OPINIE O JERZYM GIEDROYCIU I "KULTURZE" | Gazeta Uniwersytecka UŚ\nOPINIE O JERZYM GIEDROYCIU I "KULTURZE"\nOlbrzymie są zasługi i ogromne było znaczenie Jerzego Giedroycia dla historii, kultury i świadomości polskiej po wojnie. Ale trzeba zdawać sobie sprawę, że chodzi w istocie o świadomość bardzo niewielkich grup inteligencji, bo przecież nikt inny nie czytał "Kultury" ani "Zeszytów Historycznych". Jednak znaczenie świadomości tych właśnie grup trudno przecenić.\nNajwiększą zasługą polityka Jerzego Giedroycia była dalekowzroczność. Zaplanować rozumną politykę polską wobec Litwy, Ukrainy, Białorusi, Rosji, Niemiec w latach, gdy politycy na całym globie nie umieli sobie jeszcze wyobrazić świata bez ZSRR - to było coś naprawdę epokowego!\nW sprawach kultury polskiej za czasów PRL nastawienie się na współpracę z niezależnymi twórcami w kraju, zamiast potępiania w czambuł i odwracania się od wszystkich jako niedotykalnych - to kiedyś był też niezwykły pomysł.\nPomysłem Jerzego Giedroycia pod koniec życia stało się porozumienie w Polsce, zamiast uporczywego podstawiania nogi wszystkim i samemu sobie.\nJednak Giedroycia przeważnie chwalono, ale nikt Go nie słuchał.\nWarszawa, 1 IX 2001 r.\nAutor (ur. 1926) jest prozaikiem, eseistą, reportażystą. Współredagował podziemne pismo "Zapis". W latach 1997-1999 był prezesem Polskiego PEN - Clubu.\nW 1956 r. zadebiutowałem w "Kulturze" wierszem Wakacje nad morzem oraz rocznicowym, a raczej anty-rocznicowym, esejem Mickiewicz, którego tytuł Jerzy Giedroyc, Wielki Książę Litewski, Minister Kultury i Prezydent RP, zmienił na Mickiewicz w młodych oczach. Na przestrzeni blisko półwiecznej współpracy była to jego jedyna ingerencja redaktorska w moje teksty. A miałem okres, kiedy szczególnie moje agresywne listy do redakcji doprowadzały go do granic cierpliwości. Mój list broniący Tadeusza Różewicza przed haniebnym atakiem Herlinga-Grudzińskiego został zaopatrzony notą: ""Kultura" stosowała i stosuje najdalej posunięty liberalizm jeśli idzie o dział "Listów do Redakcji". Z tego też powodu zamieszczamy list p. A. Czerniawskiego. Natomiast ze względu na ton listu i specyficzną argumentację ani redakcja ani p. G. Herling-Grudziński nie zamierzają nań odpowiadać." Przekonany jestem, że notę skomponował nie Redaktor, lecz Savonarola-Grudziński.\nKS. MARIAN FALENCZYK\nPo przyjeździe do Francji nie należałem do tych, którzy natychmiast próbowali jechać do "Kultury". Pismo czytałem, choć nie ze wszystkimi publikacjami się zgadzałem. Ludzi "Kultury" spotykałem raczej przypadkowo, czasami zawoziłem tam kogoś z polskiego "podziemia" lat 80-tych. Wyjątkiem był Gustaw Herling - Grudziński, z którym miałem bliższy kontakt.\n"Kultura" stanowiła pewną ostoję - znak, że Polska nie jest Polską Gomułki, Gierka, Jaruzelskiego. Francuzi byli bowiem przekonani, że skoro Polacy mają taką władzę, to jej na pewno chcieli - istniała niewątpliwie spora ignorancja w tej sprawie. Więcej: wielu Francuzom marzył się tego rodzaju "siermiężny" rząd, na podobieństwo ich wyobrażenia o władzy lat 80-tych w Polsce. Pismo Jerzego Giedroycia tworzyło opinię publiczną, obalało stereotypy myślenia o Polsce, również wśród Francuzów. Było ważne dla polskiej opozycji, która mogła tu publikować w sposób wolny, bez ograniczeń. Był to ważny ośrodek przepływu myśli politycznej - co ważne, skupionej w tak małym miejscu. Osoba Giedroycia odgrywała w tym rolę naczelną i znaczącą.\nTo, że z pewnymi tezami "Kultury" można się było nie zgadzać, to inna sprawa. Wolność i pluralizm myśli stanowiły skądinąd o sile i wadze tego pisma. Dotyczyło to, według mnie tego, co w "Kulturze" pisano na temat Kościoła. Artykuły Pospieszalskiego były zupełnie nie do przyjęcia, denerwowały mnie jednostronnością. Już lepsze wyczucie tych spraw miał sam Giedroyc, którego posądzano o to, że jest antyklerykalny - mógł być, wielu księży jest antyklerykałami. To bardzo dobre dla samooczyszczenia. Nie wydaje mi się natomiast, by był on antykościelny.\nKrytyka "Kultury" w kwestii ewangelizacji prowadzonej przez Kościół katolicki na Wschodzie (zwłaszcza w Rosji, ale też Białorusi, czy Ukrainie) wydaje mi się przesadzona. Narody mieszkające na tamtych terenach, które z Polską się bynajmniej nie identyfikują, myślą prostym schematem: Kościół katolicki to jest Kościół polski. To delikatna sprawa: księża pracujący na Wschodzie, nauczają w językach lokalnych. Polacy tam mieszkający oczekują z kolei, żeby to był powrót do języka polskiego - żeby znowu "poczuli się u siebie". A przecież są u siebie, tam się urodzili i przeważnie zamieszkują od wielu pokoleń.\nIstnieją także konflikty o podłożu narodowościowym, politycznym - wiadomo, że jest to wykorzystywane na różne sposoby. Trzeba więc ostrożności i wyważenia racji w tej spornej kwestii. Kościół katolicki nie łączy się z terytorium, a Kościół prawosławny - zasadniczo z terytorium. Czyli myślenie, że skoro terytorium zajęte, to jest prawosławne. W dodatku władza kościelna na Wschodzie jest powiązana z linią polityczną. Wielu duchownych prawosławnych, kojarzonych z jarzmem caratu, zginęło podczas rewolucji 1917 roku. Za tym poszło jednak pewne narzucenie kontroli przez komunistów. Z kolei Kościół katolicki istniał i na Ukrainie i na Białorusi, także w Rosji. Uważam, że jeśli istnieją tam wyznawcy, czekający na księży katolickich, normalnie działające państwo nie powinno tego blokować. W sensie dogmatycznym między obydwoma wyznaniami nie ma różnicy. Istnieje natomiast, niestety, rozwarstwienie mentalności.\nArcueil, 5 VIII 2001 r.\nNotował: M.. Kubik\nAutor (ur. 1953) jest dyrektorem ośrodka studenckiego "La Résidence Internationale d'Etudiants "Jean-Paul II"" w Arcueil pod Paryżem. We Francji mieszka od 1979 r.\nZ "Kulturą" współpracowałem w latach 1947-49, oraz później, po powrocie do Polski, od 1968 roku pod pseudonimem PELIKAN. Jako młody człowiek, po okupacji trafiłem na Zachód. Tam studiowałem, próbowałem się również zajmować publicystyką, na początku w londyńskich "Wiadomościach" Grydzewskiego. W 1947 roku dostałem z Rzymu list od Gustawa Herlinga - Grudzińskiego, z zaproszeniem do pisania w tworzącej się "Kulturze". Do pierwszego numeru wysłałem szkic o sztuce, który ukazał się jednak dopiero w następnym numerze. W "Kulturze" znalazł się wówczas artykuł o zmarłym wówczas Bonnardzie, napisany przez Józefa Czapskiego. Następne artykuły przynosiły mi wyrazy uznania redaktora Giedroycia i gromy z jasnego nieba od ortodoksyjnych emigrantów.\nOpinia wśród emigracji była bardzo hermetyczna, to przekładało się również na prasę. Dla Grydzewskiego pisało wielu ludzi, związanych swą przeszłością z przedwojenną Polską, niechętnych do dyskusji. W polskim Londynie czuło się ogromne poczucie zawodu, po ludzku biorąc zupełnie zrozumiałe. Polacy, wywodzący się przeważnie z oddziałów Andersa i Maczka, zostali postawieni przed kategorycznością wyboru między emigracją, a powrotem do nowej Polski. I wybrawszy emigrację rezygnowali często z jakichkolwiek prób zrozumienia sytuacji w sposób szerszy. Uświadomienia sobie, że owszem, istnieje kraj pod okupacją obcego mocarstwa, w którym jednakże żyją ludzie, dzieją się różne rzeczy, panuje ruch.\n"Kultura" od samego początku była inna - przez swą otwartość, tolerancję, była czymś rewelacyjnym. Stała się jedyną okazją do dyskusji o Polsce na tle epoki, w konkretnych warunkach. Giedroyc podkreślał, że nie możemy się ograniczać do pielęgnowania ostracyzmu, zapominać o tym, że Polacy, niezależnie od sytuacji politycznej dużo tworzą, choćby przez sam fakt swojej pracy. Otwarta postawa "Kultury" mówiąca, że należy z uwagą odnosić się do spraw zachodzących w Kraju była jedyną postawą realistyczną. Były głosy, że działanie Giedroycia cechuje romantyzm, który tak naprawdę okazał się realizmem.\n"Kultura" wydała ogromną ilość doskonałych piór. Bobkowski, Stempowski, Jeleński, Wańkowicz, Czapski, Herling - Grudziński, Mieroszewski. W późniejszych czasach Kisielewski. To są rezultaty działalności Giedroycia. "Kultura" była "magnesem", ściągającym wybitne umysły o największej wrażliwości. Istotne znaczenie ma Biblioteka "Kultury" - wymiana nazwisk autorów, którzy tam publikowali, jest sama w sobie przeglądem akcesu najciekawszych umysłów. Giedroyc promował wybitnych pisarzy, bez niego światła dziennego nie ujrzałby prawdopodobnie dojrzały Gombrowicz, czy Miłosz. Nie znam kulisów roli Giedroycia i zespołu "Kultury" w kreowaniu Nobla dla Miłosza, mogę się domyślać, że była na pewno olbrzymia. To wszystko stworzyło panteon polskich piór, nie tylko publicystycznych, także literackich.\nDużą rolę odgrywała według mnie także publicystyka Wańkowicza, ostatnio ukazał się wybór jego listów do Giedroycia. Dają obraz potężnej indywidualności pisarza, który nie tylko pisał do "Kultury", ale jeździł po Ameryce z odczytami. Zbierał tam dla Giedroycia zarówno abonentów, jak i tematy. A potem nastąpiło jakieś rozejście. Wielka indywidualność pisarska Wańkowicza nie mieściła się jakoś w ramach oczekiwań "Kultury". Jak wiadomo, wrócił on ostatecznie do Polski pod koniec lat 50-tych.\nWańkowicz był autorem zamieszczonego w "Kulturze" ważnego artykułu pt.: Klub Trzeciego Miejsca, którego tytuł pożyczył ode mnie. W 1949 roku opublikowałem w "Kulturze" tekst zatytułowany Podróż na horyzonty - fikcyjny list do kobiety, list człowieka wyjeżdżającego do Australii, by tam podjąć pracę zarobkową. Pod koniec rzuciłem hasło, co by się stało, gdyby zebrać ludzi niezależnych i utworzyć klub "trzeciego miejsca", wolny zarówno od sowieckiego wpływu, jak i Ameryki, która ze swoją kulturą materialną wydawała mi się również w jakiś sposób szkodliwa. Wańkowicz napisał do mnie list ze swojej farmy w Jersey, że wysyła Giedroyciowi spory szkic, zaczynający się listem "do Florczaka i bliskich". Zachęcał mnie, by po przeczytaniu tekstu napisać ciąg dalszy, potem to wszystko zebrać i wydać może w książce.\nTo się nie udało, gdyż byłem właśnie w trakcie powrotu do kraju. Złożyły się na to dwa powody: brak możliwości zarobkowania, ale też duża ciekawość Polski, w czym zresztą na emigracji nie byłem wyjątkiem. W tym czasie "Kultura" publikowała m.in. głośny reportaż Janty Wracam z Polski, ale też tekst Bobkowskiego poświęcony dylematowi: wracać, czy nie wracać. Pamiętam, że robiło to ogromne wrażenie swą szczerością myśli, wywołaniem tematu, który dla wielu emigrantów był bardzo ważny. Kiedy Giedroyc wydał reportaż Janty, publicznie potępiony przez "polski Londyn", napisałem artykuł pt. Examen Libre, omawiający tę książkę. W stanowczy sposób odżegnywałem się od traktowania tych spraw jednostronnie. To zresztą charakteryzowało również całą linię Giedroycia, odróżniającego się od reszty emigracji.\nGiedroyc stworzył model myślenia o sprawach społeczeństwa i państwa. Jego wskazania były bezcenną sugestią dla Polaków, traktujących patriotyzm nie sentymentalnie, ale jako zadanie, pracę, obowiązek. Po jego śmierci napisałem że był wskazówką na zegarze, którego tarczą była Polska. Jego myśl mogła by służyć w urządzaniu Polski na nowo, po odzyskaniu suwerenności. Tak się nie działo, redaktor był często rozczarowany brakiem wyobraźni politycznej, tym co się działo w Polsce po 1989 roku. Mamy tego obraz i dzisiaj, kiedy z zawodu polityka czyni się posadę, służącą uzyskiwaniu dochodów, a nie służebną wobec zadań państwowych.\nWarszawa, 3 IX 2001 r.\nAutor (ur. 1923) jest prozaikiem, eseistą, krytykiem i historykiem sztuki. Publicystykę z okresu współpracy z "Kulturą" wydał w książce pt.: Grypsy i reminiscencje ("Aneks", Londyn 1995). Współpracownik wielu pism, m.in. "Nowych Książek" i "Przeglądu Powszechnego".Publikował również w "Rzeczpospolitej". Mieszka w Warszawie.\nTo Giedroyc znalazł mnie w mrokach lat po stanie wojennym. Kierowałem wtedy podziemnym pismem "Wezwanie", to w nim zacząłem pisać coś w rodzaju dziennika. Pisałem wtedy bardzo polityczne wiersze, brakowało mi tej drugiej, prozatorskiej nogi. I znalazłem ją. Ale główny powód był chyba inny.\nNagle ujrzałem, że ten okropny czas jest też niezwykle śmieszny, groteskowy. A my nieustannie wpadamy w martyrologiczny patos. To paradoks, że potrzeba śmiechu była u źródeł tego pisania, które pewnie słusznie uchodzi za malkontenckie i depresyjne.\nGiedroyc wypatrzył więc te moje teksty w "Wezwaniu" i przez Marka Nowakowskiego zapytał mnie, czy zgodzę się pisać do "Kultury". Powiedziałem: tak, jeśli ten tekst będzie ukazywał się równolegle w moim piśmie i w "Kulturze". Redaktor zwykle nie godził się na taką podwójność, żądał wyłączności, ale tu zrobił wyjątek.\nRedaktor często inspirował, ale czasami lubił nawet prowokować. Myślę, że drukowanie mojego felietonu też było małą prowokacja. I stracił przeze mnie jakiś procent czytelników. Ja piszę ostro, bezkompromisowo, narażam się niemal wszystkim. I ten styl podobał się Redaktorowi, był zawsze niezwykle niezależny, nie bał się nikogo i niczego. Nie wiem czy lubił ryzyko, pewnie nie, ale nieustannie ryzykował. Upór i zarazem elastyczność, ten paradoks był jego siłą.\n"Kultura" ma wiele osiągnięć, miała też wiele dążeń i postulatów. Polska jest wolna, a Giedroyc nie był wcale pewien, że tego dożyje, raczej był pewien, że nie. Ale Polska go też zawiodła, zawsze się na nią złościł, jeszcze przed wojną. Więc można powiedzieć, że podobnie jak jego mistrz Piłsudski, On się z Polską nieustannie mocował.\nJak wiadomo Redaktor niezwykłą wagę przywiązywał do spraw Europy Wschodniej i naszej wschodniej polityki. Uważał, że była ona fatalna i że jest fatalna. Myślę, że w ostatnim czasie jednak jest lepiej i być może jest tu jakaś zasługa uporu Redaktora.\n"Kultura" była żywym pomnikiem niezależnego myślenia. Polska jest wolna, ale wolnego i niezależnego myślenia nie ma tak wiele. Więc mit tego pisma ma jeszcze pewną misję do spełnienia.\nAutor (ur. 1950) jest poetą, krytykiem literackim, dziennikarzem. W "Kulturze" publikował od 1986 roku pod pseudonimami: Witold Charłamp i Smecz. Po zamknięciu pisma kontynuuje publikowanie cyklu pt.: Z ukosa w "Rzeczpospolitej". Członek zespołu pisma "Res Publica Nowa", felietonista "Twojego Stylu". Mieszka w Warszawie.\nZ "Kulturą" zetknąłem się dosyć późno, bo dopiero w pod koniec lat 70-tych, na studiach polonistycznych UŚ. Była dla mnie wtedy jedynie wydawnictwem publikującym książki takich pisarzy jak Witold Gombrowicz czy Czesław Miłosz. Kontakty z miesięcznikiem były na Śląsku utrudnione i dlatego znałem wtedy tylko niektóre jego numery, w których szukałem głównie wrażeń literackich, ignorując publicystykę polityczną. Nie dziwne zatem, że tworząc wraz przyjacielem w 1980 roku jedno z największych na Śląsku wydawnictw podziemnych ("Oficyna Nieobecnych") zaczęliśmy od publikacji książek Instytutu Literackiego (Za wydanie trzech tomów "Dzienników" Gombrowicza otrzymaliśmy nawet doroczną nagrodę kultury przyznawaną przez "Solidarność" - o czym dowiedziałem się dopiero po latach). "Oficyna Nieobecnych" (a pośrednio i "Kultura") były, jak można się domyślić, powodem mojego wyjazdu na emigrację. Tutaj mój kontakt z "Kulturą" się pogłębił. Zacząłem czytywać miesięcznik regularnie. Nie muszę dodawać, że Redaktor Jerzy Giedroyc nie zamierzał ścigać mnie za dokonanie przedruków bez pozwolenia Instytutu Literackiego - poprosił tylko o notatkę, jakie książki wydaliśmy i w ilu egzemplarzach. Poznając kolejne numery miesięcznika w latach 80-tych dostrzegłem od razu różnicę jakościową i odmienność horyzontów w stosunku do czasopiśmiennictwa krajowego (także podziemnego). Jakbym czuł przedsmak innej rzeczywistości, innej Polski niż ta, w której byłem wychowany. Brakowało mi jednak wyjaśnień dla tego fenomenu i dlatego sięgnąłem po stare numery pisma, a podejmując studia doktoranckie na Uniwersytecie w Sztokholmie wybrałem za temat dysertacji właśnie "Kulturę".\nW różnych wypowiedziach dotyczących "Kultury" brakuje często punktów wspólnych, na podstawie których można by je porównać. Dlatego prościej jest mówić o pewnych charakterystycznych grupach wypowiedzi (które świadczą może jednak bardziej o stylu odbioru "Kultury", nie o niej samej). Dlaczego? "Kultura" była, a zarazem nie była pismem jednej generacji. Pokolenie twórców-założycieli, wraz z redagującym pismo do końca Redaktorem Giedroyciem miało oczywiście decydujący wpływ na profil miesięcznika i w tym sensie pismo było wyrazicielem tej formacji intelektualnej. Przez łamy pisma przewinęło się jednak wiele różnych wiekowo grup autorów emigracyjnych i później krajowych, a miesięcznik był czytany przez kilka pokoleń w Polsce i poza nią. W tym sensie był miesięcznikiem wielogeneracyjnym. Coraz bardziej skłaniam się do wniosku, że każda z tych grup miała swoją własną "Kulturę". Potwierdzają to także dzisiejsze spory wokół profilu politycznego pisma. Przykładowo, sporo polityków i autorów krajowych z pokolenia "Marca 68" jest święcie przekonanych o tym, że "Kultura" była organem "lewicy".\nNie jest to aż tak bardzo sprzeczne z prawdą, jakkolwiek nie jest to cała prawda. Błąd jaki oni popełniają polega na tym, że rozciągają swoje obserwacje, oparte o dorywczą lekturę pisma po 1968 roku i latach 70-tych, na całą "Kulturę" - tak, jakby cały poprzedni, ponad dwudziestoletni okres (1947-1968) działalności pisma nie istniał. Tego typu mechanizm, czyli spieranie się o "swoją" "Kulturę" bez brania pod uwagę, że prawomocna może też być "Kultura" "innych" - co leży niestety u podstaw wielu polemik i jest powodem nieporozumień w ocenie paryskiego miesięcznika. Inna sprawa, że wielu osobom "publicznym" nie chodzi o zrozumienie fenomenu "Kultury", lecz o zawłaszczenie jej tradycji, zdyskontowanie jej autorytetu na własny rachunek. Na podstawie zawartości pisma z całego okresu działalności można skonstruować prawie że dowolny polityczny wizerunek i dlatego tego typu spory na temat "Kultury" będą trwały jeszcze długo.\n"Kultura" widziana z perspektywy lat jawi się jako mozaika poglądów, programów i przekonań. Jeśli się nie zna ich wszystkich i nie rozpatruje w ścisłym związku z dziejącymi się równolegle wydarzeniami, jest się skazanym na impresjonizm. Daltonista dostrzeże tylko wielkość, albo małość. Miłośnicy siły państwa zwrócą uwagę na kolor czarny, a zwolennicy poprawienia doli klasy robotniczej dostrzegą tylko kolor czerwony. Co więcej, jak wspomniałem, każdy znajdzie jakieś podstawy do swoich twierdzeń, gdyż powojenny dyskurs "Kultury" zawierał w sobie elementy wielu ideologii, i to ideologii postrzeganych zwykle jako wzajemnie sprzeczne. Nie przejmując ich en block, korzystała "Kultura" z różnych ideologemów, na które się one powoływały, aczkolwiek funkcjonalizowała je po swojemu. Dlatego dyskurs "Kultury" uznać należy za synkretyczny, a nie tylko "lewicowy" bądź "prawicowy".\nZ poszanowaniem dla tradycyjnie liberalnych swobód (indywidualizm, wolność wypowiedzi, wyznania itp.) sąsiadowało przeświadczenie o wyjątkowym znaczeniu własnego państwa, czy roli ponadpaństwowych związków federacyjnych. Poglądom przypisującym znaczenie demokracji bezpośredniej (samorządy, związki zawodowe) towarzyszyły opinie o wadze racji państwowej. Podstawą tego dyskursu, gruntem, który umożliwia bezkolizyjne spotkanie tych wszystkich z pozoru sprzecznych poglądów, był niepolityczny system wartości wraz z uniwersalizmem, solidaryzmem społecznym i brakiem ksenofobii. Bliskie mi są takie wypowiedzi i oceny "Kultury", które bazują na jej rzetelnym poznaniu, dostrzegają jej wielostronność i nie zapominają, że "Kultura" była pismem i ośrodkiem zarówno politycznym, jak i kulturalnym, który wypracował podstawy powojennego myślenia politycznego Polaków, oraz stworzył pewien typ wrażliwości duchowej i estetycznej.\n"Kultura" jest dla mnie pewnego rodzaju fenomenem, tym cenniejszym, że w tradycji polskiej rzadko spotykanym. Jak powiedział Miłosz: "Taka rzecz nie ma prawa istnieć, niby w świecie zwierzęcym żyrafa". W tej chwili chodzi mi tylko o jeden aspekt niespotykalności "Kultury". O to, że odniosła ona sukces! Mając na myśli całą serię polskich nieszczęść i niepowodzeń, które zaczęły się od rozbiorów, "Kultura" wymyka się temu wzorowi. Może więc stać się dla polskiej samoświadomości pewnym nowym wzorem działania, myślenia i wrażliwości. Jej działalność koncepcyjna przejawia cechy na tyle specyficzne i rzadkie, na tle XX wiecznej tradycji polskiej, że bez większego ryzyka można orzec, że mamy tu do czynienia z powstaniem nowej szkoły myślenia politycznego.\nZ drugiej strony była "Kultura" jednym z współtwórców powojennego kanonu literatury polskiej, o czym mówi się - jak na razie - zbyt okazjonalnie. Literatura lansowana czy powiedzmy nawet, współtworzona przez "Kulturę" (nie jest chyba żadną tajemnicą to, że Redaktor brał udział w jej powstawaniu, nakłaniając, na przykład, Gombrowicza na co miesięczne pisanie Dzienników) była natomiast integralną częścią jej dyskursu, bez której fenomen "Kultury" nie jest w pełni zrozumiały.\nZaczyna pojawiać się coraz więcej publikacji na temat "Kultury", które nie poprzestają na rewelatorskiej stronie zagadnienia. Brak jednak wciąż prac szerzej zakrojonych, które przyjrzały by się fenomenowi "Kultury" z różnych punktów widzenia, które przyjęły by perspektywę interdyscyplinarną. Nie słyszałem o żadnym projekcie badawczym, w którym fenomen "Kultury" starali by się wyjaśniać wspólnie, na przykład, badacze krajowi i zagraniczni (tutaj cenne były by archiwalne badania we Francji i USA) czy badacze różnych dyscyplin (historycy, politolodzy, literaturoznawcy, historycy idei, socjologowie). Taki projekt byłby, moim zdaniem, nie tylko zgodny z poznawczymi preferencjami Redaktora Jerzego Giedroycia, ale byłby chyba także uczczeniem jego pamięci w sposób najmniej akademijno-pompatyczny (czego nie znosił).\nVallentuna, 3 IX 2001 r.\nAutor (ur. 1955) jest historykiem literatury i tłumaczem. Autor książki: Paradoksy paryskiej "Kultury", traktującej o stylu i tradycjach myślenia politycznego pisma (Sztokholm 1998, wyd. II Lublin 2000). Współredaktor wydawanego pod auspicjami Uniwersytetu w Uppsali pisma Acta Sueco-Polonica. Od 1998 roku pracownik naukowy University College of South Stockholm. Mieszka w Szwecji.\nGiedroyc był pesymistą w kwestii kondycji elit politycznych w Polsce, które działają w imię dobra publicznego. W jego wypowiedziach pojawiała się wielokrotnie fascynacja marszałkiem Piłsudskim - przykładu polityki praktycznie realizującej interes państwa. Redaktor "Kultury" był fanatycznym "państwowcem", jego ideą i marzeniem było silne państwo polskie, z czystą moralnie klasą polityczną, nie ulegającą niskim popędom prywaty, korzyści i partyjniactwa. Ten duch państwowy nie zapanował niestety w Polsce.\nWspominam go jak najcieplej. Miał w sobie coś, co przykuwało, dobrze się czułem w jego towarzystwie. Z pobytów w Maisions - Laffitte pamiętam, że był niezwykle skromny, nie narzucający się, a równocześnie jego osobowość wpływała na rozmówcę, czyniła go "czyściejszym", bardziej skoncentrowanym.\nAle to, co mówiono i pisano o nim w ostatnim okresie, było dla mnie trochę rodzajem "martwego" zachwytu - pomnikowego polerowania czegoś nienaruszalnego. To była apoteoza Giedroycia, często obłudna. Jak Pan zauważył, i z lewa i z prawa wypowiadano się o nim z zachwytem. A właściwie tego co robił, zwłaszcza na początku, nie brano głębiej pod uwagę. Śmieszne dla mnie opinie wyrażali ludzie z różnych pokoleń i środowisk, twierdzący, że na "Kulturze" się wychowali - wszystko jedno, czy piastowali stanowiska w PRL-owskim aparacie państwowym, czy opozycyjno - studenckim. W tej chwili dominują w życiu publicznym działacze o poglądach umownie mówiąc lewicowych, pragmatycy późnego PRL-u. I wszyscy podpisują się pod poglądami "Kultury". Ta apoteoza była więc dla mnie jałowa - dawanie laurek bez głębszego sensu, czy pożytku. Wytłumaczalna może przez to, że Giedroyc w swej końcowej fazie działalności zawierzył zbytnio i jednostronnie formacji, która mi nie odpowiadała. Przegląd ostatnich roczników "Kultury" może sprawiać wrażenie, że Giedroyc czerpał wiedzę o kraju, w którym nigdy przecież nie był po wojnie, z pewnego tendencyjnego źródła. Stały przegląd polityczny miał u niego Krzysztof Wolicki, publicysta o niewątpliwie lewicowych poglądach. Stały felieton miał Smecz - Tomasz Jastrun, "unijny" intelektualista - wybrzydzacz prawicy, czy Kościoła. Wszystko, co było związane z działalnością, nazwijmy ją niepodległościowo - prawicową, go drażniło. Czyli, tak uważam, istniała pewna jednostronność źródeł, z których Giedroyc czerpał w tym ostatnim czasie. Stracił jakby swą przenikliwość redaktora, którą posiadał wcześniej.\nTo jednak nie znaczy, że oceniam jego działalność negatywnie. Niewątpliwą zasługą "Kultury" jest konsekwentny program budowania niepodległej Polski, w czasach braku tej niepodległości. Nie polegało to jednak na występowaniu przeciwko komunizmowi bez żadnej realnej alternatywy. Giedroyc w każdej szczelinie systemu dopatrywał szans na jego upadek i możliwość odzyskania niepodległości. Nie był to więc program tylko teoretyczny, mówiący o tym, że komunizm jest złem, że komunizm zabrał nam niepodległość. Był to program mówiący, jak do tej niepodległości dążyć. W tym sensie Giedroyc był konstruktywistą, realistą, a jego działania były pragmatyczne politycznie. Jak Pan wie, w 1956 roku "Kultura" poparła Gomułkę, mając nadzieję, że pogłębi on tę szczelinę, dającą szanse na wyższy rozwój świadomości. Potem Giedroyc popierał rewizjonistów, wreszcie KOR-owców - tych wszystkich, którzy w imię szlachetnych ideałów chcieli socjalizm naprawiać, uznając, że praktyka jest nieludzka i zła, ale jest szansa zmiany. Z takimi ludźmi i programami wchodził Giedroyc w sojusze. To miało w sobie daleką optykę, szerszy horyzont - przekonanie, że to wszystko jest krokiem, czy nawet tylko półkrokiem do upadku komunizmu. On w to wierzył i w tym działaniu był jakiś optymizm. Ale nie romantyczny, utopijny, lecz wywodzący się z realności tych właśnie drobnych kroków.\nGiedroyc był przenikliwym analitykiem życia politycznego i społecznego w Polsce. Pierwszy spostrzegł, że do obalenia istniejącego w Polsce porządku potrzebny jest sojusz inteligencji, elity umysłowej, z ludźmi pracy - robotnikami, chłopstwem. Takim całościowym ruchem, istniejącym co prawda krótko, była formacja "Solidarności". Giedroyc uważał, że takie połączenie sił daje szansę sukcesu, traktował to, jako szalenie użyteczne i sensowne działanie.\n"Kultura", wydawnictwa Instytutu Literackiego, wieloletnia benedyktyńska praca zespołu pisma - to było również wychowywanie, oświecanie ludzi. Byliśmy przecież zamknięci pod kloszem indoktrynacji komunistycznej. Nie mieliśmy dostępu do pełni wiedzy o historii, o naszej przeszłości. Również nasza literatura była rozdarta na emigrację i kraj. Dzięki Giedroyciowi o tym wszystkim się dowiadywaliśmy. Ci co chcieli, czytali, przekazywali sobie z ręki do ręki numery "Kultury". W ten sposób podnosiła się nasza świadomość. Ja sam dzięki Giedroyciowi odkryłem Kontrę Józefa Mackiewicza. W tamtych latach poznałem też Szkice piórkiem Andrzeja Bobkowskiego, rewelacyjny rodzaj dziennika na najwyższym poziomie. Ale też odkrycie Gombrowicza, Miłosza jest też, co powszechnie wiadomo, zasługą Giedroycia. Czyli, oprócz konkretnego programu niepodległościowego, działalność wychowawczo - historyczna. My tych szans nie mieliśmy tu w kraju.\nZa spełnione dążenia Giedroycia uważam zwrócenie oczu przez światłą część elit Polski na Ukrainę, Białoruś i Litwę - na Wschód, który zawsze w Polsce traktowaliśmy marginesowo, z lekceważeniem. Także próbę innego spojrzenia na Rosję - nie tylko przez pryzmat caratu, a potem sowietyzmu. Rosję najwartościowszą - inteligentów, ludzi szlachetnych, myślących. Poza tym, w sensie politycznym, powiedziałbym brutalnie pragmatycznym, zdawanie sobie sprawy, że Rosja zawsze będzie naszym sąsiadem, a więc trzeba to widzieć, realnie o tym myśleć. A nie potrząsać patetycznie szabelką, z czego nic nie wynika, albo z kolei się płaszczyć i wchodzić z nią w Jurgiel i Targowicę. A takie bywały u nas dwie drogi. Giedroyc proponował tę trzecią.\nAutor (ur. 1935) jest prozaikiem, autorem powieści i wielu tomów opowiadań. W "Kulturze" publikował pod pseudonimem "Seweryn Kwarc", w Instytucie Literackim wydał szereg książek (m.in. Raport o stanie wojennym i Notatki z codzienności). Mieszka w Warszawie.\nNa jakimś "wieczorze autorskim" w demokratycznej już Warszawie ktoś zapytał mnie, jak mógłbym najkrócej zdefiniować moją przygodę z "Kulturą". Powiedziałem, że z "Kulturą" było tak jak z księżycowym (dosłownie) programem Apollo. Sukces nie polegał na tym, że Armstrong mógł postawić stopę na Księżycu, lecz na tym, że człowiek mógł nareszcie z oddali spojrzeć na Ziemię. "Kultura" dała mi tę możliwość i, jak się szybko okazało, szansę.\nPo pokonaniu więc przeszkody w postaci wyimaginowanego agenta UB i prawdziwego psa uzyskałem dostęp do innego świata. Ten mikroświat "Kultury" był już wielokrotnie opisywany. Ja widziałem go tak samo, jak inni, ale widziałem go także inaczej - nigdy jeszcze żaden dziennikarz z PRL nie przeszedł tak od razu z łamów reżymowej gazety, choćby tak łagodnie komunistycznej jak "Życie Warszawy", na łamy "Kultury". [...]\n"Kultura" to coś pośredniego, jak Kot Jeleński kiedyś napisał, między kibucem, a klasztorem. To był dom, zespół, pies, atmosfera, pismo, no i Giedroyc, człowiek, któremu dziesiątki lat propagandy w Polsce ustawiały w sercu perfidnego, antypolskiego spisku. W istocie był to starszy pan redagujący skromny miesięcznik. Ale jaki miesięcznik! Bez złudzeń, bez przesądów, bez tabu, nonkonformistyczny (aż do przesady czasem), zwalczający szowinizm, ostracyzm, antysemityzm i wszelkie polskie fobie narodowe. Jego program: brak programu. Jego ideologia: brak ideologii. Jego credo: Polska demokratyczna, laicka i tolerancyjna. Jego misja: ratunek kultury polskiej, zdrowego rozsądku i szacunku dla pewnych wartości tkwiących u podstaw naszej cywilizacji. Jego klucz: liczy się słowo, "słowo drukowane", które we wschodniej części Europy, zdaniem Giedroycia, miało wielką, nieraz magiczną siłę oddziaływania. Jego filozofia: otwarta myśl, liberalizm krytyczny, sceptycyzm bez cynizmu. Taka Polska powinna odgrywać rolę specjalną, niewspółmierną do swej wielkości geograficznej czy potencjału gospodarczego, stać się ośrodkiem geopolitycznych przekształceń opartych na sojuszu z sąsiadami, przede wszystkim z wolnymi i demokratycznymi republikami Litwy, krainy, Białorusi i Rosji. [...]\nZnać dobrze Giedroycia było bardzo trudno. Giedroyc, taki mi się wydał wtedy, 30 lat i prawie 200 "Brukselczyków" temu, był samotnikiem, człowiekiem skrytym. U siebie w "Maizonie" potrafił bez mrugnięcia okiem przyjąć dwóch razem byłych prezydentów suwerennych państw (byłem świadkiem... audiencji, jakiej udzielił Kwaśniewskiemu i Brazauskasowi), ale miał ogromną tremę przed każdym występem w telewizji czy przed odczytaniem odpowiedzi na "laudację" wygłoszoną przez kolejną magnificencję z doktoratem honoris causa w ręku. Niektórzy twierdzili, że ma trudności w kontaktach z ludźmi, że nie ma przyjaciół, że jest zarozumiały. Mówił bowiem, co myślał, a to się nie wszystkim podobało, zwłaszcza tym, którzy go odwiedzali, sprawując właśnie władzę w Polsce. Miałem wrażenie, że Giedroyc nigdy (zapewne nie zawsze słusznie) nie był z takiej rozmowy naprawdę zadowolony.\nPowiadali o nim "autokrata". Może. Nie wiem, czy można w ogóle "demokratycznie" kierować pismem. Ale mnie, przez ponad 30 lat, nie ocenzurował ani jednego artykułu. A to, że był uparty (jak Litwin, powiadał Miłosz), pozwoliło mu na dokonanie prawdziwego cudu nie tylko politycznego, ale także "technicznego", jakim było wydawanie przez pół wieku - w takich warunkach i w tak małym zespole, przy takich przeciwieństwach losu, nie mówiąc już o wrogości władz polskich i... zawiści bliźnich - takiego pisma (oraz książek i "Zeszytów Historycznych").\nJego trudność "komunikowania" przekształciła się we wspaniałe zalety redaktorskie. To, że sam nie pisał, dało mu ogromną swobodę w wykrywaniu talentów u innych. To, co mu przeszkadzało w bezpośrednich kontaktach z ludźmi, m.in. poczucie straty czasu i nieopłacalności takiej wymiany myśli, sprawiło, że napisał w życiu kolosalną liczbę listów (niestety do mnie tylko... 500, bo komunikowaliśmy się przez telefon) i że ta korespondencja, z Mieroszewskim, Gombrowiczem, czy Stempowskim, stała się tyglem idei "Kultury", skarbcem i szansą kultury polskiej.\nAutor (ur. 1922) jest dziennikarzem, publicystą. Pracował w "Życiu Warszawy", Polskę opuścił w 1969 r. W "Kulturze" publikował cykl pt.: Widziane z Brukseli. Jest zagranicznym komentatorem "Gazety Wyborczej" i belgijskiego dziennika "Le Soir". Mieszka w Brukseli;\nPowyższy tekst jest fragmentem artykułu pt.: Moje życie z Jerzym Giedroyciem, opublikowanego w "Gazecie Wyborczej" z 30 IX - 1 X 2000 r. Przedruk fragmentów za zgodą L. Ungera.\n"Kulturę" zacząłem czytać w czasach studenckich, pożyczając od przyjaciół na jedną noc, czy kilka dni, pismo lub książki. Pierwszy wpływ miały na mnie lektury Gombrowicza, poznawanego także z książek wydanych w Polsce Ludowej - będącego więc autorem łatwiejszym do znalezienia, niż np. Miłosz. Jego z kolei czytałem na początku nie poprzez "Kulturę", tylko Bibliotekę Jagiellońską, gdzie udawało mi się docierać do publikacji umieszczanych pod nazwą RES, czyli nieosiągalnych, niemożliwych do wypożyczenia. Byli też inni: Stempowski, Herling - Grudziński, Czapski, dla których "Kultura" stanowiła platformę, środek przekazu. Także eseje Kołakowskiego, które czytało się dla wartości literackiej i czysto intelektualnej. Dopiero znacznie później postrzegałem "Kulturę" jako pismo, niezależną instytucję polskiego życia kulturalnego, ośrodek myśli politycznej. Aspekt polityczny mnie interesował, ale nie był dla mnie najważniejszy.\nDla pisarzy "Nowej Fali", wszystko znacznie przyspieszyło w momencie powstawania demokratycznej opozycji w Polsce, począwszy od 1973, czy 1974 roku. Część poetów i krytyków mojego pokolenia, jak Pan wie, bardzo zradykalizowała się politycznie. To wszystko łączyło się z większym dostępem do wydawnictw "Kultury", przełamaniem pewnej bariery. Kiedy miałem dwadzieścia lat, to nie wiem, czy wiedziałem naprawdę, czym jest "Kultura", czy nie byłem jednak lekko "spropagandyzowany". Ale w latach 70-tych nie miałem wątpliwości co do znaczenia pisma. Pamiętam kontakty z Adamem Michnikiem, który miał doskonały dostęp do tych wydawnictw i który bardzo chętnie i obficie pożyczał wszystkie możliwe publikacje "Kultury".\nKontakt z Giedroyciem nawiązałem w czasie mojego pobytu w Berlinie. Wtedy z nim korespondowałem, opublikowałem też parę rzeczy pod pseudonimem w "Kulturze". Później poznałem go - jak Pan wie, w bezpośrednim kontakcie nie był człowiekiem bardzo rozmownym, raczej nieśmiałym - liczącym na otwartość partnera, chcącym jak najwięcej z rozmówcy "wyciągnąć". W "Kulturze" najczęściej kontaktowałem się z Józefem Czapskim, z którym najlepiej mi się rozmawiało. Co zresztą nie oznaczało złych kontaktów z Giedroyciem. To się dokonało w inny sposób, po powstaniu "Zeszytów Literackich" - Giedroyc nie był zupełnie szczęśliwy z tego powodu. Nie okazywał mi tego, ale nastąpiło jednak pewne oziębienie. Z jednej strony uważał, że takie pismo, jak "Zeszyty..." jest potrzebne, a z drugiej nie całkiem był przekonany, że powinno istnieć. Myślę, że był tu bardzo ambiwalentny. Ale jeśli nawet istniały pewne objawy niechęci "Kultury" do "Zeszytów Literackich", to szalenie trudno o tym mówić, bo nikt z nas nigdy nie przestał podziwiać Giedroycia. Zupełnie nie zmieniało to mego entuzjazmu, jeśli idzie o wymiar historyczny i intelektualny "Kultury" - pisma, wydawnictwa, pewnej wspólnoty ludzkiej.\n"Kultura" miewała różne numery. Zdarzały się również niezbyt ciekawe literacko. Nie w każdym był przecież wielki wiersz Miłosza, czy inny wyróżniający się tekst literacki, więc na pewno miewałem momenty krytycyzmu. Redaktor Giedroyc, który, zdaje się, sam niekiedy dokonywał wyboru wierszy, nie zawsze miał tu najlepszy gust. Ale to oczywiście są drobiazgi, w niczym nie zmieniające wielkiego znaczenia tego pisma.\nCourbevoie, sierpień 2001 r.\nAutor (ur. 1945) jest poetą, eseistą, czołowym przedstawicielem tzw. pokolenia "Nowej Fali". Od 1982 mieszka w Paryżu, wykłada w Houston University. Członek redakcji "Zeszytów Literackich".\nFragmenty wypowiedzi zawartych w trzyczęściowym filmie dokumentalnym pt.: Tratwa "Kultury", w reż. Adama Kuczyńskiego (real. 1996):\nCZESŁAW BIELECKI (ur. 1948; architekt, publicysta, wydawca, działacz polityczny) - Po raz pierwszy w życiu i niestety chyba ostatni, zetknąłem się z prawdziwym, rasowym redaktorem, który natychmiast jest w stanie zdiagnozować tekst, nie bawi się w drobiazgowe interwencje i jednocześnie jest w stanie autora ukierunkować. [...]Giedroyc jest upartym taktykiem, mając pewną wizję strategiczną. Stara się zawsze wykorzystać okoliczności i jest gotów popierać - tak było w Październiku, kiedy zespół "Kultury" na krótko postawił na Gomułkę, tak było w latach 60-tych, kiedy został poparty Kuroń i Modzelewski ze swoim Listem otwartym do partii. Ale jednocześnie redaktor jest stały w pewnym ogólnym osądzie, w pewnej wizji strategicznej. [...]\nGUSTAW HERLING-GRUDZIŃSKI (1919-2000; pisarz, współzałożyciel "Kultury" i Instytutu Literackiego) - Tak, jak istnieją urodzeni pianiści, czy urodzeni pisarze, tak on jest urodzonym redaktorem . To jest swego rodzaju talent - nie jest tak, że można usiąść za biurkiem, czytać nadesłane materiały i być redaktorem pisma. To jest pewien dar i on ten dar niewątpliwie posiadał. [...] Prawdziwą jego pasją jest polityka - co do tego nie ma żadnej wątpliwości. On jest tym, kogo się zwykło określać "zwierzęciem politycznym", to jest jego wielka pasja.\nJAKUB KARPIŃSKI (ur. 1940; socjolog, publicysta) - "Kultura" nigdy nie była tylko ośrodkiem politycznym. To, zgodnie z nazwą pisma i bardzo wczesnym wyborem Giedroycia, był ośrodek kulturalny, przechowujący literaturę polską i umożliwiający jej docieranie do czytelników. [...] "Kultura" dzięki swojej działalności wydawniczej i opiniotwórczej przez pięćdziesiąt lat, jest czymś trwalszym od układów politycznych, które zmieniają się tu w Polsce co rok, lub częściej. I w związku z tym ma podstawy, żeby mówić krytycznie o tym, co w Polsce się dzieje, bo, jak sądzę, redaktor "Kultury" potrafi to ocenić właśnie z dłuższym oddechem, niż tylko uwzględniając najbliższe wybory parlamentarne, albo skład jakiegoś mającego powstać rządu. [...]\nLESZEK KOŁAKOWSKI (ur. 1927; filozof) - "Kultura" była pismem, które umiało "mówić" z perspektywy nie getta emigracyjnego, tylko Polski, jaką ona rzeczywiście była. Inne pisma emigracyjne nie miały żadnego znaczenia, niezależnie od ich wartości. [...] To były pisma produkowane dla emigracji. A "Kultura" była produkowana dla Polski i z wyraźnym zaznaczeniem zrozumienia tego, co się w Polsce działo, a nie tego, co emigracja by chciała, żeby się działo. [...] Jak spojrzymy na ten olbrzymi dorobek "Kultury", włączając oczywiście Miłosza, Gombrowicza, "Zeszyty Historyczne" - całą plejadę polskich pisarzy, publicystów, historyków - to jest naprawdę dorobek imponujący. Uważam to za niezwykle ważną część polskiej kultury powojennej.\nSTEFANIA KOSSOWSKA (ur. 1909; pisarka, redaktor "Wiadomości") - Była pewna niechęć ze strony różnych współpracowników "Kultury" do "Wiadomości". Ale trafiało to zawsze na absolutną obojętność Grydzewskiego, który przede wszystkim był tak zaabsorbowany swoim pismem, że żadne inne pisma go nie interesowały. Jego nie interesowały, tak jak redaktora Giedroycia, Mieroszewskiego i innych, różne koncepcje polityczne, różne propozycje w tej dziedzinie. On trzymał się właściwie tylko jednej idei: żeby Polska odzyskała wolność.\nANTONI MACIEREWICZ (ur. 1948; historyk, działacz polityczny) - Giedroyc może czuć się zasadnie współautorem, współakuszerem tego, co nazwano później opozycją demokratyczną - tego zjawiska, tej formacji, która pojawiła się w latach 70-tych. I dawał temu wyraz. Podstawowe teksty, które były dyskutowane, które współkształtowały koncepcję polityczną tej opozycji, pojawiły się przecież na łamach "Kultury".\nANDRZEJ MICEWSKI (ur. 1926; publicysta, działacz polityczno-społeczny) - "Kultura" przyswoiła polskim środowiskom intelektualnym całą dwudziestowieczną zachodnią myśl współczesną. My dostając te książki, żyliśmy życiem umysłowym Europy. I stąd te elity polskie nie są dużo niższe intelektualnie od elit francuskich, niemieckich, nie mówię o amerykańskich.\nARTUR MIĘDZYRZECKI (1922-1996; poeta, prezes Polskiego PEN-Clubu) - Wiadomo, czego Giedroyc chce, czemu się sprzeciwia i on to artykułuje jasno. Wiadomo też, że on stawia dzieło nad osobę twórcy i różnorodność autorów, którzy teraz drukują, od Wolickiego, poprzez "Brukselczyka" - Ungera, aż do Boleckiego, jest imponująca. Łączy tych ludzi to, że są utalentowanymi przedstawicielami swoich dziedzin.\nCZESŁAW MIŁOSZ (ur. 1911; poeta, eseista, laureat literackiej Nagrody Nobla) - Mówiąc o Giedroyciu publicznie, nie wyciągam tych rzeczy, w których on mnie zranił, ponieważ uważam, że był absolutnie lojalny. A kiedy przyszedłem do "Kultury", byłem zupełnie nieznośny. [...] Dla niego literatura jest środkiem. Niekoniecznie, żeby chciał wpływać na treść książek - dla niego lansowanie takich pisarzy, jak Miłosz, Gombrowicz, Herling-Grudziński, czy Bobkowski - to było po prostu zwiększanie swojej wagi politycznej. [...] Fakt, że mogłem drukować po polsku, zawdzięczam "Kulturze". Wyjechałem do Ameryki, przez cały czas pobytu tam posyłałem do "Kultury" swoje rzeczy, nie mając nigdzie oparcia w drukowaniu po polsku.\nJAN OLSZEWSKI (ur. 1930; prawnik, działacz polityczny) - Bez działalności tego ośrodka, bez "Kultury" cała nasza dzisiejsza elita polityczna, intelektualna, wyglądała by zupełnie inaczej. To może nie jest taki duży komplement, jeżeli się bierze pod uwagę, co się w tej chwili z nią dzieje, ale myślę, że gdyby nie "Kultura", to byłoby znacznie gorzej.\nROMAN POLAŃSKI (ur. 1933; reżyser) - Mieszkałem w "Kulturze" miesiąc, może dwa miesiące. Wtedy naprawdę poznałem atmosferę tego domu. To był taki polski dworek na przedmieściu Paryża. Z tego czasu pozostała mi wielka nostalgia, wspomnienie ludzi, którzy byli całkowicie oddani sprawie tego miesięcznika, a przy tym szalenie pomagali, podnosili na duchu tych, którzy tego potrzebowali. Publikowali wspaniałe artykuły, poezję, czasami powieści, bo poza miesięcznikiem była przecież Biblioteka "Kultury".\nOLGA SCHERER-VIRSKA (ur. 1922; pisarka, tłumaczka) - Wiadomo, że nie jest młody, że nie jest łatwo jeździć do Polski pod względem psychologicznym, to przecież nie jest polityczne. Psychologicznie jest do tego niezdolny. I Zosia też. Ja to mogę zrozumieć. Bo to jest bardzo trudne dla ludzi z ich pokolenia. [...] A jeśli Polska jest dla niego mitem, to on jest tam mitem. Ale chyba istnieje jakiś szacunek dla niego za to wszystko, co zrobił przez pół wieku.\nJERZY TUROWICZ (1912-1999; publicysta, redaktor naczelny "Tygodnika Powszechnego") - Dzisiejsze polskie elity intelektualne, które wywodzą się z tego, co się nazywa opozycją demokratyczną, wszystkie one kształtowały w dużej mierze na "Kulturze" swoje myślenie. Myślę, że [również] młodzież, powiedzmy, tego dziesięciolecia stanu wojennego, dla której także "Kultura" była jakimś łącznikiem ze światem myśli, kultury zachodniej, a także i myślenia o Polsce. [...] Giedroyc jest człowiekiem upartym, zresztą dzięki temu zrobił, to co zrobił - to jego ogromne dzieło.\nJACEK WOŹNIAKOWSKI (ur. 1920; historyk sztuki, założyciel wyd. "Znak") - Inteligencja polska, w tym, co ma najlepszego, nie byłaby tym, czym jest dzisiaj, gdyby nie "Kultura". Mnie się wydaje, że to był strumień takiego świeżego powietrza, taka lekcja wielostronnego myślenia o rozmaitych sprawach, które wymagały opukania i oświetlenia ze wszystkich stron. Że bez tego ugrzęźlibyśmy w jakimś zatęchłym prowincjonalizmie i uzależnilibyśmy się jeszcze bardziej od tej dusznej atmosfery, jaką narzucał nam jednak, w życiu umysłowym i moralnym, okres komunizmu.


Doradztwo środowiskowe inwestycji - Modern Men\nHome » Interes » Doradztwo » Doradztwo środowiskowe inwestycji\nDodane: 2017-04-24 :: Kategoria: Interes / Doradztwo\nWiele dużych firm zanieczyszcza w ten lub inny sposób środowisko naturalne, nawet mimo stosowania nowoczesnych ekologicznych technologii. Aby firma mogła uzyskać odpowiednie pozwolenia na emisję zanieczyszczeń lub mogła uzyskać pozwolenia na rozbudowę swoich zakładów konieczna jest współpraca z firmą, która świadczy tak zwane doradztwo środowiskowe. Jest ona w stanie załatwić formalności związane z raportowaniem wpływu działalności firmy na środowisko, uzyskiwania wszelkiego rodzaju pozwoleń, kwot emisyjnych i zajmować się tym podobnymi sprawami załatwianymi w różnych urzędach. Doradztwo środowiskowe jest między innymi specjalnością firmy Ekostandard, która oferuje pełny zakres usług dla przedsiębiorstw potrzebujących podwykonawcy zajmującego się sprawami formalno-prawno-ekologicznymi.\nW każdej klasie szkolnej powinny znaleźć się atrakcyjne dla uczniów materiały dydaktyczne, które wspomogą przyswajanie wiedzy przez dzieci i młodzież. Oczywiście we wszechstronnej ofercie przedsiębiorstwa STIEFEL EUROCART znajdą Państwo tego rodzaju wyposażenie edukacyjne w bardzo przystępnych cenach. O...


Kamery termowizyjne zamiast termometrów. W ten sposób w słupskim szpitalu będzie mierzona temperatura\nZakup kamer termowizyjnych do słupskiego szpitala sfinansowała Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych w Słupsku (Fot. S. Irzykowski)\nKamery termowizyjne sprawdzają temperaturę ciała osób wchodzących do szpitala w Słupsku. To nowe środki ostrożności w związku ze stanem epidemii. Dwie kamery zostały zamontowane przy wejściach do szpitala, a trzecia przy części administracyjnej budynku.\nUrządzenia bezdotykowo mierzą temperaturę wszystkich pacjentów i osób przychodzących do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Słupsku.\nSPRAWDZAJĄ TEMPERATURĘ CIAŁA\n- Jeśli kamera wskaże, że ktoś z odwiedzających szpital ma podwyższoną temperaturę, co może wskazywać, że jest zainfekowany, wtedy robimy drugi pomiar, dokładniejszym termometrem bezdotykowym - mówi Marcin Prusak, rzecznik Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Słupsku.\nRzecznik wyjaśnia, że taka procedura usprawnia wejście osób do szpitala bez konieczności sprawdzania każdej z osobna termometrem bezdotykowym przez personel placówki. - Jeśli kamera wskaże temperaturę ciała powyżej 38 stopni, wówczas osoba taka nie zostaje wpuszczona - dodaje Marcin Prusak.\nZakup kamer termowizyjnych do słupskiego szpitala sfinansowała Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych w Słupsku.


Modowy blog.:) - Forum Stylistka.pl\nNapisano: 2 lipca 2011, 11:48\nDziewczyny ostatnio coś mówiłyście o blogach modowych. Ja chciałabym właśnie takiego założyć tylko nie bardzo wiem jak się do tego przymierzyć.Niewiem może wy znacie jakieś popularne blogi albo wiecie jak się go zakłada?\nChcę dać na niego różne stylizacje jakie sama zrobiłam i opisać je, może coś innego też się zmieści.Pomożecie?\nZ góry dziękuję pozdrawiam. Juliete\nNapisano: 8 lipca 2011, 11:56\nHej : ) ja od jakiegoś czasu piszę takiego bloga. Osobiście polecam Ci założenie bloga na blogspocie. Jeśli chcesz mogę Ci podrzucić kika wskazówek : )\nPisz gdzie i jak chcesz Możesz też czerpać inspirację z mojego Zapraszam http://wardrobe-told-me.blogspot.com\nJeśli uda Cie się już założyć dodaj mnie to obserwowanych, będzie mi bardzo miło. ; ))\nNapisano: 25 lipca 2011, 22:45\nZależy jakiego bloga chcesz tzn: ile pieniędzy chciałabyś na to przeznaczyć. Można wybrać opcje z kupnem domeny i serwera, ale jest to wydatek ok 100 zł. Możesz tez założyć bloga na platformie blogowej takiej jak np. blogspot lub blox. Następnie dobrze jest mieć dobry aparat. Jakość zdjęć jest dość ważna. Musisz połączyć swój blog z facebookiem lub innymi portalami społecznościowymi. W inetenecie jest teraz mnóstwo miejsca, gdzie blog modowy można zareklamować. Poza tym kwestia SEO, czyli jak wyszukiwarki internetowe spowodują, że będziesz w nich na wysokiej pozycji (strasznie zagmatwany termin). Podaje Ci linka do strony Ryfki, gdzie ma super rady dla początkujących blogerek:\nPowodzenia i pochwal się swoim blogiem. wixi12673\nNapisano: 1 kwietnia 2014, 17:38\nwiesz mozesz załozyc swoja własna stronke wpisz zakladam bloga .p l i załoz własna strone gdzie mozesz opisywac co dzisiaj zrobiłas lu co bedziesz robc mozesz wkładac rowniez zdjecia swojich projektów ! myslę , ze pomogłam pylenka\nNapisano: 5 grudnia 2014, 0:17\nNa bloghunter.pl możesz przejrzeć sobie sporo blogów, które dobrze prosperują, może z nich zaczerpniesz trochę pomysłów i wskazówek? Jolka07\nNapisano: 1 kwietnia 2015, 11:11\nMusisz mieć jakiś unikalny temat, na którym dobrze się znasz. To powinna być jakaś wartość dodana, coś ciekawego co możesz przekazać innym. Na start jeśli chcesz dotrzeć do szerszego grona odbiorców proponuje skorzystać z oferty firmy http://traffic-network.pl/ Zwiększają ruch na stronie, SEO i statystyki 1


Dr Botanicals - Internet's Best Online Offer Daily - iBOOD.com\nKuracja z Morza Martwego\nKrem na dzień i na noc z maseczką z wodorostów\nKrem pomarańczowy i Coco Noir\nSerum do twarzy Coco Noir i maseczka na noc\nKrem i olejek do ciała\n2x krem do ciała\nNawilżający krem na dzień i na noc oraz serum pod\nSerum pod oczy plus maseczka na noc\n2x maseczka na twarz\nKrem na noc i peeling\n2x olejek do ciała\nBalsam + Krem\nDr Botanicals to londyńska marka Vegan Skincare. Są to jedne z najlepszych na świecie wegańskich produktów do pielęgnacji skóry. Mają filozofię bardziej ludzkiego, bardziej opiekuńczego świata. Pielęgnacja skóry w oparciu o kosmetyki wegańskie to jeden z najnowszych trendów w pielęgnacji skóry. Nasz świat staje się coraz bardziej zajęty, a presja ze strony naszych zasobów lądowych staje się coraz bardziej intensywna.\nDr Botanicals produkuje zdrowe, wegańskie produkty. Firma ma filozofię bardziej ludzkiego, bardziej opiekuńczego świata. W tej wyprzedaży oferujemy wiele różnych produktów do pielęgnacji.


Gametwist Gry to duży portal o międzynarodowym zasięgu, wobec którego mało jest miejsc konkurencyjnych. Można tam grać w dosłownie niemal każdą grę, na jaką przyjdzie nam akurat ochota. Począwszy od pokera, brydża czy pasjansa, przez chińczyka, rummikub, aż po hazardowe automaty hot spot jak Sizzling Hot Deluxe czy inne pochodne maszyn działających na zasadzie mechanizmu jednorękiego bandyty, a nawet sportowe gry takie jak bilard czy snooker. Niesamowicie bogaty wybór może przyprawić nas o małe skonfundowanie, kiedy nie będziemy potrafili zdecydować w co zagrać lub zapragniemy grać w coś, o czym niespecjalnie dotychczas mieliśmy pojęcie. Kiedy pojawia się problem, z którym nie sposób poradzić sobie samemu, warto się odwołać do Gametwist Hack. Tam można uzyskać odpowiedź na wszystkie najważniejsze pytania, jakie zrodzić się mogą podczas grania czy już na samym etapie rejestracji. Kiedy pojawia się jakiś problem, być może niewielki – w chwilach kryzysowych – kiedy czegoś nie rozumiemy albo coś nie chce się uruchomić po naszej myśli. Poza tym, co również bardzo istotne, takie miejsca odkrywają przed nami tajniki strategiczne , sposoby na uzyskanie premii czy specyficznego sposobu na wygraną Gametwist Rejestracja.\nForum na którym doradzamy jak grać żeby wygrać w gametwist\nWszystko to składa się na prostą informację – gametwist forum warto znać i warto przeglądać bez względu na godzinę i miejsce, bo działa ono jak całodobowe pogotowie informacyjne. Wystarczy poszukać odpowiedniego forum, skupić się, wybrać konkretny wątek i temat i szperać w nim, aż do uzyskania odpowiedzi. Być może na forum nikt jeszcze nie poruszył frapującej nas kwestii – wówczas nie pozostaje nic innego, jak zarejestrować się na gametwist forum, założyć wątek i opisać w nim to, czego chcemy się dowiedzieć, a potem czekać na jakąś odpowiedź. Fora internetowe pełne są ludzi, którzy bezinteresownie i chętnie udzielą nam wyczerpującej odpowiedzi. Wykorzystają swoje doświadczenie w dobrym celu, pomagając innym mniej obeznanym użytkownikom. Jeśli tak naprawdę wcale nie mamy żadnego problemu, a po prostu chcemy sobie poczytać o Bet365 Kasyno Bonus, co inni robią aby wygrać albo jak grać żeby zdobywać jak najlepsze wyniki - gametwist forum to również jest miejsce, które może nam pomóc.\nRozmawiaj o czym chcesz nie tylko o twoich ulubionych grach\nDoświadczenie wyżej zhierarchizowanych graczy Gry hazardowe darmowe online z pewnością się przyda. Co istotne, zazwyczaj starzy wyjadacze służą swoją uprzejmą pomocą tak zwanym żółtodziobom, tym samym nie nabijając się z ignorancji, a raczej pomagając w zdobyciu nawet niepopularnej wiedzy. To wszystko sprawić może, że nasze umiejętności staną się lepsze i łatwiej nam będzie prowadzić dalsze rozgrywki, wskoczyć na wyższy level czy na wyższe miejsce w rankingu. Gametwist Darmowe Twisty jest świetnym rozwiązaniem dla tych wszystkich, którzy mają ambicje, ale niekoniecznie wiedzą jak je realizować w konsekwentny i efektywny sposób.\nGametwist Gry Online\nZajmijmy się teraz grą, jaką jest Mega Fortune. W przypadku gier video slot najbardziej popularna pozycja i ma numer jeden. Znana jest każdemu, a jeśli nie, to na pewno nie jest zainteresowany rozrywką przez Internet, to powinien lepiej ją poznać. Dlaczego? Otóż gra vide slot Mega Fortune, wersja wymagająca środków pieniężnych, może dać nam nagrody sięgające kilku lub kilkunastu milionów euro. Czy to mała kwota? Oczywiście, że nie! Pod tym względem gra ta jest znana i uwielbiana przez graczy z całego świata. Dzięki temu, że Internet nie ma barier i granic, to gracze z całego globu mogą w nią grać i cieszyć się z przeprowadzanych rozgrywek. Dodatkowo grając za prawdziwe pieniądze, dostajemy szansę oprócz głównej wygranej, zdobyć również atrakcyjną, ale trochę mniejszą, którą nazywamy małym Jackpotem. Bardzo często zdarza się, że jest to kilkaset tysięcy, dlatego istnieje całkiem spora suma gotówki do wygrania.\nJak wiec da się zauważyć możemy w Internecie znaleźć całkiem sporo gier. Każdy odnajdzie coś, co będzie mu odpowiadać. Jedni wolą gry z video slot oraz innymi rodzajami gier stołowych. Generalnie każdy gracz może zaspokoić swoje potrzeby dzięki takiej rozrywce. W Gametwist Hazard Przez Internet jest, więc godnym uwagi Bonusem.\nGametwist, w uzależnieniu od gier hazardowych.\nUzależnienie od hazardu to bardzo ciężka choroba. Ludzie miewają z nim ogromne problemy i warto to wiedzieć i o tym pamiętać, jeśli decydujemy się na uczestniczenie w grach hazardowych. Najczęściej problemem jest są za duże nakłady finansowe na samą grę. Ludzie w pewnym momencie przestają mieć pojęcie o tym, ile tak naprawdę już wydali. Każdy jeden grosz chcieliby zainwestować w grę licząc na to, że wygrają. Co ciekawe, im większa jest przegrana, tym bardziej chcą dalej grać. Jest to straszne, ponieważ w ten sposób wielu uczestników gier hazardowych daje się pochłonąć im jeszcze bardziej.\nDodatkowym, a nawet gorszym jest, gdy na grę nie przeznaczamy tylko swoich pieniędzy, ale także pożyczone sumy. Wystarczy poczytać trochę u uzależnieniach od gier zakładowych w sieci. Znaleźć można tam naprawdę okrutne historie. Czasami warto zapoznać się z tym problemem bliżej. Osoby, które jeszcze nie mają problemu z uzależnieniem od hazardu, będą musiały całkowicie ograniczyć swoje zabawy z kasynami. Będą bardziej nad tym panowały, ponieważ będą starały się kontrolować grę. Najgorzej jest, gdy nie zdajemy sobie sprawy z tego, że hazard może być niebezpieczną grą. Beztroskie podejście do zagadnienia, nie myślenie o nim, sprawia to ogromna szansa na to, że w końcu nas ono dotknie. Niestety tak to właśnie jest.\nObstawiając prawdziwe pieniądze najważniejsze jest pamiętać o tym, aby brać ze sobą określoną wcześniej sumę pieniędzy i nie dopuścić do tego by była ona znacząco przerastającą sumę pieniędzy niż ta, którą bez zbędnego zastanowienia będzie w stanie bezproblemowo stracić Naszym celem nie jest przegranie tych pieniędzy, a dobra zabawa, jednak musimy nastawić się na to, że wszystkie je stracić. W kasynach nie powinno się zakładać wygranej, przybywanie tam jest jedynie dla zabawy. Niestety często się w nich przegrywa, o czym nie jeden uzależniony już gracz mógł zatwierdzić. Warto rozumieć problematykę hazardu, i nie dać się uzależnić.\nDużo powiedzieliśmy o uzależnieniach od hazardu, ale warto także zastanowić się nad tym, czy darmowe rozrywkowe gry kasynowe, również mogą uzależniać. Naszym zdaniem mogą, przez to, że im dłużej poświęcamy czas na granie w nie, tym częściej i przez dłuższy czas będziemy chcieli to robić nadal. W Gametwist Rejestracja odbywa się z Bonusem na Start, aby byli w stanie zachęcić nas do podjęcia prawdziwej gry za realne pieniądze. Mogą, więc one pod pewnym względem przyczynić się do tego, że będziemy uzależnieni od hazardu.\nGry kasynowe Gametwist Darmowe Twisty\nPodsumowując całą rozrywkę, jaką są gry kasynowe oferowane w kasynach stacjonarnych, kasynach online, a także rozrywkowych darmowych serwisach internetowych takich jak na przykład wspominany serwis. W Gametwist Gry Online Hazardowe Automaty Po Polsku dodatkowo otrzymamy Bonus Powitalny, należy stwierdzić, że jest to jeden z genialnych możliwości spędzenia swojego czasu wolnego od pracy. Można odizolować się od całego otaczającego nas świata. Dodatkowo każdy może dziś grać za pomocą urządzeń w swoim własnym domu, dzięki czemu nie jesteśmy przymuszeni do wybywania na zewnątrz i rozpoczęcia rozrywki o konkretnych porach dnia lub nocy. Możemy, kiedy tylko chcemy uruchomić nasza ulubioną grę i oddać się pasjonującej rozrywce. Jest to naprawdę wspaniałe. Dlatego w Gametwist Rejestracja jest warta uwagi.\nTrzeba także pamiętać o tym, że gra wiąże się z pewnym niebezpieczeństwem, a mianowicie z uzależnieniem, o którym poinformowaliśmy już wystarczająco. Jeśli jednak zadbamy o nasze zdrowie psychiczne i zdrowe nastawienie do tego typu rozrywki, to problem ten nie będzie nas dotyczył. Jeśli jednak nie panujemy nad przeznaczanymi pieniędzmi na zakłady, zdecydujmy się wybrać darmowe serwisy z grami. Nikt nie mówi, że wymogiem jest granie tylko i wyłącznie w gry z kasyn na prawdziwe pieniądze. Wirtualna, niezobowiązująca do niczego. Darmowa partia w Casino online, także może być interesującym i miłym sposobem spędzenia wolnego czasu. Wiele osób pewnie w tym miejscu powie, że tylko Gra na Pieniądze ma jakiś sens. Nie jest to prawdziwe. Istotna jest każda forma rozrywki, także rozrywki hazardowej, która sprawia nam przyjemność. To jest bardzo ważne, abyśmy czuli się spełnieni. Jeśli rozpoczynamy przygodę tego typu grami, to polecane wręcz jest by wybrać darmową rozrywkę, aby zapoznać się z nią na spokojnie.\nKasyna rzucają nas od razu na głęboką wodę, przez co bardzo wielu graczy kończy bardzo źle. Już od samego początku traci swoją majętność i dochodzi, przez co tracą ich jeszcze więcej chcąc się odbić od dna. W większości przypadków nie udaje im się to. Tracą coraz więcej, wpadają w coraz większe długi. To wszystko nie ma sensu. Przeprowadzona w Gametwist Rejestracja daje Bonus dla nowych graczy, jeśli na spokojnie, bez stresu i presji poznamy gry kasynowe i nauczymy się ich, na wspomnianym przykładzie, stanowić to będzie dla nas o wiele pewniejszy wybór. Później gra będzie łatwiejsza. W Gametwist Gry Hazardowe Online Automaty jest bardzo łatwa rejestracja i niewymagająca od nas zbyt wiele. Naprawdę warto zainteresować się właśnie tym serwisem, choć warto również pamiętać o tym, że w sieci istnieje znaczna ilość serwisów tego typu. Możemy, więc zapoznać się z ofertą kilku z nich, po czym wykonamy naszym zdaniem najlepszy z możliwych wyborów. Rozrywka oferująca Gry Hazardowe jest dla ludzi i dla nich będzie, aby z niej korzystać i przyjemność z gry. Pamiętajmy, aby wszystko to robić to z głową, ponieważ może stanowić to naprawdę bardzo ważny problem. Od tego w bardzo wielu przypadkach zależy przyszłość osób, które podjęły się próby gry w kasynach, niezależnie od tego, czy są to Kasyna online, czy stacjonarne.\nOstatnia aktualizacja: 08/09/2019 13:59\nGametwist HackGametwist GryGametwist Darmowe TwistySizzling hot ForumJednoręki Bandyta Na Pieniądze PobierzGametwist Rejestracja


Hostel Adler w Berlin, Germany - Lets Book Hotel\nJesteś w: Strona główna > Niemcy Hotele > Berlin Hotele > Hostel Adler\nPołożony przy zabytkowej berlińskiej ulicy Friedrichstrasse, hostel ten oferuje dogodne połączenia komunikacyjne z takimi atrakcjami miasta jak Checkpoint Charlie, dzielnica Hackescher Markt i Wyspa Muzeów. Hostel Adler oferuje funkcjonalne i niedrogie zakwaterowanie w pokojach ze wspólnymi łazienkami w samym sercu niemieckiej stolicy. Restauracje i nocne kluby przy Oranienburger Strasse znajdują się zaraz za rogiem. Nad rzekę Szprewę, na bulwar Unter den Linden i do budynku Reichstagu można dojść w 15-20 minut. Stacja metra Oranienburger Tor i przystanek tramwajowy znajdujący się zaraz obok hotelu umożliwiają łatwe poruszanie się po całym mieście.\nOcena od 97 opinie\nAdres: Friedrichstrasse 124, Berlin 10117 (Mapa)\nHostel Adler - Zdjęcia\nBardzo dobra lokalizacja, moja ulubiona okolica w Berlinie!:). Lokalizacja w centrum Berlina. Wszędzie można dotrzeć pieszo w niedługim czasie.Dogodne położenie hotelu, miła obsługa. obsluga i recepcja. Świetna lokalizacja. Byłem bardzo zmeczony, a następnego dnia startowałem w maratonie berlińskim, tak więc podobałop mi się tylko łużko na którym mogłem zasnąć. Nic poza tym,.\nwszystkie opinie » lokalizacja. Trochę archaiczny wystrój. Przydał by się remoncik.Brak ogrzewania!. smierdzi w korytarzu. odrapane ściany, sanitariaty w kiepskim stanie,. obsługa; fatalne sanitariaty; niezbyt czysto.\nRezerwacja Online Hostel Adler\nKiedy planujesz pobyt w Hostel Adler?\nJak mogę dokonać rezerwacji w Hostel Adler?\nDokonywanie rezerwacji w Hostel Adler jest łatwe i bezpieczne. Prosimy wybrać jeden lub więcej pokoi. Potem prosimy kliknąć w "Rezerwuj". Następnie pojawi się formularz rezerwacji, w którym będą Państwo musieli potwierdzić Państwa rezerwację. Następnie wyślemy Państwu natychmiast potwierdzenie rezerwacji na Państwa adres e-mailowy.\nUdogodnień w Hostel Adler\nHostel szczyci się wspaniałą lokalizacją przy zabytkowej berlińskiej ulicy Friedrichstrasse. Piękny plac Gendarmenmarkt, ekskluzywny bulwar Unter den Linden i słynny Checkpoint Charlie znajdują się w odległości krótkiego spaceru od hostelu. Zachęcamy do spacerów brzegiem rzeki Szprewy, wizyty na Wyspie Muzeów z prestiżowym Muzeum Pergamon i Muzeum Altes oraz podziwiania Bramy Brandenburskiej i budynku Reichstagu. Ze stacji Oranienburger Tor i Friedrichstraße można szybko i łatwo dojechać do takich atrakcji jak Potsdamer Platz i Kościół Pamięci Kaisera Wilhelma.\nHostel Adler Zasady działalności\ndzieci starsze lub dorośli - opłata w wysokości 19,00 EUR za osobę, za dobę, na dodatkowych łóżkach.\nMaksymalna ilość dodatkowych łóżek w pokoju to 6.\nHotele w pobliżu Hostel Adler\n"kompetentny personel, wyposazenie, czystosc,"


Szef Radeon Technologies Group bierze 3 miesiące urlopu | PurePC.pl\nPiotr Piwowarczyk | 13-09-2017 20:30 |\nNie wszystkie tegoroczne premiery AMD możemy zaliczyć do udanych. O ile procesory z rodziny Ryzen mają świetną prasę i raczej spełniły oczekiwania, to sprawa wygląda znacznie gorzej, jeśli spojrzymy na karty graficzne. Najpierw na rynek trafiły Polarisy z wyższymi taktowaniami, zaś ostatnie tygodnie to debiut konsumenckich kart Vega. Te jednak rozczarowują wydajnością, cenami i nikłą dostępnością. Jedną z osób odpowiedzialnych za nową architekturę jest Raja Koduri, ale sytuacja widziana jego oczami najwidoczniej wydaje się chyba opanowana, skoro szef Radeon Technologies Group ogłosił właśnie, że wybiera się na 3-miesięczny urlop. Po niedawnych premierach układów GPU niejednemu pewnie już przeszło przez myśl, że to może być koniec jego kariery w AMD.\nChciałoby się rzec "dobra robota chłopie, odpocznij", jednak po spojrzeniu na wyniki testów Vegi życzymy szefowi RTG spokojnego wypoczynku i nowych, jednak nieco lepszych pomysłów.\nWieści o urlopie Koduriego zostały szybko potwierdzone przez samego bohatera tego newsa. Jak tłumaczy, ostatnie kilkanaście miesięcy były dla niego bardzo trudne. Praca nad kartami graficznymi Polaris oraz Vega wymagała sporo czasu i wysiłku, dlatego uznał, że nadszedł w końcu najwyższy czas na odpoczynek. Szef Radeon Technologies Group najbliższe trzy miesiące spędzi ze swoją rodziną, a urlop rozpoczyna dokładnie 25 września. Jego obowiązki w tym czasie pełnić będzie sama Lisa Su, CEO firmy. Poniżej znajduje się oświadczenie Raji skierowane do współpracowników (oryginalna pisownia w języku angielskim).\nNie do końca udane karty Radeon Vega oraz urlop szefa RTG wcale nie muszą oznaczać personalnych zmian na szczycie AMD. Przede wszystkim należy pamiętać, że Raja Koduri jak każdy z nas potrzebuje wypoczynku. Inną sprawą jest to, że najbliższe miesiące przed 2018 rokiem wydają się bardzo luźne w harmonogramie wydawniczym firmy i termin na urlop wydaje się być bardzo dogodny. Poza tym, według współpracowników AMD, szef RTG wręcz uwielbia swój zawód i jest już pochłonięty pracą nad architekturą Navi. Cóż, chciałoby się rzec "dobra robota chłopie, odpocznij", jednak po ponownym spojrzeniu na wyniki testów Vegi życzymy mu spokojnego wypoczynku i nowych pomysłów.\nŹródło: VideoCardz, PC Perpective


INFOCUS LP790HB Lampa do projektora bez korpusu SP-LAMP-008, żarówka\nStrona główna » INFOCUS LP790HB Lampa do projektora bez korpusu SP-LAMP-008\nINFOCUS LP790HB Lampa do projektora bez korpusu SP-LAMP-008\nKod produktu: SP-LAMP-008\nCena z VAT: 2,716.27zł\nINFOCUS LP790HB Lampa do projektora bez korpusu SP-LAMP-008. Dostawa wyrobu INFOCUS LP790HB lampa do projektora bez korpusu jest zabezpieczona do którejkolwiek z miejscowośći w Polsce w ciągu 48 godzin. To lampa oryginalna do projektora. W tym przypadku trzeba je wymienić tylko lampę do projektora. Wymiana lampy do projektora wymaga nieco technicznej wprawy. Wymianę możecie powierzyć, na przykład, swojemu administratorowi IT.


09 - Kain zabił brata, Brutus zabił przyjaciela- kto zabije Twój #homeoffice. - Pogaducha\nOpublikowane w 2018-03-19 2019-03-10 przez Joanna\n09 – Kain zabił brata, Brutus zabił przyjaciela- kto zabije Twój #homeoffice.\nStukasz w klawiaturę, pociągając nosem. Zastanawiasz się, dlaczego jeździsz do biura, marznąc w tramwajach, chociaż tę samą pracę możesz wykonywać z domu.\nMoże marzysz o bezstresowym podejmowaniu decyzji w otoczeniu ulubionych roślin i kota, a na dźwięk wyrażenia „open space” dostajesz gorączki?\nDzielę się moimi przemyśleniami po czterech latach spędzonych na kanapie. Zadaję sobie pytania:\n– Czy właściwie warto się myć, skoro i tak nie widuję ludzi?\n– Po czym poznać, że sąsiad też homeoffisuje?\n– Kiedy można wyrzucić z domu teściową?\n-Czy kupowanie leków na połysk sierści jest moim priorytetem?\nJest to pierwsza część cyklu nagrywanego solo. Po raz drugi spotkamy się, kiedy przejdziemy do panelu poświęconego narzędziom – podzielę się wypracowanymi sztuczkami, które pozwolą Wam zabrać się do roboty.\nDajcie znać, czy taka forma Wam się podoba. Pamiętajcie, że zawsze, kiedy mówię: „musisz”, „tak będzie”, „nigdy tak nie rób”, mam na myśli: „moim zdaniem dobrą praktyką jest…”, „wydaje mi się, że tak będzie…”, „zgodnie z moim doświadczeniem nie warto…”, „nie musisz…”, a odcinek bazuje na subiektywnych spostrzeżeniach.\nChcesz się skontaktować? Czekam na Twoją wiadomość tu.\nAby nie przegapić kolejnego odcinka możesz obserwować Pogaduchowe konto na instagramie.\nJeśli ten temat Ci się spodobał mówiłam też o organizacji pracy w odcinku osiemnastym.\ni o metodologi GTD w odcinku siódmym.\nJestem też nahttp://\n4 odpowiedzi do “09 – Kain zabił brata, Brutus zabił przyjaciela- kto zabije Twój #homeoffice.”\n2018-03-19 o 12:45\nBardzo dobrze się słucha i zgadzam się z każdym punktem w temacie “pracy z domu”. Przerabiam to codziennie u siebie.\n2018-03-19 o 12:57\nCzyli nie odjechałam zupełnie i nie żyję w jakimś dziwnym świecie złudzeń 😀\nPingback: 18 - Zjeść ciastko, oddać ciastko i mieć talerzyk ciasteczek. Gallup i kalendarze czyli jak żyć. - Pogaducha\nPingback: 51 - Home office vs Office office czyli o toksycznej relacji. - Pogaducha\nPoprzedni wpisPoprzedni 08 – Kaszotto, kurczak w diecie wegańskiej i inne porażki – rozmowa z Piotrem\nNastępny wpisNastępny 10 – Bluszczary, metoda Miczurina i Trump. Trochę o hackerspace czyli kolejny #przecinekprzerywnik


PPHU EMIRO EMILIA GOŹDZIK, Dębniak | Crefo\nPPHU EMIRO EMILIA GOŹDZIK\nDębniak, 97-217 Lubochnia , Polska\nFirma PPHU "EMIRO" EMILIA GOŹDZIK zapoczątkowała swoją działalność w roku 1998. Adresem rejestrowym oraz miejscem prowadzenia działalności jest miejscowość Dębniak.\nPodstawową działalnością przedsiębiorstwa jest przetwórstwo mięsa (dostarczanie sierści, rozbiór mięsa).\nJuż 20 letnia działalność jednostki PPHU EMIRO EMILIA GOŹDZIK w przestrzeni gospodarczej umożliwiła dokładniejsze dopracowanie asortymentu oferowanych produktów i usług a poza tym wzmocnienie udziału w rynku.\nFirma PPHU EMIRO EMILIA GOŹDZIK osiąga dobre wyniki?\nTo jest miejsce na referencje dla firmy PPHU EMIRO EMILIA GOŹDZIK\nJeżeli chcesz przesłać informacje na temat zaległości płatniczych firmy PPHU EMIRO EMILIA GOŹDZIK -


Znany sklep z kartami - nowe-tarasy.pl\nGry karciane w sklepach internetowych to coraz częściej spotykany widok, który na pewno cieszy każdego pasjonata takich produktów, które będzie wykorzystywał do gry wspólnie ze znajomymi. Popularność takich kart jest coraz większa i faktycznie MTG zyskuje z miesiąca na miesiąc na popularności i można powiedzieć, że MTG karty w sklepie internetowym są chyba najlepiej sprzedającym się towarem.\nNic więc dziwnego, że wielu klientów decyduje się na hurtowe zakupy takich kart. Tym bardziej, że gra się podobno całkiem fajnie i można przeżywać wiele ciekawych chwil. Magic the Gathering jest grą, która bardzo dobrze sprawdza się zarówno na spotkaniach rodzinnych, ale także przy spotkaniach ze znajomymi. Magic the Gathering jest grą, która jest zarówno interesująca, a z drugiej strony faktycznie nie jest droga jeśliby zrzucić się ze wszystkimi znajomymi, z którymi będziemy grać. Biorąc to pod uwagę warto więc znaleźć odpowiedni sklep internetowy, aby można było tam zapoznać się z całą ofertą, a jednocześnie znaleźć dokładnie takie karty, jakie szukamy. MTG karty – sklep internetowy na pewno stale się rozwija. Ja sam jak szukałem takich kart natrafiłem na wiele sklepów, z czego każdy wydawał mi się faktycznie bardzo dobry i miał ciekawe opinie od klientów, którzy już mieli okazję dokonać takiego zakupu w jak najprostszy sposób.\nDzięki temu też faktycznie MTG karty i wybrany sklep internetowy, był adresem www, w który wchodzimy kilka razy w tygodniu w śledzeniu nowości oraz promocji. Promocji faktycznie było dość sporo i nie trzeba się ograniczać. Czasem promocje dotyczyły darmową dostawę w sklepie internetowym, czasem jednak Magic the Gathering jako karty same w sobie były przecenione, przez co bardzo atrakcyjne dla klientów.\nPrevious: Previous post: Zamów usługę zaprojektowania ogrodu\nNext: Next post: Pojemniki plastikowe pomocą dla każdej gospodyni


Test: Samsung SOLID E2370 – Plus Blog\nprzez Mariusz Burski | wpis w: Samsung, Testy Telefonów | 0\nSamsung SOLID E2370 jest to telefon do zadań specjalnych. Za około 329 zł otrzymujemy telefon odporny na wstrząsy, wilgoć i co jest największym atutem tego telefonu – czas czuwania sięgający 67 dni! Model ten posiada certyfikat IP54 i na pewno przyda się niejednej osobie, która naraża swój telefon na wieczne upadki czy taplanie w błocie. Czy to, czym chwali się Samsung jest chociaż w części prawdą? Zapraszam do zapoznania się z krótkim testem.\nE2370 posiada klasyczną obudowę typu blok wykonaną ze wzmocnionego tworzywa sztucznego. Ma ona wymiary 112 x 49 x 19 mm i co daje się od razu odczuć po obcowaniu wcześniej z innymi telefonami – telefon jest gruby. Trzyma się go w dłoni dość wygonie, telefon nie wyślizguje nam się z palców. Jego klawiatura, pokryta jest na całej powierzchni „nakładką” przypominającą w dotyku gumę, co zapobiega przedostawaniu się wody do wnętrza telefonu. Przyciski działają sprawnie i ogólnie klawiatura sprawia wrażenie wygodnej. Z boku obudowy znajduje się przycisk latarki oraz złącze ładowarki i zestawu słuchawkowego (niestety zabrakło standardu microUSB). Telefon posiada dużych rozmiarów baterię o pojemności 2000 mAh, stąd zapewne jego waga 115 g.\nObudowa nie jest jednak do końca idealnie spasowana – kolorowe elementy plastikowe znajdujące się po boku telefonu, bardzo delikatnie się ruszają, co czasami może zacząć denerwować.\nTelefon pracuje na systemie producenta. Jest on bardzo prosty w obsłudze i nie powinien nikomu przysporzyć problemów. Do menu telefonu dostajemy się poprzez przycisk OK na klawiaturze. Menu składa się z siatki 3 na 3 elementy i znajdziemy w nim: spis połączeń, kontakty, muzykę, Internet, wiadomości, moje pliki, aplikacje, aparat i ustawienia. Telefon zapamiętuje miejsce, w którym ostatnio znajdowaliśmy się w menu – po ponownym jego uruchomieniu lub wejściu w daną kategorię, wskaźnik ustawia nas w miejscu skąd wyszliśmy. Telefon posiada szereg standardowych aplikacji, takich jak: radio FM, alarmy (budzik), kalendarz, Bluetooth, gry, dyktafon, notatki, czas na świecie, kalkulator, przelicznik, stoper, czasomierz oraz latarkę – którą możemy włączyć specjalnie dedykowanym do tego przyciskiem z prawej strony obudowy.\nTelefon oferuje standardową jakość rozmów. Głośnik odtwarza dość płytki dźwięk, mógłby być również głośniejszy – w głośnym otoczeniu będziemy mieć problem ze zrozumieniem rozmówcy. Jest to poważna wada, ponieważ telefon jest dla osób korzystających z niego w ekstremalnych miejscach, gdzie zazwyczaj panuje wysoki poziom hałasu. E2370 posiada prosty rejestr połączeń, w którym znajdziemy ostatnio wybierane numery (ostanie kontakty), numery nieodebrane, odebrane, wykonane a także informację o czasach i kosztach połączeń. Książka telefoniczna jest typowa dla telefonów tej klasy. Do kontaktów nie możemy przypisać zbyt wielu informacji dodatkowych – jedynie: nazwę (brak podziału na imię i nazwisko), telefon komórkowy, domowy, faks, e-mail, grupy, dzwonek danego kontaktu, zdjęcie danego kontaktu, itd. (w tym polu możemy wpisać tylko cyfry).\nTelefon obsługuje wiadomości SMS, MMS oraz e-mail. Wiadomości pisze się dość wygodnie. Słownik t9 nie jest jednak najlepszą strona tego modelu. Brakuje w nim podstawowych słów, a nowo dodawanych telefon nie zapamiętuje. W telefonie możemy zmieścić łącznie 300 SMS odebranych i wysłanych.\nTelefon posiada mały ekran 1,77″ o rozdzielczości 128 x 160 i 65 tys. kolorów. Ma on wbudowany aparat VGA (bez diody doświetlającej), radio FM praz odtwarzacz mp3. Odtwarzacz ten nie należy do najlepszych – brak w nim jakiegokolwiek sortowania plików mp3. Muzyka może być słuchana tylko na głośniku lub słuchawkach kablowych – o odtwarzaniu muzyki w słuchawkach Bluetooth możemy zapomnieć. Radio FM wymaga podłączenia zestawu słuchawkowego. W telefonie nie można sortować plików (zdjęć, muzyki, itp.). Możemy tworzyć własne foldery w katalogu, lecz nie da się przenosić do nich plików. Możliwe jest tylko kopiowanie plików między pamięcią telefonu a karta pamięci. Telefon posiada wbudowaną prostą przeglądarkę internetową, jednak nie polecamy uruchamiać na niej innych stron niż w protokole wap. E2370 obsługuje jedynie transmisję w technologii GPRS.\nBateria – czyli to czym najbardziej szczyci się ten model. Ogniwo o pojemności 2000 mAh robi wrażenie. Bateria jest gruba i dość ciężka. Użytkownicy oczekujący długiego czasu czuwania oraz wielogodzinnych rozmów, będą z tego telefonu zadowoleni. Bateria spełnia swoją rolę. W teście telefon wytrzymał 8h rozmów oraz 1000 SMS wysłanych i niemalże 1000 SMS odebranych – przełożyło się to na 6-7 dni czuwania. Jest to rewelacyjny wynik! Inne telefony zazwyczaj nie wytrzymują w 1/5 takiego obciążenia i w rękach testera wołają o ładowarkę już po 12h używania.\nTelefon poddano kilku testom wytrzymałościowym. Było to dwa upadki oraz zamoczenie wodą. Telefon został upuszczony z wysokości głowy na dywan. Telefon nie doznał żadnego uszczerbku i jakby nigdy nic – działał dalej. Solid został także upuszczony na twarda nawierzchnię (kafelki) z wysokości kieszeni u spodni. W tym teście lekko odgięła się tylna klapka baterii, ale telefon działał nadal bez zarzutów. Klapkę wystarczyło docisnąć. Test na zamoczenie został przeprowadzony przez wielokrotne oblanie włączonego telefonu wodą przy pomocy spryskiwacza. Telefon nie wykazał żadnej usterki, woda nie dostała się do wnętrza telefonu.\nReasumując, prosty model Samsunga, jakim jest Solid E2370, świetnie nadaje się na wycieczki w ciężki teren, na plac budowy, czy chociażby na biwak, gdzie docenimy wytrzymałą baterię i wbudowana latarkę. Telefon ten można polecić osobom, które nad multimedialność przedkładają prostotę i długość czuwania na jednym ładowaniu.\n– brak obsługi sieci 3G, EDGE\n– słabej jakości aparat\n– ubogi słownik t9\n– niskiej jakości dźwięk odtwarzanej muzyki\n– bardzo niska multimedialność telefonu\n– bak złącza microUSB\n– bardzo wytrzymała konstrukcja telefonu (odporność na upadki i wodę)\n– bardzo długi czas pracy baterii\n– obsługa kart pamięci microSD do 2 GB\nAutor: Mariusz Burski (mariusz9a)\nSamsung, SOLID E2370, test telefonu


Elbląg znów w czołówce - Dziennik Elbląski\n2019-11-18 21:00:00 (ost. akt: 2019-11-18 20:46:56)\nW Elblągu na cukrzycę choruje 5538 osób. Ta liczba plasuje nas w czołówce powiatów całego województwa. Z okazji międzynarodowego święta Światowego Dnia Cukrzycy, który obchodzony jest 14 listopada NFZ właśnie rozpoczął program pn. „Nie cukrz”.\nCukrzyca jest chorobą cywilizacyjną, ściśle związaną z rozwojem cywilizacyjnym, trybem życia oraz dietą. Liczba chorych na cukrzycę na całym świecie rośnie. W tej chwili jest ich 415 mln, czyli 8,8 proc. populacji. Przewiduje się, ze do 2040 roku liczba ta wzrośnie do 642 mln.\n- W naszym województwie prawie 9 proc. pacjentów choruje na cukrzycę – mówił Walenty Seliga, zastępca dyrektora warmińsko-mazurskiego oddziału NFZ. - To jest choroba, która na początku nie boli. Ona jest ukryta i rozwija się miesiącami, a nawet latami. Nie badając sobie poziomu cukru we krwi, nie wiemy, że jest on podwyższony.\nW naszym województwie choruje 60 529 osób. - Zdecydowanie większa ilość osób choruje na cukrzycę typu II, czyli ten rodzaj, który najczęściej spowodowany jest stylem życia, żywienia, brakiem aktywności fizycznej – mówiła Aleksandra Kuczko, rzecznik prasowy warmińsko-mazurskiego oddziału NFZ. - Dlatego zdecydowaliśmy się zaprosić do współpracy elbląskie urzędy i instytucje, które nie zajmują się problematyką zdrowotną, ale te, które będą otwarte na zasady zdrowego żywienia, na zdrowie swoich pracowników i petentów.\nDo akcji przystąpiło dziewięć elbląskich instytucji: Urząd Miejski, Warmińsko-Mazurski Oddział Wojewódzki NFZ Delegatura w Elblągu, Warmińsko-Mazurski Urząd Wojewódzki Delegatura w Elblągu, Urząd Marszałkowski Województwa Warmińsko-Mazurskiego Biuro Regionalne w Elblągu, ZUS Oddział w Elblągu, Starostwo Powiatowe w Elblągu, EPWiK w Elblągu, Urząd Skarbowy w Elblągu oraz Zarząd Zieleni Miejskiej.\nW tych instytucjach w dniach 18-30 listopada będzie można znaleźć ulotki promujące zdrowy styl życia. W ulotkach będzie można znaleźć adres portalu NFZ – diety.nfz.gov.pl, gdzie każdy znajdzie bezpłatne plany żywieniowe.\n20 listopada natomiast w Urzędzie Miejskim w Sali 301 w godzinach 9 – 14 będzie stanowisko profilaktyki zdrowotnej. Każdy będzie miał możliwość dokonania pomiaru składu i masy ciała oraz zbadać poziom cukru we krwi. Wydawane będą również Europejskie Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego oraz Profile zaufane, niezbędne do korzystania z Internetowego Konta Pacjenta.\n- Chciałam zaprosić zarówno mieszkańców naszego miasta, jak i pracowników urzędu na środowe badania, które odbędą się w Urzędzie Miasta – zakończyła Anna Szyszka, kierownik elbląskiej delegatury warmińsko-mazurskiego oddziału.


Poseł W. Buż konsultuje reformę szpitali\n25 marca, 2021 Wiadomości / Samorząd\nPoseł na Sejm RP Wiesław Buż (fot. Zdjęcie ilustracyjne)\nWiesław Buż, Poseł na sejm RP z Klubu Lewicy wystosował list do Starostów powiatowych. Prosi o rzetelne informacje, opinie w sprawie planowanej reformy w szpitalach.\nJak poinformował w lutym bieżącego roku wiceminister zdrowia Sławomir Gadomski, od grudnia 2020 roku nad projektem reformy szpitali pracuje specjalny zespół w resorcie. Jednym z głównych powodów przeprowadzenia reformy, to zdaniem ministra stale rosnący od 2017 roku odsetek szpitali, które posiadają zadłużenia oraz zobowiązania wymagalne.\nSą to bezsporne zobowiązania, których termin już minął, a nie zostały one w tym czasie uregulowane lub umorzone. Problem jest o tyle poważny, że ma on miejsce pomimo tego, że wciąż zwiększane są procentowe nakłady na finansowanie ochrony zdrowia (obecnie 5,30% PKB).\nJednak również w lutym br. swoje skargi odnośnie do planowanych założeń reformy zgłosili przedstawiciele samorządów, m.in. Związku Powiatów Polskich. Zauważyli oni, że nie zaproszono ani jednego samorządowca na posiedzenia sejmowych komisji do prac wyżej wspomnianego zespołu przy Ministerstwie Zdrowia. Jak mówią sami reprezentanci ZPP: - Ochrona zdrowia powinna zostać „usamorządowiona”, a nie nacjonalizowana. Podstawowa opieka zdrowotna, część opieki specjalistycznej, szpital powiatowy - to główne elementy samorządowej opieki zdrowotnej, która pozwoli na dobrą koordynację lecznictwa w terenie i odciążenie NFZ.\nOdpowiedzi na ten apel 24 marca tego roku doczekali się wszyscy starostowie z województwa podkarpackiego. Wiesław Buż, poseł na Sejm z Klubu Lewicy wystosował do nich list w sprawie planowanej reformy szpitali.\nReforma Szpitali - powody oraz przewidywany zakres działań\nBuż zwrócił się ze swoim apelem do Starostów Powiatowych, jak sam tłumaczył, ponieważ to oni są przedstawicielami organu prowadzącego i nadzorującego szpitale. Poseł na Sejm RP opisał w liście, jakie efekty pracy zespołu do spraw koncepcji centralizacji szpitali wykazał wiceminister Gadomski, podczas posiedzenia sejmowego Komisji Zdrowia.\nWskazał on m.in. powody, ze względu na które musi zostać przeprowadzona reforma szpitali. Są to:\n⦁\trosnące zadłużenie\n⦁\tspory kompetencyjne,\n⦁\tkonkurencja o kadrę medyczną i zasoby,\n⦁\ttrudności w komunikacji między podmiotami podlegającymi różnym organom prowadzącym.\nNatomiast w kwestii zakresu jej działań zaznaczył, że składałaby się ona z 4 głównych filarów:\n⦁\tzmiany struktury właścicielskiej,\n⦁\trestrukturyzacji długów,\n⦁\twprowadzenia mechanizmów jakościowych w zarządzaniu szpitalami,\n⦁\tzmiana sieci szpitali.\nJak podkreślił na początku marca 2021 roku Adam Niedzielski, to właśnie możliwość kształtowania sieci szpitali przez ministra zdrowia jest głównym celem opisywanej reformy.\nMa to zapewnić równe i możliwie wysokie bezpieczeństwo i dostępność pomocy zdrowotnej dla pacjentów.\nNatomiast sama sieć szpitali miałaby polegać komplementarności usług, czyli szpitale, szczególnie powiatowe, które są w niewielkiej odległości od siebie, powinny budować wspólną ofertę. Np. szpital nr 1 powinien specjalizować się w kardiologi i neurologii, szpital nr 2 w pulmonologii i laryngologii itd., a wszystkie one usytuowane blisko siebie w ten sposób oferowałyby razem komplet specjalistycznych usług medycznych.\nWiesław Buż opisał w liście również przewidywane warianty modeli struktury właścicielskiej. Szpitale miałyby podlegać resortowi lub instytucjom mu podlegającym, czyli właścicielem mógłby być np.: Wojewoda, Ministerstwo, Agencja Rozwoju Szpitali lub NFZ. Możliwa jest także centralizacja na poziomie województw, a także zmiana struktury właścicielskiej tylko w sytuacji powiązania z restrukturyzacją długu szpitala (w wariancie dobrowolnym lub przymusowym). Kwestie te wciąż są do dookreślenia.\nPowstanie Agencja Rozwoju Szpitali\nPlanowane jest powołanie podmiotu wstępnie nazywanego Agencją Rozwoju Szpitali. Jego zadaniem byłoby pozyskiwanie finansowania, oddłużenia, monitorowanie programów restrukturyzacyjnych, a nawet finansowanie projektów inwestycyjnych.\nOmawiano też możliwość zmiany finansowania sieci szpitali, w tym zmniejszenie udziału ryczałtu oraz wdrożenie certyfikacji kadry menedżerskiej (organizacja egzaminów i szkoleń menedżerskich) przez wyżej powołaną agencję lub Ministerstwo Zdrowia.\nFunkcja Starosty Powiatu w przeprowadzeniu reformy szpitala\nZe względu na złożoność i istotę wyżej wymienionych aspektów reformy, w liście Buż uwzględnił i podkreślił powagę opinii samych starostów. Jak tłumaczy reforma obejmuje 255 szpitali, z czego 40% to szpitale powiatowe.\nZ tego powodu poseł na Sejm RP zwrócił się do starostów o udzielenie rzetelnych opinii dla Klubu Lewicy o prowadzonych przez ministerstwo działaniach w tej sprawie. Buż liczy na pomoc w określeniu propozycji, efektów i samego trybu planowanych zmian w reorganizacji szpitali. Przy czym jednocześnie zapewnił, że uwagi starostów zostaną złożone na posiedzeniu Klubu Parlamentarnego Lewicy oraz w Komisji Zdrowia.\nCały projekt ustawy wraz z uzasadnieniem i oceną skutków regulacji ma zostać opublikowany do końca maja 2021 r.\nWojewoda: Rzeszów stoi przed historyczną szansą


Teatr Biuro Podróży wygrał festiwal na Białorusi - Raport Białoruś - polskieradio.pl\nTeatr Biuro Podróży wygrał festiwal na Białorusi\nOstatnia aktualizacja: 16.09.2012 07:30\nSpektakl uliczny „Makbet” poznańskiego teatru Biuro Podróży zdobył Grand Prix na 17. festiwalu teatralnym „Biała Wieża” w białoruskim Brześciu\nZdjęcie ze spektaklu "Makbet"Foto: Biuro Podróży/fot. K. Bieliński\nBiałoruskie media zwracają uwagę, że po raz drugi na brzeskim festiwalu główną nagrodę otrzymał teatr uliczny.\nAgencja prasowa „Biełta” poinformowała, że na festiwalu wyróżniony został również Teatr Dramatyczny imienia Aleksandra Węgierki z Białegostoku. Jury festiwalu uznało "Stworzenia sceniczne" za najlepszy spektakl małych form oraz przyznało nagrodę Alicji Dąbrowskiej za najlepszą rolę kobiecą.\nW tegorocznym festiwalu „Biała Wieża” uczestniczyło 26 grup teatralnych z 11 państw, między innymi Rosji, Japonii, Izraela i Polski. Spektakle grano w 8 językach.\nZobacz więcej na temat: Białoruś Brześć KULTURA TEATR biuro podróży IAR POLSKA Białystok\nOstatnia aktualizacja: 13.09.2012 10:30\nPolski film „Bez jednego drzewa las lasem zostanie” w reżyserii Dagmary Drzazgi został uznany przez jury za najlepszy film dokumentalny zakończonego na Białorusi 8. Międzynarodowego Festiwalu Filmów Chrześcijańskich „Magnificat”.\nW przeglądzie pokazano ponad 40 obrazów dokumentalnych i animowanych z 16 krajów, między innymi z Niemiec, Rosji, Kanady i Ukrainy.\nGrand Prix zdobył białoruski film „Drewniany naród”. Obraz reżysera Wiktara Aśluka opowiada o Mikałaju, jedynym żyjącym mieszkańcu wsi z Puszczy Białowieskiej. Mężczyzna wyrzeźbił z drewna setki figurek osób, które żyły w niej kiedyś, dając im w pewien sposób nowe życie.\nFestiwal filmowy „Magnificat” rozpoczął się w niedzielę od pokazów w mińskim kościele Świętego Szymona i Świętej Heleny. Potem filmy oglądano w miasteczku Hłybokaje (pol.Głębokie) na północy Białorusi, gdzie też rozdano nagrody.\nDyrektor festiwalu Jury Harulou powiedział Polskiemu Radiu, że cały czas festiwal się rozwija. Jego zdaniem, tegoroczny przegląd miał najwyższy poziom. Po raz pierwszy prezentowano na nim produkcje z Azerbejdżanu, Belgii i Serbii.\nZobacz więcej na temat: Białoruś FILM KULTURA Raport Białoruś POLSKA Azerbejdżan festiwal filmowy święta helena


Relacje - warsztat dla kobiet i mężczyzn • Dom Dźwięku w Poznaniu\nRelacje – warsztat dla kobiet i mężczyzn\nZapraszam na warsztat o relacjach pomiędzy kobietami i mężczyznami, pomiędzy kobietą i mężczyzną.\nBędzie to warsztat:\no otwieraniu serca,\no otwieraniu się na miłość,\no tym, jak trudno się spotkać,\no uzdrawianiu zranień,\no intymności i seksualności, która płynie z serca.\nJest to warsztat zarówno dla osób, które są w relacji i chciałyby pogłębić jej jakość, jak i osób, które szukają miłości partnerskiej.\nNa warsztacie będziemy dużo pracować z tematem bliskości i budowania relacji oraz indywidualnymi historiami uczestników. Będzie przestrzeń na rozmowę w Kręgu, doświadczenia w parach, prowadzone medytacje i głębokie indywidualne prace, także z polem rodzinnym.\nCzas trwania warsztatu: 2 dni (24 – 25 sierpnia 2019)\nUczestnictwo w warsztacie: 550 zł\nProszę o zgłoszenia telefoniczne: 508 175 132.\nJestem mężczyzną, ojcem, psychologiem i uzdrowicielem. Prowadząc warsztaty i sesje indywidualne pracuję z uzdrawiającą energią, emocjami i świadomością.\nW swojej pracy korzystam z wielu metod rozwoju, metod pracy z ciałem – ruchem, tańcem, głosem, dotykiem i świadomością oraz duchowych metod uzdrawiania opartych na pracy z energią, śpiewie intuicyjnym, odkrywaniu połączenia z własną Duszą.\nOd ośmiu lat uczestniczę w Kręgach Mężczyzn i Kręgach Kobiet i Mężczyzn czerpiących z duchowości rdzennych kultur.


Ekskluzywna porcelana dla domu. Poznaj kolekcję Versace Medusa | KobietaWieLepiej.pl\nStrona głównaDomDekoracje i aranżacjeEkskluzywna porcelana dla domu. Poznaj kolekcję Versace Medusa\nPowstawanie eleganckiej, klasycznej porcelany kojarzyć może się z tradycyjnymi metodami produkcji stosowanymi w uznanej manufakturze czy sięganiem po ponadczasowe tendencje. Ale porcelanę kochamy przede wszystkim za różnorodność i plastyczność, rozumianą jako zdolność przystosowywania się do rozwijających się trendów. Porcelana może przekraczać też umowne granicy poszczególnych dziedzin, łącząc się na przykład ze światem mody. To idealny moment, by poznać bliżej kolekcję Versace Medusa zaprojektowaną dla Rosenthal.\nWspółpraca włoskiego domu mody z manufakturą porcelany\nRosenthal to uznana manufaktura porcelany, słynąca z najwyższej jakości, innowacyjności i umiejętności wykorzystywania mijającego czasu na swoją korzyść. Projekty tej marki cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem w różnych częściach świata, są wręczane na wyjątkowe okazje, przekazywane jako rodzinne pamiątki i nie przestają inspirować projektantów. Takim nowym rozdziałem, który przyniósł manufakturze jeszcze większą popularność, okazało się rozpoczęcie współpracy z włoskim domem mody. I tak ekskluzywna moda połączyła się z najlepszym rzemiosłem.\nWspółpraca Versace z Rosenthal zaczęła się w latach 90. i już od pierwszych wytworzonych egzemplarzy wzbudziła ogromne zainteresowanie. Na pierwszą wspólną kolekcję fani marek musieli poczekać, ale gdy już się pojawiła, przerosła wszelkie oczekiwania. Odbiorcy znaleźli w niej pełne przepychu zdobienia, oryginalną kolorystykę, doskonałą jakość. Odniesienia do świata mody intrygująco przeplatały się z nawiązaniami do tradycji. Całość zdawała się ze śmiałością i autentyczną radością przekraczać ustalone granice, pojęcia czasu i przestrzeni.\nVersace i Rosenthal to absolutnie wyjątkowe kolekcje, które zmieniły wyobrażenie o kulturze stołu i zamieniły ucztowanie w sztukę. Jedną z kolekcji jest Versace Medusa, która została zaprojektowana przez Gianniego Versace. Podobnie jak pozostałe kolekcje skrada zupełnie całą uwagę odbiorcy i skłania go do refleksji. Urzeka połączenie odcieni czerni, złota, bieli i czerwieni. Czaruje też bogactwo zdobień sprawiające wrażenie bezgranicznego, a zarazem w pełni kontrolowanego przez artystę.\nKolekcja porcelany Versace Medusa w sklepie internetowym\nAby obejrzeć tę wyjątkową kolekcję, warto odwiedzić sklep z porcelaną porcelanaonline.pl, w którym poszczególne elementy zestawu zamówić można z bezpieczną dostawą do domu. W kolekcji znajdziemy filiżanki do espresso, kawy i herbaty, kubki, talerze, dzbanki, salaterki, mleczniki, cukiernice i półmiski. Możemy podziwiać luksusowe wazony na kwiaty, świece czy serwetniki. Do dyspozycji klientów są zarówno serwisy, jak i pojedyncze elementy, z których z czasem można stworzyć własny zestaw.\nDostępne są także zestawy prezentowe z tej kolekcji, na przykład zestaw filiżanek do herbat zapakowany w eleganckie pudełko. Zachęcamy do sprawdzenia wszystkich porcelanowych dzieł stworzonych przez manufakturę Rosenthal i markę Versace. Takie luksusowe elementy zastawy będą pasować do wnętrz, w których szczególnie mile widziane są przepych i blask.\nSprawdź także: Porcelana Rosenthal – najważniejsze informacje o marce\nUrządzamy nowe mieszkanie – styl glamour


DEDRA DED7967 Strug - ceny i opinie w Media Expert\n30,51 zł x 11 rat\nPoznaj wysokiej jakości strug elektryczny marki DEDRA, o mocy maksymalnej 1050 W. Urządzenie posiada wygodny, gumowany uchwyt, zapewniający stabilny chwyt. Dodatkowo - dwustronny system odprowadzania urobku, daje wszechstronność stosowania, a precyzyjna regulacja głębokości strugania, pozwala na dokładne wykonanie elementu. Dodatkowo posiada aluminiową podstawę i otwory wentylacyjne w osłonie, co daje wydajniejsze chłodzenie paska napędowego. Strug posiada 3 głębokości fazowania: 1, 2, 3. Maksymalne obroty: 16000/min. Głębokość strugania: 0-3 mm. Głębokość wręgowania to: 18mm. Maksymalna szerokość robocza (szer. noża), wynosi 82mm.\nKupując strug akumulatorowy DEDRA DED7967 w zestawie otrzymujesz urządzenie, instrukcję obsługi i kartę gwarancyjną.\nProwadnica równoległa, Zestaw ostrz\nszymon 18 grudnia 2016\njestem zadowolonu z marki dedra . sprzet swietnie sie sprawdza w profesionalnych pracach obrubki drewna naprawde polecam


Ostrzej z chuliganami. - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nOstrzej z chuliganami.\nZaostrzenie postępowań w stosunku do młodocianych chuliganów zapowiedział prokurator apelacyjny w Białymstoku Sławomir Luks. Do prokuratorów okręgowych rozesłał zalecenie, żeby w przypadku nieletnich i młodocianych przestępców stosowali postępowania sprawnie i szybko kierowali do sądu. Wobec brutalnych zachowań podczes zajść na stadionach, imprezach rozrywkowych czy dyskotekach wnosili do sądów wnioski o tymczasowe aresztowanie. Rodzice nieletnich przestępców muszą liczyć się z tym, że będą płacić odszkodowania za zniszczone przez ich dzieci mienie.\nZdaniem rzecznika prokuratury apelacyjnej Janusza Kordulskiego ma to przynajmniej częściowo powstrzymać młodzież przed wszczynaniem burd na imprezach masowych. Prokuratorzy będą wnioskowac do sądów, by te oprócz wymierzania kary chuliganom, wydawały zakaz wpuszczanie ich na mecze czy dyskoteki lub nakazywały wykonanie określonych prac na rzecz pokrzywdzonego. Jeśli podczas zajść dojdzie do zniszczenia mienia przestępcy albo ich rodzice będą musieli zapłacić odszkodowanie. Tam gdzie będzie dochodziło do częstych wybryków chuligańskich organizatorom będą cofane pozwolenia na przeprowadzanie imprez masowych. Takie przepisy istniały już wcześniej, ale dopiero teraz prokuratura chce z nich korzystać w sposób zdecydowany.\ncz, 16 marca 2006 21:25


Zabieg zamykania naczynek w Łodzi - Doktor Sprytek radzi\nKobiety posiadają bardzo zróżnicowane typy cery. Niektóre są mniej, a niektóre bardziej problematyczne. Od typu cery zależy jaka pielęgnacja sprawdzi się na co dzień. Czasami konieczne są częste wizyty u specjalistów, którzy pomogą naszej cerze złapać równowagę.\nŁódź – zabiegi zamknięcia naczynek\nMedycyna estetyczna staje się coraz bardzie popularna i coraz bardziej dostępna dla każdej z nas. Zabiegi wykonywane w takich gabinetach swoje kosztują, ale czasami są dla wielu z nas ostatnią deską ratunku. Żadna kobieta nie chce mieć widocznych niedoskonałości na żadnej partii swego ciała. Bardzo popularnym zabiegiem staje się zabieg zamknięcia naczynek. Jest to zabieg wykonywany laserem i staje się bardzo popularny. Jest to zabieg, który wykonany nie tylko na twarzy, ale również na szyi czy też na nogach. Widocznie rozszerzone naczynka nie dodają uroku i są bardzo wstydliwym problemem dla wielu pań. Na szczęście metody walki z nimi nie są inwazyjne i możemy je wykonywać o każdej porze roku. Jeżeli chcemy wykonać na sobie zamykanie naczynek w Łodzi znajdziemy wiele gabinetów, w których wykonamy taki zabieg. jego cena jest niczym w porównaniu z komfortem jaki dla siebie uzyskujemy. Widoczne naczynka to prawdziwa zmora kobiet zatem ważne jest dbanie o to, by były jak najmniej widoczne. Istnieje wiele schorzeń skórnych, na które laserowe zamykanie naczynek naprawdę działa. Kremy i specjalistyczne preparaty mogą łagodzić objawy, ale nie zawsze można dzięki nim pozbyć się sedna naszego problemu.\nKażda kobieta, która czuje taką potrzebę powinna umówić się na wykonanie takiego zabiegu. Jest to całkowicie bezpieczne, należy tylko wykluczyć różne przeciwwskazania do wykonania zabiegu. Należy sprawdzić jakie są przeciwwskazania, żeby nie ryzykować swojego zdrowia.


Wirus W32.Sobig.F atakuje\n21 sierpnia 2003 2 listopada 2008 / Sobig.F\nW ostatnim okresie ponownie powrócił temat wirusów- głównie za sprawą Sobig.F (i Sobig.F@mm). Do szkodliwości ich działań już większość z nas się już przyzwyczaiła. Wirus ten jest dość specyficzny- „zamienia” adres nadawcy, tak więc nadawca od którego dostajecie Państwo wirusa raczej nie ma zainfekowanego komputera. Pozwolę sobie zacytować za mks_vir specyfikę działania tego wirusa: „Uwaga ! adres nadawcy wiadomości zawierającej robaka wybierany jest losowo przez robaka, podobnie jak adres odbiorcy. Zatem otrzymanie listu z robakiem nie oznacza bynajmniej, że adres znajdujący się w polu nadawcy należy do zainfekowanego użytkownika.”\nDlaczego o tym piszę ” Problem pojawia się dopiero po rozesłaniu takiej wiadomości przez wirusa. Nadawca (który przypominam, nie ma nic wspólnego z wysyłaniem wirusa) otrzymuje informacje generowane z programów antywirusowych, że posiada wirusa i powinien sprawdzić swój komputer „dobrym” (to jest cytat) programem antywirusowym. Jaki tego jest efekt ” Dla przykładu powiem, że w trakcie pisania tej informacji otrzymałem 6 (sześć) właśnie takich bezmyślnie generowanych alertów. Efekt drugi- liczba otrzymanych alertów powoli zaczyna się zbliżać do liczby otrzymanych wirusów.\nPoniżej link do „szczepionek”:


Tempish Vancouver to hokejowe łyżwy, które idealnie nadadzą się do zastosowań rekreacyjnych. Są solidnie wykonane i bezpiecznie.\nTempish F21 2w1 to hokejowe łyżwy dla fanów zimowych sportów. Model ten cieszy się na naszym rynku sporą popularnością i uznaniem.\nŁyżworolki TEMPISH EXTREME II przeznaczone są dla użytkowników, którzy cenią sobie agresywny styl jazdy.\nSprawdź PROMOCJE na SMARTFONY Telefony komórkowe w obniżonych cenach


W chrześcijaństwie do przodu idzie się do tyłu - Michał Włodarczyk\nW chrześcijaństwie do przodu idzie się do tyłu\nBy Michal Wlodarczyk12/09/201327 listopada, 2019No Comments\nChrześcijaństwo jest religią paradoksów. Ostatni będą pierwszymi, siłę manifestuje się w słabości, a mądrość wydaje się głupstwem. Mam wrażenie, że w sprawach wiary do przodu idzie się do tyłu.\nIm bardziej człowiek dojrzewa, tym bardziej pokornieje. I chociaż coraz mniej wiem, coraz ostrożniej dobieram słowa i coraz rzadziej oceniam, to jednak nie uważam, że się cofam. Wprost przeciwnie, mam nadzieję, że się zbliżam. I mimo, że w mojej głowie jest coraz mniej rzeczy, na których mogę się oprzeć, to czuję się coraz bezpieczniej, bo coraz bardziej polegam na Nim.\nPrevious PostWięcej tajemnicy niż zrozumienia\nNext PostNajprościej jest się przechylić