[WARHAMMER 2ed.] Mróz, głód, lament i zgrzytanie zębów II - lastinn\n[WARHAMMER 2ed.] Mróz, głód, lament i zgrzytanie zębów II\n« [Miałczenie] Tam gdzie wzrok nie sięga | [Komentarze] Mróz, głód, lament i zgrzytanie zębów II »\n15-01-2016, 21:20 #1\nDoskonały łowca, lecz z powodu niskiego wzrostu i młodzieńczego wyrazu twarzy zazwyczaj traktowany jak dziecko. Przed straszną zimą był mieszkańcem szałasu w lesie, gdzie całkiem sprawnie zajmował się łowiectwem. W czasie zimy mieszkał w rodzinie leśnika, który go przygarnął.\nPomimo protestów, wyruszył na niebezpieczna wyprawę w nieznane. Od początku dał się poznać innym na swoich umiejętnościach, a z racji bardzo trafnie miotanych pocisków został nawet mianowany demonem - choć niesłusznie. Poza umiejętnościami strzeleckimi miał dobre podejście do dzieci i młodzieży, bardzo szybko wchodził z nimi w kontakt przez co grupa miała dobre i pewne informacje. Podobnie było z dorosłymi którzy widzieli w nim młodzieńca który szuka własnej drogi i któremu należy pomóc.\nMarwald wyruszył w podróż pełen nadzieji i przekonany o swojej wyższości i misji jaką ma do spełnienia. Bardzo przejmował się losem innych, nawet mutantów. Niestety, mało było ludzi którzy podzielali jego zdanie i zabijali każdego z jakąkolwiek oznaką mutacji. Marwald postanowił coś z tym zrobić, wiedział że nie jest sam, że jako wybraniec ma za swoimi plecami samego boga który pomoże mu gdy ten będzie czynił dobrze. Początki były bardzo trudne, lecz późniejsze wydarzenia, napotkane osoby i znalezione przedmioty utwierdziłi go w jego przekonaniu. Śmieciarz jest osobą dzięki której możliwym staje się ocalenie wsi od niecybnej śmierci - i tym razem nie jest to tylko jego wybujała wyobraźnia.\nMax pomimo udziału w tak ważnym przedsięwzięciu i odpowiedzialności jaka leżała na jego barkach starał sie pozostawać w cieniu, co zresztą mu sie udało. Wszelakie petraktacje pozostawiał reszcie druzyny. Nie oznacza to jednak że biernie przyglądał się wydarzeniom, wszakże jest doświadczonym łowcą który dobrze wykorzystawał swoje umiejętności. Jednakże przyparty do muru i zdany tylko na siebie poradził sobie znakomicie, nie dość że uszedł z życiem to jeszcze pozyskał ważną informację dzięki której drużyna dowiedziała się o prawdziwym zagrożeniu dla ich wsi i osobie która mogłaby im pomóc. Bez niej wędrowcy mogłiby wrócić do rodzinnej wsi nieświadomi zagrożenia, które ujawniłoby się gdy byłoby już za późno.\nKonrad podobnie jak i Max raczej nie wychylał się zbytnio, lecz gdy była taka potrzeba, działał równie zdecydowanie co reszta. Napewno nigdy nie można było odmówić mu odwagi, na przykład gdy w pojedynkę walczył z trzema wilkami. A przecież wyjście było proste, mógł zostawić beznogiego Thorstena - to na nim skupiłyby się wilki a Konrad mógłby bez wysiłku uratować swoją skórę. Podobnie gdy wraz z Waighstillem wyruszył na poszukiwanie spłoszonego konia. Jego znalezienie nie było kwestią czasu, zwierze mogłoby uciec bardzo daleko lub zostać pożartym przez wilki. Pomimo tego Konrad podjął trud podczas gdy reszta leczyła swoje rany i odpoczywała, pierwszy raz od kilku dni pod dachem.\nWaightstill starał się byc jak najbardziej przydatny grupie ochotników. Za cel obrał sobie opiekę nad Felixem, czuł się za neigo odpowiedzialny. Dzięki tego sam zainteresowany miał obstawę, nie musiał bać się o własne bezpieczeństwo, tylko wykonywać swoją robotę, zbierać informacje. Jego siła pozwałała mu na marsz z większym obciążeniem, dzięki czemu mogli wziąc więcej sprzętu. Jego postura, podparta spokojnymi słowami gasiła zapał potencjalnych agresorów. Jego spokojny charakter pomógł w nawiązaniu kontaktu z mutantami z Hartwarm, który jest bardzo ważny z uwagi na bliskie sąsiedztwo wsi. Niektórzy słyszac historie z wyprawy mogą powiedziec że przyczynił się do agresji tamtejszego kapłana, lecz cóż to za kapłan który reaguje w taki sposób na słowa, które może dosadne i bezpośrednie, lecz jednak niezbyt przesadzone? Tak, Waightstill z pewnością mógłby postapić inaczej, lecz wtedy ochotnicy nie poznaliby prawdziwej natury kapłana, co mogłoby być opłakane w skutkach.\nOstatnio edytowane przez Dekline : 15-01-2016 o 21:35.\n15-01-2016, 21:40 #2\nOczekiwanie na wyruszenie w góry\nFelix z lasu - łowca, zawsze skory do pomocy, miły i prostoliniowy. Bardzo przywiązany do swoich przybranych rodziców. Podczas wyprawy napotkał wiele trudności i niesprawiedliwości tego świata, jednakże nie zmieniło to jego dobrego serca. Trzydzieści dni, podczas których siedział w swojej chacie uczył się uczył się nowych rzeczy i przygotowywał do wyprawy, nie zapominając o przybranych rodzicach.\nFelix wkraczał do wsi z niepewnością, widział jak postrzegają go mieszkańcy Armutsiedlunga; jako demona i siłę nieczystą której należy się bać. Dlatego też gdy karawana zbliżała się do wsi Felix trzymał się na uboczu. Co prawda starszyzna wioski wiedziała o jego przybyciu ale z dystansem podchodziła do historii jakie słyszała. Jedynie Jonas zachował zimną krew i zaczepił Felixa jeszcze zanim zebrała się cała wieś:\n- Młody, przepraszam za to co teraz powiem, ale to dla Twojego dobra. Tu już pomogłeś, zrobiłeś dla nas bardzo dużo, ale teraz idź do rodziców, pewno Ciebie czekają, nie będę wstanie pomóc ci jak ludzie dowiedzą się o Twoim przybyciu. Wiem o Twojej sprawie, jakoś to odkręcimy, póki co siedz w chacie i nie wychylał się zbytnio.\nPrawie całą drogę powrotną do rodzinnej wioski z Felixa zadręczały myśli o tym jak ludzie zareagują na jego widok, zwłaszcza, że wiedział, że jest całe szczęście, że nie mutantem, ale jakimś halfingiem… Dlatego na widok Jonasa mało mu nogi się nie załamały. Po krótkim oddechu ulgi na wieść o tym, że Dieter i Bianka żyją i że ma poparcie władz wioski zapytał się:\n- Dziękuję za ostrzeżenie! Zanim z niego skorzystam możesz mi powiedzieć jak oni moi rodzice przeżyli całą tą historię?\n- Hm… szczerze, to nie znam szczegółów. Jakoś sobie poradzili, jak każdy zresztą, Bianka podobno zachorowała. Wiesz Dieter też młody nie jest, a drwa do ognia trzeba było przynieść - podobno złapała jakieś choróbstwo i ją rozłożyło. Nikt się tym nie przejmował, były ważniejsze rzeczy\nZa namową Jonasa, łowca udał się do Dietera i Blanki, szedł bokiem, mijając chaty i ich mieszkańców. Nie było to trudne gdyż większość powoli zaczęła wychodzi z domów i zmierzać w kierunku placu.\nDom był taki jakim go zostawił wyruszając w podróż. Na szczęście dojście do drzwi było odśnieżone a z komina unosił się dymek - znak że ktoś w środku jest. Drzwi otworzyły się skrzypiac niemiłosiernie, zanim jeszcze Felix się do nich zbliżył. Jego oczom ukazała się licho wyglądajaca postać, która okazała się być nikim innym jak przybranym ojcem łowcy - Dieterem. Mężczyzna nie wygladał za dobrze, nawet pomimo grubego zimowego płaszcza widać było iż jest wychudzony. Ubranie wisiało na nim jak na badylu, policzki miał zapadnienięte a oczy jakby nieobecne. Gdy tylko Dieter zobaczył swojego przybranego syna natychmiast ruszył w jego kierunku obejmując go bardzo słabym uściskiem, a jego oczy zeszkliły się i widać było w nich szczęście. Dieter nie powiedział ni słowa, może nie miał siły a może był zbyt zaskoczony tym spotkaniem. Niestety, z chaty za Dieterem nie wyszła Bianka…\nGdy tylko Dieter wyszedł z chaty Felix podbiegł do niego i serdecznie uściskał i w końcu powiedział:\n- Witaj ponownie DIetererze! Jak żyjecie? Jonas powiedział, że Bianka zachorowała...\n- Jakoś... - odpowiedział zdawkowo, przez zęby, ledwo otwierając usta, a następnie zaprowadził młodego do kobiety; leżała na łóżku przykryta pierzem który co chwilę unosił się i opadał. Bianka odwróciła głowę w kierunku Felixa i uśmiechnęła się delikatnie. Widać było że ruch sprawiał jej ból. Chciała coś powiedzieć, lecz zanim to uczyniła porządnie kilka razy zakaszlała prawie się przy tym dusząc:\n- Dobrze ci widzieć mój mały, wiedzieliśmy z ojcem że wrócisz.\nFelix smutno się uśmiechnął i powiedział:\n- Przecież nie porzuciłbym tak dobrych ludzi na pastwę losu. Wiedziałem, że niecierpliwie na nas czekacie, niestety Erich zginął i na pomoc jaką zdąbędziemy Armstiedunga. Ano się udało… przybędą tu mieszkańcy wioski Grillcunter i przybyła z nami kapłanka Shallyi z Imperium Victoria. Gdyby Dieter sprowadziłby ją tutaj może by coś pomogła?\n- Kapłanka? Tutaj? - wtrącił się w rozmowę Dieter, całkowicie nie zwracając uwagi na resztę wypowiedzi Felixa, po czym wychodząc z pomieszczenia rzucił na odchodne:\n- O tak, ona nam pomoże..\nPo chwili zniknął za drzwiami, a Felix został sam z Bianką.\n- Wybacz mu dziecko, on dalej myśli że ja z tego wyjdę, ale nie mówię mu wszystkiego, nie chce go smucić. Widzisz, to nie jest zwykła grypa, tu potrzebny byłby cud, nic więcej nie jest w stanie mnie urat… - wypowiedz została przerwana atakiem kaszlu, Bianka w końcu odkrztusiła to co jej zalegało, a na podłodze wylądował sporej wielkości glut obmyty krwią i jakąś żółta wydzieliną - to nie był dobry znak.\nGdy Dieter wybiegł z chaty Felixowi zostało tylko zaopiekować się Bianką i oczekiwać jego przybycie z pomocą. A w tym czasie miał sporo czasu na ponure rozmyślania o spustoszeniach wioski jakie widział z daleka, o rozmowach jakie być może w tej chwili toczyli pozostali uczestnicy wyprawy z mieszkańcami wioski i jej władzami. Z kolei stan zdrowia Bianki budził poważne obawy. To co wikichała starsza staruszka przypominały Felixowi paskudztwa, które widział u mutantów.... Miał nadzieję, że Victoria powie, że temu jakoś zaradzi i że nie jest to mutacja.\nDieter długo nie wracał, lecz gdy w końcu drzwi się otworzyły, w progu stanęła dwójka osób: Dieter i rzeczona Victoria. Bianka nie zmieniła swojego zachowania, lecz Dieter miał wyraźnie lepszy humor. Babulinka przysiadła na łożku chorej, chwilę porozmawiały o tym co Biankę boli i w którym miejscu. W międzyczasie Dieter próbował zadawać pytania dotyczące stanu chorej, lecz Victoria tylko się do niego uśmiechała i palcem nakazywała ciszę. Następnie przyłożyła rękę w okolice klatki piersiowej i zaczęła szemrać coś pod nosem. Łóżko zaczęło delikatnie drżeć aby wytłumić się chwile później. Babulinka odjęła rękę i poprosiła Biankę aby wstała.W tym momencie wtrącił się Dieter, mówiąc ze chora ledwo się rusza. Ta miała jednak inne zdanie o stanie swojego zdrowia; odrzuciła pierzynę i przekładając nogi przez łożko usiadła na jego krawędzi. Ledwo żywa starowinka w sekundę zaminiła się w pełną sił nie tak znów starą kobietę. Jej oczy otworzyły się szerzej a na twarzy dało się zobaczyć uśmiech. Dieterj już chciał przytulić swoją żonę, lecz stało się coś nieoczekiwanego, Bianka ponownie zaczęła kaszleć, nie mogła przestać, zgięła się w pół i zaczęła jakby wymiotować, a z jej ust wyleciało sporo krwi, płynów i glutów jakie widział wcześniej Felix. Wszyscy byli przerażeni, tylko Victoria nie straciła rezonu, ponownie się uśmiechnęła i wytłumaczyła że to normalne, choroba ustąpiła, lecz to co złe potrzebuje jeszcze kilka dni aby opuścić ciało Bianki - należy nie tłumić kaszlu i nie wychodzić na zimno.. Wykorzystując szok w jaki wprawiła domowników, Babulinka udała sie do wyjścia\nGdy uradowany Felix zuważył, że kapłanka zmierza do wyjścia poprosił:\n- Victorio zostań jeszcze trochę!\n- Tak? - babulinka stanęła przy drzwiach jeszcze ich nie otwierając.\n- Jak było po wejściu do wioski. Ludzie dużo się pytali?\n- Nie mówili za dużo. Chyba większość z nich nie uwierzyła że wróciliśmy, albo byli zajęci jedzeniem. W ogóle się im nie dziwie. Tylko starszyzna chciała mniej więcej wiedzieć jak poszło. Jak załatwią sprawę jedzenia to mają zarządzić zebranie, teraz nie ma na to czasu, są ważniejsze sprawy.\nTwarz Felixa pobladła:\nJakie ważniejsze sprawy? Coś się stało? - gwałtownie się zapytał i zaczął się nerwowo wpatrywać w Victorię i Dietera.\n- Wiesz, prawie miesiąc na głodzie i do tego choroby. Opowieści z podróży zeszły na drugi tor. Teraz trzeba pomóc ludziom, jakoś dzwignąć się na nogi.\nFelix smutno spuścił głowę:\n- A zatem dużo ludzi choruje, więc jesteś tam bardzo potrzebna.\n- Tak, dlatego muszę tam czym prędzej pójść. Przepraszam, porozmawiamy kiedy indziej. Dbaj o mamę, wyzdrowieje, tylko potrzebuje czasu.\nFelix wstał podszedł do kapłanki i rzekł:\n- Mi to dziękuję za wszystko! - i uściskał staruszkę, po czym odprowadził ją do drzwi.\nGdy Victoria wyszła Felix zapytał się Dietera:\n- A tak właściwie co się działo w wiosce w czasie, gdy nas nie było?\nVictoria wyszła zamykając za sobą drzwi, a Dieter usiadł przy łóżku Bianki i opowiedział Felixowi tyle ile wiedział. Felix po wydarzeniach tego dnia był tak zmęczony, że mógł się tylko odwdzięczyć tylko zdawkowym opowiedzenie tego co się działo na wyprawie co uczynił z znużonym głosem.\nMarwald, śmieciarz, wybraniec boży, zbawca ludu. Chory psychicznie człowiek przeświadczony o swojej wyższości, jednocześnie dbający o swoich towarzyszy i innych ludzi. Podczas wyprawy napotkał wiele trudności i niesprawiedliwości tego świata, jednakże nie zmieniło to jego dobrego serca.\nTrzydzieści dni, podczas których siedział w swojej chacie, powoli zauważał zmiany. Wiele razy spostrzegł u napotkanych ludzi trzecie oko, znajdowało się ono na czole, pośrodku nad tymi które znajdowały się tam normalnie. Był to dla niego sygnał iż osoba którą napotkał jest ważna w jego życiu, i tak też zresztą było. Śmieciarz konsekwentnie dążył do swojego celu. Nie miał zamiaru rozgłaszać tego przed każdym, ale postanowił zgłębić nauki magiczne, tym samym pobierał je u Pani Victorii, czekając końca zamieci i wyczekując znaków. Od babulinki nauczył się wiele rzeczy, głównie o magii, jej pochodzeniu, rodzajach i tym podobnych – aby móc lepiej walczyć ze złym czarodziejem.\nBardzo ważna była również chociażby podstawowa znajomość języka tajemnego. Ze zdziwieniem spostrzegł iż język ten był dla niego zadziwiająco prosty do opanowania. A może to sam Bóg obdarzył go kolejną łaską? Pod koniec zamieci mógł już bez problemu przeczytać prawie cały notatnik. Czytanie trwało dość długo, i na pewno nie mógłby deklamować pisma w tak płynny sposób jak Victoria, nie mówiąc już o pisaniu czegokolwiek,ale mając dłuższą chwilę potrafiłby odczytać prawie każdy tekst.\nMarwald był tak zapracowany iż nie zauważył jednej ważnej rzeczy, pewnego dnia zajmując się swoją higiena zauważył dziwną krostę na czole. Na początku zlekceważył sprawę, był zbyt zajęty ważnymi sprawami żeby przejmować się jakimś skórnym wykwitem. Śmieciarz był zmęczony nauką, jego wzrok powoli pogarszał się, a widok zdawał się być coraz to bardziej zamglony. Pewnego dnia, po przebudzeniu, zauważył iż jego wzrok powrócił do normy, a uporczywe swędzenie na czole zanikło, a jego miejsce zajął ból, gdyż właśnie wsadził sobie palec do oka...trzeciego oka. Dodatkowe oko, poza tym że było darem od Boga, pozwalało Marwaldowi widzieć więcej aniżeli normalny czlowiek. Niestety, coś za coś, dodatkowy organ zajął część miejsca przeznaczonego na inny. Słuch Marwalda znacznie się pogorszył. Marwald wiedział doskonale, że wraz z darami przychodzą wyrzeczenia, a wraz z zmianą jaką otrzymał na jego barkach pojawił się płaszcz z kapturem, który nie tyle że dodawał kapłańskiego wyglądu, ale gdy zakładał kaptur to ukrywał to za co człowiek mógł pójść prosto na stos. Trzecie oko mogło by się nikomu nie spodobać, a jak to powiada starszyzna im mniej widać, tym mniej świerzbią łapki. Śmieciarz ukrył oko na co dzień za grzywką zdobiącą czoło, ale także miał wspomniany kaptur, w cięższych sytuacjach jak wiatr czy inne czynniki których grzywka mogła by być zdradziecka.\nCzas płynął, a mężczyzna wiele osiągał, lecz także wiele się w nim zmieniło. Nie ganiał już za byle jakimi śmieciami, teraz skupiał się na rzeczach wyjątkowych, które mogły mu posłużyć do celów, jakich nikt innych by ich nie użył. Nie wygłaszał nauk bożych wśród tłumu kilku ludzi, robił to teraz przed całą wsią, czasem darł się tak bardzo, że nie było nie możliwości aby go nie usłyszeć. Dawał nadzieję tym co bali się jutro, bo przecież oni wrócili tak jak obiecali. W dalszym ciągu nie zmieniło się jego niesienie pomocy, bowiem zawsze gdy tylko miał czas biegł pośpiesznie do swego przyjaciela Felixa aby mu pomóc, aby jego przyjaciel mógł się posilić i nie zamarzł. Każdy przecież wiedział, że tamten nie posiadał ręki, a jakiekolwiek wsparcie było dla niego ratunkiem. Marwald po całej tej wyprawie strasznie się za nim stęsknił, teraz chciał to nadrobić, tak samo jak pierwszego dnia gdy przyjechali skrzętnie ukrył trochę jedzenia, które dał właśnie mu. To uczucie, że spełniło się daną obietnice, było to coś więcej niż jakiekolwiek pieniądze, było to coś czego nie da się ot tak otrzymać.\nJednakże dni spędzone na naukach były także dniami prób. Marwald poznawał coraz to głębsze zasoby magicznej wiedzy i oczywiście nie miał zamiaru jej nie sprawdzać.Mężczyzna albo miał talent albo niezwykłe szczęście, które czasem mogło wyglądać jak jakiś pech. Pewnego razu będąc na dworze zauważył świecący się przedmiot, jak nic nie potrafił się opanować. Podszedłszy bliżej zauważył, że jest to kamień, ale nie byle jaki bo krzemień. Uniósł go na wysokości twarzy i się na nim skupił przyglądając, gdy nagle z jego ręki wydobył się niebieski płomień. Śmieciarz wywrócił się ze zdumienia, chowając rękę w śniegu. Okazało się, że nie oparzył się, a owy krzemień postanowił zachować i nikomu o tym nie mówić. Jednakże kamień zniknął wraz z płomieniem. To wzbudziło w nim wiele myśli, jedną z nich była potrzeba zbierania tak bardzo użytecznych przedmiotów.\nTeraz był jeszcze bardziej pewny tego, że został wybrany przez Boga. Od kiedy ludzie pamiętali Marwalda, ten zbierał rzeczy, które nie jeden raz nie miały żadnego znaczenia dla innych. Ważnym dla niego było zrozumienie księgi i amuletu.Rankami, gdy wszyscy jeszcze spali starał się przeczytać to co było napisane w języku tajemnym. Jak się okazało to co dla innych wydawało się być pustą stroną dla niego było kartami z tekstem, do tego wszystkiego z wiedzą, która mogła przynieść wiele kożyści. Teraz gdy rozumiał język tajemny potrafił co nieco rozczytać.Nie były to tylko dziwne znaki, a powoli nabierały sensu. Księga zawierała opisy kolejnych sztuk magicznych, lecz Śmieciarz nie kojarzył aby Victoria coś o nich mówiła, a przecież uczyła Marwalda dość długo o typach zaklęć i rodzajach magii. Po dłuższej, głównie z powodu niskiego poziomu umiejętności, lekturze księgi Śmieciarz doszedł do wniosku że pismo traktuje o mutacjach, i co ważniejsze, o sposobie ich odwracania! Marwald dostał kolejnej motywacji, bo przecież o tym mówił wysłaniec boga, który mu ją powierzył. Człowiek wiele się zastanawiał nad swym przeznaczeniem i swoją wyjątkowością, ale nie był w stanie dojść do wniosku dlaczego widzi to wszystko. Pewnego dnia przyszedł mu pewien pomysł, postanowił ściągnąć amulet i położyć obok siebie, tak aby nie mieć z nim kontaktu i w tedy spojrzeć na księgę. Być może to amulet był kluczem i on właśnie pozwalał widzieć zagadkowe stronice tekstu. Marwald patrząc na księgę widział coraz mniej, a gdy amulet leżał już poza zasięgiem ręki Śmieciarza, litery całkowicie znikły ze stronic księgi. Teraz był pewny jednego nikt już nigdy nie może się dowiedzieć o amulecie i jego właściwościach.\nMarwald zaczynał być człowiekiem skrywających coraz to więcej tajemnic. Brzemię jakie nosił, będąc wybrańcem boga było bardzo wymagające. Ludzie mogli by tego nie zrozumieć, a co gorsza zbezcześcić. Nie miał zamiaru dzielić się informacjami nawet z Victorią, która go uczyła podstaw. Jego głównym celem był rozwój. Czynił to ciągle za pomocą starszuki i czytania księgi, która była czymś bezcennym. Z biegiem czasu opanował sztukę leczenia naturalnego i początkowe informacje z księgi, które to były swego rodzaju także leczeniem, z tym, że takim jakiego nikt do tej pory nie znał.\nMarwald miał wielkie obawy co do korzystania z daru jaki posiadł, obawiał się czy oby na pewno takowe rytuały mogą pomóc. Jednakże był pewny jednego, że w razie potrzeby nie zawaha się. W czasie owych trzydziestu dni wiele się działo, Marwald nie tylko zaczął widywać oczy ale odczuwać magię. Tak jak kiedyś przy kamieniu tak teraz tyle, że z siłą taką jak gdyby było to coś rzeczywistego.\nMax, samotnik, wychowywany przez ludzi, którzy odeszli gdy był on jeszcze młody. Nie stronił od innych mieszkańców wsi, przychodził czasami do wsi, lecz robił to raczej rzadko,gdyż ludzie pół-żartem nazywali go bezuchym z racji jego przyciętych uszu. Pomimo że był członkiem tej małej społeczności, to zawsze czuł się trochę inny niż wszyscy.\nPodczas wyprawy napotkał wiele trudności i niesprawiedliwości tego świata, jednakże nie zmieniło to jego dobrego serca. Trzydzieści dni, podczas których siedział w swojej chacie, powoli zauważał zmiany w jego ciele. Jego skóra straciła swoją naturalną barwę, a na domiar złego dostał dziwnej wysypki – na szczęście nie była ona widoczna. Oprócz dziwnych zmian na skórze odczuł również coś, czego nie potrafił nazwać. Miewał zwidy, kilka razy zdawało mu się,że je posiłek, gdzie w rzeczywistości przykładał do ust łyżkę z zawartością zmarznięta na kość. Po kilku takich akcjach zdał sobie sprawę, że z jego umysłem jest wszystko w porządku, tylko jakimś dziwnym sposobem wysypka na jego dłoniach powodowała zamarzanie różnych przedmiotów. Odkrył, że może decydować, czy dany przedmiot ma zamarznąć, czy nie. Zapewne zwariowałby, gdyby nie to, że podczas drogi powrotnej do wsi mimochodem słuchał opowieści Victorii, która tłumaczyła Marwaldowi zawiłości magii. Max dopasował sobie to, co słyszał, do sytuacji w jakiej się znajdował. Oczywiście nikomu nie powiedział o swojej nowej umiejętności. Wysypka miała również swoje złe strony, ciężej było mu wykonywać wszystkie prace związane z precyzją.\nTej nocy Max się obudził pod wpływem przerażającego snu. Nic z niego nie pamiętał, prócz strachu. Koszmarnego strachu. Strachu, jakiego do tej pory nie przeżył.Przez dłuższą chwilę siedział, usiłując sobie przypomnieć, za wszelką cenę, choćby mały fragment tego snu.\nPołożył się, po czym zamknął oczy, próbując ponownie zasnąć. Ponownie jego usiłowania zakończyły się niepowodzeniem. Pod zamkniętymi powiekami stale widział sceny z wyprawy. Oraz tych, którzy zostali na szlaku, którzy oddali swe życie po to, by ocalić życie mieszkańcom wioski. A on? Czy lepiej by było, gdyby zginął, jak tamci? Zanim spadła na niego klątwa nieznanego mu czarnoksiężnika? Zanim został przeklętym mutantem? Może lepiej by zrobił, gdyby pchnął się sztyletem i oszczędził sobie tego, co go miało niedługo czekać? Coraz większe zmiany, coraz gorsze zmiany? Pierwsze podejrzliwe spojrzenia? Pierwszy rzucony kamień? A potem co? Wygnanie, czy stos? Co jednak da mu śmierć? Nic. Ulgę od cierpień najwyżej, ale pewne rachunki pozostaną niewyrównane.\nNatomiast idea wyrównania wspomnianych rachunków zdecydowanie przypadła Maxowi do gustu. Gdyby tak udało się dopaść tamtego maga... Max z przyjemnością podałby mu rękę... a następnie tylko by czekał, aż tamten powoli zamieni się w lodowy posąg. A potem złapałby wielki młot i walnął prosto w łeb lodowej statuy. A potem jeszcze kilka razy, by został na koniec tylko lodowy pył. Zemsta, ponoć, była słodka. Jednak by się o tym przekonać, musiał żyć.I znaleźć kilka osób, które by się z nim wybrały na polowanie na czarnoksiężnika. Mrozu co prawda się nie bał, ale magowi mogły towarzyszyć różne paskudne stwory.Wtedy z pewnością zdałaby się pomoc.\nNie mógł dłużej siedzieć w samotności, z dala od ludzi. Musiał się dowiedzieć, co planują inni. A potem przygotować się do wyprawy.\nKonrad od zawsze był samotnikiem. Sam był sobie panem odpowiedzialnym tylko za siebie. Utrzymywał się głównie z polowań, jego łuk był dla niego najlepszym przyjacielem. Jeśli ktoś miałby opisać Konrada jednym słowem to byłoby to słowo: „Łowca”. Pomimo iż mieszkał na uboczu to nie był aspołeczny, nierzadko pomagał innym, nawet w obliczu zagrożenia jego własnej osoby. Podczas wyprawy napotkał wiele trudności i niesprawiedliwości tego świata, jednakże nie zmieniło to jego dobrego serca. Trzydzieści dni, podczas których siedział w swojej chacie, powoli zauważał zmiany w jego ciele. Zmarniał, lecz wewnątrz siebie czuł się dobrze. Bardzo często, wyglądając z chaty zauważał szczegóły których wcześniej nie zdołał dostrzec. Raz zdarzyło mu się nawet uchylić się przed spadającą z drzewa czapą śniegu, nic dziwnego gdyby nie fakt że drzewo stało dobre kilkadziesiąt metrów od Konrada. Szybko udało mu się oswoić ze swoimi nowymi zdolnościami. Jednakże jak na razie nie było mu dane z ich skorzystać, gdyż po wyjściu z chaty nie miał na tyle siły aby przezwyciężyć okropną zamieć.\nKonrad po przybyciu i rozdzieleniu żywności poszedł zobaczyć czy jego stara chata nadal stoi czy może została rozebrana na potrzeby wioski, o dziwo miała się dobrze więc zaraz zaczął ją przygotowywać bo wiedział, że przez najbliższe trzydzieści dni raczej nie zobaczy nikogo z mieszkańców bo nikt nie będzie chodził bez potrzeby podczas zamieci. Miał zamiar odpocząć do tego przemyśleć dokładnie wszystkie wydarzenia. Nie da się ukryć, że to co spotkali po powrocie było czymś pomiędzy jego czarnych wizji. Czuł niepokój na samą myśl, że za trzydzieści dni będą wyruszać dalej w nieznane. Dziwne, że ludzie jak są w potrzebie nie pamiętają już o tym, że chcieli spalić ich żywcem …\nPrzed nadejściem zamieci miał kilka dni na zniesienie do chaty odpowiedniej ilości drewna jak i jedzenia, przygotowania wszystkiego tak aby nie trzeba było wychodzić w zamieć co nie jest ani przyjemne ani bezpieczne. Myślał też co miałby robić przez około miesiąc czasu, przecież nie może bezczynnie siedzieć i nic nie robić bo to tylko szkoda czasu którego nie lubił marnować. Przeglądając dostępny ekwipunek stwierdził, że tego czego może im braknąć to strzały. Mieli łuki ale co im po nich skoro zabraknie im strzał. Jako łowca umiał zrobić dobry promień strzały, umiał je nawet naprawić jakby taka się lekko uszkodziła, ale wykucie grota od podstaw to już coś czego nigdy nie zrobił ale też nie wyglądało jakoś poważnie trudno.\nPo wszystkich przygotowaniach nadeszły pierwsze dni śnieżycy, dni długie które spędzało się milej w starej chacie którą około miesiąca temu zostawił wyruszając, chacie którą przygotował na najbliższy miesiąc jak i miesięczny okres intensywnej nauki.\nOd pierwszego dnia zaczął żmudne ćwiczenia co do kucia grotów do strzał, same promienie wiedział jak zrobić i co od nich wymagać więc kwestia tylko czasu na struganie, lotki nie raz naprawiał w swoich strzałach więc tu problemem były tylko pióra. Prawdziwym problemem okazało się odpowiednie kucie i hartowanie grotów bo te albo nie chciały się formować albo były na tyle kruche że po jednym testowym strzale się łamały.\nPo kilku pierwszych dniach wykuwania nieudanych grotów Konrad zajął się bardziej relaksującym zajęciem jakim było struganie promieni dla strzał, czynność prosta ale czasochłonna, stwierdził, że lepiej przygotować sobie najpierw to co prostsze aby mieć więcej czasu na zajęcia wymagające uczenia się. I tak oto kilka dni to była błoga cisza i spokój lecz następne od poranka do południa to tylko kucie dochodzące z chaty łowcy przerywane soczystym przekleństwem kiedy to coś się nie udało albo kiedy łowca się przypalił lub stuknął młotkiem nie tam gdzie trzeba.\nW pewnym momencie Konrad zaczął dostrzegać bardzo niepokojące objawy marnienia, czuł się dobrze lecz jego ciało jakby było przez coś opróżniane. Na początku myślał, że to z przemęczenia i wypacania sporej ilości płynów w gorącym od paleniska do rozgrzewania grotów domu. Zaczął się przejmować kiedy pomimo zwiększenia już i tak sporych porcji jedzenia nie spostrzegł wcale zatrzymania procesu zmian jego organizmu. Do codzienności dnia dorzucił nawet poranne i wieczorne ćwiczenia czy to kondycyjne czy to siłowe lecz i to nie przyniosło żadnych efektów, w głowie zaczęło pojawiać się tylko jedno słowo… MUTACJA…\nNa samą myśl o tym robiło mu się niedobrze, czyżby nawet i ich wioska nie ustrzegła się zgubnego wpływu… a co jeśli tylko on odczuwa takie efekty? Czy czeka go śmierć z rąk kamratów z którymi już trochę przeszedł? A może to wpływ ich spotkań z mutantami… praca od tej pory nie szła już z takim wigorem jak na początku, Konrad popadał w zadumy w których rozmyślał co teraz z nim, ewentualnie z nimi będzie jeśli dotyka to nie tylko jego.\nWraz z niszczycielskimi postępami „choroby” zaczął dostrzegać jakby jej plusy… choć na samą myśl stwierdzenia „plusy mutacji” robiło mu się niedobrze i czuł niepokój.Na pewno stał się dużo bardziej zręczniejszy co spostrzegł podczas prac nad strzałami które wymagały skupienia i zręczności chociażby zakładanie lotek i przytwierdzanie grotu. Nie mógł też nie zauważyć, że jego umiejętności strzeleckie wzrosły, niby walki które odbyli mógłby uznać za jakieś tam ćwiczenia, jak i również samo testowanie wykutych grotów ale to i tak za mało jak na tak wielkie postępy.\nJego wzrok też jakby się poprawił, w ciągu dnia potrafił dostrzec naprawdę odległe obiekty a i celowanie na dalekie dystanse wydawało się jakieś takie proste. Wcześniej nie zauważalne rzeczy nagle były dla niego takie oczywiste.Ilekroć przyglądał się sobie przed snem stwierdzał, że wyglądał jak jakiś strasznie chory i głodujący człowiek mimo, że czuł się bardzo dobrze i jakoś tego nie odczuwał, no może po za tym, że zimno dawało się bardziej we znaki jak i szybciej niż zwykle się męczył.\nKolejne dni mijały na dość znanym schemacie, poranne ćwiczenia, najpierw nauka wykuwania grotów a później już ich kucie i powolne składanie strzał, odpoczynek i znów ćwiczenia wieczorne i sen.Każdego ranka zaznaczał nożem na ścianie upływające dni, tylko w ten sposób siedząc większą część w chacie mógł mieć jakiekolwiek rozeznanie ile dni minęło. Nieubłaganie zbliżał się koniec śnieżycy, dzień w którym będzie musiał wyjść do innych, dzień w którym zobaczą jak bardzo wyniszczało jego ciało, dzień w którym przecież mogli posądzić go o bycie mutantem i spalić na stosie albo po prostu zabić.\nBył zarazem ciekaw jak i bał się tego co z innymi, czy też dotknęły ich jakieś zmiany? Łowca nie był głupi, na tą okoliczność miał zamiar wyjść dobrze opatulony ubraniem i nie ściągać go póki nie będzie to konieczne, czapa i szalik dawały na tyle ochronę że ciężko po za oczami było co dostrzec a i jeszcze dochodził kaptur grubej kurty. Miał nadzieje, że najpierw wybada innych zanim pokaże co się z nim stało.Patrząc na ilość nacięć na ścianie dzień ten zbliżał się i to szybciej niż wydawało by się sądzić …\nWaightstill od zawsze był „tym większym” i „tym silniejszym”. Pomimo tego, że wykonywał zawód nie wymagający od niego wielkiej siły, to i tak wyrósł na sporego chłopa, który jednak przejmował się losem innych. Podczas wyprawy napotkał wiele trudności i niesprawiedliwości tego świata, jednakże nie zmieniło to jego dobrego serca. Przepadła za to gdzieś towarzysząca mu niemal zawsze pogoda ducha.\nPodczas podróży trzymał się w ryzach, jednak w miarę zbliżania się do Amundsiedlunga jego niepokój rósł. Po przybyciu na miejsce zrazu ogarnęło go przerażenie - ujrzał obraz zgoła odmienny od tego, który pamiętał, gdy odjeżdżali. Zaraz, popędzany złym przeczuciem, co tchu popędził do chaty Ingwara i nawet nie zwalniając wpadł w biegu do środka - jak taran albo wichura wywalając drzwi z zawiasów. Zaskoczeni domownicy zerwali się na nogi. Waightstill, widząc wszystkich w zdrowiu, nie czekając nawet, aż minie ich osłupienie, z radości rzucił się dusić wszystkich na powitanie.\nKilka pierwszych dni upłynęło jakby w atmosferze święta, a Waightstill nie szczędził języka, by opowiedzieć, co widział i co przydarzyło się ich wyprawie.\nNiestety, kolejne dni nie były już tak radosne dla Waightstilla. Powoli zauważał zmiany zachodzące w jego ciele. Pomimo, że nie jadł zbyt wiele, zdecydowanie przybrał na wadze, jego mięśnie stały się twardsze, a ciało tęższe. Siekiera za pomocą której rąbał drewno na opał zdawała się być jakby mniejsza. Waightstill miał trudność w operowaniu nią, jej trzonek był po prostu za mały i nieporęczny! Waightstill, z natury spokojny, coraz częściej ulegał irytacji: pewnego razu przy pracy wkurzył się na własną bezradność i uderzył pięścią w drzewo. Pień o szerokości zbliżonej do uda przeciętnego mężczyzny poszedł w strzępy, a bartnik nie poczuł nawet większego bólu. Co gorsza, jego skóra zaczęła bardziej przypominać powierzchowność smoka niż człowieka. Waightstill wiedział, że to skutek bliskiego spotkania z Lotharem. Wiedział, że zamienia się w potwora. - Wiedziałem! Wiedziałem, że tak będzie! - wyrzucał sobie swoją niewyparzoną gębę, przez którą dostał tęgie lanie. A teraz jeszcze to. No, dobrze chociaż, że zdążyli z Frydą zajrzeć do alkowy, bo teraz wiadomo.\nTargany przygnębieniem, znalazł ukojenie w postanowieniu, że - nim chaos ogarnie jego duszę i przyjdzie mu sczeznąć - ubije tego przeklętego czarnoksiężnika, sprawcę tych wszystkich katastrof. Ten cel skutecznie nie pozwalał popaść mu w rozpacz. Na co dzień jednak obawiał się, co będzie, gdy ujrzą go inni. Czy kompani poznają w nim dawnego Waightstilla? A może zmiany wcale nie są nieodwracalne? Zdecydował się zwrócić po poradę do Victorii.\nVictoria zamieszkiwała jedną z wolnych chat, domownicy nie mieszkali w niej już jakiś czas i przynajmniej jedno było pewne - nie umarli, ani nie zostali w niej zabici. Ta świadomość pozwalała na względnie spokojną egzystencje babulki we wsi. Victoria otworzyła drzwi i zaprosiła Bartnika do środka. Nie wyczuła zmian w Waightstillu, a może po prostu udawała że nie zauważyła?\nWaightstill z ulgą wszedł do chaty, którą zajmowała Victoria, po czym badawczo jej się przyjrzał. Nie dostrzegł jednak żadnej reakcji, która by świadczyła o tym, że Victoria zauważyła zmiany, jakie zaszły w Waightstillu. - Niepodobna! - pomyślał, tym bardziej, że w międzyczasie stał się przecież jak niedźwiedź albo nawet i tur. Wyraźnie przewyższał babkę. Wszedł w głąb izby - chciał usiąść, lecz nagle przestraszył się, że pogruchocze meble - i poniechawszy zamiaru stanął nieopodal paleniska.\n- Droga Victorio... - odchrząknął - ...droga Victorio, otóż zdaje mi się, żem i ja padł ofiarą chaosu - Waightstill był zdecydowany szczerze porozmawiać z babką - no i co ja pocznę? Gdzie ja się podzieję? Pewno i zaniedługo Fryda nie będzie mnie chciała! - Padł na kolana przed Victorią, a i tak nad nią górował - Co to będzie? Co wezmę, to za małe - o! - Waightstill sięgnął po pręt stojący przy palenisku i, chcąc zademonstrować swoje nowe możliwości, bez trudu zawiązał na nim supeł - i tak z wszystkim! Czy już na zawsze będę chaośnikiem?\nVictoria nie odzywała się przez chwilę, zatem wyobraźnia bartnika ją wyręczyła i podsunęła oczom Waightstilla jej niechybną reakcję:\n~ ”Babka jak nie zdzieliła go przez łeb, mało kostura nie połamała - Bałwanie! Stary chłop, a będzie mi tu lamentował jak baba! - huknęła, aż Waightstill wzdrygnął się i skurczył, czy aby na pewno ma do czynienia z Victorią, a nie z tą diablicą Roshwitą, co męża zeżarła. Jak nic w kominie już wisi wędzony Felix“ ~\nMoże tego właśnie oczekiwał od starowinki? Niechybnie sam się wstydził tego użalania się nad sobą. Nie wiadomo czy to dobrze, czy może źle, ale Waightstill pomylił się co do reakcji babulinki. Już czekał na cios, ale Victoria zdawała się zupełnie spokojnie przyjmować słowa i zachowanie bartnika.\n- Wstań chłopcze, nie jestem żadnym bóstwem ani życia mi nie zawdzięczasz, żebyś musiał się przede mną płaszczyć. Chodź tu do mnie dziecko, cokolwiek by się działo, nie możesz się załamywać.\nVictoria sięgała Waighstillowi mniej więcej do pasa, więc aby nie wyglądało to dwuznacznie bartnik musiał kucnąć. Babulinka objęła go swoimi delikatnymi dłońmi i pogłaskała po głowie, po czym oddaliła się kawałek aby złapać ostrość widzenia.\n- Nikt nie wie co będzie dalej, nikt nie zna przyszłości i nie powie co trzeba zrobić. Najważniejsze to być dobrej myśli i robić wszystko tak jak każe nam serce. Sam przecież pamiętasz co mówił nam Nicholas? Zresztą nie tylko on; ważne to co masz w sercu a nie to jak wyglądasz. Jeśli Fryda naprawdę cie kocha to zrozumie. Fakt, wyglądasz inaczej, ale pomysł o tych nieszczęśnikach, co chaos wypaczył ich wygląd jeszcze bardziej. Niektóry z nich są odpychający, odrażający nawet, wydzielają okropny odór. Nie mówiąc już o tych co i umysły mają spaczone. Także drogi Waightstillu, nie rozpaczaj, mogło być gorzej. Teraz zastanów się co robić dalej, jak przystosować się do życia i jak ….wykorzystać to co dostałeś od losu; bo nie powiesz mi że Twoja siła jest tak do końca zła. A ja postaram się osiągnąć swój cel i znaleźć lekarstwo. Niech każdy z nas zrobi to co potrafi i nie przejmuje się rzeczami na które nie ma wpływu, dobrze?\nWaightstill, pokrzepiony słowami Victorii, zwłaszcza tymi o szukaniu lekarstwa dla niego, wrócił do siebie tj. do pierwszej wolnej chaty, która nie była już potrzebna poprzednim lokatorom, a położonej po sąsiedzku nieopodal siedziby Ingwara - naturalnie zrobiło im się ciasno W istocie - myślał, wychylając beczkę przedniego miodu - w tej chwili mieli większe zmartwienia niż jego mutacja, która - jak słusznie zauważyła babka - mogła być atutem, nie brzemieniem. Pokrzepiając się kolejnymi łykami ingwarowego trunku już widział, jak dokonuje bohaterskich czynów, jednym ciosem powala wraże zastępy...\nJednakże wpierw Waightstill musiał przezwyciężyć trudności związane z używaniem ludzkich narzędzi i broni - poprawić zręczność na tyle, na ile to było możliwe. Dobrze, że w mieście zaopatrzył się w halabardę, którą zaczął nosić jak topór. O strzelaniu z kuszy nie mogło być mowy, nad czym ubolewał, ale za to zaczął ćwiczyć się w rzucaniu kamieniami - umiejętność celnego miotania takimi pociskami miała swoje zalety. Powoli zaczął oswajać się ze swoją nową powierzchownością i śmielej pokazywać się publicznie...\n15-01-2016, 21:50 #3\nZimowa okrutna zawierucha się skończyła, wyjście z chaty już nie wiązało się z walką z napierającą śnieżyca. Dalej było zimno, ale przy odrobinie samozaparcia można było wyjść z chaty. Mieszkańcy nauczeni ostatnim atakiem zimy odpowiednio się do niej przygotowali a dzięki nieocenionej pomocy ochotników nie przymierali z głodu. Kolejny raz mieszkańcy zebrali się na głównym placu. Podobnie jak ostatnio, w okolicy stało kilka palenisk z których parował ciepły napój którym - dla rozgrzania - posiłkowali się ludzie. Znów stali przy nich strażnicy - chociaż miejsce kilku z nich zajęli nowi, to i tak cud że w tak trudnych czasach i w obliczu takiej tragedii Jonasowi udało się zmotywować kogoś do interesowania sie czymś więcej aniżeli ich własnymi tyłkami. Nie trudno było dojrzeć bardzo duże podobieństwo do identycznej sytuacji sprzed dwóch miesięcy. Jednakże tym razem było inaczej.\nWieś otoczona była drewnianym płotem - także nie było możliwości aby jakiekolwiek dzikie zwierzęta dostały się do środka. Na placu stali ludzie, lecz tym razem nie zebrała się nawet połowa tego co ostatnio. Na podwyższeniu również zaszła zmiana - brakowało Philippa. Wśród tłumu nie było jeszcze innych znanych osobistości: Lothara, Gintera i ich uczniów, Chrisa i Ericha. Zamiast tego, na podwyższeniu stał Jonas oraz Ingwar. Zaraz obok nich reszta starszyzny wioski: Vincent, Hubert oraz Timon. Wiele się zmieniło od czasu wyruszenia na wyprawę, uczniowie Gintera i Lothara nie żyli już w cieniu swoich mentorów, teraz gdy nie było mistrzów, to oni przejęli ich miejsce co dodało im odwagi i zdecydowania w działaniu, chociaż starszyzną byli tylko z nazwy. Była również Victoria, która stała bardziej na uboczu wraz z Markusem, Horstem i mieszkańcami Grillcunter: Hansem, Stevenem, Tobiasem, Benjamine oraz Lukasem.\nLudzie będący w tłumie robili niemały hałas, zaczęły się rzewne powitania, głośne rozmowy, wręcz krzyki. Nie ma się czemu dziwić. Podczas zamieci mało komu chciałoby się wyściubiać nos na zewnątrz, a teraz gdy wszyscy zebrali się w jednym miejscu była okazja do pogaduszek. Ochotnicy również byli na placu, lecz nie wszyscy mieli ochotę stać wśród tłumu. Ci którzy zostali zauważeni odbierani byli jak bohaterowie, nikt już nie patrzył na nich jak na zwykłych ludzi, lecz jak na wybawców. Byli zapraszani do dyskutujących grup, wychwalani pod niebiosa za swoje czyny, przy okazji dowiadując się o heroicznych czynach które rzekomo popełnili. Nie było osoby która nie byłaby pozytywnie nastawiona do ochotników. Jedynie Felix miał zgoła inne wrażenie, nikt nie pokazywał ani nie mówił tego głośno, ale ludzie bali się go. Nie był to strach paraliżujący, ani wynikający z niewiedzy czy zagrożenia. Było to coś bardziej w rodzaju szacunku względem silnej osoby posiadającej dużą władzę, której nie należy przeszkadzać bo może się zezłościć. Kilku ludzi zaczęło szybkim krokiem opuszczać najbliższe otoczenie Niziołka. Taki stan z pewnością łechtałby ego niejednego mężczyzny, lecz czy tak było z Felixem? Widoczny sukces odniósł również Marwald, który przez ludzi zawsze uważany za pomyleńca, teraz był coraz bardziej poważany. Chociaż jego słowa dalej bywały zbyt górnolotne i dziwne to odbierany był bardziej jako filozof i myśliciel mówiący metaforami, a nie dziwak. Była też grupa ludzi która zaczęła wierzyć jego słowom, odbierając je dosłownie i chętnie słuchać jego wypowiedzi. Gdy tylko wybraniec rozpoczynał swoją mowę wnet wokół niego zbierała się stała grupka słuchaczy. Jak z taką zmianą poradzi sobie dotyczas wyalienowany Marwald?\nPoruszenie zdawało się nie mieć końca, gwar rósł w miarę napływu kolejnych ludzi, napoczętych rozmów i zawiązanych grupek gawędziarzy. W pewnym momencie plac wyglądał bardziej jako miejsce wielkiej biesiady, tylko dość ubogiej, bez jadła, stołów oraz krzeseł. Prawdopodobnie gwar nigdy by nie ucichł, gdyby nie stanowcze słowa Jonasa:\n- Ludzie! Cicho sza! Jeszcze się nagadacie!\nGdy początkowy gwar minął głos zabrał Ingwar:\n- Kochani, nawet nie wiecie jak sie cieszę że was wszystkich tutaj widzę, całych i zdrowych!\nI tutaj kolejna zmiana, dwa miesiące temu ludzie niespecjalnie zareagowaliby na słowa włodarza, uważając iż jest to kolejna dobra mina do złej gry, wszyscy byliby posępni, zmęczeni i nie do życia. Jednakże teraz czuć było od tłumu emanującą wręcz, pozytywną energię. Ludzie zaczęli wiwatować i przekrzykiwać się jeden przez drugiego. Do akcji ponownie musiał wkroczyć Jonas aby Ingwar mógł kontynuować.\n- No, ale gdzie są nasi wybawcy? Chodźcie tu do nas, pokażcie się nam, podejdźcie, nie bójcie się, przecież teraz już nic Wam nie straszne, czyż nie?\nTłum zadziałał odruchowo, ochotnicy którzy znajdowali się na placu zostali wręcz wyniesieni na rękach pod piedestał. Jedynie Felix nie został przez nikogo przymuszony, zamiast tego ludzie na drodze pomiędzy nim a podwyższeniem rozsunęli się torując mu prostą drogę. Nikt nie ważył się go nawet dotknąć.\nFelix, zgodnie z wcześniej założonym planem, przyjął zaproszenie i podszedł do Ingwara. Chciał oczyścić się z zarzutów o bycie demonem, lecz wolał zeznawać przed starszyzną, ale widać owa starszyzna miała inny plan i "proces" miał odbyć się publicznie. Nie byłoby lepszego momentu niż właśnie ten. Gdy chłopak podszedł, Ingwar objął go ramieniem i przywitał na powitanie, czym wprawił w zdumienie ludzi stojących na placu, którzy na chwilę wstrzymali oddech.\n- Ależ czemu się tak wszyscy dziwicie, hm? Przecież to jest nasz chłopak - Felix, znacie go od małego czyż nie? On wraz z tymi dzielnymi mężami udali się na niebezpieczną wyprawę w nieznane, zdobyli dla nas jedzenie i wrócili w chwalę. Czyż bohaterowi należy się takie traktowanie?\nNastąpiła martwa cisza\n- No to może niech sam zainteresowany wypowie sie na ten temat, hm? Felixie, opowiedz nam proszę, co się właściwie stało? A może ktoś z naszych bohaterów chciałby zabrać głos?\nIngwar i reszta starszyzny doskonale znała przebieg wydarzeń, zarówno sytuację dzięki której niziołek zyskał miano demona jak i całą resztę historii z wyprawy. A przynajmniej zdawało sie im że wiedzą wszystko, gdyż ochotnicy nie musieli przecież mówić im całej prawdy.\n19-01-2016, 00:34 #4\nWaightstill czuł się nieco zażenowany od hołdów, chociaż - musiał przyznać - było to także całkiem przyjemne, zwłaszcza, gdy ponownie znalazł się wśród druhów z wyprawy. Ich towarzystwo dodawało mu hartu. Tylko jak zachowują się bohaterowie? Chcąc nie chcąc wystąpił z tłumu na wezwanie Ingwara, starając się wyglądać dostojnie. Cały czas bacznie przyglądał się zgromadzonym, czy aby nie budzi odrazy - mimo zapewnień Victorii nie był pewien, jakie reakcje wywoła jego postać. Zresztą pal licho! I tak nie szło ukryć zmian, jakie w nim zaszły.\nMruknął z aprobatą na to, co działo się na podium, a zarazem ze zdziwieniem powiódł wzrokiem po tłumie. Zupełnie zapomniał, że Felix został uznany za demona. Czekał, co też Felix powie.\n19-01-2016, 15:25 #5\nMarwald zmienił się trochę zarówno w wewnątrz jak i na zewnątrz. W prawdzie każdy był w stanie zauważyć jego grzywkę, która opadała mu niemal na oczy. Była postrzępiona, co mogło oznaczać, że sam ją docinał jakimś nie do końca ostrym narzędziem. On sam tłumaczył, że jest zbyt zajęty modlitwami by zajmować się sobą, lecz prawdy nikt inny nie znał. Jego zmiany wewnętrznej także nikt nie potrafił ustalić, było to coś co zostawił dla samego siebie. Zmiana musiał być wielka, bo jego pewność siebie bardzo wzrosła, a to widział niemal każdy, kto przebywał z nim chociaż chwilę.\nKlekcjoner zdał sobie sprawę, że ludzie zaczęli go bardziej poważać. Było to dziwne odczucie, ale oznaczające tak wiele, że przed mowami do tłumu zaczął się bardziej do nich przygotowywać. Układał sobie krótkie teksty, które nawet czasem starał się zapisywać. Mogło to wyglądać podejrzanie, bo jedyny język w jakim potrafił czytać i pisać był językiem tajemnym, który też wyglądem budził tajemnice i domysły. Tym też nie miał zamiaru się dzielić z wiernymi. Jego słowa przez to stały się jeszcze bardziej górnolotne i dziwne. Co prawda pojawiły się pewne problemy, bo Marwald nigdy nie był przyzwyczajony do stałej audiencji, do tego, że ludzie słuchali z takim zainteresowaniem. Czasem miał nawet tego dosyć, gdy go podglądano. Brany był jako myśliciel. Była garstka ludzi, którzy zaczęli propagować niektóre z jego zachowań, jak chociaż by zbieranie niepotrzebnych rzeczy. Było mu czasem ciężej znaleźć jakieś cenne znalezisko, bo zostało najczęściej zostało już znalezione przez kogoś innego. Nie raz bywało jak jakiś chłop szczycił się sporym, ładnym kawałkiem drzazgi czy chociażby, brudną ścierką z wizerunkiem boskiej twarzy. Nastały wielkie zmiany, które wywracały życie Marwada czasem nawet do góry nogami.\nMarwald od poranka był bardziej zajęty doczytując wcześniej rozpoczęty kawałek księgi. Gdy przyszedł na plac panował harmider, ludzie gadali między sobą, zaś Marwald w myślach analizował to co niedawno przeczytał. Ciężko było wszystko dobrze zrozumieć, bo pisma traktowały o różnych rzeczach. A rzeczy te z kolei nie był dla każdego, mała informacja o nich mogła by być bezpośrednią drogą na stos. Kolekcjoner miał wielkie nadzieje, że nigdy nie będzie musiał sprawdzić tego na własnym ciele, bądź na towarzyszach, których w myślach od czasu do czasu zwykł nazywać przyjaciółmi.\nZ zamysłu wyrywały go słowa Jonasa:\nOtrząsnął się z wizji jaką miał i poprawił swoją grzywkę, tak aby ładnie opadała na czoło, po czym podniósł swój wzrok na Ingwara, który zaczął swoje wywody. Było to lanie wody, pocieszające, ale co miał innego powiedzieć.\nMarwald postanowił iść za Feliksem poklepując młodzieńca po ramieniu.\n- Widzisz chłopcze, a tak się bałeś jak zareagują, a tutaj proszę. - Uśmiechnął się - Musisz im tylko wytłumaczyć czego nie rozumieją, powołaj się na mnie i moją modlitwę, wiesz, że moje dziecko zawsze się o ciebie modlę. Na pewno zrozumieją, albo i nie. Jak nie zrozumieją to uznają, że nie są godni, ale trzeba cię spali… znaczy się, w spokoju zostawić. - wolał zakończyć swój słowotok.\nOstatnio edytowane przez Inferian : 24-01-2016 o 11:19. Powód: Formatowanie\n22-01-2016, 20:10 #6\nMarwald wyruszywszy zaraz za Felixem ciągnął za sobą mała grupkę ludzi która ostatnimi czasy bardzo często z nim przebywała. Jednakże gdy ludzie zobaczyli do kogo przyłączył się Kolekcjoner odsunęli się od niego na dobre kilka metrów. Ingwar uśmiechnął się do Marwalda gdy tylko ten podszedł bliżej i podał mu rękę na powitanie, chociaż w jego oczach widać było coś jakby niepewność, jakby jego gesty nie były odzwierciedleniem tego co myślał. A może po prostu w ten sposób korzył się przed majestatem?\nWaighstill również postanowił odpowiedzieć na wezwanie. Droga przed nim się rozstąpiła i ogromny chłop ruszył przed siebie. Cały czas czuł na sobie spojrzenia ludzi, lecz gdy tylko odwracał się za siebie obserwatorzy uśmiechali się niewinnie, raczej nie mieli złych myśli, po prostu podziwiali jego potężne ciało. Gdy podszedł pod podium i stanął na pierwszym stopniu podwyższenia, stało się coś nieoczekiwanego. Decha pękła w pół pod naporem bartnika. Przez tłum przeszła fala usilnie tłamszonego śmiechu, każdy widział co sie przed chwilą stało. Ingwar widząc zażenowanie Bartnika postanowił odwrócić sytuacje:\n- No dzieci, jak będziecie dużo jadły i pracowały pomagając rodzicom to też będziecie tacy duży i silni jak Pan Waighstill.\nNastępnie ciszej do bartnika, żartobliwie:\n- Na Sigmara! Nikt ci nie powiedział że możesz już przestać rosnąć, hm?\nMax i Konrad postanowili pozostać na swoich miejscach. Konsternacja trwała dobra chwilę podczas której Ingwar i Jonas kilkukrotnie nawoływali pozostałych łowców. Nie było w tym nic aż tak dziwnego, w końcu każdy wiedział że oboje prowadzą życie samotnika. No chyba że mają coś do ukrycia ... - a takie głosy zaczęły powoli pojawiać się w tłumie, w końcu przebyli daleką drogę, nie wiadomo co napotkali.\nFelix stał na podium otoczony starszyzną wioski, miał coś powiedzieć, obronić siebie, wytłumaczyć, lecz nie powiedział ... nic. Na placu zapanowała cisza, każdy chciał usłyszeć co niedoszły "demon" ma do powiedzenia, ale zamiast tego słychać było tylko szum wiatru. Ludzie zaczęli się coraz to bardziej niepokoić. Strach przed czymś złym jest całkowicie normalnym, można go okiełznać lub z tym walczyć, lecz od jawnego zła gorsza jest tylko niepewność i plotki ...\nGdzieś z tłumu zaczęły odzywać się kolejne głosy:\n- On zabił Olafa i Alafa!\n- Tak, prawda, zabił tych rosłych chłopów, jednym ciosem!\n- Strzela z palcami i ludzie giną!\n- Tak, nawet broni nie ma a ludzi z odległości zabija, to jest jakaś piekielna magia!\n- I choroby to pewnie też jego wina, przywlókł ją do nas pewnie od jakiegoś swojego czarnego pana!\n- Tak, wykorzystał nas i naszych dzielnych bohaterów!\n- Tak, po cóż innego by tu przychodził!?\nIngwar był zdziwiony słowami wypowiadanymi przez ludzi, chociaż bardziej zdumiony był faktem że młody nie próbuje się tłumaczyć:\n- Nie no ludzie, dajcie spokój, poczekajcie chwilę, młody się po prostu stresuje, przecież jest jeszcze dzieckiem. Dajcie mu czas aby ochłonął.\nCiszej do Felixa:\n- Młody, powiedz żesz coś, pomogę ci ale musisz im coś powiedzieć, cokolwiek.\nAtmosfera zgęstniała, do głosu doszedł Jonas który próbując załagodzić sytuację tylko ją pogorszył.\n- Ludzie, czego bzdury gadacie? Przecież zaraz nam wszystko powie, dajcie mu chwilę. Może myśli jak to wyjaśnić?\nNa co kolejne osoby odpowiedziały dość agresywnie:\n- Tak, pewnie, gdyby chciał się tłumaczyć to by co mówił, a nie myślił. Teraz pewnie obmyśla jakby nas zabić!\n- Patrzcie na jego oczy, patrzcie, aż zabłyszczały, on się szykuje, on chce nas wszystkich zabić!\nLudzie odruchowo zaczęli się cofać, byle dalej od podwyższenia, było to dość trudne z uwagi na to że dalej również stali ludzie. Ci którzy znajdowali się trochę dalej mieli możliwość oddalenia się i część tak właśnie zrobiła, lecz nie brakowało takich co chwycili co tam mieli pod reką, tak " w razie czego". Napięcie rosło...\n22-01-2016, 23:55 #7\nKonrad stał sobie spokojnie z tyłu, nie miał zamiaru wychodzić i cudować przed mieszkańcami wioski. Wyjaśnienie radzie wioski co się działo mimo wszystko z pominięciem niektórych szczegółów to jedno ale wyjście do ludzi którzy około trzy miesiące temu chcieli ich zabić to już całkiem co innego. Zrobiono z nich bandziorów a biednego dzieciaka oskarżono o bycie demonem...\nStojąc z tyłu widział jak Marwald i Waightstill wychodzą ku podniesieniu a ludzie na ich drodze ustępują miejsca. Na podniesieniu też stał biedny Felix którego było mu żal najbardziej patrząc na to co przeszedł. Nigdzie też nie dostrzegł Maxa ale wiedział, że tu jest, tak jak on wolał stać z tyłu i nie wychylać się.\n- Ciekawe czy im wszystkim przeszło przez ten ostatni miesiąc czy jednak będą problemy - pomyślał łowca, w razie czego przyszedł tu w pełnym rynsztunku więc w razie awantury nie zamierzał być miły dla tych co zaczną.\nWydawało się, że się mylił i będzie dobrze, ciepłe słowa starszyzny, do tego dobre przywitanie Felixa. Konrad zaczął lżej oddychać, wszystko wskazywało na to, że będzie dobrze.\nNagle Waightstill wchodząc na podniesienie złamał jedną z desek swym ciężarem, ludzie zaczęli się śmiać, - No no niezłe rozluźnienie atmosfery, trza przyznać, że mu się to udało. - pomyślał Konrad\nNiestety chwilę potem ludzie jednak dali o sobie znać, nie dość, że onieśmielili dzieciaka to teraz jeszcze zaczęli wymyślać znów pierdoły o demonie i o tym, że to niby on zabił tego debila co napadł ich w lesie.\nObserwując tłum spostrzegł, że część z ludzi łapie co pod ręką jako prowizoryczną broń, tego było już za wiele, to oni wleką się przez miesiąc czasu męcząc się z wilkami, zimnem i mutantami a do tego z bandziorami po drodze a Ci teraz jak się nażarli tak ich traktują...\n- Kurwa mać ! Debile jedni ! - wrzasnął nagle Konrad stojący na uboczu\n- To dzieciak rusza z nami w niebezpieczną drogę z własnej woli, w wyprawę na której zginął Erich a reszta otarła się o śmierć ! Przez ponad miesiąc wypluwamy z siebie resztki sił żeby dotrzeć gdzieś gdzie znajdziemy pomoc, walczymy z zimnem ! wygłodniałą zwierzyną ! bandytami którzy zranili większość z nas !\nŁowca musiał wziąć głęboki wdech po czym krzyczał dalej\n- Do kurwy nędzy, prawie dwa miesiące wleczemy się w mrozie i niebezpieczeństwie, mimo tego jak nas potraktowaliście przed wyruszeniem przywozimy wam to pierdolone jedzenie a Wy teraz, że to demon, że my źli ? Chyba wam się od tego siedzenia na dupie przez miesiąc i żarcia ile chcecie we łbach poprzewracało !\nKonrad popatrzał na wszystkich, chyba zareagował zbyt agresywnie i teraz wszyscy patrzeli się na niego...\n- Że niby on zabił Olafa? Że niby taki biedny Olaf był? To już do cholery jasnej nikt nie pamięta, że ten debil razem z Ginterem i Alafem wyszli uzbrojeni w pałki aby nas zatrzymać siłą przed wyruszeniem. Jakby młody nie miał takiego refleksu, że zdążył strzelić z procy sam bym tym idiotom wpakował strzałę między oczy ! Bo to Oni NAS zaatakowali! Mieliśmy dać się im skatować pałkami? A może mieliśmy wrócić z nimi grzecznie do wioski i siedzieć na dupie aż wszyscy zdechniemy z głodu?\nŁowca uspokoił się trochę, wykrzyczenie co leżało mu na sercu prosto w twarz tych idiotów przyniosło mu niespodziewaną ulgę...\nJuż spokojniej rzekł dalej\n- Jakby nie Felix to prawdopodobnie zdechlibyście z głodu w wiosce bo nie raz wykazał się odwagą i celnością. Może jest mały ale procę to on używa również wspaniale jak ja swojego łuku. Więc zamiast go obrażać powinniście być mu wdzięczni, że zechciał z nami wyruszyć. Dziwnie, że tak chętnie jedliście cały miesiąc jedzenie które wam ten niby "demon" przywiózł razem z nami? Nie widziałem żeby któryś z was który teraz go obraża odmówił jedzenia! Dopiero teraz jak żeście się nażarli to wam głupoty do głowy przychodzą!!\nŁowca stał po tym wszystkim, samo wykrzyczenie tylu zdań na tym mrozie sprawiło, że dostał lekkiej zadyszki. Patrzał na ludzi, ciekaw był czy nie posunął się za daleko. Ciekaw był co zechcą zrobić. Ściskając opuszczony łuk w dłoni czekał na rozwój sytuacji...\n23-01-2016, 04:00 #8\nGdy wioska się zebrała Felix czuł, że ludzie się go boją. Z kolei bardzo się bał tego strachu... W końcu został wywołany przez Jonasa na publiczny proces. Co go zatkało... podszedł do niego, ale z zaskoczenia nie wiedział. Jednak, gdy nasłuchał się tego co ludzie wykrzykują wyszedł przed radę starszych i zaczął stanowczo mówić do tłumu:\n- Ludzie co wygadujecie? Spójrzcie na mnie i pozostałych uczestników wyprawy! - Felix wskazał ręką na pozostałych członków wyprawy -Wyglądają jakby byli pod moją władzą albo demona?Młody człowiek wziął głęboki oddech i mówił dalej:\nCzyście zaczęli ulegać podszeptom szaleństwa, które zgubiło Roswithę?! Pamiętajcie, że tak mąż doświadczony w walce z tymi zagrożeniami jak Lothar puścił mnie na tą wyprawę. Zapytajcie się dlaczego to uczynił? Otóż nie znalazł we mnie żadnej oznaki, abym był demonem!Felix odetchnął jeszcze raz i jął dalej opowiadać:\nA teraz przejdźmy do tego jak naprawdę było ze śmiercią Olafa! Otóż oni i inni szaleńcy z jego bandy Gintera postanowili nas siłą tu zatrzymać. Spotkaliśmy ich na początku naszej drogi. Powiedzieli, że mamy się zatrzymać, albo nas zatrzymają siłą. Gdy odmówiliśmy ruszyli na nas, aby nas pobić albo nawet zabić. Wtedy w obawie o życie zaczęliśmy do nich strzelać z łuków, a ja - łowca zdjął z boku i zaprezentował tłumowi procę -z tej o to procy. Los chciał, że trafiłem Olafa szyję tak mocno, że z niej potężnie trysnęła krew, a on po chwili legł martwy. Poruszony tym widokiem poczułem, że bogowie dali znak, że nad nami czuwają i nie opacznie krzyknąłem, żeby ci bandyci na to popatrzyli i że nas nie powstrzymają. Wtedy właśnie to zostałem okrzyknięty demonem. Ale zapewniam, że nie słusznie! A szaleństwo, które zgubiło Roswithę, Olafa i wielu innych czai się, gdzie indziej...Felix obrócił się w stronę, w którym jak się dowiedział jest góra maga i pokazał go ramieniem i dopowiedział:\n- Idąc tamtym kierunku można dotrzeć do gór, w których ukrywa się czarnoksiężnik, który ma duszę czarną jak noc. On to sprowadza nas wszystkie te nieszczęścia jakie o nas ostatnio dotykają. To on zsyła na nas te wszystkie śnieżyce, mutacje i te szalone podszepty z tych gór i rozsiewa je przez kamienie z różnymi diabelskimi symbolami. Złożyłem wam moją relację, ale jeśli mi nie wierzycie w moje dobre intencje posłuchajcie Panin Victorii, kapłanki Shallyi, która przybyła z Imperium, aby wesprzeć nas w tej niedoli. Ona wam wyjaśni powody tych wszystkich nieszczęść jakie spadają na te strony.\nOstatnio edytowane przez archiwumX : 24-01-2016 o 15:15.\n25-01-2016, 20:15 #9\nIdąc poprzez tłum Waightstill z ulgą stwierdził, że nie wywołuje niechęci. Już pewniejszym krokiem ruszył, by wstąpić na podium. Trzask stopnia! Waightstill zatrzymał się w pół kroku i ze wstydu schował głowę między ramiona. Pewno by już myślał, jak by tu zapaść się pod ziemię, gdyby Ingwar nie rozładował sytuacji. Waightstill już ostrożniej wspiął się na podwyższenie, skąd ogarnął wzrokiem zgromadzonych. W tłumie wyłowił Maxa i Konrada.\nSpojrzał na Felixa, który stał jak słup. Trema - pomyślał Waightstill - pewnie sam bym tak się czuł. Wtem jego uszu doszły gniewne pomruki tłumu. - No to się zaczyna... - wyszeptał do siebie z rezygnacją i położył dłoń na trzonku halabardy, gotów w każdej chwili wyszarpnąć broń zza pasa. Gdy nad szemranie zgromadzonych wybił się głos Konrada, Waightstill tylko kiwał głową i powtarzał: - Dobrze prawi, dobrze prawi. Tak było. - Wreszcie, gdy Felix wykrzyczał swoje rację, i Waightstill postanowił dorzucić trzy grosze:\n- Rodacy, znacie mnie Waightstilla! A ja wam mówię, że Felix to nieustraszony nasz druh! - Waightstill huknął, ile miał pary w płucach. - Toć gdyby to czart był, to by wygubił nas, gdyśmy po jadło dla was szli. Mało to okazji było?! Mało to awantur? Mało żeśmy byli w opałach? A wyście bodaj z głodu szczezli! Ale Felix dzielnie dotrzymywał kroku, chocia taki mikrus! Jakem Waightstill, mówię wam, że Felix to nasz kamrat. Jako rzekł: zło, co się po świecie szerzy, tam ma swe siedlisko - Waightstill wskazał ręką w kierunku gór. - Tam też idziemy, by troski od Amudsiedlunga i świata odjąć! Bo i na świecie całym złe się panoszy! - Waightstill zrobił zamaszysty ruch swoją potężną ręką - A my w bój idziemy! Nie lza wam teraz złu ulegać i zamęt siać! - skończył i tylko patrzył, czy siec trzeba będzie, czy jednak spokój będzie.\nOstatnio edytowane przez snake.p : 25-01-2016 o 20:33.\n26-01-2016, 21:57 #10\nMarwald stał na podium tuż za Feliksem, widząc zakłopotanie młodego miał już sam przemówić do ludu. Przemawianie, w końcu na tym się już trochę znał, często wygłaszał różne rzeczy, tym razem nie było by gorzej, lecz bartnik przypadkiem zdołał sam zadowolić motłoch samym swym byciem. Myśliciel jak niektórzy zaczęli powiadać na Marwalda, wpatrywał się w ludzi, tych w tłumie i tym stojących obok niego. Z pewnością czegoś szukał, błądził swym wzrokiem, ale po kilku minutach przestał, być może znalazł to czego szukał, a może wcale tego nie było. Poprawił swoją grzywkę i zaczął słuchać tego co powiadał Konrad, w prawdzie była to sama prawda, ale postawiona w bardzo klarowny sposób, być może nawet zbyt klarowny i bezpośredni.\nMarwald po chwili nie mógł już znieść tego harmidru i sam wystąpił krok w przód i dodał nieco od siebie.\n- Drodzy przyjaciele, bracia - wykrzyknął, chcąc wszystkich uciszyć - Przyszliśmy tutaj aby się spotkać i porozmawiać. W takich rozmowach jakie tutaj panują nie wyczuwam wśród nas boga, a to on pomagał nam w całej wędrówce i z jego pomocą przeżyjemy nadchodzący ciężki czas. Chcecie widzieć boga, a nie patrzycie, chcecie jeść, a nie jecie. Przeto tylko bóg mógł pomóc Feliksowi aby nasze przeznaczenie się wypełniło. Jak słusznie powiada przyjaciel Kondrat gdyby nie on zostalibyśmy zatrzymani i nie dostarczyli byśmy wam jedzenia. Demony pragną waszej zguby, spójrzcie czy taki chłopak może właśnie tego, gdyby tak było to po cóż miał by do was wracać? Czy ktoś z nas, coś przebywali z nim jest chory, albo co mu dolega? - po tych słowach cofnął się do tyłu i spojrzał na Ingwara i już ciszej zaczął:\n- Przejdźmy lepiej do konkretów, bom jeszcze modłów porannych wznieść dobrze nie zdążył.


ania starmach muffinki krówkowe: Przepisy, jak zrobić - Smaker.pl\nSmaker /Polecane - ania starmach muffinki krówkowe\nWyniki wyszukiwania dla "ania starmach muffinki krówkowe"\nKsiążki kucharskie (2210)\nPrzepisy - ania starmach muffinki krówkowe (659)\nDesery Muffinki podwójnie krówkowe\n810 odsłon Nie są to może miss wśród muffinek, bo nie zachwycają wyglądem i forma, ale musicie uwierzyć mi na słowo, że są pyszne:). Mocno słodkie... 30 min łatwe tanie\n6360 odsłon Przepis na proste i bardzo smaczne lody krówkowe. Są słodkie, ale nie przesłodzone. Dobrane proporcje są idealne. Ich przygotowanie zajmuje... > 60 min łatwe przystępne\n5323 odsłon Słodka przekąska - prosta i szybka w przygotowaniu, przypominająca smaki dzieciństwa. Na takie małe "co nieco" warto się skusić... 15 min łatwe tanie\n6706 odsłon Ciasto z biszkoptem budyniowym-krówkowym. Ciasto z masą budyniowo-krówkową. Ciasto też z kremem śmietankowo-kajmakowym. Góra ciasto to... > 60 min średnie przystępne\n8684 odsłon Tak szybko jak się je robi, tak szybko znikają z talerza ;) 30 min łatwe tanie\n17147 odsłon Bardzo szybkie w przygotowaniu. Mięciutkie, puszyste i wilgotne co nie co...Przepis jest na 12 muffinek:) 30 min średnie przystępne\n17003 odsłon Postanowiłam wypróbować przepis Ani Starmach na leniwe ze słodką bułką tartą. Wszystkim bardzo smakowały. 15 min łatwe tanie\n6289 odsłon delikatne, kruche, aromatyczne ciastka z dominującym smakiem masy kajmakowej i czekolady. 30 min łatwe przystępne\n23888 odsłon Maruda mąż w domu...ciepło, nie ma nic słodkiego...serniczki postały więc na potrzebe chwili: > 60 min łatwe tanie\n10903 odsłon No co tu mówić - trzeba spróbować.... 60 min średnie przystępne\n11588 odsłon Pyszne kulki z płatków kukurydzianych, z masą krówkową. Wystarczą tylko 3 składniki i naprawdę niewiele pracy. > 60 min łatwe przystępne\n2952 odsłon Ciasto rozpływa się w ustach,aromatyczne i bardzo smaczne. Serdecznie Wam polecam:) 60 min średnie przystępne\n21833 odsłon Szybkie i proste muffinki 15 min łatwe tanie\n7180 odsłon Ciasto na biszkopcie z masą krówkową i prażonym słonecznikiem.Ciasto z bitą śmietaną z warstwą herbatników i powidłami. Ciasto bardzo... > 60 min średnie przystępne\n15825 odsłon Szybkie, proste i łatwe muffinki. Można dowolnie modyfikować poprzez dodanie kawałków czekolady czy banana. Z podanego przepisu wychodzi ok.... 30 min łatwe tanie\nFilmy - ania starmach muffinki krówkowe (20)\nFilm Muffinki 18440 odsłon Zapraszam na mojego bloga http://ankagotuje.pl Jak zrobić muffinki ? muffinki jak zrobić muffinki muffinki przepis przepis na muffinki\nFilm Muffinki jogurtowe 16769 odsłon Przepis na muffinki jogurtowe. Jak zrobić muffinki jogurtowe w 10 minut. Obejrzyj film z przygotowania muffinków jogurtowych i przekonaj się...\nFilm Muffinki z jablkami 9715 odsłon Pyszne jabłka w formie różyczek w kruchym cieście Przepis na http://www.kuchnia-elexis.com/2015/11/rozyczki.html PS. Podoba Ci się ten...\nFilm Muffinki Kokosowe - Deserek.TV 6128 odsłon Jeżeli film podobał się to Zagłosuj i oddaj swój głos - Kliknij "Kciuk w Górę" http://deserektv.pl/muffinki-kokosowe/ Kolejny bardzo...\nFilm Muffinki z kawałkami czekolady 4565 odsłon Zapraszam was na moje strony: Facebook: https://www.facebook.com/KulinarneePrzygody/ Instagram: ...\nFilm Muffinki czekoladowe z wiśniami, przyozdobione na kształt kwiatków 3127 odsłon Pyszne muffinki czekoladowe, rozpływające się w ustach. Z wiśniami i cudownym przystrojeniem - w kształcie kwiatków. Najlepsze muffinki :)...\nFilm Muffinki Muffiny Mufiniątka - Pyszne babeczki z czekoladą 2445 odsłon Witam serdecznie, dzisiaj chciałabym podzielić się przepisem na muffinki z czekoladą i kokosem. Babeczki są smaczne i proste w przygotowaniu....\nFilm Muffinki Pomidorowe | Pomysł na Śniadanie #2 | Fit Przepis #51 1139 odsłon Nowy Pomysł na Fit Śniadanie zapraszam do wypróbowania przepisu na pyszne Muffinki Śniadaniowe. Zawierają tylko 8 g Węglowodanów Kliknij...\nFilm Muffinki czekoladowo-waniliowe z malinami (krótka forma #38) 1647 odsłon Obróbka Skrawaniem: ► Wesprzyj kanał: https://patronite.pl/ObrobkaSkrawaniem ► Facebook: https://www.facebook.com/theobrobkaskrawaniem/ ►...\nKsiążki kucharskie - ania starmach muffinki krówkowe (2210)\nKucharze - ania starmach muffinki krówkowe (0)\nArtykuły - ania starmach muffinki krówkowe (67)\nForum - ania starmach muffinki krówkowe (192)\nDurszlak - ania starmach muffinki krówkowe\nDurszlak Muffinki krówkowe\nDurszlak Muffinki bananowo-kokosowe z krówkową niespodzianką\nDurszlak Muffinki podwójnie krówkowe\nDurszlak Muffinki z nadzieniem krówkowym\nDurszlak Krówkowe wafle\nDurszlak MUFFINKI Z MASĄ KRÓWKOWĄ\nDurszlak Muffiny z masą krówkową\nDurszlak Ciasto krówkowe.


Mały Belgrad w Warszawie - Bałkany według Rudej\nStart › Bałkany › Kulinaria › Mały Belgrad w Warszawie\nO istnieniu Małego Belgradu wiedzieliśmy od bardzo, bardzo dawna, jednak ciągle było nam na Ursynów nie po drodze. Z jakiegoś powodu, większość bałkańskich restauracji znajduje się po drugiej stronie stolicy, względem tego, gdzie sami mieszkamy. Efekt jest taki, że wyjście do jakiegokolwiek bałkańskiego lokalu staje się niemalże wyprawą.\nRestauracja znajduje się na ul. Belgradzkiej 4, w jednym z bloków.\nDo Małego Belgradu udaliśmy się nieco spontanicznie, stąd nie wpadliśmy na pomysł, aby zarezerwować wcześniej stolik. Restauracja, jak jej nazwa wskazuje, jest naprawdę niewielka, by nie powiedzieć, że mikroskopijna. Stolików jest raptem kilka, a kiedy wchodzimy do lokalu, wszystkie są zajęte, a na jednym znajduje się tabliczka z rezerwacją. Na szczęście dla nas okazuje się, że osoby, które jej dokonały nie przyszły, więc możemy zająć ich miejsce. Dlatego jeśli planujecie wybrać się do Małego Belgradu, zróbcie wcześniej rezerwację.\nMenu jest tak skonstruowane, że każdy, nawet weganin, znajdzie tam coś dla siebie. Duży plus za oznaczenie wege i vegan potraw, dzięki temu wiedziałam, na czym mam się w pierwszej kolejności skupić. Wybór dań jest spory, choć wiadomo, że dla wegetarian/wegan nieco mniejszy. Ja decyduję się faszerowanego bakłażana z serem sirene, a Marek na Sakiewki z piersi kurczaka. Do dań obiadowych można wybrać jeden spośród trzech dodatków: ziemniaków z pieca, ryżu oraz pieczonej na miejscu bułki. Ja decyduję się na ryż, Marek zaś na bułkę.\nNa dania nie czekamy zbyt długo, a pobyt w restauracji umila bałkańska muzyka sącząca się z głośników. Przy okazji obserwujemy, że naprawdę sporo osób zamawia w Małym Belgradzie jedzenie na wynos. W sumie nie powinno nas dziwić, bo restauracja jest tak malutka, że ciężko o wolny stolik, więc dla mieszkańców Ursynowa i okolic pewnie wygodniej jest wziąć dania do domu i tam w spokoju je skonsumować.\nKiedy na stół wjeżdża nasz obiad, zaczynam się cieszyć, że nie zdecydowaliśmy się na żadną z przystawek. Porcje są naprawdę wielkie. Do tego kopiasta góra ryżu na moim talerzu zwiastuje wysoki poziom przejedzenia. Zostanę na chwilę przy jego temacie, gdyż był świetnie przyrządzony. Ryż był dość sypki i lekko al dente i chyba wymieszany z pomidorami lub sypką papryką (piszę chyba, ponieważ nie udało mi się dowiedzieć, w jaki sposób jest on przygotowany w Małym Belgradzie). Sam bakłażan był przepyszny, choć jego skóra nie do końca się dopiekła i wykazywała spory poziom twardości. Niemniej wszystkie smaki na talerzu idealnie się uzupełniały, jednak nie byłam w stanie wszystkiego przejeść. Marek ze swojej porcji mięsa był bardzo zadowolony, jednak bułka okazała się nie być niczym wybitnym i nie smakowała jak typowe, bałkańskie pieczywo. Jako dodatek do potraw zamówiliśmy również lutenicę, która według nas była bardziej ajvarem, ale to tylko szczegół, bo warzywna pasta była naprawdę przepyszna.\nBakłażan, ryż oraz surówka\nSakiewka z kurczaka, bułka i surówka\nMały Belgrad niewątpliwie jest ważnym punktem na bałkańskiej mapie Warszawy. Szkoda tylko, że sama restauracja jest tak malutka, że rzeczywiście najbardziej opłaca się wziąć jedzenie na wynos, w szczególności, jeśli planujemy udać się tam większą grupą. Cenowo Mały Belgrad niestety nie zachwyca, gdyż za obiad dla dwóch osób zapłaciliśmy 80zł. Niemniej można przyjąć, że za wysoką jakość potraw, może iść nieco wyższa cena. Choć nadal nie rozumiem, czemu danie z bakłażana, który jesienią jest tanim warzywem, kosztuje 30zł.\nCzy wrócimy do Małego Belgradu? Jeśli zawitamy w tych okolicach Warszawy, to kto wie. Jednak, choć wiele osób bardzo się nim zachwycam, to dla nas okazał się być dobrą i sympatyczną restauracją, która jednak nie została naszą bałkańską faworytką. Niemniej cieszy, że takie miejsca jak Mały Belgrad są i propagują w naszym kraju kuchnię Bałkanów.\nPS. A przed obiadem w Małym Belgradzie miałam okazję pobawić się w fotografa sportowego na Bartyckiej, gdzie Marek i kilku innych rowerzystów śmigało na rowerach.\nGdzieś słyszałam o tym miejscu, chociaż w tym momencie nie jestem sobie w stanie przypomnieć gdzie. ;/\nPrzyznam szczerze, że dla mnie jest to dosyć ciekawe i na pewno skosztowanie takich dań byłoby fajnym doświadczeniem. Nawet skłonna jestem w tym momencie pomyśleć nad jakimś wyjazdem do Warszawy 😉\n13 października 2015 o 09:07\nTylko przed przyjazdem do Warszawy pamiętaj o zrobieniu rezerwacji w Małym Belgradzie 🙂\n18 października 2015 o 00:33\nJak tylko się namyślę 😉\nEpizod ursynowskiego życia mam już (dwukrotnie) za sobą, ale Mały Belgrad wygląda dość zachęcająco. Może namówię mamę na obiad tam -)\n13 października 2015 o 14:22\nJedzenie jest naprawdę smaczne 😉 Ja miałam zaś epizody żoliborskie, bielańskie, ząbkowskie, a teraz łomiankowskie 😉 Warszawsko-okoliczny tułacz ze mnie 😉\n13 października 2015 o 11:33\nWielkie dzięki za ten tip! Bo mam to miejsce całkiem po sąsiedzku, a nie wiedziałam o jego istnieniu!\n13 października 2015 o 14:23\nCieszę się, że mogłam się na coś przydać. Mały Belgrad jest sympatyczną restauracją z naprawdę smacznym jedzeniem, więc jeśli mieszka się w pobliżu, to warto się tam udać.\nŚwiatowo coraz bardziej w tej Warszawie. Nie trzeba nigdzie jechać:)\nCoś w tym jest – w stolicy znaleźć można restauracje z naprawdę wielu stron świata. 🙂\n13 października 2015 o 15:01\nWygląda ok, ale cena chyba nie jest adekwatna do rodzaju dań\nCeny dań warzywnych są przesadzone, bo w przypadku mięsnych potraw są adekwatne – porcje mięsiwa są spore.\n14 października 2015 o 08:36\nNa zdjęciach chyba bardzo przypomina polskie jedzenie? Wygląda pycha, jeszcze nic nie jadłam i zrobiłam się głodna 😛\nMoże wizualnie odrobinę przypomina, ale smakowo to zupełnie inna bajka (bardzo smaczna bajka) 🙂


Zestaw do ustawiania fazy rozrządu w silnikach Renault 1.9 Diesel oraz 1.2, V Benzyna. Instrukcja obsługi - PDF Free Download\nDownload "Zestaw do ustawiania fazy rozrządu w silnikach Renault 1.9 Diesel oraz 1.2, V Benzyna. Instrukcja obsługi"\n1 Zestaw do ustawiania fazy rozrządu w silnikach Renault 1.9 Diesel oraz 1.2, V Benzyna Instrukcja obsługi Magneti Marelli Aftermarket Spółka z.o.o. Plac Pod Lipami 5, Katowice Tel.: + 48 (032) , Faks: + 48 (032)\n2 ZESTAW NARZĘDZI ADATOWALNYCH DO USTAWIANIA FAZY I BLOKOWANIA WAŁU KORBOWEGO Renault Zastosowanie: Renault Mégane/Scénic 1,9 TD Laguna 1,9 TD F9Q 732, F9Q 718, F9Q 760 Trafic 1,9 dci Laguna 1,9 dci F9Q 750, F9Q 754 Komponenty 1. Narzędzie do blokowania pompy wtrysku 2. Narzędzie napinające z podkładkami 3. Trzpień blokujący wał korbowy\n3 SILNIK1,9 TD / 1,9 dci F9Q 732, F9Q 718, F9Q 760 Demontaż: Wymontować górną obudowę, przednie prawe koło, prawy fartuch, płytę ochronną podsilnikową oraz pasek transmisyjny Trafic: wymontować napinacz paska transmisyjnego Wymontować zbiornik płynu wspomagania kierownicy; NIE rozłączać przewodów Megane/Scenic/Laguna: wymontować centralkę sterującą silnikiem oraz prawą obejmę wsporczą Zablokować koło zamachowe za pomocą śrubokręta i poluzować śrubę koła pasowego wału korbowego (1) Obrócić wał korbowy w prawo tak, aby ustawić osiowo znaczniki ustawiania fazy (2) Wyjąć zaślepkę z bloku cylindrów (3) Włożyć trzpień ustawiania fazy do wału korbowego (4) i lekko poruszyć wałem, by upewnić się, że trzpień jest prawidłowo ustawiony Wymontować obudowę rozrządu (5), śrubę koła pasowego wału korbowego (1) oraz koło pasowe (6) Montaż: Sprawdzić, czy trzpień do ustawiania fazy (4) jest zamontowany i czy wnęka pod wielowypust wału korbowego jest ustawiona w środku, pomiędzy skrzydełkami na przednim gnieździe silnika (8) Sprawdzić, czy znacznik ustawiania zębatki wału korbowego jest ustawiony w odległości jednego ząbka, po lewej stronie od punktu centralnego (9). Prowizorycznie zamontować obudowę rozrządu, sprawdzić, czy znaczniki bazowe ustawiania są ustawione w jednej osi (2) Nałożyć pasek i sprawdzić, czy znaczniki ustawiania znajdujące się na pasku pokrywają się ze znacznikami na zębatkach (10 i 11). Powinno być 77 ząbków pomiędzy znacznikami ustawiania na zębatce wału korbowego a znacznikami na zębatce wałka rozrządu. Poluzować nakrętkę napinacza paska (7) i wkręcić śrubę M6 do obejmy napinacza paska tak, aby koło pasowe napinacza paska stykało się z tym paskiem (12). Wyjąć trzpień do ustawienia fazy i prowizorycznie zamontować śrubę koła pasowego wału korbowego (1) wraz z dużą podkładką. Następnie zamontować narzędzie napinające (13), przykładając moment 11 Nm\n4 Wymontować narzędzie i we wskazanym miejscu zamontować miernik naprężenia (15). Wkręcić śrubę M6 tak, aby miernik wskazywał wartość Hz Prowizorycznie dokręcić nakrętkę napinacza paska (7) momentem 10 Nm Wymontować miernik i na tylnej obudowie rozrządu punkt przy znaczniku ustawienia fazy. Wykonać dwa obroty wału w prawo, założyć trzpień ustawiania fazy wału korbowego (4) i poruszyć wałem, by upewnić się, że trzpień jest prawidłowo wprowadzony. Wymontować trzpień i zamontować narzędzie napinające, użyć momentu 11 Nm Wymontować narzędzie i na pasku, w oznaczonym miejscu, zamontować miernik; powinien wskazywać wartość Hz Wymontować miernik, dokręcić nakrętkę napinacza paska (7) momentem 50 Nm; ponownie założyć zaślepkę (3) SILNIK LAGUNA 1,9 dci F9Q 750, F9Q 754 Demontaż: Zdjąć górną obudowę, przednie prawe koło, prawy fartuch, ochronną płytę pod-silnikową, prawe cięgno silnika, pasek transmisyjny, napinacz paska transmisyjnego, koło pasowe pasa transmisyjnego, obudowę filtra paliwa. Zablokować koło zamachowe za pomocą śrubokręta i poluzować śrubę koła pasowego wału korbowego (1) Obrócić wał korbowy w prawo tak, aby ustawić osiowo znaczniki ustawiania fazy (2) Wyjąć zaślepkę z bloku cylindrów (3) Włożyć trzpień ustawiania fazy do wału korbowego (4) i lekko poruszyć wałem, by upewnić się, że trzpień jest prawidłowo ustawiony Wymontować obudowę rozrządu (5), śrubę koła pasowego wału korbowego (1) oraz koło pasowe (6) Poluzować nakrętkę napinacza paska (7), zdjąć pasek rozrządu\n5 Montaż: Sprawdzić, czy zamontowany jest trzpień do ustawiania fazy (4) i czy wnęka pod wielowypust wału korbowego jest ustawiona w środku, pomiędzy skrzydełkami na przednim gnieździe silnika (8) Sprawdzić, czy znacznik ustawiania zębatki wału korbowego jest ustawiony w odległości jednego ząbka, po lewej stronie od punktu centralnego (9). Prowizorycznie zamontować obudowę rozrządu, sprawdzić, czy znaczniki bazowe ustawiania są ustawione w jednej osi (2) Nałożyć pasek i sprawdzić, czy znaczniki ustawiania znajdujące się na pasku pokrywają się ze znacznikami na zębatkach (10 i 11). Zluzować nakrętkę napinacza paska (7) i wkręcić śrubę M6 do obejmy napinacza paska tak, aby koło pasowe napinacza paska stykało się z tym paskiem (12). Wyjąć trzpień do ustawienia fazy i prowizorycznie zamontować śrubę koła pasowego wału korbowego (1) z podkładką nr 4. Następnie zamontować narzędzie napinające (13), przykładając moment 11 Nm Wymontować narzędzie i we wskazanym miejscu zamontować miernik naprężenia (15). Wkręcić śrubę M6 tak, aby miernik wskazywał wartość Hz Prowizorycznie dokręcić nakrętkę napinacza paska (7) momentem 10 Nm Wymontować miernik i na tylnej obudowie rozrządu punkt przy znaczniku ustawienia fazy (2). Wykonać dwa obroty wału w prawo, założyć trzpień ustawiania fazy wału korbowego (4) i poruszyć wałem, by upewnić się, że trzpień jest prawidłowo wprowadzony. Wymontować trzpień i zamontować narzędzie napinające, użyć momentu 11 Nm Wymontować narzędzie i we wskazanym miejscu na pasku zamontować miernik; powinien wskazywać wartość 82-88Hz. Wymontować miernik, dokręcić nakrętkę napinacza paska (7) momentem 50 Nm.; ponownie założyć zaślepkę (3) Wyjąć śrubę z koła pasowego wału korbowego (1), wyjąć dużą podkładkę i ponownie założyć śrubę. Dokręcić śrubę koła pasowego wału korbowego momentem 20 Nm\n6 Magneti Marelli Aftermarket Spółka z.o.o. Plac Pod Lipami 5, Katowice Tel.: + 48 (032) , Faks: + 48 (032)


The Purple Cow - Gra magnetyczna Chińczyk/Ludo | Malama Pure Love For Kids\nThe Purple Cow - Gra magnetyczna Chińczyk/Ludo\nCel: Być pierwszym graczem, który umieści wszystkie swoje pionki w centrum planszy, w tzw. ‘domu’.\nZasady gry: Każdy gracz dysponuje zestawem 4 pionków w jednym kolorze. Gracze rzucają kostką według ruchu wskazówek zegara, przy czym grę rozpoczyna osoba z największą liczbą oczek. By móc umieścić pionek na planszy kostka musi pokazać 6 oczek, po czym gracz rzuca kostką jeszcze raz, by wprowadzić pionek w ruch. Za każdym razem, gdy gracz wyrzuca 6 oczek może umieścić kolejny pionek na planszy albo przesunąć się o 6 pól pionkiem, który już jest na planszy. Po każdym rzucie kostką to gracz decyduje którym pionek zostanie wprawiony w ruch. Każde przesunięcie pionka odbywa się zgodnie z ruchem wskazówek zegara o ilość oczek wyrzuconych na kostce. Ilość 6 oczek na kostce gwarantuje dodatkowy rzut kostką. Jeśli pionek zatrzyma się na pionku innego koloru, pierwszy pionek z tego pola zostaje zbity i wraca do pola startowego. Jeśli pionki tego samego koloru spotkają się na tym samym polu, tworzą blok, który nie może być ani zbity, ani rozdzielony, ani przesunięty przez przeciwnika Gdy gracz kończy grę jednym pionkiem wprowadza go do pól w „domu”. Kolejny pionek może być wprowadzony na planszę tylko, jeśli zostanie wyrzuconych 6 oczek na kostce. Wygrywa ten gracz, który jako pierwszy wprowadzi wszystkie pionki do „domu”. Pozostali gracze walczą o kolejne miejsca.\n16 magnetycznych pionków (po 4 pionki w 4 różnych kolorach) i 1 kostka do gry


Tokio – Piotr Lisek: jestem realistą-pesymistą, który jednak zna swoją wartość – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny Tokio – Piotr Lisek: jestem realistą-pesymistą, który jednak zna swoją wartość – Sport, Wywiady – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny\nSportWywiadyTokio – Piotr Lisek: jestem realistą-pesymistą, który jednak zna swoją wartość\nMagdalena Targańska17 lipca, 202111 min\n„Jestem realista-pesymistą, który jednak zna swoją wartość” – powiedział PAP tyczkarz Piotr Lisek, dla którego medal olimpijski w Tokio byłby dziesiątym wywalczonym na imprezach międzynarodowych. Dodał, że nie wierzy w amulety i nie przywiązuje dużej wagi do statystyk.\nPolska Agencja Prasowa: Wizualizuje sobie pan konkurs w Tokio? Śni się panu?\nPiotr Lisek: Wizualizacja nigdy nie była moją mocną stroną, jeżeli chodzi o sport. Raczej staram się myśleć pozytywnie i nie zaczynam zbyt wcześnie tego analizować. Na pewno będą to inne igrzyska niż w Rio de Janeiro, a także inne niż mistrzostwa świata bądź Europy. Nie będzie kibiców, będziemy zamknięci, a obostrzeń pojawi się więcej. Wiadomo, że nie da się tego zupełnie wyrzucić z głowy. Na tę chwilę podchodzę do tego jednak z ciekawością, a nie konkretnym celem.\nPAP: Paradoksalne jest to, że w ostatnich latach medalu nie przywiózł pan z imprezy, na której skoczył najwyżej. 5,90 w Berlinie dało czwarte miejsce. Niższe wysokości dawały medale mistrzostw świata. Statystyka jest kluczem do tego, żeby przewidzieć, co wydarzy się w Japonii?\nP.L.: Nie ma sensu zastanawianie się, kto ile skoczył w tym sezonie, a także ile skakał wcześniej. Pewnie, że można teoretyzować i szukać odpowiedzi w statystyce, ale to jest sport. Gdyby był on aż tak przewidywalny, to nie dawałby nam tyle emocji. Na pewno trzeba będzie skakać wysoko, ale trudno dziś powiedzieć, jaka wysokość da medal.\nPAP: Gdyby sport był aż tak przewidywalny, Amerykanin Sam Kendricks nie pokonałby w Dausze w 2019 roku Szweda Armanda Duplantisa na mistrzostwach świata.\nP.L.: Dokładnie. To dobry przykład. Renaud Lavillenie w Pekinie w 2015 roku zaczynał od 5,80 i był przygotowany na wzięcie złota lekką ręką, a razem ze mną stał na najniższym stopniu podium. Przypadków i wypadków jest bardzo wiele. Możemy zarysować czołówkę, bo forma i dotychczasowe wyniki coś pokazują. Nie chcę powiedzieć, że piłka jest w grze, ale nasze nogi wciąż biegają. Sporo może się wydarzyć.\nPAP: W ostatnim czasie startów było już nieco mniej. „Podbijaliście” z trenerem Marcinem Szczepańskim formę?\nP.L.: Raczej szlifowaliśmy to, co udało się wypracować w ostatnich miesiącach i latach. Trzeba to pozbierać w całość. Treningi nie są łatwe, bo ciężko teraz już zrobić coś, co na pewno przyniesie wymierną korzyść. To nie jest moment na eksperymenty. Budować należało wcześniej. Jestem przekonany, że forma jest, ale trzeba ją okiełznać. Najważniejsze pytanie olimpijskie jest banalne: czy wykorzystam to, co zbudowałem przez te lata kariery. Nie zadaję sobie jednak tego pytania tylko ja.\nPAP: Ostatnie lata pokazały, że w sprzedawaniu swojej formy na najważniejszych imprezach jest pan bardzo dobry. Dziewięć krążków z mistrzostw świata i Europy (ze stadionu i hali) to pokaźny dorobek, a tyczka jest obecnie na historycznie wysokim poziomie.\nP.L.: Prawdopodobieństwo się jednak od tego nie zmienia. Dalej jest jak w rzucie monetą. To, że dziewięć razy z rzędu wypada orzeł, nie oznacza, iż za 10 szanse na orła bądź reszkę są wyższe niż 50 procent. Na igrzyskach będzie nowe rozdanie kart. Poleganie na krążkach w gablocie niewiele da. Kolejna bitwa jest przed nami.\nPAP: Jest w pana otoczeniu ktoś, kto najczęściej trafnie przewiduje jak skończą się dane zawody? Może to trener, a może żona ma lepszą intuicję?\nP.L.: Jest wiele takich osób, ale ja nie przepadam za takimi rozmowami, bo oni zawsze mówią, że przywiozę medal. Niewiele więc to wnosi, a nakłada presję (śmiech).\nPAP: Może po prostu tak dobrze pana znają i wierzą w pana?\nP.L.: Zapewne, ale jak ja się mam czuć z tym bagażem oczekiwań na plecach. Presja ze strony bliskich, kibiców, komentatorów i dziennikarzy narasta. Wszyscy przyzwyczailiśmy się do tego, że Lisu za każdym razem coś z imprezy przywiezie. A tu trzeba wydzierać te medale rywalom.\nPAP: Jest pan jednak optymistycznie nastawiony do życia.\nP.L.: Ja jestem raczej realistą-pesymistą. Inaczej: jestem uśmiechnięty, ale za uśmiechem często kryje się jednak realizm. Ja wiem na co mnie stać i tym razem też tak jest. Będę musiał jednak wyjść i to udowodnić.\nPAP: Długo siedziało w pana głowie czwarte miejsce na igrzyskach w Rio?\nP.L.: Byłem wtedy pięć lat młodszy. Od tego czasu byłem na 10 innych imprezach mistrzowskich. Zdobyłem więc pokaźne doświadczenie. A wtedy? Dostałem wówczas lekcję. Sporo się nauczyłem. Podejście do takiej imprezy musi być zupełnie inne. Tam już nie ma miejsca na strach.\nPAP: Gdy słyszy pan o obostrzeniach, które panują w Japonii, to rusza pana? Wywołuje stres?\nP.L.: Każdy ma inaczej. Odczucia są różne. Dziennikarze słysząc o różnych doniesieniach oczywiście napiszą prawdę, ale zrobią z tego większą hecę, podkręcą rzeczywistość. Jedziemy tam walczyć, więc jak takie rzeczy miałyby nam przeszkadzać, to bylibyśmy na straconej pozycji. Jakie warunki nam organizator zapewni, w takich będziemy musieli dać radę. Na tym polu akurat nie przewiduję porażki. Nie ma dyskusji. Walka będzie na skoczni. Warunki są równe. Pewnie, że upał 30 stopni i duża wilgotność to spore wyzwanie dla takiego wielkiego konia jak ja, ale co mogę z tym zrobić? Nic.\nPAP: Ma pan jakieś amulety czy talizmany?\nP.L.: W tej kwestii zawodnicy też się różnią. Jeżeli komuś placebo pomaga, to fajnie. Gorzej jest, gdy potem czegoś zapomną na start, np. ręczniczka. Wówczas są w… Jeżeli chodzi o mnie, to w ogóle nie zwracam uwagi na takie kwestie. Mam swój okrzyk i to wystarczy. W ogóle w tyczce jesteśmy wszyscy niby razem, ale sami ze sobą. Nie ma jak w biegu kogoś na torze obok. Jestem na stadionie ja i poprzeczka. Decydujące jest to, czy mam w swojej głowie dość siły, aby ją przeskoczyć. Możliwości są. Wiadomo, że medal z igrzysk byłby najcenniejszy w mojej kolekcji. Jeszcze do mnie nie dociera, ile przywiozłem dotychczas krążków z różnych mistrzostw. Ale jeżeli mówisz, że ten byłby 10., to byłaby to piękna liczba. (PAP)\nRozmawiał Tomasz Więcławski\nSchetyna w "Super Expresie": PO nie pokona PiS samodzielnie\nTokio/tenis – trener Świątek: lepiej być przygotowanym nie można\nPuda: Polski Ład zmieni rolnictwo\nAutor kontynuacji przygód Tomka Wilmowskiego: te książki to zjawisko wręcz o charakterze kulturowym


/ Komoda drewniana Mexico COM 5\nPowrót do poprzedniej strony Komoda drewniana Mexico COM 5\n12 849,00 zł 5 z 5 |\nSocial Znajdź podobneKomody (266)Komody drewniane (266)Komody sosnowe (128) Opis Meble Mexico są odpowiednią propozycją dla osób, które chcą na długo stworzyć we wnętrzu przytulny klimat retro. Dodadzą uroku zarówno prywatnym wnętrzom mieszkaniowym jak i lokalom użyteczności publicznej. Komoda z kolekcji Mexico wykonana została z wyselekcjonowanego drewna sosnowego, wyposażona została w 4 szuflady - dwie szersze oraz dwie węższe. Nasze meble są ręcznej produkcji. Nie powielamy identycznych sztuk w wielotysięcznych seriach. Nasze wyroby to unikaty, cenimy sobie swoją indywidualność i niezależność, wymagającą nieraz dużo pracy i poświęcenia. Podczas produkcji mamy pewną zasadę - tworzymy mebel po meblu. Nie wszystko naraz. Każdy mebel składany krok po kroku z poszczególnych elementów, wskazujących nam po raz kolejny, że drewno to wciąż żyjący surowiec. Nie każdy się do tego nadaje, uwierzcie nam. Potrzebne są najdelikatniejsze dłonie i wyczucie, aby perfekcyjnie wykończyć dzieło stolarzy. Później już tylko polerowanie i możemy cieszyć się końcowym efektem! Za każdym razem na nowo...Specyfikacja technicznaProducentSEART furnitureKolekcjaMexicoTermin realizacjiok. 8 tyg.Gwarancja2 lata Zapytaj o produkt\n31.07.2013Komoda stanowi wyposażenie łazienki i prezentuje się znakomicie.\n25.10.2009Komoda jest cudna. Zamówiłam też biurko i też jest bardzo ładne, co prawda pomylili uchwyty ale i tak jest super.Dodaj recenzjęJak oceniasz ten produkt?


Nornica ruda - Medianauka.pl\nNornica ruda (Myodes glareolus) to ssak z rodziny chomikowatych. Ciało pokryte futerkiem o kolorze rudym na grzbiecie, przechodzącym w biały na spodzie. Jest szkodnikiem szkółek leśnych. Charakterystyczne dla nornicy rudej są wystające z futerka dość duże uszy.\nNornica ruda zasiedla lasy i zarośla całej Europy i Azji zachodniej. Licznie występuje na terenie całej Polski. Szczególnie często ją można spotkać w lasach, na ich skrajach, w ogrodach, zaroślach, zaroślach. Preferuje tereny wilgotne. Czasem urządza wędrówki na pola uprawne. Zwykle jednak przebywa na swym terenie, gdzie ma obfitość pokarmu. To uciążliwy szkodnik w ogrodzie.\nProwadzi naziemny tryb ale potrafi się świetnie wspinać na drzewa. Aktywna w nocy, czasem także w dzień. Kopie korytarze w ściółce leśnej. Gniazda buduje w spróchniałych pniach lub pod ściółką. Nie zapada w sen zimowy.\nSamica ma 4 pary sutków. Na stopach znajduje się po sześć modzeli. Długość ciała wynosi 11 cm, ogona - 5 cm. Ciężar ciała wynosi do 33 g.\nPożywienie stanowią nasiona, owoce, zielone części roślin, czasem małe bezkręgowce, głownie owady i ich larwy. Zimą zjada korę, pędy drzew, nasiona zgromadzone w magazynach zapasów. Zapasy stanowią nasiona klonu, dębu, buka, lipy, leszczyny, młode pędy i jagody.\nGnieździ się w spróchniałych drzewach, pod kawałkami kory, kamieniami, korzeniami. Gniazdo zbudowane jest z mchu, liści i porostów, wysłane łykiem i trawą. Są budowane na ziemi (w kształcie kuli) lub 30-40 cm pod ziemią. Gatunek wyprowadza 3-4 mioty w roku. Samica rodzi w miocie od 3 do 5 nagich i ślepych młodych po ciąży, która trwa 18-21 dni. Laktacja trwa 3 tygodnie. Młode dojrzałość płciową osiągają po 8-9 tygodniach życia.\nGatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Nornice stanowią podstawę diety wielu drapieżników takich jak: lis, kuna, tchórz, borsuk, gronostaj, sowy, krukowate.\nNornica ruda jest najliczniej występującym w kraju gryzoniem zamieszkującym lasy.\nSama nornica stanowi podstawowy składnik pożywienia leśnych drapieżników.\nTo niewielki gryzoń o długości ciała do 11 cm z rdzawym futerkiem z wierzchu i białawym od spodu. Pyszczek jest delikatnie zaokrąglony. Ogon jest dwubarwny, pokryty łuskami.\nZwalczanie nornic w ogrodzie może polegać na przekopywaniu gleby, zatykaniu korytarzy, obsadzanie ogrodu czosnkiem, wilczomleczem, gorczycą i miętą, czarną porzeczką. Rośliny te odstraszają nornice. Warto zaprosić do naszego ogrodu ptaki drapieżne (wbijając na przykład pionowe pale, jako punkty obserwacyjne), skuteczne są również koty i psy. Można też stosować odstraszacze dźwiękowe. W ostateczności można zastosować środki chemiczne.\n● ● ● ● ● ● ▸ Trwa okres rozrodczy nornicy rudej\n© medianauka.pl, 2013-01-09, GAT-288\npo angielsku: Bank Vole\npo niemiecku: Rötelmaus\npo czesku: Norník rudý, hraboš rudý, hraboš lesní\npo francusku: Campagnol Roussatre\npo hiszpańsku: Topillo Rojo


TOP 10 Miłosne i inspirujące cytaty na walentynki - Artykuł - Familie.pl\nTOP 10 Miłosne i inspirujące cytaty na walentynki - Artykuł\nArtykuły » Wypoczynek » TOP 10 Miłosne i inspirujące cytaty na walentynki\nOpublikowany przez: Katarzyna Parzuchowska Redakcja 2019-02-13 22:24:03\nKto od lat pielęgnuje swój związek ten wie, że szczegóły czasami są równie istotne jak wielkie rzeczy. Z czasem tych drobnostek, których jest tysiące na początku zakochania, bardzo nam brakuje. Jeśli nie chcesz by kończyło się na narzekaniach typu: „Kiedyś kupowałeś mi kwiaty”… zacznij sama robić coś drobnego i miłego dla swojego partnera. Wystarczy kawa o poranku, kanapki do pracy, czy miłosne cytaty na walentynki napisane w słodkim sms lub na uroczej karteczce.\nTOP 1 William Shakespeare\nMiłość jest jak nieusuwalne znamię, przetrwa burze i nigdy nie zadrży. Miłość nie zmienia się z czasem, w ciągu godzin czy tygodni, ale potwierdza się, nawet u progu przeznaczenia.\nTOP 2 Antoine de Saint Exupery\nTOP 3 Św. Paweł z Tarsu\nMiłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą\nTOP 4 Gogol\nWszystko, o co zabiegamy i się kłócimy, jest marnością. Zabiegać powinniśmy jedynie o miłość.\nTOP 5 Johann Wolfgang Goethe\nTOP 6 Dante Aligihieri\nTOP 7 Reiner Maria Rilke\nMiłość to dwie samotności, które się spotykają i wspierają.\nTOP 8 A. Czechow\nTOP 9 Vitor de Lima Barreto\nTOP 10 Paolo Coelho\nTOP 11 Prezenty na Walentynki dla NIEGO! >>\nTagi: walentnki, TOP 10 cytatow na walentynki


Christian Eriksen znalazł się w kręgu zainteresowań Manchesteru United - informuje „London Evening Standard”.\nPrzedstawiciele „Czerwonych Diabłów” zamierzają w trakcie letniego okienka transferowego dokonać kilku wartościowych wzmocnień zespołu, aby móc znów na poważnie włączyć się do walki o zdobycie tytułu mistrzowskiego na krajowym podwórku.\nW mediach już od dłuższego czasu przewijają się nazwiska potencjalnych kandydatów mogących dołączyć do ekipy z Old Trafford przed startem kolejnego sezonu. Teraz do tej bogatej listy dołączył także Christian Eriksen.\nWładze Manchesteru United nie będą miały żadnego kłopotu z zapewnieniem piłkarzowi wielokrotnej podwyżki, ale mogą mieć problem z przekonaniem go do przeprowadzki, jeżeli zespół nie zapewni sobie udziału w kolejnej edycji Ligi Mistrzów.\nPonadto nie tak dawno zainteresowanie usługami 27-letniego pomocnika przejawiał Real Madryt. Niewykluczone jednak, że głównym priorytetem „Królewskich” na wzmocnienie środka pola będzie Paul Pogba, którego z kolei mógłby na Old Trafford zastąpić właśnie reprezentant Danii.\nGłówny rozgrywający „Kogutów” strzelił dziewięć bramek oraz zanotował siedemnaście asyst w dotychczas 45 rozegranych meczach w tym sezonie.\nTAGI: Christian Eriksen Manchester United FC Tottenham Hotspur FC Anglia Dania