Sevilla FC - AS Roma na żywo, transmisja online, live stream, gdzie obejrzeć\nKto wygra? (0 głosów) Sevilla FC (0 głosów - 50%) AS Roma (0 głosów - 50%)\nSevilla FC - AS Roma – live stream online i transmisja na żywo\nPiłka nożna to jedna z najpopularniejszych dyscyplin sportowych na świecie. Każdego dnia kibice z całego świata oglądają wydarzenia i mecze na żywo związane właśnie z tym sportem takie jak Sevilla FC - AS Roma. Jedną z najbardziej popularnych kategorii rozgrywek i lig w tym sporcie jest Liga Europejska, w której rozgrywane są między innymi takie mecze jak nadchodzące wydarzenie Sevilla FC - AS Roma, które można oglądać na żywo i online przez Internet na kanałach live stream .\nGdzie oglądać Sevilla FC - AS Roma na żywo w tv i Internecie\nWiele osób zastanawia się gdzie oglądać Sevilla FC - AS Roma? Takie transmisje na żywo jak ta z wydarzenia Sevilla FC - AS Roma w ramach popularnych rozgrywek do których zdecydowanie należy Liga Europejska mozna oglądać na żywo w tv i online. Sevilla FC - AS Roma to jedno z najbardziej Istotnych dzisiejszych wydarzeń dla każdego kibica popularnej dyscypliny sportowe, do której trzeba zaliczyć Piłka nożna.\nWarto też pamiętać o tym, że wszystkie wydarzenia z kategorii Liga Europejska a także z dyscypliny sportowej Piłka nożna można oglądać na żywo w telewizji na kanałach tv , a także w internecie na kanałach online. Sprawdź więc nie tylko mecz Sevilla FC - AS Roma, ale także inne wydarzenia należące i rozgrywane w ramach rozgrywek Liga Europejska. Najbliższy mecz odbędzie się w dniu 05.08.2020 18:55.


Szacuje się, że 55 mln pasażerów samodzielnie komponuje trasy lotów, wybierając na własną rękę najbardziej korzystne przesiadki i połączenia u różnych operatorów.\nTo tzw. virtual interlining – niezwykle popularny ostatnio trend w branży turystycznej. Dzięki samodzielnemu łączeniu kilku ofert lotniczych można sporo zaoszczędzić. Taki proces wymaga jednak pracy i dobrego wyczucia czasu. Obserwując ten trend, dwie polskie firmy postanowiły odpowiedzieć na oczekiwania podróżników i opracować zaawansowany technologicznie system umożliwiający szybkie znalezienie najkorzystniejszych ofert podróży. Jeszcze w tym roku dwie polskie spółki Daftcode i Flyhacks opracują rozwiązanie, które umożliwia zintegrowanie niezależnych lotów, tworząc jedną, ciągłą podróż z optymalnym czasem na przesiadkę. Flyhacks to jedno z najmłodszych przedsięwzięć działającej od ponad 10 lat grupy FRU.PL. Już teraz firma oferuje m.in. przesiadki między Ryanair i Wizzair, ale partnerstwo z Daftcode ma pozwolić...


rynek » www.technettraining.com\nPosted on 23/06/2019 12:00am\nPosted on 19/03/2019 10:55pm\nWspółczesny świat już nie jest dziką planetą, której prawa opierają się tylko i wyłącznie o prawidłowości przyrody. Homo sapiens, przejmując pieczę nad planetą, wyszedł ze świata zwierzęcego i zaczął przebudowywać świat według swoich upodobań. Działanie to doprowadziło do przewrotu w odbiorze świata.\nPosted on 13/03/2019 6:25am\nKomfortowa w użytkowaniu kuchnia nie musi pozostawać w naszych marzeniach. Każdego dnia możemy wykonywać posiłki w miejscu, gdzie czujemy się znakomicie i jesteśmy otoczeni funkcjonalnymi sprzętami. Niezwykłe urządzenia, które nieustannie pojawiają się w sklepach internetowych to nie tylko AGD wolnostojące Bosch. Firma nieustannie pragnie dogadzać swym klientom, którzy poszukują uniwersalnych i specjalistycznych rozwiązań. Niewysoka cena i doskonałe profilowanie – marka Bosch zachęca.\nIstnieje wiele branż - choćby budowlana, w których musimy sprawdzać różne tworzywa w wielu warunkach klimatycznych\nBranża budowlana wydaje się być jedną z najmocniej rozwiniętych na świecie. Przedsiębiorstwa są w stanie budować drogi oraz drapacze chmur na pustyni i na jeziorach.\nNajczęściej myślimy o tym, czy aby na pewno w stu procentach wykorzystujemy możliwości urządzeń, które mamy w domach. Bywa tak, że wychodzi na to, że nawet w trzydziestu procentach nie pojmujemy możliwości tego, co mamy pod ręką.


przez Farel03 » 17 września 2017, 20:38\nBez tych taśm wygląda lepiej. Trochę ją odmłodziło\nprzez qba » 17 września 2017, 20:48\nTeż tak uważam. Chyba ich z powrotem nie nałożę.\nprzez galad » 21 września 2017, 21:14\nTo się nazywa poświęcenie dla hobby, wydać więcej na podróż niż na sama oprawę, ale ważne że dla ciebie to się opłaciło.\nprzez qba » 26 marca 2018, 16:29\nJak przez kilkanaście lat bezskutecznie szukałem tego typu opraw, tak w ciągu ostatnich dwóch dziś zdobyłem już piątą!\nScreen z OLX:\nTym razem wersja o oznaczeniu GER-1. Marmurowa podstawa z ozdobnikami. Oprawa była przerabiana. Na metce ma podane 2x 60w, a jest na jedną żarówkę. Zastanawiala mnie też jej noga. Plastikowa rurką. Coś w niej dziwnie latało z góry na dół i po rozebraniu okazało się że jest tam mosiężny element:\nTak więc rura z tworzywa nie była oryginalnie (choć wersje tych opraw o oznaczeniu GER-5 były z tworzywa). Pomiędzy dwoma elementami była charakterystyczna dla tych opraw rurka z matowego szkła fi 30mm. Zapewne stłukła się, więc oprawa została przerobiona, przy okazji usunięto rozgałęźnik na dwie żarówki i założono ten paskudny różowy abażur. Mam zamiar przywrócić jej dawny wygląd i dwie poziome żarówki, zastanawiam się jednak, czy zrobić to jak w oryginale, czy pobawić się w zamontowanie modułu z osobnymi włącznikami do każdej żarówki, którego projekt mam rozrysowany.\nprzez Michal » 26 marca 2018, 17:02\nFajna ta "burdelówka"\nprzez qba » 26 marca 2018, 17:27\nBurdelowy abażur wyleci. Po naprawie nie będzie pasował.\nprzez Whites86 » 26 marca 2018, 19:10\nmi to się bardziej te drzwi obok podobają chociaż wole starsze typy\nprzez qba » 12 lipca 2018, 19:33\nprzez qba » 26 września 2018, 13:32\nPrezentowana parę postów wyżej oprawa GER-1 na marmurowej podstawie już zrobiona. Zamówiłem wykonanie mosiężnych detali i przywróciłem oryginalne wykonanie na dwie oprawki. Z powodu braku możliwości zdobycia rurki z matowego szkła tak jak było w oryginale, musiałem wstawić zamiennik z tworzywa sztucznego. Do zdjęcia wkręciłem żarówki Piła 25W z zygzakiem.


Instalacja i wstępna konfiguracja systemu Debian GNU/Linux\n[ powrót ] [ Spis treści ] [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ A ] [ B ] [ C ] [ dalej ]\nNiniejszy podręcznik ma za zadanie możliwie dokładnie przeprowadzić użytkownika przez proces instalacji systemu podstawowego oraz środowiska graficznego, a następnie pomóc w podstawowej konfiguracji Debiana jako systemu biurkowego.\nCopyright © 2009 by Paweł „azhag” Sadkowski\n1.2 Krótka notka o Debianie\n1.3 Dodatkowa pomoc\n1.4 Konwencja w dokumencie\n1.5 O autorze\n2 Pobieranie Debiana\n2.1 Gałęzie Debiana\n2.2 Sposoby instalacji\n2.2.1 Zwykły instalator\n2.2.2 Instalator netinstall\n2.3 Pobieranie obrazów płyt\n2.3.2.1 Zwykły instalator\n2.3.2.2 Instalator netinstall\n2.4 Nagrywanie płyt\n3 Instalacja systemu bazowego\n3.1 Przygotowanie do instalacji\n3.2.2 Opcje zaawansowane\n3.2.3 Tryby instalatora\n3.2.3.1 Tryb tekstowy i graficzny\n3.2.3.2 Tryb zwykły\n3.2.3.3 Tryb zaawansowany\n3.2.3.4 Tryb automatyczny\n3.2.3.5 Tryb ratunkowy\n3.3 Ustawienia języka\n3.3.1 Język instalatora\n3.3.2 Wariant klawiatury\n3.4 Ładowanie dodatkowych składników instalatora\n3.5.1 Wykrywanie sprzętu sieciowego\n3.5.2 Konfiguracja połączenia\n3.5.3 Nazwa komputera i domeny\n3.5.4 Ustawianie czasu\n3.6 Partycjonowanie dysku\n3.6.1 Główne katalogi\n3.6.1.1 Katalog główny (root, /)\n3.6.1.2 Katalog /bin/\n3.6.1.3 Katalog /boot/\n3.6.1.4 Katalog /dev/\n3.6.1.5 Katalog /etc/\n3.6.1.6 Katalog /home/\n3.6.1.7 Katalog /lib/\n3.6.1.8 Katalog /media/\n3.6.1.9 Katalog /mnt/\n3.6.1.10 Katalog /proc/\n3.6.1.11 Katalog /root/\n3.6.1.12 Katalog /sbin/\n3.6.1.13 Katalog /tmp/\n3.6.1.14 Katalog /usr/\n3.6.1.15 Katalog /var/\n3.6.1.16 Partycja wymiany (swap)\n3.6.2 Systemy plików\n3.6.2.1 Ext2 i Ext3\n3.6.2.2 XFS (TODO)\n3.6.2.3 ReiserFS (TODO)\n3.6.2.4 JFS (TODO)\n3.6.3 Utworzenie nowej partycji\n3.6.3.1 Użyj jako\n3.6.3.2 Punkt montowania\n3.6.3.3 Opcje montowania\n3.6.3.5 Bloki zarezerwowane\n3.6.3.6 Typowe zastosowanie\n3.6.3.7 Flaga uruchomieniowa\n3.6.4 Zamontowanie istniejącej partycji\n3.6.5 Zapisanie zmian w partycjach\n3.7 Wstępna instalacja systemu podstawowego\n3.8 Tworzenie kont użytkowników\n3.8.1 Konto administratora\n3.8.2 Konto użytkownika\n3.9 Konfiguracja menedżera pakietów\n3.10 Instalacja systemu podstawowego\n3.10.1 Badanie popularności pakietów\n3.10.2 Wybór zestawów pakietów\n3.10.3 Instalacja i aktualizacja pakietów\n3.11 Instalacja programu rozruchowego\n3.11.1 Poszukiwanie innych systemów operacyjnych\n3.11.2 Wybór miejsca instalacji\n3.12 Kończenie procesu instalacji\n5 Środowisko graficzne\n5.1 Instalacja serwera graficznego\n5.1.1 Instalacja Xorga\n5.1.2 Konfiguracja Xorga\n5.1.2.1 Metoda debianowa\n5.1.2.2 Metoda natywna\n5.1.3 Opis podstawowych sekcji w pliku konfiguracyjnym X (TODO)\n5.2 Instalacja środowiska graficznego\n5.2.1 KDE 3.x\n5.2.1.1 Minimalna instalacja KDE 3.x\n5.2.1.2 Pełna instalacja KDE 3.x\n5.2.2 KDE 4.x\n5.2.2.1 Minimalna instalacja KDE 4.x\n5.2.2.2 Standardowa instalacja KDE 4.x\n5.2.2.3 Pełna instalacja KDE 4.x\n5.2.3.1 Minimalna instalacja GNOME\n5.2.3.2 Pełna instalacja GNOME\n5.2.4.1 Minimalna instalacja Xfce\n5.2.4.2 Pełna instalacja Xfce\n5.2.5.1 Minimalna instalacja LXDE\n5.2.5.2 Pełna instalacja LXDE\n5.2.6 Lekkie menedżery okien i proste środowiska graficzne\n5.2.6.1 Minimalna instalacja\n6 Instalacja podstawowego oprogramowania\n6.1 Niezależnie od używanego środowiska graficznego\n6.2 Aplikacje dla środowiska KDE\n6.3 Aplikacje dla środowiska GNOME\n6.4 Aplikacje dla środowiska Xfce\n6.5 Aplikacje dla środowiska LXDE\n6.6 Aplikacje dla lekkiego środowiska graficznego\n7 Podstawowa konfiguracja Debiana\n7.1.1 Lista repozytoriów dla stable\n7.1.2 Lista repozytoriów dla testing\n7.1.3 Lista repozytoriów dla unstable\n7.1.4 Podpisy cyfrowe repozytoriów (GPG)\n7.2 Zarządzanie pakietami\n7.2.2 apt-get i apt-cache\n7.3 Zarządzanie użytkownikami\n7.4 Montowanie systemów plików, fstab\n7.5 Skrypty startowe\n7.6 System alternatyw\nA.1 Oficjalna dokumentacja\nA.2 Pomoc systemowa\nA.2.1 Wbudowana pomoc\nA.2.2 man i info\nA.2.5 Dokumentacja systemowa\nA.3 Strony o Debianie\nA.3.2 Usługi i ciekawostki:\nB Konfiguracja połączenia z Neostradą i Net24\nC Systemy Live\nCzęść 1 - Przedsłowie\nDokument ten ma być następcą zdezaktualizowanego już Bardzo szczegółowego przewodnika po instalacji Debiana 3.0 Clintona de Younga. W odróżnieniu jednak od swojego pierwowzoru, opisuje nie tylko instalację systemu bazowego i środowiska graficznego, ale również instalację podstawowego dla systemu biurkowego oprogramowania (zależnie od preferowanego środowiska graficznego) oraz podstawową konfigurację systemu.\nUżytkownik, który z Debianem — a być może w ogóle systemem uniksowym — spotyka się po raz pierwszy, powinien z pomocą tego tekstu zainstalować i w podstawowym stopniu skonfigurować system przeznaczony na biurko.\nDebian powstał 16 sierpnia 1993 r. z inicjatywy Iana Murdocka. Nazwa pochodzi od połączenia imion Debry — wówczas dziewczyny, później żony — oraz jego samego.\nObecnie jest jedną z najstarszych wciąż rozwijanych dystrybucji Linuksa (przy czym aktywnie rozwijane są również wersje z innymi jądrami). Jedyna starsza dystrybucja — Slackware — powstała zaledwie miesiąc wcześniej. Jest największą binarną dystrybucją Linuksa, w oficjalnym repozytorium stabilnej gałęzi znajduje się blisko 30 000 pakietów. W gałęzi rozwojowej jest ich jeszcze więcej.\nSystem rozwija organizacja Projekt Debian, która niezwiązana z żadną firmą ani inną organizacją (choć przez krótki czas powiązana była z Free Software Foundation). Jej struktura wewnętrzna jest bardzo rozbudowana: liderzy wybierani są w demokratycznych wyborach przez osoby zaangażowane w projekt, posiada własną konstytucję a także inne formalne dokumenty — m.in. Umowę Społeczną, Manifest Debiana, własne wytyczne dotyczące Wolnego Oprogramowania (zwane popularnie DFSG — Debian Free Software Guidelines).\nDeweloperzy Debiana są ochotnikami z całego świata, również wielu Polaków jest zaangażowanych w jego rozwój. Prawdopodobnie jest jedynym systemem operacyjnym rozwijanym przez osoby zamieszkałe na Antarktydzie!\nNazwy kodowe wydań Debiana zaczerpnięte są z filmu Toy Story. Autorem tego pomysłu jest Bruce Parens — były przewodniczący organizacji i pracownik firmy Pixar — producenta filmu. Patronem wersji rozwojowej jest niezmiennie Sid — chłopiec z filmu, którego pasją było psucie zabawek.\nDebian jest na tyle wszechstronnym i solidnym systemem, że stanowi podstawę wielu innych dystrybucji. Bazują na nim m.in. Knoppix, Ubuntu, MEPIS, DamnSmallLinux, grml i blisko 130 innych (wg DistroWatch.com).\nJeżeli ten dokument nie jest dla Ciebie wystarczający, dodatkową pomoc (również ode mnie) znajdziesz na forum Debian Users Gang. Uwagi odnośnie tego dokumentu najlepiej zgłaszaj właśnie na tym forum lub na podany w nagłówku adres e-mail.\nInne miejsca, w których możesz znaleźć pomoc zostały wymienione w dodatku Pomoce, Dodatek A.\nW dokumencie dla pewnych stałych czynności przyjęto następującą konwencję:\n# polecenie wykonane z konta administratora (root)\n$ polecenie wykonane z konta zwykłego użytkownika\nnazwa programu: xterm\nnazwa pliku: /etc/apt/sources.list\nnazwa pakietu: x-window-system\nNazywam się Paweł Sadkowski, w sieci jestem lepiej znany pod pseudonimem azhag.\nGNU/Linuksa używam od końca 2004. roku. Pierwszą dystrybucją jaką uruchomiłem był Knoppix (jako Live). Na dysku jako pierwszy zagościł u mnie Mandrake, jednak od samego początku chciałem mieć właśnie Debiana. O instalacji innego systemu zadecydowała — z perspektywy czasu niesprawiedliwa — zła sława Debiana jako systemu trudnego i wymagającego.\nZ innych systemów Linuksowych podoba mi się PLD. Sympatią darzę również NetBSD.\nOd jakiegoś czasu tworzę — na bazie grml — własny system Live — Hag GNU/Linux, zwany potocznie Wiedźmą (informacje o obydwu znajdziesz w dodatku Systemy Live, Dodatek C).\nCzęść 2 - Pobieranie Debiana\nZanim pobierzesz z sieci instalator Debiana, musisz zdecydować jaki chcesz pobrać. Istnieje bowiem kilka gałęzi Debiana oraz sposobów jego instalacji. Najpierw je pokrótce opiszę, a następnie podam miejsca, z których można pobrać obrazy ISO.\nStable jest oficjalnym wydaniem Debiana. W tej gałęzi znajdują się dobrze przetestowane pakiety, bardzo stabilne i bezpieczne. Niestety odbija się to kosztem ich świeżości — w stable nie znajdziemy najnowszych wydań programów.\nGałąź ta jest zalecana na produkcyjne systemy o krytycznym znaczeniu (szczególnie produkcyjne serwery, ale też bardzo istotne stanowiska biurkowe), gdzie kluczową rolę odgrywa niezawodność oprogramowania.\nAktualna gałąź stabilna nosi nazwę kodową Lenny, oznaczona jest numerem 5.0.\nTesting jest gałęzią, w której odbywa się testowanie kolejnego stabilnego wydania. Stanowi kompromis między lekko przestarzałym i niezawodnym stable a świeżym i czasem stwarzającym problemy unstable. Znajdują się tu stosunkowo nowe pakiety, które pomyślnie przeszły wstępny sprawdzian w gałęzi niestabilnej.\nGałąź ta jest zalecana na systemy domowe. Może również być używana na mniej krytycznych systemach produkcyjnych.\nAktualna gałąź testowa nosi nazwę kodową Squeeze.\nUnstable jest gałęzią, w której odbywa się rozwój Debiana. Znajdziemy tutaj najnowsze pakiety, czasami zawierające (bywa że poważne) błędy — zwykle jednak są one szybko eliminowane. Zdarzają się też braki w zależnościach, kiedy nie wszystkie pakiety (lub nie dla wszystkich architektur) zostały jeszcze zbudowane.\nGałąź niestabilna przeznaczona jest dla deweloperów oraz raczej doświadczonych osób, które cenią sobie najświeższe wersje pakietów na systemie biurkowym i godzą się z ewentualnymi problemami, które mogą wyniknąć podczas używania tej gałęzi. Unstable zdecydowanie NIE nadaje się na systemy produkcyjne.\nGałąź niestabilna niezmiennie nosi nazwę kodową Sid.\nW przypadku tego instalatora mamy do dyspozycji kilkanaście płyt CD lub kilka płyt DVD. Na pierwszej płycie umieszczony jest instalator systemu oraz środowisko graficzne (na pierwszej płycie CD jest to GNOME, aczkolwiek istnieją alternatywne pierwsze CD zawierające KDE oraz Xfce z LXDE), na kolejnych pozostałe pakiety, w kolejności ich popularności. Do instalacji wystarczy tylko pierwsza płyta, kolejne są opcjonalne.\nJest to rekomendowany sposób instalacji w przypadku instalacji systemu na komputerze bez połączenia z internetem (warto wtedy mieć wszystkie płyty) oraz w miejscu, w którym połączenie z siecią jest naprawdę bardzo wolne lub nie da się go w ogóle uzyskać podczas podczas instalacji (np. karta sieciowa wymagająca specyficznego sterownika).\nWiększą ilość płyt opłaca się pobierać tylko dla wydania stabilnego. W przypadku dynamicznego testinga pakiety umieszczone na płytach zdezaktualizują się bardzo szybko (nawet w ciągu kilku dni).\nInstalator netinstall różni się od zwykłego tylko jedną rzeczą — nośnikiem. Dostępna jest jedna mała płyta (o rozmiarze poniżej 200 MB), z której zainstalować można tylko system podstawowy, natomiast resztę pakietów instaluje się już przez sieć (skąd nazwa).\nJest to rekomendowana metoda w przypadku, gdy możemy skonfigurować połączenie z siecią podczas samej instalacji i owe połączenie nie jest przesadnie wolne.\nIstnieje jeszcze mniejszy wariant płyty netinstall o rozmiarze ok. 40MB — tzw. bussinesscard. Na płycie tej znajduje się wyłącznie instalator — również system podstawowy należy pobrać z sieci.\nDebootstrap jest specyficzną metodą instalacji, podczas której nie korzystamy z żadnego instalatora, tylko za pomocą programu debootstrap pobieramy i instalujemy pakiety we wskazanym miejscu, bezpośrednio z innego systemu (zainstalowanego na dysku lub Live'a).\nNie jest to metoda zalecana dla początkujących użytkowników i w tym dokumencie nie została ona omówiona.\nIstnieje kilka metod pobierania obrazów płyt:\nSugerowanym sposobem pobrania obrazów płyt jest użycie klienta sieci BitTorrent. Pobierając w ten sposób nie ma ryzyka błędnego pobrania, co czasami zdarza się przy pobieraniu przez HTTP (po pobraniu przez HTTP dobrze jest samodzielnie zweryfikować poprawność obrazu przez porównanie sum kontrolnych md5).\nOprócz powyższych, najbardziej znanych metod, dostępna jest jeszcze jedna, zaprojektowana specjalnie dla Debiana — jigdo (Jigsaw Download). W tym przypadku użytkownik za pomocą odpowiedniego narzędzia pobiera poszczególne pakiety z serwerów lustrzanych Debiana i automatycznie buduje z nich płytę instalacyjną. Jest to bardzo dobra metoda, pozwalająca na szybkie pobranie (de facto zbudowanie) płyty instalacyjnej, jednak ze względu na fakt, że jest ona dość specyficzna, nie jest zalecana dla początkujących użytkowników. Więcej informacji o jigdo znajdziesz pod adresem: http://www.debian.org/CD/jigdo-cd/.\nPod podanymi poniżej adresami znajdują się katalogi o nazwach alpha, amd64, arm, hppa, i386 itd. Są to architektury procesorów, dla których Debian jest wydawany. Najważniejsze to:\ni386 — dla procesorów 32-bitowych klasy x86 (oraz dla 64-bitowych, jeśli decydujesz się na 32-bitowy system); najprawdopodobniej jest to architektura odpowiednia dla Ciebie\nia64 — dla 64-bitowych procesorów Intel Itanium (IA-64)\namd64 — dla 64-bitowych procesorów AMD oraz 64-bitowych procesorów Intela innych niż Itanium (Intel 64 lub EM64T)\npowerpc — głównie starsze modele Macintoshy\nJest mało prawdopodobne żebyś potrzebował inną niż wymienione architekturę (a jeśli posiadasz maszynę o innej architekturze, to z pewnością sam będziesz świetnie w architekturach zorientowany).\nNajnowsze obrazy płyt dla stable można pobrać ze strony http://cdimage.debian.org/debian-cd/current/. Po wejściu do katalogu odpowiedniej architektury znajdziesz kolejne katalogi:\nbt-cd i bt-dvd\niso-cd i iso-dvd\njigdo-cd i jigdo-dvd\nw których znajdują się pliki *.torrent i *.jigdo do pobrania CD i DVD przez BitTorrent lub jigdo oraz linki do pobrania CD i DVD przez HTTP.\nPonadto w katalogach list-cd i list-dvd znajdują się listy pakietów dostępnych na poszczególnych obrazach.\nObrazy ze zwykłym instalatorem generowane są co tydzień (zwykle w poniedziałki, jednak nie jest to ścisłą regułą), a można je pobrać z http://cdimage.debian.org/cdimage/weekly-builds/.\nPodobnie jak w przypadku stable, w katalogu tym znajdują się poszczególne architektury, w nich z kolei linki do obrazów CD i DVD do pobrania przez HTTP, BitTorrent (może być mało udostępniających) i jigdo (w poszczególnych katalogach).\nObrazy z instalatorem netinstall generowane są codziennie. Można je pobrać ze strony http://cdimage.debian.org/cdimage/daily-builds/testing/arch-latest/.\nI tutaj w katalogach z architekturami znajdują się (w osobnych podkatalogach) linki do pobrania obrazów CD przez HTTP, BitTorrent (może być mało udostępniających) i jigdo.\nObecnie dla unstable dostępne są tylko instalatory netinstall, generowane codziennie. Można je pobrać ze strony http://cdimage.debian.org/cdimage/daily-builds/unstable/arch-latest/.\nPodobnie jak dniówki testinga, dniówki unstable pobrać można przez HTTP, BitTorrent (może być mało udostępniających) i jigdo.\nUwaga! Ze względu na fakt, że nie ma pewności czy instalator na dniówce unstable nie zawiera błędów, zalecana jest instalacja testinga i późniejsza aktualizacja do gałęzi niestabilnej.\nCzęstym błędem (zwłaszcza w Windows po zainstalowaniu popularnego programu WinRAR, kiedy Eksplorator Windows twierdzi, że pliki *.iso są archiwami) jest rozpakowanie obrazu płyty i nagranie plików po tym powstałych jako płyty z danymi — tak wypalony instalator nie będzie działał. Aby prawidłowo wypalić płytę należy w programie do nagrywania wybrać "Nagraj obraz płyty" i wskazać plik *.iso.\nPopularne programy do nagrywania to np.:\nCzęść 3 - Instalacja systemu bazowego\nW poniższym rozdziale szczegółowo opisuję proces instalacji Debiana. Robię to w rekomendowany sposób, tj. najpierw instaluję sam system bazowy, a następnie — już po uruchomieniu systemu — resztę pakietów.\nOpis został wykonany w oparciu o instalator netinstall Debiana 5.0.1 (Lenny). W przypadku innych instalatorów oraz nowszych wydań Debiana, wystąpić mogą drobne różnice.\nPrzed instalacją warto zebrać kilka istotnych informacji:\ndane potrzebne do konfiguracji połączenia z siecią\nspecyfikacja monitora (niekoniecznie)\nW kwestii monitora — na wszelki wypadek (prawie na pewno zostanie skonfigurowany automatycznie) dobrze znać odświeżanie pionowe i poziome oraz osiągane rozdzielczości. Informacje te powinny znajdować się w instrukcji, jeśli jej nie posiadasz to zazwyczaj można znaleźć specyfikację po wpisaniu modelu i marki w wyszukiwarce internetowej. Jeśli nie możesz znaleźć tych informacji, to przynajmniej powinieneś wiedzieć w jakiej rozdzielczości i przy jakim odświeżaniu może pracować Twój monitor.\nGdy już zdobędziesz potrzebne informacje, upewnij się, że w BIOS-ie bootowanie ustawione jest na napęd CD/DVD, włóż płytę z instalatorem i uruchom ponownie komputer. Instalację czas zacząć!\nJeśli wszystko poszło jak należy i komputer uruchomił się z płyty, powinieneś zobaczyć ekran powitalny z logo Debiana i menu:\nAdvanced options      >\nI w tym miejscu większość osób popełnia pierwszy błąd — wybiera Install (tekstowy instalator w trybie zwykłym), względnie Graphical install (graficzny instalator w trybie zwykłym). Zanim to zrobimy dobrze jest przejrzeć pomoc oraz opcje zaawansowane — czyli wybrać Help i Advanced options. Warto to robić zawsze, żeby wyrobić w sobie nawyk — podobną pomoc bowiem znajdziemy w każdym instalatorze Debiana i w większości systemów Live, zaś w opcjach zaawansowanych możemy w łatwy sposób dostroić instalator do naszych potrzeb.\nW menu, po wciśnięciu Tab, możemy zmodyfikować (wg informacji znalezionych w pomocy) polecenie uruchamiające instalator.\nPo wybraniu trybu instalatora w menu lub wpisaniu go ręcznie w pomocy — o czym za chwilę — zostanie uruchomiony instalator.\nW pomocy znajdziesz wiele trybów i opcji, które możesz wybrać. Dostępne są następujące tryby instalatora:\ninstall — instalator tekstowy w trybie zwykłym (domyślny)\ninstallgui — instalator graficzny w trybie zwykłym\nexpert — instalator tekstowy w trybie zaawansowanym\nexpertgui — instalator graficzny w trybie zaawansowanym\nrescue — tekstowy tryb ratunkowy\nrescuegui — graficzny tryb ratunkowy\nnoapic nolapic — wyłącza APIC, przydatne podczas instalacji na niektórych laptopach, gdy nie działa on prawidłowo\nvga=XXX — ustawia tryb bufora ramki (tu będzie odnośnik do opisu konfiguracji gruba, gdzie bufory będą opisane)\nfb=false — wyłącza bufor ramki, który w pewnych konfiguracjach sprzętowych może nie działać prawidłowo\nPo przejrzeniu pomocy (strony zmienia się za pomocą klawiszy F1-F10) można wybrać własne opcje przez wpisanie:\ntryb opcja1 opcja2\nlub cofnąć się do menu przez wpisanie menu.\nW zaawansowanych opcjach można w menu znaleźć więcej możliwości uruchomienia instalatora.\ninstalację w trybie zaawansowanym, tekstowo (Expert install) i graficznie (Graphical expert install)\ntryb ratunkowy, tekstowy (Rescue mode) i graficzny (Graphical rescue mode)\ninstalację automatyczną, tekstowo (Automated install) i graficznie (Graphical automated install)\nzmienić domyślne środowisko graficzne (jeśli później, podczas instalacji, wybierzemy tę grupę pakietów)\nDo podstawowego menu można się cofnąć wybierając Back....\nInstalator tekstowy zbudowany jest z użyciem tekstowych okien dialogowych, zaś graficzny posiada interfejs w GTK+. Instalator graficzny różni się od tekstowego wyłącznie:\nodrobinę większymi wymaganiami sprzętowymi\nmożliwością posłużenia się myszką\nprzyciskiem pozwalającym na zachowanie zrzutu ekranu (sic!)\nPoza tymi drobnymi różnicami — jest to dokładnie ten sam instalator.\nOsobiście zalecam używanie instalatora tekstowego. Z prostego powodu: każdy użytkownik prędzej czy później (ze wskazaniem na prędzej) zetknie się z charakterystycznymi niebieskimi oknami debconfa — im szybciej się z nimi oswoi, tym lepiej dla niego. Instalator, który prowadzi użytkownika cały czas za rękę i — poza jednym krokiem — nie ma możliwości nic w komputerze zepsuć, jest najlepszą okazją, aby się z debconfem zapoznać. Poza tym instalator tekstowy wbrew pozorom nie jest wcale straszny — co prawda myszki do niczego nie użyjemy, ale nawigacja klawiaturą jest bardzo intuicyjna:\nstrzałki — poruszają kursorem\nTabulator — przechodzi do kolejnej linii lub zmienia przyciski\nSpacja — zaznacza podświetloną opcję\nEnter — zatwierdza\nEscape — cofa\nW trybie zwykłym instalator zadaje tylko podstawowe pytania, konieczne do zainstalowania systemu. Tryb ten jest zalecany dla większości osób, niniejszy dokument opisuje instalację właśnie w tym trybie.\nTryb zaawansowany przeznaczony jest dla bardziej zaawansowanych użytkowników, którzy chcą mieć większą kontrolę nad tym co i jak instalują. Instalator w tym trybie zadaje więcej pytań, ma również kilka dodatkowych opcji niedostępnych w zwykłym trybie, np. instalację zdalną przez SSH.\nJakaś nowość, tylko podejrzewam co to jest — do zbadania.\nTryb ratunkowy służy do odzyskiwania programu rozruchowego (grub lub lilo), np. jeśli utracimy go w wyniku instalacji innego systemu, który go nadpisze.\nW tym miejscu instalator jeszcze po angielsku prosi o wybranie języka. Przewijamy listę w dół do pozycji:\nPolish                 - Polski\nJeśli instalator został uruchomiony z wyłączonym buforem ramki, to język polski będzie niedostępny.\nDomyślny wybór w tym miejscu powinien być ustawiony wg języka, który wybraliśmy przed chwilą. W naszym przypadku jest to:\nPonieważ nie mamy powodu zmieniać, zatwierdzamy go Enterem.\nW tym kroku instalator kolejno:\nwykryje napędy CD/DVD i załaduje moduły do ich obsługi\nsprawdzi zawartość płyty CD/DVD\nwykryje resztę sprzętu\nzaładuje dodatkowe moduły instalatora\nProcesy te wykonane zostaną automatycznie, nie powinna być potrzebna żadna interakcja ze strony użytkownika.\nNajpierw instalator spróbuje wykryć karty sieciowe, co powinno mu się udać. Jeśli ta operacja nie powiedzie się, zostanie wyświetlona lista modułów, które być może trzeba załadować, aby wykryć kartę sieciową. Jeśli jej nie posiadasz lub na liście nie ma sterownika dla Twojej karty wybierz pierwszą pozycję:\nWówczas instalator pominie kolejny punkt dotyczący konfiguracji połączenia.\nW pierwszej kolejności instalator spróbuje skonfigurować połączenie DHCP, jeśli mu się to powiedzie przejdzie do kolejnego punktu.\nJeśli próba ta nie zakończy się sukcesem, instalator wyświetli ekran z czterema opcjami:\nPonów konfigurację sieci\nPonów automatyczną konfigurację sieci z nazwy hosta DHCP\nKonfiguruj sieć ręcznie\nNie konfiguruj sieci teraz\nZa pomocą których możemy:\nponowić automatyczną konfigurację sieci za pomocą DHCP\nskonfigurować połączenie DHCP z podaniem nazwy serwera DHCP, co jest wymagane w niektórych sieciach\nskonfigurować sieć ręcznie, z podaniem adresu IP, maski sieci, bramy sieciowej i adresów serwerów DNS\npozostawić sieć bez konfiguracji\nZależnie od tego jak zbudowana jest nasza sieć wybieramy odpowiednią opcję. Jeśli komputer nie jest połączony z siecią lub nie możemy w tej chwili skonfigurować połączenia wybieramy ostatnią opcję.\nW tym punkcie należy podać nazwę komputera i domeny.\nNazwa komputera jest nazwą, pod którą będzie identyfikowany w sieci (oraz która będzie wyświetlana w terminalu jako użytkownik@komputer). Jeśli instalujesz system w większej sieci prawdopodobnie nazwa komputera ma znaczenie i powinieneś wpisać nazwę podaną przez administratora sieci. W każdym innym przypadku możesz tu wpisać dosłownie cokolwiek.\nNazwa domeny jest częścią adresu sieciowego podaną po prawej stronie hosta. Jeśli Twój komputer nie jest podpięty pod żadną domenę (a jeżeli jest — wiesz o tym), pozostaw to pole puste.\nJeśli sieć została skonfigurowana prawidłowo, instalator zsynchronizuje zegar z serwerem czasu.\nProces ten wykonywany jest automatycznie, nie powinna być potrzebna żadna interakcja ze strony użytkownika.\nUwaga! Poniższy krok jest jedynym, podczas którego możesz coś realnie zepsuć w komputerze. Z tego powodu zalecane jest zachowanie szczególnej uwagi.\nNajpierw instalator wykryje podłączone do komputera dyski (jeśli to się nie powiedzie, poprosi o ręczne wybranie modułu i ponowi wykrywanie), po czym załaduje dodatkowe moduły i uruchomi program partycjonujący.\nDo wyboru jest kilka sposobów partycjonowania:\ndzięki którym możemy spartycjonować dysk ręcznie lub automatycznie, za pomocą kilku schematów. Rekomenduję partycjonowanie ręczne — lepiej poświęcić kilka dodatkowych minut, żeby spartycjonować dysk oraz pomontować partycje dokładnie tak jak chcemy.\nZanim przejdę do części praktycznej, pokrótce przedstawię teorię na temat partycjonowania dysku — omówię standard struktury katalogów w systemach uniksowych (FHS, Filesystem Hierarchy Standard) oraz podstawowe systemy plików. Dopiero wtedy pokażę jak utworzyć nową partycję oraz jak zamontować już istniejącą.\nAbsolutnie konieczne jest utworzenie dwóch partycji: / oraz partycji wymiany (swap). Dobrym zwyczajem jest umieszczenie /home/ na oddzielnej partycji. Jeżeli chcemy zainstalować kilka systemów linuksowych warto również /boot/ umieścić na innej partycji i współdzielić ją — łatwiej wtedy skonfigurować program rozruchowy dla kilku systemów (z drugiej strony może się pojawić problem, gdy jądra dwóch systemów będą posiadały dokładnie taką samą nazwę), pamiętaj tylko, żeby program rozruchowy zainstalować tylko w jednym systemie. W przypadku niektórych systemów plików na partycji /, na których program rozruchowy nie działa poprawnie, osobna partycja /boot/ z innym systemem plików jest koniecznością.\nDodatkowe partycje, inne niż te z uniksowej struktury katalogów (np. partycja z jakimiś danymi, z innym systemem operacyjnym, itd.) należy zamontować w podkatalogu utworzonym w /mnt/.\nKatalog / lub tzw. root (czyli "korzeń" całego drzewa katalogów; nie mylić z kontem administratora, ani z jego katalogiem domowym /root/) to główny katalog całego systemu — w nim znajdują się wszystkie inne zasoby, również te umieszczone fizycznie na innych nośnikach.\nW katalogu /dev/ znajdują się pliki urządzeń (dyski, karty dźwiękowe, itp.) oraz pliki specjalne (np. /dev/null, /dev/zero).\nPonieważ katalog ten zawiera pliki wirtualne, umieszczanie go na osobnej partycji mija się z celem.\nJeżeli chcesz umieścić /etc/ na osobnej partycji wystarczy, że przeznaczysz na nią ok. 15-20 MB. W praktyce jednak rzadko /etc/ umieszcza się na osobnej partycji, wystarczy po prostu regularnie wykonywać kopie zapasowe tego katalogu — archiwum po skompresowaniu często mieści się nawet na dyskietkę.\nW katalogu /mnt/ znajdują się punkty montowania dla dysków zainstalowanych w komputerze na stałe. Przy czym część użytkowników montuje w tym katalogu, zamiast w /media, również nośniki wymienne.\nRaczej nie ma zwyczaju umieszczania tego katalogu na osobnej partycji.\nNa systemie biurkowym raczej nie ma zwyczaju umieszczania /var/ na osobnej partycji.\nPartycja wymiany służy do tymczasowego przechowywania danych jeżeli ich ilość przekracza ilość dostępnej pamięci RAM lub gdy korzystniej jest przechowywać je na dysku fizycznym. Również tutaj umieszczana jest zawartość pamięci RAM podczas hibernacji systemu.\nDawniej była ścisła reguła, określająca rozmiar partycji wymiany na 2×RAM, wciąż często przytaczana. Jednak powstała ona w czasach, gdy komputery wyposażone w 64 MB RAM-u były bardzo dobrymi maszynami, a 128 MB leżało dla większości osób wyłącznie w sferze marzeń. Obecnie, gdy do dyspozycji mamy setki, a nawet tysiące MB pamięci, reguła ta się zdezaktualizowała. Można przyjąć następujące kryteria (zakładając, że nie zamierzamy korzystać z hibernacji):\nponiżej 256 MB — dwukrotność RAM-u\n256-512 MB — tyle samo co RAM-u\n0,5-1 GB — połowa RAM-u\n1-2 GB — nie więcej jak ćwierć RAM-u\npowyżej 2 GB — teoretycznie można zrezygnować, choć na wszelki wypadek dobrze jest utworzyć kilkaset MB swapu (128-256 MB powinno wystarczyć)\nNależy jednak mieć na uwadze, że zalecenia te obowiązują tylko jeśli nie będziemy wprowadzać systemu w stan hibernacji — w przeciwnym wypadku należy stosować się do starej zasady o dwukrotności pamięci RAM.\nPartycję wymiany można współdzielić między kilka systemów, pod warunkiem jednak, że nie korzystamy z hibernacji — jeśli tak, to należy utworzyć osobne partycje dla każdego systemu.\nGNU/Linux obsługuje wiele systemów plików. Podczas instalacji Debiana do wyboru mamy 5 z nich:\nMają one różne charakterystyki, niektóre doskonale się sprawdzają przy obsłudze dużej ilości małych plików, inne świetnie się sprawują z dużymi plikami. Niektóre mają niemal idealne wsparcie, niektóre oferują wiele ciekawych funkcji.\nBardzo dobre porównania systemów plików znajdziesz na stronach http://www.debian-administration.org/articles/388 oraz http://rainbow.mimuw.edu.pl/SO/Projekt03-04/temat5-g2/prezentacjaBlazej/prezentacjaBlazej.htm . Skrócony opis znajdziesz poniżej.\nRodzina systemów plików Ext (w stabilnym wydaniu Debiana dostępne są wersje 2 i 3), jest najpopularniejsza. Te systemy plików nie oferują może najlepszych osiągów, za to ich obsługa uważana jest za najlepszą. Dostępnych jest wiele narzędzi do ich naprawy oraz obsługi. Z tego powodu będzie to najlepszy wybór, jeśli nie jesteś pewien na jaki system plików powinieneś się zdecydować.\nSame Ext2 i Ext3 niewiele się różnią, dzięki czemu są w pełni kompatybilne ze sobą — można bez problemu dokonywać konwersji z wersji 2 do wersji 3 i odwrotnie. Najważniejszą zmianą w Ext3 jest wprowadzenie mechanizmu księgowania.\nNajpierw pokażę jak utworzyć nową partycję — w tym przykładzie będzie to partycja zamontowana na /home/ z systemem plików XFS.\nJeżeli na dysku nie zakładane były dotąd żadne partycje, to należy na nim utworzyć nową tablicę partycji.\nWybieramy wolną przestrzeń (lub istniejącą partycję, którą chcemy wykorzystać; w tym wypadku będzie to jednak wolna przestrzeń) i naciskamy Enter. Do wyboru będą trzy opcje:\nAutomatycznie partycjonuj wolną przestrzeń\nPokaż informacje o Cylindrach/Głowicach/Sektorach\nz których wybieramy tę pierwszą — Utwórz nową partycję. Na nowym ekranie ustalamy wielkość partycji. Można to zrobić na dwa sposoby:\nwpisanie rozmiaru w bajtach, np. 500 MB, 2 GB\nwpisanie rozmiaru w procentach dostępnej przestrzeni, np. 50%, 40%\nDodatkowo można użyć skrótu max oznaczającego całą dostępną przestrzeń.\nPo ustaleniu rozmiaru wybieramy rodzaj nowej partycji (podstawowa lub logiczna) oraz jej umiejscowienie na wolnej przestrzeni (początek lub koniec).\nNastępnie przechodzimy do okna z ustawieniami nowej partycji:\nUżyj jako:              System plików Ext3 z księgowaniem\nPunkt montowania:       /\nOpcje montowania:       defaults\nBloki zarezerwowane:    5%\nTypowe zastosowanie:    standard\nFlaga uruchomieniowa:   wyłączona\ngdzie wykonujemy końcową konfigurację partycji.\nW tym miejscu wybieramy system plików, który chcemy założyć na partycji (lub czy chcemy użyć dany wolumin jako macierz RAID lub LVM). Możemy również wybrać opcję nie używaj tej partycji, gdy nie chcemy (lub z jakiś względów nie możemy) mieć do niej dostępu w systemie.\nW poniższym przykładzie zakładamy system plików XFS, więc wybieramy linijkę\nW tym miejscu ustawiamy punkt montowania danej partycji. Mamy do wyboru kilka predefiniowanych pozycji (wraz z krótkim opisem) oraz Wprowadź ręcznie dla innych punktów montowania i Nie montuj tego jeśli nie chcemy automatycznie montować tej partycji.\nW poniższym przykładzie konfigurujemy partycję /home/, więc wybieramy tę pozycję na liście i naciskamy Enter.\nw tym miejscu możemy wybrać kilka dodatkowych opcji montowania. Najlepiej jednak w tej chwili zostawić defaults, a ewentualne zmiany wprowadzić w pliku /etc/fstab/ w już zainstalowanym systemie.\nW tym miejscu możemy nadać partycji etykietę, czyli zrozumiałe dla człowieka oznaczenie partycji, po którym możemy ją identyfikować.\nW tym miejscu możemy określić procentową liczbę miejsca zarezerwowanego tylko dla administratora systemu. Warto to zrobić praktycznie tylko na partycji zamontowanej na /. Szczególnie nie wato tego robić na partycji /home/, gdzie root nie powinien posiadać w ogóle swoich plików.\nNie dla wszystkich systemów plików ta opcja jest dostępna.\nW tym miejscu możemy dostosować opcje systemu plików do typowego użycia, zależnie od tego czy planujemy na nim trzymać dużo plików o niewielkich rozmiarach lub lub mniejszą ilość o większym rozmiarze. Jeśli nie jesteś pewien co powinieneś wybrać najlepiej zostawić domyślne standard.\nW tym miejscu możemy oznaczyć lub odznaczyć partycję flagą uruchomieniową. Powinna ona być ustawiona na partycji, na której znajduje się program rozruchowy (grub lub lilo) — czyli /boot/ jeśli istnieje, a w pozostałych przypadkach /.\nW tym momencie pokażę jak zamontować istniejącą już partycję. W poniższym przykładzie będzie to partycja /mnt/dane/ z systemem plików ext3.\nWybieramy w programie partycjonującym odpowiednią partycję i naciskamy Enter. Przechodzimy po tym do okna z ustawieniami partycji. W nagłówku mamy informację o tym jaki system plików znajduje się na danej partycji, np.:\nTa partycja jest sformatowana z wykorzystaniem System plików ext3\nPoniżej widnieje kilka opcji, w tej chwili interesuje nas tylko pierwsza:\nUżyj jako:              nie używaj\ngdzie wybieramy system plików taki, jaki jest założony na partycji.\nPo tej operacji dostępnych będzie więcej opcji, z których uwagę należy zwrócić na:\nFormatuj partycję:      nie, zachowaj istniejące dane\ngdzie ustalamy czy dane na partycji mają zostać zachowane. Domyślnym wyborem jest ich pozostawienie, jeśli chcemy jednak partycję sformatować wybieramy tę pozycję i naciskamy Enter — instalator poinformuje nas, że partycja zostanie sformatowana, a dane na niej zostaną stracone.\nPozostałe opcje zostały opisane w poprzedniej części Utworzenie nowej partycji, Rozdział 3.6.3.\nPo ustawieniu wszystkich partycji należy zapisać zmiany — do tej pory wszystkie edycje wykonywaliśmy „wirtualnie”. W programie partycjonującym wybieramy linijkę:\ni naciskamy Enter. Instalator pokaże jakich operacji dokonaliśmy — jakie partycje zostały utworzone oraz które zostaną sformatowane — i poprosi o zatwierdzenie zmian.\nW tym miejscu instalator zainstaluje wstępny system podstawowy.\nW tym kroku tworzymy dwa konta — roota, czyli administratora systemu, oraz pierwsze konto użytkownika, z którego będziemy korzystać podczas codziennej pracy.\nPonieważ login administratora to zawsze root, instalator prosi tylko o podanie hasła dla niego (z potwierdzeniem). Hasło to nie powinno być łatwe do odgadnięcia. Nie powinieneś go zdradzać osobom postronnym.\nW pierwszym oknie podajemy pełną nazwę użytkownika, np. Jan Kowalski (możemy też zostawić to pole puste). Następnie podajemy login użytkownika, np. jan oraz hasło (z potwierdzeniem).\nNajpierw instalator przeskanuje nośnik instalacyjny w poszukiwaniu pakietów, następnie poprosi o wybranie repozytorium sieciowego. W tym celu najpierw zapyta o kraj, w którym się znajdujemy (lub do którego mamy najbliżej), następnie poda listę serwerów lustrzanych znajdujących się w wybranym kraju.\nNastępnie instalator poprosi o podanie danych serwera pośredniczącego (proxy) — jeśli z takowego nie korzystamy, zostawiamy to pole puste — po czym pobierze z serwera dane o dostępnych pakietach.\nW tym miejscu instalator poprosi o wybranie czy chcesz wziąć udział w konkursie na najpopularniejszy pakiet.\nJeśli zdecydujesz się w nim uczestniczyć, Twój system będzie raz w tygodniu anonimowo wysyłał deweloperom informacje o zainstalowanych pakietach. Zgromadzone w ten sposób informacje pomogą w najlepszym rozmieszczeniu pakietów na płytach instalacyjnych.\nO ile nie masz poważnych powodów, żeby nie brać udziału w przedsięwzięciu, powinieneś odpowiedzieć na pytanie twierdząco.\nWięcej informacji o tej idei oraz zgromadzone statystyki znajdziesz na stronie http://popcon.debian.org.\nNastępnie instalator poprosi o wybór grup pakietów, które chcemy zainstalować. Do wyboru są:\nZalecam w tej chwili wybranie tylko systemu podstawowego, ewentualnie również zestawu dla laptopów jeśli instalujemy Debiana na tego typu sprzęcie. Resztę pakietów doinstalujemy już po uruchomieniu działającego systemu (możemy później do tych zestawów powrócić, zobacz: tasksel, Rozdział 7.2.5, lub wybrać pakiety do instalacji ręcznie).\nW tym kroku zostanie zainstalowana reszta pakietów i — jeśli w repozytorium sieciowym znajdują się już jakieś aktualizacje — zaktualizowane wcześniej zainstalowane pakiety. Czas trwania procesu zależy od wielu czynników — m.in. rodzaju nośnika instalacyjnego, szybkości połączenia internetowego, szybkości komputera, liczby wybranych do instalacji pakietów — proces ten może zająć kilka, kilkanaście albo i kilkadziesiąt minut.\nInstalacja wykonywana jest automatycznie, nie powinna być potrzebna żadna interakcja ze strony użytkownika — możesz więc tymczasowo zająć się czymś innym.\nW tym kroku zostanie zainstalowany program rozruchowy — program, który po włączeniu komputera uruchamia wybrany system operacyjny.\nDomyślnie instalowany jest grub. Jeśli preferujesz lilo (lub nie chcesz instalować żadnego programu rozruchowego) — przerwij jego instalację za pomocą przycisku Escape. Będziesz mógł wtedy zmienić program rozruchowy lub pominąć jego instalację.\nInstalator wyszuka inne zainstalowane na komputerze systemy operacyjne i — jeśli jakieś znajdzie — doda je do listy wyboru programu rozruchowego.\nPowinieneś zdecydować teraz czy chcesz zainstalować gruba lub lilo w głównym sektorze rozruchowym (MBR). W większości przypadków powinieneś odpowiedzieć twierdząco.\nUwaga! Jeśli instalator nie wykrył innego systemu operacyjnego, instalacja programu rozruchowego w MBR uniemożliwi jego uruchomienie. Później można oczywiście ręcznie dopisać ów inny system operacyjny do programu rozruchowego.\nNastępnie instalator zacznie wykonywać operacje konieczne do prawidłowego zakończenia instalacji systemu, poprosi o wyjęcie nośnika instalacyjnego aby system uruchomił się z dysku twardego i zrestartuje komputer.\nProces instalacji systemu został ukończony!\nCzęść 4 - Antrakt\nPo ponownym uruchomieniu systemu (zakładając, że zainstalowaliśmy w zalecany sposób, tj. tylko system podstawowy) mamy goły, wyłącznie tekstowy system z niewielką liczbą oprogramowania. Jeśli chcemy dokonać jakiś podstawowych zmian — jest to najlepszy do tego moment.\nDo przykładowych operacji, które najlepiej wykonać na tym etapie należą m.in.:\nzmiana priorytetu debconfa\naktualizacja Debiana do nowszej wersji\nwprowadzenie zmiany w konfiguracji menedżera pakietów\nGdy dokonamy tych zmian, możemy przystąpić do instalacji reszty pakietów.\nCzęść 5 - Środowisko graficzne\nZanim zainstalujemy środowisko graficzne, powinniśmy zainstalować serwer X, zwany również X Window System lub X11.\nObecnie najpopularniejszą implementacją serwera graficznego jest Xorg (właściwie X.Org).\nInstalacja Xorga i koniecznych do uruchomienia X elementów (np. czcionek) ogranicza się do wydania jako root polecenia:\naptitude -R install xorg\nlub, jeśli wolimy korzystać z apt-geta i pokrewnych (zobacz Zarządzanie pakietami, Rozdział 7.2):\nW rezultacie menedżer pakietów pobierze ok. 38 MB danych, które po rozpakowaniu zajmą ok. 84 MB. Po pobraniu i rozpakowaniu, APT przystąpi do konfiguracji Xorga.\nPodczas instalacji Xorga za pomocą menedżera pakietów, dochodzi do konfiguracji metodą debianową (czyli poprzez debconfa, zobacz również debconf, Rozdział 7.2.6). Później można ponowić tę konfigurację za pomocą polecenia:\nOd kiedy konfiguracja sterownika graficznego, częstotliwości odświeżania oraz obsługiwanych rozdzielczości odbywa się w Xorgu automatycznie, debconf umożliwia tylko podstawową konfigurację. Jeśli w wyniku takiej automatycznej konfiguracji serwer X nie działa tak jak sobie tego życzysz, użyj natywnej metody X11.\nNajpierw debconf zapyta czy chcesz korzystać z interfejsu bufora ramki (ang. framebuffer). Teoretycznie nie powinno być z nim żadnego problemu, jednak jeśli jego włączenie sprawia jakieś kłopoty — możesz spokojnie go wyłączyć.\nNastępnie zostaniesz zapytany czy chcesz aby system samodzielnie wykrył układ klawiatury. Jeśli chcesz zmienić lub skonfigurować układ po raz pierwszy, odpowiedz na pytanie twierdząco. Jeśli już wcześniej ustawiłeś układ i chcesz go zachować — wybierz Nie.\nW następnym kroku debconf poprosi o podanie reguły XKB — w większości przypadków powinieneś pozostawić domyślną regułę xorg, po czym zostaniesz poproszony o podanie modelu klawiatury — większość użytkowników powinna podać pc105.\nAby skonfigurować Xorg metodą natywną należy jako root, przy wyłączonym X, wykonać polecenie:\nW efekcie powstanie plik /root/xorg.conf.new, który możemy przenieść do /etc/X11/xorg.conf w całości lub fragmentarycznie.\nKDE to kompleksowe środowisko graficzne, w skład którego — oprócz podstawowych aplikacji, takich jak menedżer okien czy panel — wchodzi wiele rozmaitych aplikacji, m.in. do przeglądania stron WWW, komunikacji ze znajomymi, pakiet biurowy, programy do rysowania i składania tekstów, odtwarzacze, organizery i różnorakie narzędzia.\nKDE zbudowane jest w sposób monolityczny, tj. aplikacje należące do KDE współdzielą między sobą biblioteki. O ile dla użytkowników KDE ma to pewne zalety, o tyle sprawia problemy użytkownikom innych środowisk, którzy chcą skorzystać z jakiejś aplikacji należącej do stajni KDE — instalacja choćby najmniejszego programu będzie skutkowała instalacją, jako zależności, dużej części środowiska, a później podczas uruchamiania — uruchomienia środowiska w tle.\nKDE 3.x wykorzystuje do tworzenia interfejsu graficznego bibliotekę Qt3.\nTa seria środowiska dostępna jest w stabilnym wydaniu Debiana.\nKDE 4.x, Rozdział 5.2.2\nAby zainstalować KDE 3.x w wersji podstawowej wystarczy wydać polecenie:\naptitude -R install kde-core kde-i18n-pl kdm\napt-get install kde-core kde-i18n-pl kdm\nW rezultacie zainstalowane zostaną podstawowe elementy KDE, polska wersja językowa oraz menedżer logowania. Konieczne będzie pobranie ok. 80 MB danych, które po rozpakowaniu zajmą ok. 210 MB przestrzeni dyskowej.\nJest to zalecana metoda instalacji środowiska KDE.\nJeśli ktoś woli zainstalować większą ilość programów, może zainstalować od razu pełny zestaw środowiska. W tym celu wystarczy wydać polecenie:\naptitude -R install kde kde-i18n-pl kdm\napt-get install kde kde-i18n-pl kdm\nW efekcie zainstalowane zostaną wszystkie oficjalne elementy środowiska KDE, polska wersja językowa oraz menedżer logowania. Konieczne będzie pobranie ok. 300 MB danych, które po rozpakowaniu zajmą ok. 790 MB przestrzeni dyskowej.\nKDE 4.x to nowsza seria tego środowiska graficznego. Chociaż nie wszystkie aplikacje wcześniejszej serii KDE zostały przeportowane lub nie osiągnęły jeszcze pełnej funkcjonalności (aczkolwiek większość jest już dostępna), deweloperzy środowiska zdecydowali, że jest to obecnie „obowiązujące” wydanie.\nInterfejs graficzny KDE 4.x został przepisany w oparciu o bibliotekę Qt4.\nTa seria środowiska dostępna jest w niestabilnej i testowej gałęzi Debiana.\nKDE 3.x, Rozdział 5.2.1\nJeśli ktoś chce zainstalować tylko podstawowy zestaw KDE 4.x wystarczy wydać polecenie:\naptitude -R install kde-minimal kde-l10n-pl kdm\napt-get install kde-minimal kde-l10n-pl kdm\nW rezultacie zainstalowane zostaną podstawowe elementy środowiska KDE, polska wersja językowe oraz menedżer logowania. Konieczne będzie pobranie ok. X MB danych, które po rozpakowaniu zajmą ok. Y MB przestrzeni dyskowej.\nAby zainstalować standardowy zestaw KDE 4.x wystarczy wydać polecenie:\naptitude -R install kde-standard kde-l10n-pl kdm\napt-get install kde-standard kde-l10n-pl kdm\nW rezultacie zainstalowane zostaną standardowe elementy środowiska KDE, polska wersja językowe oraz menedżer logowania. Konieczne będzie pobranie ok. X MB danych, które po rozpakowaniu zajmą ok. Y MB przestrzeni dyskowej.\nJest to zalecana metoda instalacji środowiska KDE w wersji 4.x.\naptitude -R install kde-full kde-l10n-pl kdm\napt-get install kde-full kde-l10n-pl kdm\nW rezultacie zainstalowane zostaną wszystkie oficjalne elementy środowiska KDE, polska wersja językowe oraz menedżer logowania. Konieczne będzie pobranie ok. X MB danych, które po rozpakowaniu zajmą ok. Y MB przestrzeni dyskowej.\nGNOME jest drugim kompleksowym środowiskiem graficznym, również dla niego dostępne są wszelkie aplikacje, które są używane na przeciętnym systemie biurkowym — przeglądarki, odtwarzacze, pakiety biurowe, itd.\nW odróżnieniu od KDE, GNOME zbudowany jest bardziej modułowo. Dzięki temu instalacja i używanie aplikacji należących do GNOME w innym środowisku jest stosunkowo bezbolesne.\nGNOME do tworzenia interfejsów graficznych wykorzystuje bibliotekę GTK+.\nAby zainstalować minimalny zestaw programów GNOME wystarczy wydać polecenie:\naptitude -R install gnome-core gdm\nW rezultacie zainstalowane zostaną podstawowe elementy środowiska GNOME i menedżer logowania. Konieczne będzie pobranie ok. 100 MB danych, po rozpakowaniu zajęte zostanie ok. 340 MB przestrzeni dyskowej.\nJest to zalecana metoda instalacji środowiska GNOME.\naptitude -R install gnome gdm\nW rezultacie zainstalowane środowisko z dodatkowymi komponentami. Konieczne będzie pobranie ok. 350 MB danych, po rozpakowaniu zajęte zostanie ok. 920 MB przestrzeni dyskowej.\nXfce w założeniach jego twórców miał być lekkim środowiskiem graficznym. Choć w obecnych wersjach nieco tej lekkości uleciało, nadal jest on lżejszy niż KDE czy GNOME. Dla tego środowiska powstało mniej dedykowanych programów, jednak bez problemu da się na nim pracować — w razie czego można się posiłkować aplikacjami powstałymi niezależnie — np. lukę w postaci braku dedykowanej przeglądarki śmiało wypełnia popularny Firefox, pakietu biurowego — OpenOffice, itd.\nPodobnie jak GNOME, Xfce zbudowany jest w sposób modularny. Ponadto środowiskowe biblioteki są dużo mniejsze, więc używanie programów z Xfce w innych środowiskach jest niemalże bezbolesne.\nXfce do tworzenia interfejsów graficznych wykorzystuje bibliotekę GTK+.\nAby zainstalować minimalny zestaw programów Xfce, wystarczy wykonać polecenie:\naptitude -R install xfce4 slim\nW rezultacie zainstalowane zostaną podstawowe elementy środowiska Xfce oraz menedżer logowania Slim (alternatywnie można zainstalować qingy, XDM lub GDM). Konieczne będzie pobranie ok. 30 MB danych, po rozpakowaniu zajęte zostanie ok. 82 MB przestrzeni dyskowej.\nWięcej programów opisałem w części Aplikacje dla środowiska Xfce, Rozdział 6.4.\nJeśli ktoś woli zainstalować od razu większą ilość programów, może to zrobić za pomocą polecenia:\naptitude -R install xfce4 xfce4-goodies slim\nW rezultacie, oprócz podstawowych elementów środowiska, zainstalowane zostaną dedykowany dla Xfce terminal, mikser dźwięku, tematy menedżera okien, konfigurator drukarek i aplikacji do graficznych powiadomień o zdarzeniach. Dodatkowo menedżer logowania Slim (alternatywnie można zainstalować qingy, XDM lub GDM). Konieczne będzie pobranie ok. 36 MB danych, po rozpakowaniu zajęte zostanie ok. 117 MB przestrzeni dyskowej.\nLXDE jest dość młodym projektem. Jego twórcy postawili sobie za cel stworzenie bardzo lekkiego środowiska graficznego, które nie będzie używało żadnych środowiskowych bibliotek. LXDE oprócz własnych aplikacji, używa pewnych programów powstałych niezależnie, na długo zanim to środowisko powstało — np. rolę menedżera okien pełni Openbox, menedżera plików — PCManFM, przeglądarki obrazów — gpicview. Bez problemu można te aplikacje wymieniać na inne — np. Fluxbox zamiast Openboksa, Rox-filer zamiast PCManFM, geeqie zamiast gpicview.\nLXDE nie posiada żadnych środowiskowych bibliotek, w związku z czym używanie programów z LXDE w innych środowiskach jest całkowicie bezbolesne.\nLXDE do tworzenia interfejsów graficznych wykorzystuje bibliotekę GTK+.\nAby zainstalować minimalny zestaw programów LXDE, wystarczy wydać polecenie:\naptitude -R install lxde-core slim\napt-get install lxde-core slim\nW rezultacie zainstalowane zostaną podstawowe elementy środowiska oraz menedżer logowania Slim (alternatywnie można zainstalować qingy, XDM lub GDM, albo w ogóle zrezygnować z menedżera logowania i logować się tekstowo). Konieczne będzie pobranie ok. 22 MB danych, po rozpakowaniu zajęte zostanie ok. 56 MB przestrzeni dyskowej.\nAby zainstalować pełny zestaw aplikacji LXDE, wystarczy wydać polecenie:\naptitude -R install lxde slim\nW rezultacie zainstalowane zostaną oficjalne elementy środowiska oraz menedżer logowania Slim (alternatywnie można zainstalować qingy, XDM lub GDM, albo w ogóle zrezygnować z menedżera logowania i logować się tekstowo). Konieczne będzie pobranie ok. 24 MB danych, po rozpakowaniu zajęte zostanie ok. 62 MB przestrzeni dyskowej.\nJest to zalecana metoda instalacji LXDE.\nNiektóre osoby — częściej bardziej doświadczone, choć i zdarzają się zupełnie nowicjusze w systemach Uniksowych — budują swoje środowiska pracy w oparciu o lekki menedżer okien lub proste środowisko graficzne. Zazwyczaj nie posiadają one własnych dedykowanych programów (lub mają ich niewiele), użytkownik sam dobiera używane aplikacje wg własnych preferencji.\nW niniejszym dokumencie będę opisywał instalację — a później konfigurację i użytkowanie — na przykładzie Fluxboksa, który jest chyba najpopularniejszy, przynajmniej wśród użytkowników Debiana (sam korzystam z Fluxboksa). Inne popularne to m.in.:\nOpenbox, dostępny w pakiecie openbox\nIceWM, dostępny w pakietach icewm (pełna wersja) lub icewm-lite (wersja bez obsługi paska zadań i wygładzania czcionek)\nWindowMaker, dostępny w pakiecie wmaker\nFVWM, dostępny w pakietach fvwm (standardowa wersja) lub fvwm-crystal (wersja skonfigurowana w stylu Crystal)\nAwesome, dostępny w pakiecie awesome\nIon, dostępny w pakietach ion3 (aktualna wersja) lub ion2 (starsza wersja)\nwmii, dostępny w pakietach wmii (aktualna wersja) lub wmii2 (starsza wersja)\ndwm, dostępny w pakiecie dwm\nEnlightenment, dostępny w pakiecie e16 (starsza, aktualnie stabilna wersja) lub e17 (nowa, rozwojowa wersja; tylko w repozytorium Experimental)\nJak wspomniałem — w przypadku lekkich menedżerów okien oraz prostych środowisk graficznych, użytkownik sam dobiera używane aplikacje. Do zestawu minimum zaliczam:\nsam menedżer okien lub proste środowisko graficzne — najpopularniejsze wymieniłem w poprzedniej części\nterminal — najpopularniejsze to: xterm, Rxvt-unicode (urxvt) i roxterm\nmenedżer plików — do najpopularniejszych lekkich menedżerów plików należą: pcmanfm, rox-filer, mc (Midnight Commander), bsc, tuxcmd i bsc; pierwsze dwa to tzw. jednopanelowe menedżery, kolejne — dwupanelowe (okno podzielone jest na dwie części, w których mogą być otwarte dwa różne katalogi)\npasek zadań (nazywany również panelem) — niektóre proste środowiska graficzne (np. Fluxbox) posiadają wbudowany pasek zadań i nie trzeba instalować dodatkowego (choć zazwyczaj można to zrobić), do najpopularniejszych należą: pypanel, fbpanel, lxpanel, perlpanel\nI tak, przykładowe polecenie, za pomocą którego zainstalujemy lekki menedżer okien lub proste środowisko graficzne, wygląda następująco:\naptitude -R install fluxbox rxvt-unicode pcmanfm\napt-get install fluxbox rxvt-unicode pcmanfm\nMożna oczywiście wybrać inne pakiety, np. zamiast Fluxboksa zainstalować Openboksa, zamiast Rxvt-unicode — roxterma, itd. W przypadku niektórych lekkich menedżerów okien (np. Openboksa) należy zainstalować również wybrany pasek zadań.\nWięcej programów opisałem w części Aplikacje dla lekkiego środowiska graficznego, Rozdział 6.6.\nCzęść 6 - Instalacja podstawowego oprogramowania\nProgramy przydatne niezależnie od środowiska graficznego\nProgramy przydatne w GNOME\nProgramy przydatne w Xfce\nProgramy przydatne w LXDE\nProgramy przydatne w lekkich środowiskach graficznych\nCzęść 7 - Podstawowa konfiguracja Debiana\nInformacje o repozytoriach\nPodstawowe i oficjalne\nO podpisach, pobieranie i dodawanie kluczy, skrypt\nProgramy służące do zarządzania pakietami w Debianie, podpisy cyfrowe repozytoriów\nO aptitude, zalecany\nSłów kilka o tym duecie\nO debconfie, priorytety\nCoś niecoś o kontach, grupach, prawach, etc.\nKrótko i fstabie\nO skryptach startowych słów kilka\nO alternatywnym modelu skrytpów startowych\nO systemie alternatyw Debiana\nO "konieczności" instalacji antywirusa\nIptables i spółka\nO cronie i implementacjach.\nDodatek A - Pomoce\nPomoce dostępne w samym systemie\nFlagi -h, --help, rzadziej — choć też się zdarzają — -help, -?\nDokumentacja w /usr/share/doc/.\nOficjalna strona Debiana: http://www.debian.org/\nOficjalna dokumentacja Debiana: http://www.debian.org/doc/\nArtykuły i FAQ Debian Users Gang: http://dug.net.pl/\nForum Debian Users Gang, najstarsze polskie forum Debiana: http://forum.dug.net.pl/\nDebian.Linux.pl, nieco młodsze polskie forum: http://debian.linux.pl/\nPolskie wiki: http://www.debianusers.pl/\n(Pół)oficjalne forum Debiana: http://forums.debian.net/\nOficjalne wiki Debiana: http://wiki.debian.org/\nAnglojęzyczny zbiór artykułów: http://www.debian-administration.org/\nDebian krok po kroku, poradnik Kaki: http://kaka.ovh.org/poradnik-debiana/\nPakiety w Debianie: http://packages.debian.org/\nOpisy ciekawych programów: http://debaday.debian.net/\nZrzuty ekranu: http://screenshots.debian.net/\nInformacje o sprzęcie: http://kmuto.jp/debian/hcl/\nZbiór blogów deweloperów Debiana: http://planet.debian.org/\nDodatek B - Konfiguracja połączenia z Neostradą i Net24\nOpis konfiguracji Neostrady i podobnych\nDodatek C - Systemy Live\nKrótko o live'ach. Pierwotnie LiveCD, ale też DVD, Pendrive'y, a nawet dyskietki 3,5"\nO Wiedźmie, a co! Jak reklamować, to reklamować ;)\nW istocie numer wydania składa się z trzech cyfr — dwie pierwsze oznaczają właściwy numer wydania, trzecia określa wersję wydania ze zintegrowanymi poprawkami na co dzień dostępnymi w repozytorium security.debian.org. I tak, w chwili pisania tego tekstu, wydanie stabilne oznaczone jest jako 5.0.1.\nTODO: dodać przypis jak to właściwie się robi.\nProcesory 64-bitowe są kompatybilne wstecz.\nDokładny opis standardu znajdziesz na stronie http://www.pathname.com/fhs/.\nDrugie porównanie zawiera błąd — maksymalny rozmiar pliku w systemie Ext3 wynosi 2 TB, nie 2 GB.\nKsięgowanie lub kronikowanie (ang. journaling) polega na zapisywaniu zmian nie od razu na dysku, tylko najpierw w tzw. dzienniku/kronice (ang. journal), a dopiero potem na dysku. Dzięki takiemu działaniu zmniejsza się ryzyko utraty danych: jeśli jakaś awaria (np. utrata zasilania) wystąpi podczas zapisu — zapis zostanie dokończony po jej usunięciu, jeśli przed — stracimy tylko ostatnio naniesione poprawki, a oryginalny plik pozostanie nieuszkodzony.\nW języku polskim zwykło się błędnie mówić nie o X (liczba pojedyńcza), a o X-ach (liczba mnoga). Porównaj angielskie X Server — nie X-s Server czy X Window System — nie X-s Window System.\nCzasem błędnie nazywany X Windows System.\nWiększość osób stosuje tylko określenie „(lekkie) menedżery okien”, podział na menedżery okien i proste środowiska graficzne jest lansowaną przeze mnie teorią, wg której „podmioty służące do graficznej wizualizacji środowiska pracy” dzielą się na:\n(rozbudowane) środowiska graficzne — kompleksowe zestawy, w kwestii środowisk graficznych zgadzam się z dwubiegunowym podziałem, czasami dla podkreślenia różnicy między nimi a prostymi środowiskami, dodaję określenie „rozbudowane”\nmenedżery okien — umożliwiające praktycznie tylko zarządzanie oknami, opcjonalnie mogą mieć jedną lub dwie dodatkowe funkcjonalności\nproste środowiska graficzne — oprócz zwykłego zarządzania oknami, oferują kilka funkcjonalności typowych dla środowisk graficznych, np. menu programów, pasek zadań, tacka systemowa, skróty klawiszowe i inne; przykładowe proste środowiska graficzne: Fluxbox, IceWM, WindowMaker\nWersja 0.0 (10 maj 2009)\nPaweł „azhag” Sadkowski azhag@fluxboxpl.org


Kawy i herbaty - MAKRO => makro.pl\nMało kto wie, że Polska ma niemałe zasługi w rozprzestrzenianiu sztuki picia kawy na terenie Europy. Założycielem pierwszej kawiarni w stolicy Austrii był Polak - Jerzy Kulczycki, który w 1683 r. po zwycięskiej odsieczy wiedeńskiej odebrał Turcji kilkaset worków kawy. Ponadto według legendy Kulczycki zapoczątkował piecie kawy z mlekiem, w celu złagodzenia goryczy palonych ziaren. Obecnie kawa i jej znakomity aromat jest nieodzownym elementem poranka. Jeśli chciałbyś zaoferować Twoim gościom wybór najlepszych kaw, koniecznie zapoznaj się z ofertą MAKRO.\nMarka RIOBA stworzona została specjalnie z myślą o profesjonalnych zastosowaniach w kawiarniach, restauracjach, barach i innych lokalach gastronomicznych. RIOBA to między innymi wysokogatunkowe kawy świata o niepowtarzalnym smaku i bogatym aromacie. Występują one w kilku rodzajach, w zależności od stopnia wyrazistości smaku i aromatyczności oraz formy. Zobacz pełną ofertę wyjątkowych kaw, dostępnych wyłącznie w hurtowni MAKRO.\nHerbata jest obecnie najpopularniejszym napojem w Polsce. Na ziemiach polskich, w XIX w. kulturę parzenia herbaty rozpowszechnili Rosjanie. Ten bursztynowy napar, chociaż najczęściej serwisowany z cytryną i cukrem, daje wiele innych, ciekawych możliwości i kulinarnych inspiracji. Różnorodność rodzajów herbat w MAKRO sprawia, że z pewnością znajdziesz produkty spełniające wymagania Twoich gości.\nPod względem ilości wypijanej herbaty Polska znajduje się na trzecim miejscu w Europie. Miesięcznie spożywamy 42 szklanki herbaty, z tego codziennie herbatą raczy się ok. 3/4 konsumentów. Czyż to nie powód, aby zachęcić gości do picia herbat właśnie w Twojej restauracji? Znakomite i wyszukane herbaty z MAKRO sprawią, że stanie się to ich rytuałem dnia.\nW zależności od procesu produkcji, a przede wszystkim sposobu i czasu fermentowania wyróżnia się następujące herbaty:\nnie zostają one poddane procesowi fermentacji. Otrzymywane są przez delikatne podgrzanie i wysuszenie liści herbaty. Herbaty zielone mają cierpko-gorzki smak i słomkową barwę. Cechują się silnymi właściwościami przeciwutleniającymi, przez co mogą przeciwdziałać nowotworom.\nsą poddane procesowi fermentacji, przez co sporządzony z nich napar charakteryzuje się ciemną barwą i intensywnym aromatem.\nłączą cechy herbaty zielonej i czarnej, ponieważ są poddawane krótkiej fermentacji. Mają czerwono-brunatną barwę i nieco korzenny aromat.\nbardzo krótka fermentacja sprawia, że mają właściwości zbliżone do herbat zielonych.\nstanowią rynkową nowość. Ich sekret unikalność polega na pozyskiwaniu wyłącznie z młodych pąków krzewu herbacianego. Charakteryzuje się bardzo jasną barwą i wyjątkowym bukietem smakowym.\nSprawdź inspirujące przepisy\nOd 13 grudnia 2014 r. w Twojej karcie menu masz prawny obowiązek uwzględnić informacje o alergenach występujących w serwowanych\npotrawach. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności wprowadza restrykcyjne regulacje w tym zakresie.


Karatecy z pomocą Ukrainie - Obiektywna Gazeta Internetowa - Grodzisk Mazowiecki\nKaratecy z pomocą Ukrainie\n– Po inwazji rosyjskiej na Ukrainie normalnym odruchem serca zastanawialiśmy się, co możemy zrobić, by wspomóc Ukraińców w tej ciężkiej sytuacji. Dodatkowo mieszkałem półtora roku we Lwowie, więc mam tam bardzo dużo znajomych i znam bardzo dużo osób ze świata sportu – mówił nam Sensei Albert Ciesielski. – Ukraińska federacja karate zbiera pomoc humanitarną z Polski i Europy oraz koordynuje dystrybucję tej pomocy na terenie Ukrainy. Było to dla nas naturalne, że w ramach Polskiej Unii Karate i klubów zrzeszonych staraliśmy się przeprowadzić zbiórkę, zebrać fundusze i zawieść to, co jest tam potrzebne teraz najbardziej.\nTo był już drugi transport pomocy zawieziony na Ukrainę. Najbardziej potrzebne są materiały opatrunkowe i leki – to wszystko przekazywane jest od razu na wschód. W dostarczonej pomocy znalazła się też długoterminowa żywność, śpiwory i ciepła odzież. Wysłany został też ekwipunek militarny – kamizelki kuloodporne, hełmy, menażki, racje żywnościowe, taktyczne rękawice, a nawet urządzenia optyczne do karabinów. Na ten i poprzedni ładunek złożyła się głównie darowizny Polskiej Unii Karate oraz klubów UKS Budo z Grodziska Maz., Olimp z Łodzi, Budokan Wrocławia, ale zaangażowane były też inne kluby. Jedna z zawodniczek UKS Budo, zamiast prezentów na 18-te urodziny, poprosiła o przekazanie środków na wsparcie dla Ukrainy. Warto zaznaczyć, że nie jest to jedyna inicjatywa polskiego środowiska karate.\nNam też udało się mieć minimalny wkład w tej wspaniałej inicjatywie – nasz dzielny pojazd, służący do rozwożenia gazet – dowiózł wsparcie do Lwowa. – We Lwowie żyje się spokojnie, choć w tle słychać i czuć tę atmosferę, ludzie mówią o tym, co dzieje się na wschodzie – mówił nam Albert Ciesielski. – Na ulicy mija się ludzi z długą bronią, na drodze ze Lwowa do granicy są posterunki wojskowe, zatrzymują sprawdzają dokumenty, ale jak widzą, że ktoś jedzie z pomocą humanitarną są bardzo mili i wdzięczni. Wielu ludzi, którzy są dziś we Lwowie, potraciła bliskich. Mieszka tam obecnie pół miliona ludzi więcej, a miasto to miało około miliona mieszkańców. Jest to odczuwalne, wszystkie szkoły, świetlice zostały przerobione na noclegownie, by tym ludziom zapewnić jakieś podstawowe warunki. Dwa, trzy razy dziennie ogłaszane są tam alarmy rakietowe, ale dość dobrze funkcjonuje tam tarcza rakietowa i na te duże miasta pociski nie spadają.\nZ niepokojem obserwujemy działania wojenne w Ukrainie, gdzie wsparcie potrzebne jest cały czas. Zachęcamy do śledzenia naszego portalu, gdzie znajdą Państwo najważniejsze i aktualne informacje o zbiórkach.\nZobacz galerię: Karatecy z pomocą Ukrainie


Ośrodek Wypoczynkowy Przystań Biała Mewa, Ustronie Morskie, Kolejowa 54C - fajnewczasy.pl\nKolejowa 54C, 78-111 Ustronie Morskie\nZadzwoń 733 228 xxx Pokaż numer Wyślij zapytanie do obiektu\nZapraszamy do wypoczynku w Ośrodku Wypoczynkowym Przystań Biała Mewa w miejscowości Ustronie Morskie. Oferujemy domki 6 osobowe, z sypialnią, salonem, aneksem kuchennym, łazienką. Przed każdym z domków znajduje się miejsce na grilla, taras. Na terenie ośrodka monitorowany parking, plac zabaw dla dzieci.\nDoba rozpoczyna się o godzinie 15:00 w dniu przyjazdu a kończy o godzinie 10:00 w dniu wyjazdu.\nWięcej informacji na stronie internetowej: www.przystanbialamewa.fajnewczasy.com\nWyświetlenia oferty: 8931.\nZadzwoń 733 228 xxx


Szalona noc / Take Me Home Tonight (2011) | comprardapoxetine60mgsinreceta.biz\nSzalona noc\t/ Take Me Home Tonight\t(2011)\nGrupa młodych i utalentowanych aktorów w tej świetnej, zwariowanej i trochę nostalgicznej komedii, osadzonej w realiach jednej nocy roku 1988. Wszystko zaczyna się od przypadkowego spotkania Matta Franklina ze swoją licealną miłością Tori w centrum handlowym, w którym Matt aktualnie pracuje. To stanowi początek niezapomnianej nocy. Matt i jego kumpel Barry wymyślają szalony plan aby w końcu zdobyć serce ukochanej dziewczyny. Czas pokaże czy na jednej z dzikich imprez Matt uwiedzie tę młodą boginię i czy przetrwa upojną i zgubną noc rozpusty. Już dziś obejrzyj tę szaloną komedię.\nTo, co najważniejsze / Be All and End All, The (2009)\nPochodzący z Liverpoolu Robbie (Josh Bolt) ma piętnaście lat i jest nieuleczalnie chory na serce. Chłopak nie chce umrzeć jako prawiczek i marzy o tym, by przeżyć swój pierwszy raz. Dużym utrudnien...\nI wszystko lśni / Sunshine Cleaning (2008)\nFilm opowiada o trzydziestoletniej kobiecie, która zmarnowała życie na serię nieudanych związków i bezowocną pomoc młodszej siostrze. Kiedyś miała przez sobą świetlaną przyszłość, jednak pechowe de...\nPoznajcie rodzinę Hoover: Olive, siedmioletnia, tłuściutka kandydatka na królową piękności; jej ojciec, Richard, walczący o uznanie "doradca życiowy"; jej mama, Sheryl, która musi przywie...\nSean z przyjaciółmi nie zostają wpuszczeni na najgorętszą imprezę sezonu. Zdesperowani postanawiają zorganizować konkurencyjne wydarzenie.\nPamiętacie Howarda Sterna? Adrian Cronauer (Robin Williams) to prezenter w tym samym stylu: jest inteligentny, dowcipny i piekielnie wygadany. Prowadzone przez niego audycje radiowe natychmiast zys...\n#komedia #dramat #sci-fi\nStar nie marzy o niczym bardziej, niż o wyrwaniu się z małego miasteczka, gdzie mieszka z ojczymem i rodzeństwem. Po kolejnej kłótni domowej decyduje się na ucieczkę, by dołączyć do przypadkowo nap...\nPo katastrofie nuklearnej w Czarnobylu William Szekspir Piąty usiłuje odtworzyć treść zaginionego dramatu "Króla Leara".\n#dramat #komedia #sci-fi


Serbia - Najtańsza przesyłka ekspresowa z FedEx, TNT lub UPS | Paczka za granice\nNajtańsza dostawa do Serbia z FedEx, TNT lub UPS\nWysyłka do Serbia najtaniej! Ekspresowe przesyłki i dokumenty do Serbia.\nWyślij przesyłkę do kraju Serbia\nwysyłka do kraju Serbia\nNa ziemię Serbia możesz wysłać\nPrzesyłki do kraju Serbia dostarczamy z tymi przewoźnikami\nIle czasu zajmuje dostarczenie przesyłki do kraju Serbia?\nMusisz wysłać swój bagaż do kraju Serbia?\nJak wysłać przesyłkę do kraju Serbia?\nWszystkie przesyłki do kraju Serbia dostarczamy za pośrednictwem firmy spedycyjnej UPS lub TNT. Przewoźnik podejmuje dwie próby doręczenia na adres odbiorcy. W przypadku nieudanego doręczenia istnieje możliwość jej odbioru w lokalnym oddziale.\nWysyłka do dowolnego kraju docelowego Serbia nie jest to dla nas problem. Zorganizujemy wysyłkę Twojej paczki do dowolnej metropolii lub innych ulubionych miejsc.\nCo jeszcze robi wysyłając przesyłkę do kraju Serbia Dobrze wiedzieć?\nPonieważ kraj Serbia nie jest członkiem UE, wymagana jest odprawa celna. Jakie dokumenty będą Ci potrzebne?\nCo można, a czego nie można wysłać do kraju Serbia?\nWysyłka leków i żywności do kraju Serbia\nWysyłka papierosów, alkoholu i wyrobów tytoniowych do kraju Serbia\nTeraz nic nie stoi na przeszkodzie, abyś przyniósł paczkę na ziemię Serbia przybył tak szybko, jak to możliwe.\nWyślij paczkę do kraju Serbia\nImportujesz towary z kraju Serbia?\nNajczęściej zadawane pytania podczas transportu paczki do kraju Serbia\nJak wysłać paczkę z kraju? Serbia?\nMusisz dostarczyć paczkę z kraju Serbia do Polski? Nie ma problemu. Wypełnij zlecenie wysyłki, a my wszystko zorganizujemy.\nIstnieje możliwość wysyłki do kraju Serbia Płatność gotówką przy odbiorze?\nNiestety w tym przypadku musimy Cię rozczarować. Na ziemię Serbia nie wysyłamy za pobraniem.\nIstnieje możliwość wysłania walizki z kraju za pośrednictwem Państwa serwisu Serbia do PL\nWysyłka w dowolne miejsce w kraju Serbia


6. Niedziela Wielkanocna (A) - Czekanie na Ducha Świętego | Homilie i rozważania\n6. Niedziela Wielkanocna (A) - Czekanie na Ducha Świętego\nWydarzenia, które Piotr św. nazwał „sprawą Jezusa”, śmierć Zbawiciela na Golgocie i historia Jego zmartwychwstania, są tak samo aktualne dzisiaj, jak wtedy. Chrystus, mając odejść do Ojca, obiecuje zesłać Ducha Św., na którego przyjście pierwsza wspólnota Kościoła czekała z Matką Najświętszą na żarliwej modlitwie. To modlitewne czekanie ma się powtórzyć w Kościele Bożym nad Wisłą, zgodnie z klimatem liturgii ostatnich tygodni przed Zielonymi Świętami.\nZ wszystkich modlitw Ojca św. w czasie jego pobytu w ojczyźnie, modlitwa o przyjście Ducha Św. do Polski była przez Niego wypowiedziana na Placu Zwycięstwa jeszcze płomienniej niż inne: „Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi! Tej ziemi!” (Kazanie na Placu Zwycięstwa 2 VI 1979 r.) Zdaje się, że wszyscy zrozumieliśmy znaczenie tej modlitwy, przecież przy okazji słów Papieża o Duchu Św. — dnia następnego przed kościołem św. Anny — czemu towarzyszyły nasze serca a nawet ręce, Ojciec św. nazwał nas społeczeństwem teologów. Znamy wszyscy słowa Pana Jezusa z ostatniej wieczerzy, że to właśnie Duch Św. przypomina całemu Kościołowi wszystko, co On nam przekazał od Ojca i nauczy nas całej prawdy (J 14, 26) oraz że miłość jednocząca wiernych — jak to przypomina św. Paweł — rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Św. który został nam dany (Rz 5, 5), tworząc z nas trzeci rodzaj ludzkości, nowego Izraela. Duch Św., jak nas poucza Objawienie św. Jana, przychodzi także do wszystkich Kościołów lokalnych ze swymi boskimi darami. On ustanawia w nich pasterzy (Dz 20, 28), wprowadzając je w pełnię chrześcijańskiego istnienia, wartościowania i postępowania.\nDziałanie Ducha Św. dosięga całym swym bogactwem łaski również serca każdego indywidualnego chrześcijanina. On mieszka w nas (1 Kor 3, 14), jesteśmy jego świątyniami. Takie przemożne działanie Ducha Św. widzieliśmy w całym Kościele naocznie, dotykalnie; świadectwem tego Sobór Watykański II, świadectwem tego jest sama osoba obecnego Papieża.\nObecność Ducha Św. odczuwaliśmy również w Polsce. On nam dał takiego Ojca Prymasa, jakiego — zdaniem samego Papieża — Bóg daje raz na tysiąc lat. Duch Św. rozpłomienił w naszej ojczyźnie miłość do Bożej Matki. On tworzy grupy prawdziwej, wewnętrznej odnowy. Dzięki działaniu Ducha Św. mamy dzisiaj w Polsce wielu ludzi, żyjących w stylu Ewangelii. Nie trzeba ich szukać daleko, są oni między nami. Lecz nawet najlepszym z dobrych przypomniał Papież, że nie całkowicie jeszcze przebudzili się w Duchu Św. A cóż mówić o wielu innych?\nWszyscy winniśmy najpierw pamiętać o słowach Pisma św. z Listu do Rzymian, że kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie przynależy do Zbawiciela, bo tylko ci są Chrystusowi, których ożywia Duch Św. (Rz 8, 9, 14). Zapytajmy siebie, czy żyjemy darem łaski odrodzenia z Ducha Św. (J 3, 5), czy pamiętamy, że jesteśmy usprawiedliwieni w Duchu Boga naszego, a moc Ducha Św., przebacza nam grzechy przez posługę tych, których Chrystus nam wyznaczył (J 20, 22—23). Nie zapominajmy, że Duch Św. sprawuje wszystko we wszystkich (1 Kor 12, 11).\nCo dzień przygotowujemy się na przyjmowanie darów Ducha Św.: prawdziwej wiedzy, umiejętności życia Ewangelią, odszukania swego miejsca w zamiarach Bożych, siły wewnętrznej życia niepomniejszonym chrześcijaństwem, charyzmatycznego daru miłości względem Boga i ludzi. Dopiszemy wówczas jeszcze jeden pełen artyzmu rozdział nabożeństwa do Ducha Św. w Polsce, bo piękne i silne są nasze ojczyźniane korzenie również w tym zakresie.\nWzruszeni, czytamy modlitwę hymnu „Veni Creator Spiritus - Przyjdź Stwórco Duchu” w polskim tłumaczeniu sprzed 600 lat:\n„Jenżeś rzeczon Pocieszyciel,\nDarów Boskich Nadarzyciel,\nStudnia żywa, ogień, miłość\nI wszystka niebieska radość”\n(T. Karyłowski, Hymny Kościelne, Pax 1976 s. 30). Wzruszeni, wsłuchujemy się w strofę S. Wyspiańskiego:\n„Zwól przez Cię w Tobie Ojca znać,\nZwól, by był przez Cię poznań Syn,\nZwól w Tobie światłość światu dać,\nZwól z wiarą wieków podjąć czyn” (tamże, s. 32).\nNie mniej czaru jest w prostych odpowiedziach polskiego dziecka, przekazywanych z dawien dawna:\n„Kto cię stworzył? Pan Bóg.\nKto cię oćłkupił? Syn Boży.\nKto cię uświęcił? Duch Święty”.\nIleż piękna jest również we wspomnieniu, którym podzielił się z nami Św. Jan Paweł II, Papież, że jego rodzony ojciec wskazał mu w książeczce do nabożeństwa modlitwę o dary Ducha Św.\nDuch Św. sprawi to, że włączeni łaską i naszym na nią przyświadczeniem w Boży nurt odrodzenia będziemy nowi. Wtedy modlitwa nasza będzie ufna, aż do zawierzenia: „Abba-Ojcze” (Rz 8, 15), praca stanie się nowym życiem (1 Tes 4, 11; Ef 4, 28), a odpoczynek — przeżywaniem obecności Boga we wszystkich wymiarach przyrody i historii.\nW tym tygodniu, w publicznych modlitwach o urodzaje, za wszystkich, którzy się trudzą, by Polska nie była krajem głodnych ludzi, będziemy prosić, według odwiecznego zwyczaju, Ducha Św. o jeszcze jedną łaskę, by spełniało się pragnienie, jakie św. Paweł ujął w zdanie: „Stworzenie wyczekuje objawienia synów Bożych” (Rz 8, 19). Oby każda grudka gleby była dla nas święta, każde źdźbło trawy, każda gałązka drzewa, tym więcej, każda kruszyna chleba! Będziemy się modlić, aby wszyscy, którzy pracują na roli czy także dla roli, odnaleźli w swej pracy ogromną godność i byli przez nas i przez innych właściwie docenieni.\nMatka Boża, którą nazywamy Oblubienicą Ducha Św., Matką życia, Wspomożycielką, dla swojej ziemi — jesteśmy przecież ziemią maryjną — wyprasza dla wszystkich Jej dzieci cud Zielonych Świąt. Powtarzajmy za św. Janem Pawłem teraz, częściej niż kiedykolwiek, słowa modlitwy do Pana: „Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi!” Amen.\nBracie, Siostro - jeśli moje rozważania, refleksje, homilie przynoszą pożytek Twemu życiu,\nzwłaszcza życiu duchowemu, rozwiązując wszelkiego rodzaju problemy, proszę Cię serdecznie - daj temu wyraz w postaci wsparcia budowy Wotum Wdzięczności za 100-lecie Objawień Fatimskich.\nMożesz to uczynić, wpłacając dobrowolny dar serca na konto:\nNazwa banku: Pekao SA, I O. w Tarnowie\nAdres banku: Plac Kazimierza Wielkiego 3A\nNr konta bankowego: 23 1240 1910 1111 0010 4598 6674 Do przelewów zagranicznych SWIFTT: PKOPPLPW\nWłaściciel konta bankowego: Józef Władysław Tabor, ul. Starodąbrowska 33, 33-100 Tarnów\n6. Niedziela Wielkanocna (A) , HOMILIE NIEDZIELNE (A) , WIELKANOC - ROK A\nZ Maryją w Wieczerniku\nCzym jest radość w Duchu Świętym?\nCo znaczy obietnica Jezusa: „...smutek wasz przemi...\nJak Maryja, Wspomożycielka Wiernych, uczy nas chod...\nObietnica Ducha Prawdy\n6. Niedziela Wielkanocna (A) - Czekanie na Ducha Ś...\n6. Niedziela Wielkanocna (A) – Zachowujcie przykaz...\nJak On nas umiłował!?\nHomilia Ks. Bp Andrzeja Jeża z okazji 100-lecia Ob...\nŚwięty Stanisław wzorem Dobrego Pasterza\n4. Niedziela Wielkanocna (A) – Pasterz i owce\nNiepokalane Poczęcie - wolność od grzechu\nSłowo Boże na 4. Niedzielę Wielkanocy - Niedziela ...\nPobożna córka Izraela\nPiękna w człowieczeństwie\nUroczystość Matki Bożej, Królowej Polski\nMiriam – Jej dzieciństwo i młodość\nPosłuchajcie o Maryi\nTroszczcie się o pokarm, który trwa na wielki


Muzeum - Ścieżki Mojego Świata\nKopuła Bazyliki św. Piotra – zobacz Rzym jak na dłoni\nWejście na kopułę bazyliki św. Piotra samo w sobie jest ekscytującym przeżyciem – o ile nie przeraża Was pokonanie 550 schodów, z których wiele nie trzyma pionu.\nPlac Św. Piotra w Watykanie – test na cierpliwość\nPlac św. Piotra i wszystko jasne! Za chwilę wejście do bazyliki, ale… wraz z nami na ten moment czeka jeszcze ok. 1000 innych osób. Szykujcie się więc na dłuższe stanie w kolejse!\nBazylika św. Piotra w Watykanie – potęga kościoła w jednym miejscu\nBazylika św. Piotra w Watykanie to nie tylko miejsce spoczynku pierwszego rzymskiego biskupa, którym był św. Piotr, ale istny skarbiec, pełen dzieł sztuki. Zobaczcie ten oszałamiający przepych.\nKoloseum czyli Amfiteatr Flawiuszów – czy mordowano tu chrześcijan?\nKoloseum czyli Amfiteatr Flawiuszów to kolejna rzymska atrakcja, znana na całym świecie. Do tej gigantycznej budowli dojdziemy wprost z Forum Romanum (fotorelacja z mojej wizyty w Forum Romanum - kliknij link). Do wewnątrz wejdziemy na tym samym bilecie, co do Forum. Oczywiście, jak wszędzie w Rzymie, również i tu musimy...\nForum Romanum – podróż wstecz do starożytności\nForum Romanum to dotyk kultury antycznej w najbardziej dosłowny sposób.\nRzym na weekend – wszystkie drogi prowadzą do stolicy Włoch\nRzym i wszystko jasne. Trudno o inną europejską metropolię, która w tak niezwykły sposób ukazuje historię ostatnich dwóch tysięcy lat. Wieczne Miasto w przypadku Stolicy Włoch to nazwa jak najbardziej adekwatna.\nŻylina to wspaniały punkt wypadowy – wakacje na Słowacji 2020\nŻylina na Słowacji przez kilka wakacyjnych dni 2020 roku stanowiła dla mnie bazę do wypadów na pobliskie pasma górskie.\nZiemia Chełmińska i Dolina Dolnej Wisły – idealne na weekend\nCudne zamki, interesujące zabytki, tajemnice sprzed wieków, malownicze miejsca, rezerwaty przyrody - Ziemia Chełmińska i Dolina Dolnej Wisły są warte tego, by tu przyjechać. Pełne dwa dni wrażeń zapewnione. Brak pomysłu na weekend? Do Wrocławia za daleko, Mechelinki już zwiedzone, Otomin dobrze poznany? Ziemia Chełmińska i Dolina Dolnej Wisły czekają!...\nGdański Szlak Wodociągowy – nowa atrakcja turystyczna stolicy Pomorza\nGdański Szlak Wodociągowy - piątek 27 lipca 2018 r. upłynął nie tylko pod znakiem zaćmienia księżyca, ale i wycieczki tymże szlakiem. Wycieczki pod hasłem „Przestrzenie zmysłów”, zorganizowanej dla fotografów, dziennikarzy i blogerów przez GIWK (Dorota Sawczyszyn, Małgorzata Kowal, Katarzyna Ryszka i Adrian Pudełko) przy wsparciu butiku komunikacyjnego Inntu. Nie mogłem wziąć...


Yooka-Laylee » Gry » Recenzje gier na PS4 i PS3, newsy ze świata PlayStation\n03.05.2017 20:59 Prawie 19 lat temu brytyjskie studio Rare, współpracujące wówczas z Nintendo, zaprezentowało światu swoją nową grę - Banjo-Kazooie. Kolorowa, trójwymiarowa platformówka z odważnymi i pociesznymi bohaterami, złowieszczą Gruntildą, fajnymi rozwiązaniami w rozgrywce i masą rzeczy do zebrania podbiła serca wielu graczy, w tym moje. Wraz z Yooką i Laylee mam okazję sprawdzić czy stara miłość nie rdzewieje.\nNastępcy Banjo i Kazooie wyruszają w podróż. Zwiastun premierowy Yooka-Laylee\n11.04.2017 17:54 Niecałe 20 lat temu posiadacze konsoli Nintendo 64 wcielali się w niedźwiedzia oraz towarzyszącego mu, nieco rozwydrzonego ptaka i ruszali w pościg za przerażającą wiedźmą Gruntildą. Teraz w podróż wyrusza kameleon Yooka i nietoperz Laylee i choć od Banjo i Kazooiego różni ich na pierwszy rzut oka sporo, są to bohaterowie stworzeni w większości przez tych samych ludzi, więc o ducha platformówek z lat dziewięćdziesiątych w Yooka-Laylee można być spokojnym. Zobaczcie zwiastun premierowy gry.\nYooka i Laylee razy cztery. Zwiastun trybu multiplayer\n22.01.2017 14:16 Studio Playtonic Games, twórcy kolorowej platformówki Yooka-Laylee, zdradzili, że w ich nadchodzącej produkcji nie zabraknie także trybu multiplayer. Będzie on składał się z ośmiu różnorodnych mini-gierek, w których będziemy mogli konkurować i współpracować z trzema innymi graczami, jednak jedynie na kanapie. Nic nie stoi na przeszkodzie także, aby wszystkie konkurencje rozegrać samemu, pobijając najlepsze wyniki.\nYooka i Laylee hasają na PlayStation 4\n06.12.2016 13:15 Na kanale PlayStation Access pojawił się klip z rozgrywką z nadchodzącej platformówki od studia Playtonic Games, Yooka-Laylee, prosto z konsoli PlayStation 4. Wystarczy rzut oka na zaprezentowany materiał, aby od razu nasunęły się skojarzenia z popularnymi za czasów konsoli Nintendo 64 Banjo i Kazooie, tyle tylko, że w nieco usprawnionej, choć nadal wesołej i kolorowej, oprawie.\ngamescom ’16: Yooka i Laylee zawitali do Kolonii\n18.08.2016 17:01 Yooka i Laylee to kameleon i nietoperz, którzy będą bohaterami platformówki od Playtonic Games, tworzonej w stylu platformówek z lat '90 znanych przede wszystkim z konsol Nintendo (jak np. Banjo-Kazooie), ale także z PlayStation (Spyro, Crash). Wesoła para postanowiła zawitać do niemieckiej Kolonii, gdzie odbywają się właśnie targi gamescom, oglądajcie więc opublikowany zwiastun i fragment rozgrywki.\nE3 2016: Rozgrywka z Yooka-Laylee\n06.06.2016 22:28 Studio Playtonic Games opublikowało prawie dwuminutowy zwiastun z rozgrywką z Yooka-Laylee, platformówki, która nawiązuje do gier z tego gatunku przede wszystkim z konsoli Nintendo 64, takich jak świetne Banjo-Kazooie.\nPoznajcie następcę Banjo-Kazooie\n01.05.2015 14:25 Banjo-Kazooie oraz sequel o tytule Banjo-Tooie to jedne z najlepszych platformówek jakie ukazały się na leciwej już konsoli Nintendo 64. Potem para bohaterów gdzieś zaginęła, zahaczając jeszcze o kieszonsolkę GBA, aby powrócić na Xboxie 360, jednak w już nieco innej grze.


Rozwój światowej gospodarki i pomocy międzynarodowej nie byłby osiągalny w tak silnym tempie, żeby nie powstanie Internetu. To za jego potrzebą poznanie ludzi po tamtej części globu daje się do jednego kliknięcia. Globalna sieć komputerowa zmieniła rozwiązanie nie tylko zdobywania wiedz, lecz oraz ich wyobrażania.\nDla każdego przedsiębiorstwa być albo nie być mieszkało się posiadanie innej strony internetowej. Papierowa wizytówka nie wystarczy. Chcąc osiągnąć mężczyzn z pełnego świata sprawa do nich przyjść bezpośrednio. Najskuteczniejszym sposobem na obecne jest część internetowa, która przybędzie do miliardów ludzi. Żeby to wprawdzie osiągnąć musi stanowić ona otwarta w języku klienta. Powstaje więc potrzeba tłumaczenia stron internetowych na indywidualne języki.\nStrony największych światowych organizacji są zazwyczaj proste w mało najprostszych językach czyli angielskim, niemieckim, hiszpańskim. Jednakże wybór języka uzależniony istnieje także od kraju, z jakim znana jednostka współpracuje czy chce współpracować. I tu rozwijają się możliwości dla wielu lingwistów. Nauka języka angielskiego nie jest żadnej przewagi. Jeżeli ktoś za to posługuje się biegle językiem islandzkim, hebrajskim, arabskim czy niderlandzkim, może poczytać to sobie jak znaczącą przewagę nad konkurencją.\nWarto zwrócić uwagę na fakt, że artykuły na kartkach internetowych tworzone są językiem prostym, bez zbytniego nagromadzenia specjalistycznego słownictwa. Dokonując więc tłumaczenia stron internetowych ze ważną uwagą należy przyjrzeć się stylowi w którym jest tekst napisany. Odbiorca strony nie może bowiem zorientować się, że nie została ona pierwotnie zapisana w drugim języku.\nAtutem dla lingwisty w tym wyjątku będzie zarówno chociaż podstawowa zgoda na temat tworzenia stron www, lub ich pozycjonowania. Jeżeli sami tej umiejętności nie jesteśmy warto przemyśleć współpracę w tym zakresie. Praca w zasięgu tłumaczenia stron www to walka nie tylko do rozwijania kompetencji językowych, ale też do szkoły nowych wiedz.


Okres Powojenny - Sciaga.pl\npoleca 84% 913 głosów\nBerlin pozostał stolicą Niemiec do zakończenia II wojny światowej w 1945 roku. Na konferencjach w Teheranie, Jałcie i Poczdamie ustalone zostały zasady polityki wobec Niemiec. Już wtedy zdecydowano o podziale państwa i samego Berlina pomiędzy zwycięskie mocarstwa. 5 czerwca 1945 roku obwieszczono objęcie przez Francję. Stany Zjednoczone, Wielką Brytanią i Związek Radziecki najwyższej władzy w podzielonych na cztery strefy okupacyjne Niemczech, na cztery sektory okupacyjne podzielono także Berlin.\nW pierwszych latach po wojnie strefy wpływów alianckich i rosyjskich nie były zbyt wyraźnie rozgraniczone. Później stosunki między ZSRR a pozostałymi aliantami stawały się coraz bardziej napięte i pod koniec lat 40. w historii świata rozpoczął się ponury okres zimnej wojny. Bezpośrednią przyczyną zaostrzenia konfliktu między aliantami a ZSRR była reforma walutowa w zachodniej strefie okupacyjnej i wprowadzenie do obiegu marki zachodnioniemieckiej. Rosjanie nalegali, by w całym mieście obowiązującą walutą była marka wschodnia, jednak rada miasta odrzuciła tę propozycję i wybrała walutę zachodnią. Wzrastające napięcie groziło wybuchem trzeciej, tym razem już atomowej, wojny światowej.\nBerlin znajdował się w samym środku rosyjskiej strefy okupacyjnej i obecność w nim wojsk alianckich była Rosjanom bardzo nie na rękę. Dlatego postanowili odciąć miasto od dostaw z zewnątrz. Zamknęli wszystkie drogi i tory kolejowe wiodące do Berlina z Niemiec Zachodnich. Odcięli również dostawy energii elektrycznej. Berlin dysponował miesięcznymi zapasami żywności, węgla miał na niecałe dwa tygodnie. Rozpoczęła się całkowita blokada miasta.\nokres powojenny Europa po II wojnie światowej sytuacja Niemiec po II wojnie światowej jaka była sytuacja Niemiec po II wojnie światowej napisz jaka była sytuacja Niemiec po II wojnie światowej podział Niemiec na strefy okupacyjne podział Niemiec na strefy okupacyjne 1945


Kuchnia dla leniwych i bez talentu\nWszechobecne gotowanie, przyjęcia i wykwintne potrawy to niemal norma po takich programach jak Master Chef, Kuchenne rewolucje czy Ugotowani. A co jeśli ktoś jest kompletnym beztalenciem?\nNie chowaj pomidorów do lodówki!\nOd lat chowasz pomidory w lodówce? To błąd! Czego jeszcze nie powinnaś trzymać w lodówce?\nRozgrzewające i zdrowe zupy świata\nZupy należą do dań lekkostrawnych i smacznych. W każdym zakątku świata istnieją zupy, które mają leczniczą moc. Poznaj przepisy i zabierz się do gotowania.\nSposób na trwałe zioła zimą\nKochasz naturalne zioła w kuchni, ale boisz się, że ziołowa hossa nie potrwa długo. Mamy na to radę!!!\nNie zapomnij o inulinie!\nŻadna kobieta nie powinna zapominać o inulinie w swojej diecie. Gdzie można jej szukać i po co?\nIdealny deser o tej porze roku. Przepis podesłała nam Margarytka.


Zaskakująca dymisja w Watykanie. A jak będzie w Kościele polskim? – Ks.Tadeusz Isakowicz-Zaleski\nZaskakująca dymisja w Watykanie. A…\nPrzyjmując tę zaskakującą rezygnację, która dotyczy także prawa udziału w konklawe, papież Franciszek pokazuje, że każdy hierarcha musi ponieść odpowiedzialność za złe czyny, zgodnie ze słowami Ewangelii „Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie; a komu wiele zlecono, tym więcej od niego żądać będą”.\nA jak będzie w Kościele polskim? Znów hasło: „Polacy, nic się nie stało”?\nTags: Kościół Watykan dymisja skandale\nPreviousPrevious post:Dr Ewa Kurek o biskupach-gejach w Kościele polskimNextNext post:Pomnik „Rzeź Wołyńska” dłuta śp. Andrzeja Pityńskiego wciąż zakazany