Nie uspokoję się na starość | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Temat Tygodnika » Nie uspokoję się na starość\nJerzy Stuhr (lat 69), aktor i reżyser: Robię analizę swojej twarzy, by wiedzieć, do czego się jeszcze nadaje. Ale gdy nie patrzę w lustro, to jestem bardzo młody, i wciąż potrafię się wzruszać.\nKATARZYNA KUBISIOWSKA: Jako młody człowiek dopuszczał Pan myśl, że zacznie się kiedyś starzeć?\nJERZY STUHR: W pamięć zapadł mi dialog, który usłyszałem jako student od profesora Bardiniego. Na pytanie dziennikarki: „Co pan robił przez ostatnie dziesięć lat?”, odpowiedział: „Przygotowywałem się do starości”. Podoba mi się to zdanie, bo mam świadomość, że do starości trzeba przygotować się i mentalnie, i fizycznie, i intelektualnie, i uczuciowo.\nNajpierw porozmawiajmy o mentalnym przygotowaniu.\nJego podstawa: przyzwyczajenie się do tego, że nie mam wpływu na sytuację.\nMatko jedyna! Pan się do tego przyzwyczaił?\nUczę się przyzwyczajać. Papierkiem lakmusowym dla tego rodzaju przygotowań jest pedagogika. Całe zawodowe życie pracowałem, by młodzież przejęła moją estetykę i artystyczny temperament. Starałem się jej to wpoić, świeciłem przykładem. A dziś wiem, że guru to ja dla nich nie jestem.\nJerzy Stuhr i Jerzy Trela czytają kazania ks. Józefa Tischnera - sprawdź wyjątkowy audiobook „Tygodnika Powszechnego”>>\nBo młodsze pokolenia ulepione są z innej gliny. Między innymi wpływa na to błyskawiczny dostęp do internetowych informacji. Ci ludzie nie potrzebują przewodnika, zastępuje go wyszukiwarka Google.\nAlbo robię dyplom i na głos myślę: w tym miejscu przydałoby się podłożyć melodię ,,Chattanooga Choo Choo”, nie wiem czy ktoś w ogóle z was słyszał?... I za chwilę już wszyscy słuchamy ,,Chattanooga Choo Choo” z czyjejś komórki.\nNie jestem dla nich autorytetem, bo jak?\nPrzywykłem już, a młodych ludzi obserwuję z uwagą. W niektórych teatralnych przedstawieniach moich dawnych uczniów nie wziął bym udziału, bo są realizowane w zupełnie mi obcej poetyce. Ale gdy dostaję propozycję roli w moim stylu, to wtedy myślę, że smuga cienia całkiem mnie jeszcze nie dotknęła. Niedawno przez dwa wieczory grałem „Ich czworo” w Teatrze Muzycznym w Gdyni – sala była pełna, przyszło 1200 osób. Oprócz braw otrzymałem listy z podziękowaniami.\nTo znaczy, że jest Pan potrzebny.\nJeśli ktoś łagodnie przechodzi starzenie się, to raczej typy osobowościowe podobne do mojej mamy – księgowej, która pragnęła pójść na emeryturę, by wreszcie móc się w całości poświęcić życiu rodzinnemu.\nKobiety-aktorki mają większą trudność z przemijaniem: nie chcą się pogodzić ze swoim aktualnym wyglądem.\nMężczyźni-aktorzy takiego problemu nie mają?\nDobrym przykładem to ja nie jestem. Przeszedłem ciężkie choroby i musiałem szczególnie nad sobą pracować, by pani mi powiedziała taki komplement jak przed włączeniem dyktafonu – że dobrze wyglądam.\nPoza tym ja ten zawód uprawiam od samego początku trochę siłowo. Nie jestem aktorem w typie Andrzeja Łapickiego, który pięknym głosem na scenie mógł mówić monologi w nieskończoność.\nJa, żeby skupić na sobie uwagę, muszę się umęczyć, napocić, usmarkać, a to wymaga wysiłku. Zawsze traktowałem wszelkie fizyczne aktywności jako część mojego zawodu. Nie żebym uwielbiał grać w tenisa, a jednak codziennie godzinę temu poświęcam. To samo z pływaniem.\nNo dobrze, ale jak Pan znosi przybywające zmarszczki na twarzy ?\nDziś będę grał ,,Kontrabasistę” po raz enty. I powiem pani, że ta rola coraz bardziej zaczyna mnie krępować właśnie ze względu na mój wygląd fizyczny. Opowiadam między innymi o miłości do śpiewaczki dwudziestoparoletniej. Jasne, licentia poetica, widzowie zapominają o moim wieku... Problem w tym, że ja świetnie o nim pamiętam.\nJeśli mnie to doskwiera, to co dopiero musi czuć kobieta piękna, latami podziwiana i oklaskiwana? Zosia Czerwińska mawia: „Jak patrzę w lustro, to się pytam: »Pani do mnie?«”.\nA Pan co myśli, gdy patrzy w lustro?\nRobię analizę swojej twarzy, by wiedzieć, do czego się jeszcze nadaję. A obecnie przygotowuję się do roli emerytowanego, lekko zwariowanego profesora we włoskim filmie reżyserowanym przez Antonia Morabita.\nI jednocześnie ciągle myślę jak chłopiec. Gdy nie patrzę w lustro, jestem bardzo młody, potrafię się wzruszać.\nPrzyrodą: łąką koło mojego domu. Wnuki mnie wzruszają, choć nie umiem się z nimi bawić. Pewnie też dlatego, że dzieciństwo moich dzieci umknęło mi w ferworze zawodowych spraw. Nie mam więc wytrenowanego nawyku „zabawy”, ale lubię je podglądać.\nDużo też chodzę po szpitalach, odwiedzam dzieci chore, one mnie wzruszają.\nA dzieci się cieszą, że przyszedł osiołek ze „Shreka”.\nKiedyś byłem na oddziale onkologicznym, leżały tam dzieci po operacjach płuc. Jedna z mam prosi: „Niech pan coś powie mojemu synkowi osiołkiem”. Robię to i widzę, że ten mały zwija się z bólu, bo gdy śmieje się, to rozrywa mu blizny. „Słuchaj, mówić dalej tym osiołkiem? Bo widzę, że cię boli”. A on cichutko: „Mówić”. Ważniejszy był dla niego śmiech od bólu.\nCo Pana jeszcze wzrusza?\nPiękno kobiety. A twarz głównej bohaterki „Wołynia” nie może mi wyjść z głowy do teraz.\nArtysta musi pielęgnować świeżość spojrzenia, a to z wiekiem przychodzi coraz trudniej. Czasem udaje mi się jednak wykonać, jak by to żeglarz powiedział, zwrot przez rufę. Czyli działanie kompletnie przeciwko wszelkim zasadom.\nI co to jest ta świeżość spojrzenia?\nGdy w Los Angeles promowałem do Oscara „Historie miłosne”, jeden z pokazów był skierowany do Gildii Scenarzystów. Bałem się, że ci fachowcy rozbiorą na części pierwsze ten mój scenariuszyk i będzie katastrofa. Na widowni zasiadło 40 smutnych gości w garniturach, trzęsących Hollywood. Po projekcji mówią: „Jak myśmy zobaczyli początek filmu, to pomyśleliśmy, że twórca zwariował”.\nBo jaki jest reżyserski obowiązek? Kieślowski powtarzał, że przez pierwsze 20 minut musi on uwiarygodnić historię. Dziś tę fundamentalną zasadę ja powtarzam moim studentom reżyserii.\nA ci smutni panowie w garniturach mówią do mnie dalej tak: „I co pan robi, proszę pana? W pierwszej scenie pokazuje nam, że to wszystko jest lipa, że aktor zmienia sukienki, że rzeczywistość udawana. Przecież to zaprzeczenie najważniejszej zasady kina. A my powolutku wierzymy w to wszystko, co pan pokazuje”. To właśnie przykład myślenia przeciwko obowiązującym zasadom.\nPodam jeszcze inny. Mówię kiedyś do Andrzeja Wajdy, by wystawił „Zbrodnię i karę”. Andrzej: „No jak? To dużo aktorów...”. A za tydzień Wajda przychodzi i mówi: „Robimy tylko sceny z sędzią śledczym i Sonią”. Ja: „Tak ten tekst mamy zaszlachtować?”. On: „Tak będzie najlepiej”.\nWróćmy jeszcze do fizycznych przygotowań. Wspomniał Pan o chorobach – one uprzytamniają, że człowiek jest kruchy i przemijalny.\nAle też uzmysławiają, ile w człowieku tkwi siły. Pierwsza choroba dopadła mnie jako 37-latka, to było serce. Budzę się w szpitalu i czuję panikę, bo jestem tak słaby, że nie mogę ruszyć ani ręką, ani nogą. Ale nie dopuściłem myśli, że to mój koniec. Uznałem, że się z tego wyliżę. Młody byłem.\nW drugiej chorobie już myśl o ostateczności dopuściłem, rachunek sumienia poczyniłem.\nBo był Pan starszy?\nBo to są dwa różne doświadczenia. Sercowej chorobie towarzyszy strach, że cię może w każdej chwili dopaść duszność i nie da się tego skontrolować. A onkologiczne zmaganie pełznie powolutku, osacza cię i gruntuje świadomość, że mimo prób leczenia sukcesu może nie być.\nPan mówi teraz o oswajaniu się z tym, że choroba nowotworowa już nigdy nie da spokoju?\nRok temu też miałem epizod sercowy, musiałem poddać się koronarografii. Na ekranie obserwowałem, jak rura przetyka żyłę i robi autostradę z wąskiej ścieżki. Na drugi dzień lekarze kazali wstać, po czterech dniach wypisali mnie ze szpitala. Zupełnie inaczej niż 30 lat temu, kiedy miałem leżeć trzy tygodnie plackiem, a potem się bardzo oszczędzać.\nZaś w onkologii trzeba postawić sobie plan długoterminowy i z niego nie rezygnować, tylko dążyć do celu.\nNigdy Pan nie pomyślał: „Rezygnuję”?\nTakie myśli błyskawicznie odpędzałem. Ze szpitala przez rok wychodziłem do domu i wracałem na chemię, po której 10 dni musiałem odkiblować, bo przyjmowałem jej mordercze dawki. Zdrowy musiałem mieć organizm, by mi nie wysiadły serce, wątroba, nerki... Lekarze raka wyleczyć mogą chemią, tylko że ona przy okazji może zniszczyć inne organy.\nGdy chorowałem, jedno było dla mnie istotne: doczekać narodzin wnuczki, bo córka w tym czasie była w ciąży. Udało się.\nI licząc lata wnuczki, wiem, w którym momencie wyszedłem ze szpitala. Ale nigdy nie powiem, że jestem zdrowy. Powiem inaczej: „Dwudziestego października o jedenastej jestem zdrowy”.\nLiczy się Pan z tym, że w każdym momencie wszystko może się zmienić?\nTo ciągle pod czaszką tkwi. I jak dzisiaj się budzę, to mam nieprawdopodobnie wyższy współczynnik energii niż przed chorobą. Przez sześć lat udało mi się zrobić tyle, ile nie zrobiłem przez lat dwadzieścia parę.\nKiedyś z Krysią Jandą usiedliśmy po przedstawieniu i ona mówi: „Wymieniaj, coś zrobił po chorobie?”. Rąbnęliśmy taką listę, ona ją na Facebooku zamieściła i mnóstwo ludzi napisało, że Stuhr jest przykładem gościa, który tyle potrafił zdziałać po ciężkich wypadkach.\nTaka postawa nie jest wyłącznie konsekwencją mojej energii, ale i specyfiki zawodu, który trzyma mnie w dyscyplinie. Skoro dziś wieczorem gram „Kontrabasistę”, to wczoraj wiedziałem, że muszę o jedenastej położyć się spać, a z samego rana z psem iść na długi spacer... Wyjątek już zrobiłem, bo się z panią spotkałem. Teraz już powinienem milczeć do wieczora.\nMojemu kardiologowi mówię, że każde przedstawienie to dla mnie próba wysiłkowa. Gdy wytrzymam na poziomie takim jak 30 lat temu, to znaczy, że jest dobrze.\nCzyli żadnego odpuszczania sobie.\nNajgorsze jest użalanie się nad sobą i innych nad tobą. To w chorobie znosiłem najgorzej. Płakać mi się chciało, ale nie ze wzruszenia, tylko z upokorzenia. Lubiłem, gdy ludzie nie zauważali mojego nowotworu. Dlatego staram się naturalnie zachowywać w stosunku do pacjentów, a przy okazji próbuję im coś istotnego przemycić: „Jeśli możesz, to wstań z łóżka, załóż spodnie, przyjmij lekarza w portkach, a nie w piżamie. Rozmawiaj jak równy z równym, a nie jak pacjent z lekarzem”.\nPan mobilizuje, by nie przywiązywać się do roli chorego, prawda?\nGdy z łysą czaszką postanowiłem mówić publicznie o swojej chorobie, to elegancko się ubrałem, choć chwilę wcześniej siedziałem w szpitalnej piżamie. A na chemię do Gliwic autem jeździłem sam, raz tylko syn był moim kierowcą. Żona mdlała z trwogi i jednocześnie wiedziała, że muszę mieć zachowane to pole autonomii.\nA przygotowanie intelektualne na czym ma polegać?\nPrzykład: ukazał się „Król”, nowa powieść Szczepana Twardocha, a ja ciągle jeszcze mam nieprzeczytanego Josepha Conrada. Więc nie zostawię Conrada dla Twardocha, by potem opowiadać w garderobie, jaki to ja jestem na czasie, oblatany.\nTworzę swój literacki świat i wiem, co w nim jest priorytetowe, muszę wiedzieć co z klasyki, m.in. z Tomasza Manna, mam jeszcze do przeczytania. A ostatnio postanowiłem poznać historię Rzymu. Posiadam na ten temat kilka książek, do których wracam bez przerwy, bo łatwo mi wiedza z głowy wietrzeje. Kim był Juliusz II? Czy Leon X był przed Sykstusem V, czy odwrotnie? Pieprzą mi się imiona tych cesarzy, zapisuję je sobie w kalendarzu... Ale codziennie rano lekturę muszę odwalić. Teraz jestem przy renesansie i baroku. A wie pani, że za Sykstusa V i aborcja, i pedofilia były karane śmiercią?!\nPo co to wszystko robię? Chodzi o cel.\nCel dla samego celu?\nZ moją młodszą wnuczką chciałbym pojechać do Rzymu i pokazać jej go nie szlakiem pizzy, lodów i karuzeli, tylko np. Caravaggia – przejść jego artystycznym szlakiem – od Campidoglio przez Jezuitów aż po Piazza del Popolo i ,,Ukrzyżowanie św. Piotra”.\nKiedy ma Pan zamiar pokazać Rzym wnuczce?\nZa osiem czy dziewięć lat. To szmat czasu, nie wiem, czy dożyję. Ciekawostki bym chciał jej poopowiadać, np. że obelisk na placu św. Piotra stał 400 metrów dalej i został przesunięty za Sykstusa V. Zachował się opis tej operacji. Zbudowano gigantyczną konstrukcję, obelisk osadzono w kojcu drewnianym i linami go przesuwano, jedni musieli go ciągnąć, a drudzy pchać, konie szły wolniusieńko i równiusieńko. Całe to przedsięwzięcie poprzedzały gigantyczne próby. Albo ciekawostka na temat fontanny na Piazza di Spagna: można z niej pić wodę, która płynie z akweduktów 40 kilometrów od Rzymu.\nA! I w ramach nadrabiania zaległości oglądam stare filmy.\nTak: Felliniego i Viscontiego oraz neorealizm – Rosselliniego i De Sicę. Lubię oglądać filmy w domu na wsi, w gabinecie, tam panuje cisza. Z utęsknieniem czekam na 20 grudnia, wrócę wtedy z Rzymu po zakończeniu zdjęć. Byłoby dobrze, gdyby spadło trochę śniegu... Jeszcze przedtem, w listopadzie, muszę operę wyreżyserować. Zostałem namówiony na taką ramotkę, Dionizettiego ,,Don Pasquale”. To jest wyzwanie, bo nigdy nie pracowałem ze śpiewakami. Do Bożego Narodzenia dzień w dzień harówa.\nRozmawialiśmy o mentalności, fizyczności, formie intelektualnej... Zostało nam jeszcze przygotowanie uczuciowe.\nMiałem szczęście do kobiet, nigdy przez żadną nie zostałem skrzywdzony. Wzrusza mnie, jak moja żona przygotowuje dla mnie lekarstwa: te weźmiesz rano, to w południe, a te wieczorem.\nNie irytuje to Pana?\nSkądże! To mnie trzyma przy życiu. Jestem jej za to wdzięczny, sam bym nie miał do tego cierpliwości. Basia mi bardzo pomogła w czasie choroby onkologicznej – po chemiach miałem magmę w mózgu, ciężko było mi się na czymkolwiek skupić. Ktoś wtedy musi ci policzyć te pigułki, bo przychodzą chwile, kiedy rozjeżdża się cała rzeczywistość. Poza tym ja się z moją żoną nie nudzę. Gdy czasem patrzę w restauracji na pary, które jeszcze przy deserze ani razu do siebie się nie odezwały, zastanawiam się, co ich właściwie łączy.\nDużo Pan rozmawia z żoną?\nDużo, teraz głównie o polityce. Zawsze coś jest do obgadania – o dzieciach oczywiście niekończące się rozmowy. Jak człowiek myśli, że z dorosłymi dziećmi jest spokój, to okazuje się to wielką nieprawdą. Na dodatek złożyło się, że dzieci teraz mieszkają w Warszawie.\nWażna w sferze uczuć jest tęsknota. Moja miłość do dzieci i do żony wyrażała się właśnie w niej. Często i długo nie było mnie w domu, czasami przechodziło to w miesiące. Z żoną policzyliśmy, że 45 lat jesteśmy po ślubie, ale w sumie tylko kilkanaście spędziliśmy razem... W sumie jesteśmy młodym małżeństwem.\nŻyłem jak marynarz. Gdy leciałem z Bangkoku, w nocy przysiadła się do mnie stewardessa i zaczęliśmy gadać. Ona mówi: „Wie pan, właściwie najgorzej to jest, jak się wraca. Bo rozdasz prezenty i za chwilę orientujesz się, że jesteś intruzem. Domownicy mają swoje ścieżki utarte, a ty im to wszystko rozwalasz”. Powiedziałem jej: „Jezus Maria! To mój problem”. Ta stewardessa rozumiała mnie najlepiej.\nMyślałem, że na starość i po chorobie uspokoję się... Ale pognało mnie do pracy do Warszawy. I wszystko się powtórzyło: żona w domu pod Krakowem siedzi sama. Tyle z tego, że często przyjeżdża do dzieci, a przy okazji i do mnie. ©\nJERZY STUHR (ur. 1947) jest aktorem i reżyserem. Tworzył niezapomniane kreacje m.in. w „Wodzireju” Feliksa Falka, „Amatorze” Krzysztofa Kieślowskiego, „Seksmisji” Juliusza Machulskiego, a po 1994 r. w filmach własnej reżyserii, m.in. „Spisie cudzołożnic”, „Historiach miłosnych”, „Tygodniu z życia mężczyzny” i „Obywatelu”. Od początku kariery związany ze Starym Teatrem, występował w sztukach reżyserowanych przez Konrada Swinarskiego, Jerzego Jarockiego i Andrzeja Wajdę. Profesor sztuk teatralnych, wykładowca PWST w Krakowie, przez lata pełnił funkcję rektora tej uczelni.\nPolski senior jest jeszcze mniej aktywny społecznie niż statystyczny Polak. A jeśli już działa – to często jako bierny beneficjent eventów „dla emeryta”. Można inaczej. Raport Przemysława Wilczyńskiego.\nWedług Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) za właściwy początek starości należy uznać 60. rok życia. Edytorial ks. Adama Bonieckiego.


23.05.2018 22:15 Źródło: PAP\nStrona główna Prawo Morskie, Finanse Morskie, Ekonomia Morska Sprawa pozwu akcjonariuszy Stoczni Szczecińskiej Porta Holding do ponownego rozpoznania\nSąd Apelacyjny w Szczecinie uchylił w środę wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał do ponownego rozpatrzenia sprawę pozwu zbiorowego akcjonariuszy Stoczni Szczecińskiej Porta Holding. Roszczenie za utratę wartości akcji spółki opiewało na ok. 35 mln zł.\n"Apelacja została uwzględniona z tej przyczyny, że skarżący zasadnie zarzucił sądowi zaniechanie dokonania pogłębionej analizy sposobu wykonywania przez państwo kompetencji publiczno-prawnych w stosunku do spółki Stocznia Szczecińska Porta Holding SA" – powiedział sędzia Sądu Apelacyjnego w Szczecinie Krzysztof Górski.\n"Błędem jest w ocenie sądu odwoławczego poprzestanie w zaskarżonym wyroku na co najmniej przedwczesnym stwierdzeniu, że nie udowodniono bezprawności działania państwa poza jedyną kwestią wymienianą przez sąd pierwszej instancji, jaką było zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie członków zarządu" – kontynuował Górski.\nW ocenie sądu zaniechanie dokonania tych ocen i nie przeprowadzenie dowodów, mających wykazywać te okoliczności, jest tą przyczyną, która zmusza do uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji – podkreślał Górski.\nJego zdaniem, w sprawie stawia się tezę, że doszło do nadużycia władzy państwowej wobec podmiotu gospodarczego prowadzącego do przejęcia istotnych gospodarczo składników majątku. "Sprawa, co nie dość dokładnie uczynił sąd pierwszej instancji, wymaga oceny zachowania poszczególnych funkcjonariuszy publicznych w kontekście przepisów o charakterze publiczno-prawnym w tym przede wszystkim regulacji konstytucyjnej oraz przepisów administracyjno-prawnych" – dodał.


Wiadomości: Mikko Oivanen: Nastroje są bardzo dobre\nStrona Główna > Aktualności > Liga Światowa > Mikko Oivanen: Nastroje są bardzo dobre\nMikko Oivanen: Nastroje są bardzo dobre\n9 lipca 2009 08:32\n- Bardzo zależy mi na tym, żeby dobrze pokazać się w meczach przeciwko Polsce, a jeszcze bardziej, żebyśmy je zakończyli zwycięsko - mówi przed spotkaniami w Tampere, atakujący reprezentacji Finlandii, Mikko Oivanen.\nFinowie podobnie jak Polacy liczą na zajęcie drugiego miejsca i dziką kartę na Final Six w Belgradzie. – Zdajemy sobie sprawę z tego, że te cztery najbliższe mecze z Polską zadecydują, który z zespołów zajmie drugie miejsce w grupie. Po wygranej z Brazylią nastroje w moim zespole są bardzo dobre. To było niesamowite spotkanie. Wygraliśmy z Brazylijczykami po raz pierwszy od 11 meczów. Nasi kibice byli zachwyceni i teraz oczekują od nas zwycięstw w konfrontacji z Polską. Zajęcie drugiego miejsca w grupie miałoby ogromny prestiż dla naszej federacji, choć LŚ nie jest priorytetem w tym sezonie – mówi Mikko Oivanen , który na co dzień gra w zespole wicemistrza Polski, Asseco Resovii.\n– Miło jest zagrać przeciwko kolegom klubowym, czy innym zawodnikom z PlusLigi. Choć nie wszystkich z nich znam dobrze mimo, że mam za sobą rok gry w Polsce – dodaje Fin.\nJego zespół w LŚ prezentuje nie ustabilizowaną formę i ma na koncie wpadkę w Wenezuelą. – Początek rozgrywek graliśmy bez naszych najlepszych i najbardziej doświadczonych zawodników i to odbiło się też na grze. Z czasem jednak oni dołączali do zespołu i nasza gra jest już nieco inna. Z powodu problemów z mięśniami brzucha w Tampere najprawdopodobniej nie zagra Tuomas Sammelvuo, ale niewykluczone, że w meczach w Polsce będzie już do dyspozycji trenera – kończy Mikko Oivanen.\nFinlandia, Liga Światowa


You are here: Home / Pozostałe / Klimatyzacja olsztyn\nKlimatyzacja w mieszkaniu – jak wybrać oraz zamontować?\nJeżeli ma się w swoim mieszkaniu najnowsze sprzęty, jakie sprawiają, że życie jest łatwiejsze, piękniejsze oraz wygodniejsze pewnie można żyć jak najprawidłowiej. Takimi narzędziami są bynajmniej alarmy, jakie powodują, że można czuć się bezpieczniej. Wentylacja grawitacyjna jak w najwyższym stopniu też jest niezwykle poprawnie spostrzeżona względem domów o wiele bardziej bogatych. Jest to nic innego jak klimatyzacja w mieszkaniu, z jakiej ochoczo korzysta się latem – potwierdza to alarmy olsztyn. Czasem upał jest na tyle uporczywy, że odpowiednio trudno jest temu zaradzić. Klimatyzatory wentylacyjne pozwalają niemniej jednak poczuć ten orzeźwiający chłód, dzięki któremu zdecydowanie łatwiej jest wziąć pod uwagę zdecydowanie o wiele bardziej pomocny klimat we własnym domu. Na pewno mając do dyspozycji taką domową klimatyzację wolno swobodnie odpoczywać, kiedy inni zmagają się z nadmiernym potem, uczuciem zmęczenia oraz gorącym powietrzem. Klimatyzator w domu jak w największym stopniu okazuje się niezmiernie przydatnym urządzeniem, nie wyłącznie ze względu na letnią porę roku, która ma okazję być upalna. Dla dużej grupy osób taki bonus jak klimatyzacja w domu będzie czymś niedostępnym. Nic o wiele bardziej mylnego jest wiele firm, jakie są w stanie zaproponować błyskotliwe urządzenia chłodzące takie jak klimatyzacja, czy może specjalistyczna wentylacja mechaniczna. Jak najbardziej wybór najlepszej wersji tego rodzaju urządzeń jest indywidualny. Należałoby skupić się na godziwych opiniach względem ofert proponowanych korporacji – to zawsze odpowiedni wyznacznik i właściwy sposób wyboru.\nPrevious Article Najistotniejsze porady dla pragnących rozliczyć się z Urzędem Skarbowym


Praca Główny Specjalista ds. Obsługi Zakupów i Logistyki, Warszawa, mazowieckie - Pracuj.pl\nGłówny Specjalista ds. Obsługi Zakupów i Logistyki\nFirma Pilz, światowy lider w zakresie automatyki bezpieczeństwa, istniejąca od 65 lat i obecna w 30 krajach, w związku z dynamicznym rozwojem polskiego przedstawicielstwa, poszukuje osoby do pracy na stanowisku:\nNumer referencyjny: GSL/11/2018\nOptymalizacja procesu zakupowego obejmującego produkty zamawiane w centrach produkcyjnych firmy, a także u poddostawców zewnętrznych.\nStworzenie i rozwój bazy poddostawców zewnętrznych, pozyskiwanie ofert na produkty wykorzystywane w projektach realizowanych przez firmę.\nSkładanie zamówień i monitorowanie ich prawidłowej realizacji.\nOptymalizacja i bieżące zarządzanie poziomem stanów magazynowych.\nWspółpraca z innymi działami firmy (finanse, sprzedaż, projekty).\nPrzyjmowanie i obsługa reklamacji, a także zgłoszeń serwisowych.\nUtrzymywanie bieżących kontaktów z klientami, dostawcami oraz centrami produkcyjnymi.\nDoświadczenie na podobnym stanowisku w międzynarodowej firmie z branży technicznej.\nDużą samodzielność w realizacji powierzonych zadań.\nMożliwość rozwoju i zdobywania cennego doświadczenia w dynamicznie rozwijającej się firmie międzynarodowej.\nPrzyjazną atmosferę pracy w młodym i ambitnym zespole.\nWyposażenie niezbędne w pracy na tym stanowisku.\nProsimy o zawarcie w CV klauzuli: „Wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych zawartych w mojej ofercie pracy dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rekrutacji prowadzonego przez Pilz Polska Sp. z o.o., z siedzibą w Warszawie, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 922)”.\nInformujemy, że Administratorem danych jest Pilz Polska Sp. z o.o., z siedzibą w Warszawie przy ul. Ruchliwej 15. Dane zbierane są dla potrzeb rekrutacji. Ma Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych oraz ich poprawiania. Podanie danych w zakresie określonym przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy oraz aktów wykonawczych jest obowiązkowe. Podanie dodatkowych danych osobowych jest dobrowolne.


Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - przyczyny Slodycze stawow na tle leczenia\nDietoterapia Odżywianie jest podstawą każdej terapii choroby przewlekłej. Jako, że prowadzimy gabinet od roku to mamy w temacie leczenia narządu ruchu i kolagenu duże doświadczenie - mamy sprawdzonych wiele firm i wiemy, które działają dobrze, a które nie. Zaleca się jazdę na rowerze, pływanie, spacerowanie unikając aktywności wymagających znacznego wysiłku terapia behawioralno-kognitywna i inne formy psychoterapii — mają na celu wypracowanie metod walki ze stresem, obniżonym nastrojem i innymi przeszkodami pogarszającymi jakość życia techniki relaksacyjne, akupunktura, tai-chi, masaże i inne metody — ich skuteczność w fibromialgii nie została jednoznacznie udowodniona, jednak mogą u niektórych pacjentów stanowić cenną metodę uzupełniającą inne formy leczenia.\nPonadto dieta dla stawów polega na ograniczeniu spożycia nasyconych kwasów tłuszczowych masła, sera, wędlin, produktów zawierających olej palmowy itp. Zakwaszenie wywołane np.\nBardzo ważna jest codzienna dawka aktywności fizycznej, co najmniej 30 min.\nNa podstawie moich wieloletnich doświadczeń mogę stwierdzić, że osoby ze stanami zapalnymi ścięgien i stawów oraz z bólem spowodowanym zwyrodnieniem stawów doskonale reagują na chrząstkę z rekina Shark Aid. Są niezbędne do utrzymania elastyczności chrząstki i prawidłowego, bezbolesnego Arbuz i bol w stawach stawów, co do tej pory uznawano za niemożliwe.\nKolejnym niezbędnym składnikiem aktywnym jest witamina D. Ma bardzo istotny wpływ na funkcjonowanie całego organizmu.\nPoznaj tajemnicę zdrowych stawów, kości i ścięgien – niedajmysie.pl\nPoprawia wchłanianie wapnia oraz utrzymanie zdrowia kości i zębów. Najnowsze wyniki badań wskazują, że witamina D potrafi znacznie więcej, m.\nLekarze biją na alarm informując, że duża część społeczeństwa może mieć niedobory tej witaminy, zwłaszcza w miesiącach od września do kwietnia. Niedobór witaminy D osłabia odporność, co grozi częstymi przeziębieniami i większą zachorowalnością na infekcje górnych Slodycze stawow na tle leczenia oddechowych.\nMożemy jednak zapobiec pogorszeniu stanu naszego zdrowia, przyjmując dobrej jakości suplementy diety tej witaminy. Witamina D to inwestycja w zdrowie, która przynosi wielkie korzyści! Rekomenduję najbardziej aktywną formę witaminy D3 w formie cholekalcyferolu pod postacią kropelek: D-drops liquid vitamin D lub tabletek Vitamin D IU.\nInne niezbędne składniki na mocne kości i stawy to wapń i magnez.\nWapń jest budulcem kośćca, a bez obecności magnezu i witaminy D nasz organizm nie jest go w stanie wchłonąć. Bardzo ważna jest również witamina K, która spowoduje, ze wapń dotrze do kości, a nie będzie tworzył złogów w naczyniach krwionośnych.\nPonadto wapń odkwasza organizm, a jeżeli chcemy spowolnić procesy starzenia i nie chorować, musimy zadbać o równowagę kwasowo-zasadową. Nadchodzi zima. Poczujmy frajdę z szaleństw na stoku, lodowisku bez obaw o słabe kości i stawy, bo temu przecież można zapobiec, czego Państwu i sobie serdecznie życzę.\nSprawdź ofertę produktów klikając w link.


F1 > GP Malezji: wyniki wyścigu :: Wyprzedź Mnie!\nZwycięstwo dla Verstappena. Na podium Hamilton i Ricciardo. Vettel czwarty.\n•Nataniel Piórkowski, 1 października 2017, wyświetlenia: 16540 << | lista | T- | T+ | >>\n17.09.2018 GP Singapuru: opony użyte w wyścigu\n16.09.2018 Hamilton pewnie wygrywa Grand Prix Singapuru\n16.09.2018 GP Singapuru: najszybsze okrążenia wyścigu\n16.09.2018 GP Singapuru: wyniki wyścigu\n15.09.2018 GP Singapuru: wyniki kwalifikacji\npaymey852, 01.10.2017 12:13\nRIC vs BOT oczywiście, to jak zostawiali sobie miejsce, ostra walka na limicie plus szacunek o to właśnie chodzi w wyścigach.\nMagnussen powinien cały dzień to oglądać aż ... nie pewnie i tak nie zrozumie.\nmagiel666, 01.10.2017 12:15\nPoczytaj komentarze kilka wyścigów wstecz, to sie dowiesz że merc czerwonym kompletnie odjechal w przerwie wakacyjnej.\nTak sobie czytam komentarze niektórych udzielających się tutaj i dochodze do jednego wniosku:\nKażdemu sportowcowi życzę tak zagorzałych fanów, jak Seb ma hejterów.\nmarcelo92, 01.10.2017 12:32\nNa SPA równi z Mercedesem, Monza wiadomo, że Mercedes, ostatnie dwa tory zdecydowanie dla Ferrari.\nteambuktu, 01.10.2017 12:50\nVer pojechał tym razem świetnie. Mądre zachowanie na początku i świetne tempo później.\nSerio Vet tak bardzo zaimponowal niektórym tym wyścigiem? Jest szybki jak ma wolny tor ale z jedynymi 2 przeszkodami dzisiaj czyli Bot I Ric sobie nie poradził więc nie wiem czym się zachwycacie. A jeszcze na koniec jak zwykle, nic złego nie zrobił ale auto dead.\nderwisz, 01.10.2017 12:53\nNo fakt RIC .vs. BOT i RIC .vs.VET to były dwie perełki tego wyścigu. Jak by powiedział Hajto "truskafki" na torcie. :D\nW obu przypadkach sytuacja podobna. Dysponujący bolidem o dużo wyższym tempie wyscigowym próbował wyprzedzić kierowcę na słabszym sprzęcie.\nPrzewaga tempa VET w chwili kiedy dopadł RIC była bliska 1 sekundy, przewaga tempa RIC tuż przed pojedynkiem z BOT też była coś ok 0.5 sek albo nawet więcej.\nW obu przypadkach RIC popisał się wielkim kunsztem i oba pojedynki zakończył sukcesem.\nDlatego dla mnie to on jest man of the day. :)\nFalarek, 01.10.2017 13:08\n"Man of the day" bo nie dał sie wyprzedzić buhahah\nGzehoo92, 01.10.2017 13:12\nTak swoją drogą, tegoroczne GP Malezji było trzecią edycją z rzędu, której nie wygrał kierowca Mercedesa.\nteambuktu, 01.10.2017 13:24\nBo jazda defensywna to żadna sztuka, tak?\nDaxo, 01.10.2017 13:49\n@Falarek dobry kierowca to też taki który potrafi mądrze bronić przed wyprzedzeniem\npaymey852, 01.10.2017 13:54\nNie zapominaj że Max go dzisiaj zniszczył tempem wyścigowym a przy obronie pomógł mu znacząco Alonso.\nGdyby dzisiaj nie było Maxa to każdy by przyznał że Red Bull nie miał szans z Mercedesem a tylko Bottas cieniował.\nMax wycisnął maksa - "Man of the day"\nderwisz, 01.10.2017 14:01\nŻeby umieć skorzystać z "pomocy" Alonso to tez trzeba mieć mózg we właściwym miejscu ;)\nObronić się przed bolidem mającym blisko sekundę przewagi w tempie to wyczyn nie w kij dmuchał.\nWyczyn ten docenił komentator (bodajże był nim red. Sokół) podkreslając że RIC obronił się umiejętnościami.\nmagiel666, 01.10.2017 16:21\nAno podkreslil, podkreslil. Mowil rowniez o tym jak ciezko jest siedziec "na ogonie" boliďom RBR. Raz sie Ric obronił (mi tez sie to podobalo), raz pomogl Alo i wystarczylo zeby opony mialy dosyc a silnik sie zagotowal. Dobrze ze Seb odpuscil, dla 3 pkt nie bylo sensu katowac silnika\nkumien, 01.10.2017 20:28\nDaniel obronił się przed Sebem, który dużo wcześniej założył super miękkie opony i wykorzystał cień Alonso. To co później robił Hiszpan było mega slabe, bo jego McLaren jechał własny wyścig i powinien zjechać na drugą stronę toru, a nie cudować z jazdą optymalną linią jazdy.\nOdnośnie incydentu po wyścigu.\nPolecam zobaczyć ujęcie z tej kamery: https://twitter.c...s/914415456550825984\nAeromis, 01.10.2017 21:27\nWidziałem. Kamera wyolbrzymia ruch Strolla przez to że się zbliża, choć bez wątpienia on był znaczny. Bez kamery z góry raczej trudno by to ocenić na 100%. Myślę że decyzja była oparta na czymś innym. Miejmy też na uwadze, że mijanie rywala blisko ze znaczna przewaga prędkości nie jest dobrym pomysłem i chyba to był główny powód dlaczego Stroll nie dostał kary, po prostu sędziowie mogli stwierdzić, że miało prawo go to zaskoczyć.\nkumien, 01.10.2017 21:48\nJa tylko oponuje przed stwierdzeniem wina Vettela, bo pojechał blisko. Z onboardu Seby widać, że trzyma równą odległość od lewej krawędzi i zwyczajnie wjechał w zakręt. Sam Lance mówił, że zbierał resztki gum i zmieniał ustawienia bolid, więc przypuszczam, że było to dla niego za dużo. Seb pewnie mógł pojechać szerzej tak jak nie musiał blokować Maxa w Singapurze, ale czasami wszystkiego nie da się przewidzieć.\nZomo, 02.10.2017 01:00\nSmiac mi sie chcialo jak po kwalifikacjach w sobote fahofcy na tym forum planowali strategie Kimiego w wyscigu z Hamiltonem. Tylko ja raczylem zasugerowac ze turbinka ktora rozleciala sie Vettelowi w kwalifikacjach moze rozleciec sie Raikkonenowi w wyscigu i ze w sumie Niemiec mial w ten weekend sporo szczescia. Pewnie powiecie ze wykrakalem...\nbolekse, 02.10.2017 07:24\nNie pamiętam (ale mam krótką pamięć) kieyd ostatnio Ferrari tak się zblamażowało dwa wyścigi pod rząd. W Singapurze kierowcy a tutaj... no właśnie tutaj kto ? Fabryka czy mechanicy na torze ?\nmarios76, 02.10.2017 14:39\n@paymey852 Oczekiwales po Alonso, ze po Singapurze bedzie wspieral Vettela? ;)\n@bolekse Mechanicy, ale w garazu ;) Chyba za szybko przekladali podzespoly. Szkoda.\nMairJ23, 02.10.2017 15:05\nCzytalem komentarze i chcialem pogratulowac poziomu. Po raz pierwszy z checia je przeczytalem. Panowie....mozna ? Mozna :)\npaymey852, 02.10.2017 17:21\nPo Alonso to bym się właśnie spodziewał ingerowanie w ustawianie wyników wyścigu :)


Budowanie domu Olsztyn Kormoran usługi remontowe i budowlane, montaże, roboty ziemne w Olsztynie Kormoran\nUsługi remontowe i budowlane Olsztyn Kormoran\n24 lis 05:58\nRemonty domów drewnianych malowanie zewnęczne lakierowanie budowa tarasów balkony balustrady dachy pokrycia obrubki\nZastanawiasz się nad remontem mieszkania a ciężko u Ciebie z czasem wolnym? Polecamy zajrzeć w szeroką bazę ogłoszeń w kategorii usługi remontowe i budowlane w Olsztynie Kormoran. Na Lento.pl dziale usługi i firmy znajdziesz firmy i osoby prywatne oferujące swoje usługi. Ekipa budowlana zbuduje dla Ciebie dom, remontuje zajmie się remontem Twojego mieszkania a dodatkowo znajdziesz tu hydraulików, spawaczy, usługi malarskie, ozonowanie a także elektryków w Olsztynie Kormoran. Zapraszamy do przeglądania ofert darmowej tablicy ogłoszeń lokalnych Lento.pl Olsztyn Kormoran.\nremonty Olsztyn, usługi budowlane Olsztyn, instalacje elektryczne Olsztyn, instalacje elektryczne Olsztyn, usługi remontowe Olsztyn, elektrycy Olsztyn, hydraulicy Olsztyn, remonty mieszkań Olsztyn, remonty mieszkań Olsztyn, remonty domów Olsztyn, remonty domu Olsztyn, malowanie sufitów Olsztyn, montaże drzwi Olsztyn, wykończenia wnętrz Olsztyn, wykończenie wnętrz Olsztyn, prace wykończeniowe Olsztyn, montaż sufitów podwieszanych Olsztyn, pomiary elektryczne Olsztyn, układanie paneli Olsztyn, ocieplenia poddasza Olsztyn


Szukamy Dziewczyny Na Gangbang.\nSzukasz: Szukamy Dziewczyny Na Gangbang.\nPoloniusz Twój portalpracyza granicą Szukam zonatego nie interesuje mnie sponsoring szukamy dziewczyny na gangbang. Poradniki i turystyka na Wyspach. Praca, mieszkania, ubezpieczenia wUK ubezpieczenie samochodu.\nOd zaraz propozycja szukamy dziewczyny na gangbang ciekawejpracyw Anglii na magazynie z odzieżą w miejscowości BedfordUK. Ubezpieczenia, ubezpieczenie samochodu, ubezpieczenie domu, praca, mieszkania, polskie firmy i usĹ ugi w Anglii,ofertypracyw Anglii. DostÄ pne sÄ m.in.\nszukamy Kulturalna szuka zadbanego dziewczyny na gangbang PracaDerby- dam pracę wDerby- ogłoszenia w PracaDerby- aktualne. Dzięki czemu skutecznie znajdziesz wymarzoną pracę, u nas znajdzieszofertyz państwa Anglia.\nAlfreton,Derby Nottingham i okolice uk szukamy dziewczyny na gangbang Aktualności i informacje z Wielkiej Brytanii.\nSamotni znajdą miłośćwserwisie randkowym szukamy dziewczyny na gangbang Ostry Anal Seks w Wolomin. Niestety, zwykłe szukaniewinternecie Randki Emigranta, Portal Randkowy dla Emigrantów\nNajpopularniejsze portalerandkowe- ranking portalirandkowych2018 czy warto założyć swój darmowy profil w najlepszym portalurandkowym szukamy dziewczyny na gangbang w Polsce. To kolejny z grona najpopularniejszychserwisów randkowych w Polsce ..\nRanking. Czasem tu zaglądam i zdarzyło mi się zobaczyć wzmianki o serwisach szukamy dziewczyny na gangbang randkowych.\nDzień dobry. Szukaj randki, ogłoszenia matrymonialne, szukamy dziewczyny na gangbang randki online. Najpopularniejsze portale randkowe w 2015 roku lut 2010 -Największy internetowyserwis randkowy w Polsceto część międzynarodowej sieciserwisów randkowych. Portal randkowy spotkania powyżej 15 lat.\nZobacz tysiące profili z Twojej szukamy dziewczyny na gangbang okolicy poznam kobiete Już Teraz!. Opinie\nSzukam męża Portale Randkowe Strona "Portale Randkowe" opisuje szukamy dziewczyny na gangbang wszystkie najlepsze serwisy randkowe w Polskim internecie, polskieRandkiwSzwecji .\nPolskieRandkiwSzwecji Portal szukamy dziewczyny na gangbang i Serwis Największy Serwis RandkowydlaPolakówwSzwecji. Posiadamy najwięcej szukamy dziewczyny na gangbang użytkownikówwSzwecji Zapłacę za loda w aucie. Posiadamy najwięcej użytkownikówwSzwecji.\nZobacz tysiące profili z Twojej szukamy dziewczyny na gangbang okolicy Już Teraz!. PolskieRandkiwSzwecji .\nWszelkie prawa szukamy dziewczyny na gangbang okolice Samotne Serca .\nSzukasz miłości? poznac puszysta kobiete w Belgii. Kąty Wrocławskie. Osób powyżej 50 JG22:PortalMiastaJeleniaGóra szukamy dziewczyny na gangbang. Flirt, anonse towarzyskie, ogłoszenia towarzyskie, podryw, ogłoszenia matrymonialne,portalrandkowy druga połówka,portaldla singli, kobiety, mężczyźni, szukam, sentencje, aforyzmy szczygieł 24 lat zJeleniaGóra-\nPortale randkowe to szukamy dziewczyny na gangbang miejsce dla poznam pana mazowieckie Ciebie!. EDarling -portalrandkowydla singli z aspiracjami -JeleniaGórai okolice. Informacje\nHotelJeleniaGóra szukamy dziewczyny na gangbang. Dodano do katalogu 2015-4-18 portale randkoweportalrandkowykantor online kantor internetowy przelicznik walut euro przelicznik walut ubranka do chrztu kalkulator walut internetowy kantor buty do chrztu randki online konferencjejeleniagórawypoczynek w karkonoszach Portale matrymonialne, randkowe i\nLudzkie natury nie zmienisz i to jest szukamy dziewczyny na gangbang najwiekszy problem na wszystkich portalach randkowych i Ostry Anal Seks w Wegorzewo spolecznosciowych. Najlepszyportalrandkowyw Zarejestruj przez Facebooka @eDate 2009-2016 .\nJest ktoś z was na jakimś portalu randkowym?. /Bialystok-online More Twójportalrandkowy szukamy dziewczyny na gangbang. .\nBiałystok online portale randkowe w mieście Portale randkowe szukamy dziewczyny na gangbang i ogłoszenia matrymonialne cieszą się w Białymstoku powodzeniem. Miłość Konta darmowe i konta premium na portalach randkowych. Английский два lipca 2013 admin товарному три. Незамысловатых два szukamy dziewczyny na gangbang października 2018 admin 0.\nWiele kobiet pozostaje singielkami na własne świadome życzenie. Sciagi darmowe szukamy dziewczyny na gangbang domeny More -portalinternetowy .\nNoclegi Londyn, polacy szukamy dziewczyny na gangbang .\nOgłoszenia Londyn Analna dyskretna ciasna pupa praca Londyn. 2,810 likes · szukamy dziewczyny na gangbang небольшой четыре talking about this. Portalrandkowy UK(w Londynie / London Wielkiej Strefa, polskie randki Manchester i szukamy dziewczyny na gangbang Londyn. Ogłoszenia Londyn znajdziesz szukamy dziewczyny na Ostry Anal Seks w Pogorzelica gangbang.\nNoclegi Londyn, ogłoszenia Londyn szukamy dziewczyny na gangbang praca Londyn. Forum i Opinie.\nZobacz большущие Poznam młoda z małym tyłeczkiem три szukamy dziewczyny na gangbang odpowiedzi na pytanie:Jakipolecacieportalrandkowy. .\nJakipolecacieportalrandkowy. Jakijest najlepszyportalrandkowy? szukamy dziewczyny na gangbang. Jakiportalrandkowywybrać. Coś sprawdzonego i Witam Drogich Forumowiczów Chciałam zapytaćjakiportalrandkowypolecacie.\nKtóryportalrandkowywybrać? szukamy dziewczyny na gangbang. Jest w miarę tani More Jakie portale randkowepolecacie, moim zdaniem najlepszym serwisem ma bardzo dużo użytkowników. ), bo tak wyjść na ulice i kogoś zaczepić to nie jest taka prosta rzecz, poza tym nie wiadomo z kim mam do czynienia .\nJakimacie sprawdzony ulubionyportalrandkowy. Randki przez Internet Your szukamy dziewczyny na gangbang browser indicates if you've visited this Forum Dobryportalrandkowy. Witajcie, Wydaje mi się, że najłatwiej będzie przezjaki śportal(tylkojaki.\nRandki w spotkania powyżej 18 lat szukamy dziewczyny na gangbang Masaż relaksacyjny i masaż NURU , nuru de lux i nuru pro. Samotni znajdą miłość Randkowy Google+.\nszukamy dziewczyny na gangbang Elmaz. Która nawet nie przypomina portalu randkowego, darmowe plto z kolei nazwa. Że jest toportalbardziej matrymonialny niżrandkowy Matrymonialne Darmowe Matrymonialne szukamy dziewczyny na gangbang Elmaz. Samotni znajdą miłość w serwisie randkowym.\nPlat KeyOptimize szukamy dziewczyny na gangbang. Randki w spotkania powyżej 17 lat. Żeby zobaczyć inne dane o tej, kliknij szukamy dziewczyny na gangbang. Z szacunkową ilością < 300 odwiedzających w miesiącu, jaki jest -Opiniei doświadczenia o serwisach randkowych .


Sprzedaż Półka ścienna Orzech, 40 cm\nSprzedaż Półka ścienna Orzech, 40 cm i informacje\n Ta nowoczesna półka posłuży dobrze jako miejsce do przechowywania książek lub dekoracji. Posiada praktycznie podniesione krawędzie, dzięki którym ulubione przedmioty będą zabezpieczone przed upadkiem. W opakowaniu znajdują się również śruby i kołki do umocowania półki. Nośność półki wynosi od 5 do 15 kg w zależności od jakości muru, do którego jest przymocowana. Zobacz pełny opis produktu >>>\nZ nami wybierz tanie Półki i półeczki. Produkt Półka ścienna Orzech, 40 cm e-Shop 4home.pl Kup w cenie 32.99 PLN. Przetestuj produkt Półka ścienna Orzech, 40 cm jest zwykle sprzedawany po cenie 32.99 PLN. Sprawdź sklep, aby uzyskać bardziej szczegółowe i dokładne informacje o towarze.\nZaoszczędź na sprzedaży Półka ścienna Orzech, 40 cm. Możesz zobaczyć bieżące wydarzenie i rabaty na stronie sprzedawcy (tutaj nie musi być aktywne). Wierzymy, że zaoszczędzisz pieniądze, kupując pieniądze;)\n- kod EAN 8591957800703 i ID towarów b7c5dc3d-ef68-6d86-b763-14c11c949cc0\n- kategoria produktu Półki i półeczki\nZobacz jakie opinie mają użytkownicy o produkcie Półka ścienna Orzech, 40 cm\nPopularne opinie o Półka ścienna Orzech, 40 cm\nKupuję produkty Półki i półeczki regularnie. Oszczędzę wystarczająco dużo pieniędzy. Cieszę się z e-sklepu 4home.pl.\nKupił: Półka ścienna Orzech, 40 cm\nKupił: Półki i półeczki\nRabaty na produktyPółka ścienna Orzech, 40 cm\nCeneo jest świetnym doradcą przy zakupie . Możesz spojrzeć na pytania Półka ścienna Orzech, 40 cm. Lub po prostu przejrzyj listę e-sklepów oferujących Półki i półeczki i wybierz najbliższy punkt dystrybucji i najwyższą cenę. Sprawdź najlepsze ceny w ceneo\nPółki i półeczki Sprzedaż


internet F1 Nick Heidfeld zaszokowal Polke. Oto co wybral\nPŚ w Willingen: piękny lot Piotra Żyły w kwalifikacjach sport.wp.pl Były snajper z Bayeru Leverkusen w Ekstraklasie sport.wp.pl Pique gotowy na Real? Dobre wiadomości dla Barcelony sport.wp.pl\nNajdroższy piłkarz świata. Zapłacili za niego 160 mln sport.wp.pl Legenda nie przyjęła oferty Manchesteru United sport.wp.pl Zwycięstwo BVB z Polakami! "Lewy" i Piszczek pomogli sport.wp.pl\nT-ME: kilkakrotnie ratował im wynik. Chcą go wykupić sport.wp.pl Superoferta dla Lewandowskiego! Jeśli się zgodzi, dostanie dwa razy więcej kasy sport.wp.pl\nTransferowy hit. Reprezentant Polski zagra w Bundeslidze sport.wp.pl Polski bramkarz na testach w 4. drużynie Premier League sport.wp.pl\nLM: strzelili dwie bramki. Spora zaliczka na rewanż sport.wp.pl Polski bramkarz zaszokował. Drugi Wojciech Szczęsny sport.wp.pl\nByły piłkarz z Ekstraklasy nie żyje. Miał 37 lat\nSzalony mecz i sensacyjna porażka Realu w Madrycie!\nSzalony mecz i sensacyjna porażka Realu w Madrycie! sport.wp.pl\nHMŚ: smutek reprezentanta Polski. "Łza się w oku kręci"\nHMŚ: smutek reprezentanta Polski. "Łza się w oku kręci" sport.wp.pl\nT-ME: "zdumiewająca wypłata". Zarabia 80 tysięcy zł\nT-ME: "zdumiewająca wypłata". Zarabia 80 tysięcy zł sport.wp.pl\nT-ME: Franciszek Smuda trafił do szpitala\nT-ME: Franciszek Smuda trafił do szpitala sport.wp.pl


Sanatorium Osieki Słupskie, Uzdrowisko - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 2 oferty noclegoweoferty (0 w Osiekach Słupskich oraz 2 w okolicy)\nSanatoria, uzdrowiska w Osiekach Słupskich, województwo pomorskie, powiat słupski\nSanatoria, uzdrowiska w miejscowości Osieki Słupskie. Porównaj możliwość zakwaterowania w Osiekach Słupskich w zależności od standardu oraz ceny. Osieki Słupskie, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Osiekach Słupskich:


22 sierpnia - 21 września 2003, Baszta Czarownic\nStudia - UMK Toruń w latach 1985-1988 oraz PWSSP w Łodzi 1988-1994.\nDyplom z wyróżnieniem w zakresie tkaniny dekoracyjnej w pracowni prof. K. Górskiej oraz malarstwa w pracowni prof. A. Gieragi.\nOd 1995 r. asystentka w macierzystej pracowni malarstwa i rysunku.\nW 2000 r. uzyskała stopień adiunkta. Zajmuje się malarstwem i rysunkiem.\nKomisarz "Galerii 261" w ASP w Łodzi oraz galerii "Krótko i węzłowato ..."\nUdział w 37 wystawach zbiorowych oraz 15 w wystawach indywidualnych.\nWybrane wystawy z lat 2002-03.\nMiejska Galeria Sztuki - Galeria Bałucka w Łodzi\nGaleria Zamkowa - Lubin\nSalon Artystyczny - Chodzież\nWieża Ciśnień - Konin\n"Galeria 261" ASP w Łodzi\nX lat w sztuce - prezentacje nowatorskie 10 wystaw zorganizowanych przez MBWA\nIV triennale Polskiego Rysunku Współczesnego - Lubaczów\nII Międzynarodowe Biennale Miniatury - Częstochowa - wyróżnienie\nGeometrisch Konkret V - Dulmen, Niemcy\nDiagonal in flache und raum - konkete kunst aus Europa -Wiligrad, Niemcy\nConctrete kunst uit Polen - Muzeum Mondriaanhuis - Amersfoort, Holandia\nWedług Pascala czy Kartezjusza ludzka natura przejawia się w ruchu....\nCzłowiek jest gościem i obcym w rzeczywistości.\nIdąc podejmuje i porzuca, przechodzi, przemija, a przemijając, zdobywa dojrzałość, formę - sens....\nZostawia ślad swojej obecności.\nMałgorzata Dobrzyniecka-Kojder uprawia malarstwo i rysunek.\nNa początku, jeszcze w czasie studiów, malowała obrazy nawiązujące do przedmiotów potocznej rzeczywistości. Studiując, zdobyła podstawy do sprawnej analizy i syntezy w zakresie formy, koloru i ich wzajemnych relacji w budowaniu hierarchii. Prace tego okresu cechowała subtelna kolorystyka, przejawiająca się w zróżnicowanych w temperaturze szarościach, które, wraz z walorem, budowały przestrzeń mentalną obrazów.\nTechnika, jaką posługiwała się Małgorzata była swoistą odmianą collage'u, najbardziej dla niej adekwatną dla wyrażenia idei w owym czasie.\nZarówno obrazy, jak i rysunki, miały formalnie jednolity charakter i, na ogół, wpisane były w kwadrat, najbardziej neutralną formę podobrazia. Widoczne już wówczas uproszczenia, w zakresie formy i koloru, potwierdziły jej wrodzoną dążność do syntezy i lapidarność wypowiedzi plastycznej. Powściągliwość i prostota tych rozwiązań na tym etapie sprzyjała kondensacji napięcia w obrazie lub rysunku.\nJej malarstwo zostało wyróżnione przez jury w dwóch kolejnych edycjach Konkursu im. Władysława Strzemińskiego w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Z upływem czasu, bodźcem powstawania jej prac były inspiracje pochodzące ze świata natury, bliżej nieokreślone impresje i reminiscencje pewnych obrazów i zapamiętanych zjawisk na jawie, a niewykluczone, że i we śnie. Wszystkie one zostały przetworzone w jej wyobraźni i znalazły swój konkretny ekwiwalent w postaci prac malarskich. W pracach tworzących cykle: "Z cyklu horyzonty" lub "Pomiędzy światłem a cieniem" albo "Horyzonty", artystka wprowadziła syntetyczne podziały i, jak sugerują niektóre tytuły cykli, głównie horyzontalne, rzadziej wertykalne, sporadycznie zaś opozycyjnie lekko skośne.\nO hierarchii owych podziałów zadecydowało umyślne zróżnicowanie natężenia linii lub ich zwielokrotnienie oraz ubogacenie kolorystyczne.\nDotychczasowe, nikłe już, związki z rzeczywistością były następstwem świadomej redukcji elementów świata mimetycznego. Źródłem jej inspiracji została tylko pamięć o naturze. Czy tylko pamięć? Wydaje się, że chyba nie....\nFromentin uważał "wrażenie za niekompletne, jeśli nie zostanie przekształcone pracą myśli; dopiero złożona całość impresji i analizy intelektualnej upoważnia do wydania "sądu" (J. Białostocki "Pięć wieków myśli o sztuce") oraz daje podstawę do stworzenia dzieła mającego wartość. Wartości dzieła zaś utożsamione są integralnie złączonymi: formą i treścią. "Forma i język artystyczny" są dla Fromentina "szatą zewnętrzną, bez której wytwory ducha nie mogą istnieć i trwać". (J. Białostocki, jw.). Pokrewną sugestię wyraził W. Kandyński - "wszystko, co ma formę zewnętrzną, musi mieć także wnętrze".\n"Bagaż doświadczeń wyniesiony z okresu studiów przefiltrowany przez mój indywidualny sposób odbioru i widzenia rzeczywistości...połączony z przekazaną mi wiedzą.... zbudowały moją świadomość artystyczną", napisała Małgorzata Dobrzyniecka-Kojder.\nNa uwagę zasługują kolejne cykle jej prac:" Transformacje - Giotto - wspólny horyzont" i "Transformacje - Giotto, F. Beretta - Novicella" - żółty,zielony, błękitny. Oba łączy jeszcze wspólny horyzont.\nZauroczona malarstwem starych mistrzów, ich wrażliwością kolorystyczną i prostotą, podjęła próbę interpretacji. Namalowane obrazy nie są cytatami, lecz analizą struktury wewnętrznej, ukrytej pod zewnętrzną powłoką formy\nPróba to na wskroś udana. W efekcie nastąpiło mentalne przetworzenie formy obrazowania realistycznego na abstrakcyjne. Kolor zaś emanuje czystością, jak nigdy dotąd. Wyszukany i nieustannie zestrajany, nadaje obrazom świetlistość i głębię. Przekracza granicę podziałów, a gdy jest to konieczne dla kompozycji, jednoczy się z nimi w "brzmiące" mile dla oka pary i pobrzmiewa jak echo na całej płaszczyźnie obrazu tworząc atrakcyjną fakturę oraz materię. Równie bogatą i różnorodną niemalże, jak materia klasycznego gobelinu i miękką malarska plamę, budującą - choć to może wydawać się dziwne - anegdotę obrazów.\n"Sztuka nie jest zwyczajnym tłumaczeniem ani zwyczajnym wynikiem, ale tworzeniem wykraczającym poza to, co już istnieje lub to, co zostało już pomyślane" - pisał R. Garandy, jest, jak dla Schillera, medium sprawiającym, że intelekt nasiąka zmysłową wrażliwością, wrażliwość zaś ulega racjonalizacji". Niezależnie od kolejnych losów sztuki i kolejnych w niej tendencji, Małgorzata Dobrzyniecka-Kojder zmierza powoli do wypowiedzi zwanej językiem geometrii, gdyż jej sztuka ciągle ewoluuje.\nW formach geometrycznych są zawarte uniwersalne przesłania, niemożliwe do przekazania jakimkolwiek innym językiem. A także ze względu na walor jej oddziaływania na ludzi obdarzonych szczególną wrażliwością.


Chalkidiki - atrakcje, ciekawe miejsca w Grecji google.com, pub-7556925068511030, DIRECT, f08c47fec0942fa0\nPrzenieśmy się na kontynent, na największy i najchętniej odwiedzany region zwany Chalkidiki. Jego wygląd przypomina mityczny trójząb Posejdona, który dzieli półwysep na trzy mniejsze: Kasandrę, Sithonię i Athos. Stolicą Chalkidiki są słynne Saloniki. Każdy z nich jest inny i na swój sposób wyjątkowy. Łagodny klimat, dużo słońca, sielankowa atmosfera uroczych wiosek oraz doskonale zorganizowane kurorty powodują, że każdy chce tutaj wrócić. A ponad 500 kilometrów złocistych plaż nie daje szansy konkurować żadnej innej wyspie.\nKasandra urzeka bogactwem widoków, znajdzie się tutaj dużo rozrywek i znakomitą bazę hotelową. Oprócz tego każdy kto kocha sporty wodne, będzie mógł spróbować tu swoich sił w windsurfingu (przy plażach znajduje się wiele firm wypożyczających sprzęt do nurkowania czy windsurfingu, skutery oraz oferujące pływanie na bananie i nartach wodnych.\nGłówne kurorty i miejscowości Półwyspu Kassandra:\nNadbałtycki urlop dla seniora\n"Wyprawa w nieznane" - Premiery w czwartki, od 10 września o godz. 21:00\nAplikacja: Wielka Pętla Wielkopolski


Burzliwe dzieje nagrody, którą Łódź wręczała wybitnym obywatelom - plus.dzienniklodzki.pl\nNagrody Miasta Łodzi otrzymują zasłużeni łodzianie lub organizacje społeczne. To najbardziej prestiżowa nagroda. Jej historia sięga lat 20. minionego wieku. Budziła wtedy wielkie emocje. Tym bardziej, że tak jak dziś wiązał się z nią prestiż i pieniądze.\nRada Miasta Łodzi w 1926 roku zadecydowała, że będzie przyznawać te nagrody. Jej pomysłodawcą był prezydent Łodzi Marian Cynarski, który rok później został zamordowany. Nie dane mu było jej wręczyć laureatowi. Początkowo nosiła ona nazwę Nagroda Literacka Miasta Łodzi. O tym w czyje ręce została przekazana decydował komitet.\nW 1927 roku w jego skład wchodził m.in. Marian Cynarski, prezydent miasta Łodzi, oraz Bolesław Fichna, ówczesny prezes Rady Miasta Łodzi. Byli też przedstawiciele związków literackich i szkół wyższych. Było dwóch głównych kandydatów do literackiej nagrody - pisarz Wacław Berent i Aleksander Świętochowski. Ostatecznie przyznano ją Świętochowskiemu. To polski pisarz, publicysta, filozof i historyk, działacz społeczny. Gdy otrzymał łódzką nagrodę miał już 78 lat.\nAle skład komitetu Nagrody Literackiej Miasta Łodzi nie spodobał się niektórym w warszawskim środowiskom.\n- Protestowały dwa zrzeszenia ludzi pióra, na których czele stali Julian Kaden - Bandrowski oraz Wacław Rogowicz - pisała łódzka prasa. - Nie mogły się pogodzić z tym, że ich przedstawiciele nie znaleźli się w komitecie przyznającą nagrodę. Pytali się czy to zwykłe przeoczenie czy partyjne faworyzowanie konkretnych ludzi. Niektórym nie podobało się też, że nagrodę przyznano właśnie Aleksandrowi Świętochowskiemu.\n- Nam przyznanie nagrody Świętochowskiemu nie przeszkadza - pisała „Ilustrowana Republika”. - Skandal byłby wtedy, gdyby przyznano ją Sadzewiczowi, Jaxie - Chamcowi czy też Sieroszewskiemu lub Strugowi. Ale Świętochowski znajduje się w poczcie ludzi, którzy dali społeczeństwu coś ważnego.\nByć może emocje wiązały się z tym, że laureat łódzkiej nagrody otrzymywał 10 tysięcy złotych. Jak na przedwojenne warunki była to ogromna kwota.\nW 1928 r. przed ogłoszeniem laureata w łódzkiej prasie ukazywały się artykuły podkreślające jak ważna to decyzja. Wtedy nagrodę tę przyznawano jeszcze tylko literatom.\nNajwięcej kontrowersji wywołała nagroda dla Władysława Strzemińskiego\n- W komitecie nagrody znaleźli się przedstawiciele miasta, społeczeństwa, reprezentanci krytyki literackiej i zawodowych organizacji literatów - pisał na łamach „Ilustrowanej Republiki” Czesław Ołtaszewski. - Decyzja tak kompetentnego grona komu ma przypaść w udziale nie tylko tak wysoka nagroda, ale i zaszczyt „laureata Łodzi”, posiada dla całego kulturalnego ogółu poważne znaczenie. Wiemy jak często się zdarza, że tego rodzaju osądy narażone są ex post na ostrą krytykę. Nic więc dziwnego: ocena twórczej pracy pisarza jest rzeczą na wskroś subiektywną i indywidualną. Wszelkie ocenianie i porównanie nastręcza znaczące przeszkody, szczególnie jeśli czynione jest to zbiorowo.\nDyskutowano czy nagroda ma przypaść debiutantowi, utalentowanemu młodemu pisarzowi czy też literatowi z uznanym nazwiskiem. Wiele osób uważało, że należy wyróżnić pisarza związanego z Łodzią.\n- Główny inicjator nagrody i pierwszy referent statusu, świętej pamięci prezydent Marian Cynarski pierwotnie był zwolennikiem ogólnopolskiego charakteru nagrody - wyjaśnia Czesław Ołtaszewski. - Ja broniłem stanowiska regionalnego. Z czasem takiego zdania był też prezydent Cynarski, a także reszta komitetu.\nPrzed ogłoszeniem laureata głównym kandydatem do nagrody stał się Julian Tuwim.\n- Nie czujemy się kompetentni do krytycznej, fachowej oceny twórczości poety - pisał na łamach „Ilustrowanej Republiki” Czesław Ołtaszewski.\n- W naszym przekonaniu jest to jeden z twórców Młodej Polski, człowiek o dużym talencie poetycki, dużym dorobku i dużej przyszłości. Łódź jest jego rodzinnym miastem, tu się wychował. Jest pierwszym wielkim talentem poetyckim, którego korzenie tkwią w naszym mieście. O Łodzi pisze mało, ale z miłością i przywiązaniem. Nie wstydzi się jej czerwonych, fabrycznych murów, zakopconych kominów. Jest młody - to prawda. Nie umiera z głodu - to prawda. Ale czy istnieje prawo, które pozwoliłoby zdobić laurem czoła tylko starych i biednych? Przyznanie Tuwimowi Nagrody Literackiej Miasta Łodzi byłoby gestem wdzięcznej odwagi, a jednocześnie wzmacniałoby nić jaka wiąże poetę z jego kolebką.\nWśród konkurentów Juliana Tuwima znaleźli się Zofia Nałkowska, Władysław Orkan, a także Bronisław Limanowski.\nZofia Nałkowska została wyróżniona w 1929 roku\n- Światła postać szanowanego starca, jego olbrzymie zasługi naukowe i społeczne utrudniają wszelkie veto - zauważał dziennikarz „Ilustrowanej Republiki”. - Jednak musimy przyznać, że posmak polityczny mógłby przynieść więcej szkody niż pożytku.\nKu radości wielu łodzian w 1928 roku Laureatem Literackiej Nagrody Miasta Łodzi został właśnie Julian Tuwim. Gazety pisały, że poeta był wzruszony tym wyróżnieniem. O tym, że to jego wybrano dowiedział się telefonicznie. Powiadomiono też mieszkających w Łodzi rodziców Tuwima - Adelę i Izydora. Zrobili to osobiście przedstawiciele komitetu z poetą Janem Lechoniem, przyjacielem Juliana. Tuwima w jego warszawskim mieszkaniu odwiedzili dziennikarze „Ilustrowanej Republiki”. Przywitał ich bardzo serdecznie i poczęstował koniakiem. Poeta przyznał, że łódzka nagroda była dla niego zaskoczeniem.\n- Nie spodziewałem się tego - przyznał Julian Tuwim. - Łódź nigdy nie okazała mi nawet tkliwości.\nPrzed wojną laureat nagrody otrzymywał czek na 10 tysięcy złotych\nPoeta opowiedział w jakich okolicznościach dowiedział się, że został laureatem. Wskazał na stojącego na fortepianie diabła, do którego miał wielki sentyment. 20 lat temu przywiózł go do Warszawy z Łodzi. Tuwim położył się spać, ale obudził go straszny rumor. Okazało się, że po podłodze turlał się...diabeł. Wtem do pokoju wpadła żona.\n- Dostałeś nagrodę, był telefon z Łodzi, z magistratu - powiedziała. Później z Łodzi nadszedł telegram. Przysłali go Adela i Izydor Tuwimowie. Informowali syna o nagrodzie. Później odwiedził go Jan Lechoń. Opowiadał o obradach komitetu.\n- Zdenerwowany byłem - opowiadał łódzkim dziennikarzom Julian Tuwim. - Bardzo zdenerwowany. Poszedłem na raut Amanullaha, ale wyszedłem po chwili. Spacerowałem. Przecież to jednak nagroda Łodzi. Łódź dla mnie. Łódź uznała moją pracę, a ja przecież tej pracy w Łodzi się uczyłem, w Łodzi ją zaczynałem. W Łodzi po ulicach w szkolnym mundurze chodziłem i patrzyłem na prace, rozmach, tempo, prawdziwe młode życie. Właśnie dostałem nagrodę Łodzi, teraz, dziesięć lat od wydania mojej pierwszej książki - „Czyhanie na Boga” - wszystko pisane w Łodzi. A teraz dzięki memu miastu będę mógł znów odpocząć trochę, odebrać się od zarobkowej pracy, poświęcić wiele godzin poezji. Jeszcze kieliszeczek?\nLiteracką Nagrodę Miasta Łodzi wręczono Julianowi Tuwimowi podczas uroczystej sesji Rady Miasta.\n- Julian Tuwim otworzył swe serce poetyckie dla trosk, bólu i życia swego rodzinnego miasta - mówił podczas wręczenia nagrody Bronisław Ziemięcki, prezydent Łodzi. - Zrozumiał jego swoiste piękno.\nPoeta przyjechał do rodzinnej Łodzi, żeby osobiście odebrać nagrodę.\n- W tej najpiękniejszej chwili mojego życia składam przede wszystkim hołd tym wielkim duchom naszej poezji, których natchnione słowa tak głęboko zapadły mi w serce - mówił wzruszony Julian Tuwim podczas uroczystej sesji Rady Miasta Łodzi. - Rozumiem, że przyznano mi nagrodę Łodzi nie w kolejności zasług dla literatury ojczystej, gdyż mi do nich jeszcze bardzo daleko. Rozumiem, że nagrodzono tu nie tylko poetę, a łodzianina. Niechaj mi więc będzie wolno jako dziecku Łodzi fabrycznej, Łodzi robotniczej, dać wyraz najczulszemu wzruszeniu z powodu tej nagrody.\nW 1929 roku laureatką Literackiej Nagrody Miasta Łodzi została Zofia Nałkowska, wybitna polska pisarka. Autorka m.in. „Granicy”, czy też napisanych już pod II wojnie światowej „Medalionów”. Twierdzono, że przyznając jej nagrodę złożono hołd kobietom pracującym na polu kultury.\nW skład komitetu, który przyznawał nagrodę w 1930 roku wchodzili między innymi: inżynier Jan Holcgreber, prezes Rady Miasta Łodzi, Przecław Smolik, ławnik wydziału kultury i oświaty, prof. Józef Ujejski, przedstawiciel Uniwersytetu Warszawskiego, prof. Ignacy Chrzanowski z krakowskiej Akademii Umiejętności. Przedstawicielem Związku Literatów był Leon Pomirowski, a Związek Dziennikarzy i Literatów reprezentował Wacław Grubiński. W skład komitetu wchodzili również Czesław Gumkowski, prezes Syndykatu Dziennikarzy w Łodzi oraz Jerzy Gadomski, kurator szkolny. Ze względu na stan zdrowia w obradach nie mogła uczestniczyć laureatka z 1929 r., Zofia Nałkowska.\nTo właśnie ten komitet zadecydował, że Nagroda Literacka Łodzi za rok 1930 przypadnie prof. Aleksandrowi Brücknerowi. Otrzymał ją za całokształt działalności na polu literatury polskiej. Gdy prof. Brückner odbierał nagrodę miał już 74 lata. Był wykładowcą filologii słowiańskiej na Uniwersytecie w Berlinie. Przedstawiano go jako jednego z najznakomitszych historyków literatury i kultury polskiej.\n- To autor najlepszego zarysu dziejów literatury polskiej i historii literatury rosyjskiej - przedstawiano laureata w łódzkiej prasie. - Odkrywca najdawniejszego pomnika prozy polskiej „Kazań świętokrzyskich” oraz całego szeregu zabytków rękopiśmiennictwa średniowiecznego.\nZ powodu złego stanu zdrowia prof. Aleksander Brückner nie przyjechał na uroczystą sesję Rady Miasta Łodzi, by odebrać nagrodę. Na stałe mieszkał w Berlinie. Wysłał za to list z podziękowaniami. Był bardzo wdzięczny, że został tak doceniony przez miasto Łódź.\n- Komitet Nagrody Literackiej Miasta Łodzi raczył uczcić moją pracę życiową nadaniem tej nagrody - pisał prof. Brückner. - Jestem uczonym, nie literatem z powołania, ale moja praca miała zawsze na celu głównym literaturę i kulturę.\nAleksander Świętochowski, pierwszy laureat Nagrody Literackiej Miasta Łodzi\nTo, że wygrał właśnie prof. Aleksander Brückner nie wywołało oburzenia, choć wśród niektórych nie było entuzjazmu. Wspomniany już wcześniej Czesław Ołtaszewski z „Ilustrowanej Republiki” uważał, że najlepszym kandydatem do tej nagrody był Tadeusz Żeleński - Boy. Inni popierali kandydaturę Wacława Berenta.\n- Berent znalazł już uznanie otrzymując Nagrodę Literacką Miasta Warszawy - pisał Czesław Ołtaszewski. - A Boy to ciekawa postać polskiej literatury współczesnej. To wielki bojownik, rewolucjonista, odważny burzyciel murów i ruin uświęconych przez tradycję. To nieustraszony odkrywca piękna i prawdy. Przyznanie mu łódzkiej nagrody byłoby nie tylko uwieńczeniem jego bezspornej wielkości, ale samo w sobie czynem społecznie ważkim. Zwłaszcza w tle walki jaka toczy się w Polsce, między postępem, a zakłamaniem\nStrzemińskiego nie chciano\nW 1931 roku, ze względu na zmianę regulaminu, nagrody nie przyznano. Od tego czasu otrzymywali ją nie tylko pisarze i ludzie związani z literaturą. Stała się Nagrodą Artystyczną Miasta Łodzi. W 1932 roku stwierdzono, że zostanie przyznana artyście malarzowi. Łódzka prasa uznała, że powinien być związany z Łodzi. Wysunięto nawet kandydatów. Żałowano, że zgodnie ze statusem nagrody nie można dzielić. Jednym pretendentów do niej był Maurycy Trębacz.\n- Nazwisko Trębacza było kiedyś głośne w całej Europie - pisała „Ilustrowana Republika”. - To sędziwy artysta, który nie tylko swoimi pracami przysłużył się do rozsławienia Łodzi. Wychował liczne pokolenia adeptów sztuki. Zasłużony malarz, w swoim czasie najpierwszy na polskim parnasie żyje dziś pośród nas, powiedzmy bez ogródek, w biedzie i nędzy.\nPisząc o Arturze Szyku wspominano, że to nazwisko znane w Europie i świecie, a poza tym artysta jest łodzianinem z krwi i kości.\n- Gdyby jednak komitet uznał, że nagroda należy się artyście młodemu i zdolnemu, to idealnym kandydatem jest Karol Hiller - pisano w łódzkiej prasie. Wśród innych pretendentów do tej nagrody wymieniano też Henryka Szczyglińskiego, Wojciecha Weissa i Leona Wyczółkowskiego.\nAle w 1932 r. Nagrody Artystycznej Miasta Łodzi nie przyznano żadnemu z wymienianych przez łódzkie gazety kandydatów. Otrzymał ją wybitny artysta awangardowy Władysław Strzemiński. Pisano, że dostał ją „jeden z najbardziej krańcowych przedstawicieli modernizmu”. Podobno obrady komitetu nagrody były bardzo burzliwe i trwały ponad cztery godziny. Dyskutowano między innymi nad tym, czy ma ją otrzymać malarz czy rzeźbiarz. Zastanawiano się czy nagroda ma mieć charakter stypendialny i należy ją przyznać młodemu artyście lub też człowiekowi z doświadczeniem twórczych. Ale przyznanie jej właśnie Strzemińskiemu nie wszystkim się podobało. Podkreślano, że dopiero od roku mieszkał w Łodzi. Podczas wręczania nagrody Władysławowi Strzemińskiemu doszło do skandalu. Najpierw zasługi artysty podkreślał Przecław Smolik, przewodniczący Wydziału Kultury i Oświaty. Kiedy miał zacząć przemawiać Strzemiński w sali rady rozległy się gwizdy i krzyki. Z galerii wybiegł artysta malarz Władysław Dobrowolski z kilkoma swymi uczniami. Na ścianach wywiesili transparenty z różnymi hasłami. Brzmiały: Hańba wywrotowcom w sztuce!, Przecz z bolszewizmem w sztuce!, Niech żyje prawdziwa sztuka! Protestujemy przeciw tej nagrodzie! Po chwili na stół wyskoczył Dobrowolski.\n- Protestujemy i zwracamy uwagę społeczeństwa na grożące niebezpieczeństwo kulturze polskiej w Łodzi, w razie popierania przez magistrat wywrotowców w sztuce - czytał z kartki Dobrowolski. - Magistrat popiera futurystów, kubistów, o których w swoim czasie jeszcze Żeromski pisał, że kierunki te są marnym naśladownictwem wzorów przeżytych już na zachodzie, a do nas idą z Rosji i są zwykłym „kacapizmem”, albo dziecinną zabawą. Unizm pana Strzemińskiego to synteza destrukcji. Nagroda malarska musi być przyznawana artyście malarzowi, którego działalność jest konstrukcyjną w budowie nowej Polski. Na sali powstał wielki tumult. Dobrowolskiego i jego uczniów usunięto z sali. Zerwano plakaty. Kiedy znów zapanował spokój, głos zabrał laureat Strzemiński.\n- Dziękuję za ten zaszczyt jaki mnie spotkał w postaci Nagrody Miasta Łodzi - mówił wzruszony Strzemiński. - W dalszym ciągu w miarę sił i możliwości będę walczył o ten rodzaj i typ sztuki, jaki jest jedyny i odpowiedni dla obecnej epoki.\nAleksander Brückner był profesorem Uniwersytetu w Berlinie\nW 1933 r. laureatem nagrody, której nazwa brzmiała już Nagroda Miasta Łodzi dla Nauki, Literatury i Sztuki został Andrzej Strug. Jego kontrkandydatami byli Stanisław Szpotański, Maria Dąbrowska, Artur Górski, Maria Rodziewiczówna, Stanisław Ignacy Witkiewicz.\nW 1934 r. nie przyznano nagrody ze względu na brak funduszy. W następnym roku znalazły się pieniądze w budżecie miasta. Nagrodę otrzymał prof. Czesław Witoszyński, nazywany ojcem polskiego lotnictwa. Przed wojną był związany z Politechniką Warszawską. Dzięki niemu wybudowano Gmach Aerodynamiki dla Instytutu Aerodynamicznego PW, którym prof. Witoszyński kierował. Po wojnie związał się z Politechnika Łódzką. Zmarł w Łodzi we wrześniu 1948 r.\nW 1936 r. Nagrodę Miasta Łodzi przyznano prof. Kazimierzowi Twardowskiemu, wybitnemu filozofowi i psychologowi, twórcy lwowsko - warszawskiej szkoły filozofii. Jego uczniami byli m. in. Tadeusz Katarbiński, Władysław Tatarkiewicz, Kazimierz Ajdukiewicz, Kazimierz Michałowski. Zmarł we Lwowie w 1938 r. Natomiast ostatnim przedwojennym laureatem Nagrody Miasta Łodzi został w 1938 r. Tadeusz Kulisiewicz, znany polski grafik i rysownik.


Apartament Wakacyjny blisko morza - Gdańsk\nApartament Wakacyjny blisko morzaapartamenty - mieszkania\nObiekt Apartament Wakacyjny blisko morza położony jest w miejscowości Gdańsk. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Brzeźno Beach – 2 km, Jelitkowo Beach – 2,1 km. W okolicy panują doskonałe warunki do uprawiania trekkingu.\nW naszej ofercie m.in.: ogrzewanie, całkowity zakaz palenia, ekspresowe zameldowanie / wymeldowanie, WiFi dostępne w całym obiekcie, parking, piesze wycieczki, windsurfing, dostęp do Internetu, bezpłatny parking, parking na miejscu, bezpłatne WiFi, pokoje dla niepalących, indywidualne zameldowanie / wymeldowanie, WiFi.\nW obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp. Prosimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Apartament Wakacyjny blisko morza o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Uwaga: za zameldowanie po godzinie 21:00 pobierana jest opłata w wysokości 30 zł. Zameldowanie po północy podlega opłacie w wysokości 50 zł.\nOferta naszego partnera Booking.com BG.2344377


Superkoderki [Andrea Gonzales, Sophie Houser] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00362 003783 21329875 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Andrea Gonzales, Sophie Houser Liczba stron: 304\nISBN: 9788380157873 Data wydania: 2018-08-22\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Strona redakcyjna Wstęp Kilka słów o Sophie Kilka słów o Andy Dziewczyny, dziewczyny, dziewczyny (które kodują) Dorośli też są w porządku! Odnaleźć siebie w feminizmie Zabawa na całego Tampon Run od zera – o tym, jak nabiłyśmy sobie guza i zrobiłyśmy dużo zamieszania Robimy w gacie (z przerażenia) Prawdziwe spełnienie marzeń Niech cały świat się dowie: jesteśmy dumne z naszych miesiączek Jedziemy do Doliny Krzemowej Miasto poświęceń – mierzymy się z trudnościami Punkt zwrotny w Pivotal Labs Kto rządzi światem? (Dziewczyny!) Koniec – według mnie Odnalazłam radość w beznadziei Lista rzeczy, o których chciałybyśmy wiedzieć w przeszłości Wprowadzenie do kodowania Kilka przydatnych adresów, jeśli chcecie się nauczyć więcej Podziękowania Przypisy końcowe Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki\nTytuł oryginału: GIRL CODE Redakcja językowa: Agnieszka Niegowska Projekt okładki © Magda Kuc All photos used with permission of Sophie Houser and Andrea Gonzales, except for: page 261, photo by Nadia Gilbert. Korekta: Beata Wójcik Redaktor prowadzący: Małgorzata Hlal Copyright © 2017 by Andrea Gonzales and Sophie Houser Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2018 Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Wydanie I ISBN 978-83-8015-787-3 Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o. ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa www.czarnaowca.pl Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.\nDla Reshmy Saujani, organizacji Girls Who Code i wszystkich dziewczyn, które kodują. A także dla tych, które chcą się tego nauczyć – nie będziecie żałować.\nWstęp Gdyby ktoś kiedyś powiedział nam, że napiszemy książkę o tym, jak to nauczyłyśmy się programowania, a potem stworzyłyśmy grę o menstruacji, która w jedną noc rozeszła się w sieci, całkowicie odmieniając nasze życie, wybuchnęłybyśmy śmiechem. W 2014 roku wiodłyśmy spokojne życie licealistek. Przeżywałyśmy to, co zazwyczaj przeżywają wszyscy w tym wieku. Znajomi, oceny, miłostki, studia… to były nasze główne zmartwienia. Aż do chwili gdy znalazłyśmy się w organizacji Girls Who Code. Z koedukacyjnej atmosfery liceum trafiłyśmy do grupy składającej się z samych dziewczyn. Przez siedem godzin dziennie siedem dni w tygodniu uczyłyśmy się podstaw programowania w eleganckim nowojorskim biurowcu. W Girls Who Code pokazano nam, jak zamienić idee w prawdziwe aplikacje, programy i gry. Nauczyłyśmy się, że w informatyce drzemie wielka moc i że może ona inspirować, kształtować karierę zawodową i zmieniać życie. Koniec końców całkowicie zmieniła nasze. Czwartego września 2014 roku oficjalnie umieściłyśmy naszą grę Tampon Run na stronie internetowej. Gra została stworzona w ramach końcowego projektu w Girls Who Code i postanowiłyśmy wrzucić ją do internetu. Side-scrollowa platformówka w starym stylu porusza problem „menstruacyjnego tabu”. Drwi z tego, że krew i przemoc akceptowane są przez społeczeństwo, a krwawienie miesiączkowe nie. Okazało się, że internet pokochał naszą grę! Obecnie Tampon Run dotarła do ponad pół miliona użytkowników poprzez stronę i aplikację mobilną. A my przejechałyśmy cały kraj wzdłuż i wszerz, poruszając problem nierówności płci w branży technologicznej. No i oczywiście kwestię menstruacji. Popularność gry skłoniła nas do wielu refleksji i podsumowań. Zastanawiałyśmy się, jaki wpływ miała na nasze życie. Ale też nad tym, jak zmieniała się w produkt i jak wpłynęła na społeczeństwo. Choć ciągle nie mogłyśmy uwierzyć, że zaszłyśmy tak daleko, to jednak już wiedziałyśmy, że chcemy się podzielić naszą historią. Pragniemy, żeby wszystkie dziewczyny na świecie wiedziały, że mogą być tym, kim chcą, i robić wszystko, czego tylko zapragną. Ponieważ wszystko jest możliwe. Naprawdę. Spójrzcie tylko na nas! Sophie i Andy\n1 Kilka słów o Sophie SOPHIE Wpatrywałam się w leżące przede mną kartki. Plan prezentacji, którą za dwadzieścia godzin miałam zrobić na lekcji angielskiego. Byłam w jedenastej klasie. Wiedziałam, że muszę poćwiczyć, ale nie mogłam się przemóc. Otwierałam usta, żeby coś powiedzieć. I nic. Nie byłam w stanie nic z siebie wydusić. Nawet w pustej sypialni. Już sama myśl o wystąpieniu publicznym i podzieleniu się pomysłami – moimi pomysłami – paraliżowała mnie. Wstałam od biurka i chwiejnym krokiem poszłam do jadalni, gdzie przy komputerze pracowała mama. Od razu dostrzegła moje łzy. – Nie dam rady – powiedziałam. – Nie potrafię. Byłam na siebie wściekła i bardzo sfrustrowana. A przecież miałam tylko przez siedem minut opowiadać kolegom z klasy o Królu Edypie… Sztuka niezmiernie mi się podobała i miałam na jej temat sporo do powiedzenia. Uwielbiałam też moich kolegów. Co więc mnie tak stresowało? W każdym razie nie było to dla mnie nic nowego. W szkole zawsze miałam trudności z wypowiadaniem się. Na lekcjach prawie nie zabierałam głosu. Raporty o moich postępach w nauce mówią same za siebie: Zajęcia: Anglia za Tudorów (historia) Wiosna 2011, klasa ósma Wspaniały raport, choć niepewnie zaprezentowany (Dlaczego zawsze to robisz?) Kurs: Literatura amerykańska, kurs II Zima 2012, klasa dziewiąta Znakomita praca w tym roku. Znacznie powyżej oczekiwań związanych z programem kursu (Zabrzmię jak zdarta płyta, ale powtórzę raz jeszcze: powinnaś częściej udzielać się na zajęciach). Kurs: Ekonomiczna historia globalizacji Jesień 2013, klasa dziesiąta Świetne prace pisemne wyróżniające się rzetelnym podejściem do tematów. Szkoda, że nie odzywasz się na lekcjach. Kurs: Wstęp do biologii Jesień 2013, klasa jedenasta Bardzo dobry początek semestru. Ale postaraj się brać udział w zajęciach. To nie tak, że nie chciałam brać udziału w lekcjach. Po prostu byłam przekonana, że nie mam nic ciekawego do powiedzenia. Wydawało mi się, że moje przemyślenia są głupie i że jak tylko ktoś je usłyszy, mnie samą także uzna za głupią. W czasie porannej podróży metrem do szkoły całą drogę analizowałam rozmowy, podczas których powiedziałam coś bez sensu, i sytuacje, kiedy zachowałam się dziwacznie. A potem, późno w nocy, gdy moi rodzice już spali, siedziałam w ciemnościach w naszym wielkim mieszkaniu i czułam się jak idiotka, która do niczego się nie nadaje. Zastanawiałam się wtedy, czy kiedyś z tego wyrosnę, czy może brak pewności siebie będzie mi towarzyszył do końca życia… Jak niby miałabym funkcjonować w dorosłym życiu i jak znaleźć sobie pracę, nieustająco kwestionując samą siebie? Teraz, gdy patrzę na tę uczennicę jedenastej klasy, sparaliżowaną perspektywą zwykłej prezentacji, chce mi się śmiać. Najchętniej poczęstowałabym dawną Sophie czekoladą oraz uściskałabym ją serdecznie. Nikt nie chce wierzyć, że kiedyś byłam bardzo nieśmiała i że przerażało mnie nawet zwykłe odezwanie się na lekcji. Niestety, tamta Sophie nigdy się tego nie dowie. Moje obecne życie to nieustanne zabieranie głosu i wystąpienia publiczne. A to za sprawą sukcesu 8-bitowej gry wideo o menstruacji, której jestem współautorką. Przed powstaniem Tampon Run byłam nieśmiałą dziewczyną z Upper West Side na Manhattanie: od urodzenia w tym samym mieszkaniu, z rodzicami i dwoma starszymi braćmi. Chodziłam do Bard High School Early College. Uwielbiałam grać w tenisa, jeździć po mieście metrem lub rowerem i robić zdjęcia starą minoltą mojej mamy. Byłam zwyczajnym dzieciakiem. Dzieciakiem, który przez pierwsze siedemnaście lat życia odczuwał paniczny strach. Strach na samą myśl o podzieleniu się swymi poglądami z kimś innym niż najbliższa rodzina. Strach przed wystąpieniami publicznymi. Strach przed obezwładniającą presją związaną z natychmiastowym doborem słów. Bez drugiej szansy. Otwierasz usta i wszyscy cię od razu oceniają. Pisanie prac i esejów też nie przychodziło mi z łatwością. Wszystko, co podlegało ocenie, stawało się dla mnie wyznacznikiem własnej wartości. Oceny albo utwierdzały mnie w przekonaniu, że jestem głupia, albo zaprzeczały temu przekonaniu. Ale zero presji… Uwielbiałam natomiast pisać dziennik. Już od wczesnych lat szkolnych działało to na mnie oczyszczająco. W ten sposób mogłam analizować własne myśli i wyrażać siebie. W przeciwieństwie do zadań na ocenę czy prezentacji nikt tego nie czytał, nikt nie osądzał. Była to jedyna przestrzeń, gdzie mogłam być tym, kim chciałam. Jedyna przestrzeń, która pozwalała mi na swobodne rozmyślania. Bez cenzury i przymusu. Jedyna przestrzeń, która dawała mi wiarę, że w przyszłości będę człowiekiem mającym coś ważnego do powiedzenia. W jedenastej klasie znalazłam w końcu sposób, poza pisaniem dziennika, by trochę wyluzować i przestać obsesyjnie dzielić swoje pomysły na „mądre” i „głupie”. Zaprzyjaźniłam się z grupą dziewczyn ze szkoły, które pokazały mi, że dobrze jest być sobą i że trzeba to okazywać. Swoim zachowaniem w kółko zapewniały mnie, że to, co mam do zaproponowania, jest zabawne i ciekawe. I że warto się tym dzielić. Aż w końcu odkryłam, jak wspaniale jest być usłyszanym. Pomyślałam o Sophie z przyszłości, dziewięćdziesięcioparoletniej staruszce na łożu śmierci – jakże smutno byłoby jej, gdybym zachowała wszystkie te pomysły dla siebie. Wyrażanie własnych myśli to jedyny sposób, w jaki można oddziaływać na ludzi. A ile warte byłoby moje życie, gdybym na nikogo nie wpłynęła? Moje przyjaźnie rozrastały się. Zdałam sobie sprawę, że chcę zostawić po sobie lepszy świat. Zaczęłam po cichu marzyć, żeby naprawdę zrobić coś istotnego dla świata i ludzi. „Tak jak Voldemort, tylko coś dobrego”, mawiałam. Nie miałam na myśli niczego wielkiego. Bo choć w towarzystwie przyjaciółek czułam nieustającą chęć wyrażania siebie, to wciąż nie byłam w stanie odezwać się na lekcjach angielskiego… Marzenie jednak pozostało. Choć ja wciąż nie cierpiałam tego, że nie umiem pokonać mojego braku pewności siebie. Miałam dobre pomysły, które mnie nakręcały, dlaczego więc nie umiałam o nich mówić? Pragnęłam, by usłyszał mnie cały świat, a nie tylko kartki z dziennika i moje przyjaciółki w czasie wieczornych pogaduszek. Wierzyłam, że mogę wiele osiągnąć, gdy dorosnę. Ale żeby tak się stało, musiałam zacząć mówić. Pewnej nocy poprosiłam mamę, żeby umówiła mnie z terapeutą. Od razu zaczęła szukać dla mnie kogoś godnego zaufania i już kilka tygodni później siedziałam w gabinecie doktora Grahama. Był to niski starszy pan w okularach, z rzadkimi białymi włosami, a jego uśmiech przypominał mi tego ludzika, Doughboya, z reklamy Pillsbury. I tak w każdy wtorek, przez czterdzieści pięć minut, siedzieliśmy naprzeciwko siebie, a ja opowiadałam o tym, co wydarzyło się w danym tygodniu, o moich przyjaciółkach i o okropnych dziewczynach z podstawówki, które mi dokuczały. Doktor Graham zalecił mi terapię grupową prowadzoną przez jego żonę. Podczas dwugodzinnej sesji każdy uczestnik miał wygłosić krótką „przemowę” przed małą grupką obcych osób, za każdym kolejnym razem wydłużając czas swojej wypowiedzi. Brzmiało jak obóz teatralny… albo spełnienie moich największych koszmarów. Tydzień później, punktualnie o wyznaczonej godzinie, pojawiłam się na spotkaniu grupy. Ręce miałam lepkie od potu. W ogóle cała byłam spocona. Pozostałe pięć osób już czekało. Wszyscy dużo starsi, ze środowiska biznesowego. Zauważyłam kamerę wideo na stojaku. Wyglądało to tak, jakbyśmy mieli wziąć udział w filmie amatorskim, a nie dokonywać przełomów emocjonalnych. Powiedziano nam, że każdy ma wstać i opowiedzieć jakąś historyjkę, a wszystko to będzie filmowane. Potem wyślą nam nagranie, żebyśmy mogli obejrzeć, jak nam poszło. Łatwizna, pomyślałam, dam radę. W końcu to obcy ludzie. Nie mam nic do stracenia. Nie ma powodu do zdenerwowania. Najmniejszego. Ale gdy przyszła moja kolej, chciałam tylko po cichutku, niepostrzeżenie wymknąć się i powiedzieć: „Nie, dziękuję”. Byłam bardzo zdenerwowana. Kręciło mi się w głowie, twarz mnie paliła, w ustach mi zaschło. Jednak musiałam to zrobić. Wszyscy czekali. Zaczęłam od przedstawienia się. Powiedziałam swoje imię i że mam dwóch starszych braci, i gdzie chodzę do szkoły, i że jestem w jedenastej klasie. W połowie zdania straciłam głos, próbowałam przełknąć ślinę, ale kompletnie zaschło mi w gardle. Zgubiłam wątek. – Przepraszam, jestem bardzo zdenerwowana – przyznałam się tym wszystkim obcym ludziom. – Nie wiem, dlaczego tak się dzieje. Mam świadomość, że to irracjonalne i że nikt mnie tu nie ocenia… – Dotknęłam twarzy spoconymi dłońmi. – O rety! Twarz mnie piecze, pewnie jest cała czerwona. A potem zamilkłam i czekałam, aż się roześmieją lub każą mi usiąść i powiedzą, że już wystarczy. Ale wszyscy siedzieli w milczeniu. Jakby w ogóle nie zwrócili uwagi na to, że jestem zdenerwowana albo że się do tego przyznałam. Dla nich to była część ćwiczenia. Przerwałam i zmusiłam się, żeby zaakceptować tę ciszę. Po chwili zaczęłam mówić dalej o tym, że zawsze chciałam mieć psa, ale tata nigdy się na to nie godził. Że nie lubię słuchać muzyki w metrze, bo przeszkadza mi to w moich ulubionych czynnościach: podsłuchiwaniu i obserwowaniu ludzi. Że zazwyczaj wolę lody czekoladowe od waniliowych. Plotłam tak, aż w końcu mój czas minął. Poczułam radość i wyzwolenie. Opowiadałam obcym ludziom o moich emocjach, pozwoliłam sobie na bezbronność, i nikt nawet nie drgnął. Potem przyszła kolej na jedną z kobiet, ta jednak nie odezwała się słowem. Po prostu stała w milczeniu. Następny był mężczyzna w garniturze, tak samo zdenerwowany jak ja. Jąkał się i z trudnością brnął do końca każdego zdania. Terapia grupowa trwała tylko dwie godziny, lecz całkowicie zmieniła mój punkt widzenia. Pierwszy raz publiczne wystąpienie sprawiło mi radość! Wyobrażałam sobie, że już się nie boję i że mówię wszystko, co przychodzi mi do głowy. Jeszcze tylko musiałam rozpracować, jak to wcielić w życie. Kolejną ważną rzeczą, która się w tamtym czasie wydarzyła, było to, że mój starszy brat zaczął pracę w start-upie Teespring – na stronie lub poprzez aplikację Teespring każdy może sam zaprojektować koszulki, a potem je sprzedawać. Jeśli wystarczająco wielu klientów kupi konkretny wzór, Teespring drukuje i rozsyła takie T-shirty. Firma odniosła wielki sukces i bardzo szybko się rozrosła. Podstawą był genialny model biznesowy, który, według mojego brata, możliwy był tylko dzięki programowi komputerowemu. Za pomocą Teespring osoby mające wielu followersów na portalach społecznościowych mogły również promować własne T-shirty. I to także za sprawą programu, a więc odpowiedniego kodu, podobnie zresztą jak wszystko, co dzieje się w mediach społecznościowych. Nie miałam pojęcia, na czym dokładnie to polega, ale w ustach mojego brata brzmiało jak bardzo potężne narzędzie. Zastanawiałam się, czy takie kodowanie mogłoby, tak jak pisanie, stać się dla mnie formą ekspresji… Być może mogłabym spełnić marzenie o sukcesie, rozpowszechniając swoje pomysły bez zabierania głosu. Brat twierdził, że programiści są bardzo cenieni na rynku pracy. Dobrze zarabiają, pracują w świetnych miejscach z darmowym jedzeniem i stołami do ping-ponga. Ale przede wszystkim robią to, co mnie najbardziej pociągało – mają ogromny wpływ na przepływ informacji między ludźmi. Na przykład za pomocą Google’a, mojego ukochanego Snapchata czy Facebooka. Wszystkie te firmy działają dzięki jedynemu w swoim rodzaju kodowi. Chciałam się tego nauczyć. Tak, programowanie to zdecydowanie forma ekspresji i niezwykła moc. Moc tworzenia niezwykłych rzeczy. Moc, dzięki której mogłabym stworzyć kolejnego Google’a, Snapchata i wszystko, o czym tylko zamarzę. Nie bardzo wiedząc, od czego zacząć, postanowiłam rozeznać się w sytuacji. I tak trafiłam na Girls Who Code, organizację, która prowadzi letnie intensywne kursy programowania dla dziewcząt. Zgłosiłam się i kilka miesięcy później okazało się, że zostałam przyjęta. Byłam bardzo podekscytowana, choć nadal nie miałam pojęcia, czym tak naprawdę jest kodowanie i czy w ogóle sobie z tym poradzę. Czy opiera się na literach, czy liczbach, a może na jednym i drugim? Czy będę korzystać z Dokumentów Google’a, czy ze specjalnego programu? Czy będę musiała robić fiszki, żeby zapamiętać jakieś rzeczowniki, czasowniki i reguły gramatyczne? Miałam nadzieję, że nie, bo nauka łaciny i hiszpańskiego nie szła mi zbyt dobrze – po dwóch latach nie potrafiłam sklecić nawet jednego zdania. No a ludzie nazywają przecież programowanie językiem, więc czym innym mogło być? Wkrótce miałam się o tym przekonać.\n2 Kilka słów o Andy Andy Nie pamiętam już, kiedy zakochałam się w grach wideo. Zapewne było to w czasie, kiedy uważałam, że gotowe dania Lunchables są super. Gdy mój tata (programista komputerowy) wracał z pracy, zasiadał przed komputerem i grał w piracką wersję strategicznej gry wojennej StarCraft, zawsze mu towarzyszyłam. I tak długo go męczyłam, aż w końcu, ku mojej wielkiej radości, pozwolił mi zagrać. Od razu przegrałam. Miałam wtedy pięć lat i zero pojęcia o strategii. Ale byłam optymistką i mimo ciągłych sromotnych porażek granie z tatą w StarCrafta stało się moim ulubionym zajęciem. Zapominaliśmy wtedy o całym świecie. Dla mnie było to coś wyjątkowego. Jak każda pięciolatka obsesyjnie się we wszystko wczuwałam. Udawałam, że mam supermoce albo że jestem w liceum, albo że rozwiązuję zagadki jak Nancy Drew czy Harriet szpieg. W swoich fantazjach zawsze byłam starsza i mogłam robić wszystko, nie pytając nikogo o pozwolenie. Uwielbiałam wymyślać własne światy. I te rzeczywiste (fortyfikacje z poduszek i prześcieradeł), i te w mojej wyobraźni. Najfajniejsze było to, że w tych zabawach towarzyszyły mi moje dwie siostry: bliźniaczka Kate i o dwa lata starsza Gia. Kate, Gia i ja zawsze się wspierałyśmy i wzajemnie podsycałyśmy naszą wyobraźnię. Razem wymyślałyśmy zawiłe historie, tworzyłyśmy budowle z poduszek i materacy, wcielałyśmy się w wyimaginowanych bohaterów. Bawiłyśmy się i zabawkami dla chłopców, i tymi dla dziewczynek, a gdy ktoś z rodziny powiedział w końcu, że powinnyśmy zachowywać się jak na dziewczynki przystało, w ogóle nas to nie obeszło. Nasze zabawy kręciły się wokół Gwiezdnych wojen, serialu anime Yu-Gi-Oh!, piłki nożnej, ale też lalek i koni. Uwielbiałyśmy oglądać filmy. Moim ukochanym była Atlantyda. Zaginiony ląd. Miałam obsesję na punkcie jednej z bohaterek, Audrey Ramirez. Była siedemnastoletnią Latynoską i najmłodszą członkinią załogi. Ale najwspanialsza pozostawała jej funkcja: inżynier-mechanik. Była bardzo utalentowana, inteligentna i profesjonalna, a jej płeć, wiek czy pochodzenie nie miały tu najmniejszego znaczenia. Oglądałam ten film na okrągło i chciałam być taka jak ona. Fascynowały mnie opowieści o mądrych i odważnych dziewczynach, jak Alanna z serii Tamory Pierce, Maddy z Łapcie tę dziewczynę, Nudge z Maximum Ride, Mulan czy bohaterka serii Abhorsen Gartha Nixa. Lista książek i filmów o dzieciakach-hakerach i silnych postaciach kobiecych ciągle się wydłużała. Po czasie spędzonym z Kate i Gią zapragnęłam jednak zacząć się wyróżniać. Chciałam znaleźć własną tożsamość. Oprócz sióstr dorastałam obok dwóch innych silnych kobiet. Jedną z nich była lola (moja babcia), Teresita, która uwielbiała śpiewać i ciągle narzekała, że za mało jemy, więc nieustannie coś piekła i gotowała. Drugą była moja mama, Lorna, pielęgniarka w szpitalu New York Eye and Ear Infirmary, który mieścił się na tej samej ulicy co nasze mieszkanie. Mieszkaliśmy w East Village w Nowym Jorku wśród barwnej filipińskiej społeczności. Jedzenie, przyjęcia, ludzie – wszystko to tworzyło silne więzi i zaszczepiło we mnie miłość do filipińskiej kultury. I choć w pewnym momencie tuż obok nas rozpanoszyli się studenci Uniwersytetu Nowojorskiego, z czego niewielu sąsiadów się ucieszyło, to wzrastałam w poczuciu przynależności do grupy, która wyznawała te same wartości. Moja mama wychowała się na Filipinach, w małym miasteczku pod Manilą. Jej rodzina nigdy nie była zamożna i wszyscy ciągle się zamartwiali, jak związać koniec z końcem. Mama postanowiła więc, że zostanie pielęgniarką. W latach osiemdziesiątych Stany Zjednoczone chętnie przyznawały wizy pielęgniarkom z Filipin, ponieważ w amerykańskiej służbie zdrowia brakowało personelu. A z dyplomem pielęgniarki mogła wyjechać do Stanów, nieźle zarabiać i wysyłać pieniądze do domu. Nie zastanawiała się, jak rozwijać swoje pasje, tylko jak zapewnić byt rodzinie. Niewiele zresztą o tym mówiła, a gdy już wspominała, zawsze poruszało mnie, ile była w stanie poświęcić, by najbliższym żyło się lepiej. I to jej poświęcenie stało się dla mnie niejako pewnym rodzajem presji – nie mogłam myśleć wyłącznie o sobie, ale przede wszystkim o tych, którzy tyle mi dali. Rodzice zawsze chcieli dla nas jak najlepiej, czyli: „żeby nigdy nie brakowało wam pieniędzy”. Ponieważ sami w dzieciństwie byli ubodzy, uważali, że priorytetem w życiu jest stabilizacja finansowa. Dla nich była ona synonimem szczęścia i to właśnie wpajali nam od wczesnego dzieciństwa. Do wyboru miałyśmy trzy zawody: lekarza, prawnika lub inżyniera. Musiałyśmy więc być pilnymi uczennicami i w tej kwestii rodzice wiele od nas wymagali – wszystko było nastawione na naukę: oglądanie telewizji, czytanie książek, słuchanie muzyki. Nie mogłam ot tak oglądać SpongeBoba czy programów na Disney Channel. W sumie nie miałam nic przeciwko temu, ale czasem trochę żałowałam, że nie mogę się tak zwyczajnie pogapić na disnejowski serial animowany Kim Kolwiek. Wiedziałam jednak, mimo wszystko, że robię to dla mojego dobra. I oczywiście dla rodziców. Zostałam zapisana do Special Music School, państwowej szkoły muzycznej. Naboru wśród czteroletnich dzieci dokonywano na podstawie przesłuchania. Uczyłam się tam gry na fortepianie, ale też realizowałam program szkoły podstawowej. Chodziła tam już moja starsza siostra, rodzina była więc przekonana, że oprócz prestiżu szkoła ta zapewnia solidne wykształcenie. Czyli lepsze perspektywy na przyszłość. Okazało się, że trafiłam do jednej z najlepszych nauczycielek. O ile tylko dało się z nią wytrzymać… Bo w czasie naszych lekcji Genya Paley wrzeszczała i waliła rękoma w fortepian. Nieraz musiałam przerywać grę, ponieważ klawiatura mokra była od moich łez. Brzmi jak tortury… ale był to raczej chrzest bojowy, taka trudna miłość. Szkoła szybko stała się moim drugim domem, a muzyka – całym życiem. W Special Music School, podobnie jak w samej muzyce, panuje całkowita równość. Oczekiwania wobec dziewcząt i chłopców są dokładnie takie same – ważna jest jakość pracy. Szczęśliwie okazało się, że jestem cholernie muzykalna i gra na fortepianie idzie mi wyśmienicie. Nie odbiegałam umiejętnościami od moich szkolnych kolegów i koleżanek, a może nawet byłam od nich lepsza. Oceniano wyłącznie moje osiągnięcia muzyczne, nie rasę, nie płeć czy co tam jeszcze. Szkoła muzyczna ukształtowała moje poglądy na temat równości płci i zdefiniowała mnie jako człowieka. Nie było łatwo. Nie miałam czasu na przyjaciół, na inne zainteresowania, ale wiele się tam nauczyłam. Przeskoczę teraz szybko do lata po ukończeniu ósmej klasy. Wciąż uczyłam się gry na fortepianie u Genyi, lecz dwa lata wcześniej postanowiłam przedłożyć edukację nad muzykę. Złożyłam więc podanie do Hunter College High School – i przyjęli mnie! Życie było cudowne, ale miałam już czternaście lat, a Audrey Ramirez z Atlantydy w tym wieku nadzorowała już projekty w pracowni swojego ojca… Byłam więc mocno w tyle i nie miałam czasu do stracenia. Problem w tym, że nie miałam też pojęcia, jak zostać takim inżynierem jak Audrey. Wiedziałam tylko, że bardzo tego pragnę. W zasadzie każdy inżynier ma jakieś doświadczenie w programowaniu, więc najpierw wzięłam się do tego. Programowanie było też dla mnie wtedy najbardziej osiągalne – mogłam już korzystać z komputera i miałam komputer – i zdecydowanie bezpieczniejsze niż bieganie z kluczami czy śrubokrętem. Oświadczyłam rodzicom, że chcę się zapisać na kurs programowania. – Jeśli jest tani i gdzieś blisko, to nie ma problemu – stwierdzili. – Więc gdzie? Na to pytanie nie potrafiłam jeszcze odpowiedzieć. Ale pierwszy raz w życiu poczułam, że naprawdę mam kontrolę nad swoją przyszłością i dalszą karierą. Poszukałam trochę w internecie, porównałam ceny. Wszystko było albo drogie, albo za daleko. Jedyny darmowy kurs nazywał się Girls Who Code… tyle że minął już termin zapisów. Na dodatek skierowany był do licealistek, a ja byłam dopiero w ósmej klasie. Musiałabym trochę poczekać. Zdesperowana napisałam mejla do organizacji SummerTech Computer Camps w Westchester z zapytaniem, czy nie udzieliliby mi wsparcia finansowego. Byłam bardzo nieśmiała i nigdy wcześniej nie prosiłam nikogo o tak wiele. A tu nagle pokazałam, na co mnie stać. I to przed kimś nieznajomym! Tyle że byłam w ósmej klasie… a kto by chciał słuchać ósmoklasistki? Spodziewałam się, że będę musiała pogodzić się z odmową i szukać dalej. Jednak dyrektor kursu odezwał się do mnie i zaoferował niższe czesne (wciąż wysokie, ale do zaakceptowania przez moich rodziców). Byłam bardzo podekscytowana. Przesłałam mu swoje dane oraz dane moich rodziców. Tydzień później sprawdziłam na stronie, czy wszystko jest OK z moją aplikacją. Okazało się, że tak… ale moje dane figurowały w zakładce „Rodzice”, natomiast „Uczestnikiem kursu” był… mój tata. Niesamowite, pomyślałam, najwyraźniej wzięto mnie za rodzica… Na początku lipca tata zawiózł mnie do Westchester. Wmaszerowałam do budynku, podpisałam listę obecności i weszłam do sali, gdzie siedziała już reszta kursantów. I nagle serce przestało mi bić. Na sali siedzieli sami chłopcy. Gromadzili się nad komputerami i o czymś dyskutowali lub grali na swoich konsolach Nintendo. To była inna galaktyka. Zaczęłam się nerwowo rozglądać w poszukiwaniu osób bez chromosomu Y. Znalazłam dwie… ale należały do obsługi. Wiedziałam, że w świecie nauk ścisłych, inżynieryjnych i technicznych (STEM – Science, Technology, Engineering, Mathematics) nie ma zbyt wielu dziewcząt, choć nie spodziewałam się, że jest aż tak źle. To dlatego wpisali imię taty zamiast mojego – bo jest facetem. Usiadłam, trochę żałując, że w ogóle tam przyjechałam. Czułam się niezręcznie. W końcu zapisaliśmy się na różne zajęcia i podzieliliśmy na grupy. Ogarnęła mnie fala lęków. A jeśli inni potrafią już programować? A jeśli to nie jest grupa początkująca? A jeśli nie będę nadążać? Zaczęłam wątpić w swoje możliwości, zanim w ogóle spróbowałam. Otaczający mnie ludzie wyglądali inaczej niż ja. Nie, oni byli zupełnie inni niż ja. Czułam, że nie dam rady. Nie pasowałam do nich. Usiedliśmy na krzesłach, a Roger, nasz instruktor, ustawił stoły w koło i przygotował dla nas miejsca pracy. – W Javie i wielu innych językach pierwszą rzeczą, jakiej się musicie nauczyć, jest polecenie wyświetlania tekstu – zaczął. Polecenie to sprawia, że tekst wyświetla się na ekranie komputera, ale wtedy nie miałam jeszcze pojęcia, o co chodzi. Myślałam, że może w języku programistów słowa te oznaczają coś innego… Już na początku poczułam się zagubiona. – A teraz słuchajcie tego, co mówię, i piszcie na klawiaturze. – System System – kropka System. – out, kropka System.out. – print System.out.print – l, n System.out.println – Otwórzcie nawias okrągły, zamknijcie nawias okrągły, średnik. System.out.println (); – A teraz w nawias wpiszcie Hello World w cudzysłowie. System.out.println(“Hello World”); Coś jest nie tak, pomyślałam. Dlaczego w ogóle wpisujemy słowa? Sądziłam, że będziemy posługiwać się kodem zero-jedynkowym, jak w filmach. Ekran nie był czarno-zielony… a czy nie tak właśnie powinien wyglądać? – Teraz naciśnijcie zielony przycisk Play, żeby uruchomić komendę! Wzięłam głęboki wdech i zrobiłam, o co poprosił. Na dole ekranu wyświetlił się mały napis „Hello World”. – Udało się! Hura! – zawołał radośnie Roger i przeszedł się po sali, żeby sprawdzić, czy każdy wykonał dobrze zadanie. – Świetnie! Teraz trochę się tym pobawcie i zobaczcie, co można zdziałać, a czego nie za pomocą komendy System-kropka-out-kropka-print-l-n. Tak wyglądał pierwszy dzień. Wraz z upływem tygodnia uwierzyłam w swoje możliwości. Zaprzyjaźniłam się z resztą uczestników kursu i spędzałam z nimi czas po zajęciach. Poprosiłam nawet rodziców, żeby odbierali mnie trochę później. Zapisałam się na kolejne cztery tygodnie, z których dwa uczyłam się znów u Rogera, a następne dwa w bardziej zaawansowanej klasie, u Sama. Dyrektor, Steve, zaoferował mi tak korzystne czesne, że mogłam chodzić na kurs przez całe lato. W zamian za to promowałam idee stworzenia oferty takich kursów dla dziewcząt. Steve chciał zaproponować młodym kobietom sprzyjające środowisko do nauki programowania, a więc klasy składające się wyłącznie z dziewcząt i prowadzone tylko przez kobiety. Oczywiście poza zajęciami panowałaby koedukacja. Steve sprowadził nawet ekipę filmową, która nagrała wypowiedzi kursantów i nauczycieli opowiadających o atmosferze panującej na zajęciach SummerTech – a nawet mnie śpiewającą i grającą na ukulele. Potem lokalna gazeta przeprowadziła z nami wywiad, który dotyczył programu dla dziewcząt. Ten temat był dla mnie szczególnie ważny. Po wakacjach postanowiłam zacząć działać w najbliższym otoczeniu i zachęcać dziewczyny takie jak ja, które myślą o nauce programowania, ale nie wiedzą, czy sobie poradzą. No i znalazłam dziedzinę nauki, która mnie pasjonowała. A ponadto wpisywała się w mantrę rodziców o lekarzu, prawniku i inżynierze… Tak więc w wieku dwunastu lat wybrałam ścieżkę kariery. Zdecydowałam, że będę programistką i że zrobię co w mojej mocy, by się temu poświęcić. Tak! A jednak w szkole średniej rzuciłam się w wir innych zajęć. Pochłonęła mnie gra na fortepianie, zapisałam się do drużyny siatkówki i zaczęłam śpiewać w chórze. Zaangażowałam się w kółko teatralne, gdzie dbałam o rekwizyty i byłam inspicjentką. Na zajęciach z robotyki budowałam roboty. Choć nie pisałam kodów, to przynajmniej pracowałam ze sprzętem komputerowym. Wciąż kochałam programowanie, ale rozwijałam też inne pasje, zainteresowania i talenty. Nagle poczułam, że mój misterny plan zaczyna się sypać. Zastanawiałam się, czy nie za wcześnie się tym zajęłam i czy miłość do informatyki nie była podyktowana sugestiami moich rodziców. Uwielbiałam zajęcia dodatkowe i szkolne, ale nienawidziłam rosnącej presji, by odnieść sukces. Presji, którą wywierali moi rodzice i którą sama na siebie wywierałam. Presji, która zmuszała mnie do myślenia o dochodowej pracy, a oddalała od satysfakcji i zadowolenia. Zastanawiałam się, na ile presja ta wpływa na moje wybory. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Superkoderki-ebookRO/p1042404i1171404" target="_blank" title="Superkoderki [Andrea Gonzales, Sophie Houser] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Superkoderki [Andrea Gonzales, Sophie Houser] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>