Wystartowały zapisy na przyszłoroczny Runmageddon\nOpublikowane w pt., 19/09/2014 - 09:22\nFani ekstremalnych biegów powinni już rezerwować terminy kolejnych startów w Runmageddonie. W przyszłym roku odbędzie się bowiem aż 8 edycji tego cyklu. Już teraz można zapisać się na kwietniowy Runmageddon Rekrut, który odbędzie się w Sopocie oraz majowy Runmageddon Classic w Warszawie. To jednak dopiero początek tego co ma przynieść przyszły rok.\nOrganizatorzy imprezy postanowili docenić zaangażowanie i świetną współpracę z sopockim MOSiR przy organizacji ostatniego biegu w Trójmieście. Z tego właśnie powodu ekipa Runmageddonu na miejsce inauguracyjnych zawodów w 2015 roku wybrała Sopot, a nie jak poprzednio - Warszawę. Zawody odbędą się 11 kwietnia na terenie sopockiego Hipodromu. Tym razem na uczestników czekać będzie 6 km trasa, na której rozstawionych zostanie co najmniej 30 przeszkód.\n– Aby ułatwić zawodnikom planowanie swoich startów w 2015 roku postanowiliśmy już teraz otworzyć zapisy na pierwsze przyszłoroczne zawody w Sopocie oraz w Warszawie. Rekordy frekwencji i systematycznie rosnąca liczba zawodników biorących udział w kolejnych edycjach naszej zabawy pokazują, że coraz więcej osób poszukuje mocnych wrażeń, jakie oferuje ekstremalny wysiłek fizyczny. Szacujemy, że w przyszłorocznych imprezach Runmageddonu weźmie udział ponad 10 tysięcy osób – powiedział Jaro Bieniecki, dyrektor Runmageddonu.\nW przyszłym roku do programu zawodów rozgrywanych szyldem Runmageddonu wprowadzone zostaną biegi górskie i cross-country. Wkrótce mają ruszyć zapisy do tych zawodów. Jeszcze w lipcu tego roku dyrektor imprezy w rozmowie z naszym portalem mówił, że jest szansa aby impreza rozegrana została także zagranicą. Pod uwagę brane były wtedy Niemcy i Wielka Brytania. Czy wyszło coś z tych planów przekonamy się wkrótce.\nZanim jednak impreza wkroczy w 2015 rok, jeszcze w listopadzie pozostał do przeprowadzenia etap o wiele mówiącym podtytule „Hardcore”. Na śmiałków czeka 20 km i 50 przeszkód. Wszystko odbędzie się w Warszawie na Torze Służewieckim. Zapisy trwają. W dotychczas rozegranych imprezach w Warszawie i Sopocie wzięły udział 3000 osoby.\nmat pras / RZ


Samsung Galaxy NX – Bezlusterkowy kombajn - VideoTesty.pl\nSamsung Galaxy NX to aparat cyfrowy, nieprzypadkowo opatrzony nazwą, kojarzącą się ze smartfonami. Ten sprzęt przełamuje wszelkie dotychczasowe granice, oferując nam bezlusterkowca z wymiennymi obiektywami, napędzanego jednocześnie przez Androida. Czy taka hybryda ma obecnie rację bytu?\nCENA urządzenia i obiektywów\nBrak wejścia audio\nDługi czas włączania się\nGalaxy NX to następca prototypowego Galaxy Camera i później – NX300. Ostatni model to wypadkowa możliwości jego poprzedników – otrzymujemy aparat, który wyglądem przypomina małą lustrzankę, a który posiada dodatkowo ogromny ekran, system Android, łączność LTE, 3G, WiFi oraz możliwość wyboru spośród szerokiego wachlarza dedykowanych, wymiennych obiektywów.\nGalaxy NX oferuje cztery tryby robienia zdjęć. Pierwszym z nich jest oczywiście tryb AUTO, który automatycznie dobiera wszystkie parametry, a naszym jedynym zmartwieniem jest naciśnięcie spustu migawki. Dalej zaczyna się robić ciekawie, bo oto naszym oczom ukazuje się tryb SMART. Jak sama nazwa wskazuje, otrzymujemy do wyboru kilkanaście inteligentnych setów z ustawieniami dobranymi pod efekt, jaki chcemy osiągnąć. Poza standardową „panoramą”, „macro”, czy „noc”, otrzymujemy takie cuda jak „upiększanie twarzy”, „najlepsze zdjęcie”, albo (modne ostatnio) „jedzenie”. Samsung popisał się kreatywnością, niektóre z trybów SMART mogą nam oszczędzić wiele czasu, sprawiając jednocześnie, że zdjęcia będą wyglądać, jakby wyszły spod ręki profesjonalisty. Kolejnym trybem jest EXPERT – ścieżka dla tych, którzy znają się odrobinę na podstawowych parametrach fotografowania i sami najlepiej wiedzą jak je ustawić, aby uzyskać pożądany efekt. EXPERT to nic innego jak typowo lustrzankowy zbiór trybów: priorytet migawki, przesłony, lub kompletny „manual”. Ostatnim na liście jest MÓJ TRYB, czyli możliwość skonfigurowania i zapisania własnoręcznie skomponowanego zestawu ustawień. Matryca 20.3MP APS-C CMOS sprawi, że zdjęcia będą ogromne i świetne jakościowo.\nKręcenie filmów opiera się na standardzie PAL/NTSC. Mamy do wyboru całą gamę wielkości klatki, od Full HD, aż po rozmiary mobilne. Dodatkowo producent oferuje w ustawieniach 1920x810 pikseli, czyli kręcenie w efektownym i charakterystycznym dla produkcji kinowych, trybie panoramicznym. Mamy możliwość ręcznego modyfikowania podstawowych wartości, jak długość migawki, przysłona, ISO, podczas nagrywania. Opcji przydatnych przy kręceniu filmów nie jest za dużo, do tego brak wejścia mikrofonowego sprawia, że raczej nie zdobędziemy Hollywood przy pomocy tego sprzętu.\nGalaxy NX napędza czterordzeniowy procesor 1.6 GHz w połączeniu z 2 GB RAM-u. Do tego dysk o pojemności 16 GB, czyni z naszego sprzętu bardzo wydajną bestię. Od strony aparatu, pozwala na zdjęcia seryjne z prędkością 8,6 kl/s. oraz ustawienie czułości ISO od 100 do 25600. Od strony smartfona – Android 4.2.2 JellyBean działa płynnie, aplikacje ładują się szybko, a filmy i zdjęcia w wysokiej rozdzielczości możemy przeglądać bez zacinania się. System operacyjny oferuje prawie nieograniczone możliwości modyfikacji i instalowania potrzebnych aplikacji oraz edytowania naszych dzieł na poziomie aparatu.\nLTE, 3G oraz moduł WiFi i Bluetooth sprawiają, że gdziekolwiek byśmy się nie znaleźli, możemy nawiązać kontakt ze światem i podzielić się naszymi zdjęciami. Istnieje możliwość automatycznego wrzucania materiałów do „chmury”, zaraz po ich wykonaniu. Mamy do wyboru wiele możliwości udostępniania, od Picasy, przed Dropbox, aż po WiFi Direct. Dzięki ogromnemu (4,8”) i jasnemu ekranowi LCD, śmiało możemy cieszyć oko filmami na YouTube nawet w 1080p.\nZ jednej strony smartfon, któremu brakuje „tylko” funkcji dzwonienia, z drugiej – aparat z wymiennymi obiektywami, czyli „prawie-lustrzanka”. Niestety, to „prawie” z obu stron sprawia, że dostajemy bądź co bądź kombajn do robienia zdjęć i dzielenia się nimi w nowoczesny sposób, który nie jest ani pełnosprawną lustrzanką cyfrową, ani smartfonem. Litowo-jonowa bateria (4360mAh, 3.8V) również jest czymś pomiędzy, jak na smartfon – bardzo pojemna, jak na aparat – zbyt słaba. Zdjęcia wyglądają bardzo profesjonalnie, filmy również cechują się wysoką jakością. Wykładnią tej jakości jest niestety cena – ok 6000 zł. Za takie pieniądze możemy kupić dobrą lustrzankę i jeszcze zostanie nam na niezły telefon, który… dzwoni.\nWięcej spostrzeżeń w poprzedniej recenzji, w której rozpakowywałem sprzęt.


Zapraszamy na stronę www.cudenergy.com . CUD Energy to specjalistyczne usługi, dla każdego. To nowoczesna forma spełniająca wszystkie kryteria jakie wymaga lokalny rynek. Słuchamy kontrahenta i to jest główny atut. Doradzamy i podpowiadamy. Pogotowie , a dodatkowo usługi elektryczne od usterek po instalacje elektryczne domowe. To tylko jeden z wielu form pomocy naszego portalu w Zielonej Górze. Oferuję kompleksowe usługi elektryczne a też niezbędne przy pracach elektrycznych usługi remontowe dzięki czemu Zleceniodawca nie musi wzywać ekipy remontowej czy osoby stylu Złota rączka Zielona Góra. Co więcej w spisie produktów/usług: renowacja drzwi, obudowy zegarów, skrzynie, nogi od lamp, ramy fotografii i wszystkie inne drewniane przedmioty, bibeloty i ozdoby. Renowacja okien, parapetów (wewnątrz i na zewnątrz).\nZapraszamy na portal www.autoholowanie24h-szczecin.pl . Nasza firma ze Szczecina zajmuje się autoholowaniem i transportem na terenie całego kraju , a oprócz tego Europy: 24h 7 dni w tygodniu - przy dłuższych trasach ceny negocjowane. Zakres usług holowniczych: holowanie wszystkich aut...\nZapraszamy na stronę phumidas.pl . Biznes Handlowo-Usługowe MIDAS Robert Staszewski powstało w 1992. Przedmiotem działalności firmy są rozbiórki budynków, budowli, hal i konstrukcji stalowych oraz żelbetonowych wraz z utylizacją materiałów porozbiórkowych. Firma świadczy też usługi...\nZapraszamy do serwisu rawo.pl . RAWO jest dynamiczną korporacją działającą w najnowocześniejszych segmentach rynku. Firma rozpoczęła własną działalność w 2004 roku. Bardzo ważnym zadaniem sklepu internetowego jest dostarczanie profesjonalną urządzeń mobilnych oraz akcesoriów do...\nJesteśmy jednym z największych i najnowocześniejszych zakładów w powiecie kraśnickim, specjalizującym się przede wszystkim w mechanice samochodowej. Od kilku lat rozszerzyliśmy działalność poprzez otwarcie innowacyjnego warsztatu samochodowego. Nasi mechanicy dzięki autoryzacji z...


Fiat Ulysse - dane techniczne, osiągi, parametry\nFiat Ulysse - dane techniczne samochodu\nFiat Ulysse - parametry techniczne (specyfikacja modelu)\nFiat Ulysse - wszystkie modele (wersje silnikowe)\nFiat Ulysse, Fiat\nParametry techniczne Fiat Ulysse\nWszystkie modele Fiat Ulysse, Fiat\nCzytaj i zobacz parametry techniczne Fiat Ulysse. To są Fiat Ulysse parametry. Te parametry są o samochodzie. Porównaj z innymi modelami aut. Najważniejsze parametry techniczne, wszystkie niezbędne dane do tego aby poznać swoje auto, samohcody od a do z.\nOpinie o Fiat Ulysse\nCzytaj wszystkie opinie o Fiat Ulysse i porównaj ten samochód z innymi modelami aut osobowych.


Przewód głośnikowy SMYp 2x0,35 Sklep elektryczny: artykuły elektrotechniczne, elektroniczne - el12\nel12 Kable i przewody Przewody miedziane do odbiorników ruchomych Przewody oponowe mieszkaniowe wielodrutowe w izolacji i oponie poliwinitowej Przewód głośnikowy SMYp 2x0,35\n1,09 zł netto / mb.\nPrzewód głośnikowy płaski (p) o żyle wielodrutowej i izolacji polwinitowej. Jedna z żył oznaczona kolorem czerwonym. Do wewnętrznych połączeń - do podłączenia wzmacniacza z głośnikami.\nPrzewód głośnikowy TLYp 2x0, 5 -...\nPrzewód OMY 3x1, 5 300/300V (H03...\nPrzewód OMYp 2x1, 5 300/300V (H0...\nNazwa produktu: Przewód głośnikowy SMYp 2x0,35\nIndeks el12: KGM002ELTU


Gillette Mach 3 Sensitive, maszynka do golenia zapasowe ostrza 3 szt. | iperfumy.pl\nGillette Mach 3 Sensitive maszynka do golenia zapasowe ostrza 3 szt.\n1 wariant produktu 58,50 zł\nWarianty Gillette Mach 3 Sensitive\nGillette Mach 3 Sensitivezapasowe ostrza 4 szt.\nGillette Mach 3 Sensitivemaszynka do golenia\nOpis kosmetyków Gillette Mach 3 Sensitive\nMaszynka do golenia Gillette Mach 3 Sensitive stanowi najprostszy sposób na uzyskanie gładkiej twarzy.\nJaka jest Twoja opinia o Gillette Mach 3 Sensitive?\nElizabeth Arden Green Tea krem do ciała dla kobiet\n500 ml za jedyne 66,90 zł\nClean Warm Cotton woda perfumowana dla kobiet\n105 ml za jedyne 308,00 zł\nKérastase Elixir Ultime Originale uniwersalny olejek upiększający\n15 ml za jedyne 77,90 zł\nLa Roche-Posay Redermic [R] skoncentrowana pielęgnacja przeciw zmarszczkom wokół oczu\nClarins HydraQuench lekki krem tonujący o działaniu nawilżającym SPF 15\nYankee Candle Golden Rose świeczka zapachowa średnia\n410 g za jedyne 129,00 zł


roboty publiczne – maksymalny okres refundacji–6 miesięcy (do wysokości 1500zł), której nastąpi zatrudnienie na min. 3 miesiące w pełnym wymiarze etatu,\nWszystkie zainteresowane osoby zapraszamy do składania wniosków. Wnioski będzie można składać od dnia 3 lutego 2020 roku w Kancelarii Urzędu Pracy w Świdniku (pok. 2).\nWnioski będą rozpatrywane wg kolejności wpływu i do wyczerpania środków Funduszu Pracy.\nDodatkowe informacje uzyskać można od pracowników merytorycznych:\nroboty publiczne - pod nr tel. (81) 461 35 16 lub w pokoju nr 16, III piętro w PUP\nbony szkoleniowe, szkolenia indywidualne, studia podyplomowe - pod nr tel. (81) 461 35 15 lub w pokoju nr 15, III piętro w PUP w Świdniku.\nIlość odsłon: 1674071


DENAR DLA SZCZUROŁAPA – Aleksander R. Michalak – Książki Idy\n« SENIORZY W NATARCIU – Catharina Ingelman-Sundberg\nNA DNIE DUSZY – Anna Sakowicz »\nAleksander R. Michalak obecnie mieszkający w Gdańsku to pisarz, wykładowca religioznawstwa i pracownik działu dokumentacyjnego w jednym z pomorskich muzeów. Od kilkunastu lat zajmuje się badaniami nad historią i religią Bliskiego Wschodu. Jest doktorem historii Uniwersytetu Gdańskiego oraz religii i teologii Trinity College w Dublinie. Posługuje się kilkoma językami nie zaprzestając nauki kolejnych.\nDenar dla Szczurołapa to thriller, w którym przeplatają się fakty, wątki współczesne dotyczące historycznych badań naukowych z legendami.\nW Holandii młoda stypendystka pada ofiarą brutalnej zbrodni. Nie wiadomo, czy za jej śmiercią stoi chory umysł maniaka, czy może stanowi ona głębszą zagadkę, której korzenie tkwią w odległej przeszłości. Gabor Horthy to wybitny uczony, orientalista, który natrafia na zagadkowe prace XIX-wiecznego teologa Augusta Erdmana, dotyczące legendy o Szczurołapie z Hameln. Podążając śladami badań Erdmana, Horthy w urokliwej Tybingi znajduje ciekawe zbiory biblioteczne. Poszukując odpowiedzi na wiele pytań dotyczących powiązania legendarnego Flecisty z Hameln z działaniami pewnej organizacji, Gabor trafia nie tylko do środowiska specjalistów od starożytnej demonologii i historii Orientu, ale przebywając w Oxfordzie, odnajduje coś więcej niż tylko wyniki badań naukowych. Pogrążając się w swoich poszukiwaniach zaczyna również odczuwać oddziaływanie sił nadprzyrodzonych, których jako naukowiec nie jest w stanie wytłumaczyć. Kim był Szczurołap, czyli Flecista z Hameln i co miał wspólnego z postacią Muzykanta z Ammanu? Czy uda się Gaborowi rozwikłać zagadki śmierci ginących w niewyjaśnionych okolicznościach ludzi? Kto stoi za kultem Tego, Który Zastawia Sidła?\nBiorąc tę książkę do ręki wiedziałam, że nie jest to lektura lekka i łatwa, ale słyszałam o niej sporo pozytywnych opinii, a te zachęciły mnie do sięgnięcia po tę lekturę. Do thrillerów podchodzę raczej dość sceptycznie, ale muszę przyznać, że ten mnie bardzo pozytywnie zaskoczył.\nBiorąc pod uwagę psychologiczne podejście do osoby głównego bohatera oraz legendy o Szczurołapie z Hameln myślę, że czeka na czytelnika spore wyzwanie. Gabor Horthy został przedstawiony przez autora w niezwykle ciekawy sposób. Osobowość nietuzinkowa, czyli z jednej strony mężczyzna niestroniący od mocnych trunków i pięknych kobiet, a z drugiej wybitny naukowiec niedbający o wygląd zewnętrzny i o to, co myślą o nim inni. Posiada chyba tyle samo wad, co zalet, jest uparty i dociekliwy, za wszelką cenę dążący do osiągnięcia wymierzonego celu. Towarzyski i lubiany, inteligentny, chociaż czasami nieco bezmyślny, a do tego skryty i tajemniczy. Gdybym miała określić go jednym słowem, to chyba nie potrafiłaby znaleźć tego odpowiedniego. Jest jednak bohaterem, który świetnie współgra z czytelnikiem.\nBardzo interesująco autor przedstawił swoim czytelnikom stronę działania ludzkiego umysłu. Zagadki umysłu bywają czasami trudne do rozwikłania i mając do czynienia z dziwnymi snami czy dopadającymi człowieka wizjami czy omamami, nie jesteśmy w logiczny sposób ich sobie wytłumaczyć. Z takimi zjawiskami ma do czynienia właśnie główny bohater, który jako naukowiec, realistycznie ogarniający rzeczywistość, nie potrafi pewnych sytuacji zrozumieć.\n(…) Na chwilę odłożył książkę. „Czemu to wciąż do mnie powraca”. Był przekonany, że nie są to jego wspomnienia. Nie wierzył w reinkarnację, a pamięcią pokoleniową nie sposób byłoby wytłumaczyć tak wyraźnych obrazów i słów. (…)\nPojawiające się, co jakiś czas opisy irracjonalnych zjawisk, są nie tyle tajemnicze, co budzące pewnego rodzaju grozę sytuacji. Chwilami nie byłam w stanie zapanować nad ciekawością walczącą jednak ze strachem. Ciekawa, co będzie dalej, walczyłam z chęcią odłożenia książki na jakiś czas. Najgorsze były chwile, kiedy czytałam późną nocą. Moja wyobraźnia wręcz szalała.\n(…) Odczuliśmy to najpierw jako obecność – bardzo niedobrą obecność. Ktoś nam się przyglądał. Oczywiście może pan w to wątpić, jak i ja sam nieraz to czyniłem w ciągu kolejnych lat, ale przytulne przed chwilą pomieszczenie wydało się nagle ciemne i odpychające. Poczułem zimno na plecach… (…)\nTrzeba przyznać, że autor potrafi utrzymać czytelnika w ryzach strachu, nie dając mu jednocześnie możliwości od oderwania się od fabuły. Tę książkę czyta się po prostu jednym tchem.\nZaskoczył mnie również styl, jakim książka została napisana. Autor zręcznie wplata odrobinę poetyckich opisów w iście naukowe określenia i wywody. Ciekawe analizy legendy przeplatają się z tajemniczą rzeczywistością.\nAle mamy w tej powieści nie tylko historyczno-naukowe podejście do legendy o Fleciście z Hameln, autor zadbał również o sferę uczuciową, wplatając w wątki dotyczące badań i naukowych dowodzeń, zmysłowy romans doprawiony delikatną erotyką. To ciekawe połączenie thrillera z romansem jest z pewnością jednym z plusów tej powieści.\nGdybym miała krótko opisać tę książkę, napisałabym tak: jeżeli boisz się zjawisk pozazmysłowych i szczurów, to nie czytaj tej książki, ale jeżeli lubisz sensację, połączoną z odrobiną horroru, romansu i ciekawej przygody, napisaną pięknym językiem, to koniecznie przeczytaj tę książkę. Od pierwszej do ostatniej strony nie będziesz mógł/mogła oderwać się od stron tej powieści, bo jej fabuła działa na czytelnika ja magnes. A ta fabuła, w połączeniu z nietuzinkowymi osobowościami bohaterów, i ciekawymi dialogami to jest coś, czego nie może sobie odmówić wielu czytelników.\nGorąco polecam tę książkę nie tylko jako thriller, ale również jako ciekawostkę naukową. Myślę, że wrócę do tej książki jeszcze nie raz. I chociaż momentami złościłam się czy też wzruszałam, to uważam, że jest lektura z tych, których się nie zapomina zbyt szybko, bo jej fabuła zostaje w głowie na długo.\nJeżeli ktoś lubi powieści Dana Browna, czy też fascynowały go przygody Indiany Jonesa, to ta książka jest właśnie dla niego. Autor zmyślnie funduje czytelnikowi niesamowitą przygodę, śladami historii i legendy, a do tego wplątuje w niezłą intrygę. Czy trzeba chcieć czegoś więcej?\nLegenda o Szczurołapie, czy też Fleciście z Hameln doczekała się wielu obrazów, a najsłynniejsze wydanie legendy napisane zostało przez braci Grimm.\nW niemieckiej miejscowości Hameln, legenda o Szczurołapie cały czas przyciąga rzesze turystów\nJestem dumna z tego, że na polskim rynku mamy pisarzy dorównujących wiedzą i zdolnościami światowej sławy pisarzom.\nDziękuję Wydawnictwu REPLIKA za możliwość przeczytania tej książki i proszę o więcej takich pozycji na polskim rynku książkowym.\nWĄŻ Z LASU CEDROWEGO – Aleksander R. Michalak – Książki Idy\n[…] się z twórczością tego autora kiedy wpadła w moje ręce jego książka Denar dla Szczurołapa. I od tamtej pory już wiedziałam, że każdą następną książkę będę […]


„Kiedy wróci tata?” Jesteśmy dla Was...zawsze - Aktualności - Policja.pl\nW powietrzu już czuć zbliżającą się magię Świąt Bożego Narodzenia. Gęstniejące ulice, wypełniające się galerie handlowe i sklepy, świąteczne ozdoby, ludzie, którzy częściej niż zwykle uśmiechający się do siebie. To już ostatnie momenty przygotowań do jednego z najpiękniejszych okresów w roku. Nic zatem dziwnego, że każdy ten czas chce wypełnić najlepiej, jak tylko potrafi. Za kilka dni wigilijną wieczerzą rozpocznie się ten piękny czas. To moment rodzinnych zgromadzeń refleksji i radości. Okazja do spotkań pełnych pozytywnych emocji, wrażeń i uczuć. Warto jednak pamiętać, że są takie grupy zawodowe, które okazji do przeżywania tych wspaniałych emocji i wrażeń są pozbawieni. Jedną z nich są policjanci. Kiedy już na niebie pojawi się pierwsza gwiazdka, a większość z nas będzie łamać się opłatkiem, to właśnie oni będą dbali spokój i bezpieczeństwo nas i naszych bliskich. Nie da się w pełni oddać tego, co czują w tym momencie policyjne rodziny, kiedy podczas zasiadania do świątecznego stołu, matki, ojcowie czy dzieci pełnią właśnie służbę.\nZ pewnością dumę za to, że zdecydowali się podjąć tej niełatwej misji i niejednokrotnie przedkładać dobro osobiste nad inne. Ale czy kilkuletnie dziecko potrafi to pojąć? Czy zdajemy sobie sprawę, co czuje córeczka lub synek, kiedy podczas tych magicznych, świątecznych chwil mama lub tata w tym czasie pełni służbę? Świadome wybory ich rodziców w podjęciu takiej decyzji nie mogą być wypominane przez innych jako argumenty świadczące o tym, że sami tego chcieli. Oczywiście, chcieliśmy i jesteśmy z tego dumni. Ale niech chociaż przez chwilę wspomnienie o służbie policjantów, zwłaszcza w takie dni, będzie drobnym wyrazem wdzięczności za to, co robimy. To najlepsza zapłata od społeczeństwa.\nNamiastką tego, co dzieje się w sercach najmłodszych przedstawicieli policyjnej rodziny jest zachowanie 6-letniej Majki- córki lubuskiego policjanta. W klipie reżyserowanym, ale gdzie z pewnością zupełnie autentyczne były emocje wyrażane w słowach dziewczynki, w transparenty sposób przekazywane widzom, chcieliśmy właśnie pokazać co czują bliscy funkcjonariuszy.\nDumni ze swojej służby, w codziennych nieprzewidywalnych sytuacjach stawiamy czoła najtrudniejszym wyzwaniom. Wszystko dla dobra społeczeństwa, któremu zobowiązaliśmy się służyć. Niech choć na chwilę ten magiczny, świąteczny czas przyniesie społeczną wdzięczność za to, co robimy. Ten klip ma w tym pomóc.\nprofilaktyka, policyjna służba, spot o policjantach podczas służby w czasie świąt


Wąwolnica Noclegi, Wąwolnica, Noclegi w Wąwolnica, Wąwolnica kwatery - baza noclegowa\n501 714 954 Pomiędzy rzeką Bystrą, a krainą wąwozów zwaną Małymi Bieszczadami znajduje się drewniany dom z bali i pełnym wyposażeniem, trzema łazienkami z wanną i prysznicami, rozległą kuchnią z funkcjonującym piecem kaflowym, kuchenką, mikrofalówką, salonem z kominkiem,...\n81-882 52 97 Jednopiętrowy murowany dom położony na wzgórzu oferuje 2 pokoje trzyosobowe wraz z łazienką oddzielną dla gości. Gospodyni oferuje pełne wyżywienie, także według upodobań gości.\n81 882 53 46 Do Państwa dyspozycji posiadamy 3 i 4 osobowe pokoje, każdy z łazienką oraz wspólną dużą kuchnię z jadalnią. Na zewnątrz znajduje się taras na którym mogą Państwo wypić choćby poranną kawę lub w miłej atmosferze oddać się lekturze.\n81 88 25 400 Dla naszych Gości przygotowaliśmy pokoje 2-,3-,4- osobowe.\nGospodarstwo Agroturystyczne Renata Marczak\n(81) 88 25 445 Zapraszamy Państwa do malowniczego zakątka usytuowanego w rejonie Kazimierskiego Parku Krajobrazowego...\nCelejów 12A i B\n512 391 996 Nasze Gospodarstwo Agroturystyczne jest doskonałą bazą wypadową , łatwy dojazd do kwatery a z niej do pozostałych punktów turystycznych oraz funkcjonalność pokoi umożliwia spokojny wypoczynek...\n(81) 710 85 98 W gospodarstwie hodowane są różnorodne odmiany ptactwa domowego i zwierząt które można oglądać na wybiegu. Gospodarstwo posiada 25 miejsc gościnnych. Pokoje luksusowo wyposażone z węzłem sanitarnym...\n663 852 125 Zapraszamy do odwiedzenia naszego gospodarstwa na wakacje lub weekendowy pobyt. Do Państwa dyspozycji oddajemy dwie jurty mongolskie oraz domek drewniany, położone w pięknym, starym sadzie jabłkowym.\n607-339-564 Szukacie Państwo miejsca z dala od wielkomiejskiego gwaru, pragniecie ciszy i spokoju? To właśnie u nas można spędzić wakacje, urlop czy ferie. Gospodarstwo Agroturystyczne „W Dolinie Stawów” to urokliwy zakątek we wschodniej części Kazimierskiego...\n668-371-177 Całoroczny obiekt Pokoje Gościnne Graca to idealna baza wypadowa na zwiedzanie Kazimierza Dolnego i okolic. Tu czeka na Ciebie wiele atrakcji i latem i zimą, a po aktywnie spędzonym dniu wypoczniesz w niepowtarzalnym wiejskim klimacie.\n791 715 152 Gospodarstwo agroturystyczne położone jest w Kazimierskim Parku Krajobrazowym, który słynie z różnorodności krajobrazu, malowniczych wąwozów i licznych zabytków...


Siarka po remisie z KSZO zagra z Wólczanką - 4miasta.pl\nStrona główna Tarnobrzeg Aktualności Siarka po remisie z KSZO zagra z Wólczanką\nSiarka po remisie z KSZO zagra z Wólczanką\nPiłkarze Siarki podczas meczu z KSZO 1929 Ostrowiec Świętokrzyski / fot. Marek Jedynak\nSiarka Tarnobrzeg po ostatnim remisie i przeciętnej grze z KSZO 1929 Ostrowiec Świętokrzyski (szczególnie słabo zagrali zawodnicy z formacji ofensywnej), zmierzy się w sobotę w ramach 17. kolejki rozgrywek III ligi gr. IV z Wólczanką Wólka Pełkińska na wyjeździe.\nPierwszą połowę meczu w Tarnobrzegu lepiej rozpoczęli piłkarze gospodarzy, którzy trafili bramkę z rzutu karnego w 8 minucie za sprawą Mateusza Janeczko. Przyjezdni z Ostrowca Świętokrzyskiego zdążyli wyrównać stan gry w ciągu pierwszych 45 minut, bo futbolówkę do siatki w 41 minucie posłał Jakub Chrzanowski.\nW drugiej części gry po raz kolejny trafił Janeczko, który wyprowadził znowu Siarkę na prowadzenie. W tym momencie spotkania gospodarze mogli wykorzystać mnóstwo szans na powiększenie dorobku bramkowego. Niewykorzystane sytuacje zemściły się na piłkarzach Grzegorza Opalińskiego i w 91 minucie bramkę wyrównującą stan gry zdobył Przemysław Dwórzyński.\nMecz w Wólce Pełkińskiej szansą dla napastników\nOfensywni piłkarze Siarki Tarnobrzeg mogą teraz zareagować na ostatnie słowa krytyki po meczu z KSZO pod swoim adresem i nieco zrehabilitować się meczu z wyżej sklasyfikowaną w tabeli Wólczanką. Początek meczu 17. kolejki 3 ligi grupy 4 już w sobotę o godzinie 13:00.\nMożna spodziewać się płatnej transmisji na żywo z tego meczu, realizowanej za pomocą serwisu TVCOM.pl.


Ukraiñska Cerkiew prawos³awna po 332 latach rozwiod³a siê z Moskw± - Chrze¶cijañstwo - Paranormalne.pl\nUkraiñska Cerkiew prawos³awna po 332 latach rozwiod³a siê z Moskw±\nStarted by Nick , 14.10.2018 - 00:07\nNapisano 14.10.2018 - 00:07\nPrawosławny Patriarcha Ukrainy Filaret. Foto: STEPAN FRANKO / PAP\nPatriarcha Ekumeniczny Bartłomiej, Jego Świątobliwość arcybiskup Konstantynopola–Nowego Rzymu – uznawany za światowego przywódcę Cerkwi Prawosławnej – ogłosił wczoraj, że Cerkiew przyznała autokefalię (niezależność) Cerkwi ukraińskiej. Odwołał w ten sposób List Synodalny z 1686 r., który przyznawał patriarsze Moskwy między innymi władzę ordynacji metropolity kijowskiego.\nDążenie do niepodległości ukraińskiej Cerkwi prawosławnej stało się zastępczym elementem wojny między Rosją a Ukrainą. A decyzja ogłoszona przez patriarchę Bartłomieja może doprowadzić do rozłamu między Moskwą a Konstantynopolem. Rozłamu, który – zdaniem niektórych obserwatorów – może spowodować największy podział od czasów Wielkiej Schizmy z 1054 r., która podzieliła chrześcijaństwo na Kościoły katolicki i prawosławny.\nRosyjska Cerkiew prawosławna, wspólnota gromadząca na całym świecie około 250 milionów wiernych, zagroziła zerwaniem jedności z Bartłomiejem i Świętym Synodem w Stambule.\nPrezydent Ukrainy, Petro Poroszenko, natychmiast pochwalił decyzję Bartłomieja – ujętą w oświadczenie liczące siedem punktów – jako znaczące zwycięstwo Ukrainy nad Kremlem. "Bóg widzi walkę narodu ukraińskiego o niepodległość”, napisał w oświadczeniu. "Usłyszał nasze modlitwy. Dobrze ocenił nasze starania. Powstanie Ukraińska Autokefaliczna Cerkiew Prawosławna. Decyzja Patriarchy Ekumenicznego i Świętego Synodu zakończyła wreszcie imperialistyczne złudzenia i szowinistyczne fantazje Moskwy.”\nDecyzja Synodu przywróciła także pełnię praw ukraińskim kapłanom, biskupom i wiernym, w tym także 89-letniemu przywódcy ukraińskiej Cerkwi, patriarsze Filaretowi, który był ekskomunikowany przez Moskwę – jak powiedział Bartłomiej – z powodów politycznych, a nie religijnych.\nW czasie rewolucji Majdanu, która doprowadziła do obalenia wspieranego przez Rosję prezydenta Wiktora Janukowycza, patriarchat kijowski pod przywództwem Filareta zdecydowanie poparł protestujących na ulicy, udzielając im schronienia, gdy uciekali przed bijącymi ich policjantami.\nPoroszenko, którego w przyszłym roku czeka trudna walka o reelekcję, wie, że wzmocnienie więzi z Cerkwią, pomoże mu zdobyć sympatię wyborców. "Dla nas własna Cerkiew jest gwarancją wolności duchowej”, napisał w oświadczeniu. "Jest kluczem do społecznej harmonii.”\nŚwięte miejsce ukraińskiego prawosławia - zespół cerkwi w Kijowie znany jako Ławra Peczerska - pozostaje nadal w rękach patriarchatu moskiewskiego i walka o jego odzyskanie przez Ukraińców zapowiada się na długą i skomplikowaną.


Auto Szrot Kostry-Litwa – tanie części Kasacja Pojazdów\nAuto Szrot Kostry-Litwa\nZłomowanie auta Kostry-Litwa\nPotrzeba Ci jakościowych części samochodowych? Trafiłeś w idealne miejsce – Auto szrot Kostry-Litwa. Na naszym szrocie odnajdziesz nie tylko części do samochodów – nie tylko blacharskie, ale też mechaniczne. Zapraszamy do skorzystania z naszej oferty każdego, kto jest zainteresowany bardzo dobrą jakością i niewiarygodnie niską ceną. To są właśnie wymagania, które opisują nasz auto szrot Kostry-Litwa.\nNAJSZYBSZA KASACJA POJAZDÓW Kostry-Litwa\nKasacja pojazdów w jednym miejscu. Szukasz skupu aut z częściami w Kostry-Litwa. Podaj potrzebną część na stronie moto2.pl a otrzymasz oferty cenowe z różnych szrotów w okolicy.\nSKUP AUT Kostry-Litwa\nAUTA ZŁOM Kostry-Litwa\nWyszukaj spośród setek komponentów do swojego pojazdu. Z powodu nieprzeciętnych stanów magazynowych możemy zapewnić Ci kilka wariantów poszczególnego komonentu – w ten sposób wybierzesz to, co najbardziej Ci odpowiada.\nProwadzisz szrot z częściami samochodowymi w miejscowości Kostry-Litwa? Dołącz tutaj i zwiększ sprzedaż.\nkasacja pojazdów Kostry-Litwa\nzdjęcie jednego ze szrotów w miejscowości Kostry-Litwa\nNajlepszą metodą na zdanie sobie sprawy o naszej jakości jest bezpośrednio odwiedzenie naszego złomowiska – przed tym jednak zapraszamy do skorzystania z naszej infolinii w celu skontaktowania się z nami. Nasi doradcy klienta codziennie dokładają wszelkich starań, aby znaleźć odpowiednie komponenty dla naszych kupujących – tylko tak możemy się upewnić, że nasi klienci będą zadowoleni z naszych usług. Nasza długoletnia praktyka pozwala nam na stwierdzenie, że nie ma sklepu, gdzie kupisz podzespoły taniej niż właśnie na złomowisku. Jest tak, gdyż towary odsprzedajemy bez pośrednictwa – prosto z naszego magazynu.\nOferujemy ponad 4 tysiące części do każdego pojazdu w miejscowości Kostry-Litwa.\nNa szrot Kostry-Litwa znajdziesz części do układu chłodzenia, układu hamulcowego, układu silnikowego, karoserii i wielu innych elementów samochodowych.\nSamochody z Anglii na części, samochody z Francji części samochodowe i motoryzacyjne w miejscowości Kostry-Litwa. Skup akumulatorów i katalizatorów wiązki elektrycznej Kostry-Litwa.


Od roku akademickiego 2019/2020 nasz Uniwersytet będzie prowadził kształcenie w szkołach doktorskich.\nNa łamach „Wiadomości Uniwersyteckich” Prorektor ds. Kształcenia prof. dr hab. Alina Orłowska zaprezentowała koncepcję i zasady kształcenia doktorantów w świetle ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z 20 lipca 2018 r., a także podzieliła się informacją o tym, w jaki sposób założenia niniejszej ustawy zostaną zrealizowane na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej.\nZachęcamy wszystkich zainteresowanych – zarówno kandydatów na studia, jak i pracowników naukowych – do zapoznania się z artykułem Szkoły doktorskie – ku nowej jakości kształcenia kompetencji badawczych młodych pracowników nauki zamieszczonym w najnowszym wydaniu czasopisma z maja 2019 r., dostępnym również w wersji elektronicznej.\n„Wiadomości Uniwersyteckie” 2019, nr 5 (254), s. 5–7\nDodatkowe informacje o szkołach doktorskich


Z czworonogiem za granicę : Radio Olsztyn\nOtwarte granice, niskie ceny lotów sprawiają, że podróżujemy więcej i częściej niż przed laty. Coraz częściej podróżują z nami także zwierzęta.\nW ostatniej audycji „Cztery łapy” postanowiliśmy porozmawiać właśnie na ten temat. Nasze studio odwiedziła Sylwia Lew-Kojrys z Weterynaryjnego Centrum Zdrowia „Lew” w Olsztynie, która opowiedziała na pytanie związane z przygotowanie zwierząt do zagranicznych wyjazdów. Zapraszamy do wysłuchania audycji.\nDziś polecamy Państwa uwadze szczenięta przebywające w Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w Olsztynie. Obecnie mieszka tam 7 psich maluchów.\nPierwszy miot znaleziony został na śmietniku, a drugi porzucony w minioną sobotę w biurze schroniska. Oba mioty były niechciane, a psie ciąże przypadkowe i wynikały z ludzkiej bezmyślności. Tym dwóm sytuacjom mogła zapobiec sterylizacja i kastracja. Zabiegi te nie tylko ograniczają liczbę bezpańskich zwierząt, ale także chronią przed licznymi chorobami układu rozrodczego zwierząt. Tymczasem jednak pracownicy schroniska jak i my bardzo prosimy o odpowiedzialne domy, dla tych psich dzieci.\nInformacje na temat opieki nad maluchami i ich wychowania można uzyskać w schronisku pod numerem telefonu 89 526-82-15.\nWięcej w psy, zwierzęta, psiaki


Wynajmę mieszkanie trzypokojowe: Gdańsk Brzeźno, 69 m2, 2699 PLN, 3 pokoje - Archiwum Domiporta.pl\nMieszkanie trzypokojowe na wynajem Gdańsk, Brzeźno, Bogumiła Kobieli\n2 699 PLN 39 zł/m2\nNowodworski Estates ma przyjemność zaprezentować Państwu przestronne mieszkanie w bliskiej okolicy morza, które znajduje się na ogrodzonym osiedlu. LOKALIZACJA I BUDYNEK: Nieruchomość znajduje się w niskim bloku mieszkalnym o dobrym standardzie przy ulicy Bogumiła Kobieli. Budynek składa się tylko z 8 lokali mieszkalnych co przekłada się na generalną ciszę i spokój. Osiedle jest ogrodzone i posiada bramę wjazdową sterowaną pilotem. Atrakcyjne umiejscowienie umożliwia sprawne dotarcie do każdego miejsca w Gdańsku. W bliskiej okolicy znajdują się niezbędne sklepy, apteka, restauracje, kawiarnie oraz punkty handlowo-usługowe. MIESZKANIE: Lokal o powierzchni 69m2 mieści się na 1. piętrze eleganckiego budynku. Na mieszkanie składa się hol, aneks kuchenny wraz z salonem, łazienka, 2 sypialnie oraz przestronny balkon. Mieszkanie przygotowane jest do niezależnego umeblowania i wyposażone jest w niezbędne sprzęty AGD. Do nieruchomości przynależy duża komórka lokatorska (11m2) wyposażona w zlew, miejsce na pralkę, regały. Jest to idealna przechowalnio-graciarnia, która zapewni miejsce na wózek, rower, hulajnogę czy zapasy żywności. Może służyć również jako suszarnia na pranie. Ogrzewanie mieszkania pełnione jest przez niezależny, indywidualny piec gazowy (kontrola zużycia przez użytkownika). FINANSE: czynsz najmu: 2699 PLN czynsz administracyjny: około 390zl (prąd wg. zużycia) Tylko najem długoterminowy! W mieszkaniu jest dostępna instalacja telewizji i internetu do zagospodarowania wg. własnych potrzeb. KONTAKT: Zapraszam na prezentację apartamentu: KONTAKT: Adam Wiśniewski +48 575 831 123 e-mail: a.wisniewski@nowodworskiestates.pl ISWAN:15 Kobieli -- YouTube: https://youtu.be/JREF0FWhbas Nr licencji pośrednika odpowiedzialnego zawodowo: 19641 Pełna, aktualna oferta na www.nowodworskiestates.pl Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nwojewództwo: pomorskie powiat: Gdańsk gmina: Gdańsk miejscowość: Gdańsk dzielnica: Brzeźno ulica: Bogumiła Kobieli


BIOSTAR B550T-SILVER - Nowa Płyta Główna Mini-ITX\nBiostar zaprezentował płytę główną BIOSTAR B550T-SILVER. Model ten jest przeznaczony dla procesorów Ryzen z architekturą Zen 3 i Zen 2 na podstawkę AM4. Płyta została wykonana w formacie mini-ITX. Jako układ logiki wykorzystano chipset AMD B550. Jest on skierowany do osób, które chcą złożyć sprzęt na lata oraz móc czasami wykrzesać więcej mocy.\nWarto nadmienić, że seria ta jest pozycjonowana niżej, aniżeli GT EVO i ma być odpowiednikiem ASRock Steel Legend, czy ASUS TUF Gaming.\nProducent wyposażył płytę w dwa sloty na RAM typu DDR4 o maksymalnej częstotliwości 4933+ MHz (OC). Maksymalna pojemność pamięci to 64 GB. Do tego dochodzi złącze PCI Express 4.0 x16 dla kart graficznych i innych kart rozszerzeń. Dla nośników danych przeznaczono 4 porty SATA 6 Gbps, 1 slot M.2 32 Gbps.\nNa tylnym panelu płyty BIOSTAR B550T-SILVER znajdziemy takie porty, jak: PS/2, HDMI, VGA, GbE LAN, 5 x USB 3.1 Gen1 (5Gb/s), WiFi 6 oraz 3 złącza dźwięku.\nCena póki co nie jest znana. Jednakże nie powinna być większa, aniżeli takie modele, jak ASRock B550M-ITX/ac, Gigabyte B550I AORUS PRO AX czy MSI MPG B550I GAMING EDGE WIFI.\nPoprzedni artykułKolejne kwalifikacje do Flashpoint Season 3\nNastępny artykułDamian “DD Esport” Dąbrowski: “Wydaje mi się, że dyspozycja G2 i świeżość w ich grze zdoła poprowadzić tę ekipę do awansu”


Gry, zabawy i pomysły na zajęcia o tematyce FAMILY ⋆ Head Full of Ideas\nZa sprawą Dni Babci i Dziadka temat „rodziny” często przewija się podczas styczniowych zajęć. Dziś mam dla Was nowe materiały (w 4 wersjach językowych!) + zestaw subiektywnie najlepszych pomysłów do wykorzystania przy okazji wprowadzania tego tematu :).\nZacznijmy od najfajniejszych, czyli moich materiałów.\n1. flashcards w 4 różnych wersjach językowych\nUWAGA! Jeżeli z jakiegoś powodu plik po pobraniu nie wyświetla Ci się prawidłowo, otwórz go po prostu w oknie przeglądarki i stamtąd wydrukuj 🙂\nTu niestety z innymi językami, poza angielskim, Wam nie pomogę, ale jeżeli znacie takie godne polecenia, koniecznie podzielcie sie w komentarzach lub w ramach linkowego party (szczegóły na końcu wpisu)! 🙂\nChyba najpopularniejszą ogólnodsotępną piosenką o tej tematyce jest Finger Family – wersji na YT do wyboru do koloru, moją ulubioną znajdziecie poniżej:\nSPOŚRÓD PIOSENEK ANGLOJĘZYCZNYCH DODALIBYŚCIE COŚ JESZCZE? 🙂\nCzyli kolejna zabawa z zamianą miejsc :). Tym razem też przydadzą się flashcards, musicie mieć ich jednak tyle, ile dzieci w grupie – każda powtórzona co najmniej raz. Rozdajcie obrazki dzieciom i poproście by szybko zobaczyły kto jest którym z członków rodziny. Następnie naśladujcie odgłos pukania do drzwi, mówiąc Knock, knock, dzieci odpowiadają Who’s this?, a Wy podajecie któregoś z członków rodziny. Dzieci, które mają odpowiednie karty muszą szybko zamienić się miejscami. Jeżeli chcecie zabawę trochę ułatwić, poproście by dzieci po prostu wychodziły na środek, a jeżeli chcecie by było trochę trudniej, zamiast rozdawać wszystkim flashcards, przylepcie każdemu na plecy karteczkę z wybranym członkiem rodziny i na ucho powiedzcie kto to taki. Potem łatwo sprawdzicie czy wszyscy dobrze zapamiętali ;).\nDo tej akurat zabawy przydadzą Ci się dodatkowe materiały, które znajdziesz w moim archiwalnym wpisie pod tym samym tytułem wraz z dokładnym opisem całej zabawy. Jest to super propozycja dla starszych uczniów!\nA na koniec mam dla Was jeszcze zestaw kart pracy opracowanych specjalnie do tego tematu. Zajrzyjcie do środka pliku – część z nich możecie wykorzystać również z przedszkolakami! 🙂\n* „Goldilocks and the three bears”\n* „Who is who in this family?”\n* „Snowman family flashcards”\nA Wy, jakie aktywności i zabawy wykorzystujecie podczas wprowadzania tematu „Family”? 🙂\nDzięki! Choć to raczej dzięki clipartom, ale przynajmniej dobrze wybrałam 😉\nMarysia, ja proponuję też z kanalu YouTube a song 'Family members' jest super. Tą piosenkę wybralam dla moich dzieci na dzień babci i dziadka ☺ serdecznie pozdrawiam i wogole czytasz w moich myślach bo właśnie mam wprowadzoną tematykę o rodzinie ?\nz kanału English Tree TV? 🙂\nDziękuję 🙂 Mam załatwioną powtórkę z family w klasie 1 🙂 Marysiu, coś jest nie tak z plikiem family English version. Po pobraniu na kartach są jakieś dziwne nacieki. Zrobię zdjęcie wyślę na FB . Pozdrawiam Renata\nNiestety tak się zdarza… ale nie bardzo wiem z czego to wynika. Dlatego polecam wydrukować z przeglądarki – na podglądzie 🙂\nŚwietnie 🙂 czekamy na kuzynostwo i wujostwo 🙂


Dobranoc - interpretacja, analiza wiersza - Adam Mickiewicz\nAdam Mickiewicz Dobranoc - interpretacja i analiza wiersza\nWiersz „Dobranoc” wraz z dwoma innymi tekstami: „Dzień dobry” i „Dobry wieczór” reprezentuje w poezji Mickiewicza nurt, który można by nazwać opisem miłości spełnionej. O ile bowiem w erotykach takich, jak np. „Do M***” mamy do czynienia z uczuciem nieszczęśliwym, naznaczonym smutkiem i tęsknotą, o tyle we wspomnianych wierszach pojawia się zupełnie odmienny sposób patrzenia na miłość. Jest ona nie tylko okazją do radosnych wzruszeń, ale posiada też wymiar fizyczny.\nUtwór przybiera postać monologu skierowanego z elementami dialogowymi. Adresatką wypowiedzi podmiotu-mężczyzny jest kobieta, która wieczorem udaje się na spoczynek. Tekst ma wyraźną tonację żartobliwą. W utworze aż ośmiokrotnie powtarza się tytułowe słowo „dobranoc”, które jak wynika z puenty utworu, dla mężczyzny nie jest tylko grzecznościowym zwrotem, ale ma służyć zatrzymaniu dziewczyny i wproszeniu się do jej sypialni.\nMężczyzna rozpaczliwie wręcz próbuje wydobyć z konwencjonalnego zdania sensy, które pozwolą mu wkupić się w łaski ponętnej partnerki. Szczególną uwagę zwraca więc na własną osobę. Wyraża nadzieję, że dziewczynie przyśni się on sam, jego słowa i spędzone wspólnie chwile. Nieoczekiwanie jednak kobieta stawia opór, a co ciekawe, wykorzystuje do tego celu to samo słowo, którym wcześniej posłużył się roznamiętniony młodzieniec. Kiedy on więc wykonuje coraz bardziej erotyczne gesty, ona pozostaje nieugięta. Mężczyzna mówi:„Pozwól lica!”, a partnerka na to „Dobranoc!”. Mężczyzna próbuje nadal: „Daj mi pierś ucałować”, a kobieta odpowiada „Dobranoc!”.\nZasadą konstrukcyjną tekstu, a zarazem źródłem jego komizmu jest więc kontrast pomiędzy pierwszą i drugą częścią sonetu. W początkowej partii tekstu słowo „Dobranoc” jest wypowiadane przez mężczyznę, który pragnie erotycznego zbliżenia z kochanką, a więc pełni ono funkcję zachęcającą do erotycznej gry. Z kolei w drugiej części sonetu to samo słowo w ustach kobiety pełni rolę odwrotną: odprawia nachalnego partnera.\nTym samym tradycyjny porządek sonetu zostaje tu zakłócony. Pierwsza część tekstu jest bowiem bardziej refleksyjna, natomiast druga to obyczajowa scenka z dynamiczną akcją. Z końcowej strofy odbiorca dowiaduje się, że kobieta zatrzasnęła drzwi przed nosem natręta. Bohaterem tekstu nie jest już zatem romantyczny marzyciel platonicznie wzdychający do swojej ukochanej, ale salonowy dandys, który swoją biegłość w słowie wykorzystuje w celu uwiedzenia partnerki. Sama miłość traci tu również znamiona duchowej tragedii i staje się erotyczną grą, w której liczy się spryt, żart oraz dążenie do cielesnej rozkoszy.\nDobranoc - treść wiersza\nDobranoc! już dziś więcej nie będziem bawili,Niech snu anioł modremi skrzydły cię otoczy.Dobranoc! Niech odpoczną po łzach twoje oczy.Dobranoc! Niech się serce pokojem zasili. Dobranoc!... Z każdej ze mną przemówionej chwili,Niech zostanie dźwięk jakiś cichy i uroczy,Niechaj gra w twojem uchu; a gdy... Więcej »


WORD Bielsko-Biała - Forum SHL - polskie motocykle zabytkowe\nForum Forum SHL - polskie motocykle zabytkowe Strona Główna->Informacje / Prawo->WORD Bielsko-Biała\nWORD Bielsko-Biała <-Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat->\nWysłany: Pią 13:21, 12 Lip 2019 Temat postu: WORD Bielsko-Biała\nCześć, pytam w imieniu mojego siostrzeńca, bo wiem, że ma w głowie pytania. Niesie się on z zamiarem zdawania na prawo jazdy kat. A1 i prawdopodobnie będzie zdawał w [Bielsku-Białej[/url] ponieważ jest stamtąd. Boi się jednak ponieważ podobno ciężko jest tam zdać i lubią "upieprzać" ludzi. Jest tutaj ktoś kto miał do czynienia z tym ośrodkiem egzaminacyjnym albo słyszał co nieco i może powiedzieć jak to w rzeczywistości jest?\nWysłany: Pią 14:07, 12 Lip 2019 Temat postu:\nOj widziałem, że przypadkowo pod nazwą miejscowości wkleiło Ci się link nie związany z tematem, a wręcz traktowany przeze mnie jako próba reklamy. Jesteś na forum już trochę, ale widzę, że nasza SHL nie jest przyczyną twoich odwiedzin.


Przesłane prace konkursowe – filmy nagrane w dowolnej technice, nietrwające dłużej niż 180 sekund (3 minuty) -, powinny przedstawiać korzyści płynące z projektów dla mieszkańców lubusko-brandenburskiego pogranicza.\nFilmy nadesłane na konkurs powinny prezentować wybrane przedsięwzięcia (np. infrastrukturalne, społeczne, turystyczne, itp.) dofinansowane z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), realizowane na terenie obszaru wsparcia (po stronie polskiej - województwo lubuskie, po stronie niemieckiej powiaty Märkisch-Oderland, Oder-Spree, Spree-Neiße, oraz dwa miasta na prawach powiatu: Frankfurt (Oder), Cottbus), przez pryzmat ich użyteczności dla mieszkańców. Niezbędne jest opatrzenie obrazu informacjami, czy komentarzem w jaki sposób projekty wpływają na pogranicze.\nPrace oceniane będą pod kątem jakości wykonania i oryginalnego ujęcia tematu. Dodatkowym atutem będzie oryginalny montaż i techniki wykorzystane w produkcji filmu, które potwierdzą inwencję twórczą autora.\nDo filmiku należy dołączyć informację, zgodnie z formularzem konkursu, gdzie i kiedy został wykonany, a także którego projektu dotyczy. Filmy mogą być wykonane w dowolnej technice telefonem komórkowym lub smartfonem itp.\nZa zdobycie I miejsca: Smartfon;\nZa zdobycie II miejsca: Tablet multimedialny;\nZa zdobycie III miejsca: Mini Dron z wbudowaną kamerką.\nFilmy wraz z odpowiednimi oświadczeniami (załączniki 2,3,4) oraz załącznikiem nr 1 – formularzem zgłoszeniowym filmu należy przesyłać w terminie do 10 września 2015 roku (decyduje data stempla pocztowego) na adres:\nWspólny Sekretariat Techniczny PL-BB\nz dopiskiem Konkurs – "EWT zmienia lubusko-brandenburskie pogranicze"\nProsimy o zapoznanie się z regulaminem konkursu oraz wypełnienie i przesłanie wraz z filmem wypełnionych formularzy zgłoszeniowych (dokumenty znajdują się poniżej).\nInformacje na temat realizowanych projektów znajdą Państwo na stronie internetowej Programu (www.plbb.eu).\nWszelkie dodatkowe pytania prosimy kierować telefonicznie pod nr: (+48) 68 327 01 82 lub za pomocą poczty elektronicznej do Pana Ł. Hoffmanna (lhoffmann@plbb.eu.).


Czołg Premium do 1500G - Strona 8 - World of Tanks Forum\nPostautor: nick » 15 lut 2012, 17:17\nMam ten czołg od niedawna i przebyłem z nim ponad 60 bitew, myślę że mogę trochę już o nim powiedzieć.\nOgółem sylwetka czołgu przypomina radzieckiego T-34 - wieża z przodu, ścięty tył, pochyły pancerz. Tyle że, jak to u Niemców bywa, dość kanciasty. Najbliżej mu do VK3002DB, z którym zresztą miał ponoć konkurować w rzeczywistości i zdecydowanie jest jego odpowiednikiem na tierze V. Jeśli kiedykolwiek marzyłeś o 3002DB, tylko losowanym niżej i zarabiającym sporo kasy - to czytaj dalej albo od razu pędź do sklepu, bo to czołg właśnie dla ciebie\nDość tego zachwalania - czas przejść do rzeczowej oceny.\nJednym z najważniejszych cech każdego czołgu jest, jakżeby inaczej, pancerz.\nI tutaj T-25 zdecydowanie jest nieprzeciętnym czołgiem średnim.\nNie dajcie się zwieść statystykom - może i ma z przodu ledwie 50mm, ale za to jakich 50mm! Porządny, pochyły kawał niemieckiej stali, dzięki któremu odbijamy sporo pocisków, nawet większych kalibrów. Rykoszety z przodu są nagminne, bok i tył też mnie nie raz zaskoczył - największym 'dokonaniem' mojego pancernego czecha było odbicie pocisku z KW-3... od tyłu\nZ przodu mamy bardzo małą podłogę - niestety na górze jest równy 'pasek' weakspotów - wizjery i wieeelkie gniazdo kaemu. Ta powierzchnia zwykle bardzo szybko pokrywa się dziurami, podczas gdy reszta pancerza pozostaje niespenetrowana.\nJeśli jednak trafiamy naszym czołgiem na bitwy wysokich tierów, pancerz nam sporo nie pomoże... ale za to pomóc może nam spora ilość HP - aż 610, a więc najwięcej na tym tierze ze wszystkich medów! Teraz żaden IS ze 122 nie zdejmie nas na strzała, a Tiger będzie potrzebował co najmniej trzech aby wreszcie nas uziemić a zanim to się stanie, pozostanie bez połowy HP...\n...z powodu naszego świetnego działa\nDziałko to Skoda A18 - w rzeczywistości było czeskim działem z automatycznym ładownikiem, jak w czołgach francuskich, jednak w grze jest praktycznie kopią KwK40 L/48, znanym z PzIII/IV, PzIV i niemieckich niszczycieli - a więc mamy kawał dobrej lufy, nie ustępującej innym działom V tieru, ale jednocześnie nie będącej w żaden sposób nierówną w stosunku do darmowych odpowiedników.\nO ile z przodu bez dobrego przycelowania w weakspot nie przebijemy większości czołgów powyżej tieru VI (oraz słynnego Hetzera - przestrzegam, może sporo nerwów zszarpać ) to z boków i tyłu nie będziemy mieć problemu z żadnym wrogiem (może oprócz IX tierów, ale na nie trafiać tym czołgiem nie będziemy - chyba że zrobimy sobie jakiś idiotyczny pluton).\nA do apetycznych boczków i tyłków cięższych kolegów bardzo łatwo się dostać dzięki świetnej prędkości maksymalnej - aż 60km/h czyni z niego najszybszego meda w swoim tierze. Niestety - zwrotność oraz prędkość obrotu wieży stoi na żałosnym poziomie, dlatego nie polecam nim walki na bliskie odległości, bo każdy nas dosięgnie szybką wieżą (chyba że pojedynkujemy się z KW ), a każdy LT zrobi z nas sito. Zamiast tego powinniśmy zawsze jeździć z jakimś cięższym towarzyszem, który będzie mógł związać walką jakiegoś HT, a my w tym czasie zrobimy szybki wypad na flankę i podziurawimy mu bok z bezpiecznego dystansu.\nTrzymanie się z innymi czołgami daje też inny profit, mianowicie mogą nam wykrywać wrogów, bo my, niestety, w tej puszce jesteśmy ślepi. Zasięg widoku to ledwo 360m, tak więc prędzej zostaniemy płonącym wrakiem niż zobaczymy TDka w krzakach.\nOd razu przestrzegam - mimo niezłej prędkości, ten czołg NIE NADAJE się na scouta. Polowanie na artylerię? Owszem, ale na pewno nie scoutowanie dla niej.\nNo i ostatnia sprawa - dla wielu pewnie najważniejsza.\nZa przeciętną wygraną bez premki dostajemy 20-30k, za dobrą bitwę - 40-50k, za wybitną - nawet 60 (mój rekord to ponad 57k - niestety drużyna przegrała i wynik został naturalnie zaniżony).\nOd tego odliczamy maksymalnie 2-2,5k za naprawę i maksymalnie 1k za amunicję.\nDowód, że można wiele ugrać, nawet jeśli trafimy na bitwy z tierem VIII. ISU i VK zjechane z 50%, Pantera 70%.\nŁadny zarobek przy porażce\nPodsumowując: za 1500G dostajemy porządny czołg, na którym można polegać, którym możemy nieźle namieszać, a nawet zmienić bieg bitwy, który nie tylko nieźle zarabia, ale też daje kupę zabawy. Mimo wszystko nie mogę polecić go początkującym graczom. Tym czołgiem trzeba umieć jeździć, pokonać jego początkową mułowatość i wręcz od początku uczyć się skręcania, wycofywania, obracania itp itd, co dla niektórych może być dość frustrujące. Pancerz bez odpowiedniego skątowania i zakrycia wrażliwych miejsc też nie będzie dawał dobrych efektów, a działo będzie bezużyteczne w rękach niedoświadczonego gracza.\nJeśli jednak mamy już trochę obycia w grze - jak najbardziej polecam\nPozdrawiam i życzę sukcesów wszystkim dowódcom T-25.\nPostautor: StrikerSS » 15 lut 2012, 17:25\nA mi się Valentinem przyjemnie gra. Ta pierdziawka, jeśli jest dobrze zastosowana, to może zdziałać sporo. Możesz czasem jechać na pałę, bo i tak przy szczęśliwym losowaniu prawie nic nie rusza. A i te 15k na czysto za zwycięstwo bez premki jest czasem zbawienne.\nPostautor: PG44 » 18 lut 2012, 13:38\nValentine całkiem przyjemny czołg, kupiłem na odstresowanie\nLosowania max w swoim tierze, działko niby kiepskie ale prawie ze wszystkim sobie radzi (najgorszy przeciwnik to AMX 40 i inny Valentine ), pancerz niezły sporo przyjmuje, najgorsza prędkość, bo zwrotność zadowalająca, zarobki też ujdą\nRejestracja: 28 wrz 2011, 17:05\nPostautor: Albor13 » 02 mar 2012, 9:21\nPrzeczytałem tu parę niepochlebnych opinii o czołgu Valentine i chciałbym im w tym miejscu zadać kłam wychwalając jego zalety.\nKupiłem go sobie przy okazji Walentynek w specjalnej cenie 300 golda (nominalna cena kupna 1000 golda, sprzedaży 200k srebra)\nOwszem, kupowałem nie dlatego, że chciałem go mieć, tylko po to, by go później odsprzedać za srebro, lecz.... ten czołg nadal jest w moim garażu i po rozegraniu na nim już 26 bitew CHCĘ GO NADAL MIEĆ.\nOwszem jest to powolny muł - na bardzo stromych podjazdach zwalnia do 5 km/h, na płaskim równym terenie rozpędza się do 30 km/h\nOwszem ma nienajlepszą armatkę - III-tierowy premium T-127 ma dokładnie taką samą.\nJednak żaden czołg do IV tieru nie ma takiego pancerza jak ten - kadłub 60mm z każdej strony i wieża 65mm z każdej strony oznacza, że w starciach bezpośrednich nie musimy za wiele kombinować z właściwym ustawieniem się względem wrogiego czołgu.\nNiska sylwetka dodatkowo podwyższa jego defensywne.\nAle to co jest najważniejsze to fakt, że ten czołg nigdy nie walczy z czołgami wyższych tierów. Zawsze wrzucany jest do bitew w tierach I-IV, a tam po prostu rządzi.\nJadąc walentynką to ja decyduję o wyniku bitwy, gdyż moje dokonania decydują o tym jaki uszczerbek zostanie zadany siłom wroga. Nawet pancerniki B1 i B2 nie są straszne.\nPojazdy na które trzeba uważać to IV-tierowe medy, TD-ki (np. Hetzer) i arta. Lekkie czołgi wobec walentynki są bezsilne bo pancerz walentynki odbija 80% do 100% ich pocisków czyli niemal wszystko.\nGdy na nim ruszam w bój to dość często ginę gdyż czuję się tak pewnie, że walę w największy dym. Zdarza mi się wjeżdżać pomiędzy 3-4 wrogie czołgi i robić zadymę. Regularnie z każdej bitwy mam 2-4 fragów, a finansowo nie da się na tym czołgu stracić.\nŚwietny niskotierowy moneymaker.\n26 bitew = 18 wygranych (69%) + 2 remisy (8%) + 6 przegranych (23%)\nw tym 13 bitew przetrwanych (50%) - tylko 13 głównie z uwagi na wysoki poziom pewności siebie i brawurę.\nProblematyczna wydaje się walka z topowymi tankami tierów III-IV.\nT-127 i AMXy trzeba zajeżdżać od tyłu by walić w tył kadłuba lub wręcz od tylca.\nPrzeciwko HT B1, HT B2 czy M3 Lee trzeba szukać weakspotów\nZ Hetzerem kontaktu face to face należy unikać. Nie szarżujemy na Hetzera, który na nas czatuje. Bokiem go nie objedziemy bo jest za szybki, pozostaje więc wycofać się i czekać na wsparcie z boków, albo próbować zdejmować mu gąski.\nMarder II czy T-28 mogą nas skaleczyć, ale same szybko ulegają naszym pociskom.\nValentine to czołg dużo lepszy od T-127 i mimo że jest to czołg lekki trudno w tierach III-IV znaleźć mu równorzędnego rywala.\nJest to jedyny czołg premium jaki kupiłem i cieszę się że udało mi się wtedy skorzystać ze zniżki walentynkowej.\nJeśli ktoś sobie na nim nie radzi to dlatego że jest guła albo oszczędził na załodze i/lub na wyposażeniu.\nJa polecam Valentine!\nPostautor: Some_Body » 02 mar 2012, 10:49\nCo do zalet czy słabości samego czołgu wypowiadać się nie będę, bo ani nim nie jeździłem ani też nie zapamiętałem go jako przeciwnika.\nNatomiast stwierdzenie "niskotierowy moneymaker" dla mnie jest zestawieniem dwóch sprzeczności. Albo to jest niski tier albo moneymaker. Zarobki na tych poziomach są śmiesznie niskie nawet w przypadku genialnych bitew.\nTakim "moneymakerem" uzbieranie 6kk na jakiś czołg 10 tieru zajęłoby dużo dłużej niż "zwykłym" tierem 5~6.\nPostautor: sonsiad » 02 mar 2012, 13:34\nza golda z gazety zakupiłem T-25\nnick świetnie go opisał , więc nie będę go powtarzał.\ndodałbym od siebie kwestie losowań - jeżeli o to chodzi to niestety zdarzają się losowania na VIII trier - a więc potyczki z IS-3 i KT... przy takim losowaniu też można coś ugrać , jednak trzeba się bardziej namęczyć w poszukiwaniu przeciwnika podobnego do nas poziomem.\nCo do pozostałych bitew to w moim przypadku w ok 50% były to potyczki gdzie na czele stawki stał KW - i w takich bitwach gra się miodnie . osobiście za bardzo gnam do przodu i często przez to ginę, ale bardzie ogarnięci gracze na pewno lepiej sobie poradzą\nnie znam innych premium tanków za 1500 golda na podobnym poziomie co t-25 więc porównań nie będzie , jednak uważam że wywalenie kasy na poczciwą skodzinkę nie jest złym pomysłem.\nRejestracja: 17 mar 2012, 17:00\nPostautor: tarkiniasty » 17 mar 2012, 17:03\nCzy kupując czołg premium dostaje się free miejsce w garażu, czy też je trzeba osobno dokupić?\nPostautor: LEON11 » 17 mar 2012, 19:42\nNie, nie dostajesz miejsca musisz sobie je dokupić.\nPostautor: Atreyu » 04 kwie 2012, 15:34\nsonsiad pisze: za golda z gazety zakupiłem T-25\nPo zmianach w ekonomii, PZIV zarabia trochę gorzej. Zarobki T-25 się nie zmieniły.\nCzołg zarabia wyraźnie lepiej, od wszystkich tierowych niemieckich odpowiedników, a jeśli ktoś krzyczy inaczej, to znaczy że na dzień dzisiejszy nie gra tym czołgiem.\nsonsiad pisze: nie znam innych premium tanków za 1500 golda na podobnym poziomie co t-25 więc porównań\nA ja zalecam zaczekania na event, gdzie kupimy go za 50% ceny. Od czasu gdy go kupiłem, widywałem go taniej, a w tym miesiącu będzie przynajmniej kilka specjali. Stawiam piwo że w którymś kupimy T-25 taniej.\nPostautor: sonsiad » 08 kwie 2012, 15:16\nzapewne to kwestia mojego szczęścia , ale na ostatnie 10 bitew około 7 było takich że t-25 stawał w szranki z VIII trierowcami i ogólnie byłem dostarczycielem fraga, zaczynam się cieszyć kiedy na szczycie listy jest IS albo inny VII trierowiec...\npo obniżeniu losowań dla churchilla (- max VI trier) chyba bym w niego poszedł, może działo nie powala ilością obrażeń ale jego szybkostrzelność nadrabia to z nawiązką.\nno i poczekałbym na jakiś event można przyoszczędzić trochę golda.\nnie jest też tak że odradzam zakup skody - 1 z ostatnich 10 bitew to taka gdzie na szczycie był KW i zakończyłem ją z 8 fragami i ok 35 tyś sreberka ( bez premki)


3 pytania do nowej RDPP (cz. 2) - Artykuł - ngo.pl\n3 pytania do nowej RDPP (cz. 2)\nNiedawno rozpoczęła się VII kadencja Rady Działalności Pożytku Publicznego. Stronę pozarządową reprezentuje w niej 27 osób. Zadaliśmy im trzy takie same pytania. Dziś przedstawiamy odpowiedzi Natalii Janikowskiej, Jakuba Horbacza i Wojciecha Jachimowicza.\nNatalia Janikowska, Stowarzyszenie Projekt Poznań\nRedakcja ngo.pl: – Dlaczego zdecydowała się Pani kandydować do RDPP?\nNatalia Janikowska: – Do RDPP zdecydowałam się kandydować, aby reprezentować organizacje pozarządowe z Wielkopolski oraz środowisko mniejszych NGO-sów. Od wielu lat działam w organizacjach pozarządowych, zaczynając od harcerstwa, przez wiele lat miałam okazję współpracować z wieloma organizacjami, jak i prowadzić rozwijające się stowarzyszenie. Swoje wieloletnie doświadczenie chciałam wykorzystać w pracy w Radzie.\n→ Przeczytaj odpowiedzi Weroniki Czyżewskiej-Waglowskiej, Tadeusza Albińskiego i Patryka Czecha\n→ Dowiedz się, co na ten temat mówią Marta Kowalczyk, Edgar Kobos i Paweł Kwaśniak\n→ A jakie zdanie na ten temat mają Marzena Pieńkosz-Sapieha, Agnieszka Wesołowska, Marek Masalski i Maciej Seweryn\n→ Jak na nasze pytania odpowiedzieli Jarosław Nyk, Jan Walczuk, Michał Budny i Arkadiusz Malik\n→ Przeczytaj też odpowiedzi Alicji Gawinek, Tomasza Kujaczyńskiego, Justyny Ochędzan i Wojciecha Deca\nW którą stronę powinna zmierzać Rada – jaka jest jej przyszłość? Czy np. powinna ewaluować w stronę ciała nie tylko doradczego, ale mieć też jakieś kompetencje decyzyjne? Czy powinna poszerzać zakres tematów, którymi się zajmuje, czy też pozostać przy sprawach stricte pozarządowych?\n– Uważam, że ze względu na wiedzę i ilość reprezentowanych podmiotów Rada powinna posiadać więcej kompetencji, również możliwości decyzyjne. Niemniej już w tym momencie Rada ma do odegrania niezwykle ważną rolę w rozwijaniu społeczeństwa obywatelskiego. Szereg kompetencji doradczych oraz możliwość delegowania członków do wielu instytucji czyni nasz organ jednym z najważniejszych spośród tych, które kształtują politykę organizacji pozarządowych w Polsce.\nJakie stawia sobie Pani zadanie w Radzie? Jaką sprawą/sprawami chciałaby Pani się zajmować? Do jakiej korzystnej zmiany dla organizacji pozarządowych doprowadzić?\n– W Radzie chcę zajmować się sprawami, które mają na celu wzmacnianie społeczeństwa obywatelskiego. Niezwykle ważny jest dla mnie aspekt działalności mniejszych organizacji, które często nie mają zaplecza instytucjonalnego oraz odpowiedniego know-how.\nWdrażanie programów oraz usprawnień, które ułatwią funkcjonowanie mniejszym organizacjom pozwoli na rozwój trzeciego sektora również w mniejszych miejscowościach.\nNatalia Janikowska, Stowarzyszenie Projekt Poznań, członkini RDPP VII kadencji\nNatalia Janikowska: absolwentka Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Od 2018 r. przewodnicząca Zarządu Stowarzyszenia Projekt Poznań, gdzie koordynuje realizowane projekty od pomysłu do wykonania. Wieloletnia harcerka w stopniu instruktorskim. W pracy zawodowej odpowiedzialna za działalność fundacji korporacyjnej.\nJakub Horbacz, Fundacja Artemida\nRedakcja ngo.pl: – Dlaczego zdecydował się Pan kandydować do RDPP?\nJakub Horbacz: – Przy pytaniach zakładających jakieś konkretne zamierzenie, jak w tym przypadku, rezonują bliskie mi słowa Czesława Miłosza, że „lawina bieg od tego zmienia, po jakich toczy się kamieniach”. Jestem ze swojej natury społecznikiem i myślę, że ta potrzeba poszerzania pola aktywności pracy społecznej, możności zaangażowania się w działania publicznie potrzebne i troszczące się o dobro wspólne, była jednym z powodów, dla których zdecydowałem się spróbować swoich sił, kandydując do RDPP.\nJuż od lat szkolnych angażowałem się w różne inicjatywy, zarówno m.in. jako przewodniczący młodzieżowej rady w moim rodzinnym mieście, korepetytor, harcerz, jednak przede wszystkim wolontariusz, a z czasem koordynator projektów. Tutaj na plan pierwszy wysuwają się rozmaite wydarzenia kulturalne, festiwale filmowe i poetyckie.\nW którą stronę powinna zmierzać Rada – jaka jest jej przyszłość? Czy np. powinna ewoluować w stronę ciała nie tylko doradczego, ale mieć też jakieś kompetencje decyzyjne? Czy powinna poszerzać zakres tematów, którymi się zajmuje, czy też pozostać przy sprawach stricte pozarządowych?\n– Rada powinna przede wszystkim starać się z pełnym profesjonalizmem i zaangażowaniem zmierzać do tego, aby być niezależnym organem opiniodawczo-doradczym, realizując tym samym postulat bycia żywym wyrazicielem polskiego społeczeństwa obywatelskiego. Myślę, że RDPP posiada realny wpływ na wiele dziedzin życia społecznego i realizowanych zadań publicznych. Trzeci sektor w Polsce, czyli blisko 143 tysiące zarejestrowanych organizacji, to ogromny potencjał wzmacniający inicjatywy oddolne z różnych, mniejszych i większych ośrodków i zróżnicowanym spektrum działania.\nMoim zdaniem RDPP powinna odpowiadać na stojące przed nami wyzwania w postaci chociażby zmian klimatycznych, czy wpływu pandemii koronawirusa na nasze społeczności, spadku poziomu kultury debaty publicznej, tym samym poszerzając zakres tematów, którymi się zajmuje.\nJakie stawia sobie Pan zadanie w Radzie? Jaką sprawą/sprawami chciałby Pan się zajmować? Do jakiej korzystnej zmiany dla organizacji pozarządowych doprowadzić?\n– Myślę, że bardzo ważne w ramach RDPP jest współdziałanie sektora publicznego z organizacjami pozarządowymi, przywracając znaczenie słowa „dialog”, które po Tischnerowsku oznacza dla mnie „wyjście ze swoich kryjówek i zbliżenie się do siebie, rozpoczynając wymianę zdań”.\nChciałbym jednak przede wszystkim zająć się sprawami z zakresu kultury, edukacji oraz dialogu międzypokoleniowego, a także tym co lokalne, niekiedy zapomniane, mało interesujące z perspektywy mainstreamowej.\nBardzo często organizacje pozarządowe muszą zmierzyć się z trudnościami administracyjnymi, a także z brakiem odpowiednich warunków do prowadzenia potrzebnej działalności na rzecz innych. Zależałoby mi na tym, aby RDPP była organem pomagającym minimalizować tego typu frapujące czynniki, przekładając całą swoją pasję i zaangażowanie na pomoc innym. Właśnie to traktowałbym w kategoriach korzystnych zmian dla organizacji pozarządowych w Polsce.\nJakub Horbacz, Fundacja Artemida, członek RDPP VII kadencji\nJakub Horbacz: społecznik, z natury humanista, koordynator ds. projektów i wolontariatu. Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Uniwersytetu „Tor Vergata” w Rzymie. Współdziałający z różnymi organizacjami pozarządowymi, angażujący się od lat szkolnych w samorząd uczniowski, młodzieżową radę jako jej przewodniczący, młodzieżowy sejmik wojewódzki, uniwersyteckie koła naukowe, akademickie Radio Luz. Wolontariusz festiwali filmowych, poetyckich, licznych wydarzeń charytatywnych. W wolnych chwilach piszący wiersze.\nWojciech Jachimowicz, Dolnośląskie Towarzystwo Regionalne\nWojciech Jachimowicz: – Moje kandydowanie do RDPP VII kadencji jest związane z koniecznością reprezentowania szeroko rozumianego społeczeństwa obywatelskiego. Swoją rolę w Radzie widzę w aktywności w sprawach związanych ze społecznikostwem, wolontariatem i bezpieczeństwem publicznym oraz dalszym podnoszeniem znaczenia i prestiżu Rady.\n– Rada Działalności Pożytku Publicznego już w VI kadencji znacznie poszerzyła zakres swojego działania, powołując nowe zespoły problemowe. Aktywność członków Rady nie ograniczała się jedynie do opiniowania przesyłanych projektów, ale z własnej inicjatywy występowała o zmiany w projektach prawa jaki istniejącym już porządku prawnym. Warto pamiętać, że podjęła ponad 200 uchwał w trakcie kadencji.\nObecna kadencja już na początku poszerzyła się o kolejne zespoły problemowe. Pojmowanie przez RDPP społeczeństwa obywatelskiego nie ogranicza się jedynie do zorganizowanych form aktywności społecznej, ale również dostrzega nieformalne grupy działające w głębokim terenie, dostrzega wolontariuszy i społeczników, co znajduje odbicie w powołaniu zespołu do spraw wolontariatu i społecznikostwa. To zupełnie nowy rozdział w działaniu RDPP. Rada współpracuje z NIW CRSO nie tylko w formie opiniowania regulaminów, ale i w bezpośrednich kontaktów, co prowadzi do wzajemnego wspomagania.\n– Rola w VII kadencji to kontynuacja dotychczasowych działań i poszerzenie o sprawy społecznego zaangażowania obywateli i wypracowanie wsparcia dla tej rozległej grupy. Wiąże się to z koniecznością przeprowadzenia stosownych badań, które byłyby pierwszymi w historii.\nWojciech Jachimowicz, Dolnośląskie Towarzystwo Regionalne, członek RDPP VII kadencji\nWojciech Jachimowicz: działacz regionalny i społeczny od 1994 roku. Członek Dolnośląskiego Towarzystwa Regionalnego we Wrocławiu, członek Polsko-Czeskiego Towarzystwa Naukowego, przewodniczący Rady NIW CRSO I kadencji, współprzewodniczący RDPP VI kadencji, członek licznych grup problemowych w KPRM, właściciel Dworu w Szybie, gdzie stworzył prywatne Muzeum Instrumentów Muzycznych. Redaktor naczelny i wydawca kwartalnika Merkuriusz Regionalny (od 14 lat). Autor dziesięciu książek o tematyce historycznej i artystycznej. Autor ponad dwustu artykułów prasowych. Prowadzi pracownię renowacji zabytkowych instrumentów muzycznych. www.jachimowicz2006.jimdo.com.\n3 pytania do nowej RDPP (cz. 1)\n3 pytania do nowej RDPP (cz. 6)\n3 pytania do nowej RDPP (cz. 5)\n3 pytania do nowej RDPP (cz. 4)\n3 pytania do nowej RDPP (cz. 3)


Nasze Jeżyce w Poznaniu - budowa II etapu zaczęta - Inżynier Budownictwa\nW II etapie Naszych Jeżyc mają powstać 162 mieszkania, które będą mieć od dwóch do czterech pokojów (38–73 m²), taras, balkon lub prywatny ogródek. Każdy lokal zostanie wyposażony w smart rozwiązania firmy Somfy – system inteligentnego budynku pozwalający zarządzać przy pomocy smartfona, tabletu lub komputera dostępem do mieszkania, temperaturą i oświetleniem.\nDo dyspozycji mieszkańców osiedla Nasze Jeżyce zostaną oddane stojaki i wieszaki rowerowe, ładowarki samochodów elektrycznych, komórki lokatorskie, wózkarnie i pomieszczenia na dodatkowe akcesoria samochodowe w hali garażowej, a także prywatny paczkomat.\nNowa inwestycja Echo Investment zostanie oddana do użytku w drugim kwartale 2021 r. Natomiast w I pierwszym etapie osiedla powstają 142 mieszkania, a termin zakończenia ich budowy to początek 2021 r.\nCzytaj też: Kolejny budynek Red Park w Poznaniu gotowy\nPrzeczytaj także: W kierunku budownictwa ekologicznego


Dachy i systemy pokryć dachowych RHEINZINK – niemiecka precyzja i trwałość w Polskim Centrum Dachowym - PCD\nDachy i systemy pokryć dachowych RHEINZINK – niemiecka precyzja i trwałość w Polskim Centrum Dachowym\nBlacha tytan-cynk to sprawdzone i naturalne rozwiązanie wykorzystywane na dachach całego świata. Dzięki wyjątkowym właściwościom materiału, na czele z trwałością, wysoką odpornością oraz cenionymi walorami estetycznymi, systemy pokryć RHEINZINK od ponad stulecia są jednym z najpopularniejszych wyrobów dekarskich z blachy tytanowo-cynkowej.\nZdając się na pokrycia niemieckiej marki, zyskujesz pełną funkcjonalność i bezpieczeństwo na wiele pokoleń. Oprócz tego, że stosowana jest w najbardziej narażonych elementach budowy, blacha nie wymaga konserwacji, a przez lata użytkowania nie traci swojego majestatycznego piękna i subtelnej estetyki. Sprawdź, jaką cenę systemów RHEINZINK uzyskasz, decydując się na Polskie Centrum Dachowe.\nSystemy pokryć dachowych RHEINZINK – prestiż, jakość i bezpieczeństwo dachu\nBogata oferta renomowanego producenta pozostawia klientom ogromny wybór możliwości i wysoce skutecznych metod montażu. Pierwszym z popularnych, szeroko stosowanych systemów jest dach RHEINZINK na podwójny rąbek stojący. Jak sugeruje nazwa, pasy blachy łączy się w nim zaciskając je po długości ponad płaszczyzną wody na klasyczny podwójny rąbek. Zwykle ma on wysokość 25 mm i efektywnie chroni dach przed wnikaniem wody deszczowej. System ten świetnie sprawdza się w dachach o nachyleniu poniżej 25 stopni, zaś minimalne nachylenie określa się już na poziomie 5 stopni. Właśnie ze względu na to dach na podwójny rąbek zwycięsko wychodzi z porównania z innymi systemami krycia.\nZaletą podwójnego rąbka jest również wszechstronność. Idealnie komponuje się z architekturą nowoczesną oraz tradycyjną. Bywa stosowany na różnorodnych powierzchniach – od kształtów stożkowatych przez wypukłe, aż do projektów z elementami wklęsłymi. Delikatne optycznie zarysy i wysoka szczelność sprawiają, że doskonale sprawdzi się w każdym przypadku.\nKolejna technika pokryć to dach RHEINZINK na kątowy rąbek stojący. Stosujemy go szczególnie tam, gdzie nachylenie dachu jest większe, zwłaszcza w widocznych miejscach dachów krytych blachą. Główną zaletą rąbka kątowego jest atrakcyjny wygląd oraz elegancja, jaką niesie ze sobą wyrazisty optycznie podział powierzchni dachu. Układanie blachy w tym systemie jest łatwe i ekonomiczne, a długie pasy materiału zapewniają absolutną wodoszczelność.\nDodatkowo w ofercie niemieckiego giganta rynku blach dekarskich znajdziecie innowacyjne systemy listew zatrzaskowych Klick oraz łuski karo i duże romby. Także te rozwiązania odznaczają się na tle konkurencji łatwością i elastycznością stosowania oraz ciekawym, przyciągającym efektem wizualnym. W Polskim Centrum Dachowym znajdziecie więc zarówno panele na rąbek, blachy płaskie tytan-cynk, jak i blachy w rolce. Zapytaj nas o ceny najlepszych pokryć RHEINZINK, uzyskaj wartościową opinię i doradztwo.


Dom międzypokoleniowy - encyklopedia.biolog.pl\nZbór Kościoła Zielonoświątkowego "Dobra Nowina" w Kraśniku\nPlik:Coat of arms of Eugenijus Bartulis.svg\nLelum Polelum (postacie)\nPlik:Segment is not empty.svg\nDom międzypokoleniowy w encyklopedii\nDom międzypokoleniowy – stacjonarna forma działania (zamieszkania) mającego na celu integrację międzypokoleniową i umożliwiająca owocne relacje między przedstawicielami różnych pokoleń.\n3 Misja i cele\nW Anglii, w latach 50. XX wieku tworzono tzw. Granny Houses. Były to samodzielne mieszkania dla dziadków, połączone z mieszkaniem dla dzieci. W latach 60. XX wieku proponowano natomiast duże zgrupowania mieszkań samodzielnych dla seniorów z rozbudowanym programem funkcjonalnym (Niemcy, Holandia).\nDom Pamięci i Przyszłości w Łodzi Centrum międzygeneracyjne w Dülmen (Niemcy)\nW 2004 w Niemczech, z inicjatywy minister ds. Rodzin, Seniorów, Kobiet i Młodzieży – Ursuli von der Leyen, opracowano rządowy program dotyczący budowy domów międzypokoleniowych (niem. Mehrgenerationenhäuser). W tym kraju pojęcie to zostało wprowadzone po raz pierwszy, kiedy to placówka taka powstała w ramach programu rządowego Dolnej Saksonii. Pierwszy etap budowy domów w Niemczech miał miejsce w latach 2004–2006 (około 200 domów), a drugi od 2007 (około 250 domów). Według definicji z tego czasu miało to być wspólne miejsce pobytu i/lub zamieszkania trzech lub więcej generacji mieszkających w tym samym domu/społeczności, których członkami może być najbliższa rodzina lub grupa osób, które nie mają ze sobą pokrewieństwa. W tym kontekście dom międzypokoleniowy opierał się na idei rodziny rozszerzonej, niekoniecznie związanej więzami pokrewieństwa, zapewniającej ludziom w różnym wieku pomoc, samopomoc, możliwość dzielenia się doświadczeniami i różne usługi. Inicjatywy francuskie w kierunku przeciwdziałania segregacji pokoleń polegały natomiast na tworzeniu klubów międzypokoleniowych, gdzie seniorzy m.in. opiekowali się dziećmi, młodsi zaś pomagali starszym w prowadzeniu gospodarstw domowych albo powoływaniu ognisk międzypokoleniowych złożonych z mieszkań, przestrzeni wspólnych i pomieszczeń dla osób z niepełnosprawnościami. Ogniska takie organizowały różnorodne wspólne działania, takie jak wycieczki, spotkania, kursy, wakacje, czy działania na rzecz społeczności lokalnych. Również w Polsce, w ramach inicjatyw samorządowych, powstawały centra integracji międzypokoleniowej lub pracownie międzypokoleniowe (np. Dom Pamięci i Przyszłości prowadzony przez Stowarzyszenie Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę w Łodzi).\nDomy międzypokoleniowe są odpowiedzią na zmieniający się od drugiej połowy XX wieku model rodziny, w którym dzieci wcześnie opuszczają rodziców, zostających samotnie na dużych powierzchniach mieszkaniowych, częstokroć z niskimi dochodami. Wyzwania takie rzutują na kontakty międzypokoleniowe oraz solidarność wewnątrzrodzinną, zwłaszcza na relacje opiekuńcze (zmniejsza się prawdopodobieństwo posiadania opiekuna rodzinnego).\nIstnieje kilka modeli domów międzypokoleniowych, z których wyróżnić można domy wspólnego zamieszkania (mieszkania indywidualne, przestrzenie wspólne, pokoje dzienne i hobbystyczne), domy pomocy i opieki (zapewniające usługi opiekuńcze dla pensjonariuszy, w tym na zasadzie samopomocy) oraz domy spotkań (miejsca spotkań międzypokoleniowych, wymiany wiedzy i doświadczeń, wzajemnego wsparcia i nauki).\nMisja i cele | edytuj kod\nMisją domów międzypokoleniowych jest kształtowanie przestrzeni ułatwiającej zawiązywanie i kultywowanie relacji między osobami reprezentującymi różne generacje. Domy mają również sprzyjać solidarności oraz wymianie doświadczeń i umiejętności pomiędzy pokoleniami (edukacja przez całe życie). Celem działania domów jest przygotowanie efektywnej oferty różnych form edukacyjnych adresowanych do dzieci, młodzieży, dorosłych i seniorów. Do zadań domów należy promowanie idei integracji międzypokoleniowej, uczenia się przez całe życie (m.in. geragogika), popularyzowanie zdrowego trybu życia, inicjowanie działań międzygeneracyjnych, a także współpraca ze społecznościami lokalnymi i instytucjami.\n↑ a b c d e f Agnieszka Marzena Labus, DOMY MIĘDZYPOKOLENIOWE ODPOWIEDZIĄ NA STARZENIE SIĘ SPOŁECZEŃSTWA W XXI WIEKU, w: Acta Universitatis Lodzensis, FOLIA OECONOMICA 4(315)/2015\n↑ a b c d e Anna Leszczyńska-Rejchert, Kinga Lisowska, Edukacyjny Dom Międzypokoleniowy – innowacja działań na rzecz integracji międzypokoleniowej, w: Praca Socjalna, nr 3/2020, s. 43-64, ISSN 0860-3480\n↑ Dom Dziecka Nr 9 - Dom Międzypokoleniowy, O nas\nNa podstawie artykułu: "Dom międzypokoleniowy" pochodzącego z Wikipedii


To nie była jej pierwsza wizyta w Cordinie. Pierwszy raz gościła tu prawie siedem lat temu; miała wtedy wrażenie, jakby znalazła się w trójwymiarowej bajce. Teraz była starsza, choć niekoniecznie mądrzejsza. I w bajki już nie wierzyła. To dobre dla młodych i naiwnych. Lub dla szczęśliwców, dodała w myślach.\nPałac, w którym mieszkała książęca rodzina, wciąż zapierał dech w piersiach. Eve Hamilton przyglądała mu się z zafascynowaniem i podziwem. Stara, potężna budowla połyskiwała bielą na szczycie wzgórza; rozpościerał się z niej wspaniały widok zarówno na morze, jak i na miasto.\nBiałe wieże zdawały się przebijać błękit nieba. Baszty i mury z blankami świadczyły o obronnym charakterze budowli. Dawną fosę zlikwidowano; miejsce wody zajęły nowoczesne kamery oraz systemy alarmowe. Promienie słońca odbijały się w oknach.\nPodobnie jak gdzie indziej na świecie, tu również zdarzały się triumfy i tragedie, intrygi i wielkie miłości. Wciąż nie mogła uwierzyć, że w niektórych tych wydarzeniach ona, Eve Hamilton, brała udział!\nPodczas swojej pierwszej wizyty w pałacu wyszła z księciem na taras i całkiem nieoczekiwanie przyczyniła się do uratowania mu życia. Dziwny bywa los, pomyślała, nie odrywając oczu od widoku za oknem. Samochód, którym jechała z lotniska, minął wysoką żelazną bramę oraz strażników w czerwonych uniformach. Raz nam sprzyja, kiedy indziej się od nas odwraca.\nSiedem lat temu przyleciała do maleńkiego księstwa razem ze swoją siostrą Chris, która była przyjaciółką ze studiów księżniczki Gabrielli. Tak się akurat złożyło, że to ją książę Bennett zaprosił na taras. Równie dobrze mógł wyjść z inną kobietą, lecz wówczas nie poznałaby go i nie stała się częścią politycznej intrygi, która od dawna prześladowała jego rodzinę.\nGdyby nie incydent na tarasie, może nie miałaby okazji zamieszkać w pięknym, bajkowym pałacu. Może odleciałaby do Ameryki i zapomniała o Cordinie. A ona wracała tu raz po raz. Tym razem jednak nie przybyła w celach turystycznych czy towarzyskich.\nZostała wezwana, a rodzinie panującej się nie odmawia. Żałowała jedynie, że zaproszenie wyszło od jedynego członka książęcej rodziny, który ją irytował.\nOd księcia Aleksandra, najstarszego syna i spadkobiercy tronu, Jego Książęcej Mości Aleksandra Roberta Armanda de Cordina. Nawet nie pamiętała, skąd zna jego pełne imię.\nZ okien samochodu patrzyła, jak pełne różowych pąków drzewa kołyszą się na wietrze. Szkoda, że Aleksander tak bardzo różni się od swego brata. Na samą myśl o Bennetcie Eve uśmiechnęła się szeroko. Miło będzie się z nim znów zobaczyć. Bennett jest czarującym i niezwykle serdecznym człowiekiem – w przeciwieństwie do Aleksandra, który dwadzieścia cztery godziny na dobę nosi na głowie koronę, wprawdzie niewidoczną, ale... Tak, Aleksander jest jak jego ojciec; myśli wyłącznie o obowiązkach, o ojczyźnie i rodzinie. Nie zostawia mu to wiele czasu na przyjemności.\nW porządku, bądź co bądź ona też nie przyjechała do Cordiny dla przyjemności. Przyjechała w interesach, na rozmowę z Aleksandrem. Nie była już młodą, łatwo rumieniącą się dziewczyną, którą peszy obecność monarchy i boli jego niechęć. Zresztą Aleksander nigdy nikogo wprost nie krytykował, był na to zbyt dobrze wychowany, ale jak mało kto potrafił wyrazić dezaprobatę samym spojrzeniem. Gdyby nie to, że miała ochotę spędzić kilka dni w Cordinie, nalegałaby, aby sam przyleciał do Houston. Zawsze\nwolała podpisywać umowę na swoim gruncie i na swoich warunkach.\nZ uśmiechem na ustach wysiadła z samochodu. Podpisywać umowy na swoim gruncie nie będzie, to jasne, ale jeśli chodzi o warunki, nie zamierzała iść na żadne ustępstwa. Zwycięstwo w pojedynku z Aleksandrem sprawi jej autentyczną satysfakcję.\nWspinała się po szerokich kamiennych schodach, kiedy nagle otworzyły się drzwi pałacu. Zatrzymała się w pół kroku, po czym z figlarnym błyskiem w oczach dygnęła.\nWybuchając radosnym śmiechem, Bennett zbiegł na dół. Oho, pomyślała, kiedy pochwycił ją w ramiona: przed chwilą wyszedł ze stajni. Pachniał bowiem sianem i końmi. Kiedy poznała go siedem lat temu, był przystojnym, wrażliwym na kobiece wdzięki młodzieńcem uwielbiającym dobrą zabawę.\nOswobodziła się, chcąc mu się lepiej przyjrzeć. Troszkę się postarzał, ale poza tym niewiele się zmienił.\n– Jak cudownie cię znów widzieć. – Ponownie zgarnął ją w ramiona i przywarł wargami do jej ust, ale był to czysto przyjacielski pocałunek. – Zbyt rzadko nas odwiedzasz, maleńka. Od twojej ostatniej wizyty minęły już dwa lata.\n– Jestem kobietą pracującą – odparła, ściskając go za rękę. – Jak się miewasz, Bennett? Sądząc po twoim wyglądzie, wiedziesz szczęśliwy żywot. A sądząc po tym, co piszą brukowce, należysz do bardzo zajętych ludzi.\n– Zgadza się. – Błysnął w uśmiechu zębami. – I jedno, i drugie. Chodźmy do środka, zrobię ci coś do picia... Wiesz co? Nikt nie potrafił udzielić mi informacji, na jak długo przyjechałaś.\n– Bo sama tego nie wiem. To zależy.\nWeszli razem do pałacu. Wewnątrz panował miły chłód. Na prawo od wejścia znajdowały się szerokie schody prowadzące łukiem na piętro. Lubiła to miejsce; stare mury i antyczne meble stwarzały poczucie stałości, bezpieczeństwa. Na ścianach wisiały\nwspaniałe gobeliny, gdzieniegdzie połyskiwały skrzyżowane ostrza szabli i szpad. Na stoliku z okresu panowania Ludwika XIV stała posrebrzana misa wypełniona po brzegi pachnącym jaśminem.\n– Dobrze. – Z holu skręcili do elegancko urządzonego, jasnego salonu. Spłowiałe zasłony i obicia świadczyły o tym, że promienie słońca często wpadały tu przez okna. W kilku kryształowych wazonach stały ogromne bukiety róż. Eve usiadła i wciągnęła w nozdrza ich upojny aromat. – Ale zdecydowanie wolę mieć ziemię pod nogami. Powiedz mi, Ben, co u was słychać. Jak się czuje twoja siostra?\n– Brie? Świetnie. Zamierzała wyjechać po ciebie na lotnisko, ale jej najmłodsza pociecha zaczęła trochę pociągać nosem.\nWyjął z barku dwie szklanki, do każdej wrzucił po dwie kostki lodu, po czym zalał je wytrawnym wermutem. Między innymi na tym polega jego urok, pomyślała Eve; Ben, jak mało który mężczyzna, doskonale zna gusty zaprzyjaźnionych z nim pań i zawsze pamięta ich preferencje.\n– To śmieszne – dodał po chwili – ale wciąż nie mogę uwierzyć, że moja siostra jest matką, w dodatku czwórki małych rozrabiaków.\n– To prawda. Mam dla niej list od Chris. Obiecałam, że wręczę go osobiście, a po powrocie zdam Chris szczegółowe sprawozdanie na temat jej chrześniaczki.\n– Która to? Camilla? Straszna diablica! Doprowadza swoich braci do białej gorączki.\n– I słusznie. Od czego są siostry? – Uśmiechając się, przyjęła szklankę z wermutem. – A jak Reeve?\n– W porządku, choć pewnie byłby szczęśliwszy, gdyby przez cały rok mieszkał z rodziną na farmie w Ameryce. Ponieważ jednak Brie ma sporo obowiązków reprezentacyjnych, nie mogą na stałe wyjechać z Cordiny. Myślę, że Reeve w skrytości ducha marzy o tym, żeby Aleks wreszcie się ożenił. Wtedy jego żona przejęłaby na siebie część obowiązków, które teraz spoczywają na Brie.\nEve pociągnęła łyk wermutu.\n– No a ty? – spytała. – Twoje małżeństwo też by odciążyło Brie.\n– Kocham swoją siostrę, ale nie do tego stopnia, żeby się dla niej żenić. – Usiadł na sąsiedniej kanapie.\n– Więc nie ma źdźbła prawdy w plotkach o tobie i lady Alice Winthrop? Chociaż nie, zdaje się, że ostatnio pokazywałeś się z hrabianką Jessicą Mansfield?\n– Sympatyczne dziewczyny – oznajmił. – Widzę, że taktownie pominęłaś milczeniem księżnę Milano?\n– Jest dziesięć lat od ciebie starsza – rzekła Eve tonem pełnym dezaprobaty, po czym wybuchnęła śmiechem. – A taktowna bywam zawsze.\n– Powiedz lepiej, co u ciebie? – Gdy nie chciał mówić na jakiś temat, po mistrzowsku potrafił robić uniki. – Wyjaśnij mi, dlaczego osoba tak urodziwa\nwciąż jest samotna? Jak opędzasz się przed adoratorami?\n– Mam czarny pas w karate. Siódmy stopień dan.\n– Faktycznie. Zapomniałem.\n– To dziwne, skoro dwa razy z tobą wygrałam.\n– Nie dwa, tylko raz. – Rozparł się wygodnie na poduszkach. Sprawiał wrażenie odprężonego, pewnego siebie. I taki był. – W dodatku dałem ci fory.\n– Dwa razy cię powaliłam. – Pociągnęła łyk wermutu. – I nie dałeś mi żadnych forów. Byłeś wściekły, że przegrałeś.\n– Po prostu sprzyjało ci szczęście. Poza tym jako dżentelmen nie mógłbym skrzywdzić kobiety.\n– Moja droga, sto lat temu za tak lekceważący stosunek do rodziny panującej mogłabyś stracić swoją śliczną główkę.\n– Chrzanisz – powtórzyła, posyłając mu kokieteryjny uśmiech. – Z chwilą, gdy Wasza Książęca Mość przystępuje do walki, natychmiast przestaje być dżentelmenem. Gdyby Wasza Książęca Mość mógł pierwszy rzucić mnie na matę, na pewno by się nie\nPrzyznał jej w duchu rację.\n– Masz ochotę znów spróbować? – spytał.\nZawsze była gotowa stawić czoło wyzwaniu. Dopiwszy do końca wermut, podniosła się z kanapy.\nBennett również wstał, po czym jedną nogą odsunął na bok stół. Odgarnął ręką włosy, zmrużył oczy.\n– Hm, jak to było? Jeśli dobrze pamiętam, chwyciłem cię od tyłu... o tak! – Zacisnął ramię wokół jej talii.\n– A potem...\nNie dane mu było dokończyć. Jednym sprawnym\nruchem podcięła mu nogę. Po chwili leżał na wznak. – No właśnie. – Przyglądając mu się z góry, otrzepała ręce. – Dobrze pamiętasz.\n– To niesprawiedliwe – zaprotestował. – Nie byłem jeszcze gotów. – Podparł się na łokciu.\n– W miłości i na wojnie wszystkie chwyty są dozwolone – rzekła ze śmiechem, po czym kucnęła obok na podłodze. – Nie ucierpiałeś?\n– Ja nie, tylko mój honor – mruknął pod nosem i pociągnął ją za włosy.\nGdy Aleksander wszedł do salonu, zobaczył leżącego na dywanie brata, który wsunął rękę w ciemną czuprynę Eve. Ich uśmiechnięte twarze dzieliło zaledwie\n– Wybaczcie, że wam przeszkadzam – rzekł szorstkim tonem następca tronu.\nNa dźwięk jego głosu Bennett obejrzał się leniwie, Eve zaś poczuła, jak serce jej łomocze. Aleksander wyglądał dokładnie tak, jak go pamiętała: wysoki, przystojny,\no gęstych ciemnych włosach, zakrywających uszy. Twarz miał srogą, nieprzeniknioną; rzadko się uśmiechał. Emanował siłą, władzą. Podobny był do swoich przodków, których portrety wisiały w pałacowej galerii: wysokie kości policzkowe, śniada cera, oczy piwne, niemal tak czarne jak włosy, usta pięknie wykrojone, lecz gniewnie zaciśnięte. Jak zawsze był elegancko ubrany.\nW przeciwieństwie do niego ona sama była brudna, potargana, zmęczona po podróży.\n– Eve dała mi kolejną lekcję w sztuce walk Wschodu – oznajmił Bennett. Zmieniwszy pozycję horyzontalną na pionową, ujął Eve za rękę i podciągnął ją na nogi. – Pokonała mnie. Po raz któryś z rzędu.\n– Widzę. – Spoglądając na Eve, Aleksander skinął na powitanie głową. – Panno Hamilton...\nDygnęła; w jej oczach nie było figlarnego błysku.\n– Przepraszam, że nie mogłem osobiście odebrać pani z lotniska. Mam nadzieję, że miała pani przyjemny lot?\n– Może chce się pani odświeżyć, zanim wyjaśnię, po co panią wezwałem?\nTak jak się spodziewał, uniosła dumnie głowę, po czym sięgnęła po małą czarną torebkę, leżącą na kanapie.\n– Wolałabym od razu przejść do rzeczy.\n– Jak pani sobie życzy. Zapraszam na górę, do mojego gabinetu. Bennett, czy to nie dziś masz wygłosić przemówienie w klubie jeździeckim?\n– Tak, ale dopiero za dwie godziny. – Bennett cmoknął Eve w czubek nosa i mrugnął do niej porozumiewawczo.\n– Do zobaczenia na kolacji. Włóż jakąś szałową kreację, dobrze?\n– No jasne – obiecała. Uśmiech znikł jej z twarzy, kiedy popatrzyła na Aleksandra. – Wasza Wysokość...\nSkinieniem głowy wskazał drzwi.\nSzli po schodach w milczeniu. Eve wyczuwała jego złość, lecz nie rozumiała jej przyczyny. Chociaż minęły dwa lata, odkąd widzieli się po raz ostatni, miała wrażenie, że Aleksander wciąż odnosi się do niej krytycznie, z dezaprobatą. Zastanawiała się, jaki może być tego powód. To, że jest Amerykanką? Chyba nie. Reeve MacGee też urodził się i wychował w Ameryce, a nikt nie sprzeciwił się jego małżeństwu z Brie. Może to, że pracuje w teatrze?\nUśmiechnęła się w duchu. Tak, to by pasowało do Aleksandra: lekceważący stosunek do ludzi teatru. Wprawdzie Cordina mogła pochwalić się wspaniałym Centrum Sztuk Pięknych, w którym mieścił się najlepszy ośrodek teatralny na świecie, ale to o niczym nie świadczyło.\nPierwsza przestąpiła próg gabinetu.\n– Proszę, niech pani usiądzie.\nGabinet, urządzony ze staromodną elegancją, odzwierciedlał osobowość księcia. Nie było tu żadnych przedmiotów dekoracyjnych, żadnych ozdóbek czy bibelotów, tylko solidne antyczne meble, a na podłodze gruby dywan, nieco spłowiały ze starości. W powietrzu unosił się zapach skóry i kawy. Wysokie szklane drzwi prowadziły na balkon, ale były zamknięte, jakby gospodarz nie chciał wpuścić do środka szumu morza ani zapachów z ogrodu.\nWidoczne wszędzie oznaki bogactwa bynajmniej jej nie onieśmielały. Sama również pochodziła z zamożnego domu, a odkąd się usamodzielniła, potrafiła całkiem nieźle zarobić na swoje utrzymanie. Była spięta nie z powodu różnicy w hierarchii społecznej między sobą a Aleksandrem, lecz z powodu jego urzędowego stylu bycia.\n– Jak się miewa pani siostra? – spytał. Wyjął papierosa, po czym spojrzał na Eve wyczekująco.\nSkinęła głową; dym jej nie przeszkadzał.\n– Dobrze – odparła, kiedy potarł zapałkę. – Zamierza odwiedzić Gabriellę, kiedy ta z rodziną wróci do Stanów. Bennett wspomniał, że jedno z dzieci jest chore...\n– Dorian. Biedaczek przeziębił się. – Rysy jego twarzy złagodniały. Spośród wszystkich dzieci Brie mały Dorian najmocniej przypadł mu do serca. – Niełatwo go zmusić do leżenia w łóżku.\n– Chciałabym zobaczyć dzieciaki, zanim wyjadę. Nie widziałam ich od czasu chrzcin Doriana.\n– To już dwa lata... – Pamiętał. Aż za dobrze.\n– Myślę, że uda nam się zaaranżować wizytę na farmie. – Po chwili miejsce troskliwego wujka ponownie zajął surowy następca tronu. – Mój ojciec musiał wyjechać. Prosił, żeby panią serdecznie pozdrowić, jeżeli nie zdąży wrócić przed pani wyjazdem.\n– Czytałam, że jest w Paryżu.\n– Tak. – Na moment zamilkł. – Cieszę się, że zechciała pani przylecieć do Cordiny. Tym bardziej że sam nie miałbym czasu na podróż do Stanów. Czy sekretarz\nprzedstawił pani moją propozycję?\n– W ogólnych zarysach – rzekła. Powitanie zakończone, pora przejść do interesów. – Wasza Wysokość chce, abym wraz ze swoim teatrem przyjechała na miesiąc do Cordiny i dała cztery przedstawienia w Centrum Sztuk Pięknych. Dochód z przedstawień wspomógłby Fundusz Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym.\n– Proszę mi wybaczyć, książę, ale... sądziłam, że to księżniczka Gabriella przewodniczy tej fundacji?\n– Owszem, a ja jestem prezesem Centrum Sztuk Pięknych. Podczas pobytu w Stanach Gabriella widziała kilka pani przedstawień. Była zachwycona. I uznała, że skoro Cordinę łączą silne więzy z Ameryką, to występy teatru amerykańskiego w Cordinie pomogą zebrać tak bardzo potrzebne pieniądze dla fundacji.\n– Czyli był to pomysł Gabrielli?\n– Na który ja, po namyśle, postanowiłem przystać.\n– Rozumiem. – Jednym starannie wypielęgnowanym paznokciem zaczęła stukać w oparcie krzesła.\n– To znaczy, że Wasza Wysokość się wahał?\n– Nigdy nie byłem na żadnym pani przedstawieniu. – Zaciągnął się papierosem, po czym wypuścił z ust kłęby dymu. – Oczywiście miewaliśmy w przeszłości artystów z Ameryki, ale po pierwsze, nie gościliśmy ich tyle czasu, a po drugie, ich występy nie były, że tak powiem, preludium do wielkiego balu, który również ma wspomóc finansowo Fundusz Pomocy Dzieciom.\n– Może Wasza Wysokość chciałby zobaczyć próbkę naszych możliwości?\nNa jego twarzy pojawił się ledwo dostrzegalny uśmiech.\n– Przyznam się, że przemknęło mi to przez myśl.\n– Naprawdę? – Wstała. Z satysfakcją zauważyła, że dobre maniery nie pozwoliły Aleksandrowi pozostać w pozycji siedzącej. – W ciągu zaledwie pięciu lat aktorzy Teatru Hamilton zdobyli szacunek krytyki i sympatię publiczności. Cieszą się zasłużonym\nuznaniem. Nie widzę najmniejszej potrzeby, żeby musieli dawać jakiekolwiek próbki. Ani w Cordinie, ani gdziekolwiek indziej. Jeżeli zgodzę się przyjechać tu z zespołem, zrobię to wyłącznie ze względu na Gabriellę i fundację, której przewodniczy.\nBacznie ją obserwował. W trakcie tych siedmiu lat, odkąd zobaczył ją po raz pierwszy, przeobraziła się z młodej naiwnej dziewczyny w pewną siebie, atrakcyjną\nkobietę. W dodatku znacznie piękniejszą niż dawniej. Miała jasną, idealnie gładką cerę, leciutko zaróżowioną na policzkach, twarz owalną o regularnych rysach, usta pełne, nabrzmiałe, wielkie błękitne oczy oraz burzę gęstych czarnych włosów, nieco potarganych, które sięgały jej do połowy pleców.\nByła szczupła, drobnej budowy. Wielokrotnie zastanawiał się nad tym, jak by się czuł, trzymając ją w objęciach.\nNawet gdy się złościła, kiedy z trudem panowała nad emocjami, mówiła wolno, z typowym akcentem teksańskim, Aleksandra przechodził dreszcz. Jej głos owiewał go niczym letni wiaterek, przyprawiał o gęsią skórkę. Starając się niczego po sobie nie okazać, zgniótł w popielniczce papierosa.\n"Książę i artystka" to opowieść w sam raz na świąteczny czas. Nora Roberts nigdy nie zawodzi, jeżeli chodzi o pisanie o największym z wszystkich uczuć. Jak zawsze wie, kiedy zażartować, kiedy wpleść w scenę namiętny pocałunek, kiedy skłócić bohaterów i kiedy postawić na ich drodze kogoś trzeciego. Bezsprzecznie jest królową romansu i z tą królową to ja mogę spędzać zimowe, mandarynkowe wieczory. Wam również polecam.\nCzytaj więcej na www.instagram.com/o_mamo_i_corko_\nBardzo szybko przekonałam się, że ta historia jest o wiele lepsza. Od razu pokochałam bohaterów. Nie irytowali mnie oni tak jak to było poprzednim razem i mimo że byli tak zupełnie różni to doskonale ich rozumiałam. Ich historia niesamowicie mnie poruszyła i sprawiła, że mam ochotę na więcej.\nNabawiłam się takiej „słodkiej słabości”, będę wypatrywać kolejnych tomów, a coś czuję, iż szybko się pojawią. Serię rekomenduję każdemu, kto chciałby odpocząć od codzienności, odprężyć przy filiżance gorącej herbaty. Powieści Nory Robert mogą być też świetnym prezentem dla mamy lub babci. Boże Narodzenie nadchodzi wielkimi krokami!\nMówią,że przeciwieństwa się przyciągają i ja również jestem tego samego zdania.\nLekka i romantyczna opowieść z nutką dramatu w tle.\nIdealna na jeden wieczór.\nTa książka to taki dość przewidywalny romans z momentami, które przyprawiaja nas o szybsze bicie serca.\nKsiążka idealna na jesienny wieczór. Szybko się czyta i nie wymaga jakiegoś większego skupienia. Pokusiła bym się nawet o stwierdzenie, że ta historia jest w stylu harlequin.\nMogę z czystym sercem powiedzieć, że mi się podobała i miło przy niej spędziłam czas. To co autorka zawarła w swojej powieści, można określić jednym zdaniem, że przeciwieństwa się przyciągają i mają szansę na prawdziwą miłość.\nPodsumowując, podobało mi się, dużo bardziej niż pierwsza część, dla mnie to była świetna historia,lekka zabawna,nie wiem czemu mnie tak oczarowała, ale przepadałam\nHistoria ciekawa, wciągająca, momentami bardzo zaskakująca. Może jestem mało domyślna, ale praktycznie do końca nie podejrzewałam kto tak naprawdę, współpracuje ze zdrajcą.\nKsiążkę przeczytałam z ogromnym zainteresowaniem. Podobała mi się zarówno historia miłości pomiędzy Aleksem i Eve, jak i cała reszta. „Książę i artystka” to książka, którą moim zdaniem warto przeczytać i polecam.\nBardzo lubię takie właśnie romantyczne historie i powieści Nory Roberts nie są tutaj żadnym wyjątkiem. Dodatkowo, ta konkretna książka trafiła w moje ręce w bardzo odpowiednim momencie. Długie jesienne, prawie już zimowe, wieczory spędzane pod ciepłym kocem i z kubkiem słodzonej miodem herbaty wprawiają mnie w nieco nostalgiczno-romantyczny nastrój. Tak też właśnie określiłabym tę powieść: jako bardzo romantyczną historię z delikatną nutką nostalgii. Czytanie jej sprawiło mi ogromną przyjemność ze względu na styl, jakim posługuje się autorka. Sama nie do końca rozumiem, co takiego sprawia, że właśnie książki Nory Roberts czyta mi się aż tak dobrze, niemniej jednak tak właśnie jest. Tym razem była to przyjemność podwójna, ponieważ miałam również okazję powrócić do Cordiny. Jako, że czas akurat sprzyja obdarowywaniu bliskich, muszę powiedzieć, że „Książę i artystka” będzie pozycją idealną zarówno dla miłośniczki Nory Roberts, jaki i romansów w ogóle. To powieści wpisująca się w generalny schemat swojego gatunku, a jednak zachowująca przy tym swoją własną i niepowtarzalną magię. Polecam z całego serca zarówno ją, jak poprzedni tom „Księżniczka i tajny agent”. Warto poświęcić im chwilę by odkryć drzwi do tajemniczej krainy, z której nie będzie się chciało wracać.\nAleks jest mężczyzną z zasadami, następcą tronu. Obowiązki są dla niego bardzo ważne, a wręcz najważniejsze. Eve lubi wyzwania, chce coś osiągnąć w życiu, prowadzi własny teatr, z którego jest bardzo dumna. Poznali się siedem lat wcześniej, gdy Eve uratowała jego brata. Aleks zaprasza ją do swego kraju w celach zawodowych, chce, by wystawiła, ze swoim teatrem, kilka sztuk. Z jednej stron...y coś ich ciągnie do siebie, z drugiej się nie znoszą. Na dodatek Aleks jest pewny, że Eve jest „sympatią” jego brata. Na domiar złego zdrajca znów daje o sobie znać, zagrażając nie tylko rodzinie królewskiej, ale również Eve i jej pracownikom. Kim okaże się człowiek współpracujący ze zdrajcą? Czy Aleks i Eve mają szansę na szczęśliwe zakończenie? Czy będą razem? Cała recenzja na moim blogu - https://anka8661.blogspot.com/2019/12/harpercollins-polska-ksiazka-pt-ksiaze.html\nGdy niedawno przeczytałam pierwszą część cyklu „Księstwo Cordiny" to byłam zaskoczona stylem pani Roberts. Nie spodziewałam się, że zwykły romans może być tak fajnie napisany i mimo że jest trochę trywialny to wciąga. Po skończeniu czytania książki „Księżniczka i tajny agent" miałam ochotę od razu rzucić się na kolejną część tego cyklu czy też po prostu na inną książkę spod pióra Nory R...oberts. Na szczęście, nie musiałam długo czekać, gdyż Wydawnictwo HarperCollins wznowiło drugą część cyklu, który niedawno poznałam. Mogłam więc się zabrać za książkę „Książę i artystka". Historia opisywana w książce „Książę i artystka" dzieje się siedem lat po wydarzeniach opisanych w „Księżniczce i tajnym agencie". Tym razem na główny plan wysuwają nam się postacie drugoplanowe z poprzedniej części, czyli Aleks, następca tronu, oraz Eve, siostra przyjaciółki Gabrielli. Między nimi zaczynają pojawiać się jakieś uczucia, ale najpierw trzeba rozwiązać sprawy z przeszłości, które ponownie zagrażają rodzinie królewskiej. Książkę „Książę i artystka" czyta się bardzo szybko. Jest to krótka historia, którą można połknąć na raz. Nie wymaga od czytelnika zbyt dużego zaangażowania. Książkę czytałam mi się równie przyjemnie jak poprzedni tom cyklu, tylko tym razem historia trochę mniej mi przypadła do gustu. Sam główny wątek dotyczący Aleksandra i Eve był fajny, ale nie podobało mi się, że pojawił się zły bohater z poprzedniej części. Poczułam jakby ktoś tu trochę odgrzewał kotlety. Jednak nie zmienia to faktu, że z chęcią przeczytam kolejną część, w końcu został jeszcze wolny jeden książę i jestem ciekawa kto mu skradnie serce.