Zabić drozda. Komiks - Fred Fordham (4908373) - Lubimyczytać.pl\nKomiksowe wydanie "Zabić drozda" to wyjątkowa okazja, by powrócić do tego poruszającego świata zaprezentowanego w nowej, artystycznej odsłonie, a dla młodych czytelników – by zawrzeć znajomość z jedną z najważniejszych powieści w historii literatury.\nPonadczasowe wartości tolerancji i empatii podane w łatwiejszej dla młodego czytelnika formie niż klasyczna książka. Powieść została wykreślona w 2017 z listy lektur w Missisipi, nie wróciła również do listy lektur w Polsce.\nDobro, zło, wina, prawo, sprawiedliwość, niewinność, wydawałoby się, że te słowa są zrozumiałe dla wszystkich i nie ma do nich jakichkolwiek wątpliwości. Jednak to jedynie pozory, wciąż bywają źle rozumiane, bagatelizowane lub po prostu w ogóle pomijane. Mijają dekady, stulecia, ludzkość wciąż się rozwija, lecz to, co powinno być gwarancją dla wszystkich zbyt często jest...\nDzisiaj opowiem wam o czymś pierwszy raz na tym blogu. Zdecydowałam się, że muszę napisać kilka słów o komiksie, który ostatnio przeczytałam. Jednak nie do końca jestem zadowolona z tego, co dostałam. Ja bardzo lubię książkę Harper Lee “Zabić drozda” jest to jedna z moich ulubionych książek, które czytałam, będąc w liceum. I gdy zobaczyłam to nowe komiksowe wydanie,...\nPrzyznam szczerze, że nie miałam jeszcze styczności z twórczością Harper Lee i jej bestsellerową powieścią Zabić Drozda. Dużo o niej słyszałam, ale… Nie było ani wystarczająco czasu, ani odpowiedniej okazji, by na spokojnie móc zagłębić się w jej ponadczasową, uhonorowaną nagrodą Pulitzera treść. Szkoda, bo fabuła tej powieści okazała się naprawdę wartką, mądrą i arcyciekawą lekturą, która wciąga czytelnika już od pierwszych stron.\nCała akcja powieści rozgrywa się w latach trzydziestych na amerykańskim Południu, w małym miasteczku Maycomb – w Alabamie. Czarnoskóry Tom Robinson zostaje oskarżony o gwałt na białej kobiecie i postawiony przed oblicze sądu. Adwokatem z urzędu zostaje Atticusa Finch – ojciec Jem i Smyka. I choć od początku wiadomo jest, że Tom Robinson jest niewinny i nie popełnił żadnych, zarzucanych mu czynów, to biała społeczność Maycomb woli jednak wierzyć kłamstwom dziewczyny i jej ojca.\nCała ta niecodzienna historia dzieli się na dwa główne wątki:\n– Niesłuszne oskarżenie Toma Robinsona i pogłębiająca się z każdym kolejnym dniem, nienawiść na tle rasowym.\n– Próba poznania i odkrycia tajemnic ponurego sąsiada, którego syn nigdy nie wychodzi z domu.\nIlustracje Freda Fordhama są fenomenalne. W sposób piękny, barwny i nietuzinkowy obrazują nam wyjątkowość i nietuzinkowość treści tej bestsellerowej powieści. Kolory są w nich soczyste, żywe i pełne kreatywnego blasku , a postacie narysowane wyraźną, grubą kreską, która nadaje tej historii fajną nutkę tajemnic i niepowtarzalnej charyzmy. Wszystko jest tu spójne, dynamiczne i co najważniejsze, pozbawione nudy i monotonii.\nGłównymi bohaterami tej powieści jest trójka dzieci: Jean Louise (Scout), Jeremy (Jem) oraz ich przyjaciel, Charles Baker Harris, zwany Dillem. Dorastają oni w niewielkim, amerykańskim miasteczku – Maycomb. Jean i Jem są rodzeństwem i żyją pod troskliwą opieką ojca ( adwokata) oraz przemiłej, ciemnoskórej kucharki, Calpurnii. Dill nie mieszka w miasteczku na stałe. Przyjechał w odwiedziny do cioci, by spędzić u niej miło wakacje.\nTrójka głównych bohaterów będzie musiała zmierzyć się z: brutalną rzeczywistością dorosłych, toksycznym rasizmem, niesłusznymi oskarżeniami i tajemnicą, która wstrząśnie całym miasteczkiem.\nZabić drozda to niesamowicie kreatywna, nietuzinkowa i pełna życiowej mądrości powieść obyczajowa, która została zilustrowana w formie barwnego i dynamicznego komiksu przez Freda Fordhama. W sposób arcyciekawy, wstrząsający i poruszający duszę opowiada nie tylko o uprzedzeniach na tle rasowych, nierównościach społecznych i kryzysie ludzkiego sumienia, ale i o dobroci serca oraz szczerej tolerancji.\nPrzyznam szczerze, że nie miałam jeszcze styczności z twórczością Harper Lee i jej bestsellerową powieścią Zabić Drozda. Dużo o niej słyszałam, ale… Nie było ani wystarczająco czasu, ani odpowiedniej okazji, by na spokojnie móc zagłębić się w jej ponadczasową, uhonorowaną nagrodą Pulitzera treść. Szkoda, bo fabuła tej powieści okazała się naprawdę wartką, mądrą i...\n"Byłem jak larwa w kokonie [...]. Jakbym spał w ciepełku i nagle się obudził."\nPamiętacie tę chwilę, kiedy zrozumieliście, że system, w którym żyjemy i który z założenia powinien nas chronić, w rzeczywistości nie działa do końca tak, jak powinien? Czy potraficie sobie przypomnieć wydarzenie, które otworzyło Wam oczy - tę gorzką lekcję, dzięki której zdaliście sobie sprawę, że sprawiedliwość i równość to bujda na resorach?\nO tym właśnie jest "Zabić drozda" Harper Lee. To powieść inicjacyjna o dzieciach z małego miasteczka, które u progu dojrzewania zaczynają powoli zauważać szczeliny, bruzdy i pęknięcia na powierzchni sielankowej fasady swojej świętoszkowatej społeczności.\nProces kształtowania się świadomości społecznej bohaterów przypomina właśnie wykluwanie się z kokonu. Dzieciaki jakby stopniowo wybudzają się z długiego, naiwnego snu - i nagle odkrywają, że tak naprawdę przez cały czas żyły w koszmarze.\nDziś - nakładem Wydawnictwa Jaguar - dostajemy w swoje ręce komiksową adaptację tej kultowej powieści. Rzecz to przystępna dla nowego czytelnika, a zarazem godnie oddająca ducha pierwowzoru dla wszystkich tych, którzy chcą sobie "Zabić drozda" po prostu odświeżyć.\nMiasteczko Maycomb w tej odsłonie zdaje się żyć własnym życiem, jednak największe wrażenie wywarło na mnie to, co autor wyczynia z projektami postaci - zwłaszcza z ich ekspresją mimiczną. Gdyby materiał źródłowy trafił w ręce mniej doświadczonego rysownika, najpewniej mielibyśmy teraz do czynienia z trzystoma stronami pełnymi gadających głów i efekt końcowy mógłby okazać się zwyczajnie nużący. Tymczasem pan Fordham wywiązał się ze swojego zadania znakomicie - oglądanie ogromnego spektrum emocji, idealnie oddanego na twarzach bohaterów, jest niemal hipnotyzującym doznaniem.\nBardzo się cieszę, że ta powieść graficzna została u nas wydana. Akurat w czasach, kiedy - mam wrażenie - jest nam potrzebna najbardziej. Więcej: w czasach, w których dzieło Harper Lee zyskuje nowy, szerszy kontekst. Bo to ostatni moment, by przypomnieć sobie, do czego potrafi doprowadzić dyskryminacja, i jak niszczycielską siłą jest nienawiść podsycana uprzedzeniami. Przeczytajcie - żeby nigdy o tym nie zapomnieć.\nPamiętacie tę chwilę, kiedy zrozumieliście, że system, w którym żyjemy i który z założenia powinien nas chronić, w rzeczywistości nie działa do końca tak, jak powinien? Czy potraficie sobie przypomnieć wydarzenie, które otworzyło Wam oczy - tę gorzką lekcję, dzięki której zdaliście sobie sprawę,...\nKomiks oddaje honor literackiemu oryginałowi nie spłaszczając dialogów, co rzadko się udaje przy takich przedsięwzięciach. Od strony graficznej bardzo ciekawy, kilka nowatorskich rozwiązań detali (na przykład cienie!). Warto.\nDodaj cytat z książki Zabić drozda. Komiks


Nieśmiertelność jest rodzajem zapomnienia - tak jak i sama śmierć.: ROZDZIAŁ 24. Krwawe rozmowy.\nROZDZIAŁ 24. Krwawe rozmowy.\nJak pozostajesz tak silna?\nJak skrywałaś to przez tak długo?\nJak mogę ocalić....\n...Upadłego anioła, w ciemności\nThree Days Grace "Fallen angel"\n– Gdybyś miała wybrać inne życie, to jakie by ono było? – Usłyszała tak dobrze znany głos.\nGłos, który sprawił, że pierwszy raz w życiu zadrżała z podniecenia.\n– Chyba – zaczęła dokładnie dobierając słowa – chciałabym być normalną dziewczyną. Nie musiałabym oglądać tych wszystkich spojrzeń przepełnionych strachem, spowodowanych moim pochodzeniem – odparła szczerze, patrząc w bursztynowe oczy, siedzącego naprzeciw niej siedemnastolatka.\nMimo otaczającej ich nocy, jego skóra była zroszona potem. Powietrze było parne, świerszcze dawały głośny koncert, a na podmuchach ciepłego wiatru tańczyły wysokie źdźbła traw.\n– Z powodu innych zrezygnowałabyś z majątku, tytułu i… – Młodzieniec zdawał się ważyć to ostatnie słowo, aż w końcu, nachylając się ku dziewczynie, wyszeptał je. – Nieśmiertelności?\n– Jak to jest być człowiekiem? – spytała, zrywając samotny biały kwiat. – Jak to jest czuć zmęczenie, ból, żal, smutek, gniew, życie uciekające przez palce? – pytała, mnąc w dłoniach jasne płatki.\nJej jaśniejące w mroku oczy, młodzieńcowi zdawały się być oddalonymi gwiazdami na niebie.\n– Przecież ty też czujesz – odparł. – I to bardziej – dodał, jakby ze skargą.\n– Ale nie jako człowiek. Nigdy niczego nie poczuję w pełni, choćbym nie wiadomo jak mocno tego pragnęła. Ty możesz, bo nad tobą wisi widmo śmierci, Alexandrze.\nZadrżał, słysząc swoje imię, wypływające spomiędzy jej warg.\n– Chcesz coś poczuć? – spytał niemal buńczucznie, przybliżywszy się do niej.\nOna tylko nieśmiało skinęła głową. Widział czające się w jej oczach zakłopotanie.\n– To pocałuj mnie, Veronique – powiedział niemal błagalnie; od dawna tego pragnął. – Pocałuj mnie, tak , jakbyś miała pewność, że oboje jutro umrzemy.\n– Nie chciałabym byś umarł, Alexandrze – odparła z przejęciem w głosie.\n– Po prostu mnie pocałuj – wyszeptał, a wampirzyca wpiła się w jego usta.\nVeronique niczym oparzona zerwała się do siadu, otwierając szeroko jarzące się w półmroku oczy. Zdumiona rozejrzała się wokół. Siedziała wśród wysokiej trawy, z dala od miasta. Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, a z nieba spadały ciężkie krople deszczu.\nVeronique nie miała pojęcia kiedy zasnęła. Pamiętała tylko wschód słońca oraz narastający głód. Gdy ten drugi stał się nie do wytrzymania, opuściła las, udając się na polowanie, które miało być krótkie i szybkie, bez ofiar śmiertelnych. Jednak, zasmakowawszy pierwszych kropel krwi, pieszczących podniebienie, straciła nad sobą kontrolę.\nZdezorientowana porą dnia, wstała z miejsca. Była zakrwawiona, przemoczona oraz, mimo środka lata, przemarznięta. Nie miała pojęcia jak długo leżała w trawie, biernie moknąc. Veronique chciała wrócić do ciepłego i suchego domu, lecz sama myśl o nim sprawiła, że na powrót w jej głowie zamajaczył obraz Lilith i tego jej cynicznego uśmieszku. Na wspomnienie matki, powietrze wokół Veronique zadrgało nieznacznie.\nZrezygnowana stanęła w pół kroku, lecz po chwili namysłu, podjęła wędrówkę do miasta, a w głowie obmyślała coraz to bardziej makabryczne skutki spotkania z matką.\nWampirzyca, wyobraziwszy sobie śmierć Lilith, skrzywiła się pod nosem. Bądź co bądź, Lilith otoczyła ją opieką, kiedy nie miała nikogo innego, oraz obdarzyła matczyną miłością. Nieraz szaloną i impulsywną, ale jednak miłością.\nRozmyślania Veronique przerwała komórka, która dzwoniąc, zakłóciła leśny spokój.\n– Miałaś dać znać, jak poszło z Nobokovem. – Usłyszała pretensjonalny głos Arthura, gdy tylko odebrała.\n– Przepraszam, zapomniałam – odezwała się, przechodząc nad zwalonym konarem. – Spotkanie okazało się tak owocne, że nie pamiętam ostatnich dwunastu godzin – przyznała, starając się ukryć lekki strach oraz zażenowanie.\nStrach – czy czasem, szalejąc po mieście w krwiożerczym amoku, nie ściągnęła na siebie uwagi. Zażenowanie – gdyż mając ponad siedem wieków, nie wypadało tracić nad sobą kontroli.\n– Co się stało? – Arthur zdawał się być zszokowany.\n– Dowiedziawszy się paru interesujących rzeczy, straciłam panowanie nad aurą, co zapewne spowodowało śmierć wielu ludzi, bywających w dzielnicy nadnaturalnych…\n– To byłaś ty? – spytał Arthur, z nadzieją, że usłyszy zaprzeczenie.\n– Wieści chyba szybko się rozchodzą – sarknęła Veronique, stając na skraju lasu.\n– A co było później? Domyślam się, że spowodowanie śmierci stu piętnastu ludzi to tylko początek…\n– Ilu?! – Veronique, usiadła pod drzewem, kryjąc twarz w wolnej dłoni.\n– Stu piętnastu. Dobrze się czujesz?\n– Tak. Nie. Nie wiem – majaczyła w szoku. – A jak myślisz, co było potem? – spytała retorycznie. – Odizolowałam się z dala od miasta, nawet nie wiem, kiedy zasnęłam, a gdy się obudziłam, odkryłam, że jestem uwalana w krwi – poskarżyła się.\n– Może mogę ci jakoś pomóc?\n– Arthur, zrobiłeś wiele, kontaktując mnie z Nobokovem.\n– Aegnorze, nie. – Od dawna nie zwracała się do kuzyna tym imieniem. – Jeśli chcesz mi pomóc, to proszę cię, opuść miasto. Wyjedź gdzieś daleko od tego wszystkiego, co ma jakikolwiek związek z Lilith, bo czuję, że to coś więcej, niż zmartwychwstanie Alexandra.\n– Czyli jednak… żyje? Masz pewność?\nVeronique przymknęła oczy, przypominając sobie wschód słońca oraz sen, który zdawało jej się, że śnili wspólnie.\n– Tak, jestem pewna – odparła stanowczo. – Proszę, wyjedź z miasta.\n– Powodzenia, Veronique.\nPołączenie zostało przerwane, a Veronique od razu wybrała numer. Ledwie usłyszała pierwszy sygnał, a ktoś podniósł słuchawkę.\n– Co?! – krzyknął Kain, wpatrując się w Lisę nieodgadnionym wzrokiem.\nW dwójkę wampirów, siedzących przy stoliku pod oknem z widokiem na Soho Square, skierowało się wiele zaciekawionych spojrzeń.\n– Ciszej – syknęła Lisa. – Wszyscy się na nas gapią.\n– Nie moja wina, że ze wszystkich miejsc na Ziemi, musiałaś wybrać akurat ten bar. Równie dobrze mogliśmy porozmawiać gdziekolwiek – wysyczał równie jadowicie.\n– To moja gwarancja, że nie zrobisz mi krzywdy, za to, że dwieście lat temu zostawiłam cię samego na tej okropnej wyspie – odparła poważnie, krzyżując ręce pod bujnym biustem, w który Kain lubieżnie się zagapił.\nJednak po chwili otrzeźwiał i wycelował palcem w wampirzycę.\n– To był tylko seks, na dodatek kiepski. A po tym, co mi przed chwilą powiedziałaś, naprawdę mam ochotę cię ukatrupić – powiedział bez krzty sympatii, po czym rozsiadł się wygodniej w krześle.\n– Seks wcale nie był taki kiepski, skoro powtarzaliśmy to, co noc, przez ponad dwa miesiące – fuknęła.\n– Naprawdę? Robisz mi wykład na temat tego, czy podobał mi się nasz seks sprzed dwustu pieprzonych lat, zaraz po tym, jak przyznałaś się, że w piwnicy masz cholernego rozjuszonego wilkołaka?! – Nie wytrzymawszy, Kain na koniec rzucił w rozmówczynię solniczką.\nLisa mimo wszystko była równie szybka i nim szklana fiolka roztrzaskała się jej o czoło, już trzymała ją między palcami.\nPo barze zaczęły krążyć szepty, dotyczące hałaśliwej pary.\nLisa rozejrzała się nieśpiesznie.\n– Świetnie – burknęła. – Teraz już nie tylko się gapią, ale i o nas rozmawiają.\n– Aż tak ci to przeszkadza? Pewnie myślą, że jesteśmy parą nieszkodliwych wariatów.\nLisa prychnęła rozbawiona.\n– Ty i nieszkodliwy? To dopiero oksymoron.\n– Niewiarygodne – warknął, załamując ręce.\n– Tak, jak nasz seks – wyszeptała, nachylając się ponad stolikiem.\nKain tylko przewrócił oczami, nawet tego nie komentując.\n– To co z tym wilkołakiem?\n– Veronique! Jak ty wyglądasz? – zawołała Olivia. – Wchodź szybko do środka.\nVeronique stała na progu, obejmując się ramionami. Z wdzięcznością przyjęła zaproszenie i fakt, że zewnętrza lampa nie działała. Wołała sobie nie wyobrażać reakcji Olivii na zakrwawioną bluzkę – jeansowej kurtki pozbyła się po drodze, a ręce przemyła w kałuży.\nDeszcz, który zastała po otworzeniu oczu nie ustępował. Wampirzyca zdążyła przemoknąć do tego stopnia, że czuła krople wody pełzające po ciele.\n– Przepraszam za kłopot – powiedziała już po wejściu do ciemnego przedpokoju.\nZsunęła z siebie równie mokre trampki i, zauważając tworzącą się wokół siebie kałużę, dodała:\n– Lepiej przynieś jakiś ręcznik, nim rozniosę ci wodę po domu.\n– Zapomnij – zaprzeczyła Olivia. – Biegnij do łazienki i weź gorącą kąpiel, ja w tym czasie przygotuję ci coś ciepłego do jedzenia.\n– Żadnego ale, Ver – wtrąciła Liv. – Przynajmniej mogę ci się odwdzięczyć za tamtą noc – powiedziała, po czym położywszy wampirzycy dłoń pomiędzy łopatkami, stanowczo pchnęła ją w stronę schodów.\nVeronique, widząc, że niebezpiecznie zbliżały się do światła lampy, wiszącej nad schodami, obróciła się i złapała Olivię za przegub.\n– Znam drogę – powiedziała, patrząc w zielone oczy dziewczyny.\nTa, nie mogąc wytrzymać spojrzenia, spuściła wzrok.\n– Boże – wyszeptała przerażona, gdy łuna bladego światła, sączącego się z salonu, nikle oświetliła przedpokój. – To krew?\nVeronique podążyła za spojrzeniem Olivii. Niemal cały front koszulki był poplamiony krwią.\n– Jesteś ranna? – spytała Olivia bez udawanej troski w głosie.\nRozszerzone ze zdumienia i strachu oczy utkwiła w stoickiej twarzy wampirzycy.\n– Nie – odparła stanowczo Veronique. – Mówiłam ci przez telefon, że miałam ciężką noc… dzień w sumie też.\n– Ale to nadal nie tłumaczy tej krwi… Masz ją nawet na szyi… – Olivia dotknęła plamki powyżej obojczyka i roztarła ją pod palcem. – Powiedz mi co się stało? Jeśli to możliwe, to chcę ci pomóc – nalegała.\n–Mówiłam już, że nic mi nie jest – powiedziała Veronique, siląc się na dobroduszny ton. – Proszę… nie zadawaj pytań, na które nie chcesz znać odpowiedzi.\nOlivia wyszarpnęła rękę z więżącej ją dłoni. Przez chwilę biła się z myślami, zastanawiając się, czy nie wyprosić Veronique z domu. W końcu się odezwała:\n– Nie znam cię. – Veronique obserwowała Olivię w milczeniu. – Ted twierdzi, że nie powinnam nawet o tobie myśleć.\n– Może ma rację. To mądry facet.\n– Potrafisz to stwierdzi po jednym spotkaniu?\n– Mam niezłą intuicję. Słuchaj, pójdę sobie, a ty zrób, jak radził ci przyjaciel – powiedziała naprędce Veronique, odwracając się do wyjścia.\n– Przestań – fuknęła Liv. – Mam własny rozum i nikt, nawet ty, nie będzie mi mówić, co mam robić. Nie chcesz gadać? Proszę bardzo! Ale… – Olivia wpatrywała się w plecy Veronique; biła od niej dezorientacja i strach. – Jeśli za tymi plamami krwi kryje się jakaś paskudna historia, to lepiej to z siebie wyduś… Inaczej zniszczy cię własne sumienie.\nVeronique zaśmiała się pod nosem i zerknęła za siebie, a jej oczy spotkały się ze spojrzeniem Olivii, która kipiała złością.\n– Za tymi plamami krwi jest wiele lat historii, Olivio. Jednak nie mogę ci jej zdradzić, bo nie chcę zrobić sieczki z twojego mózgu.\n– Sieczki? – prychnęła Olivia, przeczesując złote pasma włosów, odgarniając je za uszy. – Teraz mi ja robisz – powiedziała z pretensją w głosie. Westchnęła z rezygnacją. – Idź się wykąp – to powiedziawszy, udała się do kuchni.\nKain szedł za Lisą, która w przeciwieństwie do niego, była w dobrym humorze. On nie tryskał optymizmem na myśl o czekającym na nich wilkołaku. Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jak niebezpieczne i nieobliczalne mogły być to stworzenia. Na swoim koncie miał już nie jedną potyczkę z tymi humanoidalnymi kreaturami – to było nieuniknione, gdy przez wiele tysiącleci wędrowało się z miejsca na miejsce, po drodze przecinając terytoria watah wilkołaków.\nWiele wampirów, nie tylko tych młodych i niedoświadczonych, ginęło w konfrontacji z siłą i drapieżnością połączoną z toksyczną dla nich śliną i myślącym, ludzkim mózgiem lykana. Nawet Kain, pomimo swoich lat i ogromnych pokładów mocy, nie raz musiała ratować się ucieczką z walki z więcej niż jednym wilkołakiem.\nKain zerknął na idącą przed nim wampirzycę. Próbował sobie wyobrazić, jak tak krucha i drobna kobieta potrafiła pojmać dorosłego lykana, uchodząc z tego bez draśnięcia. Może i była wampirzycą i, tak jak Kain, Pradawną – którą ponad trzysta lat temu Bóg, z chorym poczuciem humoru, skazał na nieśmiertelność – jednak nawet to nie tłumaczyło tego w jaki sposób dokonała niemal niemożliwego.\nW końcu przystanęli.\nLisa obróciła się i z uśmiechem wskazała okazały dom.\n– Ta-da! – wyśpiewała, na co Kain skrzywił się, przeklinając w duchu samego siebie, jak mógł kiedyś z nią spółkować.\nAch, czyż tropiki nie wyzwalały w nas najgorszego?, pomyślał ironizując, na samo wspomnienie upojnych nocy spędzonych z Elisabeth, gdy ponad dwieście lat temu na okres roku porzucił towarzystwo matki i siostry.\n– Ładny domek – przyznał, patrząc na budynek.\nBył to średniej wielkości wolnostojący dom, usytuowany z dala od głównej ulicy. Najbliżsi sąsiedzi mieszkali nie całe sto metrów wcześniej.\nKain rozejrzał się wokół, myśląc, że to idealna kryjówka dla wampira, którego posiłki zwykły głośno krzyczeć.\n– Można powiedzieć, że go odziedziczyłam – powiedziała z morderczym błyskiem w niebieskich oczach; Kain niejednokrotnie zastanawiał się, dlaczego ich kolor po przeistoczeniu nie uległ zmianie.\nZłoty kolor oczu oraz rude włosy były charakterystycznymi cechami Pradawnych.\nKain podszedł do starej towarzyszki.\n– Za każdym ciągnie się kawał historii… zupełnie, jak smród za obszczanym pijaczyną.\nLisa spojrzała spod byka na Kaina. Ten tylko szeroko się uśmiechnął, bynajmniej nie z radości.\n– Chodź – powiedziała już bez uprzejmości, i poprowadziła Pradawnego na tył domu.\nPo kolei podniosła pięć wielkich kamieni, osłaniających wejście do piwnicy, po czym otworzyła dwie kłódki, zasuwkę, a na samym końcu uniosła klapę. Gdy to zrobiła z ciemnego, cuchnącego pleśnią i wilgocią wnętrza, dobiegło ich nieludzkie warczenie.\n– Panie przodem – Powiedziała Kain, krzywiąc się na samą myśl o wilkołaku.\nZeszli w ciemność. Kain rozejrzał się niespokojnie, rozróżniając w mroku kształty regałów, piętrzących się stert makulatury, opartych o szafkę z narzędzi ogrodowych i wielu innych, na jego oko, normalnych rzeczy. Jednak to, czego szukał, spostrzegł w najdalszym krańcu pomieszczenia.\nDwa jarzące się w mroku punkciki o barwie krystalicznie czystego oceanu. To stamtąd dochodziło warczenie.\nWtem zapaliło się światło. Nieprzygotowany na to Kain zmrużył oczy.\n– Cholera jasna , Lisa! Chcesz nas wszystkich oślepić?! – warknął w kierunku wampirzycy, trzymającej dłoń na włączniku.\nKain zamrugał kilkukrotnie, po czym skierował spojrzenie tam, gdzie jaśniały wykołacze ślepia.\nPatrzył na niego czarnowłosy mężczyzna. Parodniowy zarost porastał jego twarz. Z pomiędzy uniesionych warg wystawały sześciocentymetrowe kły oraz rząd ostrych – gotowych rozszarpać wszystko, co stanęło by im na drodze – zębisk. Oceaniczne oczy płonęły niepochamowaną wściekłością. Zmarszczone brwi zdawały się być bardziej wydatne i krzaczaste niż powinny. Szczęka była lekko zniekształcona – węższa oraz podłużna, zaś nos przypominał w połowie zwierzęcy, w połowie ludzki. Włosy, sięgające żuchwy, nie były w stanie zamaskować szpiczastych, porośniętych brązową sierścią uszu.\n– Jest w takim stanie, bo się zezłościł, czy… – zaczął Kain, podchodząc krok bliżej mężczyzny.\nTen kłapnął zębiskami, naprężając ciało, jakby był gotów do skoku. Nagły ruch sprawił, że łańcuchy, którymi został przykuty do ściany, zadzwoniły, przypominając wilkołakowi, że nadal był skrępowany.\n– Cholera! – Kain, jak szybko zrobił krok, tak szybko się cofnął, spoglądając kątem oka na Lisę, wyciągającą dłoń z jednego ze słoików.\nZaciskając, mieniące się srebrem, palce w pięść, podeszła do starego stołu roboczego, gdzie w równym rzędzie leżały strzykawki wypełnione fioletowym płynem. Lisa wzięła jedną z nich w wolną rękę.\nWilkołak widząc to, zawarczał jeszcze głośniej, a kości czaszki zaczęły się łamać i przemieszczać pod skórą, czemu towarzyszyło nieprzyjemne dla uszu trzaskanie i trzeszczenie.\nKain wpatrywał się w zachodzącą na jego oczach przemianę. Z chorą fascynacją obserwował krwawiące ludzkie oczy oraz rosnące w masę ramiona. Nie potrafił oderwać wzroku od wykrzywiających się palców i wyrastających z nich pazurów. Patrzyłby dalej, gdyby nie Lisa, która bez cienia strachu sypnęła wilkołakowi w twarz proszkiem mieniącym się metalicznymi refleksami.\nWilkołak zawył przeraźliwie, po czym zaczął kaszleć i krztusić się na przemian.\nLisa korzystając z okazji szarpnęła delikwenta za włosy i, odsłoniwszy porośniętą sierścią szyję, wbiła w żyłę grubą igłę, dociskając kciukiem plastikowy tok strzykawki.\nLykan zacharczał. Z ust toczył krwistą pianę. Ni to skamlał, ni to krzyczał. Zwierzęce przemiany, które w nim zaszły powoli zaczęły się cofać. W końcu, wciąż zakuty w łańcuchy, padł na zimną podłogę targany konwulsjami.\n– Co do… – wykrztusił Kain, podchodząc bliżej, jednak zachowując bezpieczny dystans.\n– Zaraz się ocknie – odparła Lisa, odrzucając pustą strzykawkę na stół.\n– Jesteś pewna, że jestem ci potrzebny? – spytał, patrząc na wampirzycę z niemałym podziwem w oczach.\n– To, że udało mi się go złapać, nie znaczy, że było to banalnie proste – powiedziała, stając u boku starszego od niej wampira.\n– A czy kiedykolwiek powiedziałem, że takie było? – zironizował.\n– Skopałam mu tyłek, gdy wtargnął mi do domu, ale zawdzięczam to paczce soli, którą cisnęłam mu w oczy. Gdybym wtedy nie gotowała kolacji pewnie byłoby po mnie – opowiedziała.\n– Jeden Pradawny w tą, czy w tą – zakpił Kain, wywracając oczami. – Co to ma być? – spytał, unosząc strzykawkę z pozostałościami po jakimś srebrzystym płynie.\n– Zapewne moje trzy pierścienie, śladowe ilości zastawy mojej prababki i patera, którą dostałam na czterysta czterdzieste ósme urodziny – zironizowała, nie udając zirytowanie. – Srebro, Kain, a cóż by innego?!\n– No tak – prychnął, odrzucając fant, po czym zaśmiał się, spoglądając na Lisę. – Naprawdę zniszczyłaś swoje srebra?\n– Zamknij się – warknęła. – Jakoś nie mam w zwyczaju, trzymania w domu sproszkowanego srebra na wypadek ataku wilkołaka.\n– Nazwałbym to ironią losu – odparł z satysfakcją. – Srebro, tojad – zaczął wyliczać, dotykając poszczególnych fiolek – może jeszcze mi powiesz, że te łańcuchy to zrobiłaś z rynien, gnana nagłą potrzebą.\n– Łańcuchy są tu od dawna, Kain – odparła złowróżbnie.\nWampir uśmiechnął się chyrze pod nosem, przenosząc wzrok na odzyskującego przytomność mężczyznę.\n– Pewne zachowania nigdy się nie zmieniają. Nieprawdaż, Elisabeth? – Zamyślił się na chwilę, po czym spytał:\n– Dowiedzieć się kim jest i czemu mnie zaatakował.\n– Zabić? – spytała niepewnie.\n– Droga, Liso – zaczął Kain, nie kryjąc tego, że miał ją za idiotkę – wilkołaków się nie zabija. A dlaczego? Bo to stworzenia stadne. A co robi stado? – Spojrzał głęboko w niebieskie oczy. – Dba o swoich, a co za tym idzie, łatwo w nich rozniecić żądzę zemsty.\n– Nawet nie macie pojęcia, jak łatwo – wychrypiał mężczyzna, unosząc się na łokciach. – Widać nie jesteś głupi – stwierdził, siadając pod ścianą i spluwając krwią pod stopy Kaina.\nTen z obrzydzeniem cofnął nogę.\n– Kim jesteś? – spytała Lisa chłodnym tonem.\n– Ja powinienem o to zapytać. Ten pieprzony lizodup nie wspominał, że też ssiesz ludzkie szyje, jak dziwka kutasa.\n– Poeta – sarknął Kain, krzyżując ręce na piersi.\n– O czym ty bredzisz? – Lisa stała z rozłożonymi rękoma, zbita z tropu.\nWilkołak zaśmiał się ochryple, krztusząc się przy tym. Jego wzrok był mętny od krążącego w żyłach tojadu.\n– Dostałem zadanie wybadania terenu i wypytanie ciebie, krwiopijcza księżniczko, o pewnych ludzi. Ludzkich ludzi. Jak widać – zadzwonił łańcuchami – moje informacje nie były rzetelne skoro tu siedzę.\n– On niczego nam nie powie. Ten gatunek tak ma. Lojalność wedle stada ponad wszystko. Nie wyobrażasz sobie nawet, co są w stanie zrobić dla alfy – powiedział Kain do Lisy.\n– Przecież go teraz nie rozkuję, bo marnie skończę – syknęła.\n– Masz to, jak w banku, księżniczko – oparł wilkołak. – Jednak jeśli mnie nie wypuścisz, to prędzej, czy później moi bracia zapukają do twych drzwi.\n– Bracia – wyszeptał Kain, kręcąc głową. – Robi się coraz ciekawiej. Powiedz mi jedno… jak cię zwą? – spytał, patrząc wyczekująco na mężczyznę.\n– Pierdol się – warknął, spluwając w stronę Kaina krwią.\n– Rozumiem – odparł Kain, przeciągając samogłoski. – Więc, pierdol się, powiedz mi, czy miałeś zamiar skrzywdzić tę chodzącą zarazę? – mówiąc to, wskazał na Lisę.\nTa spojrzała na niego z niedowierzaniem.\n– Nie – odpowiedziała wilkołak.\n– To czemu ją zaatakowałeś?\n– Miałem porozmawiać z normalną dziewczyną, a drzwi otworzyła mi wampirzyca z krwi i kości. Spanikowałem – doparł, siląc się na uśmiech.\n– A czego miałeś się dowiedzieć? – Kain kontynuował przesłuchanie. – Uwierz mi, pierdol się, a honorowy ze mnie wampir, że chcę tylko informacji. Powiedz, co wiesz, a cię wypuszczę. Co ty na to, pierdol się?\n– Ulica Rideway, bodajże… mówi ci to coś?\nKain uniósł brwi, a Lisa zakrztusiła się powietrzem, co zwróciło jego uwagę.\n– Co znowu? – syknął w jej kierunku, już szczerze zirytowany.\nMieszka tam moje przyjaciółka, pomyślała.\nPradawny uśmiechnął się tajemniczo, słysząc myśli wampirzycy.\n– Dla kogo pracujesz, pierdol się?\n– Skończ już w tym pierdol się, dobra?! – krzyknął wilkołak.\n– Przecież tak się nazywasz. Sam to powiedziałeś – nabijał się Kain.\n– Jestem Gabriel i nie pracuję dla nikogo. Mój brat zawarł umowę z pewnym wampirem. Podobno to jakiś ważniak, należący do szlachty. Jego przydupas tytułuje go panem. Ale ja nie służę temu krwiopijcy, tylko wykonuję polecenia brata – powiedziała srogo Gabriel, tonem wskazującym na to, że dość już miał tej bezcelowej gadki.\nZatrucie tojadem również nie ułatwiało mu skupienia się. Czuł się coraz gorzej. Gabriela bolał każdy mięsień, a nerwy pulsowały mu choćby rażone prądem.\n– Więc masz brata alfę. – Kain zacmokał. – Przykre tak non stop się podporządkowywać.\n– I mówi to ten, którego gatunek trzęsie portkami przed jedną waszą kobietą. Lilith, zgadza się? – Gabriel odbił piłeczkę.\n– Owszem, jest potężna, ale nie jest jedyną Pradawną stąpającą po tym padole – sprostowała Lisa.\n– Tak, słyszałem. Jest ich pięcioro: dwie kobiety, trzech mężczyzn.\n– Ktoś tu odrobił pracę dobową z teorii, brawo. – Kain zaklaskał.\n– Z praktyką już gorzej – szepnęła Lisa.\n– Dobrze, Gabrielu, ostatnie pytanie. Czego dotyczyła umowa zawarta przez twojego brata alfę?\n– Nie wiem, co ci dadzą te puste informacje, skoro nawet dla mnie są bezwartościowe, ale pieprzyć to… o ile na pewno mnie wypuścisz.\n– Dotrzymuję danego słowa, a ta niewiasta obok mi w tym nie przeszkodzi.\n– Mogłabym wyłupić ci oczy i użyć ich jako oliwek do Martini – warknęła do Kaina.\n– Mogłabyś, ale jesteś za słaba i za głupia, by to zrobić – odparł beznamiętnie, nawet na nią nie patrzeć. – Proszę, kontynuuj – ponaglił Gabriela gestem ręki.\n– Sam niewiele wiem… jedynie tylko, że szukamy… Pierworodnej francuskiego pochodzenia. – Z ledwością wypowiedział te słowa.\nChciał dodać coś jeszcze, ale zakręciło mu się w głowie. Zwymiotował krwią i runął nieprzytomny na posadzkę.\n– Ile ty mu tego podałaś? – spytał zdziwiony Kain.\n– Od wczorajszego wieczora? – Lisa zamyśliła się. – Litr wywaru z tojadu oraz ponad trzysta gram srebra.\n– Rozkuj go. Trzeba się go pozbyć nim nam tu wyzionie ducha.\n– Przesadzasz – żachnęła się, rozkuwając Gabriela.\n– Ciekawe jakbyś ty wyglądała po dwunastogodzinnej kuracji werbeną – odparł, zarzucając sobie wilkołaka na plecy.\n<pada na kolana>\nPrzepraszam, przepraszam, przepraszam, że musieliście\ntak długo czekać na ten rozdział.\nNie mam na to usprawiedliwienia. Liczę jedynie,\nże zostaliście, że czekaliście i ujrzę Wasze komentarze,\nktóre będą dowodem na Waszą obecność. Obiecuję,\nże rozdział 25 pojawi się do końca miesiąca.\nAutor: Patrycja Hry o 07:50\nkilometr 200 14 maja 2015 14:36\nNo ja mam nadzieję ;) Jak zawsze nienaganny styl, błędów nie będę wypisywać (bo po co, jak sama wiesz, gdzie są) no i oczywiście fabuła... Mua! Wspaniała i porywająca. "Pierdol się" mnie rozwaliło na łopatki xD Czekam niecierpliwie na kolejny rozdział *.*\nAda Kroll 24 maja 2015 04:15\nHmmm, mogę się zakochać w Kainie? Wariat mnie rozwala na łopatki tym swoim podejściem do życia, nawet nieśmiertelnego. Z jednej strony jest wybuchowy, a z drugiej tak opanowany, że strach się bać.\nW paru miejscach Ci się kochana końcówki pozmieniały.\nCzekam na nexta, ale jak wiem z własnego doświadczenia, czasem wen jest tak wredny, że nic nie jesteś w stanie napisać przez długi czas.\nSweet Alice 28 maja 2015 05:14\nNo nie powiem długo cię niebyło. Zaglądałam tu codziennie do kwietnia. Potem przestałam, ale coś mne dzisiaj tkneło..... no i jestem! Rozdział genialny. Ciekawe czego chcą te wilkołaki od Veronique. Powiem szczerze, że zakochałam się w tym blogu. Mam nadzieję, że nowy rozdział niedługo się pojawi. Życzę weny i pozdrawiam.\nDee 20 czerwca 2015 11:34\nNareszcie znalazłam czas... i jest mi wstyd, naprawdę wstyd. Chyba już nigdy nie będę mogła być choć raz na bieżąco z czymś, co wydobywa spod Twojego pióra. Miesiąc, eh... ciekawe, ile następnym razem będę zwlekać tylko z kilkoma minutami czytania i nie więcej pisania komentarza.\nCzytając ten rozdział, zdałam sobie sprawę, jak mało zaczynam pamiętać z tego opowiadania. Kurczę, szkoda. Ale w połowie jakoś sobie przypomniałam, przez co niektóre informacje zaczęły wpadać na odpowiedni tor. Dodam jeszcze, że posłuchałam "After the Fall" i niemalże natychmiast się zakochałam w tym utworze, choć nie ma tekstu, a raczej w takich nie gustuję. Wracając do treści opowiadania, bo głównie tutaj się znalazłam, by podzielić się swoimi spostrzeżeniami z Tobą, jako autorką tej historii. Tak, zauważyłam kilka błędów interpunkcyjnych, ale nie będę Ci ich wytykać, bo sama niekiedy mam z tym problem. Poza tymi ni zauważyłam innych, chociaż nie, były jeszcze literówki, lecz to zupełnie nie przeszkadza w czytaniu. A przynajmniej mnie to aż tak bardzo nie gryzie w oczy. Coś mi się zdaje, że jednak Aegnor nie posłucha naszej Veronique i zostanie w Londynie, chociażby po to, aby mieć na nią oko. Sto piętnaście (dobrze pamiętam?) osób zabitych to dość spor dorobek, a to zaledwie przez jedną czynność. Hm, powiadasz, że Kaina łączyło coś dwieście lat temu z Elisabeth? Cóż, tego akurat się nie spodziewałam, więc lekko mnie zaskoczyłaś taką informacją, ale o to chodzi. Dobrze, że fabuła nie jest do przewidzenia, cały czas się coś dzieje. Sama wiem, jak trudno jest utrzymać spójność w tym, co się tworzy. Ciekawe, jak długo uda się Ver zbywać ciekawość Olivii, bo wiadomo, jak to czasami ciężko jest się powstrzymać od tego, żeby się w końcu nie wygadać. Coś mam wrażenie, że niedługo i tak się dowie, kim jej bliska koleżanka tak naprawdę jest. O proszę, Lisa przetrzymuje w domu wilkołaka Gabriela. Dobra, ja naprawdę kocham Kaina, aż za bardzo przypomina mi pewna personę, z którą mam styczność każdego dnia. A może to właśnie dla tego tak bardzo ubóstwiam jego postać? Może, może, kiedyś z pewnością się tego dowiem. To tak, celem wilkołaków jest odnalezienie jakże słodkiej francuzki, którą wszyscy czytelnicy tak dobrze znają. Szykuje się coś, czuję to.\nJestem pod wrażeniem, udało mi się w końcu skomentować ten rozdział, teraz zabieram się za następny :>\nAkuma B 1 sierpnia 2015 06:52\nKein i jego podejście do życia mnie rozwala, ciekawe czy skojarzy o kogo im chodzi...


Powiat jasielski. Kolejne dwa zakażenia wirusem\nPowiat jasielski. Kolejne dwa zakażenia wirusem\n07 października, 2020 Wiadomości / Zdrowie / Jasło\nDwa kolejne zachorowania na covid-19 u mieszkańców powiatu jasielskiego - kobiety i mężczyzny. Dzisiaj (7 października) służby sanitarne poinformowały o 141 nowych przypadkach zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w województwie podkarpackim. W ciągu ostatniej doby przebadano 1 461 osób.\nDo 7 października 2020 roku do godz. 9.00 przebadano 82 169 osób (1461 w ciągu ostatniej doby) mieszkańców województwa podkarpackiego. Od początku epidemii w powiecie jasielskim zachorowało 110 osób, 87 wyzdrowiało, a 4 zmarły. W sierpniu odnotowano w naszym powiecie 25 zakażeń na koronawirusa, we wrześniu - 43, a w październiku już 13. W środę, 7 października, ma kwarantannie przebywało 200 mieszkańców powiatu jasielskiego.\nDzisiaj, 7 października, służby sanitarne poinformowały o 141 nowych potwierdzonych przypadkach zakażenia wirusem SARS-CoV2 w województwie podkarpackim. Nowe potwierdzone przypadki to: 28 osób z powiatu brzozowskiego (21 kobiet i 7 mężczyzn), 8 osób z powiatu dębickiego (kobieta i 7 mężczyzn), 3 mężczyzn z powiatu jarosławskiego, 2 osoby z powiatu jasielskiego (kobieta i mężczyzna), 5 osób z powiatu kolbuszowskiego (2 kobiety i 3 mężczyzn), 6 osób z powiatu krośnieńskiego (3 kobiety i 3 mężczyzn), 2 mężczyzn z powiatu leskiego, 4 osoby z powiatu leżajskiego (2 kobiety i 2 mężczyzn), 5 osób z powiatu lubaczowskiego (4 kobiety i mężczyzna), 3 osoby z powiatu łańcuckiego (2 kobiety i mężczyzna), 24 osoby z powiatu mieleckiego (9 kobiet i 15 mężczyzn), 7 osób z powiatu przemyskiego (4 kobiety i 3 mężczyzn), 3 osoby z Przemyśl (kobieta i 2 mężczyzn), 3 osoby z powiatu przeworskiego (kobiety i 2 mężczyzn), 4 osoby z powiatu ropczycko - sędziszowskiego (2 kobiety i 2 mężczyzn), 6 osób z powiatu rzeszowskiego (3 kobiety i 3 mężczyzn), 15 osób z Rzeszowa (11 kobiet i 4 mężczyzn), 9 osób z powiatu stalowowolskiego (6 kobiet i 3 mężczyzn), mężczyzna z powiatu strzyżowskiego, 2 mężczyzn z Tarnobrzega, mężczyzna z powiatu tarnobrzeskiego.\nPodkarpacki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny dr Adam Sidor poinformował dzisiaj (7 października), że w województwie podkarpackim pod nadzorem pozostaje 19 osób, 7 375 poddanych jest kwarantannie, a w izolacji przebywają 1 293 osoby. Aktualnie z potwierdzonym COVID-19 hospitalizowanych jest 300 osób.\nBadaniami laboratoryjnymi potwierdzono 4 912 przypadków zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2. Wyzdrowiało 3 157 osób. Odnotowano 162 zgony. W dniach 4 – 6 października zmarło 7 mieszkańców województwa podkarpackiego: cztery kobiety – z powiatu dębickiego (59 lat), rzeszowskiego (40), sanockiego (87) oraz z Rzeszowa (91), trzech mężczyzn – z powiatu mieleckiego (50 lat), niżańskiego (85) oraz z Przemyśl (64). Dwie osoby (mężczyzna z powiatu mieleckiego i kobieta z powiatu rzeszowskiego) nie miały chorób współistniejących.\nWyzdrowiało 66 osób, mieszkańców 13 powiatów.


Jakie drukarki są najlepsze? - CHIP\nPunkty: 9 407\nbakajka w 1 stycznia 2009 at 17:04 #576303\nProszę o poradę, drukarka jest mi bardzo potrzebna bo często z niej korzystam i bardzo dużo lecz ta którą mam jest bardzo powolna a ja nie mam czasu na to zeby czekac dlugo na wydrukowanie kilku kartek: Które drukarki są najszybsze no i dobrze drukują?\nbakajka w 1 stycznia 2009 at 17:04 #509245\nMi się wydaje, że jednymi z lepszych drukarek, poza HP są drukarki Brother. Nie są drogie, można je kupić za naprawdę opłacalną cenę. Z tego co wiem to można bardzo tanio kupić Brothera na doktortusz.pl – fajny sklep, a co najważniejsze maja niższe ceny.\nPunkty: 7 071\nbroxmar w 1 stycznia 2009 at 20:20 #576377\nPolecam Ci drukarkę firmy Canon pixma IP4500 cena ok. 280zł\nlukasz_o w 1 stycznia 2009 at 20:47 #576380\nZdecydowanie Pixmy z serii MP firmy Canon. Nie powinienneś się zawieść. Są ciche, dosyć oszczędne (technologia druku jednym pikolitrem), wyższe modele posiadają skanery dające lepszy obraz niż mój bembnowy (wprawdzie 10 letni, ale bembnowy;). Ładnie wyglądają, i są mechanicznie strasznie skomplikowane;) (co jest wadą). Pzdr.\nPunkty: 4 573\nqiqster w 1 stycznia 2009 at 21:04 #576384\nJakosc/cena: Epson, HP Jakosc: Canon. Jak dla mnie reszte firm mozna odpuscic.. ;p\nnon3 w 1 stycznia 2009 at 23:07 #576401\nI znów można rozpocząć od sakramentalnego ile chcesz wydać co zamierzasz drukować kolor czy mono, ma to być laser czy atrament?.\nlukasz_o w 1 stycznia 2009 at 23:16 #576403\nPrzy czym jeśli nie zamierzasz długo czekać na wydrukowanie kilku kartek to musisz wiedzieć, że większość dzisiejszych drukarek ma bardzo długi czas oczekiwania na wydrukowanie pierwszej strony. W starszych drukarkach – klikasz i rozpoczyna się drukowanie. W dzisiejszych modelach, drukarka musi najpier wypić kawkę, rozruszać się, a później (być może) rozpocznie drukowanie. Zwracaj więc uwagę na czas upływający od wydania polecenia do wydrukowania pierwszej strony.\nPunkty: 6 836\nartur1217 w 3 stycznia 2009 at 22:55 #576974\nJa mam drukarkę Lexmark, jak narazie nie narzekam na nią.\nrafalp7 w 4 stycznia 2009 at 14:41 #577059\nhp deskjet f4172 – sakaner kopiarka drukarka ok. 200zł\nrafalp7 w 4 stycznia 2009 at 14:42 #577060\njesli chodzi o marke to tylko hp\nmatox w 4 stycznia 2009 at 17:33 #577140\nprzerabiałem ten temat już jakiś czas temu. Obecne mam Konica 7035 jest rewelacyjna. Szybka bo robi 35 na/min. Jest to drukarko kopiarka fax skaner, bałem się, że jak coś jest do wszystkiego to jest do niczego, ale nie tym razem. Miałem też Konica 7025 też fajna, ale to nie to. Ja kupiłem w http://www.crimson.pl\nSewer w 4 stycznia 2009 at 17:47 #577146\nNie pisz postów na odczep bo HP wcale nie jest takie szybkie, są szybsze np. Lexmark czy Canon iP4600\nPunkty: 12 613\nDeathProof w 6 stycznia 2009 at 15:24 #577523\nja proponował bym Canona lub Epsona, z HP z której korzystam w domu mam same problemy jest wolna i zdaża sie jej zjeść troche paipieru;) . Co do Lexmarka to jescze nie miałem do czynienia, ale nie słyszałem też żeby ktoś na nie narzekał.\nwojtas_vip w 6 stycznia 2009 at 20:06 #577614\nJa mam hp, drukuje teraz często wykłady na uczelnie i nie narzekam na nią. Tak naprawde każdy poleci to co ma i z czego jest zadowolony.\nciasssteczko w 7 stycznia 2009 at 02:45 #577672\nSkoro niesprecyzowany przedział cen, to HP jest najlepszą odpowiedzią – drukarki ze wszystkich przedziałów cenowych są całkiem niezłe. Sama od lat jestem wierna HP, chociaż niemal każda ma ten sam problem – buntuje się przeciw pobieraniu papieru. Może to ja mam takiego pecha. Patrząc na testy zamierzam się przerzucić na wspomnianego Canona iP4600.\nPrzeglądasz 15 wpisów - od 1 do 15 (z 48)


Które drużyny mają wziąć udział w europejskiej superlidze? UEFA chce zablokować projekt\nDodano: 18 kwietnia 2021, 18:04 0\nRewolucja w piłce nożnej? Według niektórych, dobrze poinformowanych dziennikarzy, największe kluby europejskie mają lada moment ogłosić powstanie europejskiej „superligi”, niezależnej od UEFA.\nW poniedziałek 19 kwietnia UEFA ma przedstawić reformę dotyczącą rozgrywek Ligi Mistrzów. Tymczasem 12 największych klubów europejskich może lada moment ogłosić powstanie „superligi”. Mówi się o sześciu klubach angielskich, trzech włoskich i trzech hiszpańskich. Na ten moment nie ma informacji o tym, jakoby we współpracę zaangażowały się drużyny z Niemiec i Francji.\nUEFA chce zablokować superligę\nUEFA wraz z TOP5 europejskich lig wydała wspólne oświadczenie, w którym zagroziła wszystkim klubom biorącym udział w „superlidze”, że zostaną wykluczone z rozgrywek krajowych i międzynarodowych, a piłkarze otrzymają zakaz uczestnictwa w Mistrzostwach Europy i Mistrzostwach Świata.\nTa groźba tyczy się Manchesteru United, Manchesteru City, Liverpoolu, Chelsea, Tottenhamu, Arsenalu, Juventusu, Milanu, Interu, Barcelony, Realu Madryt i Atletico Madryt, czyli wszystkich 12 drużyn, które jak na razie są podawane jako te, które zgodziły się na warunki „superligi”.\nSystem rozgrywek superligi\nEuropejska superliga miała by składać się z 20 klubów, z czego 15 byłoby stałymi członkami rozgrywek. Liga miałaby ruszyć w sezonie 22/23. Oprócz podanych 12 klubów, miałoby w rozgrywkach brać udział w takim razie jeszcze 8 klubów. Propozycję gry w superlidze dostało prawdopodobnie PSG, ale odmówiło ze względu na dobre relacje z UEFA. Wszystkie te informacje podał między innymi Bertrand Latour, francuski dziennikarzy sportowy.


Urodzony 12 listopada 1923 w Katlewie na Warmii, skąd rodzina Antkiewiczów (miał jeszcze trzech braci) przeniosła się do Gdyni (1926). Tam w wieku piętnastu lat w remizie strażackiej na Oksywiu zapoznał się z boksem podczas treningów miejscowego klubu Błękitni. Po jego rozwiązaniu w 1939 roku przeniósł się do WKS Flota, gdzie jeszcze przed wojną stoczył kilka walk pokazowych oraz brał udział w meczach towarzyskich. W czasie okupacji niemieckiej był przymusowym robotnikiem warsztatu naprawiającego zbombardowane tory. Wyzwolenie (VIII Armia Amerykańska) zastało go w obozie pracy w Burghausen, w Bawarii, w maju 1945 roku. Przypomniał sobie o boksie staczając kilka pojedynków z czarnoskórymi żołnierzami amerykańskimi, po czym przez Czechosłowację wrócił do kraju. Rodzina przeżyła wojnę w komplecie. Wrócił też do boksu w klubie Grom Gdynia (1945), potem była Kotwica (1946), a następnie Milicyjny Klub Sportowy Gdynia (1946-1948), który po przeniesieniu do Gdańska przekształcił się w Gwardię (1949-1955). Temu klubowi Antkiewicz pozostał wierny i walczył pod jego banderą już do zakończenia kariery (6 lutego 1955). Od początku wyróżniał się niezwykłą bojowością, odwagą, żelazną kondycją i silnymi uderzeniami z obu rąk, toteż szybko otrzymał prasowy przydomek "Bombardier z Wybrzeża".\nW trakcie swojej kariery boksował w kategoriach od piórkowej do lekkopółśredniej. Tytuły mistrza Polski wywalczył pięć razy z rzędu - czterokrotnie w wadze piórkowej (1947-1950) i raz w lekkiej (1951). Pierwszy raz zaakcentował swoją supremację w kraju już w 1947 w Katowicach. Wygrał wtedy z Antonim Czortkiem, Stanisławem Woźniakiewiczem oraz Tadeuszem Możdżyńskim i przez nokaut w trzeciej rundzie z Michałem Janowczykiem. W meczach międzypaństwowych wystąpił trzynastokrotnie, notując sześć zwycięstw. Największe sukcesy święcił w imprezach indywidualnych. W 1947, 1949, 1951 i 1953 roku reprezentował biało-czerwone barwy na mistrzostwach Europy. Na ostatnich z nich, w Warszawie, zdobył brązowy medal. Po zwycięstwie nad Rumunem Fiatem i Anglikiem Hinsonem, przegrał w półfinale z przyszłym mistrzem, reprezentującym ZSRR Władimirem Jengibarianem. Obserwatorzy, specjaliści i kibice byli wówczas przekonani o wyższości Polaka, jednak innego zdania byli sędziowie, przyznając wygraną Jengibarianowi. „Bombardier z Wybrzeża” zdobył natomiast dwa medale olimpijskie. Najpierw w 1948 roku w Londynie zdobył pierwszy po wojnie medal olimpijski – brązowy, w wadze piórkowej. W eliminacjach pokonał na punkty Leona Traniego (Filipiny) i Garcia Arcilę (Peru), w ćwierćfinale zwyciężył Bung Nan Su (Korea), ale w półfinale przegrał z Włochem Ernesto Formentim. W pojedynku o trzecie miejsce (wtedy nie przyznawano dwóch brązowych medali) wygrał z Francisco Nunezem z Argentyny. Warto przy okazji dodać, że nie tylko był to pierwszy medal olimpijski po wojnie, ale i pierwszy w boksie. Jeszcze lepiej zaprezentował się cztery lata później w Helsinkach, gdy awansując do kategorii lekkiej doszedł aż do finału. Najpierw w eliminacjach wygrał jednogłośnie na punkty (3:0) z Benjaminem Enriquezem (Filipiny), w drugiej kolejce w takim samym stosunku pokonał Hansa Wernera Wohlersa (RFN), w ćwierćfinale nie dał szans (3:0) Fredericowi Reardonie (Wielka Brytania), a w walce o olimpijski finał już w pierwszej rundzie znokautował Georghe'a Fiatema z Rumunii. Po zaciętym pojedynku o złoto musiał uznać wyższość Aureliano Bolognesima z Włoch, choć trzeba też zaznaczyć, że przegrał niejednogłośną decyzją sędziów (1:2).\nOgółem w swojej karierze stoczył 250 walk, z których 215 wygrał (blisko 60 razy przed czasem), 8 zremisował i tylko 27 przegrał. Brąz w Londynie zagwarantował mu zwycięstwo w corocznym plebiscycie Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca w Polsce w 1948 roku. Po zakończeniu kariery pracował jako trener w macierzystym klubie Wybrzeżu Gdańsk. Jego wychowankiem był między innymi Kazimierz Adach, który na igrzyskach w Moskwie, 32 lata po sukcesie swojego opiekuna, zdobył brąz olimpijski.\nWięcej znanych sylwetek na Boisko.pl\nAleksy Antkiewicz zmarł po długiej chorobie 3 kwietnia 2005 roku w Gdańsku w wieku 81 lat.\nData: 08-05-2011 14:14:55\nPolecam legendyboksu.pl jak ktos nie zna\nData: 08-05-2011 14:15:01\nFajnie, że Redakcja przypomniała nam sylwetkę tego wspaniałego sportowca!\nData: 08-05-2011 14:26:15\nDzięki za artykuł redakcjo ;)\nData: 08-05-2011 20:17:48\nOd brązowego medalu Antkiewicza zaczęła się moja pasjo nacja z boksem jako zawodnika,choć krótko ale do dziś pozostałem pasjonatem tej dyscypliny.Życzył bym sobie aby swoich pięściarzy z Polski(Lub broniący barw narodowych) każdy "FAN' był im życzliwy.(a tym bardziej w ocenie komentarzy)\nData: 09-05-2011 15:12:33\nbrakuje informacji, ze najwieksze sukcesy trenerskie odnosil w klubie "Czarni" Słupsk gdzie przez wiele lat prowadzil druzyne


Człowiek z brzytwą Audiobook CD Audio - Anna Trojanowska - Audiobook cd | Gandalf.com.pl\nCzłowiek z brzytwą 30.65 zł\nCzłowiek z brzytwą - audiobook mp3 21.03 zł\nCzłowiek z brzytwą - mobi, epub 26.65 zł\nCzłowiek z brzytwą Audiobook CD Audio - opis produktu:\nAudiobook cd Człowiek z brzytwą Audiobook CD Audio pochodzi z wydawnictwa Zysk I S-Ka. Autorem książki jest Anna Trojanowska. Należy do gatunków: sensacja, kryminał. Publikacja dostępna jest również w formie elektronicznej.\nRECENZJE - Audiobook cd - Człowiek z brzytwą Audiobook CD Audio\n-15% Człowiek z brzytwą Audiobook CD Audio audiobook cd


W ramach współpracy żartobliwe newsy z ASZdziennika będą codziennie wyświetlane na wszystkich, ponad 20 tysiącach ekranach należących do Screen Network, zlokalizowanych w centrach miast, przy najbardziej uczęszczanych drogach, dworcach kolejowych, lotniskach, a także w centrach handlowych.\n- W Grupie naTemat od zawsze staramy się wychodzić z działalnością typowo digitalową poza ramy samego internetu. Możliwość świecenia ASZdziennika w tak nietypowych dla niego miejscach to kolejny projekt tego typu, który przy okazji w tych dziwnych czasach przysporzy ludziom w miastach nieco uśmiechu - komentuje Michał Mańkowski, redaktor naczelny, dyrektor operacyjny i członek zarządu Grupy naTemat.\nWedług badania Gemius/PBI w lipcu br. ASZdziennik.pl zanotował 747 tys. realnych użytkowników i 2,18 mln odsłon.\nDołącz do dyskusji: Treści z ASZdziennika na ekranach Screen Network


Co daje picie jednej szklanki rosołu dziennie?\nCanva.com / oska25\nJuż jedna szklanka rosołu dziennie może przynieść wiele zdrowotnych korzyści - głównie za sprawą bardzo cennego kolagenu, którego jest źródłem. Substancja ta wspomaga stawy, zapobiega zwężaniu się tętnic, oraz pozytywnie wpływa na stan skóry. Doskonale sprawdzi się także jako przekąska przy diecie ketogenicznej, pozbawionej węglowodanów.\nPodczas gotowania składników na rosół, do wody przenika mnóstwo substancji odżywczych, które konieczne są do optymalnego funkcjonowania ludzkiego organizmu. Dodatkowo zupa ta doskonale smakuje i nigdy się nie nudzi.\nPoza świetnym pomysłem na obiad ten mięsny wywar ma jeszcze jedną zaletę. Ogromna zawartość kolagenu, wypłukanego z tkanek łącznych mięsa, chrząstek i kości sprawia, że wypicie jego jednej szklanki doskonale wpływa na zdrowie.\nRosół pomocą na chore stawy\nOsoby skarżące się na bóle kolan, łokci czy kostek często mogą mieć spore niedobory kolagenu - substancji bardzo potrzebnej dla należytej pracy całego układu kostnego. W jednej szklance dobrego rosołu znajduje się go bardzo dużo.\nOprócz stawów jego działanie można odczuć także zewnętrznie na skórze. Kolagen ujędrnia, wzmacnia komórki skóry, nawilża i chroni przed powstawaniem zmarszczek, co sumarycznie daje efekt odmładzający.\nKolejnym korzystnym efektem spożywania tego białka, jest ochrona naczyń krwionośnych. Kolagen w naczyniach krwionośnych sprawia, że są one o wiele bardziej wytrzymałe na mikropęknięcia, co zabezpiecza je przed urazami.\nRosół w diecie ketogenicznej\nDieta ketogeniczna polega na prawie całkowitym wyeliminowaniu węglowodanów z diety, co pozwala wejść w stan ketozy - w wielkim skrócie, organizm przestaje pobierać energię z cukrów i zamienia je na tłuszcze.\nNa początku tego żywienia odczuwa się spory dyskomfort związany z przyzwyczajaniem się organizmu do nowego funkcjonowania, a szklanka rosołu może ukoić głód i zwiększyć pokłady energii.\nPo kilku dniach od rozpoczęcia keto człowiek przyzwyczaja się i odczuwanie głodu jest znacznie zmniejszone. Rosół jest jednak na tyle zdrowy, że zawsze warto mieć zamrożone w zamrażalniku przynajmniej kilka litrów, aby móc co jakiś czas raczyć się tym pysznym daniem.\nŹródło: ALLEKO, Getty Images Pro\nŹródło: tvp.info; jaw.pl


Zobacz jak czernieją płuca w Kalwarii Zebrzydowskiej – Krakowski Alarm Smogowy\nWyniki pomiarów jakości powietrza prowadzone w Kalwarii nie pozostawiają złudzeń. Mieszkańcy są narażeni na oddychanie powietrzem zagrażającym ich zdrowiu. Liczymy, że ta kampania spowoduje, że mieszkańcy zaczną domagać się bardziej zdecydowanych działań antysmogowych ze strony przedstawicieli gminy\n– mówi Ewa Lutomska z Krakowskiego Alarmu Smogowego.\nLiczymy też, że mieszkańcy zrozumieją z jak dużym problemem mają do czynienia i sami zaczną sięgać po dotacje w ramach Programu Czyste Powietrze, by przestać ogrzewać swoje domy przestarzałymi kotłami na węgiel czy drewno\nPoniżej można obejrzeć film pokazujący jak zaczerniają się płuca w Krzeszowicach (pierwszy etap kampanii):\nW ramach kampanii oprócz mobilnych płuc prowadzone są pomiary jakości powietrza. W Kalwarii Zebrzydowskiej i Makowie Podhalańskim pomiary były prowadzone od 26 listopada do 7 grudnia. Na 11 pełnych dni pomiarów stężenia pyłu PM10 były w normie (50 µg/m3) jedynie przez jeden dzień w Makowie i przez tylko trzy dni w Kalwarii. Zatem przez ogromną większość czasu mieszkańcy tych miejscowości oddychali zanieczyszczonym powietrzem, często bardzo mocno zanieczyszczonym – w Makowie najwyższe dobowe stężenie wyniosło 203 µg/m3, zaś w Kalwarii 132 µg/m3. Gdyby w tych miejscowościach prowadzone były oficjalne pomiary, to w tych dniach mieszkańcy powinni zostać powiadomieni o bardzo wysokim stężeniu pyłu i potrzebie podjęcia działań na rzecz ochrony zdrowia. Najwyższe godzinne stężenie w Makowie wyniosło 420 µg /m3, a w Kalwarii 428 µg /m3. Oddychanie tak zanieczyszczonym powietrzem jest niebezpieczne dla zdrowia mieszkańców.\nWarto zaznaczyć, że stężenia badanych zanieczyszczeń zarówno w Makowie i Kalwarii były znacząco wyższe niż stężenia odnotowane w Krakowie. Średnia dla całych pomiarów w Makowie wyniosła: 106 µg/m3, w Kalwarii: 76 µg/m3, a w Krakowie 42 µg/m3.\nAktualnie pomiary PAS są prowadzone w Kalwarii Zebrzydowskiej, Makowie Podhalańskim, Stryszowie, Szczucinie, Skale, Wieliczce oraz Czernichowie. Dane są dostępne w zakładce BADAMY POWIETRZE.\n29.11-13.12.2020 – Brzezie,Wałbrzych (woj. małopolskie, dolnośląskie\n13-28.02.2021 – Rybnik, Brzeszcze (woj. śląskie, małopolskie)


Magia aparatu telefonów Lumia powoli się kończy\nTo koniec magii aparatów w Lumiach. Twórca ich sukcesu odchodzi z Microsoftu\nMicrosoft odziedziczył w spadku po Nokii wybitnego specjalistę. Jedną z osób, która właściwie zmieniła świat mobilnej fotografii. A ta… cóż, delikatnie rzecz ujmując, nie zdołała rozwinąć skrzydeł pod nowym szefostwem.\nJuha Alakarhu nie pracuje już dla Microsoftu. Podziękował gigantowi za współpracę i wrócił do firmy, w której swego czasu pokazał na co go wstać, a więc do Nokii. Czemu wspominamy o tym jegomościu, o niezapamiętywalnym dla Polaka nazwisku? Cóż, to człowiek, który odpowiadał za najważniejsze przełomy fotograficzne w historii Nokii. Zaryzykuję wręcz stwierdzenie, że również na całym rynku mobilnym. To Alakarhu inspirował Nokię, ale i Samsunga czy Apple’a, by aparaty w telefonach nie były tylko narzędziami do MMS-ów, a modułami, dzięki którym zapomnimy o naszych kompaktach.\nTo Alakarhu przeniósł nas z dwumegapikselowej epoki mobilnych aparatów bez autofokusa do tych kilkunastomegapikselowych z zaawansowaną optyczną stabilizacją obrazu i nadpróbkowaniem. Telefony takie, jak Nokia N8, 808 czy Lumia 1020 przełamywały kolejne bariery w mobilnej fotografii. Poniekąd, nawet najnowsze jego dokonania, a więc aparaty w Lumiach 950 i 950 XL to wzór dla innych do naśladowania. Problem w tym, że dla Microsoftu dział telefonów komórkowych (od strony sprzętowej) stał się działem nieistotnym, zakładającym minimalną sprzedaż. Dla Alakarhu to oznaczało stratę czasu i szansy na dalszy rozwój.\n— Juha Alakarhu (@jalakarhu) 1 sierpnia 2016\nDlatego też Surface Mobile, jeżeli w ogóle pojawi się na rynku, raczej nie będzie kolejnym przełomem w mobilnej fotografii. Użyłem słówka „raczej”, bo nigdy nie wiadomo, być może w Microsofcie ukrywa się kolejny geniusz. Tego bym się jednak nie spodziewał. Alakarhu będzie teraz pracował nad kamerą Nokia Ozo rejestrującą obraz dookólnie.\nPowinniśmy płakać? I tak, i nie…\nDla entuzjastów telefonów Microsoftu (hej, chłopaki i dziewczyny, jest nas tyle, że opłaca się rezerwować stolik w jakiejś knajpie…) szklanka zawsze będzie do połowy pełna. Inaczej dawno by się wynieśli na Androida. Jednak zanim dalej jako kocioł garnkom będę przyganiał i zauważę, że sprzęt fotograficzny, i oprogramowanie w Lumiach, na dzień dzisiejszy, pozostawia niewiele do życzenia. Lumia 950 i 950 XL wykonują fantastyczne zdjęcia i trudno sobie wyobrazić kolejne przełomy.\nTo jednak pewna pułapka. Bo choć Lumie oferują jedne z najlepszych (a moim subiektywnym zdaniem najlepsze) rozwiązania fotograficzne na rynku „komórek”, tak każdy posiadacz lustrzanki czytając te słowa uśmiecha się dobrotliwie. A że telefon nigdy nie zaoferuje tego, co porządny DLSR, bo „prawa fizyki to wykluczają”? Cóż… ten sam argument był podnoszony, jak telefony porównywano z konsumenckimi kompaktami.\nW mobilnej fotografii jest jeszcze dużo do zrobienia. Microsoft miał mocną kartę, prawdziwego asa w rękawie. Niestety, nie zapewnił mu warunków i możliwości, by mógł dalej tworzyć. Szkoda, wielka szkoda.\nTagi: aparat w lumiijuha alakarhulumialumia aparatNokia


LEA Classic luksusowe mydło do golenia uzupełnienie (refill) 100g | cena, opinie - sklep facetaria.pl\nMydło gorsze niż barbus klasyczny t&h luksory, musgo real, nawet nowa omega z tygla jest lepsze. Piana trochę słaba i mało tłusta. Skòra po goleniu zbyt zucha żeby to przemilczeć. Nie mam wiedzy czy w sztyfcie lea 50g jest to samo mydło, jeśli tak to lepiej kupić sztyft. Mydło nie jest tragiczne ale godne polecenia też nie jest. Średnie mydło, średnie golenie, ocena 3/5 można kupić ale szału nie ma, ale w poròwnaniu z proraso to b dobre mydło. Napiszę kolejną recenzję pod koniec mydła określę wydajność i opłacalność zakupu. Pozdrawiam\nBardzo dobre własności poślizgowe, zarost dobrze zmiękczony, wyrabiana piana powstaje szybko i nie znika podczas golenia. Zapach to kwestia gustu, mnie się podoba, wyraźny koloński. Wyczuwalny nieznaczny efekt chłodzenia. Wysoka jakość w przystępnej cenie. Mydło w postaci walcowego krążka 76x22 [mm].


Eleganckie, skórzane sandały z zapięciem na kostce z naturalnej matowej skóry imitującej skórę węża. Marka Neścior to wysokiej jakości, polskie buty damskie produkowane z dbałością o każdy detal. To niezwykłe buty damskie na masywnym 9 centymetrowym słupku. Zaletą tego modelu jest uniwersalność, bowiem można je zestawiać ze spódnicą, spodniami oraz sukienką. Z uwagi na fakturę skóry sprzedawany produkt może różnić się w nieznacznym stopniu od modelu przedstawionego na zdjęciach.


Kubek 370 ml + opakowanie - Kupilka 37 - Sklep turystyczny Tropiker.pl\nSprzęt biwakowy Kubek 370 ml + opakowanie - Kupilka 37\nKubek 370 ml + opakowanie - Kupilka 37\nIdealne na prezent dla Bushcraftowca !\nOryginalny kubek Kupilka 37 o pojemności 370 ml + tekturowe opakowanie, który możemy podarować bliskim na prezent. W kubku kawa i herbata smakują wyśmienicie, a w zimowe wieczory kubek także ogrzeje nam zmarznięte dłonie. W wersji Kuksy 37 możemy zjeść zupę lub wypić dużą herbatę.\nKolor brązowy: kod produktu 3037071B\nKolor zielony: kod produktu 3037072B\nKolor czerwony: kod produktu 3037073B\nKolor czarny: kod produktu 3037074B


#1 2007-03-08 20:07:46\nPamieta ktos kolesia o ksywie " Kogut" mieszkal w Legnicy ??????????/\n#2 2009-05-16 19:58:48\nten gość to Andrzej Sowa z Maria Nefeli.\n#3 2010-04-09 00:35:54\nNo jasne, znam Koguta\nTeraz mieszka w Katowicach.\n#4 2011-01-15 01:04:01\nniedziela, 6.kwietnia.2008, 21:37\nDziś oglądałem to co o nim nakręciliśmy.\nAndrzej Sowa (zwany również Kogutem) był narkomanem.\nZaczęło się od papierosa. Bo dał się skusić. Potem alkohol. Był tak upity, że gdyby mógł to podczas dyskoteki szkolnej napierdoliłby nauczycielce.\nI potem kumpel zaproponował mu marihuane. Spróbował, bo co mu szkodziło?\nOdlot miał niezły. Widział niestworzone rzeczy. Jego pierwsza plantacja powstała w ogródku przed jego domem. Powiedział, że dostali od pani z biologii zadanie, że kto wyhoduje wyższą roślinkę ten dostanie lepszą ocenę z biologii. Jego ojciec podlewał mu jego pierwszą plantacje.\nAle jego matka była podejrzliwa i zajrzała do jego pokoju przeszukując go. Znalazła kilka słoików z marihuaną. Jak wrócił to zrobiła mu haje, że jest narkomanem.\nOn w nią rzucił krzesłem i krzyknął: Wypierdalaj ty stara kurwo!\nJego matka uciekła do łazienki z płaczem.\nWtedy zaczął się zastanawiać czy to jakiś problem. I doszedł do wniosku, że to nie on ma problem lecz wszyscy wokół. To jego matka ma problem, że nazwał ją kurwą i rzucił w nią krzesłem. To dyrektor ma problem, że nie podoba mu się jego irokez. To dzielnicowy miał problem, że pokaz mu gołą dupę. Wszyscy mają problem tylko nie on!\nNo i tak doszło do tego, że ojciec mu powiedział, że albo przestanie brać albo może się wyprowadzić.\nNatychmiast się wyprowadził. Myślał, że to najwspanialsza oferta.\nZaczął coraz bardziej brać.\nRaz po grzybkach halucynkach chciał wejść przez lustro do krainy królewny śnieżki. Tak naprawdę wychodził przez okno na 4 piętrze. Kumple go uratowali.\nDoszło do tego, że wbijał se igły do głowy, bo nie miał już gdzie.\nSpał po piwnicach i chciały jeść go szczury bo taki był zgnity i tyle miał wszy. Gdy spotkała go kumpela zabrała go do siebie, umyła i ogoliła z wszystkich włosów.\nPotem zaproponowała, żeby z nią gdzieś pojechał. On się zgodził. Gdy dowiedział się, że to rekolekcje to chciał ją wyrzucić z pociągu. No ale dojechał.\nGdy byli na miejscu podeszła do niego dziewczyna i przytuliła go na przywitanie. Spodobało mu się to.\nLecz gdy podszedł facet i zrobił tak samo jak ta dziewczyna, zaczął myśleć co to za banda oszołomów? A gdy podszedł do niego ksiądz i go objął to dopiero się przeraził. Ksiądz go zapytał: jak się nazywasz?\nOdpowiedział: Kogut kurwa.\nA ksiądz: Cieszę się Kogut, że tu z nami jesteś.\nChciał stamtąd uciekać. Poszedł na przystanek (to było w lutym) podjechał autobus. Kierowca: pan do Poznania (jako że to nie daleko Poznania było).\nOdpowiedział: tak. A kierowca: no to nie pojedzie pan bo mi drzwi zamarzł.\nA to był ostatni autobus...\nWrócił tam i siadł ze w konfesjonale (podczas mszy) by się ogrzać. Gdy usłyszał świadectwa podczas mszy o doświadczeniu Jezusa w swym życiu u innych osób postanowił to sprawdzić.\nAle następnego dnia zaczęły mu się objawy głodu narkotykowego.\nUsłyszał, że gdy ktoś nie ma kasy to ksiądz mu da na podróż by nie było, że z rekolekcji wraca się na gapę. Powiedział, że potrzebuje tyle i tyle kurwa. A ksiądz, że nie ma sprawy tylko, że zanim wyjedzie to pomodlą się nad nim modlitwą wstawienniczą. Jak ma dostać kasę to niech się modlą.\nWyciągnęli nad nim ręce i zaczęli się modlić. Poczuł się jakby ktoś otworzył mu czachę i wlał do środka lawę. Po tej modlitwie był w takim szoku, że chodził i mówił: o kurwa, kurwa, kurwa... co to było? ja chce jeszcze raz!\nBył tak zszokowany, że nie zauważył, że objawy głodu narkotykowego znikł\nkompletnie. Gdy się spostrzegł był jeszcze bardziej zdziwiony.\nMedycyna? Nie może być.\nA oni nie rozumieją jednej rzeczy o której Andrzej Sowa sam mówił:\n"Tam gdzie kończą się ludzkie możliwości zaczynają się możliwości Boga"...\n#5 2011-01-26 16:21:32\nhttp://www.jarocin-festiwal.com/wywiady … kogut.html\nwypowiedz Koguta z roku 2011 z radia\n#6 2011-04-28 20:08:52\nTen ziomek byl u mnie w szkole. Nigdy nie rozmawialem z bardziej ogarnietym kolesiem w tym wieku. Gdyby kazdy mial takie podejscie (nauczyciel ) to ja dziekuje KOCHAM SZKOLE !!\n#7 2011-08-18 20:44:44\nPamiętam gościa. Chyba w Poznaniu wsiadał, bo słyszałam, jak jakiś gość drze mordę na peronie w Poznaniu, że 'gdzie jest Kogut?! Bez Koguta nie jadę!'\n#8 2012-04-12 10:20:45\nZnam Koguta,bo....grałem z nim w kapeli Maria Nefeli\nOn mieszka teraz w Bielsku-Białej,ma rodzinę,jeździ po kraju i spotyka sie z młodzieżą uświadamiając ich o uzależnieniach.\nKiedy spotkaliśmy się po 15 latach by zagrać koncert w Legnicy zobaczyłem innego człowieka,optymistycznego,kochającego ludzi i źle znoszącego jak ktoś koło niego palił.\nTutaj jest koncert z czasów ćpania\ntutaj nagranie z kasety składankowej laureatów Jarocin 1990\nfragment z filmu Czapka dla skina\na tutaj Zespół z Kogutem w 2006 roku na koncercie Mały Jarocin w Legnicy\nna yutube sa także inne nagrania zespołu.\n#9 2012-06-19 20:20:18\nMieliśmy w szkole spotkanie z panem Andrzejem , było śmiesznie , zabawnie i w ogóle, ale jesteśmy dość inteligentną klasą , więc poza niezłą beką uważnie słuchaliśmy tych ciekawych , ale zarazem przerażających historii. Jest to super gość , który nie trzyma się jednego tematu przez 4 lekcje , udzielił nam życiowych rad na temat różnych wartości takich jak rodzina , miłość, przyjaźń . Nie zabrakło również mowy o narkotykach i innych uzależnieniach . Od takich spraw nie ma lepszego typa i tyle. Na drugi dzień , gdy miał spotkania z innymi klasami , nasza cała klasa znów wbiła i siedziała , słuchała i śmiała się . Coś wspaniałego . 100 % prawdy , 00 % doświadczenia , 100 % luzu , 100 % człowieka. Oby takich więcej , lecz już z inną przeszłością. NIE MA KONTROLOWANEGO PICIA I ĆPANIA !\n#10 2012-06-26 13:39:30\nRozmowa z Kogutem w www.GruntToBunt.pl 2\nZa 2 tygodnie już...\nbramy garażowe lublin, bramy lublin sprawdzanie numerów zagnańsk Darłowo pokoje transport osób Piła http://pracujplus.pl/ http://sp247.edu.pl/


Wysłany: 31-01-2020, 23:41 RJ 2020/2021 na Dolnym Śląsku\nWysłany: 01-02-2020, 01:08\nCytat ze strony UMWD:\nW tytule e-maila prosimy napisać "Konsultacje społeczne RJP 2020/2021" oraz przypominamy o konieczności podpisania „zgody na przetwarzanie danych osobowych…” zgodnie z treścią umieszczoną w formularzu. Bez tej zgody uwagi i sugestie nie będą mogły być rozpatrzone.\nBardzo utrudnione są te konsultacje. Formularz trzeba najpierw sobie wydrukować, własnoręcznie podpisać, następnie zeskanować, przekonwertować do pliku PDF i wysłać mailem jako załącznik. Kto ma czas i ochotę się w to bawić? Może garstka zatwardziałych mikoli. Normalni ludzie to oleją.\nGdyby urzędnikom naprawdę zależało na opinii pasażerów, nie komplikowaliby tego tak bardzo tylko ograniczyli się do zwykłych maili, nawet anonimowych. Albo zrobiliby formularz online.\nPo co im mój adres zamieszkania?\nUrzędniczy beton jest niereformowalny! Musi być bumaga z podpisem, pieczątką etc. Bez tego ani rusz.\nWysłany: 01-02-2020, 20:12\nUMWL jakie jest takie jest, ale tam przynajmniej w konsultacjach korzystają z prostych formularzy Google'a.\nWysłany: 11-03-2020, 18:02\nJeżeli chodzi o Głogów to ma wrócić Wawel ale trasą przez Głogów ,ale to wiecie i Leszno chce pociąg do Warszawy minister odpowiedział ,że będzie ale w relacji Zielona Góra - Głogów - Leszno - Ostrów Wlkp. Łódź. Ale to muszę zobaczyć na własne oczy. Informacja z Elka.pl\nWysłany: 17-05-2020, 12:35\nKotlina Kłodzka IC\nPobierz Plik ściągnięto 350 raz(y) 254.31 KB\nWysłany: 17-05-2020, 19:21\nOtrzymał ktoś już odpowiedź z UMWD w tegorocznej konsultacji rozkładu jazdy pociągów?\nWysłany: 13-06-2020, 16:38\nJak być może wiecie administracja forum posiada projekt rozkładu jazdy PKP IC 2020/2021. Zainteresowanych odsyłam do Victorii:\nOto co zaplanowano dla Legnicy:\n01:50 TLK "Wolin" Bielsko-Biała/Bohumin - Świnoujście (sezon)\n02:18 TLK "Wolin" Świnoujście - Bohumin/Bielsko-Biała (sezon)\n05:05 IC "Karkonosze" Białystok - Jelenia Góra/Szklarska Poręba\n06:11 IC "NightJet" Wiedeń/Budapeszt - Berlin\n06:27 IC "Nałkowska" Zgorzelec - Białystok\n08:03 TLK "Konopnicka" Zielona Góra - Warszawa (przez Żary)\n08:59 IC "Mehoffer" Szczecin - Przemyśl\n09:01 IC "Chełmoński" Kraków - Świnoujście\n10:59 IC "Matejko" Świnoujście - Przemyśl\n12:01 TLK "Wyczółkowski" Lublin - Świnoujście\n13:52 IC "Wawel" Kraków - Berlin\n14:04 IC "Wawel" Berlin - Kraków\n15:59 TLK "Wyczółkowski" Świnoujście - Lublin\n17:01 IC "Matejko" Przemyśl - Świnoujście\n18:56 IC "Mehoffer" Przemyśl - Szczecin\n18:59 IC "Chełmoński" Świnoujście - Kraków\n19:57 TLK "Konopnicka" Warszawa - Zielona Góra (przez Żary)\n21:24 IC "Nałkowska" Białystok - Zgorzelec\n22:06 IC "NightJet" Berlin - Wiedeń/Budapeszt\n23:55 IC "Karkonosze" Szklarska Poręba/Jelenia Góra - Białystok\nWysłany: 13-06-2020, 20:04\nTLK "Konopnicka" Zielona Góra - Warszawa (przez Żary)\nJako ciekawostkę dodam, że drugi człon "Konopnickiej" nie pojedzie przez Wrocław tylko trasą Głogów - Wschowa - Leszno. Oba składy będą łączone/dzielone w Ostrowie Wlkp.\nWysłany: 14-06-2020, 00:16\nA na linii 274 cyrk na kółkach. IC ORZESZKOWA jedzie do Lublina a wraca z Warszawy. To tylko w wydaniu PICU możliwe\nWysłany: 14-06-2020, 14:28\nTakie kombinacje alpejskie raczej nigdy nie wychodzą na dobre. Ciekawe jak będzie z puntkualnością tego pociągu i jak długo będzie trwał postój w Ostrowie...\nWysłany: 14-06-2020, 16:28\nA na linii 274 cyrk na kółkach. IC ORZESZKOWA jedzie do Lublina a wraca z Warszawy. To tylko w wydaniu PICU możliwe.\nNic nowego. Teraz IC „Nałkowska” ze Zgorzelca jedzie do Warszawy, a wraca z Białegostoku. W przyszłym rozkładzie ma się to zmienić i będzie dwurelacyjny Białystok. Po co takie kombinacje? Pewnie tak im pasują obiegi Dartów. A że to głupie? To tylko PKP, czyli chroniczny brak logiki i zdrowego rozsądku.\nWysłany: 14-06-2020, 19:20\nJest to czysty sabotaż ze strony Intersyfu. Znamy doskonale tego typu zagrania:\n1) Wprowadź pociąg, który zmierza do stacji X tylko w jednym kierunku.\n2) Spraw, by pasażerowie uznali, że połączenia nie ma.\n3) Ogłoś wszem i wobec, że oto mieliśmy rację - pociąg nie ma racji bytu, nie ma zainteresowania podróżnych i trzeba go uwalić.\nNależy zrobić absolutnie wszystko, by taki absurd nie wszedł w życie. Poruszyć niebo i ziemię, wszystkich polityków lokalnego szczebla. Bo to, co tu się odp..., to są jawne kpiny z pasażerów. A dotacja sięga nieba.\nWysłany: 15-06-2020, 12:34\nDziwne jest to że sezonowy "WOLIN" nie ma postoju w Lubinie.\nChyba że jeszcze go wprowadzą\nWysłany: 15-06-2020, 13:03\nPKP IC nie wykorzystuje pełni potencjału tras projektów taborowych. Aż się prosi o większą różnorodność relacji. Przykładowo zamiast TLK Bachus na słowackim szrocie można by było już uruchomić jakiś IC z Wrocławia przez Legnicę, Lubin, Głogów, Zieloną Górę, Poznań do Gdyni na obiegu z IC Bałtyk w godzinach Bachusa jako wydłużenie. Nie dość, że ludzi przyciągnąłby komfort (wagony 174A, 111A-20 i 141A-20), to jeszcze włączyło całkiem niezłą część regionu do dość popularnej relacji. Wagony pewnie do czasu wejścia w życie nowego rozkładu będą gotowe. W RJ 2020/2021 próbuje się "obdarowywać" ludzi kolejowymi cudami typu TLK Artus relacji Przemyśl - Gdynia na 111A, bo komuś znudził się IC Malczewski, który praktycznie zawsze miał frekwencję. To samo z IC Matejko. Po roku przerwy i zmiany trasy wraca na Przemyśl - Świnoujście i dobrze, ale za rok pewnie znowu dowiemy się, że za niego będzie IC Bolko z Lublina i kilka godzin wcześniej, bo tak. I jak tu stworzyć stabilne potoki?\nWysłany: 15-06-2020, 14:55\nTo chyba dobrze. Po co zatrzymywać każdy pociąg pospieszny co 20 km?\nJak wkrótce ukończona zostanie modernizacja E59 z Wrocławia do Szczecina i większość pociągów na Szczecin poleci przez Poznań, a wszystkie Berliny pojadą zmodernizowaną trasą przez Horkę, wtedy będzie można myśleć o zatrzymaniu Wolina w Lubinie. Teraz to trochę bez sensu.\nStrona główna » PRZEWOZY PASAŻERSKIE » Przewozy w regionach » woj. dolnośląskie » RJ 2020/2021 na Dolnym Śląsku Strona 1 z 9 Idź do strony 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 Następny


Stelaż Do Materaca – KB PL\nStelaż Do Materaca – Pragniesz nadać swojej domowej przestrzeni świeży i modny koloryt? Najpierw musisz poszukać odpowiednich pomysłów na aranżację przestrzeni, dopasowując swoją strukturę i geometrię do ideału. Jak ważniejsze, projekt, który wyszukujesz, ma za zadanie polepszyć samopoczucie domu i wprowadzić do niego świeżość. stelaż do materaca Po prostu nie możesz iść służące do przodu i wybierać mebelki i dekoracje, mając wiarę, że przekształcą przestrzenie w nowoczesne i modne. W zamian tego musisz znaleźć prawdziwy projekt, który łączy po sobie estetykę i funkcjonalność, aby zrobić trik służące do przestrzeni.\nOdcienie będą miały ogromną funkcję do odegrania w robieniu nowoczesnego lub starego domu, gdy wybierzesz. Dlatego należy skupić się na wyborze schematu kolorów, który wydaje się cool. Tylko odpowiedni kolor pozwala uzyskać odpowiedni wystrój wnętrza. stelaż do materaca Nie możesz wybrać bieli i spodziewać się, iż wnętrza będą modne, bo tak nie będzie. Zamiast tego musisz wybrać odcień, który pasuje do wzoru i wyglądu mebli. Współczesne dekory najczęściej używają stonowanych kolorów i ta mantra musi zostać przyjęta na pewno.\nNa rzecz właścicieli domów ważne wydaje się być, aby nie pomylić się z fakturą i tkaniną użytą do dekoracji. stelaż do materaca Faktura tekstur dla mebli będzie ważna, podobnie jak w przypadku innych przedmiotów i akcesoriów w całym domu. Tkaninę i teksturę należy wybrać tak, aby bezproblemowo wtapiały się w tło. Podobnie świetnie byłoby wybrać tkaniny, które są neutralne jak i również które nie wyglądają tak oczywiste dla oczu. Trzeba skupić się na utrzymaniu prostoty wnętrza, ponieważ wydaje się to możliwe tylko wówczas, gdy po tkaninie zachodzi podejście minimalizmu.\nstelaż do materaca Unikaj wystawnych ozdoby i akcesoriów\nKciukiem po projektowaniu nowoczesnego i modnego wnętrza jest ograniczenie szczodrze zdobionych i kolorowych ozdoby. Właściciele domów powinni odmówić jakichkolwiek akcesoriów, które obciążają oczy. Zamiast tego należy skupić się na użyciu przedmiotów wykonanych z przeźroczystych materiałów lub metali, by stworzyć spokojną atmosferę po wystroju. Wystrój musi stanowić w najlepszym razie minimalistyczny, aby można było uzyskać nowoczesny i elegancki wygląd. stelaż do materaca Podobnie, dobrze jest używać przedmiotów, które są mniej, aby przyciągnąć uwagę, a więcej pożyczyć zamówienie na strychu.\nPomysły na projektowanie innowacyjnych domów to raczej wykorzystanie naturalnych i bardziej ekologicznych materiałów, a mniej artykułów grawitacyjnych i krzykliwych. Celem jest uzyskanie odcienia natury w domu, a to może być możliwe jedynie dzięki rozsądnemu pomysłowi dzięki projekt. stelaż do materaca Przykładowo, więcej drewnianych akcesoriów i mebli jest wykorzystywanych niż kiedykolwiek wcześniej, zaś klasyczne zielone dywany znów się liczą. Metalowe towary są bardziej poszukiwane, natomiast meble są dostosowywane, jakim sposobem nigdy dotąd.\nGallery of Stelaż Do Materaca\nPrevious post Biurko Komputerowe nowoczesne\nNext post łóżko Zamek


Najbardziej niezwykłe współczesne budowle na świecie - Inne spojrzenie na naukę, technologie i przemysł\nNajbardziej niezwykłe współczesne budowle na świecie\nNapisane przez Adam On 18 marca 2019 Brak komentarzy\nWspółczesne i nowoczesne budowle, będące wytworem ludzkiej wyobraźni oraz fantazji, wzbudzają zachwyt, zaskakują lub wręcz…szokują.\nNajdłuższy wiszący szklany most na świecie ze szklaną i przezroczystą nawierzchnią o długości aż 487 metrów znajduje się w parku chińskiej prowincji Hebei. Został zbudowany jako punkt widokowy parku krajobrazowego Hongyagu. Most znajduje się na wysokości około 230 metrów nad niezwykłym kanionem. Spacer mostem, który dodatkowo porusza się, dostarcza wielu niesamowitych wrażeń i emocji.\nThe World oznacza archipelag około trzystu sztucznych wysp, usypanych z piasku i kamieni u wybrzeży Dunaju w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, które widziane z lotu ptaka tworzą wspaniały widok mapy świata. Budowa rozpoczęła się w 2003 roku, ale ze względu na światowy kryzys została wstrzymana już w 2008 roku.\nTunel kolejowy Świętego Gotarda, wydrążony w skałach w Alpach Szwajcarskich, jest obecnie najdłuższy i najgłębszym tunelem na świecie. Długość budowli, oddanej do użytku 1 czerwca 2016 roku, wynosi aż 57 kilometrów! Budowa, w trakcie której zginęło dziewięciu pracowników, tunelu trwała 17 lat.\nMuseum Experience Music Project (EMP)\nInteraktywne Museum Experience Music Project (EMP), znajdujące się w Seattle (USA) zachwyca niezwykłą i wyszukaną formą. Budowla, zaprojektowana prze Franka O. Gehry, poświęcona jest przede wszystkim różnorodnym gatunkom współczesnej muzyki oraz fantastyce naukowej.\nKansas City Library (USA), która powstała w 873 roku, jest najstarszą biblioteką w mieście (została założona w 1873 roku). Fasadę budynku tworzą imitacje grzbietów (każdy o wysokości około 7,5 metra i 2,5 metra szerokości) okładek książek, wykonane z foli poliesterowej. Wyboru poszczególnych tytułów, wśród których znajdują się między innymi „Paragraf 22” Hellera, „Władca Pierścieni” Tolkiena czy „Opowieść o dwóch miastach” Dickensa, dokonali mieszkańcy Kansas City.\nTagi:EMP Museum Kansas City Library Szklany most w Chinach The World Tunel Świętego Gotarda


Album Magdaleny z Dzieduszyckich Morskiej – Związek Rodowy Dzieduszyckich herbu Sas\nBudowę pałacu rozpoczęto w 1807 roku, a jego projekt wykonał, sprowadzony z Warszawy, architekt Chrystian Piotr Aigner. Wnętrzami zajęła się sama i wkrótce powstały według jej rysunków wnętrza w stylu empire, z pięknymi meblami, podłogami i stiukami. Zamiłowana ogrodniczka zaprojektowała również park, który został utrzymany w stylu sentymentalno-romantycznym, z egzotycznymi roślinami i stawem z wyspą, na której wybudowano młyn, w którym jadano podwieczorki.\nMagdalena Morska, Zbiór rysunków, Wiedeń 1836\nWybrane plansze z albumu Magdaleny Morskiej\nZ hr. Dzieduszyckich hr. Morska, Zarzecze Plansze\nAutor adminOpublikowano Wrzesień 4, 2018 Styczeń 14, 2020 Kategorie HISTORIA, ZARZECZETagi chrystian piotr aigner, ignacy morski, magdalena morska, pałac w zarzeczu, rysunki z albumu magdaleny morskiej, zarzecze, zrd, związek rodowy dzieduszyckich\nPoprzedni Poprzedni wpis: Konserwacja mebli z Muzeum Dzieduszyckich w Zarzeczu\nNastępny Następny wpis: „Ziarnko do ziarnka, a będzie miarka”, czyli jak powstawało Muzeum im. Dzieduszyckich we Lwowie


Wizyta Polskich Oficerow 2018 – CPHS\nWizyta Polskich Oficerow 2018\nW trakcie wizyty delegacja żołnierzy ze Świętoszowa w składzie: ppłk Renart Skrzypczak, kpt. Karolina Maćkowiak i plut. Rafał Rutkowski miała okazję do zapoznania się z działalnością polonijnych placówek w Edmontonie.\nW miłej atmosferze spotkania żołnierze wymieniali uściski dłoni, obdarowywali się wzajemnie upominkami i przeprowadzili ciekawe dyskusje. W spotkanych z weteranami i kombatantami uczestniczyli również: John Szumlas – Konsul Honorowy RP w Edmonton i John Tomczak – prezes Kongresu Polonii Kanadyjskiej w Albercie.\nNa cmentarzu „Holy Cross” oddali hołd pod pomnikiem Bohaterów Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, którzy spoczywają na tym cmentarzu i Harcerzy. Odwiedzili także dwujęzyczne przedszkole SISEM mieszczące się tuż obok Kościoła Św. Różańca, w którym od lat Siostry Służebniczki opiekują się dziatwą i dbają o utrzymanie języka polskiego.\nW godzinach wieczornych goście z Polski udali się na obchody 100-tej rocznicy bitwy o las Moreuil.\nZapraszamy do obejrzenia fotoreportażu z pobytu żołnierzy w Edmonton, który przygotował dla nas kapral David Olaes.\nŹródło: Polonia Edmonton News, Marzec 2018


WARUNEK ŁADNEGO WYGLĄDU | Moda\nKwiecień 4, 2012 Kobieta i uroda Brak komentarzy\nJak wykazano, prawidłowy sposób odżywiania się ma olbrzymie znaczenie nie tylko dla urody, ale przede wszystkim dla zdrowia, które też jest niezbędnym warunkiem ładnego wyglądu. Pożywienie zawierające wszystkie konieczne składniki odżywcze, w ilościach określonych przez racje pokarmowe, daje gwarancję prawidłowego funkcjonowania organizmu. Mając to stale na uwadze, należy skrupulatnie stosować się do wskazówek nauki żywienia i konsekwentnie realizować jej podstawowe zasady.Kobieta z wadami postawy potrafi nieraz harmonią ruchów ukryć swoje defekty. Oczywiście nie wszystkie wady figury można poprawić w równym stopniu. Dużą poprawę może przynieść tu systematyczne przestrzeganie pewnych prawideł, stosowanie gimnastyki korekcyjnej i odpowiednich sportów, jak również masażu leczniczego.


Nowa inwestycja Przemysłowa 34, Warszawa Powiśle | Domy.pl\nJesteś tutaj: domy.pl Inwestycje Mazowieckie Warszawa Warszawa Śródmieście Warszawa Powiśle Przemysłowa 34\nDeweloper: IPECO Spółka z o.o. Inwestycja: Przemysłowa 34\nTermin realizacji: od października 2018 do maja 2019\nPowierzchnia: 45 - 51 m² Cena za m²: inf. u dewelopera\nLokalizacja: Warszawa, Powiśle, ul. Przemysłowa 34\nPowierzchnia mieszkań: od 45 do 51 m²\nPrzemysłowa 34 jest nawiązaniem do dawnej Warszawy, a jednocześnie spełnieniem marzeń o nowoczesnym i funkcjonalnym mieszkaniu w doskonałej lokalizacji. Jest to produkt dla tych, którzy cenią nowoczesność, jakość i funkcjonalność, a jednocześnie chcą żyć w wyjątkowym i klimatycznym miejscu.\nWejście do budynku prowadzić będzie przez prześwit bramny odrestaurowanej kamienicy frontowej.\nInwestycja Przemysłowa 34 zlokalizowana na warszawskim Powiślu w chwili obecnej jest na końcowym etapie budowy. Przewidywany termin zakończenia prac budowlanych – wiosna 2019 roku. W sprzedaży pozostały ostatnie lokale.\nPrzedstawione wizualizacje mają charakter koncepcyjny (informacyjny, poglądowy) i nie stanowią oferty w rozumieniu art 66 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.). Ostateczny wygląd elewacji i innych elementów może ulec zmianie. Mieszkania zostaną wykonane w stanie deweloperskim.\nStandard budynku i lokali:\n- w lokalach okna typu portfenetr, skierowane na stronę zachodnią, wielkość okien 120x222, wysokość lokalu 2.70m\n- ogrzewanie i ciepła woda z węzła sieci miejskiej\n- instalacja elektryczna 3-fazowa\n- własność gruntu pod budynkiem\nJestem zainteresowany inwestycją Przemysłowa 34. Proszę o kontakt.\nNumer inwestycji: 8312 Link do ogłoszenia:\nO15 2 2 51,27 m² Zapytaj o cenę Zapytaj o mieszkanie\nO9 1 2 51,27 m² Zapytaj o cenę Zapytaj o mieszkanie\nO21 3 2 51,27 m² Zapytaj o cenę Zapytaj o mieszkanie\nO27 4 2 51,27 m² Zapytaj o cenę Zapytaj o mieszkanie


OT20 PZK - Forum dyskusyjne: CW - Czy Warto???\nCW - Czy Warto???\nDodany dnia 27/08/2008 15:18\nŁączności na telegrafii to każdego indywidualna sprawa i w sumie ja osobiście mam to w d... czy ktoś odbiera na kompie czy na ucho!\nPrzypominam że kiedyś nie było internetu, forum i innych grup dyskusyjnych i ludzie wyrośli bez problemu na dobrych telegrafistów, a może właśnie dlatego... daje to do myślenia.\nKlub SP8KAF już niedługo rusza na ul. Nałęczowskiej w Lublinie i jak wtedy zobaczę jakikolwiek post z narzekaniem na CW i że nie ma gdzie się szkolić to banuje natychmiast!\nTak swoją drogą to zobaczymy ile osób będzie zainteresowanych klubem.\nDodany dnia 27/08/2008 18:38\nJa chciałem tylko pogadać jak zostać prawdziwym telegrafistą i jak pomóc innym.\nNo to wskazówki jak zostać prawdziwym telegrafistą znajdują się właśnie w moich postach. Generalnie sprawa sprowadza sie do kilku rzeczy.\n1. Nauka szybkiego nadawania swojego znaku i "formułek" na kluczu elektronicznym.\n2. Ćwiczenie odbioru na programach kontestowych. (Zaczynaja od wolnego tempa, wiec można)\n3. Stałe przeprowadzanie łaczności na telegrafii na pasmach amatorskich. Najl[eij dużo.\n4. Uczestnictwo w dużych miedzynarodowych zawodach (pod koniec pasma telegraficznego jest luźno i można tam spokojnie robic stacje.\nTyle mi przychodzi do głowy - pewnie inni też coś dodadzą.\nJak odbierać korespondenta na słuch\nTylko praktyka. Nic innego.\nChociaż nie przyszło mi coś do głowy. Rozmowa otwartm tekstem po polsku. Najlepiej najszybciej jak umiesz, żeby nie było czasu na zapisywanie. Tak można nauczyć się odbierać na słuch.\nJA MAM ODEBRAć TO CO KORESPONDENT NADAJE.\nKiedy własnie nie zawsze idebranie wszystkiego jest niezbędne. Musisz odebrać tylko znak i raport oraz upewnić się, że korespondent odebrał, reszta jest już wedle uznania. Na pewno nie ma konieczości odebrania wszystkiego. Czasem się uda, a czasem nie. Z czasem się nauczysz i bedziesz odbierał więcej. Zresztą wiekszość stacji pracujacych szybszymi tempami nie nadaje żadnych dodatkowych informacji. Też im szkoda czasu w dzisiejszym zaganianym swiecie i aktualnie kiepskich warukach propagacyjnych.\n...w normalnej łączności już przy wywołaniu podaje to co mi potrzeba, to ja muszę umieć to odebrać[...\nKiedy właśnie nie musisz. To nie jest niezbedne. To są dodatkowe informacje, które równie dobrze możesz uzyskać z innych źródeł. A jak nie umiesz to co? Nie bedziesz robił łączności? Ależ kolego. Wręcz odwrotnie. Jak nie umiesz to powinienies robić jak najwięcej łączności to wtedy się nauczysz. Nie ma innego sposobu.\nWidziałem takiego, który od początku do końca pisze wszystko z klawiatury i odbiera na monitorze i jeszcze się uśmiecha, że on robi łączność na CW.\nAleż on robił łacznośc na cw. Zgoda - telegrafistą nie jest, ale tak też można. Znam takiego, który tak zaczynał i bardzo dobrze, bo z czasem nauczył się odbierać własny znak na słuch, a potem jak zobaczył, że to takie proste to nauczył się telegrafii i zdal na jedynkę. Mowa o Robercie SP8SN - myślę, że nie ma powodu ukrywać jego znaku.\nChodzi mi o to, żeby wciagać ludzi, którzy mieli ambicję, żeby zrobić "jedynkę"..\nMnie chodzi o to żeby posiadazce 2 kat zainteresowali sie telerafia i jestem zadowolony jak ktos wykazuje jakiekolwiek zainteresowanie telegrafią (a nie w czambuł ją wyśmiewa).\n...znajdę się gdzieś, gdzie "fale zawracają" i co mi to da, że ktoś tam w świecie ma Internet, że ma świetny sprzęt do łączności modami cyfrowymi i co z tego? Znając telegrafię ja nadam ...informację i jeżeli będę miał na czym to ją odbiorę.\nNo i właśnie ten z komputerem też odbierze. Nie jest telegrafistą. ale odbierze. Mnie w zupełności wystarczy, że ma jakikolwiek kontakt z telegrafią. Jestem realistą i wiem, że ssb jest wygodniejsze. Ale nie jest skuteczniejsze i tu jest pies pogrzebany.\n... wy mi dzisiaj tłumaczycie, że wystarczy "coś tam" kawałek znaku, kawałek raportu i już mam zaliczoną łączność, byle szybciej, byle więcej niż inni...\nNo nie do końca tak, ale minimalistycznie wystarczy dla poczatkującego. Jak chesz więcej i lepiej to oczywiście nikt nie bedzie Ci mówił, żebyś do tego nie dążył.\n... jeżeli będę kiedyś telegrafistą, to będę odbierał, to co korespondent nadaje a nie... zaliczał. I nie ważne, czy to będzie Dyplom od wójta z Koziej Wólki, czy DXCC, nie ma to znaczenia.\nJuż jesteś tekegrafistą i przy okazji masz zdrowe podejście. A czy to dyplom niskiej kategorii czy prestżowy międzynarowdowy to ma znaczenie. Ten drugi jest znacznie cenniejszy.\n... w kategorii QRP walił 100W w PGA 500, tak, że moja emisja zajmuje pół pasma, to jest prestiż moi panowie....\nNie. To jest łamanie regulaminu i lekceważenie ham spirytu.\nPrzepraszam, że zmieniłem temat, ale chyba jednak się nie rozumiemy...\nTo jest Twój temat i piszesz w nim co uważasz. Mylisz się, jeśli sądzisz, że nie jesteś rozumiany. My Ciebie rozumieny doskonale. Jak napisałeś co chcesz osiagnąc to wszystko stało sie jeszcze bardziej przejrzyste.\nOkazuje się, że prezdstawienie pomysłu to za mało. Trzeba jeszcze wyjaśnić co w tes sposób chce sie osiagnąć.\nDodany dnia 27/08/2008 19:04\nodebrałem korespondencję dwóch stacji. Szczerze Ci powiem, że jedyne co z tego zrozumiałem to: znaki stacji i cyfry z raportu - reszta to czarna magia. Raz że istnieje zapewne slang, oraz specjalne skracane wyrazy których ja niestety nie rozumiem.\nTo jest właśnie slang. Do przeprowadzania łączności wystaraczy znajomość kilkunastu skrótów ze slangu. To jest dość proste. Istnieją gotowe "formułki". To, że nie wszystko zrozumiałeś to zapewne też wina programu, który nie do końca dobrze dekoduje telegrafię zwłaszcza nadawaną z minimalnymi odstępami tam gdzie nie trzeba. To oczywisty bład, ale na słuch tego się nawet nie zauważa - program niestety bezlitośnie dekoduje to co jest RZECZYWISCIE nadawane.\nPytanie np do Krzysztofa - gdzie on uczył się telegrafi, .... Ja zrobiłbym to samo - uczyłbym sie w domu przy pomocy komputera i programów wspomagających, ale czy pozwoliło by mi to wejść pełną parą na fale eteru - NIE !!!\nMoja nauka była zupełnie inna i nieprawidłowa, wiec jej nie polecam, bo przez to mam od lat problemy z odbiorem.\nJesli zamierzasz uczyć się z komputera to będzie wszystko OK. Potem, po egzaminie podniesiesz poprzeczkę i przesiądziesz sie na klucz elektroniczny i zaczniesz ternować tempa używane na pasmach. Do egaminu kopmuter jest najlepszy.\nMoim zdaniem potrzebny jest Klub, spotkania, wsparcie...\nMy to wiemy tylko klubu nie ma, ani chetnego żeby wssystko wziął na swoja głowę. Ale spotkanie to oczywiście moge zaproponowac abys tylko był w Lublinie. Wsparcie oferujemy na forum.\nZałóz temat i drąż - zadawaj pytania.\n... była ona tylko po to by odświeżyć posty na forum i zwiększyć ruch w oglądalności strony\nNikt z nas nie pisze po to żeby sobie popisać. To są konkretne przemyslenia, które maja w czymś pomóc. Nie da sie na forum zrobić nic innego jak pogadać, więc porzuć myśl o konkretnych działaniach. Tu można tylko powiedzieć komuś jak może działać i co będzie najlepsze, ale działać to on musi sam.\nDla mnie łączność na telegrafii powinna wyglądać chyba tak jak łączność głosowa - chcę zapytać o pogodę w danym miejscu - to pytam i mam nadzieję że otrzymam odpowiedź....\nŁączności na cw są przeważnie znacznie krótsze i rzadko kiedy wymienia się jakiekolwiek informacje na temat sprzetu czy pogody. Trudno jest znaleźć takiego operatora, któremu sie nie spieszy i który ma chęć pogadać. Dlaczego? Po prostu dlatego, że takie rzeczy lepiej jest robić na ssb. Niemniej mogę opisać Ci pogodę.\nWX sunny/cloudy = temp 22 c.\nPogoda - przelotne zachmurzenie - temperatura 22 stopnie Celsjusza. Na cw wszystko jest skrócone do minimum, więc nie oczekuj, że na temat aparatury usłyszysz coś więcej jak trx ft990 100w output ant gp.\nNadawanie tego trwa dość długo, więc z konieczności informacje są bardzo skąpe i krótkie.\nPrzypomniało mi się żartobliwe zdarzenie. Jacek SQ8GKU chciał wypróbować program do odbioru cw i poprosił żebym coś nadał. A ja wpadłem na pomysł, żeby mu nadać trzy ostatnie znaki stacji z logu. Pech chciał, że były to jakieś połamańce z drugiego końca świata. Nadałem mu to, a on przeczytał i okazało sie, że progam odebrał bezbłednie tylko, że Jacek za Chiny nie wiedzial co to takiego. Dopiero jak mu po kolei wytłumaczyłem co to za znaki to załapał.\nEdytowane przez sp8gsc dnia 27/08/2008 19:12\nDodany dnia 30/08/2008 22:00\nWidać starzeję się, a może to już rutyna.\nNa głównej stronie RAL-a po lewej stronie jest temat "Jak zostać krótkofalowcem".\nNie zaglądalem tam - bo i po co, przecież nim jestem o dawna, ale wczoraj tam kliknalem i oniemialem z wrażenia. Jest tam wszystko co potrzeba na początek. Szczególnie polecam stronę Radka SP5ADX - są tam odpowiedzi na większość pytań i wątpliwosci jakie przewijają się w tym temacie dyskusji.\nEdytowane przez sp8gsc dnia 31/08/2008 07:34\nDodany dnia 31/08/2008 00:34\nNie wiem czy zauważyliście stronę: http://lcwo.net/ . Ja się nie rejestrowałem, ale to jest bezpłatny kurs Morse'a metodą Kocha, od podstaw ! wg SP2FAP wręcz rewelacja !\nGdyby ktoś zechciał spróbować - myślę że notatki z przebiegu nauki on-line i opinie o skutkach mogłyby zachęcić wielu !!!\n(ja się uczyłem pukając palcami w szkolną ławkę i słuchając ps-ps-pssst na radiu AM marki Światowid...hi.. to juz żaden Koch mi nie pomoże...)\nEdytowane przez sp8gsc dnia 31/08/2008 07:35\n17,338,514 unikalne wizyty


Przegląd kosmetyków od PuroBio - Czerwonousta\nAutor:\tSylwia niedziela, Kwiecień 14, 2019\nPuroBio to marka naturalnych kosmetyków do makijażu! Poznałam je już jakiś czas temu na Ekocudach. Dzisiaj pokażę Wam kolejne perełki, które wartko kupić!\nPędzel do podkładu nr. o3\nPłasko ścięty, z bardzo miękkim, gęstym włosiem. Jeden z najlepszych pędzli tego typu jakie miałam okazję używać. Łatwo się myje. Nie zostawia smug na twarzy. Do tego jest bardzo starannie i solidnie wykonany. Myłam go już kilkadziesiąt razy i cały czas wygląda jak zaraz po zakupie! Wart każdej wydanej na niego złotówki!\nRozświetlacz do twarzy nr. 01\nNie będę się powtarzać, bo możecie o nim poczytać w poprzednim poście. Mega polecam <3\nMam u siebie dwa- delikatne kremowe złoto (nr.01) oraz brąz z fioletowo-różową poświatą(nr.15). Mają bardzo kremową konsystencję. Nie pylą przy aplikacji. Przy użyciu bazy, trwałość jest idealna. Nie rolują się. No i oczywiście ważna jest pigmentacja- a do tej nie mam zastrzeżeń! Mam chęć na kolejne kolory, więc bardzo się cieszę, że w mojej okolicy mogę kupić je stacjonarnie w Drogerii Premium!\nPodkład w kropelkach nr. 02\nDługo zastanawiałam się jak z nim będzie. Czy bardziej go lubię, czy jednak nie lubię 🙂 Niewątpliwie- ma zarówno wady jak i zalety. Chyba każdy musi go po prostu wypróbować na własnej skórze. Poniżej krótka lista tego co w nim polubiłam, a co nie bardzo mi pasuje 🙂\nciemnieje po aplikacji. Mam nadzieję, że udało mi się to uchwycić na zdjęciu poniżej. Dlatego warto przed zakupem na spokojnie wypróbować kolor na buzi, żeby nie było niemiłej niespodzianki\nmoże (ale nie musi) zrobić szpachlę na twarzy. Tu dużo zależy od tego ile go nałożymy. Jest to podkład mocno kryjący, więc jeśli przesadzimy z ilością, może wyglądać nie ładnie.\nprzy mocno tłustej skórze, dość szybko zaczyna się błyszczeć\nładnie kryje- jeśli nie przesadzimy z ilością i zaaplikujmy go pędzlem do podkładu wygląda na buzi naprawdę ładnie.\ndobra trwałość- nosiłam go po ok. 10-12h i trzymał się bardzo ładnie, nie ścierał się z twarzy.\nwydajny- przez to, że ma mocne krycie, wystarczy naprawdę minimalna ilość produktu.\nzastyga na skórze- w przypadku suchej skóry myślę, że można by się nawet pokusić o brak pudru.\nSzminka do ust w kredce nr. 24\nWielkie wow dla tego produktu. Wygląda na ustach bardzo naturalnie, nosi się bardzo komfortowo. Myślałam, że będzie średnio z trwałością, przez nawilżającą formułę produktu. O dziwo, nawet po ok 6 h wygląda na ustach dobrze. Wystarczy lekko pociągnąć wnętrze ust i dalej cieszyć się kolorem. Jedyny minus jak dla mnie to forma kredki, bo zawsze gubię temperówki 🙂\nJestem bardzo ciekawa czy znacie już markę PuroBio? A może już coś testowaliście? Dajcie koniecznie znać w komentarzach!


Masa cukrowa – lukier plastyczny do tortów - przepis na masa cukrowa – lukier plastyczny do tortów od ania-gotuje - Durszlak.pl\nPrzepis: Masa cukrowa – lukier plastyczny do tortów\nMasa cukrowa – lukier plastyczny do tortów Profesjonalne wykończenie ciast jest teraz bardzo modne. Lepione laleczki, miśki, autka czy bohaterowie ulubionych bajek na tortach to już norma. I ja postanowiłam zadziałać w tym kierunku i zrobić swoją masę i tort. Okazją były sobotnie urodziny mojego synka Fabiuszka. Masa po wyrobieniu jest elastyczna i łatwo daje się formować, jeśli przyschnie dodajemy odrobinę margaryny i jest...\nTort smietanowy pod masa cukrowa 904\nMASA CUKROWA 6698\nTort z kremem kakaowym i klawiszami z masy... 366


Kolbuszowski Magiel: Komunikacja miejska w Kolbuszowy\nKomunikacja miejska w Kolbuszowy\nFirma Arriwa zwija żagle.Kolejny pomysł na biznes w Kolbuszowej upada.\nMieszkańcy zastanawiają się czy to miało w ogóle sens bo przecież:\nkażdej zagrodzie auto stoi. Komunikację miejską mogli zrobić w Kolbuszowej ćwierć wieku temu, wtedy na pewno miałaby pasażerów.\nZ drugiej strony narzekamy na korki i kompletnie zatłoczony samochodami rynek.Gdybyśmy zaczęli więc myśleć prospołecznie i jeździć rowerami, albo autobusami komunikacji miejskiej, to nie było by tego problemu.\nMamy więc do wyboru. Zbudować efektywną siec dróg + obwodnicę miasteczka, korzystać z rowerów i komunikacji miejskiej ,albo... narzekać na korki.\nTo ostatnie najlepiej nam wychodzi.\nAutor: Kolbuszowski Magiel o 06:01\nAnonimowy 5 lutego 2015 07:22\nMagiel powozi kuniem- jak nam ostatnio pokazywal.\nTo niestety tyz kosztuje, bo hawok dzis juz kunia ni ma bydle gdzie.\nAnonimowy 5 lutego 2015 12:51\nnie jest tak źle, kiedyś na własne oczy widziałem że w tym autobusie jechała jeszcze jedna osoba oprócz kierowcy!\nDlaczego Maglu nic nie napisałeś o tym, że w Kolbuszowej była komunikacja miejska. Zresztą inne lokalne media też o tym nie napisały. Małe rozpropagowanie informacji o tym oraz źle zorganizowane przystanki mogły byc porażką tego przedsięwzięcia. Nie wiem też dlaczego komunikacja miejska nie obejmowała tak długich ulic jak ul. Piłsudskiego i dom weselny na Górnej, oraz ulicy Wolskiej i Domatkowa? Oczywiście ten Obszar Naszego Miasta jest we WSZYSTKIM traktowany po macoszemu. Myslę, że zarówno przewoźnik jak i Gmina powinni przemyśleć to wszystko i nie likwidować tej komunikacji tak szybko tylko lepiej zorganizować przystanki i trasy także przez te ulice, o których piszę wyżej.\nKolbuszowski Magiel 6 lutego 2015 20:46\nNapisałem do korporacji z prośbą o informacje i przekazałem swoje przemyślenia.Zero reakcji.Kompletna amatorka.\nAnonimowy 7 lutego 2015 22:43\nI właśnie przez tę amatorkę to nie mogło zakończyć się inaczej niż tylko KLAPĄ. Po co autobus jechał do Porąb Kupieńskich Rzeszowską skoro tam Marcelów jeździ co nie miara? Można było ten kurs ustawić przez ul Piłsudskiego , Wolską, Domatków, Bukowiec i Poręby. No ale jak amatorka to amatorka, a potem narzekanie.\nAmatorka w przewozach ?\nMagiel Ty w swym biznesie doplacasz do tego co sprzedajesz w sklepiku?