Kurczak na butelce - E-mieszkanie\nCałkowity czas przygotowania 135 min.\nSkładniki Kurczak świeży około 2 kg, butelka piwa, 2 łyżeczki słodkiej papryki, łyżeczka papryki ostrej, pół łyżeczki soli, pieprz, 50 ml oliwy\nKategoria danie główne, danie dietetyczne, drób\nIlość kalorii 185\nKurczaka umyj i oczyść, również od wewnątrz, odetnij szyjkę i tłuszcz z kupra. Oliwę wymieszaj ze wszystkimi przyprawami i natrzyj powstałą mieszanką kurczaka, odstaw do lodówki, najlepiej na kilkanaście godzin.\nButelkę z piwem umyj dokładnie i usuń wszelkie naklejki. Połowę piwa odlej do szklanki, resztę zostaw w butelce. Kurczaka nadziej na butelkę, tak aby się na niej dobrze trzymał. Butelkę\nz kurczakiem postaw w brytfance, albo na głębszej blaszce do pieczenia i wstaw do piekarnika. Piecz przez 120 minut w 180 stopniach, po 30 minutach zacznij podlewać kurczaka odlanym piwem. Rób to średnio co 15 minut.\nWarto spróbować piwa smakowego, jednak jedyne nadające się to piwo cytrusowe, dzięki temu kurczak nabierze innego aromatu.\nPiwo nie jest zbytnio wyczuwalne, także nie musimy obawiać się alkoholowej uczty. Jednak dzięki niemu mięso jest soczyste i delikatne. Dodatkowym plusem jest fakt, że cały tłuszcz spływa po butelce i dzięki temu kurczak ten jest daniem ubogim w tłuszcz.\nkurczak w butelce, kurczak w butelce z piwem, kurczak w butelce przepis, kurczak w butelce od piwa, pieczony kurczak w butelce, kurczak pieczony w butelce piwa


Makaron ze szpinakiem oraz jajkiem sadzonym – Garami po łapkach\nMakaron ze szpinakiem oraz jajkiem sadzonym\nOpublikowane przez garamipolapkach dnia 23 września, 2016 9 października, 2016\nKiedyś robiłam makaron ze szpinakiem i sosem śmietanowym z gorgonzolą. Niestety czasy te skończyły się bezpowrotnie. Jak za mięsem nie tęsknię to jednak czasami łezka w oku zakręci mi się za serami. Jednak jakoś żyć trzeba i zmodyfikowałam troszkę mój stary przepis. Tym sposobem powstał rewelacyjny makaron ze szpinakiem i jajkiem sadzonym, a raczej jest to zapiekanka z patelni!\nNie wierzcie mi na słowo, zróbcie go sami!\nOpakowanie makaronu – ja używam makaronu Ramen,\nPatelnia z pokrywką, lub taka którą można będzie czymś np. talerzem przykryć.\nWodę na makaron gotujemy z odrobiną soli oraz oleju. Gotujemy makaron zgodnie z instrukcją na opakowaniu ale o 1 minutę krócej.\nCzosnek wyciskamy, papryczkę siekamy. Wrzucamy wszystko na olej i lekko podsmażamy, dodajemy zamrożony szpinak. Wszystko dusimy, mieszając aż szpinak się cały rozmrozi pilnując przy tym, aby się nie przypalił.\nDodajemy do szpinaku makaron i wszystko razem mieszamy, przyprawiamy. Wybijamy na makaron jajka, solimy oraz pieprzymy. Przykrywamy patelnię na ok. 5 minut. Zmniejszamy moc palnika, aby nie przypalić dania.\nW czasie, gdy jajka się ścinają przygotowujemy sos – pestki dyni wrzucamy do blendera i dodajemy odrobinę oleju z pestek winogron lub oliwy. Blendujemy ale nie za bardzo, tak aby były widoczne cząstki pestek.\nSprawdzamy jajka, jeżeli białko się ścięło są gotowe. Polewamy sosem. Danie gotowe!\nPoprzedni wpis Łosoś z pieczonymi ziemniaczkami\nNastępny wpis Suszone pomidory


Agent ubezpieczeniowy | Ubezpieczenia - Świnoujście - Już czas pomyśleć o własnym bezpieczeństwie i komforcie.\nAktualności / Już czas pomyśleć o własnym bezpieczeństwie i komforcie.\nNadchodzi wiosna, wielu z nas już szykuje swoje motory aby za chwilę wyruszyć w drogę i poczuć znowu wiatr we włosach, wolność. Nie trzeba przypominać, że z jazdą na motorze związane jest ponadprzeciętne ryzyko wypadków. Nie koniecznie wynikające z naszych zachowań ale często powodowanych przez innych użytkowników dróg. Według danych MSW 58% wypadków motocyklistów spowodowanych jest brawurą, 15% nieprawidłowym wyprzedzaniem i 9 % niezachowaniem należytej odległości. Czy tego chcemy czy nie to wypadki się zdarzają, oby nie z naszym udziałem a jeśli już to oby z jak najmniejszym negatywnym skutkiem.\nWarto jednak być zapobiegliwym ( przezornym) i zapewnić sobie bezpieczeństwo finansowe i komfort sprawnego powrotu do zdrowia w razie urazów wskutek nieszczęśliwych wypadków w tym w czasie jazdy na motorze. Urazy mogą spowodować przerwę w pracy a tym samym obniżyć nasze dochody, mogą pociągać za sobą zwiększone koszty leczenia. Jeśli chcemy uniezależnić się od długotrwałych oczekiwań na zabiegi i konsultacje w ramach NFZ to dodatkowo wiąże się to nieuchronnie z tym, że będziemy musieli wydać własne środki finansowe. Wielomiesięczne oczekiwanie na zabiegi rehabilitacyjne po urazach obniża skuteczność powrotu do pełnej sprawności. Warto zatem pomyśleć o stworzeniu sobie poduszki finansowej, która ochroni nas przed negatywnym skutkami wypadku.\nObydwie funkcje tj. bezpieczeństwo i komfort zapewnia pakiet wypadkowy Moje Bezpieczeństwo Prestiż oferowane przez AVIVE.\nPakiet Moje Bezpieczeństwo Prestiż zapewnia min. :\n- odszkodowanie w razie trwałego rozstroju zdrowia, uszkodzenie ciała lub śmierci;\n- pokrywa koszty leczenia w tym min. koszty prywatnych wizyt lekarskich, leczenia ambulatoryjnego, koszty pobytu w szpitalu, koszty nabycia leków i środków opatrunkowych, koszty wezwania karetki pogotowia;\n- pokrycie kosztów rehabilitacji powypadkowej, nie musisz czekać miesiącami w kolejce na zabiegi, rehabilitacja realizowana metodami kinezyterapii, fizykoterapii i farmakoterapii;\n- pokrycie kosztów operacji plastycznych.\nPrzykładowy pakiet wypadkowy:\n1. śmierć wskutek nieszczęśliwego wypadku: 20 000 PLN\n2. Trwały uszczerbek na zdrowiu wskutek wypadku: 20 000 PLN do 60 000 PLN\n3. Koszty rehabilitacji powypadkowej : 4 000 PLN\n4. Koszty leczenia powypadkowego: 10 000 PLN\n5. Koszty operacji plastycznych: 5 000 PLN\nskładka roczna: 331 PLN\nJak widać koszty stosunkowo niewielkie a ubezpieczenie może okazać się niezwykle ważne w naszym życiu. Oby nie, ale czy mamy tę pewność?\nOczywiście zakres i wysokość ochrony można modyfikować w zależności od indywidualnych potrzeb i możliwości.\nPo szczegóły zapraszam do bezpośredniego kontaktu ze mną lub do odwiedzenia mojego biura w Świnoujściu.


Program Profilaktyka 40 Plus - Oficjalny serwis internetowy Miasta Bielsk Podlaski : Oficjalny serwis internetowy Miasta Bielsk Podlaski\n1 lipca 2021 roku rozpoczął się rządowy program „Profilaktyka 40 Plus”, którego głównym celem jest wykonanie bezpłatnych badań diagnostycznych przez uprawnione osoby. Program skierowany jest do kobiet i mężczyzn od 40. roku życia.\nW ramach programu każdy Polak w wieku 40+ może skorzystać z pakietu bezpłatnych badań diagnostycznych (odpowiednio przygotowanych dla kobiet i mężczyzn) wykonywanych w wyznaczonych placówkach bez skierowania od lekarza.\nzalogować się do Internetowego Konta Pacjenta (IKP) na stronie: pacjent.gov.pl;\npo jej uzupełnieniu wygenerować e-skierowanie na pakiet badań (generowanie e-skierowania przez system trwa do dwóch dni roboczych);\nzgłosić się z dowodem osobistym na badania do placówki, która realizuje program;\nwyniki badań będą dostępne poprzez Internetowe Konto Pacjenta (IKP) lub w placówce, w której zostały zrobione badania.\nJeśli osoba uprawniona nie korzysta z IKP, to e-skierowanie na pakiet badań będzie mogła uzyskać za pośrednictwem infolinii Domowej Opieki Medycznej (DOM) pod numerem telefonu: 22 735 39 53, w godzinach: 8:00-18:00 (koszt połączenia zgodnie z taryfą operatora).\nWięcej informacji na temat programu „Profilaktyka 40 Plus” można uzyskać na tematycznej stronie internetowej Ministerstwa Zdrowia oraz profilu facebookowym Państwowej Stacji Sanitarno-Epidemicznej w Bielsku Podlaskim. Można też obejrzeć film dotyczący programu „Profilaktyka 40 Plus” przygotowany przez Ministerstwo Zdrowia.\nTags: badania, diagnostyka, profilaktyka, zdrowie


Inspekcja zbiorników – Ecol-Serwis\nNaprawa obiektów i urządzeń\nCzęści zamienne i montaż\nMontaż systemów automatyki oraz sterowania\nTworzenie instrukcji eksploatacji\nPrzeglądy obiektów i urządzeń Naprawa obiektów i urządzeń Czyszczenie urządzeń i utylizacja Rozruchy instalacji Przedłużenie gwarancji Inspekcja zbiorników\nZbiorniki retencyjne są obiektami, które należy regularnie doglądać. Analiza stanu technicznego poprzez inspekcję wideo pozwala docierać do miejsc do których serwisant nie zawsze ma możliwość dostania się.\nZa pomocą kontroli wideo specjaliści Ecol-Serwis zweryfikują stan techniczny zbiorników podziemnych i naziemnych oraz opracują raport o stanie technicznym obiektu wraz z zaleceniami co do wymaganych czynności konserwacyjnych.\nWykorzystanie tego rozwiązania pozwala na szybkie wykrycie usterek i nieprawidłowości.\nPrzy kamerowaniu zbiorników wykorzystywany jest nowoczesny sprzęt oraz technologie, która zapewnią szybkie i sprawne wykrycie usterek na obiekcie.\nDoświadczony i wykwalifikowany personel Ecol-Serwis, gwarantuje najwyższą jakość usługi.\nŚwiadczymy usługi na terenie całej Polski. Przyjeżdżamy w terminie dogodnym dla klienta terminie.\nCopyright © 2019 Ecol-Unicon Polityka prywatności


co to legenda, baśń, bajka? wszystko w znaczeniu p... - Zadane.pl\nCo to legenda, baśń, bajka? wszystko w znaczeniu polonistycznym\nprzez agatamotylek11 24.03.2010\nBajka- krotki uwor epicki, wierszowany, ktorego bohaterami są zwierzęta. Pod ich postaciami są ludzie mający konkretne cechy. W bajce występuje kontrast, np. między postaciami. Celem bajki jest pouczenie, przestroga, wskazówka życiowa, morał.\nBaśń - utwór epicki o nieokreślonym czasie i miejsu akcji (dawno, dawno temu...) w którym występują elementy fantastyczne- (bohaterowi wydarzenia, rekwizyty, np. krasnoludki, czarodziejska różdżka.) Baśń ma ludowe pochodzenie-często występują elementy wierzeń ludowych.\nLegenda wywodząca sie z wczesnego sredniowiecza opowiesc o zyciu swietych (apostolow, meczennikow) lub innych niezwyklych postaci. W legendzie autentycznosc miesza sie z elementami fantastyki i cudownosci. Potocznie kojarzy sie legende z podaniem ludowym-opowiescia na poly fantastyczna, mowiaca o powstawaniu miast, panstw, rodow, narodow lub o waznych zdarzeniach z ich dziejow\nNie z neta! Pozdrawiam :)\nw bajkach nie sa bohaterami tylko zwierzęta


Preferencje rodzin z dziećmi przy wyborze mieszkania - Warszawa, Czas Dzieci\nW mieście » Wydarzenia dla dzieci » Nowinki » Preferencje rodzin z dziećmi przy wyborze mieszkania\nPreferencje rodzin z dziećmi przy wyborze mieszkania\nW trosce o jakość życia, komfort i bezpieczeństwo, deweloperzy poszerzają oferty sprzedażowe o inwestycje określane mianem „rodzinnych”. Takich projektów mieszkaniowych jest coraz więcej, a zainteresowanych wciąż przybywa. Czym charakteryzują się rodzinne projekty mieszkaniowe oraz jakie są preferencje tej grupy klientów?\nRodziny z dziećmi preferują nowoczesne oraz bogate w liczne możliwości inwestycje, w których można cieszyć się zarówno życiem rodzinnym, jak i towarzyskim. W ofercie francuskiego dewelopera Bouygues Immobilier Polska znaleźć można inwestycje, które sprostają oczekiwaniom nawet najbardziej wymagających rodzin z dziećmi.\nKameralna enklawa w Pruszkowie\nCoraz więcej rodzin ceni sobie spokojne lokalizacje z dala od zgiełku miasta i decyduje się na zakup mieszkania na terenie miejscowości podwarszawskich. Dostęp do okolicznych parków, obiektów sportowych, przedszkoli, szkół oraz punktów handlowo-usługowych sprawia, że osiedle Enclave w Pruszkowie to miejsce wprost idealne do życia dla każdej rodziny. O wyjątkowości osiedla stanowi również jego kameralny charakter - Enclave jest doskonałym przykładem inwestycji, która między innymi adresowana jest do miłośników aktywnego wypoczynku oraz tych, którzy wolne chwile pragną spędzać w gronie najbliższych. Wyjątkową atrakcją będzie również pokój kinowy, w którym mieszkańcy i ich goście wspólnie będą mogli oglądać filmy w dużym formacie.\nNa terenie osiedla dzieci będą miały do dyspozycji nowoczesny plac zabaw, a specjalne zaprojektowane boisko wielofunkcyjne uprzyjemni im czas przez cały rok. W niedalekiej okolicy osiedla znajduje się pierwszy w Polsce kryty tor kolarski, korty tenisowe, stadion lokalnej drużyny piłkarskiej oraz pływalnia ze zjeżdżalniami.\nKomfort i funkcjonalność na Wilanowie\nRodziny coraz częściej przywiązują dużą wagę do części wspólnych. Jeśli są one przyjazne i sprzyjają interakcjom społecznym, oceniane są często jako mocny atut inwestycji. W ofercie Bouygues Immobilier Polska, na warszawskim Wilanowie pojawiła się ekskluzywna inwestycja Vitalité, łącząca w sobie komfort mieszkania pośród zielonego krajobrazu z zaletami życia w wielkim mieście.\nW ramach tego kameralnego osiedla, pod jednym z budynków powstanie strefa SPA, siłownia oraz strefa rekreacyjna na świeżym powietrzu.\nKolejnymi rozwiązaniami zachęcającymi do aktywnego spędzania czasu na terenie inwestycji Vitalité będą przestrzenie wspólne na świeżym powietrzu, powstałe przede wszystkim z myślą o najmłodszych mieszkańcach. Znajdzie się tu górka saneczkowa, plac zabaw i wielofunkcyjne boisko. Nazwa osiedla Vitalité odnosi się do idei witalnego życia i jest idealnym miejscem do spędzania wolnego czasu po pracowitym dniu bądź doskonałą alternatywą na zrelaksowanie się podczas weekendu w gronie rodzinnym.\nZakup mieszkania dla rodziny wiąże się z wieloma wyzwaniami. Poza ceną, dla tej grupy klientów coraz częściej istotne są takie czynniki, jak funkcjonalny układ mieszkania, bliskość natury przy jednoczesnym dobrym połączeniu z centrum miasta oraz innowacyjne rozwiązania architektoniczne, sprzyjające spędzaniu czasu w gronie najbliższych.\nWięcej informacji o inwestycjach Bouygues Immobilier Polska można znaleźć na stronie internetowej dewelopera: www.bi-polska.pl


Rozrywka - GeekWeek.pl - Najciekawsze nowinki technologiczne\tGadżety\nGRU8\tRozrywkafilmwideorozrywkazwiastun\tPierwszy zwiastun kolejnych Transformers\n5 godzin temu\tKrzysiek Dzieliński\nGRU8\tUSATIMEtrump\t"Time": Donald Trump człowiekiem roku\n10 godzin temu\tFilip Geekowski\nGRU8\tRozrywkaHitmanAgent 47\tHitman – świąteczny dodatek (trailer)\n13 godzin temu\tKrzysztof Żołyński\nNastał taki czas, że w grach zaczynają pojawiać się klimaty bożonarodzeniowe. Producenci gry Hitman nie pozostali w tyle i zapowiedzieli specjalny dodatek, w którym Agent 47 wcieli się w św. Mikołaja, którego zadaniem jest pokrzyżowanie planów złodziei prezentów.\nGRU8\tRozrywkaPS4PCXO\tBulletstorm: Full Clip Edition już oficjalnie\n14 godzin temu\tKrzysztof Żołyński\nMyślę, że gracze w większości są zgodni co do faktu, że Bulletstorm od naszego rodzimego studia People Can Fly jest doskonałą produkcją. Zasługuje więc na reaktywację i tak się właśnie stanie. Zapowiedziano Bulletstorm: Full Clip Edition. 0komentarzy Więcej\nGRU8\tRozrywkaJaponiabajkianimemanga\tAnime kontra realny świat\n17 godzin temu\tFilip Geekowski\nGRU7\tInternetfilmyGoogleYouTube2016\tNajpopularniejsze filmy YouTube w 2016 roku\n22 godziny temu\tFilip Geekowski\nGRU7\tMuzykamuzykaAppleiPhoneiPad\tApple Music dorobiło się 20 mln subskrybentów\n23 godziny temu\tKrzysztof Żołyński\nGRU7\tUSAF\tTrump nie chce latać nowym Air Force One\nGRU7\tGrydlcx-wingimperium\tStar Wars Battlefront na PS4 w końcu z VR\nGRU7\tRozrywkaPS4 Pro\tUncharted: The Lost Legacy – wszystko co wiadomo\nwczoraj, 01:00\tKrzysztof Żołyński\nGRU6\tRozrywkaspin off\tGeorge Lucas widział już Łotra Jeden\nGRU6\tRozrywkaqueenpiosenka\tKrótkometrażowy film na podstawie Bohemian Rhapsody\nGRU6\tRozrywkamumia2017\tPierwszy zwiastun nowej Mumii\nGRU5\tRozrywkakomikspremieraDCAquaman\tZnamy datę premiery Aquamana\nGRU5\tRozrywkateaserMarvel\tDrugi, dłuższy zwiastun Strażników galatyki 2


KS Wiązownica przegrał z ŁKS-em Probudex Łagów\nPodobne tematy piłka nożna KS Wiązownica ŁKS Probudex Łagów 3 liga gr. IV\nKS Wiązownica nie dał rady ŁKS-owi Probudex Łagów (fot. Marek Jedynak)\nDla podopiecznych Jacka Piszczka pojedynek 30. kolejki III Ligi gr. IV z ŁKSem Probudex Łagów był o przysłowiowe "sześć punktów". Znajdująca się blisko strefy spadkowej KS Wiązownica liczyła zwycięstwo, które pozwoliłoby jej odskoczyć od sąsiadujących z nią drużyn z Kraśnika oraz Podlasia.\nOd pierwszego gwizdka arbitra zarysowała się przewaga przyjezdnych. Już w 7. minucie ŁKS Probudex Łagów objął prowadzenie po strzale Adama Imieli. Wydawało się, że szybko strzelony gol podziała jak zimny prysznic na ekipę KS-u Wiązownica, jednak nie była oni w stanie zagrozić mądrze broniącym się gościom. Była to jedyna bramka w tej części meczu.\nDruga połowa to w dalszym ciągu optyczna przewaga podopiecznych Jacka Piszczka i czekanie na kontry ze strony wyżej notowanych gości. Po godzinie gry wynik na 2-0 dla ŁKSu podwyższył Michał Mydlarz. Gospodarze dwoili się i troili, ale nie byli w stanie pokonać Huberta Banacha. Do końca meczu wynik nie uległ już zmianie i z triumfu po 90 minutach mogli się cieszyć piłkarze trenera Ireneusza Pietrzykowskiego.\n0-1 Adam Imiela (8)\n0-2 Michał Mydlarz (61)\nKS Wiązownica: Cynar - Michalik, Gliniak, Zając, Mac, Bentkowski, Kasia, Rop, Janiczak, Róg, Trochim\nŁKS Probudex Łagów: Banach, Ślefarski, Wilk, Krzeszowski, Rogoziński, Borowiak, Gierczak, Mydlarz, Szałas, Imiela, Amarildo\nKnur 2021-04-18 23:17:03 5 3\nWstyd Prezes Basia\nmilioner 2021-04-19 08:08:58 5 3\nWiązownica jest na dobrej drodze.....\nKibic 2021-04-19 22:02:44 1 2\nNiestety, najsłabszy mecz Wiązownicy ale myślę że potencjał zawodników jest zbyt duży żeby się nie utrzymać. Trzymam kciuki.


Post autor: Piotruś8222 » 28 sty 2021, 14:27\nWitam, zamierzacie budować dom? Przeróżne bloczki znajdziecie na stronie https://www.hplush.pl/h-h-bloczki Tego typu produkty na pewno przydadzą Wam się podczas budowy domu, więc warto rzucić na to okiem. Skąd zazwyczaj kupujecie takie produkty?\nPost autor: Robaczek » 23 lut 2021, 21:15\nA czy macie już wybrany projekt Waszego wymarzonego domu? My z narzeczonym przeglądaliśmy sobie ostatnio projekty różnych domów w sieci i bardzo spodobał nam się projekt "Hiacynt 2", który znaleźliśmy na stronie internetowej https://www.mgprojekt.com.pl/hiacynt-2. A Wy co onim sądzicie?\nPost autor: gniewuś » 24 lut 2021, 16:07\nCześć, robaczku. Ja również będę się budować z MG Projekt, ale nic innego, jak obiekt Willi Rodzinnej 2 https://www.mgprojekt.com.pl/willa-rodzinna-2 . Mam wrażenie, że zbyt wiele osób zapomina, jakie oni mają fajne domy. Ogólnie budowa startuje w tym roku, a jak u was?\nPost autor: kimoś » 25 lut 2021, 15:56\na na co doradzacie mi zwracać uwagę podczas wykonywania wykończeniówki? ja czytam ostatnio takie artykuły na blogu świetnego cżłowieka, który naprawdę ma ogrom wiedzy na tematy budowlane i inne okoliczne https://blog.poradnik-budowlany.com/ble ... ownictwie/ - podrzucam i wam bo uważam, że budując dom czy robiąc duży remont to koniecznie trzeba te kwestie poruszać\nPost autor: karoluś3099 » 28 lut 2021, 0:11\nNiewątpliwie budowa domu to bardzo ważna sprawa i trzeba do tego wszystkiego zabrać się w odpowiedni sposób. Polecam wejść sobie na stronę http://www.budowlanyblog.com.pl/ w poszukiwaniu różnych porad. Moim zdaniem jak najbardziej jest z czego korzystać i jest w czym wybierać. Sama osobiście korzystam i jestem zadowolona.\nPost autor: ała » 16 mar 2021, 11:41\nPost autor: Jacuś23 » 16 mar 2021, 17:37\nJa to generalnie właśnie chciałem założyć firme budującą domy. Sporo w internecie naszukałem się sprzetu budowniczego, ale bardzo ciekawe wydały mi się podnośniki z https://kobcrane-montaze.pl/podnosniki-teleskopowe. Dzięki temu praca na wysokości jest dużo bardziej bezpieczna.\nPost autor: tobiaszjabloński » 19 mar 2021, 10:43\nJacuś23 pisze: ↑16 mar 2021, 17:37 Ja to generalnie właśnie chciałem założyć firme budującą domy. Sporo w internecie naszukałem się sprzetu budowniczego, ale bardzo ciekawe wydały mi się podnośniki z . Dzięki temu praca na wysokości jest dużo bardziej bezpieczna.\nJeśli jesteś już na końcu budowy, to polecam zainteresować się deskami kompozytowymi na taras. Idealne znajdziesz na stronie https://dreved.pl/. Polecam sprawdzić!\nPost autor: Radosław33 » 22 mar 2021, 6:15\nCzy ogrodzenie działki to dla was ważna sprawa ? - uważam ,że tak właśnie powinno być. To względy bezpieczeństwa przeważają, materiały budowlane nie są wcale tanie, więc szkoda by było by ktoś bez naszej wiedzy się nimi zaopiekował. Uważam ,że dobrze jest połączyć dwa rodzaje ogrodzenia - takie jakie chcemy miec z przodu działki na przykład murowane - https://www.ogrodzeniepanelowe.pl/blog/ ... rsalne-15/ a pozostałe elementy wykonać z tańszego materiału np. ogrodzenie panelowe. Co więcej ogrodzenie panelowe możemy wykonać we własnym zakresie i obniżyć w ten sposób koszty wykonania ogrodzenia.\nPost autor: Bugs » 22 mar 2021, 9:11\nMy z żoną u siebie zdecydowaliśmy się również na panele elewacyjne od https://stramapanels.com/. Są bardzo solidne i wyglądają idealnie. Jeśli budujecie swój dom i szukacie ciekawych i przydatnych rozwiązań to warto wziąć coś takiego pod uwagę. Efekt na pewno was zaskoczy.\nPost autor: Władysław908 » 22 mar 2021, 20:31\nJeśli czeka Cię budowa domu to lepiej wcześniej przemyśleć temat instalacji fotowoltaicznej i uwzględnić ją w swoich planach. Jeśli weźmiemy się za to od razu, to szybciej poczujemy korzyści z inwestycji i lepiej przygotujemy do niej konstrukcyjnie nasz budynek. Decyzja o tym kroku powinna być poparta konsultacjami ze specjalistami w tym zakresie, którzy na co dzień zajmują się wykonywaniem fotowoltaiki Częstochowa.\nPost autor: daża1 » 31 mar 2021, 0:18\nJedni wolą sami zająć się budową domu, a dla innych lepszą opcją jest kupienie już takiego gotowego. To już każdy sam musi zdecydować. Polecam zajrzeć na stronę serwisu https://www.dobryadres.pl/ , tu znajdziecie działki do kupienia jeśli sami chcecie zająć się budową. Oferty domów też tu są. Tak więc każdy znajdzie coś dla siebie bez problemu.\nPost autor: Karoluś21 » 08 kwie 2021, 11:09\nWiększość inwestorów decydując się na budowę domu ma nikłe pojęcie o tym jak przejść przez budowę i po prostu polega na rekomendacjach ekipy budowlanej. Dlatego Warto troche poczytać na tematy związane z budową domu jednorodzinnego zanim zabierzemy się za budowe. Np. na stronie https://blog.poradnik-budowlany.com/dom-szkieletowy/ znajdziecie mnóstwo merytorycznych informacji, między innymi na temat budowy domu szkieletowego.\nPost autor: mrók » 21 kwie 2021, 13:20


Obiekt na sprzedaż - Bolesławiec - PRF-BS-2843 - 794.00m² - Perfect House\nBolesławiec, Miarki Obiekt na sprzedaż\n1 763,22 zł/m2 cena: 1 400 000 zł\nPrzedmiotem sprzedaży jest nieruchomość gruntowa, oznaczona geodezyjnie jako działka nr 301 o powierzchni 2.070 m2, zabudowana budynkiem biurowo-technicznym o pow. użytkowej użytkowej 707,88 m2 oraz jednokondygnacyjnym budynkiem garażu o powierzchni użytkowej 86,50 m2 położona w Bolesławcu, ul. K.Miarki 30.\nNa działce nr 301 znajdują się dwa obiekty:\n1/ budynek główny o charakterze biurowo–technicznym o powierzchni użytkowej 707,88 m2\n2/ budynek garażu o powierzchni użytkowej 86,50 m2.\nNieruchomość zlokalizowana jest w strefie śródmiejskiej, w odległości 500 m od Rynku. Odległość do drogi wojewódzkiej nr 363 (DW363), Droga łączy Bolesławiec z drogą wojewódzką nr 345 koło Drogomiłowic przez Złotoryję i Jawor. będącą drogą krajową łączącą Słubice przez Ośno Lubuskie i Międzyrzecz z Trzcielem.\nNieruchomość położona w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej oraz usług towarzyszących zabudowie. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się budynek przychodni zdrowia, boisko szkolne oraz zabudowa mieszkaniowa i usługowa. Na terenie nieruchomości znajduje się parking . Wjazd na nieruchomość bezpośrednio od ulicy Karola Miarki.\n- użytkowania pomieszczeń o łącznej powierzchni 239,42 m²;\nZgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego miasta Bolesławiec – dla prawobrzeżnej części miasta, ograniczonej od południa i wschodu granicami administracyjnymi miasta Bolesławiec, od północy drogą krajową nr 4, od zachodu rzeką Bóbr, uchwalonym przez Radę Miasta Bolesławiec Uchwałą Nr VI/43/07 z dnia 14 marca 2007 roku (Dz.U.Woj. Dolnośląskiego z 22-05- 2007 roku Nr 120, poz. 1607) przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie, oznaczonym symbolem A-U 254 - Przeznaczenie podstawowe – usługi.\nSymbol oferty PRF-BS-2843


Z apteki na stół: pierniki przez stulecia - Wywiady - Forum Kopalni Wiedzy\nZ apteki na stół: pierniki przez stulecia\nBy KopalniaWiedzy.pl, December 15, 2020 in Wywiady\nAnna Kornelia Jędrzejewska - kustoszka, muzealniczka, historyczka sztuki, edukatorka, kuratorka i piperatolożka, czyli badaczka piernikarstwa. Współautorka Muzeum Toruńskiego Piernika, zlokalizowanego w dawnej fabryce pierników. Przygotowuje rozprawę doktorską o formach piernikarskich. Autorka programów edukacyjnych, wystaw, eventów oraz publikacji. Prowadzi blog Piernikarka, na którym dzieli się pasją do pierników.\nPrzeczytałam, że dawniej pierniki były używane jako surowiec leczniczy. Do leczenia jakich przypadłości wykorzystywano korzenne ciastka czy piernik toruński?\nInformacje o tym, że pierniki traktowane były jako surowce lecznicze, znajdujemy w poradnikach i kompendiach medycznych już w XVI wieku. O stosowaniu korzennych ciastek w celach leczniczych i ich związkach z aptekami świadczyć mogą pochodzące z XVII wieku słowa elbląskiego poety Fryderyka Hoffmanna (1627-1673), który mówiąc o pierniku toruńskim, radził: "Zdrowszej ponad ów chleb, rozkoszniejszej strawy nie szukaj; w nim masz posiłek i w nim uzdrawiający lek", a także wyznania Jana Andrzeja Morsztyna (1621-1693): "Ty bez ogródki Przyśli nam wódki; A jeśli jeszcze dasz i piernika, Napiszęć na drzwiach: tu sławna aptyka".\nPierniki zalecano m.in. na problemy trawienne, o czym świadczyć może receptura na "Konfekt na biegunki obozowe pewny" z 1724 roku, w którego składzie pojawia się piernik toruński. Wypiekiem pierników i zaopatrywaniem w nie dworskich apteczek zajmowały się panny apteczkowe, o których wspomina Zygmunt Gloger. Z XIX wieku znamy przepis na okład z podgrzanego wina i piernika, który miał pomóc dzieciom na problemy trawienne. Z kolei w XX wieku fabryka pierników Weese reklamowała swoje wyroby, wykazując, że paczka katarzynek zawiera tyle samo wartości odżywczych, co m.in. 2000 g marchwi czy jajek...\nJakim składnikom pierników zawdzięczamy ich leczniczy/prozdrowotny wpływ?\nUważano, że przyprawy zawarte w piernikach, takie jak cynamon, gałka muszkatołowa, imbir, kardamon, anyż, goździki czy pieprz, od którego wzięła się nazwa piernik ("pierny" – "pieprzny"), sprzyjają przyspieszeniu procesów trawiennych. Pierniki podawano jako zakąski do alkoholu, wina, wódki. Ze względu na długi termin przechowywania wypieki towarzyszyły rycerzom na wyprawach wojennych czy pielgrzymom udającym się do sanktuariów. Miały wzmacniać, dostarczać energii. Według zasad dietetyki humoralnej, dodanie piernika do potrawy, na przykład ryby, mogło zniwelować jej "zimne" właściwości. Pierniki, poprzez obecność miodu i pikantnych korzeni, miały zatem działanie rozgrzewające, szczególnie pożądane zimową porą. Dzisiaj wiemy, że nie należy spożywać zbyt wielkiej ilości cukru. Ważne są także składniki stosowane do wypieku, dobrej jakości mąka czy prawdziwy miód. Kilka lat temu głośno było o piernikach zawierających polifenole pochodzące z naturalnych źródeł.\nDziś pierniki kojarzą się wyłącznie ze słodyczami. Kiedyś jednak wiązały się z wydarzeniami o charakterze politycznym i religijnym. Czy mogłaby Pani powiedzieć coś więcej na ten temat?\nPierniki pełniły wiele funkcji, były, jak już wspomnieliśmy, przekąską, lekarstwem, ale także funkcjonowały jako podarunek, dekoracja, pamiątka, zabawka, pomoc do nauki, nagroda. Dzięki zachowanym narzędziom do kształtowania pierników – czyli formom piernikarskim - możemy poznać bogactwo motywów zdobniczych. Repertuar dekoracji był bardzo bogaty i różnorodny. Na formach odnajdujemy postacie władców, świętych, alegorie, eleganckie damy i kawalerów, ludzi przy pracy, sceny z życia, zwierzęta, ornamenty, symbole, pojedyncze przedmioty, pojazdy, herby. Popularne w całej Europie były serca, przedstawienia niemowląt czy jeźdźców na koniu. Pierniki początkowo dostępne były jako rarytas dla zamożniejszych mieszczan i szlachty. Ozdabiano nimi stoły. Umieszczana na nich dekoracja mogła wiązać się z tematem uczty (np. weselem, mariaż dwóch rodów można było podkreślić wizerunkiem połączonych herbów). Piernikami obdarowywano władców, uwieczniano ich wizerunki czy przygotowywano dla nich wspaniałe konstrukcje z ciasta i lukru. Widoczne jest to szczególnie w historii toruńskiego piernikarstwa; na przykład w XVII wieku wykonano przedstawienia polskich królów i królowych z rodu Wazów. Pierniki mogły także przedstawiać postacie świętych i tutaj największą popularnością cieszył się święty Mikołaj. Mikołaje pokryte lukrem z naklejanymi obrazkami bardzo długo stanowiły element świątecznych kramów, dzisiaj wyparły je czekoladowe figurki. Znane są także formy pokazujące, na przykład, Pokłon Trzech Króli czy Ukrzyżowanie, a także agnuski – wizerunki baranka, kojarzące się bardziej wielkanocnie. Pierniki zawieszone na choince miały zapewnić urodzaj i dostatek na kolejny rok. Wręczano je kolędnikom.\nSzkoda, że nie możemy już sugerować własnych pytań do wywiadów\nZrezygnowaliśmy z tego, bo niejednokrotnie było tak, że umawialiśmy się z człowiekiem na wywiad, prosiliśmy Was o pytania, wysyłaliśmy człowiekowi, a ten już się nie odzywał.\nWięc stwierdziliśmy, że nie ma sensu zapowiadać wywiadów, bo będziecie czekali, a nic z tego nie wyjdzie.


Jesteśmy niedoceniani. 84% Polaków nie słyszy pochwał za wykonaną pracę! – Psychologia Sprzedaży\nJesteśmy niedoceniani. 84% Polaków nie słyszy pochwał za wykonaną pracę!\nMotywacja / poniedziałek, Kwiecień 23rd, 2018\nPortal kariery #MonsterPolska przeprowadził ankietę na temat poczucia docenienia w pracy. Aż 84 procent Polaków słyszy słowa uznania bardzo rzadko lub nie słyszało ich nigdy. To bardzo zły wynik, powodujący że pracownicy w Polsce czują się niedocenieni, przez co szybciej się wypalają i tracą motywację do pracy.\n69 procent uczestników badań stwierdziło, że słowa uznania słyszy tylko od czasu do czasu. Natomiast tylko 16 procent jest chwalona bardzo często. Wyniki te nie są najlepsze, zwłaszcza z punktu widzenia pracodawców. Zważywszy, że współcześnie pieniądze nie są już głównym motywatorem wykonywania pracy, ponieważ coraz ważniejsza dla pracownika jest atmosfera pracy oraz poczucie, że jest doceniony przez swoich przełożonych, może to negatywnie wpływać na produktywność i zaangażowanie osób, które pracują w Polsce.\nZ wcześniejszych badań wynika, że nie tylko wynagrodzenie za pracę jest w stanie zatrzymać pracownika w firmie. Liczy się także atmosfera, możliwości rozwoju, a także poczucie bycia docenianym. Jak widać szefowie mają w tym zakresie dużo do nadrobienia.\nNiedocenieni pracownicy nie myślą jednak o zmianie pracy. Stres z nią związany jest porównywany do rozwodu lub utraty bliskiej osoby. Aż 60 proc osób na pytanie, czy poświęciłoby rozwój kariery przez obawę o zmianę pracy, odpowiedziała twierdząco. Wynika z tego, że w Polsce pracownicy wolą się trzymać tego, co już znają, zamiast ryzykować poszukiwań nowego zajęcia, ponieważ tak jest wygodniej i bezpieczniej.\nAgencja Monster przeprowadziła badania również w innych krajach. Najwyższy wynik zanotowali w Stanach Zjednoczonych – prawie 90 procent respondentów stwierdziło, że nie jest docenianych w pracy, lub dzieje się to naprawdę okazjonalnie. Podobny wynik odnotowano w Niemczech. Badanie wypadło pozytywnie w Zatoce Perskiej – aż 35 procent pytanych odpowiedziało, że są chwaleni często, a 38 procent, że od czasu do czasu.\n23/04/2018 23/04/2018 Psychologia SprzedażyMotywacjaHR, motywacja, praca, współpraca\nPrevious Post Pracuj zdalnie, biuro jest zbędne!\nNext Post Psychologia sprzedaży, czyli jak skusić klienta nie tylko ceną?


Ognista Tom 1 - sztukater.pl\nOgnista Tom 1 | Autor: Sophie Jordan\nAmerykańska pisarka romansów - Sophie Jordan, po wielu latach tworzenia romansów historycznych postanowiła rozwinąć swoje skrzydła. Wtedy właśnie zaintrygowały ją historie paranormalne i postanowiła je wydawać pod pseudonimem Sharie Kohler, rozpoczynając w 2007 roku od „Marked by Moonlight". Ostatnio pisarka postanowiła pójść o krok dalej w swoich paranormalnych romansach tworząc powieść „Ognista" o dragonce imieniem Jacinda i tym samym dając początek nowej serii powieści dla młodzieży. Wśród wszelkich romansów pomiędzy ludźmi i wampirami, ludźmi i wilkołakami, ludźmi i aniołami, romans pomiędzy człowiekiem a smokiem wydaje się na tyle niezwykły, że trudno jest oprzeć się pokusie sięgnięcia po tą pozycję.\nJacinda jest jedną z dragonek żyjących na świecie- ludzi, w której duszy czai się smocza natura. Jednakże jako jedyna, wśród znanych jej pobratymców, posiada dar ognia. Z tego też powodu jej własne plemię ma wobec niej wielkie plany. Wszystkie te plany biorą w łeb, kiedy na skutek swojej nieumyślności Jacinda lata pod postacią smoka w środku dnia. Owa swoboda prawie kosztuje ją życie, jednakże zostaje uratowana przez tajemniczego myśliwego o imieniu Will, który zamiast wydać ją pozostały, daje jej odejść. Jednakże wybryk dragonki nie pozostaje bez echa. Matka Jacindy, która przed laty wyrzekła się swojej dragońskiej strony, chroniąc swoją córkę zabiera ja i jej siostrę bliźniaczkę- Tamrę, i przenosi się do małego miasteczka, chcąc ułożyć sobie życie z dala od smoczych prześladowców. Tamra z łatwością przystosowuje się do nowych warunków, w końcu mogąc cieszyć się swoją normalnością. Problemy ma natomiast Jacinda, której z najwyższym trudem udaje się nie przemienić na szkolnych korytarzach. Na nich właśnie dostrzega swojego wybawcę - Willa, i od razu rozpala się między nimi ogień.\nHistoria przedstawiona przez autorkę powieści jest niebywała. Rzadko kiedy spotyka się połączenie romansu ze smokami, w zasadzie jest to pierwsza powieść o tej tematyce z jaką miałam okazję się spotkać. Oprócz tej niesamowitości powieść zachowuje się jednak bardzo schematycznie, tradycyjnie do znanych już paranormalnych romansów. Smoki najczęściej pojawiają się w powieściach i filmach fantasty. Niejednokrotnie stanowią tam punkt centralny całej akcji. Dragony to jednak nie to samo co smoki (przynajmniej z punktu widzenia ogólnego zamysłu, a nie językowego, gdyż dragon = smok). Dragony wywodzą się od smoków, a ich największym mechanizmem obronnym jest umiejętność przybierania ludzkiej postaci. Jednakże zawsze wtedy kiedy do głosu dochodzą uczucia- przerażenia, gniewu, czy namiętności, wówczas smok ukryty wewnątrz dragona ożywa. Człowiek ulega swoistej transformacji, która dotyczy nie tylko jego wyglądu, ale również i głosu. Ten typ postaci prezentuje w powieści Sophie Jordan, a najważniejszą z nich jest Jacinda, która musi zmierzyć się ze swoim wewnętrznym smokiem. Dziewczyna bowiem zmuszona jest do ucieczki, nie zdając sobie sprawy, że zmiana otoczenia ma na celu jedynie jej dobro. Ona pragnie pozostać wolna, pragnie cieszyć się tym, że może latać, że może bez żadnych oporów zamieniać się w dragona. Niestety, musi przenieść się do świata zwykłych ludzi, gdzie musi kontrolować się na każdym kroku, aby nie wydać swojej własnej rasy. Z tego też powodu dziewczyna ma problem z przystosowaniem się, gdyż wciąż ukryty w niej dragon chce się wydostać na zewnątrz przy każdej sposobności. Nie rozumie jej matka, która dawno temu stłumiła w sobie tą moc, ani jej siostra bliźniaczka, która nigdy nie została dragonem. Obie chcą rozpocząć nowe życie, a Jacinda próbuje ze wszystkich sił nie zniszczyć ich marzenia. Targana wewnętrznymi dylematami popełnia masę błędów, w szczególności w obecności Willa, który nieświadomy jest tego, że to właśnie ją wybawił od śmierci z rąk łowców. Tutaj autorka bardzo subtelnie nawiązuje do zwyczajnego okrucieństwa nad zwierzętami. Gdyż przedstawieni przez nią łowcy zachowują się zupełnie tak samo jak barbarzyńscy zabójcy małych foczek, czy równie bezbronnych koni. Ponad tym wszystkim jest jednakże wątek miłosny. Wątek, który tak mocno chwyta za serce, że trudno opisać to słowami. Uczucie, które łączy dwóch naturalnych wrogów- Jacindę (dragonkę) oraz Willa (zabójcę dragonów), jest tak silne, że przezwycięża wiele prób. Oczywiste jest w powieściach tego typu, że prawda w końcu musi wyjść na jaw, tak też się staje, i to w dość melodramatyczny sposób.\nSophie Jordan pisze swoją powieść w pierwszej osobie, poprzez wprowadzenia do niej narratora w postaci samej Jacindy. To ona wprowadza nas w świat swoich uczuć, w świat swojego umysłu, który jest typowy dla nastolatki z problemami. Jednakże, Jacinda wydaje się nadzwyczaj dorosła przez to, że Jordan pisze tą powieść niby w dość prosty sposób, ale nie posługując się banałami typowymi dla tego typu książek. Może to być spowodowane tym, że dotychczas pisała dla czytelników dorosłych. Autorka tworzy piękne opisy, bardzo obrazowe, bardzo rozbudowane. Widać to w szczególności, a może właściwie, przede wszystkim kiedy czytamy opis transformacji Jacindy oraz opowieści o dragonach. Każdy szczegół jest tutaj doprowadzony do perfekcji, przez co czytelnik ma wrażenie, jakby widział te wydarzenia na własne oczy. Jordan pięknie pisze także o uczuciach, autentycznie może wywołać rumienieć na twarzy i motylki w brzuchu, co ostatnio bardzo rzadko się zdarza przy podobnych lekturach. Dialogi nie są infantylne, nie przynudzają, a wręcz przeciwnie intryguj i nadają tempo całej akcji.\nPrawa do wydania „Ognistej" w Polsce zakupiło Wydawnictwo Bukowy Las, które w swojej ofercie ma same niezwykłe pozycje książkowe. W zasadzie samo wydanie nie różni się zbyt wiele od wydań zagranicznych. Na okładce zobaczymy przepiękne zdjęcie dziewczyny, którą utożsamiać możemy z Jacindą ze względu na jej ogniste włosy, wydłużone źrenice, a także smoczą skórę. Spojrzenie ma magnetyczne i przykuwające uwagę każdego. Oprawa już sama prezentuje sobą treść książki, która napisana jest zwyczajną czcionką, usprawniającą jej czytanie. Niestety, w treści pojawia się kilka błędów gramatycznych, w szczególności pod koniec powieści, ale nie są na tyle znaczące, aby nie przymknąć na nie oczu.\n„Ognista" jest powieścią intrygującą w każdym calu. Z zafascynowaniem czytałam poszczególne stronice, czekając z utęsknieniem na rozwój wydarzeń, które przybrały tradycyjny tryb rozwoju dla akcji paranormalnych romansów dla młodzieży, a mianowicie im dalej tym szybciej. Wzbudziła we mnie zainteresowanie, wywoływała uśmiech na twarzy, rumieńce na policzka oraz przerażenie w sercu. Polubiłam bohaterkę, a także sam zamysł na romans pomiędzy dragonką i łowcą. Z pewnością i z nieukrywaną przyjemnością sięgnę po kolejną powieść z cyklu „Ognistej". Pewne jest też to, że obejrzę ekranizację, która jest w planach.\nSophie Jordan autorka niesamowitych powieściach o smokach, wojownikach i księżniczka. Potrafiła pogodzić życie rodzinne z pisaniem. Na swoim koncie posiada bestsellerowe romanse historyczne a obecnie kontynuuje cykl o Jacindzie. Trwają również prace nad adaptacją filmową ,,Ognistej".\n,,Gdy już posmakowałeś lotu, zawsze będziesz chodzić po ziemi z oczami utkwionymi w niebo, bo tam właśnie byłeś i tam zawsze będziesz pragnął powrócić"\nGdy zapoznawałam się z „Ognistą" próbowałam odgadnąć jak skończy się powieść, jednak moje propozycje nie były trafne. Cieszę się, że książka jest nieprzewidywalna. Czyta się ją z zapartym tchem, lekko i przyjemnie. Akcja rozwija się bardzo szybko. Już od pierwszych stron mamy do czynienia z ważnymi wydarzeniami.\nSophie Jordan dorastała wśród wzgórz Teksasu, gdzie snuła fantazje o smokach, wojownikach i księżniczkach. Obecnie mieszka wraz z rodziną w Houston. Była nauczycielką angielskiego, jest autorką bestsellerowych romansów historycznych, pod pseudonimem Sharie Kohler publikuje także romanse zawierające wątki paranormalne. Obecnie koncentruje się na cyklu o Jacindzie, do którego prawa zakupiło wiele światowych wydawnictw. Trwają prace nad adaptacją filmową „Ognistej".\nŻycie Jacindy jest z góry zaplanowane. Wódz stada traktuje ją jak kogoś, kto będzie spełniał jego rozkazy za każdym razem. Jacinda ma tego dość, potrzebuje wolności. Nie potrafi wytrzymać, wszyscy traktują ją inaczej, za to co potrafi, a nie za to kim jest. Kończy się to tym, że dragonka łamie najświętszą regułę stada, co prawie kończy się tragedią. Jednak nie wiadomo dlaczego jeden z myśliwych ratuje jej życie, nie wydaje jej. Matka zmusza ją do ucieczki od stada. Zamieszkują na pustyni, wśród ludzi, gdzie potomkini smoków, choć próbuje, nie potrafi się dostosować. Jej myśli wciąż zaprząta Will, który jest zachwycający, jednak nieosiągalny. Jej smocza natura powoli umiera, co tak naprawdę, było marzeniem jej matki. Gdy jej dragonka umrze, pozostanie zwykły człowiekiem, jednak bez pewnej części siebie. Jacinda nie może do tego dopuścić, nie chce żegnać się ze swoją smoczą naturą. Zrobi wszystko, by tylko uratować w sobie dragonkę...\n„Ognista" momentami była trochę naiwna. Zdawało mi się, że czytam fragment kompletnie pozbawiony sensu lub zbyt przewidywalny. Niekiedy postacie postępowały w ten sposób, że z góry wiedziałam co stanie się dalej. Znowuż innymi czasy ich reakcje nie pasowały mi do sytuacji. Na szczęście było tylko kilka takich momentów i nie rzucały mi się one aż tak bardzo w oczy.\nZauważyłam, że ostatnio na rynku pojawia się coraz więcej nowych pomysłów, i choć nadal jest mnóstwo książek napisanych na tym samym schemacie, cieszy mnie, że coraz więcej jest od tego odstępstw w tematyce paranormalnego romansu. „Ognista" jest właśnie jedną z tych, opierających się prądowi wampiryzmu i schematom, książek, dzięki czemu nie jest od razu poznana na wylot, a czytelnik może zostać zaskoczony.\nJestem zafascynowana życiem dragonów, które zarysowała nam Sophie Jordan. Książka trafiła na listę moich ulubionych i wiem, że z chęcią sięgnę po nią kolejny raz. Jest to miła lektura, z którą można przyjemnie spędzić czas i zatopić się w innym świecie. Czytając miałam wrażenie jakbym tam była i działała, a nie tylko postronnie wszystko obserwowała. Nie mogłam oderwać się od czytania „Ognistej" i byłam mocno zawiedziona, gdy książka się skończyła. Z niecierpliwością czekam na kolejną część, którą przeczytam na pewno. Książkę polecam osobom, które lubią tematykę smoków i ten typ literatury, jednak nie tylko im, gdyż sądzę, że i tak wciągną się i przeżyją wspaniałe chwile wraz z Jacindą.\nSą różne rodzaje fantastyki, gdyż jest to bardzo rozległy temat. Ci, którzy kochają opowieści o smokach i śledzą świeżo wydane książki o nich. pewnie poznali już nie tak nową "Dziedziczkę Smoka" autorki Lici Troisi. Cóż w porównaniu do poprzednich książek tej pisarki, jej już nie tak najnowsze dzieło, nie wyszło doskonale i zawiodło wielu nastoletnich fanów, gdyż opowieść okazała się doskonała dla młodszych czytelników. Na szczęście Sophie Jordan pomyślała o nastoletnich wielbicielach powieści i stworzyła coś odpowiedniego dla nas.\nJacinda wraz z bliźniaczą siostrą i matką mieszka w stadzie. Stado jest grupą ludzi, która tak samo jak ona są dragonami, czyli smokami, które przybierają ludzką postać. Ojciec dziewczyny nie żyje, zginął kilka lat temu. Po jego śmierci i braku oznak przemiany u siostry Jacindy, jej matka zaprzestała się zmieniać, dziewczyna została jedyną magiczną istotą w ich rodzinie. Stado, ukrywające się w górach, gdzie mieszkają tylko dragoni i ich rodziny, ma szczególny sentyment do Jacindy. Niestety ich uczucia nie są zbytnio chwalebne. Wszystko rozpoczęło się w momencie kiedy dziewczyna przeszła swoją pierwszą przemianę. Okazało się, że jej dragonka jest ognioziejką, pierwszą od czterystu lat. Od tamtego momentu stado dba o nią i ma oko w każdej chwili, w każdym momencie i wszystko po to, aby w przyszłości połączyć ją wraz z synem przywódcy stada. Niestety ona nie czuje do starszego o dwa lata od siebie, chłopca nic, w przeciwieństwie do niego. Pewnego poranka Jacinda postanawia wraz z przyjaciółką złamać najważniejszy zakaz stada, czyli latać za dnia. Obie dziewczynki o mało co nie zostają złapane prze polujących na nie myśliwych, a szczególnie Jacinda, co powoduje wielką złość w gronie rady stada. Chcą oni zrobić jej coś potwornego o czym wie jedynie tylko jej matka. Kobieta postanawia w nocy, jeszcze tego samego dnia, zabrać obie dziewczynki w miejsce gdzie stado ich nigdy nie znajdzie, gdzie dragonka Jacindy umrze i dziewczyna będzie zwykłym człowiekiem, na co ona nie ma zamiaru w zupełności pozwolić. Ratunkiem dla przemieniającej się w smoka nastolatki okazuje się być Will, chłopiec z jej szkoły. Jacinda zauważa, że w jego obecności jej dragonka ożywa, a wszystko za pomocą miłości. Will podczas polowania spotkał jednak Jacindę przemienioną, to dzięki niemu dziewczyna żyje, czy związek z wrogiem może być możliwy?\n"Ognista" jest przeznaczona raczej dla osób troszeczkę starszych niż, powiedzmy okres podstawówki, choć wszystko pewnie zależy od czytelnika. Jeżeli ktoś przeszedł przez książki Zmierzcho-podobne" jest na to jak najbardziej gotów, a jeżeli nie, to również jest gotów. Można powiedzieć, że "Ognista" jest odpowiednikiem "Dziedziczki Smoka", tyle, że dla starszych osobników.\nJak możemy zacząć przypuszczać z okładki lub opisu, główna bohaterka zamienia się w smoka, jednak potrafi też przybierać ludzką postać, aby móc żyć w dzisiejszych czasach. Autorka swoją powieść postanowiła umieścić w rzeczywistości, więc żyjące od tysiąca lat smoki, musiały jakoś przeżyć, nieprawdaż? Prócz głównej bohaterki, która ma bardzo sympatyczny i urokliwy charakter w książce spotkamy się z innymi postaciami, jak na przykład smoczymi przyjaciółmi dziewczyny oraz tymi ludzkimi.\nW "Ognistej" nawet bliźniacza siostra głównej bohaterki się od niej różni, więc nigdy nie wiadomo jakie tempo przybiorą relację postaci. Czytając lekturę warto również od razu nie skreślać niektóre, negatywnie pokazane postacie, gdyż można się na tym ostro przejechać, jak na przykład zrobiłam to ja. Jeden z bohaterów wydawał mi się kompletną świnią, a prawda okazała się bardzo myląca.\nObecnie trwa moda na młodzieżowe romanse, więc czemu nie? "Ognista" posiada w sobie elementy młodzieńczej miłości, jej wzlotów i upadków. Spokojnie, książka nie mdli. Czytając niektóre powieści fantastyczno-miłosne można z czasem się znudzić, albo po prostu zwymiotować na strony książki, jeżeli ktoś ma słaby żołądek, tu tak w zupełności nie jest.\nZaczynając pisać tę recenzję, oczywiście po zakończeniu czytania książki, poprzeglądałam zdania innych na niektórych stronach, były różne. Powieść niektórym się podobała, innym już nie. Jeżeli chodzi o mnie, to nie jestem miłośniczką takich romansideł, nawet, jeżeli są fantastyczne, a jednak "Ognista" zadziwiła mnie i wciągnęła bez problemu. Nawet sama się zdziwiłam.\nTom jest pisany w formie pamiętnika, czyli o wszystkim opowiada główna bohaterka, a jednak jest w tym coś innego, bardziej bogatszego od tego co mieliśmy okazję podziwiać zazwyczaj. Takich książek jak "Ognista" jest wiele, większość z nich opowiada o wampirach, warto, więc poświęcić się dla lektury o smokach i miłości ofiary oraz drapieżcy, w której może się zdarzyć najmniej spodziewana rzecz.\nJeżeli moje recenzja jeszcze was nie zachęciła, zaczekajcie na ekranizację, gdyż jak możemy przeczytać na okładce tomu, prace nad realizacją projektu już trwają. Zapowiada się niesamowita gratka, gdyż chyba czegoś takiego jeszcze nie było, a przynajmniej ja się nie spotkałam z czymś takim.\nUkryta Prawda. Śmiertelni wrogowie. Zakazana miłość. Większość wydawanych obecnie książek powstaje na podobnej zasadzie. Można by się pokusić, że większość z nich są banalne i strasznie przypominają fabułę pozostałych. Niczym się nie wyróżniają. A jednak... Znalazłam taka, która na pierwszy rzut oka pisana jest pod ten sam scenariusz, lecz mimo wszystko otwiera czytelnikowi oczy na zupełnie nowy świat.\nDragony. Zabójczo piękne, potężne istoty mające możliwość przybierania ludzkiej powłoki. Każde silniejsze emocje, czy to strach, czy złość uwalniają na powierzchnię ich smoczą naturę...\nJacinda tęskni za wolnością i buntuje się przeciw oczekiwaniom innych. Gdy łamie najświętszą regułę swojej wspólnoty, o mało nie kończy się to tragicznie. Piękny nieznajomy daruje jej życie, mimo że poluje na takich jak ona. Jacinda jest, bowiem dragonką – potomkinią smoków, mającą zdolność do przybierania ludzkiej postaci. Zmuszona wraz z rodziną do ucieczki i zaszycia się w świecie ludzi, Jacinda usiłuje dostosować się do nowego otoczenia. Marzy o Willu, zachwycającym i jednocześnie trudno osiągalnym chłopaku. Will i jego krewni są myśliwymi, których za wszelką cenę powinna unikać. Smocza natura Jacindy powoli usycha, a jeżeli umrze, pozostanie jej tylko życie w ludzkim wcieleniu. Dragonka stara się zrobić wszystko, by temu zapobiec. Nawet, jeżeli oznacza to zbliżenie się do najgroźniejszego wroga.\nDotąd ze smoczym akcentem w książkach miałam mało do czynienia. No, może poza „Eragonem" Christophera Paoliniego. Niegdyś uważałam, że smoki są po prostu... dziecinne, a ja już z nich wyrosłam. Nic bardziej mylnego. Gdy tylko zaczęłam czytać „Ognistą" na nowo odżyło we mnie dziecko, które nie tylko chce mieć małego smoka u siebie w domu, ale chce móc przemieniać się w prawdziwego dragona rodem z bajki i mieć własną niepowtarzalną moc. A co mnie do tego skłoniło? Oczywiście, że niepowtarzalna fabuła, która na pozór prosta i przewidywalna, w rezultacie skrywa wiele tajemnic...\nA kimże jest tej smoczej opowieści? Oczywiście, że Sophie Jordan. Na pozór zwykła kobieta. Żona, matka, nauczycielka angielskiego. Kobieta, która dorastając pośród wzgórz Teksasu, wiecznie snuła fantazje o smokach, wojownikach i pięknych księżniczkach. Kobieta, która, napisała wiele bestsellerowych powieści historycznych, pod pseudonimem Sharie Kohler, publikując także romanse zawierające wątki paranormalne. Kobieta, która sprawiła, że literacki świat fantasy odnalazł nową pozycję, dzięki której każdy, niezależnie od wieku, płci, rasy czy zamiłowania może pobudzić swoją wyobraźnię i zaczął postrzegać smoki, czy dragony od zupełnie innej strony.\nCzy ja już wspomniałam, sama fabuła jest dość niepowtarzalna? Otóż to. Niepowtarzalna, lecz niezachwycająca i poruszająca do głębi. Co prawda z początku wydaje się... nudna? No może nie aż tak, ale słabo wciąga czytelnika w wir czytania. Później zaczyna się wreszcie coś dziać. Jak mam być szczera, to ta pozycja była coraz lepsza z każdą kolejna stroną, bowiem dopiero przy finiszu zastanawiałam się uporczywie, co będzie dalej i jak to się wszystko zakończy. Przyznaję tez, że irytowało mnie odrobinę nastawienie kilku osób, jak na przykład matki Jacindy, która zachowuje się, jakby wolała mieć tylko jedna córkę - Tamrę, siostrę dragonki, a nie Jacindę, która nieświadomie każe matce zmagać się z wspomnieniami i przeszłością. Poza tym Tristan też zachowywał się odrobinę gburowato i wywyższająco. Chociaż w tym przypadku, koniec końców zarobił sobie na moje względy.\nJęzykowo i stylistycznie również nie ma tutaj za wiele do zarzucenia – o ile nie liczyć faktu, że do książki wkradł się jeden czy dwa błędy (literówki). Według mnie książkę czytało mi się naprawdę łatwo i przyjemnie. Oczywiście, jeśli tylko wyjdzie druga część, której zdążyłam podejrzeć oryginał okładki, to od razu się za nią zabiorę. „Ognista" mogę polecić fanom fantastyki i osobom, które lubią romantyczne sytuacje i skomplikowane związki. Chociaż jest ona bardziej młodzieżowa, niż no... Wiadomo =) To mimo wszystko mogę polecić ze szczerym sercem. A wyceniając ją dałabym jej 4/6 pkt. w mojej kochanej skali. I teraz nie zostało nam nic innego, jak tylko czekać na kontynuację.\n„Aby utrzymać przy życiu te cześć mojej istoty, muszę być blisko tego, co ją zabija."\nMiłość jest ważnym elementem w życiu każdego człowieka. Co, więc zrobić kiedy kochamy kogoś, kto nie jest nam pisany? Czy warto mimo wszystko walczyć o taką miłość?\nKolejną rzeczą, która mnie urzekła jest przepiękna, wyrazista i wspaniale pasująca do fabuły okładka. Jacinda jest tu przedstawiona w hipnotyzujący wręcz sposób.\nSpektakularne zakończenie to kolejna zaleta powieści, ponieważ odgrywa ono dla mnie wielką rolę. To naprawdę nie lada wyczyn zachęcić czytelnika do zmierzenia się z kolejną powieścią do tego stopnia, że jest on bliski płaczu wiedząc, że nie może przeczytać kontynuacji od razu. Ja w chwili obecnej jestem pewna, że wylałabym morze łez gdybym nie miała drugiej części pod ręką, bo nie wyobrażam sobie, że musiałabym na nią czekać choćby minutę dłużej ;)


Domowe rośliny oczyszczające powietrze – infosmog.pl\nRośliny działają jak naturalny filtry. Oczyszczają powietrze i produkują tlen. Tworzą dla człowieka przyjazny mikroklimat. Chcesz stworzyć taki mikroklimat w swoim domu lub mieszkaniu? Chcesz wiedzieć, które rośliny oczyszczające powietrze wybrać? Gdzie najlepiej je ustawić? Czy inwestycja w takie rośliny rzeczywiście neutralizuje toksyny i pomaga oddychać czystszym powietrzem? Co z tym wszystkim ma wspólnego NASA?\nMieszkańcy miast spędzają około 80-90% czasu w tzw. „czterech ścianach”, czyli w pomieszczeniach zamkniętych. Takie powietrze we wnętrzach, czyli w naszych domach, mieszkaniach, miejscach pracy, może mieć nawet kilka razy większe stężenie zanieczyszczeń niż powietrze atmosferyczne, czyli to zewnętrzne. To bywa często przyczyną gorszego samopoczucia, wynikającego z tzw. „zespołu chorego budynku”.\nLiczne badania dowodzą, że niektóre rośliny doniczkowe:\nobniżają zawartość dwutlenku azotu w powietrzu o ponad jedną trzecią,\nwchłaniają i metabolizują dwutlenek siarki,\nznacząco zmniejszają poziomy kurzu,\nwchłaniają i rozkładają niepożądane związki chemiczne z powietrza wewnętrznego.\nJak rośliny usuwają zanieczyszczenia z powietrza?\nPoprzez liście i korzenie wchłaniają gazy. Te toksyczne substancje są również szkodliwe dla roślin, jednak one, w przeciwieństwie do ludzi, wykształciły w sobie mechanizmy obronne, neutralizujące te substancje.\nPonadto rośliny genialnie nawilżają powietrze. To szczególnie istotne w okresie zimowym, gdy w pomieszczeniach panuje niezwykle niska wilgotność.\nOkazuje się, że takich „roślin-pomocników” jest wiele. W 2017 roku NASA przeprowadziła badania, w wyniku których ogłosiła 18 roślin oczyszczających powietrze z toksyn. Oto one:\nMy wybraliśmy kilka z listy NASA oraz kilka dodatkowych, które przez innych naukowców określane są jako efektywne w oczyszczaniu powietrza. Ich pielęgnacja nie jest wymagająca. Są pospolite i łatwo dostępne.\nTo roślina produkująca duże ilości tlenu. Wydajnie pochłania CO2 i zamienia go w tlen. Co istotne – produkuje tlen w dzień. Dlatego nie nadaje się do sypialni, gdyż w nocy „zabiera” tlen. Najlepiej ustawić ją w salonie lub w miejscu pracy. Wymaga niewielkiej pielęgnacji i pięknie zdobi wnętrze. Areka sprawia, że dwutlenek węgla zawarty w powietrzu przemienia się w tlen. By usprawnić proces fotosyntezy warto zrosić i umyć jej liście. By roślina spełniła swoje zadanie, na jedną osobę dorosłą potrzebne są około trzy takie palmy w jednym pomieszczeniu.\n2. Sansewieria gwinejska\nPotocznie zwana „wężownicą” lub „językiem teściowej”. Nazywana „sypialnianą”, ponieważ w przeciwieństwie do palmy areki – produkuje tlen nocą. Idealnie sprawdzi się więc w sypialni i pozwoli nam oddychać czystym powietrzem podczas snu. Pochłania niektóre metale ciężkie, jonizuje powietrze i wydajnie zamienia CO2 w tlen. Nie lubi nadmiernego podlewania. Dobrze rośnie w każdych warunkach, pełnym słońcu, półcieniu i cieniu. Jest bardzo wytrzymała.\nPoza tym, że jest to piękna roślina pnąca, oczyszcza atmosferę naszego mieszkania lub domu. Detoksykuje powietrze z toksycznych związków zawierających siarkę i azot oraz z formaldehydu, występującego np. w workach papierowych, chusteczkach higienicznych i ręcznikach papierowych. Roślina jest łatwa w utrzymaniu. Ponieważ jest pnąca, warto ją przycinać. UWAGA! Jest też rośliną trującą dla dzieci, psów i kotów. Należy umieścić ją poza ich zasięgiem.\nŚwietni radzi sobie ze sztucznymi substancjami chemicznymi. Usunie z powietrza np. aceton obecny w lakierach do paznokci, czy w środkach czystości. Dracena jest łatwa w uprawie. Lubi jasne stanowisko, lecz niezbyt mocno nasłonecznione.\n5. Fikus Benjamina\nTo kolejna ładna roślina doniczkowa z super mocami oczyszczania powietrza z lotnych związków chemicznych. Pomoże w pozbyciu się szkodliwego benzenu, formaldehydu, amoniaku, oktanu, ksylenu. O czym warto pamiętać przy fikusie? Nie lubi być przelana. Dlatego należy się z nim obchodzić ostrożnie. Dodatkowo roślina ta jest silnie trująca i lepiej nie hodować go w domu z dziećmi i zwierzętami. A co lubi? Zraszanie listków wodą.\nOczyszcza powietrze z lotnych związków organicznych, takich jak benzen i aceton. Usuwa też formaldehyd i trichloretylen (składnik klejów i preparatów do usuwania farby). Zimą skrzydłokwiat powinien stać w możliwie najjaśniejszym miejscu, a latem w półcieniu. Trzeba pamiętać o regularnym zraszaniu liści tej rośliny.\nSkutecznie usuwa zanieczyszczenia organiczne, takie jak benzen (w niemal 90%!) i formaldehyd. Bluszcz dobrze czuje się w cieniu. Sprawdzi się na balkonie i północnych ścianach oraz murach, a także w ogrodzie. Wystarczy go podlewać i co jakiś czas nawieźć. W pomieszczeniach zamkniętych ładnie wygląda bluszcz diabelski lub bluszcz irlandzki.\n8. Gerbera Jamesona\nWspaniała roślina i pomocnik w walce z trichloroetylenem (obecnym w środkach piorących) oraz benzenem (służącym m.in. do produkcji detergentów, barwników, tworzyw sztucznych i włókien syntetycznych). Głównie z tych powodów najlepiej sprawdzi się w łazience, pralni lub w sypialni. Gerbery lubią jednak słońce, więc nie będą nadawać się do ciemnych łazienek bez okna.\n9. Nefrolepis, czyli paprotka\nZwyczajne niezwyczajne te paprotki. Ujemnie jonizują powietrze w pomieszczeniach. Dlaczego to takie ważne? Ma to ścisły związek z naszym samopoczuciem. Powietrze w mieszkaniach lub biurach ubogie w jony ujemne, może powodować gorsze samopoczucie, niepokój, niską wydajność, a nawet infekcje dróg oddechowych. Paproć pomaga zachować równowagę między jonami dodatnimi i ujemnymi, dzięki czemu zwyczajnie lepiej się czujemy. Co więcej neutralizuje formaldehydy, zawarte w toksycznych farbach, wykładzinach i kuchenkach gazowych. Dlatego dobrze ustawić ją na parapecie w kuchni oraz w salonie ze sztucznym dywanem lub wykładziną. Paproć oczyszcza i nawilża powietrze.\nNie lubi dużo wody, za to potrzebuje sporej ilości światła. Szybko się rozrasta. Aloes świetnie natlenia powietrze i absorbuje dwutlenek węgla, tlenek węgla, benzen i formaldehyd.\nWidząc tyle cudownych roślin oczyszczających powietrze, można mieć wrażenie, że mieszkanie lub dom zamieni nam się w dżunglę. Spokojnie… nie trzeba przecież decydować się na wszystkie rośliny. Wybierzmy te, które nam się podobają. Mieszajmy gatunki. Wszystkie wymienione w tym artykule są łatwo dostępne w marketach i sklepach ogrodniczych.\nWarto rozważyć zaopatrzenie się w naturalną oczyszczalnię powietrza, by samemu produkować tlen i poprawić sobie komfort oddychania. Poza działaniem neutralizującym toksyny i obniżających poziom lotnych związków chemicznych – zielone rośliny redukują stres i zwyczajnie poprawiają nastrój.\nI na koniec, jeśli chcesz poprawić sobie ten komfort jeszcze bardziej, warto zainteresować się urządzeniami, takimi jak oczyszczacz powietrza z filtrem lub wydajna wentylacja.\nSkutecznie usuwa pyły m.in. PM2.5 i PM10, pyłki, sierść zwierząt domowych, dym, zarodniki pleśni, lotne związki organiczne i zapachy. WINIX ZERO przeznaczony jest do pomieszczeń o powierzchni do 99 m2.


trzcina… | wendigo blog\n← to co zawsze… beznadziejność dnia codziennego\n# 507 →\nPosted on wtorek, 20 lutego 2007, 17:32:18 - by wendigo\nTak się poczułem… eh… bo oni wymienili się numerami komórek… a ja nie mogę się wymienić, bo mój !@#$% !@#$% głos jest nie taki… I znów coś mnie omija…\nCo prawda on podał mi numer i nie pytał o mój… na razie… ale jestem przekonany, że zapyta, a co ja tym razem wymyślę? Poza tym chciałbym sobie poesemesować ze znajomymi… to chyba normalne. Gorzej jak komuś przyjdzie do głowy zadzwonić. Mogę nie odebrać – jasne. Ale jak zaskoczy mnie dzwoniąc z innego nr? Może przesadzam, ale istnieje przecież takie prawdopodobieństwo…\nAle pewnie mu podam ten numer jak zapyta… a później będę się martwić co dalej.\nMacie jakiś pomysł co zrobić żeby mieć męski głos? :P\nZamiast o sądzie, oglądam teraz „Zwei bei Kallwass”… i dołuję się jeszcze bardziej… Nie no, po prostu ludzie mają problemy. A jak ja te problemy porównuję z moim, to nawet sporo widzę podobieństw choć problemy są zupełnie inne. Z drugiej strony to daje pewną nadzieję, bo z każdego problemu jest jakieś wyjście.\nA ja do tego psychologa pójdę na 1000%, na 2000% ;) Bo czuję, że mi to pomoże (albo choć może pomóc). Bo mam problemy i to nie tylko transseksualizm (choć to wszystko zapewne się wiąże).\nPróbuję się zmienić. Myśleć inaczej. Ale słabo mi to wychodzi. Dziś chce mi się płakać i choć mówię sobie, że to nic nie daje, to nie mogę… tłumienie emocji też nie przynosi nic dobrego… chyba muszę się dziś jeszcze wypłakać, a od jutra będę udawać twardziela.\nChyba wyjdę na dwór… mam przecież gdzie. Nie jest jeszcze ciemno. Może jak pospaceruję albo trochę pobiegam, to wyładuję emocje i poczuję się lepiej. W każdym razie powietrze i trochę ruchu na pewno mi nie zaszkodzą. Muszę wyjść na dwór, po prostu czuję to.\nUsłyszałem kiedyś takie przysłowie (bodajże chińskie):\n„Drzewo opiera się podmuchom wiatru, ale w końcu się złamie. Lepiej być jak trzcina – zginać się i uginać, ale trwać.”


Przemyśl - Dęby pamięci ofiar Katynia i Charkowa. Atrakcje turystyczne Przemyśla. Ciekawe miejsca Przemyśla\nStrona główna ciekawe miejsca zabytki: miejsca pamięci i pomniki Dęby pamięci ofiar Katynia i Charkowa\nDęby pamięci ofiar Katynia i Charkowa\nDęby pamięci znajdują się u podnóża Kopca Tatarskiego. Poświęcone są czterem związanym z Przemyślem oficerom Wojska Polskiego, zamordowanym w 1940 roku w Charkowie i Katyniu. Byli to kapitan Tadeusz Bystrzycki i pułkownik Jan Matuszak – zamordowani w Katyniu oraz major Stanisław Goliński i kapitan Józef Podhalicz – zamordowani w Charkowie. Dęby posadzone zostały w kwietniu 2010 roku w ramach programu „Katyń… ocalić od zapomnienia”. Przy drzewach znajdują się tabliczki pamiątkowe.\nPrzemyśl - Twierdza Przemyśl - Bateria XVIb Ko...Odległość: 0,03km\nPrzemyśl - Pomnik - Krzyż ZawierzeniaOdległość: 0,33km\nPrzemyśl - Fort XVI „Zniesienie”Odległość: 0,35km\nPrzemyśl - Cmentarz Wojskowy Odległość: 0,42km


Czarter jachtu Stella Jacht motorowy in Müritz-Morcze / Waren - Niemcy\nPedro Skiron Typ 3 Stella Müritz-Morcze / Waren\n2Kabiny 4Koje 0,95 mZanurzenie 10,6 mDługość 1Toalety\nPedro Skiron Typ 3 Stella Pedro Boat https://media.yachtbooker.com/images/800x533/2350c84ba5b3300b78243f89700b7160_pic1.jpg 28636 28636 https://www.yachtbooker.pl//krajow/niemcy/mueritz-morcze-waren/yachtcharter-schulz-mueritz-waren/pedro-skiron-typ-3-28636\nKrajów > Niemcy > Müritz-Morcze / Waren > Pedro Skiron Typ 3 Stella\nTen przytulny Pedro Skiron Typ 3 może być odpowiednim jachtem do wynajęcia kolejnej łodzi. Jacht motorowy ma wszystko, czego możesz potrzebować podczas wakacji żeglarskich. Został zbudowany w roku 2005 i jest w doskonałym stanie. Całkowita długość łodzi to 10,6 m. Łódź ma atrakcyjny rozkład z 2 kabin i 4 łóżek w sumie. Dodatkowo są to głowice 1. Ten wspaniały jacht jest gotowy dla Ciebie i zacumowany w Marina Eldenburg w Niemcy.\nMamy najlepsze stawki czarterowe dla tego Pedro Skiron Typ 3 od Marina Eldenburg. Aby sprawdzić dostępność i ceny wynajmu Jacht motorowy wystarczy wybrać żądaną datę wyjazdu w kalendarzu po prawej stronie. Jeśli masz jakiekolwiek pytania dotyczące Pedro Skiron Typ 3 lub celu podróży Niemcy, skontaktuj się z naszym ekspertem za pomocą poniższego formularza. Natychmiast się z Tobą skontaktuje.


Hulu Zestaw rozbudowany do makijażu twarzy F2 | Makijaż \_ Akcesoria do makijażu \_ Pędzle \_ Hulu | Drogeria internetowa sklep online\nP8, P18, P4, P10, P48, P24, P40\nP8 - PĘDZEL DO NAKŁADANIA PODKŁADU\nP18 - PĘDZEL DO NAKŁADANIA RÓŻU BRONERA\nSkośny pędzel idealny do nakładania różu/bronzera. Został wykonany z naturalnego włosia. Rozświetla cerę oraz pozwala uzyskać efekt skóry muśniętej słońcem. Dzięki niemu, w łatwy sposób wymodelujesz kontur twarzy oraz podkreślisz kości policzkowe uzyskując naturalny efekt.\ntrzonek pędzla wykonany\nJest z naturalnego drewna.\nP10 PĘDZEL DO NAKŁADANIA PUDRU\n- Pędzel do nakładania pudru, ostatecznego wykończenia makijażu, sprawdzi się też przy aplikacji pudrów sypkich, prasowanych, brązujących oraz mineralnych. Włosie bardzo miłe w dotyku, średniej gęstości.\ncałkowita długość pędzla : 17,5cm.\nP 48 - PĘDZEL DO BAZY KOREKTORA CIENI\nPędzelek o zaokrąglonej główce i wydłużonym włosiu do aplikacji każdej konsystencji korektora; daje nienaganne i naturalne wykończenie. Polecany jest również do nakładania cieni (również mineralnych) w zewnętrznym kąciku oka oraz do cieniowania załamania oka.\nP24 - KONTUROWANIE TWARZY\nUmożliwia precyzyjne konturowanie. Służy do aplikacji sypkich produktów takich jak pudry, róże, bronzery czy rozświetlacze.\ndługość włosia : 3,5cm\nP40 - PĘDZEL DO NAKŁADANIA KOREKTORA\ncałkowita długość pędzla : 1,3cm\ndługość włosia : 1,2cm\nSzeroka gama ekskluzywnych pędzli do makijażu HULU LIDER W ŚWIECIE MAKIJAŻU...\nHulu pędzel do rozświetlacza, konturowania P70


Łowickie Stowarzyszenie Przyjaciół Zwierząt - Lowiczanin.info\nTag: Łowickie Stowarzyszenie Przyjaciół Zwierząt\nRuszyła “Złota Akcja dla Kundelka”\nAutor: Mirosława Wolska-Kobierecka 13 grudnia 2019 Łowicz Komentowanie jest wyłączone\nŁowickie Stowarzyszanie Przyjaciół Zwierząt ogłosiło drugą edycję “Złotej Akcji dla Kundelka”. Polega ona na zbieraniu najdrobniejszych monet 5, 2 i 1-groszowych, które są przekazywane na rzecz pomocy dla zwierząt.\nSuka w rowie – interweniowali przyjaciele zwierząt\nAutor: Marcin Kucharski 26 listopada 2019 Łowicz 4 komentarze\n15-letnia suczka wyeksploatowana do granic możliwości. Niedawno rodziła. Porzucona w głębokim rowie i pozostawiona na pewną śmierć! – w tak alarmującym tonie napisała Grażyna Wołynik z Łowickiego Stowarzyszenia Przyjaciół Zwierząt, inicjując zbiórkę na leczenie znalezionego w rowie przy drodze krajowej nr 70 pomiędzy Łowiczem a Mysłakowem zwierzęcia.\nFinał „Złotej akcji dla kundelka”\nAutor: Mirosława Wolska-Kobierecka 25 stycznia 2019 Łowicz Komentowanie jest wyłączone\nPonad 150 kg monet zebrano podczas akcji Łowickiego Stowarzyszenia Przyjaciół Zwierząt „Złota akcja dla kundelka”, której finał został zorganizowany dzisiaj, 25 stycznia w hali OSiR przy ul. Jana Pawła II w Łowiczu.\nŁowickie Stowarzyszenie Przyjaciół Zwierząt rusza z nową akcją\nAutor: Mirosława Wolska-Kobierecka 19 kwietnia 2018 Łowicz Komentowanie jest wyłączone\nŁowickie Stowarzyszenie Przyjaciół Zwierząt przygotowuje się do nowej akcji, której celem jest propagowanie pomocy zwierzętom.\nPrzyjaciele Zwierząt będą zbierać karmę w Kauflandzie\nAutor: Mirosława Wolska-Kobierecka 6 października 2017 Łowicz 1 komentarz\nJutro, w sobotę, 7 października w godzinach 10-16 w Kauflandzie przy ul. Starzyńskiego w Łowiczu będzie można spotkać członków oraz wolontariuszy Łowickiego Stowarzyszenia Przyjaciół Zwierząt.\nPrzyjaciele zwierząt dadzą im wodę\nAutor: Mirosława Wolska-Kobierecka 1 sierpnia 2017 Łowicz Komentowanie jest wyłączone\nŁowickie Stowarzyszenie Przyjaciół Zwierząt w związku z upałami apeluje, aby pamiętać o wodzie dla wszystkich zwierząt.\nAutor: Mirosława Wolska-Kobierecka 30 kwietnia 2017 Łowicz Komentowanie jest wyłączone\nW Łowiczu ruszyła akcja „Psu na budę”\nAutor: Mirosława Wolska-Kobierecka 2 grudnia 2016 Łowicz 3 komentarze\nSkarbonka w postaci prawdziwej budy dla psa stanęła przed posesją nr 15 na ul. Zduńskiej w Łowiczu.\nBuda łowicka będzie w Teleexpressie\nAutor: Mirosława Wolska-Kobierecka 25 listopada 2016 Łowicz 1 komentarz\nNa ulicy Zduńskiej w Łowiczu stanie buda – skarbonka. Dzisiaj będzie można ją zobaczyć w Teleexpressie.


Barcelona zrezygnuje z katarskiego sponsora?\nWładze FC Barcelona najprawdopodobniej nie przedłużą kontraktu z jednym ze swoich głównych sponsorów.\nDotychczasowa umowa z liniami lotniczymi Qatar Airways, podpisana w grudniu 2010 roku, opiewała na kwotę 200 milionów dolarów na okres sześciu lat. Działacze "Dumy Katalonii" w 2016 roku najprawdopodobniej nie zdecydują się jednak na dalszą współpracę z katarskim koncernem.\nGłównym powodem zmiany nie będą jednak kwestie finansowe, a wizerunkowe. Jakiś czas temu w Katarze wybuchła afera, związana ze złym traktowaniem imigrantów, którzy pracują przy budowie obiektów związanych z Mistrzostwami Świata 2022, które odbędą się właśnie w tym kraju.\nIstotne są również okoliczności, w jakich Katar został organizatorem mundialu. Kilku działaczy tamtejszej federacji piłkarskiej jest podejrzewanych o korupcję względem FIFA, która stara się bagatelizować sytuację.\nDzięki takiemu obrotowi sprawy, za niecałe dwa lata drużyna z Camp Nou przyciągnie do siebie wielką markę, dzięki czemu będziemy mogli być świadkami jednego z największych kontraktów sponsorskich w historii.


W PIERWSZYCH MIESIĄCACH CERTYFIKACJI Z POZYTYWNYM SKUTKIEM PODDAŁO SIĘ 40 chętnych – dostęp do szkoleń i certyfikacji został udzielony 180 osobom.\nREAL-SKILLS-EUROPE to pierwszy w polskiej branży chłodnictwa i klimatyzacji innowacyjny oraz multimedialny projekt szkoleń i certyfikacji z wykorzystaniem zalet e-learningu stanowiący nadbudowę nad certyfikacją "ozonową" i f-gazową - udostępniony w 2012r. Więcej informacji na stronie: http://realskillseurope.eu/?lang=6\nProjekt został opracowany w oparciu o osiągnięcia brytyjskiego programu zapobiegania i redukcji wycieków czynników chłodniczych zakończonego w 2009r., polegającego na zwiększaniu świadomości szkodliwości przeciekających urządzeń chłodniczych. Efektywne szkolenia i certyfikacja powinny przełożyć się na redukcję wycieków z instalacji chłodniczych i klimatyzacyjnych nawet o ponad 25%. Osiągnięcie podobnego poziomu w krajach partnerskich mogłoby w znacznym stopniu wpłynąć na zmniejszenie emisji dwutlenku węgla.\nProjekt REAL-SKILLS-EUROPE to certyfikacja, użyteczne informacje i wytyczne oraz narzędzia pozwalające na radzenie sobie z wyciekami czynników chłodniczych. Opracowane materiały są dostępne dla specjalistów z branży chłodnictwa, klimatyzacji i pomp ciepła zainteresowanych poprawieniem efektywności energetycznej i aspektem kosztowym obsługiwanych instalacji oraz ochroną środowiska. Te kwestie nie są już obojętne właścicielom instalacji chłodniczych i klimatyzacyjnych, którzy mogą zapoznać się ze swoimi obowiązkami. W efekcie REAL-SKILLS-EUROPE powstało międzynarodowe centrum szkoleń. Została stworzona możliwość akredytacji dla specjalistów w zakresie redukcji wycieków czynników chłodniczych.\nREAL-SKILLS-EUROPE jest prowadzony przez zespół europejskich instytucji edukacyjnych, badawczych i branżowych, które w swoich krajach odgrywają znaczącą rolę naukową, wspieraniu branży chłodnictwa i klimatyzacji oraz badaniach i innowacji. Angażują one w projekt uczestników rynku w swoich krajach, w tym podmioty odpowiedzialne za szkolenia zawodowe.


"Hajer jedzie do Soczi" Mieczysław Bieniek | Gwarowo-na wesoło | Świat w słowach i obrazach\nSielskie obrazki i ciekawe miejsca. Historie zabawne, ale czasami także przerażające. Nieprawdopodobne przygody, której chciałoby się samemu przeżyć. Ale także chwila na wzruszenie. Mniej czy bardziej szczęśliwe spotkania pozwalają podróżnikowi zjeść kawior, wystąpić w telewizji, odpoczywać na plaży z niemieckimi Rosjanami czy nocować w monastyrze. Spać w dobrych miejscach, ale także w namiocie pomiędzy krzakami. Doświadczać złego, ale przede wszystkim dobrego ze strony Rosjan.\nZaskakujące jest jak mało książek na temat Rosji do tej pory trafiło do moich rąk. Zapewne po części dlatego, że nigdy szczególnie na takie pozycje nie zwracałam uwagi. A tymczasem Mieczysław Bieniek w swojej najnowszej książce przedstawił ten region świata w sposób przezabawny i ogromnie ciekawy. Wzbudził moje zainteresowanie i chęć bardziej dogłębnego zapoznania się z nim.\nPomyśleć, że nowa propozycja Annapurny to tylko dobry wstęp dla zapoznania się z Rosją byłoby sporym nadużyciem. Przedstawia się w niej nie tylko realizację szalonego i niekoniecznie bezpiecznego pomysłu przemierzenia Rosji na rowerze – z północy na południe. To ciekawe kompendium, w którym znajdzie się szeroki obraz rosyjskiego społeczeństwa i stylu życia tego narodu. Autor rozprawia się ze stereotypami (zarówno w myśleniu o Rosjanach, jak i o Polakach), ale także pokazuje ciekawe miejsca, które niekoniecznie zobaczymy w przewodnikach. Trzeba zaznaczyć, że jako były górnik zwraca baczną uwagę na przemysł i konsekwencje jego rozwoju. To jednak nie oznacza, że w tej publikacji nie znajdzie się miejsce dla błogich krajobrazów.\nMieczysław Bieniek sam siebie opisuje jako człowieka upartego: gdy ktoś mi zagra na nosie, to tym bardziej mam motywację, by się odegrać i walczyć do skutku  Hajer wie swoje. Dla niego wyzwanie to wyzwanie  Dzięki temu nieraz trafia w miejsca, które okazują się niezwykle ciekawe, nieodwiedzane, nieodkryte. Ale także popada w tarapaty. Nieraz pomyślałam, że podróżnik ma niebywałe szczęście. Z wielu nieciekawych sytuacji udało mu się wyjść bez szwanku. Groźby z nożem w ręku, zaproszenie od bandytów, podróż ze złodziejem to tylko niektóre nieciekawe sytuacje, jakich w tej książce jest wiele. Także policja nie raz dała się Hajerowi we znaki.\nHajer jedzie do Soczi jest nieco inną pozycją niż choćby Z Hajerem na kraj Indii, którą czytałam dość niedawno. I tutaj znajdzie się mnóstwo cudownych zdjęć, w które można wpatrywać się godzinami. I tę książkę można przeglądać niczym świetny album fotograficzny. Tym razem jednak wydawnictwo przedstawia nam świetny reportaż. Opis wyprawy szalonej, niebezpiecznej, pełnej przygód. Rewelacyjnie oddającej atmosferę odwiedzanych miejsc oraz przedstawiającej dość głęboki obraz kraju, o którym tak mało wiemy (choć kraj jest geograficznie bliski). A wszystko napisane w sposób niezwykle przystępny. Ta książka po prostu czyta się sama. Jest tak fascynująca. Jednak nie ma w niej wyraźnego rozdzielenia pomiędzy śląskimi (i innymi) wspomnieniami a samą wyprawą. Hajer nie raz przypomni sobie ciekawe historie, ale tylko dwukrotnie są one przedstawione na apli.\nCały tekst czyta się szybko i przyjemnie. Tak jak w poprzednich książkach – język nie jest idealny, nie może uchodzić za wzór. Niestety im dalej w las, tym łatwiej zobaczyć błędy. Pojawia się sporo literówek i większych pomyłek. Ale w tej niedoskonałości jest dużo uroku. Znajdzie się oczywiście trochę miejsca na śląską godkę, ale mam wrażenie, że jest jej dużo mniej niż w innych pozycjach autora. Choć pojawia się tutaj długi ciekawy dialog z Helmutami – rodem z tego regionu Polski.\nW Hajer jedzie do Soczi pojawia się także dużo rosyjskich wstawek. Nie wszystkie są przetłumaczone. Owszem, wiele można się domyślić, ale jednak szkoda, że nie postawiono na konsekwencję. Poza tymi wszystkimi kwestiami jednak i tak ważniejsza wydaje się treść tej pozycji, bo jest naprawdę warta spędzonego nad nią czasu. Jeżeli od kolejnych wydań wymaga się czystości językowej i dopracowania i z tego względu pominie się ten tytuł, można w ten sposób wiele stracić.\nPozycji opisujących rowerowe wojaże na rynku jest wiele. Tylko w ostatnim czasie natrafiłam na kilka takich książek. Jednak nie zawsze uczestnicy szalonych wypraw – nawet młodzi – opisują całą przygodę od momentu wyruszenia z domu. Bywa także, że najpierw poruszają się środkami transportu, by wyruszyć z konkretnego punktu i poznać dokładnie tylko wybrany rejon. Tymczasem Hajer wyrusza z Katowic. W towarzystwie pana, którego widok wprawił go w spore zaskoczenie. Żylasty, wysuszony na kość człowiek, z podkręcanym wąsem  A do tego niezwykle marudny i czepiający się wszystkiego. Da popalić nawet samemu Robertowi Korzeniowskiemu. Sfrustrowany Polak, który mógłby być przedmiotem niejednej rozmowy na temat stereotypowego mieszkańca naszego kraju. A przynajmniej tak się go w książce przedstawia. Szybko jednak panowie się rozstają.\nWiele osób Hajerowi odradza dalszą podróż w pojedynkę. Mówi się o niej jak o naszpikowanej niebezpieczeństwami wyprawie. Jednak niejednokrotnie śląskiemu emerytowi towarzyszą bardzo sympatyczni ludzie. Nie zawsze jest sam. W końcu podróże to przede wszystkim spotkania. (…) o udanej wyprawie nie stanowi tylko zrealizowany cel. (…) moje podróże nie dawałyby mi tyle radości, gdyby nie ludzie, których spotykam na swojej drodze. \nHajer jedzie do Soczi to jednak nie tylko widokówki z Rosji. Mieczysław Bieniek przestawia nam obrazki z Polski czy Litwy, ale także mocno skupia się na Skandynawii, która dla mnie jeszcze pozostaje nieodkryta. Przejeżdżając przez kolejne ciekawe miejsca w tym regionie, autor wzbudził moje zaciekawienie. Narobił mi niezłego apetytu.\nKsiążka to także – a może przede wszystkim – obraz Soczi na pół roku przed zimowymi Igrzyskami. Obraz nieładu i chaosu. Hajer niejednokrotnie odkrywa fuszerki, które jeszcze niedawno można było zobaczyć u nas. W jednym przypadku nawet mocno doświadcza jej na swojej skórze. Zastanawia się w jaki sposób to wszystko ma być gotowe na to ogromne wydarzenie sportowe. Obecnie już wiemy, jaki był tego wynik. Niemniej daje to spore wyobrażenie o Rosjanach.\nSielskie obrazki i ciekawe miejsca. Historie zabawne, ale czasami także przerażające. Nieprawdopodobne przygody, której chciałoby się samemu przeżyć. Ale także chwila na wzruszenie, gdy Hajer przedstawia historię Afgana. Tak najkrócej można by opisać tę mocno ciekawą pozycję. Mniej czy bardziej szczęśliwe spotkania pozwalają podróżnikowi zjeść kawior, wystąpić w telewizji, odpoczywać na plaży z niemieckimi Rosjanami czy nocować w monastyrze. Spać w dobrych miejscach, ale także w namiocie pomiędzy krzakami. Doświadczać złego, ale przede wszystkim dobrego ze strony Rosjan.\nrecenzja książki Z Hajerem na kraj Indii\nrecenzja książki Kierunek Bagdad\nPodczas tej książkowej podróży spotkamy bogatych i biednych. Złodzieja, bandytę, Helmutów, Kozaków (choć autor sam czasem kozaczy), lekarzy, Afganów, niezwykle zaradną młodą wdowę-nauczycielkę i wielu innych. Spotkania miłe i te mniej sympatyczne. Zabawne, ale także żenujące. Wszystko razem tworzy masę cudownych wspomnień, którymi Mieczysław Bieniek podzielił się z czytelnikami. Uświadomiłem sobie, jaki świat jest piękny i że nawet wtedy, gdy człowiek jest w totalnym dole i wszystko mu się wali, to może nagle spotkać kogoś takiego, jak Jacek. I to jest chyba największy urok zwariowanych podróży – zawsze może się nam przydarzyć coś niezwykłego  Ja w każdym razie już czekam na następną szaloną czytelniczą rajzę z Hajerem w roli głównej.\nHajer jedzie do Soczi, Mieczysław Bieniek, literatura podróżnicza, Wydawnictwo Annapurna, 2014, 304 strony\n* lubisz literaturę podróżniczą lub relacje z szalonych wypraw\n* lubisz przystępnie napisaną relację okraszoną masą ciekawych informacje o kulturze i społeczeństwie\n* interesujesz się Rosją, ale chciał(a)byś także poznać kraje skandynawskie\n* potrzebujesz motywacji do realizacji swoich najbardziej szalonych pomysłów podróżniczych\n* nie przejmujesz się błędami językowymi itd.\n* chcesz przeczytać książkę podróżniczą, która różni się od pozostałych na rynku (zawiera elementy gwarowe)\n“Hajer jedzie do Soczi” jest książką właśnie dla Ciebie!\n “Hajer jedzie do Soczi”, Mieczysław Bieniek, Wydawnictwo Annapurna, 2014, s. 21\noraz serwisowi Sztukater, dzięki któremu książkę otrzymałam.\nAutor Joanna Kulik 16 Komentarze\nTagi: Annapurna, literatura, literatura podróżnicza, publicystyka, sztukater\nChętnie przeczytam. Kilka lat temu na studiach chodziłam na fakultet o Rosji. Były to najlepsze wykłady w moim życiu. Prowadził je starszy dziadek, który miał mega wiedzę, bo spędził w Rosji dłuższy okres czasu. Opowiadał tak ciekawie, że chciało mi się uczyć z tych notatek, nigdy wcześniej ani później nie miałam już takich fajnych zajęć..\nRzeczywiście, żeby zainteresować innych potrzebne jest to coś. Tak jak pisałam, Rosja nigdy specjalnie moich myśli nie zajmowała. A styl Hajera przypadł mi do gustu i bez względu na to, o czym by pisał, przeczytałabym jego opowieści. Ta książka jest właśnie tak napisana, że czyta się jak o czymś ogromnie fascynującym. Każda strona jest coraz ciekawsza. Choć jest w niej dużo przygód autora, między słowami da się wiele o społeczeństwie rosyjskim wyczytać.\n03/03/2014 at 7:29 pm\nMam bardzo mieszane odczucia co do tej książki. Z jednej strony bardzo chętnie poznałabym Rosję od innej strony niż z kierunku moskiewsko-petersburskiego (czytaj: urzędowego). Najbardziej ciekawią mnie elementy gwarowe, choć przerażają mnie błędy językowe, których nie znoszę i na które jestem uczulona. Kurczę, naprawdę nie wiem, czy powinnam sięgać po tę książkę.\nTak jak napisałam w recenzji, jeżeli pominie się te wszystkie błędy, przestanie się na nie zwracać uwagę (choć czasami bywa to trudne), książka okaże się świetnym obrazkiem z Rosji. Gdyby nie te błędy, moja ocena pewnie byłaby jeszcze wyższa. Pod względem treści jednak książka jest naprawdę warta przeczytania. Nie uważam, żeby była stratą czasu. Napisana jest tam humorystycznie, przygody są tak szalone, a obserwacje tak ciekawe, że te błędy w tym wypadku można wybaczyć. Chociaż to zależy oczywiście, jak mocno one drażnią…\nWiesz, podobnie jest z blogami. Takie recenzje, które nie zawierają błędów, prawie się nie zdarzają 😉\n03/03/2014 at 8:27 pm\nHm. W moje ręce też wpadło mało książek odnośnie Rosji, a szkoda. Na tę powyższą może i miałabym chęć, ale jest nowa, więc pewnie nie będzie jej w bibliotece. A kupować jej na pewno nie będę, więc jeśli gdzieś, kiedyś wpadnie w moje łapki, na pewno przeczytam 🙂\nPoprzednie książki autora przynajmniej w mojej bibliotece były mocno rozchwytywane i często jak zaglądałam do systemu, były akurat pożyczone. Więc niewykluczone, że szybko się w nich pojawi i ten tytuł. Nie wiem jak u Ciebie, ale u mnie biblioteka dopuszcza możliwość zgłoszenia książek, które by Czytelnicy chcieli przeczytać, które biblioteka ma w najbliższym czasie zakupić. Ale może to zależy od regionu? Hajer jest akurat ze Śląska, skąd i ja pochodzę 😉\nBardzo ciekawie o niej napisałaś. Czuję się zaintrygowana.\nCieszę się. Jak książka sama w sobie intryguje i jest bardzo ciekawa, to i recenzja sama się pisze, można pisać i pisać, jak widać po długości recenzji 😉\nCoś zdecydowanie dla mnie! Jastrzębski rozbudził mój apetyt na Rosję. 🙂\nPamiętam tę recenzję. Książkę pana sama chciałabym przeczytać.\nK jak Ksiażka\nJak się robi to automatyczne przeniesienie? bo ja tylko esportowałam tresci archiwum i komentarze na nowy adres 🙂\n10/03/2014 at 4:11 pm\nBardzo chętnie sięgnę po tą książkę! 🙂\n06/06/2015 at 1:46 pm\nKsiążka fajna. To chyba najlepsze słowo, które ją opisuje. Jeden dzień, szybko się czyta, ciekawe przygody. Hajer ma spojrzenie na Rosję z innej strony niż wielu reportażystów – prosty człowiek spotyka innych prostych ludzi. Teraz jestem ciekawa jego książki o Indiach, bo ten kraj mnie bardziej interesuje.\nW prywatnej bibliotece: stos nowości – Świat w słowach i obrazach\n[…] Monforte Niewierna (Sztukater) Mieczysław Bieniek Hajer jedzie do Soczi (Sztukater) (przeczytaj recenzję) Krzysztof Samborski Zjadłem Marco Polo (Bezdroża) (recenzja już wkrótce) Natalia A. Bieniek […]\n[…] poznaj także inne książki wydawnictwa Annapurna: Z Hajerem na kraj Indii Hajer jedzie do Soczi […]


Kontemplacja śmierci - SASANA.PL\nCzytelnia » Nauczyciele Theravādyjscy » Brahmavamso Ajahn » Kontemplacja śmierci\nTytuł: Kontemplacja śmierci\nMowa skierowana do mnichów z klasztoru Bodhinyana 20 września 2000 roku\nWielu z was przypomina sobie tę gathę, którą śpiewałem w Pali na początku tej mowy. Oznacza ona: ‘Wszystkie istoty umrą, śmierć jest w ich naturze i ja również umrę, nie ma co do tego wątpliwości". Jest to jedna z piękniejszych pieśni, które mamy w buddyzmie. Odnosi się ona do faktu, że każdy z nas umrze. Rozwinę to przypomnienie śmierci w dzisiejszej mowie Dhammy.\nPonieważ opowiadam tę historię, będę dość nieścisły literacko. Władca brał kąpiel, a jego szaty i insygnia, były w tym czasie odłożone na zewnątrz. Aśoka nakłonił kilku ze swoich bliskich doradców, aby poszli na spacer z jego bratem i niby przypadkowo weszli do łaźni. Wskazując na szaty króla, leżące na ławie, doradcy mięli powiedzieć bratu Aśoki: "Dlaczego ich nie przemierzyć? Kto wie? Pewnego dnia, kiedy twój brat umrze, prawdopodobnie zostaniesz władcą. Przymierz je, wszystko będzie w porządku." Na początku, brat nie uczynił tego. Wiedział, że było to zabronione. Lecz w końcu jego duma wzięła nad nim górę. Któż nie chciałby ubrać się w szaty władcy? To wszystko było zaplanowane wcześniej i kiedy tylko założył on szaty króla, Aśoka wyszedł z łaźni i przyłapał go!\nSpytał: "Co robisz? Przywłaszczasz sobie tron? Jesteś zdrajcą?" Ponieważ było to przestępstwem, król powiedział: "Mimo iż jesteś moim bratem, muszę, starając sie być obiektywnym w tej sprawie, zgłosić złamanie prawa. Karą za to jest śmierć."\nPomimo desperackich błagań własnego brata o litość, król nalegał, aby prawo zostało dotrzymane i jego nieszczęsny brat został zabity. Jednak dodał: "Ponieważ jesteś moim bratem i tak bardzo pragniesz być władcą, przez najbliższe siedem dni będziesz mógł rozkoszować się wszystkimi królewskimi przyjemnościami. Nie będziesz miał żadnych obowiązków. Będziesz mógł rozkoszować się moim haremem. Będziesz mógł jeść cokolwiek sobie zażyczysz. Będziesz mógł doświadczać takich przyjemności, jakich doświadczam ja. Królewskie rozkosze są twoje przez siedem dni. Lecz po upływie tego czasu zostaniesz zabity." Po wypowiedzeniu tych słów, król wyszedł.\nPo siedmiu dniach król Aśoka wezwał swojego brata na miejsce egzekucji. Spytał go: "Czy zadowoliłeś się haremem, moimi pięknymi kobietami? Czy zadowoliłeś się najlepszym jedzeniem z moich kuchni? Czy zadowoliłeś się moimi muzykami i innymi rozrywkami?" Brat spojrzał w ziemię, opuścił ramiona i powiedział: "Jak mógłbym się tym zadowolić? Nie mogłem zasnąć nawet przez jedną noc. Jak można cieszyć się czymkolwiek wiedząc, że wkrótce zostanie się zabitym?"\nKról uśmiechnął się i powiedział: "Więc wreszcie rozumiesz!"\nBuddha pragnął, aby jego mnisi kontemplowali śmierć w ten sam sposób. To znaczy tak, jakbyście wszyscy mieli być wkrótce zabici! Życie to wyrok śmierci! Wszyscy jesteśmy w celach śmierci w tym klasztorze, lecz nie wiemy w jaki sposób egzekucja ma nadejść i nie wiemy dokładnie kiedy zostanie wykonana. Córka tkacza pewnego razu odpowiedziała na serię pytań, zadanych przez Buddę: "Wiem, ale nie wiem." Buddha uśmiechnął się i zapamiętał jej mądrość. Ktoś zapytał ją później: "Co miałaś na myśli mówiąc, że wiesz, ale nie wiesz?", a ona odpowiedziała, że wie, iż umrze, ale nie wie kiedy (Dhp-a, XIII. 7).\nJako mnisi, mamy dziesięć refleksji dla tego, kto odszedł [w bezdomność]. Dziesiąta refleksja dotyczy momentu naszej śmierci.2 Tradycyjnie pyta się mnicha, leżącego na łożu śmierci: "Którą Jhānę osiągnąłeś? Który poziom wyzwolenia lub Oświecenia osiągnąłeś?"\nDobrzy mnisi nie mówią nawet swoim przyjaciołom o takich osiągnięciach, dopóki nie są bliscy śmierci. Dlatego tradycja nakazuje, aby pytać mnichów o to dopiero w momencie, kiedy leżą na łożu śmierci. Zachęcam was do tego samego. Spytajcie swoich mnisich przyjaciół, kiedy będą u progu śmierci: "Co osiągnąłeś? Co sobie uświadomiłeś?" Takie pytania przywołują istotę tego, co robimy w klasztorze. Nie chcemy żyć całe lata w tym czy innym klasztorze, przemieszczając się z miejsca na miejsce w buddyjskim, zakonnym świecie, aby pod koniec życia zorientować się, że odkąd zaczęliśmy, nie zrobiliśmy ani jednego kroku na ścieżce do wyzwolenia. Nie chcemy, aby okazało się, że nie wykorzystaliśmy w prawidłowy sposób tej niesamowitej okazji doświadczenia Jhāny lub Wkroczenia w Strumień. Mówię to, ponieważ jeśli nie uświadomicie sobie tych rzeczy w swoim mnisim życiu, kto wie, co stanie się po śmierci?\nTo, co możecie osiągnąć, tworząc wiele dobrej kammy to sprawić, że jeden z końców "kija" będzie cięższy. Wtedy prawdopodobnie upadnie on na cięższy koniec, a wasza dobra kamma dojrzeje w pięknych kolejnych narodzinach. Lecz Sutta bardzo jasno mówi, że mimo iż jeden z końców jest cięższy, prędzej czy później upadnie na lżejszy koniec. Więc nawet, jeśli tworzycie dużo dobrej kammy, zła kamma, którą uczyniliście, w tym życiu, czy w poprzednim, cały czas tu jest. Z powodu złej kammy, która się jeszcze nie zużyła, warunkuje odrodzenia się w bardzo nieszczęśliwych miejscach.\nPatrzę na te wszystkie okazje, które mają młodzi mnisi i czasami, cóż, nie wykorzystują ich w dobry sposób. Nie zostają w swoich chatach, czy na ścieżkach medytacyjnych - praktykując godzina za godziną, chodząc i siedząc, chodząc i siedząc. Nie wykorzystują czasu pomiędzy chodzeniem i siedzeniem, na studiowanie sutt i kontemplację ich znaczenia. Czy to nie wstyd tracić czas?\nWięc powinniście rozmyślać w ten sposób: "Nie wiem jak długo będę miał takie możliwości jakie mam. Nie wiem jak długo będę wystarczająco zdrowy, aby móc to robić." Jest tu dość dużo mnichów z niesprawnymi plecami czy niesprawnymi kolanami, niesprawnym tym i tamtym. Jeśli jesteś zdrowym, lub w miarę zdrowym mnichem i możesz usiąść do medytacji, skrzyżować nogi i wyprostować plecy nie odczuwając przy tym większego bólu, jesteś wyjątkowym szczęściarzem. Nie będziesz taki zawsze.Wykorzystaj tę okazję teraz.\nNie tylko twoje ciało umrze. Twoje zdrowie przeminie, twoja energia wyczerpie się, a okazje dane ci, zmarnują się. Rozmyślaj więc o śmierci, tak jak to jest powiedziane w Suttach, "jak gdyby twoja głowa płonęła". Innymi słowy, śmierć sprawia, że praktyka staję się dla nas podstawą i czyni Ośmioraką Ścieżkę3 najważniejszą rzeczą na świecie. Daje Ścieżce pierwszeństwo nad wszystkim innym. Byłoby wspaniale, gdyby ludzie posiadali zrozumienie śmierci rozwinięte do tego stopnia, że utrzymywaliby je cały czas. Byłoby wspaniałe, gdyby mieli taką uważność, która przypomina, iż śmierć zawsze się za nimi skrada. Może ona przecież przyjść w każdym momencie!\nPodążając Ośmioraką Ścieżką nie powinniśmy niczego w sobie wymuszać. Praktyka nie jest czymś, co "robimy", tylko czymś, czemu pozwalamy się zdarzyć. Wyrzekamy się wszystkich innych życiowych spraw. Zauważyłem nawet, że jeśli po prostu pozwolisz tej ścieżce działać, będzie się ona rozwijać bardzo pięknie, bardzo silnie i efektywnie. Problemem jest to, że nie pozwalamy ścieżce wydarzać się. Jesteśmy zbyt zajęci robieniem innych rzeczy. Jest całkiem jasne, co powinniśmy robić.\nTeraz nadeszła kolej na Właściwy Wysiłek. Kiedy mówi się "właściwy wysiłek", ludzie myślą o wysilaniu się i zmaganiach, wymuszaniu, kontroli i działaniu. Jeśli umiemy w jakiś sposób skłonić nasze umysły do wysiłku bez działania, do praktyki "puszczania", zyskujemy większe zrozumienie, co tak naprawdę znaczy właściwy wysiłek. To wysiłek, który pozwala rzeczom odejść, a nie wysiłek dodawania, lub pozbywania się. To jest właśnie najtrudniejszą rzeczą do zrozumienia dla ludzi Zachodu. Często tracą oni dużo lat i dużo czasu, po prostu za mocno wysilając się\nArahanci i ludzie o dużej mądrości nie mają trudności. Ci z was, którzy uczyli się palijskiego, napotykają co i rusz takie stwierdzenia. Jhāny są proste dla mądrych i osiągane bez trudności. Powinniście zastanawiać się, jak te stany mogą być osiągane bez trudności? Jest tak, ponieważ ci ludzie znają ścieżkę do wejścia w Jhāny. To ścieżka "bez trudności". A zatem nie utrudniajcie jej sobie! Jeśli potraficie pozwolić odjeść, wyplątać się z przeszłości i przyszłości, nie będzie ona trudna. Pozwól przeszłości i przyszłości umrzeć za ciebie, tak, aby został tylko ten moment. Pozwól umrzeć całemu myśleniu. Wtedy nie ma trudności. Co to znaczy umrzeć dla całej swojej przeszłości? Wszystkie rzeczy, o które się martwiłeś, wszystkie niepokoje dotyczące przeszłości znikają. Jeśli chodzi o przyszłość - któż ją może poznać?\nTeraźniejsza chwila jest jedyną rzeczą, jaką kiedykolwiek mieliście. Kiedy umieracie, ciało i troski są wam zabrane. O co się martwiliście? Pozwólcie temu odejść. Pozwólcie waszemu myśleniu… myśleniu… myśleniu - odjeść. Kiedy człowiek jest martwy, jego mózg jest martwy, nie ma aktywności mózgu. Kiedy ktoś umiera, często w pierwszych chwilach, pojawia się cisza umysłu, zanim umysł uczyni ciało zdolnym do nazywania rzeczy i zacznie konceptualizować to, czego doświadcza. W ciągu pierwszych kilku sekund, lub nawet dłużej, trwa chwila ciszy, inny rodzaj postrzegania. To właśnie jest tym, czego można dokonać w medytacji, pozwolić odejść temu wewnętrznemu paplaniu, pozwolić mu umrzeć, tak jakby samemu się umierało. Wielu ludzi, będąc blisko śmierci, doświadczało duchowych przeżyć. W wielu tradycjach mieli oni doświadczenia umierania, po których stawali się mądrzejsi. Doświadczenie theravadyjskich mnichów naszej tradycji, którzy wchodzą w Jhāny, polega na tym, że umierają dla ciała i stają się mądrzy dla natury umysłu.\nTo doświadczenie - pozwalania, aby każda rzecz znikła, jest tak podobne do procesu umierania, że refleksja nad śmiercią może być z powodzeniem wykorzystana w praktyce prowadzącej do Jhān. Umrzeć dla przeszłości i przyszłości. Umrzeć dla myśli. Umrzeć dla ciała i ostatecznie umrzeć dla oddechu. Podobnie jest, kiedy bierze się ostatni oddech, medytując. Ciało staje się tak spokojne jak zwłoki, kompletnie pozwala się oddechowi odejść i wejść w nimittę. Dokładnie tak samo jest, kiedy ktoś umiera. Porzuca ciało i wchodzi w światło, które jest takie samo jak nimitta.\nTak naprawdę rozmawiamy o stanie amata (bezśmiertny stan). Amata to słowo używane w Pāli. Słowo śmierć, marana, zawsze oznacza śmierć ciała. Śmierć umysłu nazywana jest Parinibbāną, lecz śmierć ciała, to zawsze marana. Imiesłów bierny tego słowa brzmi mata, martwy, lub zmarły. Czy wiecie jednak, co tak naprawdę nie umiera? Jeśli kontemplowaliście to poprzez głęboką medytację, wiecie, że jest to strumień świadomości. To jest tym, co zachowuje się po śmierci. W tym znaczeniu, strumień świadomości jest amata, ponieważ nie dotyczy go fizyczna śmierć. Jest tym, co może odrodzić się w światach rūpa (materialnych) lub światach arūpa (niematerialnych). Jednakże, nie jest to koniec wszystkiego. Myślę, iż słowo amata było popularne w czasach Buddy ponieważ, podobnie jak większośc ludzi nawet w dzisiejszych czasach, kiedy mówiono o jakimś rodzaju wybawienia, była to bardzo materialistyczna idea. Była to idea odejścia w stan amaty, lub bezśmiertelności, w którym mogliby "być" na zawsze, na wieczność, nie bojąc się śmierci, w pewnego rodzaju niebiańskim świecie, po wieczne czasy. Prawdopodobnie sposób, w jaki Buddha używał słowa amata polegał na zapożyczeniu go z powszechnego użycia oraz nadaniu zmienionego znaczenia. Lecz tak naprawdę, to, co nie umiera, to strumień świadomości, mano viññana lub świadomość umysłu. W Jhānach, możecie właściwie rozpoznać z własnego doświadczenia, czym dokładnie jest świadomość umysłu.\nW stanie Jhāny jest tak, jakby ciało umarło wraz ze wszystkimi koncepcjami świata, wszystkimi uczuciami, wszystkim co związane ze światem i ciałem. Więc tak naprawdę Jhāny są stanami podobnymi do śmierci: ciało odeszło, zniknęło. Przeszłe i przyszłe światy odeszły, zniknęły. Wszystkie twoje własności odeszły, zniknęły. Wszystkie myśli odeszły, zniknęły, a wraz z nimi borykanie się i wysiłek. Przychodzenie i odchodzenie odeszło, zniknęło. Rozumiecie? Rozumiecie, co znaczy słowo "śmierć"? Oznacza ono przekraczanie ciała. Puszczanie ciała. Problemem jest oczywiście, że większość ludzi umarłszy, rodzi się ponownie i musi umierać wciąż na nowo. Robią to wciąż, ponieważ nie umierają całkiem dla świata, umierają częściowo, ale ciągle chcą doświadczać trochę więcej.\nPamiętajcie, że każde "działanie", które uważamy za właściwy wysiłek, łączy nas z ciałem, łączy nas z przeszłością i przyszłością; nie jest to więc dobry sposób działania. To wysiłek, który prowadzi do większego pomieszania. Wysiłek prowadzący do puszczenia to przypominanie, że to nie należy do mnie. To cāga, poddanie się i porzucenie. Dlatego ten klasztor może być więzieniem, jeśli nie chcecie tu być. Lecz jeśli jesteście tu całkowicie zadowoleni, całkowicie szczęśliwi, przestaje być więzieniem. To właśnie zadowolenie jest tym, co was wyzwala. Pozwalanie odjeść jest myśleniem, że to nie należy do mnie. Jestem zadowolony niezależnie od tego co się dzieje. To jest anālaya, lub wolność od przywiązania. To jest teflonowy umysł, nic do niego nie przywiera, nic na nim nie osiada. To także patinissagga, poddawanie się, porzucanie; pójście w przeciwnym kierunku do przywiązania. Przypomina to raczej wyrzucanie rzeczy, niż pozwalanie im osiadać na was i wkradać się do was. Tak wygląda wysiłek porzucania. Tak działa wysiłek prowadzący do przekraczania śmierci.\nNibbāna jest jak gdyby innym poziomem śmierci. To koniec umysłu. Zwyczajna śmierć jest jedynie rozpadem rzeczy związanych z ciałem, śmiercią tego świata, utratą wszelkiej własności i oddzieleniem się od tego, co kochane. Starość i śmierć są jedynie posłańcami śmierci, zwiastunami, są znakami, wskazującymi na to, że śmierć nadchodzi. "Śmierć nadchodzi!" To jest bardzo podobne do pierwszych rachunków, które się dostaje, pierwszych przypomnień, mówiących, że jeśli nie zapłacisz w ciągu kilku dni, zostaniesz podany do sądu. Najpierw są ostrzeżenia a potem przychodzi [wykonanie wyroku].\nNawet Ci z was, którzy są starszymi mnichami w tym klasztorze, co tak naprawdę chcecie osiągnąć? Możecie umrzeć tego wieczoru. Co jest dla was ważne? Kończenie tego listu, czy medytacja, uwieńczona osiągnięciem Jhāny? Może pozostał wam już tylko tydzień lub dwa, kto wie? Co jest dla was tak naprawdę ważne? Czy chcecie tuż przed swoją śmiercią spojrzeć wstecz by móc powiedzieć: "Czy wykorzystałem to życie właściwie? Przynajmniej osiągnąłem Jhānę, (lub lepiej) osiągnąłem Magga Phala, Owoc Ścieżki." Wtedy możecie umrzeć w spokoju, gdyż wykorzystaliście życie jak należy. Nie zmarnowaliście swoich okazji. Bądźcie więc pracowici. Znajcie Ścieżkę, rozumiejąc jak działa.\nWykonujcie ten wysiłek, jakim jest odpuszczanie. Pamiętajcie, "to nie należy do mnie". Ciało nie należy do mnie. Ten klasztor nie należy do mnie. Moje listy nie należą do mnie. Moja rodzina nie należy do mnie. Moja przeszłość, moja historia nie należą do mnie, tak samo jak moja przyszłość. Nie posiadacie nic w tym świecie. Śmierć uczy jak niewiele tak naprawdę posiadacie. To ciało należy do natury. Przeszłość należy do fantazji. Przyszłość należy do głupoty. Wy nie macie niczego. Wszystkie wasze myśli zależne są od uwarunkowań. Nie posiadacie nic, nic, nic. Moje szaty należą do ziemi. Wszystkie przedmioty w mojej chatce również należą do ziemi. Wszystko, co jest moje pewnego dnia pójdzie do śmieci. Zostanie spopielone.\nKiedy patrzymy na rzeczy w ten sposób, zdobywamy pewną perspektywę. Pęknięcie w ścianie pokazuje śmierć. Jesteście wdzięczni zwiastunom śmierci, za zachęcanie was do odpuszczenia i rozwijania głębokich medytacji. Umieracie dla ciała, umieracie dla świata i umieracie dla skalań, które trzymały was w tym świecie. Wyzwalacie się, niczego nie posiadając i czerpiąc z tego zadowolenie. Kiedy jesteście zadowoleni, niczego nie potrzebujecie. Kiedy jesteście zadowoleni, jesteście martwi dla pragnień. Kiedy ludzie umierają pisze się im na grobie "Niech spoczywa w pokoju”. Kiedy jesteś w Jhānach spoczywasz w pokoju, a Nibbāna jest jedynym prawdziwym pokojem.\n5. Czy moi mądrzy przyjaciele - mnisi napominają mnie odnośnie cnoty?\nOryginał można znaleźć na tej stronie: http://what-buddha-taught.net/Books6/Ajahn_Brahm_Contemplation_of_Death.htm