze lata życia malarz Alfons Karpiński.\nMożna także obejrzeć multimedialną pracownię malarską z interaktywnymi sztalugami, podestem pod kompozycje malarskie i stanowiskami graficznymi. Wirtualna narracja i aktywne prezentacje wprowadzą odbiorcę do świata, w którym historia, tradycja i dorobek kulturalny łączą się z nowoczesnymi rozwiązaniami udostępniania zbiorów. Rozwiązania te pozwolą gościom na samodzielne i interaktywne rozwijanie wiedzy o kolorach i kompozycji. Dzięki multimedialnym sztalugom doświadczymy procesu tworzenia dzieł malarskich, poznamy techniki i etapy powstawania obrazu, a przede wszystkim odkryjemy historię, kunszt i warsztat pochodzącego z Rozwadowa artysty.\nWięcej o: malarstwo, Stalowa Wola, galerie, historia


Zapraszamy do zapoznania się z artykułem "Rola zwierząt domowych w naszym życiu duchowym" .\nWizja codzienności bez ukochanego zwierzątka u boku jest dla wielu z nas wręcz niemożliwa. Zwierzęta dość szybko przekonały nas do siebie i zaprosiliśmy je do wspólnego życia. Początkowo wykorzystywano po prostu ich umiejętności, takie jak pilnowanie domów przez psy czy łapanie myszy przez koty. Teraz jednak te same zwierzęta pełnią zupełnie inną rolę w naszym życiu. Psy przejęły nasze kanapy, a koty rozweselają do łez (w końcu kto w chwilach słabości nie oglądał w Internecie słodkich i śmiesznych kotków?). Koty nie są już tylko łowcami gryzoni, a psy stróżami. Zwierzęta stały się naszymi przyjaciółmi, członkami rodzin, a często też powiernikami najgłębszych sekretów. Nie da się ukryć, że domowe zwierzaki odgrywają bardzo ważną rolę w naszym życiu. Dlaczego jednak tak jest i jaką dokładnie rolę w nim pełnią?\nCo prawda zwierzęta nie mogą mówić, ale to nie oznacza, że się z nami nie komunikują. Często po kilku chwilach spędzonych z czworonogiem wiemy, czego w tej chwili zwierzak potrzebuje. Zorientujemy się co mu nie odpowiada i co możemy zrobić żeby się ucieszył. Działa to także w drugą stronę. Zwierzęta interpretują nasze zachowanie, ton głosu, ruchy i też wiedzą czego w tym momencie od nich potrzebujemy. Dzięki temu, kiedy jesteś nieziemsko zmęczony, to na ratunek przychodzi pies z piłeczką i merda ogonem - już po chwili na ten widok znów nabieramy energii. Innym przykładem jest sytuacja, w której mamy bardzo zły dzień, jesteśmy smutni i płaczemy... właśnie wtedy , aby pocieszyć i wtulić się w nas, przychodzi kot - mruczeniem i ocieraniem się podnosi nas na duchu. Przy takich interakcjach człowiek wchodzi w pole energetyczne zwierzęcia i czerpie z niego pozytywną energię.\nRolą zwierząt jest bycie przy nas, uczenie nas i poprowadzenie w rozwoju duchowym. Wymieniając się energią ze zwierzęcym przyjacielem, mamy dostęp do nowych doświadczeń, a także emocji i uczuć. Zwierzęta uzdrawiają naszą duszę i poniekąd zabierają negatywną energię, która się u nas zgromadziła. Dzieje się tak dzięki ich bezwarunkowej miłości do nas. W końcu nie ma nic silniejszego we Wszechświecie niż miłość. Miłość - niezależnie w jakiej formie - nadal jest najwyższą życiową wartością. Nie możemy więc uznawać tylko tej ludzkiej jak rodziców do dziecka czy między partnerami. Miłość człowieka i zwierzęcia również jest bardzo ważna.\nPsy są połączone astrologicznie z energią Słońca. Mają za zadanie chronić i pomagać. Bronią nas przed innymi również fizycznie, ale to nie wszystko. Chronią także przed zaklęciami i przekleństwami skierowanymi w naszą stronę. Tworzą zaporę energetyczną nie pozwalając złej energii się prześlizgnąć. Koty natomiast połączone są astrologicznie z energią Księżyca. Ich zadaniem jest oczyszczać środowisko, w którym żyjemy z negatywnej energii. Dodają też witalności życiowej i chęci do działania.\nZwierzęta domowe pełnią także rolę nauczycieli. Tak, nie tylko my ich czegoś możemy nauczyć. Z tym, że ich nauka jest dużo potężniejsza niż aportowanie czy sztuczki. Zwierzęta uczą nas życia. Po pierwsze uczą nas bezwarunkowej miłości. Przyjrzyj się jak zwierzę reaguje na swojego właściciela - widzi w nim dosłownie Boga. Właściciel jest dla niego wszystkim. Nie interesuje go co jego właściciel robi, gdzie pracuje czy ile zarabia. Kocha go za bycie dla niego. Nie osądza i niczego nie narzuca. Po prostu ceni druga osobę. Spróbuj tak patrzeć na innych, bez uprzedzeń i nie oceniając. Zwierzęta uczą nas akceptacji i tolerancji.\nKolejną ważną lekcją jest to, że zwierzęta nie mają problemów ze swoim wyglądem i akceptują siebie takimi, jakimi po prostu są. Nie jest dla nich problemem odrobina tłuszczyku na boczkach czy zbyt ciemny kolor sierści. Ważne jest dla nich to, że są, że żyją, że mogą coś robić. Żyją chwilą i nie tracą jej, aby zamartwiać się czymkolwiek. Nie tworzą problemów. Nie myślą o przeszłości czy przyszłości. Wykorzystują całkowicie to co mają. Istnieją "tu i teraz", dzięki czemu łatwiej im czerpać z życia to, co najcenniejsze.\nZwierzęta są również niezwykle wytrwałe w tym co robią. Chcąc czegoś po prostu do tego dążą. Chcą patyk, to idą i go biorą. Chcą wejść na kanapę, chociaż nie wolno... no cóż próbują wskakiwać, siadają obok i patrzą smutnym wzrokiem, aż w końcu właściciel w końcu da się przekonać. Ty tak samo działaj. Jeżeli czegoś chcesz, to idź po to - wszystkimi możliwymi sposobami. Nie poddawaj się.\nŻycie bez zwierząt domowych nie byłoby takie same i chyba dla wielu jest wręcz niemożliwe. Nie tylko pies czy kot, ale także mniejsi futrzani przyjaciele na dobre zagościli w naszych domach i sercach. Pokazują jak żyć czy - dokładniej mówiąc - jak się cieszyć życiem i czerpać z niego pełnymi garściami. Jeżeli więc masz futrzanego przyjaciela, to poświęć mu teraz trochę czasu. Przytul kota, pójdź z psem na spacer, zrób labirynt dla chomika. Jeżeli nie możesz mieć u siebie zwierzaka, to może masz możliwość pójścia do kogoś, aby poobcować z futrzakami. Możesz również zainteresować się wolontariatem w schronisku, aby pomóc mniejszym przyjaciołom. Tak czy inaczej, warto zaprosić zwierzę do swojego życia, aby poznać miłość bezwarunkową i zrobić kolejny krok na drodze rozwoju duchowego.