Wysłany: 2017-02-19, 10:29\nJuż sam tytuł tego tematu czyli JHWH to - Baal, Zeus, Lucyfer ? - zdradza, że user który założył ten temat kompletnie nie zna Pierwszego Przykazania Biblijnego Dekalogu :\nW Księdze Wyjścia 20 : 2 - 3 w Biblii Hebrajskiej czytamy bowiem:\nלֹא יִהְיֶה לְךָ אֱלֹהִים אֲחֵרִים עַל פָּנַי\nt.zn. Jam JEHOWAH , Bóg twój , który cię wyprowadził z ziemi egipskiej z domu niewolników\nNie będziesz miał żadnych innych bogów oprócz mnie !\nA teraz odpowiedź na pytanie postawione w temacie :\nCzy Biblia utożsamia gdziekolwiek Boga Izraela z kananejskim Baalem ?\nOtóż, NIE o czym świadczy proroctwo Jeremiasza 11 : 9 - 17 oraz proroctwo Ozeasza 2 : 18 - 19\nCzy Biblia gdziekolwiek utożsamia Boga, - którego Imię zapisane jest Tetragramem 6828 razy w Pismach Hebrajskich - z pogańskim greckim Zeusem ?\nOtóż, NIE - o czym świadczy chociażby fragment Dziejów Apostolskich 14 : 11 - 15\nCzy Biblia gdziekolwiek utożsamia Świętego Boga Hebrajczyków z Lucyferem ( w takim rozumieniu jak jest zasugerowane w tytule tematu ) ?\nOtóż, NIE - o czym świadczy proroctwo Izajasza 14 : 12 - 15 oraz proroctwo Ezechiela 28 : 13 - 19.\nCi, którzy chcą zdyskredytować Boga Biblii przypisują Mu najgorsze cechy z tej prostej przyczyny, że gdyby Go uznali, to musieliby zmienić swoje życie i dostosować je do etycznych mierników Biblijnych.\nProrok Izajasz mówi o takich : "Biada tym, którzy mówią, że dobre jest złe, a złe jest dobre, którzy ciemność przedstawiają jako światło, a światło jako ciemność, którzy gorycz przedstawiają jako słodycz, a słodycz jako gorycz ! Biada tym, którzy są mądrzy we własnych oczach i roztropni wobec własnego oblicza ! " - Iz.5 : 20 - 21\nWysłany: 2017-02-19, 10:42\nWedług Ciebie, to nawet Henryk Sienkiewicz pisał bzdury\nprzypuszczano bowiem powszechnie, że od lat kilku wyznawała wiarę w Jehowę\nWysłany: 2017-02-19, 10:52\n...Słowo Duch powinno być zastąpione słowem Energia,aby ludzie wiedzieli kim jest Bóg i jak korzystać z Jego wszechstronnej pomocy. ...\nTo prawda ratao, ale nie sposób sobie wyobrazić Boga bez 'osobowości materialnej' ! Tak jesteśmy skonstruowani .\nPodobno myśl ludzka jest niematerialna, a jednak wynikiem działania (ładunku energetycznego w mózgu) powstają materialne twory otaczające nas na co dzień, niekiedy tak wyrafinowane, że pobudzają nas do skomplikowanych przemyśleń i wysnuwania bardzo dalekich wniosków.\nRobert Oppenheimer udowodnił 'równoważnik masy i energii' Einsteina - co prowokuje ,,świat,, do weryfikacji poglądów na temat (istoty) Boga i 'Jego' (materialnej i energetycznej) postaci.\nCzyż Bóg nie powiedział Ehie Aszer Ehie - (Będący jako Będący) albo inaczej 'POWODUJĄCY'\nMyślę że bez osobowości (materialnej) owo imię traciło by 'tu' sens.\nWysłany: 2017-02-19, 15:17\nMoim zdaniem Jahwe – okrutny tyran, „bóg” judaistów, chrześcijan i muzułmanów!\nW biblii jest napisane, że to dobry i „sprawiedliwy bóg”. Ja też dałem się na to kilka lat temu zwieźć, jednak jak ponownie z większym zrozumieniem zacząłem czytać biblię to „zapaliło” mi się kilka wpierw żółtych, a potem mnóstwo czerwonych lampek, a im bardziej zagłębiałem się w nauki biblijne tym bardziej byłem sceptyczny. Dzisiaj jestem już pewien, że tak ważna dla mnie Boża MĄDROŚĆ, SPRAWIEDLIWOŚĆ i DOBROĆ nic wspólnego z Jehową nie ma. Nie było mi zatem trudno dojść do tego, iż Jehowa żadnym dobrym „bogiem” nie jest i nigdy nim nie był. Tak naprawdę to nie wiadomo, czy jeszcze żyje. Prawdopodobnie za zło jakie wyrządził ludziom i ziemi został przez Prawdziwego Boga jakoś „zneutralizowany”. Myślę tak dlatego, że już dawno o nim nic nie słychać. Wprawdzie jeszcze arabskie odłamy religii mojżeszowej w imię jakiegoś Allaha dalej wszystkich niewiernych których potrafią to zabijają, jednak już sam Allah/Jehowa na ich czele nie chadza i osobiście nikogo nie zabija. Wracając jednak do twego stwierdzenia, że imię Jehowa, oraz jego wyznawcy rosną w siłę, to ja się z tym nie zgadzam. Może tu na forum jest kilku zacietrzewionych w swej wierze w Jehowę zwiedzonych ludzi to jednak tak naprawdę nie tylko w Polsce wszyscy, no może prawie wszyscy się z tych sekciarzy śmieją, a liczba ich spada. Podobnie dzieje się z katolikami i całą rzeszą protestantów. Rośnie za to bardzo ruch szeroko pojętych ezoteryków i żyjących w myśl nauk wschodu, a najbardziej widać to u tych jak rosną, co nie wierzą w nic, oprócz uciech jakie daje nam obecna cywilizacja. Pomału też wraz ze wzrostem świadomości słowiańskiej odbudowuje się religia Słowian starożytnych.\nNa zachodzie religia jest już właściwie w stanie agonalnym. Wprawdzie u nas tego jeszcze tak bardzo nie widać, ale np. we Francji gdzie często bywam do kościoła w niedzielę chodzi kilka babć, a miejsca jest na przynajmniej tysiąc. Do Francji jeżdżę już ponad 10 lat i nie spotkałem ani jednego głosiciela Jehowy, może dlatego nie nachodzą ludzi w niedzielne poranki, bo nie wiedzą kto może im drzwi otworzyć. Jakby przypadkiem trafili na muzułmanina, a oni tolerancyjni jak Polacy nie są więc w łeb dać potrafią. Podobnie pusto jest w synagogach. Jedynie jeszcze w siłę i to bardzo niebezpiecznie dużą, rosną wyznawcy islamu. Myślę, że dzieje się tak dlatego, ponieważ jest stały ogromny dopływ imigrantów muzułmańskich, kiepsko wykształconych z wypranymi do cna głowami. Niewiele brakuje by cienka już nić tolerancji się zerwała, a wtedy Europa zachodnia zapłonie.\nKto po takiej wojnie pozwoli jeszcze wspominać Allaha, czy Jehowę. Marną szansę na uznanie będzie miał też Jezus.\nDo kogo jak w ogóle będą się modlić potem ludzie?\nMam pytanie do wyznawców Jehowy. Czy jest tu ktoś kto potrafi pokazać, że Jehowa to Dobry Bóg, który zrobił chodź raz coś dobrego dla ludzi. Pomagania Izraelitom w działalności rozbójniczej na wszystkich, którzy nie bylina tyle silni, by się im oprzeć nie liczymy.\nJuż zadawałeś to pytanie ale nigdy żadna odpowiedź nie zadowala osobę która utyskuje nad tym że ginęli przeciwnicy Boga, że gineli ci którzy nienawidzili ( naród wybrany ), którzy wyśmiewali się z Boga. Ginęli ci którzy mieli swoich bogów m.in ( baal ), którzy wymyslili prostutucję świątynna, a dzieci które się z tego procederu rodziły, dawali na ofiarę Baalowi. Takie osoby ginęły. Ja wiem, takich ludzi ci żal ( mam nadzieję, że się z nimi nie utożsamiasz ).\nWysłany: 2017-02-19, 16:32\nNie pisz mi proszę Wnikliwy kogo Jehowa zabił i kogo jeszcze miałby to podobno zabić, bo to wiem. Napisz proszę co naprawdę dobrego zrobił, ponieważ nie mogę tego znaleźć w jego niby świętej księdze.\nWysłany: 2017-02-19, 16:42\nNa samym początku dał ludziom życie, abyś dziś mógł mu urągać. Jak dla mnie jest to największy przejaw miłości.\nWysłany: 2017-02-19, 16:59\nWymordował pogańskie plemiona, co dzieci swoje na ołtarzach swoich bogów dawali.\nChwała Bogu Jehowie za to.\nTeż bym wymordował takich zwyrodnialców.\nWysłany: 2017-02-19, 17:00\nNo nie porównuj Boga z 'bogiem' ZAMOS'e Kim jest Allah i jakiego proroka spłodził? Czyż wyznawców 'jego' nie oglądasz we Francji - jak piszesz:!:\nMahomet - urodził się 570 lat po Jehoszui a to właśnie Syn IHWH powiedział ,, po mnie przyjdą (tylko) fałszywi prorocy i powiedzą - tu jest - tam jest - ... nie wierzcie ... Skoro fałszywi, to tacy którzy będą proferować przemoc i gwałt a nie miłość. kursywa moja\nPojęcie miłości Bożej jest głębsze niż 'twoje' subiekcje ZAMOS'e\nWysłany: 2017-02-19, 17:14\nWiesz co ludzie mówią o ojcu, który zrobi dziecko i o nie później nie dba? Gorszy jest jeszcze ojciec, który swe dzieci gnębi. Tak w ogóle ktoś kto krzywdzi ludzi jest złym, a już ktoś kto tylko morduje, każe i pozwala kraść, jest czystym złem.\nChodź nie wierzę, że Jehowa cokolwiek stworzył, ale jakby nawet to, to co potem ze swym stworzeniem robił jest godne najwyższego potępienia.\nTo katolickie kłamstwo. Żaden Lechita, czy później Polak nie składał ofiar ze swych dzieci. To Jehowa żądał krwi ofiarnej i jest to w biblii. Prawdą okrutną dla nas jest to, że tak daliśmy się ogłupić i wielbimy bogów w których imieniu mordowano naszych przodków.\nLudzie jednak w Polsce się budzą i bliski jest już dzień, kiedy Polacy pogonią potomków tych co nas mordowali wprowadzając chrześcijaństwo.\nNadal nic nie piszecie co dobrego zrobił wasz bóg.\nWysłany: 2017-02-19, 17:37\nTo katolickie kłamstwo. Żaden Lechita, czy później Polak nie składał ofiar ze swych dzieci.\nCo mnie obchodzi jakiś katolicyzm.\nBóg Jehowa wymordował plemiona, co dzieci na ołtarzu Molocha dawali.\nMam nadzieję, że znasz chociaż trochę historię.\nTo własnie była Jego bardzo dobra sprawa.\nTy byś się biernie temu przyglądał, natomiast mój Bóg interweniował, nie przyglądał się jak dzieci były żywcem spalane, tylko te narody wymordował.\nNo cóż Ty masz innego boga.\nWysłany: 2017-02-19, 17:56\nTeksty z Ugarit z pismami biblijnymi wiąże m.in. tzw. niebiańskie zgromadzenie [ 38 ], pod przewodnictwem jednego boga. Tę koncepcję znajdujemy już w panteonie Sumeru. Boska najwyższa para: An (Anum) i jego żona Ninhursag (Ki), dała początek innym bogom. Bogowie ci zwani byli Anunnaki, czyli „dzieci An". Boska para rezydowała w niebie i nieszczególnie interesowała się rodem ludzkim. Ich potomkowie stworzyli ludzi i patronowali poszczególnym miastom-państwom Sumeru. Bogowie „drugiej generacji" tworzyli „Zgromadzenie Bogów", któremu prezydował Enlil — bóg powietrza. Żoną Enlila była Ninlil, zwana Dziewicą. Była także bogini zwana Inanna, bogini miłości i wojny, zwana Królową Nieba. To ona w późniejszych wcieleniach znana była jako Isztar-Astarte. Należy jeszcze wspomnieć o bracie Enlila — Enkim, który był bogiem mądrości.\nRelief jednego z Elohim — opiekun dzikiej przyrody. Pałac Saragona II w Khorsabad, ok. 720 p.n.e. British Museum.\nTen panteon i koncepcję „boskiego zgromadzenia" zaczerpnął następnie lud z północy, z Mezopotamii. Pozmieniali głównie imiona bogów i nieco ich losy. U Babilończyków odpowiednikiem Anunnaków byli Elohim — „dzieci Ela". Najważniejszym z Elohim był Marduk, zaś jego żoną Isztar.\nJeśli uważa się, że Elohim to Pan Bóg, tedy oczywistą jest konkluzja, iż słowo to uległo ewolucji lub mutacji w swej warstwie znaczeniowej pod wpływem monoteizmu, choć początkowo oznaczało szczególny rodzaj bogów. Ta ewolucja nastąpiła u Izraelitów. Dawne znaczenie Elohim również pozostało, współistniało.\nTe wierzenia adaptowali Kanaanejczycy, u których na czele znajdował się El i Aszera. Zwierzchnikiem bogów był El lub Baal. Przeciwnikiem Baala był Mot(Śmierć) i Jamm (Morze), inaczej: Jaw (lub Jawu). Zdaje się on był odpowiednikiem hebrajskiego Jahwe (krótsza forma: Jah).\nI wreszcie koncepcja boskiego zgromadzenia znalazła swoje odbicie w religii Izraelitów. Idea ta występuje także w tekstach biblijnych, w Księdze Powtórzonego Prawa (w tzw. Hymnie Mojżesza), a przede wszystkim w Psalmie 82:\nPsalm Asafowy [ 39 ]\nElohim powstaje w zgromadzeniu Ela,\nPośród Elohimsprawuje sąd. [ 40 ]\n[Mowa wśród Elohim:]\n"Jak długo sądzić będziecie niesprawiedliwie\nI stawać po stronie bezbożnych? [ 41 ]\nBierzcie w obronę biedaka i sierotę,\nUbogiemu i potrzebującemu wymierzajcie sprawiedliwość!\nRatujcie biedaka i nędzarza,\nWyrwijcie go z ręki bezbożnych! "\nLecz oni nic nie wiedzą i nic nie pojmują,\nW ciemności postępują,\nChwieją się wszystkie posady ziemi.\nRzekłem: "Wyście bogami\nI wy wszyscy jesteście synami Najwyższego,\nLecz pomrzecie jak śmiertelni,\nI upadniecie jak każdy książę."\nPowstań, Elohim, osądź ziemię!\nTy bowiem jesteś dziedzicznym panem wszystkich narodów.\nJak wspomniałem powyżej, pierwotnie Elohim oznaczało „synów Ela", członków „boskiego parlamentu". Nawet w Biblii wspomina się o trzech z Elohim: Dagon (1 Sam 5,7), Asztarte (1 Krl 11,5), Marduk (Dan 1,2) — używając wobec nich określenia Elohim.\nW przytoczonym powyżej Psalmie 82. pojawia się określenie boga — Najwyższy [Elyon], skrót od El Elyon — Bóg Najwyższy, pojawiający się w Biblii jedynie w dwóch miejscach w pełnej formie: Rdz 14: 18-22, kiedy rozmawia z Abrahamem oraz Ps. 78:35. El Elyon było to bóstwo Jerozolimy i prawdopodobnie czczony tam jako stwórca świata, analogicznie do Ela w Ugarit. Oczywiście utożsamia się Jahwe z Bogiem Najwyższym, lecz prawdopodobnie był okres, w którym Jahwe i El Elyon nie byli utożsamiani. W Deut. 32,8-9 występują obok siebie:\nwedług liczby boskich synów; [ 42 ]\nTeksty z Ugarit ukazują Jahwe jako syna boga Ela, będącego właśnie bogiem najwyższym (kanaanejskiego panteonu). Wielu biblistów widzi w tym politeistyczną pozostałość, mitologiczną zaszłość związaną z Ugarit, która przeniknęły do wyobrażeń późniejszych ludów. Widzimy tam dawny tekst, który został adaptowany dla nowego kontekstu mitologicznego. [ 43 ]\nW tej perspektywie Jahwe jawi się nam jako opiekun ludu izraelskiego, który otrzymał w wyniku podziału dokonanego przez El Elyon. Jest to więc treść sprzed utożsamienia Jahwe z bogiem El. Jahwe jest jedynie jednym z 70 „boskich synów", z których każdy otrzymał od Ela patronat nad jednym ludem. El tutaj jest jeszcze naczelnym bogiem w „boskim zgromadzeniu". Kiedy swego opiekuńczego boga Żydzi mianowali bogiem bogów, czy z czasem jedynym bogiem, zarazem powstało kuriozalne wierzenie, iż to akurat ich marginalny lud został jako jeden jedyny umiłowany i wybrany przez Stwórcę Wszechświata. Nie prawda! Jahwe, jako jedno z siedemdziesięciu innych bóstw, dostał właśnie Żydów, ale jego bracia opiekowali się innymi ludami.\nParadoksalność i groteskowość monoteizmu Ludu Wybranego w tym kontekście ładnie odmalował Leszek Kołakowski w swych doskonałych powiastkach: Klucz niebieski albo opowieści budujące z historii świętej zebrane ku pouczeniu i przestrodze, z czego pozwolę sobie fragmencik przytoczyć:\n"...Salomon bowiem poczynał sobie lekkomyślnie i martwił Jehowę nad wyraz. Był to człowiek o nader rozwiniętym libido; okoliczność ta pochłaniała mu masę czasu i pieniędzy. Jak donoszą nam księgi królów Jerozolima karmiła wówczas siedem setek żon i trzy setki konkubin królewskich; różnica między tymi dwiema kategoriami była zresztą wielce subtelna i trudna do wyjaśnienia. Faktem jest, że okrągły tysiąc kobiet zaspokajał pożądliwość władcy i żywił się z jego dochodów. Jehowa był wyrozumiały i umiał wczuwać się w ludzkie słabości — jeśli słabością można nazwać życie z tysiącem żon jednocześnie. Ale w końcu przebrała się miarka. Salomon rozzuchwalił się do tego stopnia, że zaczął ulegać swoim żonom w materiach religijnych — a trzeba wiedzieć, że były to w większości osoby cudzoziemskiego pochodzenia i zaprzyjaźnione z zupełnie innymi bogami, z którymi Jehowa z kolei był notorycznie na stopie wojennej.\nSalomon jednak, jak niejeden mędrzec, miał słaby charakter i łatwo ulegał różnym podszeptom. (...) W ten to sposób doszło do rzeczy okropnych. Jerozolima roiła się od świątyń kapiących złotem, a wystawionych na cześć rozmaitych bogów; powstał zupełny chaos; wierni nie wiedzieli sami, dokąd się udać, najwstrętniejsze sekty krzewiły się bezkarnie w środku stolicy, obcy kapłani panoszyli się na królewskim dworze, skarb państwowy topniał jak śnieg wiosenny. Wiadomo, ile pieniędzy trzeba wydać na kult jednego boga — cóż dopiero dwudziestu czy trzydziestu.\nA tu Moloch, Ozyrys, Astaroth, Chamos — całe gromady bogów uśmiechały się bezwstydnie ze złoconych posągów i oddychały wonią kadzideł palonych na ich wyłączną cześć.\nJehowa kipiał ze złości. Obserwował z rozpaczą, jak konkurenci, którzy już gonili resztką sił i których spodziewał się lada dzień ostatecznie pogrążyć, nagle nabierali rumieńców, obrastali tłuszczem i przejawiali coraz większą żywotność. On sam natomiast chudł i markotniał, pozbawiony ofiar i serc wiernych, czuł się coraz gorzej i cierpiał, a widok obcych świątyń, wystawionych jak na urągowisko w środku jego własnej stolicy, przyprawiał go o ataki niepohamowanej furii, groźne dla zdrowia jego i wszystkich mieszkańców kuli ziemskiej.\nSalomon zdawała sobie sprawę ze swej dwuznacznej sytuacji i czuł się trochę nieswojo. Próbował czasem protestować, kiedy żony zmuszały go do ciągle nowych ekspensów na rzecz obcych bóstw, ale kończyło się to zawsze porażką. Z westchnieniem podpisywał czeki. Myśl o Jehowie nie dawała mu spokoju. „Bóg jest nieskończenie miłosierny" — powtarzał czasem zdanie wyuczone w katechizmie. Ale w głębi duszy, oczywiście, sam w to nie wierzył.\nSkończyło się, jak było do przewidzenia, wielką awanturą. Najpierw była tylko krótka depesza do Salomona: „Natychmiast skończył z bałwochwalstwem. Jehowa." Po czym odpowiedź: „Dobrze, dobrze. Salomon." Po czym, oczywiście, świątynie nieczystych bożków wyrastały nadal w stolicy jak grzyby po deszczu, wypierając skutecznie prawdziwy kult.\nNastąpiła nowa wymiana depesz w formie ultymatywnej. „Zdaje się, że uważasz moją cierpliwość za nieskończoną. Jehowa." Odpowiedź przyszła niezwłocznie: „Tak. Salomon." I znowu replika: „W takim razie przyjmij do wiadomości, że nadużyłeś jej nieskończenie. Jehowa."\nTeraz sprawa stanęła na ostrzu noża. Do Jerozolimy przybył wysłannik Jehowy, rudy cherubin w binoklach, i wszedł bez pukania do sali audiencyjnej króla. Rozparł się na fotelu i oznajmił bez wstępu głosem stanowczym:\n— Jehowa żąda zlikwidowania kultu fałszywych bożków w ciągu dwudziestu czterech godzin. W przeciwnym razie, oświadczył, całą odpowiedzialność za rezultaty sporu poniesie król Salomon. (...)\n— Jehowa? A na jakiejż to zasadzie ocenia on pewien kult jako fałszywy, a inny jako prawdziwy? I co w ogóle mam przez to rozumieć?\nCherubin zaniemówił na chwilę wobec tej bezczelności. Korzystając z jego osłupienia Salomon pytał dalej:\n— Więc do tego już doszło, że nie wolno mi oddawać czci, komu mi się podoba? A dlaczegóż właściwie Jehowa sądzi, że jemu jednemu mam się kłaniać? Może chciałby mi wmówić, że Ozyrys, Astaroth i inni bogowie, których lud nasz postanowił czcić, w ogóle nie istnieją?\nW ten sposób sprawa stała się jasna. Cherubin opanował się szybko i z jadowita uprzejmością wyjaśnił:\n— Mój zwierzchnik nie polecił mi toczyć dyskusji na temat istnienia lub nieistnienia pańskich bożków. Nie uważa on, żeby sporami metafizycznymi dało się zaciemnić istotę sprawy. Od siebie mogę dodać, że istnienie lub nieistnienie tych figur jest obojętne dla sprawy. Czy jest pan świadom, że Jehowa jest pańskim przyjacielem, który nie pragnie niczego oprócz pańskiego dobra?\n— Czyżby Jehowa lepiej ode mnie wiedział, na czym polega moje dobro? — spytał Salomon. — Będę oddawał cześć tym bogom, którzy mi przynoszą więcej korzyści.\nTu cherubin załamał się i obejrzał się bezradnie. Takiego cynizmu nie zdarzyło mu się spotkać, stądnie potrafił już podjąć wobec Salomona żadnej taktyki konsekwentnej. Powiedział tylko z goryczą:\n— Pański ojciec, Dawid, inaczej zachowywał się wobec swego Boga.\nSalomon wzruszył ramionami.\n— Postęp ludzkości polega między innymi na tym, , że synowie postępują inaczej niż ojcowie - wyrecytował zdanie, które usłyszał kiedyś od pewnego ateisty.\n— Taak — mruknął cherubin zbity z tropu. Milczał chwilę, potem wykrzyknął rozpaczliwie: — Ale to jest bałwochwalstwo. Tamte kulty są fałszywe!\n— Co to znaczy: fałszywe? — spyta Salomon. — Różni bogowie ubiegają się o względy u ludzi; każdy chce kultu dla siebie — postępują więc wedle zasady własnej korzyści. Co do mnie, jak wiadomo z Pisma, jestem stworzony na obraz i podobieństwo boże. Wobec tego działam wedle tej samej zasady. Oddaję kult temu z bogów, który mi więcej obiecuje. Kult nie bywa prawdziwy ani fałszywy, ale mniej lub bardziej korzystny. Mówiąc szczerze, Jehowa jest nieznośny, skąpy, mściwy, zazdrosny, okrutny. Nie wiem dlaczego, jeśli mi się tak spodoba, nie miałbym przejść na służbę do kogoś innego.\n— Ponieważ tylko on jest Bogiem pana i pańskiego ludu.\n— A dlaczegóż to jeśli łaska?\n— Dlatego, że w istocie rzeczy jesteście w przyjaźni.\n— Co to znaczy? - parsknął Salomon. — To słowo mi nic nie tłumaczy.\n— Bardzo proste, znaczy to, że wasze interesy są zbieżne, a interesy pana i tych innych bogów są sprzeczne.\n— Są sprzeczne wtedy, kiedy pozostaję wiernym czcicielem Jehowy. Kiedy zaczynam czcić tamtych, sytuacja się odwraca.\n— O tu, właśnie tkwi pański błąd — powiedział cherubin. — Ostatni podręcznik monoteizmu transcendentnego, poprawione wydanie, wyjaśnia ten problem zupełnie jasno. - Cherubin poszperał w teczce, wyciągnął z niej zatłuszczony tomik i znalazłszy odpowiedni rozdział pt. Jedność immanencji i transcendencji, przeczytał fragment następujący: — „Na czym polega przyjaźń Jehowy z narodem Izraela? Przyjaźń Jehowy z narodem Izraela polega na tym, że ich interesy są zbieżne. A na czym polega skłócenie między wszystkimi innymi bogami a narodem Izraela? Skłócenie między wszystkimi innymi bogami a narodem Izraela polega na tym, że ich interesy są skłócone. Niektórzy pytają: czy interesy Jehowy i narody wybranego zawsze są zbieżne, czy tez niekiedy bywają rozbieżne? Takie pytanie to dziecinada. Monoteizm transcendentny uczy, że trzeba dokładnie odróżniać istotę rzeczy od powierzchni zjawisk.\nRozdźwięk między wszystkimi innymi bogami a narodem Izraela tkwi w samej istocie rzeczy; nie można go usunąć, ponieważ z samej istoty rzeczy w stosunkach między nimi brak harmonii. Natomiast stosunki między Jehową a narodem Izraela z samej istoty opierają się na przyjaźni. (...) Ci, którzy nie rozumieją różnicy między istota rzeczy a powierzchnią zjawisk, nigdy nie będą prawdziwymi monoteistami transcendentnymi. Ludzie ci musza się jeszcze sporo poduczyć…"\nByć może zamiast filozofować, cherubin powinien Salomonowi wyjaśnić, że istota rzeczy polega na tym, że naród Izraela jest przydziałem Jehowy, i że musi się z tym krnąbrnym ludem uporać za wszelką cenę, gdyż inaczej Najwyższy będzie nierad...\nWróćmy jednak do „niebiańskiej rady". Inne wzmianki na jej temat odnajdujemy m.in. w:\nIzajasza 40,13:Któż doścignął ducha Pańskiego, a kto radcą jego był, żeby mu oznajmił? Z kim wszedł w radę, żeby mu rozumu przydał, a nauczył go ścieżek sądu?\nJeremiasza 23,18, 22: Bo któż stanął w radzie Pańskiej [ 44 ], a widział i słyszał słowo jego? (...) Bo gdyby byli stali w radzie mojej [ 45 ], tedyby byli ogłaszali słowa moje ludowi memu, a byliby ich odwracali od drogi ich złej, i od złości spraw ich.\nHioba 15,8: Czy podsłuchiwałeś na radzie Bożej [ 46 ] i stamtąd zaczerpnąłeś mądrości?\nPsalm 89, 6-8: Niebiosa wysławiają cuda twoje, Panie, I wierność twoją w zgromadzeniu świętych [ 47 ]. Któż bowiem na obłokach równy Panu, Któż podobny Panu pośród synów Bożych [ 48 ]? Bóg groźny jest w gronie świętych [ 49 ], Potężny i straszny nad wszystkich wokół niego.\n1 Krl 22,19\nBaalW mitologii ugaryckiej owo zgromadzenie niebiańskie pod przewodnictwem Ela (a może też i Baala), które zarządzało i sądziło wszechświat, zbierało się i obradowało na świętej górze — zwanej „górą El", górą boga El, górą S[apan, która miała się znajdować na krańcu północy (Ugarit). Podobnie u Izraelitów: zgromadzenie zbiera się na świętej górze Jahwe — Syjon, zwaną także Górą Zgromadzenia, która także leżała "na krańcach północy (s[aphon)". Obie święte góry miały być dobrze nawodnione. O Syjonie czytamy m.in.:\n"Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały\nGóra Jego święta, wspaniałe wzgórze,\ngóra Syjon, kraniec północy,\njest miastem wielkiego króla." [ 50 ]\nJaśniejący, Synu Jutrzenki? [ 51 ]\nna samo dno Otchłani!" [ 52 ]\nJednak w ST spotykamy także „góry Ela" i to w kontekście doskonałego sądzenia: "Sprawiedliwość twoja, jako góry najwyższe [harere-El]; sądy twoje, jako przepaść wielka" (Ps 36,7). Bez znajomości mitologii ugaryckiej nie sposób zrozumieć sensu tego fragmentu. Podobnie w Psalmie 50: "Niebiosa zwiastują jego sprawiedliwość, albowiem sam Bóg jest sędzią. (...) "… do Mnie należy cała zwierzyna po lasach, tysiące zwierząt na moich górach""\nMark S. Smith twierdzi, iż politeizm mitologii ugaryckiej był zbudowany przede wszystkim w oparciu o motyw „boskiej rodziny", zaś „boska rada" była zaakcentowana słabiej. Podczas kiedy w politeizmie Izraelitów to właśnie „boska rada" z Jahwe na czele miała najważniejsze znaczenie. [ 53 ]\nAszeraO ile analiza tekstów biblijnych wskazuje nam na wpływy ugaryckich koncepcji w wierzeniach Izraelitów o tyle odkrycia archeologiczne, w szczególności z Kuntillet 'Ajrûd oraz Khirbet el-Qôm, dowodzą, że swego czasu w „radzie Pańskiej" o której wzmiankują pisma biblijne, mandaty dzierżyli Aszera i inne bóstwa. Zgromadzeniu marszałkował Jahwe. Ściślej: był w nim najważniejszy. Rada ta, z plejadą bóstw, stanowiła normalny element wierzeń Żydów przed Wygnaniem, lecz z czasem koncepcja ta uległa zatarciu, wzmianki o niej pozostały w tekstach, lecz nadano im nowy sens, wypierając politeistyczne konotacje. Odtąd niebiańska rada, o ile pozostawała w przekładach Biblii (co nie było bez wyjątków, np. ŚJ w swojej Biblii konsekwentnie zlikwidowali o tym wszelkie wzmianki), prezentowana była jako dwór niebieski Boga (tak np. w BT), tworzony przez anioły. W katolickich wyobrażeniach „zgromadzenie świętych" ma oczywiście być tworzone przez ludzi, którzy przechodzą papieski proces kanonizacyjny.\nDoskonale nasze tezy potwierdza sztuka i ikonografia starożytnego Izraela, z pieczęci z VIII-VI w. p.n.e., które wykazują zadziwiającą ciągłość dawnej sztuki i symboliki religijnej Izraelitów z kulturami sąsiednimi, np. z Egiptem. „Na skaraboidalnych pieczęciach mamy przedstawienia uskrzydlone uraeusy, sfinksy, gryfy, żuki (skarabeusze) i dyski słoneczne. [ 54 ] Wielokrotnie pojawia się egipski symbol życia — Ankh. Występują postacie ludzkie ubrane w stylu egipskim, różne bóstwa (niemowlę Horus w koronie bogini Hathor, uskrzydlone bóstwa opiekuńcze), przedstawienia roślin (np. kwiatu lotosu) i rozmaitych zwierząt. Nie rozumiem jak wobec tak obfitego materiału dowodowego można jeszcze mówić o monoteizmie, drugim przykazaniu Dekalogu i „wyjściu z Egiptu" przed okresem Sziwat Cijon („Powrotu na Syjon")." (S. Angres)\nDominujący jednak był wpływ zastanej religii Kanaanu.\nApologeta katolicki wspomniał o posążkach zwanych terafim, za pomocą których wspiera swoją argumentację przeciwko politeizmowi w Biblii. W istocie jednak terafim wspierają znacznie mocniej moją argumentację. Reinach pisał, iż były to "bałwanki przenośne, które, zdaje się, tworzyły lararium domowe starożytnych Hebrajczyków. Król Dawid je posiadał (1 Sam 19,13-16), a prorok Ozeasz w VIII w. uważa jeszcze teraphim, jako niezbędne dla kultu (3,4). Radzono się ich, wróżąc. Jest w tym jeden z najformalniejszych dowodów przetrwania politeizmu i fetyszyzmu w ludzie Izraela, którego pretensja, jakoby rozpoczął od monoteizmu spirytualistycznego, nie wytrzymuje krytyki." [ 55 ] Nawet w BT podają, iż terafim były „posążkami bóstw domowych". Terafim posiadał także Mika (Sdz 17,5). Terafim określane były również elohim, np. w Księdze Rodzaju (31) czytamy:\n19. Gdy Laban poszedł strzyc owce, Rachela skradła mu posążki domowe [terafim]\n30. [Laban do Jakuba:] czemużeś ukradł bogi [elohim] moje?\nDla świętego spokoju czytelników, w BT zarówno terafim, jak i elohim przetłumaczono na „posążki". W słusznej to było jednak sprawie, czym niewątpliwie jest zakrycie „legalnego bałwochwalstwa". Jest jednak oczywiste, że w określaniu posążków kultowych mianem elohim kryje się coś więcej niż zwykły synonim.\nTrafnie podsumowują to Robert Graves i Raphael Pati: „Każdy władca, który reformuje narodowe instytucje lub od którego, jak w przypadku króla Jozjasza [ 56 ], żąda się reform, musi bądź dopisać poprawkę do starego kodeksu religijnego, bądź stworzyć nowy kodeks, z tym zaś wiąże się fałszowanie lub całkowite przerabianie mitów. (...) Niemniej jednak redaktorzy Biblii nie usunęli wszystkich niepożądanych wzmianek, nawet tych, które dotyczyły ofiar z ludzi [ 57 ] czy też bałwochwalczego kultu terafim. Święta Szałasów, czyli kanaanejskiego święta winobrania, nie zniesiono, lecz jedynie oczyszczono z seksualnego rozpasania i zmieniono w radosny obrządek oddawania czci Najwyższemu Bogu." [ 58 ] Jak widzimy następował i tutaj proces o którym niejednokrotnie wspominałem: jeśli nieadekwatne elementy kultury czy pism zachowywano, a nie pasowały one do nowych wyobrażeń, to dokładano nowe znaczenie. Jan Lewandowski odnosząc elohim do Boga Najwyższego, w oparciu o kontekst, równie dobrze mógłby się ze mną spierać, że „święto szałasów" nie ma nic wspólnego z kanaanejskim świętem, gdyż odnosi się przede wszystkim do szałasów, jakie Izraelici mieli używać w czasie wędrówki po pustyni.\nIdee monoteistyczne wśród wyższych klas zaczęły się upowszechniać w wyniku doświadczeń Żydów podbitych i zgnębionych przez obcych najeźdźców, pod wpływem ich zetknięcia się z tamtejszymi kulturami i wierzeniami. Np. dotychczas Jahwe był bóstwem plemiennym, lecz na Wygnaniu Żydzi zetknęli się z kultem babilońskiego Marduka, który był czczony jako bóg uniwersalny, jako stwórca. Być może jeszcze większym katalizatorem żydowskiego monoteizmu był perski zaratusztraizm, który oddziałał w szczególności na tzw. Deutero-Izajasza, najbardziej monoteistyczną księgę ST.\nWprowadzenie monoteizmu miało miejsce po powrocie z Wygnania — zgadzają się z tym szkoły krytyczne badaczy Biblii. Wcześniej, np. w 622 r. p.n.e., miała miejsce reforma monoteistyczna króla Jozjasza, jednak król zginął w 609 r., zaś jego reforma okazała się efemeryczna i nietrwała.\nReforma monoteistyczna nastąpiła z przyczyn polityczno-społecznych. Monoteizm pojawił się w wyniku politycznej rewolucji kapłańskiej, a nie naturalnej ewolucji wierzeń religijnych. G. Theissen pozostając przy pojęciach ewolucyjnych, zrodzenie się monoteizmu uważa za swoistą mutację w rozwoju wierzeń religijnych. Stąd, jak zauważa V. Nikiprowetsky, był monoteizm wyjątkiem w dziejach ludzkiej myśli. Równie dobrze mógł się nie pojawić, nie był nieuchronny. Nigdy w swej najczystszej postaci nie mógłby się narodzić samoistnie w normalnych warunkach, w społeczeństwie o pełnej „strukturze klasowej".\nRóżnice między szkołą umiarkowaną a minimalistami zasadzają się przede wszystkim na tym, iż ci pierwsi okres przed Wygnaniem postrzegają jako pierwszy etap kształtowania się monoteizmu, który stopniowo wyodrębniał się z wierzeń politeistycznych. Według nich monoteizm wyodrębnił się z religii kanaanejskiej, którą de facto w tym okresie praktykowali Izraelici. Ci drudzy natomiast twierdzą, że nie ma do tego podstaw, że monoteizm narodził się dopiero w specyficznych warunkach Wygnania wśród wyższych warstw, a następnie został zaaplikowany systematycznie i konsekwentnie po powrocie społeczeństwu izraelskiemu. Wielu z nich twierdzi, że teksty biblijne powstały dopiero w czasach helleńskich (po roku 300 p.n.e.), a ich narracja jest głównie fikcją odzwierciedlającą racje polityczne tego okresu. Jahwe został stworzony jako synteza bóstw sprzed Wygnania: Elohim, Shaddai, Elyon, El oraz Jahwe ówcześnie czczonego, przy czym został odmalowany na podobieństwo Marduka i Sina Babilończyków oraz Ahura Mazdy Persów.\nAby można było mówić o konsekwentnym monoteizmie, w naszym tego słowa znaczeniu, nie wystarczy czcić jednego boga, trzeba jeszcze wierzyć i głosić, że jest to bóg jedyny, że inni bogowie nie istnieją. Powyższy tekst wykazał, że taki monoteizm, nie mógł istnieć przed Wygnaniem, a pisma biblijne, w części zawierające również starsze teksty i treści, muszą to wyrażać. Jahwizm tego okresu badacze określają henoteizmem (jeden bóg uważany jest za wyższego niż wszystkie inne), monolatrią lub „praktycznym monoteizmem" (cześć jednego boga, ale bez zaprzeczania istnienia innych). Pisma biblijne odzwierciedlają to w różnych fragmentach, niektóre z nich zawierają już jakby wyraźny monoteizm, lecz zarazem widać jeszcze pozostałości monolatrii. Wskazywałem na to w moim poprzednim tekście, co krytyk skwitował, iż wzmianki w których o innych bogach mówi się tak jakby istniały, lecz były zarazem gorsze i słabsze niż Jahwe, nie dowodzą wcale, iż autorzy tych słów wierzyli w istnienie owych bogów. Czego dowodem mają być pojawiające się czasami wzmianki, że „pan jest bogiem a innego nie", że „pan jest bogiem jedynym" lub podobnie. To jest jednak bardzo naiwne wytłumaczenie dla kogoś kto zna dzieje religii izraelskiej. Tendencje zaprzeczające istnieniu innych bogów narodziły się w późnym rozwoju monoteizmu, jako jego zwieńczenie i w Biblii nie są dominujące. Bezsprzecznie najważniejszą księgą zawierającą tę idee w sposób konsekwentny, pełny i wyrazisty jest Księga Deutero-Izajasza, tajemniczego proroka, nieznanego z imienia. Księgę tę tworzy druga część Księgi Izajasza (rozdziały od 40-66) [ 59 ], jest ona niewątpliwie innego autora niż pierwsza część, dołączona do Izajasza, aby podnieść jej znaczenie. Większość innych ksiąg nie zawiera tak czystego monoteizmu, w sposób mniej lub bardziej poświadczając monolatrię Izraelczyków.. Przykładów jest mnóstwo, oto niektóre z nich:\nWyjścia 15:11: Któż podobny tobie między bogami, Panie? któż jako ty wielmożny w świątobliwości, straszliwy w chwale, czyniący cuda?\nWyjścia 18:11: Terazem doznał, że większy jest Pan nad wszystkie bogi; albowiem czem oni hardzie powstawali przeciwko niemu, tem poginęli.\nPowtórzonego Prawa 10:17: Albowiem Pan, Bóg wasz, jest Bogiem bogów, i Panem panów, Bóg wielki, możny, i straszny, który nie ma względu na osoby, ani przyjmuje darów.\nCzy prawdziwy monoteista porównuje swego boga z innymi? Czy można sensownie porównywać byt rzekomo istniejący z rzekomo niestniejącym? To tak jakbyśmy porównywali pojemność silnika albo stabilność jazdy naszego samochodu z „samochodem", które kredkami narysowało nasze dziecko. Coś takiego nie mogłoby zaistnieć w mowie dorzecznej. Bogobojni Izraelici porównywali oczywiście w swoim wyobrażeniu istniejące obiekty, mniemając tylko, że ich bóg ma się do innych jak mercedes do małego fiata. Podkreśla to również prof. Artur Sandauer, autor studiów biblijnych Bóg, Szatan, Mesjasz i...: „Rolę agentury spełniają w pierwotnym judaizmie czciciele cudzych bóstw, Baalów i Molochów. Tym ostatnim — zauważmy — starzy autorzy biblijni nie odmawiają istnienia: uważają ich za całkowicie realną 'obrzydliwość'. Nie jest to bowiem na razie monoteizm, lecz tylko monolatria, wedle której wśród wielu bogów tylko Jahweh godzien jest czci." Równie niewątpliwe było to dla Eliade, który dodatkowo wskazuje na Dekalog: „Pierwsze przykazanie Dekalogu: 'Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie', wskazuje, że nie chodzi o monoteizm sensu stricto. Istnienie innych bogów nie jest zanegowane. W pieśni dziękczynnej, zaintonowanej po przekroczeniu morza, Mojżesz wykrzykuje: 'Któż jest pośród bogów równy Tobie, Panie?' (Wj 15,11). Lecz wymaga się absolutnej wierności, gdyż Jahwe jest 'Bogiem zazdrosnym' (Wj 20,5). Walka przeciw fałszywym bogom rozpoczyna się bezpośrednio po wyjściu z pustyni, w Baal Peor." (str. 128)\nNawet jeszcze pierwsi chrześcijanie w ogromnej większości nie odrzucali istnienia innych bóstw, a tylko odmawiali im statusu bogów, uważali, że są to demony, ale nie uważali ich za fikcyjne przedmioty kultu jak się to dziś jednogłośnie uznaje. Jeszcze w pierwotnym chrześcijaństwie były pozostałości wcześniejszej monolatrii. Wyjaśnia to Edward Gibbon w swym monumentalnym dziele — Zmierzch cesarstwa rzymskiego:\n„Filozof, który uważał system wielobóstwa za wytwór ludzkiego oszustwa i błędu, mógł ukrywać pod maską pobożności uśmiech pogardy bez obawy, że tym szyderstwem bądź tą ugodową postawą narazi się na niechęć jakichkolwiek niewidzialnych, czy też, jak sądził urojonych mocy. Ale dla pierwszych chrześcijan ustanowione religie pogańskie miały aspekt znacznie wstrętniejszy i groźniejszy. Zarówno w Kościele jak i wśród heretyków powszechnie panował pogląd, że twórcami, opiekunami i przedmiotami bałwochwalstwa. (...) Głoszono jako dogmat albo przynajmniej sobie wyobrażano, że demony podzieliły się między sobą najważniejszymi rolami bóstw pogańskich, jeden z nich przybrał imię i atrybuty Jowisza, drugi Eskulapa, trzeci Wenery, czwarty może Apollina, i dzięki swemu doświadczeniu i nieziemskiej naturze potrafiły one owe role odgrywać z dostateczną biegłością i dostojeństwem. Czaiły się w świątyniach, ustanawiały święta i ofiary, wymyślały przypowieści, głosiły proroctwa i często wolno im było czynić cuda. Chrześcijanie, którzy z taką gotowością potrafili wszelkie zjawiska nadprzyrodzone tłumaczyć wdaniem się złych duchów, skłaniali się, i to nawet bardzo chętnie, do uznawania najcudaczniejszych wymysłów mitologii pogańskiej. Ale tym chrześcijańskim wierzeniom towarzyszyła groza. (...) Zasadniczym elementem radosnej pobożności pogan były widowiska publiczne, przy czym darem dla bogów, rzekomo najwdzięczniejszym, były igrzyska, jakimi lud z władcą na czele obchodził poszczególne święta. Chrześcijanin, z nabożną grozą unikając obrzydliwości cyrku i teatru, stwierdzał, że zewsząd otaczają go piekielne sidła, gdy tylko jego przyjaciele przy wzajemnych życzeniach szczęścia na biesiadzie zlewali krople wina z pucharów na ziemię z inwokacją do bogów gościnności. (...) Zgodnie z określeniem ojców Kościoła Muzy wraz z Apollinem były organami ducha Piekieł, Homer i Wergiliusz byli najwybitniejszymi z jego sług, a piękna mitologia przenikająca i ożywiająca twory ich talentu miała na celu sławienie demonów. (...) Niebezpieczne pokusy co krok czające się z ukrycia, by zaskoczyć niebacznego wiernego, rzucały się na niego ze zdwojoną gwałtownością w dni uroczystych świąt. Tak przebiegle te święta były wymyślone i rozłożone na przestrzeni roku, że zabobon przybierał zawsze pozory przyjemności, a często i cnoty." [ 60 ]\nW istocie, ci protagoniści Wieków Ciemnych traktowali obce bóstwa w zupełnie innym sensie, niż współcześni chrześcijanie i to miałem na myśli wskazując, że nie negowali oni istnienia bóstw innych mitologii. O tym też mówi św. Paweł, zaś mój krytyk rozpisując się o tym, zupełnie tego nie zrozumiał, gdyż kieruje się współczesnym stosunkiem chrześcijan do bogów innych mitologii. Paweł miał jakoby, jak nas zapewniają tłumacze BT, powiedzieć: „Wprawdzie ongiś, nie znając Boga, służyliście bogom, którzy w rzeczywistości nie istnieją." Ale to tylko jedna z przeróbek tych translatorów. Powinno brzmieć: „służyliście tym, którzy z przyrodzenia nie są bogowie". To „z przyrodzenia" demony, które jednak istnieją realnie, jak wierzyli chrześcijanie.\nBaal HammanJak pisze Gösta Ahlström, Jahwe stopniowo wchłonął (przejął ich cechy i funkcje) lub został utożsamiony z innymi bogami lokalnymi, np. z El Elyon w Jeruzalem, z Elohe Shamayim (Baalshamem czyli Baal Shamayim?) w Syrii, z Baalem w Betel itd. W procesie tym prorocy Jahwe bezkompromisowo zaatakowali inne lokalne bóstwa (w szczególności Baala i Aszerę), które wcześniej były tolerowane i akceptowane, zaczęto tępić i prześladować kulty inne niż „czysty" jahwizm. Narodził się nietolerancyjny monoteizm żydowski.\nProces scalania bóstw lokalnych, rodzinnych w jedno bóstwo możemy zauważyć w wielu fragmentach w Biblii. Np. początkowo w tekstach spotykamy bóstwa „osobiste, domowe" danego patriarchy, np. „Bóg Abrahama", „Bóg Izaaka", „Bóg Jakuba" (lub „Izraela") [ 61 ]. Był to występujący na tych obszarach (zwłaszcza Transjordania i Półwysep Synajski) sposób wyróżniania boga plemiennego, klanowego, nazywanego imieniem przywódcy klanu. Dokładnie to samo widzimy na przykładzie tzw. patriarchów. Abraham miał jeszcze używać wobec swego boga dwóch imion: El-szaddaj i El-olam. Na podstawie etymologii (akkad. szadu 'góra'), przypuszcza się, że pierwsze określenie oznaczało boga gór. Dlaczego więc El-szaddaj utrzymało się, dlaczego jest tłumaczone jako Bóg? Jak zauważa ks. D. Rybol: "Jeśli ten wywód jest słuszny, wówczas nowa religia Abrahama polegałaby nie na wynalezieniu nowego imienia Bożego, lecz na tym, że zatrzymując używane powszechnie imię Boga, nadano mu nową treść. Pozostając dalej El-szaddaj jest On nie tylko Bogiem pogody i burzy, które rodzą się w górach, ale przekraczającym granice czasu i przestrzeni Bogiem wiecznym El-olam." I to jest bardzo cenna uwaga dla mojej obrony twierdzeń o Elohim: ewolucji znaczeń, ich dostosowania do nowych wierzeń, warunków. Jednak tak jak El-szaddaj jest dla nas dowodem [ 62 ] dawnych wierzeń Abrahama [ 63 ], kiedy nie chodził jeszcze „ścieżkami Pana", tak Elohim jest jednym z bardzo wielu dowodów na istnienie przedmonoteistycznych dziejów tej religii, kiedy Izrael tkwił jeszcze w błędach pogaństwa i politeizmu.\nZ czasem bogów plemiennych patriarchów połączono: „Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba", „Bóg naszych ojców" (Wj 3, 6.15; 4, 5; 1 Krl 18, 36). Później boga patriarchów określano mianem Elyon (Najwyższy). Trudno jest przy tym mówić, iż taka nomenklatura występowała „za czasów patriarchów", zaś „od Mojżesza" była już niespotykana, jak się twierdzi. Spotykamy takie pozostałości jak „Bóg Dawida" (2 Krl 20, 5) czy „Bóg Eliasza" (2 Krl 2, 14; por. 1 Krl 18, 10). Biblijni bogowie ojców określani byli za pomocą rdzenia El, np. El Król, Bóg [El] widzialny (Rdz 16,13); El Szaddai, Na wzgórzu Pan się ukazuje (22,17); El 'Olam, 'Bóg Wiekuisty' (21,33); Bóg z Betel (31,13). W niektórych fragmentach spotykamy liczbę mnogą tego określenia — Elim (m.in. Ps 29,1; 89,7; Dn 11, 36). Tłumacze BT, którzy najczęściej tłumaczyli to jako „synowie Boży", zadowalają się wytłumaczeniem: "mowa o duchach, które sprawują służbę liturgiczną w pałacu Pana" (sic!). Po prostu: w niebie duchy robią za ministrantów. W mitologii ugaryckiej byli to po prostu synowie boga El, niżsi bogowie. Jak jednak piszą Graves i Pati: "Ponieważ późny judaizm odrzucał wszystkie bóstwa poza swoim, transcendentalnym Bogiem, zaś On nigdy nie poślubił ani nie zadawał się z jakąkolwiek istotą płci żeńskiej, Rabbi Szymon ben Jochaj w Genesis Rabba czuł się zobowiązany przekląć wszystkich, którzy rozumieli zwrot 'synowie Boży' w sensie ugaryckim. Jest jasne, że taka interpretacja rozpowszechniona była jeszcze w II w. n.e. i że porzucono ją dopiero wtedy, gdy określenie bene Elohim zostało zinterpretowane jako 'synowie sędziów'" [ 64 ]. Chrześcijanie, jako spadkobiercy mitów hebrajskich, są związani „klątwą" wielebnego Jochaja, choć pewnie mogliby z nim polemizować na temat związków Pana z Ziemianką, która później została Królową Niebios… (Zob. Maryja jako Królowa Niebios)\nJak wynika z powyższego, efektem tych wszystkich scaleń, syntez, wypierania całego szeregu bóstw jest bardzo duża różnorodność imion boskich jakie nasz jeden jedyny Pan Bóg odziedziczył po swoich poprzednikach, „przodkach". Jeszcze w II w. z politowaniem oceniał tę sytuację sceptyczny Celsus: „Pasterze kóz i owiec poszli za swoim przywódcą, Mojżeszem, i wprowadzeni w błąd przez naiwne kłamstwa uwierzyli, że istnieje jeden Bóg. Koźlarze i owczarze uwierzyli w jednego Boga, którego nazywają Najwyższym, Adonajosem, Uraniosem, sabaoth, albo jakimś innym mianem, które mają ochotę nadawać światu; i nic poza tym nie wiedzą. Nie ma żadnej różnicy, czy nazwiemy Boga Zeusem, jak robią Grecy, czy nadamy mu inne imię, używane przez Egipcjan, albo mieszkańcom Indii." W ciągu dalszych wieków kolejni redaktorzy pisma świętego naprawiali ten mętlik. Tak skutecznie, że dziś ogromna większość Biblii, jakie możemy spotkać, posługuje się głównie określeniami „Pan" i „Bóg".\nWskazywałem fragmenty, kiedy „Bóg" odnosi do siebie określenia liczby mnogiej, np.: "Zatem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na wyobrażenie nasze, według podobieństwa naszego" (Rdz 1,26). Jak wspominałem, część teologów widziała tam Trójcę Św., inna część wyznawała pogląd, iż jest to rodzaj „królewskiego my". Lewandowski zarzucił mi, iż to już pogląd przestarzały. "Agnosiewicz nie jest całkiem na bieżąco w temacie". Dlaczego się „zestarzał"? Z pluralis majestatis jest problem tego typu, że zaczęto go używać najpewniej nie wcześniej jak z pierwszym rzymskim cesarzem, Augustem. Stąd teologowie chwytają się dziś jeszcze innego wyjaśnienia — pluralis deliberationis. Cóż to takiego? Jest to "forma stylistyczna wyrażająca naradę z samym sobą, zjawisko psychologiczne polegające na tym, że mówiący niejako dzieli się duchowo na dwie osoby, z których jedna udziela drugiej rady lub zachęty". Dlaczego jednak Bóg prowadzi „narady z samym sobą" praktycznie tylko w najstarszych księgach, Rodzaju i Wyjścia? Tę wątpliwość umacnia fakt, iż w późniejszych tekstach pojawia się forma liczby pojedynczej — Eloah, które spotykamy w tekstach uznawanych przez tradycyjną biblistykę za powygnaniowe, także w tekstach poetyckich, najwięcej w Księdze Hioba. [ 65 ]\nI jeszcze to dzielenie się na dwie osoby… Czy naprawdę aby pozbyć się politeistycznych znaczeń trzeba Boga obdarzyć schizofrenią? Czy więc Bóg teologów miał początkowo schizofrenię z której później się wyleczył? Lewandowski wskazuje, pewien fragmencik Izajasza w którym Bóg cierpi na tę przypadłość. W istocie jednak w drugiej części „Izajasza" Bóg nie ma już raczej problemów tego typu, mówi: "Jahwe...: bo ja jestem Bogiem (El) i nikt inny!" (45,22); „bom Ja Bóg, a niemasz żadnego Boga więcej, i niemasz mnie podobnego" (46,9). Już nie mówi: „My, Bóg…"\nPoza tym co wspomniał apologeta, na wyjaśnienie tych kłopotliwych kwestii wymyślono szereg innych asekuracyjnych koncepcji, mających skutecznie odegnać widmo politeizmu majaczące tu i ówdzie w Biblii. Mówi się więc, że można by się w formach mnogich bóstwa żydowskiego dopatrywać pluralis compositionis, czyli sposób wyrażania za pomocą liczby mnogiej, aby oddać niewyczerpane bogactwo przymiotów bożych. Inni teologowie widzą w tym pluralis abstractionis, czyli wyrażenie pojęcia oderwanego: bóstwo, za pomocą liczby mnogiej. Jeszcze inni twierdzą, że idzie o plural of intensity, czyli pomieszczenie pełni boskich mocy za pomocą liczby mnogiej. To ostatnie zdaje mi się jeszcze najbardziej sensowne. Natomiast muszę przyznać, że wcześniej faktycznie nie spotkałem się z pluralis deliberationis Lewandowskiego. Musi to być zatem jakieś najnowsze odkrycie teologiczne o elohim.\nJednak żadna z tych koncepcji, bez względu na to jak dorzeczna nam się wydaje, nie umniejsza oczywiście zasadniczych wątpliwości: dlaczego najbardziej „pełny chwały" ma być Bóg w tekstach uznawanych za najstarsze, a w tekstach późniejszych, kiedy piano Bogu największe peany, kiedy wydoskonalano jego przymioty, spotykamy tendencję do stosowania formy syngularnej, mającej jakoby słabiej oddawać pewne aspekty bóstwa biblijnego?\nWiele fragmentów z Elohim apologeci jakoś interpretują, znajdując zadowalające ich wyjaśnienie w duchu monoteistycznym. W Biblii spotykamy jednak kilka trudniejszych fragmentów, np.:\n1. W swoim poprzednim tekście na ten temat wskazałem bardzo ważny fragment: "Tedy rzekł Pan Bóg: Oto Adam stał się jako jeden z nas" (Rdz 3,22). Chodziło mi o wskazanie, że pogrubionego fragmentu nie da się zinterpretować w znaczeniu syngularnym (katolicy mogą, gdyż w ich Biblii to „poprawiono"). Lewandowski utopił jednak tę kwestię w słowotoku, zaczął się rozwodzić zupełnie o czymś innym — o zwrocie „Pan Bóg rzekł", kiedy nie o to tam szło! Problem „jeden z nas" ominął szerokim łukiem. Katolicy wymyślają dziwaczne, jak by powiedział Reinach: dziecinne wytłumaczenia tego zwrotu. Bóg ma tu na myśli aniołów — powiadają. Inni interepretatorzy boskich tajemnic twierdzą: to Trójca — jedna ale w trzech osobach — rozmawia ze sobą. Takie spekulacje mogą zadowalać wiernych, ale co najwyżej śmieszą poważnego badacza. Człowiekowi nieuprzedzonemu znacznie łatwiej przyjąć, że to po prostu relikt politeistyczny.\n2. Bardzo często Elohim pojawia się w syngularnym znaczeniu, o czym świadczą m.in. formy czasownikowe występujące obok. Nie jest tak jednak zawsze. Np. w rozmowie z Abielekhem Abraham mówi: "I oto gdy bogowie wyprawili mnie na tułaczkę z domu ojca mego..." (Rdz 20.13). W późniejszych przekładach jest to oczywiście zmienione.\n3. We fragmencie Rdz 3,4-5 Elohim występuje w jednym zdaniu, przy czym raz tłumaczone jest w liczbie pojedynczej, a raz mnogiej: "I rzekł wąż do niewiasty: Żadnym sposobem śmiercią nie pomrzecie; Ale wie Bóg, że któregokolwiek dnia z niego jeść będziecie, otworzą się oczy wasze; a będziecie jako bogowie, znający dobre i złe."\nW oparciu o szeroki materiał dowodów archeologicznych, religioznawczych i egzegetycznych, wykazałem słuszność poglądów o politeizmie w religii Izraelitów oraz jego pozostałości w pismach biblijnych. Skonfrontujmy moje wyjaśnienia w oparciu o możliwie najszerszy kontekst z tym jak ślady politeizmu tłumaczy „klęcząca biblistyka":\nDżungla imion Pana (nie tylko różne odmiany imion, jak El czy Jahwe, ale i różne formy liczbowe, jak Elohim, Eloah), która została zakryta przez wiernymi, nie oznacza w żadnym razie jakichkolwiek pozostałości po politeizmie.\nKiedy Pan ewidentnie mówi o sobie w liczbie mnogiej i zawodzi powyższe wyjaśnienie, to należy przyjąć, że Pan używa "królewskiego 'my'", czy, zgodnie z najnowszymi tendencjami teologicznymi, zwolna się przebijającymi, należy przyjąć, że Pan wiedzie dyskurs z samym sobą.\nKiedy i to zawodzi i Pan mówi np. coś takiego: "stał się jako jeden z nas", to należy to rozumieć w tym sensie, że Pan rozmawia z członkami Trójcy Św. [ 66 ]\nKiedy autorzy mówią o tym, że inni bogowie są słabsi niż Jahwe, że oddają hołd Jahwe, to tak naprawdę w nie nie wierzą i tylko ironizują; podobnie ironią jest też bajka Jotama (Sdz 9,8-9)\nKiedy znajdujemy w Biblii jakoweś świadectwa ościennych ludów o tym, że Żydzi są politeistami, to w żadnym razie nie należy im wierzyć, gdyż są oni niedoinformowani, coś sobie uroili lub najzwyczajniej kłamią.\n„Zgromadzenie bogów" oznacza Jehowę i jego anioły.\nInskrypcje: „Jahwe i jego Aszera", należy rozumieć: "Jahwe i jego słupy kultowe (aszery)".\nTakie elementy jak „legalne" tarafim, bamoty czy Nahusztan nie przeczą powyższemu, bo nie. Zbywam milczeniem, resztę kompletnie niewyjaśnionych problemów jakie się rodzą dla ludzi wyznających poglądy mojego oponenta.\nPrzyznam, że nawet gdybym nie znał w ogóle odkryć archeologicznych przytoczonych powyżej, innych mitologii, jeśli nie miałbym w ogóle wiedzy o rozwoju religii i oddziaływaniach międzykulturowych, to gdybym miał przyjąć takie wyjaśnienia jakie proponują ludzie religijni dla zaprzeczenia niekorzystnemu dla siebie scenariuszowi wydarzeń, to i tak trudno byłoby mi podzielić te szyte grubymi nićmi koncepcje. Musiałbym ślepo wierzyć.\nLewandowski wskazuje, iż "nikt dziś w Kościele katolickim nie ukrywa faktu, że używane w Biblii wobec Boga słowo 'elohim ma formę liczby mnogiej". Wbrew temu jednak biblijny urząd cenzury działa bardzo sprawnie. Konsekwentnie likwidowane są wszelkie pluralizmy odnoszące się do „boga prawdziwego". Twierdzenie o nieukrywaniu jest w najważniejszym aspekcie pustosłowiem: W ST Elohim występuje ponad 2200 razy. Sięgnijmy do najnowszych przekładów — nie znajdziemy ani jednego! Podobnie z Jahwe i innymi imionami czy określeniami bożymi (Elohim, Jahwe, Jahwe Elohim [ 67 ], El, El Eyon, El Shaddai, Adonai). Wszystko to pozamieniane zostało beztreściowymi „Pan" i „Bóg". Tymczasem jeszcze w starszym przekładzie katolickim - Jakuba Wujka [ 68 ] — to było. Jednak pod naporem krytyki zdecydowano się to usunąć. Dlaczego? Aby wierni nie zaczęli się zastanawiać? W trudniejszych fragmentach robi się przypisy, a nie usuwa je, wygładza, jak zrobili to katolicy.\nSwoim wywodem oczywiście „Ameryki nie odkryłem", gdyż jest on mało sporny wśród najpoważniejszych badaczy Biblii. Charakteryzują się oni niewątpliwie tym, że starają się ją wyjaśnić w kategoriach „ziemskich", bez odwoływania się do czynników nadprzyrodzonych. Ktoś kto w inny sposób podchodzi do zagadnienia, może być wybitnym teologiem, podając coraz doskonalsze interpretacje, które świetnie trafiają do uczuć i przekonań ludzi wierzących w boskość Biblii, ale będzie trudno mu będzie zostać wybitnym badaczem szeroko szanowanym wśród naukowej krytycznej biblistyki.\nKtoś o naukowym (krytycznym) podejściu do biblistyki i korzeni własnej religii, musi się pogodzić z tym, że jej rozwój nie był niczym niezwykłym, niebywałym, niespotykanym, lecz przebiegał w sposób podobny do wielu innych religii, nie bez wpływu innych koncepcji religijnych. Człowiek uczciwy intelektualnie przed innymi i samym sobą nie może takich oczywistości odrzucać, tymczasem taka postawa jest obca mojemu krytykowi, który wyklina "naturalistyczne koncepcje rozwoju Objawienia". To też tłumaczy rozpaczliwe i nieugięte próby zakrywania prawdy o biblijnym politeizmie, nie tylko przez współczesnych apologetów, ale i wielu redaktorów Biblii na przestrzeni wieków. Trudno jest się pogodzić z tym, że monoteizm — przez wieki uważany za całkowicie niezwykłe zjawisko religijne, które świat zawdzięcza ludowi Izraela — rozwinął się z wierzeń politeistycznych, w sposób zupełnie „przyziemny" i bynajmniej nie niezwykły czy oryginalny. Jak zauważa Sandauer: "Chcąc być równie wieczny jak ten, kto jest jego przedmiotem, monoteizm musi się opierać historycznemu traktowaniu. Z istoty jego wynika, że chce być najpierwotniejszą z religii: to właśnie miały na celu wykazać przeróbki, których byliśmy świadkami. Dokonywano ich — zauważmy — wbrew wszelkiej oczywistości. Twórcy monoteizmu mieli wokół siebie moc dowodów — cmentarzy, ołtarzy i pniaków — świadczących o czymś wręcz przeciwnym: ślady pogaństwa nosiły własne ich imiona [Historia fałszowania w Biblii starych imion pogańskich jest jeszcze do napisania — przyp. A.S.]. A jednak — by religię swą ocalić, musieli zaprzeczyć oczywistości." [ 69 ]\nR. Gnuse, „The emergence of monoteism in ancient Israel: a survey of recent sholarchip", Biblical Studies.\nR.H. Crapo, „An Anthropologist Looks at the Judeo-Christian Scriptures: Religion in the Ancient Semitic World", 2002.\nZarys dziejów religii, praca zbiorowa, Warszawa 1986.\nM. Scheiser, „Introduction to Divine Council Scholarship and Terminology"\nKs. D. Rybol, Imiona Boże w Biblii w porównaniu z nauką świadków Jehowy, Opole 2003.\nD. Steinberg, „Israelite Religion to Judaism: the Evolution of the Religion of Israel", 2003.\nD. Steinberg, "Ugarit and the Bible: Ugaritic Literature as an Aid to Understanding the Hebrew Bible (Old Testament)", 2003.\nM. Eliade, Historia wierzeń i idei religijnych. Tom I: Od epoki kamiennej do misteriów eleuzyńskich, Warszawa 1988.\nS. Reinach, Orpeus. Historia powszechna religii, Warszawa 1929.\nR. Graves, R. Pati, Mity hebrajskie, Warszawa 1993.\nA. Sandauer, Bóg, Szatan, Mesjasz i...?, Kraków 1977.\nS. Abrams, „Polytheism in Genesis: Baal and Ashtoreth vs. Yahweh", The Skeptical Review, nr 1/1994.\nR.J. Michaud, „Hebrew Polytheism", 2002.\nS. Freud, Człowiek imieniem Mojżesz a religia monoteistyczna, Warszawa 1994.\nM. Kalopoulos, "Akhenaton, in the Snare of 'Monotheism'", [w:] tegoż, Biblical Religion: The Great Lie, Philadelphia 2003, s.261-271.\nW. Tyloch. Dzieje ksiąg Starego Testamentu, Warszawa 1981\nZ. Kosidowski, Opowieści biblijne i Opowieści Ewangelistów, Warszawa 1987.\nMargul, Mity z pięciu części świata, Warszawa 1966.\nKerry A. Shirts, „Plurality of Gods — The Elohim"\nA Brief Survey of Christian Polytheism\nPismo Święte Starego i Nowego Testamentu (Biblia Tysiąclecia), Poznań - Warszawa 1980, wyd. III.\n[ 38 ] Inne określenia: "boska rada"; w Biblii także: "zgromadzenie świętych" (w inskrypcji z Byblos "święci" określa bogów), "zastępy niebieskie".\n[ 39 ] Redaktorzy BT dodali tutaj zupełnie błędny nadtytuł: "Los niegodziwych sędziów". Sąd "pośród bogów" na pewno nie mógł tutaj oznaczać "ziemskich" sędziów, do których zresztą podmiot mówiący kieruje słowa: "jak ludzie pomrzecie", co implikuje wniosek, iż nie chodzi tutaj zapewne o ludzi.\n[ 40 ] Najciekawszy, ale i najbardziej skarykaturowaną postać wers ten przyjmuje w Biblii warszawsko-praskiej: "sądy sprawuje pośród obcych bożków".\n[ 41 ] Sela - znaczenie tego wyrazu jest niepewne.\n[ 42 ] Ta fraza we współczesnych tłumaczeniach brzmi: "według liczby synów Izraela", gdyż redaktorzy tekstu masoreckiego pism biblijnych skonfudowani wyraźnie politeistycznym wydźwiękiem tego fragmentu, dokonali jego przeróbki. W najstarszych wersjach, w tym przede wszystkim w tekście z Qumran, jest tutaj: "synów Bożych", jak podają w przypisie BT.\n[ 43 ] T. Thompson, The Bible in The History, London 1999, str. 24. Podobnie: Niels Peter Lemche, zob. bibl. w: Gnuse, op.cit.\n[ 44 ] Hebr. (hwhy dwsb; beso4d yhwh.Hebrajski termin dws (so4d) jest odpowiednikiem ugaryckiego pojęcia boskiego zgromadzenia, podobnie jak lhq (qahal).\n[ 45 ] Hebr. (ydwsb; besod|4.\n[ 46 ] Hebr. hwl) dws; so4d )eloah.\n[ 47 ] Hebr. My#$dq lhq; qahal qedoshim.\n[ 48 ] Elim. Liczba mnoga od El.\n[ 49 ] Powinno być: 'rada świętych', hebr. My#$dq dws; so4d qedoshim.\n[ 50 ] Ps 48, 2-3. Por. Iz 2,2n, 33,20-22.\n[ 51 ] Jutrzenka - Gwiazda Poranna (planeta Wenus). W Wulgacie Lucyfer. W istocie te określenia odnoszą się do Helela, który chciał się zrównać z Najwyższym.\n[ 52 ] Iz 14,12-15. Fragment satyry na śmierć króla babilońskiego.\n[ 53 ] M.S. Smith, The Origins of Biblical Monotheism: Israel's Polytheistic Background and the Ugaritic Texts, Oxford 2001.\n[ 54 ] "Jednym z najpopularniejszych motywów ikonograficznych był uskrzydlony dysk słoneczny." - A. Niwiński, Mity i symbole starożytnego Egiptu, Warszawa 2001\n[ 55 ] Reinach, op.cit., s.198.\n[ 56 ] Autorzy mówią o reformie monoteistycznej.\n[ 57 ] W mitologii kanaanejskiej ofiary z ludzi wiązały się głównie z kultem Asztara i Molocha. Pozostałości tego znajdujemy w Biblii: "Zbudowali nadto wyżyny Baalowi, by palić swoich synów w ogniu jako ofiary dla Baala" (Jer. 19,5, por. 32,35). Raczej nie chodzi tutaj jednak o Baala jako jednego z Elohim panteonu ugaryckiego, a o baala - ogólne określenie boga, którego imię własne brzmi w tym wypadku Moloch. Nie zawsze jednak jest to potępiane: np. poświęcenie Izaaka przez Abrahama oraz swej córki-dziewicy przez Jeftego. Zob. str. 2076.\n[ 58 ] R. Graves, R. Pati, Mity hebrajskie, Warszawa 1993, s.12-13.\n[ 59 ] Warto zwrócić uwagę, że Lewandowski odkrył w "iście monoteistycznej Księdze Izajasza" fragmenty kiedy Bóg mówi o sobie w l.mn., lecz tak naprawdę fragment ten przytoczył z Księgi Izajasza, zaś "iście monoteistyczna" to jest Księga Deuteo-Izajasza i tak właśnie wynika z podawanych przezeń odniesień do dowodów "istnego monoteizmu".\n[ 60 ] E. Gibbon, Zmierzch cesarstwa rzymskiego, tom 2, przełożyła Zofia Kierszysz, wydanie III, Warszawa 1995, s.18-19.\n[ 61 ] Por. Rdz 24, 12.27.42.48; 26, 24; Rdz 28, 13; 32, 10, 2 Sm 23, 1.\n[ 62 ] Nawet jeśli interpretacja znaczenia tego imienia jest błędna, gdyż jego pochodzenie "z języka religijnego aramejskiego pogaństwa" (Rybol) jest raczej niesporne.\n[ 63 ] Tutaj nie ma znaczenia akurat fikcyjność tej postaci.\n[ 64 ] Graves, Pati, op.cit., s.108.\n[ 65 ] Ani razu nie wspomniał o tym Lewandowski, zupełnie przemilczał dlaczego w ogóle używa się liczby pojedynczej od elohim, skoro elohim ma wyrażać właściwie przymioty boga, jak się to tłumaczy. Tym samym od razu możemy zdyskredytować końcową myśl strzelistą o "drzwiach, elohim i liczbie mnogiej", którą polemista chciał efektownie zakończyć swój tekst. Jest ona chybiona, gdyż elohim nie jest takim samym rodzajem słowa jak drzwi, które nie posiadają formy liczby pojedynczej. Natomiast elohim posiada i jest nią eloah, ewentualnie el.\n[ 66 ] To jest bardzo popularny argument, ale podaję go na podstawie innych apologetów, gdyż w polemice ze mną Lewandowski nie miał odwagi na coś takiego się powołać i kwestię ominął.\n[ 67 ] Od tego właśnie mamy Pana Boga. Jahwe tłumacze zamieniali na "Pan", Elohim na "Bóg".\n[ 68 ] W najnowszych wydaniach Biblii Jakuba Wujka ocenzurowali już nawet jego.\n[ 69 ] A. Sandauer, Bóg, Szatan, Mejsasz i..., s.188-189.\nWysłany: 2017-02-19, 18:30\nTo prawda ratao, ale nie sposób sobie wyobrazić Boga bez 'osobowości materialnej' ! Tak jesteśmy skonstruowani.\nBóg jest Duchem-Energią,Świadomością i Życiem we wszelkim bycie.Nie jest osobowością materialną i z tego powodu nadawanie mu imienia nie ma sensu.Również Bóg Ojciec,który posłał na Ziemię Chrystusa,nie jest Jehową.\nIstota,która w ST podawała sie za Boga Żydów,była z tego samego plemiena żmijowego co Żydzi (Mat.12.34-35).\nZ tematu: Jezus nie uważał za Boga,boga Żydów (Jehowę?)\nZ wypowiedzi Jezusa wynika,że nie uważał za Boga,boga Żydów (Jehowę?).Określał go jako:diabła,zabójcę (lub mordercę w zależności od tłumaczenia),kłamcę,ojca kłamstwa.Jezus nie mówił tych oskarżeń pod adresem swojego Ojca,ale pod adresem,ojca Żydów.\nWysłany: 2017-02-19, 18:41\nWnikliwy napisał do Zamos:"Na samym początku dał ludziom życie, abyś dziś mógł mu urągać. Jak dla mnie jest to największy przejaw miłości".\nLudziom życie dał Bóg,Duch-Energia,Źródło wszelkiego życia.Bóg Żydów był z plemienia żmijowego.Plemię ludzi nie pochodzi od boga plemienia żmijowego.Na szczęście my z Zamosem też nie pochodzimy z tego plemienia.Pisanie przez Zamosa prawdy nie jest urąganiem i powinno się go cenić za odważne pisanie prawdy.\nWysłany: 2017-02-19, 19:23\nBóg jest Duchem-Energią,Świadomością i Życiem we wszelkim bycie.Nie jest osobowością materialną i z tego powodu nadawanie mu imienia nie ma sensu\nWedług Twojego mniemania.\nKażda osoba ma swoje imię.\nTy go też masz, choć wiadomo, że pod nickiem występujesz.\nTy natomiast Boga nie uważasz za osobę.\nDlaczego posiadając swoje własne imię, zabraniasz posiadania Go Bogu?\nJesteś od Niego lepszy?


Aktualności - informacje bieżące - EUROWYBORY: Rekordowa frekwencja w wyborach do PE. W Opolu ważny… - Radio Opole\n2019-05-27, godz. 15:15, Wiadomości z regionu EUROWYBORY. K. Czochara: To wielki sukces, ale żałuję, że Opolszczyzna nie będzie mieć swojego przedstawiciela w Europarlamencie - Wyniki wyborów do Parlamentu Europejskiego odbieram jako wielki sukces i wielką wygraną Prawa i Sprawiedliwości. Żałuję tylko, że Opolszczyzna nie będzie mieć swojego przedstawiciela w Europarlamencie - mówiła poseł Katarzyna… » więcej 2019-05-27, godz. 14:07, Loża Radiowa Andrzej Buła o tym, że nie jest zawiedziony, mimo porażki w wyborach do PE - Miałem duży dystans do tych wyników, bo dla mnie przede wszystkim to było fizycznie niemożliwe, aby wiedzieć o 21.00, że któryś z kandydatów uzyskał konkretną ilość głosów. Wszystko działo się poza mną, te wszystkie gratulacje… » więcej 2019-05-27, godz. 14:00, Wiadomości z regionu EUROWYBORY: Janina Ochojska i Jarosław Duda z KE, Beata Kempa i Anna Zalewska z PiS będą reprezentować Opolszczyznę w Parlamencie Europejskim Janina Ochojska i Jarosław Duda z Koalicji Europejskiej oraz Beata Kempa i Anna Zalewska z PiS będą reprezentować Opolszczyznę w Parlamencie Europejskim. Do Brukseli miał wyjechać również marszałek Andrzej Buła (KE) jednak po podliczeniu… » więcej 2019-05-27, godz. 13:48, Loża Radiowa Jan Chabraszewski o tym, dlaczego prawicowa drużyna odniosła w eurowyborach tak wielki sukces - Potraktowaliśmy wybory do Parlamentu Europejskiego bardzo poważnie i wystawiliśmy w nich naszych najlepszych kandydatów. Nie celebrytów, jak robią to inne partie, ale doświadczonych, sprawdzonych, otrzaskanych polityków - mówił… » więcej 2019-05-27, godz. 13:00, Wiadomości z regionu EUROWYBORY. Jerzy Naszkiewicz w sejmie za Patryka Jakiego, jeśli wiceminister otrzyma mandat europosła Według nieoficjalnych wciąż wyników wyborów do Parlamentu Europejskiego, Patryk Jaki uzyskał mandat eurodeputowanego z listy PIS w okręgu małopolsko-świętokrzyskim. Jeśli te informacje potwierdzi Państwowa Komisja Wyborcza, Jaki… » więcej 2019-05-27, godz. 11:45, Wiadomości z regionu EUROWYBORY: Grabowski dziękuje wszystkim wyborcom i ostrzega przed duopolem partyjnym w Polsce - Zmierzamy w kierunku systemu dwupartyjnego - tak Paweł Grabowski, kandydat ruchu Kukiz'15 do Europarlamentu komentuje wyniki wczorajszego głosowania w Polsce. » więcej 2019-05-27, godz. 10:25, Wiadomości z regionu EUROWYBORY: "To absolutnie wielki sukces". Violetta Porowska o wynikach wyborów na Opolszczyźnie - To absolutnie wielki sukces, który porównujemy do wyników wyborów sprzed pięciu lat. Widać, że Opolszczyzna jest odzyskiwana przez Prawo i Sprawiedliwość - tak wyniki wyborów do Parlamentu Europejskiego w naszym regionie skomentowała… » więcej 2019-05-27, godz. 10:08, W cztery oczy Rozmowa z Agnieszką Mikucką i Rafałem Bartkiem Agnieszka Mikucka, zastępca dyrektora opolskiej delegatury Krajowego Biura Wyborczego - Mamy naprawdę rekordową frekwencję, do urn poszło 37,91 procent uprawnionych. Nigdy w eurowyborach nie osiągnęliśmy takiego wyniku. W Opolu frekwencja… » więcej 2019-05-27, godz. 08:27, Wiadomości z regionu EUROWYBORY: Mamy oficjalne wyniki. Na Opolszczyźnie PiS i KE dzielą się pół na pół. Frekwencja była rekordowa [NOWE INFORMACJE] Mamy oficjalne wyniki wyborów w okręgu 12 - dolnośląsko-opolskim. Jak informuje Tomasz Szczepański, dyrektor wrocławskiej delegatury Krajowego Biura Wyborczego, najlepszy wynik uzyskali: Janina Ochojska-Okońska (307 227 głosów), Beata… » więcej


Metody dezynfekcji – Grupa istotnych informacji\nRóżnią od innych szkodników między innymi tym, że hałasują. Przenoszą one bez liku bakterii i wirusów, prócz tego są w stanie zrujnować przedmioty materialne. Do najczęstszych metod ich zwalczania są pułapki i trutki na myszy i szczury. Podobnym szkodnikiem dla człowieka są prusaki i karaluchy, dokładnie tak samo, jak gryzonie przenoszą pełno bakterii, które szkodzą człowiekowi. Prusaki i karaluchy są szkodnikami, które nie atakują ludzi, a żyją pośród nich, ponieważ mają wtedy łatwiejszy dostęp do pożywienia, bez którego nie przetrwają. Ich dostanie się do żywności powoduję, jej zanieczyszczenia, a wtedy nie należy już takiego produktu spożywać. Zwalczanie prusaków , a ponadto usuwanie karaluchów metodami domowymi są uznawane za pomyłkę, ponieważ nie da się ich tak łatwo pozbyć. Poprzez stosowanie trucizn, nie będzie możliwe otrucie wszystkich osobników występujących w domu, a to spowoduje, że i tak będą one się dalej rozmnażać w jego zakamarkach. Występowanie tych owadów w domach dla wielu osób sprawia duży dyskomfort, jednak istnieją też przypadki, w których osoby są właśnie uczulone na takie owady. Dlatego tak ważnym działaniem jest zwalczenie ich raz a porządnie, a do tego może przyczynić się fachowa pomoc, jaką oferują firmy odpowiedzialne za dezynsekcję i deratyzację.\nOne thought on “Metody dezynfekcji”


Duszpasterstwo Liturgicznej Służby ołtarza już po raz piąty zaprasza na diecezjalną pielgrzymkę rowerową. Tym razem uczestnicy chcą przebyć trasę szlakiem sanktuariów Warmii i Podlasia.\nOczywiście jest to pielgrzymka – a zatem jedyne w swoim rodzaju rekolekcje w drodze. Nie zabraknie w programie elementów dotykających ludzkiego ducha takich jak: Msza św., modlitwa brewiarzowa (Jutrznia, Nieszpory) codzienna konferencja.\nDo udziału zapraszamy wszystkich, którzy ukończyli osiemnasty rok życia, kochają podróże rowerem, przygodę oraz zachwyca ich piękno świata, a jednocześnie chcieliby pogłębić swoją więź z Bogiem.\nSzczegóły pod adresem www.rowerowa.net\nMarcin Jarzembowski\t2018-07-07T13:57:48+00:00\t26/06/18|


Planujesz spotkanie biznesowe albo przyjęcie? Potrzebujesz pewnej restauracji - Poradnik\nOrganizowanie imprezy czy konferencji wymaga nie lada zaangażowania. Trzeba rozpatrzyć wiele szczegółów, zaczynając od daty wydarzenia, przez listę ludzi, jakich mamy zamiar zaprosić po odpowiednią salę. Czy orientujesz się, na co zwracać uwagę, szukając lokalu, jaki spełni twoje wymagania?\nJeżeli twoi goście przybywają z wielu części kraju, najistotniejsza jest lokalizacja. Do obiektu konferencyjnego położonego w centrum miasta będzie znacznie łatwiej dotrzeć, aniżeli do sali na uboczu miasta. Jest to związane nade wszystko z dworcami autobusowymi oraz kolejowymi, ponieważ nie każdy może przyjechać własnym samochodem. Co więcej lokale w centrum są znane, więc ciężej jest się zgubić. Dla gości dobrze też zarezerwować nocleg, z tej racji restauracja Wrocław nie zawsze się sprawdzi. Obiekt musi mieć wygodne miejsca noclegowe, w jakich będzie można odpocząć po wykładach, by następnego dnia udać się w podróż powrotną. Organizacja imprez Wrocław wymaga także przemyślenia sprawy posiłków. Bez względu na to czy organizujemy konferencje, czy imprezę, niezbędny będzie catering. W restauracji sprawa jest łatwiejsza, ponieważ jedzenie mamy na miejscu, wystarczy jedynie wybrać odpowiednie menu.\nW obiektach bez zaplecza gastronomicznego należy zamówić catering, nie zapominając by pochodził z pewnego miejsca. Nie warto ryzykować oraz kusić się na nieznaną ofertę, gdyż możemy rozczarować się jedzeniem bądź samą obsługą. Jeśli masz w planach kochtex poznań – http://www.mojekonferencje.pl/poznan/kochtex -, z pewnością interesują cię również udogodnienia, które dostaniesz w wynajmowanej sali konferencyjnej. Niebywale ważne są sprzęty, np. projektory umożliwiające przedstawienie zrobionej prezentacji. Trzeba też pamiętać o klimatyzacji, nie tylko latem. Również zimą w sali może zrobić się gorąco, a otwieranie okien nigdy się nie jest dobre, gdyż nikt nie chce się przeziębić.\nKierując się opisanymi zaleceniami, nie będziesz mieć kłopotu ze znalezieniem odpowiedniej sali na organizowane przez ciebie wydarzenie. Zarezerwuj termin minimum kilka tygodni wcześniej, by mieć pewność, że wszystko będzie przygotowane tak, jak trzeba. Decydując się na profesjonalistów w swoim fachu nie musisz się o nic martwić, tylko cieszyć sprawną organizacją. Autor


Spektakularny dom w Atlantydzie - Airbnb\nSpektakularny dom w Atlantydzie\nCały obiekt – dom (gospodarzem jest Nara)\nNara to Superhost\nPiękny dom na plaży, róg z szerokim dziedzińcem. Umeblowane w meble na zamówienie w salonie TV kablowa, internet, Netflix, podzielona gorąca/zimna, kominek. 3 sypialnie z podwójnym łóżkiem i materacami o dużej gęstości. Basen z hydromasażem, wodospadem i oświetleniem nocnym. Grill ścienny, grill ogrodowy z grillem i szewcami, zadaszony garaż dla 2 samochodów i odkrycie czterech dodatkowych samochodów na podwórku. Zamknięte patio. Wygoda sprawi, że Twój pobyt będzie niezapomniany.\nKilka przecznic od plaży, duży basen z hydromasażem, booki, aby cieszyć się wspaniałymi chwilami i starannie urządzony dom. Piękne podwórko z ogrodem i naturalnym cieniem. W pełni wyposażona kuchnia. W salonie telewizja kablowa, Netflix, podzielone gorące i/lub zimne w salonie i jadalni, kilka gier dla przyjemności. W apartamencie z dużym łóżkiem, telewizor z otwartymi kanałami i Netflixem, dwa inne pokoje z podwójnymi łóżkami i materacami o dużej gęstości, wszystkie pokoje z gorącym/zimnym podziałem. Zapewniamy pościel, poduszki, pokrowce, ręczniki kąpielowe, twarz, papier toaletowy, mydło, sól, cukier, przyprawy, melitta do kawy, filtr do kawy, proszek do mycia i zmiękczacz, środki czyszczące. Pranie z pralką. Wszystko dla Twojego spokoju ducha.\nDom znajduje się w Atlantydzie, jednej z najlepszych dzielnic Szanghaju. Okolica jest bardzo spokojna, idealna dla osób, które chcą odpocząć. Łatwy dostęp do rynków, apteki, banków i restauracji. Dom znajduje się około 800m od plaży.\nDepozyt - jeśli zniszczysz coś w domu, może zostać na Ciebie nałożona kara do 4472 zł


przez Tomasz » Wt paź 18, 2011 19:47\nZapraszam wszystkich forumowiczów do udziału w kolejnej ankiecie, której pytanie brzmi:\nCzy w Polsce powinna powstać organizacja (stowarzyszenie) zrzeszająca ortodoksyjnych i konserwatywnych luteran ?\nprzez Jacek » Pt lis 18, 2011 18:48\nwykreślam treść na podstawie § 13 Regulaminu\nprzez Jacek » Pt lis 18, 2011 19:17\nZapewne przeciwnikami organizacji byli inowiercy, jak sekciarze ze Sw.J. bo nie wierzę zeby to byli lutheranie. Jeszcze raz strone ostrzegam przed tolerowaniem ekumenizmu.\nprzez Tomasz » Pt lis 18, 2011 20:34\nA ja przestrzegam przed łamaniem regulaminu i bardzo agresywnym tonem wypowiedzi. To jest ankieta w której każdy może oddać głos i nie będziemy tutaj do nikogo strzelać, jeżeli nie podziela takiego, czy innego stanowiska.\nNasze forum jest dostępne również dla osób innych wyznań i oni również mogą głosować w ankietach. Ta konkretna ankieta jest skierowana raczej tylko do luteran, ale nie mogę przecież zabronić nikomu, kto jest zarejestrowany na forum oddania głosu, nawet jeżeli ten głos będzie oddany "na złość".\nWracając do meritum - zauważ, że nawet jak najbardziej ortodoksyjni i konserwatywni luteranie mogą np. żywić niechęć do zakładania stowarzyszeń i wolą działać tylko w ramach kościoła. Możesz nie podzielać takiego stanowiska, ale nie możesz z tego powodu odsądzać kogoś od czci i wiary. Nie ma to również żadnego związku z ekumenizmem.\nNie wszyscy myślimy jednakowo.\nprzez Jacek » So lis 19, 2011 00:51\nKonserwatywni lutheranie w Polsce,/ na zachodzie zawsze potrafia sie zorganizowac !/ powinni mieć swiadomosc, że tylko poprzez organizacje, są w stanie dzialac skutecznie. Niewyobrażam sobie aby ktos z zainteresowanych nie chcial skutecznej organizacji. Dzialanie w ramach kosciola ? zastanawiam sie jak by to mialo obecnie wyglądac? Dzialanie w pojedynkę ? w ramach lutheranskiego kólka rozancowego ? - Nie mamy jasny obecnie dowód, ze prócz malej garstki zapalencow, większa czesc lutheran nie jest zainteresowana powstaniem organizacji. Za to narzekac, krytykowac, ubolewac, szukać na zewnątrz wroga, o to polska specjalnosc, jesli chodzi o wspolwyznawców. Mamy oto przyklad ze strony Luteranie-Forum, krytyka, krytyka, krytyka, ale nic tworczego pozatym, czytajac tamtą stronę, mozna sądzić że nie ma mądrzejszych na odnowę kosciola. Narzekaja ze nikt nie chce uslyszec we wladzach kosciola ich glosow, tak!- bo są Smieszni. Wielu z nich czasami szczyci sie historyczna przynaleznoscią do organizacji opozycyjnych, i dobrze wiedza, ze zeby odniesc skutek nalezy się realnie zjednoczyc, ale coż , najlepiej i najbezpieczniej byc opozycjonistą i naprawiaczem wirtualnym, nic to nie kosztuje, nie potrzeba nastawiac karku, siedzac wygodnie w fotelu przed ekranem komptera i udawac, ile to sie dziala na rzecz odnowy w kosciele.\nprzez Tomasz » So lis 19, 2011 00:59\nVikingu - podałem tylko przykład. Również uważam, że organizacja skupiająca ortodoksyjnych luteran powinna powstać. Tak twierdzi również - jak sam widzisz - większość ankietowanych.\nNa marginesie - "kółko różańcowe" też jest potrzebne , bowiem dla chrześcijan modlitwa jest jest niezbędna, ale samo kółko nie wystarczy.\nprzez fiodor » N lis 20, 2011 01:44\nStowarzyszenie jak najbardziej tak, ale w długofalowej perspektywie najważniejsze, żeby nie stało się ono Kościołem w Kościele - chodzi mi o sytuację podobną do tej, z jaką borykają się konserwatywni anglikanie, którzy nie korzystają z "rzymskiego dobrodziejstwa".\nDołączył(a): Śr lut 23, 2011 14:22\nprzez Jacek » N lis 20, 2011 08:25\nOrganizacja, musi byc forma nacisku, musi dbac o ortodoxie koscioła, ale nie moze byc ślepa, na takie sytuacje w kosciele, gdzie dochodzi do powaznych naduzyć, krzywd wobec niektórych hierarchow KEA. Nie wolno się odwracac od powaznych problemow i udawac że nas to nie dotyczy.\nprzez Tomasz » N lis 20, 2011 17:52\nJak na razie 13 osób opowiedziało się "za". Aby założyć stowarzyszenie potrzeba 15 - czyli brakuje jeszcze 2\nprzez Kazimierz » So wrz 08, 2012 18:14\nJeśli jeszcze można głosować to jestem za


Dzień walki ze smogiem - Aktualności - BĘDZIN: MIEJSKI PORTAL INFORMACYJNY\nDzień walki ze smogiem\n07 Lut 2019, CzwData publikacji, 07 Lut 2019, Czw, Magdalena StrójwąsAutor, Magdalena Strójwąs, 523Ilość wyświetleń, 523\nW będzińskich szkołach w ramach dnia walki ze smogiem odbyły się happeningi, prezentacje, warsztaty i konkursy.\nW Szkole Podstawowej nr 2 zaprezentowano przyczyny powstawania smogu, film o zanieczyszczeniach powietrza, a także dyskutowano na temat przyczyn i skutków niskiej emisji. Uczniowie wzięli udział w konkursach plastycznych, a efektem całodniowych zajęć teamtycznych było opracowanie procedury antysmogowej oraz tablicy informacyjnej o stanie jakości powietrza.\nUczniowie Szkoły Podstawowej nr 1 wzięli udział w apelu informacyjnym na temat czystego powietrza oraz zorganizowali happening pod hasłem "Stop. Smog!", w trakcie którego wszyscy byli ubrani na czarno i nosili maseczki. Na korytarzach pojawiły się wystawki informacyjne, odbyły się także konkursy plastyczne oraz pogadanki z uczniami na temat smogu i wynikajcych z niego zagrożeń.\nW Gimnazjum nr 1 młodzież przeprowadzała doświadczenia obrazujące powstawanie smogu, wspólnie stworzyła plakat antysmogowy oraz dekorowała maseczki ochronne. Uczniowie przygotowali także prezentacje i wzięli udział w konkursie na najciekawsze hasło antysmogowe.\nDzieci z Przedszkola Miejskiego nr 8 wzięły udział w zajęciach proekologicznych "Pogromcy smogu - sposoby zapobiegania powstawania w miastach zjawiska smogowego". Celem zajęć było rozszerzenie i wzbogacenie edukacji proekologicznej i prozdrowotnej wynikającej z podstawy programowej wychowania przedszkolnego o nowe umiejętności, dostosowanie przekazywanych treści do możliwości dzieci i wzbudzanie zainteresowania tematem poprzez stosowanie różnych metod aktywizujących.\nPrzedszkolaki w ciekawy sposób miały okazję poznać problem zanieczyszczenia środowiska. Dowiedziały się co to jest smog i zapoznane zostały ze zjawiskiem smogu w mieście i przyczynami jego powstawania, dowiedziały się, jakie są jego skutki oraz jak można się przed nimi bronić. Ponadto wspólnie ustaliły zasady i porady antysmogowicza, czyli właściwe zachowania chroniące człowieka. Dzieci wykazały się rozwiniętą wyobraźnią oraz myśleniem przyczynowo-skutkowym. Na zakończenie wykonały prace plastyczne.\nWcześniej w Urzędzie Miejskim w Będzinie odbyło się szkolenie dla nauczycieli będzińskich szkół podstawowych i gimnazjalnych, podczas którego omówione zostały zagadnienia dotyczące smogu.\nSzkolenie prowadzone było przez przedstawiciela społecznej inicjatywy na rzecz czystego powietrza Zagłębiowski Alarm Smogowy.\nJego celem było dostarczenie niezbędnej wiedzy na temat zanieczyszczeń powietrza. Uczestnicy nie tylko dowiedzieli się jakie są źródła smogu, ale także poznali środki zaradcze i rozwiązania służące poprawie jakości powietrza. Osoby biorące udział w szkoleniu dowiedziały się również jaki wpływ na nasze zdrowie, a przede wszystkie zdrowie dzieci ma smog i w jaki sposób ograniczyć jego negatywny wpływ.\nPrzedstawiciel Zagłębiowskiego Alarmu Smogowego zaprezentował jak ten niełatwy temat w przystępny sposób przekazać dzieciom oraz pokazał różne narzędzia edukacyjne, które mogą być wykorzystane przez nauczycieli podczas zajęć z uczniami.


Obraz - Welcome home! Decorami.pl - Twój sklep z dekoracjami wnętrz\n» Obraz - Welcome home!\nKod produktu: A0-N6555 \nWysokiej jakości obraz "Obraz - Welcome home!" to wynik pracy utalentowanego zespołu projektantów – młodych artystów, grafików i fotografów z głowami pełnymi pomysłów. Obraz, który Cię zainteresował, to połączenie najwyższej jakości druku, starannej pracy ręcznej i najlepszych gatunkowo materiałów.\nObraz "Obraz - Welcome home!" jest drukowany na specjalnym płótnie flizelinowym idealnie odwzorowującym kolory. Płótno jest naciągnięte na lekką, ale stabilną ramę wykonaną z materiałów przyjaznych dla środowiska. Dekorację z najwyższej półki zapewnia druk wysokiej jakości, dzięki któremu kolory są wyraziste, a detale znakomicie odtworzone, niezależnie od formatu obrazu.\nPozwól, by obraz "Obraz - Welcome home!" odmienił Twój dom i domy Twoich bliskich!


Fajny Ogród Rośliny Rośliny ozdobne Krzewy Różanecznik alpejski - ceny, sadzonki, uprawa, pielęgnacja\nSpośród wszystkich rododendronów różanecznik alpejski wydaje się najbardziej godny zainteresowania. Roślina i jej historia są naprawdę niezwykle ciekawe, a na dodatek jest naprawdę bardzo atrakcyjna. Typowe dla rododendronów, różowe i duże kwiaty będą wspaniałą ozdobą twojego ogrodu. Poznaj nasze porady, jak uprawiać różanecznik alpejski.\nRóżanecznik alpejski rhododendron ferrugineum, czyli jego uprawa i pielęgnacja\nRóżanecznik alpejski – kilka słów o gatunku\nRóżanecznik alpejski (Rhododendron ferrugineum)– wygląd rośliny\nKwitnienie rododendrona to niezależnie od gatunku przepiękny widok, prawdziwa feeria barw i zapachów. Różanecznik alpejski (Rhododendron ferrugineum) nie jest wyjątkiem, w czasie kwitnienia jest naprawdę zachwycający. Jego kwiaty mają pięć płatków, są dość duże i zbierają się w główkowate grona. U podstawowego gatunku mają ciemnoróżowy kolor, w innych przypadkach mogą być wybarwione zupełnie inaczej.\nRóżanecznik alpejski może nieco przypominać różanecznik japoński ze względu na kolor i wielkość kwiatów. Poza tym jednak jest zupełnie inny. Ma podłużne liście o eliptycznym kształcie. Są intensywnie zielone, nieco ciemne i co ważne – pozostają na roślinie przez całą zimę, ciągle w takim samym kolorze. Dzięki tej cesze różaneczniki idealnie sprawdzają się do ogrodów w naszych warunkach klimatycznych.\nNiestety odmiany różanecznika alpejskiego są bardzo nieliczne. Nie ma ich za wiele, ponieważ w ogrodach o wiele częściej pojawiają się inne gatunki tej rośliny. Jednakże zdarzają się odmiany o ciemnopurpurowym kolorze kwiatów, które ładnie się prezentują w ogrodzie. Odmiany różanecznika alpejskiego można znaleźć tylko w najlepszych sklepach ogrodniczych lub szkółkach specjalizujących się w rododendronach, ponieważ nie jest szczególnie popularny w Polsce.\nRóżanecznik alpejski w Karkonoszach\nMało jest gatunków, których historia jest tak dobrze znana i zbadana, jak właśnie różanecznik alpejski. Początkowo kojarzono go wyłącznie z Alpami i Pirenejami i panowało przekonanie, że Rhododendron ferrugineum właśnie stamtąd pochodzi. Porasta tam lasy górskie w górnej granicy zasięgu. Dlatego przez wiele lat zadziwiające było to, że w Sowiej Dolinie w jarze Płóknica w Karkonoszach jest około 30 okazów o purpurowych kwiatach, które wspaniale się prezentują.\nOkazuje się jednak, że rośliny występują tam naturalnie. Badania botaników wykazały, że krzewy nie zostały posadzone ręką człowieka, a pierwsze wzmianki o tym, że Sowią Dolinę porasta różanecznik alpejski pojawiły się już w 1600 roku. W uprawie domowej jednak roślina pojawiła się dopiero w 1739 roku – data ta jest świetnie udokumentowana w źródłach historycznych. Od tego czasu rododendron alpejski ciągle jest umiarkowanie popularny, ale nie został zapomniany i pojawia się w ogrodach.\nRóżanecznik alpejski (Rhododendron ferrugineum) – sadzonki i uprawa\nRóżanecznik alpejski – porady dotyczące sadzonek\nKwiat nie jest szczególnie popularny. W uprawie można spotkać kilka innych różaneczników, ale alpejski nieczęsto się w niej pojawia. Dlatego właśnie sadzonki są rzadko spotykane i szukanie ich nie jest zbyt łatwe. Pojawiają się jednak w szkółkach i w profesjonalnych sklepach, a ich cena jest tylko nieco wyższa niż innych rododendronów i nieco większa niż kosztuje różanecznik japoński. Podczas gdy azalie i małe rododendrony kosztują około 30 zł, rododendron alpejski to cena mniej więcej 35-40 zł.\nKupując sadzonki należy zwrócić uwagę na ich jakość i stan. Powinny mieć dość dobrze rozwinięty system korzeniowy i mniej więcej 30-40 cm wysokości. Najczęściej sprzedaje się sadzonki w doniczkach i pojemnikach, dzięki temu kwiat można sadzić przez cały rok, nie tylko jesienią lub bardzo wczesną wiosną jak rododendrony z nagim korzeniem. Sprawdź także ten artykuł o sadzeniu i uprawie różaneczników w ogrodzie.\nJak sadzić różanecznik alpejski\nRóżaneczniki należy sadzić bardzo ostrożnie. Delikatnie umieszcza się je w otworze wykopanym odpowiednio wcześniej. Należy posadzić go na takiej głębokości, w której rósł w pojemniku. Na dno otworu należy wrzucić odrobinę warstwy drenażu, żeby podłoże nie było zbyt przemoknięte. Dzięki temu woda będzie swobodnie spływać, a rododendrony nie przepadają za „mokrymi stopami”. Sadzenie wykonuje się przez cały rok, ale najlepiej zrobić to na tyle wcześnie jesienią, żeby roślina zdążyła się przyjąć przez zimą.\nJak uprawiać różanecznik alpejski rhododendron ferrugineum krok po kroku w ogrodzie\nPodłoże dla różaneczników powinno być próchnicze i dość żyzne. Dzięki temu kwitnienie rododendrona będzie intensywniejsze – taka ilość kwiatów sprawia, że roślina jest dość żarłoczna i może wymagać dość dużej dawki składników odżywczych. Nie można jednak zapomnieć, że jest to roślina górska, dlatego potrzebuje dość kamienistego podłoża. Świetnie sprawdza się na skalniakach i w ogrodach skalnych – w zestawie z trawami ozdobnymi i rozchodnikami będzie wspaniale wyglądać.\nPielęgnacja różanecznika (Rhododendron ferrugineum) krok po kroku\nRóżanecznik alpejski – pielęgnacja\nChociaż przemokła ziemia może być zbyt ciężka dla różaneczników, jednak potrzebują one sporo wilgoci, dlatego warto umieścić je w okolicy zbiorników wodnych, na przykład przy oczkach wodnych. Jeśli nie możesz zapewnić różanecznikowi takiego podłoża, koniecznie pamiętaj o częstym, ale mało intensywnym podlewaniu, żeby podłoże było ciągle wilgotne, ale nie za bardzo mokre. To może doprowadzić do gnicia korzeni. Aby zachować wilgoć w glebie, warto wyściółkować ją korą sosnową.\nWażnym zabiegiem jest także nawożenie. Brak składników odżywczych będzie oznaczał, że krzew nie będzie chciał kwitnąć. Nawożenie ma na celu jednak nie tylko dostarczenie minerałów roślinie, lecz także sprawienie, że podłoże będzie kwaśne. Dlatego różaneczniki nawozi się preparatami do roślin wrzosowatych, które zmniejszają pH podłoża.\nUprawa różanecznika – zasady uprawy\nRoślina ma naprawdę płytki system korzeniowy, dlatego wszelkie zabiegi trzeba wykonywać ostrożnie. Najważniejszą zasadą uprawy jest właśnie uważanie na stan korzeni. Rododendrony nie lubią przesadzania, podczas podawania im nawozu mineralnego należy zachować ostrożność, żeby wraz z przekopywaniem podłoża nie uszkodzić korzeni.\nNależy pamiętać o regularnym pieleniu okolicy krzewu. Może bowiem okazać się, że chwasty będą źródłem zakażenia grzybowego lub szkodników. I o ile dobrze pielęgnowany egzemplarz jest mniej podatny na patogeny grzybowe, o tyle czasami lubią odwiedzać go mszyce lub inne szkodniki. Warto to regularnie sprawdzać.\nrododendron krzewy ozdobne krzewy liściaste krzewy kwitnące ceny uprawa zasady uprawy zasady pielęgnacji porady praktyczne porady eksperta poradnik ogród piękny ogród


Strona główna / Wiadomości / Marsze Niepodległości [RELACJA i ZDJĘCIA]\nWarszawa, 11.11.2017. Uczestnicy Marszu Niepodleg³oci 2017 id¹ na b³onia Stadionu Narodowego, 11 bm. Tegoroczny marsz, organizowany pod has³em „My chcemy Boga”, idzie z ronda Dmowskiego na b³onia Stadionu Narodowego. (mr) PAP/Bart³omiej Zborowski\nUczestnicy Marszu Niepodległości zgromadzili się na koniec Marszu Niepodległości na błoniach stadionu PGE Narodowy. Na miejscu ustawiono scenę.\nUczestników przybywających na błonia powitał koncert zespołu Irydion. Manifestację ma zakończyć koncert pieśni patriotycznych. Jak poinformowało na Twitterze MSWiA, minister Mariusz Błaszczak „na bieżąco śledzi przebieg Marszu Niepodległości w Sztabie Stołecznego Stanowiska Kierowania”.\nZdjęcie: uczestnicy Marszu Niepodległości 2017 na Moście Poniatowskiego w Warszawie. Tegoroczny marsz, organizowany pod hasłem „My chcemy Boga”, idzie z ronda Dmowskiego na błonia Stadionu Narodowego, fot: Paweł Supernak, PAP\nPrezydent: kluczowy dialog\nPrezydent wygłosił przemówienie na placu Piłsudskiego z okazji Święta Niepodległości:\nPrezydent: najważniejsze jest oddanie ojczyźnie, kluczowy jest dialog. Niepodległość nie jest dana raz na zawsze; najważniejsze jest oddanie sprawie ojczyzny i narodu, to jest ponad wszelkimi podziałami ideologicznymi; każdy spór powinien biec ku dialogowi i szukaniu porozumienia – mówił prezydent Andrzej Duda podczas centralnych obchodów Święta Niepodległości.\nPrzemawiając przed Grobem Nieznanego Żołnierza prezydent wskazywał, że „musimy pamiętać o tym, jaka była cena niepodległości, jaka była cena wolności”. „O tym nam nie wolno zapomnieć, że niepodległość nie jest dana raz na zawsze, że w procesie politycznym najważniejsze jest jej umacnianie” – podkreślił.\nPrymas: wolność to zadanie\nWolność jest dla nas w każdym czasie i w każdym pokoleniu wciąż nowym zadaniem – mówił prymas Polski abp. Wojciech Polak. Podkreślał, że „miłość ojczyzny domaga się, byśmy pomimo dzielących nas różnic, wspólnie ją budowali”.\nPrymas Polski w trakcie homilii wygłoszonej podczas mszy św. za ojczyznę w gnieźnieńskiej katedrze w 99. rocznicę odzyskania niepodległości zaznaczył, że „tegoroczna rocznica to jakby czas szczególnej wigilii, a więc rozpoczęcia na modlitwie wspólnego oczekiwania na stulecie niepodległości”. Jak mówił „jesteśmy więc razem, by dziękować Bogu za dar odzyskanej przez naszych przodków wolności. Ona jest dla nas, w każdym czasie i w każdym pokoleniu, wciąż nowym zadaniem”.\nKraków razem z Węgrami\nTłumy krakowian świętowały w sobotę Dzień Niepodległości. Uczestnicy obchodów wzięli udział m.in. w uroczystym przemarszu ze wzgórza wawelskiego na Rynek Główny. Była także delegacja ok. 300 Węgrów. W drodze na Rynek Główny uczestnicy zatrzymali się na pl. Ojca Adama Studzińskiego, by złożyć kwiaty przy krzyżu katyńskim. Uroczysty pochód z udziałem Wojska Polskiego i innych służb mundurowych prowadził ulicą Grodzką. Krakowianie nieśli biało-czerwone flagi, śpiewali patriotyczne pieśni.\nAbp Jędraszewski na Wawelu\n– Dobre i dające nadzieję na przyszłość Polski myślenie zaczyna się od wsłuchiwania się w głos narodu, który jest najwyższym suwerenem tej ziemi – mówił metropolita krakowski. Metropolita krakowski powiedział, że współcześni powinni być wdzięczni za wybitne osoby działające na rzecz sprawy polskiej w 1917 r., ale także za poprzednie pokolenia Polaków, którzy uczestniczyli w wielu ważnych wydarzeniach prowadzących do odzyskania niepodległości, m.in. Wiośnie Ludów czy Insurekcji Kościuszkowskiej.\nGdańsk o radości i porozumieniu\n„Jestem Polakiem, więc mam obowiązki polskie – tak napisał jeden z ojców polskiej niepodległości Roman Dmowski, który razem z Józefem Piłsudskim, Ignacym Paderewskim i Ignacym Daszyńskim stali się symbolem ponadideologicznego porozumienia Polaków na rzecz najwyższej wartości, jaką jest niepodległość” – przypomniał dyrektor MIIWŚ.\nKilka tysięcy osób, w tym wiele rodzin, ale też uczniów ze swoimi nauczycielami, wzięło udział w Radosnej Paradzie Niepodległości we Wrocławiu. W innych miastach Dolnego Śląska świętowano na różnej sposoby – w Głogowie upamiętniono polskich żołnierzy meczem piłki ręcznej.\nŚwiętowali także zagranicą\n#Niepodległa historia Kościół Polska święto


Moments: kawałek podłogi\nBez pukania, bez uprzedzenia przywędrowały tabuny łez. Układałam się z nimi do snu krótko i węzłowato. Nie dyskutuję, nie kłócę się, po prostu zamykam oczy i, choć łzy sobie płyną jak im się podoba, zasypiam wtulając się w skrawek nieba na ziemi, jakim jest łóżko, poduszka, cisza pokoju.\nMaterialny skrawek mojego nieba na ziemi jest z dużą ilością bieli, w kolorach fioletu, niebieskiego, z odrobiną granatu. Subtelnie, delikatnie pachnie lawendą i ulubionymi perfumami Gucci Rush 2. Tutaj odpoczywam, marzę, i tutaj prawie codziennie się budzę. Dwa okna z widokiem na stary las. Przez jedno częściej rozmawiam z gwiazdami i z księżycem: układam się na lewym boku i zapominam się w patrzeniu. Przez drugie zaglądam, kiedy siedzę przy małym biurku pisząc. Jeszcze komoda pełna albumów, regał z książkami, mini-mini wieża z pieskowymi kolumnami, lampa z Ikei z subtelnie rozproszonym światłem, lustrzana szafa, trzy rośliny zielone, które uparcie nie chcą urosnąć, fotografie kilkuletnich dzieci i anioły, wędrujące opiekuńcze anioły, podarowane przez przyjaciół i znajomych.\nTaki jest mój ukochany, wymarzony kawałek podłogi dziś, tu i teraz, do którego lubię wracać, gdzie często ciemności rozprasza światło świecy, a czasem radosna, spontaniczna gadanina czarownic pijących czerwone wino.\n*** 06:51 ****** intimacy


Archiwa: Fotografia - CHEVI\nDzień ślubu, jest bez wątpienia jednym z najważniejszych dni w życiu każdego człowieka. I to właśnie z tego względu chcemy, aby wówczas wszystko poszło po naszej myśli. Byśmy z samej…\nCzytaj dalej Jak znaleźć dobrego fotografa na ślub?\nCzytaj dalej Wynajem studia fotograficznego na casting\nŚlub, chrzciny, urodziny to idealny czas na zorganizowanie sesji fotograficznej. Coraz większą popularność zyskują też sesje ciążowe. Każda okazja jest dobra, żeby zrobić dobre profesjonalne zdjęcia. A Bydgoszcz jest miejscem…\nCzytaj dalej Czas na sesję fotograficzną w Bydgoszczy\nW ostatnim czasie, ze względu na możliwości, jakie dało rozpowszechnienie fotografii cyfrowej, sesje zdjęciowe przybierają coraz to ciekawsze formy i wykorzystywane są w wielu kampaniach reklamowych. Oczywiście, jeśli planujemy…\nCzytaj dalej Sesje zdjęciowe z udziałem kobiet\nKilka miesięcy temu wróciłam z najpiękniejszej wyprawy w swoim życiu. Planowałam to już bardzo długo, Seszele było moim celem, które zrealizowałam ze swoim chłopakiem, teraz już narzeczonym. Po powrocie do…\nCzytaj dalej Odbitki bez wychodzenia z domu\nDzięki nowoczesnej technologii do historii przechodzą tradycyjne, płaskie zdjęcia, przedstawiające obraz tylko z jednej płaszczyzny, które nie pozwalają odbiorcy zobaczyć więcej, aniżeli twórca zdjęcia. Zdjęcia tradycyjne zawsze pozostawiało niedosyt, chociażby…\nCzytaj dalej Nowy wymiar zdjęcia\nZdjęcia również są zaliczane do dziedziny sztuki, a do ich tworzenia wykorzystywane są różne techniki fotograficzne. Najczęściej służą do tego aparaty, ale nie zawsze. Warto jednak wiedzieć, że artyzm…\nCzytaj dalej Piękne artystyczne fotografie\nKiedy zbliżała się data naszego ślubu nie wiedziałem dokładnie, jakiego fotografa, czy może kamerzystę wybrać. Przede wszystkim chciałem się skupić na tym, aby wszystkie zdjęcia były bardzo dobrej jakości, co…\nCzytaj dalej Dobry fotograf do ślubu\nW dzisiejszych czasach jednym z nieodłącznych elementów prowadzenia dobrze prosperującego biznesu jest dbanie o wizerunek. Marka, firma czy prywatny przedsiębiorca – każdy z nich musi się na rynku jakoś pokazać,…\nCzytaj dalej Pokaż się od najlepszej strony\nKiedy przychodzi nam wybrać fotografa ślubnego często stoimy przed dylematem na którego z nich się zdecydować i który z nich będzie najodpowiedniejszy. Szukamy rad u koleżanek mężatek, czy też w…\nCzytaj dalej Udane zdjęcia dzięki pomysłowym fotografom weselnym


Międzynarodowa Konferencja dotycząca ustroju sądów i prokuratur w Polsce i Meklemburgii – Pomorze Przednie\nDzisiaj rozpoczęła się dwudniowa Międzynarodowa Konferencja dotycząca ustroju sądów i prokuratur w Polsce i Meklemburgii- Pomorze Przednie.\nW konferencji uczestniczą polscy prokuratorzy i sędziowie oraz 6 niemieckich sędziów i prokuratorów, w tym Pan Peter Winterstein Wiceprezes Wyższego Sądu Krajowego Meklemburgii – Pomorza Przedniego oraz Pan Helmut Trost Prokurator Generalny Meklmburgii Pomorza Przedniego w Rostocku.\nTymczasowe aresztowanie członków zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się nielegalnym obrotem stalą\nNa wniosek Prokuratora Apelacyjnego w Szczecinie Wydział V do spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Sąd Rejonowy w Szczecinie w dniu 26 września 2013 r. tymczasowo aresztował 4 członków zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się od sierpnia 2011 r. na terenie Szczecina, Poznania, Śląska oraz Czech obrotem prętami zbrojeniowymi i stalą walcowaną.\nUroczyste zakończenie szkolenia aplikantów I rocznika aplikacji prokuratorskiej\nDzisiaj (26 września 2013 r.) Prokurator Apelacyjny w Szczecinie Józef Skoczeń uczestniczył w uroczystym zakończeniu szkolenia aplikantów I rocznika aplikacji prokuratorskiej, zorganizowanym w Krakowie w siedzibie Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury.\nProkurator Okręgowy w Szczecinie zajął stanowisko w sprawie zakwestionowania przez obrońcę dowodu z badań DNA\nW trakcie toczącego się przed Sądem Okręgowym w Szczecinie procesu przeciwko Mariuszowi S. oskarżonemu o zabójstwo 12 – letniej Magdy M., obrońca oskarżonego zakwestionował przedstawiony przez prokuratora dowód z badań DNA zbadany przez Zakład Medycyny Sądowej Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie,\nProkuratorzy na Konferencji nt. „ Przeciwdziałanie przemocy w rodzinie oraz przemocy ze względu na płeć”.\nW dniu 23 września 2013 r., w siedzibie Zachodniopomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Szczecinie odbyła się konferencja nt. „Krajowej oraz regionalnej polityki przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz przemocy ze względu na płeć”.\nstrona 29 / 63