www.proroctwa.com - Dom smagany wiatrem - Malachi Martin. Religia - o chrześcijańskiej czystości seksualnej w ujęciu tradycyjnym i biblijnym\nMinistrowie żachnęli się w duchu. Pius XII wskazał na największą trudność, przed jaką stanęła EWG w chwili narodzin. Słowa papieża kryły w sobie ostrzeżenie, że ani socjalizm demokratyczny, ani demokracja kapitalistyczna, ani perspektywa dobrobytu czy mistycznej "Europy" humanistów nie może być siłą napędową ich wymarzonego projektu. W praktyce ich nowej Europie brakowało garejącego centrum, najwyższej siły lub zasady mogącej związać ją w jedno i popchnąć do przodu. Ich Europie brakowało tego, co miał ten papież, czym był ten papież.\nDoradców papieża ogarnęło podniecenie. A więc znaleźli się tutaj po to, by wziąć udział w poufnej lekturze listu siostry Łucji zawierającego trzecią tajemnicę fatimską. Bez przesady można było powiedzieć, że dziesiątki milionów ludzi na całym świecie z niecierpliwością czekało na wiadomość, że "papież roku 1960" odsłoni przynajmniej część tak pilnie strzeżonej tajemnicy i wykona polecenie Matki Bożej. Mając to na uwadze, Jego Świątobliwość podkreślił właściwe i dosłowne znaczenie słowa "pozfny". Upewniwszy się, że jego upomnienie co do tajności dotarło do obecnych, Ojciec Święty wręczył list portugalskim tłumaczom; ci zaś niezwłocznie przełożyli jego treść na język włoski.\nNie pozostawało mu nic innego, jak przygotować się do tego. Tak czy inaczej była to tylko kwestia czasu.\nBył to "właściwy czas" dla spełnienia się historycznej przepowiedni. Główni aktorzy tej ceremonii doskonale wiedzieli, że tradycja satanistyczna już dawno przepowiedziała, że Czas Księcia nadejdzie wówczas, gdy papież przybierze imię Apostoła Pawła. Warunek ten - znak, że nadszedł właściwy czas - został spełniony dokładnie osiem dni temu przez wybór najnowszego następcy św. Piotra.\nSkomplikowane przygotowania podyktowane były głównie naturą mającego się odbyć Wydarzenia Ceremonialnego. Ochrona budynków watykańskich, pośród których leżał klejnot w postaci Bazyliki św. Pawła, była tak staranna, że z pewnością nie uda się ukryć uroczystego ceremoniału. Jeśli przedsięwzięcie miało zostać uwieńczone sukcesem - jeśli Wejście Księcia miało się dokonać we właściwym czasie - każdy element celebracji ofiary kalwaryjskiej musi zostać postawiony na głowie w przebiegu tej drugiej, przeciwstawnej celebracji. Sacrum musi zostać sprofanowane. Bluźnierstwo adorowane. Bezkrwawa reprezentacja ofiary Bezimiennego Słabego musi być zastąpiona przez najwyższą i krwawą deprawację godności Bezimiennego. Wina musi stać się niewinnością. Cierpienie musi dawać radość. Łaska, skrucha, przebaczenie muszą być utopione w orgii przeciwieństw. A wszystko to musi być wykonane bezbłędnie. Sekwencja wydarzeń, znaczenie słów, waga czynności - wszystko to musi być opatrzone perfekcyjnie wykonanym świętokradztwem, ostatecznym rytuałem zdrady.\nCała ta delikatna operacja została złożona w doświadczone ręce zaufanego stróża Księcia w Rzymie. Mistrz skomplikowanego ceremoniału Kościoła rzymskiego, dostojnik o granitowej twarzy i cierpkim języku, był jeszcze większym mistrzem książęcego ceremoniału ciemności i ognia. Wiedział, że bezpośrednim celem każdego ceremoniału jest oddanie czci "obeldze rozpaczy". Lecz obecnie istniał jeszcze dalszy cel polegający na przeciwstawieniu się Bezimiennemu Słabemu w jego bastionie, opanowania Cytadeli Słabego ww właściwym czasie, zapewnienie wejścia Księcia do Cytadeli jako nieodpartej siły, wyparcie strażnika Cytadeli, przejęcie pełnej władzy nad kluczami wręczonymi strażnikowi przez Słabego.\nStróż próbował zmierzyć się z problemem bezpieczeństwa. Takie niewinne elementy, jak pentagram, czarne świecie i odpowiednie draperie ujdą jako rzymski ceremoniał. Lecz pozostałe rubryki - misa z piszczelami i rytuał Din na przykład, zwierzęta ofiarne i sama ofiara - tego byłoby już za wiele. Musi się więc odbyć dwie równoczesne celebracje. Koncelebracja mogłaby być dokonana z równym skutkiem przez braci w autoryzowanej kaplicy celującej. Gdyby wszyscy uczestnicy w obu miejscach "wzięli na cel" każdy element wydarzenia w bazylice rzymskiej, wówczas wydarzenie w całej swej pełni dokonałoby się w sposób szczególny w obszarze docelowym. Byłoby to tylko sprawą jedności serc, tożsamości intencji i perfekcyjnej synchronizacji słów i czynności pomiędzy kaplicą celującą a kaplicą docelową. Żywa wole i myślące umysły uczestników skoncentrowałyby się na przybytku Księcia, odległość przestałaby mieć znaczenie.\nDla człowieka tak doświadczonego jak Stróż wybór kaplicy celującej nie nastręczał najmniejszych trudności. Wystarczyło zadzwonić do Stanów Zjednoczonych. W ciągu tych wszystkich lat wyznawcy Księcia w Rzymie osiągnęli doskonałą jedność serc i i taką samą jedność intencji z przyjacielem Stróża Leonem, biskupem kaplicy w Południowej Karolinie. Imię Leon nie było prawdziwym imieniem tego człowieka, lecz raczej opisem jego wyglądu. Srebrna grzywa na wielkiej głowie każdemu, kto na niego patrzył, kojarzyła się z rozwianą grzywą lwa. Od kiedy jego ekscelencja, gdzieś w latach czterdziestych, ustanowił tę kaplicę, okazał się niezrównanym mistrzem operacji - dzięki liczbie i znaczeniu Uczestników, jakich potrafił przyciągnąć, dzięki częstej i szybkiej współpracy z tymi, którzy uznawali jego przekonania i ostateczne cele. Obecnie jego kaplica cieszyła się powszechnym szacunkiem inicjatów jako kaplica matka Stanów Zjednoczonych.\nStróż nie musiał mu nawet wyjaśniać, że ostatecznym celem operacji nie była w sensie dosłownym likwidacja rzymskiej organizacji katolickiej. Leon doskonale rozumiał, że byłoby to posunięcie znamionujące brak inteligencji i najzupełniej nieekonomiczne. O wiele lepiej było zamienić tę organizację w coś naprawdę użytecznego, zhomogenizowanie jej i przystosowanie do wielkiego światowego porządku ludzkości. Postawienie przed nią uniwersalnych humanistycznych - i tylko humanistycznych - celów.\nDwaj identycznie myślący eksperci - Stróż i amerykański biskup - ograniczyli więc konieczne ustalenia dotyczące bliźniaczych wydarzeń ceremonialnych do listy nazwisk i inwentarza rubryk.\nLista Stróża - uczestników w kaplicy rzymskiej - zawierała imiona ludzi najwyższego kalibru, wysokich rangą dostojników kościelnych i liczących się prawników. Byli to oddani słudzy Księcia w Cytadeli. Niektórzy zostali wybrani, dokooptowani, przeszkoleni i wypromowani w ciągu dziesięcioleci w ramach falangi rzymskiej, pozostali reprezentowali nowe pokolenie gotowe rozwijać program Księcia przez kolejne dziesięciolecia. Wszyscy doskonale rozumieli potrzebę pozostania w ukryciu. Reguła mówiła bowiem jasno: "Gwarancją naszego jutra jest przekonanie ludzi dzisiejszych, że my nie istniejemy".\nGrafik Leona obejmujący mężczyzn i kobiety, którzy zdobyli sobie znaczącą pozycję w biznesie, rządzie i życiu społecznym, był imponujący, ku pełnemu zadowoleniu Stróża. A ofiara - dziecko - jak powiedział jego ekscelencja, będzie prawdziwym majstersztykiem złamania niewinności.\nW trakcie trwania wydarzenia serce każdego uczestnika musi być doskonale wypełnione nienawiścią zamiast miłości. Zadośćuczynienie bólu i konsumacja muszą się wypełnić w sposób doskonały w kaplicy celującej pod przewodnictwem Leona. Autoryzacja, instrukcje i dowody - końcowe i kulminacyjne momenty właściwe na tę okazję - będzie miał honor osobiście zaaranżować w Watykanie stróż.\nLeon mógł sobie wyobrazić resztę. W wydarzeniu intronizacji w sposób niewidoczny i bezkolizyjny dokona się doskonałe nałożenie ceremonii, w wyniku którego Książę stanie się oficjalnie utajonym członkiem Kościoła w rzymskiej Cytadeli. Intronizowany w ciemności, Książę będzie mógł pogłębiać tę ciemność, jak nigdy dotąd. Będzie to dotyczyło w jednakim stopniu przyjaciół i wrogów. Wola pogrąży się w tak głębokiej ciemności, że omroczy nawet oficjalny cel istnienia Cytadeli: wieczną adorację Bezimiennego. W samą porę - i nareszcie - Kozioł wyprze Baranka i wejdzie w posiadanie Cytadeli. Książę zawładnie domem - Domem pisanym dużą literą - który do niego nie należy.\n- Pamiętaj o tym, przyjacielu - biskup Leon drżał z niecierpliwości. - Dokona się niedokonane. Będzie to przypieczętowanie mojej kariery. Wydarzenie przypieczętowujące los dwudziestego wieku.\nByła noc. Stróż wraz kilkoma akolitami pracował w ciszy nad przygotowaniem wszystkiego w Kaplicy docelowej - Bazylice św. Pawła. Na wprost ołtarza ustawiono półkolem klęczniki. W pięciu świecznikach stojących na ołtarzu pyszniły się eleganckie czarne ogarki. Na tabernakulum umieszczono srebrny pentagram i przykryto go krwawoczerwoną zasłoną. Po lewej stronie ołtarza umieszczony był tron - symbol Księcia panującego. Ściany pokryte ślicznymi freskami wyobrażającymi sceny z życia Chrystusa i Apostołów zostały zasłonięte czarnymi draperiami bramowanymi złotem w kształcie figur symbolizujących historię Księcia.\nTacy to ludzie zgromadzili się w Watykanie na uroczystość intronizacji. I taka była ich tradycja, którą utwierdzali w kwaterze głównej światowej administracji - w rzymskiej Cytadeli. Trzymając w ręku kartki z wydrukowanym ceremoniałem, z oczami utkwionymi w ołtarz i tron, skupiając umysł i wolę, czekali w ciszy, aż wybije północ, wprowadzając ich w uroczystość świętych Piotra i Pawła, tego najważniejszego świętego dnia Rzymu.\nKaplica celująca - przestronny hol na parterze szkółki parafialnej - została urządzona ściśle zgodnie z regułą. Biskup Leon wszystkiego doglądał osobiście. W tej chwili wybrani specjalnie na tę okazję akolici spokojnie poprawiali ostatnie szczegóły, podczas gdy on sprawdzał wszystko po kolei.\nA więc najpierw ołtarz umieszczony w północnej części kaplicy. Na ołtarzu okazały krucyfiks, głową zwrócony na północ. O włos dalej pentagram osłonięty czerwoną zasłoną, umieszczony pomiędzy dwiema czarnymi świecami. U góry czerwona wieczna lampka żarząca się rytualnym płomieniem. Po wschodniej stronie ołtarza - klatka; a w klatce sześciotygodniowe szczenię, pod wpływem środków uspokajających czekające cierpliwie na ten krótki moment, gdy będzie użyteczne dla Księcia. Za ołtarzem - hebanowe świecie czekające, by rytualny płomień dotknął ich knotów.\nSzybkie spojrzenie na ścianę południową. Na małym kredensie - kadzielnica oraz puszka zawierająca kawałki węgla drzewnego i kadzidło. Przed kredensem ustawiono czerwone i czarne kolumny, z których zwisa tarcza węża i dzwon nieskończoności. Rzut oka w kierunku wschodnim: pojemniki z ziemią, powietrzem, ogniem i wodą otaczające drugą klatkę. W klatce - gołąb, nieświadomy swego losu jako parodii nie tylko Bezimiennego Słabego, lecz całej Trójcy Świętej. Pod ścianą zachodnią pulpit i księga w gotowości. Półkole klęczników obrócone na północ, w kierunku ołtarza. Po obu stronach rzędu klęczników emblematy Wejścia: misa z piszczelami po stronie zachodniej, najbliżej drzwi; po stronie wschodniej - wschodzący księżyc i pięcioramienna gwiazda, skierowana ku górze punktami Kozła. Na każdym klęczniku kopia mszału dla każdego z uczestników.\nOkreślone wymogi co do fizycznego przygotowania obu kaplic dotyczyły także przygotowania uczestników. Ci w Bazylice św. Pawła - sami mężczyźni - mieli na sobie szaty i paliusze, stosownie do kościelnej rangi, lub nienagannie skrojone czarne garnitury w przypadku osób świeckich. Skoncentrowani na jednym celu, z oczami utkwionymi w ołtarz i pusty Tron, wydawali się pobożnymi duchownymi rzymskimi lub świeckimi uczestnikami nabożeństwa, za których byli powszechnie uważani.\nPo przebraniu się uczestnicy przechodzili obok misy z piszczelami i zanurzali w niej rękę, wyciągali garstkę kości i zajmowali miejsca na klęcznikach ustawionych w półkolu na wprost ołtarza. Misa stopniowo opróżniała się, uczestnicy wypełniali klęczniki, ciszę wyypełnił rytualny hałas. Nieustannie potrząsając kośćmi, każdy z Uczestników zaczął mówić - do siebie, do innych, do Księcia, po prostu w pustą przestrzeń. Na początku nie były to głosy ochrypłe, lecz rozbrzmiewające chaotycznie w rytualnej kadencji.\n- Agnisiu - szepnął Medico do ucha dziecka. - Za chwilę nadejdzie pora, by pójść z tatusiem.\n- To nie mój tatuś...\n- Bozia jest moim tatusiem...\n- Bluźnierstwo! - wyrzucił z siebie ponownie to słowo niczym pocisk.\n- Bozia jest moim tatusiem...!\n- Kochanie - perswadował. - Ja jestem twoim tatusiem. Zawsze byłem twoim tatusiem. I twoją mamusią, od kiedy odeszła.\n- Nie moim tatusiem... Pozwoliłeś zabrać Flinnie... Nie róbcie krzywdy Flinniemu... To... tylko mały szczeniak... Bozia stworzyła małe pieski...\n- Posłuchaj mnie, Agnisiu. Ja jestem twoim tatusiem. Już czas...\n- Nie moim tatusiem... Bozia jest moim tatusiem... Bozia jest moją mamusią... Tatusiowie nie robią rzeczy, które nie podobają się Bozi... Nie moim...\nŚwiadom, że kaplica w Watykanie czeka na uruchomienie ceremonialnego połączenia, Leon gwałtownym skinieniem głowy dał znak arcykapłanowi. Jak tyle razy w przeszłości, jedynym wyjściem była procedura awaryjna. A jeśli ofiara - zgodnie z regułą - ma być świadoma podczas pierwszej rytualnej konsumacji, musieli to zrobić teraz.\n- Nie mój tatuś... tatusiowie nie robią mi złych rzeczy... nie krzywdźcie mnie... nie krzywdźcie Pana Jezusa..."\nW późniejszych latach pamięć Agnieszki o tej nocy - bo jednak ją pamiętała - nie zachowa dotykania jej ciała, całej pornograficznej otoczki. Pamięć o tej nocy, kiedy już ją sobie przypomni, zleje się z pamięcią całego dzieciństwa. Z pamięcią nieustannego ataku zła. Z pamięcią - nigdy nie zawodzącym ją poczuciem - zalanej światłem głębi tabernakulum w jej dziecinnej duszy, gdzie światłość przemieniała jej męczarnie w odwagę, dzięki której mogła walczyć.\nW jakiś sposób wiedziała, choć jeszcze tego nie rozumiała, że to wewnętrzne tabernakulum było miejscem, w którym naprawdę żyła. To centrum jej istoty było nietykalnym azylem zamieszkującej w niej siły, miłości i ufności; miejscem, gdzie cierpiąca Ofiara - prawdziwy cel ataków złego na Agnieszkę - na zawsze uświęciła jej cierpienie Swym własnym cierpieniem.\n- Nie mój tatuś... Nie czyńcie krzywdy Panu Jezusowi... Nie czyńcie mi krzywdy...\n- Maran Atha! Przybądź, Panie! Przybądź, Książę. Przybądź! O przybądź!...\nWprawni akolici - mężczyźni i kobiety - poprowadzili procesję z zakrystii do ołtarza. Z tyłu za nimi, przygnębiony, lecz godnie wyglądający nawet w swym krwistoczerwonym stroju, postępował ojciec Medico niosący na rękach ofiarę, którą ułożył na ołtarzu obok krucyfiksu. W migotliwym cieniu zasłoniętego pentakla jej włosy prawie dotykały klatki z małym pieskiem. Teraz - stosownie do swej godności, z oczami błyszczącymi za okularami - arcykapłan wziął do ręki jedyną czarną świecę i zajął miejsce po lewej stronie ołtarza. Na końcu szedł biskup Leon, niosący kielich i hostię; przyłączył się do śpiewu zebranych, intonujących hymn na Wejście.\n- Niech się tak stanie! - wionęły ponad ołtarzem końcowe słowa hymnu w kaplicy celującej.\n"Niech się tak stanie!" Starożytna pieśń musnęła bezwładne ciało Agnieszki, spowijając mgłą jej duszę głębiej niż leki, potęgując uczucie chłodu, który, jak wiedziała z doświadczenia, miał ją całkowicie ogarnąć.\n- Niech się tak stanie! Amen! Amen! - wionęły starożytne słowa ponad ołtarzem Bazyliki św. Pawła. Łącząc w jedno swe serca i wolę z sercami i wolą celujących uczestników w Ameryce, falanga rzymska zaintonowała wybrany, zmieniony fragment z mszału rzymskiego, zaczynający się od Hymnu do Dziewicy Zgwałconej, a kończący się Koroną Inwokacji Thorna.\nW omdlałej duszy Agnieszki dym, zapach kadzidła, działanie leków oraz chłód i rytualny hałas - wszystko zmieszało się w jedną ohydną kadencję.\nW atmosferze mroku i ognia główny celebrans w każdej z kaplic zaintonował serię inwokacji do Księcia. Uczestnicy w każdej z kaplic odpowiadali na wezwania celebransów. Następnie - ale tylko w amerykańskiej kaplicy celującej - każdemu responsowi towarzyszyło odpowiednie działanie - rytualne wykonanie ducha i znaczenia słów. Nad osiągnięciem kadencji doskonałej słów i woli między obiema kaplicami czuwali gońcy ceremonialni. Od tej właśnie kadencji doskonałej zależało odpowiednie uformowanie intencji ludzi, w które miał być przybrany dramat intronizacji Księcia.\n- Wierzę w jedną Moc - wyrzekł z przekonaniem biskup Leon.\n- A imię jej Kosmos - zaintonowali uczestnicy w obu kaplicach, odwracając odpowiedź mszału rzymskiego. Towarzyszyło jej odpowiednie działanie w kaplicy celującej. Dwaj akolici okadzili ołtarz, dwaj inni ustawili na ołtarzu pojemniki z ziemią, powietrzem, ogniem i wodą, skłonili się przed biskupem i powrócili na swoje miejsca.\n- I w Jednorodzonego Syna Kosmicznego Brzasku - zaintonował Leon.\n- A imię jego Lucyfer - brzmiał drugi respons.\n- Wierzę w Pradawnego Kraba - zaintonował Leon szóstą inwokację.\n- A imię jego jest Żywy Ból - zagrzmiała szósta odpowiedź, a kości klekotały miarowo.\n- Bozia jest moim tatusiem!... Święta Bozia!... Mój pieseczek!... Nie róbcie krzywdy Flinniemu!... Bozia jest moim tatusiem!...Nie róbcie krzywdy Panu Jezusowi... Święta Bozia...\n- A imię jej będzie Powszechny Kościół Człowieka.\n- Jakie było imię tej ofiary przy trzecich narodzinach?\n- Rahab Jerycho!\nChłód przeszywał jej ciało, miała mdłości, czuła, jak podnoszą ją z ołtarza, lecz już nie była w stanie poruszać oczami. Czuła ostre ukłucie w lewej ręce. Docierały do niej słowa zawierające zagrożenie, którego nie potrafiła wysłowić: "Ofiara... Agnieszka... narodzona po raz trzeci... Rehab Jerycho..."\n- Krew naszej Ofiary została przelana * aby nasza służba Księciu była doskonała. * Aby sprawował najwyższą władzę w Domu Jakuba * W Ziemi Obiecanej Wybrańca.\n- Zabieram cię ze sobą, przeczysta ofiaro * Zabieram cię do nieświętej północy - Zabieram cię na wzgórze Księcia.\n- Prosimy cię, Panie, Lucyferze, Książę Ciemności * Który gromadzisz wszystkie nasze ofiary * Wejrzyj łaskawie na naszą ofiarę * Złożoną na popełnienie wielu grzechów.\n- HOC EST ENIM CORPUS MEUM.\nNa sygnał Leona - ponownie odwrócone błogosławieństwo znakiem - rytualny hałas przybrał formę nieco bardziej uporządkowanego chaosu, kiedy uczestnicy posłusznie ustawili się w kolejce. Przechodząc obok ołtarza, gdzie otrzymywali komunię - odrobinę hostii, łyczek z kielicha - mieli też okazję podziwiać Agnieszkę. Lecz nie chcąc uronić nic z pierwszego rytualnego gwałtu na ofierze, szybko wracali do swoich klęczników, patrząc w napięciu, jak biskup skupia całą uwagę na dziecku.\nUczuwszy na sobie ciężar ciała biskupa, Agnieszka z całej siły próbowała uwolnić się od niego. Nawet teraz usiłowała wykręcić głowę, jakby szukała pomocy w tym bezlitosnym miejscu. Lecz pomoc nie znikąd nie nadchodziła. Był tylko arcykapłan czekający na swoją kolej w tym niewyobrażalnym świętokradztwie. Czekał także jej ojciec. I był ogień palących się czarnych świec, odbijający się czerwienią w ich oczach. Ogień zapalał się w ich oczach. Wewnątrz tych wszystkich oczu. Ogień, który będzie jeszcze palił długo, gdy pogasną świece. Palił już zawsze...\nCierpienie, które owładnęło Agnieszką tamtej nocy, jej ciałem i duszą, było tak głębokie, że chyba ogarniało cały świat. Lecz ani na chwilę nie było to tylko jej konanie. Tego była przez cały czas pewna. Kiedy słudzy Lucyfera gwałcili ją na zbezczeszczonym, nieświętym ołtarzu, gwałcili równocześnie tego Pana, który był jej tatusiem i mamusią. Tak jak On przemienił jej słabość Swoją odwagą, tak też uświęcił jej profanację swymi niewypowiedzianymi udrękami i jej długotrwałe cierpienie Swoją Męką. To do Niego - tego Pana, który był jej jedynym ojcem i jedyną matką, i jedynym obrońcą - słała bezgłośne krzyki męki, przerażenia i bólu. I to do Niego, tracąc przytomność, modliła się o ratunek.\n- Mocą przekazaną mi jako równoczesnemu celebransowi ofiary i równoczesnemu wykonawcy intronizacji, przewodniczę wszystkim tu i w Rzymie, wzywając ciebie, Książę Wszelkiego Stworzenia! W imieniu wszystkich zebranych w tej kaplicy i wszystkich braci zgromadzonych w kaplicy rzymskiej, wzywam Cię, o Książę, przybądź!\n- Przybądź, obejmij w posiadanie Dom Wroga. * Wejdź do miejsca, które było dla Ciebie przygotowane. * Zstąp pomiędzy Swoje wierne Sługi * Którzy przygotowali dla Ciebie łoże, * Którzy wznieśli Twój Ołtarz i pobłogosławili go infamią.\n- Zgodnie ze świętymi instrukcjami z Wierzchołka Góry, * W imieniu wszystkich Braci * ja Ciebie pragnę uwielbić, Książę Ciemności. * Stułę wszystkiego, co Nieświęte * Wkładam oto w Twoje ręce * Potrójną Koronę Piotra * Zgodnie z nieugiętą wolą Lucyfera * Byś tu rządził. * Aby był Jeden Kościół, * Jeden Kościół od Morza do Morza, * Jedno Wielkie i Potężne Zgromadzenie * Mężczyzn i Kobiety, * zwierząt i roślin. * Aby nasz Kosmos znów * Był jeden, niezwiązany i wolny.\n- "Z mandatu Zgromadzenia i Świętych Starszych wyznaczam, autoryzuję i uznaję tę kaplicę, która odtąd będzie się nazywała Kaplicą Wewnętrzną, za zajętą, posiadaną i będącą całkowitą własnością Tego, którego intronizowaliśmy jako Pana i Mistrza naszego ludzkiego losu.\n- Niech się tak stanie! - zaintonował Stróż odpowiedź rzymskiej falangi.\n- Niech się tak stanie! - zaintonował biskup Leon - na znak dany przez gońca ceremonialnego - wyrażając zgodę uczestników.\nNastępny rytualny nakaz, ustawa instrukcyjna, była to w rzeczywistości uroczysta przysięga zdrady, mocą której każdy duchowny obecny na ceremonii w Bazylice św. Pawła za Murami - czy to kardynał, biskup czy prałat - celowo i rozmyślnie sprofanuje sakrament święceń, mocą którego niegdyś otrzymał łaskę i władzę uświęcania innych.\n- Czy wszyscy tu obecni i każdy z osobna - odczytywał tekst przysięgi - usłyszawszy tę Autoryzację, teraz uroczyście przysięgają przyjąć ją chętnie, jednogłośnie, natychmiast, bez żadnych zastrzeżeń lub wybiegów?\n- Czy wy wszyscy i każdy z osobna przysięgacie uroczyście, że będziecie wykonywać swoje obowiązki z myślą o wypełnieniu celów Powszechnego Kościoła Człowieka?\n- Przysięgamy uroczyście.\n- Czy wy wszyscy i każdy z osobna jesteście gotowi podpisać to jednogłośne postanowienie własną krwią, oby Lucyfer cię uderzył, jeślibyś się sprzeniewierzył tej Przysiędze Zgody?\n- Czy wy wszyscy i każdy z osobna zgadzacie się mocą tej Przysięgi przenieść Panowanie i Posiadanie waszych dusz z Prastarego Wroga, Najwyższego Słabego, we Wszechpotężne ręce naszego Pana, Lucyfera?\nW kaplicy amerykańskiej trzykrotnie zawtórował jej delikatny, melodyjny głos dzwonu nieskończoności. Ding! Dong! Ding! Wyjątkowo gustowny dźwięk - pomyślał Leon - gdy oba zgromadzenia zaintonowały pieśń na wyjście:\n- Bim! Bom! Bam!* Nic nie Przemoże Prastarych Bram! * Upadnie Skała i Krzyż sam * Na zawsze * Bim! Bom! Bam!\nDla papieża, który przybrał imię Apostoła, lato 1978 roku miało być ostatnim na tej ziemi. Zmęczony trudami piętnastoletnich rządów oraz cierpieniem fizycznym związanym z długotrwałą chorobą, 6 sierpnia został zabrany przed swego Boga z głównej siedziby władzy w Kościele rzymskokatolickim.\nPodczas sede vacante - kiedy tron Piotrowy jest pusty - praktyczne sprawy Kościoła Powszechnego prowadzi kardynał kamerling, inaczej szambelan papieski. W tym przypadku był nim ów nieszczęsny sekretarz stanu, Jego Eminencja kardynał Jean-Claude de Vincennes, który, jak wieść niosła, rządził Kościołem nawet za życia papieża.\nTen wysoki, szczupły mężczyzna obdarzony był przez naturę dużą dozą galijskiego sprytu. Jego maniery obejmowały całą gamę zachowań - od zgryźliwości po protekcjonizm, dzięki czemu potrafił stworzyć odpowiednią atmosferę zarówno dla arystokratów, jak i podwładnych. Ostre rysy twarzy dobrze harmonizowały z wybitnym stanowiskiem, jakie zajmował w watykańskiej administracji.\nZ natury rzeczy w czasie sede vacante na szambelana spadają liczne obowiązki, a czasu jest mało. Jednym z ważniejszych zadań jest staranne uporządkowanie osobistych papierów i dokumentów pozostałych po zmarłym papieżu. Oficjalnym celem tych działań jest wyłuskanie spraw niedokończonych przez zmarłego. Nieoficjalnym produktem ubocznym jest szansa poznania z pierwszej ręki najskrytszych myśli ostatniego papieża na temat bolączek Kościoła.\nW normalnych warunkach Jego Eminencja dokonałby przeglądu papierów po zmarłym papieżu zanim zbierze się konklawe, by wybrać jego następcę. Lecz przygotowania do sierpniowego konklawe całkowicie pochłonęły jego energię i uwagę. Od wyniku konklawe - a dokładniej od osobowości człowieka, który je opuści jako nowy papież - zależało bowiem powodzenie misternego planu, jaki w ciągu ostatnich dwudziestu lat przygotował kardynał Vincennes wraz z podobnie myślącymi kolegami w Watykanie i na całym świecie.\nLudzie ci byli zwolennikami nowego modelu papiestwa i Kościoła rzymskokatolickiego. W ich mniemaniu papież i Kościół nie mogą dłużej stać z boku, zachęcając ludzkość, by przystąpiła do owczarni katolicyzmu. Nadszedł czas, by zarówno papiestwo, jak i Kościół jako instytucja włączył się w zbiorowy wysiłek ludzkości ku zbudowaniu lepszego świata dla każdego. Nadszedł czas, by Kościół odrzucił zasadę dogmatów i przestał postrzegać siebie jako absolutnego i wyłącznego posiadacza prawdy ostatecznej.\nPlany te nie mogły być rzecz jasna opracowane w swoistej próżni odizolowanej od świata wewnętrznej polityki Watykanu. Nie znaczy to jednak, że kardynał sekretarz przyjmował tylko idee płynące z zewnątrz. On i jego watykańscy towarzysze o podobnych zapatrywaniach zawarli pakt z ze świeckimi liderami ruchu. Mocą tego paktu wspólnie, każdy we właściwym sobie obszarze, pracowali dla urzeczywistnienia pożądanej fundamentalnej transformacji Kościoła i papiestwa.\nZgadzali się co do tego, że po śmierci papieża nadszedł odpowiedni moment, by konklawe wybrało jakiegoś poczciwca na następcę na stolicy Piotrowej. Znając zręczność kardynała Vincennesa, nikt nie wątpił, że taki właśnie odpowiedni człowiek opuści jako zwycięzca - nowy papież - sierpniowe konklawe 1978 roku.\nNic więc dziwnego, że mając w perspektywie taki sukces, kardynał odłożył wszystko inne na bok, nie wyłączając osobistych papierów zmarłego papieża. Gruba koperta z tłoczonym papieskim herbem leżała nietknięta w osobnej szufladzie w biurku kardynała.\nOkazało się jednak, że sekretarz stanu całkowicie się przeliczył. Kardynałowie elektorzy, zamknięci na klucz w sali obrad, wybrali na papieża człowieka najzupełniej nieodpowiedniego. Człowieka wrogo nastawionego do planów ukutych przez kardynała kamerlinga i jego towarzyszy. Chyba nikt w Watykanie nie zapomni dnia. Vincennes dosłownie wypadł z sali, gdy tylko przekręcono klucz w drzwiach, uwalniając elektorów. Nie dbając o zwyczajowe ogłoszenie zakończenia "błogosławionego konklawe", wpadł do swoich prywatnych apartamentów niczym anioł pomsty.\nO tym, jak poważny błąd popełnił z tym konklawe, kardynał sekretarz stanu Vincennes przekonał się już w pierwszych tygodniach urzędowania nowego papieża. A były to tygodnie wielkiej frustracji. Tygodnie nieustannych utarczek słownych z papieżem i gorących dyskusji w gronie zaufanych ludzi. W obliczu niebezpieczeństwa, jakie niósł każdy kolejny dzień, zapomniano o zabezpieczeniu papierów po zmarłym. Kardynał Vincennes nie był w stanie przedłożyć swoim towarzyszom przewidywanych działań i reakcji nowego człowieka na tronie świętego Piotra. Jego Eminencja stracił kontrolę nad biegiem wydarzeń.\nA potem ludźmi owładnęła niepewność i strach, gdy stała się rzecz najzupełniej nieoczekiwana. Oto w trzydziestym trzecim dniu po elekcji nowy papież zmarł, Rzym i świat zatrząsł się od plotek.\nKiedy papiery nowo zmarłego papieża zebrano do drugiej koperty z wytłoczonym herbem papieskim, kardynał nie miał już wyboru: musiał zająć się nią, a przy okazji tą poprzednią. Lecz pora była niesprzyjająca. Organizacji nowego konklawe w październiku przyświecała jedna myśl: trzeba było naprawić błąd popełniony w sierpniu. Dano mu jeszcze jedną szansę. Był najzupełniej pewien, że jego życie zależy od tego, czy potrafi ją właściwie wykorzystać. Tym razem dopilnuje, by wybrano spolegliwego papieża.\nLecz zły los go prześladował. Mimo gargantuicznych wysiłków, wynik październikowego konklawe był dla niego równie katastrofalny, co sierpniowego. Uparci elektorzy i tym razem wybrali człowieka niemiłego pod każdym możliwym względem. Gdyby okoliczności na to pozwalały, Jego Eminencja z pewnością poświęciłby czas wyświetleniu zagadki, co poszło nie tak w obu konklawe. Lecz właśnie czasu brakowało mu najbardziej.\nKiedy w ciągu niewielu miesięcy trzeci człowiek zasiadł na papieskim tronie, nie można było dłużej odwlekać przejrzenia zawartości dwu kopert z herbem papieskim. Choć osaczony, jak lis w norze, Jego Eminencja nie miał zamiaru wypuścić z rąk obu kopert, zanim nie zapozna się z ich treścią.\nPrzegląd miał miejsce pewnego październikowego ranka przy owalnym stole konferencyjnym w obszernym gabinecie kardynała. Mieszczące się zaledwie kilka metrów od gabinetu papieża na trzecim piętrze Pałacu Apostolskiego, z palladiańskimi oknami utkwionymi wieczyście w placu świętego Piotra i rozpościerającej się za nim szerokiej panoramie niby oczy bez powiek - pomieszczenie to stanowiło tylko jedną z zewnętrznych oznak globalnej władzy kardynała.\nJak nakazywał zwyczaj, kardynał zaprosił dwóch ludzi jako świadków i pomocników. Pierwszy z nich - arcybiskup Silvio Aureatini - stosunkowo młody człowiek o utrwalonej już jednakże pozycji i dużo większych ambicjach - był typem czujnego, bystrego północnego Włocha. Jego ptasia twarz wydawała się cała zwężać się w kulminacyjny punkt, jaki stanowił koniec wydatnego nosa, niby ostro zatemperowany ołówek.\nDrugi mężczyzna - ksiądz Aldo Carnesecca - był zwykłym, nic nie znaczącym duchownym, który przeżył cztery pontyfikaty i dwukrotnie brał udział w przeglądzie papierów zmarłych papieży. Był ceniony przez przełożonych jako "zaufany człowiek". Wymizerowany, siwowłosy mężczyzna o spokojnym głosie i nieokreślonym wieku, był dokładnie tym, na co wskazywał wyraz jego twarzy, wytarta sutanna i bezosobowe zachowanie - zawodowym podwładnym.\nTacy ludzie, jak ksiądz Carnesecca, przychodzą do Watykanu z wielkimi ambicjami. Lecz nie mając w sobie ducha stronniczości i nienawiści, zbyt ceniąc sobie moralność, by wznosić się po trupach na kolejny szczebelek, a zarazem niezdolni do kąsania ręki, która ich wykarmiła - tacy ludzie poprzestają na podstawowej, żywionej przez całe życie ambicji, która ich tu sprowadziła - ambicji bycia rzymianinem.\nZamiast poświęcać swoje zasady lub przeżywać gorycz utraty złudzeń, watykańscy carneseccowie starają się wykorzystać do maksimum swoją niską pozycję. Pozostają na stanowisku przez kolejne pontyfikaty. Nie żywiąc żadnych osobistych ambicji, nie mając wpływu na bieg wypadków, gromadzą dokładną wiedzę o ważnych wydarzeniach, przyjaźniach, incydentach i decyzjach. Stają się ekspertami od wzlotów i upadków możnych. Drzewa nie przesłaniają im lasu. Jak na ironię więc człowiekiem najlepiej przygotowanym do przeglądu papieskich dokumentów tego październikowego ranka nie był ani kardynał Vincennes, ani arcybiskup Aureatini, lecz właśnie ksiądz Carnesecca.\nNa początku przegląd przebiegał gładko. Po piętnastu latach pontyfikatu można się było spodziewać, że koperta pierwszego ze zmarłych papieży będzie bardzo gruba. Tymczasem większą część zawartości stanowiły kopie notatek służbowych wymienianych między papieżem a jego eminencją i większość tych tekstów była już kardynałowi znana. Podsuwając swym dwóm towarzyszom kolejne strony, Vincennes dzielił się z nimi nasuwającymi mu się uwagami. Zasypywał ich komentarzami do nazwisk pojawiających się w notatkach. To ten szwajcarski arcybiskup, któremu wydawało się, że potrafi zażyć Rzym. To ten brazylijski biskup, który odmówił uznania zmian w mszale. A to znów watykańscy kardynałowie tradycjonaliści, których władzę złamał. Tu znów europejscy teologowie tradycjonaliści, których bezpowrotnie usunął w cień.\nW końcu pozostało do przejrzenia tylko pięć dokumentów, nim będą mogli przejść do drugiej teczki. Każdy z nich znajdował się w osobnej zapieczętowanej kopercie z adnotacją: "Personalissimo e Confidenzialissimo". Spośród tych pięciu kopert cztery - przeznaczone dla rodziny - nie przedstawiały żadnej wartości, prócz tego, że kardynał nie mógł przeboleć, że nie pozna ich zawartości. Ostatnia opatrzona była dodatkową adnotacją: "Dla Naszego Następcy na Stolicy Piotrowej". Słowa te, napisane bez wątpienia ręką starego papieża, nadawały dokumentom przechowywanym w kopercie status papierów przeznaczonych tylko dla oczu nowo wybranego młodego słowiańskiego papieża. Dzień powstania zapiski - 3 lipca 1975 - pozostał w pamięci kardynała jako wyjątkowo beztroski w jego stale napiętych relacjach z Jego Świątobliwością.\nNagle jednak uwagę jego eminencji przykuł inny szczegół: nie tyle prawdopodobny, co niewątpliwy fakt, że koperta była otwierana. To niewiarygodne, ale koperta naprawdę została przecięta u góry i otwarta. Było więc jasne, że ktoś zapoznał się z treścią dokumentow. Równie oczywiste było to, że koperta została następnie sklejona skoczem. Nowa pieczęć papieska i podpis zostały złożone przez następcę starego papieża. Przez tego papieża, który tak nagle umarł, a którego papiery wciąż jeszcze czekały na przegląd.\nAle to jeszcze nie wszystko. Bo oto druga notatka, napisana mniej znanym charakterem pisma młodszego papieża, głosiła: "Dotyczy stanu Świętej Matki Kościoła po 29 czerwca 1963".\nKardynał Vincennes na chwilę zapominał o swych dwóch towarzyszach przy owalnym stole. Cały świat skurczył się nagle do drobnych wymiarów koperty, którą obracał w ręce. Zgroza i dezorientacja na widok tej daty sparaliżowały jego umysł do tego stopnia, że zabrało mi chwilę, nim odczytał datę drugiego zapisu papieskiego: 28 września 1978. Pamiętny dzień śmierci tego drugiego papieża.\nKardynał zaniemówił, obmacując kopertę, jakby po jej grubości spodziewał się odgadnąć treść lub jak by się spodziewał, że koperta podszepnie mu rozwiązanie zagadki, w jaki sposób zniknęła z jego biurka i w jaki sposób do niego powróciła. Nie zwracając uwagi na księdza Cerneseccę - co nie było rzeczą trudną - w milczeniu podsunął kopertę Aureatiniemu.\nKiedy arcybiskup podniósł znad koperty nos w kształcie ostro zatemperowanego ołówka, kardynał ujrzał w jego oczach własną zgrozę i pomieszanie. Wyglądało to tak, jakby ci dwaj mężczyźnie nie patrzyli na siebie nawzajem, lecz wpatrywali się w jakąś wspólną pamięć, co do której byli przekonani, że jest tajna. Pamięć o początkowej chwili zwycięstwa. Pamięć o wydarzeniu w Bazylice św. Pawła za Murami. Pamięć o dniu, gdy zgromadzili się wraz z wielu innymi członkami falangi, by wznieść prastare inwokacje. Pamięć o tym pruskim delegacie czytającym ustawę instrukcyjną; kciukach nakłuwanych złotą pincetą; pieczętowaniu własną krwią ustawy autoryzacyjnej.\n- Ależ, eminencjo... - wyrwało się Aureatiniemu, który pierwszy odzyskał głos, lecz nie zdolność myślenia. - W jaki sposób, do diabła, on mógł to...\n- Tego nawet sam diabeł nie wie.\nNadludzkim wysiłkiem woli kardynał próbował zebrać myśli. Stanowczym ruchem ujął kopertę i trzasnął nią o stół, nie przejmując się zupełnie tym, co sobie pomyślą jego towarzysze. Wobec tak wielu niewiadomych musiał sobie odpowiedzieć na pytania kłębiące się w jego głowie.\nW jaki sposób "trzydziestotrzydniowy papież" położył łapę na papierach swego poprzednika? Zdrada ze strony któregoś z jego własnych sekretarzy? Jego Eminencja mimo woli spojrzał na księdza Carneseccę. W jego umyśle ten zawodowy podwładny w czarnej sutannie reprezentował całą niższą klasę wyrobników watykańskiej administracji. Oczywiście, technicznie rzecz biorąc, papież miał prawo wglądu w każdy dokument sekretariatu stanu, lecz wszak nie okazał wobec Vincennesa żadnego zainteresowania w tej materii. A druga kwestia: co papież naprawdę widział? Czy miał w rękach całe dossier starego papieża i przeczytał wszystko? Czy tylko tę jedną kopertę z kluczową datą 29 czerwca 1963 roku, wypisaną na kopercie jego ręką? Jeśli to ostatnie było prawdą, w jaki sposób koperta wróciła do dossier? I, niezależnie od wersji wydarzeń - kto doprowadził wszystko do poprzedniego stanu w biurku kardynała? Kiedy ktoś mógł tego dokonać, nie zwracając na siebie uwagi?\nRzucił jeszcze raz wzrokiem na drugą datę wypisaną na kopercie: 28 września. Nagle wstał od stołu, podszedł do swojego biurka, wyjął dziennik i odnalazł żądaną datę. Tak, miał wtedy rutynową poranną odprawę u Ojca Świętego, w notatkach nie było jednak niczego podejrzanego. Po południu miał spotkanie z głównymi inspektorami Banku Watykańskiego; w tym punkcie też nie było niczego interesującego. Uwagę jego przyciągnęła jednak inna notatka. Był na obiedzie w ambasadzie kubańskiej wydanym na cześć jego przyjaciela i kolegi - odchodzącego ambasadora. Po obiedzie został na pogawędkę.\nKardynał podniósł słuchawkę interkomu i kazał sekretarzowi sprawdzić w grafiku, kto miał w tym dniu dyżur w recepcji sekretariatu stanu. Po chwili nadeszła odpowiedź. Wtedy wbił tępy wzrok w owalny stół. W tej chwili ksiądz Aldo Carnesecca stał się dla jego eminencji czymś o wiele więcej niż tylko symbolem watykańskiej kasty podwładnych. W tym krótkim czasie, jakiego potrzebował, by odłożyć słuchawkę interkomu i wrócić na swoje miejsce przy stole, w jego umysł wsączyło się zimne światło. Światło, w którym ujrzał swoją przeszłość i swoją przyszłość. W jakimś sensie się nawet uspokoił, kiedy skojarzył wszystkie fakty. Jego długa nieobecność w sekretariacie 28 września. Carnesecca samotnie dyżurujący w porze sjesty. Vincennes widział wszystko jasno jak na dłoni. Wzięto go fortelem, został przechytrzony przez lisa o szczerej twarzy. Jego gra była skończona. Najlepsze, co mógł teraz zrobić, to zadbać o to, by ta podwójnie pieczętowana papieska koperta nigdy nie dotarła do rąk słowiańskiego papieża.\n- Skończy pracę! - powiedział, spoglądając na Aureatiniego o wciąż poszarzałej twarzy i na nieporuszonego Carneseccę.\nMiał teraz jasny umysł i odzyskał koncentrację. Suchym tonem, jakiego zawsze używał w stosunku do podwładnych, przekazał szereg decyzji kończących przegląd papieskich papierów. Carnesecca miał się zająć dostarczeniem adresatom czterech kopert adresowanych do krewnych. Resztę papierów Aureatini odniesie do watykańskich archiwów, gdzie pokryje je kurz zapomnienia. On sam zaś zajmie się podwójnie pieczętowaną kopertą.\nTeraz eminencja szybko dokończył przeglądu stosunkowo nielicznych papierów, jakie drugi papież zdołał zgromadzić w ciągu swoich krótkich rządów. Spokojny, że najważniejszy dokument tego papieża leży przed nim, przejrzał pobieżnie pozostałą zawartość teczki. Po kwadransie podsunął teczkę Aureatiniemu, który miał ją umieścić w archiwach.\nStojąc samotnie w jednym z podłużnych okien swego gabinetu, Vincennes ujrzał księdza Carneseccę, jak wyszedłszy z sekretariatu skierował kroki na dziedziniec św. Damazego. Śledził wątłą figurkę duchownego kierującego się przez Plac św. Piotra do Świętego Oficjum, gdzie ten kapłan spędzał większość dnia pracy. Przez dobre dziesięć minut obserwował niespieszny, lecz zawsze pewny i świadom celu krok duchownego. Doszedł do wniosku, że jeśli jest ktoś, kto jak najszybciej powinien spocząć w zbiorowej mogile, to jest nim Aldo Carnesecca. I nie musi tego nawet notować w dzienniku dla pamięci.\nW końcu kardynał sekretarz stanu odwrócił się od okna i podszedł do biurka. Musiał wreszcie coś zrobić z tą podwójnie zapieczętowaną kopertą.\nW historii papiestwa znane są przypadki, że ktoś upoważniony do tego miał wgląd nawet do dokumentów z adnotacją "Personalissimo e Confidentialissimo, nim całość papierów zmarłego papieża trafiała do archiwów. W tym wypadku jednak adnotacje nie jednego, ale aż dwóch papieży zdawały się wykluczać inne oczy, jak tylko papieskie. Były rzeczy, przed którymi cofał się nawet ktoś taki, jak Vincennes. Zresztą tak czy inaczej był pewien, że wie, czego dotyczą tajne papiery.\nZ drugiej strony - dumał Jego Eminencja - można w różny sposób interpretować biblijną przestrogę: "Niechaj umarli grzebią swoich umarłych". Bez popdniecenia, ale i bez litowania się nad sobą - choć doskonale świadom czekającego go losu - podniósł jedną ręką słuchawkę, drugą ujmując kopertę.\nKiedy zgłosił się arcybiskup Aureatini, Vincennes wydał ostatnie polecenie dotyczące przeglądu:\n- Zapomniał ekscelencja jednego dokumentu dla archiwisty. Proszę po niego przyjść. Ja sam porozmawiam o tym z archiwistą.\nNiewczesna śmierć jego eminencji sekretarza stanu, kardynała Jeana-Claude'a de Vincennesa nastąpiła w wyniku niefortunnego wypadku samochodowego, który wydarzył się 19 marca 1979 roku w pobliżu miejscowości Mablon w południowej Francji - miejsca urodzenia kardynała. Niewątpliwie najbardziej sucha ze wszystkich notatek mówiącej światu o tej tragedii była ta umieszczona w Roczniku Papieskim z roku 1980. W tym opasłym informatorze, zawierającym dane osobowe i inne praktyczne informacje, na liście ostatnio zmarłych książąt Kościoła pojawiło się tylko nazwisko kardynała, bez jakiegokolwiek komentarza.\nNikt w Watykanie nie był zaskoczony, kiedy z początkiem maja Ojciec Święty wybrał się za granicę z kolejną wizytą pasterską. Ostatecznie była to tylko jedna z niezliczonych pielgrzymek, jakie odbył do ponad siedemdziesięciu krajów od czasu swojej elekcji w 1978 roku.\nPrzez te ponad dziesięć lat słowiański papież zamienił bowiem swój pontyfikat w jedną wielką pielgrzymkę do świata. W tym czasie widziało go lub słyszało, osobiście lub za pośrednictwem mediów, około trzy miliardy ludzi. Spotkał się dziesiątkami przywódców państw. Jak nikt inny znał kraje tych przywódców i języki, jakimi mówi ich ludność. Imponował wszystkim jako człowiek bez uprzedzeń wobec kogokolwiek. Zarówno politycy, jak i zwykli ludzie na cały. świecie uznawali w nim również przywódcę. Widzieli w nim człowieka zatroskanego o bezradnych, bezdomnych, bezrobotnych, ofiary wojny. Człowieka troszczącego się o tych, którym odmawia się prawa do życia - ofiary aborcji oraz dzieci, które rodzą się tylko po to, by umrzeć z głodu i chorób. O te miliony ludzi skazane na śmierć głodową zawinioną przez rządy Somalii, Etiopii, Sudanu. O ludność Afganistanu, Kambodży i Kuwejtu, które to kraje zamieniono w pola minowe.\nJednym słowem słowiański papież stał się krystalicznie czystym zwierciadłem, ukazującym realną nędzę narodów realnego świata.\nW porównaniu z tymi nadludzkimi wysiłkami papieski wypad zaplanowany na sobotni poranek miał być tylko krótkim epizodem. Miała to być pasterska wizyta w sanktuarium w Sainte Baume, wysoko w Alpach francuskich na Lazurowym Wybrzeżu. Papież miał tam przewodniczyć tradycyjnym obchodom ku czci św. Marii Magdaleny, która według legendy spędziła w jaskini trzydzieści lat jako pustelnica i pokutnica.\nW Sekretariacie Stanu krążył uszczypliwy żart o "jeszcze jednej pobożnej wycieczce Jego Świątobliwości", czemu trudno się było dziwić, zważywszy na trud, jaki trzeba było wkładać w niekończące się peregrynacje papieskie.\nSobotni ranek w dniu wyjazdu papieża do Sainte Baume wstał rześki i słoneczny. Kiedy papieski sekretarz stanu Cosimo Maestroianni wyszedł w towarzystwie papieża i jego nielicznej świty z jednego z portali Pałacu Apostolskiego, kierując się do watykańskiego lądowiska dla śmigłowców, bynajmniej nie był w nastroju do żartów, niechby nawet uszczypliwych. Zresztą jak wiadomo nie miał poczucia humoru. Jego Eminencja odczuł jednak pewną ulgę na myśl, że gdy już - jak tego wymagał protokół i przyzwoitość - wyśle Ojca Świętego bezpiecznie w podróż, będzie miał kilka cennych dni tylko dla siebie.\nNie żeby kardynał Maestroianni miał zaległości. Ale akurat w tej chwili czas był dla niego na wagę złota. Jakkolwiek nie zostało to jeszcze podane do wiadomości publicznej, na mocy wcześniejszych uzgodnień ze słowiańskim papieżem kardynał miał wkrótce opuścić stanowisko sekretarza stanu. Wraz z kolegami zatroszczył się wprawdzie o to, by nawet po przejściu na emeryturę miał dostęp do najwyższych szczebli władzy watykańskiej. Jego następca - już wybrany przez papieża - nie był niewiadomą; nie był to wprawdzie człowiek idealny, ale taki, z którym da się żyć. Mimo to pewne rzeczy lepiej było załatwić teraz, dopóki jeszcze piastuje ten wysoki urząd. Przed zakończeniem oficjalnej kadencji szefa watykańskiego sekretariatu stanu Jego Eminencja musiał jeszcze uporać się z trzema niezwykle ważnymi zadaniami. Każde z nich było ważne na inny sposób. Tu jeszcze odrobinę popchnąć sprawę, tam zrobić jeszcze parę kroczków - i będzie spokojny, że koła raz puszczonego w ruch nikt już nie zatrzyma.\nTo było teraz najważniejsze. A czas uciekał...\nPapież i kardynał w towarzystwie nieodłącznych gwardzistów, wyprzedzając świtę papieską z idącym na końcu osobistym sekretarzem papieskim Danielem Sadowskim - posuwali się do przodu jak dwa konie w nierównym zaprzęgu. Drobiąc obok papieża na swoich krótkich nóżkach, robiąc dwa kroki na jeden krok Jego Świątobliwości, Jego Eminencja szybko zrekapitulował główne punkty rozpoczynającej się pielgrzymki i pożegnał Ojca Świętego słowami:\n- Niechaj Wasza Świątobliwość uprosi nam łaski Świętej.\nWracając w błogosławionej samotności do Pałacu Apostolskiego, kardynał Maestroianni zatrzymał się na chwilę w cudownych ogrodach papieskich, by zebrać myśli. Człowiek przyzwyczajony do Watykanu i globalnej władzy miał o czym myśleć, zwłaszcza w przededniu odejścia ze stanowiska. Zresztą nie była to strata czasu. Kardynał snuł niezwykle pożyteczne rozważania. Rozważania o zmianach. I o jedności.\nJego Eminencja miał wrażenie, że wszystko w jego życiu i wszystkie światowe wydarzenia w ten czy inny sposób obracały się zawsze wokół procesu zmian, a także wokół oblicza i sensu jedności. W każdym razie teraz, z perspektywy czasu, Jego Eminencja widział jasno, że już w latach pięćdziesiątych, kiedy podejmował służbę dyplomatyczną jako młody, ambitny kleryk, zmiana była jedyną rzeczą stałą w świecie.\nPrzypomniał sobie ostatnią, długą rozmowę ze swym wieloletnim mentorem, kardynałem Jeanem-Claude'em de Vincennes'em. Było to w tych samych ogrodach pewnego zimowego dnia 1979 roku. Vincennes tkwił wówczas po uszy w planach pierwszej podróży papieskiej poza Watykan - wizyty w rodzinnych kraju po niespodziewanym wyborze na Stolicę Piotrową.\nWiększość obserwatorów światowym postrzegała tę podróż - zarówno przed, jak i po jej zakończeniu - jako nostalgiczny powrót do ojczystego kraju i ostateczne pożegnanie wybitnego syna tej ziemi. Większość - lecz nie Vincennes. W czasie tej rozmowy, która odbyła się tyle lat temu, Maestroianniemu nastrój Vincennes'a wydał się dziwny. Jak zawsze, gdy chciał wbić do głowy swojemu protegowanemu jakąś ważną myśl, kardynał wdał się z nim w pozornie lekką pogawędkę. Opowiadał o swoim "dniu" w służbie watykańskiej. Vincennes nazywał ten okres Dniem Pierwszym - a chodziło o długi, monotonny okres zimnej wojny. Maestroianniego uderzył jakby świadomie proroczy ton wynurzeń mentora, który zdawał się sugerować bliski koniec tej ery, i to w wielorakim sensie.\n- Szczerze mówiąc - wyznał tamtego dnia kardynał - rola Europy w tym Dniu Pierwszym sprowadzała się do najważniejszego, lecz najzupełniej bezsilnego pionka w śmiertelnej grze międzynarodowej. Ta gra określana była mianem zimnej wojny. Żyliśmy w ciągłej obawie, że każdego dnia może rozpętać się atomowe piekło.\nNawet bez retoryki mistrza Maestroianni rozumiał te sprawy. Zawsze pilnie uczył się historii. A poczynając od roku 1979 zdobył własne doświadczenie w pertraktacjach z zimnowojennymi rządami i światowymi ośrodkami władzy. Wiedział, że groźba zimnej wojny dręczyła wszystkich - tak przedstawicieli rządów, jak i ludność. Nawet te sześć zachodnich krajów, których ministrowie podpisali w roku 1957 Traktat Rzymski, dzięki czemu zacieśniły one wzajemne więzy, tworząc Wspólnotę Europejską - w swoich planach i posunięciach bez przerwy musiały uwzględniać zimnowojenne zagrożenia.\nW ocenie Maestroianniego na początku roku 1979 nic nie wskazywało jednak na to, by geopolityczna rzeczywistość zimnej wojny - nazwana przez Vincennes'a Dniem Pierwszym - miała ulec jakimkolwiek zmianom. Dlatego tak mocno uderzyło go przeświadczenie Vincenne'a, że Dzień Pierwszy ma się ku końcowi. Jeszcze dziwniejsze było to, że zdawał się on oczekiwać, iż to właśnie ów słowiański intruz na tronie papieskim będzie - jak się wyraził - "aniołem zmian".\n- Nie daj się zmylić pozorom - powiedział Vincennes z naciskiem. - Ten człowiek jest postrzegany przez wielu jako bełkotliwy poeta filozof, który przez pomyłkę został papieżem. A tymczasem jego żywioł - obojętne, czy myśli, je, śpi czy śni - to geopolityka. Widziałem jego szkice przemówień, jakie ma wygłosić w Warszawie i Krakowie. Zadałem sobie trud przeczytania niektórych jego wcześniejszych wystąpień. Otóż od 1976 roku bez przerwy mówi o nieuchronności zmian. O nadchodzącym pędzie narodów do Nowego Porządku Świata.\nMaestroianni z wrażenia aż się zatrzymał.\n- Tak - potwierdził Vincennes, spoglądając z wysokości swojego wzrostu na niższego towarzysza. - Tak, nie przesłyszałeś się. On też czuje, że nadchodzi Nowy Porządek Świata. I jeśli dobrze rozumiem intencje jego powrotu do ojczystego kraju, to wystąpi on tam jako herold końca Dnia Pierwszego. A jeśli to prawda, wkrótce zaświata nam Dzień Drugi. A kiedy to nastąpi - jeśli przeczucie mnie nie myli - ten słowiański papież będzie biegł na czele pochodu. A wtedy ty, mój przyjacielu, musisz biec jeszcze szybciej, zataczając koła wokół naszego Ojca Świętego.\nPodwójnie zaskoczony, Maestroianni nie mógł pozbierać myśli. Po pierwsze Vincennes mówił tak, jakby wyłączał samego siebie z Dnia Drugiego; jakby dawał mu instrukcje jako swojemu następcy. A po drugie nie mógł pojąć, jak Vincennes mógł zakładać, że ten Słowianin, tak zdawałoby się nie nadający się na papieża, mógł odegrać znaczącą rolę w polityce światowej.\nJakże innym człowiekiem był teraz Maestroianni, kiedy wracając do Pałacu Apostolskiego, zatrzymał się na kilka chwil refleksji w ogrodach watykańskich. Głos Vincennes'a umilkł dwanaście lat temu, lecz te ogrody się nie zmieniły, świadcząc milcząco o tym, jak trafne było jego proroctwo.\nDzień Drugi nadszedł tak niepostrzeżenie, że przywódcy na Wschodzie i na Zachodzie potrzebowali dużo czasu, by zrozumieć to, co Vincennes zrozumiał w lot, czytając wcześniejsze przemówienia tego Polaka, który teraz jest papieżem. Powoli najbystrzejsi z dzieci mamony zaczęli rozumieć, co papież wbija im do głowy tym swoim nieoskarżycielskim, lecz stanowczym stylem.\nRzucając skuteczne wyzwanie przywódcom Wschodu na ich własnym terenie, w trakcie pielgrzymki do ojczystego kraju papież uruchomił siły, które doprowadziły do jednej z największych zmian geopolitycznych w historii świata. Okazało się jednak, że przywódcy Zachodu nie byli w stanie podążyć w kierunku wskazywanym przez słowiańskiego papieża. Byli bowiem pewni, że punktem podparcia dla zmian na globie ziemskim będzie ich maleńka i sztuczna zachodnioeuropejska enklawa. Dlatego trudno im było uwierzyć, że epicentrum zmian leży w zniewolonych krajach między Odrą a wschodnimi granicami Ukrainy.\nJakkolwiek nieprzekonani słowami papieża, przywódcy zachodni musieli w końcu uwierzyć faktom. A kiedy wreszcie uwierzyli, gorączkowo włączyli się w nowy prąd historycznych zmian. W roku 1988 maleńka niegdyś Wspólnota Europejska rozrosła się do dwunastu państw członkowskich o łącznej populacji 324 milionów i rozciągała się od Danii na północy po Portugalię na południu i od Wysp Szetlandzkich na zachodzie do Krety na wschodzie. Można było mieć nadzieję, że w roku 1994 liczba państw Wspólnoty powiększy się co najmniej o pięć, a liczba ludności o dalsze 130 milionów.\nAle nawet wtedy Europa Zachodnia pozostała małą, upartą oblężoną twierdzą, pełną lęku o to, że jej starożytna cywilizacja mogłaby zostać zmieciona z powierzchni ziemi w wojnie światów. Przeciwnik nadal przesłaniał jej horyzont wyobraźni, hamując rozmach działania.\nDopiero upadek muru berlińskiego wczesną zimą 1989 roku zdjął bielmo z oczu zachodnich Europejczyków, dając im namacalne poczucie zmian. Doświadczenie to z początkiem lat dziewięćdziesiątych skonsolidowało w nich poczucie tożsamości europejskiej. Albowiem ich ojczysta Europa Zachodnia minęła na zawsze. Skończyła się długa noc trwogi. Zaświtał Dzień Drugi.\nCała Europa została wciągnięta w niespodziewaną dynamikę zmian w Europie Środkowej. Dynamika ta spędzała sen z oczu dalekowschodniemu konkurentowi Europy - Japonii. Ujęła też w kleszcze oba supermocarstwa. Tak jak w klasycznym dramacie greckim pojawia się na scenie posłaniec, by odsłonić przed zdumioną publicznością dalsze koleje akcji, tak też na scenie europejskiej pojawił się Michaił Gorbaczow, prezydent Związku Radzieckiego, oświadczając, że jego kraj "zawsze był integralną częścią Europy". A na drugim końcu świata prezydent Bush twierdził, że Ameryka jest "mocarstwem europejskim".\nTymczasem i w papieskim Rzymie zaświtał Dzień Drugi. Na razie pozostał w cieniu burzy zmian, jaka przetaczała się przez wspólnotę narodów. A jednak pod mądrą ręką Maestroianniego i jego licznych towarzyszy Kościół rzymskokatolicki i papieski Rzym dostały się w jeszcze szybszy i głębszy wir zmian, które wstrząsnęły jego kondycją i ziemskimi losami.\nRzym starego papieża wstrząsany burzą drugiej wojny światowej odszedł w przeszłość. Skończył się jego papieski Rzym jako sprawna i hierarchiczna organizacje. Wszyscy ci kardynałowie, biskupi i księża, wszystkie zakony i instytuty rozsiane po całym świecie w sieci diecezji i parafii, połączone więzią wierności i posłuszeństwa względem konkretnej osoby papieża (pontifex maximus) - wszystko to odeszło w niepamięć. W przeszłość odszedł także Rzym "dobrego papieża", ożywiany duchem Pięćdziesiątnicy. Otworzył on na oścież okna i drzwi swej czcigodnej instytucji, pozwalając, by wicher zmian dął po wszystkich pomieszczeniach i korytarzach Watykanu. Jego papieski Rzym został zdmuchnięty przez wichry, które sam rozpętał. Nic nie ostało się z jego marzeń prócz garstki wiernych niejasno pamiętających przeszłość i poronionych idei, a także inspiracji, jaką był dla takich ludzi, jak Maestroianni.\nPrzeminął nawet Rzym nieszczęsnego papieża, który przybrał imię Apostoła. Nic nie pozostało z patosu bezowocnych protestów tego Ojca Świętego przeciwko stopniowej dekatolizacji wszystkich świętych tajemnic papieskiego Rzymu. Dzięki Vincennes'owi i jego zdolnym i oddanym protegowanym w rodzaju Maestroianniego, w chwili, gdy dzwony śmierci odwołały go z tego świata po piętnastu latach służby na Stolicy Piotrowej - na horyzoncie zamajaczył nowy Rzym, nowy katolicki Kościół zaczynał się oblekać w ciało.\nStojąc w chłodzie tego pięknego poranka, sekretarz stanu kardynał Maestroianni objął zamyślonym spojrzeniem ogrody i niebo. Jakie to znamienne - myślał - że nie słychać nawet helikoptera unoszącego papieża w dal. Rzym nie tylko odwrócił twarz od słowiańskiego papieża. Rzym był antypapieski. W rzeczy samej Rzym był nie tylko antypapieski, ale także zdecydowany stworzyć antypapieski Kościół.\nNowy Kościół w Nowym Porządku Świata. Oto był cel nowego Rzymu. Rzymu Maestroianniego.\nMarestroianni wciąż nie mógł się nadziwić, że jedyną poważną przeszkodą na drodze do urzeczywistnienia tego celu był ten papież, przez tak wielu ludzi kwitowany stwierdzeniem, że to tylko "relikt minionych czasów". Jak mogło do tego dojść? - dumał Maestroianni. Na początku pontyfikatu zachowanie papieża napawało kardynała otuchą. Kreował się on na obrońcę "ducha soborowego", czyli patrona tych wszystkich głębokich zmian dokonanych w Kościele w imię II Soboru Watykańskiego. Dla przykładu zaakceptował Maestroianniego na stanowisku sekretarza stanu. Pozostawił kardynała Palombo na stanowisku dającym mu potężną władzę. Nie popierał tych, których raziła taka postawa Ojca Świętego. Nie przeszkadzał kochanym masonom, ciężko pracującym w kancelarii watykańskiej. Ogólny obraz pontyfikatu był więc nader obiecujący. Nie tylko w samym Rzymie, ale i we wszystkich diecezjach katolickich piastowała urzędy rzesza entuzjastycznie nastawionych do zmian duchownych. Dojrzewał nowy katolicyzm.\nOczywiście władze rzymskie propagowały nowy katolicyzm. Uśpiło to czujność Maestroianniego. Odpowiednio zmodyfikowane Prawo Kanoniczne wzmacniało nowe zasady. Maestroianni zawdzięczał to swej genialnej polityce kadrowej. Intencją tych wszystkich działań było wspieranie katolicyzmu odcinającego się od katolicyzmu przedsoborowego.\nTrzeba przyznać, że kardynał Vincennes do pewnego momentu kontrolował ten proces. Teraz pozostawało tylko zmienić samo papiestwo w powolnego, a nawet współpracującego służkę w procesie nowego stworzenia. Nowego ziemskiego habitatu. Prawdziwego Nowego Porządku Świata. Kiedy ta transformacja się zakończy, zaświta Dzień Trzeci ziemskiego raju.\nKażdy rozsądny człowiek miał więc prawo oczekiwać, że ten papież, który tak zręcznie wyzwolił ukryte siły geopolityczne, popychając narody ku Nowemu Porządkowi Świata, będzie także najodpowiedniejszą osobą dla dokończenia przekształcania rzymskokatolickiej organizacji w pojętnego pomocnika tego nowego porządku, dla doskonałego zgrania organizacji kościelnej z procesem globalizacji ludzkiej kultury. Tymczasem, jak sobie uświadomił kardynał i jego koledzy w Kościele, jak również poza nim, właśnie ten papież stał się nieustępliwą przeszkodą na drodze do osiągnięcia pożądanych zmian.\nPapież ani na jotę nie ustępował w najważniejszych kwestiach moralnych i doktrynalnych. Uparcie odmawiał wyświęcania kobiet i poluźnienia celibatu kapłańskiego. Sprzeciwiał się jakimkolwiek eksperymentom genetycznym z użyciem ludzkich embrionów. Bezwarunkowo odrzucał antykoncepcję, a tym bardziej aborcję. Podtrzymywał prawo Kościoła do edukacji młodych. A nade wszystko podtrzymywał prawo Kościoła do sprzeciwiania się świeckim inicjatywom legislacyjnym uderzającym w moralne i doktrynalne racje Kościoła. Krótko mówiąc ten słowiański papież nigdy nie zrezygnuje z tradycyjnego stanowiska Kościoła katolickiego w najważniejszych sprawach.\nTak długo więc, jak długo ten człowiek pozostanie papieżem, Kościół nie posunie się ani o krok na drodze do wspaniałego celu Nowego Porządku Świata. W najlepszym razie postęp będzie tak powolny, że zmiany nie nastąpią w oczekiwanym czasie. Tymczasem świeccy koledzy kardynała w sferach rządowych, finansowych i makroekonomicznych wskazali na konkretny, nieprzekraczalny, ważny dla świata termin, w którym cały proces zmian w Kościele musi być zakończony w interesie całego świata.\nWniosek nasuwał się sam: ten papież jest pierwszym celem zmian. A właściwie ostatnim.\nWreszcie Maestroianni ocknął się z tych ogrodowych rozmyślań. Robota czekała. Jeśli nie zajdą nieprzewidziane okoliczności, nim ten dzień się skończy, posunie zdecydowanie naprzód wszystkie trzy zadania kluczowe dla rozegrania ostatecznej fazy transformacji. Trzeba przyznać, że rzetelnie podjął dzieło rozpoczęte przez Vincennes'a. Ale daleko mu było do jego ukończenia, a przejście na emeryturę nie zwalnia go z działania.\nI oto teraz ten niski wzrostem Cosimo Maestroianni wydał się sobie pod każdym względem olbrzymem.\nWszedłszy na pokład helikoptera, papież odprężył się. Pozostał sam na sam ze swym prywatnym sekretarzem, księdzem prałatem Danielem Sadowskim, który doskonale się orientował w karkołomnej sytuacji papieża. Na chwilę umknął chytremu nadzorowi sekretarza stanu. Kiedy helikopter uniósł się w powietrze, żaden z nich nie obejrzał się nawet na kardynała Maestroianniego, któremu najwyraźniej spieszno było do zajęć w Pałacu Apostolskim. Cokolwiek miał do zrobienia, obaj mężczyźni dobrze wiedzieli, że nie przyniesie to Ojcu Świętemu niczego dobrego.\nPół godziny później helikopter papieski wylądował na lotnisku Fiumicino. Nastąpił zwykły ceremoniał na lotnisku - dygnitarze religijni i świeccy, mały chórek szkolny śpiewający hymn papieski, krótkie przemówienie papieża, formalne powitanie przez gubernatora prowincji. Następnie papież ze swą świtą przeszli do znajomej białej maszyny Alitalia DC-10 i zajęli miejsca w kabinie papieskiej. Mała grupka dziennikarzy i kamerzystów była już na pokładzie w kabinie pasażerskiej. Po chwili samolot wystartował, a po kilku minutach znalazł się nad Morzem Tyrreńskim, kierując się na północny zachód ku Marsylii.\n- Czy ksiądz wie - powiedział papież do księdza Sadowskiego - że kiedy przyjechaliśmy z kardynałem do Rzymu na październikowe konklawe, obaj doskonale wiedzieliśmy, co jest grane.\nDla papieża "kardynał" oznaczał zawsze ówczesnego przywódcę Kościoła w Polsce, Stefana Wyszyńskiego o przydomku Lis Europy, dziś już nieżyjącego.\nZresztą już na długo przedtem, nim przybyli na to drugie konklawe, obaj polscy kardynałowie zdawali sobie sprawę, że władza papieska została narażona na poważny szwank, a nawet całkowicie zrujnowana przez to, co zaczęto wówczas nazywać "duchem soborowym". W ostatnich godzinach konklawe, gdy młody polski duchowny stanął przed możliwością wyboru na papieża, ci dwaj ludzie przeprowadzili rozmowę w cztery oczy.\n- Jeśli zgodzisz się zostać papieżem - powiedział tamtego pamiętnego dnia starszy z kardynałów - będziesz ostatnim papieżem katolickim. Tak jak Szymon Piotr staniesz na granicy oddzielającej kończącą się epokę od epoki zaczynającej się. Będziesz świadkiem końca papiestwa w sytuacji, gdy frakcja antypapieska w Kościele przejęła pełną kontrolę nad tą instytucją, i to w imię II Soboru Watykańskiego.\nObaj kardynałowie wiedzieli, że od młodego polskiego duchownego jako papieża oczekuje się wiernej realizacji osławionego "ducha Soboru Watykańskiego II". Przyjęcie wyboru na tych warunkach oznaczałoby więc zgodę na kierowanie Kościołem, który został zdecydowanie, bezpowrotnie i formalnie włączony w globalny program socjopolityczny uznawany przez ogromną większość poprzedników na Stolicy Piotrowej jako całkowicie obcy boskiej misji Kościoła.\nAle na tym nie koniec. Dwaj kardynałowie stanęli w obliczu innej jeszcze rzeczywistości. Otóż organizacja kościelna i życie publiczne w Kościele rzymskokatolickim, jakie istniały aż do początku wieku XX, uległy bezpowrotnemu zniszczeniu. Obaj dostojnicy wiedzieli, że nie da się ich ożywić. Wracając na obrady, przyszły papież wiedział, że zmiany, jakie zaszły w Kościele, są nieodwracalne. Tradycyjna struktura Kościoła Powszechnego jako instytucji widzialnej i sprawnej organizacji uległa transformacji. Jego starszy brat w biskupstwie - Lis Europy - zgadzał się całkowicie z tą oceną. Okazało się jednak, że różnią się co do działań, jakie powinien podjąć młodszy kardynał, gdyby rzeczywiście został papieżem.\n- Wiem, Eminencjo - powiedział stanowczo starszy - że jest tylko jeszcze jeden człowiek, który może wyjść z tego konklawe jako papież: nasz brat kardynał arcybiskup Genui. I obaj dobrze wiemy, jakie byłoby jego rozwiązanie w kwestii szopki, jaką stała się instytucja kościelna.\nMłodszy kardynał uśmiechnął się.\n- Zabarykadować drzwi, zabić okna deskami. Przywołać do porządku krnąbrnych. Wydalić opornych. Oczyścić szeregi...\n- A przede wszystkim, Eminencjo - wpadł mu w słowo starszy - wszystkie najważniejsze dokumenty Soboru Watykańskiego II zinterpretować ściśle w świetle I Soboru Watykańskiego i Soboru Trydenckiego. Zdecydowany powrót do podstaw w oparciu o tradycyjne sankcje Matki Kościoła, świętego, powszechnego i apostolskiego Kościoła rzymskiego...\nUrwał widząc grymas na twarzy młodszego kardynała.\n- Zgoda - powiedział tamten po chwili namysłu. - Lecz pociągnęłoby to za sobą nieobliczalne straty dla dusz i naszej instytucji. Czy jakikolwiek papież mógłby wziąć na swe barki taką odpowiedzialność?\n- A czy mógłby jej nie wziąć? - padła natychmiastowa odpowiedź.\n- Ależ, Eminencjo - upierał się młodszy duchowny - obaj dobrze wiemy, że stary, tradycyjny Kościół jest... jest... jak by to powiedzieć... rozwalony! Legł w gruzach! Na zawsze! Przy takiej polityce papieskiej nasz ukochany Kościół wszedłby w wiek dwudziesty pierwszy jako kulejący, nic nie znaczący nędzarz. Weszlibyśmy w trzecie milenium jako szkielet, żałosna resztka tętniącego niegdyś życiem religijnym kolosa, kompletnie nie pasująca do całej rodziny narodów.\n- Mam wrażenie - odrzekł Lis Europy z przekornym błyskiem w oku - że tak czy inaczej niejako zawodowo nie pasujemy do świata, jesteśmy ukrzyżowani dla świata, jak powiedział św. Paweł Apostoł. Ale poważnie: jaka jest twoja recepta na politykę papieską, gdyby jutro kardynałowie powierzyli ci ten urząd?\n- Ta sama, którą ty zapoczątkowałeś, a ja kontynuowałem w starciu z polskimi stalinistami...\n- Nie rezygnuj. Nie wyobcowuj się. Nie odrzucaj rozmowy, negocjacji. Włączaj do dialogu każdego, czy chce dialogować, czy nie. Miałem udział w powstawaniu wszystkich najważniejszych dokumentów soborowych. Wraz z innymi sformułowaliśmy je tak, by nie wykluczać nikogo. Nikogo, Eminencjo - powtórzył - gdyż Chrystus umarł za wszystkich. Wszyscy są de facto w jakimś sensie zbawieni. Gdyby to zależało ode mnie, przemierzyłbym cały glob, odwiedził naród po narodzie, żeby mnie widziano i słyszano wszędzie i we wszystkich możliwych językach.\nGdy to mówił, oczy mu błyszczały gorączkowo.\n- To było nasze słowiańskie rozwiązanie w odpowiedzi na straszną sytuację Polski pod Sowietami. Rozmawiaj, prowadź dialog. Nie daj się skazać na banicję.\n- Słowiańskie rozwiązanie, hm...\nStarszy kardynał odwrócił wzrok zamyślony.\n- Słowiańskie rozwiązanie... - powtórzył i zamilkł.\n- Jestem pewien - ciągnął młodszy kardynał potulnym, lecz pewnym głosem - że papiestwo i Kościół zbiorą szerokie żniwo dusz w ostatnich dekadach tego milenium, co było marzeniem dobrego papieża Jana.\nStarszy kardynał podniósł się z miejsca ze śmiechem.\n- Oby Bóg cię wysłuchał, Eminencjo.\nI spoglądając na zegarek dodał:\n- Za chwilę dzwon wezwie nas na kolejną sesję. Chodźmy. Odbyliśmy dobrą rozmowę. Nie lękajmy się. Chrystus jest ze swoim Kościołem.\nZgodnie z tą zasadą polityki papieskiej w pierwszym roku swojej posługi na Tronie Piotrowym słowiański papież deklarował: "Będę kontynuował dzieło moich poprzedników. Jako papież będę troszczył się o wdrożenie ducha i litery Drugiego Soboru Watykańskiego. Będę współpracował z moimi biskupami, tak jak każdy inny biskup współpracuje ze swymi kolegami biskupami, oni w swoich diecezjach, ja jako Biskup Rzymu - i wszyscy razem, kolegialnie będziemy kierować Kościołem Powszechnym." I pozostał wierny tej obietnicy. Przez wszystkie lata pontyfikatu nie ingerował w pracę biskupów, nie zważając na ich indolencję, herezję, nieświęte rządy w diecezjach.\nKiedy tysiące biskupów wprowadzało nietradycyjne nauczanie w swoich seminariach, pozwalając na szerzenie się homoseksualizmu wśród duchownych, na adaptowanie ceremonii katolickich do najróżniejszych "inkulturacji" - rytuałów New Age, "hinduizacji", "amerykanizacji" - słowiański papież nie ścigał sprawców ukrytej czy jawnej herezji i niemoralności. Przeciwnie, pozwalał na wszystko.\nBiskupi włączali się czynnie w nowe świeckie struktury kierowania narodami i powstającą społecznością narodów? Papież czynił to samo, sankcjonując to swym najwyższym papieskim autorytetem. Biskupi sprzymierzali się z niekatolickimi chrześcijanami jako równorzędnymi partnerami w ewangelizacji świata? Papież czynił to samo - z całą pompą ceremonii watykańskich. Patrząc spokojnie na postępującą ruinę instytucjonalnej organizacji Kościoła, ukazując się światu jako jeden z wielu "synów ludzkości", a biskupom jako jeden z braci biskupów, biskup Rzymu - słowiański papież pozostał wierny słowiańskiemu rozwiązaniu.\nTwierdził uparcie, że rządzi Kościołem wraz ze swymi biskupami jako jeden z nich. Nawet wtedy, gdy odwoływano się do jego dobrze znanego i utwierdzonego autorytetu następcy świętego Piotra w sprawach doktrynalnych - tumanił przyjaciół, wywoływał wściekłość tradycjonalistów i błogie zadowolenie wrogów papiestwa stwierdzeniami w rodzaju: "Mocą władzy danej świętemu Piotrowi i jego następcom i w komunii z biskupami Kościoła katolickiego potwierdzam, że..." - i tu następowało przytoczenie odpowiedniej doktryny.\nOdwiedzał wszelkiego rodzaju świątynie i sanktuaria, święte gaje i jaskinie, próbował magicznych napoi, jadł potrawy pochodzące z mistycznych obrzędów, pozwalał sobie malować pogańskie znaki na czole, rozmawiał na równej stopie z heretyckimi patriarchami, schizmatyckimi biskupami, teologami pozostającymi na bakier z doktryną katolicką, wpuszczając ich nawet do bazyliki Świętego Piotra i wspólnie z nimi sprawując świętą liturgię.\nI nigdy nie tłumaczył tych skandalicznych wybryków, nigdy za nic nie przepraszał. Przemawiając do szerszej publiczności, rzadko wspominał święte imię Jezusa Chrystusa. Chętnie usuwał krucyfiks, a nawet Najświętszy Sakrament, kiedy te znaki Kościoła katolickiego raziły jego gości niekatolików czy niechrześcijan. Nigdy też nie nazywał siebie katolikiem rzymskim ani swego Kościoła Kościołem rzymskokatolickim.\nJednym z najpoważniejszych skutków permisywizmu i dążeń "demokratyzacyjnych" tego pontyfikatu był powszechny upadek jego papieskiego autorytetu wśród biskupów. W jednym z poufnych raportów kilku biskupów wypowiada się szczerze, choć niepublicznie, że "gdyby ten papież przestał mówić o aborcji, sprzeciwiać się antykoncepcji jako złu i przestał potępiać homoseksualizm, Kościół mógłby się stać miłym i skutecznym partnerem rodzącej się rodziny narodów." A w Stanach Zjednoczonych elegancki biskup Michigan Bruce Longbottham powtarzał w kółko: "Gdyby ten kabotyński aktor, którego mamy za papieża, uznał pełne prawa kobiet do wyświęcania na księży, pełnienia posługi biskupiej - a nawet papieskiej - Kościół wszedłby w ostatni wspaniały etap ewangelizacji".\n"W rzeczy samej - wtórował mu inny amerykański dostojnik, kardynał - gdyby ten papież dał sobie spokój z nabożnymi bzdurami na temat objawień Najświętszej Panienki i zajął się przyznawaniem realnej władzy realnym kobietom w realnym Kościele - cały świat stałby się chrześcijański".\n- W ten czy inny sposób - czy to przez błagania prostych kobiet i mężczyzn dobrej woli czy za pośrednictwem tych, o których wiedział, że życzą mu klęski - wszystkie te zastrzeżenia docierały do uszu papieża, a on zawierzał je wszystkie w modlitwach Duchowi Świętemu.\n- Powiedz mi, Danielu - zwrócił się do swego sekretarza po jakiejś pół godzinie lotu. - Jak myślisz, dlaczego udaję się z pielgrzymką do sanktuarium świętej Marii Magdaleny w Sainte Baume, i to przy takim nawale pracy?\nPapież przyglądał się badawczo księdzu Sadowskiemu.\n- Chodzi mi o prawdziwy powód.\n- Wasza Świątobliwość, mogę się tylko domyślać, że jest to raczej akt osobistej pobożności niż pasterska posługa.\n- Zgadłeś! - papież zapatrzył się w okno. - Mówiąc w skrócie, chcę porozmawiać ze świętą, która udała się na wygnanie z powodu chwały, jaką ujrzała na twarzy Chrystusa w dniu zmartwychwstania. Chcę ją uczcić w specjalny sposób, w nadziei że wstawi się za mną u Chrystusa, aby dał mi siłę wytrwania na moim własnym wygnaniu, które zaczyna się teraz na dobre.\nSekretarz wszechmocnego kardynała Maestroianniego, ksiądz prałat Taco Manuguerra siedział zdegustowany w swym gabinecie, strzegąc dostępu do sanktuarium Jego Eminencji. W ciszy, jaka panowała na piętrze sekretariatu w Pałacu Apostolskim, ksiądz wertował poranne gazety, złoszcząc się, że kardynał znów wezwał go do pracy w sobotę. Będzie to dies non, powiedział do niego Maestroianni. Dzień, w którym kardynała nie ma dla nikogo i w którym nie odbiera żadnych telefonów.\nNagłe wejście kardynała sprawiło, że sekretarz porzucił gazety i zerwał się z krzesła, zręcznie ukrywając zły humor. Jego Eminencja za całe powitanie wykonał gest oznaczający "spocznij" i nie zatrzymując się rzucił lapidarne pytanie:\nChodziło o księdza Czina Bjonbanga, niezwykle uzdolnionego Koreańczyka i stenografisty Jego Eminencji do specjalnych poruczeń. Czin też miał się dzisiaj stawić do pracy. Manuguerra skinął głową. Czin czekał w bocznym pokoju na wezwanie kardynała. Maestroianni z zadowoloną miną zniknął za drzwiami swego gabinetu.\nKardynał sekretarz stanu żwawo zatarł ręce na myśl o czekającym go ważnym i złożonym zadaniu, które miał do wykonania dzisiejszego dnia. Piastując urząd sekretarza stanu, zręcznie panował nad potężnymi wstrząsami, jakim poddana była wszechświatowa organizacja kościelna na drodze od dotychczasowego apatycznego porządku do Nowego Porządku Świata. Pod jego kierownictwem sprawy toczyły się gładko od jednej zaplanowanej pozycji do następnej zaplanowanej pozycji. Nikt nie mógłby powiedzieć, że Cosimo Maestroianni nie jest zainteresowany przetrwaniem Kościoła rzymskokatolickiego jako instytucji. Wręcz przeciwnie - wiedział doskonale, że powszechny charakter tej organizacji i wynikająca stąd stabilność kulturowa to bezcenne aktywa w budowie nowego ludzkiego środowiska na ziemi.\nZ drugiej strony organizacją tą kierował aktualnie papież, który ze względu na swą bezsilność i swoje pozerstwo na arenie publicznej nie nadawał się zupełnie do oczyszczenia Kościoła w najważniejszej sprawie - do oczyszczenia sprawowanego przez siebie urzędu papieskiego. A należało ten urząd oczyścić gruntownie od wszelkiego autorytetu osobistego. Sprawujący ten urząd - papież - winien zostać włączony w społeczność biskupów i sprawować taką samą władzę, jak wszyscy biskupi razem i nie większą niż którykolwiek z nich z osobna.\nTeoretycznie rozwiązanie problemu było proste: zniknięcie ze sceny aktualnego posiadacza urzędu. Lecz usunięcie papieża za jego życia jest rzeczą nader trudną. Trzeba do tego cierpliwości, jak przy usuwaniu ładunku wybuchowego, dyskrecji, delikatności. Ponieważ aktualny papież zbudował sobie solidną pozycję jako światowy przywódca, należało zadbać o to, by jego usunięcie nie wywróciło całkowicie delikatnej równowagi światowej.\nJeśli zaś chodzi o strukturę hierarchii kościelnej, kluczowym zagadnieniem była kwestia jedności. Jedność papieża i biskupów była bezwzględnie koniecznym warunkiem stabilności Kościoła jako organizacji instytucjonalnej, dlatego należało zadbać o to, by ta jedność nie została usunięta wraz z usunięciem słowiańskiego papieża. Dzisiejszego ranka kardynał miał się właśnie zająć problemem jedności. Zostawiwszy Taco Manuguerrę na straży i mając Czina Bjobanga jako stenografistę przy biurku, Jego Eminencja spodziewał się skończyć pracę do południa. W ciągu kilku chwil rozłożył na biurku potrzebne materiały. Jednocześnie, jakby na dany znak, Czin zapukał cicho do drzwi i nie tracą czasu na zbędne pozdrowienia, zajął swe zwykłe miejsce naprzeciwko kardynała. Rozłożył maszynę stenograficzną i czekał.\nMaestroianni uważnie przeczytał notatki. Miał do napisania list w niezwykle delikatnej materii. Chodziło o to, by przedstawiciele Stolicy Apostolskiej w osiemdziesięciu dwóch krajach świata przeprowadzili coś w rodzaju ankiety w celu zdiagnozowania poczucia jedności czterech tysięcy biskupów Kościoła Powszechnego z obecnym Ojcem Świętym. Stosownie do osobistej teologii kardynała odpowiedzi, jakie otrzyma, będą miały kapitalne znaczenie. W jego pojęciu bowiem jedność ma charakter dwukierunkowy. Papież ma jednoczyć biskupów, ci zaś muszą go akceptować jako "papieża jedności".\nRzecz jasna kardynał zamierzał zebrać nieformalne opinie biskupów. W pewnym sensie byłby to krok w kierunku ustanowienia dialogu między Stolicą Apostolską a biskupami opartego na bardziej realnych podstawach. Dlatego na przykład ważne było zdaniem kardynała zbadanie kwestii, jakiego rodzaju jedności pożądają biskupi. Odpowiedź na pytanie, do jakiego stopnia słowiański papież pozostaje w owej pożądanej i koniecznej jedności z biskupami, a jeśli ta jedność jest zagrożona, co należy zrobić, aby osiągnąć ową pożądaną i konieczną jedność. Kardynał nigdy by nie użył sformułowania "wotum zaufania". Gdyby się jednak przypadkiem okazało, że większość biskupów nie uważa Jego Świątobliwości za papieża jedności, wówczas można by podjąć dalsze kroki do osiągnięcia wymaganego konsensusu w sprawie konieczności ustąpienia papieża ze stanowiska.\nTrudność polegała na tym, by obrócić obecną sytuację na dobro Kościoła, nie sugerując w najmniejszym nawet stopniu, że obecny papież nie jest - bądź mógłby nie być - papieżem jedności. Oficjalnie w tej kwestii nie mogło być żadnej wątpliwości. Oficjalnie papież i biskupi nigdy nie cieszyli się większą jednością niż obecnie. Z drugiej jednak strony było rzeczą zgoła możliwą, a nawet prawdopodobną, że istnieje pokaźna liczba biskupów, którym nie dano możliwości wyrażenia swych wątpliwości w przedmiotowej kwestii. Intencją kardynała było stworzenie im warunków do szczerej wypowiedzi.\nPonieważ żaden watykański sekretarz stanu przy zdrowych zmysłach nie zwróciłby się w tej sprawie bezpośrednio do biskupów, Maestroianni miał w głowie plan działania w postaci piramidy. List, jaki zamierzał napisać tego ranka, miał trafić do personelu dyplomatycznego, pozostającego w gestii sekretarza stanu, a więc nuncjuszy, delegatów, wysłanników apostolskich, wikariuszy apostolskich, wysłanników specjalnych itd. Zgodnie z wytycznymi, jakie miały być zawarte w liście, dyplomaci ci ze swej strony mieli działać za pośrednictwem narodowych konferencji episkopatu. Rzecz polegała na tym, że biskupi, otoczeni najróżniejszymi ekspertami w trakcie Soboru Watykańskiego II, przyzwyczaili się do polegania na opiniach ekspertów.\nJednym słowem list, który kardynał zamierzał naszkicować tego ranka z przeznaczeniem dla swych kolegów dyplomatów, miał być tylko krokiem na drodze do osiągnięcia wytyczonego celu. Lecz był to krok kluczowy i niezmiernie delikatny. Wymagał on pięknych słówek skrywających brutalne pytania.\nTego ranka solenne milczenie księdza China było doskonałą pożywką dla rozpalonej do czerwoności wyobraźni Maestroianniego. W bezbłędnych sformułowaniach - ambiwalentnych, lecz nie dwuznacznych - zawarł sugestię, choć nie została ona wyrażona wprost, że jedność można przedefiniować w celu jej odnowienia. A zarazem zdania listu nie pozostawiały żadnej wątpliwości, że celem działania Jego Eminencji jest tylko i wyłącznie ochrona i wspieranie tej drogocennej jedności.\nI właśnie w tym momencie najwyższej koncentracji, gdy kardynał nie widział już nic prócz słów ukazujących się przed oczyma duszy - pukanie do drzwi rozległo się echem pioruna w jego uszach. Pochylony nad papierami trzymanymi w ręce, poczerwieniały na twarzy, kardynał spojrzał ponad okularami na intruza. Taco Manuguerra, lękając się wejść do środka, wysunął ostrożnie głowę zza framugi drzwi.\n- Telefon, Eminencjo.\n- Zdaje się, że wyraziłem się jasno, aby mi nie przeszkadzano...\n- Jego Świątobliwość, Eminencjo - wykrztusił Taco.\nKardynał wyprostował się, jak rażony prądem elektrycznym.\n- Jego Świątobliwość! - wykrzyknął upuszczając trzymane w ręku papiery.\nGniew i rozpacz sprawiły, że głos jego zabrzmiał falsetem.\n- Miał być w Alpach francuskich i modlić się!\nZnając swoje miejsce i powodowany dyskrecją, ksiądz Chin zerwał się z krzesła i skierował ku drzwiom. Lecz kardynał schwycił go za rękę i posadził z powrotem za biurkiem. Muszą skończyć list! Stenograf posłusznie usiadł na krześle i z przyzwyczajenia zawisł wzrokiem na wargach kardynała.\nMaestroianni odczekał kilka chwil, chcąc odzyskać równowagę, po czym podniósł słuchawkę.\n- Sługa Waszej Świątobliwości!... Nie, Wasza Świątobliwość, absolutnie nie. Pro prostu nadrabiam zaległości. Słucham, Wasza Świątobliwość, o co chodzi?\nCzin widział, jak oczy kardynała robią się okrągłe ze zdumienia.\n- Rozumiem, Wasza Świątobliwość, rozumiem.\nMaestroianni chwycił pióro i notatnik.\n- Bernini? Proszę mi pozwolić zanotować tytuł. Noli Me Tangere... Rozumiem... Nie, Wasza Świątobliwość, nie miałem okazji, myślałem, że Bernini tworzył tylko dzieła dużych rozmiarów. Kolumny, ołtarze i tak dalej... Gdzie, Wasza Świątobliwość? Ach tak, Kolegium Angelicum... Tam to Wasza Świątobliwość widział? A czy wolno spytać, kiedy to było, Wasza Świątobliwość?... Aha, w roku 1948... Tak. Oczywiście, szczyt artystycznego wyrazu...\nKardynał uniósł oczy do nieba, jakby chciał powiedzieć: ty widzisz, Panie, czym ja tu się muszę zajmować.\n- ... Zajmę się tym natychmiast... Powiedziałem natychmiast, Wasza Świątobliwość. Chyba są jakieś zakłócenia na linii... Proszę powtórzyć, Wasza Świątobliwość... Oczywiście, że musi tam nadal być... Sainte Baume też jest tam nadal. Mam na myśli posąg Berniniego... Słusznie, Wasza Świątobliwość, posągi nie chodzą... Czy dobrze słyszałem, Wasza Świątobliwość? Powiedział Wasza Świątobliwość: dwie godziny?\nMaestroianni spojrzał na zegarek.\n- Nie dosłyszałem, Wasza Świątobliwość: kto?... Psy, powiedział Wasza Świątobliwość?... Ach, rozumiem. Psy Pana - Domini canes. Dominikanie prowadzą Kolegium Angelicum. Widzę, że świeże górskie powietrze wprawia Waszą Świątobliwość w doskonały humor...\nKardynał zaśmiał się z przymusem, a Czin poznał go po jego napiętej twarzy, ile musiał go kosztować ten śmiech.\n- Tak, Wasza Świątobliwość, mamy numer faksu... dwie godziny... Z pewnością, Wasza Świątobliwość... Wszyscy czekamy na powrót Waszej Świątobliwości... Dziękuję, Wasza Świątobliwość... Życzę szczęśliwego powrotu.\nKardynał odłożył słuchawkę. Przez chwilę siedział nieruchomo z twarzą wykrzywioną gniewem i frustracją, zastanawiając się gorączkowo, jak by tu szybko i sprawnie zaspokoić życzenie papieża, by móc wrócić do naprawdę ważnej sprawy, jaką był list na temat jedności. Nagle olśniła go myśl, i w duchu, acz niechętnie, przyznał rację papieżowi. Jeśli ten posąg - spojrzał na notatkę nagryzmoloną w notesie - jeśli to Noli me Tangere Berniniego znajduje się w Colegium Angelicum, a Colegium Angelicum należy to dominikanów, to najlepiej będzie obarczyć ich tym doprawdy śmiesznym zadaniem.\nJego Eminencja nacisnął guzik interkomu.\n- Proszę księdza, proszę odszukać ojca generała dominikanów. Proszę mnie z nim natychmiast połączyć.\nPodjąwszy tę decyzję, Maestroianni uspokoił się nieco, wziął do ręki notatki i spróbował się na powrót skoncentrować. Ale kiedy miał już na końcu języka idealne sformułowanie, zadźwięczał interkom.\n- Ojciec generał wyszedł - poinformował Manuguerra.\n- Tego nikt nie wie, Eminencjo. Jest sobota...\n- Wiem, jaki dzisiaj jest dzień - powiedział niecierpliwie Maestroianni.\nBył pewien, że ktokolwiek u dominikanów odebrał telefon Manuguerry, doskonale wiedział, gdzie jest ich generał. Znajdował się w takim stanie ducha, że gotów był uwierzyć, że cały Zakon Kaznodziejski wie, gdzie w tej chwili przebywa generał zakonu Damien Slattery. Że wszyscy na świecie to wiedzą, prócz jednego sekretarza stanu.\nAle uspokoił się szybko. Problem sprowadza się do tego, jak odnaleźć tego chytrego Irlandczyka, nie tracąc czasu na wydzwanianie. Kiedy zdał sobie sprawę z istoty problemu, nasuwała się jedyna logiczna odpowiedź.\n- Proszę ściągnąć tu księdza Aldo Carneseccę. Natychmiast. Na pewno jest w Pałacu, chociaż to sobota rano. I proszę zamówić dla niego samochód z kierowcą, niech czeka przed głównym wejściem za dziesięć minut. Teraz, proszę księdza! Teraz!\n- Si, si, Eminenza! Subito! Subito!\nCzin był pewien, że kardynał nie będzie mógł skupić się na dyktowaniu, dopóki nie pozbędzie się całkowicie tego problemu. Usiadł wygodnie na krześle i czekał. Jako stenograf sekretarza stanu do specjalnych poruczeń, Koreańczyk doskonale się orientował, że Jego Eminencja i Jego Świątobliwość od dawna są ze sobą na noże. Widząc, że zdenerwowanie nie opuszcza Jego Eminencji, zaliczył punkt Jego Świątobliwości.\nKsiądz Carnesecca ulegał zapewne całkiem innym pokusom niż większość ludzi.\nOd dwunastu lat - od tamtego dnia, gdy sekretarz stanu kardynał Vincennes wezwał go do udziału w podwójnym przeglądzie dokumentów papieskich - było dla niego bardziej niż pewne, że Vincennes rozwiązał zagadkę podwójnie zapieczętowanej koperty oznaczonej przez dwóch papieży adnotacją "Ściśle osobiste i ściśle tajne". Człowiek tak jak on znający Watykan od podszewki, wiedział także, że ludzie tacy, jak Vincennes i jego następca lubią mścić się na zimno, ale mszczą się zawsze.\nZ drugiej jednak strony zdawał sobie sprawę, że wyjątkowa wiedza i doświadczenie zdobyte przez niego w ciągu dziesięcioleci służby watykańskiej zawodowego podwładnego były użyteczna dla takich ludzi jak Vincennes i jego następca, podobnie jak oni z kolei byli użyteczni dla Stolicy Apostolskiej. Wykwalifikowani i doświadczeni podwładni należeli do rzadkości. Dlatego jego losy mogły się ważyć jeszcze przez wiele lat na szali użyteczności i odpłaty, dopóki - nagle i niespodziewanie - nie nadejdzie dzień zemsty. Aż do tego momentu był względnie bezpieczny.\nMimo to zachowywał środki ostrożności. Ale nawet w tak zaawansowanym wieku - był już po siedemdziesiątce, lecz wciąż zdrowy i dziarski - pozostał sobą. Człowiek o niezachwianej prawości, ceniony przez tych, którzy uważali go za "człowieka zaufanego", zachował żywą wiarę kapłańską. Był więc uważny i ostrożny, ale nie na modłę ostrożności, jaką kieruje się świat. Był uważny na modłę księdza. Innymi słowy mniej się interesował niebezpieczeństwem za plecami niż niebezpieczeństwem zagrażającym jego nieśmiertelnej duszy.\nOgólnie rzecz biorąc tego ranka Carnesecca zareagował na nagłe wezwanie przez kardynała Mastroianniego, tak jak reagował zawsze: szybko, bez zdziwienia i bez paniki. Rozkaz kardynała był lakoniczny i kategoryczny: miał wyciągnąć choćby spod ziemi generała dominikanów Damiena Stattery'ego i kazać mu natychmiast połączyć się telefonicznie z sekretariatem stanu. Nie otrzymawszy żadnych dokładniejszych instrukcji, Carnesecca odczuł pokusę, by wykorzystać zlecenie kardynała do odbycia miłej wycieczki. Siedzieć sobie wygodnie w samochodzie, który przysłał po niego kardynał, oddając się błogiej bezczynności, do której był tak nienawykły, kazać kierowcy jechać do oficjalnej kwatery głównej - zwanej w Rzymie po prostu kwaterą - tego, jak i każdego innego generała dominikanów, czyli do klasztoru Św. Sabiny na zboczu Awentynu w południowo-zachodniej dzielnicy miasta.\nProblem w tym, że Carnesecca doskonale wiedział, że w klasztorze św. Sabiny nie znajdzie ojca Damiena Slattery'ego. Albowiem kardynał Maestroianni miał całkowitą rację, myśląc, że cały zakon dominikanów wie, gdzie szukać ojca generała. Wiedział to także Aldo Carnesecca. Z uwagi na to, że sprawa była pilna, ksiądz Carnesecca z żalem kazał się zawieźć do pewnej restauracyjki w suterenie niedaleko Panteonu zwanej U Springy'ego.\nOstatnie uaktualnienie: 29 Marca 2011


Dom kopułowy, czyli…, ten protest powoli traci pierwotny sens, trwa jednak nadal\nDom kopułowy, czyli…, ten protest powoli traci pierwotny sens, trwa jednak nadal\nZgodnie z zapowiedziami, dzisiaj, we wtorek, pod tucholskim magistratem odrobinę zmienił się krajobraz. Dwa miejsca parkingowe zajęły oryginalne pojazdy. Po chwili, urzędniczą codzienność przerwał głos z megafonu, bo swój protest rozpoczęła rodzina Kaźmierczaków, którzy weszli w kolejną fazę protestu w sprawie…\nI stało się, zgodnie z tym co zapowiadano wcześniej, dzisiaj rano rozpoczął się protest znanego inwestora, który chce na swojej działce wybudować dom o niezwykłych kształtach. Do protestujących podchodzi Burmistrz Tucholi, podaje rękę, gest zostaje odwzajemniony.\nJak się okazuje, protest nie musi stać się bezmyślną „naparzanką”, a cywilizowanym, dozwolonym prawnie sposobem zamanifestowania swoich praw, które według protestujących zostały „złamane”? No właśnie, po wielomiesięcznej akcji informacyjno – protestacyjnej skierowanej do mieszkańców miasta i samorządowców, polegającej na prezentacji haseł i modelu obiektu, który inwestor chce wybudować w pobliskim Wymysłowie, następuje ciąg dalszy.\nPrzypomnijmy reportaż, który kilka miesięcy temu został przez nas opublikowany. Materiał ten wzbudził spory oddźwięk w Polsce i daleko od naszych granic.\nTytuł naszego filmu, stał się hasłem protestu rodziny. Pojawiło się wiele komentarzy i ocen, sprawa stała się na tyle głośna, że zainteresowały się nią różne stacje, a wśród nich programy interwencyjne oraz czasopisma. Można spodziewać się ich wizyty w naszym mieście.\nTrudno obie strony sporu posądzać o złą wolę, formalny (pisemny) i bezpośredni dialog trwał długo, pojawiły się nawet przesłanki tego, że problem może mieć pozytywny finał, niestety, nawet dobra wola do rozmów ze strony Burmistrza skutecznie wyhamowana została przez bezduszne prawo. Każde jego przekroczenie spowoduje konflikt i konsekwencje. Sytuacja stała się patowa, powód jest niebywały, ale ciągle rzeczywisty, inwestor dokonał świadomego zakupu gruntu, który miał ustalone przeznaczenie. Kupując ziemię wiedział o tym, że wybudowanie tak oryginalnego budynku spowoduje perturbacje. Plany przestrzennego zagospodarowania są urzędniczą świętością i właśnie z tym jest problem. Prawa ustalają ludzie, to jest wyjątkowo stare i zgniłe, już dawno powinno trafić do kosza, wiedzą o tym wszystkie strony sporu i są wobec tego mechanizmu kompletnie bezsilne.\nW miarę upływu czasu , powoli zmieniał się przedmiot sporu, już nie chodzi o budynek w kształcie kopuły i problem formalny z jego budową, a o zasady, które Kaźmierczakowie chcą zmienić tworząc precedens. Liczyli na to, że otrzymają społeczne wsparcie i tak się stało, ale w niecodzienny sposób – poprzez wymowne milczenie. Pojazdy, które stały się jeżdżącymi reklamami pozostawały przez długie miesiące w miejscach publicznych bez nadzoru. Nigdy nie zdarzyło się, aby dokonano na nich aktu wandalizmu. Być może to wyolbrzymienie, ale doskonale wiemy, jak zwykle traktowane jest mienie, kiedy ktoś uzna je za bezpańskie. Ciągle boimy się władzy, nawet tej własnej, czy to atawizm, który swój początek miał w czasach ubeckiego terroru?\nProtest Kaźmierczaków stał się tucholskim, stałym fragmentem miejskiego krajobrazu i chyba spowszedniał, stąd zmiana. Aż do wyborów samorządowych w każdy wtorek, protest będzie się powtarzał w tym samym miejscu.\nJest to trudna sytuacja dla wszystkich stron sporu, obie są zmęczone i obie bezsilne, nie ma innego wyjścia, jak poszukanie kompromisu, a ten zwykle oparty jest na symetrycznych posunięciach, jedna i druga strona ustępuje o krok, wtedy można nawiązać dialog i poszukać rozwiązania, pomimo twardych zasad prawnych. Pan Tomasz Kaźmierczak nazywa to cudem, inni aktem dobrej woli i być może, że porozumienie się pojawi. Rozważane są dwie możliwości, które na tym etapie trudno sprecyzować. Do tej chwili pan Burmistrz nie chce ich komentować, ale od protestujących dowiedzieliśmy się, że być może uda się znaleźć alternatywę dla „terenu bez kopułowej przyszłości”.\nSpekulujemy, że być może znajdzie się zupełnie proste rozwiązanie polegające na „roszadzie gruntów”, cokolwiek to znaczy. Według doświadczenia naszego eksperta od handlu nieruchomościami wyjście jest proste, niech magistrat przejmie obecny grunt Kaźmierczaków, a w zamian przekaże im inny ze swoich zasobów. Ten mechanizm jest możliwy i najbardziej realnym rozwiązaniem kwestii sporu.\nNiestety, ten pomysł ma jeden słaby punkt, obecny grunt pod względem położenia może różnić się od tego, który już został zakupiony, druga strona musiałaby pójść na jakieś ustępstwo.\nJest też inny sposób, ale tutaj należałoby włączyć powiat, który realizując swój nieszczęsny program naprawczy wyprzedaje grunty, może wśród nich znalazłby się kawałek ziemi o podobnych walorach do działki w Wymysłowie? Pozostaje tylko wewnętrzna umowa pomiędzy jednostkami i problem mamy z głowy, jak również ogólnopolskie zamieszanie.\nNie ma sytuacji bez wyjścia, trzeba rozmawiać i wspólnie poszukać rozwiązania, to…, wydaje się być w zasięgu ręki. Kto jako pierwszy, powinien wykonać gest dobrej woli?\nMy w takim przypadku, zwyczajowo, rzucamy monetą…\nPrevious GIF wycofuje kolejny lek – na astmę!\nNext Projekt gospodarstw opiekuńczych będzie miał swoją kontynuację!\n⚠⚠ UWAGA⚠⚠ Dzisiaj, przed nami muzyczny wieczór z gwiazdami. Finał 60-tych Dni Borów Tucholskich w duuużej pigułce, wymuszonej warunkami, pozwoleniami itd. Tokis.pl / 22:00.


Forum.DevilPage.pl - Manchester United - Na Cristiano stać tylko United i PSG\nNa Cristiano stać tylko United i PSG\nDodano: 18.06.2017, 12:47\nTak brzmią tytuły gazet a że od dziś nie wiadomo to Ronaldo kocha United on wraca i ja wracam razem z Ronaldo z 2 transfery Alaba na lewą obronę i Coleman i powrót Ibry po kontuzji bo jak się wyleczy to podpisze kontrakt to tak:\nRonaldo 110 mln - żeby był najdroższym transferem bo sie zdenerwuje jak nie\nAlaba 40 mln\nColeman 25 mln\ndziadka Rooneya do chin - 40 mln\nFellainiego do Evertonu spowrotem - 30 mln\nDe Gea - 60 mln bo jest nie lojalny i Romeo wygląda lepiej z wyglądu i w grze\nI dziekuję dobranoc wszystko zgarniamy w następnym sezonie Najlepsza paka świata ale się cieszę\nDodano: 18.06.2017, 13:18\nZapodaj namiary na dilera bo widzę masz dobrego.Ibra kontuzja to raz DDG zostaje to dwa trzy Ronaldo nie wróci nie za 400 milionów euro.\nDodano: 18.06.2017, 13:41\nRonaldo Mały Troll is Back Dobrze, że jesteś! Brakowało nam Ciebie!\nDodano: 18.06.2017, 19:23\nMysle, ze Billa Gatesa też by było stac na Ronaldo.\nDodano: 18.06.2017, 20:32\nRonaldo ma niby odejść z Realu to nagle nowi kibice United się pojawiają\nDodano: 18.06.2017, 20:55\nDodano: 18.06.2017, 21:07\nhooligans8 napisał: Ronaldo ma niby odejść z Realu to nagle nowi kibice United się pojawiają\nHAHAHA konto masz od miesiąca i wielki kibic ja już mam trzecie tutaj dzieciaku więc jesteś sezonowcem\nAha i proszę nie spamować niech ktoś się wypowie wszyscy mówiom że przyjdzie tylko nie wy wielcy z was kibice nie ogarniacie rynku\nDodano: 18.06.2017, 21:26\nA to ,że jak mam konto od miesiąca to oznacza to ,że jestem sezonowcem? Nie uznaję się za wielkiego kibica United, gdyż byłem tylko na 3 meczach ,generalnie na tyle ile mi czas pozwala i możliwości staram się kibicować United od 8 lat. Ale nie pisz do mnie dzieciaku bo na żywo bys dostał klapsa, dzieciaka robisz z siebie ty skoro masz tu już trzecie konto i jeszcze się tym chwalisz tutaj publicznie, mało tego zakładasz temat i wypisujesz tu "propozycje" wyssane z gimnazjum tam, gdzie uczęszczasz więcej pokoryni realnego Świata.\nDodano: 18.06.2017, 21:48\nnaprawdę nie warto się produkować\nDodano: 18.06.2017, 22:00\nSzczególnie ,gdy ktoś pisze do Ciebie dzieciaku ,a następnie pisze ,że "niech ktoś się wypowie wszyscy mówiom" widać,na jakiej lekcji w gimnazjum najmniej uważa "mówią ,że gierek komunista...."\nDodano: 19.06.2017, 08:27\nFajnie, że 3 mecze united tylko widziałeś fajny kibic od 8 lat....\nNowa cena za Ronaldo ma kosztować niby 180 mln\nDodano: 19.06.2017, 10:29\nDobra, było śmiesznie ale prośba do adminów o zamknięcie tematu bo nie ma on nic wspólnego ani z Ronaldo ani z MU tylko jest on klasyczną gówno burzą\nDodano: 19.06.2017, 12:48\njassaj napisał: Dobra, było śmiesznie ale prośba do adminów o zamknięcie tematu bo nie ma on nic wspólnego ani z Ronaldo ani z MU tylko jest on klasyczną gówno burzą\nYyy gościu to przestań spamować? Po co piszesz jak nic nie wnosisz ?\n"Cristiano Ronaldo w rozmowie z Zinedinem Zidanem potwierdził, że chce odejść z Realu Madryt - informuje radio Cadena COPE"\nCzyli ostatni który mógł mu przemówić nie dał rady haha\nCzyli na 100% już u nas czekamy na oficjalne info\nDodano: 20.06.2017, 14:48\nZa 180 mln to bym go nie chciał nawet z Moratą lub Jamesem.\nDodano: 20.06.2017, 15:39\nAriell napisał: Za 180 mln to bym go nie chciał nawet z Moratą lub Jamesem.\nCiekawe serio ?\nDaj mi za 180 mln lepszych zawodników niż\nCiekawe kogo wytypujesz\nDodano: 20.06.2017, 17:15\nA tak serio to WYPIERDALAJ.\nDodano: 20.06.2017, 17:57\nBrawo jakiś Ty dojrzały xD nie ma argumentów to sobie powyzywam Typowe dzieciaki\nDodano: 20.06.2017, 18:52\nDzieciak to ty jesteś gimbie\nDodano: 20.06.2017, 19:42\ndlaczego tak jedziecie po sobie.\nI LvG 195mln\nII LvG 156mln\nPrzez 4 lata wydaliśmy 613mln euro, niech teraz każdy spojrzy w lustro i zada sobie proste pytanie, czy warto było?. Kupujmy dalej takich piłkarzy, którzy może wypalą jak Morata i Perisic. Płaćmy za nich 130mln, podbijmy sobie statystyki wydanych kwot, a grajmy dalej tak samo. Oni nie gwarantują, że nasz poziom się zmieni. Przykład Mchitarjana, który przychodził jako gwiazda Bundesligi, a póki co tak nie gra. Ronaldo można kupić w ciemno, to jedyny zawodnik, który z miejsca gwarantuje podniesienie naszego poziomu. Nie ma co patrzeć na wiek, bo drugiego takiego jak on nie ma. Skoro chcieliśmy kupić za 100mln Griezmanna, dlaczego nawet nie dołożyć troszkę i nie kupić Cristiano. Tylko według mnie, prędzej Real opłaci jego podatki, niż Ronaldo będzie do kupienia.\nDodano: 20.06.2017, 21:23\nPost zedytowany dnia 20.06.2017 21:26 przez Danieeel\nPrzez 4 lata wydaliśmy 613mln euro, niech teraz każdy spojrzy w lustro i zada sobie proste pytanie, czy warto było?.\nPrzez ułamek sekundy pomyślałem, że tyle wydaliśmy na zarobki LvG i Mou. Co nie zmienia faktu, że nie warto było.\nRonaldo można kupić w ciemno, to jedyny zawodnik, który z miejsca gwarantuje podniesienie naszego poziomu. Nie ma co patrzeć na wiek, bo drugiego takiego jak on nie ma. Skoro chcieliśmy kupić za 100mln Griezmanna, dlaczego nawet nie dołożyć troszkę i nie kupić Cristiano.\nDokładnie. Cristiano to tytan pracy i symbol sukcesu. Stać go na "bieganie" po 8 latach w jednym klubie i otoczeniu, w dodatku rok po zdobyciu LM. Zdobywa ją ponownie, dokłada mistrzostwo. Zalicza wyśmienite pół roku, gdy wszyscy go skreślili i nie wierzyli w możliwość przerobienia CR7 na klasycznego lisa pola karnego. Plan się powiódł, on znów udowodnił swoją wielkość. To jak? W Manchesterze może być lepiej czy gorzej? Powrót do miejsca dorastania, powiew świeżości po 8 latach i bardziej doświadczony zawodnik w nieustającej formie.\nForum » Transfery » Na Cristiano stać tylko United i PSG


§ skarga na naczelnika urzedu celnego – Forum Prawne\nskarga na naczelnika urzedu celnego - Forum Prawne\nskarga na naczelnika urzedu celnego\nWitam, do kogo moge zlozyc skarge na naczelnika i urzednikow urzedu celnego na matactwa, naduzywanie pieniedzy podatnikow, niezgodne z prawem wnioski w postepowaniu i kontroli, bezsensowne dzialania. Do jakiegos ministerstwa? Chcialbym, aby poniesli konsekwencje swoich ...\nWitam, do kogo moge zlozyc skarge na naczelnika i urzednikow urzedu celnego na matactwa, naduzywanie pieniedzy podatnikow, niezgodne z prawem wnioski w postepowaniu i kontroli, bezsensowne dzialania. Do jakiegos ministerstwa? Chcialbym, aby poniesli konsekwencje swoich czynow.\nRE: skarga na naczelnika urzedu celnego\nskargi w trybie z art. 227 KPA składa sie do organu wyższej instancji - dla Naczelnika Urzędu Celnego jest nim właściwy Dyrektor Izby Celnej\ndziekuje za odpowiedz, mysle jednak, ze musze dalej uderzyc\ntylko taki tryb jest dopuszczony, wiec nawet jesli podanie zostanie zlozone gdzies indziej, to i tak powinno zostac przekazane do dyr. Izby Celnej\n§ status prawny Naczelnika Urzędu Celnego (odpowiedzi: 6) Witam was serdecznie :) Mam pytanie- czy Naczelnik Urzędu Celnego jest funkcjonariuszem publicznym? Bo raczej nie jest w rozumieniu ustawy o odp....