Rozdział 20 | Najpiękniejsze bajki tworzy życie...\nNajpiękniejsze bajki tworzy życie…\n7 września 2015 Bez kategoriiMarionetka Ludzkości\nGdy Tony wyszedł z pokoju Lokiego był rozbawiony, ale nadal wściekły. Niedawno dowiedział się, że ma córkę, a teraz, że jeden z największych międzyplanetarnych/międzygwiezdnych przestępców zadurzył się w niej. Ciekawiło go też czy jest zakochana, ma już swojego chłopaka, jak sobie radzi w szkole, czy ma przyjaciół, czym się interesuje… Z wielką radością by jej pomógł zrealizować marzenia. W brew pozorom Stark nie był egoistą. Starał się pomagać innym jak tylko mógł. Nie znosił kłamstwa od kiedy Obiadan go zdradził. Nie był zbyt dobry w okazywaniu uczuć, dlatego zastępował je prezentami dla innych. Ogromnie tęsknił za Jane i ich wspólnymi nocami. Każda kobieta, z którą spał przed, lub po niej nie zaspokajała go w pełni. Niezwykle często spotykał się też z sytuacjami, gdzie kobiety przychodziły do niego mówiąc mu, że są w ciąży, ale badania, które wykonywał wykluczały to za każdym razem. Nie mógł pojąć jednego. Dlaczego ta uparta kobieta, która zawsze wytrwale i skutecznie dążyła do celu odsunęła go od jego dziecka na tyle lat? Fakt, miał wielu wrogów, ale umiał ochronić osoby, które kochał. Przez jego alkohol? Ograniczyłby. Nawet zdzierżyłby tą ich całą magię… No, a może właśnie przez to, że jej nienawidził? Tak, to chyba to, ale nawet to nie usprawiedliwia takiego postępowania. Westchnął. Czeka ich bardzo długa i poważna rozmowa. Musi wbić jej do głowy, że jej nie zostawi. Teraz pozostaje znaleźć adres, pod który udała się jego ukochana.\nZielonooki brunet był zdziwiony. Nie spodziewał się takiej troski ze strony bohatera. Nigdy nie był taki w stosunku do Hell i zachowanie Starka było dla niego trochę dziwne. Owszem, był wściekły, kiedy jakiś chłystek kpił z niej, lub zbytnio się nią interesował. W przypadku, gdy ta jakoś ucierpiała, osoba, dzięki której to się stało odczuwała ten ból dwa razy bardziej. Może i nie był ojcem roku, ale zazwyczaj nie ingerował w sprawy sercowe swoich dzieci. Według niego midgardczycy byli dziwni. Tacy słabi i głupi, a jednocześnie niezwykle silni i pomysłowi. Podejrzewał, że nigdy nie przestaną go zaskakiwać. Musiał teraz zmienić taktykę. Ciekawiło go, czy młoda Granger będzie mieszkała w tym małym domku, do którego trafił po przybyciu na Ziemię. Ludzie tam mieszkający niezbyt byli mu przychylni. ”Ten cały Albus musi być naprawdę kimś ważnym, skoro Midgardczycy mówią o nim z tak wielkim szacunkiem i respektem. A przynajmniej większość.” pomyślał. – Czas odwiedzić nowych znajomych. – szepnął, a gdy wstał zniknął w zielonych płomieniach. Został po nim tylko lekko osmalony bok łóżka.\nJednym z hogwardzkich korytarzy szedł czarnowłosy mężczyzna, którego szaty łopotały przy każdym kroku niczym zboże muskane wiatrem. Severus miał tego dość. Ciągłego szpiegostwa, głupoty Pottera, Voldemorta, a przedewszystkim tej całej wojny. Po cholerę przynosił plany Riddle’a temu staremu prykowi, jak on nic z nimi nie robił. Fuknął z irytacji. ”Jeszcze zaloty Granger do kolekcji. Po prostu cudownie.” warknął w myślach. Mimo iż wielokrotnie powtarzał, że nie jest nią zainteresowany ta uparcie trwała przy swoim. Nadal kochał Lily i będąc z inną kobietą miał wrażenie, że ją zdradza. Potrząsnął głową chcąc odgonić myśli. Teraz musi skupić się na tym, by wykonać swoje bezterminowe zadanie najlepiej jak umiał. Podszedł do chimery, a gdy wypowiedział hasło ta usunęła mu się z drogi ukazując schody. Chwilę później znalazł się w pomieszczeniu, w którym wisiało mnóstwo portretów, znajdowało się duże, dosyć stare, ale w idealnym stanie biurko, na którym znajdowało się mnóstwo zapisanych pergaminów oraz kałamarz z czarnym łabędzim piórem. Po jego lewej stronie, jak i za nim znajdowały się regały z książkami. Krzesło było wykonane z lipowego drewna w kolorze ciemnego orzecha włoskiego. Biurko z przodu jak i tyłu oraz krzesło na oparciu zdobiły kwieciste wzory. Oświetleniem tegoż gabinetu były świece ustawione w świeczniku po lewej i żerdzi fawkesa z prawej. Całość psuł widok różnych starych i połamanych przedmiotów porozrzucanych po podłodze wykonanej z gładkiego ciemnego grafitu. Za biurkiem siedział Dyrektor zaciekle pisząc po dość obszernym pergaminie. – Jestem Albusie i nie przynoszę dobrych wieści. – wyszeptał czarnowłosy głosem od którego byłe dyrektorki Hogwartu mdlały, a uczennicom uginały się kolana. – Zawsze tak mówisz Severusie, a potem zawsze znajduje tam coś, co pomaga nam w powstrzymaniu Toma. – mruknął staruszek nie odrywając wzroku od zajęcia. – Opowiadaj. – pognalił go ostatni raz błądząc po tekście, a gdy uznał, że wszystko jest w porządku zapieczętował go i złączając czubki palców spojrzał na szpiega wyrzekująco. – Ojciec Granger jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Ciało Czarnego Pana zaczęło gnić i szuka nowego ”lokum” do czasu aż jego syn osiągnie odpowiedni wiek. Fizycznie. Chłopak uciekł, ale moim zadaniem jest go sprowadzić. Jego i Granger. – mruknął, ale zaraz kontynuował. – Chce posiąść jego moc. Granger będzie mu potrzebna jako karta przetargowa. Jeśli ją dopadnie już po Potterze. Jest bezwzględny. Nie cofnie się przed niczym. Mając umysł Starka i magię chłopaka będzie nie do pokonania. Trzeba ich ukryć Albusie. – odparł błagalnie śmierciożerca. – Nie możemy ukryć Anthony’ego, bo zacznie go szukać i domyśli się, że to on jest ojcem. Lucjusz informował go na bieżąco w sprawie szukania jego siostry osiemnaście lat temu. Pominął tylko fakt, gdzie się ukrywała. Powiedziała, że wyda go przed Voldemortem. – pewnie powiedział Dumbledore, a na dźwięk imienia Sam Wiesz Kogo kilka portretów zatrzęsło się. – Jeśli ten powie, gdzie ją spotkał. – dokończył i rozłożył się wygodnie na krześle. – Jane ma haka na Malfoy’a? – spytał zdziwiony Snape. – Oczywiście. Może skłamać Lordowi, że Hermiona jest jego córką. Wmówić Riddle’owi, że Lucjusz jest ojcem. Nie byłoby to trudne, zważywszy na to, że spał z nią, kiedy ciąża nie była widoczna. Lord zarządałby jego ciała, a pan Malfoy chce jeszcze pożyć. – rzekł niebieskooki patrząc na Mistrza Eliksirów z błyskiem w oku i delikatnym uśmiechem. Snape był wstrząśnięty. Dumbledore, którego znał był kompletnie innym człowiekiem. Zastanawiał się, gdzie się podział ten miły i sympatyczny staruszek, którego podziwiał i szanował. Osoba przed nim siedząca była przeciwieństwem jego starego przyjaciela. – Nie uważasz Albusie, że takie rzeczy powinienem wiedzieć już dawno? – spytał zły nauczyciel. – Pewne rzeczy należy zachować w sekrecie. Wiem, że Jane jest Ci jak starsza siostra, ale czasami im człowiek mniej wie tym lepiej śpi. – westchnął dyrektor.\nPoprawie w najbliższym czasie.\nHej Misiaczki! to znowu ja! Wasza… a… a… a… APSIK!!! Sorka. Przeziębienie. Na czym to ja… A tak!\nWitajcie! ♥ Przybywam do Was miniaturką typu MIX PARINGÓW.\nTa miniaturka jednak różni się jednak od pozostałych – tutaj bohater jest jeden i… zabawia się z innymi, żeby to ładnie ująć\nA! Współautorka to BellatriX.\nOto jej młodsze dziecko.^^\nTradycyjnie ostrzegam przed scenami seksu, brutalności, agresji, przekleństwami, homoseksualizmem i… chorymi wyobraźniami autorek x\n- Teraz – syknęła patrząc mu prosto w oczy i uśmiechając się złośliwie.\nNagle wszystkimi mężczyznami wstrząsnął dreszcz, krzyki wybrzmiały w całym pokoju i polała się sperma… na nią. Jej sobowtóry spojrzały niepocieszone i z nienawiścią na jej teraz lepką suknię. Jednak za machnięciem różdżki wszystkie zniknęły, a mężczyźni padli nieprzytomni- został tylko on i ona.\n- Jak Ci się podoba przedstawienie, kochany? – spytała zlizując słoną kroplę z policzka.\n- Nie chciała zjeść tego, co jej naszykowałam. Musiałam ją ukarać – mruknęła, a na jej twarzy błąkał się nikły uśmiech.\n- Nie – wychrypiał. – Miałem koszmar. – odchrząknął. – Tak. To na pewno zły sen – mruknął i wtulił twarz w poduszkę\n- Dyrektorze? Mam problem.. czy… czy mogę wejść?\n- Oczywiście, chłopcze. Usiądź. Potrzebujesz czegoś? Może dropsa? Marnie wyglądasz. Twoja babcia nie byłaby zadowolona – odparł starzec z lekkim uśmiechem i wyciągnął w jego stronę pudełko pełne cukierków.\n- Codziennie mam ten sam sen i pewne… pragnienie, które ze względu na moje położenie polityczne nigdy nie zostanie spełnione – szepnął czerwony na twarzy gryfon.\n- Bo śni mi się Bellatriks i… – zaczął, ale dyrektor przerwał mu w połowie.\n- Bella zawsze była piękną kobietą. To nic złego, że Ci się podoba. Jest potężna, silna i lojalna do bólu – a gdy Neville spojrzał w jego oczy, były zasnute mgłą.\n- Pan też… jej pragnie?- nie musiał czekać na odpowiedź, by wiedzieć, że tak.\n- NEVILLE! NEVILLE! Chłopie, bierz te łapska! – to Harry.\n- Ha… Harry? Co… co się stało?- nagle zaczął odzyskiwać świadomość i poczuł, jak jego przyrodzenie ociera się o coś twardego w spodniach jego kumpla…- HARRY! Czy… Czy… Co się stało? – spytał ze łzami wstydu w oczach.\n- Nic… na szczęście. Miałeś chyba kolejny koszmar, więc chciałem cię obudzić, ale wtedy ty zacząłeś mruczeć, że masz problem, a później nagle złapałeś mnie i… gdyby nie Ron i plaskacz, mógłbym cię posądzić o molestowanie- Harry odepchnął jego już bezwładne dłonie i uciekł jak najszybciej do siebie.\n- Trzymaj się od niego z daleka – usłyszał. – On jest mój!- jego twarz była w tamtym momencie równie czerwona co jego włosy.\n- Ja nie wiedziałem, co robię. Czy my… Co my robiliśmy? – spytał zdenerwowany.\n- Nie. Raczej nie – szepnął.\n- I słusznie – syknął błękitnooki. – Choć ko… lego. Musimy iść potrenować – wymruczał czule w stronę Wybrańca, a ten uśmiechnął się delikatnie, zaś w oczach czaił się błysk.\n- Neville- powiedział Seamus, gdy dwójka kochanków wyszła- jeśli nadal masz chęć na takie zabawy… wystarczyło powiedzieć…\n- Co? Ja. Nie. Tylko ten sen… I Bella… I potem Dumbledore… – wymamrotał. – Masz może wódkę? Muszę się napić.\n- Kuchnia… To dom skrzatów domowych. Wolę ją przywołać. Accio wódka! – krzyknął i gdy do pomieszczenia wleciała flaszka, rozbijając okno, złapał ją i pociągnął z niej zdrowy łyk.\n- He… Hermiono! Mo… mo… możesz mo… mo… mocniej?- wyjęczał.\nGryfonka nie odpowiedziała, zajęta przyrodzeniem kolegi. Językiem uciskała dolną żyłę i zlizywała krople nasienia z główki. Jednocześnie delikatnymi ruchami uciskała jego jądra i przy tym tak rozkosznie jęczała… jakby tylko to chciała robić przez resztę życia. Zresztą Neville nie miał nic przeciwko. Ledwo powstrzymywał się przed wypieprzeniem jej ust, ale zadowolił się błądzeniem palcami w jej długich, kręconych włosach. Nagle Hermiona wyjęła jego wacka całkowicie z ust i podmuchała na niego zimnym powietrzem, po czym ponownie zamknęła go w gorącym królestwie języka. Tego było za wiele. Wytrysnął w jej usta, a brązowooka wstała i zlizała spermę z jego penisa oraz kącika swoich ust.\n- Ale… ja już nie mam siły- popatrzył na nią z rozpaczą, gdy nagle poczuł, jak jego penis twardnieje.- A nie, jednak mam.\nHermiona wdrapała się na niego i nadziała na erekcję młodego mężczyzny, po czym zaczęła go ujeżdżać. Jej małe piersi bujały się w rytm uderzeń, a różowe sutki stwardniały i po chwili zastanowienia, wziął jeden do ust, a Hermiona zadrżała. Po kilku chwilach Neville’owi znudziła się ta zabawa i zrzucił ją w taki sposób, że wylądowała twarzą w poduszkach z okrzykiem oburzenia. Brutalnie wbił się w nią od tyłu, rękami masując jej łechtaczkę.\n- Mocniej, mocniej. Taaak… – w taki sposób, że wkurzony Neville gryzł ją w ramie, warcząc.\n- Zamknij się – czym tylko zasłużył na pełen zaskoczenia krzyk.\n- To… ja… tu… jestem… PANEM!- warczał między pchnięciami.\n- Mionka… jesteś dziewicą?- gdy spojrzała na niego jak na wariata, uzupełnił.- Raczej… czy twoja słodka dupcia jest dziewicą?- pełen pragnienia uśmiech wpełznął na jego wargi.\n- Nie. Nie jestem. Już nie – gryfon odetchnął z ulgą. – To dobrze, a teraz klękaj – nakazał.\n- Ale Neville. Ja jeszcze nie… – szepnęła Hermiona, ale uczeń jej przerwał.\n- Gówno mnie to obchodzi. Jazda. Już – warknął władczo.\n- Ssij – warknął i poczuł lekki nacisk.\n9 sierpnia 2015 Bez kategoriiMarionetka Ludzkości\n- Ktoś to czyta? Whatever. Wen sie fochnął, bo nie dostał jeść (pokarm – krytyka. Nie chodzi o ziemniaczki – bete. Ktoś z was długo pociągnie na samych ziemniaczkach?) dlatego mam w domu strajk(a właściwie to postanowił się wyprowadzić dopóki nie dam mu czego innego do jedzenia) i niedokończony rozdział. Z góry przepraszam, pozdrawiam i proszę o linki (może uda się go ubłagać…) do KONICZYNKI. Dziękuję za uwagę. – rozległ się donośny dziewczeński głos, a dziewczyna zebrała papiery z podium i opuściła pomieszczenie. Po sali rozległy się szepty.\n5 sierpnia 2015 Bez kategoriiMarionetka Ludzkości\nThor trochę obawiał się o brata. Stark nigdy nie miał prawdziwej rodziny i kiedyś poważnie zawiódł się na jednym ze swoich bliskich. Od tej pory z dystansem podchodził do każdego, kto interesował się jego nauką. Niedawno poznał swoją córkę, odnalazł ukochaną i bał się, że Loki mu je odbierze rozkochując w sobie gryfonkę. W pewnym sensie go rozumiał. Sam doskonale pamiętał Tony’ego, który przez następny równy tydzień po odejściu Jane na zmianę płakał, pił i spał. Gdy go znaleźli był w opłakanym stanie. Pomogli mu i jakoś stanął na nogi. Szukał jej jeszcze kilka miesięcy i nawet groził Fury’emu, że zawirusuje mu wszystkie komputery tak, że nawet najlepsi informatycy świata będą bali się włączyć chodźby komórkę na pokładzie heliakiera, jeśli ten nie pomoże mu jej znaleźć. Rok później dostali dość smutną wiadomość, która spowodowała, że Iron Man na kilka lat zniknął z życia publicznego…\nWysoki człowiek w podeszłym wieku, z długą, siwą brodą, odziany w fiołkowe szaty, posiadającym na nosie okulary – połówki, z których patrzyło na świat dwoje niebieskich, radosnych oczu, a w połączeniu z delikatnym uśmiechem nadawały twarzy wygląd szczęśliwego dziecka szedł właśnie na spotkanie z grupą superbohaterów, by osobiście przekazać im proźbę jego podwładnej. Wiedział, że spotkanie osoby, którą pokochała będzie zbyt dużym ciosem dla niej, dlatego wyręczył ją w tym. Była dla niego jak córka, której nigdy nie miał. Potrafiła się mu postawić i zrozumieć jego postępowanie, a jej rady nie raz uratowały życie wielu osobom. Była niespotykanie mądra, ald jak każdy człowiek popełniała błędy, ale widząc geniusza kąciki jego warg opadły, a twarz przybrała surowy wygląd. Stark skrzywdził ją i słono za to zapłaci. – Witam. Jak zapewne się domyślacie mam wiadomość od Jane. – mruknął spokojnie. -Powiedziała, że nie chce was widzieć. Nie macie jej szukać, pytać o nią, czy próbować się z nią kontaktować. – dodał patrząc w oczy filantropa. W głębi duszy czuł niemałą satysfakcje patrząc na jego coraz bledszą twarz i szklące się oczy, ale zauważył też, że młody mężczyzna musi ją bardzo kochać i zaczął odczuwać wyrzuty sumienia, że tak źle go ocenił. Jane naprawdę musiała mu zawrócić w głowie, skoro playboy był w takim stanie. Miliarder czując coraz większą gulę w gardle nie mógł powiedzieć ani słowa, więc kiwnął głową zamykając oczy, a po policzkach poleciały mu łzy. Żadnego kontaktu. Tak jakby te kilka miesięcy się dla niej nie liczyło. Właśnie poraz kolejny złamała mu serce. Dumbledore ukłonił się lekko i zniknął z delikatnym uśmiechem. Teraz wszystko wróci do względnej normy.\nPatrząc na ruch uliczny za oknem zastanawiał się, czemu Loki nie może być szczęśliwy. Miał rodzinę, która go kocha, grono przyjaciół, którzy może nie wskoczyliby za nim w ogień tylko ugasili go i odciągnęli na bok sprawdzając, czy jeszcze żyje, lub pilnowaliby by nie zginął. ”Może, gdy bardziej zżyją się z Lokim skończą się ich waśnie?” pomyślał. Nawet nie zauważył, kiedy zmorzył go sen.\nPewna szatynka biegła ze śmiechem przez korytarz aż nagle poczuła czyjeś ręce na ramionach. – Mam Cię! – krzyknął szarooki śmiejąc się głośno i przygwoździwszy ją do ściany położył dłonie po obu stronach jej twarzy. Dziewczyna spojrzawszy w prawą stronę spoważniała. – Dzień dobry profesorze. Piękny dziś dzień. – odparła wesołym tonem, a przestraszony huncwot obrócił się w stronę, w którą patrzyła. Dziewczyna wykorzystawszy moment nieuwagi pobiegła w kierunku schodów prowadzących do sypialni. W pewnym momencie drogę zagrodziła jej matka. – Hermiono zachowuj się. Nie biegaj po domu. Nie przystoi to osobie o twojej pozycji. – zimno mruknęła Jane. – Kogoś o mojej pozycji? Krewniaczki Voldemorta? A może córki miliardera? Ile jeszcze sekretów ukrywasz? – wysyczała wściekle. Rodzicielka spojrzała na nią smutnym wzrokiem i westchnęła. – Jesteś nietykalna po obu stronach w wojnie, przyjaciółka Wybrańca, siostrzenica Voldemorta… – szepnęła. – W twoich żyłach płynie krew jednego z założycieli Hogwartu, jesteś arystokratką w obu światach, czy tego chcesz, czy nie, a to do czegoś zobowiązuje. – mruknęła posyłając córce zawiedzione spojrzenie. – To już na mnie nie działa mamo. – szepnęła. – Mając tyle lat na karku powinnaś to zauważyć! Znać mnie lepiej i ufać! – krzyknęła zostawiając zszokowaną ślizgonkę samą. ”Prawdziwy Anthony. Wieczna zabawa, rodzina i prawda najważniejsze.” pomyślała z drżącym oddechem hamując łzy cisnące się do jej oczu. Chciała ją chronić. Zrezygnowała z magii, miłości… No tak. Odebrała gryfonce ojca, a jemu córkę. Hermiona miała prawo jej nienawidzić. Przygotowywała ją na każdą sytuacje, ale nigdy nie podejrzewałaby, że zapomni o ich spotkaniu. Gdy Hermiona była na pierwszym roku postanowiła powiedzieć mu prawdę, ale widząc go z ładną blondynką odpuściła. Powrócił do dawnego stylu. Nie chciała burzyć jego świata, który tak ładnie dokończył budować. Hermionie miała powiedzieć, gdy ta skończy osiemnaście lat, ale pojawienie się śmierciożerców wszystko zepsuło…\nGdy nastolatka wraz ze Starkiem zniknęła z zasięgu jej wzroku Jane rozejrzała się. Jedno zaklęcie i po krzyku. Śmierciożercy musieli uciec się do podstępu i gdy większość starała się bezskutecznie obezwładnić gospodynię dwóch z nich teleportowało się, a kobieta prychnęła posyłając kolorowe promienie na każdego z zebranych. Usłyszała trzask, a gdy zobaczyła Bellatrix w towarzystwie jej przerażonej córki, która miała przystawioną jej różdżkę do gardła straciła czujność i poczuła jak traci władzę nad ciałem. Różdżka wypadła jej z dłoni, a ostatnim, co zobaczyła był drwiący uśmiech Belli podcinającej gardło dziewczynie, która już ani trochę nie przypominała jej Hermiony.\nWestchnęła z trudem i podążyła w przeciwną stronę. Widząc Syriusza drżącym głosem szepnęła – Nic nie mów. – i minęła go. Jednak Łapa miał inne plany. – Jane. Znamy się od niedawna, ale już teraz momentami działasz mi na nerwy. Hermiona to bardzo uczuciowa i dumna dziewczyna. Mocno ją zraniłaś, więc pozwól jej na więcej swobody. – oświadczył patrząc na nią karącym wzrokiem. – Co ty możesz wiedzieć – prychnęła kobieta znikając w drzwiach kuchni. Musiała się uspokoić, a gotowanie zawsze jej w tym pomagało. Miała racje. Co mógł wiedzieć ktoś, kto przez tyle lat ukrywał się przed światem, a ukazywał tylko ograniczonej grupie osób? Niby nic, ale nie był głupi. Jeśli Hermiona jej nie przebaczy przegrają wojnę. Bitwę dawno wygrali, kiedy jego chrześniak pokonał Voldemorta po raz pierwszy. ”Harry” pomyślał, a na jego zmęczonej walką z życiem, choć radosnej twarzy pojawił się uśmiech. Wybraniec był jedyną rodziną, jaką miał nie licząc wszystkich czystokrwistych rodów, a nawet samego Riddle’a. Blackowie jak i inni czarodzieje czystej krwi byli spokrewnieni ze Slytherinem w większym lub miejszym stopniu. Najbliżej jednak byli Prince’owie, z których ostatni był Severus, a teraz jak się okazuje także Jane i jego Hermiona. Uderzył pięścią w ścianę. Byłaby z nim, gdyby Ron im nie przeszkodził. Westchnął. Przed nim było jeszcze mnóstwo pracy. Jeśli ma zdobyć serce gryfonki powinien zadbać o dobre relacje z przyszłą teściową, a co za tym idzie – pogodzić je.\nDraco wcale nie był zmęczony mimo iż wraz z Nicklausem przebył bardzo długą drogę. Trasa jaką przeszedł dzisiejszego dnia była dwukrotnie większa niż gdyby wybrał się na zwiedzanie każdego zakamarka jego szkoły. Pokój, jaki mu przydzielono nieco się różnił od tego, w którym mieszkał od dziecka. Jasne ściany, a na nich tapety z malowidłami przedstawiającymi dawne hobbystyczne sceny życia dawnych mieszkańców. Między innymi polowania. Na jednej z nich trofeum w postaci głowy jelenia, a pod nią ciemnobrązowa komoda, na której leżało futro dzika. Naprzeciwko łoża, po którego prawej stronie stały drzwi prowadzące do łazienki wmontowany był kominek, zaś pod nim na kamiennej posadzce oświetlana wesoło trzaskającym ogniem leżała niedźwiedzia skóra. Łóżko było identyczne, jak te, które miał w domu z tą różnicą, że te miało inne barwy. Baldachim kolor orzecha włoskiego, a pościel i poduszki – karmelu. Leżąc na nim usłyszał pukanie do drzwi i podszedł do nich niechętnie. Gdy je otworzył zobaczył śliczną dziewczynę o karmelowych, długich włosach, które układały się delikatnymi falami na jej plecach. Delikatnych rysach, małym nosie i złotych oczach, w których czaiło się pożądanie. – Musisz być bardzo samotny. Może dotrzymam Ci towarzystwa? – mruknęła złotooka. Blondyn popatrzył trochę na nią, ale zaraz pokręcił głową. – Nie, dziękuję. Właśnie kładłem się spać. Pani wybaczy panno… – odparł z delikatnym uśmiechem starając się ją zbyć. – Och… No cóż. Nie wiesz co tracisz. – warknęła wyraźnie obrażona. Młody Malfoy westchnął, ale gdy zamykał drzwi natrafił na przeszkodę w postaci buta. – Czego chciała? – spytał brązowooki. – Słyszałeś Nick. – mruknął blondyn. – Nie przejmuj się. Nikt jej nie uwierzy, że z nią spałeś. – odparł Riddle starając się go pocieszyć. – Ty nie rozumiesz. – warknął hogwardzki uczeń. – Nie bez powodu nazywali mnie casanovą. Sam zapracowałem na to. Barnabas już zapewne zna mnie na wylot i prędzej uwierzy jej niż mi. W końcu jest jego rodziną, prawda? Obcym ufa mniej. – szepnął smutny. – Draco, posłuchaj. On kieruje się faktami. Niesamowicie łagodnie traktuje swoją rodzinę, ale bierze pod uwagę także okoliczności. Nie działa pochopnie. – westchnął syn Voldemorta. – Rozmawiamy w progu. Niezbyt to grzeczne, nie uważasz? – dodał przechylając głowę w prawo z łobuzerskim uśmiechem, a jego towarzysz wywrócił oczami i łapiąc go za koszulę wciągnął do środka zamykając drzwi. Żaden z nich nie zauważył czającej się w rogu korytarza gospodyni. Tej nocy żadne z nich nie zmrużyło oka.\n7 lipca 2015 Bez kategoriiMarionetka Ludzkości\nBarnabas Collins czuł, że niedługo wydarzy się coś niezwykłego. Był przystojnym mężczyzną o groźnym spojrzeniu niegdyś ciemnobrązowych oczu i zmierzwionych włosach. Stojąc na balkonie zobaczył swojego dawnego znajomego w towarzystwie przystojnego blondyna. Jak każdy z jego rodu był przewrażliwiony na punkcie obcych i rodziny. Widać było, że przybyli żywo o czymś dyskutują. Zmarszczył brwi i zniknął w budynku. Oczom Dracona ukazał się wspaniały dwór o szarych, kamiennych ścianach, dużych, gotyckich oknach wykończonych witrażami oraz posiadał wysoką wieżę, której czarny dach zdobiły pinakle, a także wimperga. Nad ogromnymi, brązowymi drzwiami, które przyozdabiał maswerk, a także na których mieściło się potężne, rozgałęzione drzewo mające pośrodku ogromną dziuplę, z której wypływała woda znikając u ich podnóża widać było wielobarwną rozetę. Lewą stronę budowli porastała brązowiejąca już roślinność. Drogę do tej wspaniałej budowli tworzyło piaszczyste rondo, które okalała równo przystrzyżona trawa oraz fontanna przedstawiająca jeźdźców pośrodku. Ich konie były skierowane w cztery strony świata, a obok każdego z nich trzymając za uzdę stali mali chłopcy mając twarze skierowane ku górze. Wampir otworzył szeroko drzwi i uśmiechnął się serdecznie. – Witajcie drodzy przyjaciele. Co was sprowadza? – spytał obserwując ich uważnie. – Witaj Barnabasie. Mamy dla Ciebie interesującą ofertę. Myślę, że będziesz zainteresowany. – mruknął brązowooki. – W takim razie nie stójmy tak. Wejdźmy do domu. – odparł brązowowłosy gestem zapraszając ich do środka. Wnętrze budynku stanowił ogromny, kryształowy żyrandol, którego światło niekiedy mieniło się tysiącami barw. Sufit zdobiły dzieje rodziny, a każdy jego fragment upamiętniał ważne wydarzenie. Naprzeciwko wejścia, w rozgałęzieniu, ogromnych, jasnych schodów o złotych poręczach z okrągłymi głowicami wisiał obraz pana domu, a po jego prawej stronie wizerunek jego małżonki. U podnóża lewej ściany znajdował się kominek, po którego obu stronach wyciosano z białego, głatkiego kamienia półtora metrowe koniki morskie, a nad nim znajdował się obraz dwóch małych chłopców, z którego jeden z nich wyglądał zupełnie jak młody Nicklaus. Ściany i przejścia zdobiły wielobarwne malowidła i lśniące, brązowe płaskorzeźby przedstawiające kobiety i mężczyzn. Błękitnooki zauważywszy obraz, na którym mieścił się jego towarzysz podszedł do niego, by lepiej się przyjrzeć. – Oto eliksir, który przywróci wam życie zwykłego człowieka. Wszyscy będziecie starzeć się i tak jak pragnąłeś niegdyś – umierać. Naturalnie spożywanie krwi także pójdzie w niepamięć. – odrzekł Riddle wyciągając z kieszeni marynarki fiolkę. Gospodarz spojrzał niepewnie na zakorkowaną buteleczkę. – Jaki jest haczyk? Skutki uboczne? – spytał. – Trzeba poczekać kilka minut oraz proszę o zapewnienie schronienia na jakiś czas dla współtwórcy tegoż eliksiru, a także dla mnie. – szepnął. Collins uśmiechnął się drwiąco. – Dobrze, ale stawiam warunek. Jeśli spadnie choć jeden włos z głowy jakiegokolwiek członka mojej rodziny natychmiast zginiecie. – mruknął. Młody Malfoy przejechał palcem po ramie obrazu. – Wiesz panie czemu wraz z Severusem stworzyliśmy ten eliksir? By uratować moją matkę i uwolnić ją od potwora drzemiącego wewnątrz niej. – szepnął pełnym bólu głosem patrząc prosto w jego czerwone oczy. Barnabas kiwnął głową i zaprowadził ich do jednych z wielu pokoi znajdujących się w posiadłości.\nLord Voldemort siedział na krześle w swoim gabinecie, a u jego stóp klęczał czarnowłosy mężczyzna nieciekawej urody. – Nie wiem jak to się stało Panie. Gdy wróciłem do laboratorium zastałem rozbitą fiolkę, a w powietrzu unosił się zapach potężnej, obcej magii. Pobiegłem sprawdzić, czy jakiś więzień nie uciekł i zbłądził w moich kwaterach, ale zastałem prawie wszystkich prócz twojej siostry panie. Nie mogła zrobić tego młoda Granger, ani nikt z Zakonu. Ona jest przeziębiona i dysponuje o wiele większą mocą niż się spodziewaliśmy. Jej magia jest tak wielka, że najlżejsze kichnięcie powoduje zniszczenie takie jak przy użyciu słabej bombardy. Następnie pobiegłem ile sił sprawdzić kwatery Laufeysona, ale nikogo nie znalazłem, a nie pałają do siebie sympatią z uciekinierką. – wyszeptał zlękniony śmierciożerca. – Hmm… – mruknął Tom. Nie spodziewał się takiego obrotu spraw. ”Kłamca zawsze pozostanie kłamcą.” pomyślał. – Idź Severusie. Doskonale się spisałeś. W nagrodę wymierzysz karę Carrow’om. Głupcy nawet tak prostego zadania nie potrafią wykonać. – wymruczał. – Zbytek łaski, panie. – wymamrotał Snape i pospiesznie się oddalił. Riddle długo zastanawiał się co się stało z Laufeysonem i czy jest żywy. Zaklnął. Albo jego kochana siostrzyczka go przejrzała i nie chciała dopuścić do ziszczenia się jego planu, albo Loki był zbyt zniecierpliwiony, by poczekać jeszcze trochę i do pozbycia się kajdan użył eliksiru, który wynalazł Severus, a że łaskawie nikt go nie poinformował o wynalazku zemścił się uwalniając coś co miał najcenniejsze – jedyną osobę, którą myślał, że kocha. Spojrzał za okno. – Niedługo wszystko się skończy, a ja nadam początek nowej erze moja słodka. – wysyczał w mowie węży słysząc jak Nagini cicho skrada się po jego prawej stronie i poklepał ją po trójkątnym łbie. – Będę miała młode panie. Tak jak prosiłeś. – syknął wąż. – Dossskonale. Moja sssiossstrzenica powinna mieć tylko to, co najlepsssze, czyli nawet małą cząssstkę ciebie. – mruknął i uśmiechnął się delikatnie, a Nagini odpowiedziała mu tym samym.\nRozjuszony Anthony wparował do pokoju kłamcy i zatrzasnął za sobą drzwi. – Nie zbliżaj się do niej, nie uwodź i nie skrzywdź, bo ubiję jak psa. – wywarczał dysząc wściekle i patrząc na niego morderczym wzrokiem. – O kogo Ci chodzi Stark? – spytał zdziwiony Loki. – Nie udawaj. O moją córkę palancie. – wysyczał mrużąc oczy, a Laufeyson uniósł brwi. – Nadal nie wiem o kogo Ci chodzi. – mruknął bóg patrząc na niego nic nierozumiejącym wzrokiem. Bogacz widząc, że Loki naprawdę nie rozumie westchnął. – Słuchaj uważnie Rogasiu, bo nie będę powtarzał. Hermiona, córka Jane jest także moją córką i jeśli z twojej winy będzie cierpieć fizycznie lub psychicznie posiekam Cię na drobniutkie plasterki, zrozumiano? – odparł zimno patrząc na niego kamiennym spojrzeniem. Zielonooki wzdrygnął się lekko. Ze Starkiem nie było żartów i on doskonale o tym wiedział. Teraz zdobycie panny Granger nie będzie takie łatwe jak mu się wydawało. Nie spodziewał się bowiem takiej troski u playboya. Dopiero, gdy brązowooki pstryknął mu palcami przed oczami ten spojrzał na niego. – No jelonku. Myślę, że nieźle Cię wzieło. Pamiętaj o tym, co mi obiecałeś. – mruknął i z drwiącym uśmiechem opuścił pomieszczenie.\nSyriusz obudził się wypoczęty i szczęśliwy. Wszędzie roznosił się zapach jego ukochanej. Musiał nadal znajdować się w jej pokoju. Odetchnął głęboko i parschnął śmiechem. Owoce leśne. Nawet do niej pasują. Jest słodka i taka naturalna w tym co robi. Rozejrzał się, ale nikogo nie znalazłwszy zszedł do kuchni sprawdzić, czy tam nikogo nie ma, lecz i tam widniały pustki. Nagle usłyszał kaszel, zaraz po nim kichnięcie i huk dobiegający z jednego z pokoi na piętrze. Pobiegł w tym kierunku i zastał w salonie trochę zakurzoną Hermionę w towarzystwie masy eliksirów. – Co ty wyrabiasz? Dlaczego mnie nie obudziłaś? Pomógłbym Ci. – warknął zły i zabrał z jej rąk skrzynkę, ale gdyby nie kanapa znajdująca się po jego prawej stronie wszystkie fiolki rozbiłyby się w drobny mak rozlewając swoją zawartość po podłodze. – Spałeś prawie dobę Syriuszu. Poza tym jesteś słaby. Jadłeś coś w ogóle? – westchnęła gryfonka i odkorkowawszy jedną z fiolek wypiła duszkiem. – O wiele lepiej się czuję. Zrobię Tobie coś do jedzenia. Mogą być naleśniki z marmoladą? – spytała kierując się w stronę kuchni. – Tak. Byłabyś tak miła i zrobiła mi kawę? Będę wdzięczny. – krzyknął za nią rozkładając się na kanapie. Po chwili Łapa usłyszał jej głos, ale gdy nie zrozumiał ani słowa westchnął i podszedł do niej od tyłu kładąc ręce na jej biodrach, a gdy ta podskoczyła ze strachu zachichotał. – Syriusz! – wrzasnęła. – Tak mam na imię. – odparł wesoło szarooki. – O co pytałaś? – dodał uśmiechnięty. – O nic nie pytałam. Mówiłam, że zrobię Ci herbatę, bo kawy zabrakło. – warknęła, a przerażony Syriusz zaczął przeszukiwać górne półki. Znalazłwszy cały, duży słoik obrócił się w jej stronę z iście szatańskim uśmieszkiem. – Szykuj się na śmierć. – wyszeptał złowrogim głosem. Nastolatka pisnęła i rzuciła się do ucieczki, a za nią ze śmiechem pognał rozbawiony huncwot.\nObejrzałam film ”Mroczne Cienie” i tak mi się spodobał, ze czemu by nie wstawić kilku jego bohaterów do tej historii. Oczywiście tylko na kilka (naście) rozdziałów. ^^\nW tym czasie gdzieś w północnej części Rosji wysoki, dobrze umięśniony, o nieciekawej urodzie mężczyzna z siwymi włosami oraz oczami koloru bursztynu, które uważnie obserwowały ulicę stał oparty o ścianę jednego z budynków mieszkalnych, które pomieściłyby mnóstwo rodzin. W powietrzu roznosił się zapach rozkładających się zwłok zwierząt oraz spalin samochodów, a na ulicy był niezwykły ruch. W pewnym momencie podszedł do niego około trzydziestoletni ognistooki mężczyzna o błękitnych oczach i podał mu małe zawiniątko w złotym kolorze przewiązane ciemnobrązowym, mocnym sznurkiem. – Wszystko tam jest? – mruknął brązowooki mężczyzna gładząc spracowanymi rękami materiał, którym przewiązana była paczka. – Wszystko, co Ci będzie potrzebne. Tak jak się umówiliśmy. – powiedział pewnie niebieskooki nie chcąc ukazać nawet najmniejszej oznaki strachu. – <rosyjski> Dobrze. – rzekł starszy z nich niskim barytonem i zniknął za drzwiami, zaś niebieskooki zaklnął szpetnie. – Czego ty się boisz durniu. To tylko czterdziestopięciolatek bez rodziny. – warknął wściekły na samego siebie. Nie uszedł pięciu kroków i padł martwy na ziemię. Na ulicy wybuchła panika, zaś w drzwiach – za którymi zniknął jego rozmówca – znikała ręka trzymająca rewolwer.\nW Collinspot, mieście pełnym zagadek, tajemnic i kłamstwa właśnie aportowało się dwoje ludzi. Jeden z nich był małym, dziesięcioletnim chłopcem, drugi zaś wyglądał na siedemnaście lat. Nie przyciągaliby uwagi, gdyby nie byli ubrani w drogie czarne garnitury i sprawiali wrażenie zaniepokojonych. – Jesteś pewien, że to tutaj? Nie jest tu za przytulnie. – wymamrotał Draco patrząc na wielobarwne szydly, sklepy i budynki. – Nawet Umbridge by tu nie chciała zostać. – szepnął patrząc z obrzydzeniem na widok, jaki się przed nim roztaczał. – Nie marudź. Wyobraź sobie, że za tym wszystkim kryje się siedziba wampira, który zrobi wiele, by zdjąć z siebie i swojej rodziny klątwę, a to mogę im zapewnić ja i ty. – powiedział chłopiec pokazując mu fiolkę z szmaragdowo – brązowym płynem. – Poznajesz? – spytał bursztynowooki. Blondwłosy zabrał fiolkę z jego dłoni i rozchylając palce patrzył jak eliksir porusza się po magicznym szkle jakby chciał znaleźć drogę ucieczki. – Pracowałem nad nim z Severusem. Eliksir Nosferatu. Skąd go masz? – zapytał zdumiony, młody Malfoy. – Powiedzmy, że pożyczyłem, a teraz chodź. Mamy mnóstwo pracy. – mruknął i zaczął z nim iść w stronę drogi prowadzącej do lasu.\nHermiona zeszła do kuchni znaleźć jakieś eliksiry, czy mugolskie leki przeciwgorączkowe, lub przeciwbólowe. Czuła jakby jej ciało płonęło od wewnątrz, a najdrobniejszy dźwięk rozsadzał jej głowę od środka. Nienawidziła przeziębienia, bo wtedy jej magia szalała i potrzebny był remont za każdym razem jak wysadzała jakiś mebel w powietrze. Miała dość takich sytuacji, dlatego starała się chorować jak najrzadziej. – No gdzie te leki. – wymamrotała z załzawionymi oczami i czerwonym niczym pomidor nosem. Gdy niczego nie znalazła zastosowała magię, a gdy i ta zawiodła warknęła sfrustrowana i co sił pognała w stronę salonu. – Gabinet Mistrza Eliksirów. – mruknęła i po niespełna chwili ujrzała nauczyciela tegoż przedmiotu. – Pomógłby mi pan? – spytawszy kichnęła, a gdzieś w jego kwaterach wybuchł wazon. Severus westchnął. Nie spodziewał się, że Panna – Wiem – To – Wszystko jeszcze ma zaburzenia magii. ”Albo nie jest taka wspaniała i trudno jej opanować materiał nawet z pierwszej klasy, co jest niemożliwe patrząc na jej wiedzę i umiejętności, albo ma większą moc od Merlina, chodź nie zdaje sobie z tego sprawy.” pomyślał. – Miałem jeszcze kilka fiolek z Eliksirem pieprzowym. Zaczekaj tu i postaraj się niczego nie wysadzić. – mruknął i nie zdążywszy się obrócić usłyszał kolejne kichnięcie i cichy głos dziewczyny – Przepraszam. – szepnęła, a Snape zgrzytnął zębami. – Gryfoni. – prychnął. Chwilę później wrócił trzymając skrzynkę wielobarwnych fiolek, a oczy nastolatki urosły do rozmiarów galeonów. – Zabieraj się stąd. – warknął brutalnie podając dziewczynie cały zapas. – Ja… Nie wiem, co powiedzieć. – cicho odparła czarownica chwiejąc się lekko. – Znikaj z tąd. Tak podziękujesz. – warknął oksybianowooki i spojrzał na nią wyrzekująco. Uczennica kiwnęła głową i zniknęła, zaś śmierciożerca odetchnął. Dał cały zapas eliksiru pieprzowego dla jednej osoby na rok. Wiedział doskonale, że gryfonka jest mądra i miał nadzieję, że nie zużyje całego zapasu w jeden dzień. Nie był przecież fabryką, a jego eliksiry były perfekcyjne i bardzo silne, a on doskonale zdawał sobie z tego sprawę. ”Jedna fiolka wystarczy by postawić umarlaka na nogi.” prychnął w myślach i zniknął w swoich kwaterach. Nawet w najskrytszych myślach nie podejrzewał tego, co miało nadejść.\nPrzemierzając korytarz Loki zastanawiał się jak nakłonić Starka, by ten pozwolił mu się zbliżyć do jego córki. Zastosowanie wobec nich magii nie wchodziło w grę. Gdyby ją uwiódł zdradziłaby to, co chciał wiedzieć. Minusem tego planu był jej ojciec. Z całej drużyny to on i doktor Banner byli geniuszami. Uśmiechnął się szeroko. Wystarczy, że trochę się do niej pozaleca w iście asgardzkim stylu, to Anthony uwierzy, że zależy mu na jego córce. Nikt się w niczym nie zorientuje, ponieważ tylko Thor zna ich zwyczaje, a gdy zobaczy, co on wyprawia nie zauważy jak zawsze podstępu. ”Plan idealny.” pomyślał i spostrzegł boga piorunów siedzącego samotnie przy jednym z oszklonych stołów. Podszedł do niego i położył rękę na jego ramieniu. – Przepraszam bracie, ale… Trudno jest mi się dostosować. Wybacz moje haniebne zachowanie. – szepnął Laufeyson. – Wybaczam. Loki doskonale wiesz, że możesz się zwrócić do mnie ze wszystkim, co Cię trapi. – mruknął Gromowładny. Czarodziej skinął głową. – Jak się czuje ta midgardka, córka Jane? – spytał zielonooki zajmując miejsce obok jasnowłosego. – Nie wiem bracie, ale jeśli zechcesz dowiem się tego. – rzekł Odynson, a gdy spojrzał na Kłamcę, ten miał rozmarzony wzrok i wzdychał cicho. Thor nie był głupi i albo Loki zadurzył się w Hermionie, albo coś knuł. Jeśli jeszcze trochę go poobserwuje, będzie wiedział, która myśl jest prawdziwa, ale gdy Loki podniósł się i przechodząc kilka kroków wpadł na ścianę miał pewność, że Kłamca się zakochał. Uśmiechnął się szeroko. Jak tylko bóg psot zniknął mu z zasięgu wzroku zwołał zebranie.\nW warsztacie Tony budował nową zbroję, a każda z nich różniła się nieco od innej. – Javis wycisz pomieszczenie. – wrzasnął chcąc przekrzyczeć nawoływania jego przyjaciół. – Tak jest, sir. – usłyszał w odpowiedzi i chwilę później nie słyszał niczego prócz odgłosów spawania oraz puszczanej przez jego twór muzyki. Nagle drzwi rozleciały się w drobny mak i do środka wszedł Hulk oraz reszta zespołu. Ironman podniósł klapę hełmu, wyłączył lutownicę i zacmokał z niezadowoleniem. – Kupujecie mi nowe drzwi rozrabiaki. O co chodzi? – spytał zniecierpliwiony. – Nie chciałeś nam powiedzieć co się stało, a gdy ucichły… Wyłącz ten chłam Javis! – wrzasnął Steve, a w pomieszczeniu zabrzmiała cisza. – Wow. Mamusiu ty potrafisz mówić brzydkie wyrazy. – zakpił miliarder, zaś Kapitan Ameryka posłał mu groźne spojrzenie. – Rogersowi chodziło o to, że nam zależy na tobie Tony, czy tego chcesz, czy nie. Dlatego powiedz, co się stało i damy Ci spokój. – westchnęła Natasha. Stark rozejrzał się po twarzach zebranych, zamknął oczy, zacisnął usta i rzucił szmatą, którą wycierał dłonie. – Dobra. Chcecie wiedzieć? W porządku. Była tutaj Jane i Hermiona. Nawrzucały mi… Głównie Jane, że gdybym nie powiedział jej kilku słów za dużo, kiedy byłem pijany mógłbym uczestniczyć w jej życiu. Zadowoleni? – warknął wściekły. Po schodach szedł bóg piorunów, a zauważywszy zakłopotanych towarzyszy, rozbite szkło i wściekłego filantropa wymamrotał. – Nie wiem, czy to odpowiednia pora, ale mam informacje odnośnie mojego brata. – Stark przejechał dłonią po twarzy przybierając na niej delikatny uśmiech wyszeptał. – Lepszej nie będzie Thorze. – Gromowładny rozejrzał się niepewnie po zebranych. – Najprawdopodobniej mój brat zakochał się w twojej córce Człowieku z Żelaza. – odparł. – Co?! Zabiję! – ryknął geniusz i mijając księcia wbiegł po schodach.\nJeszcze jeden moi mili. Potem przerwa. Są wakacje, a wen mnie porzucił.\nAnthony Stark był zaskoczony widząc swoją córkę i… Byłą kochankę? Ukochaną? W każdym bądź razie kobietę, która samym spojrzeniem potrafiła podnieść o kilka stopni temperaturę jego ciała. Nie myślcie, że każda kobieta tak na niego działała. Każdą, z którą się spotykał nie przypominała jej nawet w najmniejszym stopniu. – Jane, Hermiona. Jak miło was widzieć. – zawołał z firmowym uśmieszkiem. – Witaj Anthony, a może raczej ojcze. – prychnęła gryfonka. – Więc już wiesz? – spytał przybierając poważny wyraz twarzy. – Miałem zamiar Ci powiedzieć, jak tylko dostałbym namiary na Ciebie. – dodał wyciągając z dolnej szafki szklankę i butelkę wina. – Ale, ale. Sądzę, że Jane ma nam coś do powiedzenia, prawda kotku? – wymruczał playboy, a starsza kobieta zacisnęła wargi w poziomą kreskę. – Zapomniałeś chyba, żeo tym jak odeszłam straciłeś przywilej nazywania mnie w ten, czy podobny sposób. – wysyczała ciskając w jego stronę błyskawice, ale filantrop nic sobie z tego nie robił i przesłał w jej stronę całusa. – Nadal pamiętam te noce. – mruknął bezgłośnie wypowiadając ostatnie słowo. Kobieta wstała z zamiarem zamordowania jedynego mężczyzny z lini Starków, ale powstrzymało ją zaklęcie córki, która za pomocą niewidzialnych lin przywiązała rodzicielkę do fotela spowrotem sadzając. Gdyby ciciała to zrobić rękami zapewne nic by nie zdziałała. – Nie przyszłyśmy tu rozlewać krwi, tylko porozmawiać. – westchnęła. – Nie daj się prowokować mamo, a wszyscy będziemy cali. – mruknęła patrząc na byłą ślizgonkę. – A ty od teraz bądź grzeczny. – warknęła w stronę geniusza. – Jak nie to co? – spytał buntowniczo, ale widząc jej uniesioną brew burknął tylko coś o cholernych genach i zajął kanapę rozkładając się na niej wygodnie. – Zanim zaczniemy, chcę być pewna, że nikt tu nie wejdzie i nie usłyszy niczego, co wypłynie z naszych ust. – szepnęła gryfonka patrząc na mężczyznę wyrzekująco. – Javis zajmij się tym. – odparł Stark patrząc na wszystko tylko nie na nią. Nie to, żeby się bał. Po prostu w tamtym momencie bardzhej przypominała wściekłą Jane, niż jego, a tak bardzo chciał, by okazała się taka podobna do niego. – Oczywiście sir. – odpowiedziała sztuczna inteligencja. Po chwili usłyszeli szczęk zamka i jej głos. – Inicjacja zakończona sir. – a Tony kiwnął głową. Po chwili ciszy Jane zaczęła opowieść. – Wychowywałam się w Polsce. To piękny kraj. Pełen starych zabytków, legend, lasów, gór i pól, a także tłocznych miast. Trafiłam tam za sprawą Albusa Dumbledore’a, który umieścił mnie w kochającej, mugolskiej rodzinie. – szepnęła uśmiechnięta z rozmarzonym wzrokiem. – Chodziłam do tamtejszych szkół, a gdy moja magia się ujawniła podczas kłótni z rodzicami Albus stwierdził, że powinnam wychowywać się wśród dam, ponieważ pochodzę od jednego z założycieli szkoły, w której uczył i tak poszłam do Akademii Magii Beauxbatons. Przed moim wyjazdem prosił bym nie zawierała żadnych głębszych znajomości. Na siódmym roku nauki poszłam do Hogwartu na rozkaz Dumbledore’a. Miałam szpiegować brata i pilnować, by nie narobił głupstw. Niestety nie udało mi się. Otworzył Komnatę Tajemnic, a bazyliszek na jego rozkaz na moich oczach zabił Martę. Zakazał wyjawienia winowajcy komukolwiek i oskarżył Hagrida. Mogłam cokolwiek zrobić, ale to był mój brat i wtedy bałam się go, choć jest młodszy odemnie tylko rok. – wydusiła zduszonym głosem hamując łzy cisnące się jej do oczu, a po chwili odetchnęła głęboko. – Potem skończyłam Hogwart, a że nie umiałam się z nim rozstać na kilka lat byłam nauczycielką Obrony Przed Czarną Magią. W tym czasie Tom odszukał naszego ojca i zabił pokazując mi wspomnienie. Dyrektor źle postąpił nie pozwalając uczyć Tomowi po mnie. Prosiłam go, bo zdążyłam trochę poznać swojego brata, ale był nieugięty, za to poprosił mnie o ostatnią przysługę. Miałam pomóc Avengersom pokonać Mandaryna. Miałam wystarczającą wiedzę na temat magii i już w Hogwarcie uczyłam się… bezróżdżkowej. – urwała patrząc na skupione na jej słowach osoby. – Spędziłam z wami cudne sześć miesięcy. To była moja pierwsza spędzona gwiazdka. – wyszeptała patrząc w oczy ukochanego. – Wiesz czemu odeszłam Tony? – spytała nie spuszczając z niego wzroku, zaś ten pokręcił głową w zaprzeczeniu. – Powiedziałeś kiedyś, że nienawidzisz magii i wszystkiego, co z nią związane, a ja nie oddałabym mojego dziedzictwa, ani dziedzictwa naszej córki. – cicho rzekła mrużąc oczy i obserwując go uważnie. – Byłem pijany. – wymamrotał zawstydzony. – Wtedy, kiedy mnie przeleciałeś? Owszem. – warknęła, wstała i zniknęła. – Naprawdę tak powiedziałeś? – spytała zszokowana gryfonka. – Wiesz, że jest siostrą Voldemorta? Tego, o którym huczą w wiadomościach, a jej matka zmarła przy porodzie na jej oczach, zaś biologiczny ojciec nie chciał znać?! – krzyknęła zła. ”Nerwowa jak Jane, ale zaraz… To by znaczyło, że jest krewną Jaszczura!” pomyślał. – Zastanów się zanim coś powiesz. – westchnęła i pokręciwszy głową zniknęła. – Javis zdejmij osłonę. – szepnął, a chwilę później został zasypany masą pytań, lecz zignorował je jak i towarzyszy przygód zaszywając się w warsztacie, gdzie tworzył swoje ”mechaniczne dzieci”, chociaź nawet one nie mogły mu dać wtedy ukojenia.\nHarry Potter zawsze był oparciem dla swojej przyjaciółki. Traktował ją jak starszą siostrę, której nigdy nie miał, a tu okazuje się, że jego ”ukochana siostrzyczka” jest siostrzenicą jego największego wroga. Cuż… Rodziny się nie wybiera, więc nie tępił jej za to. Wręcz przeciwnie. Podziwiał, że mimo iż Voldemort chce ją w swoich szeregach, ma ogromną wiedzę o czarnej magii i mógłby się z nią podzielić, to wybrała stronę dobra. To właśnie jeszcze bardziej zbliżyło ich do siebie, zaś Ron… Jak to on. Był trudny w obejściu i chyba tylko pani Weasley znała go wystarczająco dobrze, chociaż nawet ona czasem nie rozumiała swojego syna. Tak, czy tak był dla niego jak młodszy brat, którego nie miał i już nie mógł mieć. Gdyby nie to, że Potter podkochiwał się w jego młodszej siostrze nie byłoby kłótni między nimi. Teraz Ron spał w swoim łóżku, a Hermiona z nim. To nie było dla nich dziwne, ale naturalne, gdy jedno z nich czuło się bardzo mocno zagrożone. Czuli ze sobą niesamowicie silną więź, której nie sposób opisać. Znali prawie każdy swój krok i niekiedy pilnowali się wzajemnie. Westchnął. Była taka delikatna. Znał jej sekrety, nawet, jeśli ona jemu o nich nie mówiła z różnych przyczyn. Szanował to, ale obserwował ją i chyba jako pierwszy wiedział o jej uczuciu do Snape’a. Jeśli Nietoperz miałby ją uszczęśliwiać zaakceptowałby go… A przynajmniej starałby się, ale jak podejrzewał w jego miemaniu Mistrz Eliksirów popełnił duży błąd odrzucając kogoś takiego jak szatynka leżąca obok niego. Potrząsnął głową, Syriusz zaś nie pasował do niej w żaden sposób. Powinna mieć kogoś, z kim mogłaby się rozwijać, ale czy przy Łapie było to możliwe? Szczerze w to wątpił. Obojgu życzył jak najlepiej. Byli jego rodziną. Z takimi myślami zasnął w ten sposób żegnając tamtejszy dzień, by rano otwierając oczy powitać nowy.\nTonks weszła do środka odwieszając swój czarny, przemoczony płaszcz i zdejmując buty. – Jestem! – zawołała, ale odpowiedziała jej cisza. Zmarszczyła brwi. Coś było tu nie tak. Weszła po schodach na pierwsze piętro i wyciągając różdżkę skierowała swe kroki w stronę najbliższego pokoju. Idąc w ciemnościach zapomniała o zaklęciu Lumos, dlatego uderzyła biodrem w szafkę stojącą pod ścianą, po czym zaklnęła szpetnie. W takich chwilach jak ta żałowała, że jest taka niezdarna i zaraz naprawiła swój błąd, a biała poświata oświetliła jej twarz. Chciała być chociaż w małym stopniu podobna do ukochanej Remusa. Nie była głupia. Często, gdy Lupin miał koszmary słyszała jak wołał przez sen: ”Tylko nie ona! Nie Jane!” Zawsze wtedy wyobrażała sobie, że to ją nawołuje i uspokajała go. Nie powiedziała mu jeszcze, że spodziewa się jego dziecka. Nie chciała by został z nią ze względu na nie. Weszła do środka i zauważyła, że znajduje się w pokoju Hermiony. ”Hm… Odkąd ta młoda gryfonka ma czarne włosy i męskie rysy twarzy.” pomyślała i podeszła bliżej łóżka, lecz zaraz odsunęła się zdziwiona. – Syriusz? – mruknęła unosząc brwi. Wzruszyła ramionami i sprawdziła pozostałe pomieszczenia, a w jednym z nich spostrzegła, brązowowłosą u Wybrańca. Odetchnęła. Wiedziała, że tych dwoje jest dla siebie jak bliźniacze rodzeństwo. Gdy uspokojona wyszła z domu teleportowała się w miejsce, gdzie obecnie mieszkała z jeszcze swoim wilkołakiem.\nBóg psot i figli był wściekły. Nie dość, że pewna wkurzająca istota nie miała zamiaru z nim rozmawiać to jeszcze jego ”ukochany” brat rozwodził się nad tym jak on się cieszy, że zaczną walczyć ramię w ramię jak za dawnych lat. Miał dość jego towarzystwa, ale w żaden sposób nie mógł się od niego uwolnić. ”Złe samopoczucie” nie zadziałało, tak jak wiele sugestii, by dał mu spokój. Wreszcie nie wytrzymał. – Thorze daj sobie spokój. Nie robię tego dla Ciebie, ale dla siebie. Zrozum, że nigdy nie będzie jak dawniej. Zmieniłem się. Jestem odmieńcem i Ty doskonale o tym wiesz. Jeśli nie masz dla mnie informacji o przestępcach grasujących w okolicy… Odejdź i daj mi spokój. – powiedział zimno. Gromowładny spojrzał na niego smutnym wzrokiem. – Oczywiście. Jak sobie życzysz bracie. – odparł cicho i odszedł szybkim krokiem. W tym momencie większość z was miałaby wyrzuty sumienia, ale nie Kłamca. Całe życie był cieniem swojego brata, a gdy coś szło nie tak odpowiedzialność spadała na niego. Zawsze. Wyjątek stanowiła wyprawa do Jotunheimu, ale to tylko potwierdza regułę, że to on odpowiada za wszelkie wyprawy jakie podejmowali razem. Prychnął. Odyn nawet nie powierzyłby mu opieki nad dzieckiem, nie mówiąc o całym królestwie. Wbrew pozorom kochał dzieci. Szczególnie swoje. Hell była jego oczkiem w głowie, ale nie mógł znaleźć sposobu na jej przypadłość. Z powodu jej wyglądu Odyn umieścił ją w królestwie dusz. Fenris był jego synem, którego spętano magicznym sznurem zrobionym z odgłosu stąpania kota, brody kobiety, korzenia skały, ścięgien niedźwiedzia, oddechu ryby i śliny ptaka w obawie, że ten kiedyś może zagrozić Asgardowi. Jormungand uśpiono i umieszczono w oceanie otaczającym cały Midgard tak, by żadne oko go nie sięgnęło. Ponoć obudzi się na Randgarok. I ostatni Sleipnir - ośmionogi koń, na którym jeździ Odyn. Na samo wspomnienie aż mu się robiło niedobrze. Jego dzieci powinny być wolne od wszelkiego zła i trzymać się z dala od Odyna. Chciał im pomóc, ale nie wiedział jak. Westchnął i wszedłwszy do swojego nowego lokum zamknął drzwi. Nikt mu nie ufał. Cuż… Nie był tym zdziwiony. Kilka godzin po tym jak tu trafił podstłuchał rozmowę dwóch agentów S.H.I.E.L.D’u.\nSzedł korytarzem, gdy nagle usłyszał głosy dwóch mężczyzn. – Stłyszałeś o tym, że okazało się, iż Stark ma córkę? – spytał czarnowłosy z błyskiem w oku. – Naprawdę? Jaka jest? – zapytał blondwłosy mężczyzna wyraźnie zainteresowany tematem. – Podobno ostra. Tak jak matka, ale to podobno czarownica. Córka tej, która pomagała im 18 lat temu. – rzekł ciemnowłosy. – Nie słyszałem… – burknął jego towarzysz marszcząc brwi. – Nie? To opowiem Ci wszystko. Chodź. – powiedział brunet i oboje odeszli jeszcze długo dyskutując na różne tematy.\n- Ciekawe. – mruknął i rozejrzał się. Spodziewał się, że nimjt nie będzie mu przychylny, a Stark nawet nie pomyśli o tym by pozwolić mu mieszkać u siebie. Stark Tower odwiedzałaby jego córka, a on mógłby ją uwieść, a wyciągnięcie interesujących go informacji nie stanowić będzie dla niego żadnej przeszkody, a dostanie się tam prędzej, czy później z pomocą Thora. Rozejrzał się. Za bardzo to się nie postarali. Pomieszczenie nie zachwycało swoim wyglądem. Jeden stolik, krzesło, dwuskrzydłowa szafa i łóżko, a wszystko to w szarych i miętowych barwach. Ściany i sufit białe, a podłoga koloru betonu. Przez małe okno wpadało wystarczająco dużo światła, by nie uznać wnętrza za ponure. Westchnął. Na Midgardzie jest wiele eliksirów i klątw, które by mu się przydały. Uśmiechnął się drapieżnie. ”Czas na przedstawienie.” pomyślał.\nSuprise! Kolejny rozdział. Krytyka przywołuje wena, który zwiał, jak zobaczył, że mam w domu psa i nie pokazuje mi się już dłuuugi czas.\nNa helicarrierze Fury właśnie przekazywał informacje avergersom o ich nowej znajomej, ale Tony go nie słuchał analizując, co powie, gdy Hermiona będzie domagała się nazwiska jej ojca i które zrobi to pierwsze – on, czy Jane. – Stark. Stark! Czy ty mnie w ogóle słuchasz? – spytał szef grupy superbohaterów. – Nie. – szczerze wyznał filantrop uśmiechając się szeroko. – Co jest ważniejsze od informacji, które tak bardzo chciałeś posiąść Człowieku z Żelaza? – spytał Thor. – To, że wiem, kto jest jej ojcem i nawet dla mnie jest to szokiem. – mruknął palcami pocierając brodę. – Wiesz? Kto to? – zapytała obojętnym głosem Natasha, chociaż w jej oczach można było dostrzec ciekawość. W końcu Jane była jej bardzo bliska i miała niezwykłą ochotę uszkodzić szczęśliwego tatusia, za to, że zostawił je same. – Nie zauważyliście podobieństwa między kimś z zebranych? – wyszeptał nachylając się nad stołem mając ręce na oparciach krzesła. – Tony skończ wygłupy i powiedz. – westchnął Bruce wycierając okulary o skrawek koszuli. – No dobrze. Z wami to nie ma żadnej zabawy. – odparł obrażonym tonem krzyżując ręce na piersiach i zamknął oczy odwracając głowę. – Ja. – Dodał otworzywszy lewe oko. Widząc zdezorientowanie towarzyszy westchnął. – Chryste. Z kim ja pracuję. – jęknął chowając twarz w dłoniach. – Ja. Ja jestem ojcem. – powiedział zirytowany patrząc na nich przez palce, a w pokoju zapanowała błoga cisza.\nChwilę później po Remusie wyszła Nimfadore’a i w salonie zostały bliźniaki wraz z Arturem, Harry’m oraz Ronem. – Myślicie, że Hermiona będzie z Syriuszem? Widziałem jak na nią patrzy. – mruknął czarnowłosy ze spuszczonym wzrokiem. – Martwisz się czymś młody? – spytał pan Weasley. – Nie chce by którekolwiek z nich cierpiało. Żadne nie zasłużyło na taki los. – westchnął. Nagle poczuli, że bariery nałożone na dom zaczynają puszczać i usłyszeli potężny huk. – Ty bałwanie! Bezmózgi kretynie! Musiałeś lądować na regale z najstarszymi księgami w tym domu?! – wrzasnął kobiecy głos. Zdumieni popędzili ile sił w stronę, skąd się wydobywał. Gdy rozwarli drzwi ich oczom ukazał się niecodzienny widok. Na zniszczonych księgach i połamanych deskach ujrzeli porwaną matkę panny Granger w towarzystwie złośliwie uśmiechniętego boga psot. – Albus nie sprecyzował, gdzie wylądować. Wybrałem najlepsze miejsce, a że najlepiej czuję się w bibliotece… To nie moja wina. – odparł rozbawiony kłamca. – Zaraz posprzątam. – dodał widząc, że Jane jest na granicy wybuchu. – Weźcie ją stąd. – mruknął wstając. Artur pomógł czarodziejce, a ta dumnym krokiem wyszła z pomieszczenia. Loki pokręcił głową i machnięciem ręki sprawił, że wszystko wróciło na swoje miejsce. – Jak to zrobiłeś? – spytał zdziwiony Fred. – Nauczysz nas? – poprosił George składając ręce jak do modlitwy, a Laufeyson roześmiał się. – Jesteście głupi sądząc, że was tego nauczę. Sami powinniście znać zaklęcia naprawiające przedmioty. Zwłaszcza, że jesteście czarodziejami. – prychnął i wyminąwszy ich zszedł po schodach. – Trochę się wygłupiliśmy. Prawda braciszku? – odparł niepewnie George. – To on powinien błagać nas na kolanach o to byśmy pozwolili mu nas czegoś nauczyć, ale wybaczymy mu. Przecież nas jeszcze nie zna. – odrzekł wesoło Fred. Nie brzmiało to przekonywująco. Zwłaszcza, że jego mina nie wyrażała szczęścia, ale wściekłość.\nW tym samym czasie piętro wyżej szatynka obudziła się i usiadła na łóżku. Przetarła zaspane powieki i rozejrzała uważnie. Obok niej spał w najlepsze Syriusz co chwila pochrapując i mrucząc pod nosem – Oddaj kość. To moje. – Zachichotała. Nie spodziewała się, że ktoś taki jak on jeszcze mówi przez sen. Gdy ziewnął mrucząc do poduszki jaka jest piękna parsknęła śmiechem i bojąc się, że go zbudzi wyszła z pokoju starając się zrobić jak najmniej hałasu zamykając drzwi. Będąc w korytarzu usłyszała huk, a zaraz po nim głos matki. Nie zastanawiając się długo ruszyła z dłonią na różdżce w kierunku biblioteki. Poczuwszy na ramieniu dłoń obróciła się rzucając pierwsze zaklęcie, jakie przyszło jej do głowy. Zaskoczony Harry osunął się na ziemię. – Hermiono ocuć go i idźcie do kuchni z Ronem. – rozkazał mąż Molly. – Ale… – zaczął protestować najmłodszy z braci. – Bez dyskusji. – zarządził mężczyzna. – Fred, George za mną. – nakazał wyciągając różdżkę. – Nareszcie coś… – zaczął Fred. – Się dzieje. Ała! To bolało! – krzyknął George rozcierając bolące ramie i patrząc gniewnie na młodszego brata, który uśmiechał się niewinnie. – Oboje bądźcie cicho. Robicie więcej hałasu niż Ten Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać, kiedy morduję kolejną wioskę mugoli. – warknął ich rodzic i zaczął wspinać się po schodach. – Zemszczę się. – syknął George obserwując, czy nikt nie widzi lub słyszy groźby i podążył z bratem śladem ojca. – Choć. – szepnęła gryfonka ciągnąc jedną trzecią Złotej Trójcy za rękaw. Nie uszli kilku kroków, a zza rogu wyłonił się Artur w towarzystwie pani Granger. – Mama. – krzyknęła brązowowłosa rzucając się jej na szyję. – Moja córeczka. – szepnęła wzruszona Jane. – Witam. – rzekł Loki, a Ron wyciągnął różdżkę. – Schowaj ten patyczek nędzny śmiertelniku. – zakpił, a na jego dłoni pojawił się zielony płomień. – Przestań bożku od siedmiu boleści. – warknęła była kochanka Starka. – Wystraszysz moją córeczkę. – mruknęła patrząc na swoją młodszą kopię z czułym uśmiechem, zaś kłamca przewrócił oczami opuszczając dłoń. – Mamo ja nie mam pięciu lat. – burknęła bursztynowooka marszcząc brwi. Na dźwięk jej głosu Lokiemu błysnęły oczy. – Loki Laufeyson. – wyszeptał podchodząc i pocałował jej knykcie. Młoda gryfonka nie zdążyła odpowiedzieć, bowiem usłyszała od drzwi znajomy głos. – Znikaj książe, bo psem poszczuję. – warknął Szalonooki. – Hermiona Granger. – wtrąciła nastolatka wyszarpując dłoń z uścisku kłamcy, a ten zaś skrzywił się z niesmakiem. – Widać nic tu po mnie. Żegnam. – warknął. – Jak będzie pan tak miły to proszę pozdrowić doktora Bannera. – powiedziała brązowowłosa z niewinną miną. Jotun jeszcze przez chwilę popatrzył na nią i prychnął, po czym zniknął. – Trzeba się zająć Harrym. Niechcący go poturbowałam. – wyznała nieśmiało Panna – Wiem – To – Wszystko. – Ja się tym zajmę. – mruknęła Jane, ale przeszkodziła jej ręka jej córki łapiąca za nadgarstek. – Zostaw go mamo. Chłopcy pod okiem pana Weasley’a się nim zajmą. – odparła, a pani Granger uśmiechnęła się blado. – Masz mi dużo do opowiedzenia. – szepnęła gryfonka patrząc zła na rodzicielkę, która westchnęła. Spodziewała się, że ten dzień nastąpi, ale nie spodziewała się, że aż tak szybko.\nThor martwił się o brata. Wbrew opini innych był inteligentny i w chwili, gdy uderzył go swoim młotem oczy kłamcy stały się czarne, a następnie zielone. Jego zachowanie także uległo zmianie, a w jego spojrzeniu można było ujrzeć całą gamę uczuć. Nagle poczuł znajome wibracje. Niewyczuwalne przez śmiertelników. – Loki. – szepnął przerywając ciszę. – Loki wrócił. – wykrzyknął i popędził w stronę wyjścia. – Czy on zrozumiał, co wam powiedziałem? – spytał niepewny Stark wskazując kierunek, w którym popędził bóg piorunów.\nHermiona nerwowym krokiem chodziła po pokoju Syriusza, ponieważ on spał w jej, a inne były jak dla niej zbyt daleko. Była w końcu Panną – Wiem – To – Wszystko i każda zwłoka ze znalezieniem odpowiedzi była dla niej prawdziwą katuszą. – Twierdzisz, że 18 lat temu spałaś tylko z dwoma mężczyznami, z których jeden to Anthony Stark, a drugi Lucjusz Malfoy? – spytała chcąc się upewnić. – Tak. Hermiono ja byłam pijana, a jak poszłam do łóżka z drugim byłam z Tobą już w ciąży i… To było tak dawno. Żaden z nich o Tobie nie wiedział. – próbowała się tłumaczyć Jane. – Który był pierwszy? Playboy, czy śmierciożerca? – wysyczała gryfonka. – Hermiono. – jęknęła, ale widząc nieugięty wzrok córki tylko westchnęła. -Anthony. – szepnęła czarownica mając spuszczony wzrok. – Świetnie. Jestem córką miliardera. – warknęła. – No cóż. – wyszeptała brązowowłosa. – Trzeba go poinformować, o ile już się nie dowiedział. – dodała z krzywym uśmieszkiem i wybiegnąwszy z domu teleportowała się do siedziby biologicznego ojca. Granger jeszcze kilka chwil nawoływała córkę, po czym poszła jej śladem.\nMłoda szatynka przeszukała każdy zakamarek domu, ale nigdzie nie mogła zastać gospodarza. – Javis. Gdzie jest Stark? – spytała wzburzona. – Na spotkaniu pano Granger. – odparła inteligencja. – Zabronił podawania współrzędnych. Powinien wrócić za około pół godziny. – dodała, jakby przeczuwała, że młoda gryfonka chce coś powiedzieć. Dziewczyna kiwnęła głową i zajęła miejsce na kanapie. W tej samej chwili usłyszała ciche pyknięcie. – Witam pani Granger. Dawno pani nie było. Czy podać coś do picia? – spytał Javis. – Nie dziękuję. Gdzie Hermiona? – zapytała lekko wystraszona. – Panna Granger aktualnie znajduje się w salonie. – odpowiedział jej Głos. – Poinformuj Tony’ego o naszym przybyciu. – mruknęła. – Oczywiście. – rzekł program, a kobieta westchnęła. Miała nadzieję, że ich konfrontacja nigdy nie nastąpi. Teraz będzie musiała gęsto się tłumaczyć nie tylko przed jej córką, ale i jej ojcem oraz jego przyjaciółmi. Jęknęła. Zapowiadał się niezwykle długi dzień.\nW jednym z pokoi Malfoy Manor pewien blondwłosy, młody mężczyzna spacerował po nim nerwowym krokiem. Na łożu z baldachimem, głatkimi, ciemnobrązowymi kolumnami, na których zarzucony był jasny materiał o morskim odcieniu siedziała jasnowłosa kobieta, która pomimo upływu lat nadal zachowała swoją urodę. Łóżko te miało białą pościel, a pod nim jak i w jego okolicy rozłożony był miętowy dywan, podłoga wyłożona marmurem, a że jak wiadomo ten cenny kruszec jest zimny, była prawdziwą katorgą dla każdego, kto nie nosił kapci, czy chociaż skarpet. Ściany miały ornamenty kwiatów w niebieskim odcieniu, a ich tło głęboki kolor kasztanu, przez co pokój wyglądał schludnie i bogato. Przy jednej ze ścian stała dwuskrzydłowa, starokujawska szafa i przylegający do niej segment z tego samego gatunku. – Draco usiądź. Wiem, że się martwisz, ale chodząc po pokoju nic nie zdziałasz. – szepnęła kobieta klepiąc miejsce obok siebie, a szarooki przystając obrócił się w jej stronę patrząc na nią srogo. – Mamo. Ona może być moją przepustką do wolności. Moją jedyną siostrą. Jak mam się nie denerwować. Jeśli Czarny Pan ją złapie nasz ród nie przetrwa. Widziałaś co się stało z ciocią Bellą. To stanie się z nią. On tak namiesza jej w głowie, że każde życie, które nie będzie miało czystej krwi wiele pokoleń wstecz zginie z jej ręki w najgorszych torturach. Tego chcesz? By stała się taka jak ona? – spytał smutnym głosem patrząc jej w oczy. Narcyza spuściła wzrok wygładzając swoją szmaragdową suknię. – Może jej nie przemieni w potwora, tak jak Bellę. Ona jest inna. Silniejsza. Wie czego chce. – szepnęła patrząc w okno, gdzie turkusowe zasłony powiewały przy najlżejszym muśnięciu wiatru. – Ty chyba nie mówisz poważnie. – prychnął ślizgon. – Ona kocha wiedzę, a Czarny Pan ma jej pod dostatkiem i jeszcze trochę. Myślisz, że zrobiłby dla niej wyjątek? Podsłuchałem jego rozmowę z Severusem. – dodał. – Draconie to niebezpieczne! – zakrzyknęła niebieskooka zrywając się z miejsca łapiąc jedynego syna za ramiona. – Uspokój się matko. – rzekł blondyn sadzając na łóżku i klękając przed nią. – To jego siostrzenica. Potrzebuje jej. Dlatego zakazał wyrządzania jej krzywdy. Jeśli wpoi jej wystarczająco dużo swoich absurdalnych marzeń ona mu pomoże. Nie ważne ile czasu upłynie. – powiedział tuląc twarz do jej dłoni. Pani Malfoy niepewnie spojrzała na syna, a po chwili zamknęła oczy i westchnęła. – Idź. Ratuj ją. Będzie Ci parę rzeczy potrzebnych. Popytam kilku ludzi o Ciebie tak, bym była bezpieczna, ale przysięgnij, że to ostatni raz. – mruknęła hamując łzy. Blondyn uśmiechnął się szeroko. – Dziękuję, dziękuję. – szeptał wzruszony całując opuszki jej palców. – Przysięgam, że wrócę za niedługo. – szepnął i spakowawszy kilka swoich rzeczy zniknął z cichym pyknięciem. Po policzku pani Malfoy zaczęły lecieć łzy.\nNicklaus Riddle po swoim ojcu odziedziczył tylko oczy, zaś urodę po matce. Właśnie siedział na jednej z ławeczek w mugolskim parku, gdy nagle podeszła do niego około pięćdziesięcioletnia kobieta. – Wszystko w porządku chłopcze? – spytała z troską w oczach. – Tak proszę pani. Czekam na kuzyna. – powiedział chłopczyk z delikatnym, choć niepewnym uśmiechem. – Posiedzieć tu z Tobą? Będzie Ci raźniej. – odparła kobieta, a gdypotomek Salazara kiwnął głową zajęła miejsce obok niego. – Jak Ci na imię? Ja jestem Violetta. – szepnęła wciąż mając uśmiech na ustach. – Nick. – mruknął czarodziej. – Nicklaus. Piękne imię. Mój syn też się tak nazywał. – wyszeptała z rozmarzonym wzrokiem patrząc na kołyszące się konary drzew. – Co się z nim stało? Umarł? – spytał szeptem obserwując kobietę. – Nie wiem tego. Dwadzieścia lat temu urodziłam ślicznego chłopca. Miał bursztynowe oczy i śliczne blond włosy. Tak jak ty. Niestety jego ojciec odebrał mi go tuż po urodzeniu i wszelki ślad po nich zaginął. Szukałam go długie lata, ale jakby zapadli się pod ziemię. – rzekła i otarła łzę spływającą po policzku. – Niech pani nie płacze. Proszę. – powiedział lekko spanikowany wręczając jej chusteczkę z inicjałami. – Jesteś kochany chłopcze. Mów mi po imieniu. – poprosiła blondynka wydmuchując nos. – Dobrze Violetto. – mruknął. Zauważywszy w oddali znajomą postać dodał. – Będziesz tu jutro? – Kobieta spojrzała na niego ze szczęściem w oczach. – Będę. – szepnęła, a młody Riddle uśmiechnął się szeroko i w podskokach podszedł do Dracona. Upewniwszy się, że nikt nie patrzy złapał go za rękę i teleportował w bezpieczne miejsce.\nSzatynka była zrospaczona. Kolejny raz miała złamane serce. ”To chyba jakaś klątwa. Nigdy nie będę szczęśliwa.” myślała tuląc twarz do poduszki i pozwalając łzom swobodnie płynąć. – Hermiona otwórz. To ja. Ginny. – mówiła zza drzwi rudowłosa. – Nie! Idź sobie. – wrzasnęła siedemnastolatka zaciągając kołdrę na głowę. Po chwili usłyszała stłumione głosy i szczęk zamka. – Hermiono porozmawiaj ze mną. – szepnął Syriusz podszedł do łóżka, by po chwili gładzić przykrycie w miejscu, gdzie znajdowały się plecy gryfonki. Usłyszawszy głos huncwota rzuciła się w jego objęcia głośno szlochając. Zaskoczony Łapa objął ją z uśmiechem mocno przytulając. – Już wszystko dobrze. – wymruczał. Trwali tak kilka chwil, kiedy nastolatka oderwała się od jego szyi i spojrzała na niego ze łzami w oczach. – Pomoczyłam Ci koszulę. – szepnęła zawstydzona. – Jeśli się do mnie uśmiechniesz mokra koszula będzie tego warta. – mruknął z czułym uśmiechem wyczarowując śnieżnobiałą chusteczkę, którą przyjęła z uniesionymi w górę kącikami ust. Mężczyzna spojrzał w jej smutne oczy i zaczął się do niej przybliżać. Gdy dzieliły ich tylko milimetry drzwi otworzyły się gwałtownie, a para odskoczyła od siebie w pośpiechu. Do pomieszczenia wpadł czerwonowłosy gryfon, a za nim z ręką na ustach jego przerażona siostra. – Przepraszam was za niego. – szepnęła patrząc na zdziwiony ich wizytą duet. – Straszny zazdrośnik z mojego braciszka. – syknęła i patrząc na Rona zmrużyła oczy. – Dobra, dobra. Przepraszam. Myślałem, że Syriusz sobie nie radzi. – westchnął niebieskooki. ”Lepszy on niż Snape.” pomyślał i wyszedł szybkim krokiem z pokoju. Za nim podążyła wściekła Ginewra. – Em… To ja już pójdę. – cicho powiedział animag wstając, ale zatrzymał się gdy tylko poczuł jej rękę na nadgarstku. – Zostań. – usłyszał i spełnił proźbę kładąc się twarzą zwróconą w jej kierunku. Po chwili ich oczy się zamknęły, a oni odpłyneli w krainę snu.\nUlicami Londynu, w deszczu szła drobna postać opatulona czarnym płaszczem z kapturem. Zauważywszy stary, mocno podniszczony budynek weszła do środka. W jego wnętrzu, w jednym z pomieszczeń znalazła mężczyznę pochylającego się nad kociołkiem ze złotą substancją, a jego poświata oświetlała jego przerażającą twarz. – Masz? – spytał nie ruszając się nawet o milimetr. – Tak. – szepnęła kobieta podając mu bardzo obszerny notes. – Masz tu cały jego życiorys . Łącznie z nazwiskami osób, na których mu szczególnie zależy. – mruknęła patrząc w jego zafascynowaną twarz. – Idealnie. – wyszeptał otwierając lekturę na przypadkowej stronie. – Idź już. Niedługo się spotkamy. – rzekłwszy zatrzasnął trzymany przedmiot i głęboko spojrzał w jej oczy. Tęczowooka wzdrygnęła się pod tym spojrzenie i ukłoniwszy się lekko zniknęła. Po chwili jedyny człowiek pozostały w tym pomieszczeniu dumnie się wyprostował, uśmiechnął drapieżnie i zniknął w gęstej, czarnej mgle.\nLeżąc na łóżku Loki zastanawiał się nad sensem swojej misji. Miał pomagać ludziom, ale bez magii czuł się potwornie słaby i pusty. Nie wiedział, czy da radę oraz, jak długo zaklęcie Odyna utrzyma jego ludzką postać. Gdy był w asgardzkim więzieniu zaklęcie puściło po roku, ponieważ nie miał już w sobie magii. Została zamknięta w Terresacktcie. Gdy ją odzyskał był pod hipnozą Chitaurian. Z jego ręki zginęło tylu ludzi, nawet jeśli uważał ich za zbędny balast tej planety. Westchnął i przejechał dłonią po twarzy. Nikt nie próbował go wtedy bronić. Nikt nie zauważył, że jego oczy są niebieskie. Nawet Thor, chociaż czego on się po nim spodziewał… Teraz tkwił w tym więzieniu, a jedynym towarzystwem było jego sumienie. Chciał być wreszcie wolny, nie musieć tkwić na żadnej planecie, ale jeśli nie pokocha pomagania śmiertelnikom, czeka go śmierć. Wszystko go bolało. Był to skutek zbyt długiego nie używania magii. Gdy nie używał jej miesiącami zanikała. Był to w końcu dar od jego macochy – Friggi. Otworzył oczy. ”Dość tego. Pójdę do Severusa. Może znajdę jakiś ciekawy eliksir.” pomyślał i z takim postanowieniem ruszył do laboratorium. Nazwano tak dość nieciekawie wyglądające pomieszczenie zawierające mnóstwo półek z pustymi lub pełnymi, wielobarwnymi fiolkami, podrapane, kremowe ściany, które gdzie nie gdzie miały plamy w różnych kształtach, rozmiarach i kolorach. Po prawej stronie pokoju, pod półkami stał metalowy blat, a na nim częściowo pokrojone kwiaty, które widział przy pierwszym spotkaniu nauczyciela Eliksirów. Miały białe płatki, które u podnóża przechodziły w czerwone, a środek także miał taki kolor. Nikogo tam nie zastał, ale ponieważ strasznie ciekawiła go substancja znajdująca się w kotle stojącym w rogu pokoju podszedł do niej i nachylił się nad naczyniem. – Ostrożnie. Żebyś tam nie wpadł. – zakpił Severus z psotnym uśmiechem zamykając drzwi. – Ha, ha, ha. Naprawdę się ubawiłem. Co to za eliksir? – spytał kiwając głową w stronę bulgoczącego płynu. Oczy Severusa błysnęły, zaś on zdjął z półki i napełnił małą fiolkę niewielką ilością zawartości kociołka. – To mój wynalazek. Dzięki temu maleństwu otworzę każde drzwi. – szepnął patrząc pod światło z czcią na swoje dzieło. – Skoro ma otworzyć każdy zamek to wypróbuj na moich kajdanach. – mruknął Laufeyson przewracając oczami. Severus uśmiechnął się chytrze. – To niegłupi pomysł. – mruknął i polał wzory na obręczach kłamcy. – Co ty wyprawiasz. – wrzasnął wściekły As. Po chwili bransolety zaświeciły złotym blaskiem i z łoskotem spadły na kamienną posadzkę. – To działa. – szepnął zielonooki patrząc z uśmiechem pełnym szczęścia i szoku na swoje wolne już od ciężaru nadgarstki. – Wisisz mi przysługę Laufeyson. – mruknął Snape obserwując go uważnie. – Co tylko zechcesz. – odparł bóg z szerokim uśmiechem nie mogąc uwierzyć w swoje szczęście. – Wypełnij rozkaz Dumbledore’a. – odrzekł z kamienną twarzą szpieg. – I zabierz to. – dodał i włożywszy do drewnianej szkatułki dwa pęknięte koła połączone spebnym łańcuchem podał mu ją. – To twoje kajdany. Mi nie są do niczego potrzebne. – powiedział, a nowy członek Avengersów odebrał je z lekkim ukłonem i psotnym uśmiechem, po czym zniknął. Nauczyciel westchnął, wziął kawałek pergaminu, pióro i maczając je co jakiś czas w kałamarzu zaczął pisać.\nJane coraz bardziej tęskniła za córką. Chciała już wrócić, ale nie mogła zostawić Kłamcy w tym środowisku. Musiał mieć wiele cennych informacji od jej brata, a jeśli nie postara się go przekonać do pomocy. Znała tok myślenia Toma aż za dobrze. Obcy, bez magii, na innej planecie, którąś kiedyś chciał podbić. Minimalne szanse na przeżycie. Zna tu tylko ich oraz grupę superbohaterów, którzy w większości byli mugolami. Zabawne. Byli tacy podobni. Tylko oczy Lokiego na zdjęciach w gazetach były inne. Takie… Puste. Bez wyrazu. Nie miały w sobie nic. Żadnych emocji, czy uczuć. ”Dziwne.” pomyślała, a gdy nagle tuż przed nią zjawił się obiekt jej myśli cicho krzyknęła ze strachu. – Zamknij się. Zabieram Cię stąd i nawet nie próbuj uciekać. – warknął, a kobieta zlustrowała go wzrokiem. – Napatrzyłaś się? Możemy już iść? – spytał zniecierpliwiony. Chciał już mieć wszystko za sobą. – Gdzie twoja ozdoba? – zapytała zdziwiona ignorując jego pytania. – Mam ją w tym. – rzekł pokazując jasną, drewnianą, niewielką skrzynkę, która z przodu, jak i z tyłu posiadała płaskorzeźbę przedstawiającą dawnych bogów egipskich. – Jeśli Severus przeżyje to potem mu podziękuj ode mnie. Umwelt.- szepnął i zanim kobieta zdążyła się odezwać mruknął zniknęli nie zostawiając po sobie śladu.\nAjć… 13. Pechowa liczba. Jak myślicie? Rozdział się udał?\nPierwszy odezwał się Syriusz. – Co się stało? – Zaś Ron był na granicy wybuchu. – Granger mnie pocałowała. – szepnął wstrząśnięty szpieg. – Co? I ty na to pozwoliłeś? – warknął Huncwot. – Zejdź ze mnie Black. Nawet zareagować nie zdążyłem. Przyssała się jak pijawka. – wysyczał czarnowłosy. – Nie wiem co sobie ubzdurałaś Granger, ale przysięgam na mój tytuł Mistrza Eliksirów, że nie jestem zainteresowany żadną małoletnią gówniarą. – warknął zły patrząc wściekle na gryfonkę. – Ja myślałam… – zaczęła dziewczyna. – Przestań lepiej myśleć. Coś opornie Ci to idzie i zapamiętaj jedno. Nie jestem, nie byłem i nie będę Tobą zainteresowany. Zajmij się Blackiem, czy innym kretynem, a mnie zostaw w spokoju. – wysyczał wzburzony mrużąc oczy, zaś oczy Syriusza błysnęły. Nie spodziewał się bowiem, że Snape będzie jeszcze pomagał mu zdobyć gryfonkę. Taka delikatna sugestia nadana przez Severusa była wręcz pieśnią pochwalną. Hermiona rozejrzała się po twarzach zebranych, ale na jednych ujrzała tylko współczucie, a innych gniew, zaś do oczu napłynęły jej łzy. – Dajcie mi wszyscy święty spokój! – wrzasnęła z płaczem wybiegając z pomieszczenia. – Mężczyźni to słonie w składzie porcelany. – westchnęła rudowłosa i podążyła w ślad za przyjaciółką. – Trzeba będzie porozmawiać z Dumbledorem. – mruknął Lupin ze smutkiem. – Pójdę do niego i porozmawiam z nim. – oświadczyła Molly z determinacją w głosie sięgając po proszek Fiuu. – Ktoś mu musi przemówić do rozsądku. – prychnęła i wymawiając – Gabinet Albusa Dumbledore’a. – zniknęła w szmaragdowych płomieniach. – Biedny Albus. – mruknął Remus. – Co takiego zrobił profesor, że wkurzył panią Weasley? – spytał zdziwiony Wybraniec. – Nikt tego nie wie Harry, ale musi to być coś niezwykle okropnego, bo Molly była naprawdę wściekła. – mruknąwszy uśmiechnął się do niego delikatnie mając zamyślony wzrok. Żadne z nich nie podejrzewało, że jego myśli nie krążą wokół problemów sercowych panny Granger, a odzyskaniem jej matki, bowiem był w niej mocno zadurzony jeszcze w Hogwardzkich czasach, a uczucie jakie do niej żywił nigdy nie zniknęło, ale stawało się coraz głębsze. Miał nadzieje, że ukojenie przyniesie mu miłość Tonks i zapomni o niej, ale niestety do tej pory nic z tego nie wyszło. ”Hermiona jest taka do niej taka podobna… Może gdybym… Lupin NIE! Jest młodsza od Ciebie o 19 lat. Mogłaby być twoją córką. Z drugiej strony jest taka podobna do Jane. Muszę się uspokoić.” warczał w myślach zamykając oczy i marszcząc brwi. – Remusie wszystko w porządku? – spytała Tonks przytulając się do jego ramienia i patrząc na niego z troską. Wilkołak głęboko odetchnął. – Tak. Jestem tylko zmęczony. – szepnął z nikłym uśmiechem i uwolniwszy się z jej uścisku zniknął w korytarzu.\nDyrektor Hogwartu znajdował się w swoim gabinecie, który posiadał dość niezwykłe dla każdego mugola wyposażenie, ale naturalne dla każdego czarodzieja. Kremowe ściany ozdabiały portrety dawnych dyrektorów Hogwartu, którzy w większości udawali, że śpią, inni zaś otwarcie podsłuchiwali jego rozmowę z czarnoskórym mężczyzną, posiadającyn przepaskę na lewym oku, a odziany był w czarne spodnie oraz skórzany płaszcz w tym samym kolorze i szarą koszulę. Albus posiadał małe biurko po zewnętrznej stronie ozdobione motywami kwiatów, po którego prawej stronie stało coś takiego, na czym zwykle siadał Fawkes. Za biurkiem znajdował się kominek, z którego wesoło trzaskał ogień, a po przeciwnych stronach mebla dwoje wysokich krzeseł wyłożonych czerwonym gładkim materiałem i okrągłych głowicach na szczycie oparcia. Podłoga wykonana ze złota z domieszką rtęci. W wielu miejscach walały się popsute magiczne lub nie przedmioty, a po prawej stronie pomieszczenia w powietrzu obracała misa. Jej zawartością była srebrzysto – czarna substancja. Nad nią znajdowały się półki wypełnione fiolkami z białą masą. Całość okalało złoto układając się w gotycki wzór okiennicy. Pokój był bardzo jasny, a promienie słońca wpadające przez okno w kształcie płatka kwiatu tylko jeszcze bardziej go rozjaśniały. Nagle w kominku buchnął zielony ogień, a z niego wyłoniła się mocno zdenerwowana czerwonowłosa kobieta. – Czy coś się stało Molly? – spytał zmartwiony, siwowłosy mężczyzna. – Ty już doskonale wiesz co! – wrzasnęła wściekła. Dumbledore spojrzał na nią uważnie, a Nicklaus siedział cicho obserwując rozwój wypadków. – Nie wiem o czym mówisz. – odrzekł spokojnie. – Nie pierdol mi tu Dumbledore! – sytuacja musiała być naprawdę poważna, bo Molly Weasley nigdy, ale to nigdy nie przeklnęła. – Doskonale wiesz o kogo mi chodzi. – wysyczała. – Jak mogłeś jej to zrobić. Specjalnie odbyłeś z nią tą rozmowę. – warknęła. – Jaką rozmowę? – spytał zdziwiony Nick. Sytuacja robiła się coraz dziwniejsza… – Skoro Albus nie kwapi się, by panu ją streścić ja to zrobię. – ostro odparła pani Weasley i zanim ktokolwiek zdążył otworzyć usta zaczęła opowiadać.\nGdy Hermiona wstała rozejrzała się po pomieszczeniu, ale nikogo nie dostrzegawszy przebrała się i zeszła do kuchni. Już na schodach poczuła zapach naleśników, a głód dał o sobie znać. Wchodząc do pomieszczenia zastała krzątającą się przy naczyniach matkę gromady rudzielców oraz Albusa Dumbledore’a z parującym białym kubkiem w dłoniach. – Hermionka. Jak miło Cię widzieć. – powiedziała rudowłosa uśmiechając się szeroko. – Dzień dobry pani Weasley, panie Dumbledore. – szepnęła szatynka z nikłym uśmiechem kiwając im kolejno głową. – Witam panno Granger. – odparł staruszek z uśmiechem na ustach. – Molly zostawisz mnie samego z panną Granger? – spytał siwobrody nie spuszczając wzroku z odważnej gryfonki. – Oczywiście Albusie. – mruknęła starsza kobieta przez chwilę obserwując dyrektora, by po chwili wyjść. Dyrektor spojrzał na młodą gryfonkę z troską. – Musi być Ci ciężko dlatego, że twój ukochany nie odwzajemnia twoich uczuć, prawda? – spytał. – Tak. Czy chciał Pan o tym ze mną porozmawiać? – odparła. Mężczyzna westchnął. – Severus jest niezwykle trudnym, młodym człowiekiem, ale dużo przeszedł i trudno do niego dotrzeć. Ktoś taki jak Severus powinien wiedzieć, że ktoś inny o niego dba. – odrzekł cicho kładąc swoje dłonie na jej i uśmiechając się pociesznie. – Sądzi pan zatem, że jednak mam jakieś szanse u niego? – spytała cichym szeptem. – Owszem, ale nie mów nikomu, bo Severus gotów jest mnie za to zabić. – odszepnął czarodziej mrugając okiem, a twarz młodej kobiety rozjaśnił uśmiech. Nagle spojrzał na zegar i wstał gwałtownie. – Niezwykle miło było z panią rozmawiać, ale obowiązki wzywają. – mruknął zdenerwowany, a Hermiona w błyskawicznym tempie zjadła nałożone przez panią Weasley naleśniki i pędem pognała do swojej oazy spokoju. Gdy Albus wychodził natknął się w progu na Molly, która uśmiechnęła się, lecz gdy tylko zniknął za zakrętem kąciki jej ust opadły.\n- Jesteś z siebie zadowolony, Albusie? – wysyczała. – Przez twoje swatki dziewczyna ma złamane serce. – szepnęła z wyrzutem. – Nie chciałem tego Molly. Obiecuję, że to naprawię. – powiedział poważnym tonem, a w jego oczach czaił się smutek. – Ale teraz prosiłbym byś opuściła mój gabinet. – rzekł stanowczo. – Pamiętaj Albusie o obietnicy. – mruknęła i tak jak się pojawiła zniknęła. – Myślę dyrektorze, że będę się zbierać. – chrząknął Fury. – Tak szybko? Może weźmiesz dropsa na drogę? – spytał zdziwiony. – Nie, dziękuję. Muszę poinformować tych półgłówków, że dziewczyna jest cała i zdrowa. – mruknął agent i wyszedł. Gdy szedł po schodach uśmiechnął się do siebie. Lubił takie kobiety. Ciepłe, miłe, ale gdy ktoś miesza się w sprawy bliskich jej osób potrafi pokazać pazur. Zwykle umawiał się z rudymi, bo takie mu odpowiadały. Ich włosy przypominały zachody i wschody słońca, lecz wyjątek stanowiła Natasha. Była taka… Zimna, a on potrzebował ciepłej, kochającej kobiety. Nie był romantykiem, co to, to nie. Raczej smokiem broniącym swojej zdobyczy. Jeśli czegoś chciał – dostawał. Pod tym względem był podobny do Starka, ale nie pozwalał, by emocje nim kierowały. Gdy patrzył na nią czuł niesamowite ciepło w sobie, ale jak wojna z tym całym Voldemortem się skończy będzie musiał o niej zapomnieć. Musiał być w pełni oddany ojczyźnie. W jego życiu nie mogło mieć miejsca zauroczenie, nie mówiąc o miłości. Dobro kraju miało być dla niego najważniejsze. Westchnął. Teraz wiedział co czuli żołnierze, gdy musieli rezygnować ze swoich ukochanych. Miała rodzinę, której on nie chciał burzyć. Pewnie ma wspaniałego męża, który o nią dba. Była potężna i nawet Albus niekiedy się jej obawiał. Otworzył ciężkie drzwi wyjściowe, a podmuch świeżego powietrza uderzył go w twarz. Na dworze czekał na niego Phil. – Wszystko w porządku panie Fury? – spytał z uśmiechem. – Oczywiście agencie Coulson. – odpowiedział mu i dał znak do startu. Chwilę później byli w powietrzu. – Dokąd? – spytał pilot. – Do Stark Tower. – mruknął patrząc na krajobraz za oknem. Coulson jeszcze przez chwilę obserwował swojego szefa starając się dostrzec jakieś oznaki uczuć, które pozwoliłyby odczytać, co trapi czarnoskórego. Jednak w głębi duszy wiedział, że to bezcelowe. Westchnął z rezygnacją i kręcąc głową skupił swój wzrok na widoku zza szyby.\nOch… Byłbym zapomniała… Dla Cb eliza.bluu dedykacja. Obyś znalazła opowiadanie, które mogłabyś czytać zawsze i wszędzie, bo ja takie zdobyłam.\nNastępnego ranka Tony wstał wcześniej niż zwykle i mając na sobie tylko błękitne spodnie od piżamy udał się do pracowni. Gdy dotarł odetchnął pełną piersią. Uwielbiał zapach olejów hydraulicznych i metali. Nauka była jego kochanką, a maszyny, które tworzył owocem ich związku. Pracownią było ogromne pomieszczenie, a w prawie każdym jej miejscu porozrzucane części od złoto – czerwonych skafandrów. Pod ścianą jedna przy drugiej stały oszklone gabloty, w których mieściły się wszystkie zbroje Starka. Po środku pokoju umieszczony był stół wyglądem przypominający taki, jakich używa się do sekcji zwłok. Z lewej strony stał barek w czarnym kolorze i mała oszklona szafka, w której znajdowały się szklanki i kieliszki wszelkiej maści. W kącie tegoż warsztatu postawiony był bardzo wygodny, szary fotel, tak, by ktoś, kto usiadł na nim miał doskonały widok na wszystko, co tam się znajdowało. Podłoga wykonana była z bardzo ciemnego, brązowego agatu, zaś ściany i sufit pomalowane na biało. Nie było tam okien, więc jedynymi źródłami światła była mała żarówka zwisająca z sufitu nad stołem oraz małe „reaktory” nad oszklonymi gablotami nadając całości bardziej mroczny wygląd. – Javis jak szukanie ojczulka dla naszej nowej przyjaciółki? – spytał z błogim uśmiechem rozsiadając się wygodnie na fotelu. – Mam już wyniki sir. Podać je panu teraz, czy woli pan poczekać aż wstanie reszta domowników? – odpowiedziała mu sztuczna inteligencja. – Zanim Młotek wstanie wieczór nastanie. – sarknął. – Podaj teraz. Nie mogę się doczekać. – odparł zacierając ręce. – Według danych, które posiadam w 99,99% to pan jest ojcem. Gratulacje sir. – odrzekł Głos. Oczy playboya powiększyły się do rozmiarów galeonów, a usta rozwarły. Po chwili zamknął je i zacisnął w poziomą kreskę. – Nawet sobie tak nie żartuj Javis. – wycedził przez zęby. – To nie jest żart sir. – zaprzeczyła z urazem inteligencja. Zaszokowany milarder wyszeptał – O kurwa. Muszę się napić. – kierując się w stronę barku.\nGdy Loki wstał rozejrzał się nieprzytomnie po pokoju zastanawiając się, gdzie się znajduje, ale zaraz przypomniał sobie wszystko i rozbudził się zupełnie. Na biurku zauważył list zaadresowany do niego.\n” Drogi Loki!\nProsiłbym byś odzyskał panią Granger jak najszybciej. Najlepiej w ciągu trzech dni. Severus wam pomoże. List jest świstoklikiem. Aktywuje się gdy wypowiesz słowo ”umwelt.” Pamiętaj, by nikomu go nie pokazać.\nA. W. B. D.”\nKłamca uniósł brew i schował kawałek pergaminu do kieszeni. – Trzy dni. Czemu tak długo? Wątpisz we mnie Dumbledore? – mruknął. Nagle ktoś zapukał do drzwi, a gdy otworzył ujrzał wysokiego, ciemnowłosego, mężczyznę odzianego w czarne szaty. – No nareszcie. Ile można czekać mości książe? – zironizował oksybianowooki wyminając go w drzwiach i rozglądając się po pokoju. – Nieźle się urządziłeś, ale dodałbym kilka kwiatków. Byłoby bardziej… dziko. – mruknął ze złośliwym uśmieszkiem. – Wyjdź jak masz zamiar mnie obrażać. – wycedził przez zęby szmaragdowooki i wskazał otwarte drzwi. – Dobra, dobra. – mruknął midgardczyk zamykając je. – Dostałeś wiadomość od Albusa? – spytał śmierciożerca przybierając beznamiętny wyraz twarzy. – Tak. Czy Dumbledore nie wierzy, że sobie poradzę? Dał mi aż 3 dni. – mruknął zły Jotun. – Tak mało? – zapytał zdziwiony Snape. – Mało? Mógłbym ją zabrać nawet dzisiaj! Miałbym spokój z tą czarnowłosą wiedźmą. – wykrzyknął. – Nie unoś się tak, bo Ci żyłka pęknie. Straciłeś moc, nie znasz tu nikogo w okolicy, więc jak? Ale zaraz, zaraz… Jaka wiedźma? – mruknął zdziwiony szpieg. – Czy ja wyglądam na Norny? – spytał zirytowany bóg. – Nie wiem kim jest. Wysoka, czarnowłosa, szarooka. Ubrana w czarną suknię z gorsetem. Ma niezwykle grube, piękne długie włosy. Jest piękna, ale nie w moim typie. Znasz ją? – wymamrotał rzucając się na łóżko. – Hmm… Możliwe, że to była Bellatrix. – mruknął Snape. – Widziałeś może tatuaż taki, jaki ja mam na lewym przedramieniu? – dodał. – Nie Severusie. Nie podziwiałem jej. – westchnął zielonooki i zamykając oczy uśmiechnął się błogo. Posciel była niesamowicie miękka i pachniała jakimiś owocami, których nie znał, a on był zbyt zmęczony, by o tym rozmyślać. – O czym myślisz? – szepnął były ślizgon. – O czymś przyjemnym. Idź. – wyszeptał bóg, a Mistrz Eliksirów pokręciwszy głową wyszedł z pokoju, zaś Loki szybko zakopał się pod kołdrą i zasnął. Szpieg zamknąwszy drzwi na korytarzu spotkał panią Lestrange. – Bella? Co tu robisz? – spytał szczerze zdziwiony. – Ja… Przyszłam do Ciebie. Wiesz może, czy Czarny Pan pozwoli mi się pobawić z tą małą, wredną szlamą? – spytała z nadzieją. – Raczej wątpię. Jest mu potrzebna, a gość Czarnego Pana musi dużo wypoczywać. Idź do siebie. – powiedział, a widząc zawód oraz jej tęskny wzrok parsknął cicho śmiechem i pospiesznie się oddalił. ”Aż mu współczuję. Ciekawe jakie chwyty zastosowała Bella. Ale będzie ubaw.” myślał ze złośliwym uśmieszkiem pospiesznie idąc w stronę wyjścia.\nW tym czasie w domu Starka, gdy gospodarz dowiadywał się wesołej nowiny czerwonowłosa kobieta zajęła się robieniem jej ulubionego dania z dzieciństwa. Kaszanki z barana. Pokroiła mięso, ugotowała kaszę i warzywa, a gdy wszystko podsmażyła włożyła do wcześniej przygotowanych flaków. Końce ciasno zawinęła, a całość pokroiła i przeniosła na talerz, który postawiła na stole. Zapach jaki się roznosił obudził pozostałych domowników, a ci zbiegli się w poszukiwaniu jego źródła. Widząc potrawę na stole wygłodniali rzucili się w jej kierunku. W domu Starka rzadko kiedy ktokolwiek gotował. Większość z nich prócz bycia superbohaterem miała inne zajęcia. Zanim Natasha zdążyła w jakikolwiek sposób zareagować zawartość talerza wylądowała w ustach zebranych, którzy następnie wykrzywili twarze w obrzydzeniu. – Co to za paskudztwo? Tam jest surowe mięso? – spytał Clint z trudem przełykając kęs. – Prawie surowe. – spokojnie odparła agentka, ale w oczach tkliły się iskierki rozbawienia. – Nie dobrze mi. – mruknął Bruce i wybiegł z pomieszczenia, a w chwilę po nim ruszył Steve. – Nie obraź się Natasha, ale nie umiesz gotować. – odparł Barton wyciągając z lodówki butelke piwa i odkorkowawszy pociągnął z niej spory łyk. – Od razu lepiej. – odetchnął. – To ulubiona potrawa Rosjan, więc się nie czepiaj. – burknęła zabrała resztki z talerza i zniknęła na schodach. Barton pokręcił głową i podniósł wzrok zobaczywszy wchodzącego filantropa. – Co tak ładnie pachnie? – spytał brunet oddychając głęboko. – Surowe mięso ala Nathasha, a poza tym ubrałbyś się. Fury może się pojawić. – odparł blondyn, wyminął go i zniknął w korytarzu. – Wolnoć Tomku w swoim domku! – krzyknął za nim Stark i otworzył lodówkę zabierając z niej wszystkie jajka jakie w niej znalazł, po czym zamykając ją zaczął sporządzać jedyną potrawę jaką umiał – jajecznice.\nJane obudziwszy się w swojej celi rozejrzała się, a nie zauważywszy żadnego strażnika przy kratach zaklęciem otworzyła je i upewniając się, że nikogo nie ma w pobliżu pobiegła w stronę wyjścia uprzednio rzuciwszy na siebie zaklęcie kameleona. Wchodząc po wąskich, krętych schodach oświetlonych tylko pohodniami usłyszała, że ktoś się zbliża, więc zbiegając kilka stopni schowała się w najbliższej wnęce. Po chwili zauważyła Laufeysona. ”Trzy dni. Mógłbym uwolnić ją nawet dzisiaj, gdybym znał jej stan zdrowia. W ogóle kim jest ta cała Granger? I ten Wybraniec… O co tu chodzi? Midgardczycy to dziwne i dość prymitywne istoty. Zdażają się wyjątki, ale one potwierdzają tylko regułę.” – pomyślał. Brązowooka wyjęła spinkę z włosów, zaszła go od tyłu i machnięciem ręki przemieniła ją w zwykly kuchenny nóż. Loki był tak zamślony, że nie zauważył jej cienia na ścianie. – Rusz się o milimetr, a dorobię Ci drugi uśmiech – warknęła wściekła kobieta przykładając ostrze do gładkiej skóry. Zaskoczony kłamca spełnił proźbę, ale zaraz przybrał maskę obojętności. – Co tu robisz bożku od siedmiu boleści? – zakpiła podnosząc brew. – Dumbledore kazał Ciebie uwolnić, ale dopiero za jakieś… Trzy dni. – odparł wesołym głosem. Ponieważ Jane zaszła go od tyłu nie widziała strachu w jego oczach. – Po co czekać? Wyprowadzisz mnie z terenu posiadłości, a ja nas teleportuje pod wskazany przez Ciebie adres. – mruknęła. – To jak? – dodała. Loki nie widział innego wyjścia jak przystać na jej propozycje. Westchnął. – Najlepszym sposobem będzie jak zamienisz się w jakieś zwierzę. Czuć od Ciebie potężną magię, więc jakoś musisz ją ukryć, ale nie wiem jakie zwierzę będzie najbezpieczniejsze. – odrzekł zrezygnowany. – Może jakiś ptak? – spytała niepewnie. Kłamca zmarszczył brwi. – Lepiej wróć do celi. Niedługo Cię wyciągnę. Poruszanie się po więzieniu nawet dla mnie jest niebezpieczne. Czego chce od Ciebie Voldemort? – spytał ciekawy mężczyzna. – Bym przystąpiła do niego. – szczerze wyznała bursztynowooka. – Dlaczego akurat ty? Ze względu na moc? – spytał udając zdziwienie. ”Jeszcze chwila. Jak tylko rozluźni uchwyt uda mi się przejąć nóż.” myślał z uwagą słuchając. – Nie tylko przez moc. Jestem jego siostrą. – szepnęła wstydliwie. – Siostrą tyrana. – jęknęła płaczliwie, a w jej oczach błysnęły łzy, zaś kobieta zdjąwszy ostrze z jego skóry upuściła je osuwając się po ścianie i chowając twarz w dłoniach. Laufeyson stał zszokowany, ale zaraz się otrząsnął. – Nie płacz. Musisz wrócić do celi. To ważne. – szepnął cicho rozglądając się uważnie i podnosząc ją do pozycji pionowej. On nienawidził swojego ”brata,” ale nigdy by go nie torturował. Owszem, robił by na przekór, ale nigdy nie skrzywdził. – Chodź – mruknął prowadząc ją do miejsca, gdzie miała spędzić kilka najbliższych dni.\nW tym czasie, gdy Loki i Jane starali się jak najszybciej wydostać spod nadzoru Riddle’a młoda, siedemnastoletnia gryfonka na własną rękę starała się sprowadzić rodzicielkę do głównej kwatery. Niestety sama miała bardzo nikłe szanse, więc jedyne, co jej pozostało to szukanie przydatnych w tym celu informacji, których i tak było niewiele. Znajdowała się ona bowiem w bibliotece siedząc przy malachitowym, okrągłym i niewielkim stoliku się tam mieszczącym. To był jedyny stół, który można było zastać w tym jasno oświetlonym pokoju. Na tymże meblu był rozłożony brązowo – zielony obrus, który przy końcach niczym ramka okalały motywy różnych zwierząt. W równych rzędach stały regały wykonane z topolowego drewna w kolorze ciemnego orzecha, uginając się pod ciężarem książek. Podłoga wykonana zaś była z chalkopirytu. Ściany za to kremowe, a sufit biały. Aż trudno było uwierzyć, że w tym budynku dominować mogą jeszcze jakieś jasne barwy. Nagle do pomieszczenia wparował zdyszany Ron. – Hermiona w salonie stoi Snape. Nigdy go nie widziałem w takim stanie. Był wesoły i chichotał. – wydyszał, ale Grangerówna go już nie słyszała. Słysząc nazwisko swojego ukochanego wybiegła z biblioteki jakby goniło ją stado wściekłych psów. Ron wziąwszy kilka głębszych oddechów wzruszył ramionami i podążył za przyjaciółką. Gdy dotarł do salonu stał się świadkiem nieprawdopodobnej dotąd sceny. Bowiem na środku pokoju stali Severus Snape i Hermiona Granger. Nie było by w tym nic dziwnego, gdyby Hermiona nie miała dłoni na twarzy Mistrza Eliksirów i całowała go w usta, a ten szeroko otwarte oczy i zgarbioną sylwetkę, a ręce szeroko rozwarte. – Miona? – pisnął Ron i poczerwieniał na twarzy. Gryfonka oderwała się od swojego nauczyciela i zszokowana spojrzała na aprzyjaciela. – Eee… To nie tak jak myślisz… Ja… – próbowała się tłumaczyć nastolatka. – Czyściłaś temu dupkowi gębę, bo zapomniał jak się to robi? – ryknął wściekły ściągając w ten sposób uwagę domowników, którzy zastali zaszokowanego Severusa, wściekłego Ronalda oraz przerażoną dziewczynę.\nNo nie… Znowu? Do czterech liter z tymi akapitami. Mam ich dosyć. :/\n10 czerwca 2015 Bez kategoriiMarionetka Ludzkości\nSkończywszy opowiadać zamknęła ostatni magazyn i odłożywszy go na stertę innych rozejrzała się po zaszokowanych twarzach zebranych. Tylko dwie z nich – Severusa oraz Dumbledore’a – zachowały spokój. Pierwszy odezwał się Snape\n- Ciekawi mnie skąd Weasley wytrzasnął te gazetki. – mruknął, a Ron przybrał kolor dojrzałej wiśni.\n- Nie pchaj swojego połamanego nochala w nie swoje sprawy. – syknął wściekły.\n- Ronaldzie Weasley! W tej chwili przeproś Severusa/Profesora! – krzyknęła Molly wraz z Hermioną wstając.\n- Przepraszam. – warknął w stronę Mistrza Eliksirów, a Molly z groźną miną zajęła miejsce.\n- Grzeczniej Ronald. – wysyczała brązowowłosa.\n- Od kogo pani tego żąda panno Granger? – spytał rozbawiony nauczyciel.\n- Widać osoba, od której tego żądam nie ma zamiaru wykonać proźby. – warknęła patrząc z urazą na rudowłosego przyjaciela zaciskając pięści.\n- Co ja znowu zrobiłem? Dlaczego mam być miły dla tego dupka tylko dlatego, że Hermiona coś do niego czuje? – spytał oburzony. Brązowooka rozejrzała się po zebranych i wybiegła ze łzami w oczach.\n- Zaczekaj! – krzyknęła Ginny podążając jej śladem.\n- Wspaniała taktowność Weasley. – zakpił Snape.\n- Wiedziałeś Severusie? – spytał smutno Syriusz.\n- Jestem szpiegiem Black. Coś tak błahego mi nie umknie – odparł spokojnie śmierciożerca. Łapa kiwnął głową i pogrążył się w myślach.\n- Ale… – zaczął Fred\n- … Nowości. – dokończył George.\n- Wybaczcie mi, ale mam ważne spotkanie – cicho odparł Albus znikając w zielonych płomieniach.\n- Ja też mam kilka rzeczy do zrobienia. Przekażcie pannie Granger, że widzę ją w lochach o dziewiątej rano – rzekł Severus i podążył śladem dyrektora. Molly zmarszczyła brwi\n- No to sobie pogadamy Ronaldzie. – rzekła twardym głosem.\n- To my… My musimy już iść. Mamy kilka spraw do załatwienia – wstając szepnął Lupin ciągnąc Nimphadorę w stronę wyjścia. Po chwili Huncwot z bliźniakami rzucili się w w ślad za wilkołakiem popychając Lunę i Moody’ego burcząc pod nosem coś o sprawdzaniu terenu wokół domu. Przerażony Ron rozejrzał się w nadziei, że ktoś został, ale głośno przełknął ślinę, gdy nikogo prócz jego matki nie dostrzegł. ”Zapowiada się trudna rozmowa.” pomyślał i o ile to było możliwe wbił się w fotel.\nW tym czasie piętro wyżej, w jednym z pokoi słychać było stłumiony szloch siedemnastoletniej dziewczyny.\n- Jak on mógł? Ja mu nie wypominałam tego, jak on uganiał się za Lawender, a wszyscy przecież wiedzą jaka jest… plastikowa. – szepnęła płaczliwie brązowooka ze łzami w oczach.\n- Nie płacz. Ron to dupek. Nie warto się nim przejmować. No już… Ci… – szepnęła ognistowłosa kołysząc w ramionach koleżankę, a gdy machnęła różdżką w pokoju zabrzmiała spokojna muzyka, zaś ona sama zaczęła śpiewać cichą balladę patrząc w okno i gładząc przyjaciółkę po włosach. Gdy skończyła zerknęła na śpiącą osóbkę i uśmiechnąwszy się delikatnie szepnęła czule.\n- Śpij dobrze Miona. – po czym położyła głowę przyjaciółki na łóżko i jak najciszej wyszła zamykając drzwi. Obróciła się, a ujrzawszy mężczyznę wciągnęła powietrze z głośnym świstem patrząc na niego ze strachem w oczach.\n- Przepraszam Gin, że Cię przestraszyłem. Wszystko z nią w porządku? – szepnął zmartwiony Black.\n- Nic się nie stało – odetchnęła młoda czarownica.\n- Właśnie zasnęła – dodała uśmiechając się delikatnie.\n- Acha. Jakby coś się działo wiesz, gdzie mnie szukać – mruknął i wyminąwszy ją zniknął za drzwiami jego dawnego pokoju. Kobieta westchnęła.\n- Och Syriuszu… Miłość jest trudna, ale wiem, że sobie poradzisz – szepnęła pokręciła głową oraz przez chwile popatrzyła na drzwi, za którymi zniknął mężczyzna, po czym udała się w przeciwnym niż on kierunku.\nW tym czasie w Riddle Manor Czarny Pan chodził po swoim gabinecie, a na jego krześle z nogami opartymi na blacie biurka siedział dziesięcioletni blondwłosy, brązowooki chłopiec obserwując go z uwagą.\n- Zaraz ścieżkę wydepczesz tatku. – westchnął. Voldemort przystając spojrzał na niego wrogo.\n- Zamknij się. – syknął, a po chwili uśmiechnął się kpiąco.\n- Prawie się utopiłeś w tym kociołku z eliksirem młodości. Masz dług wobec Dumbledore’a. Ledwo Cię uratował. – sarknął na co dziecko prychnęło.\n- To było piętnaście lat temu. Miałem wtedy pięć lat, a ten eliksir miał ciekawie złoty kolor. – powiedział i parsknął śmiechem.\n- Nadal pamiętam twoją przerażoną minę. Jak to było?…\nW ciemnym, ponurym pokoju mały pięcioletni chłopiec pochylał się nad kociołkiem o średnicy osiemdziesięciu pięciu centymetrów. W jego oczach pełnych fascynacji odbijał się złotawy blask substancji w nim się znajdującej. Chłopiec coraz bliżej zbliżał twarz do bulgoczącej masy, a usłyszawszy dźwięk otwierających się drzwi stracił równowagę i wpadł do niego rozbryzgując zawartość po podłodze. Dwoje mężczyzn w różnym wieku wchodząc do pomieszczenia zauważyło rozlany płyn i znikające w naczyniu – stojącym na środku pokoju – podeszwy butów. Pierwszy otcknął się Albus i w trzech susach znalazł się przy kotle zanużając w nim ręce i wyciągając małe dziecko z objęć śmierci. Tom w tym czasie stojąc w progu otwierał i zamykał usta niczym ryba wyjęta z wody, patrząc z przerażeniem jak dyrektor reanimuje jego jedynego syna.\n- Nicklaus… – wyszeptał.\n- Tom biegnij po Poppy. – warknął dyrektor, a Tom jakby obudził się z transu i po kilkunastu sekundach wrócił w towarzystwie krzyczącej pielęgniarki. Wściekła kobieta odwróciła wzrok w kierunku, w którym spoglądał Riddle.\n- Święty Merlinie. Do jakiego eliksiru wpadł? – spytała przerażona.\n- Eliksiru młodości. – wystękał Dropsoholik nie zaprzestając reanimacji. Nagle chłopiec zaczął się krztusić i otworzył oczy.\n- Bogu niech będą dzięki. – odetchnął Lord.\n- Nie bogu, a Albusowi. – złośliwie stwierdziła czarnowłosa.\n- Poppy to nie czas na przekomarzanki. – skarcił ciemnooką Albus.\n- Przepraszam Albusie. Już go zabieram. – odparła skruszona ostrożnie układając dziecko na niewidzialnych noszach.\n… Wtedy jeszcze byłem normalny, a teraz muszę tkwić w ciele dziesięciolatka. – warknął.\n- Nie przesadzaj. Wiesz ile bym dał by starzeć się co trzy lata tylko o rok? – spytał Tom.\n- No a jakże. Przez pierwsze dwa lata po tym wypadku zamiast krwi w moich żyłach płynął ten przeklęty eliksir. – ryknął wściekle zdejmując nogi z biurka i prostując się.\n- Przez tyle lat byłem twoim królikiem doświadczalnym, ale to koniec. – wysyczał.\n- Żegnaj… Tatku. – mruknął i zniknął w chmurze czarnego dymu. Riddle patrzył zaszokowany na puste miejsce, gdzie jeszcze chwile temu siedział jego syn.\n- Kurwa. Muszę go odzyskać. On za dużo wie, a jego krew jest niezwykle cenna, więc nie mogę go zabić. – mruczał wznawiając spacer po pokoju. Nagle przystanął i dotknął Mrocznego Znaku, a do gabinetu wszedł wysoki mężczyzna o kruczoczarnych włosach.\n- Witaj panie. – odrzekłwszy uklęknął.\n- Severusie, czy wiesz po co Cię wezwałem? – spytał czerwonooki odwracając się i patrząc na niego uważnie.\n- Nie mam pojęcia mój panie. – szepnął śmierciożerca.\n- Nicklaus uciekł. Masz go znaleźć i sprowadzić, ale nie rób mu krzywdy. Jest mi potrzebny. On i jego kuzynka. Są zbyt cenni by pozwolić im uciec – powiedział cicho.\n- Tylko ty mnie nigdy nie zawiodłeś i tylko Tobie mogę ufać. Gdy odzyskam ciało z pomocą syna i posiądę jego moc zdobędę władzę nad światem, a wtedy sowicie Cię wynagrodzę… kuzynie. – szepnął.\n- Panie to za dużo. Ja na to nie zasługuję. – odparł równie cicho Snape.\n- Nonsens. Możesz odejść, a co do zachowania względem gościa to zadanie będzie twoją karą – mruknął Voldemort, ale Mistrz Eliksirów nie ruszył się nawet o milimetr.\n- Wybacz mi śmiałość mój panie, ale po co Ci dziewczyna? Nie lepiej ją zabić? – spytał ostrożnie Severus.\n- Och Severusie. Jest moją siostrzenicą, ma w sobie potężne pokłady magii. Byłaby wręcz idealnym sojusznikiem. – westchnął.\n- A teraz idź. Muszę pomyśleć. – rzekł, a nauczyciel podniósł się z klęczek, ukłonił i pospiesznie opuścił pomieszczenie. Lord długo zastanawiał się nad tym gdzie mogła ukryć się jego siostrzenica. Głęboko wierzył, że uda mu się szybko wygrać wojnę, a wtedy znajdzie sposób by pomóc Lokiemu. Byłby niezwykle potężnym sojusznikiem. Jeśli by zawiódł ukradłby mu magię i przypomniał gdzie jego miejsce. W tym świecie to on miał rządzić. Chciał by wszyscy byli mu usłuszni. Chciał władzy i potęgi, a jedyną przeszkodą był Chłopiec Który Przeżył By Zawsze Rujnować Jego Plany. Nienawidził swojej obecnej postaci. Jego syn musi fizycznie dorosnąć do przynajmiej czternastego roku życia, by wszystko przebiegło zgodnie z planem. Miał mało czasu. Ciało, w którym tkwił niedługo zacznie gnić, a wtedy rytułał będzie niemożliwy do zrealizowania. Gdyby użył ciała ojca swojej siostrzenicy miałby wystarczająco dużo czasu do zrealizowania swoich planów. Uśmiechnął się przebiegle. ”Tak… To plan doskonały. Kiedy ją znajdę, znajdę jej ojca, a wtedy jego ciało się nada na te kilka lat. Oby żył i był w świetnej formie. Po Ziemi przyjdzie czas na Asgard. Thor zrobi wszystko, by uratować brata, a Odyn, by uratować następcę tronu.” myślał. Nie zauważył jednak luki w swoim planie. Loki nie był po jego stronie. Tak jak on pragnął władzy, więc wątpliwe było to, czy jego plan się powiedzie. Jak na razie musi szybko znaleźć ciało z mocą czarodzieja.\nTik, tak, tik, tak… Czas ucieka i nie czeka. Dla tego, kto da komentarz specjalna nagroda.\n8 czerwca 2015 Bez kategoriiMarionetka Ludzkości\nW tym czasie, gdy Severus odprowadzał Jane do lochu młody bóg znalazł się w gabinecie Czarnego Pana. Było to pomieszczenie dosyć jasne. Nie pasujące do jego image’u. As rozejrzał się. Biurko, krzesła oraz regał były z ciemnego dębowego drewna, ale nie zawierały żadnych ozdób, czy płaskorzeźb. Ściany pomalowane były na biało, a podłoga wykonana z jednych z droższych paneli. Jedynym oświetleniem było światło dnia padające zza gotykowych okien, na których zawieszone były złociste, niezwykle lekkie i puszyste w dotyku zasłony. Na biurku piętrzyły się stosy zapisanych pergaminów i stara księga.\n- Przepraszam za ten bałagan, ale miałem kilka spraw do załatwienia, a nie miewam często gości. – rzekł Tom, machnął różdżką i pergaminy schowały się do szuflad. Książka zaś na wolne miejsce, wśród jednej z półek regału. Zanim jednak Riddle zabezpieczył ją przed ciekawskim okiem, Laufeyson zdążył wychwycić tytuł.: ” Dzieje Merlina.”\n- Bardzo ładny gabinet Tomie. – rzekł cicho nie spuszczając wzroku z miejsca, w którym leżała księga. Voldemort skrzywił się na wspomnienie o ojcu.\n- Dziękuję, ale przejdźmy do konkretów. Jak się tu znalazłeś? – spytał rozsiadając się wygodnie na krześle oraz złączając koniuszki palców. Loki westchnął ze znurzeniem po raz kolejny zaczynając swoją opowieść. Gdy skończył rozanielony Voldemort roześmiał się.\n- Więc jesteś bogiem i twoją karą jest pomaganie śmiertelnikom inaczej czeka Cię śmierć? – spytał by się upewnić.\n- Tak. Mogę zatrzymać się tu kilka dni? – spytał niepewnie.\n- Ależ oczywiście książe. Zaraz każę przygotować najlepszy pokój – odrzekł Lord radośnie, a młody skazaniec skinął głową i udał się na samotny spacer po lochach. W jednej z cel zauważył kobietę bardzo podobną do tej ze snu. Nie przyglądał się jej zbytnio, by nie zauważyła jego zainteresowania. ”A jeśli to ona?” pomyślał, ale zaraz odrzucił te myśl, gdy usłyszał jej głos. Tamta kobieta miała delikatniejszy, a jej wargi nie były tak pełne, jak tej zza krat. ”Co się ze mną dzieje? Dlaczego ciągle o niej myślę? To bez sensu… Może rzuciła na mnie urok? Ale jak? Nigdy jej nie widziałem, a z tego co wiem ona nie opuszczała swojej planety.” Takie i inne myśli zaprzątały umysł Kłamcy, który nijak nie mógł wybić sobie jej z głowy. ”Mam kilka dni na ucieczkę z jej matką z tego miejsca, więc lepiej by Albus szybko coś wymyślił.” pomyślał. W pewnej chwili zauważył blondwłosego chłopca, a zimne, zielone oczy zalśniły na krótką chwilę dawnym blaskiem.\n- Podejdź do mnie chłopcze. – krzyknął w jego stronę kłamca. Przerażony chłopiec rozejrzał się, a gdy nikogo nie spostrzegł wskazał na siebie.\n- Tak ty. – warknął wściekły.\n- Skombinuj mi atrament, pióro i pergamin. Byle szybko. – rozkazał i pogwizdując wesoło skierował się do swojego tymczasowego lokum. Będąc już w swoim pokoju rozejrzał się z szerokim uśmiechem po wnętrzu. Było urządzone tak jak lubił. Żadnych zbędnych mebli. Tylko dwoje prawie niezauważalnych drzwi w kolorze ścian prowadzących do łazienki i garderoby, dość duże łóżko z baldachimem, którego materiał był bardzo delikatny w dotyku, pół przeźroczysty o srebnym odcieniu. Posiadało też wypolerowane, solidne kolumny o ciemnej barwie brązu oraz satynową pościel barwy zgniłej zieleni. Wokół mebla rozłożony był miękki dywan układający się w kształt koła. Naprzeciwko niego stało biurko wykonane z wierzby i pomalowane ciemnobrązową farbą oraz lakierem. Nie było specjalnie okazałe i to mu odpowiadało. Nie lubił bogato zdobionych w rysunki i malowidła mebli. Cenił prostotę i kunsz wykonania. Krzesło także było proste i różniło się od biurka tylko tym, że siedzenie jak i oparcie wyściułane było zielono czerwonym, szorstkim materiałem. Obok łóżka stała mała szafka z lampą oliwną dawnego typu, a ściany pomalowane były na oliwkowy kolor. Jedna z nich była całkowicie przeszklona, a biały odcień jedwabnych zasłon, które falowały na wietrze niczym pióra gołębia w locie oślepiały swoim blaskiem. ”Jestem w raju.” pomyślał, ale nie nacieszył się długo samotnością, bowiem usłyszał pukanie do drzwi.\n- Wejdź i postaw to o co prosiłem na biurku. – mruknął i nie patrząc na osobę w progu skierował się w stronę pierwszych drzwi prowadzących do łazienki. Głos, który usłyszał nie należał do małego chłopca.\nW Stark Tower Nick Fury starał się zabrać głos, co było trudne, gdyż większość avengersów wymieniała się coraz to nowszymi pomysłami jak odszukać ich nową znajomą. Fury pokręcił głową. Wiedział, że nic nie wskóra. Kiwnął na Natashę, by ta wyszła z nim na chwilę.\n- Agentko Romanova. Za pół godziny mam spotkanie z moim dawnym znajomym, który także jej szuka. Poinformuj resztę. – rzekł cicho, a gdy kobieta skinęła głową, odwróciwszy się na pięcie opuścił budynek, zaś ona wślizgnęła się do sali zajmując poprzednie miejsce. Hawkeye widząc, że jego przyjaciele nie znajdą tak szybko rozwiązania gwizdnął przeciągle w ten sposób zwracając na siebie uwagę kolegów i przerywając burzę mózgów.\n- O co chodzi Sokole Oko? – spytał Steve.\n- Zauważyliści może, że Fury zniknął? – spytał podnosząc brew, a Avengersi spojrzeli na miejsce, gdzie jeszcze kilka minut temu stał ich szef.\n- Em… Gdzie Fury? – spytał niepewnie Stark.\n- Miał ważne spotkanie z osobą, która także jej szuka. – odpowiedziała mu Czarna Wdowa. Stark gwizdnął przeciągle.\n- Ta mała jest rozchwytywana jak świeże bułeczki. – powiedział.\n- Boże daj mi siłę… – szepnęli Steve, Bruce oraz Clint chowając twarz w dłoniach, zaś agentka wywróciła oczami.\n- Obawiam się chłopaki, że nawet bogowie nic nie poradzą na jego głupotę… – mruknęła cicho.\n- Hej! Słyszałem! – zakrzyknął oburzony Stark.\n- No i miałeś – odparła złośliwie rudowłosa. Tony prychnął.\n- Odetnę Ci dostęp do barku. – mruknął patrząc na nią gniewnie. Błękitnooka uśmiechnęła się złośliwie.\n- У меня есть домашняя водка. Ваш иксусственный некрасиво. – rzekła po rosyjsku krzywiąc się z niesmakiem, a Clint prychnął.\n- Sie werden überrascht sein. Ich weiß, wo Tony hält liefern die beste amerikanische Wodka – szepnął po niemiecku. Natasza uśmiechnęła się promiennie. Stark siedział zdezorientowany. Zawsze był słaby z języków. Tego typu sprawy załatwiała za niego Peper.\n- Nie wiem, o co chodzi, ale nie podobają mi się języki, w których mówicie. Zmieńcie na jakiś zrozumiały, a jak nie… utnę dostęp też Clintowi – mruknął z statysfakcją i dumą ze swojego pomysłu mrużąc oczy. Szpiedzy spojrzeli na siebie porozumiewawczo.\n- Czyżby szantaż Tony? – spytała kobieta.\n- Całkem możliwe. – powiedział pewnym głosem.\n- A teraz wybaczcie. Nauka wzywa. – rzekłwszy to wstał z miejsca i zniknął za drzwiami.***************************************************************\nUsłyszawszy damski głos Loki odwrócił się w stronę wyjścia i ujrzał wysoką, czarnowłosą kobietę z szaleńczym błyskiem w oku, która wszedłwszy do środka przesunęła palcem po powierzchni blatu biurka.\n- Wybacz mi tę śmiałość książe, ale czy mogę dotrzymać Ci towarzystwa? – spytała patrząc na niego kokieteryjnie. Loki spojrzał na nią chłodno.\n- Nie. Chcę zostać sam. – rzekł zimno i odwrócił się do niej plecami dusząc w sobie śmiech.\n- Ale… – zaczęła.\n- Wyjdź. – powiedział ostro. Gdy Lestrange szybkim krokiem ze łzami w oczach wyszła z pomieszczenia parsknął śmiechem.\n- Na Odyna. Naprawdę Riddle jest taki głupi? Nie dziwne, że jeszcze nie zdobył władzy nad tym marnym światem. Gdzie te dziecko? – mruknął i tej samej chwili ktoś zapukał. ”Jeśli to ta wariatka to niech ten ich cały Merlin ma ją w swojej opiece.” pomyślawszy otworzył drzwi. Na szczęście Belli w drzwiach stał mały, przerażony blondwłosy chłopiec z dosyć sporym zwojem pergaminu, średniej wielkości kałamarzem po brzegi wypełnionym atramentem oraz dużym ostro zakończonym gęsim piórem.\n- Doskonale się spisałeś. – szepnął i uśmiechnął się ciepło do niego kładąc mu rękę na ramieniu, a twarz chłopca rozjaśnił uśmiech. Szczęśliwy w podskokach oddalił się. Czarodziej uśmiechnął się smutno i cicho zamknął drzwi. Ten chłopiec przypominał mu jego samego, gdy starał się o uwagę ojczyma, a w zamian dostawał reprymendy i kary. Potrząsnął głową chcąc odgonić bolesne wspomnienia i udał się we wcześniejszym kierunku. Gdy tylko zamknęły się drzwi chłopiec ustał i obejrzawszy się za siebie prychnął pod nosem, by po chwili ruszyć dalej.\nA ten jak się podoba?\nNatasha mówi, że alkohol, który pije Tony jest paskudny, a Clint na to, że wie, gdzie ten trzyma najlepsze trunki.\n5 czerwca 2015 Bez kategoriiMarionetka Ludzkości\nW tym czasie, w domu Syriusza troje nastolatków obmyślało plan jak znaleźć Pannę – Wiem – To – Wszystko. Cała trójka siedziała przy zamkniętym oknie, a jedynym światłem były promienie zachodzącego słońca.\n- Może wyślemy jej patronusa z proźbą o kontakt? – spytał Ron, a Ginny i Harry spojrzeli na niego z szokiem.\n- Ron! Jesteś genialny! – wykrzyknęła młoda Weasley’ówna.\n- Ciszej Gin. Chcesz by reszta dowiedziała się co knujemy? – syknął zielonooki.\n- Faktycznie. Przepraszam. Zapomniałam się. – szepnęła zawstydzona.\n- No dobra. To kto rzuca? – spytał rudowłosy chłopak.\n- Ginny? – rzekł czarnowłosy i spojrzał prosząco na dziewczynę, która spłonęła rumieńcem. Odchrząknęła i zamykając oczy uśmiechnęła się lekko.\n- Expectro Patronum – szepnęła uchyliwszy powieki, a z jej różdżki wystrzeliła smuga światła formując się w srebrzystego konia, który spojrzawszy jej w oczy pocwałował na zachód.\nW tym samym czasie młoda brązowooka gryfonka ocierała łzy śmiechu wraz z jednym z avengersów. Nagle zauważywszy białą poświatę , która wpadając przez okno uformowała się w postać konia natychmiast spoważniała. Patronus przemówił głosem młodej dziewczyny.\n- Hermiono gdzie jesteś? Chyba te ścierwojady Cię nie złapały, prawda? Daj znać, że wszystko w porządku. Martwimy się. – Granger’ówna zerwała się z miejsca i pobiegła w kierunku windy, a za nią przerażony doktor.\n- Co to było?! – krzyknął.\n- Kompletnie o nich zapomniałam. Muszę wracać.- szepnęła. ” Zaraz, zaraz… Przecież umiem się teleportować.” pomyślała i zatrzymała się gwałtownie, a Bruce nie zdążywszy wyhamować wpadł na nią o mały włos nie przewracając.\n- Co to było? Co się stało? – pytał zdezorientowany.\n- Długo by tłumaczyć. Muszę wracać. Pożegnam się z wami i wracam. Odezwę się do Starka w sprawie ojca. Żegnaj doktorze Banner. – powiedziawszy teleportowała się do sali, gdzie przebywał Anthony i reszta avengersów.\n- Chciałam się pożegnać. Obowiązki wzywają. Odezwę się do Ciebie jeszcze Anthony w sprawie ojca. – rzekła, skinęła im głową i zniknęła. Bohaterowie siedzieli zszokowani. Nagle do pomieszczenia wpadł naukowiec.\n- Co mnie ominęło? – wydyszał kładąc dłonie na kolanach.\nGryfonka wylądowała z cichym pyknięciem przed dwuczęściowym budynkiem. Uniosła dłoń i z koniuszków jej palców wypłynęły strumienie czystego białego światła łącząc się w jeden promień, który przekształciwszy się w wydrę wszedł w ścianę. Po chwili domy zaczęły się przesuwać, a pomiędzy nimi wyłonił się kolejny. Ze środka wybiegła młoda ognistowłosa gryfonka rzucając się brązowookiej na szyję z piskiem.\n- Gin udusisz mnie. – szepnęła młoda Granger.\n- Przepraszam Herm, ale tak się cieszę, że nic Ci nie jest. – odparła radośnie Ruda, ale nagle spoważniała.\n- Właź do środka. Tu nie jest bezpiecznie. – rzekła i pociągnęła Hermionę w kierunku drzwi. Gdy weszły do holu zauważywszy dużego czarnego psa.\n- Ppponurak. – wyjąkała starsza z nich. Nagle pies przeobraził się w wysokiego, szarookiego bruneta, który uśmiechnął się do nich psotnie. Brązowowłosa wyciągnęła różdżkę i syknęła marszcząc brwi.\n- Co Harry’emu podarował Syriusz Black? – Syriusz uśmiechnął się szeroko.\n- Fragment lusterka dwukierunkowego. – odparł próbując zachować powagę, ale warga drgała mu w uśmiechu. Gryfonka uśmiechnęła się szeroko – Syriusz! – krzyknęła rzuciwszy się mu w ramiona.\n- Tak bardzo tęskniłam. – szepnęła wzruszona. – Ja też. – mruknął z uśmiechem, ale gdy tylko oderwała się od niego i zaczęła witać z innymi domownikami humor nieco mu się pogorszył.\n- Syriuszu… – zaczęła Ginny kładąc mu rękę na ramieniu, ale ten potrząsnął głową i uśmiechnął się smutno.\n- Wiem. Chciałbym, ale ona nie chce. – szepnął i ruszył w stronę przyjaciół z wesołymi iskierkami w oczach oraz uśmiechem pełnym szczęścia i ulgi, a za nim podążyła młoda czerwonowłosa czarownica patrząc na niego z troską. Gdy weszli do środka Dumbledore próbował uciszyć towarzystwo, ale dopiero pojawienie się Severusa, który po rzuceniu zaklęcia mruknął\n- Tak lepiej. – skutecznie ich uciszyło.\n- Severusie to było zbędne. – odparł rozbawiony dyrektor. – Akurat. Widziałem jakie zbędne. – prychnął szpieg, a Hermiona podniosła rękę.\n- Granger wróciła i stara się znowu wydłubać wszystkim oczy tą ręką Dumbeldore? – syknął Snape, ale Albus go zignorował. Był zajęty odczynaniem uroków rzucanych przez nowoprzybyłego. Śmierciożerca widząc, że nic więcej nie zdziała wściekły usiadł na jedynym wolnym miejscu – obok Hermiony. W jego mniemaniu to był najgorszy wybór jaki mógł dokonać. Nawet nie zauważył, że Dumbledore coś do niego mówi.\n- Severusie… Severusie. Wszystko w porządku? – spytał zmartwiony czarodziej.\n- Oczywiście. Myślałem nad eliksirami, które na mnie czekają. Kilka z nich muszę przemycić Jane. – powiedział obojętnym głosem. Granger’ówna zakryła ręką usta, a z jej oczu poleciały łzy.\n- Przepraszam… Przepraszam. Gdybym została… – szeptała łkając.\n- To byś nie żyła przy odrobinie szczęścia. – warknął Naczelny Postrach Hogwartu.\n- Dobrze, dobrze Severusie. Wszyscy wiemy, że się martwisz o pannę Granger, ale powiedz jak spotkanie? – spytał dyrektor, a Severus zwęził oczy i spiął się. ”Ja się nie martwię stary capie.” warknął w myślach, ale nie powiedział tych słów na głos.\n- A jak myślisz Dumbledore? Wszedłem do sali tortur z Laufeysonem i pogadaliśmy przy herbatce i ciasteczkach jak stare, dobre plotkary. Potem psiapsiółki sobie poszły, bym mógł w spokoju truć matkę Granger eliksirami leczniczymi mojego autorstwa. – odparł, a kilka osób parsknęło śmiechem, lecz umilkło pod spojrzeniem autora słów. Tylko Dumbledore roześmiał się otwarcie, ale zaraz spoważniał.\n- Czy Loki wykonuje swoje zadanie? – spytał patrząc na niego wyczekująco. Snape skulił się wewnętrznie pod tym spojrzeniem. Dumbledore zawsze budził w nim strach i podziw, jak i u większości czarodziejskiego społeczeństwa.\n- Tak. – rzekł pewnym głosem.\n- Przepraszam, że przerywam profesorom, ale chce Pan powiedzieć, że był tutaj Loki Laufeyson? Trzeci na liście najniebezpieczniejszy przestępca w mugolskim świecie? – spytała brązowooka czarownica, a Snape uniósł brew.\n- Czy coś pani wie, panno Granger? – spytał ostro dyrektor.\n- Ja… Ron masz jeszcze te gazetki o avengersach? – zapytała stojącego przy drzwiach przyjaciela, który burknąwszy coś pod nosem pognał do swojego pokoju, by po chwili pojawić się z pokaźnym stosem magazynów.\n- Em… Mogę? – spytała zerkając na dyrektora, a gdy skinął głową zaczęła opowiadać.\nUgh. No dobra… Raz kozie śmierć… Mam 13-ście rozdziałów, ale nie wszystkie zbetowane, a teraz uwaga, bo idzie szantaż. Za jeden jeszcze komentarz będzie rozdział 12, z którego jestem naprawdę dumna. Dzieją się w nim fajne rzeczy, więc…\nNa innym kontynencie w jednym z korytarzy niesławnego więzienia stworzonego przez Czarnego Pana i jego popleczników zmierzało dwóch mężczyzn. Jeden z nich wyróżniał się bransoletami na nadgarstkach oraz niecodziennym ubiorem. Drugi zaś poza długimi do ramion czarnymi włosami, które błyszczały niczym pióra kruka nie wyróżniał się niczym. Dotarwszy pod drzwi, z których słychać było przerażające wrzaski i trzaski rzucanych zaklęć zastukał.\n- Wejść. – usłyszawszy spełnił proźbę.\n- Panie, przyprowadziłem kogoś. Myślę, że będziesz zadowolony. – powiedział Mistrz Eliksirów.\n- Kogóż to mój drogi przyjacielu? – spytał Ten Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać uśmiechając się szeroko.\n- Twierdzi, że nazywa się Loki Laufeyson. – rzekł śmierciożerca mając wciąż spuszczoną głowę, ale ukradkiem oceniając stan kobiety leżącej na posadzce. Zdumiony Riddle wyszedł szybkim krokiem z pomieszczenia, a zauważywszy Loki’ego wyciągnął przed siebie ręce.\n- Książe. Jak miło widzieć Waszą Wysokość w moich skromnych progach. Proszę. Zapraszam do środka. – odparł wskazując drzwi do sali przesłuchań. Gdy Kłamca wszedł Lord spytał.\n- Co sprowadza do nas tak zacną osobistość? – Loki uśmiechnął się w typowy dla siebie sposób.\n- Proszę mi mówić po imieniu. – rzekłwszy to zerknął z ukosa na skuloną w rogu pomieszczenia Jane.\n- A trafiłem tutaj przez głupotę Thora. Chociaż raz dobrze na tym wyszedłem…\n- Thor! Ląduj! Nie utrzymam się! – krzyczał rozpaczliwie próbując utrzymać się ramienia przyrodniego brata. Niestety nie minęła chwila, a jego palce zsunęły się z muskularnego ramienia towarzysza i Książe z krzykiem spadł prosto na nauczyciela Eliksirów, a dziwne kwiaty, które były przez niego zbierane rozsypały się po trawie. Severus jęknął.\n– Kolejny dureń próbuje latać na miotle? – sarknął.\n– Patrz co narobiłeś. Te kwiaty są mi potrzebne, a rosną raz na dwa lata durniu. – warknął Snape.\n– Ups. – szepnął Loki podnosząc w górę kącik ust.\n– Ups? UPS?! – ryknął Severus.\n– Zejdź ze mnie a pokarzę Ci twoje UPS. – stęknął.\n– Wolę nie. Jak na człowieka jesteś dość wygodny. Zwłaszcza, że spadłem z wysokości jakiś 10 stóp. – odparł wesoło Loki, ale przypomniawszy sobie przez kogo doszło do tego wypadku skrzywił się.\n– Kto Cię z miotły zrzucił? Chciałbym mu wysłać ognistą – powiedział nauczyciel z krzywym uśmieszkiem, na co Loki prychnął.\n– Nie jestem stąd, ale zgaduję, że te miotły to jakiś wasz środek transportu? – spytał podnosząc brew.\n– Złaź ze mnie. Nie wiem, jakich oparów się nawdychałeś, lub co piłeś, czy jadłeś, ale musiało być naprawdę mocne. – mruknął, a gdy asgardczyk wstał obrażony Severus wciągnął gwałtownie powietrze.\n– Jak się nazywasz? – spytał lekko dysząc.\n– Loki Laufeyson. A ty midgardczyku? – zapytał Kłamca. Snape podniósł się z trudem zapisując w pamięci, że wizyta u Pomfey jednak go nie ominie.\n– Severus Snape mości książe. Chodź za mną ofiaro losu. – rzekwszy to machnął na niego ręką i pokręcił głową.\n– Ten to ma problemy. – mruknął pod nosem, a odwróciwszy się na pięcie zniknął między drzewami. Młody książe chcąc nie chcąc podążył za nim.\nCzarny Pan spojrzał na swojego sługę groźnie, a ten przełknął ślinę, bowiem domyślił się, że dostanie karę za tak karygodne zachowanie względem boga. Cruciatusy Voldemorta były naprawdę bolesne.\n- Drogi książe zapraszam do mojego gabinetu. Severusie zajmiesz się naszym gościem? – spytał patrząc uważnie na szpiega.\n- Oczywiście mój panie. Żyję by Ci służyć. – odparł kłaniając się nisko. Gdy Loki i Voldemort zniknęli za drzwiami Severus podszedł do czarodziejki i wyciągnąwszy zza peleryny fiolkę z zielonawym płynem wlał jej zawartość do ust.\n- Połknij to Jane. Pozwoli Ci to wytrzymać kilka godzin Crutiatusów. Mam złą wiadomość. Jeszcze nie znaleźliśmy Hermiony, ale staramy się. Bądź dzielna – szepnął do niej pomagając jej wstać oraz dojść do lochu.\n- Na razie tylko tyle mogę zrobić. – mruknął.\n- Dziękuję. – szepnęła, a jej towarzysz uśmiechnął się kącikiem ust.\n- Zawsze mi pomagałaś jako profesorka. To dla mnie czysta przyjemność pomóc tobie. – rzekł cicho i zagłębił się we wspomnieniach.\nSeverus zmierzał pustym korytarzem do gabinetu dyrektora. Nagle zza rogu wyłoniło się czterech chłopców. Wysoki, brązowooki młodzieniec o bladej cerze i wiecznie zmierzwionych czarnych włosach. Stojący obok niego kolega był wysoki, lekko umięśniony, posiadał długie do ramion brązowe włosy oraz stalowe spojrzenie. Za nimi stało dwóch chuderlawych chłopców. Jeden z nich miał szczurzatą twarz i myszate włosy. Drugi był wysokim brązowowłosym młodzieńcem o smutnym spojrzeniu brązowych oczu.\n– Proszę, proszę. Kogoż my tu mamy?… Smarkerus. Jak miło… – powiedział James Potter – młody mężczyzna o wiecznie zmierzwionych włosach i czekoladowych oczach, a on jak i jego koledzy ubrani byli w letnie mundurki szkolne w kolorach Gryfindoor’u.\n– Potter i jego świta. – syknął czarnooki ślizgon.\n– Grzeczniej, grzeczniej Smarkerusie, a może wyjdziesz z naszej pogawędki cało… – rzekł z namysłem gryfon. Nagle przed nimi stanęła Jane ubrana w typowe nauczycielskie szaty.\n– Trochę grzeczniej panie Potter, a może punkty w pana domu nie ucierpią. – odparła zmysłowym głosem, od którego Syriusz poluzował krawat, a James przeknął ślinę.\n– Zdaje się, że ktoś na pana czeka panie Snape. – mruknęła, a Severus wyminął ich bez słowa.\nDotarwszy do jednej z cel włożył ukradkiem do kieszeni jej sukienki złożoną kopertę i buteleczkę z perłową substancją. Kilka chwil po tym jak Severus zamknął ciężkie drzwi lochu Jane rozpłakała się. Brat, którego kochała stał się tyranem, córka zaginęła, a ojciec jej pierworodnej nawet nie wie o jej istnieniu. Usłyszawszy rumor złapała za kieszeń, ale zamiast różdżki znalazła jakąś fiolkę i kopertę. Kiedy ją otworzyła ujrzała list napisany pismem jej dawnego, ulubionego ucznia.\nFiolka, którą znalazłaś to eliksir Quitely, który łagodzi przebieg zaklęcia Crucio. Trzymaj się. Wróg mojego wroga jest moim przyjacielem. Przyjaciel\nJane uśmiechnęła się lekko. ” Cały Severus. Zawsze ostrożny. Tylko jedno zdanie mnie zastanawia… Wróg mojego wroga jest moim przyjacielem. To jakaś wskazówka? ” pomyślała. Nie dane było jej dokończyć myśli bo obok jej więzienia przemknął asgardzki bóg.\n- Mój boże… Loki? – szepnęła przerażona. ”Jeśli Loki dołączył do mojego brata wszystko stracone…” szepnęła w myślach, a łza, która kręciła się w jej oku spłynęła po policzku, by móc zniknąć w materiale jej sukienki.\nWybaczcie mi zwłokę, ale internet padł, a w komórce nawet komentarza nie mogę dodać. :/\n7 maja 2015 Bez kategoriiMarionetka Ludzkości\nPodczas gdy w Riddle Manor przesłuchiwana była matka Hermiony, na Grimmauld Place 12 trwała nadal dyskusja do której dołączył Wybraniec i jego przyjaciele.\n- Z całym szacunkiem panie Dumbledore, ale po co Voldemortowi mama Hermiony? Bez urazy, ale jest tylko mugolką – powiedział Ronald błękitnooki rudzielec nieciekawej urody. ” Gdyby tu była Hermiona powiedziałaby, że chce nas schwytać.” pomyślał Harry. Miał oczy koloru avady, czarne wiecznie zmierzchwione włosy i bladą cere.\n- Ponieważ chce ją do siebie zwabić, a jej tropem może podążyć Harry. Jeśli ją znajdzie przed nami… Wolę nie myśleć co jej może zrobić Ronie. – odrzekł Syriusz. Oszołomiony Potter krzyknął\n- Syriusz?! Ty żyjesz?! – a twarze zszokowanych hogwardzikch uczniów zwróciły się w stronę Huncwota.\n- Jak widać – zażartował Łapa uśmiechnąwszy się szeroko.\n- Jak to zrobiłeś? Czemu to ukrywaliście? Opowiesz nam? – spytał najmłodszy syn Molly.\n- Właśnie. Opowiedz. – odparł wciąż lekko oszołomiony Chłopiec z Blizną kiwając głową.\n- Profesorze, a co z Hermioną? – spytała zmartwiona Ginny.\n- Mam pewien pomysł, ale do jego wykonania potrzebujemy naszego gościa. – rzekł Albus z błyskiem w oku, który nie spodobał się Kłamcy.\nW Stark Tower, kilka pięter pod ziemią grupa superbohaterów dyskutowała o czymś zawzięcie.\n- Więc twierdzisz, że uratowała Cię małolata? – spytała Natasha – rudowłosa, błękitnooka piękność, ubrana w swój ulubiony obcisły kombinezon podnosząc brew.\n- Ykym – odpowiedział jej Tony pochłaniając kolejnego już pączka. Tylko bóg piorunów siedział milczący.\n- Thor. Czy coś się stało? – spytał Bruce – czarnowłosy ciemnooki mężczyzna, który miał na sobie ciemnofioletową koszulę, szare spodnie, a także marynarkę w tym samym odcieniu oraz kitel.\n- Bracia. Zrobiłem coś okropnego – powiedział gromowładny.\n- Zabiłeś Lokiego przez pomyłkę? – zażartował Tony przełykając ostatni kęs.\n- Stark – syknął ostrzegawczo Clint. Posiadał jasnobrązowe włosy oraz szaro-błękitne oczy.\n- Gorzej Człowieku z Żelaza. Po raz kolejny zawiodłem Odyna – odparł ze smutkiem bóg i schowawszy twarz w dłoniach opowiedział im jak do tego doszło.\n”Po wylądowaniu na Ziemi Gromowładny zakuł Lokiego w kajdany.\n- To dla bezpieczeństwa bracie. Byś znowu nie uciekł i nie narobił szkód – powiedział. Loki spojrzał na niego uważnie, a dostrzegawszy troskę na twarzy przyrodniego brata skinął głową.\n- Rozumiem twoją troskę bracie, ale jak się obronię w razie niebezpieczeństwa? – spytał kłamca unosząc brew. Thor otworzył usta, ale zaraz je zamknął.\n- Obronię Cię. Wolą Odyna było byś zamieszkał wśród moich przyjaciół i pomagał nam w walce ze złem. Nikt nie ma prawa go podważyć. Złap mnie za ramię - odparł bóg piorunów i uniósł Mjöllnir. Loki spojrzał na niego przerażony.\n- Co? Postradałeś rozum? A jeśli się nie utrzymam i spadnę? Mógłbym poobijać się o gałęzie, lub zginąć. – syknął wściekle Laufeyson.\n- Nic Ci się nie stanie bracie. Masz moje słowo – odrzekł Thor patrząc w niebo i kiedy towarzysz złapał go za ramię wzbili się w powietrze. W pewnej chwili młodszy z braci zaczął krzyczeć.\n- Thor! Ląduj! Nie utrzymam się! – lecz Thor go nie słyszał. Usłyszawszy wrzask zorientował się, że nie czuje ręki druha na ramieniu.\n- Co ja narobiłem?… – szepnął.”\n-To nie twoja wina Thorze. Każdemu może się zdarzyć – rzekł Steve – blondyn o błękitnym spojrzeniu i serdecznym uśmiechu kładąc mu rękę na ramieniu.\n- Masz racje Kapitanie. Muszę go znaleźć – rzekł Thor gwałtownie przewracając krzesło, na którym siedział.\n- Pomożemy Ci. Jesteśmy przyjaciółmi – odparł Kapitan, a reszta zespołu mu przytaknęła. Uszczęśliwiony książe uśmiechnął się szeroko. Wtedy do pomieszczenia weszła śmiejąca się Hermiona w towarzystwie Coulsona. Widząc tak liczną grupę przystanęła zmieszana.\n- Hermionka. Jak miło Cię widzieć. – rzekłwszy to Stark uśmiechnął się szeroko.\n- Ciebie również. – odparła nastolatka z nikłym uśmiechem zajmując jedno z krzeseł.\n- Kiedy twoja mama wyszła za mąż? – dodał.\n- Nigdy. Przynajmniej tak mówiła. – odparła wzruszywszy ramionami.\n- A twój ojciec?- sytał milczący dotąd Steve.\n- Nigdy go nie poznałam – stwierdziła. – Może kiedyś… kiedy skończy się ta cała wojna i wszystko się uspokoi… – wyznała spuszczając wzrok.\n- To dla mnie łatwizna. Masz przed sobą geniusza komputerowego. – odparł filantrop i uśmiechnął się przebiegle.\n- Javis podaj nazwiska potencjalnych kandydatów na tatusia – dodał.\n- To niemożliwe Sir. Niekompletne dane. – odparł Javis.\n- Dla mnie nie ma rzeczy niemożliwych. Co jest potrzebne? – spytał.\n- DNA panny Granger. – rzekła sztuczna inteligencja. – Ach no tak. To może przejdźmy do laboratorium. – rzekł Stark i ruszył w stronę drzwi.\n- Zaczekaj Tony. Umiesz w ogóle pobierać krew? – spytał Bruce. Stark spojrzał na niego zdziwiony.\n- Pewnie. Uczyli tego w szkole – powiedział playboy.\n- W szkole? – pisnęła przerażona Hermiona.\n- Na pewno nie ma innej bardziej kompetentnej osoby? – spytała niepewnie.\n- Ja z nią pójdę Tony. – powiedziawszy to Banner wstał.\n- Chyba czułabym się pewniej, gdyby to był doktor Banner… Bez urazy panie Stark. – odparła szybko Hermiona widząc, że geniusz otwiera usta, by zaprotestować. Tony, widząc, że jest na przegranej pozycji opadł na krzesło z miną znamionującą święte oburzenie.\n- Nie no, pewnie, róbcie co chcecie. Nie przejmujcie się mną, po prostu zostanę tu i posiedzę… – burczał wyraźnie niezadowolony z tego obrotu spraw. ”Jak dziecko.” pomyślał Bruce kręcąc z rozbawieniem głową prowadząc siedemnastolatkę korytarzem. Zatrzymał się przed oszklonymi drzwiami, a wstukawszy kod wszedł za dziewczyną do środka. Laboratorium z pozoru wyglądało jak zwykła sala konferencyjna. Długi metalowy stół pośrodku, wokół którego mieściły się także metalowe krzesła, które na odparciu jak i siedzeniu, były zściułane brązowym materiałem, a ściany białe, ale uważny obserwator zauważyłby w kącie pokoju białą szafkę z różnymi substancjami, a na lewo od niej zamkniętą szafę w identycznym kolorze. Zapewne na przyrządy laboratoryjne. Doktor zbliżywszy się do szafy wyciągnął z niej strzykawkę oraz igłę.\n- Mam nadzieję, że nie boisz się igieł – powiedział.\n- Nie. Nie boję się – odpowiedziała gryfonka podciągając rękaw bluzy.\n- Przepraszam za niego. Ma dość… Trudny charakter – odparł lekko zawstydzony zachowaniem przyjaciela.\n- Skąd znacie moją mamę? – zapytała.\n- Twoja mama nigdy Ci nie opowiadała o swojej przeszłości? – spytał zdziwiony Bruce wbijając igłę w jej ramię.\n- Mama rzadko o niej mówiła. Unikała tego tematu. – rzekła.\n- Och – odparł zmieszany doktor.\n- Poznaliśmy ją na helicarrierze kiedy przyszła z pewnym brodatym mężczyzną do Fury’ego. Zaatakował wtedy jeden z najgroźniejszych przestępców, a twoja mama rzuciła na niego urok, bo leżał z rękami przy bokach i złączonymi nogami. Fury przyjął ją do Avengersów, ale nie wiadomo czemu. Niektórzy twierdzą, że to przez ten incydent z Mandarynem. Przestępcą, którego pokonała. – odparł luźno, a po chwili zaśmiał się.\n- Do tej pory pamiętam ośle uszy Tony’ego. – powiedział wesoło avenger.\n- Ośle uszy? – spytała zdziwiona dziewczyna. – Kilka dni po wstąpieniu do S.C.H.I.E.L.D przez twoją matkę Tony wyciął jej jeden, jedyny w życiu numer, którego chyba nigdy nie zapomni. – rzekł z rozbawieniem.\n- Stark! – rzekła młoda, brązowowłosa i bursztynowooka kobieta patrząc morderczym wzrokiem na jednego z najbogatszych ludzi naszej planety.\n- O co chodzi Iskierko? – spytał wesoło geniusz rozglądając się po bokach z lekkim strachem.\n- Gdzie moje artefakty? – warknęła, a z koniuszków jej palców posypały się złote iskry.\n- Mówisz o tych starych rupieciach i przeterminowanych soczkach? – spytał krzywiąc się.\n- To nie są żadne soczki! To eliksiry durniu! – ryknęła, a gdy machnęła ręką Tony’emu wyrosły ośle uszy.\n- Gdzie je schowałeś? – wysyczała dźgając go palcem w pierś.\n- W szafie na parterze – szepnął blady jak ściana geniusz\n- Przysięgam, że jeśli ich nie znajdę sprawię, że twoje życie będzie piekłem, a atak czitaurich będzie milutkim wspomnieniem – wysyczała wściekle szatynka, by po chwili deportować się z cichym pyknięciem. Miliarder przełknął ciężko ślinę. ” Zabrzmiało jak klątwa.” pomyślał.\nGdy skończył Hermiona wybuchnęła śmiechem. Doktor zachichotał i schował ampułkę z jej krwią do kieszeni kitla.\n- Idziemy? – spytał oferując ramię, które przyjęła chichocząc i wyszli z sali.\nZapomniałam się i dodałam szybciej. Nie wytrzymałam.\n5 maja 2015 Bez kategoriiMarionetka Ludzkości\nW tym samym czasie pewna brązowowłosa gryfonka rozglądała się po wnętrzu Stark Tower. Salon urządzony był w dość nowoczesnym stylu. Pośrodku stała skórzana kanapa w ciemnym kolorze, a po jej bokach dwa fotele w tym samym odcieniu. Przed nią stał szklany stolik w kształcie prostokąta. Wmontowany w ścianę kominek zachęcał, by na chwilę przystanąć i napawać się widokiem tańczących płomieni. Ściany pomalowane były na biało, a jedna z nich – przeszklona – ukazywała rozległą panoramę miasta, a podłoga wykonana z bukowego drewna. Kuchnia miała połączenie z salonem. Blat jak i zlew wykonane z hartowanej stali, szafki miały kolor jałowej ziemi, a urządzenia się tam znajdujące najwyższą jakość. W suficie, w równych rzędach mieściły się urządzenia, które z wyglądu przypominały reaktor, lecz metalowa powierzchnia była gładsza i powstała z jednego metalu – miedzi, dając w nocy światło jak za dnia. W rogu pokoju mieściła się winda, dzięki której można było przedostać sie na inne piętra budynku. Oczywiście nieodłącznym elementem wystroju były również schody umieszczone naprzeciwko.\n- Witaj w moich skromnych progach – powiedział Tony.\n- Poczekaj, aż zobaczysz resztę mojej ekipy – dodał.\n- Witam panie Stark – rzekł Javis. Ręka Hermiony wystrzeliła złote iskry.\n- Kto to? – spytała rozglądając się uważnie.\n- Spokojnie. To tylko Javis. Moja sztuczna inteligencja – odparł dumnie Stark wyciągając z barku szklankę i butelkę z whiskey.\n- Panie Stark pod drzwiami stoi agent Coulson i nalega na rozmowę – powiedział Javis.\n-Znowu to samo – burknął z wyrzutem miliarder wywracając oczami.\n- Wpuść go – dodał i zaczął sączyć swój trunek. Po chwili z windy wyszedł Phil Coulson. Wysoki, nieciekawej urody mężczyzna o ciemnych włosach i przeszywającym spojrzeniu szarych oczu.\n- Witaj Tony. Mamy do Ciebie sprawę. Niedługo będzie reszta zespołu. Thor ma coś ważnego nam do przekazania w sprawie Lokiego – powiedział agent.\n- Świetnie. Poznaj proszę Hermionę. Hermiono to Phil. – odparł gospodarz niedbale wskazując ich sobie ręką i rozsiadając się wygodnie na fotelu.\n- Phil Coulson. -rzekł agent skinąwszy sztywno głową.\n- Hermiona Granger. Miło pana poznać. – powiedziała gryfonka uśmiechawszy się delikatnie. Rozmawiali jeszcze kilka minut, a Coulson wydawał się polubić Hermionę, gdy nagle Javis oznajmił\n- Panie Stark pod drzwiami czekają Avengersi. – Tony westchnął i ruszył w stronę windy.\n- Wpuść ich i zaprowadź do sali konferencyjnej numer cztery. – powiedział i zniknął w jej drzwiach.\n- Może porozmawiamy panno Granger? – spytał Phil i usiadł w jednym z foteli.\n- Dobrze. – odparła i zajęła miejsce na drugim.\n- Co pan chciałby wiedzieć panie Coulson? – dodała spokojnie, zakładając nogę na nogę.\nPo drugiej stronie kraju, w ruinach Riddle Manor rozległ się przerażający wrzask, który mroził krew w żyłach. Towarzyszyły mu śmiechy. Kobieta, która owy wrzask wydała, niegdyś wspaniała czarownica – teraz wrak człowieka – leżała na posadzce cała we krwi. Mokre od potu włosy przyklejały się do twarzy.\n- Gdzie on jest ślicznotko? – warknął Greyback – barczysty wilkołak o małych oczach koloru bezchmurnego nieba i szarawych włosach. Wygląd i zapach jaki wokół siebie roztaczał budziły odrazę nawet u śmierciożerców i Czarnego Pana. Był bardzo poruszony zapachem i widokiem jej krwi.\n- Ja… nie… wiem… – z niemałym trudem odpowiedziała Jane. Nagle drzwi do sali otworzyły się i do środka weszła Bella, a za nią Voldemort. Wszyscy zwrócili głowę przed jego oblicze i klękneli.\n- Wyjść. – powiedział Lord, a każdy śmierciożerca wyszedł zostawiając go z ofiarą.\n- Jane, Jane, Jane… Moja droga siostrzyczko. Ile to już lat? Dwadzieścia? Czterdzieści? – uśmiechnął się niczym drapieżnik dostrzegający ofiarę.\n- Kiedy stałeś się potworem bez serca przestałam być twoją siostrą. Naszą więź zniszczyły twoje chore ambicje – szepnęła z wysiłkiem, patrząc na niego z wyrzutem. Voldemort skrzywił się, podszedł do niej i przyklęknął na co matka Hermiony wzdrygnęła się.\n- Gdzie twoja córka? – spytał.\n- Nigdy Ci nie powiem morderco – powiedziała i splunęła mu w twarz. Tom otarł ją rękawem i uderzył ją w policzek tak, że głowa kobiety odwróciła się w inna stroną. Kiedyś taki nie był. Doskonale pamiętała ten dzień.\nWielkie drewniane pomalowane na brązowy kolor drzwi z klamką w kształcie kołatki prowadziły do Wielkiej Sali. Nazywano tak ogromne pomieszczenie, którego ogromne okna przyozdobiono witrażami. Znajdowało się tam pięć stołów suto zastawionych potrawami. U podnóża sufitu w powietrzu wisiało mnóstwo zapalonych świec, zaczarowanych tak by spadający wosk nie plamił ubrań uczniów. Do tejże sali wszedł czarodziej o długiej białej brodzie, okularach połówkach spod których widać było bystre radosne oczy. Ubrany był w fiołkową szatę.\n- Profesorze Dumbledore. Czy coś się stało? – spytał dyrektor Dippet.\n- Przybył gość o którym pan dyrektor mówił – powiedział Albus. – Ach tak? Zawołaj ją – poprosił dyrektor. Po sali rozległy się szepty uczniów. W pewnej chwili do sali weszła brązowooka brunetka i podeszła do stołu nauczycielskiego.\n- Witaj Jane w Hogwarcie. Jak podróż? – spytał dyrektor.\n- Wyśmienicie. Dziękuję – odpowiedziała dziewczyna skinąwszy głową.\n- Nie przedłużajmy. – mruknął Horacy Slughorn, tęsknie patrząc na potrawy.\n- Dobrze. Jane Meropo Granger zasiądź na stołku. – poprosił młodą czarownicę uprzednio wskazując krzesełko dyrektor.\n- Ona ma na drugie jak twoja matka – szepnął jeden ze ślizgonów do Toma.\n- Zbieg okoliczności – mruknął młody Riddle. Dziewczyna spełniła proźbę, a gdy Tiara Przydziału dotknęła jej głowy wykrzyknęła ”Slytherin!”\n- Zbieg okoliczności, co? – spytał kolega Toma. Już wtedy wydawała mu się znajoma.\n- Powiedz droga siostro. Gdzie ona jest? – wysyczał i spojrzał na nią groźnie. – Wiesz, że leglimencji używam tylko w konieczności – dodał i odczekał kilka minut, a gdy nie uzyskał odpowiedzi westchnął. – Leglimens – szepnął. To co mu pokazała tylko bardziej go rozwścieczyło.\nNo to hop. Rozdział 5 za mną. Miłego dnia.\n8 kwietnia 2015 Bez kategoriiMarionetka Ludzkości\nNo dobra… Zaczynam… Jak wszystkim wiadomo (albo i nie) przeniosłam bloga. W maju usunę stary adres, by nie zaśmiecał internetu. Rozdziały nie będą dawane codziennie. Postaram się dawać je co 2 tygodnie, więc dając wam 4 rozdziały i prolog automatycznie mam aż 10 tygodni na napisanie nowego rozdziału (od dodania ostatniego rozdziału). Oczywiście nie będę taka okrutna i nie dam wam notki w wakacje, ale w najbliższym czasie nie spodziewajcie się następnej. Nie liczą się nowości, informacje, jakieś reklamy. Nawet brak weny mnie nie usprawiedliwia. Chce być z wami szczera. Jeśli coś do mnie macie walcie prosto z mostu. Jak nie podoba się parring to po co tu zaglądacie? W prawym górnym rogu jest błyszczący (bardziej lub mniej) czerwony krzyżyk. Znajdzie sobie swój ulubiony. Powodzenia. Kocham inne parringi, ale to nie oznacza, że nie mogę tworzyć Hockie. To chyba tyle. Zainteresowanych zapraszam. Przyjmę z otwartymi ramionami. Hejterki/terzy idźcie sobie. Nikt tu was nie chce. Czekam także na krytyczne uwagi. Chce się rozwijać, a krytyka i analiza bardzo mi pomogą. Zauważę błędy jakie zrobiłam i będę miała szansę nie popełniać ich więcej.\n5 kwietnia 2015 Bez kategoriiMarionetka Ludzkości\nBitwa… w swoim życiu przeżył już ich tak wiele. Szczęk broni, krzyki i wszechobecny zapach krwi. Rozejrzał się próbując ocenić szkody. Wtedy zobaczył ją… stała pośrodku stanowiąc siłę trudną do pokonania. Jej palce skrzyły od magii. Nie wiedział czemu, ale nie mógł oderwać od niej wzroku. Walczyła z jasnowłosym mężczyzną. Mimo swojej drobnej postury doskonale dawała sobie radę. W pewnym momencie ich oczy się spotkały. Ciemnobrązowe tęczówki rozświetlone blaskiem zachodzącego słońca odnalazły pośród tego zgiełku zielone oczy Kłamcy. Delikatny uśmiech przeznaczony tylko dla niego. Nagle krzyk ugrzązł mu w gardle w momencie gdy jej przeciwnik wykorzystał ten moment rozproszenia by przełamać jej obronę. Rzucił się w jej kierunku ale wiedział, że jest za późno. Sztylet zatopił się w gładkiej skórze siejąc spustoszenie w delikatnym ciele. Patrzył jak osuwa się na ziemię. Na jej twarzy malowało się zdumienie i ból. W tej samej chwili zjawił się tuż przy niej.\n- Lo-ki… – szepnęła dławiąc się własna krwią.\n- Jestem tu. Oszczędzaj siły. Wyjdziesz z tego i będziemy się śmiać z tego jak bardzo dałem się Tobie nabrać – wyszeptał kłamca ze łzami w oczach trzymając ją w swoich ramionach. Omiótł wzrokiem jej sylwetkę. Plama krwi rozprzestrzeniała się coraz bardziej. Przerażony nie wiedział co robić. Magia nie działała. Brązowowłosa robiła się coraz bledsza, a malinowe usta były we krwi. Gdy ponownie spojrzał w jej oczy już nie widział w nich radosnych iskierek. Była martwa.\n- Nieee! – Loki spostrzegł, ze znajduje się w swoim łóżku. Odetchnął z ulgą i poczuł, że coś spływa po jego policzku. Dotknął go i ze zdziwieniem patrzył jak kryształowa łza swobodnie spada na dywan. Po chwili skierował się do łazienki by się odświeżyć. Po prysznicu stanął przed lustrem i spojrzał w swoje odbicie\n- Jak to możliwe? Kim ona jest? Czy istnieje? To znak? Jeśli tak to jaki? O Norny. Gdzie mam szukać – wyszeptał i nagle rozległo się pukanie do drzwi. Loki odwrócił się, po czym wszedł do sypialni i szybko przywdział swoją zbroje.\n- Wejść. – Rzekł chłodno.\n- Już czas Loki – powiedział Thor . Miał na sobie swoją zbroję. Oczy były przepełnione smutkiem. Laufeyson ostatni raz omiótł wzrokiem swój dawny pokój i podążył za przyrodnim bratem. Gdy przechodził korytarzem mijał bogów patrzących na niego z pogardą. Stanąwszy przed Heimdallem ostatni raz spojrzał przez ramię na swój dawny dom.\n- Heimdallu otwórz most – rzekł Thor. Strażnik skinął głową i wsunął ostrze miecza w szczelinę. Rozbłysło światło i Książęta chwilę później znaleźli się na Midgardzie.\nW tym samym czasie, na Grimmauld Place 12 grupa ludzi dyskutowała o czymś zawzięcie.\n- Jak to porwana?! Miałeś jej pilnować Dumbledore! Doskonale wiesz, ze przez jej przyjaźń z Harrym jej życie jest zagrożone! – krzyczał wstrząśnięty wieścią Syriusz. Był to wysoki, średnio zbudowany mężczyzna o albastrowej skórze i przenikliwych, choć radosnych, szarych oczach i czarnych włosach. Prosty nos dodawał mu uroku tak samo jak arystokratyczne rysy twarzy.\n- Spokojnie Syriuszu. My też jesteśmy źli na Dyrektora, ale nie możemy zachowywać się aż tak głośno, bo obudzimy dzieciaki – odparła Nimfadora. Miała krótkie myszowate włosy, które zmieniały kolor w zależności od emocji. Mały zadarty nos i ostre rysy. Syriusz spojrzał na nią wilkiem, ale zaraz sie uspokoił.\n- Masz rację. Harry na razie nie może wiedzieć, ze przeżyłem – Spokojnie już odparł Syriusz.\n- Nie wiadomo, czy została porwana. Nie znaleźliśmy nikogo w jej domu. Miejmy nadzieje, ze zdołała uciec – odparł zmartwiony dyrektor. Człowiek sędziwego wieku z długą białą brodą o spokojnej twarzy i niebieskich oczach, w których prawie zawsze tkliły się radosne iskierki. Na nosie jak zawsze miał okulary „połówki”. Po drugiej stronie drzwi drobna osóbka, która siedziała na schodach zbladła gwałtownie słysząc rozmowę. Była nią Ginny Weasley. Miała płomiennorude włosy i brązowe oczy odziedziczone po swojej matce oraz liczne piegi. Po chwili usłyszała kroki i gwałtownie wstała, a odwróciwszy się ujrzała Severusa Snape’a. Mężczyzna ten zawsze odziany w czarne szaty, które podkreślały niebezpieczną aurę jaką wokół siebie roztaczał z niemałym gniewem spoglądał na uczennicę. Dzięki haczykowatemu nosowi i pięknym oksybianowym oczom oraz długich do ramion włosach, a także czarnej pelerynie był rozpoznawalny z daleka.\n- Mogę wiedzieć co Pani tu robi panno Weasley? – wysyczał Naczelny Postrach Hogwartu.\n- Nic takiego profesorze – powiedziała szybko i chciała go wyminąć lecz złapał ją za ramię. Już chciał coś powiedzieć, lecz Tonks wychyliła głowę zza drzwi.\n- Idziesz Severusie? – odparła zerkając z ukosa na Ginny. Severus popatrzył przez chwilę na uczennicę i puściwszy jej ramię udał się na zebranie. Dziewczyna zanim odeszła usłyszała ich krótką wymiane zdań.\n- Jak myślisz? Ile wie? – Tonks spytała Mistrza Eliksirów.\n- Myślę, że dużo, ale nie wyciągajmy pochopnych wniosków – odpowiedział Snape. Młoda Weasley’ówna prychnęła i chciała udać się do pokoju, ale w hollu zauważyła czarnowłosego mężczyznę. Podeszła do niego.\n- Co pan tu robi? – spytała mrużąc oczy. Loki spojrzał w jej oczy. „Ma podobne oczy do tej ze snów.” pomyślał i odparł.\n- Czekam na kogoś – po czym uśmiechnął się kpiąco. Wzrok Ginny przykuły bransolety na jego nadgarstkach.\n-Do czego służą? – spytała.\n- To taka ozdoba z miejsca skąd pochodzę – odparł wzruszając ramionami. Ginny chciała coś dodać, ale mając dobrze wyćwiczony słuch usłyszała kroki i uciekła w stronę schodów.\nW tym samym czasie Severus znalazł się w przestronnym salonie urządzonym w starodawnym stylu.\n- Witaj Severusie. Jakie dziś przynosisz wieści? – spytała Minerwa McGonagall, wysoka, czarnowłosa czarownica o srogim spojrzeniu z wiecznie zwężonymi ustami i ciemnych przenikliwych oczach. Kobieta, która siedziała na sofie obok niej nazywała się Molly Weasley. Była pulchną, średniego wzrostu i delikatnych rysach twarzy matką siedmiorga dzieci o brązowych oczach oraz płomiennorudych włosach.\n- Mam sporo wieści. Wiem gdzie przebywa matka Granger, ale też przyprowadziłem gościa. Oczywiście za zgodą Albusa. – powiedział Severus.\n- Gościa? On może pomóc nam ją odszukać? – spytał zaabsorwowany Syriusz.\n- Nie ekscytuj się tak Black. Na razie nie może używać magii, więc to niemożliwe, by mógł pomóc. Wpierw my musimy pomóc jemu – odparł Snape uśmiechając się złośliwie.\n- Mi także zależy, by panna Granger była cała i zdrowa – dodał. – Severusie pójdziesz po naszego gościa? – spytał Albus chcąc jak najszybciej zakończyć ich dyskusję.\n- Oczywiście. – Powiedział mężczyzna i opuścił pomieszczenie. Gdy zbliżał się do Lokiego zauważył znikający za korytarzem pukiel rudych włosów. „Weasley?” pomyślał, ale zaraz potrząsnął głową chcąc wybić z głowy tak absurdalny pomysł. Kiwnął Lokiemu głową na znak przywitania i powiedział\n- Zapraszam Książę. – Loki skrzywił się na to określenie, ale podążył za nauczycielem. Po dotarciu na miejsce usiadł na jednym z foteli i rozejrzał się po pomieszczeniu. Jego wzrok przykuło zdjęcie Harry’ego, Hermiony i Rona. „To ona.” Pomyślał.\n- Witaj Loki w naszej kwaterze głównej – powiedział Albus, a Loki skierował swój wzrok na staruszka.\n- Witaj Albusie. Miło Cię widzieć – odparł Kłamca.\n- Kim była ta rudowłosa dama, którą spotkałem na korytarzu? – spytał.\n- Ach. Chodzi Ci zapewne o pannę Weasley. – odparł rozbawiony Dyrektor.\n- Tęskni za przyjaciółką, której odnalezieniem zajmiesz się jak już uda Ci się pozbyć tych ozdób z rąk – odpowiedział mu Albus.\n- Są całkiem gustowne – dodał w zamyśleniu.\n- Ale gdzie moje maniery. Nie przedstawiłem Ci członków Zakonu, którzy są tutaj obecni. Oto Nimfadora Tonks, Molly Weasley, Syriusz Black, Alastor Moody, Remus Lupin, oraz Bill, Fred, George i Charlie Weasley’owie. – odparł Albus wskazując kolejno osoby. Alastor to był wysoki mężczyzna o surowym wyrazie twarzy i przepasce z okiem, które kręciło się we wszystkie strony, dzięki czemu widział więcej niż przeciętny czarodziej. Remus z kolei był chudym, wysokim ciemnookim brązowowłosym czarodziejem o dużym prostym nosie, wąskich wargach i cienkich wąsach. Weasley’owie podobnie jak rodzeństwo mieli płomiennorude włosy i błękitne oczy (wyjątek stanowiła Ginny). Bill wyróżniał się szramą na policzku po zaatakowaniu przez wilkołaka, Charlie wytatułowanym smokiem na prawym ramieniu, a bliźniacy swoim niecodziennym zachowaniem i identycznym ubiorem.\nNienawidzę nudy doprawionego brakiem weny. :/ Czekam na jakikolwiek znak obecności.\nHermiona i Tony wylądowali w ciemnym zaułku w pobliżu wieży Starka.\n- Teraz chyba trafisz do domu? – rzekła.\n- Tak, ale ty idziesz ze mną – oświadczył, po czym chciał złapać za ramię, ale ta odsunęła się na kilka kroków.\n- Jak nie to co? – odparła dumnie i zrobiła jeszcze kilka kroków z zamiarem deportacji.\n- Poczekaj! – krzyknął Stark.\n- Uratowałaś mnie, więc pozwól mi się jakoś odwdzięczyć – dodał.\n- Dobrze – odparła i wyminąwszy go zbliżyła się do wyjścia z zaułka. Rozejrzała się i spojrzawszy na Tony’ego wykonała dłonią dziwny gest. Po chwili kiwnęła głową, by podszedł.\n- Skoro nie chcesz, by media Cię znalazły musiałam rzucić czar rozpraszający. Zdejmę go. Spokojnie – dodała widząc, że chce coś powiedzieć. Niestety tylko nieliczni potrafili posługiwać się magią bezróżdżkową. Różdżkowa była dużo prostsza.\n- Prowadź – szepnęła. Dobrze wiedziała, że musi zachowac czujność. Jej matka od dziecka uczyła ją szpiegostwa. Mówiła jej, że uczyła ją sama Czarna Wdowa, ale Hermiona myślała, że kłamie. Idąc za Starkiem omiotła wzrokiem całą ulicę. „Żadnych Czarodzieji. To dobrze.” Pomyślała i rozluźniła się nieco. Dotarwszy pod wieżę zdjęła zaklęcie z playboya i weszła za gospodarzem do środka.\nW tym samym czasie, na innej planecie odbywał się osąd jednego z dwóch następców tronu. Lokiego Laufeysona. Sala w typowych dla tego królestwa barwach urzekała wyglądem. Kolumny koloru kości słoniowej podtrzymywały sufit, na którym namalowana była bitwa Odyna z Jotunami. Jedynym światłem, jakie obecnie oswietlało teże salę było swiatło dnia, które wypływało zza pałacowych okien. Odyn był ubrany w swoją dawną zbroję, a Frigga zaś ubrana w suknię z jasnego materiału, która układała się miękkimi falami wokół jej stóp. Skomplikowane celtyckie wzory wyszywane złotą nicią migotały w świetle. Była chyba jedyną ostoją spokoju w całej sali. Jej jasne, smutne oczy nawet przez chwilę nie oderwały się od pozornie spokojnego oblicza młodszego syna. Thor, stojący tuż obok Wszechojca także miał swoją zbroję. Nie patrzył na Lokiego. Nie mógł znieść poniżenia w jakie wprowadził się jego młodszy brat. Sam więzień klęczał u podnóża tronu ze spuszczoną głową. Nawet w poszarpanej zbroi prezentował się jak zawsze idealnie.\n- Zawiodłem się na tobie Loki. Twoje czyny prawie doprowadziły do upadku jednego z dziewięciu światów i trzem zagroziły, ale postanowiłem dać Ci szansę odkupienia, synu – rzekł Odyn patrząc na młodszego syna z żalem.\n- Nie jestem twoim synem – wywarczał Loki patrząc na ojczyma z odrazą. Odyn spojrzał na niego ze smutkiem. Spodziewał się, że Loki będzie go nienawidzić, ale żeby aż tak?\n- Aby zrozumieć swe błędy udasz się do Midgardu, gdzie będziesz pomagał ludziom jako jeden z Avengersów do czasu, aż zrozumiesz i będziesz pomagał z większą ochotą niż zniszczyłeś część Midgardu. – donośny głos Odyna rozległ się po sali, a Trzy Kruki zakrakały.\n- W dodatku, jeśli znajdziesz prawdziwą miłość i pierwszy ją poślubisz oddam Ci tron. – Na sali wybuchła wrzawa. „To niemożliwe! Temu mordercy?! Odyn stracił rozum? Jotun na tronie?” Takie i inne pytania padały z ust oburzonych Asgardczyków lecz gdy Odyn podniósł dłoń wszyscy zamilkli.\n- Dobrze – cicho odparł Loki.\n- Gdy wykonasz zadanie zostaniesz oczyszczony ze wszelkich zarzutów, a twoje imię będzie chwalone przez wieki -dodał na zakończenie Wszechojciec. Kłamca wiedział, że Odyn dał mu takie, a nie inne zadanie, bo domyślał się, że Loki nie potrafi kochać oraz nienawidzi Midgardu. Thor miał już wybrankę i według Lokiego ich ślub będzie szybciej niż Kłamca się zakocha. Praktycznie nie miał szans na wygraną. To zadanie było niemożliwe do wykonania. Nawet jak na niego. „Odynie ty sukinsynu. Doskonale wiesz, że nie zdołam nikogo pokochać, ale by uzyskac wolność zrobię wszystko.” Pomyślał patrząc na ojczyma z pogardą. Odyn kiwnął głową na strażnika, aby ten rozkuł jego kajdany. Wszechojciec wstał i wyszedł z sali tronowej, a za nim cała widownia. Zostali tylko Loki, Thor i Frigga.\n- Loki. Synku. – szepnęła, lecz Loki ją zignorował i nie oglądając się za siebie zdecydowanym krokiem opuścił salę.\n- Loki bracie! Zaczekaj! – krzyknął Thor i podążył w ślady brata. Po policzku Friggi spłynęła słona łza.\nI kolejny. Może dlatego, że przeniosłam bloga?… Nieważne. Miłego czytania.\nPo drugiej stronie kraju, najsławniejszy czarnoksiężnik od kilkudziesięciu, a nawet kilkuset lat uknuł kolejny, jego zdaniem genialny plan. Znajdował się w ponurej sali w której jedynym meblem był legendarny tron króla Salomona. Ów tron wykonany był z kości słoniowej i drzewa libańskiego, którego siedzenie wyłożono potem purpurą oraz hebanem. Miał sześć stopni i podnóżek ze srebra oraz poręcze ze złota. Z niewielkich okien w kształcie płatka kwiatu wpadało jedyne światło. Miał zamiar porwać i zabić wszystkich, którzy w jakiś sposób byli bliscy sercu „Chłopca z Blizną”. Nie wiedział, że w ciągu tych kilku miesięcy jego plany pokrzyżuje jego arcywróg, Harry Potter, a miłość, która nie śniła się nikomu odmieni dawno przepowiedzianą zagładę świata. Na pierwszy ogień miała iść Hermiona Granger i jej rodzina. Następnie Ginerwa i Ronald Weasley, oraz ich bracia i rodzice. Wpierw Ci najbardziej szkodzący jemu, potem zajmie się „małymi szkodnikami” jak pieszczotliwie określał uczniów o nieczystej, lub zdradzieckiej krwi. W pewnym momencie usłyszał kroki, a następnie pukanie do drzwi. Siadając na tronie wysyczał – Wejsssć. – Rozległo się ciche skrzypnięcie i do pomieszczenia wszedł mocno zdenerwowany i przestraszony Lucjusz Malfoy. Posiadał długie blond włosy oraz stalowe spojrzenie, odziany był zawsze w najdroższe i najmodniejsze stroje. Wysoki i dobrze umięśniony z twarzą godną anioła. Klęknął przed swoim panem i pocałował rąbek jego szaty.\n- Lucjussszu. Co za miłe spotkanie. Jak na misji? Wszystko przebiegło pomyślnie? Czy może znów mnie zawiodłeś? Tak jak w Ministersssstwie? – powiedział Czarny Pan. Wysoki, szczupły mężczyzna, który nie posiadał nosa. Na jego miejscu były wąskie szparki. Był łysy i odziany w długie do samej ziemi czarne szaty.\n- Wybacz Panie, ale zdołała uciec… Wystąpiły pewne… komplikacje. Już ją mieliśmy, kiedy jej matka wyciągnęła różdżkę i… ona deportowała się w inne miejsce. – odparł Lucjusz ze wzrokiem wbitym gdzieś w bok.\n- Coś ty powiedział?! Uciekła wam?! – ryknął dając upust swojej furii.\n- Jak mogłeś do tego dopuścić! Ty bezmózgi… – zaczął krzyczeć, lecz nagle urwał.\n- Zaraz, zaraz… powiedziałeś, że jej matka miała różdżkę? – rzekł nieco spokojniej.\n- Tak Panie. Na dodatek rzucała niezwykle silnymi zaklęciami. Na szczęście zdołaliśmy ją pojmać… – cicho powiedział Lucjusz patrząc na swojego Pana z nadzieją. Lord zaśmiał się radośnie.\n- Mała szlama nie jest szlamą. Dumbledore ty spryciarzu. Ukrywałeś jedna z potężniejszych czarownic tuż pod moim nosem. Jak mogłem się nie domyśleć… Możesz odejść Lucjuszu. Twoją karą zajmę się później. Teraz muszę porozmawiać z naszym nowym gościem. – rzekł uśmiechając się drapieżnie, po czym zniknął w chmurze czarnego dymu. Po chwili, pozostały w pomieszczeniu blondyn uspokoiwszy się nieco wyszedł klnąc cicho. Idąc tu mimo wszystko miał nadzieję, że jego pan na wieść o pojmanym więźniu puści w niepamięć to drobne niepowodzenie…\nPo aportowaniu się w przed ruiny posiadłości swego ojca, Tom Rddle przystanął i westchnął głęboko rozkoszując się atmosferą tego miejsca. Uwielbiał zapach bólu i cierpienia doprawiony nutą nadziei. Po chwili ruszył dalej wydeptaną ścieżką prowadzącą do drzwi. Majestatyczna budowla kiedyś przykuwała wzrok i wzbudzała podziw, teraz była godna jedynie pogardy, a ten, kto nieopatrznie zbliżył się do niej ginął w niewyjaśnionych okolicznościach. Jego zwłoki, czy też pozostałości po nim znajdowano w wielu miejscach, a żaden patolog nie umiał wyjaśnić zagadki jego śmierci. W owym strasznym domu, nie ma duchów. Nie mieszkają tam śmierciożercy. Tam jest więzienie, pod dowództwem naszego „uroczego” Lorda. Gdy wszedł do środka dotknął znaku, a po chwili zjawiła się jego ulubienica. Bellatrix Lestrange. Była czarownicą o lśniących, grubych, czarnych włosach i nieprzeniknionych, błyszczących oczach w tym samym kolorze, które przysłaniały ciężkie powieki i wachlarz długich rzęs. Miała wąskie usta, dosyć silną szczękę i mocno odznaczające się kości policzkowe. Ubrana zawsze w sukienkę z gorsetem w kolorze nieśmiertelnej czerni. - Witaj mój Panie. – powiedziała kłaniając się.\n- Co cię sprowadza? W czym mogę Ci służyć? – rzekła lekko drżącym głosem.\n- Podobno ktoś dziś zawitał w nasze skromne progi. Ktoś wyjątkowy. – odpowiedział jej.\n- Zaprowadź mnie tam. – rzekł, a Bella szczęśliwa, że może pomóc swojemu Panu w podskokach pognała przed siebie oświetlając drogę.\nKolejny najkrótszy rozdział świata (prawdopodobnie ), ale mam nadzieję, że się podoba.\nW dalekiej dolinie, pośród rozległych łąk i pastwisk w cieniu starych i rozległych borów stoi niewielki zbudowany z ciosanych kamieni dom kryty strzechą. Budynek kształtem przypomina literę L. Jego krótsza część jest niższa, a po jej lewej stronie można zobaczyć cieszący oczy głęboką niebieską barwą krzew prusznika płożącego. Drewniane, pomalowane na czerwono drzwi z małą kołatką wyglądającą jak głowa lwa witały podróżnych, którzy postanowili zawitać w gościnnych progach tego domu. Okna utrzymane były w stylu gotyckim. Parapety zdobiły storczyki widoczne od strony dróżki. Drobne bratki rosły pod ścianami urzekając swoim zapachem. Po prawej stronie domostwa stała częściowo porośnięta bluszczem huśtawka. Całość otaczał pomalowany na czarno płot złożony z długich prętów zakończonych grotami. Droga przez podwórze była wykonana z wygładzonych i wyglądających jak wtopionych w ziemię kamieni, spomiędzy których wyrastała trawa. Wchodząc do domu można było dostrzec zwykły hol z małą półką na buty, na której leżało niedźwiedzie futro. Idąc w głąb domu mijało się korytarz z mnóstwem drzwi. Pierwsze z nich prowadziły do kuchni. Następne, znajdujące się naprzeciwko do pokoju gospodyni, a tuż obok nich te do pokoju głównej bohaterki. Tak… Mówię o Hermionie Granger. Najmądrzejszej czarownicy swojego pokolenia. Niestety Hermiona nigdy nie znała swojego ojca, a jej mama ten temat omijała szerokim łukiem. Kolejne, czwarte drzwi prowadziły do łazienki, a następne kolejno do: salonu, pokoju gościnnego, spiżarni, piwnicy, schowka na miotły, bawialni oraz garderoby. W pewien czerwcowy wieczór ciszę przerwał dzwonek do drzwi. Jane Granger brązowowłosa, brązowooka kobieta o anielskich rysach twarzy, z licznymi talentami, ubrana w zwiewną sukienkę w kwieciste wzory i białe baleriny. Gospodyni tego niewielkiego raju na ziemi otworzyła, a rozpoznawszy przybysza pobladła.\n- Mogę wejść?- spytał Antony Stark - przystojny mężczyzna o włosach i oczach koloru mlecznej czekolady.\n- Oczywiście – powiedziała drżącym głosem wciąż nie mogąc uwierzyć w te niezwykłe odwiedziny. Stark wszedł i zaczął się rozglądać po domu.\n- Ładnie tu masz… Minęło trochę czasu, prawda Jane? – rzucił tonem luźnej uwagi obdarzając ją uśmiechem.\n- Tak… trochę wody upłynęło od naszego ostatniego spotkania – odparła. Tony nie zdążył odpowiedzieć, bowiem z pokoju wyjrzała zainteresowana Hermiona. Ubrana w trampki i dżinsy w niebieskim kolorze i oliwkowej bluzie z kapturem.\n– Mamo, kto przyszedł? – jej mama odpowiedziała -…stary znajomy wpadł na chwilę. Nie zawracaj sobie głowy… – zerkając z ukosa na gościa.\n- Hm… dobrze – mruknęła zerkając w stronę przybysza. Przez chwilę patrzyła na mamę podejrzliwie, po czym zniknęła w drzwiach.\n- To twoja córka? Niezła. Czyżbym nie dostał zaproszenia na ślub? A gdzie szczęśliwy małżonek? Czyżby nie zniósł twego blasku? – spytał.\n- Tak. Chciałeś coś konkretnego, czy tak wpadłeś w gości?- spytała Jane rozsiadając się na fotelu.\n- Spokojnie. Zrobić Ci masaż? Właściwie to potrzebujemy maga. Mandaryn znowu atakuje. Kogoś kto zna czary i magię tak jak on. Nadajesz się do tego doskonale. Świat znowu potrzebuje Córki Morgany – rzekł kładąc dłoń na jej ramieniu.\n-Dość. Nie. Nie zrobię tego ponownie. Nie przyłącze się do was. Zbyt dużo wycierpiałam – powiedziała z gniewem w głosie. Nagle usłyszeli dźwięk deportacji. W salonie ujrzeli wyraźnie spiętego blondwłosego młodzieńca.\n- Będą tu za trzy minuty. Niech Pani ją ratuje. Błagam – powiedział, po czym zniknął z głośnym pyknięciem.\n- Kto to? – spytał lekko oszołomiony mężczyzna.\n- To Draco Malfoy. Kolega ze szkoły Mionki. Musimy się zbierać. Później ci wytłumaczę – odpowiedziała mu.\n- Hermiona! Czerwony alarm! – krzyknęła. Chwilę później jej córka już spakowana stała w drzwiach salonu.\n- Wyślę sowę do Dumbledore’a z informacją, że dzisiejsze spotkanie sie nie odbędzie i… – Nie zdążyła dokończyć, bo w pokoju zaczęły pojawiać się kolejne postacie w czarnych pelerynach z kapturami i białych maskach. Jane wyciągnęła z rękawa różdżkę i powiedziała przez zaciśnięte zęby do Herm.\n- Zabierz go stąd i uciekajcie – Dziewczyna zapytała oszołomiona\n- Ale mamo. Skąd masz różdżkę? Czemu nic nie mówiłaś?- Wkurzona rodzicielka krzyknęła.\n- Hermiono wiej!- przerażona dziewczyna aportowała się wraz ze swoim gościem. Rozpoczęła się walka.\nKrótkie toto, wiem. Jestem początkująca. Wszelka pomoc jest mile widziana.^^\n5 kwietnia 2015 Hockiedziennik, loki, prologMarionetka Ludzkości\nZanim zacznę przynudzać prologiem musicie wiedzieć, że niezależnie od tego, co kreuje się w waszych główkach na temat jakości tego opowiadania prawdopodobnie jesteście w błędzie. Tutaj jestem kimś w rodzaju obserwatora, ale typowego w moim wieku. Przejawiam kilka talentów. Między innymi czytanie w myślach lub posiadanie wiedzy o przeszłości i przyszłości. Jane z grubsza będzie informować nas o swoim życiu, a niektóre wspomnienia będą tylko nasuwać wam odpowiedź na zadane pytanie. Nie poda wam jej. Momentami będzie jak w myślodsiewni, ale w prologu każdy moment jest cholernie ważny. Ujawnia przyszłość. Będziecie czytać wspomnienia lub ich urywki i „czuć” emocje bohaterów wtedy. Jest to opowiadanie bardzo zbliżone do rzeczywistości. Niektóre wydarzenia są przekształcone tak, by było nieprawdopodobne, ale wiedzcie, że naprawdę wydarzyły się w moim życiu. Co jeszcze… Bohaterowie są nie bardzo kanoniczni, ale Rowling niewiele pisała o ich zachowaniu. Nie kłóćcie się, bo która z was widziała w książkach zachowanie Hermiony albo Harry’ego w sytuacjach typu, że są na zebraniu Zakonu? Jest tu też Sevmione na początku. Nie znamy Severusa. Nie wciskajcie mi jego udoskonalonej wersji, bo czytam ją tylko, by zabić nudę. Ile razy widziałyście we fragmentach jego zachowanie? Dodatkowo trwa wojna i każde z nich się zmienia. Hermiona zawsze była ładna. Nie będzie u mnie mega piękna. Och i ręka w górę, która zna Ginny. Nikt? Tak myślałam. Czemuż to jest tyle opek i miniaturek z hp? Dlatego, że Rowling dała pole do popisu. Będą tu Avengersi i niektóre filmy, które pokochałam, i które zostawiły we mnie jakiś ślad. Niekiedy natraficie na teksty w innym języku. Chyba umiecie posługiwać się tłumaczem… Spójrzcie na to tak… A gdyby nie było opek i mini z hp? Umiałybyście powiedzieć bezstronnie, że ktoś jest dobry lub zły? Zauważcie, że Dumbledore nie jest święty i popełnia błędy. Nie muszę przypominać, że krytyka mile widziana? Pochwały też, ale słowa poprawy są lepsze… Hm… Przyda się też beta… Opko jest dedykowane mojej internetowej mamie, która pomogła mi rozwinąć skrzydła. A jeśli prolog był zbyt skąplikowany… Po kilkudziesięciu rozdziałach cofnij się do niego. Powinnaś załapać.\n- Znajdujecie się w moim dzienniku… Przyjemnie? – rozglądamy się po czarnym pustkowiu. Szukamy choć iskierki jakiegoś płomienia. Nagle z przeciwka mknie ku nas snop białego światła. Mija i wystrzela w także czarne niebo, które nabiera kolorów, a te zaś przechodzą na ziemię, by zmienić ją w piękną, wielobarwną krainę. Patrząc na wschód i wytężając wzrok można dojrzeć Góry Pamięci. Zachód posiada Jeziora Bólu i Łez. Północ – Lasy Zapomnienia. Południe – Łąki Radości. Północny wschód – Bagna Rozpusty, a południowy – Doliny Kłamstwa. Były naprawdę wielkie. Północny zachód – Pustynię Zadań, a południowy – Wzgórza Miłości. Jak na Loki’ ego były ogromne. Zamieszkiwane przez żarłoczne bestie, zwane Zemstą Śmierci. Góry – Harpie Zagłady, jeziora – Ryby Smutku, wzgórza – Króliki Życia, a lasy – Niedźwiedzie Gniewu i Łanie Piękna. Pustynia zamieszkiwana jest przez Chodzącą Śmierć. Widać, że zbiorniki są niezwykle głębokie, a zwierząt je pomieszkujących jest bez liku… Zanurzając się, by wziąć kąpiel prawie wszyscy zginęli. Loki nikogo nie ostrzegł, że są niebezpieczne. Zostaliśmy tylko my. Dwoje magików. Bieli i czerni. Światła i mroku. I nikt nie spodziewał się, że nasze losy się połączą.