Jak zrobić boot USB\nCzy masz stary nieużywany dysk USB, który po prostu spędzasz w domu? Zamień go w funkcjonalny dysk instalacyjny dla systemu Windows, Linux lub Mac, lub narzędzie do diagnozowania komputera. W poniższych instrukcjach dowiesz się, jak to zrobić.\nMetoda 1 Na dowolnym komputerze .\n1 Otwórz wiersz poleceń. Musisz uruchomić go jako administrator. Kliknij go prawym przyciskiem myszy i wybierz opcję Uruchom jako administrator. Może być również konieczne wprowadzenie hasła administratora.\nSpowoduje to utworzenie rozruchowego dysku USB. Następnie można skopiować zawartość funkcjonalnego instalacyjnego dysku DVD, aby utworzyć przenośny dysk instalacyjny.\nDziała tylko z Windows Vista, 7 i 8.\n2 Otwórz narzędzie do zarządzania dyskami. Możesz to zrobić, podając polecenie diskpart .\n3 Wyświetl podłączone dyski. Wpisz Arkusz , aby wyświetlić wszystkie dyski podłączone do komputera. Wśród nich powinien być twój dysk USB. Zwróć uwagę na numer, który na nim widzisz.\n4 Wybierz napęd USB. Wprowadź wybierz dysk # i zastąp "#" numerem z poprzedniego kroku.\n5 Wyczyść pamięć flash. Zapisz czyste , Menedżer dysków sprawdza integralność dysku USB i usuwa wszystkie dane.\n6 Utwórz partycję rozruchową. Gdy dysk USB jest pusty, wprowadź Utwórz partycję podstawową . Pojawi się komunikat potwierdzający, że operacja zakończyła się powodzeniem.\n7 Wybierz nową sekcję. Wprowadź wybierz partycję 1 i naciśnij Enter. Po otrzymaniu wiadomości potwierdzającej wpisz active i naciśnij Enter. Wybrana sekcja będzie aktywna.\n8 Sformatuj pamięć USB. Wpisz format fs = fat32 . Po naciśnięciu klawisza Enter program będzie działać przez kilka minut (tylko w przypadku małego napędu flash - na przykład w przypadku dysku twardego o pojemności 32 GB, formatowanie SOME może zająć kilka godzin). Postęp będzie wyświetlany jako procent ukończenia.\n9 Przypisz literę do napędu USB. Aby przypisać literę dysku, wpisz przypisz . Następnie wpisz exit , aby opuścić narzędzie Zarządzanie dyskami.\n10 Skopiuj system operacyjny. Po ustawieniu dysku USB jako rozruchu, możesz skopiować pliki instalacyjne systemu operacyjnego, który chcesz zainstalować. Możesz to łatwo zrobić, przeciągając i upuszczając je w swoim ulubionym menedżerze plików.\nAby uzyskać bardziej płynną instalację, skopiuj wszystkie sterowniki, które chcesz zainstalować na płycie.\nMetoda 2 W systemie Windows Vista lub 7 .\n1 Utwórz lub pobierz obraz ISO systemu Windows Vista / 7. Zainstaluj darmowy program do nagrywania, możesz wybrać wiele bezpłatnych narzędzi online. Potrzebujesz programu, który może tworzyć pliki ISO. Jeśli otrzymałeś system Windows 7 jako plik do pobrania ISO od firmy Microsoft, możesz przejść do kroku 2.\nWłóż dysk DVD z systemem Windows 7. Otwórz program do nagrywania i poszukaj opcji, takich jak "Kopiuj do obrazu" lub "Utwórz obraz". Jeśli pojawi się monit, oznacz napęd DVD jako źródło.\nZapisz swój obraz ISO. Wybierz łatwą do zapamiętania nazwę i lokalizację pliku. ISO będzie tak duże, jak kopiowana płyta DVD, co oznacza, że może obsłużyć kilka GB na dysku twardym. Upewnij się, że masz wystarczająco dużo wolnego miejsca.\nTworzenie obrazu ISO może zająć dużo czasu, w zależności od szybkości twojego komputera i napędu DVD.\n2 Pobierz narzędzie do pobierania USB / DVD z systemu Windows 7. Bezpłatne jest dostarczane przez firmę Microsoft. Pomimo swojej nazwy to narzędzie działa również z obrazami ISO w systemie Windows Vista. To narzędzie może działać praktycznie w dowolnej wersji systemu Windows.\n3 Wybierz plik źródłowy. To będzie obraz ISO utworzony lub pobrany w pierwszym kroku. Kliknij Dalej.\n4 Wybierz urządzenie USB. Masz wybór nagrywania obrazu na DVD lub tworzenia dysku USB. Dla naszych potrzeb kliknij Urządzenie USB.\n5 Wybierz swoje urządzenie USB. Upewnij się, że pamięć flash jest prawidłowo podłączona. Aby skopiować instalację systemu Windows, potrzebujesz co najmniej 4 GB wolnego miejsca na dysku USB.\n6 Poczekaj, aż program zakończy operację. Aby prawidłowo uruchomić system, format dysku USB sformatuje, a następnie skopiuje do niego plik ISO. Kopiowanie może potrwać do 15 minut, w zależności od szybkości komputera.\nMetoda 3 W Windows XP .\n1 Przygotuj wymagane oprogramowanie i sprzęt. Będziesz potrzebował programów USB_Prep8 i bootsect.exe, darmowych narzędzi programistycznych dostępnych w Internecie. Potrzebny jest także dysk flash USB o pojemności co najmniej 1 GB i instalacyjny dysk CD lub DVD systemu Windows XP.\nWłóż dysk USB i dysk CD / DVD systemu Windows XP. Zamknij wszystkie otwarte okna Autoodtwarzania.\n2 Rozwiń i uruchom USB_Prep8. Po rozpakowaniu pliku ZIP USB_Prep8 otwórz utworzony folder i uruchom plik usb_prep8.cmd. Spowoduje to otwarcie wiersza poleceń. W tym celu naciśnij dowolny klawisz, aby sformatować dysk USB za pomocą PeToUSB. Uwaga: W Windows 7, musisz otworzyć wiersz polecenia jako administrator, i po prostu uruchom go za pomocą usb_prop8.cmd, w przeciwnym razie to nie zadziała.\n3 Rozpocznij formatowanie. Nie zmieniaj żadnych ustawień w oknie PeToUSB. Po zakończeniu formatowania pozostaw oba okna otwarte i uruchom nową linię poleceń: naciśnij Windows + R i wpisz "cmd".\n4 Rozwiń bootsec. Po wykonaniu tej czynności przejdź do folderu bootsec w nowo otwartym oknie wiersza polecenia. Gdy już to zrobisz, wpisz "bootsect.exe / nt52 Z:". Zamiast "Z" wpisz literę na dysku USB.\nW tym czasie nie można otworzyć żadnych okien z zawartością napędu USB, w przeciwnym razie program zgłosi błąd i będzie trzeba go uruchomić ponownie.\nBootsect kopiuje wszystkie pliki potrzebne do uruchomienia komputera z dysku flash. Po zakończeniu kopiowania pojawi się komunikat "Kod startowy został pomyślnie zaktualizowany na wszystkich docelowych woluminach". Następnie możesz zamknąć to okno i okno PeToUSB. Pozostaw okno usb_prep8 otwarte.\n5 Dostosuj Prep8. Kiedy bootsect zakończy kopiowanie, okno poleceń usb_prep8 wyświetla numerowane menu, aby zmienić niektóre ustawienia. Potrzebujesz pierwszych 3 z nich:\nNaciśnij 1, a następnie Enter. Spowoduje to otwarcie okna Browse for Folder. Wybierz napęd CD / DVD systemu Windows XP i naciśnij przycisk OK.\nNaciśnij 2, a następnie Enter. Jeśli masz już napęd związany z literą T na swoim komputerze, zmień to ustawienie na inną, wolną literę. Wręcz przeciwnie, pozostaw ustawienie bez zmian.\nNaciśnij 3, a następnie Enter. Wprowadź literę przypisaną do napędu flash USB.\n6 Zacznij od kopiowania. Naciśnij 4, a następnie Enter. Zostaniesz poinformowany, że sformatujesz poprzednio wybrany dysk wirtualny. Aby kontynuować, naciśnij klawisz Y. Po zakończeniu formatowania naciśnij dowolny klawisz.\nPodczas kopiowania pliki zaczną być wyświetlane na ekranie. Ponownie zostaniesz poproszony o naciśnięcie dowolnego klawisza. Po chwili otworzy się okno, aby potwierdzić, czy chcesz skopiować pliki TempDrive. Naciśnij Tak i poczekaj około 15 minut. Następnie kliknij przycisk Tak w kolejnych dwóch otwartych oknach.\n7 Rozpocznij instalację systemu Windows XP. W tym momencie dysk USB jest gotowy. Włóż go do komputera, na którym chcesz zainstalować system Windows XP. Najpierw musisz ustawić BIOS, aby uruchamiał się z dysku USB.\nPo wyświetleniu menu rozruchu wybierz opcję 1, aby uruchomić instalację w trybie tekstowym. Zaczyna się zwykła instalacja systemu Windows XP.\nGdy komputer uruchomi się ponownie po pierwszej części tekstowej instalacji, wybierz opcję 2, aby uruchomić drugą część instalacji z graficznym interfejsem użytkownika (GUI).\nPozostaw dysk USB podłączony podczas całego procesu instalacji.\nMetoda 4 Narzędzie do naprawy komputera .\n1 Pobierz obraz ISO płyty Ultimate Boot CD (UBCD). Ten plik można pobrać bezpłatnie tutaj w witrynach programistów. UBCD to zestaw narzędzi diagnostycznych, które mogą być używane przed uruchomieniem systemu operacyjnego. Możliwość posiadania go na jednym dysku USB sprawia, że UBCD jest bardzo praktycznym narzędziem do naprawy komputera. Będziesz także potrzebować Uniwersalnego Instalatora USB, który znajdziesz tutaj. Zapisz go w tym samym folderze, co plik ISO UBCD.\n2 Uruchom uniwersalny instalator USB. Wybierz opcję Wybierz ostateczny rozruch CD z menu. Upewnij się, że lokalizacja pliku jest poprawna w polu. Wybierz literę wybranego dysku flash USB i kliknij przycisk Utwórz.\n3 Uruchom z dysku USB. Po utworzeniu USB możesz uruchamiać i uruchamiać narzędzia diagnostyczne.\nMetoda 5 Mac OS X 10.7 lub 10.8 .\n1 Przygotuj niezbędny sprzęt i oprogramowanie. Będziesz potrzebował co najmniej 8 GB dysku flash USB. Następnie zainstaluj aplikację instalacyjną OS X, dostępną w Mac App Store. Pobierz aplikację i podłącz napęd USB.\n2 Uruchom narzędzie Disk Utility. Znajdź go w folderze Narzędzia (Narzędzia), który znajduje się w folderze Aplikacje. Narzędzie dyskowe pozwala pracować z dyskiem USB. Wybierz dysk USB w lewej ramce, a następnie otwórz kartę Partycja. W menu Partition Layout wybierz 1 Partition.\n3 Wybierz format. Wybierz Mac OS Extended (Journal) [Mac OS Extended (Journaled)] z menu podręcznego. Zapewnia to czytelność dysku na dowolnym komputerze z systemem Mac OS. Kliknij przycisk Opcje i wybierz GUID partycji GUID.\n4 Znajdź plik instalacyjny Mac OS X. To jest plik.app pobrany z Mac App Store. Domyślnie zostanie zainstalowany w folderze Aplikacje. Kliknij go prawym przyciskiem myszy i wybierz opcję Pokaż zawartość pakietu. Otwórz zawartość, a następnie Shared Support. Powinieneś zobaczyć plik o nazwie InstallESD.dmg. Przeciągnij go na pulpit.\n5 Otwórz ponownie Disk Utility. W lewej ramce kliknij napęd USB. Otwórz kartę Przywróć i kliknij przycisk Obraz... obok opcji Źródło. Wybierz plik InstallESD.dmg. W polu Miejsce docelowe przeciągnij nowo utworzoną partycję.\n6 Kliknij przycisk Przywróć. Zanim zaczniesz kopiować, zostaniesz poproszony o potwierdzenie. Aby kontynuować, kliknij Wymaż. Ukończenie całego procesu może potrwać do godziny w zależności od szybkości komputera Mac. Po zakończeniu możesz uruchomić i zainstalować system Mac OS X z dysku USB tak, jakby był napędem DVD.\nJeśli masz jakieś dane na używanym napędzie USB, wykonaj kopię zapasową przed rozpoczęciem.\nJak zainstalować wentylator na komputerze stacjonarnym.\nJak ustalić wersję przeglądarki Internet Explorer.\nJak podłączyć drukarkę do komputera.\nJak usunąć pliki cookie na komputerze Mac.\nJak nagrać płytę DVD.\nJak szybko usunąć wiadomości z Facebooka.\nJak zapisać plik.\nJak podłączyć kable HDMI.


Wraz z Wydawnictwem Świat Książki chętnie Wam oddam jeden, nowy-nowiuteńki, przeznaczony specjalnie na potrzeby zabawy egzemplarz niedawno opublikowanej książki „Idealna żona”. Ja jej nie znam, nie czytałam i chętnie poznam Wasze opinie. A Wydawnictwo gwarantuje świetną fabułę usytuowaną w niesamowitej scenerii:\nI ci, co już przeczytali nie stronią od pochwał:\nBy powalczyć o książkę, należy wypełnić kilka warunków. Oto szczegóły:\n1. Organizatorem konkursu jest autorka bloga Zielono Mi…, a nagrodę ufundowało Wydawnictwo Świat książki.\n2. Konkurs trwa od 5.08.17-13.08.17, do 24. 00. Wynik zostanie ogłoszony 16.08.17. Do 18.08.17 będę czekać na adres korespondencyjny od zwycięzcy. Paczuszkę wyślę zaraz po weekendzie :-)\n3. By powalczyć o książkę, należy: zostawić w komentarzu pod tym wpisem zgłoszenie oraz podać swój adres meilowy. Będzie mi miło, jeśli zostaniecie obserwatorami bloga/profilu fb/g+ i/lub udostępnicie informacje o zabawie. Tutaj umieszczam "wizualizację":\n4. By konkurs został rozstrzygnięty, musi się zgłosić minimum 10 osób.\n5. W zabawie może wygrać jedynie jedna osoba, a udział mogą wziąć osoby, które podadzą jedynie polski adres korespondencyjny (w celu wysłania nagrody).\nAsagao 5 sierpnia 2017 12:26\nBędę pierwsza 😁 Zgłaszam się, bo to może być też dobra książka na deszczowe wieczory 😊\nmoj adres mailowy: edytaaa.d@gmail.com\nWioleta Sadowska 5 sierpnia 2017 20:11\nUnknown 6 sierpnia 2017 18:14\nI ja grzecznie proszę 😊\nKasia 6 sierpnia 2017 21:07\nI ja bym chętnie przeczytała . 📖 kasia.molska@wp.pl\nKatrina 6 sierpnia 2017 23:24\nLilly 7 sierpnia 2017 02:31\nZgłaszam się 😸\nUnknown 7 sierpnia 2017 11:16\nA czemu nie? Zgłaszam się:)\nUnknown 7 sierpnia 2017 11:17\nZaczytana56 MamaDela 7 sierpnia 2017 12:51\nKsiążka ta wydaje się idealna do czytania na ten czas, więc super byłoby ją mieć :)\nGosia 8 sierpnia 2017 11:08\nKatarzyna Leja 9 sierpnia 2017 22:36\nUnknown 9 sierpnia 2017 23:36\nBeata Kandzia 10 sierpnia 2017 01:27\nZ miłą chęcią zgłaszam się i walczę o tę książkę!\nAdres mejlowy: beatakandzia@gmail.com\nUnknown 10 sierpnia 2017 10:09\nUnknown 11 sierpnia 2017 08:05\nZgłaszam się, a co! :) Idealna lektura na zasłużony, zbliżający się urlop :D\nBloga obserwuję jako Sylwia Miedzińska.\nKinoDlaCiebie 11 sierpnia 2017 10:57\nZ przyjemnością przygarnę, przytulę i przeczytam :) Obserwuję blog jako KinoDlaCiebie a FB jako Hania Uchman.\nKinoDlaCiebie 11 sierpnia 2017 10:58\nzapomniałam ;) google+ również jako KinoDlaCiebie\nPeter49 Ceniacyksiazki 13 sierpnia 2017 17:56\nZgłaszam się, chętnie przyjmę i przeczytam!\nAdres mejlowy: peter.49.ceniacy.ksiazki@gmail.com


Bardziej być, niż mieć - Autor zbiorowy - Portal OPOKA\nZMIANY SPOŁECZNE – POSTĘP TECHNIKI, ROZWÓJ PRZEMYSŁU, WIELKA WOJNA – „wykazały jasno, że obecny ustrój gospodarczy jest nieżyciowy, nie spełnia i nie może spełnić zadań przed nim postawionych” – pisze parę miesięcy później Turowicz, nie znajdując odpowiedzi na pytania postawione przez polski kapitalizm lat 30. ani u komunistów, ani wśród socjalistów. Nie wiąże nadziei z „demokratami”, czyli ówczesnymi ugrupowaniami lewicowymi. Faszyzm – stawiając pracę „niemal ponad wartości moralne” i przeceniając rolę państwa, „grożące etatyzmem i socjalizacją i podporządkowujące wszystko jego [państwa] interesowi, nieraz niezbyt określonemu” – jest dla publicysty nieomal tym samym, co komunizm.\nDla 21-letniego Turowicza szansą na – jak będzie pisał w tekstach, które powstaną pod jego piórem za 30-40 lat – „zmianę świata na bardziej ludzki” jest katolicyzm społeczny, oparty na encyklikach „Rerum novarum” Leona XIII i „Qudragesimo anno” Piusa XI. I wynikające stąd „uzależnienie koniecznej przebudowy ustroju od głębokiej przemiany psychiki jednostkowej i społecznej, dalej żądanie bezwzględnej etyki w życiu gospodarczem i społecznem, oraz zachowania hierarchji wartości moralnych i materjalnych”. I choć Stowarzyszeniu, do którego należy, brak sprecyzowanego programu, Turowicz nie ma wątpliwości, że rozgrywka o to, jaki będzie świat, rozegra się właśnie między tymi, którym bliskie są idee katolicyzmu społecznego, a programem „syndykalistyczno-faszystowskim”.\nTurowicz nie poprzestaje na rozważaniach ideowych – na łamach „Życia Technickiego”, wychodzącego we Lwowie pisma studentów uczelni technicznych, w grudniu 1932 r. opisuje sposób organizacji pracy w fabryce samochodów Henry’ego Forda – człowieka, który zainwestował w swoją fabrykę 300 milionów dolarów i zamierzał wypuścić na amerykański rynek ponad milion nowych samochodów, ale rozumiał też, że „liberalny system społeczny zbankrutował na całej linii. Oparty na irracjonalnym założeniu, że celem jednostki jest wyłącznie jej własne dobro, wobec czego jednostka dąży wszelkimi środkami do jak największego zysku, choćby kosztem drugich, liberalizm rozpętał ogromną walkę wszystkich przeciwko wszystkim, walkę, której w dużej mierze mamy »do zawdzięczenia« dzisiejszą sytuację gospodarczą”.\nW REALIACH KRYZYSU GOSPODARCZEGO AD 2012 BRZMI TO WYJĄTKOWO ZNAJOMO, podobnie jak, oparte na książkach Forda, a przekonujące widać Turowicza poglądy, które w tekście przedstawia: „Ustrój gospodarczy trzeba oprzeć na bezwzględnej sprawiedliwości. Każdemu należy się co najmniej tyle, ile warta praca przez niego wykonana, człowiek bowiem ma prawo do swojej pracy. Jedynym celem i racją bytu produkcji jest zaspokojenie potrzeb ludzkości, służenie jej, a nie wyłączny zysk przedsiębiorcy czy kapitalisty”.\nNie jeden Turowicz interesował się tym, jak urządzić świat, co można było zobaczyć w wypełnionej po brzegi sali Mikołaja Kopernika Collegium Novum UJ 1 grudnia 1935 r. Czterysta osób przyszło posłuchać dyskusji „Prądy ideowe współczesnej młodzieży polskiej”, zorganizowanej przez Koło Polonistów. Jak można przeczytać w „Kronice” wydawanego w Lublinie miesięcznika Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie”, przemawiali: Kazimierz Wyka („młody i zdolny krytyk krakowski, o sympatjach lewicowych”), Józef Święcicki („znany działacz katolicki i publicysta”; po wojnie zostanie publicystą „TP”), Jan Bielatowicz (Młodzież Wszechpolska), Jerzy Turowicz („reprezentant obozu katolickiego (Odrodzenie) przeprowadził krytykę współczesnego porządku duchowego”), Tadeusz Jaworski (Myśl Mocarstwowa), Józef Matus („ruch młodochłopski”), Józef Cyrankiewicz („socjalistyczna lewica”; „w bardzo ciekawym przemówieniu podał swój światopogląd i przeprowadził krytykę odmiennych ideologij, stwierdzając, że w stanowisku wobec współczesnej rzeczywistości socjalizm schodzi się z katolicyzmem, mimo całkowicie odmiennych punktów wyjścia i całkowicie odmiennych konsekwencyj”).\nDokładnie za 10 lat historia powie im wszystkim: sprawdzam. A Turowicz i Cyrankiewicz, choć podczas tamtej grudniowej dyskusji wydawało się, że „socjalizm schodzi się z katolicyzmem”, znajdą się po przeciwnych stronach politycznych sporów.\nCHOCIAŻ TUROWICZ POGLĄDÓW NIE ZMIENI, co znajdzie wyraz w jego publicystyce pisanej w chwilach kryzysów i politycznych przesileń, po których świat zmienia swą postać kolejny raz. Wiosną 1947 r., w tekście „Katolicyzm i radykalizm” przypomni: „katolicy muszą pamiętać o swojej olbrzymiej odpowiedzialności, o tym, że są oni powołani do »ratowania« świata”. W 1957 r., w „Tygodnikowym” tekście „W perspektywie Wcielenia”: „Twierdzenie, że religia odwraca człowieka od świata, że człowiek wierzący dba jedynie o zbawienie własnej duszy, nie troszcząc się o sprawy tego świata, a zatem religia jest zaporą na drodze postępu, jest nieporozumieniem. (...) Staranie o wspólne dobro ludzkości, to staranie o wzrost dobrobytu mas i ich coraz bardziej ludzkie życie, staranie o realizację coraz doskonalszych form ustroju społeczno-gospodarczego, jak i ustroju państwowego, o słuszny podział dochodu społecznego, o wzrost sprawiedliwości międzyludzkiej i międzynarodowej, staranie o pogłębienie i upowszechnienie kultury moralnej, intelektualnej i artystycznej”. W pokiereszowanym przez cenzurę tekście ze stycznia 1983 r.\n„Ocalić nadzieję”: „My tu w »Tygodniku« istotnie żyjemy w innym świecie; w świecie, którego kształt i wymiary określają takie wartości, jak godność i prawa osoby ludzkiej, podmiotowość człowieka i społeczeństwa, czyli możność decydowania o własnym losie, demokracja i pluralizm, szacunek dla prawdy, tolerancja dla odmiennych przekonań, rozwiązywanie trudności na drodze autentycznego dialogu”.\nSiła tych samych przekonań tkwiła u podstaw komentarzy ponad 80-letniego naczelnego „TP”, który upominał się o ofiary czystki etnicznej w Bośni i odpowiedzialność wspólnoty międzynarodowej za mękę mieszkańców Srebrenicy i Sarajewa. Który pytał w 1995 r.: „czy niemal 40-milionowe społeczeństwo ma prawo patrzeć obojętnie, tolerować pośród siebie dwieście tysięcy bezdomnych? (...). Czy parafie – nie mówię, że proboszcz, ale wspólnota wiernych tworząca parafię – ma prawo tolerować obok siebie bezdomnych, tak jakby nigdy nie słyszała, co na ten temat mówi Ewangelia, jakby nie znała przypowieści o miłosiernym Samarytaninie?”.\nByć może sam nie pamiętał już wtedy, że w maju 1935 r. napisał na łamach „Dyszla w Głowie” – pisma, gdzie po raz pierwszy w życiu został redaktorem naczelnym: „»Odrodzenie« wychowuje katolickich zawodowców, którzy rozumieją niemożność (...) oddzielania życia od wiary (...). A to dlatego, że mają dyszel w głowie, katolicką orjentację życia i wyczucie najistotniejszych potrzeb człowieka i świata”. Ale to, co było dla niego najważniejsze, jako publicysty i człowieka wierzącego: wiara w człowieka odkupionego przez Boga i przekonanie o osobistej odpowiedzialności każdego z nas za przemianę świata w miejsce ludziom przyjazne – przez kilkadziesiąt lat się nie zmieniło.\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: Polska kryzys społeczeństwo Jerzy Turowicz publicystyka katastrofa posiadanie bycie


Majówka w HOTEL KAROLINKA - Karpacz. Ceny 2023, atrakcje\nHOTEL KAROLINKA w górach to nie jedyne noclegi w Karpaczu z ofertą na majówkę. Poniżej polecane obiekty.\nAtrakcje blisko HOTEL KAROLINKA na weekend majowy\nNiedaleko ulicy Linowej 3b znajdziesz dużo knajpek i ciekawych miejsc miasta Karpacz i okolic!\nMajówka 2023 w hotelu HOTEL KAROLINKA\nWykorzystaj długi weekend majowy 2023 na spędzenie wolnego czasu w Karpaczu. Program pobytu zawiera noclegi w hotelu, wyżywienie i atrakcje Karkonoszy. Zapraszamy na weekend majowy do HOTEL KAROLINKA w górach!


Komisarz Alex: Amok (12) - serial kryminalny\nJakub Wesołowski, Magdalena Walach, Mikołaj Roznerski, Ireneusz Czop\nW spotkaniach erotycznych uczestniczy Piotr i jego żona Marta. Pewnego dnia Piotr trafia do szpitala. Okazuje się nosicielem wirusa HIV. Postanawia zemścić się na znajomych. Giną dwie osoby.\nW podmiejskiej willi grupa znajomych urządza spotkania erotyczne. Uczestniczy w nich m.in. Piotr Majewski i jego żona, Marta. Pewnego dnia mężczyzna trafia do szpitala. Podczas rutynowych badań okazuje się, że jest nosicielem wirusa HIV. Zdesperowany postanawia zemścić się na wszystkich znajomych. Wkrótce giną dwie osoby. Policjanci rozpoczynają poszukiwania sprawcy. Bromski z pomocą Alexa próbuje odnaleźć zabójcę nim zginą kolejne osoby związane z grupą swingersów.\njako Piotr Małecki\njako prezes Jakub Sobieraj\njako Bartek Kmiecik\njako sąsiadka Agnieszki\njako Paweł Kiciński\njako pielęgniarka Edyta\njako lekarka z karetki\njako technik laboratorium kryminalistycznego 2


Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu: grudnia 2013\nW piątek 13 grudnia na dzieci z żagańskich przedszkoli czekała miła niespodzianka. Do Biblioteki zawitał Teatr ART-RE z Krakowa z przedstawieniem Królowa Śniegu na podstawie baśni Hansa Christiana Andersena. Przedszkolaki aktywnie uczestniczyły w przedstawieniu i doskonale się bawiły.\nOkazało się, że wbrew wszystkim przesądom, piątek 13 wcale nie musi być pechowy ;-)\nEtykiety: galeria zdjęć, książki, Oddział dla Dzieci i Młodzieży, Odwiedzili nas, przedstawienie, sztuka, teatr\n14 grudnia uczestniczyłyśmy w wernisażu V wystawy twórczości żagańskich plastyków Świata - Widzenie zorganizowanej przez Centrum Kultury i pana Gustawa Lisa - malarza, fotografa i kolekcjonera ekslibrisów i innych małych form graficznych. Pan Gustaw przyjął na siebie rolę komisarza wystawy.\nSwoje prace prezentowali artyści plastycy:\n17 artystów, 17 spojrzeń na świat i tyle samo sposobów na wyrażenie tego, jak się go widzi. Piękne, ciekawe prace i piękna wystawa. Można ją obejrzeć w Holu Słonecznym do końca stycznia 2014 r.\nOto kilka prac, które udało się sfotografować:\nRzeźba - Jerzy Kupczyk\nZdjęć prac pozostałych artystów nie zamieszczono z powodów technicznych - niska jakość fotek :-(\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 11:10 Brak komentarzy:\nEtykiety: Artystyczny Pejzaż Żagania, galeria zdjęć, Gustaw Lis, malarstwo, rzeźby, sztuka, Uczestniczymy..., wernisaż, wystawa, Żagańscy twórcy\nDo Świąt Bożego Narodzenia jeszcze ponad tydzień, ale my już kolędowaliśmy. 12 grudnia 2013 r. w ramach Poetyckich Koncertów Życzeń odbył się Wieczór Kolęd. Przy wspólnym stole spotkali się Użytkownicy Biblioteki i zespół Stanowianie ze Stanowa. Czytane były wiersze własne uczestników spotkania, utwory poetyckie z zasobów literatury polskiej, poznaliśmy też historię kolęd. Kolędy śpiewane były jako występy solowe i wspólnie. Zespół Stanowianie uraczył nas tradycyjnymi bukowińskimi pastorałkami. Spotkaniu towarzyszyła również drewniana Szopka Betlejemska autorstwa żagańskiego rzeźbiarza Jerzego Kupczyka.\n(Szopka wykonana z drewna przez żagańskiego rzeźbiarza jerzego Kupczyka)\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 10:51 Brak komentarzy:\nEtykiety: galeria zdjęć, Odwiedzili nas, Poetycki Koncert Życzeń, poezja, rzeźby, Święta Bożego Narodzenia, Żagańscy twórcy\nIdąc na sobotni dyżur...\nOgrodzenie przed wejściem do Pałacu Książęcego pokryte szronem i w blasu porannego słońca wyglądało jak "gwiezdny szlak". Nie dało się przejść obojętnie :-)\n(Fot. Urszula Sitarz)\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 00:04 Brak komentarzy:\nEtykiety: fotografia, Pałac Książęcy - siedziba biblioteki, Varia\nZ okazji przypadającej sześćdziesiątej rocznicy śmierci Kornela Makuszyńskiego, w Świebodzinie odbył się XIV już finał Lubuskiego Konkursu Recytatorskiego O Laur Kornela Makuszyńskiego. Do konkursu przystąpiły trzy czytelniczki naszego Oddziału dla Dzieci i Młodzieży. Naszą Bibliotekę reprezentowały czytelniczki Oddziału dla Dzieci i Młodzieży. Z bogatego dorobku literackiego pisarza, dla każdej z dziewczynek wybrany został utwór prozatorski. Hania Kułakowska, ucz. kl. V SP Nr 4 w Małomicach, recytowała fragment utworu Złamany miecz, Sara Rakotoarison, ucz. kl. V SP Nr 1w Żaganiu, fragment Panny z mokrą głową, Wanessa Świerkowska zaś, ucz. kl. IV SP Nr 2 w Żaganiu - fragment powieści Szatan z siódmej klasy. Wszystkich uczestników było 70. Poziom konkursu był wysoki, auczniowie doskonale przygotowani.Jest nam niezmiernie miło, że jedna z naszych Czytelniczek, Hania Kułakowska zajęła II miejsce, którego jej serdecznie gratulujemy :-) Wszystkie trzy dziewczynki świetnie poradziły sobie z recytacją utworów, odważnie wkraczały na scenę, czuły się na niej pewnie i śmiało recytowały wyuczone teksty. Udział w konkursie był dla nich nie tylko wyzwaniem, ale i przygodą z literaturą. Dużym wydarzeniem tego dnia było odczytanie listu, który nadesłała siostrzenica żony Kornela Makuszyńskiego, pani Maria Gluzińska. W liście tym, bardzo miło i ciepło wspominała autora spacerującego zawsze w towarzystwie swoich psów. Był jednym z niewielu, który twierdził „ Że nie ma ludzi złych, a bywają tylko nieszczęśliwi”.\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 00:24 Brak komentarzy:\nEtykiety: galeria zdjęć, Oddział dla Dzieci i Młodzieży, Uczestniczymy...\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 23:46 Brak komentarzy:\nNasze choinki :-)\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 14:40 Brak komentarzy:\nEtykiety: galeria zdjęć, książki, Święta Bożego Narodzenia, wykonane z książek\n04.12.2013 r. zawitał do nas autor książek dla dzieci Grzegorz Kasdepke. Swoją przygodę pisarską rozpoczął od publikowania bajek i opowiadań w magazynie „Świerszczyk”, którego od roku 1995 do 2000 był redaktorem naczelnym. Utwory zamieszczał także w „Ciuchci” „Komiksowie”, pisał scenariusze do programów telewizyjnych dla dzieci oraz dorosłych: Ciuchcia, Budzik, Podwieczorek u Mini i Maxa.\nBajkopisarz Grzegorz Kasdepke za swoje ksiażki otrzymał wiele nagród:\n1. Nagroda imienia Kornela Makuszyńskiego za książkę Kacperiada...\n2. Nagroda Edukacyjna XXI za książkę Co to znaczy...\n3. Nagroda Edukacyjna XXI za książkę Bon czy ton\n4. Wyróżnienie Polskiej Sekcji ibBY za książkę Horror, czyli skąd się biorą dzieci\n5. Wyróżnienie w konkursie na najlepszą książkę roku za książkę Rózga\n6. Małe pióro za cykl książek o Kubie i Bubie\nAutor już od samego początku nawiązał z dziećmi wspaniały kontakt, dzięki swojej pełnej ciepła osobowości sprawił, że aktywność uczestników była ogromna, pytania padały jak strzały z łuku, dotyczyły rodziny, inspiracji do książek, pisarzy których sam lubi i wielu innych tematów.\nW imprezie uczestniczyli uczniowie ze Szkoły Podstawowej nr 7 w Żaganiu. Na spotkanie z ulubionym pisarzem przyjechały również dzieci z oddalonej o prawie 50 km Szkoły Podstawowej w Żarkach Wielkich.\nPisarz doskonale rozumie psychikę małego dziecka, dlatego też każdy kontakt z nim to niezwykła przygoda oraz zabawa z literaturą. Wizyta przebiegła w atmosferze dobrego humoru i świetnej zabawy.\nCzas przeznaczony na spotkanie upłynął bardzo szybko i wszyscy byli zaskoczeni, że to już koniec. Pana Grzegorza pożegnaliśmy gromkimi brawami.\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 12:47 Brak komentarzy:


Zbigniew Ikona - Kresowaty - Wyśpiewać siebie całego\naktualny portret artysty - wykonał Zbigniew Kresowaty\nWYŚPIEWAĆ SIEBIE CAŁEGO\n(W osiemdziesiątą rocznicę Urodzin)\nRozmowa z wybitnym śpiewakiem tenorem\ni artystą malarzem Wiesławem Ochmanem.\nZbigniew Kresowaty; Proszę wybaczyć, ale na użytek tej „rozmowy artystycznej” przytoczę najważniejsze aspekty i fazy Pańskich dokonań oraz najciekawsze strony życiorysu – reszta sama jakby wypłynie w dalszej części tego spotkania. A interesować mnie i czytelnika będzie przede wszystkim nie tylko godność Pańskiej sztuki śpiewaczej, po wielokroć nagrodzonej, ale i jej droga a także repertuar i Pańskie inne działania jak: plastyka oraz działalność charytatywna. Swoją - dziś już nazwaną przez krytykę Wielką, karierę rozpoczął Pan w maju 1960 roku w Operze Śląskiej w Bytomiu. Tutaj przygoda solisty trwała od drugiego roku studiów w krakowskiej Akademii Górniczo- Hutniczej, ponieważ miał Pan już za sobą wiele lekcji u znakomitego profesora Gustawa Serafina, a także uczestnictwo w zespole Pieśni i Tańca AGH oraz uczelnianym zespole „Krakus”. Natomiast już w roku 1958 pojawiły się pierwsze sukcesy solistyczne, czyli odebrał Pan pierwszą Nagrodę w Konkursie Polskiego Radia i „Echa Krakowa” pt. Szukamy młodych talentów” - a także doszło tu główne wyróżnienie podczas Ogólnopolskiego Przeglądu Studenckiego Zespołów Wokalnych, Instrumentalnych i Solistów. Wtedy w ślad za świetnymi recenzjami w mediach ówcześni krytycy muzyczni poczęli zadawać sobie i społeczności muzyczno-artystycznej pytanie; Czyżby przyszły Kiepura? – A dziś jest Pan czołowym tenorem świata, zna Pan całą czołówkę śpiewaczą, a nawet przyjaźni się z takimi jak z: Placido Domingo i Carrerasem, innymi… Dziś nawet reżyseruje Pan i jest w Radzie Programowej Opery Śląskiej – Jest jeszcze kilka innych funkcji, o czym powiemy w dalszej części. Wstępując wtedy na drogę śpiewaczą, idąc przed siebie uparcie i pracowicie, jak mówi nam Herbert „…idź odważnie po złote runo…” – dodałbym w Pana przypadku …wprost na Olimp śpiewaczy - sam z sobą całym.. i czy miał Pan u początku tej drogi w sobie takie maleńkie ważne zapytanie, być może długo towarzyszące – a może nawet do dziś: czy podołam dołączyć do grona, w tym czy dołączę lub przejdę po Kiepurze okrzykniętym wtedy dużo wcześniej mistrzem, piastującym tam na Olimpie ważną funkcję? – To metaforyczne zapytanie. Może zechce Pan zawrzeć swój prywatny stosunek do „Chłopca z Sosnowca” i być może ustawić się tutaj w roli zbyt niecodziennej do tak stawianego kontekstu – Czy, i jak, wtedy oraz jakie, światełko świeciło w tunelu drogi, gdzieś tam daleko? – jakie to było światełko? - czy Kiepura stał na tej drodze? – A może ktoś inny? – On zaczynał na Śląsku – Pan także w Państwowej Operze Śląskiej – podobny start(?), ale potem nastąpiło chyba rozwidlenie(?) – czy był to dla Pana idol, wzór, autorytet sprzyjający tym początkom lub stawiającym wielka poprzeczkę wzwyż?…a może inne autorytety i moce dopomogły? – Muza? – Bóg? - Czy można tutaj wprost zadać Panu pytanie o towarzysza życia, także tego prywatnego, lub nawet pytanie Boga? – a to ostatnie byłoby długie pytanie, a więc tylko dotykam godności sztuki, bo śpiewa Pan także tych „starych mistrzów”, nawet tych oratoryjnych, których śpiewa się w miejscach sakralnych - może i tutaj coś Pan jeszcze doda? – Bardzo proszę.\nWiesław Ochman: Sadzę, że ważnym elementem wszystkich zmagań myślowych dotyczących własnej osoby, a także rozważań na temat własnej drogi życiowej jest miejsce w którym nam przyszło spędzić młodość w myśl zasady „czym skorupka za młodu”…itd. Jestem przekonany, że inaczej patrzy na swoje życie i na podsumowania swoich dokonań, ktoś którego młodość przebiegała wśród pałacowych wnętrz a inaczej ten którego domem była ulica. Nie znaczy to oczywiście że ten chłopak z ulicy jest pozbawiony szansy aby w przyszłości spacerować po pałacowych parkietach. Moja młodość upłynęła w pięknym otoczeniu na biednej warszawskiej Pradze, gdzie hrabiów było jak na lekarstwo za to różnych „elementów” pod dostatkiem. W pamięci pozostał mi jednak i dom trzypiętrowy, w którym mieszkaliśmy, i piękny ogród pełen dzikich róż pachnących najpiękniej na świecie, bzów kwitnących bielą i fioletem, akacji i kasztanów…Często wspominam właśnie ten ogród także dlatego, że był miejscem naszych zabaw i pierwszej lekcji życia. Lubiłem przeglądać książki zwracając szczególna uwagę na ilustracje. „Skarbczyk” autorstwa Jana Matejki z pięknymi reprodukcjami naszych królów i książąt był ulubioną książką oprócz bogato ilustrowanej baśni o siedmiu krukach i ich dzielnej siostrze. Później ważną lekturą było dla mnie „Serce” Edmondo de Amicisa. Od Matejki dowiedziałem się o tym, że na świecie jest coś takiego jak opera, gdzie ludzie pięknie śpiewają. Mama znała na pamięć prawie cały „Straszny Dwór” Moniuszki i często śpiewała bratu i mnie piękniejsze fragmenty. Mówiła też o Janie Kiepurze, który już wówczas był legendą. Usłyszałem Jego głos dopiero na studiach kiedy to władze, po tzw. „odwilży” odblokowały zakaz prezentacji jego dokonań wokalnych. Kiepura miał niezwykłą radość śpiewania i czułą publiczność. Był w moim przekonaniu w pewnym sensie prekursorem popowego wykonawstwa. Mam tutaj na myśli zainteresowanie tłumów występem artysty. To on pierwszy śpiewał z balkonów na dworcach, przy powitaniach, itd. On w szczególny sposób usunął barierę oddzielającą często artystę od publiczności. Kiepura niejako :”wszedł” w tłum dlatego publiczność odnosiła wrażenie, że jest on jednym z nich z tą różnicą, że ma wspaniały głos. W roku 1957 zapisałem się do Ogniska Muzycznego i rozpocząłem naukę śpiewu u prof. Gustawa Serafina, który mieszkał na ul. Pędzichów w Warszawie. To miejsce na następne lata stało się moim drugim domem. Profesor nie tylko nie brał ode mnie żadnych pieniędzy, ale wraz z żoną panią Ewą, która mi po lekcjach akompaniowała – dożywiali mnie. W pokoju bawił się młodziutki miły chłopczyk, obecnie wybitny organista i profesor Akademii Muzycznej w Warszawie – Józef Serafin. Do profesora na lekcję śpiewu przychodzili też znani aktorzy : Janusz Zakrzeński i Jerzy Zelnik... Po roku nauki wygrałem Konkurs „Echa Krakowa” i Polskiego Radia Pt. „Szukamy Młodych Talentów”, o którym Pan wspomniał. Poznałem wówczas Jerzego Parzyńskiego redaktora z „Echa Krakowa”, współtwórcy tego konkursu. Bacznie obserwował moją karierę wraz ze swoją mamą znaną z okresu przedwojennego śpiewaczką oraz zoną Teresą – muzykologiem z zawodu. Ich życzliwość, a także pozytywne relacje prasowe pana Jerzego na mój temat, kiedy pracowałem w Bytomiu, a później w Operze Krakowskiej, utwierdziły mnie w przekonaniu, że idę właściwą drogą. Mój profesor śpiewu Gustaw Serafin zawsze powtarzał, że nie należy nikogo naśladować w sztuce, bo zawsze będzie to albo nieudana kopia, albo zatracimy własne wartościowe cechy artystyczne, które naśladując gotowe wzorce nie będą się mogły samodzielnie rozwijać. Po konkursie w Szczecinie w 1958 roku redaktor pan Jan Kruszona z\n„Kuriera Szczecińskiego” zamieścił moje zdjęcie z tytułem „Czyżby przyszły Kiepura?”\n– Po takim tytule, po powrocie do Krakowa , rzuciłem palenie papierosów. Zresztą po moim debiucie na scenie Opery Śląskiej jedna z gazet zatytułowała recenzję z tego przedstawienia „Polski Caruso”. To są bardzo miłe rzeczy, i jak teraz po latach wiem bardzo ważne określenia dla młodego śpiewaka. Jan Kiepura budzi mój szacunek i podziw – skoro już pan tak pyta, ale nie był i nie jest moim idolem. Jest natomiast unikalnym śpiewakiem, którego zawsze chętnie słucham podobnie jak i innych wielkich artystów, których sztuka jest wyjątkowa i w sensie wokalnym ponadczasowa. Kiedyś w „Deutsche Oper” w Berlinie śpiewałem partię Alfreda w „Traviacie” G. Verdiego u boku Teresy Żylis – Gary. Za pulpitem stał jeden z najsłynniejszych dyrygentów nie tylko operowych: de Fabritis i zaszczycił mnie szeregiem komplementów porównując mnie do wielu sław. Sprawiło mi wtedy to wielką przyjemność, ale jednak duma narodowa kazała zapytać dlaczego nie wymienił Jana Kiepury. Spojrzał na mnie zdziwiony i powiedział : „ – Przecież to był aktor filmowy, który pięknie śpiewał…” - Oczywiście wyjaśniłem wtedy maestro de Fabritisowi znaczenie wokalistyki Kiepury, który istotnie nie śpiewał zbyt długo na scenach operowych ale podniósł do rangi wielkiej sztuki pieśń o charakterze popularnym. „Brunetki, blondynki” czy „Ninon” są tego doskonałymi przykładami. Podziwiam bez zastrzeżeń sztukę Enrica Caruso. Jest ze względu na barwę głosu i jego spiżowy charakter niedościgłym wzorem możliwości ludzkiego głosu, ale także i Maria del Monaco. Na pewno mój podziw, swoją sztuką, budzi wspaniały Franco Corelli. Śpiewał naprawdę nadzwyczajnie. Także i moi współcześnie działający ze mną koledzy : Pavarotti, Domingo, Carreras i kilku innych, dostarczają mi wiele przeżyć swoją sztuką. Mówię o tym, bo odzywa się tutaj moje dzieciństwo na Pradze warszawskiej. Wszyscy mieliśmy po równo, a najczęściej równo biednie. Stąd pewno bierze się we mnie brak zazdrości i raczej podziw dla cudzych osiągnięć, co zachęcało mnie np. do wytężonej pracy muzycznej pod kierunkiem prof. Marii Szłapak, prof. Sergiusza Nadgryzowskiego i prof. Jerzego Gaczka. Jeżeli już pan pyta o drogę – powiem, że nie była łatwa! – Musiałem przede wszystkim przecież opanować języki obce, szereg partii operowych o szerokim wachlarzu od Mozarta po Wagnera, a także szereg utworów oratoryjnych, bo takie są wymogi stawiane współczesnemu śpiewakowi operowemu. Wspomniałem tutaj nazwiska wybitnych śpiewaków nie bez kozery ponieważ po latach śpiewania doszedłem do wniosku, że oprócz działalności pedagoga w sferze techniki wokalnej, ktoś kto osiągnął sukcesy w tym zawodzie musi nosić w sobie te przysłowiową „iskrę Bożą”, aby móc porwać innych swoją sztuka. Myślę i wierzę, że istnieje jakaś sprawcza, lub jak inni chcą Bóg, ale przecież nie ten z obrazów dawnych mistrzów, tylko ten niewyobrażalny Absolut, który milcząco do nas przemawia i konstrukcją kosmosu i istnieniem praw fizyki podobno obowiązujących we wszechświecie i obdarzaniem talentami, a także takim a nie innym kolorem płatków dzikiej róży w moim młodzieńczym ogrodzie przy ulicy Ząbkowskiej 48 na warszawskiej Pradze, z której tak naprawdę jeszcze nie wyjechałem…\nZ. K. – Tak! - to jest naprawdę ciężka droga, jak pisze i uzasadnia to np. krytyk Józef Kański w wydaniu „Mistrzowie sceny operowej” PWM Editio 1998 w te słowy: „Ciężka i pracowita wielce była droga, która chłopca z warszawskiej ulicy Ząbkowskiej zawieść miała aż na wielką scenę nowojorskiej metropolita Opera, a potem o mediolańskiej La Scali – szczyty marzeń każdego śpiewaka...” Tak! – ale dygresyjnie spytam: jakim sposobem znalazł się Pan w Szczawnie Zdroju w Technikum Zdobnictwa Ceramicznego?- i kończąc je pięknie z wyróżnieniem, a później nastąpiły studia na AGH w Krakowie? - Co powiodło Pana w taki zakątek jak Szczawno? – czy nie czasem pewien pragmatyzm rodziców? w stosunku do całego przyszłego życia, na takie zabezpieczenie się w innym zawodzie? – Spotykamy się dziś, tj. 12 października, po Pańskim Koncercie wraz z zespołem kameralnym w Szczawnie Zdroju w Teatrze Zdrojowym Muzycznym im. Henryka Wieniawskiego, i widzę że wiele osób podchodzi, podaję ręce, zgaduje na per „ty” lub po imieniu do Pana…\nW. O. : Wspomniałem już o swoich zainteresowaniach plastycznych, które towarzyszyły mi od dzieciństwa. Śpiew też, bo kiedy miałem cztery lata stawiano mnie na krześle i podobno z wielkim uczuciem wykonywałem przedwojenny przebój „Chryzantemy złociste”. Pamiętam, że po pierwszych nagraniach niezapomnianym Stefanem Rachoniem i Jego Orkiestrą polskiego Radia, spotkałem znajomego z naszego domu przy Ząbkowskiej, wiekowego już Pana, uściskał mnie i powiedział; „Wiesiu słyszałem Cię w radiu. Śpiewałeś pięknie, ale tak jak wtedy te „Chryzantemy…” - to chyba już nigdy Ci się nie uda!...” - Warszawa po wojnie była zburzona, transport był kłopotliwy i niebezpieczny. Obwieszone ludźmi tramwaje, prywatne samochody ciężarowe przewożące ludzi, to było nie lada wezwanie dla matek dbających o swoje dzieci. Niemal codziennie zdarzały się tragiczne wypadki. Tak więc moja chęć poznania tajników plastyki i pragmatyzm w ocenie sytuacji w Warszawie, gdzie przecież każdego dnia miałbym dojeżdżać do szkoły w tych niebezpiecznych warunkach, tak spowodowały że moja mama i moja wychowawczyni ze szkoły podstawowej pani Jadwiga Chwalińska – Bochonko zdecydowały, że powinienem pojechać do Bolkowa do szkoły o charakterze plastycznym. Miały rację! – Bolków był dla mnie wspaniałą szkołą życia. Miałem 13 lat, tęskniłem za domem, ale wszyscy byliśmy zżyci, a urok tego miasta nad którym górował Zamek Bolka I pozostał aż do dzisiaj w mojej pamięci. Boksowałem w „Spójni” Jawor w wadze papierowej, nie ze względu na wątpliwą przyjemność okładania nieznajomego chłopaka pięściami i otrzymywania w zamian podobnych oznak sportowej walki, ale z powodu dodatkowych racji żywności. Nie przepadałem za tym zajęciem, choć w szkole podstawowej zawsze stawałem w obronie koleżanek i kolegów. Umawialiśmy się po lekcjach na załatwienie porachunków w ruinach sąsiadującego ze szkołą budynku i nierzadko wracałem do domu poobijany ku utrapieniu mojej mamy. Bić się nie lubię i uważam tę czynność za echo pierwotnych zachowań dzikusów. Sądzę, że po to człowiek zna mowę – jeden z największych cudów życia, aby móc wszystko wyjaśniać i porozumiewać się, a używanie rąk i nóg do bijatyk zniża ludzi do tzw. bydlęcego poziomu. Co innego boks jako sport, w którym są reguły i zasady. Ring jednak jako miejsce nawet szlachetnych pojedynków na pięści nie budził mojego zachwytu nigdy. Przyznaję jednak, że Walii bokserskie oglądam i inne dziedziny sportu, także, bo fascynuje mnie brak logicznej reżyserii w zmaganiach zawodników. Oczywiście wiem, że jest taktyka, waleczność, odpowiedzialność przed kibicami, ba! - nawet przed narodem i nagle drużyna, która do przerwy przegrywała 3:0 wygrywa mecz i to na wysokim szczeblu rozgrywek 4:3. Piłka nożna jest także pięknym sportem! – Notabene, i kiedy przeniesiono szkołę plastyczną o profilu ceramicznym do Szczawna Zdroju, znalazłem się tam razem z kolegami i tak tam powstała drużyna piłkarska. Wybrano mnie kapitanem reprezentacji szkoły i to była pierwsza skromna, ale jednak lekcja „posiadania władzy”. W Szczawnie Zdroju chodziliśmy z internatu do szkoły w kolumnie „czwórkami’. Z okazji ważnych świat państwowych dostawaliśmy lepsze jedzenie, a na urodziny towarzysza Józefa Stalina przywódcy Kraju Rad – to już smakołyki. W Szczawnie poznałem całą wtedy panującą hipokryzję polityczną. Zmarł Stalin i wysłano mnie bodajże do komitetu powiatowego po czerwone wstążeczki z nadrukowanym profilem Stalina. Wszyscy mieliśmy je nosić w klapie. Człowiek, który mi je wręczał płakał co mnie okropnie zdziwiło bo dorosłych płaczących widziałem do tej pory jedynie w czasie wojny. Jednak w 1956 roku stwierdzono tzw. „kult jednostki” i ten sam szczerze płaczący działacz jeździł z odczytami po kraju szczerze informując „towarzyszy” o nadużyciach Stalina. Okres pobytu w Technikum Ceramicznym w Szczawnie Zdroju wspominam z rozrzewnieniem. Interesowałem się już wówczas twórczością Adama Mickiewicza. Powstało kółko zainteresowań życiem i twórczością Wieszcza. Wykonywałem planszę ukazującą jego podróże, recytowaliśmy Jego utwory. Próbowaliśmy wystawić jakąś sztukę o pracy, wojnie i rewolucji październikowej. Były próby, które bardzo lubiłem. Miałem już pewne doświadczenie sceniczne ponieważ w Bolkowie każda klasa, co pewien czas, była zobowiązana do przygotowania tzw. części artystycznej na sobotni\nportret wczesny artysty tenora i malarza wykonał : Zbigniew Kresowaty\n„wieczorek” połączony z tańcami. Układaliśmy teksty i śpiewaliśmy piosenki, wówczas bardzo popularne – dziś prawie zapomniane. Czas płynął a po ukończeniu Technikum Ceramicznego w Szczawnie – Zdroju otrzymałem Dyplom Przewodnika Nauki i Pracy Społecznej i choć nie jestem dziś pewien czy ten dyplom miał taka właśnie nazwę, to na pewno miał znakomity wpływ na moja przyszłość ( tu się uśmiecha), bo zostałem przyjęty bez egzaminu wstępnego na jedną z najlepszych uczelni, a mianowicie na Akademię Górniczo – Hutniczą w Krakowie na Wydział Ceramiczny. W Krakowie na studiach poznałem moją przyszłą żonę rodowitą krakowiankę Krystynę Prus – Więckowską, która podobnie jak i ja występowała w Zespole Artystycznym AGH kierowanym przez Wiesława Białowąsa,. Dyplom otrzymałem w 1960 roku i ówczesny mój promotor prof. Tomasz Kuroś powiedział mi wówczas ; „ Panie Ochman niech Pan idzie do tej opery i spróbuje…” – I tak próbuję do dziś. ( tu się śmieje)\nZ. K. – Podejmował Pan także własne autonomiczne decyzje artystyczne, nazwijmy je „wędrownicze”, w poszukiwaniu celu ostatecznego. Na czym taki wybór polega? – o ile on już jest. Na scenie Państwowej Opery Śląskiej w Bytomiu śpiewał Pan tylko 3 sezony, w tym wiele odpowiedzialnych partii m. In. Edgara w „Łucji z Lammermooru”, kontynuując dalszą naukę muzyki w prof. Marii Szałapak. Jesienią 1963 roku przeniósł się Pan do Teatru Operowego w Krakowie, a już rok później wrócił do rodzinnej Warszawy, gdzie otwierał swoje podwoje odbudowany z gruzów Teatr Wielki. To „świątynia sztuki”, mówię to celowo Świątynia, otwarta w listopadzie 1965 , która dała Panu na pewno punkt zwrotny w karierze – Bo tak na prawdę tutaj właśnie uzyskuje Pan wielki entuzjazm publiczności w roli Jontka, a tym samym pochwały krytyki, i co ważne i tego zagranicznego środowiska opiniotwórczego. W tym samym sezonie śpiewa Pan także, z wielkim powodzeniem, tytułową rolę w „Fauście”- a jak „Faust” w/g Goethego, to ocieranie się o sferę Boga, jakby go nie grać - czy to w teatrze operowym – muzycznym, czy scenicznym... To Faust posłał Pana na deski do Berlina, wtedy Zachodniego, do słynnej Opery, gdzie w styczniu 1967 wykonuje Pan partię Turiddu na premierze „Rycerskości wieśniaczej”, żeby znaleźć się później w Monachium na Festiwalu Operowym śpiewając „w Trafiacie”, a w Hamburgu w „Tosce” we wrześniu 1967. A później posypały się, jak z rękawa boskiego, dalsze zaproszenia ze świata muzycznego. Może Pan dziś, z perspektywy czasu, już po swoim Jubileuszu 50 - lecia pracy twórczej, który trwał osiem dni a odbył się na Śląsku, zresztą nie tak dawno, wysnuć własne wewnętrzne dygresje to tych lat pracy twórczej najważniejszej, i powiedzieć więcej w największym metafizycznym doznaniu, „stawiania nóg” na tylu scenach, zostawiając te trwałe ślady na pierwszych progach do Góry Olimp, która przecież jest śliską taką szklaną górą…A wręcz czego potrzeba do takiej wspinaczki - oprócz talentu? – to byłaby raczej recepta(?) dla młodych talentów, gdzie pośród nich, co kilkadziesiąt lat, rodzi się właśnie ten jeden naznaczony „palcem boskim”.\nW. O. : Do Opery Śląskiej zaangażował mnie znakomity wówczas dyrygent Włodzimierz Orficki. Na umowie o pracę istnieje, o dziwo! , data 1 maja 1960 roku. Czyli wziąłem się do roboty, jak się to wtedy wszem i wobec mówiło, zwłaszcza w święto „klasy robotniczej’ i nie żałuję! ( tu się mocno uśmiecha) – Opera Śląska dala mi na prawdę bardzo wiele. Tutaj nauczyłem się „chodzić” po scenie, tutaj kształciłem się muzycznie dzięki pani prof. Marii Szłapak. Przez trzy sezony iście opanowałem i zaśpiewałem bodajże 9 dużych partii operowych. To była swego rodzaju taka akademia operowa. Tutaj na Śląsku wystąpiłem po raz pierwszy na estradzie a mianowicie w Filharmonii Śląskiej pod batutą wielkiego mistrza jakim był Karol Stryja. A jeżeli chodzi o powód mej rozłąki z Operą Śląską w Bytomiu to był tzw. przyziemny ale życiowo ważny : czyli brak mieszkania. Po prostu znudziło mi się wtedy koczowanie w pokoju przejściowym w „kołchozie” operowym, tym bardziej, że już zamierzaliśmy się pobrać z Krystyną koleżanką ze studiów na AGH. Jeden sezon śpiewałem w Krakowie włączając do swego repertuaru partię Cavaradissiego w „Tosce” G. Pucciniego oraz „Młodego Króla” w operze „Hagith” K. Szymanowskiego. Wówczas szefem opery i operetki w Krakowie był Kazimierz Kord. Po roku byłem już w Warszawie, do której zaprosił mnie ówczesny dyrektor Opery Warszawskiej Bohdan Wodiczko. Tak więc, rok 1965 był niezwykle ważny w mej pracy artystycznej a także w życiu osobistym. W tym roku bowiem urodził się nasz syn Maciej, a także nastąpiło długo oczekiwanie, jak pan tutaj już zasugerował, otwarcie Teatru Wielkiego w Warszawie. Na urodziny naszej córki Małgosi czekaliśmy 7 lat. Podczas premier Teatru Wielkiego w Warszawie, na Jego otwarcie… śpiewałem partię Jontka w „Halce” Stanisława Moniuszki. Dyrygował Zdzisław Górzyński, któremu bardzo wiele zawdzięczam, reżyserował Bronisław Dąbrowski, a scenografię opracował prof. Andrzej Stopka, który uczył mnie jak zachowuje się góral, ciągle przy każdej okazji powtarzając : „…na pewno wyjedziesz za granicę – najlepiej do Wiednia” – Trzeba wiedzieć, że wówczas każdy wyjazd był szalenie skomplikowany, ale pan profesor niewiele się pomylił, bo zamiast do Wiednia udałem się do Berlina. Tam przedstawienie zebrało pochlebne recenzje zarówno w kraju jak i za granicami. Dostałem różne propozycje i zadebiutowałem w Deutzche Staatoper wówczas, w Berlinie Wschodnim, w partii Turiddu w „Rycerskości wieśniaczej” P. Mascagniego. Tam usłyszał mnie znany impresario Robert Schulz, który ogromnie pomógł mi w karierze. Był to na prawdę wyjątkowy człowiek na mej drodze. Jako impresario bardziej interesował się rozwojem młodych talentów niż własnymi zarobkami. Dzięki niemu zadebiutowałem także za tzw.„żelazną kurtyną” na słynnym festiwalu w Monachium, a następnie w Hamburgu, gdzie w „Tosce” Szarpią był legendarny już wtedy baryton Tito Gobi. Jeżeli chodzi o mój Jubileusz 50 lecia pracy artystycznej, to został on przygotowany bardzo starannie w Operze Śląskiej w Bytomiu oprócz wielkiej radości, gdyż nastraja to refleksyjnie. Odpowiadając na pana pytanie muszę stwierdzić, że nie ma żadnej złotej, magicznej, metody na zrobienie takiej czy innej kariery. Podstawowym elementem powodzenia śpiewaka w tym zawodzie jest głos. To jest niezastąpiony instrument i niezależnie od okresów przez jakie przechodziła opera i na pewno przechodzić będzie ; a więc, okres dyrygentów, reżyserów, którzy nie rozumieją libretta, bo nie znają języka, w którym jest ono napisane i reżyserują „ jak Bóg da”, następnie po przez zawodowych uzdrawiaczy spektakli operowych i różnego autoramentu szarlatanów i domorosłych znachorów sztuki operowej…Całą bazą każdego przedstawienia operowego jest śpiewak i jego głos. Wystarczy sobie wyobrazić „strajk” śpiewaków i co zostanie z przedstawienia operowego? – najwyżej tzw. numery orkiestrowe i akompaniament. Dlatego też zawsze budziło mój sprzeciw przedmiotowe traktowanie artystów śpiewaków przez reżyserów, którzy mogą być częściowo usprawiedliwieni ze swej niewiedzy na temat pracy opery, choć przecież jak się nie wie to się nie musi tego robić… i niektórych dyrygentów, którzy uważają śpiewaków za autorytety do wytwarzania dźwięków. Praca i ciągłe doskonalenie warsztatu zarówno wokalnego jak i aktorskiego, poszukiwanie nowych środków wyrazu we własnym głosie, dyscyplina i regularność w pracy, a także korzystanie z doświadczeń innych, ale nie ślepe naśladownictwo i jednak, co podkreślam – pokora! Wobec zawodu, który uznać można za jeden z najtrudniejszych w obszarze sztuki i na koniec: łut szczęścia oraz telefony do impresariów a także cierpliwość – to na pewno dodatkowe elementy, które nie gwarantują kariery, ale ja uprawdopodabniają.\nZ. K. – Może zechce Pan głównie nawiązać do swych fascynacji co do cennych Pieśni neapolitańskich, sycylijskich? – W rozległym repertuarze Pana znajduje się szczególnie ważka pozycja partia śpiewacza Arriga w zapomnianej przez dłuższy czas operze Verdiego „Nieszpory Sycylijskie”, bo powtórzę, śpiewał ją Pan już w roku1969 w Hamburgu w teatrze, z którym wtedy na szereg sezonów związał się jakby stałą współpracą, potem w Paryżu a w roku 1975 tam właśnie tą partią zadebiutował i z wielkim sukcesem na scenie nowojorskiej Metropolita Opera, o czym wspominaliśmy. Dodam, że na tej słynnej scenie kreował Pan także rolę Leskiego w „Eugeniuszu Onieginie”, Dymitra Samozwańca w Borysie Godunowie” oraz w roku 1985 księcia Glicyna w „Chowańszczyźnie”- A trzy lata później wkroczył Pan na scenę mediolańską… Ale wracając do tych fascynacji neapolitańskich oraz wybrzeża południowo słonecznego, których jest bardzo wiele, udziela się to jak oglądam, w twórczości malarskiej. Powiem nawet zdecydowanie, że są to klimaty: łagodne, niezwykle melodyczne, o zaśpiewie i semantyce tamtejszych krajobrazów…słoneczne, kto wie czy nie melancholijne nawet. Opowiadał Pan na koncercie jak powstają te okienka plastyczne: pejzaże bardzo fascynujące a nawet intrygujące swoją odrębną kolorystyką, a także aksamitną fakturą metafizyczną, choć faktury zewnętrzne są czasem na Pańskich obrazach chropowate – powstają w dość specyficzny sposób, trochę relaksacyjny, gdzie leżąc na podłodze w hotelu łamie Pan niejeden pędzel – To bardzo interesujący sposób odbierania sobie tych doznań. Może Pan to w powiązaniu z w/w kreacjami śpiewaczymi skomentować – doprawić? – gdyż Odbywają się liczne wystawy Pańskich dzieł, przy okazji koncertów i nie tylko, w różnych galeriach znanych nie tylko w Polsce - pamiętam wernisaż i atmosferę w galerii „SD” – Wilanów, u Pań Elżbiety Sawczak i Marii Dziopak i w innych autorskich.\nW. O. : Jak już pan pytał o Arrigę - Powiem, że miała ta partia śpiewacza szczególne znaczenie w mej karierze. Oprócz Hamburga i Paryża debiutowałem tą partią w MET, gdzie przez kilka sezonów śpiewałem nie tylko „Nieszpory Sycylijskie”, ale oprócz wymienionych przez pana czyli „Eugeniusza Oniegina” i „Borysa Godunowa’ oraz „Chowańszczyzny”, także Turiddu w „Cavallerii Rusticana” i Borysa w operze Janaczka „Katia Kabanowa”. Pieśni Neapolitańskie mają jedną wspaniałą cechę. Myślę, że są to pieśni pisane nie tylko talentem, intelektem ale także sercem, że tak powiem, i często tęsknotą. Wiele z nich powstało w okresie wielkiej emigracji Włochów do USA. Mają one swój niepowtarzalny nastrój i są bardzo wokalne, co nie znaczy że łatwe do śpiewania. Często te pieśni niektórzy kompozytorzy dedykowali wspaniałym gwiazdom opery takim jak; Enroco Caruso czy Beniamino Gigli… Te pieśni były elementem mojej edukacji wokalnej ponieważ mój profesor śpiewu wspomniany Gustaw Serafin uważał, że właśnie one „otwierają” głos powodując jego prawidłową emisję, także poprzez śpiewność języka włoskiego. Wystarczy zaśpiewać : „baczność Stefanie, wszak się przyrzekło żyć w bezżennym stanie” – frazę Stefana z naszego „Strasznego Dworu” i zaraz potem „Caro mio ben, credami almen…” słowa słynnej pieśni, którą skomponował Giuseppe Giordani. I nie bez znaczenia jest fakt, że publiczność na całym świecie bardzo lubi te pieśni. Nie sądzę jednak aby można było znaleźć bezpośredni związek pomiędzy, już nawet nie śpiewem, ale muzyką i malarstwem. Oczywiście istnieje wspólnota werbalnych określeń, bo mówimy o pastelowych tonacjach, o malowaniu głosem, itd., ale poza chęcią stworzenia czegoś pomoże być wyrazem własnej wypowiedzi artystycznej – nie widzę związku między malarstwem i muzyką w sferze czysto materialnej lub formalnej. Widziałem kiedyś duże płótna zamalowane jednolitymi kolorami: pierwsze białym, drugie żółtym, trzecie kraplakiem, itd. Było ich dziewięć i nosiły tytuł „Symfonie Beethovena”. Nie jestem pewien czy ktoś znający ilość symfonii napisanych przez tego wielkiego klasyka wiedeńskiego odczytałby te płótna jako próbę malarskiego zmaterializowania muzyki. Niezwykle interesującym przedsięwzięciem na wysokim poziomie artystycznym okazał się cykl autorstwa Jerzego Dudy – Gracza „Chopinowi”, w którym to cyklu ten wybitny twórca przedstawił swoją wizję malarską wszystkich dzieł Fryderyka Chopina. Oczywiście mamy wiele dzieł malarskich, czy rzeźbiarskich związanych z muzyką, ale trudno byłoby udowadniać jakiś bezpośredni, poza tematycznym, związek. Taki związekistnieje raczej w sferze przeżyć duchowych, wrażeniowych… Łączy je także swoisty uniwersalizm wypowiedzi, który sprawia, że muzyka podobnie jak i malarstwo dociera do wszystkich, bo brak tu bariery językowej, a obydwie sztuki adresują swe przesłanie bezpośrednio do naszych zmysłów. Malarstwo jest w moim przekonaniu jedną z najbardziej osobistych twórczych wypowiedzi artystycznych... Malarz bowiem decyduje o wyborze tematu, formie w jaki sposób go przedstawi, decyduje o harmonii barw i walorze kolorystycznym, o rysunku, o ewentualnym natężeniu światłocieni, o tym jak potraktuje bryłę, itd. Następnie wystawia pozornie niemy przedmiot – obraz i albo on „zaczepi” widza na wernisażu, albo będzie sobie wisiał spokojnie „nie wadząc nikomu”. Uważam, że obraz wcale nie musi być doskonały, bo dla każdego oznacza takie określenie coś innego, ale musi zawierać coś autentycznego, coś tajemniczego co powoduje, że chce się na obraz spojrzeć powtórnie... W muzeach dziś wiszą setki obrazów, przechodzimy przed nimi i nagle przed jednym stajemy zachwyceni, podziwiając…no właśnie co? – Dla jednych będzie to rysunek, dla innych kolorystyka, jeszcze dla innych sam temat, albo abstrakcyjny inny sposób przedstawienia tematu… każdy ma prawo do własnej interpretacji tego co widzi, ale im mniej jest pytań i mniejsza jest przestrzeń wątpliwości między okiem widza a obszarem tym lepiej! – Nie mogę uciec całkowicie we własny świat wizji malarskiej mając przed sobą barokową urodę natury, ale wiem jednocześnie, że w naturze nie ma obrazów a są jedynie widoki, a obraz trzeba „zrobić”. I tu powstaje problem bo wszyscy wiedzą jak wyglądają drzewa, woda, pola, łąki, łany, zbóż, ale przecież nie sposób malować pojedynczych kłosów, czy listków na drzewie, aby zawiadomić widza że to buk, a to jest grab, itd. Moja wizja malarska to notacja wrażenia ze spotkania z tematem. Korzystam raczej z dobrodziejstwa plam barwnych i ich wzajemnych stosunków oddziaływań i sąsiedztwa niż z precyzji rysunku i doskonałości kompozycji. Maluję, kiedy już sobie coś ułożę w umyśle i w oku, spontanicznie szybko dążąc do zamierzonego efektu. Niestety rzadko udaje mi się osiągnąć to co wpierw zamierzyłem, i wówczas wracam na drogę spokojnych przemyśleń i kombinacji formalno – kolorystycznych, nie likwidując tego co już było na płótnie namalowane pośpiesznie… Stąd też na niektórych moich płótnach pojawiają się , jak pan to słusznie określił „chropowatości”, ponieważ nie pragnę ukrywać za szczelnie zamkniętymi drzwiami swojej kuchni malarskiej. Oczywiście te „chropowatości” pewnych obrazów są z góry założone. Zauważyłem, że na wernisażach widza nie interesuje to jak ów obraz został namalowany, ale jak „się podoba”. Potwierdza to moje przekonanie o tym, że ludzie odbierają sztukę poprzez emocje, wrażliwość, a mniej poprzez czysto intelektualną analizę pracy malarza. Natomiast w operze, w moim innym miejscu pracy artystycznej, mam gotowy materiał wokalny i tu od nas śpiewaków zależy czy uda nam się „zajrzeć pod nuty”, czy tylko będziemy je odtwarzać. Niestety reżyserzy rzadko przeprowadzają analizę psychologiczną postaci z góry zakładając, że w operze wszystko jest „papierowe”, sztuczne, a to nieprawda! - Zawsze we wszystkich partiach, od początku swojej pracy na scenie, szukałem zawsze klucza do zagrania danej partii. Tak było podczas debiutu w Operze Śląskiej jako Edgard w „Łucji z Łammermoor” czy Lyonem w „Marcie” Flotowa, czy jako Maks w „Wolnym strzelcu”, albo Stefan w „Strasznym Dworze”. Starałem się aby te role były różne, podobnie jak nie powinno się śpiewać tą sama dynamiką i barwą wyznając miłość, i kłócąc się przed pojedynkiem z przeciwnikiem jak np. Don Jose w „Carmen” z Toreadorem.\nZ. K. – Ja dodam do tego jeszcze kilka kreacji, powiedzmy, „nietypowych”, czyli tych podejmowanych przez niewielu tylko wybitnych artystów, takich jak: Idomenco, Narraboth, Arrio, Dymitr ,Glicyn, dodać też trzeba Lace w „Jenufie” Janarka ( Berlin Zachodni, Genewa,czy San Francisko), Eryka w Wagnerowskim „Holendrze tułaczu” oraz wiosną w 1987 roku Heroda w „Salomie” R. Straussa w Houston w USA. Interesuje tu bardzo dobór repertuaru do siebie i do swej skali głosowo – osobowej, czy są to tylko zaproszenia, czy artysta musi się wciąż kreować, wchodzić sobą na deski, czasem dość przekornie wobec siebie. Jakie aspekty grają tu główną rolę ? – Powie Pan na pewno: ambicja i kreacja wewnętrzna poparta pracą, ale interesuje mnie – nas, ta niepisana tajemnica Pańskiej kariery – bo co tu dużo mówić to jest kariera poparta dorobkiem i uznaniem, akceptacją…dzięki Pańskiemu takiemu a nie innemu sposobowi postępowania…wobec siebie. Czy zdradzi Pan jeszcze bardziej swoją kreatywność wewnętrzną?\nZ. K. : Przejdźmy zatem Panie Wiesławie dalej, jeżeli Pan pozwoli – No właśnie wspomniał Pan sam o oratoriach – To jakby osobna działalność muzyczna i dziedzina muzyki sakralnej – U Pana dokumentują to wydania płytowe oprócz tych innych bardzo licznych nagrań płytowych. Te także są bardzo liczne. Tu stwierdzić należy, że to właśnie Pan w Polsce posiada najbogatszy dyskograficzny dorobek pośród wszystkich śpiewaków polskich, zarówno współczesnych jak i tych z dawniejszej generacji. Może powie Pan tutaj o tych zainteresowaniach, które przecież jakby same wypłynęły z Pana wnętrza – na scenie mediolańskiej La Scali, gdzie notabene już przedtem brał Pan udział, uczestniczy Pan w wykonaniu Mszy C-dur Mozarta pod dyrekcją Claudio Abbado. I tutaj także ciśnie się pytanie o sacrum, o jego wymiar, zasięg wewnętrzny i merytoryczny ku dzisiejszym czasom. Przepraszam znów za to, trochę zbyt prostolinijne, zapytanie: Czy trzeba być w jakiś sposób związanym z „boskością”, z jej siłą i Absolutem a nawet być, choć trochę, „wierzącym” w Boga, żeby dobrze i szczerze uczestniczyć w takiej oratoryjnej działalności śpiewaczej? – Wciąż poszukuję, choćby do tej książki, środka leżącego gdzieś „między mitem a sacrum” – I radbym usłyszeć coś więcej o filozofii co do Pańskiej osobowości, jej zmysłowości a nawet mistyczności – a może nawet imaginacji(?), i co do zaplecza jakie Pana otacza w sensie domu i jego atmosfery i „miejsca na ziemi”...\nZ. K. – Zatem, Drogi Panie Wiesławie bardzo proszę, powiedzmy w tym miejscu o tej charytatywnej stronie Pańskich działań? – Wiem, że mówi Pan o tym raczej niechętnie. A przecież wszyscy wiemy, że od ponad 10 lat „urządza” Pan w Polonii w USA aukcje na cele dobroczynne, licytując obrazy współczesnych mistrzów. Co roku Polonia cała czeka na to wydarzenie i na Pana, w czym także pomaga żona Krystyna bardzo czynnie oraz jak wiem i syn Maciej także, który na stałe zamieszkuje w Stanach Zjednoczonych pracując w stacji nadawczej TV Discovery. - Może powie Pan na czym to polega od kuchni, chociaż w skrócie i może coś o ciekawych przygodach, i trudnościach, jakie towarzyszą czasem przy realizacji takich przedsięwzięć oraz o ludziach, którzy pomagają i rozumieją sam cel...\nW. O. – To prawda! - Zawsze niezbyt chętnie przychodzi mi opowiadać i mówić o mej działalności charytatywnej, ponieważ uważam że jest to raczej rozmowa z własnym sumieniem niż działalność obliczona na promocję własnego nazwiska. I powiem jedynie to, że jestem wdzięczny artystkom malarkom i malarzom oraz rzeźbiarzom, że obdarzyli mnie swoim zaufaniem i ofiarowują na kolejne aukcje swój „dar serc” i talentów w postaci dzieł sztuki. W tym celu gromadząc ich prace przejeżdżam po Polsce około 6 tysięcy kilometrów. Przez około pół roku mamy w domu magazyn, co oczywiście wiąże się z pewnymi kłopotami. Katalog po polsku opracowuje nasz syn Maciej, tłumaczy tekst na język angielski... Cała nasza działalność jest charytatywna i dzięki temu unikamy poważnych kosztów. Następnie drukujemy katalog do aukcji, odprawiamy prace do USA i tam naszą sztafetę „ludzi dobrej woli” przejmuje pan Roman Dymski, a ja dojeżdżam z żoną i prowadzę aukcję... Zrobiliśmy dotychczas wiele z zebranych środków , m. innymi : wyremontowaliśmy Muzeum Adama Mickiewicza w Wilnie, wspomogliśmy hospicja, wyposażyliśmy w sprzęt audio – wizualny Operę Śląską, itd. , itd…. W roku 2008 aukcja będzie podzielona na dwie części. Pierwsza odbędzie się w Ambasadzie RP w Waszyngtonie, druga w Konsulacie Generalnym RP w Nowym Jorku. Transportem prac z Nowego Jorku do Waszyngtonu zajmie się nasz syn Maciej z synową Dorotą. Staramy się aby nasza każda aukcja miała charakter wspólnego charytatywnego działania „ludzi dobrej woli”, którym los innych i naszej kultury nie jest obojętny.\nZ. K. Jest Pan także osobą: pogodną, dowcipną, opowiadającą a nawet sypiącą anegdotami i humorem – Czy jest to także jakiś klucz do własnej sztuki, do jej powodzenia w całej kreacji osobowej? – Dziś, z perspektywy czasu, może zechce Pan coś o tym powiedzieć? – Pozwoli Pan, że poczynię tu taką małą dygresję odnośnie roli kwestii humoru co do ludzi twórczych – otóż nawet z pozoru człowiek artysta o czarnym charakterze, jak o Nim sadzono, jakim był Tadeusz Kantor - okazuje się, że lubił pokładać się ze śmiechu, czasem szyderczo nawet, o czym pisze w swej książce Krzysztof Miklaszewski pt. „Kantor od kuchni”, który spędził ze swoim mistrzem ponad 11 lat w codzienności zajęć, a także mój zacny współrozmówca w tym wydawnictwie...”rozmów artystycznych” - Czy humor jest jakimś antidotum na sztukę?\ni czy jest potrzebny dla uprawiania dobrej sztuki? – Świat Sztuki dzisiejszej nie nastraja do tego a raczej zionie takim humorystycznym niepokojem (?) jak świat cały...śmieje się z wszystkiego (?) – Kto wie! - A może to bardzo prowokacyjne? - Sztuka ociera się o intelekt człowieka, czy rozwija wszelka wyobraźnię? – rzecz pozorna! - I ma duży wpływ i pewnie decydujące znaczenie mające wpływ na inne kreacje i osobowość człowieka, w tym i te jego techniczno – cybernetyczne, inne. Może Pan to jakoś skomentować, jeżeli chodzi o humor w tej dobrej sztuce? – Bardzo proszę.\nW. O. : Poczucie humoru jest ważnym czynnikiem powodzenia w egzystencji pośród ludzi. Zauważyłem, że o wiele łatwiej i sensowniej pracuje się z ludźmi dla których humor nie jest żadnym tabu, niż z tymi którzy uśmiech uważają za wroga własnej osobowości i czynnik ujmujący im powagi. Mam bardzo pozytywny stosunek do ludzi i nigdy nie staram się ich oceniać, a raczej usprawiedliwiać ich postępowanie jeżeli stoi ono w sprzeczności z moim wyobrażeniem o prawidłowości ich działania. Potrafię się z siebie śmiać i uważam, że „nadęty” stosunek do własnej osoby szkodzi wielu artystom. Jestem przekonany że artystą jest się na scenie, na estradzie, ale przenoszenie „bycia artystą” w życie prywatne i społeczne musi być bardzo męczące dla wszystkich. Poza sceną ja jestem normalnym człowiekiem… Tak! - Otaczająca nas często tandeta artystyczna wysoko nosi głowę bo ma poparcie mediów dla których jedynym kryterium jest tzw. „poczytność” lub „oglądalność”… Współczesna cywilizacja wyzbyła się luksusu własnego myślenia i własnej oceny. Dziś podaje się to wszystko w ujednoliconej sieczce informując co to jest „cacy” a co „be”, i w którym miejscu należy się śmiać, a w którym nie należy...\nZ. K. Zatem kontynuujmy proszę - Interesuje mnie Pański stosunek do obecnego świata. Czego potrzebuje lub nie potrzebuje dziś Świat? - Jeżeli idzie o sztukę - tyle chłamu, bylejakości, o czym Pan przed chwilą zaczął mówić oraz innych dziwnych imaginacji postmodernistyczno – konceptualistycznych zalewa nasze okna i wchodzi po chamsku do naszych domów…Telewizyjna kwadratowa głowa namawia - rozkazuje i wymądrza się i zapienia politykierstwem i cwaniactwem oraz chamstwem nie ucząc niczego jedynie siły zła, nie edukując, etc. Wszyscy na to patrzymy – robimy swoje, a ów świat się kręci - jak kręci - Co Pan sądzi o przyszłości tej naszej globalnej wioski kosmicznej? - Czy klasyka w wszelkich sztukach pozostanie autorytetem, gdy słowo, które od czasów awangardowego Teatru Wojtyły – Lolka, na dobre zaistniało w przestrzeni znów odlatuje w dal bezpowrotnie i traci znaczenie, idzie raczej w profanum... Może Pan jakoś ustosunkować się do tak stawianych, metaforycznie, kontekstów? – Bardzo Pana proszę… pytanie podobnych treści zadaję także moim innym Zacnym Zaproszonym Współrozmówcom do każdej „rozmowy artystycznej”.\nW. O. : - A więc, kontynuując dalej ten wątek – dzisiejszy świat, który napisał pan tutaj świadomie przez dużą literę „S”, czyli świat cały i ogromny, to świat siły. Militarnej, finansowej, gospodarczej, giełdowej, ropodajnej, itd. Dominują ci którzy mają siłę, pobłażliwie traktując nieśmiałe próby zabrania głosu na temat świata i jego porządku, przez słabszych. To co dzieje się w niektórych obszarach Afryki jest na pewno hańbą współczesnej cywilizacji. Zresztą nie tylko Afryka jest wyrzutem sumienia państw rozwiniętych. Są inne rejony świata, w których jak wiemy cierpią ludzie z powodu wojen, biedy i dla uspokojenia naszych sumień organizuje się konferencje na temat pomocy, której organizacja często przewyższa koszty tej pomocy... Nie ulega wątpliwości, że osiągnięcia współczesnej techniki ułatwiły życie ludziom, ale czy polepszyły ich stan duchowy i intelektualny? – Dzisiaj niewielu ludzi opiniotwórczych, prezentuje publicznie własne zdanie. Częściej, aby nie być posądzonym o konserwatyzm, o logiczny krytycyzm wobec tandetnych zjawisk w sztuce, boi się przyznać, że obraz Chełmońskiego ma większą wartość artystyczną niż czarna kropka kapnięta na płótno przez „twórcę” wykreowanego przez media. Niestety obecnie panuje na świecie i w umysłach jego większości mieszkańców „Pan Pieniądz” – Nie ważne kim jesteś, ale ile masz. Wiele reklam bankowych daje do rozumienia, że jeżeli nie masz konta w ich banku to jesteś Nikt. Celem stało się posiadanie dużych pieniędzy lub pieniędzy w ogóle. Nie liczą się osiągnięcia nauki, sztuk, ale liczy się gaża piłkarza grającego za granicą. W różnych telewizjach królują nudne seriale z aktorstwem polegającym na robieniu min do kamer. Ale za to są to wielkie sławy, bo popularność stała się niemalże jedynym, choć z gruntu fałszywym, miernikiem poziomu artystycznego. Telewizja dyktuje sposoby zachowania, nakazuje kupowanie tych czy innych towarów, kreuje beztalencia w zależności od potrzeb rynku, itd. Ale przecież istnieje też ludzki niezależny umysł, i ja też czasem zastanawiam się dlaczego ci potencjalni „władcy ziemi” tak bezkrytycznie przyjmują to wszystko czym im się świeci w oczy z ekranu. Klasyka, o której pan nadmienia, choć mówi o postawach życiowych, o ważnych problemach i zachowaniach ludzkich przegrywa z serialem, bo źle przygotowany od dzieciństwa do rozumienia i obcowania z kulturą człowiek, jest bardziej zainteresowany, kto będzie kolejnym kochankiem jakiejś aktoreczki z serialu, niż losem mickiewiczowskiego Konrada…który także istnieje dziś. Oczywiście jest wciąż duża grupa ludzi dla których kultura ta wyższa jest na pewno potrzebna. Świadczą o tym wypełnione sale filharmonii, sale teatralne i coraz bardziej operowe. Komercjalizacja kultury będzie trwałą nadal, czasem z pożytkiem, czasem ze szkodą dla jej jakości. Internet daje wielkie możliwości” podglądania” świata i dzięki temu następuje coś co nazwałbym „równaniem do ogółu”. Artyści znają tzw. trędy i chcąc być na „fali” często rezygnują z własnych ambicji i talentów na korzyść tego krótkotrwałego zaistnienia w ogólnoświatowym wyścigu szczurów…\n- Trudno im też się dziwić skoro właśnie „profanum” oferuje większe profity niezbędne dla ziemskiej egzystencji… „Sacrum” – jestem tego pewien, tkwi w większym lub ,mniejszym stopniu w każdym z nas i nawet ktoś kto tkwi po uszy w „profanum” ma chwilę, w której pyta sam siebie: co robię, po co i dla kogo? – Odpowiedź na te pytania będzie budzić refleksje, a refleksja także jest ważnym czynnikiem determinującym ludzkie działania... Ja na pewno jestem w sprawie przyszłości naszej globalnej wioski – optymistą. Czas, nieubłagany nasz weryfikator i naszych poczynań i tak pozamiata to co nie miało głębszego znaczenia w życiu człowieka, a było jedynie chwilowym zjawiskiem medialnym. Natomiast przetrwa to co wzbogaciło ludzka duszę i polepszyło jego fizyczną egzystencję zgodne z naturą.\n- z wybitnym artystą rozmawiał i portrety wykonał\n- Zbigniew Ikona - Kresowaty


Doczyszczanie Powierzchni (Płytek, Ceramiki, Kamienia, Betonu i Klinkieru) / Głębokie czyszczenie, Usuwanie Wykwitów - Antyposlizgowa.com\nStrona główna » Usługi » Doczyszczanie powierzchni\nUsuwamy większość zanieczyszczeń powstałych z długoletniego użytkowania powierzchni takich jak: płytki ceramiczne, ceramika basenowa, kamień naturalny, beton i klinkier.\nKiedy zdecydować się na specjalistyczną usługę doczyszczania?\nW budynkach użyteczności publicznej, centrach medycznych, ośrodkach sportowych, w biurach a nawet prywatnych domach posadzki i chodniki są szczególnie narażone na różnego rodzaju zabrudzenia. Z czasem trwałe zabrudzenia stają się bardziej widoczne i trudne do usunięcia. W pomieszczeniach spędzamy znaczną część naszego dnia. Warto, więc odpowiednio zadbać o najbliższe otoczenie, aby nie tylko długo wyglądało czysto, ale również było bezpieczne dla naszego zdrowia.\nUsuwamy większość zanieczyszczeń powstałych z długoletniego użytkowania powierzchni takich jak: płytki ceramiczne, ceramika basenowa, kamień naturalny, beton i klinkier. Bez ryzyka uszkodzenia lub przebarwień czyszczonej powierzchni.\nUsługa głębokiego doczyszczenia posadzek sprawiają, że każda powierzchnia wygląda lepiej niż kiedykolwiek, łatwiej podlega codziennemu czyszczeniu, wolniej ulega eksploatacji i jest bezpieczniejsza dla użytkowników.\nZamów specjalistyczną usługę, jeśli chcesz usunąć z posadzki lub chodnika:\nwieloletnie osady kamienne\nzłogi i wykwity solne\nwieloletnie tłuste zabrudzenia\npolimerowe powłoki konserwacyjne\nstare osady z mydła\nwykwity pleśni i glonów\nświeże i stare plamy olejowe\nPrzed realizacją zlecenia zawsze wykonujemy bezpłatną próbę. Będziesz mieć pewność, że planowane czyszczenie będzie skuteczne i bezpieczne dla materiału.


Roślinożerka: Małe jest piękne czyli naleśniki warzywne w wersji mini :)\nMałe jest piękne czyli naleśniki warzywne w wersji mini :)\nNie wiem jak Wy, ale ja uwielbiam gdy potrawa ładnie wygląda. Nie zawsze da się to osiągnąć, często przepyszne smakołyki wyglądają szpetnie. Przy ostatniej obiadowej wenie (wreszcie miałam chwilę czasu) stwierdziłam,że naleśniki i ich wygląd już mi się trochę znudziły. Zrobiłam więc modyfikację w obu sferach i wyszło coś ślicznego i pysznego :)\n1 i 1/2-2 szklanki mąki\nZiemniaka gotujemy do miękkości i odstawiamy do przestudzenia. Mąkę i mleko wyrabiamy na ciasto naleśnikowe. Kroimy pora, cebulę i paprykę i wrzucamy wraz z ziemniakiem do blendera. Jeżeli trudno nam się rozdrabnia tak suche składniki, możemy dolać odrobinę wody (sprawdziłam, pomaga :P). Zmiksowane warzywa wrzucamy do ciasta i dokładnie mieszamy. Doprawiamy solą, pieprzem, sporą ilością curry i garam masali. Rozgrzewamy patelnie z odrobiną oleju i wylewamy na nią małe placuszki ciasta (1/2 łyżki to jeden mały placuszek :)). Ważne, aby w miarę szybko przewracać naleśniki, bo z racji ich wielkości i dodatków wewnątrz, mają tendencję do przypalania się i zostawania w ścisłym związku z patelnią :D\nAutor: Roślinożerka o 08:47\nEtykiety: Naleśników świat, Stylowo\nasieja 12 stycznia 2012 09:23\nstrasznie fajne są wersje mini :-) i do tego jeszcze warzywne.. takich smaku nie znam.\nAnonimowy 12 stycznia 2012 20:49\njuż mi się podoba, zrobię niedługo :D\nZielenina 12 stycznia 2012 23:06\nmini rządzi! :) fajne!\nleaf. 14 stycznia 2012 17:45\nWarzywne placuszki są super. Dostałam na święta boską patelnię, do której nic nie przywiera, więc robię takie maluchy dość często :).\nAurora 27 stycznia 2012 09:27\nTo coś czego szukam na dzisiejszy obiad! :D\nKról szpinak pierwszy\nMałe jest piękne czyli naleśniki warzywne w wersji...


Śledztwo blokowane - Jelonka.com\nAktualizacja: Piątek, 25 maja 2007, 8:36\nJelfa nie chciała udostępnić prokuraturze maszyny do badania wadliwego corhydronu?\nTaką sugestię zawarł Dziennik w piątkowym wydaniu. Kilka tysięcy przesłuchanych świadków i pół miliona fiolek w magazynach – oto bilans dotychczasowego śledztwa. Wynik z lutego: przebadanych 3643 fiolek z lekiem: w 24 była śmiercionośna skolina.\nZdaniem gazety od tamtego czasu dochodzenie stoi w miejscu, bo Jalfa niezadowolona z wyników, nie chce się zgodzić na dalsze udostępnienie maszyny do prześwietlania leków.\nKulisy tej decyzji to odmowa, jaką Prokuratura Okręgowa w Jeleniej Górze wydała Jelfie, kiedy przedsiębiorstwo poprosiło o status pokrzywdzonego w całej sprawie.\nW ten sposób w corhydronowej aferze Jelfa nie ma żadnego statusu, więc nie powinna ponosić kosztów związanych z przeprowadzeniem dochodzenia. A na takie narażała się udostępniając prokuraturze specjalistyczną aparaturę.\nDo porozumienia między prokuraturą a Jelfą w końcu doszło i już od przyszłego tygodnia badanie fiolek ma ruszyć na nowo. Policjant, prokurator i informatyk dziennie będą mogli prześwietlić 700 ampułek.\nOkoliczności fatalnej pomyłki (zamiany zawartości opakowań na śmiercionośną skolinę) wciąż nie są ustalone. Wstępne podejrzenia dotyczące pracowników sezonowych okazały się bezpodstawne. Żaden z przesłuchanych nie pracował w okresie, kiedy wyprodukowano feralne fiolki.\nRównolegle Prokuratura Okręgowa w Lublinie prowadzi śledztwo w sprawie ewentualnych ofiar pomylenia leków. Wyodrębniono już 16 najbardziej prawdopodobnych przypadków zgonów. Jeśli potwierdzi się przypuszczenie, że zejścia nastąpiły wskutek zażycia preparatu z feralnej partii, trzeba będzie prześwietlić wszystkie zgromadzone ampułki.\nTymczasem Marek Wójcikowski, prezes Jelfy, w rozmowie z Jelonką.com, na pytanie dotyczące corhydronu odpowiedział:\n– Nie doszukiwaliśmy się winy konkretnych pracowników firmy. Udostępniliśmy organom ścigania pełną dokumentację, wszystkie kontrole wpuściliśmy na teren zakładu, wskazaliśmy też miejsca, w których ewentualnie mogło dojść do pomyłki. Ale śledztwo prokuratorskie jeszcze trwa.\nZapewnił też, że chorzy mogą bez obaw zażywać corhydron, który w zmienionych i zabezpieczonych opakowaniach wrócił na rynek.\n~98 25-05-2007 8:36\nCorhydronu się nie ZAŻYWA, to nie są tabletki!\n~ale jaja 25-05-2007 11:19\nA ten informatyk to czego bedzie szukal w ampulkach? Wirusow komputerowych?\n~ui 25-05-2007 11:46\n~szary 8-06-2007 22:05\nna pomysł jednolitych kapsli ktoś w jelfie musiał wpaść prawda? przecież wcześniej były kapsle różnego koloru... to chyba daje do myślenia


Woski i środki do mycia podłóg - Kamdiam.pl\nDo żywicowania płyt\nImpregnaty i krystalizatory\nWoski i środki do mycia podłóg\nOdplamiacze i środki czyszczące\nProszki polerskie i ścierne\nFarby i produkty do liternictwa\nRóże i inne kwiaty\nWazony, lampiony , misy\nNARZĘDZIA I PIŁY DIAMENTOWE\nNakładki do pił\nRZEPY I INNE TARCZE POLERSKIE\nKRĄŻKI FILCOWE I INNE\nPOMPY DO WODY I CZĘŚCI\n» Woski i środki do mycia podłóg\nPILLA KRZYŻ 1322/50 h -50 cm\nwybierz FOKA GENERAL INDUSTRIA CHIMIKA GENERAL KAM-DIAM MEPROZET PILLA\nGENERAL MONOCERA bezbarwna 500 ml Specjalistyczny wosk do nabłyszczania\nMONOCERA (pasta bezbarwna ) - mieszanina wosków i rozpuszczalników organicznych, zalecana jest do wszystkich rodzajów kamienia naturalnego o wysokiej, średniej i małej porowatości oraz nasiąkliwości. Ochrania przed wodą i ożywia naturalne kolory kamienia, kryje niedoskonałości.\nKonsystencja pasty ułatwia dozowanie na mniejszych powierzchniach (tj. stoły, progi, donice kwiatowe, itp.). Dzięki zawartości wosków twardych MONOCERA nadaje powierzchniom wysoki połysk.\nSposób użycia: zaleca się stosowanie produktu na czystych i suchych powierzchniach. Rozprowadzić preparat bawełnianą szmatą. Odczekać, aż wyschnie, wypolerować szmatą lub polerką. Czas schnięcia preparatu 5-15 minut (w zależności od przewiewu pomieszczenia). Zużycie ok. 70-150 gr/m2.\nGENERAL MONOCERA czarna 500 ml Specjalistyczny wosk do nabłyszczania\nMONOCERA (pasta czarna) - mieszanina wosków i rozpuszczalników organicznych, zalecana jest do wszystkich rodzajów kamienia naturalnego o wysokiej, średniej i małej porowatości oraz nasiąkliwości. Ochrania przed wodą i ożywia naturalne kolory kamienia, kryje niedoskonałości.\ngeneral extra mille wosk w płynie do podłóg\nEXTRA MILLE to wosk do marmurów, konglomeratów, granitu, ceramiki. Preparat jest dostosowany do wewnątrz i zewnątrz. Dobrze dobrane woski o różnych właściwościach gwarantują długotrwałą ochronę podłoża i ładny połysk. EXTRA MILLE zawiera środki emulgujące pełniące rolę detergentu. Może być wielokrotnie nakładany i polerowany.\nProdukt jest ekologiczny, nie niszczy środowiska.\nSposób użycia: niewielką ilość preparatu nanieść bawełnianą szmatą. Po wyschnięciu wypolerować szmatką lub polerką.\nGENERAL MONOCERA bezbarwna 1 l Specjalistyczny wosk do nabłyszczania\ngeneral wosk w płynie\nMONOCERA LIQUIDA jest płynnym woskiem ( na bazie rozpuszczalnika) będącym mieszaniną wosków syntetycznych. Nadaje się do polerowania w szczególności marmuru, granitu i kamienia naturalnego. Nie zostawia zacieków ani innych śladów na powierzchni. Chroni kamień przed wilgotnością i kurzem, czyści nie niszcząc powierzchni. Zawartość rozpuszczalników w produkcie sprawią, że po jednym tylko użyciu preparat usuwa ślady brudu, a wosk nadaje podłożu połysk i warstwę ochronną. Produkt nadaje się do wszelkiego rodzaju powierzchni, również porowatych.\nSposób użycia: zaleca się stosowanie produktu na czystych i suchych powierzchniach Rozprowadzić preparat bawełnianą szmatą. Odczekać, aż wyschnie, wypolerować szmatą lub polerką. Czas schnięcia preparatu 5-15 minut (w zależności od przewiewu pomieszczenia). Zużycie ok. 70-150 gr/m2.\nGENERAL MONOCERA czarna 1 l Specjalistyczny wosk do nabłyszczania\nGENERAL MABEL CERA Płyn antypoślizgowy\nMABEL CERA – mieszanka wosków i żywic, antypoślizgowa, przeznaczona do powierzchni polerowanych (podłóg) z marmuru, granitu, ceramiki. Systematyczne używanie produktu zabezpiecza materiał przed ścieraniem, zarysowaniami, wchłanianiem płynów, wywołuje ożywienie koloru i pozwala na znaczne zwiększenie współczynnika tarcia, co w konsekwencji zmniejsza znacznie śliskość tych powierzchni.\nSposób użycia: rozprowadzić równomiernie za pomocą szmatki na całej powierzchni, pozostawić do wyschnięcia (5-10 min) i wypolerować. W celu zwiększenia efektu operacje powtórzyć. Do codziennego użytku rozcieńczyć z wodą.\nWydajność: 50 - 100 g / m2, w zależności od materiału. Przechowywanie: unikać temperatury poniżej + 5 ° C i powyżej 35 ° C.


10 Najlepszych Firm Do Przeprowadzek Międzynarodowych w Świętokrzyskim, 2021\nNajlepsze Przeprowadzki Międzynarodowe w Świętokrzyskim, 2021\nPo prostu zleć zadanie transportu bagażowego międzynarodowego specjalistom firmy PPUH Tomasz Zakrzewski z miejscowości Świętokrzyskie. Zdobędą Cię swoimi kwalifikacjami i fachowością. W okolicy Świętokrzyskiego są jednymi z najlepszych. Poproś o ofertę dopasowaną do Twoich potrzeb i zobacz co firma może Ci zaproponować.\nUsługi przeprowadzkowe w wykonaniu Piotr Pietrzyk Transport Krajowy i Zagraniczny to majstersztyk. To idealny partner do powierzenia mu przewozu mebli. Zapytaj o wycenę już teraz i sprawdź co firma może Ci zaproponować.\nWysokiej Klasy Przewóz Mebli Świętokrzyskie\nNajlepszy Transport Bagażowy Międzynarodowy Świętokrzyskie\nZatrudnij tę firmę jeśli potrzebujesz odpowiednich ludzi do najlepszego transportu bagażowego międzynarodowego na terenie Świętokrzyskiego lub okolicy. Chwyć za telefon i skontaktuj się, a otrzymasz wycenę, która na pewno zrobi na Tobie dobre wrażenie.\nDołącz do naszych Firm Przeprowadzkowych Międzynarodowych w Świętokrzyskim\nDziałasz na rynku jako Firma Przeprowadzkowa Międzynarodowa i szukasz nowych Klientów z Świętokrzyskiego lub okolic? Załóż konto i realizuj potrzeby zainteresowanych Klientów z Oferteo!\nPowiązane strony: Przeprowadzki międzynarodowe, Zlecenia na przeprowadzki międzynarodowe Świętokrzyskie\nDobra Firma do Przeprowadzki Międzynarodowej Świętokrzyskie\nTa dobra firma do przeprowadzki międzynarodowej z Świętokrzyskiego to prawdziwi profesjonaliści, z którymi opłaca się podjąć współpracę, gdyż mają niezbędne doświadczenie. Zdecyduj się od razu - przedzwoń i otrzymaj niezobowiązującą propozycję współpracy, która spełni Twoje wymagania.\nWłaśnie wybierasz godnego uwagi specjalistę, dzięki któremu wprowadzisz w życie swoje plany? SA TRANS będzie najszybszą drogą. Napisz w krótkim formularzu czego potrzebujesz, aby otrzymać dobrą ofertę spełniającą Twoje wymagania.\nSzukasz cen, cenników, kosztów lub kosztorysu przeprowadzki międzynarodowej? A może interesuje Cię najtańsza oferta w Świętokrzyskim? Złóż zapytanie, a specjaliści z Świętokrzyskiego sami prześlą Ci wyceny.\nInne pobliskie usługi: Kurier Świętokrzyskie Usługi Świętokrzyskie Przeprowadzki Świętokrzyskie\nUwierz na słowo ekspertom w dziedzinie przeprowadzek międzynarodowych i zatrudnij ARPINE Spz oo. Precyzja z jaką wykonują powierzone im zadania, zadowoli wszystkich. Zaledwie jeden telefon dzieli Cię od otrzymania świetnej oferty - sprawdź!\nNajwyższej klasy przewóz mebli to życiowa pasja ekipy z firmy Candy Trans - są niekwestionowanym liderem w tym fachu. Już nie trać czasu i skontaktuj się teraz - na pewno będziesz zadowolony!\nChcesz znaleźć ekspertów od wyjątkowego przewozu mebli w rejonie Świętokrzyskiego lub w przyległych miastach? Realizują oczekiwania najbardziej wymagających Klientów.\nJeśli interesują Cię opinie na temat przeprowadzek międzynarodowych, szukasz porad lub ofert skontaktuj się ze specjalistami z Świętokrzyskiego. Otrzymasz fachową pomoc oraz oferty na realizację zakupu potrzebnych Ci usług transportowych. Już teraz wyślij zapytanie do profesjonalistów z Oferteo i poznaj najlepsze rozwiązania.\nUwierz w wieloletnie doświadczenie Łukasz Krason. Ta uznana firma do przeprowadzki międzynarodowej jest ceniona w branży w miejscowości Świętokrzyskie za dokładne wykonywanie usług przeprowadzkowych. Określ czego potrzebujesz, aby otrzymać dobrą ofertę spełniającą Twoje wymagania.\nSzukasz fachowców od fantastycznego transportu bagażowego międzynarodowego w rejonie Świętokrzyskiego lub na terenie Świętokrzyskiego? Wyczerpującą ofertę możesz otrzymać jeszcze dzisiaj, dlatego nie zwlekaj.\nPowierz usługę transportu bagażowego międzynarodowego fachowcom z miejscowości Świętokrzyskie. Podbiją Cię swoimi kwalifikacjami i rzetelnością. Na terenie Świętokrzyskiego są w ścisłej czołówce. Zapraszamy do zadawania pytań - nie pożałujesz.\nKlient, który planuje kupno doskonałej usługi przeprowadzkowej powinien zgłosić się do Cito Uk European Transport i poznać niskie ceny oraz oferowaną jakość. Zdecyduj się szybko - zatelefonuj i otrzymaj niewiążącą wycenę, która spełni Twoje wymagania.\nDokonaj najlepszego wyboru i zleć prace tym fachowcom od przewozu mebli z Świętokrzyskiego. Poproś o ofertę dopasowaną do Twoich potrzeb i zobacz co firma może Ci zaproponować.\nJeśli szukasz perfekcyjnej usługi przeprowadzkowej w dobrej cenie to firma FERENS jest dla Ciebie idealna. Mają najlepszych specjalistów do realizacji Twoich wymagań z zakresu transportu bagażowego międzynarodowego. Wybierz ich numer jeszcze dzisiaj - nie pożałujesz.\nPotrzebujesz specjalistów od wyjątkowego przewozu mebli w miejscowości Świętokrzyskie lub w przyległych powiatach? Zapytaj o wycenę dopasowaną do Twoich potrzeb i sprawdź co firma ma do zaoferowania.\nZaufaj fachowcom w dziedzinie przeprowadzek zagranicznych i zatrudnij Firma Usługowo Handlowa. Precyzja z jaką wykonują powierzone im zadania, zadowoli wszystkich. Zarezerwuj termin i na własne oczy przekonaj się, że warto!\nSzukasz profesjonalistów od przeprowadzek zagranicznych? Skorzystaj z wieloletniego doświadczenia Przewoz osob. Zadzwoń, a otrzymasz ofertę, która z całą pewnością będzie godna Twojej uwagi.\nW przypadku, gdy potrzebujesz najlepszego przewozu mebli w rejonie Świętokrzyskiego i oczekujesz dużego zaangażowania to zaufaj doświadczeniu Spółdzilenia Kółek Rolniczych. Podejmij decyzję bez zwłoki - zatelefonuj i otrzymaj wstępną ofertę, która Cię usatysfakcjonuje.\nWciąż potrzebujesz profesjonalistów od przeprowadzek międzynarodowych? Zaufaj wykwalifikowanym pracownikom PPHJOANNA. Nie trać czasu i zadzwoń teraz - gwarancja zadowolenia!\nFirma Kamil Ciuk Przedsiębiorstwo Wielobranżowe to eksperci z branży rewelacyjnych usług przeprowadzkowych i przewozu mebli, świadczący usługi dla Klientów z miejscowości Świętokrzyskie i pobliskich powiatów. Jeszcze dzisiaj zadzwoń do nich, aby otrzymać ofertę.\nMarcin pielach świadczy swoje usługi na atrakcyjnych warunkach. Koncentruje się na Klientach z miejscowości Świętokrzyskie oraz przyległych powiatów. Żeby otrzymać więcej informacji skontaktuj się jeszcze dziś - możesz tylko zyskać.\nNajwyższej klasy firma do przeprowadzki międzynarodowej świadcząca swoje usługi przeprowadzkowe na terenie Świętokrzyskiego oraz w pobliskich powiatach. Umów się na rozmowę jeszcze dziś, aby uzyskać szczegółowe informacje.\nWykonanie przeprowadzek zagranicznych będzie przyjemnością jeśli zatrudnisz tych ekspertów. KAROCAR ma profesjonalne podejście do każdego zlecenia, które zachwyci nawet wyjątkowo wymagających. Tylko krok dzieli Cię od dostania świetnej propozycji - skontaktuj się!\nJeśli potrzebujesz najwyższej klasy transportu bagażowego międzynarodowego w rejonie Świętokrzyskiego i oczekujesz dużego zaangażowania to trafiłeś w dobre miejsce. Zapytaj o wycenę dopasowaną do Twoich potrzeb i zobacz co firma ma do zaoferowania.\nMasz zamiar zlecić przewóz mebli, a jeszcze nie masz firmy do przeprowadzki międzynarodowej? DMS Viking to świetny wybór. Przedstawią Ci dopasowaną propozycję - skontaktuj się i sprawdź.\nPochłonie Cię fachowe działanie Las-Trans na terenie Świętokrzyskiego. Ta firma do przeprowadzki międzynarodowej posiada wykwalifikowanych pracowników, dlatego też możesz być pewny, że przewóz mebli zostanie wykonane z należytą uwagą. Ofertę możesz otrzymać jeszcze dzisiaj, więc nie trać czasu.\nUsługi przeprowadzkowe w wykonaniu firmy LUK-TRANS to istny majstersztyk. To idealny partner do powierzenia mu transportu bagażowego międzynarodowego. Z nimi wszystko zostanie zrealizowane z łatwością - pomogą spakować meble, książki i szpargały, solidnie je zabezpieczą i dowiozą w nienaruszonym stanie pod odpowiedni adres w kraju lub w Anglii i Irlandii zapewniając także wniesienie całego dobytku.\nOferuje usługi przeprowadzkowe od lat, szczególnie na obszarze Świętokrzyskiego, ale także pobliskich miast. Mają propozycję dla każdego - zadzwoń i sprawdź.\nPodobne zlecenia: Transport ŚwiętokrzyskiePrzewóz ŚwiętokrzyskieTransport kontenerów ŚwiętokrzyskieGiełda transportowa Świętokrzyskie\nTytuł otrzymują Specjaliści cieszący się uznaniem wśród Klientów w swojej branży i regionie. Jesteś jednym z Najlepszych? Pochwal się Klientom dodając ten link na swojej stronie internetowej: https://www.oferteo.pl/przeprowadzki-miedzynarodowe/swietokrzyskie#Najlepsi


Wymiana home iPhone 5 - iClinica.pl - Serwis Apple, naprawa iPhone, iPad, Macbook\nCałkowite uszkodzenie przycisku Home wymaga niestety natychmiastowej reakcji. Bez tego klawisza nasz iPhone jest w zasadzie nie do użytku, gdyż Home uruchamia całe urządzenie.\nWymiana home iPhone 5 w iClinica, to przede wszystkim:\nWymiana Home iPhone 5 – dla kogo?\nJeżeli spotkało Cię to nieszczęście, jakim jest popsucie się przycisku Home w Twoim iPhonie to nic straconego – zapraszamy do iClinica, gdzie pomożemy Ci szybko zapomnieć o problemie. Jeżeli przyjdziesz do jednego z naszych punktów to nowy klawisz będziesz miał nawet w 30 minut. Dla osób, które nie mogą nas odwiedzić osobiście przygotowaliśmy możliwość skorzystania z darmowego kuriera, który dostarczy uszkodzony sprzęt w nasze ręce. Do napraw używamy oryginalnych komponentów i nowoczesnych narzędzi, także o jakość naprawy nie należy się martwić. Nowy przycisk podlega aż 6-cio miesięcznej gwarancji.\nNawet najmniejsza awaria przycisku Home uniemożliwia korzystanie ze smartfona. Dlatego, jeśli Twój iPhone 5 wymaga wymiany Home, to zapraszamy do skorzystania z usług naszego serwisu. Wykorzystując oryginalne części, dokonamy niezbędnej naprawy, a Twój iPhone 5 ponownie będzie działała jak nowy.


Serwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław - Allserwis-naprawa.pl\nSerwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław\nSerwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław naprawia i serwisuje telefony komórkowe wszystkich marek i modeli. To nie ma znaczenia, czy masz najnowszy model HTC, Blackberry lub stary Alcatel, zajmujemy się wszystkim. Serwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław obsługuje wszystko.\nSerwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław najtańszy\nSerwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław jest po prostu najtańszym serwisem telefonów na rynku. Oprócz bezpłatnej diagnostyki i transportu Serwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław oferuje Wam ustalenie limitu cenowego za usługę. Serwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław obiecuje, że go nie przekroczy. Jeśli naprawa okazałaby się droższa, Serwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław skontaktujemy się z Wami i razem uzgodnimy co dalej. W Serwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław cena naprawdę Was zaskoczy.\nSerwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław rozwiąże każdy problem\nSerwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław poradzi sobie z każdym problemem. Serwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław 80% napraw wykonuje na poczekaniu, lub następnego dnia. Te naprawy standardowe to\nInstalcja oprogramowania telefonu Alcatel Wrocław\nTworzenie kopii zapasowych danych z telefonu Alcatel Wrocław\nPonowna instalacja i ładowanie wersji językowych telefonu Alcatel Wrocław\nNaprawa monitorów w telefonach Alcatel Wrocław\nCzyszczenie telefonów Alcatel Wrocław\nsprzedaż akcesoriów do telefonów komórkowych Alcatel Wrocław\nto dla Serwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław standard. Nasi eksperci poradzą sobie z tym bez żadnego problemu. Nie wahaj się zamówić usługę w naszym serwisie przy pomocy [ Formularz.\nSerwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław - błyskawicznie\nSerwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław wie, że urządzenie jest dla Ciebie bardzo ważne. Nie muisisz się obawiać, że Serwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław będzie zbytecznie przedłużał naprawę. Do tradycyjnych modele telefonów komórkowych posiadamy wszystkie niezbędne części zamienne w magazynie, więc większość napraw Serwis Telefon komorkowy Alcatel Wrocław wykonuje na poczekaniu lub są gotowe następnego dnia. Zaraz po zakończeniu naprawy zostaniesz o tym fakcie poinformowany.


TOREBKA NA RAMIĘ 'UNIVERSITÉ' Saint Laurent Paris - sklep internetowy Vitkac\nSaint Laurent Paris TOREBKA NA RAMIĘ 'UNIVERSITÉ'\nTOREBKA NA RAMIĘ 'UNIVERSITÉ'\nCzarna, mała torba na długim regulowanym pasku model 'Université' Saint Laurent. Wykonana z teksturowanej skóry. Klapa zamykana z przodu na magnetyczne zapięcie. Wnętrze wykończone skórą zamszową, dodatkowa przegroda na dokumenty. Na froncie złote logo marki. Skład\nWysokość: 12cm Długość: 17cm Projektant