Prawidłowe odżywianie - klucz do długowieczności, Terapia, Jak żyć dłużej\ndom>terapia>Prawidłowe odżywianie - klucz do długowieczności\nPrawidłowe odżywianie - klucz do długowieczności\nZapisz zdrowia w podeszłym wieku nie jest taktrudne, jeśli dbać o siebie. Prawidłowe odżywianie odgrywa rolę. Co to jest i jak jeść, i czuje się świetnie w ciągu stu lat? Odpowiedzi szuka w artykule\nSekret długowieczności - żywność\nTrochę, ale ze smakiem\nWieczna młodość nie może zostać zapisany, alezawiesić decrepitude jest w naszym zasięgu. Być może jednym z najważniejszych warunków dla długowieczności, zdrowia i witalności - aktywności fizycznej i zdrowej diety. W starożytnym Rzymie, grób mężczyzny, który żył 112 lat, został wyrzeźbiony napis: "Jadł i pił z umiarem."\nOpracowanie jednakowe dla wszystkich diety, które mogązapobiec rozwojowi chorób, zapewniają długie i aktywne życie, nierealne. Kierując się gerodietiki Zasady - nauki o żywieniu człowieka, po 60 latach, postaram się dać ogólne zalecenia dla osób zdrowych, bez dotykania ograniczeń w diecie z powodu tej czy innej choroby.\nW podeszłym wieku, a jeszcze bardziej na starośćspowolnić procesy przemiany materii i reakcji utleniania-redukcji, mniej składników odżywczych są trawione i podziale mniej intensywnych końcowych produktów przemiany materii.\nDodatkowo, osoby starsze są mniejsze przenoszenie ico za tym idzie, ich koszty energii zmniejszone. Dlatego pierwszą rzeczą powinno być załatwione - chodzi o zmniejszenie wartości energetycznej racji wieku. W przeciwnym razie, będzie przybierać na wadze. A jak wiadomo, nadmiar masy ciała - jeden z czynników ryzyka chorób takich jak cukrzyca, otyłość, miażdżyca, choroby stawów. Należy zatem ograniczyć słodycze i wyroby cukiernicze.\nCukier w diecie nie powinna być większa niż 3-4 łyżeczek. Lepiej jest zastąpienie 60 g miodu, z tym, że cukier, ciasta, cukierków, że dni wykluczone.\nMniej jeść chleb z mąki pszennej, makaronu, makaron. Ale 3 - 4 kromki chleba żytniego wypieku wczoraj czy otręby w swoim codziennym menu powinno być obowiązkowe.\nZ biegiem lat, ogólnie przyzwyczaić jeść mniej. Będziesz o wiele lepiej czuć. Po zatłoczone żołądka naciska na membranę ogranicza i utrudnia jego mobilność, która uniemożliwia swobodne oddychanie, a nawet może powodować ból w sercu.\nJednak zmniejszenie ilości żywności, upewnij się, że tabelaByło różne. Wiele osób w podeszłym wieku całkowicie zrezygnować z mięsa. To nie jest prawda. Wystarczy jeść mniej konieczne: jedno danie mięsne dziennie wystarczy. 2-3 dni w tygodniu, nie może jeść mięsa w ogóle. Starszy mężczyzna będzie korzystać tylko.\nSprawy i gotowania żywności. Mięso i ryby nie smażyć, gotować je lepiej. Fakt, że tak zwane ekstrakcyjnych, utrudniają wątrobę i nerki oraz ekscytującą działać na układ nerwowy, aby przejść w bulionie gotowania. Dlatego konieczne jest uwzględnienie w diecie słabszy bulionu.\nAby jedzenie było atrakcyjne, apetyczny, gotowane ryby i mięso może być smażone na złoty kolor, ale nie tłuszczu zwierzęcego i roślinnego.\nO zawartości tłuszczu mówić zbyt wiele. Dzienna dieta osób starszych powinno być 70-80 gramów. Należy pamiętać, że oprócz tłuszczów zwierzęcych (masła i tłuszczu zawartego w produktach pochodzenia zwierzęcego - mięsa, kiełbasy), każdy dzień powinien jeść 20-30 gramów olejów roślinnych - słonecznik, oliwki, kukurydza, lub innych. Trzymanie się tej zasady jest bardzo ważne. Po tym jak wszystkie oleje roślinne są bogate w aktywne wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, które biorą udział w normalizacji lipidów (tłuszczów) metabolizmu, promować wydalanie cholesterolu, zapobiegają jej penetrację ściany naczynia i powstawaniu złogów cholesterolu w nim.\nPonadto, olejów roślinnych i mająEfekt przeczyszczający. Ze skłonnością do zaparć, dietetycy zalecają dodawanie jogurt w jednej łyżce dowolnym olejem roślinnym w szklance, dokładnie wymieszać i pić go codziennie przed snem.\nMasło lepiej nie być poddany obróbce cieplnej i są wykorzystywane do napełniania gotową gotowania żywności w ilości nie większej niż 15-20 gramów dziennie.\nNie zapomnij o Innym ograniczeniem: jeść mniej słone i nie przesadzić żywności. 4-5 gramów soli dziennie jest wystarczająca do dosalivaniya naczyń. Należy pamiętać, że wszystkie produkty, zarówno pochodzenia zwierzęcego i roślinnego, zawierają zawsze sodu i chloru. Nadmiar soli sodowej ma zdolność zatrzymywania wody w tkance, co prowadzi do zwiększenia masy ciała, częściej powoduje pęcznienie może powodować wysokie ciśnienie krwi.\nPrzez pewien czas uważano, że nie są starszeNależy jeść jajek, ponieważ są one bogate w cholesterol, ale jak się okazuje, wiele substancji w jajach, normalizowanie lipidów, w tym metabolizm cholesterolu. Dlatego, aby wykluczyć je z diety nie powinno być. W ciągu tygodnia, można jeść 2-3 jaj.\n"Pij jogurt i żyć długo" - mówiąna Wschodzie. I to jest prawda. W jelicie starca, z reguły zaczynają dominować bakterie gnicia. zakłócają syntezę pewnych witamin w organizmie, neutralizujące osłabić funkcję mikroflory, zmniejszenie wydalania cholesterolu. Normalizuje mikroflorę jelit pomaga pokarmów roślinnych-mleczne, takie jak zboża, warzywa, owoce, produkty mleczne, w tym sery i odmian serów niskotłuszczowych. Ser domku również zawierają dużo białka i stosunkowo duża ilość metioniny zapobiega stłuszczenie wątroby.\nJeśli to możliwe, oferują wybór dań z owoców morza: kalmary, wodorosty, pasty kryla. Są one szczególnie przydatne po 70 latach, ponieważ ma wpływ antymiażdżycowo.\nFakt, że w diecie osób starszych musi być owoce i warzywa, już mówiliśmy.\nBardzo użyteczne surowe warzywa i owoce, soki z nich,oraz suszone owoce; Dostarczają one organizmowi minerałów. Są one głównym źródłem nie tylko witamin, ale także błon komórkowych, które są niezbędne do prawidłowego trawienia.\nZimą i jesienią, kiedy owoce i warzywamało, nie zaniedbuj kapustę: to kwas askorbinowy jest zachowana niemal całkowicie. Codzienne menu, spróbuj podać cebulę i czosnek. To jest ważne! W nich naukowcy znaleźć substancje hamujące rozwój nowotworów.\nAle bez względu na to ile nie mówimy o prawostosunek tych lub innych pokarmów w diecie, stosowanie się do tych wytycznych nie przyniesie korzyści, jeśli dieta jest zepsuty. Rzadko obfitym posiłku zbyt gorące lub zimne jedzenie, jedzenie poza domem, jeść zimne jedzenie, obfite obiad przed pójściem spać - wszystko to jest szkodliwe dla zdrowia, zmniejszając lat życia.\nCzosnek na trądzik, alergie i łysej głowie\nNadtlenek wodoru i jego zastosowanie\nPierwsza pomoc dla porażenia prądem


Zbyt twardy lub miękki pedał hamulca. O czym może świadczyć? - MotoFocus.pl\n› Informacje › Nowości › Zbyt twardy lub miękki pedał hamulca. O czym może świadczyć?\nRedakcja , 4 lutego 2019, 11:49\nUkład hamulcowy to jeden z najważniejszych podzespołów w każdym samochodzie. Usterki jego elementów są bardzo niebezpieczne i mogą mieć poważne konsekwencje. Przykładem awarii jest zbyt twardy lub miękki pedał hamulca, co obniża skuteczność hamownia. Z czego wynika taka usterka i jak jej zaradzić?\n– Jednym z powodów wystąpienia tzw. „twardego” pedału hamulca może być stary lub niskiej jakości płyn hamulcowy. Niewiele osób pamięta, że jest on higroskopijny, to znaczy, że pochłania wodę. Z biegiem czasu i kilometrów może zebrać się jej całkiem sporo, co obniża skuteczność hamowania. Kierowca może to odczuć właśnie poprzez nadmierną twardość hamulca. Poza tym, obecność wody sprawia, że płyn traci swoje właściwości antykorozyjne. To jedna z najczęstszych przyczyn korozji przewodów hamulcowych w starszych pojazdach, która może być bardzo niebezpieczna, bo taki przewód może po prostu pęknąć. Z uwagi na te zjawiska płyn hamulcowy powinniśmy wymieniać co dwa lata lub 60 000 km, w zależności, co nastąpi wcześniej – tłumaczy Joanna Krężelok – Dyrektor oddziału TMD Friction Services w Polsce.\n– Bardzo ważne jest stosowanie płynu hamulcowego zalecanego przez producenta pojazdu, ponieważ występują różne klasy i gęstości: DOT 3, 4 i 5.1 produkowane są na bazie glikolu, DOT 5 na bazie silikonu. Im wyższa klasa DOT, tym większa temperatura wrzenia suchego i temperatura wrzenia mokrego. Różnice w wymaganej specyfikacji spowodowane są m.in. budową układu hamulcowego. Wyższe klasy DOT pozwalają na stosowanie dłuższych okresów międzyprzeglądowych. Jakość płynu jest bardzo ważna, gdyż bezpośrednio przekłada się na skuteczność i żywotność układu, a tym samym nasze bezpieczeństwo. Z tego względu w ofercie Textar znajdziemy płyny hamulcowe przeznaczone do każdego współczesnego samochodu – podsumowuje Joanna Krężelok.\nTagi: odpowietrzanie układu, pedał hamulca, płyn-hamulcowy, układ-hamulcowy\nFrood, 7 lutego 2019, 9:01 5 -1\nNie wpadam w zachwyt nad artykułem z lokowaniem produktu ;-) Nie ma nic o płynach z normą ISO 4925 Class 6, które w przypadku zwłaszcza aut francuskich są wymagane. A po co wymieniać przewody ? I co dalej z odpowietrzaniem po wymianie, bo zatrzymaliśmy się na pompie ?


Wschód [Andrzej Stasiuk] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00138 002813 20669827 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Andrzej Stasiuk Liczba stron: 304\nISBN: 978-8-3753-6860-4 Data wydania: 2014-09-24\nNajnowsza książka Andrzeja Stasiuka to niezwykły zapis podróży na Wschód podróży we wspomnienia do obrazów z dzieciństwa spędzanego u dziadków na Podlasiu i podróży tam, skąd wyszły oddziały Czyngis-chana, tam, gdzie historia jest jak geologia i tektonika: nieunikniona, nieprzewidywalna, miażdżąca, tam, gdzie lucyferycznym blaskiem świeci nowa potęga do Rosji, Chin i Mongolii. To próba uchwycenia cienia Wschodu, który na nas pada. Opowieść o tęsknocie, pragnieniu i strachu. I o tym, jak umyka przestrzeń, a powraca pamięć.\nStrona tytułowa Andrzej Stasiuk Wschód\nStrona redakcyjna Wszelkie powielanie lub wykorzystanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż jednorazowe pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej. Projekt okładki Agnieszka Pasierska / Pracownia Papierówka Fotografia na okładce © by Martine Franck / Magnum Photos / FORUM Copyright © by Andrzej Stasiuk, 2014 Redakcja Magdalena Budzińska Korekta Magdalena Mrożek / d2d.pl, Małgorzata Poździk / d2d.pl Projekt typograficzny, redakcja techniczna i skład Robert Oleś / d2d.pl ISBN 978-83-7536-860-4 Wydawnictwo Czarne sp. z o.o. www.czarne.com.pl Redakcja: Wołowiec 11, 38-307 Sękowa, tel. +48 18 351 00 70 e-mail: redakcja@czarne.com.pl Wołowiec 2014 Wydanie I\nSpis treści Strona tytułowa Strona redakcyjna Dedykacja Wschód\nDedykacja Dla A.\nRozdział 1 Minionego lata Dżery kupił wyposażenie sklepu z pegeeru. Wszystko: lady, półki, jakieś gablotki i starodawną wagę z szalkami i wskazówką wędrującą za szkiełkiem. Ładowaliśmy ten komunistyczny zabytek na klepisko stuletniej łemkowskiej chałupy. Lady i półki trzeba było przeciąć. Tak były wielkie. Przez pięćdziesiąt lat stały w jednym miejscu i nikt ich nie ruszał. W osiemdziesiątym trzecim w rusińską Wielkanoc zobaczyłem je po raz pierwszy, po raz pierwszy stanąłem w kolejce i potem stawałem już do końca, cały czas w tym znajomym zapachu. Co to było? Słodycze, cynamon, marmolada, cukier waniliowy, wędzonka, wietrzejące butelki po piwie, papierosowy dym, ciała ludzi stojących w kolejce? Wszystko razem. Towar przyjeżdżał we wtorki i w piątki. Trzeba było przyjść znacznie wcześniej i stanąć, żeby cokolwiek dostać. Ekonomia niedoboru. Sklep należał do pegeeru i właściwie obsługiwał tylko jego pracowników. Sprzedawcą był szef gospodarstwa. Większość pegeerowców nie używała na co dzień gotówki. Szef miał gruby zeszyt, w którym zapisywał imienne listy zakupów i potem odliczał przy wypłacie. Niektórzy chyba w ogóle nie oglądali pieniędzy. Po prostu pracowali i dostawali za to jedzenie, mydło, piwo. Było coś feudalnego w kolejce potulnych kobiet. Stały w milczeniu albo coś cicho mówiły. Dwie, trzy, cztery godziny. Czasu było wtedy pod dostatkiem. Towar przywoził beżowy żuk. Widać go było z dwóch kilometrów. Pojawiał się obok dawnej cerkwi i ciągnąc za sobą tuman kurzu, zaczynał zjeżdżać w dół, znikał na dwie minuty i potem pojawiał się na ostatniej półkilometrowej prostej. Tkwiłem na końcu babskiego ogonka i czułem się jak przybłęda w tym kolektywistycznym i zarazem patriarchalnym świecie. Szef stał za ladą w granatowym kitlu i białym kaszkiecie. Wskazywał palcem to na tą, to na tamtą klientkę i przywoływał. Kolejka nie miała żadnego znaczenia. Kupowały te wskazane. Nigdy nie udało mi się rozwikłać zasady tych wyborów. Może szef nagradzał najlepsze pracownice? Może te, które miały najdalej do domu? A może po prostu okazywał swoją absolutną władzę, którą w istocie nad tym ludem sprawował? Byli jego własnością. Nie mieli dokąd pójść. Tycowa miała dziewiątkę dzieci. Po chleb przychodziła z workiem, w cajgowych spodniach i bluzie, prosto od owiec albo koni. Wynosiła ten wór przez próg zgarbiona, jakby niosła ziemniaki. Czworaki stały na wzniesieniu, miała pod górę z tym tobołem. Ludzie mówili, że dodatku rodzinnego bierze więcej niż pensji. Żwirowa droga biegła środkiem osady i prócz żuka przejeżdżał nią jeszcze co jakiś czas leśniczy swoim UAZ-em, ciężarówki z drewnem i patrole straży granicznej. Nikt nie miał samochodu. Autobus zatrzymywał się sześć kilometrów dalej. Naprawdę nie było dokąd odejść z dziewiątką dzieci. Zresztą nikt nie czekał. Stałem na końcu babskiego ogonka i czułem się jak przybłęda. Ale skądś to wszystko znałem. Te chustki na głowach, przyciszone rozmowy i oczekiwanie. Ten czas, który trzeba było przeczekać wśród obcych. Z siedemdziesiątego trzeciego, siedemdziesiątego czwartego, z innego sklepu. Tamten był murowany i stał w środku normalnej wsi. Wchodziło się po kilku stopniach do jasnego wnętrza, bo okna zajmowały całą ścianę. Też trzeba było przyjść wcześniej i czekać. Czas. Niezwykłe ilości czasu w prezencie. Czasu niczyjego. Wypełnionego zapachami, kształtami i dźwiękami. Na przykład dzwonieniem pustych butelek w drucianym koszu na dwadzieścia pięć sztuk. Albo ten moment, gdy furgonetka już się zatrzymała, ale w powietrzu wisi jeszcze kurz, woń benzyny, a facet w brudnym białym kitlu otwiera tylne drwi i z wnętrza wydobywa się zapach świeżego chleba. Siedemdziesiąty drugi, siedemdziesiąty trzeci – wszystkie furgonetki miały wtedy benzynowe silniki i ten zapach niskooktanowego paliwa, zapach swobody, tajemnicy i pożądania, mieszał się z zapachami słodyczy, cynamonu, oranżady i papierosów. Wtedy tam też stałem wśród starych kobiet. Przysiadały na parapecie tego długiego okna. Jak opatulone ptaki. Poćwierkując i pogdakując. Sklepowa dołączała do nich zza lady. Nasłuchiwałem, nic nie rozumiejąc. Mówiły strzępkami starych, dobrze sobie znanych zdań. Mówiły o starych, znanych na wylot zdarzeniach, które powtarzały się od stu lat. Życie, śmierć, ludzie, pogoda, praca. Mówiły ze śpiewnym akcentem. Domyślałem się, zamiast rozumieć. Wystarczały same dźwięki. Nie znałem bohaterów. Byłem nieśmiałym chłopcem z miasta i chciałem być niewidzialny. Przynajmniej do czasu, gdy nadjedzie furgonetka. Nigdy nie pytałem o kolejkę, więc chociaż po mnie przychodziło jeszcze wiele osób, to i tak stawałem na końcu. Chyba że kobiety się zlitowały i poznawszy, „czyj jestem”, wpuściły mnie gdzieś w środek albo wypchnęły naprzód. Brałem tylko chleb. Tylko po chleb mnie wysyłano, ponieważ miałem dwanaście lat i byłem nierozgarniętym chłopcem z miasta. Sklep stał blisko skrzyżowania. W lewo jechało się do powiatu, w prawo do kościoła i potem droga urywała się zaraz na wysokim brzegu rzeki. Między sklepem a kościołem było centrum wsi. Na samym skrzyżowaniu stała remiza. Cała z surowych, zbrązowiałych ze starości desek. W niej robiono zabawy. Świeciła się wtedy jak lampion. Przez szpary wydobywał się blask. Wóz strażacki wyprowadzano na zewnątrz, żeby zrobić miejsce do tańca. Tak. Wtedy opuszczała mnie nieśmiałość, bo można było ukryć się w mroku. Przyczaić na krawędzi kręgu światła i patrzeć. Zielony półmrok lata i krzyki w ciemności. Bili się do krwi, bili do upadłego. O wszystkim dowiadywałem się następnego dnia z rozmów kobiet. Ciotka i babka wiedziały kto, kogo i jakie rany. Miłość i przemoc. Mrok był gorący jak wnętrze stajni. Wszystko o kilkadziesiąt kroków od kościoła. Nie mogłem oderwać wzroku od tych, co przepadali w ciemnościach. No i teraz ładowaliśmy sklepowe lady i szafy na klepisko stuletniej łemkowskiej chaty, cudem przeżyłej we wsi, z której zniknęły wszystkie domy. Przepadło, rozpadło się, poszło z dymem, sześćdziesiąt cztery chałupy. Długie na piętnaście metrów, przysadziste, pod stromymi i wysokimi dachami, które miały zmieścić siano na całą zimę dla bydła i owiec. Jak odwrócone kadłuby statków z ciągnącymi się wzdłuż burt jasnymi liniami glinianej zaprawy spajającej jodłowe bale nasączone czarnym petrolem. Z sześćdziesięciu czterech przetrwała jedna i teraz upychaliśmy do jej wnętrza komunistyczne resztki. Chociaż żeby było sprawiedliwie, powinniśmy je spalić i popiół rozsypać na cztery wiatry nad Beskidem Niskim. Tak powinniśmy zrobić. Tak samo jak zrobiono z sześćdziesięcioma czterema chałupami i tymi wszystkimi resztkami dawnej Rusi od Bugu i Sanu po Szlachtową i potok Grajcarek. Ale nie. Ładowaliśmy. Drewno i sklejka były tłuste od dotyku rąk i rzeczy, nasiąknięte zapachami i ciężkie. Życie w nie weszło i zastygło. Warstwy życia: łemkowszczyzna, komunizm i teraz my, spoceni od tego ciężaru. Wszystkie wiejskie sklepy tamtego czasu pachniały podobnie. W sześćdziesiątym ósmym, dziewiątym do sklepu w całkiem innej wsi też wchodziło się po schodkach. Był wieczór, razem z zapachem z wąskiego wnętrza wydobywało się światło. Złociste i pomieszane z wonią wanilii i oranżady. Nic więcej nie pamiętam: po stromych schodkach w lewo, ciasne pomieszczenie i koniec. Tylko zapach i światło. Przed sklepem murawa i resztki ceglanych słupów, pozostałość zabudowań dawnego folwarku. To się unosiło w powietrzu, w rozmowach: folwark, dwór, dworskie, na dworskim… Była w tym i obcość, i coś groźnego. Samo słowo „dwór” było dudniące, niskie i głuche. Prawie jak „grób”. Wieś żyła wspomnieniem pańszczyzny, nie zdając sobie nawet z tego sprawy. Ten „dwór” był jak wieża strażnicza, pograniczny fort wystawiony na postrach. Ludzie wciąż chodzili pracować „na dworskie”, chociaż władza ludowa podarowała im te jałowe spłachetki na własność w czterdziestym piątym czy szóstym. Przez wieś prowadziła piaszczysta droga. Nie pamiętam, by kiedykolwiek przejechał nią samochód. Kury zostawiały po sobie wygrzane dołki. Gdzieniegdzie można było znaleźć wyschnięte na wiór krowie gówna. Ale samochody nie przejeżdżały. Po prostu ich nie było w sześćdziesiątym ósmym. Komunikacja docierała tylko pod sklep i zawracała. To były ciężarówki Star albo Lublin z brezentowymi budami. O świcie zabierały robotników do warszawskich fabryk, a po południu ich odwoziły. Ruszały z ulicy Wileńskiej. Siedziało się na deskach przerzuconych w poprzek paki. Wchodziło po drabince ze stalowych prętów. To chyba nic nie kosztowało. Trzydzieści kilometrów. Trzeba się było kurczowo trzymać, żeby nie zlecieć. Wokół siedzieli sami mężczyźni. Kiedy oglądam stare kroniki, rozpoznaję ich. Kaszkiety, rozpięte pod szyją koszule, bure, kanciaste garnitury. Filmy są czarno-białe, więc i pamięć staje się monochromatyczna. Twarze lśnią od szarego potu i dym z papierosów też jest szary. Czasami, mimo że byłem dzieckiem, pozwalali mi usiąść przy tylnej burcie. Patrzyłem, jak miasto oddala się i maleje. Jechaliśmy chyba Świerczewskiego, potem Generalską. Drewnica, Marki, Pustelnik, Struga. Miasto zanikało. Zamieniało się w miasteczko. Parterowiało. Przypadało do ziemi, żeby w końcu zamienić się w wieś ciągnącą się aż po krawędź mapy. Tak sobie to wyobrażałem: na wschód od Warszawy leżały już tylko wsie albo miasta, będące jedynie zwielokrotnionymi wsiami. Domy miały jedno albo dwa piętra, ale były to raczej wiejskie chałupy ustawione jedna na drugiej. Nie przypominały kamienic. Były z drewna. Pomalowane na brązowo. Jak podłoga w domu dziadków, jak podłoga w domu wujostwa. Drewno, farba olejna i lekki skrzyp. Zawsze wchodziło się do czegoś starego i przesiąkniętego zapachem. Pachniała ciemność i pachniał półmrok, i dopiero gdy zapaliło się światło, zapach jakby zamierał, bo zjawiały się kształty. Ale te wnętrza nigdy nie oddzielały od reszty świata tak jak domy w prawdziwych miastach. W osiemdziesiątym szóstym zamieszkałem w drewnianym domu na odludziu. Nocą ciemność po prostu wchodziła do środka. Przenikała nie tylko przez szyby, ale przez stare, suche drewno belek, przez wypełnione mchem i gliną spoiny. I razem z ciemnością te wszystkie dźwięki, których wcześniej nie znałem. Leżałem w mroku i nasłuchiwałem. Czułem lęk, ale od lęku silniejsza była ciekawość, więc wsłuchiwałem się aż po wczesny świt. Myszy, popielice na strychu, owady w drewnie, skrzypienie konstrukcji pod uderzeniami wiatru albo ciepła. Nocne ptaki, zwierzęta w lesie, woda w rzece i w końcu własna wyobraźnia. Wokół nie było nikogo. Za to cmentarzy miałem pod dostatkiem. Co najmniej pięć w zasięgu niedługiego spaceru. Myślałem o duchach, o duchach ludzi, duchach domów, duchach zwierząt, duchach żołnierzy. To wszystko wirowało wokół domu, ocierało się o ściany. Byłem w okolicy jedynym człowiekiem, więc wszystkie przychodziły do mnie. Tak sobie wyobrażałem. Dlatego czasami nie mogłem zasnąć aż po świt. Słońce wstawało znad ciemnego zbocza. Wspinało się wyżej i świeciło na tę wyludnioną krainę. Na groby i przydrożne krzyże. Na podmurówki domów układane z płaskich kamieni na glinianej zaprawie. Na szkielety cerkiewnych kopuł. Na resztki. Jakby krajobraz któregoś dnia po prostu strząsnął z siebie to wszystko z absolutną, monumentalną obojętnością natury. Oczywiście było inaczej. Były krzyki, bieganina, wywlekanie z chałup, przekleństwa, bicie. Żołnierze w mundurach, ale tak naprawdę to wyekwipowana polowo bezpieka, bo to były wojska Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego podległe Ministerstwu Spraw Wewnętrznych. Czyli żadna przyroda, tylko polityka, nienawiść klasowa, nienawiść narodowościowa i błogosławieństwo kremlowskiego ludojada. Od samego początku nawiedzała mnie wizja niekończącego się węża furmanek wywożącego naród na stację kolejową w Zagórzanach. Dom za domem, rodzina za rodziną, wieś za wsią. Na furkach jechał dobytek (kilka godzin na spakowanie), małe dzieci i starcy. Reszta szła, prowadząc bydło. W obejściach zostały kury, psy i koty. Wsie latem czterdziestego siódmego musiały wyglądać dziwnie: skrzypiały na wietrze drzwi, na podłogach leżały porzucone sprzęty, otwarte szuflady, rozsypane zboże, puch w powietrzu. Panowała cisza i z żadnego komina nie unosił się dym. Ciekawi mnie, czy najpierw nadeszły z lasu lisy, by bez przeszkód plądrować kurniki, czy też rabusie z polskich wsi i miasteczek. Tak więc ten wąż furmanek nie dawał mi spokoju, aż do chwili gdy w dziewięćdziesiątym drugim albo trzecim przeczytałem Płatonowa: „Na słowa aktywisty kułacy zgięli się i zaczęli ciągnąć tratwę prosto ku rzecznej dolinie. Żaczew popełznął w ślad za kułactwem, by zapewnić mu należyte spłynięcie z prądem ku morzu i jeszcze bardziej ugruntować w sobie pewność, że socjalizm będzie, że Nastia dostanie go w panieńskim posagu i że on, Żaczew, wkrótce zniknie jako zaniechany przesąd. Zlikwidowawszy kułaków w siną dal, Żaczew nie zaznał spokoju; nie wiedzieć czemu zrobiło mu się nawet ciężej. Długo patrzył na tratwę spływającą systematycznie po delikatnej, płynnej rzece i na wieczorny wiatr, muskający ciemną, martwą wodę, która przelewała się wśród wyziębłych pól ku odległej otchłani. W sercu zrobiło mu się tęsknie i smutno. Socjalizm nie potrzebuje wszak warstwy smutnych pokrak; więc i jego zlikwidują kiedyś w siną dal…”. No ale jednak miało to coś wspólnego z naturą, z tektoniką, bo to był dreszcz, który przebiegł od Kamczatki po Łabę. Jak coś ma dziesięć tysięcy kilometrów długości, to nie do końca jest procesem historycznym. Tutejszy wstrząs, który zmiótł domy i ludzi, był jedynie dalekim echem tamtej tektoniki, ale ślady kataklizmu oglądałem każdego dnia i każdej nocy nasłuchiwałem duchów. Wydawało mi się, że to jest naturalne i że tak będzie zawsze. Pegeer trwał w swoim półśnie, pomrukiwał, drapał się przez sen tam, gdzie go swędziało, jak wielkie, bure bydlę. Wokół rozciągała się zielona pustynia. Las schodził w doliny. Młode jesiony rozsadzały resztki fundamentów. Studnie zarastały trawą i zamieniały się w głębokie i zimne pułapki. Stare drogi zabierała woda, a przyczółki dawnych mostów coraz bardziej przypominały urwiska wybrane nurtem rzek. Wczesną wiosną, zanim wyrosła trawa, można było dostrzec wejścia do sklepionych kamiennych piwnic i wyraźne zarysy chałupisk. Można było wyjść na cały dzień i nie spotkać nikogo, tylko groby i pozostałości. Którejś październikowej nocy w osiemdziesiątym siódmym albo ósmym zjadłem trzydzieści halucynogennych grzybów i poszedłem na Górną Radocynę aż pod czechosłowacką granicę. Po godzinie wieś wstała z martwych. W oknach domów paliły się światła: złoty, miękki blask. Z otwartych wrót obór ciągnął zapach siana i zwierząt. Brzęczały wiadra przy studni, nawoływały się ludzkie głosy, szczekały psy, ktoś mnie minął i poczułem jego ciepło. Chociaż była noc, widziałem drewno ścian wytrawione pogodą, sztachety płotów i wydawało mi się nawet, że widzę biel mleka przelewanego po wieczornym udoju, widziałem, jak spływa miękką strugą z naczynia do naczynia. Nawet jeśli czegoś nie mogłem dostrzec, to i tak wiedziałem, że tam jest, że tkwi w ciemnościach, takie samo od wieków, powtarzane z ojca na syna, każdy gest, rzecz, dobre i złe, na swoim miejscu. Tamtej księżycowej październikowej nocy szedłem w górę doliny, w stronę karpackiego wododziału, i wieś żyła wokół swoim starym, niezmiennym życiem, a ja byłem jak duch. Nikt mnie nie dostrzegał, chociaż stawałem tu i tam, i może tylko psy mnie wyczuwały, szarpiąc swoje łańcuchy ze zdwojoną siłą. Często nocą przechodziłem wskroś pegeeru. Nigdy jednak nie miałem wizji ani nie czułem potrzeby, by coś sobie wyobrażać. Wszystko wydawało się wówczas oczywiste. Kolektywne pożarło indywidualne. Pożarło i teraz postękując, leżało w mroku i trawiło. Pożarło cerkwie, domy, zostawiło trochę kamieni. Te wielkie stodoły i stajnie, które mijałem w ciemnościach, zrobiono ze świątyń i chat. Tam gdzie wyładowaliśmy kontuary i półki, leżały już belki, które Dżery kupił od upadłego kołchozu parę lat wcześniej. Na niektórych wycięte były daty, trójramienne krzyże i symbole solarne. No i teraz leżały w stuletniej chałupie ocalone przed historią, najpierw przed nadejściem komunizmu, potem przed nadejściem kapitalizmu. W każdym razie nie miałem wizji minionego, gdy nocą przechodziłem przez kołchoz. Wszystko było wyraźne jak teraźniejszość. Przyszli na nagą ziemię, na niczyje i wybudowali swoje, które zaraz potem okazało się niczyje jeszcze bardziej. W osiemdziesiątym trzecim, w osiemdziesiątym czwartym byli dla mnie egzotycznym plemieniem, nowym, znanym jedynie z opowieści ludem. Godzinami siedziałem pod sklepem i popijałem piwo Marcowe z browaru w Grybowie. Patrzyłem na nich i słuchałem. Krzątali się pomiędzy stajniami, owczarniami, piętrowym magazynem z czerwonej cegły w śląskim guście, kuźnią, domami i sklepem niczym po wielkim obejściu rodzinnego domu. Naprawdę tak to wyglądało. Faceci w drelichach przysiadali na ławce, popijali marcowe i rozmawiali o maszynach, o hektarach do skoszenia, o zdarzeniach z przeszłości, w których wszyscy mieli wspólny udział i które ich łączyły niemal tak, jak łączy pokrewieństwo. Po prostu byli nową rodziną. Plemieniem na kolektywistycznej wyspie. Byli wcieleniem komunizmu, ba, byli samym komunizmem. Zebrani w jednym miejscu o jednym czasie zostali wyznaczeni do eksperymentu. Którejś zimowej nocy szedłem wśród ciemnych stajni i stodół. Był mróz, wiał wiatr ze wschodu. Na pochyłym placu przy drodze stały cztery traktory. Ich silniki pracowały na wolnych obrotach. Pyr-pyr, pyr-pyr, pyr-pyr… Miały zbyt słabe akumulatory, by rano zapalić na tym mrozie, więc po prostu w ogóle ich nie gasili. Minąłem magazyn z czerwonej cegły, wielką stodołę złożoną ze starych chat, zacząłem wspinać się na przełęcz i już wiedziałem, że ten eksperyment jest większy niż całe to gadanie o równości, sprawiedliwym podziale dóbr, o tym, że każdemu według potrzeb, że odebrać bogatym i dać biednym, i żeby grabić zagrabione. Tu chodziło o coś więcej, ponieważ chodziło o kompletne unieważnienie materii, o jej przezwyciężenie – żeby już nigdy nie odzyskała znaczenia i żeby raz na zawsze mieć z nią spokój. Dlatego ta próba była większa niż historia i bardzo bliska geologii. W dwa tysiące szóstym pierwszy raz pojechałem do Rosji, ponieważ chciałem zobaczyć kraj, w którego cieniu upłynęły mi dzieciństwo i młodość. Chciałem również zobaczyć duchową ojczyznę mojego pegeeru. Wysiadłem na lotnisku w Irkucku po trzynastu godzinach podróży. Lot z Moskwy miał trwać pięć godzin, ale z niewiadomych powodów zamiast w Irkucku wylądowaliśmy o poranku w Bracku i kazali nam wychodzić. Szary deszcz padał na szary beton. Podjechał lotniskowy autobus: oszklona kabina z siedzeniami na podwoziu ziła. W oddali stał ciemnozielony las. Cement, stara blacha i wojskowa zieleń mokrych drzew w świetle świtu. Od pierwszych chwil tam, w Bracku, poczułem, że dostałem to, czego oczekiwałem, choć nie podejrzewałem nawet, że to istnieje. Pas startowy lśnił jak martwa ryba. Potem, gdy wyszedłem przed szklany budynek terminalu, zobaczyłem, że nic wokół nie ma. Znaczy się była jakaś szeroka szosa, jakieś budynki, plac z zaparkowanymi autami, ale niezbyt to wszystko istniało. Ludzie przyjeżdżali autobusami, wysiadali z samochodów, przybywali gdzieś z głębi, z wnętrza tej niewidzialnej reszty. Miasto leżało nad wielkim zbiornikiem wodnym. Angarę przegrodzono zaporą i woda zalała tajgę. Widzę to teraz na mapie, bo wtedy nie ruszyłem się na krok z lotniska. Prostokąt papieru jest zielony, a gdzieś mniej więcej pośrodku ten zalew. Jak kleks jasnobłękitnego atramentu. Wyżej, w górze mapy, nie ma już właściwie nic poza zielenią. Czarne okruszki oznaczają otdielnyje strojenija, pojedyncze budynki. Sto kilometrów i dom, pięćdziesiąt i następny, i tak przez dwa tysiące aż do wybrzeża Oceanu Lodowatego. Ale tam, na lotnisku, nie miałem o tym jeszcze pojęcia. Przyglądałem się Rosjanom i spacerowałem. Musieli mnie rozpoznawać na pierwszy rzut oka. Tak jak ja bez trudu wyławiałem z tłumu paru zachodnich turystów z naszego samolotu. Przemierzali nerwowo halę i próbowali się dowiedzieć, dlaczego wylądowaliśmy tutaj, a nie w Irkucku. Rosjanie rozsiedli się na ławkach i po prostu czekali. Ja spacerowałem, ponieważ nie mogłem oderwać oczu od Bracka, od betonu, od Rosjan. Od brudnego szkła hali, od jakichś drewnianych szafek, zielonych drzwi z dykty i posadzek z lastryko. Pokonałem sześć tysięcy kilometrów i trzydzieści parę lat. Lotnisko w Bracku było jak dworzec Warszawa Stadion, z którego odjeżdżały autobusy w stronę Węgrowa, Sokołowa i Siemiatycz. I ludzie też byli podobni. Ale jednocześnie czułem, że spaceruję po krawędzi zamieszkanych ziem, że dalej jest już tylko geografia. W ciasnym kiosku lali wrzątek do plastikowych kubków i wrzucali torebki herbaty. Nie dało się tego utrzymać, nie było gdzie postawić. Przy trzech stolikach w ciemnym rogu drzemali ludzie. Jest połowa grudnia i nareszcie pada śnieg. W zimie wszystko cichnie. Minione staje się wyraźne. Zapach węglowego dymu i odgłos blaszanych łopat w ciszy poranka czterdzieści lat temu na Pradze. Wtedy też robiło się cicho, gdy spadał śnieg. I ten metaliczny dźwięk na chodnikach. Albo głuchy hurgot szufli ze sklejki. Nie było wtedy plastikowego, kolorowego sprzętu. Zielonych, czerwonych, niebieskich i żółtych łopat okutych aluminium. Tylko bura od wilgoci sklejka i poczerniały metal. Monochromatyczna materia. Białe, geometryczne płaszczyzny dachów i szary dym w nieruchomym powietrzu, wędrujący prosto do nieba. Wychodziłem do szkoły o wpół do ósmej i nie miałem pojęcia, że na świecie jest komunizm. Szło się ścieżką przez akacjowy zagajnik. Potem trzeba było wspiąć się na nasyp kolejowy i pokonać tory. Nie wiedziałem nawet, że jest socjalizm. W domu nie mówiło się o takich rzeczach, ponieważ to, w czym wszyscy braliśmy udział, było po prostu życiem i niczym więcej. Moja matka zobaczyła Rosjan w czterdziestym czwartym. Byli marynarzami. Cumowali swoje kanonierki w rozlewiskach Bugu. Rzeka często zmieniała bieg. Zielona woda stała w martwych odnogach, a potem cofała się i zostawały bagna. Kanonierki, kutry i pontony cumowały zapewne w głównym nurcie niedaleko dworskich zabudowań. Marynarze mieli pasiaste koszulki. Tak jak ci z Aurory, Potiomkina i Kronsztadu. Ale nie przynieśli rewolucyjnego wrzenia. Dziadek prowadził z nimi handel. Zanosił wódkę albo samogon i przynosił wojskowe konserwy i cukier. W lesie poniewierały się niemieckie trupy. Ludzie pogardzali Rosjanami. Może akurat nie marynarzami, ale wynędzniałą piechotą, która gotowała kury razem z pierzem. Dziesiątki razy słyszałem tę samą opowieść: kury z pierzem, na rękach po trzy zegarki, karabiny na sznurkach. Tak wspominała nadejście rewolucji moja matka. Tak wspominali wszyscy. W miastach i we wsiach. W mowie i w piśmie. Te kury z pierzem, sznurki i zegarki. Pragnienie tych kur i zegarków nadciągało gdzieś z głębi Eurazji, z otchłani tundry i stepów. To nie był żaden Marks naprawiający świat, tylko jakiś skundlony Temudżyn w pogoni za drobiem i czasomierzami. We wsiach z szarego drewna, w chałupach pod strzechami, wśród zagonów piachu czaił się strach przed dzikim, niepoliczonym i zachłannym, które nadciągnie, zagrabi i puści z dymem te piachy, strzechy i drewniaki niewiele lepsze od mongolskich jurt. Ale to nie mogło przyjść z miast, spomiędzy murowanych domów, sklepów, kościołów, tylko gdzieś z końca przestrzeni, z miejsc, w których ludzie zaczynają porastać sierścią i nocami wyją do czerwonego księżyca. To musiało wyruszyć gdzieś stamtąd i najpierw kłusowało przez swoje stepy na czterech łapach, by dopiero potem, w miarę jak przybliżały się nasze cywilizowane siedziby, stopniowo się prostować i w końcu stanąć na dwóch nogach, żeby mieć dwie wolne ręce do łapania kur i zakładania zegarków. Wieczorami we wsiach skręcali knoty lamp i nasłuchiwali dudnienia artylerii na wschodzie. Ziemia drżała tak, jakby nadciągały wszystkie konie Azji i wszystkie jej wielbłądy. W końcu więc gasili światła i przykładali ucho do podłogi. Mądrzejsi kopali w ziemi schowki na kury i zegarki. Niektórzy myśleli, czyby nie odejść z Niemcami. Ale odgłos ze wschodu podobny był do pomruku Janowej bestii i wszyscy wiedzieli, że Niemiec w tych swoich lśniących cholewach, które wszyscy tak podziwiali, na całej ziemi nie znajdzie schronienia. Ale potem, gdy już byłem na świecie, nigdy nie słyszałem, by w domu rozmawiało się o komunizmie albo o Rosjanach. Panowała geopolityczna cisza. Nie było o czym dyskutować. I matka, i ojciec opuścili swoje wsie w ramach wielkiej wędrówki wyklętych ludów. Zostali wywiedzeni z domu niewoli. Z krainy piachu, głodu i gnoju. Z terytorium wzgardy. Ze wschodu na zachód. Matka trzydzieści kilometrów, ojciec sto dwadzieścia. Ponieważ życie było gdzie indziej. Ze wschodu na zachód. Z chamskiej wsi do pańskiego miasta. Żeby zapomnieć o niewolniczym dziedzictwie i żeby nosić buty. Na zachód, do stolicy, którą patriotyczny zryw zamienił w szkielet i trzeba go było od nowa wypełnić ludzkim mięsem. Powstańcy, Hitler i komunizm pozwoliły im zdobyć metropolię. Nie doszli jednak do centrum. Zatrzymali się na przedmieściach tak jak większość plebejskiej konkwisty. Ale o tym się nie mówiło. Nic dodać, nic ująć. Sprawiedliwość dziejowego szabru. Budzę się rano i słyszę stukot ptasich dziobów. Wisząca na werandzie słonina zamarzła na kość. Bogatki, modre i mniszki próbują uszczknąć skamieniały tłuszcz. Powietrze jest zeszklone i nieruchome. Drewniana konstrukcja domu przenosi najcichsze dźwięki. Szarobłękitne światło poranka wypełnia pokój. To jest ten sam blask co w dzieciństwie, gdy była niedziela albo ferie i zostawało się dłużej w łóżku, sam na sam z wyobrażeniami na temat wszystkich przyszłych światów. W łóżku było sennie i ciepło, ale wystarczyło wysunąć dłoń, by poczuć jasny, błękitny chłód. Parę dni temu zakopałem się w zaspach nad pegeerem. W tym miejscu droga wspina się zakosami i potem przez kilometr biegnie płaskim odcinkiem przez przełęcz. Z nagich łąk wiatr zgania śnieg i białe jęzory zasp zamykają przejazd. Trzeba się cofać, brać rozpęd i wbijać coraz dalej w sypkie, zdradliwe pola w nadziei, że za którymś razem uda się przedostać na drugą stronę. Ale mnie się nie udało. Auto zawisło na podwoziu i bezradnie obracało kołami. Nie miałem ze sobą łopaty, łańcuchów, nic. Było minus dwadzieścia i wiało. Ze wszystkich stron niosło oślepiające, kąśliwe tumany. Zima dopiero się zaczynała. Dwadzieścia lat temu co tydzień wędrowałem tędy z plecakiem do sklepu, by stanąć w tej dziwnej, ni to feudalnej, ni to społecznie sprawiedliwej kolejce. W grudniu, w styczniu wracałem o zmierzchu. Zatrzymywałem się na przełęczy i patrzyłem w dół. W stajniach zapalały się światła i zaczynał wieczorny obrządek. Dym z kominów wspinał się pionowo. Niebo na zachodzie płonęło jak złote lustro. Osada unosiła się niczym arka wśród bezmiarów mroku. Słychać było szczekanie psów. Z uchylonych drzwi stajni snuła się para. Owce leżały w półmroku i przeżuwały. Ludzie pachnieli tak samo jak zwierzęta i tak samo rodzili potomstwo. Po sto pięćdziesiąt złotych na dziecko. W domach obok stajni, w tym samym zapachu. Zaraz za ścianą zaczynała się ciemność i ciągnęła kilometrami. Ale tutaj było ciepło i pachniało gnojem i sianem jak w Betlejem. Ponieważ mieli się rodzić niczym nowi bogowie i zaludniać ziemię aż po najdalsze krańce. Stawałem na przełęczy, zrzucałem plecak, patrzyłem i czułem kołysanie ciemnych wód. Oni tam karmili i poili bydlęta, potem siebie i układali się do wczesnego snu, spokojni, że uczyniono z nimi przymierze, gdy wchodzili do korabia z synami swymi, żonami i żonami synów. Tak było w 1986 roku. W sklepie zawsze była słonina, pasztetowa, marmolada w pięciokilowych puszkach, makaron, ryż, cukier, herbata, a w dniach dostawy jeszcze chleb i marcowe. Nigdy niczego nikomu nie brakowało. Tak mieli obiecane. Tycowa wynosiła na plecach worek bochenków. Przechodziła przez drogę, wspinała się na wzniesienie i wchodziła do domu. Kroiła kromki, smarowała, stawiała talerz i wołała dzieci. Wychodziły z głębi chałupy, z półmroku i otaczały stół. Pod nagimi ścianami stało kilka sprzętów. W rogu żelazna kuchnia. Płonął w niej ogień i było ciepło. Z Ułan Ude do Czyty było pięćset pięćdziesiąt siedem kilometrów. Jechaliśmy w dzień elektrycznym bez przedziałów. Siedem albo osiem godzin. Co jakiś czas stawaliśmy w miejscach, gdzie bezkresna zielona powłoka pękała na chwilę i wyrastały spod niej ziemiste zabudowania. Nagie drewno, eternit, płoty. Albo coś w rodzaju miasteczka. To przypominało trochę wschodnią Polskę, dalekie Podlasie, ale rozcieńczone tym bezkresem. Stamtąd przychodzili ludzie i wsiadali. Byli dziwnie ubrani. Zwłaszcza chłopaki. Pstrokato i od Sasa do Lasa. Na tle swoich stron wyglądali jak egzotyczne ptaki. Ale to był pewnie lumpeks albo tania chińszczyzna. Wszystko jakieś niedobrane, niedopasowane, jakby znalezione. Z napisami, naszywkami i hasłami wszechświatowego wirtualu. Wsiadali, stawali w przejściu między wagonami, bo zaraz mieli wysiadać. Za pięćdziesiąt, za sto kilometrów. Znałem ich twarze. Zapamiętałem z radzieckich filmów widzianych w dzieciństwie. Wcale się nie zmienili. Tyle że teraz byli kolorowi, a wtedy czarno-biali. Wtedy w kanciastych marynarkach i kaszkietach, a teraz niczym aniołowie postnowoczesnej ikonosfery. Szli przez opłotki i kartofliska, pod niebem Syberii w dresiarskich szarawarach i kapotach ostemplowanych emblematami globalnej wspólnoty. Przez piachy po kostki w kitajskich reebokach. Stare drewno, piach i potem od razu ten postświat podróbek. Nic pomiędzy. Może pomiędzy rzeczywiście nic nie było? Ziała pustka po komunizmie, próżnia i dlatego ta chińszczyzna, ten śmietnik, ten cud nowego egalitaryzmu puchł i rozprężał się, nie napotykając żadnego oporu. Sam miałem w kieszeni okulary słoneczne firmy Okey. Kupiłem je w Irkucku od Chińczyka za sto rubli, czyli trochę więcej niż dziesięć złotych. Nie mogłem oderwać oczu od tych chłopców w przejściu. Wyglądali tak, jakby ubierali się po ciemku. Żółte z fioletowym. Różowe z niebieskim. Za duże. Cudze. Wyruszyli z Bałkanów, żeby zasiedlić tutejsze doliny. Zanim zbudowali swoje cerkwie i wsie, pokonali tysiące kilometrów. Często wyobrażałem sobie tę wędrówkę. Szli gdzieś z Gór Dynarskich, pokonywali dolinę Dunaju i wkraczali w Karpaty. Mieszanina krwi dackiej, iliryjskiej i trackiej wypędzona w góry przez nadciągających z północy Słowian. Gnali swoje owce, barany i bydło w poszukiwaniu pastwisk. Szli tam, gdzie była trawa. W skórach cuchnący tak jak ich bydlęta i niestrzyżeni, porozumiewali się łaciną pełną wspomnień po swoich starych obumarłych językach. „Pochodzili z barbarzyńskich mętów, z odpadków wielkich Inwazji, z hord, co rozpłaszczyły się wzdłuż Karpat i Dunaju, aby się skulić, zapaść w drzemkę, z masy dezerterów włóczących się po rubieżach Imperium, motłochu, który łacińskości liznął tyle co brudu za paznokciem”, jak chciał ich potomek Émile Cioran. Ale lubiłem sobie ich wyobrażać, jak wędrują w głąb kontynentu. Coraz dalej od ciepłych wiatrów znad Śródziemnomorza. Tysiąc lat powolnej wędrówki. Morlachowie, Arumuni, Kucowołosi. Zapomniane albo wymarłe plemiona. Z upływem wieków odchodzące w niepamięć lub w coraz wyższe góry w ucieczce przed Słowianami, Tatarami albo Turkami. Dawni Rzymianie w szałasach, w kierpcach, w deszczowe dni uwalani owczym gnojem, gdy musieli pod gołym niebem doić swoje stada. Wiecznie niewyspani, bo w Karpatach wilków i niedźwiedzi było wtedy więcej niż ludzi, więc musieli palić ognie i czuwać. Tysiąc lat, zanim dotarli tutaj, już bez pamięci drogi, którą przybyli. Bez pamięci Rzymu, Ilirii i Dacji. Ściśnięci w dolinach płot w płot, chałupa przy chałupie, w cieniu drewnianych cerkwi przypominających kształtem murowane kościoły katolików. Po drodze zruszczyli się i nasiąkli słowiańszczyzną, wiedli na pokuszenie mijane ludy, które wypuszczały się z nimi na wędrówkę. Karpaty były wtedy niemal bezludne. W nocy było ciemno, a w dzień pusto. Mleko, ser, czasami mięso i jakieś podpłomyki. Wyobrażam sobie to wszystko, żeby nie zaginęło. Doliny po wysiedlonych wsiach zarasta las. Kamienne resztki pochłania ziemia. Po prostu znikają w jej wnętrzu, a ona przyrasta jak żywe ciało. Wystarczyło sześćdziesiąt lat i prawie nie ma śladów. Łuny na niebie, zgliszcza, swąd spalenizny. Zaprzęgi i ludzie ciągną bez końca na północ, do stacji kolejowych i obozowisk pod gołym niebem. „Nie mogliśmy zabrać ani psów, ani kotów, ani kur. Jeszcze dziś widzę psa przywiązanego do budy i słyszę jego wycie”. Wojsko pilnuje, by ludzki wąż pełzł w stronę przeznaczenia. Na fotografiach, które zostawił po sobie Jan Gerhard, żołnierze mają peemy, pepesze, zwykle kabeki. W tle wstają płomienie. Jest gorąco, więc chłopcy podwinęli rękawy i porozpinali mundury. W kwietniu czterdziestego siódmego zaczął się ostatni etap wędrówki podjętej tysiąc lat temu na Bałkanach. Pierwszy raz przyjechałem tutaj wiosną osiemdziesiątego trzeciego. Wysiadłem z jasielskiego autobusu w dawnej wsi Rozstajne, z której została tylko nazwa i murowana kapliczka przy moście. Było ciepło. Obok kapliczki kwitły żonkile. Autobus odjechał. Zrobiło się zupełnie cicho. Ruszyłem wzdłuż Wisłoki. Na starej drodze leżał jeszcze gdzieniegdzie asfalt. Nic tutaj nie było, ale pejzaż wydawał się w jakiś sposób uporządkowany. Dno doliny było rozległe i płaskie, a droga prowadziła prosto jak strzelił. Ta geometryczność po dwóch kilometrach raptem się urwała, przepadły resztki asfaltu, a droga zaczęła meandrować zgodnie z pierwotnym ukształtowaniem terenu. Ale po prawej na trawiastym wzgórzu widać było regularną, prostokątną siatkę dawnych miedz. Przy drodze stało kilka kamiennych krzyży. Nieco dalej święta rodzinna. Kilkuletni Jezus miał obłupaną twarz. Kamienisty trakt prowadził w głąb minionego. Pomiędzy ledwo widoczne znaki opuszczenia. Potem nauczyłem się je rozpoznawać: prostokątne chałupiska, zarysy podmurówek, kopulaste sklepienia piwnic, zdradliwe zapadliska w miejscach, gdzie kiedyś były studnie, kępy zdziczałych śliw i jabłoni. Na początku smakowałem tę poetykę wyludnienia na sposób sentymentalny. To były po prostu ruiny, wspomnienie, wynik działania obojętnego czasu albo losu. Dopiero z upływem lat dotarło do mnie, że w tych spustoszonych dolinach, w Radocynie, w Lipnej, w Regietowie, działała tektonika, której epicentrum znajdowało się zupełnie gdzie indziej. Reszta tekstu dostępna w regularniej sprzedaży.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wschod-ebookRO/p00611132i006" target="_blank" title="Wschód [Andrzej Stasiuk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wschód [Andrzej Stasiuk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Przypominamy, że w modelu WX1 zastosowano wysokoczułą matrycę Exmor R CMOS. To dzięki niej minimalna czułość wynosi ISO 160 (dla porównania w aparatach konkurencji ISO80/100) oraz dzięki zmodyfikowanej konstrukcji matryca ta odznacza się dwa razy większą czułością w stosunku do konwencjonalnych sensorów. Nowego Sony należy pochwalić za mniejsze (choć nadal za duże) upakowanie elementów światłoczułych: 10 MP na matrycy wielkości 1/2.4", dzięki czemu radzi sobie lepiej z szumami niż inne aparaty z miniaturowymi matrycami. Jeśli jednak skonfrontować go z Canonem G11 (10 MP na większej matrycy 1/1.7") to walka będzie mniej więcej wyrównana.\nDzięki niskoszumiącej matrycy Exmor R CMOS zdjęcia do ISO 400 włącznie wyglądają bardzo ładnie i charakteryzują się jedynie znikomym szumem. Jeśli chodzi o wyższe czułości, to do ISO 1600 możemy pokusić się o wydruki małego formatu, np. 10x15, a to dzięki temu, iż szum nie tworzy brzydkich, kolorowych skupisk.\nMała wielkość matrycy oraz obiektywu nie wróży dobrze reprodukcji szczegółów. W praktyce jednak rozdzielczość w centrum kadru osiąga naprawdę przyzwoity poziom. O wiele gorzej wygląda sytuacja ma brzegu kadru, tam obraz jest widocznie nieostry i mydlany. Poniżej wycinki 1:1 z centrum kadru:\nOraz z brzegu kadru:\nReprodukcja kolorów nie jest mocną stroną WX1. O ile barwy podstawowe są w miarę prawidłowo odwzorowywane, to brakuje delikatnych przejść tonalnych, np. odpowiadających barwom skóry. Zauważamy nieznaczną przewagę nasycenia barwy czerwonej, a zbyt łagodne zieleni.\nW kategorii jakości zdjęć, WX1 zdobywa dużego plusa za niski poziom szumów dla czułości do ISO 800 włącznie. Minusem niestety jest słaba ostrość zdjęć na brzegach kadru oraz przeciętne odwzorowanie delikatnych przejść tonalnych.\n+ niski poziom szumów do ISO 800 włącznie\n- przeciętna reprodukcja kolorów


Plymouth - Peterborough na żywo, transmisja online, live stream, gdzie obejrzeć\nPlymouth - Peterborough – live stream online i transmisja na żywo\nPiłka nożna to jedna z najpopularniejszych dyscyplin sportowych na świecie. Każdego dnia kibice z całego świata oglądają wydarzenia i mecze na żywo związane właśnie z tym sportem takie jak Plymouth - Peterborough. Jedną z najbardziej popularnych kategorii rozgrywek i lig w tym sporcie jest League One, w której rozgrywane są między innymi takie mecze jak nadchodzące wydarzenie Plymouth - Peterborough, które można oglądać na żywo i online przez Internet na kanałach live stream .\nGdzie oglądać Plymouth - Peterborough na żywo w tv i Internecie\nWiele osób zastanawia się gdzie oglądać Plymouth - Peterborough? Takie transmisje na żywo jak ta z wydarzenia Plymouth - Peterborough w ramach popularnych rozgrywek do których zdecydowanie należy League One mozna oglądać na żywo w tv i online. Plymouth - Peterborough to jedno z najbardziej Istotnych dzisiejszych wydarzeń dla każdego kibica popularnej dyscypliny sportowe, do której trzeba zaliczyć Piłka nożna.\nWarto też pamiętać o tym, że wszystkie wydarzenia z kategorii League One a także z dyscypliny sportowej Piłka nożna można oglądać na żywo w telewizji na kanałach tv , a także w internecie na kanałach online. Sprawdź więc nie tylko mecz Plymouth - Peterborough, ale także inne wydarzenia należące i rozgrywane w ramach rozgrywek League One. Najbliższy mecz odbędzie się w dniu 23.02.2021 20:00.\nW dniu 23.02.2021 20:00 odbył się mecz między Plymouth i Peterborough. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.\n19:00 League OneGillingham FC - Milton Keynes\n19:00 League OneWigan Athletic - Charlton Athletic\n20:00 League OneSunderland - Swindon\n20:00 League OneLincoln - Fleetwood Town\n20:00 League OneShrewsbury Town - Wimbledon\n20:00 League OneBlackpool - Crewe Alexandra\n20:00 League OneBurton Albion - Bristol Rovers\n20:00 League OneNorthampton - Plymouth\n20:00 League OneAccrington - Ipswich Town\n20:00 League OneOxford City - Peterborough\n20:00 League OneDoncaster Rovers - Portsmouth FC\n20:45 League OneHull City - Rochdale


Przed północą - melodramat\nMELODRAMAT USA 2013 od 12 lat\nEthan Hawke, Julie Delpy, Seamus Davey-Fitzpatrick, Jennifer Prior\nTrzecia odsłona romantycznego tryptyku z Ethanem Hawke'em i Julie Deply. W Grecji para rozmawia o przyszłości swojego związku.\nRichard Linklater wraca do swego błyskotliwego "Przed wschodem słońca": Francuzka i Amerykanin, znajomi z Wiednia po 20 latach znajomości (w tym małżeństwa) na romantycznych wakacjach w Grecji.\nJesse (Ethan Hawke) i Celine (Julie Deply) są dojrzałą parą. Poznali się kilkanaście lat temu w Wiedniu, ale na pierwszą kawę umówili się dopiero po dziesięciu latach. Wtedy wiedzieli już, że chcą spędzić ze sobą resztę życia, pomimo tego, że Jesse miał za sobą nieudane małżeństwo. Teraz tworzą szczęśliwą rodzinę i wychowują wspólnie kilkuletnie bliźniaczki. Wiodą zwyczajne, niepozbawione codziennych trosk życie. Problemy zweryfikowały ich spojrzenie na miłość i zmieniły ich relacje. Podczas ostatniego wieczoru wakacji w Grecji mają szansę zastanowić się nad wspólnym życiem i podjąć ważne decyzje. Ostatnia część filmowej trylogii Richarda Linklatera ("Przed wschodem słońca", "Przed zachodem słońca"), której bohaterami są Amerykanin Jesse i Francuzka Celine. Ethan Hawke ("Stowarzyszenie umarłych poetów", "Dzień próby") i Julie Deply, nominowana za rolę Celine do Złotego Globu, wraz z reżyserem współtworzyli scenariusz. Przez krytyków ostatnia część jest uważana za najlepszą z całego tryptyku.\njako Jesse Wallace\njako Céline Wallace\njako Hank Wallace\njako Ella Wallace\njako Nina Wallace\njako Hotel Clerk\nRichard Linklater scenariusz, reżyseria\nJulie Delpy scenariusz


2 Niedziela Wielkanocna – 11 kwietnia 2021 r.\n1. W Kościele może przebywać tylko 30 osób. Przychodząc do kościoła zajmujemy miejsca w ławce oznaczone obrazkiem. Pozostali przed kościołem. Prosimy o zachowywanie dystansu społecznego, zakrywanie ust i nosa oraz dezynfekcję dłoni. Na stoliku pod chórem znajdują się maseczki gratis, po 2 szt. na osobę.\n2. Przeżywamy Niedzielę Miłosierdzia Bożego. Jako Kościół, napełnieni paschalną radością, mamy teraz tylko jedno zadanie: głosić i uobecniać miłosierdzie Boga, objawione w Jezusie Chrystusie, który cierpiał za grzeszny świat, prawdziwie zmartwychwstał i żywy jest pośród nas. Z przeżywaniem Święta Miłosierdzia Bożego związał Pan Jezus niezwykłe przywileje. Obiecał, że ten kto w tym dniu będzie w stanie łaski uświęcającej i przyjmie komunię świętą dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar. „Pragnę, aby Święto Miłosierdzia Bożego było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz a szczególnie dla grzeszników. W tym dniu otwarte są wszelkie upusty Boże, przez które płyną łaski... wylewam całe morze łask na dusze, które zbliżają się do źródła Miłosierdzia Mojego”. O godz. 15.00 zapraszamy na koronkę do Miłosierdzia Bożego.\n3. Dziś rozpoczyna się 77. Tydzień Miłosierdzia, który jest okazją do wsparcia polskich rodzin przez wspólnoty parafialne modlitwą, miłością i pomocą miłosiernego serca. Tym, którzy wspierają to dzieło z serca dziękujemy.\n4. W przyszłą niedzielę Msze św. są odprawiane o godz. 7.30, 8.30, 9.30, 11.00, 12.30, 13.30 (dla dzieci I komunijnych), 16.30, 18.00.\n5. Liceum Ogólnokształcące Zakonu Pijarów w Krakowie zaprasza na wirtualny dzień otwarty w najbliższą sobotę, tj. 17 kwietnia. Więcej informacji na stronie www.liceum.pijarzy.pl.\n6. Z racji na istniejącą pandemię na okres próbny został zamontowany w naszym kościele ofiaromat, który znajduje się pod chórem. Od dzisiaj istnieje możliwość złożenia ofiary za pomocą karty płatniczej.\n7. Dziękujemy za wszelkie dobro. Dziękujemy bardzo gorąco wszystkim, którzy nas wspierają ofiarami na konto, na tacę, utrzymanie kościoła, Caritas. Niewątpliwie czas jest trudny dla wszystkich nas, dlatego tym większe składamy podziękowania za każde wsparcie materialne.\nNa nadchodzący tydzień życzymy odwagi w wyznawaniu wiary, obfitości darów Bożych, a radość Zmartwychwstania Pańskiego niech przemieni się w gorliwość i pragnienie świętości. Szczęść Boże!


Zabawne obrazki - 2PLN - Katalog Stron\nDla jednych wyraz rozrywki, dla drugich cięta riposta na to, co dzieję się aktualnie w świecie – tak odbierane są memy. Internatowe fotografie, zabawne obrazki oraz prześmieszne nagrania, które pozwalają na to, aby zafundować sobie sporą dawkę śmiechu, czarnego humoru i sarkazmu. Współczesny rozwój sieci sprawił, że memy stały się niczym innym jak wręcz oficjalnym językiem sieci. Uniwersalne, proste w odbiorze i przy tym czytelne – znakomicie nadają się jako forma rozrywki dla każdego, niezależnie od grupy wiekowej, płci czy typu poczucia humoru.\nTytuł: Zabawne obrazki\nhumor, memy, zabawne rysunki, śmieszne obrazki\nZapraszamy wszytskich do odwiedzenia sklepu internetowego ModelMania, w którym możecie Państwo kupić różnego rodzaju artykuły modelarskie. W naszej ofercie mogą Państwoodnaleźć wysokiej klasy sprzęt i renomowan ...\nPrzygodę z numizmatyka można rozpocząć w każdej chwili i przy każdej zasobności portfela. Posiadasz 2 – 5 zł wolnych środków? Możesz zaczynać od monet 2 zł Nordic Gold. Posiadasz 100 zł? Możesz zaczynać od mone ...\nGrupa Taneczna Niepokorni oferuje piękne tancerki oraz tancerzy chippendales. Organizujemy profesjonalne występy taneczne na wieczory panieńskie i wieczory kawalerskie. Gwarantujemy udany wieczór panieński lub ...\nRewelacyjny pomysł na upominki dla rodziny to plakietki od Nuvision. Duża ilość wczasowiczów powracając z wycieczki jak również wczasów chciałaby wziąć ze sobą z miejscowości, które zwiedzali coś co będzie przy ...\nOświetlenie LED, światła LED - moduły LED\nModuły LED są jednymi z najczęściej wykorzystywanymi technologiami oświetlenia LED. Dzięki ich dostępności można jest kupić już za kilkanaście złotych. Połączone w większe elementy, mogą tworzyć niesamowite świ ...\nSklep z najlepszymi grami planszowymi\nCentrum Hobby Anzu. pl to świetne miejsce dla wszystkich osób posiadających pasję. W ofercie naszego sklepu są gry planszowe, modele do sklejania, łamigłówki – drewniane, metalowe, a także wyselekcjonowane zaba ...\nprzepisy kulinarne (5), program do faktur (4), łamigłówki (3), sala weselna (3), tartak (3), zdrowie i uroda (3), depilacja laserowa Lublin (3), pellet olimp (3), pelet lava (3), maszyny pakujące (3), reklama firmy (3), spływy kajakowe (3), moduły led (3), chwilówki (4), pelet olimp (3), tapety (3), portal kulinarny (5), osprzęt do wózków widłowych (3), zaproszenia na ślub (3), hotel (3), lustra magazynowe (3), blog (5), części zamienne (3), portal (8), toczenie CNC (3), Odszkodowanie (4), architekt (3), ubrania robocze (3), odszkodowania komunikacyjne (3), architektura (3), podłogi drewniane (3), naprawa laptopów (3), pellet lava (3), dom i wnętrze (3), przepisy na desery (4), hydraulik (3), regeneracja wtryskiwaczy (3), fotografia biznesowa (3), kredyt (3), chwilówka (3)


ALTAIO OLEJEK KONOPNY CBD 3000 MG 30ML - Produkty prozdrowotne z konopi siewnych | Konopne Źródło Zdrowia\nStart/Olej CBD/Olejki / Krople/ALTAIO OLEJEK KONOPNY CBD 3000 MG 30ML\nilość ALTAIO OLEJEK KONOPNY CBD 3000 MG 30ML\nKategorie: Olej CBD, Olejki / Krople Tagi: altaio, cbd10%, kannabidiol, olejekcbd, pełnespektrum\nOlejek konopny 3000 mg Altaio jest w 100% naturalnym preparatem, wykonanym całkowicie z roślin konopi włóknistych Cannabis sativa L. pochodzących wyłącznie z ekologicznych polskich upraw. Wolny od GMO oraz metali ciężkich, surowiec najwyższej jakości jest następnie ekstrahowany I wielokrotnie badany w niezależnych, akredytowanych laboratoriach na terenie polski. Testowany pod kątem zawartości kannabinoidów ale również czystości mikrobiologicznej oraz ogólnej jakości aby zapewnić pełne bezpieczeństwo oraz zagwarantować powtarzalną jakość każdej kolejnej partii. Nasze olejki otrzymujemy metodą ekstrakcji alkoholowej, dzięki czemu mamy możliwość wydobyć zdecydowanie większą ilość cennych związków aktywnych mających wpływ na wyraźne, prozdrowotne działanie produktu.\n-gwarantowana ilość naturalnych kannabinoidów (3000 mg CBD)\n-w pełni bezpieczny, legalny produkt – zawartość THC < 0.2% -łatwa aplikacja i płynna konsystencja w formie olejku -ciemna butelka z wygodną oraz precyzyjną pipetą -naturalny, intensywny zielono-brązowy kolor -polskie, ekologiczne uprawy -w 100% naturalny – bez GMO, bez konserwantów, bez alergenów -produkt wegański JAK DAWKOWAĆ OLEJEK KONOPNY CBD? Stosując produkty konopne niezmiernie ważne jest , aby dobrać dawkę oraz stężenie, odpowiednie dla naszego organizmu. Ilość ta może się różnić w zależności od masy ciała, kondycji, tolerancji organizmu na przyswajalność kannabinoidów oraz celu, w jakim stosować będziemy CBD. Fitokannabinoidy rozpadają się w ludzkim organizmie po około 6 godzinach przez co zwiększenie częstotliwości użycia produktu do 3 razy na dzień jest wskazane dla osób chcących zwiększyć skuteczność działania produktu. SKŁAD: olej z nasion konopi włóknistych (Cannabis sativa L.) ekstrakt z całych roślin konopi włóknistych (Cannabis sativa L.) ZALECENIA: Zaleca się dopasować dawkę do własnych potrzeb, obserwując reakcję organizmu oraz osiągane rezultaty. Jedna kropla olejku konopnego Altaio CBD 10% zawiera 5mg CBD oraz niewielkie ilości innych kannabinoidów, terpenoidów I flawonoidów. Chronić przed światłem. Przechowywać po za zasięgiem małych dzieci.


Foto - PIM Poznań\nKompleks sportowy na Golęcinie\nKompleks sportowy na Golęcinie zmienia się. Na stadionie głównym trwa wymiana nawierzchni, a obok powstaje nowe boisko piłkarskie wraz z bieżnią lekkoatletyczną. Dzięki poprawie warunków dla zawodników, stadion lekkoatletyczny będzie mógł być gospodarzem imprez sportowych wyższej rangi. Oba zadania wchodzą w skład wielobranżowej modernizacji obiektów kompleksu Golęcin.\nPod koniec lutego rozpoczęła się budowa boiska piłkarskiego wraz z infrastrukturą lekkoatletyczną na niezagospodarowanej działce między ul. Niestachowską a istniejącym, głównym stadionem w Poznaniu. Oprócz boiska do piłki nożnej, zaplanowano tam również czterotorową bieżnię poliuretanową wraz z infrastrukturą do skoku wzwyż, skoku w dal, trójskoku i pchnięcia kulą.\n- Za nami są już prace rozbiórkowe i roboty ziemne. Aktualnie trwa montaż niezbędnych instalacji sanitarnych, elektrycznych i teletechnicznych. Rozpoczęły się także roboty związane z podbudową pod boisko ze sztuczną trawą. Boisko z bieżnią to nowość na mapie golęcińskiego kompleksu sportowego, ale unowocześniamy również istniejący, główny stadion. Obie inwestycje ułatwią organizację zawodów lekkoatletycznych w Poznaniu – mówi Grzegorz Bubula, wiceprezes zarządu spółki Poznańskie Inwestycje Miejskie.\nNowe boisko z bieżnią będzie pełnić funkcję rozgrzewkową dla głównego stadionu lekkoatletycznego, położonego w rejonie ul. Warmińskiej, gdzie od połowy marca trwają prace związane z wymianą nawierzchni. Do tej pory zakończyły się już roboty rozbiórkowe i demontażowe starej nawierzchni, a także ziemne. Aktualnie trwają prace związane z wykonaniem podbudowy asfaltobetonowej.\nGłówny stadion nie tylko zyska nową nawierzchnię. Zakres planowanych prac obejmuje również wykonanie rozbiegu do rzutu oszczepem, dwóch skoczni do skoku wzwyż w zakolu południowym oraz rzutni do rzutu dyskiem/młotem, a także zagospodarowanie terenów zielonych.\nZarówno nowe boisko jak i wymieniana nawierzchnia będą spełniać normy Polskiego Związku Lekkiej Atletyki oraz Międzynarodowego Stowarzyszenia Federacji Lekkoatletycznych.\nMateriały: PIM Poznań\n„ Budowa stadionu w Golęcinie” - www.basenprof.pl/infrastruktura_sportowa/2139/budowa_stadionu_w_golecinie.html\n„Rusza budowa stadionu na Golęcinie” - www.basenprof.pl/infrastruktura_sportowa/2120/rusza_budowa_stadionu_na_golecinie.html\nCzysta woda w basenie - jak ją utrzymać?\nBasen jest doskonałym miejscem do wypoczynku, ale niestety również do rozwoju mikroorganizmów takich jak grzyby lub bakterie, które często są zarazkami chorobotwórczymi groźnymi dla zdrowia kąpiących się [...]


KSW 18 Podsumowanie – FIGHT24.PL – MMA i K-1, UFC\nPo sobotniej gali KSW 18 Unfinshed Sypathy, która odbyła się w hali Orlen Arena w Płocku przyszedł czas na podsumowania. 18 edycja KSW promowana była przez pojedynek Marcina Różalskiego z legendą kickboxingu Francuzem Jerome Le Bannerem. Dodatkowym smaczkiem gali miała być obecność byłej zawodniczki i twarzy kobiecego MMA, a teraz także aktorki – Giny Carano. Ostatni tydzień okazał się niezwykle stresujący zarówno dla organizatorów, zawodników jak i samych fanów polskiego MMA. Nie chodziło oczywiście o nerwowy czas przygotowań i dopinania wszystkiego na ostatni guzik, lecz o nagłe zmiany przeciwników.\nNa początku zmiana dotyczyła rywala Janka Błachowicza, który miał zmierzyć się z Amerykaninem Davidem Branchem. Powodem odwołania tego pojedynku były zawirowania urzędowe po stronie Amerykanina, który stwierdził że nie uda mu się załatwić wszystkich spraw na czas. Organizatorzy KSW musieli więc jak najszybciej znaleźć nowego przeciwnika dla Janka Błachowicza. Nowym rywalem został Amerykanin pochodzenia brazylijskiego Mario Miranda.\nKolejną elektryzującą informacją okazała się wiadomość o tym, że Jerome Le Banner doznał kontuzji nogi co uniemożliwi mu występ na KSW. Maciej Kawulski i Martin Lewandowski musieli bardzo szybko znaleźć zastępstwo za „Geronimo” i wybór padł na Holendra Valentijna Overeema. Valentijn to starszy brat Alistaira Overeema, byłego mistrza K-1 World Grand Prix, Dream i Strikeforce, a obecnie walczącego w największej organizacji MMA na świecie – UFC.\nJakby tego było jeszcze mało, swoje przybycie do Płocka odwołała także Gina Carano. W ostatniej chwili stwierdziła, że wizyta w Polsce koliduje z jej planami dotyczącymi produkcji kolejnego filmu.\nWiele osób mogło być rozczarowanych takim obrotem spraw, a szczególnie nieobecnością Jerome Le Bannera, który za każdym razem pojawiając się w ringu wywołuje ogromne emocje. W sobotę przed południem Federacja KSW poinformowała, że Jerome pojawi się jednak na gali w roli gościa. Była to chyba najbardziej pozytywna informacja od kilku dni.\nNadszedł czas na pierwszą walkę w kategorii lekkiej do 70 kg w której zmierzyli się debiutujący na KSW Anzor Azhiev i Cengiz Dana. Młody czeczeński zawodnik z niewielkim dorobkiem walk zawodowych, za to doświadczony w pojedynkach amatorskich. Jego przeciwnikiem był pochodzący z Niemiec Cengiz Dana, który ma o wiele większe doświadczenie. Od samego początku Azhiev przejął inicjatywę i zaatakował swojego przeciwnika sprowadzając walkę do parteru i kontynuował to w kolejnej rundzie. Należy wspomnieć, że Anzor to bardzo dobry i silny zapaśnik, który potrafił wykorzystać swoje umiejętności do obalania przeciwnika. Pierwsza runda dość wyrównana po obaleniach Anzora i skutecznej defensywie Cengiza w stójce. W drugiej rundzie ponownie doliczono punkty Czeczenowi za skuteczne obalenia oraz dwie akcje z latającym kolanem, które zaskoczyły Niemca. Ostatecznie przez jednogłośną decyzję zwyciężył Anzor Azhiev dając bardzo ładną walką. Można także śmiało powiedzieć, że była to jedna z najlepszych walk tej gali.\nW drugiej walce w kategorii do 120 kg zmierzyli się Kamil Bazelak i Kamil Waluś. O ile Walusia mogliśmy już oglądać poprzednio w dwóch walkach, o tyle Kamil Bazelak okazał się wielką niewiadomą. Walka nie trwała zbyt długo bo zaledwie 1 min 47 sekund. Po stronie Walusia były lepsze warunki fizyczne oraz zasięg. Dobrym pomysłem okazały się mocne low kicki na udo Bazelaka oraz prawy sierpowy, który mimo że nie trafił czysto w cel spowodował zachwianie się Bazelaka. Waluś dokończył dzieło zasypując rywala gradem ciosów. Wydaje się, że Kamil Bazelak musi popracować znacznie nad kondycją oraz szybkością ponieważ wiele z jego ciosów było sygnalizowanych i zbyt wolnych aby mogły zaskoczyć przeciwnika.\nTrzecim pojedynkiem w kategorii do 110 kg była walka Karola Bedorfa z Davidem Olivą. Karol Bedorf jako jedyny zawodnik wygrał z Amerykaninem psując jednocześnie jego rekord walk na sześć zwycięstw i jedną porażkę. Były spore obawy przed tym czy zawodnik z klubu Top Team Szczecin da radę stawić czoła groźnemu przeciwnikowi, którego bronią są zapasy. Bedorf wspaniale bronił się przed obaleniami a nawet udało mu się dwa razy przewrócić Olivę dzięki czemu miał dogodną okazję do zadawania ciosów oraz próby poddania przez duszenie zza pleców. David Oliva tak naprawdę tylko raz zagroził Polakowi sprowadzając go do parteru i zapinając duszenie gilotynowe w drugiej rundzie.\nW kolejnej walce w kategorii do 73 kg zmierzyli się Maciej Jewtuszko i Dean Amasinger. Po ostatniej porażce Jewtuszki z Arturem Sowińskim przyszedł czas na rehabilitację i pokazanie, że tamta przegrana była po prostu wypadkiem przy pracy. Podczas tego pojedynku „Irokez” pokazał, że trzeba się z nim liczyć. Od początku pierwszej rundy walka toczyła się w stójce i następowała wymiana ciosów, aż do momentu, kiedy Jewtuszko zaatakował przeciwnika kolanami. Niestety dla Maćka była to dobra decyzja tylko w połowie ponieważ kilka ciosów kolanem było zadanych nieprzepisowo co skutkowało odjęciem punktów. W kolejnej akcji Amasinger, który był znacznie cięższy zdołał obalić Jewtuszke, który natychmiast chwycił nogę Anglika do skrętówki. Mimo nieudanej próby poddania, Maciej od razu przeszedł do ataku w którym zasypał ciosami głowę Amasingera co spowodowało przerwanie walki przez sędziego w pierwszej rundzie.\nPiątą walką tego wieczoru było starcie w kategorii 70 kg Artura Sowińskiego z Curtem Warburtonem. Anglik, który walczył w organizacji UFC okazał się zbyt trudnym przeciwnikiem dla Artura Sowińskiego. Pierwsza runda to ładna wymiana ciosów w stójce, aż do czasu kiedy Curt obalił Artura. „Kornik” dość aktywnie walczył z pleców starając się nawet dojść do dźwigni na łokieć oraz kimury. Druga runda to kolejne obalenie Warburtona i obrona Sowińskiego. Po podniesieniu walki do stójki Artur popełnił błąd próbując wejść w nogi przeciwnika. Wykorzystał to dobry w zapasach Anglik i założył Polakowi duszenie trójkątne rękoma co ostatecznie zakończyło walkę.\nPo pięciu pojedynkach przyszedł czas na pierwszą walkę wieczoru w kategorii 93 kg w której zmierzyli się Jan Błachowicz i Mario Miranda. Pierwsze dwie rundy należały zdecydowanie do Janka Błachowicza, który co chwilę zadawał ciosy rękoma oraz bardzo mocne kopnięcia na korpus. Miranda nie był dłużny i serwował silne kopnięcia na udo Polaka. Po pierwszej walce z Sokoudjou, którą Janek przegrał przez takie właśnie ciosy na udo przyszła myśl czy aby i tym razem historia się nie powtórzy. W trzeciej rundzie widać było już spore zmęczenie u Błachowicza co wykorzystał Miranda zaznaczając swoją przewagę. W ostatnich sekundach trzeciej rundy Janek ostatnim zapasem sił rzucił się do ataku zadając kilka celnych ciosów. Ostatecznie walka zakończyła się jednomyślną decyzją sędziów na korzyść Janka Błachowicza. Okazuje się, że zmiana przeciwnika na lepszego od Davida Brancha wyszła Jankowi na lepsze.\nGłówną walką wieczoru był pojedynek w kategorii do 115 kg. Polski barbarzyńca Marcin Różalski zmierzył się z Valentijnem Overeemem. Holender w ostatniej chwili zgodził się przylecieć do Polski aby zastąpić kontuzjowanego Jerome Le Bannera. Bardziej doświadczony zawodnik poddał Różalskiego przez klucz na stopę. Overeem od razu przeszedł do ofensywy atakując Różala latającym kolanem, które zachwiało Marcinem. Na plus dla zawodnika z Płocka można zaliczyć próbę poddania rywala przez taktarova. Na twarzy Holendra było widać grymas bólu lecz małe doświadczenie Różalskiego i brak sił na dociągnięcie techniki do końca sprawiło, że to Valentijn przejął inicjatywę i dobrał się do nogi Polaka.\nPodsumowując całość można śmiało powiedzieć, że walki jak i cała gala od strony technicznej stały na wysokim poziomie razem z prawidłowym sędziowaniem (tym razem). Pozytywnym zaskoczeniem na pewno był pojedynek Anzora Azhieva natomiast najsłabiej wypadł Kamil Bazelak, który musi jeszcze sporo popracować nad sobą. Mimo kontuzji Jerome Le Bannera będziemy mogli spodziewać się jego występu ponieważ podpisał on kontrakt z KSW na dwie walki. Sam także wyraził ogromną chęć walki z Marcinem Różalskim.\nKSW zapowiedziało także, że od następnej gali postanawia organizować i promować walki kobiet. Z całą pewnością jest to kolejny krok w stronę promocji tego sportu także wśród płci pięknej. Jak wiemy MMA kobiet na świecie, a szczególnie w USA staje się co raz bardziej popularne dzięki takim zawodniczkom jak chociażby Gina Carano, Miesha Tate, Ronda Rousey czy Megumi Fujii. Polskie zawodniczki, które podpisały już kontrakty na walki to: Marta Chojnoska, Paulina Suska, Paulina Bońkowska oraz Paulina Raszewska. Walki pań odbywać się będą w limicie wagowym do -55kg. Czy i w kraju nad Wisłą walki kobiet w formule MMA znajdą takie uznanie? Tego dowiemy się przy okazji następnej gali KSW oraz kolejnych jej edycjach.\nTags: Alistair Overeem, Anzor Azhiev, Artur Sowiński, Cengiz Dana, Curt Warburton, David Branch, David Oliva, Dean Amasinger, fight24.pl, Gina Carano, Jan Błachowicz, Jerome Le Banner, Kamil Bazelak, Kamil Waluś, Karol Bedorf, KSW, KSW 18, KSW 18 Unfinshed Sypathy, KSW 19, Maciej Jewtuszko, Maciej Kawulski, Marcin Różalski, Mario Miranda, Marta Chojnoska, Martin Lewandowski, mma, MMA INFO, MMA News, Paulina Bońkowska, Paulina Raszewska, Paulina Suska, Valentijn Overeem\n8 thoughts on “KSW 18 Podsumowanie”\nmartin(Cytuj)">niedziela, 26 lutego, 2012 o 15:13 martin(Cytuj)\n„Bazelaka oraz silny prawy sierpowy, który trafił w cel przewracając go.”\nSzanowny panie redaktorze – prosze pokazać mi w którym momencie ten mityczny prawy sierpowy dosiegnął głowy Bazelaka 😆\nTu cała „walka” na końcu jest replay, prosze mi pokazać moment tego knockdownu (po ciosie) bo ja tam widzę Bazelaka, który potyka się i pada bez ciosu.\nYoshi(Cytuj)">niedziela, 26 lutego, 2012 o 15:26 Yoshi(Cytuj)\nZgadza się cios nie doszedł do głowy tylko otarł się o ręce Bazelaka. Z kolei Bazelak w momencie otrzymania ciosu źle stał na nogach co spowodowało, że po ciosie zachwiało nim i się przewrócił. Nie widzę tam żadnego pośliźnięcia się czy potknięcia. Tak ja to widzę\nRobsonnW(Cytuj)">niedziela, 26 lutego, 2012 o 16:41 RobsonnW(Cytuj)\nBlachowicz z taka kondycja nigdy nie zaistnieje w poważnych federacjach, ledwo oddychał w 3 rundzie… Rozalski powinien walczyć jedynie w K-1 po co się pchnąć do mma całkowicie bez umiejętności parterowych??? Liczę na wiecej w wykonaniu Bedorfa\niro(Cytuj)">niedziela, 26 lutego, 2012 o 21:02 iro(Cytuj)\nMnie ta gala bardzo się podobała. Błachowicz wcale tak źle nie wyglądał w porównaniu z poprzednią galą, 2 runda była gorsza ale dawał radę. Różalowi nie mogę mieć nic za złe poza brakiem doświadczenia coś tam próbował w parterze zabrakło rutyny. Jak na świerzaka w tym sporcie imponuje mi trochę, że nie boi się działać w parterze.\nSnayper69(Cytuj)">niedziela, 26 lutego, 2012 o 22:48 Snayper69(Cytuj)\nUnfinished Parody.wiecej nie zmarnuje czasu na taki żal.pl\ndarios7(Cytuj)">czwartek, 1 marca, 2012 o 16:15 darios7(Cytuj)\nRobsonnW: Blachowicz z taka kondycja nigdy nie zaistnieje w poważnych federacjach, ledwo oddychał w 3 rundzie\nNigdy nie zaistnieje, bo nikt go nie chce do poważnej federacji. Zresztą „gwiazdom” KSW dobrze jest w tym polskim grajdole i nikt zdrowo myślący o pieniążkach nie pójdzie w świat z KSW – myślę w tym momencie o Khalidovie. Gdzie za walki z kelnerami i emerytami tak dobrze mu zapłacą jak w KSW? Idąc w świat trzeba by walczyć z młodymi wilkami (nowym, silnym, kompletnym pokoleniem zawodników MMA) za dużo niższe pieniądze. Nie mam wątpliwości – nikt z nich nie pójdzie w świat.\npanamka(Cytuj)">czwartek, 1 marca, 2012 o 20:14 panamka(Cytuj)\nzal.pl widac na co marnujesz czas, na gierki pokaz sam cos a nie za lapssiarskim zal.pl\nLedue20(Cytuj)">piątek, 23 sierpnia, 2013 o 11:20 Ledue20(Cytuj)\nRobicie aferę z tego powodu. Po prostu tak wyszło.\n„Nie chodziło oczywiście o nerwowy czas przygotowań i dopinania wszystkiego na ostatni guzik, lecz o nagłe zmiany przeciwników.”\nNie było to umyślne. Swoją drogą nie mogę się doczekać kolejnego KSW. Pozdro


Błonnik pokarmowy - jego rola w naszej diecie. | Badania-Medyczne.pl\nStrona główna » Badania laboratoryjne krwi » Wybrane diety » Błonnik pokarmowy – jego rola w naszej diecie.\n26 marca 2017 Wyświetleń: 2720 Wybrane diety\nBłonnik pokarmowy – jaka jest jego rola w naszej diecie\nBłonnik jest włóknem pokarmowym, jest to grupa substancji roślinnego pochodzenia, która nie jest trawiona ani wchłaniana przez organizm człowieka. Jest jednak niezwykle ważnym elementem zdrowej i prawidłowo zbilansowanej diety. Błonnik spożywany w zalecanych ilościach daje wiele korzyści dla naszego zdrowia, należy jednak pamiętać, że jego nadmiar może przynieść odwrotny skutek. Światowa Organizacja Zdrowia WHO zaleca spożywanie około 30g błonnika dziennie.\nLigniny – są to substancje występujące w otrębach, w ziarnach zbóż, z „zdrewniałych” warzywach. Przeciwdziałają zaparciom, zmniejszają ryzyko tworzenia się kamieni żółciowych czy nowotworów odbytu.\nSkładnikami towarzyszącymi błonnikowi zwykle są m.in.: kwas fitynowy, krzemiany, sterole roślinne, białka, glukozydy.