Gołas - Agnieszka Gołas-Ners - ebook + książka - Legimi online\nProjekt okładki, wyklejek i stron tytułowych: ANNA POL\nOpracowanie graficzne i typograficzne, łamanie, montaż: manufaktura | manufaktu-ar.com\nZdjęcie na okładce: © kadr z filmu Dzięcioł, reż. Jerzy Gruza, fot. Jan Mogilnicki, SF TOR / Filmoteka Narodowa\nCopyright © by Agnieszka Gołas-Ners Copyright © by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2015\nWydanie pierwsze w tej edycji (poszerzone wydanie książki Agnieszki Gołas Na Gołasa) Warszawa 2015\nSuplement do laurki\nNa pomysł spisania wspomnień taty wpadliśmy oboje – myślę, że mniej więcej w tym samym czasie. Nie znałam jednak jego myśli i wstrzymywałam się z przedstawieniem mu tej propozycji, bo bałam się, że kiedy o tym usłyszy, będzie się złościł, że czeka go nieskończenie wiele pytań i związanych z tym mąk grzebania w pamięci. Z pomysłem tym chodziłam więc do czasu, gdy przez telefon powiedział niespodziewanie coś, co zabrzmiało mniej więcej tak: „Ciągle ktoś mnie prosi, żebym pisał swoje wspomnienia. Męczą mnie i męczą, chcą do mnie przychodzić i nagrywać. Ty już coś tam dla jakichś czasopism pisałaś, tak? Może podjęłabyś się tego?”.\nKupiłam malutki dyktafon, którego konstrukcja takich użytkowników jak ja wręcz zmusza do ciągłego naciskania guziczka „kasowanie” zamiast „nagrywanie”, i rozpoczęłam naszą pracę, a raczej mozolne wyciskanie z ojca tego, co pamięta i czym chciałby się podzielić. W końcu wspomnienia powstały, wyszły i rozeszły się.\nTo był 2007 rok. Teraz jest 2015 i tata ma prawie osiemdziesiąt pięć lat. W międzyczasie zmarli dwaj jego przyjaciele, którzy udzielili mi wówczas wywiadu: Gustaw Holoubek i Ryszard Nawrocki. Ogromnie żałuję, że nie porozmawiałam z Tadeuszem Konwickim, który właśnie niedawno odszedł. Ojciec wspomina telefoniczne rozmowy z Konwickim. Mówił mu: „Tadziu, dla mnie jest tylko dwóch Tadeuszów: Kościuszko i ty”. Był na mszy żałobnej przed pogrzebem Konwickiego, bo do grobu nie doszedł – „nogi nie te, co kiedyś”. Zadzwonił potem i powiedział: „Msza piękna była, a Prezydent siedział skromnie z boku i nawet nie widać było jego ochroniarzy!”.\nGdy ktoś z jego przyjaciół odchodzi, tata kiwa głową. Nie odbieram tego jako zgody na śmierć, bo go znam, lecz raczej jako potaknięcie połączone ze zdziwieniem, o czym wielokrotnie mi mówił: „No, tak. Jego już nie ma, a ja wciąż jestem, dlaczego?”. I śni o dawnych kolegach na okrągło. „Niedawno śnił mi się Gucio. Mieliśmy jechać do nich na obiad, z którym czekała na nas Magda. Nie było nic: ani autobusu, ani tramwaju. W końcu zauważyliśmy stojący na ulicy pusty autobus. Gucio krzyknął do mnie: «wsiadamy!». Wsiedliśmy: on za kierownicę, ja obok i pojechaliśmy do mieszkania Gustawa i Magdy. A tam tragedia: mieszkanie okradzione, fruwają gazety, Magda stoi na ulicy zrozpaczona. Ale przecież przyjechaliśmy na obiad, więc ona mówi, żebyśmy weszli do środka, bo coś tam do jedzenia jeszcze zostało. Taki miałem śmieszny sen”.\nPrzy całej jego tkliwości zadziwia mnie często dystans, jakiego z wiekiem nabrał do siebie samego, ludzi i świata. Czasami opowiada mi swoje sny. Jeden z nich, zdawałoby się, dramatyczny, relacjonował w taki sposób, że śmialiśmy się z niego oboje. Śniło mu się mianowicie, że kopał samemu sobie grób. Z werwą machał łopatą, aż wreszcie grób był gotowy. Położył się w nim i wtedy zdał sobie sprawę, że nic z tego, bo nie ma nikogo, kto by go zakopał! Chciał wołać o pomoc, ale się obudził.\nOjciec, jak wielu z nas, miał kompleksy. W czasie swojej największej popularności, gdy ludzie na każdym kroku okazywali mu swój podziw i sympatię, zawsze czuł się skrępowany. Kłaniał się nisko z zakłopotaną miną i nie pamiętam, by kiedykolwiek przejawiał pewność siebie w takich sytuacjach (teraz temu zaprzecza; więc może to jedynie moje mylne wrażenie?). Wydaje się, że rozgłos i talent mu ciążą, że nie rozumie, nie ogarnia tego, co w nim siedzi. Tak jakby uważał, że to, czym dysponuje, jest czymś naturalnym, i dlatego nie zasługuje na jakąś szczególną sympatię, uwielbienie widzów. Często zresztą obserwowałam, że sympatia widzów wobec ojca ma raczej charakter „kumplowski”: charakterystyczne role taty, jego komizm sprawiły, że był dla ludzi jak brat łata, kochanym chłopkiem-roztropkiem, „panem Wiesiem”...\n„Tak się jakoś złożyło, że obdarowano mnie rolami wesołymi”, mówi. Uważany jest przez wielu, w tym na przykład przez Gustawa Holoubka, za aktora niewykorzystanego. Jednak, gdy niedawno spytałam go, czy żałuje, że nie zagrał jakiejś roli, odpowiedział: „Kiedyś chciałem zagrać Jaśka w Weselu. Ale teraz nie ma takiej roli, której bym szczególnie żałował. Jak już ci mówiłem, rolę Jaśka zagrał znakomicie Józek Nowak. A ze mną jest tak, że jeśli zobaczę kogoś w roli wykonanej doskonale, jeżeli gra aktora mi się spodoba, to już sam tej roli zagrać nie potrafię. Już go nie przeskoczę, już będę zarażony grą tego aktora, będę korzystał z tego materiału. Chciałbym być spełniony we wszystkim: w pracy, w życiu. I myślę, że jednak czuję się całkowicie spełniony”.\nNiedawno mi wyznał, że również w dzieciństwie miał kompleksy: czuł się wykorzystywany do różnych zadań w szkole i w konspiracji i zapraszany do towarzystwa jako przysłowiowy „pajac”. „Weźmiemy Wieśka, będzie weselej” – to zdanie usłyszał przypadkiem, gdy wypowiadał je ktoś z grupy kolegów w Kielcach. Było to dawno, miał kilkanaście lat i kochał się w sąsiadce, Wandzi Świtkównie. Kiedy to usłyszał, zrobiło mu się przykro. „Do czego jestem im właściwie potrzebny?”. Podobnie było w konspiracji, kiedy starszy od niego Józek Chmiel w trakcie jakiejś dyskusji ręką odsunął ojca, najmłodszego w grupie, mówiąc: „Co ty masz do gadania? Co ty tam wiesz!”. Ma wątpliwości: „Dlaczego mnie wciągnęli do konspiracji? Byłem potrzebny do pewnych rzeczy, do jakichś akcji, które mogłem być może lepiej wykonać od innych, choć byłem jeszcze szczeniakiem, ale zawsze mówili (tak jak w szkole): «Wiesiek pójdzie i to zrobi»”. Te dwie sytuacje – ze szkoły i z konspiracji – wryły mu się w pamięć na całe życie.\nNigdy nie był dla nikogo zagadką. Otwarta księga – prostolinijny w reakcji i bezpośredni w wypowiedzi. Nawet gdy nie świadczyło to o nim dobrze, mówił szczerze. Pytałam na przykład, czemu przyjął rolę w popularnych do dziś Czterech pancernych. Sama się zastanawiam, z czego wynika nieprzemijająca popularność tego serialu w tak sympatyczny sposób przekłamującego historię. Czy dlatego, że był „miły”, a jego bohaterowie „ludzcy”? Tata odpowiada po prostu: „To były pieniądze większe niż te, które dostawałem w teatrze. Jednak nie kierowałem się głównie pieniędzmi. Jeśli cię zaangażują do serialu, to szybko wychodzisz z nazwiskiem, stajesz się popularny. Ja się do Czterech pancernych nie prosiłem, oni mnie do tego filmu wciągnęli. Poza tym stosunkowo młody jeszcze byłem i bawiły mnie hotele, restauracje, podróże... Tomuś nie był głupkowaty, ale prosty i uczciwy, naiwny. Nie wiem, czy to była przemyślana decyzja, nie planowałem wtedy. Wiedziałem, że grając w serialu, będę popularny. To była najprostsza decyzja, którą wtedy podjąłem. Zajmowałem się więc i teatrem, który dawał mi satysfakcję, i serialem, dającym popularność. Po prostu brałem to, co było do wzięcia.\nNie myślałem o tym, żeby stać się aktorem elitarnym, cenionym bardziej w kręgach intelektualnych. Tadeusz Fijewski, z którym razem zostaliśmy zaproszeni do Czterech pancernych, potrafił być jednocześnie i komiczny, i tragikomiczny, i dramatyczny. To był aktor wspaniały, uniwersalny. Marzyłem, by być taki jak on. Każdy marzy o tym, żeby zagrać Hamleta, ale na tym nie skończyć. Aktor powinien potrafić być i dramatyczny – jak Hamlet – i komiczny – jak Papkin. Jeśliby ktoś teraz zapytał mnie, jaką postać z Hamleta chciałbym zagrać, to powiedziałbym, że Ojca, czyli Króla – osobę cyniczną, groźną, określoną. Gucio grał kiedyś Papkina w telewizji. Potem rozmawialiśmy i zgodziłem się z nim, że był w tej roli po prostu kiepski. Próbował go grać, ale mu to nie wyszło i świetnie sobie z tego zdawał sprawę”.\n„Nie wytrzymuję, co krok mnie coś rozśmiesza...”\nMimo że, jak przystało na książkę o aktorze komicznym, jest tu dużo historii śmiesznych, wspomnienia te mogą być w gruncie rzeczy odebrane jako smutne, bo traktują o czymś, co odeszło i nigdy nie wróci. Dla ojca dzisiaj i świat nie ten, i ludzie inni, trochę jakby obcy. Już od dawna nie gra, wszystkie propozycje wywiadów i spotkań odrzuca.\nTo nie jest do końca tak, jak mówi Magdalena Zawadzka, że zamknął się w domu i jest strasznie smutny. Nie, nie ma tak „popularnej” dzisiaj depresji. Tata zawsze był, jak to określił śp. Ryszard Nawrocki, przyjaciel i towarzysz, z którym przez wiele lat dzielił garderobę w Teatrze Polskim, „domownikiem”. Gdy był młody, wciąż podróżował, w latach sześćdziesiątych wielokrotnie za ocean z kabaretem Dudek. Ale zawsze nie tyle wracał do Polski, ile wręcz pędził z powrotem, z ulgą, że ma to już za sobą. Nie mógłby wyemigrować. W tej chwili nic poza domem nie jest mu już do szczęścia potrzebne. Raz tylko dał się „wołami” wyciągnąć żonie Marii na dwa tygodnie nad morze. Był wówczas po poważnej operacji i lekarze zalecili intensywną rekonwalescencję.\nNie bez znaczenia są stan zdrowia, wiek i niemal do zera ograniczona potrzeba uczestniczenia, „bywania”. Mówi, że teraz „organizm jest jego życiowym suflerem” i wystarczy mu radio, telewizor oraz rzadkie spotkania z przyjaciółmi. Ma obok siebie żonę, dającą mu opiekę i wsparcie. Do życia i biologii ma podejście tradycyjne: nie widzi potrzeby udowadniania sobie i innym, że jest młodszy, sprawniejszy i wciąż aktywny pomimo lubna przekór wiekowi. Nie musi się już lansować. Jego czas aktywności zawodowej minął i jest to fakt, który bez trudu zaakceptował. Z jednym tylko trudno mu się pogodzić: „Złoszczę się na siebie samego, bo jestem niesprawny, nogi mi nie chodzą tak, jak bym chciał. Chodzę raz dziennie na dół do sklepiku i nigdzie dalej, bo bolą!”.\nWiara? Pozostał praktykującym katolikiem, choć do postępowania i wypowiedzi hierarchów ma stosunek krytyczny. Babcia chciała, żeby został księdzem. Myślę, że byłby z niego znakomity, oddany ludziom proboszcz. „Wszędzie teraz rządzi pieniądz, a koniec końców to i tak nie ma żadnego znaczenia – umiera i biedny, i zamożny. Kościół trzeba odbudować, ale gdy się wali. Nie musi być wielki i bogaty, bo to tylko budynek, w którym najważniejsi są ludzie”.\nOjciec „myśli obrazami”. Jego wspomnienia mają postać niechronologicznie ułożonych obrazków, scenek, które widzi z zadziwiającą szczegółowością. Jak jednak można „napisać obraz”?\nTrudność spisania jego wspomnień wynikała również z tego, że chętniej demonstruje to, co pamięta, niż o tym opowiada. Wspominając, chodził po pokoju i czasami odgrywał przede mną całe aktorskie etiudy bez słów, za to z bogatą mimiką i elementami pantomimy. Zgrzytałam zębami, próbując na przykład opisać sposób, w jaki tata taty zakładał oficerki przed wyjściem do koszar, a odegranego przez ojca ekwilibrystycznego tańca z czynelami, który wykonywał w szkolnej orkiestrze dętej, nie mogłam opisać w ogóle, bo się po prostu nie dało.\nNiechętnie opowiada o sobie. Łatwiej było mu mówić o ojcu, siostrze i matce. Wiele radości i ekscytacji było w jego głosie, kiedy wspominał pełne miłości i zabaw dzieciństwo spędzone w Kielcach, w domku przy ulicy Mahometańskiej 3. Jego prawdziwe dzieciństwo trwało dosłownie kilka lat: od narodzin w 1930 roku do wybuchu wojny. Wojna przerwała dzieciństwo taty, rozbijając jego ukochaną, rozśpiewaną rodzinkę: zabrała mu ojca, podziwianego przez niego żołnierza, ogniomistrza 2. Pułku Artylerii Lekkiej Legionów w Kielcach.\nMoja duma z niesamowitej odwagi taty, kiedy jako trzynastolatek działał z kolegami w konspiracji, kradł Niemcom broń i przenosił meldunki, spotkała się z jego skromnością, kiedy o tych czasach opowiadał. Bo opowiadał chętnie i szczegółowo, ale nie wyolbrzymiał swych cierpień ani nie przejawiał nadmiernej dumy z dokonań. Jego relacje brzmiały raczej jak opowiadanie o świetnych kawałach czy figlach płatanych innym. Gdy mówił o swoich harcerskich zadaniach wojennych, nie czułam grozy, tylko napięcie: uda się czy się nie uda? Zupełnie jak podczas zabawy w chowanego lub podchody.\nKiedy jednak przyszło do rozmów o pracy aktorskiej, rolach i sukcesach, tata wyraźnie zwalniał, jakby nie interesowały go okoliczności i wydarzenia, które sprawiły, że stał się jednym z najbardziej znanych i lubianych polskich aktorów. „Nie umiem mówić o sobie, zapytaj innych”, wymigiwał się.\nW programie wyemitowanym przez TVP Kultura w 2010 roku Magdalena Zawadzka, Jan Kobuszewski i Jarosław Kilian, próbując określić aktorstwo taty, mówili, że jest „aktorem urodzonym”, a jego instynkt odtwórczy umożliwia mu „zwierzęce wyczucie” roli. Ja bym tę jego umiejętność rozszerzyła: ma wprost „zwierzęce wyczucie” ludzi w ogóle. Zawsze był wielkim wrażliwcem i wrażliwość ta, w połączeniu z niezwykłym zmysłem obserwacji oraz talentem do odtwarzania i przetwarzania tego, co zarejestrował, sprawiła, że stał się tym, kim jest obecnie. Jednak jego emocjonalność i wrażliwość oraz silne pragnienie dawania siebie innym powodują, że nie może sobie tak po prostu spokojnie być wśród ludzi, zdarzeń i sytuacji; musi na nie zareagować, a jeśli nawet nie reaguje, to i tak odczuwa wszystko całym sobą.\nKiedy grał, dawał się ponieść odtwarzanej postaci i wyrażanym przez nią emocjom. Rozsadzało go jego wnętrze, trudno mu było je okiełznać. Ma obsesję na punkcie prawdy: autentycznego, uczciwego zachowania, stosunku do ludzi, do widza. Gdy go z głupia frant zapytałam, jaką cechę ceni u ludzi najbardziej, jego odpowiedź trafiła w samo sedno moich własnych preferencji i reakcji na ludzkie zachowania: szczerość. Dlatego jest ogromnie wymagający wobec siebie i innych. Przyzwyczajony do „nieudawania”, nie potrafi być obojętny, kiedy widzi i wyczuwa sztuczność. Chciałby móc być szczery i uczciwy wobec każdego, ale nie chce ranić i wówczas milczy.\nTo ja sfotografowana przez Jerzego Dobrowolskiego w Warszawie, w 1961 roku\nSpisując nasze rozmowy z tatą, grzebiąc w archiwach państwowych i zdjęciach rodzinnych, chciałam przede wszystkim „pozostawić ślad”, „ocalić od zapomnienia” i umożliwić mu, by dał upust swoim przemyśleniom i emocjom, a sobie, by w tym uczestniczyć. Miałam jednak jeszcze dwa dodatkowe, prywatne powody. Po pierwsze, ojciec ma w sobie coś, co dręczy i mnie: pewien chroniczny niepokój, tęsknotę za czymś, co trudno określić, a także niezgodę, brak pokory wobec świata, w którym żyjemy, i nadmierną wrażliwość. Rozmawiając z tatą, przesłuchując potem nasze nagrania i spisując je, próbowałam sobie wyjaśnić, jaka jest tego przyczyna. Czy to nasza genetyczna cecha? Życie z nią nie jest zbyt komfortowe, bo obojgu nam brak „bufora”, filtra, jakiejś psychicznej ochrony, którą większość ludzi automatycznie w sobie buduje. Uzgodniliśmy ostatnio, że gdy coś nas dotyka, to nie spływa po nas, ale siedzi głęboko i zbyt długo.\nPoza dociekaniem genezy tej rodzinnej „skazy” zdałam sobie sprawę, że spotykając się z nim i gadając godzinami, zwyczajnie próbuję odzyskać te czasy, kiedy nie miałam go wyłącznie dla siebie, a kiedy, co stało się oczywiste dopiero po latach, tak bardzo mi go brakowało. Pamiętam, że kiedy jeszcze byłam berbeciem, a tata był w domu za dnia, wchodziłam do jego pokoju, a on już spał, zmęczony („zmachany”, jak mówił) próbami, przedstawieniem i występami w kabarecie. Podchodziłam do jego łóżka i głośnym szeptem pytałam: „Śpisz, tatusiu?”. Wtedy rozbudzony mówił: „Nie śpię, Aguńku, nie śpię”. „To śpij, tatusiu, śpij”, uspokajałam go. Ale o śnie nie było już mowy.\nKiedy miałam parę lat, do naszego domu trafił cud techniki tamtych czasów – wielki enerdowski magnetofon szpulowy. Moje wspomnienie nielicznych wówczas spędzonych z tatą wieczorów wiąże się właśnie z tym magnetofonem: słuchaliśmy nagrań Marina Mariniego, Paula Anki i fantastycznej orkiestry Tijuana Brass. Tata uczył się, nagrywając na taśmy swoje piosenki, a czasami nagrywał także moje dziecięce wierszyki i przyśpiewki. Z zapamiętaniem je recytowałam i wyśpiewywałam, czekając, aż tata zwróci na mnie uwagę, pochwali i dostrzeże we mnie pierwsze oznaki wybitnego dramatycznego talentu.\nDawno temu w Mielnie\nWielokrotnie obserwując, jak oblegają go tłumy wielbicieli, myślałam sobie, że jeśli on jest tak sławny, to i mnie muszą przecież ludzie rozpoznawać jako sławną córkę sławnego aktora. I kiedyś idąc z mamą ulicą, w nowej kolorowej czapce w indiański wzór, z niesamowicie długim pomponem, pomyślałam, że oglądający się za mną ludzie muszą wiedzieć, że jestem córką Wiesława Gołasa. Próby dorównania ojcu w każdej dziedzinie spowodowały też, że mam zbyt długi jak na kobietę krok.\nPamiętam, z jakim utęsknieniem czekałam na nasz umówiony gwizd, kiedy podczas moich wakacji nad morzem czy w górach ojciec przyjeżdżał w krótkie odwiedziny w przerwie zdjęć lub prób. Umawiał się z mamą, że wpadnie, wychodziłyśmy więc mu na spotkanie i godzinami go wypatrywałyśmy. Kiedy rozlegał się jego gwizd, pędziłam do niego, on kucał, a ja, jak w radzieckim lub amerykańskim filmie, rzucałam mu się w ramiona. Tata wiedział jednak, co najbardziej lubię, i zaraz wsadzał mnie sobie na barana. U ojca „na baranach”, jak wówczas mówiłam, spędzałam nasze rodzinne wakacje w Chałupach. Chałupy mojego dzieciństwa kojarzą mi się właśnie z widokiem z góry, czyli z ramion taty, a także z flądrami, które, jak mi się wtedy zdawało, jedliśmy o wszystkich porach dnia i nocy, ze śniadaniem włącznie, oraz z wielką ciszą przerywaną tylko wczesnym wieczorem trwającym blisko godzinę beczeniem wracających z łąki owiec (wówczas przez Chałupy zbłąkany samochód przejeżdżał raz na parę godzin).\nDzięki przygotowywaniu tej książki usłyszałam od taty o wypadkach, które na przemian jeżyły mi włosy na głowie, jak na przykład dramatyczne przeżycia z przesłuchań w gestapo, i wzruszały, jak choćby wymodlone przez ojca uwolnienie siostry Basi z niemieckiego transportu. Niektóre jego opowieści znałam już wcześniej, ale o tym, jak tata niechcący spruł Basi majtki, mogłabym słuchać w nieskończoność. Podobnie jak o Zdzisławie Leśniaku klęczącym przed popiersiem Stalina.\nBardzo dziękuję wszystkim znamienitym współrozmówcom za poświęcony mi ich cenny czas i cierpliwość. Gorące podziękowania i wyrazy szacunku pragnę skierować więc do Pań: Magdaleny Zawadzkiej i Joanny Szczepkowskiej, oraz do Panów: Tadeusza Suchockiego, Zbigniewa Bogdańskiego, Jana Kobuszewskiego i Jerzego Gruzy. Podziękować też chcę raz jeszcze nieżyjącym już śp. Gustawowi Holoubkowi i śp. Ryszardowi Nawrockiemu.\nCieszę się, że udało mi się uzyskać wywiad z Gustawem Holoubkiem. Wdzięczna jestem za możliwość wysłuchania go, za serdeczność i niezwykle ciepłe słowa skierowane do ojca. Dzięki tej książce mogłam osobiście doświadczyć jego talentu do uchwycenia w pięknym polskim słowie treści – zdawałoby się – nie do opisania.\nBardzo dziękuję mojej mamie za wspomnienie o tacie (część Rodzice), inspiracje (było ich wiele), ponaglanie, pomoc oraz... doskonałą pamięć.\nNie ze wszystkimi bliskimi znajomymi taty udało mi się skontaktować i umówić, za co bardzo przepraszam. Mimo tych niepowodzeń ciepłe o nich wspomnienia znalazły się w tej książce.\nJestem również wdzięczna Romanowi Dziewońskiemu, Joannie Szczepkowskiej, Danucie Leśniak i Magdalenie Jaracz za cenne dla mnie wsparcie techniczne (wspaniałe fotografie, porady, telefony do różnych osób), a także zrozumienie i ciepło.\nDziękuję wszystkim, którzy byli ze mną i pomagali przy powstawaniu tej książki. Mimo że nie wymieniam tu ich nazwisk, będą wiedzieli, że o nich mowa.\nBabcia z tatą i jego siostrą Basią\nOficjalnie, urzędowo, urodziłem się 4 października 1930 roku w Kielcach, a naprawdę – 9 października. Przy chrzcie pijany organista wpisał do mojej metryki błędną datę, i tak już zostało. Mama mi opowiadała, że po pierwszym „klapie”, jaki daje się noworodkowi, nie zapłakałem, ale roześmiałem się głośno. W karierze odbierającej poród doświadczonej akuszerki byłem pierwszym przypadkiem ryczącego ze śmiechu noworodka.\nUczyłem się w Kielcach. Najpierw była Szkoła Powszechna nr 9 na Baranówku, potem Gimnazjum imienia Jana Śniadeckiego. Do szkoły na Baranówku miałem sto, góra sto pięćdziesiąt metrów, ale i tak na początku prowadzała mnie do niej za rękę mama. Od razu okazało się, że szkoła nie jest dla mnie. Pierwszego dnia lekcji po godzinie sam wróciłem do domu. Zdecydowałem, że nie będę się uczyć, bo posadzono mnie w ławce przy oknie, przez które wpadało słońce, i tak się spociłem, że wstałem i wyszedłem.\nSzkoła podstawowa w Kielcach, tata w pierwszym rzędzie, w samym środku (blondas)\nPrymusem nie byłem. Piątkę miałem z gimnastyki. Dobre stopnie dostawałem też z polskiego, ponieważ lubiłem deklamować wiersze, czytałem na głos fragmenty literatury pięknej i brałem udział we wszystkich akademiach. Jak po grudzie szła mi nauka matematyki. Kiedy któryś z uczniów skarżył się na innego, nasz nauczyciel od matematyki mawiał: „To hu go w ucho!”. I dlatego dostał ksywę Hugo. Hugo mnie nie lubił. Sądzę, że byłem nazbyt energiczny i ruchliwy jak na jego gust. W końcu zaczął nawet mieć na moim punkcie obsesję i kiedy ktoś coś zbroił, Hugo od razu krzyczał: „Gołas, za drzwi!”. Czułem się pokrzywdzony, bo często byłem niewinny, więc pytałem: „Za co?”. A on na to: „Za darmo! Za darmo!” i wyrzucał mnie z klasy. Szedłem wtedy na boisko grać w piłkę. Sytuacja ta jednak zbyt często się powtarzała i kiedy pewnego razu Hugo znowu mnie o coś oskarżył i kazał wyjść z klasy, odmówiłem. On się wściekł, złapał mnie za rękę i zaczął ciągnąć. Ale ja się zaparłem i drugą ręką chwyciłem się ławki. Hugo jednak dalej mnie ciągnął, bo był silny chłop, i wyciągnął mnie z ławką na korytarz. Tam zobaczył nas dyrektor szkoły... Już dalej nie będę opowiadał.\nA matematyki nie umiałem, przyznaję. Pewnego razu Hugo wezwał mnie do tablicy. Stałem przed klasą, robiłem głupie miny, bo nie wiedziałem, ile wynosi suma kątów w trójkącie. Hugo znów się zezłościł i z całej siły walnął pięścią w tablicę. Ta się urwała, bo wisiała na sznurach, i z potwornym łomotem gruchnęła na podłogę. Ja wtedy wyczułem właściwy moment i zemdlałem. Udawałem, oczywiście. Hugo się przestraszył, podniósł mnie z podłogi i już więcej tego dnia nie pytał.\nKoledzy w klasie często prosili mnie, żebym coś zademonstrował. Udawałem więc umierającego czy postrzelonego i nabrałem w tym wprawy. W szkole podstawowej służyłem też do mszy. To było w moim ukochanym drewnianym kościółku na Baranówku. Przed mszą zawsze przepychaliśmy się łokciami, który z nas będzie dzwonił przed podniesieniem, a który będzie podawał księdzu wino. Wszyscy woleliśmy dzwonki. Pamiętam również, że na religii czasami dostawałem od księdza linijką po łapach, gdy zapomniałem słówka z łaciny. Niechętnie to wspominam, bo po pierwsze, bardzo bolało, a po drugie, jestem katolikiem. No, ale w Kościele też przecież są tylko ludzie.\nWygrzebałam twoje cenzurki szkolne. Publiczna Szkoła Powszechna nr 9 w Kielcach. Rzeczywiście, stoi czarno na białym, że świetny byłeś z gimnastyki: „z ćwiczeń cielesnych otrzymuje stopień bardzo dobry”. Ze „sprawowania się” miałeś na początku też piątkę. Poza tym bardzo dobre oceny z religii, śpiewu i z muzyki. Język polski – dobry, a matematyka – niezmiennie – dostateczny.\nCenzurka z 1941 roku jest po niemiecku i po polsku: Generalgouvernement für die Besetzten Polnischen Gebiete – Generalne Gubernatorstwo dla Okupowanych Polskich Obszarów. Sprawowanie – sehr gut, pozostałe przedmioty – gut.\nKiedy wybuchła wojna, miałem dziewięć lat. Uczyliśmy się wtedy jednocześnie oficjalnie w szkole i po kryjomu na tajnych kompletach. Chodziliśmy po domach, za każdym razem lekcje odbywały się u kogoś innego. W naszym domu na Mahometańskiej też często się zbieraliśmy.\nCzy w czasie wojny, w stanie zagrożenia, uczyłeś się chętniej niż wcześniej, kiedy był pokój? Stopnie na cenzurkach miałeś całkiem niezłe.\nKoteńku, ja zawsze niechętnie się uczyłem. Zagrożenie to nie był dla mnie doping do nauki. Do walki tak, ale nie do nauki.\nW domowych archiwach znalazłam tę karteczkę. Chyba była kiedyś przyczepiona do rózgi pod twoją choinką?\nWiesiu, oj, Wiesiu, leniuszku mały,\nW zeszytach twoich dwójek całe zwały.\nZamiast się uczyć, ciągle figlujesz,\nA zamiast słuchać, wciąż leniuchujesz.\nDosyć już tego, słuchaj mię proszę,\nA ja Ci za to prezent przynoszę.\nJako członek Szarych Szeregów w czasie okupacji chodziłem też na zajęcia prowadzone przez naszych zwierzchników z AK. Z notatkami z takich lekcji – na przykład o tym, czym różni się pluton od kompanii – złapali mnie kiedyś Niemcy i wylądowałem w więzieniu. Nie za te notatki oczywiście, ale za kradzież broni. Po wojnie, kiedy już byłem w gimnazjum, chodziłem równocześnie do szkoły muzycznej, do klasy śpiewu. Kilka razy w roku mieliśmy publiczne prezentacje. Jako początkujący śpiewak występowałem też w kieleckim domu kultury, wówczas imienia Stefana Żeromskiego. Moja mama miała świetny słuch i podczas popisów siedziała na widowni. Zawsze wiedziałem, kiedy mi poszło źle, bo widziałem, jak się krzywiła, jeśli nawet troszkę fałszowałem.\nW Gimnazjum imienia Jana Śniadeckiego uczyłem się gry na instrumentach perkusyjnych: w szkolnej orkiestrze dętej grałem na bębnie i czynelach. Idąc, podskakiwałem i wymachiwałem nogami, uderzałem w czynele raz pod jedną, raz pod drugą nogą. Lubiłem to ogromnie, bo kiedy nasza orkiestra szła ulicą i ja wyprawiałem różne sztuczki, zawsze towarzyszyła mi grupka dzieci, przed którymi mogłem się popisywać. W każdą niedzielę chodziliśmy całą szkołą „na dziesiątową” do kieleckiej katedry. Z wielką pompą, z orkiestrą i ze sztandarami. W katedrze odbywała się msza, po której, również grając, wracaliśmy do domów.\nDawaliśmy też koncerty w muszli w kieleckim parku Żeromskiego, a w soboty lub niedziele czasami „pożyczaliśmy” z kolegami szkolne instrumenty, żeby zarobić parę złotych na weselach w okolicznych wsiach. Musieliśmy zarabiać pieniądze, choć wiem, że nie do końca uczciwie, bo instrumenty nie były naszą własnością. Graliśmy we czterech, ja oczywiście na perkusji. Z tych nocnych chałtur pamiętam zmęczenie i ciągły strach, że mi mój „sprzęt grający” zniszczą pijani goście. Kiedyś na weselu w remizie strażackiej jeden z uczestników zabawy tak się rozochocił, że złapał hydrant i zaczął nim wywijać. Wszyscy zaczęli wrzeszczeć i uciekać przed wodą przez okna, niektórzy pchali się na mój bęben, a ja musiałem go zasłaniać własnym ciałem. Łatwo było na nim grać, ale trudno obronić.\nRodzina gwizdulków przy kartach i muzyce z przyjaciółmi. Tata z gitarą, Basia z mandoliną. Po lewej dziadek Teofil, w środku brat dziadka – Edek, a babcia stoi z tyłu, Kielce 1942\nPodczas klasówek ściągałem okropnie i słynąłem z rozmaitych podstępów i oszustw. Na lekcjach łaciny z profesorem Nysko kładłem sobie na kolanach książkę od historii. Kiedy zaczynała się klasówka, profesor zawsze z chytrym uśmiechem oznajmiał: „A ja pod kątem!” i ustawiał krzesło na stołku w taki sposób, żeby siedząc na nim, mógł widzieć całą klasę. Kiedyś zauważył, że zerkam pod ławkę, zeskoczył z tej swojej piramidy stołków, podbiegł do mnie i bardzo się rozczarował, bo to była książka do historii. Machnął ręką i odszedł, a ja wtedy wyciągnąłem ściągę i na dobre zabrałem się do roboty.\nNa angielskim, kiedy niezwykle urokliwa pani profesor Frent miała nas odpytywać z tekstu na pamięć, koledzy poprosili mnie, żebym zorganizował pomoc. Podszedłem więc na chwilkę do katedry, żeby niby o coś panią profesor zapytać, i cichaczem przylepiłem kartkę z tekstem do jej biurka, frontem do klasy. To było nie fair i nie wiem, dlaczego się na to zgadzałem. Kiedy trzeba było coś załatwić, to był Wiesiek, a kiedy ktoś coś zbroił, to też Wiesiek wylatywał z klasy.\nW co się bawiłeś z kolegami?\nW Indian, na pobliskim cmentarzu prawosławnym. Później tamtejsze grobowce służyły nam za kryjówki broni. Nie byłem grzecznym dzieckiem, choć mogłem się takim wydawać. Chudziutki byłem, niebieskie oczka, jaśniutkie, prawie białe włoski. W szkole jeden z nauczycieli mówił do mnie: „Ty nie powinieneś się nazywać Gołas, ale diablas”. I chyba trochę miał rację. Myślę sobie, że jeśli po śmierci pójdę do piekła, to po to, żeby poprawić tam atmosferę, rozbawić i diabły, i potępieńców.\nJako dziesięciolatek miałem już swoją sympatię, Wandzię Świtkównę, w której domu potem, w czasie okupacji, przetrzymywano mnie przed oddaniem w ręce gestapo. Bardzo chciałem się Wandzi podobać. Nie lubiłem jednak swoich prostych, bielutkich włosów. Dlatego codziennie rano, za pomocą śliny, robiłem sobie nad czołem loczek, taki pojedynczy ząbek. I tak sobie wtedy „wyszkoliłem” tego loczka, że potem poleciały za nim inne i czupryna szybko zaczęła mi się kręcić.\nJako dzieciak często miewałem całą masę głupich pomysłów. Na przykład strzelałem z procy. Ale kiedyś trafiłem ptaka i ten padł martwy. Po tym wypadku już nigdy nie wziąłem procy do ręki. Wymyśliłem też zabawę, która polegała na rzucaniu w górę, nad głowę, kamieniami. Rzucaliśmy i sprawdzaliśmy, w kogo uderzą, gdy spadną. I nie wolno było ruszyć się z miejsca. Z zaciśniętymi oczami staliśmy więc na baczność i czekaliśmy: trafi, nie trafi? To było idiotyczne, ale wtedy świetnie się bawiliśmy. Czasami za bójki, w których brałem udział, dostawałem od ojca pasem. Ale to były walki honorowe. Wiesz, naokoło wianuszek dopingujących, a w środku dwóch tarzających się zawodników. Ojciec karał mnie, kiedy komuś wlałem, ale i wtedy, gdy sam dostałem. „Nie wolno ci się bić i nie wolno dopuszczać, by ciebie bito”, mówił. Jest w tym jakaś mądrość, choć było to dosyć trudne do zrealizowania.\nDiablas po Pierwszej Komunii Świętej\nMiałem też bardziej nobliwe zainteresowania. Pamiętam, że jako sześciolatek chodziłem do pobliskiej kaplicy prawosławnej, chowałem się za nagrobkiem i jak urzeczony słuchałem ich przepięknych śpiewów. Do dziś je pamiętam i kocham pieśni prawosławne. Mogę ci nawet zanucić jedną.\nUwielbiałem też bawić się w samotności żołnierzykami z papieru, które sam wycinałem, sklejałem i ustawiałem. Najwięcej uroku było w tej izolacji od otoczenia, bo siedziałem w kuchni, pod stołem. I nigdy nie zapomnę niesamowitego uczucia radości, kiedy od wujka Edka, brata ojca, dostałem pudło prawdziwych żołnierzyków. Ta potrzeba odizolowania się od otoczenia pozostała mi do dziś. Lubię sobie siedzieć sam w swoim pokoju. Jeśli gdzieś wyjeżdżam, na przykład z teatrem czy na koncerty, muszę mieć jednoosobowy pokój. To mój stały warunek. Po pracy – ja sam z radyjkiem i kanapeczkami na noc.\nMimo że zawsze wiodłem prym w dowcipach szkolnych i często uważano mnie za naturalnego lidera, a w konspiracji również miałem nawyk wyskakiwania przed orkiestrę, to ani w szkolnej drużynie harcerskiej, ani potem w Szarych Szeregach nigdy nie dążyłem do tego, żeby awansować. Miałem trudności z wydawaniem komend. Nie potrafiłem do swoich kolegów powiedzieć: „Baczność! Spocznij! Rozejść się! Zbiórka!”. Mieliśmy małą drużynę i kiedy drużynowy mnie prosił o zastępstwo, odmawiałem z tego właśnie prostego powodu.\nChyba byłem psychicznie niegotowy. I teraz też nie potrafię wydawać rozkazów, choć zawsze je przecież wykonywałem. Wiesz, myślę, że po prostu nie umiem dominować, konkurować, co chyba się z tym troszkę wiąże. Zauważyłem, że w sytuacjach towarzyskich, kiedy przyjdzie mi do głowy jakaś myśl i chcę ją zaprezentować innym, a ktoś właśnie w tym samym momencie zacznie mówić, wycofuję się. I podobnie, kiedy ja mówię, a ktoś mi wejdzie w słowo, nie potrafię mu przerwać i macham ręką. Rezygnuję. Wolę stać z boku, nie jestem zarządzającym, lecz raczej wykonawcą i doradcą.\nByliśmy rodziną wojskową, mieszkaliśmy blisko koszar 2. Pułku Artylerii Lekkiej Legionów i, jak wszystkie rodziny żołnierzy z pułku taty, byliśmy szkoleni. Na przykład uczono nas strzelać na strzelnicy. Poza tym całą rodziną braliśmy udział w życiu pułku. Na podwórku przed naszym domkiem na ulicy Mahometańskiej 3 rozgrywane były pułkowe mecze siatkówki. Mahometańska była krótką uliczką bez wylotu. Miejsce śliczne, pełne zieleni. Do dziś większość moich snów rozgrywa się w domku przy Mahometańskiej 3.\nPrawdopodobnie poszedłbym w ślady ojca i trafił do kadetów, gdyby nie wojna. Rodzice bawili się na pułkowych balach, a mama kiedyś nawet wygrała konkurs na najpiękniejsze nogi pułku. Ojciec zajmował się zaopatrzeniem pułku, a ja mam to po nim, bo dbam o zaopatrzenie domu. Chętnie lecę do sklepiku, kiedy czegoś zabraknie.\nRodzice prowadzili dom otwarty. Taka Gołasowska sielanka. Nazywaliśmy się „czwórką hultajską”: tata, mama, moja siostra Basia i ja, zawsze weseli, żartujący, zawadiaccy. Ojciec potrafił śpiewać, grał na gitarze, harmonii, bandżo i skrzypcach. Bardzo często grywał w domu. Kiedy przychodzili goście, wszyscy siadaliśmy na balkonie, tata brał harmonię i śpiewał: „Dziś tańczy cała wieś... Chłopcy z dziewczętami idą w tan... Głowa kiwa się jak pełen dzban, a nogi same tańczyć chcą... melodię tą...”. Głos miał świetny. Wszyscy z nim śpiewali. Mama też miała cudowny głos. Gdy byłem mały, podczas nabożeństw śpiewaliśmy na dwa głosy Ave Maria. Wszystkie Gołasy były muzykalne. Brat mojego ojca, Edek, grał na organkach piccolo w krakowskim radiu.\nCzwórka hultajska – dziadek Teofil i babcia Jadwiga (na górze), tata i jego siostra Basia (na dole)\nWesoło było u nas w domu przed wojną. Już wtedy zacząłem grać rolę zabawiacza i bardzo mi to odpowiadało. Kiedy byli goście, mama wołała mnie, żebym wszystkim zademonstrował taniec brzucha. Byłem mały i chudy, ale chyba dobrze mi to wychodziło, bo zarykiwali się ze śmiechu. Przed wojną powodziło nam się całkiem nieźle i opiekował się mną ordynans ojca. To był wielki chłop, prosty człowiek, pamiętam, że często chodził po domu boso. Mama opowiadała, że kiedyś wkroczył do salonu pełnego gości i głośno oznajmił: „Proszę pani, bo mały się zes...”.\nJestem „gwizdulek”, jak mnie nazywa Wojtek Młynarski. Mam to po tacie i Edku. Tata ciągle sobie pogwizdywał. Cokolwiek robił, zawsze gwizdał pod nosem. I ja tak samo. Gwizdanie pomaga mi w każdej czynności, szczególnie takiej, której nie lubię wykonywać.\nDomek przy Mahometańskiej 3\nGwizdanie zastępuje ci również wołanie. Nie pamiętam, żebyś kiedykolwiek wołał mnie po imieniu. Zawsze wiedziałam, że idziesz, kiedy słyszałam nasz umówiony gwizd. Jakie jeszcze zwyczaje odziedziczyłeś po rodzicach?\nOdziedziczyłem rodzinne zamiłowanie do zbierania grzybów. Całą rodziną jeździliśmy przez wiele lat na grzyby i godzinami łaziliśmy po lasach. Uwielbiałem grzybobranie. Chodziłem zawsze tam, gdzie było najgęściej. Kiedy już zabrakło miejsca w koszach i siatkach, zdejmowałem koszulę i do niej ładowałem grzybki. Zawsze wydawało mi się, że jeszcze gdzieś dalej musi być ich więcej, więc zapuszczałem się w chaszcze i często się gubiłem. Wtedy dawała o sobie znać moja wyobraźnia. Wydawało mi się, że słyszę szelesty, że ktoś albo coś się do mnie skrada. Pamiętam, że kiedyś tak wyraźnie usłyszałem trzask gałęzi, że, aby dodać sobie otuchy, krzyknąłem: „Nie chowaj się, wyłaź!”.\nRodzina gwizdulków na schodach domku przy Mahometańskiej. Dziadek Teofil w białych spodniach, tata u jego stóp, Basia w sukience w kropki, babcia w drzwiach\nWyobraźnię mam zdecydowanie zbyt bujną i mówię sobie czasem, że ona mnie kiedyś zgubi. Kiedy coś zamierzam, próbuję wyobrazić sobie wszystkie możliwe rezultaty mojego działania. I oczywiście przede wszystkim biorę pod uwagę najgorsze ewentualności. Zawsze myślę głównie o tym, co złego może się przytrafić. I jeśli pomimo wszystko jednak się nie przytrafia, jestem mile zaskoczony.\n„Wszędzie teraz rządzi pieniądz, a koniec końców to i tak nie ma żadnego znaczenia – umiera i biedny, i zamożny. Kościół trzeba odbudować, ale gdy się wali. Nie musi być wielki i bogaty, bo to tylko budynek, w którym najważniejsi są ludzie”.\nIrena była, jest i zawsze będzie panią niesłychanie odpowiedzialną: nigdy nie wypuściła żadnego braku i nam również zwracała uwagę, że nie wolno pozwolić sobie na jakiekolwiek „przymrużenie oka” w stosunku do publiczności, bo widz jest z jednej strony naszym przyjacielem, a z drugiej – naszym sędzią. A poza tym my przecież z tej publiczności żyjemy i dlatego nie wolno nam jej lekceważyć.


black smoky eyes - uroda, makijaż, pielęgnacja: Recenzja - PowderFlage - powder concealer od Benefit\nRecenzja - PowderFlage - powder concealer od Benefit\nJeśli jesteście ze mną już jakiś czas, to na pewno zauważyłyście, że jestem naprawdę szczerą i oddaną fanką marki Benefit. Hoola, LemonAid, Stay don't Stray, set Her Name Was Glowla - którego nota bene szukałam po całej Polsce, bo spóźniłam się do Sephory dosłownie kilka minut po ostatni egzemplarz /według zeznań konsultantki :)/ - nie spotkałam się jak dotąd z produktem tej marki, który by mnie nie zachwycił. Do czasu PowderFlage niestety.\nGeneralnie mam spore sińce pod oczami, trochę 'fabryczne', trochę spowodowane wiecznym niedospaniem, ale też generalnie nie jest tak, że korektory zupełnie sobie z tym nie radzą. Zarówno MUFE, jak i MAC radzą sobie znakomicie, nawet Stay don't Stray, który w założeniu jest bazą, nie korektorem coś tam tuszuje. Niestety ja efektów działania PowderFlage nie zaobserwowałam żadnych. Poniżej moje wrażenia.\nOpakowanie, które na pierwszy rzut oka wydaje się tandetne i to nie tylko ze względu na kolor, tak naprawdę jest bardzo solidnym i porządnym słoiczkiem. Co prawda mało stabilnym w przechowywaniu, ale poza tym bez zarzutu. Pojemność korektora to 3,2g. Kuleczka zamknięta jest w kartonowej tubie, dołączony do niej jest maleńki wachlarzyk. Niestety po odkręceniu słoiczka nie jest już tak idealnie, ponieważ sitko, przez które proszek wydobywa się na zewnątrz na dość spore oczka i praktycznie cała zawartość ląduje natychmiast na zewnątrz.\nPowderFlage wydaje się mieć bardzo delikatny, subtelny zapach. Kolor to bardzo jaśniuteńki, praktycznie biały perłowy róż. Korektor ma jakieś szczątkowe rozświetlające drobinki, jest naprawdę idealnie roztarty, zupełnie niewyczuwalny.\nNiestety jak bardzo bym się nie starała i na ile sposobów bym tego korektora nie próbowała PowderFlage nie zachwyca. On praktycznie nie robi nic. Nawet rozświetlenie jest tak minimalne, że używanie go tej roli - rozświetlacza, wydaje się być sztuką dla sztuki. Ja znalazłam dla niego zastosowanie jedynie jako utrwalacza korektora płynnego, czy lekkiego rozjaśnienia okolicy pod łukiem brwiowym. Nakładam go też na szczyty kości policzkowych, jeśli nie chcę używać bardziej oczywistego rozświetlacza, a jedynie dodać minimalnego blasku różowi. W tej roli ewentualnie jego zastosowanie ma jakiś sens. Pytanie tylko czy warto wydawać dość sporą kwotę na coś, co z powodzeniem zastąpić można zwykłym pudrem rozświetlającym, czy jasnym cieniem. Nie jest to niestety produkt, bez którego nie wyobrażam sobie makijażu.\nPodsumowując - szału nie ma. Jeśli ktoś ma ochotę na gadżet, to na pewno PowderFlage tą rolę spełnia znakomicie. Ale korektory znam o niebo lepsze. Oczywiście, standardowo, nie ustanę w poszukiwaniach rozwiązania, które pozwoli mi wydobyć z tego produktu wszystkie jego zalety, jak tylko cokolwiek odkryję - natychmiast dam znać ;)\ncena PowderFlage to ca. 100PLN za 3,2g\nEtykiety: Benefit, korektor, rozświetlacze\n4premiere 12 stycznia 2012 23:01\nkochana wszystko się zgadza, ale jak mówie to nie typowy korektor na since, w tym duże since:)\nMi ten efekt rozświetlenia wystarcza, ale jak juz pisałysmy nazewnictwo tu bardzo myli.Powinno stac rozświetlacz punktowy:)Zaintersowalaś mnie tym Setem co szukałaś po calej Polsce, masz gdzieś post?\nsmoky evening eyes 12 stycznia 2012 23:19\nnie mam niestety, bo jeszcze nie zabrałam się za recenzję, ale chyba /?/ powinien być jeszcze w Gift Guide, bo tegorocznego nie robiłam, a zeszłorocznego nie usunęłam jeszcze ;P\n4premiere 13 stycznia 2012 09:20\nA co to jest ten Gift Guide, Twoja była stronka?:) Bo w google tylko jakieś bzdury mi wyskoczyły:D\nsmoky evening eyes 13 stycznia 2012 21:14\nzakładka na blogu ;) na górze, zaraz za info/kontakt :)


Oszustwo metodą na policjanta - INFO BAI\nData dodania: 2018-12-18 21:35:24\nStarsza kobieta mogła paść ofiarą oszusta.\n6 grudnia 2018 roku do VIII Komisariat w Łodzi zgłosiła się starsza kobieta, która stwierdziła, że mogła paść ofiarą oszusta. Z relacji pokrzywdzonej wynikało, że zadzwonił do niej nieznany mężczyzna, który przedstawił się jako funkcjonariusz policji.\nRzekomy stróż prawa poinformował swoją rozmówczynię, że pracownicy jej banku oszukują klientów poprzez skanowanie ich dowodów osobistych i wypłacanie pieniędzy z kont. Następnie poprosił pokrzywdzoną o zaciągnięcie pożyczki w tej placówce i wpłatę uzyskanych w ten sposób pieniędzy do wpłatomatu na tzw.\n. „kryptowalutę”. Wszystko to miało za zadanie udaremnić przestępczy proceder, w czym miała wydatnie pomóc pokrzywdzona. Oszust, w celu uwiarygodnienia się jako funkcjonariusz policji, kazał wykręcić kobiecie numer alarmowy 112, nie zrywając z nią wcześniejszego połączenia telefonicznego. Następnie, po uzyskaniu telefonu komórkowego do nagabywanej pozostawał z nią w stałej w , aż do czasu wpłaty pieniędzy na podane konto. Starsza kobieta po zakończeniu połączenia i konsultacji z córką doszła do przekonania, że mogła zostać oszukana. Policjantka, która przyjęła zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, wiedziała że należy działać bardzo szybko. Niezwłocznie skontaktowała się z właścicielem bitomatu prosząc o natychmiastowe wstrzymanie transakcji. W rezultacie tych działań pieniądze wróciły do rąk pokrzywdzonej.\nTagi: oszut, oszustwo, metoda, na policjanta, pieniądze


Hybryda czy Ultrabook? Starcia część druga! | CHIP\nAcer Switch Alpha 12 – Zmienna Hybryda\nRegulowany stojak tabletu powoduje, że dopasujemy hybrydę do miejsca, w którym pracujemy, odnajdując się w dowolnych warunkach. Dołączony do zestawu rysik współpracujący z Windows Ink jest niezastąpiony przy pracy w biegu i dodawaniu szybkich komentarzy czy adnotacji.\nZupełnie inaczej jest z ultrabookami, które – od kiedy tylko termin „ultrabook” zaczął być promowany przez firmę Intel – zawsze charakteryzowały się niewielką masą i poręcznymi gabarytami. Nie inaczej jest w przypadku naszej Ultry czyli Acera Aspire S13. Komputer waży zaledwie 1,27 kg, a jego najdłuższy wymiar wynosi 327 mm, przy 228 mm szerokości i zaledwie 14,5 mm grubości. Oczywiste jest, że przy takich gabarytach urządzenie może być przewożone bez problemu w bagażu podręcznym, nawet podczas podróży tanimi liniami lotniczymi stosującymi dość restrykcyjną politykę bagażową.\nWybierając podróżny komputer powinniśmy też zwracać uwagę na ekran. Błyszczące matryce może i dobrze wyglądają, ale w podróży – gdy nie zawsze będziemy mogli swobodnie wybrać miejsce takie, by słońce jak najmniej odbijało się od ekranu – błyszcząca matryca będzie tylko przeszkadzać. Dostrzegli to również inżynierowie projektujący Ultrę. Ultrabook wyposażono w niewielki (przekątna 13,3″), matowy ekran z matrycą IPS i rozdzielczością Full HD (1920 x 1080 pikseli). Ekran charakteryzuje się dużą jasnością (zmierzyliśmy 380 kandeli na metr kwadratowy), co tylko dodatkowo ułatwia pracę przy intensywnym oświetleniu zewnętrznym.


O PRM - Nextbike – system rowerów miejskichNextbike – system rowerów miejskich\nO Poznańskim Rowerze Miejskim\nPoznański Rower Miejski to 113 stacji wypożyczeń i 1 227 rowery. Obok rowerów standardowych dostępne są rowery z fotelikiem do przewożenia dzieci oraz rowery dziecięce.\nPRM to jeden z systemów Nextbike, międzynarodowej firmy oferującej samoobsługowe systemy rowerów miejskich. Do wypożyczenia roweru wystarczy zarejestrowane w systemie Nextbike konto i telefon komórkowy. Wypożyczenia nieprzekraczające kilkunastu lub nawet kilkudziesięciu minut w systemach Nextbike są w Polsce zawsze bezpłatne.\nPoznański Rower Miejski powstał 15 kwietnia 2012 roku jako jeden z pierwszych systemów rowerów miejskich w Polsce. Od tego czasu jest rozbudowywany. Prawdziwą rewolucję przeszedł w 2016 roku, kiedy jego wielkość została praktycznie podwojona. Kolejna rozbudowa planowana jest na 2018 rok – wtedy do dyspozycji użytkowników będzie 108 stacji, a sieć stanie się doskonalsza i domknięta.\nPoznański Rower Miejski jest zintegrowany z kartą PEKA. Dla posiadaczy kart z zakodowanym i ważnym biletem przygotowano specjalny, preferencyjny cennik. Tym samym Poznański Rower Miejski stał się jednym z najbardziej zintegrowanych z komunikacją miejską systemem rowerowym w Polsce.\nPogodnie Ciśnienie 1027.66 hPa, Wiatr 5.61 km/h


Kwarantanna a utrzymanie prawidłowej wagi ciała. - www.e-spotkania.pl\nKwarantanna a utrzymanie prawidłowej wagi ciała.\nPost published:26 kwietnia 2020\nPost category:Jak żyć? / Żywienie\nKwarantanna zmusza nas do siedzenia w domu, a to u większości z nas powoduje apetyt z tak zwanej nudy. W większości domów główny kierunek to lodówka bądź szafka z jedzeniem. A nie ukrywajmy, waga leci szybko w górę. Jak wszystkie dobrze wiemy, nie chcemy skoków wagi. Kochana ,powiem Ci jak skończyć kwarantannę z prawidłową wagą.\nZasady,które wszyscy powinniśmy przestrzegać.\n1. Zawsze stawiaj na wodę. Czy wiesz, że dziennie dorosła osoba powinna spożywać 30 ml wody na 1 kg ciała? Najlepiej jest zaczynać dzień od szklanki letniej\nwody z cytryną. Przyznam Ci szczerze,że ja nigdy nie rozstaje się z wodą.\n2. Zapamiętaj! Jedz częściej.,a mniej. To znaczy spożywaj 4-5 posiłków dziennie,ale regularnie.\n3. Głównym składnikiem twoich posiłków powinny być owoce i warzywa pod różnymi postaciami(Na surowo,pieczone,duszone czy gotowane na parze).\n4. Lepiej będzie, jeśli zastąpisz produkty pszenne na pełnoziarniste.\n5. Wzbogać swoja dietę w nabiał typu kefir, maślanka, mleko czy jogurt naturalny. Pamiętaj, że to wzmocni twoje kości.\n6. Czy wiesz ,że jedzenie czerwonego mięsa powoduje miażdżycę? Dlatego ogranicz je.\n7. Ryby powinnaś jeść minimum dwa razy w tygodniu, ponieważ są źródłem nienasyconych kwasów tłuszczowych . A i najlepiej wybieraj ryby morskie.\n8. Tłuszcze zwierzęce zamień ba oleje roślinne.\n9. Kochana, teraz najważniejszy dla nas punkt. Ogranicz cukier i słodycze. Wiem, będzie to dla ciebie ciężkie, ale uwierz mi , że idzie je odstawić i warto to zrobić.\n10. Czy wiesz, że sól w nadmiarze powoduje nadciśnienie tętnicze? Dlatego powinnaś spożywać jej nie więcej niż 5 g na dzień. Najlepiej zastąp ja ziołami typu oregano,majeranek,koperek,tymianek czy bazylia.\n11. Powiem Ci, że przetworzona żywność nie jest zdrowa dla ciebie. Proponuję abyś gotowała według zasad zdrowego żywienia A nie przytyjesz. Zapewniam Cię.\n12. Lampka wina czasem nie zaszkodzi , ale nadużycie alkoholu już tak. Czy wiesz, że za duża dawka trunków może powodować choroby krążenia, układu pokarmowego , a nawet powoduje nowotwory ?\n13. A no inie zapomnij o sporcie. Włącz sobie na przykład ba Youtube trening i ćwicz.\n14. Stosuj zasady zdrowego żywienia,ale nie warto się głodzić ,ponieważ możesz mieć efekt jo-jo . Co to jest ? Zwyczajny przyrost wagi . A przecież tego nie chcemy.\n15. Mitem jest , że nie powinno się łączyć białka z weglowodanami.\n16. A no i postaw na kiszonki ,ponieważ są niskokaloryczne. A do tego dobrze działają na\nodporność i metabolizm.\nKochana,stosuj się tych zasad, a nie drgnie Ci waga . Bynajmniej w górę. Jako bonus dam Ci przepis na zdrowy koktajl . Ja między innymi robię sobie taki koktajl na podwieczorek zamiast słodyczy.\n-1 łyżeczka siemienia lnianego\n-3/4 szklanki mleka\nOwoce obierz, pokrój na mniejsze kawałki i wraz z mlekiem i siemieniem zblenduj na taki mus.\nStosuj się tych zasad a i twoje samopoczucie będzie lepsze . Warto spróbować.\nTags: awokado, koktajl, waga ciała, zdrowa dieta, zdrowie, żywienie\nPoprzedni wpisSiła miodu.\nNastępny wpisŻaneta Gotowalska: Koronawirus – czy jest recepta na nadchodzący moment?\nOrędzie premiera. Mateusz Morawiecki: solidarni zwyciężymy!\nPraca w domu: pięć zasad zwiększających efektywność


Wiadomości: Ola Przybysz zadebiutowała w Serie A\nStrona Główna > Aktualności > ligi zagraniczne > Ola Przybysz zadebiutowała w Serie A\nOla Przybysz zadebiutowała w Serie A\n25 listopada 2006 20:24\nAleksandra Przybysz grająca w klubie Rebecchi Cariparma Piacenza Volley, zadebiutowała we włoskiej Serie A1. W pierwszym meczu sezonu beniaminek musiał uznać wyższość mistrzyń Włoch - Play Radio Foppapedretti Bergamo.\nMecz rozpoczął się dobrze dla gospodyń, które wypracowały sobie przewagę czterech punktów. Z kolejnymi wymianami różnica pomiędzy mistrzyniami Włoch a beniaminkiem wzrastała. W drugiej partii role na boisku się odmieniły. Wyśmienicie rozpoczęły siatkarki Rebecchi, które na pierwszą przerwę techniczną schodziły przy prowadzeniu 8:3. Do drugiej przerwy zawodniczki z Bergamo zdobyły zaledwie trzy punkty. Siatkarki z Rivergaro spokojnie rozstrzygnęły partię na swoją korzyść. Trzecia odsłona spotkania była bardzo wyrównana, dopiero w końcówce partii Ola Przybysz i jej koleżanki musiały uznać wyższość aktualnych mistrzyń Włoch. Czwarty i ostatni set to jednostronne widowisko. Od drugiej przerwy technicznej zawodniczki Leonardo Barbieriego zdobyły zaledwie jeden punkt.\nAleksandra Przybysz powracająca do gry po kontuzji barku zapisała na swoim koncie w tym spotkaniu jeden punkt – skutecznie blokując przeciwniczkę. Podwójna mistrzyni Europy wchodziła na zmiany w każdym secie. Była reprezentantka Polski – Katarzyna Gujska rozpoczęła ten mecz w pierwszej szóstce Foppapedretii, zdobywając jeden punkt bezpośrednio z zagrywki. Najlepszą zawodniczką spotkania została Włoszka – Manuela Secolo, która zapisała na swoim koncie 20 punktów.\nFoppapedretti Bergamo – Rebecchi Cariparma 3:1\n(25:21, 18:25, 25:21, 25:10)\nBergamo: Gujska (1), Secolo (20), Barazza (6), Barun (10), Ortolani (5), Poljak (12), Croce (libero) oraz Lo Bianco (1), Piccinini (6), Gruen (11)\nRebecchi: Nicolini (6), Seguě (3), Ginanneschi (9), Busso (10), Koleva (16), Nnamani (8), Tripiedi (libero) oraz D’Agostino, Przybysz, Korkmaz\nźródło: legavolleyfemminile.it, reprezentacja.net


Borlerioza - Strona 2 - Forum Dyskusyjne - młodzieżowe, ogólnotematyczne / wielotematyczne\nJedna z najstraszniejszych chorób, jakie widział świat. Na ten temat zdecydowanie warto czytać jak najwięcej. Sporo info jest na stronie boreliozaonline.pl -> czytaj więcej na ten temat!\nTutaj http://czytelnia.cefarm24.pl/profilaktyk...elioza-cz1 można poczytać informacje i porady na temat boreliozy. Uważam, że zawsze lepiej zapobiegać, aniżeli leczyć. Na pewno należy znać objawy, aby w przypadku ich wystąpienia szybko udać się do lekarza.\nJeśli ugryzł Cie kleszcz, to przede wszystkim odpuść sobie wyciąganie go pęsetą. Moim zdaniem każdy powinien o tym wiedzieć! Poczytaj też o więcej o diagnostyce boreliozy. Robi się specjalne testy z krwi. Polecam się zapoznać.\nMoja babcia ma boreliozę i nawet nie wiecie jak straszna jest ta choroba, paraliżuje mięśnie, słabnie wzrok, poczytajcie sobie borelioza objawy i profilaktycznie sprawdzajcie siebie po każdym spacerze. Borelioza to nie żarty.\nKoleżanka ma podobny problem, bolą ją stawy - długo czeka na wyniki badań i nie wiem jak jej pomóc.\nJeśli jesteśmy już w tym temacie to chciałabym zapytać o boreliozę, którą mogą w prosty sposób złapać nasze zwierzęta. Mój pies ciągle łapie kleszcze w lecie. Chciałabym znaleźć jakiś środek, możecie mi coś polecić? Może jakiś lek w sprayu?\nWażne jest też zabezpieczanie własnie psiaków, tak jak piszecie. Germanka - jak chcesz dobrze zabezpieczyć psa to ja polecam te obroże które się zakłada psiaczkom. My akurat używamy\nMaxBIOCIDE z firmy Selecta Htc i to już któryś sezon, że ładnie działa i nie ma problemów u nas z kleszczami


Twórcy kultowej komedii muzycznej kontra korporacja. W tle olbrzymie pieniądze. 125 mln dolarów\n4 November 2016 art, Kultura, News, prawo, Prawo Autorskie, sąd, Showbiznes, słynnepiosenki, Tantiema, Umowa Like\nJeden z bohaterów kultowej komedii muzycznej z 1984 r., a precyzyjnie aktor odtwarzający jedna z głównych ról, czyli Derek Smalls z „This is Spinal Tap” żąda 125 milionów dolarów odszkodowania za niewypłacone tantiemy od jednej z największych korporacji zarządzającymi prawami autorskimi na świecie, czyli Vivendi.\n– Potencjometry we wzmacniaczach Nigela Tufnela dochodzą do jedenastu – ten doskonale znany każdemu miłośnikowi muzyki greps na stałe wszedł do kanonu kultury popularnej.\nOkazuje się jednak, że wysokość tantiem rzekomo niewypłaconych jego koledze z fikcyjnego zespołu “Spinal Tap” – Derekowi Smallsowi oceniana jest na 125 mln $. I to już zabawne nie jest.\nCzytaj: Papcio Chmiel odzyskał swoje grafiki! Po dwóch latach sądowego boju.\nMowa o kultowej komedii z 1984 roku pt. „This is Spinal Tap”. Tak zwany ‘rockumentary’ opowiada o fikcyjnej grupie Spinal Tap. Wśród wielu perypetii związanych z organizacją trasy koncertowej i promocją nowej płyty, spontanicznie wybuchający perkusiści stanowili najmniejszy problem zespołu. Trzon grupy stanowili David St Hubbins, Nigel Tufnel i Derek Smalls – wcielili się w nich znakomici aktorzy komediowi (którzy w dużej mierze improwizowali swoje dialogi i obok reżysera Roba Reinera wymienieni są jako twórcy filmu) – Micheal McKean, Christopher Guest i Harry Shearer.\nW 2002 roku film został wprowadzony do Biblioteki Kongresu Stanów Zjednoczonych, co przypieczętowało jego status niedoścignionego wzoru muzycznej komedii absurdu (do tego poziomu zbliżył się jedynie „Walk Hard: The Dewey Cox Story” z 2007 roku). Po sukcesie filmu fikcja prześcignęła rzeczywistość. Aktorzy nagrali regularną płytę (wcześniej ukazała się też ścieżka dźwiękowa z utworami zarejestrowanymi na potrzeby komedii) i ruszyli w trasę – ani na moment nie wychodząc z ról – St Hubbinsa, Tufnela i Smallsa.\nTeraz jednak Harry Shearer, który w filmie wcielił się w basistę z charakterystycznymi bokobrodami, złożył pozew o zwrot co najmniej 125 mln $ zaległych tantiem od obecnego właściciela praw do marki „Spinal Tap” – korporacji Vivendi (właściciela m.in. Universal Music i StudioCanal).\nShearer twierdzi, że spółka poprzez księgowe manipulacje, pozbawiła jego i pozostałych twórców filmu (McKeana, Guesta i Reinera) dochodów z dystrybucji obrazu oraz sprzedaży muzyki i gadżetów po 1989 roku (wtedy właśnie StudioCanal nabyła prawa do „This is Spinal Tap”).\nCzytaj: “Stairway to Heaven” bez skazy. Sąd odrzucił pozew o plagiat\nW 1982 roku cała czwórka podpisała z Embassy Pictures porozumienie gwarantujące im równy podział 40% przychodów w jakikolwiek sposób związanych z filmem. Aktor twierdzi, że Vivendi złamała to porozumienie wyliczając na przykład, że między 1989 a 2006 rokiem, przychody ze sprzedaży ścieżki dźwiękowej przyniosły wszystkim czterem twórcom 98$ (sic!).\nShearer ma nadzieję, że proces stworzy precedens, który pozwoli artystom domagać się sprawiedliwego podziału przychodów ze swojej pracy od stosujących „kreatywną księgowość” korporacji.\n« Previous Story GEMA dogadała się z YouTube. Przełom w Niemczech\nNext Story » Chcesz być artystą? Lepiej się zastanów. To prosta droga...\nFinanse, Kultura, Prawo Autorskie, sąd, Tantiema, Twórca\nart, Kultura, News, prawo, Prawo Autorskie, sąd, Showbiznes, słynnepiosenki, Tantiema, Umowa Twórcy kultowej komedii muzycznej kontra korporacja. W tle olbrzymie pieniądze. 125...


STATUT FUNDACJI PRO OMNIS. Postanowienia ogólne - PDF\nDownload "STATUT FUNDACJI PRO OMNIS. Postanowienia ogólne"\nWacława Iwona Kowalewska\n1 STATUT FUNDACJI PRO OMNIS Postanowienia ogólne 1 1. Fundacja pod nazwą PRO OMNIS zwana dalej Fundacją, ustanowiona przez: Krzysztofa Olszewskiego zwanego dalej Fundatorem, aktem notarialnym sporządzonym przez notariusza Annę Słomkę w kancelarii notarialnej w Bydgoszczy, ul. Długa 62/2, w dniu 21 września 2009 działa na podstawie przepisów prawa polskiego oraz niniejszego statutu. 2. Fundacja jest apolityczna i nie związana z żadnym wyznaniem. Fundacja ma osobowość prawną. 1. Siedzibą fundacji jest miasto Bydgoszcz. 2. Fundacja może tworzyć oddziały, zakłady i filie Terenem działalności Fundacji jest obszar Rzeczpospolitej Polskiej, przy czym w zakresie niezbędnym dla właściwego realizowania celów może ona prowadzić działalność także poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Cele i zasady działania Fundacji. 5 Celami Fundacji są: 1. Inicjowanie, wspieranie i prowadzenie działań w obszarze ochronie zdrowia, opieki i pomocy społecznej, oświaty i wychowania, rozwoju gospodarki i ochrony środowiska. 2. Działalność na rzecz organizacji, których celami statutowymi jest: działalność naukowa, naukowotechniczna, oświatowa, w zakresie kultury fizycznej i sportu, ochrony środowiska, dobroczynności, ochrony zdrowia i pomocy społecznej, rehabilitacji zawodowej i społecznej inwalidów. 6 Fundacja realizuje swoje cele poprzez: 1. Popularyzację profilaktyki i kampanie promocji zdrowia. 2. Wspieranie organizacyjne, rzeczowe i finansowe budowy, remontów i modernizacji zakładów opieki zdrowotnej oraz innych obiektów służących poprawie zdrowia. 3. Wspieranie organizacyjne, rzeczowe i finansowe zakładów opieki społecznej oraz bezpośrednio osób wykluczonych z uwagi na stan zdrowia. 4. Wspieranie organizacyjne, rzeczowe i finansowe edukacji na terenach wiejskich i miejskich. 5. Działania na rzecz rozwoju sieci placówek dydaktyczno-wychowawczych.\n2 6. Działania mające na celu poprawę warunków nauczania. 7. Promocję zatrudnienia i aktywizacji zawodowej osób pozostających bez pracy i zagrożonych zwolnieniem z pracy. 8. Działania na rzecz zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. 9. Aktywizowanie postaw obywatelskich. 10. Inicjowanie i wspieranie organizacyjne, rzeczowe i finansowe działań wspierających lokalne strategie rozwoju. 11. Upowszechnianie postaw proekologicznych. 12. Współpracę z władzami samorządowymi, rządowymi, organizacjami pozarządowymi i partnerami społecznymi w zakresie wymienionym w celach działania Fundacji. 13. Prowadzenie szkoleń. 7 Realizacja zadań statutowych Fundacji może być prowadzona we współpracy z innymi podmiotami, których działalność jest zbieżna z jej celami. Majątek i dochody Fundacji. 8 Majątek Fundacji stanowi jej fundusz założycielski w kwocie 1.000;- (jeden tysiąc) złotych oraz inne mienie nabyte przez Fundację w toku działania. 9 Dochody Fundacji pochodzić mogą w szczególności z: 1. darowizn, spadków, zapisów, 2. dotacji i subwencji oraz grantów, 3. dochodów ze zbiórek i imprez publicznych, 4. dochodów z majątku Fundacji. 5. odsetek i depozytów bankowych 6. dochodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych Dochody pochodzące z dotacji, subwencji, darowizn, spadków i zapisów mogą być użyte na realizację celów Fundacji tylko z poszanowaniem woli spadkobierców lub donatorów. 2. W sprawach przyjęcia darowizn i dziedziczenia oświadczenia wymagane przepisami prawa składa Zarząd Fundacji. 3. W przypadku powołania fundacji do dziedziczenia jej zarząd składa oświadczenie o przyjęciu spadku z dobrodziejstwem inwentarza. 11 Fundacja może gromadzić swoje fundusze w walucie polskiej oraz w walutach obcych we właściwych bankach zgodnie z przepisami polskiego prawa dewizowego. Władze Fundacji. 12\n3 1. Władzami fundacji są: a) Rada Fundacji b) Zarząd Fundacji 2. Członkowie Rady Fundacji nie pobierają wynagrodzenia z tytułu udziału w pracach tego organu, z wyjątkiem zwrotu udokumentowanych wydatków związanych z uczestnictwem w pracach tych organów, w tym kosztów podróży. Rada Fundacji Rada Fundacji jest organem stanowiącym, kontrolnym i opiniującym Fundacji. 2. Rada Fundacji składa się z trzech do sześciu członków. 3. Członków Rady powołuje Fundator. 4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach odwołanie członka Rady i przez to pozbawienie go członkostwa w Radzie, może nastąpić w wyniku uchwały podjętej jednogłośnie przez pozostałych członków Rady Fundacji. 5. Członkostwo w Radzie Fundacji ustaje w przypadku pisemnej rezygnacji z członkostwa lub śmierci członka Rady. 6. Nie można łączyć członkostwa w Radzie Fundacji z pełnieniem funkcji w Zarządzie Fundacji lub ze stosunkiem pracy z Fundacją. 7. W razie powołania członka Rady Fundacji, za jego zgodą, do Zarządu Fundacji lub nawiązania przez członka Rady Fundacji stosunku pracy z Fundacją członkostwo takiej osoby w Radzie Fundacji ulega zawieszeniu, odpowiednio na czas pełnienia funkcji lub trwania stosunku pracy. 8. Rada wybiera ze swego grona Przewodniczącego Rady. Przewodniczący Rady kieruje pracami Rady, reprezentuje ją na zewnątrz oraz zwołuje i przewodniczy zebraniom Rady Rada Fundacji zbiera się co najmniej raz w roku. 2. Radę Fundacji zwołuje Przewodniczący Rady z własnej inicjatywy albo na wniosek Zarządu lub Fundatora, zgłoszony na piśmie. 3. Rada Fundacji podejmuje decyzje w formie uchwał zwykłą większością głosów, w razie równej liczby głosów decyduje głos Przewodniczącego. 4. Dla ważności uchwał Rady Fundacji niezbędne jest kworum 2/3. 15 Do zadań Rady należy w szczególności: 1. Określanie zasad wynagradzania członków Zarządu Fundacji oraz zawieranie z nimi umów. 2. Ocena pracy Zarządu, przyjmowanie corocznych sprawozdań, w tym sprawozdań finansowych, oraz udzielanie członkom Zarządu absolutorium. 3. Kontrolowanie bieżącej działalności Zarządu Fundacji. 4. Zatwierdzanie regulaminu pracy Zarządu. 5. Nadzór nad działalnością Fundacji. 6. Zatwierdzanie na wniosek Zarządu Fundacji decyzji Zarządu o połączeniu z inną Fundacją lub o likwidacji Fundacji. Zarząd Fundacji. 16\n4 1. Zarząd Fundacji składa się z nie więcej niż trzech osób powoływanych przez Fundatora na trzyletnią kadencję. 2. Funkcję członka Zarządu można pełnić przez więcej niż jedną kadencję. 3. Fundator ma prawo odwołać Zarząd albo członka Zarządu W przypadku składu Zarządu wieloosobowego Fundator wyznacza Prezesa spośród członków Zarządu. 2. Członkowie Zarządu mogą otrzymywać wynagrodzenie z tytułu pełnionych funkcji. 3. Wynagrodzenie Członków Zarządu i pracowników biura Fundacji będzie wypłacane wyłącznie z pozyskanych środków, bez naruszania zasobów finansowych przekazanych przez Fundatora. 4. Pracami Zarządu Fundacji kieruje Prezes Zarządu Fundacji Do zadań Zarządu należy w szczególności: a/ kierowanie bieżącą działalnością Fundacji i reprezentowanie jej za zewnątrz, b/ sprawowanie zarządu majątkiem Fundacji, c/uchwalanie rocznych i wieloletnich programów działania Fundacji oraz preliminarza jej wydatków, d/podejmowanie decyzji dotyczących przyjmowania subwencji, darowizn, spadków i zapisów, e/tworzenie i znoszenie zakładów Fundacji i innych jej jednostek organizacyjnych, f/prowadzenie polityki kadrowej, w tym ustalanie wielkości zatrudnienia, zasad wynagradzania oraz ustalanie wielkości środków na wynagrodzenia i nagrody dla pracowników Fundacji zatrudnionych w działalności statutowej Fundacji oraz w działalności gospodarczej, g/sporządzanie sprawozdań z działalności Fundacji oraz rocznych sprawozdań finansowych i przedstawianie ich Radzie Fundacji, h/występowanie do Fundatora z wnioskiem w sprawie zmian w statucie, i/podjęcie decyzji o rozpoczęciu działalności gospodarczej po wprowadzeniu takiej możliwości do Statutu Fundacji, j/ uchwalanie regulaminów, k/podejmowanie decyzji we wszelkich sprawach nie przekazanych do kompetencji innych organów. 2. Zarząd podejmuje decyzje na posiedzeniach w formie uchwał zwykłą większością głosów jego członków obecnych na posiedzeniu Zarządu. 3. O posiedzeniu muszą być powiadomieni wszyscy członkowie Zarządu. 4. Zarząd może powoływać pełnomocników do kierowania wyodrębnioną sferą spraw należących do zadań Fundacji. 5. Zarząd co roku, do dnia 30 września roku następnego, zobowiązany jest przedkładać Radzie Fundacji Roczne sprawozdanie z działalności Fundacji w roku minionym. Sposób Reprezentacji W przypadku powołania Zarządu jednoosobowego, obowiązuje reprezentacja samoistna. 2. W razie powołania wieloosobowego Zarządu Fundacji, oświadczenia woli w imieniu Fundacji, z zastrzeżeniem ust. 3, składają dwaj członkowie Zarządu działający łącznie. W sprawach nie związanych z zaciąganiem zobowiązań majątkowych powyżej (pięć tysięcy) złotych\n5 oświadczenia woli w imieniu Fundacji może składać jednoosobowo każdy z Członków Zarządu Fundacji. Zmiana Statutu 20 Zmian w statucie Fundacji dokonuje Fundator, z inicjatywy własnej lub na wniosek Zarządu Fundacji. Zmiany statutu mogą dotyczyć m.in. możliwości podjęcia przez Fundację działalności gospodarczej, jak również celów, dla realizacji których Fundacja została ustanowiona i określonych w akcie założycielskim. Połączenie z inną fundacją Fundacja może się połączyć z inną fundacją dla efektywnego realizowania swoich celów. 2. Połączenie z inną fundacją nie może nastąpić bez zmiany statutu, jeżeli w jego wyniku mógłby ulec istotnej zmianie cel Fundacji. 22 W sprawach połączenia z inną Fundacją właściwy jest zarząd, przy czym jego decyzje zapadają w drodze jednomyślnej uchwały i dla swej skuteczności wymagają zatwierdzenia przez Radę Fundacji. Likwidacja Fundacji Fundacja ulega likwidacji w razie osiągnięcia celów, dla których została ustanowiona lub w razie wyczerpania się jej środków finansowych i majątku. 2. Likwidatorów Fundacji powołuje i odwołuje Fundator. 24 Decyzję o likwidacji podejmuje Zarząd w drodze jednomyślnej uchwały, która w celu wywołania skutków prawnych wymaga zatwierdzenia przez Radę Fundacji. 25 Środki finansowe i majątek pozostały po likwidacji Fundacji mogą zostać przeznaczone mocą uchwały Rady Fundacji na rzecz działających w Rzeczpospolitej Polskiej fundacji o zbliżonych celach.


W kuchni, podobnie jak w całym domu, panują biele i szarości ocieplone akcentami drewna i fioletu. Pomieszczenie płynnie łączy się z jadalnią i salonem. Duża ilość okien sprawia, że w kuchni jest bardzo jasno i przestronnie. Projekt: Monika i Adam Bronikowscy. Fot. Bartosz Jarosz.\n09 lip 2015 14:03\nOtwarta kuchnia płynnie łączy się ze strefą dzienną. Jest funkcjonalna, przestronna i bardzo jasna.\nKuchnia w odcieniu delikatnej szarości jest królestwem pani domu. To właśnie tu lubi spędzać czas – przygotowując smaczne posiłki dla rodziny – męża i nastoletnich synów. Życzeniem inwestorów było zachowanie otwartych przestrzeni w całym domu. Dlatego kuchnia jest bardzo jasna i lekka.\nDodatkowo kuchnię powiększają okna – największe dostarcza mnóstwo światła dziennego, a dwa małe – oryginalnie usytuowane we wnękach nad blatami roboczymi – zapewniają piękne widoki. Za zlewozmywakiem, jak na wyciągnięcie dłoni, roztacza się krajobraz pięknych drzew i przydomowej zieleni, która zdaje się wnikać do środka pomieszczenia.\nKuchnia płynnie łączy się z otwartą strefą dzienną – salonem, w którym codziennie toczą się rodzinne rozmowy. Cały parter został funkcjonalnie podzielony na strefy: kominkową, telewizyjną, kuchenną i jadalnianą. W każdej z nich panuje zbliżona kolorystyka. Przestrzeń kuchni skąpana jest w delikatnych szarościach – to główny kolor blatów i zabudowy kuchennej. Fronty szafek natomiast utrzymane są w ciepłej bieli. Wykonana na zamówienie zabudowa kuchenna skrywa wiele akcesoriów i naczyń, pozwalając utrzymać porządek.\nKobiecy styl wnętrza wyznaczają akcenty w kolorze wrzosu, które były życzeniem pani domu. Blaty kuchenne to wytrzymały konglomerat kwarcowy. Praktyczna wyspa stanowi prawdziwe centrum dowodzenia – pani domu przygotowuje przy niej posiłki, gotuje potrawy, stąd też ogląda telewizję. Wyspa skrywa wiele szafek, dlatego wszystkie produkty spożywcze znajdują się pod ręką.\nCała aranżacja została stworzona z myślą o wygodzie inwestorów – małżeństwa z dwójką nastoletnich synów. Pani domu chciała, by wnętrza były lekkie, a zarazem przytulne – taki efekt udało się osiągnąć również w kuchni. Do rodzinnych posiłków można siadać wspólnie w jadalni lub przy solidnym, podwyższonym blacie kuchennym. Oryginalnym rozwiązaniem jest narożna zabudowa przenikająca z kuchni do przestrzeni jadalni. To propozycja projektantów – mebel zajął miejsce pierwotnie przeznaczone na telewizor. Znajduje się w nim wiele domowych drobiazgów.\n#kuchnia otwarta #nowoczesna kuchnia #kuchnia z jadalnią #kuchnia dla rodziny #wyspa w kuchni #otwarta srefa dzienna\nIza, 2015-07-14 10:53:26\nRównież zdecydowałam się na kuchnię z jadalnią, a właściwie decyzja zdeterminowana była rozkładem mieszkania. Otwarte przestrzenie to domena współczesnej architektury wnętrz. Do kuchni przywiązuje szczególną wagę, ponieważ dużo gotuję. Uważam, że powinna być zaprogramowana pod wygodę użytkownika. Nie chciałam również kuchni z popularnej meblowej siecówki, ponieważ za dobrą jakość trzeba dobrze zapłacić. Trochę poczytałam, przejrzałam Internet i wybór padł na włoskiego producenta Scavolini. Efekt jest niesamowity. Kuchnia jest nowoczesna, trochę nawiązuje do mroźnej Skandynawii, biel przełamana jest turkusem. Uwielbiam w niej spędzać czas, gotować i przyjmować gości.


"Potop" - T.1 - Rozdział XXIII\n- Dziś gotowym !\n- Wasza książęca mość! co to jest?... A czemuż mi to wasza książęca mość mówił niedawno, że Rzeczpospolita przepadła i że tylko w spółce ze Szwedami przez osobę i przyszłe panowanie waszej książęcej mości ratować ją można?... Czemu mam wierzyć? Czy temu, com wonczas słyszał, czy temu, co dziś? A jeśli tak jest, jak wasza książęca mość dziś mówisz, to dlaczego trzymamy ze Szwedami, zamiast ich bić?... Toż dusza do tego się śmieje !\n- Głupim jest, wasza książęca mość, bo znowu nie rozumiem !


Sejf metalowy gabinetowy LSP 0 140 - Producent | Budo-EX\nStrona główna / Sejf metalowy gabinetowy LSP 0 140\nProfesjonalny sejf gabinetowy metalowy LSP 0 140 o wymiarach 1400 x 540 x 435 mm (wys. x szer. x gł.) zapewnia funkcjonalne i bezpieczne deponowanie wartościowych rzeczy i dokumentów. Standardowo produkt malowany jest kolorem RAL 7035 (jasny popiel), przy czym za dopłatą może być pomalowany w kolorze wybranym z dostępnej palety RAL. Występujący w jego dnie otwór pozwala na bezproblemowy montaż do podłoża. Opcjonalnie istnieje możliwość mocowania tylnego – do ściany. Dwupłaszczowy korpus sejfu (blacha stalowa o grubości 3 mm oraz 2 mm) zawiera w wewnętrznych przestrzeniach stalowe wzmocnienia oraz wypełnienie z materiału niepalnego. Sejf gabinetowy metalowy LSP 0 140 wyposażony jest w:\nstalowe drzwi (gr. 10 mm) z zamknięciem ryglowanym w czterech kierunkach – główne od 3 do 5 baskwili (25 mm), dół i góra po jednym, oraz od strony zawiasów mocowane w sposób stały, dzięki czemu otwarcie sejfu po odcięciu zawiasów jest niemożliwe,\nzamek L&F 3007 (klasa A odporności na włamanie) w standardzie. Zamek szyfrowy mechaniczny lub elektroniczny za dopłatą.\nCałkowicie gładka powierzchnia sejfu gabinetowego metalowego LSP 0 140 eliminuje wystąpienie włamania z użyciem narzędzi metalowych z uwagi na brak punktu zaczepienia. Produkt jest także odporny na działanie narzędzi termicznych. Sejf oznaczony jest certyfikatem (klasa 0 odporności na włamanie) wydanym przez Instytut Mechaniki Precyzyjnej.\nNapisz pierwszą opinię o „Sejf metalowy gabinetowy LSP 0 140” Anuluj pisanie odpowiedzi


Jak pielęgnować trawnik? - GB Group\nElegancko przystrzyżony zielony trawnik to wizytówka każdego ogrodu. Trawnik jest nieodzowny w każdym rodzaju ogrodu, zarówno w tych małych przy domach szeregowych i w tych większych. Ciężko sobie wyobrazić jakąkolwiek przestrzeń ogrodową bez trawnika. Aby jednak dobrze spełniał on swoje funkcje musi być odpowiednio pielęgnowany. Tylko w ten sposób uda nam się zachować jego piękny wygląd. Jak pielęgnować trawnik aby robić to skutecznie i nie wydawać zbyt dużo pieniędzy?\nJakie funkcje pełni trawnik?\nTrawnik w przydomowym ogrodzie pełni sporo ważnych funkcji. O niektórych pewnie nigdy nie myśleliście. Wiedzieliście na przykład, że trawnik zmniejsza hałas dochodzący z ulicy tłumiąc go w sobie? Poza tym trawnik eliminuje nadmiar kurzu i zanieczyszczeń. W upalne, letnie dni przyczynia się także do zmniejszenia temperatury powietrza w ogrodzie. Jak już wspomnieliśmy we wstępie jest to także bezsprzecznie najlepsze miejsce do relaksu i wypoczynku. Na trawniku możemy bowiem umiejscowić ławki, hamaki czy altanki. Całość stworzy idealną przestrzeń do wypoczynku.\nZakładając swój pierwszy trawnik musimy przede wszystkim zadbać o odpowiednie przygotowanie gleby. Należy ją dokładnie przekopać szpadlem. Tak aby pozbyć się wszelkich niechcianych chwastów oraz różnego rodzaju przedmiotów czy kamieni. Najprościej jest użyć do tej czynności zwykłego szpadla. Czasem, głównie gdy ogród jest nieco większych rozmiarów można wspomóc się jakimś bardziej skomplikowanym i zautomatyzowanym urządzeniem. Przekopanie ziemi i usunięcie chwastów to jednak nie wszystko. Równie istotne jest odpowiednie wzbogacenie gleby o niezbędne składniki odżywcze. Glebę należy nawozić tak aby odpowiednio zadbać o jej kwasowość. Na rynku istnieje mnóstwo rożnego rodzaju testerów oraz nawozów do wszystkich rodzajów gleb. Dzięki nim uzyskamy niezbędną kwasowość małym nakładem sił i środków. Tak przygotowana gleba jest już gotowa do nasadzenia trawy.\nWybór odpowiednich nasion też nie jest taki łatwy. Mogłoby się wydawać, że kupno nasion trawy jest czymś banalnie prostym. Nic bardziej mylnego. Na rynku istnieje wiele różnych odmian i rodzajów traw. Aby wybrać tę odpowiednią musimy się przede wszystkim zastanowić jaka będzie główna funkcja naszego trawnika w przydomowym ogrodzie. Inne nasiona wybierzemy gdy nasz trawnik będzie pełnił funkcję jedynie dekoracyjną. Inne wtedy, gdy z góry zakładamy, że trawnik będzie intensywnie użytkowany. Jeśli chodzi sam zasiew trawy to wystarczy działać według zaleceń i wytycznych producenta. Jeśli będziemy przestrzegać tego co zostało napisane na opakowaniu to bez przeszkód posiejemy nasiona pod nasz przyszły trawnik.\nO tym czy trawnik jest odpowiednio pielęgnowany świadczy jedno: zadbana, przystrzyżona i odpowiednio nawilżona trawa. Podlewanie trawników jest w naszym klimacie podstawą do tego, aby uzyskać efekt zawsze świeżej i zielonej trawy. Trawniki należy na początku podlewać nawet kilka razy dziennie. Oczywiście trzeba uważać na to, żeby nie przesadzić ponieważ z naszego trawnika szybko zrobi się tzw. bagno. W późniejszym okresie pielęgnacji naszego trawnika wystarczy już podlewanie raz lub dwa razy w tygodniu. Pamiętajmy także o tym, ze najlepszą porą do podlewania trawy jest wczesny ranek. Jest to bezpieczne dla naszego trawnika. Pozwala także do minimum ograniczyć straty wody. Nie należy także podlewać trawnika i kwiatów w ogrodzie w porze największego nasłonecznienia gdyż może to uszkodzić naszą roślinność.\nRównie ważne jest systematyczne koszenie naszego trawnika. Powinniśmy to robić raz w tygodniu. Jeśli trawa rośnie intensywniej możemy zwiększyć ilość koszeń w tygodniu do dwóch. Wysokość trawy ustalamy indywidualnie w zależności od wymagań. Nie powinna być ani zbyt krótka, ani zbyt długa.\nCzym nawozić trawnik?\nna rynku dostępnych jest wiele mieszanek służących do nawożenia trawników. Powinny one zawierać przede wszystkim azot, fosfor i potas. Pamiętajmy jednak, żeby nie przesadzać z nawożeniem i robić to według zaleceń producenta podanych na opakowaniu. Przyjęło się, że nawożenie powinniśmy dokonywać w zależności od potrzeb około trzy razy w sezonie. Liczba ta oczywiście może się nieco zmieniać.


Kwasy tłuszczowe omega-3 na depresję? – Centrum Dobrej Terapii\nCentrum Dobrej Terapii » Blog » Aktualności » Kwasy tłuszczowe omega-3 na depresję?\nW ciągu ostatnich kilku lat można zaobserwować eksplozję zainteresowania, a chwilami nawet fascynacji suplementami diety. Niestety, często zdarza się, że postulowane dobroczynne działanie tych substancji w profilaktyce i leczeniu chorób nie jest udowodnione, a jedynie oparte na przesłankach teoretycznych, pojedynczych opisach przypadków czy opiniach ekspertów albo – w najlepszym wypadku – pojedynczych badaniach, których metodologia z punktu widzenia obecnych standardów naukowych budzi wiele zastrzeżeń. Do nielicznych wyjątków w tym zakresie należą kwasy tłuszczowe omega-3. Doczekały się one wielu badań i obserwacji klinicznych, obejmujących między innymi pacjentów z chorobami kardiologicznymi, metabolicznymi oraz zaburzeniami psychicznymi. W psychiatrii dużym zainteresowaniem cieszy się kwestia przydatności kwasów tłuszczowych omega-3 w leczeniu zaburzeń depresyjnych. Jak wynika z niektórych badań, dieta bogata w te kwasy może wiązać się obniżeniem ryzyka zachorowania na depresję, a u części pacjentów chorujących na zaburzenia nastroju obserwowano obniżenie stężenia kwasów omega-3 we krwi. Ponadto kwasy tłuszczowe omega-3 mają właściwości antyoksydacyjne, biorą udział w regulacji procesów zapalnych oraz regulacji czynności komórek nerwowych i błon komórkowych. Ich właściwości mogą zatem teoretycznie wpisywać się w mechanizmy związane z leczeniem zaburzeń nastroju, których podłoże biologiczne (jak sugerują to liczne badania) powiązane jest z nadmierną produkcją wolnych rodników (tzw. stres oksydacyjny) i aktywacją odpowiedzi prozapalnej. Ilość danych dotyczących skuteczności przeciwdepresyjnej kwasów omega-3 jest już na tyle duża, że doczekały się one metaanaliz (tj. przeglądów systematycznych literatury z danego obszaru połączonych ze zbiorczą analizą statystyczną wszystkich dostępnych, kontrolowanych placebo badań, które można uznać za rzetelne metodologicznie i dające się ze sobą porównywać i zestawić).\nW jednej z najnowszych metaanaliz, obejmującej aż 20 takich badań, kwasy tłuszczowe omega-3 stosowane w monoterapii (tj. bez równoczesnego użycia leków przeciwdepresyjnych) nie wykazano przewagi tych substancji nad placebo w zakresie redukcji objawów depresji. Oznacza to, że samodzielnie nie mają one wystarczającego działania przeciwdepresyjnego, aby mogły stanowić skuteczną metodę leczenia depresji i alternatywę dla leków przeciwdepresyjnych. Natomiast, jak sugerują dwie inne metaanalizy, kwasy tłuszczowe omega-3 dodane do leków przeciwdepresyjnych mogą istotnie zwiększyć skuteczność tych ostatnich. Za efekt ten ma być odpowiedzialny szczególnie jeden z kwasów: kwas eikozapentaenowy (EPA). Dlatego też szansa na potencjalizację działania leków przeciwdepresyjnych ma być tym większa im większa dawkę EPA zawiera preparat omega-3 lub też, jeżeli mieszanka kwasów omega-3 – EPA i DHA (kwas dokozaheksaenowy), zawiera co najmniej 60% EPA, a jego dawka wynosi co najmniej 200mg/dz.\nTagi: depresja, Leczenie depresji, leki przeciwdepresyjne, kwasy tłuszczowe omega-3, suplementy diety\nzaburzenia osobowości Bóle głowy psychiatria Migrena leczenie migreny psycholog Fobia społeczna ADHD psychoterapeuta Fibromialgia Zespół nadpobudliwości ruchowej Leczenie depresji terapia uzależnień depresja narkomania psychoterapia


Licytacja koni odwołana. Lubelski Klub Jeździecki dobrowolnie opuści miejski teren nad Bystrzycą - Dziennik Wschodni\nLicytacja komornicza została ogłoszona wskutek sądowego wyroku z powództwa Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji, który żąda od klubu zapłaty zaległego czynszu za nieruchomości ze stajniami i wybiegami. Grunty należą do miasta, od którego dzierżawi je miejska spółka MOSiR, natomiast klub był tylko poddzierżawcą, ale przestał płacić. Spółka straciła cierpliwość i skierowała sprawę do sądu.\n– Mamy już trzy prawomocne wyroki – mówi nam Miłosz Bednarczyk, rzecznik MOSiR. Jeden wyrok nakazuje eksmisję klubu, dwa pozostałe dotyczą zapłaty zaległości. – Są to kwoty 111 999 zł oraz 116 937 zł.\nŻeby ściągnąć przynajmniej część pieniędzy, komornik planował zlicytować pięć koni należących do klubu. Sympatycy LKJ, którzy obawiali się, że zwierzęta trafią na rzeź, zorganizowali internetową zbiórkę na wykupienie koni. Ich akcja zakończyła się sukcesem, pieniądze udało się uzbierać, więc licytacja nie dojdzie do skutku.\n– Konie zostaną kupione w trybie „z wolnej ręki” przez osobę wskazaną przez Lubelski Klub Jeździecki za kwotę nie mniejszą niż 20 tys. zł. MOSiR wyraził na to zgodę, czego konsekwencją będzie odwołanie piątkowej licytacji – informuje Bednarczyk. Oznacza to, że dług klubu wobec miasta stopnieje o mniej niż 10 proc. Co z resztą pieniędzy? – Komornik cały czas pracuje – mówi rzecznik.\nWiele wskazuje na to, że nie należy się również spodziewać burzliwej eksmisji. – Klub zobowiązał się do dobrowolnego opuszczenia nieruchomości przy ul. Ciepłej w terminie do 30 marca 2020 r. – informuje MOSiR.\nSwoje plany wobec tych nieruchomości jasno precyzuje Ratusz, który zapowiedział wybudowanie właśnie tutaj nowego stadionu żużlowego i boisk treningowych. Nowy stadion planowano wcześniej w miejscu starego, przy Al. Zygmuntowskich, ale prezydent uznał, że dzięki zmianie lokalizacji odpadnie problem z poszukiwaniem tymczasowego toru dla żużlowców, a w nowym miejscu zmieści się lepszy obiekt. Koszty szacowane są na 180 mln zł.\nJak MOSiR zamierza wykorzystać ten teren pomiędzy zwolnieniem go przez LKJ a rozpoczęciem ewentualnej budowy? Tego spółka nie zdradza. – Poczekajmy najpierw, aż klub dotrzyma słowa – odpowiada Bednarczyk.\nHistoria końca LKJ\nPrzez wiele lat LKJ dzierżawił teren wprost od miasta. Umowa wygasła w 2013 r., a Ratusz jej nie przedłużył, tylko wydzierżawił grunt spółce MOSiR. Klub został poddzierżawcą z czynszem w wysokości 2 100 zł miesięcznie (2 grosze za mkw.). – To kompletnie nierealne – stwierdziła prezes klubu i po pół roku przestała płacić. Później winiła za to miasto. Tłumaczyła, że podczas inwestycji miejskich wodociągów rozkopano teren, co miało „doprowadzić klub do niewydolności finansowej”.\nLubelski Klub Jeździecki Lublin\nGość / 20 lutego 2020 r. o 14:04\nKoni żal ale klubu niekoniecznie po tym co można było wyczytać w komentarzach zamieszczonych przez byłych wolontariuszy pod ostatnim artykułem\nGość / 20 lutego 2020 r. o 14:03\nPani prezes zamiast zwalać winę na miasto, niech lepiej wyjdzie do dziennikarzy i uczciwie opowie co w tym "klubie jeździeckim" się wyprawiało na przestrzeni ostatnich lat. Prawda jest taka, że burdel był większy niż w stadninach za rządów dobrej zmiany.\nmany / 20 lutego 2020 r. o 14:20\nOdwołujesz się do komentarzy? Toż to gorsze niż cytowanie kiedyś przez J. Urbana anonimowe listy od mieszkańców Polski zatroskanych wywrotową działalnością pełzającej kontrewolucji.\nA dlaczego nie wierzyć tym komentarzom? Klub ma problemy z opłaceniem czynszu w wysokości 2gr/m2 mimo iż życzy sobie po 1000 zł/os za 2-tyg turnus wakacyjny? Coś tu śmierdzi\nGość / 20 lutego 2020 r. o 14:16\nNie przesadzamy z tym kurzem i hałasem. To tylko stadion żużlowy a nie platforma wiertnicza albo lotniskowiec ze startującymi i lądującymi odrzutowcami.\nlu / 20 lutego 2020 r. o 14:09\nNo cóż... współczuję mieszkańcom os. skarpa i okolicznym od strony ul. Wapiennej... teraz huk, kurz i inne atrakcje na tym spokojnym terenie czekają na za chwilę... na Was.\nfaktycznie..... 7 meczów w przeciągu całego roku + trochę treningów.... oby tylko nie umarli od tego huku i kurzu\nGość / 20 lutego 2020 r. o 15:12\nzadziwiająco chętnie pani prezes mówi o mosirze ale własnej winy to już wogóle nie widzi, przecież ten klub od długich lat wegetował czekając na jakiś cud, żadnej wizji żadnego pomysłu tylko czekanie na kroplówki od darczyńców i miasta\nr / 20 lutego 2020 r. o 14:10\nnowy kosciol ? czy pomonik maliniaka beda budowac ?\nGość / 20 lutego 2020 r. o 15:23\nA KTO SPŁACI DŁUG? DZIADEK MRÓZ?\n. / 20 lutego 2020 r. o 15:10\n"Swoje plany wobec tych nieruchomości jasno precyzuje Ratusz, który zapowiedział wybudowanie właśnie tutaj nowego stadionu żużlowego i boisk treningowych." - Po cholerę!?. Dużo lepiej odrestaurować miejsce stadniny koni, które jest bardzo zaniedbane, zrobić duży tor wyścigów konnych oraz na środku arenę z przeszkodami, trybuny dla ludzi z zadaszeniem, kasy biletowe i byłaby dużo lepsza i przyjemniejsza dla oka atrakcja aniżeli te pierdzi-kółka, swąd gumy oraz spalin i hałas nie z tej ziemi. Dżokeje i dżokejki mieliby tutaj idealne miejsce dla treningów by móc startować na zawodach w Polsce a może i nawet na świecie. Kuźwa, żeby tak piękną okazję zmarnować.\nTo trzeba było się zgłosić do LKJ, spłacić zadłużenie, wyłożyć pieniądze na inwestycje i kosić siano razem z nimi. Albo samemu wynająć od MOSiR i samemu zarabiać. Ah jakie to wszystko na papierze proste i "przyjemne dla oka".\nTo trzeba było się zgłosić do LKJ, spłacić zadłużenie, wyłożyć pieniądze na inwestycje i kosić siano razem z nimi. Albo samemu wynająć od MOSiR i samemu zarabiać. Ah jakie to wszystko na papierze proste i "przyjemne dla oka". rozwiń\nAnon / 20 lutego 2020 r. o 17:48\nTo jest "urok" miasta. Bloki, cmentarze, stadiony, dworce, hotele, nowe ulice, stacje paliw itp inwestycje są wrośnięte w miasto. Wiem, można zbudować ten stadion gdzieś indziej, ale i tam komuś coś będzie przeszkadzało. Tacy jesteśmy, że chcielibyśmy aby było, ale nie obok nas. Nie da się tego wykluczyć, że będzie pod naszym nosem coś, czego nie chcemy...\ntadek68\t/ 21 lutego 2020 r. o 03:25\nCzynsz faktycznie grosze, tyle że ten teren od wiosny do lata to istne bagno, trzęsawisko nawet pałki wodne rosły, późnym latem dało się korzystać, więc się nie nakorzystali. Poważnie tu ma być stadion, nie ma bardziej suchego terenu niż w błoto pchać kasę pod okna osiedlowe. Co z tego że miasto, mało nieużytków poprzemysłowych pod żużel. Mokradło pod stadion bo lokalizacja fajna, Górki zielone Czechowskie zdemolować pod bloki, zamiast np lasu. Podziwiam LKJ że na tym mokradle utrzymali się dbając o zieleń w mieście. Ktoś ma koncepcję co naturalnie ładne zdemolować, jak okolice Skansenu, Górki Czech. Bystrzycę to niech nakładzie na talerz zamiast surówki drutu kamieni i cementu. I popije asfaltem. Setki lat były ładne miejsca w Lublinie, aż znajdzie się taki, co przerobi to na własną modłę na nijakość. Nad morzem też powinni lasy wyciąć i porobić parkingi, góry rozwalić i wyrównać pod bloki. Człowieku co dostałeś raz, szanuj potem zostaniesz uj wie z czym i ..j wie gdzie i po co jesteś. To miasto idzie w demolkę..totalną sztuczna beznadzieja i przeżuwanie kebaba. Uporządkowanie terenów zielonych nie daje kasy, w tym problem. Kasę się po to bierze by o to też zadbać i nie zdemolować.\nCzynsz faktycznie grosze, tyle że ten teren od wiosny do lata to istne bagno, trzęsawisko nawet pałki wodne rosły, późnym latem dało się korzystać, więc się nie nakorzystali. Poważnie tu ma być stadion, nie ma bardziej suchego terenu niż w błoto pchać kasę pod okna osiedlowe. Co z tego że miasto, mało nieużytków poprzemysłowych pod żużel. Mokradło pod stadion bo lokalizacja fajna, Górki zielone Czechowskie zdemolować pod bloki, zamiast np lasu. Podziwiam LKJ że na tym mokradle utrzymali się dbając o zieleń w mieście. Ktoś ma koncepcję co nat... rozwiń\nGość / 21 lutego 2020 r. o 02:03\nLewackie cyfrowe bojówki wzięły się za minusowanie, co za dziecinada doprawdy\nGość / 20 lutego 2020 r. o 19:21\n"Wiem, można zbudować ten stadion gdzieś indziej, ale i tam komuś coś będzie przeszkadzało. Tacy jesteśmy, że chcielibyśmy aby było, ale nie obok nas. Nie da się tego wykluczyć, że będzie pod naszym nosem coś, czego nie chcemy..." - Poniekąd prawda ale czy to znaczy, że trzeba się na takie coś walkowerem zgadzać, gdzie jakieś zasady?, gdzie społeczeństwo obywatelskie?, jakieś konsultacje społeczne w tej sprawie, sondy?. Okolice nad bystrzycą ze względu na swoje walory przyrodnicze zostaną przez te żużle zdegradowane, to miejsce nie będzie już oazą spokoju, przy której ludzie chodzili na spacery albo jeździli rowerami jak to teraz jest obecnie, stadion żużlowy to można na peryferiach miasta zlokalizować a nie ludziom pod blokami buczeć hałaśliwymi maszynami, to jest jakieś nieporozumienie, jeśli już to wolałbym jeżeli już taka konieczność aby bloki powstały w tych miejscach aniżeli miałby być zgiełk motorów i swąd silników spalinowych.\n"Wiem, można zbudować ten stadion gdzieś indziej, ale i tam komuś coś będzie przeszkadzało. Tacy jesteśmy, że chcielibyśmy aby było, ale nie obok nas. Nie da się tego wykluczyć, że będzie pod naszym nosem coś, czego nie chcemy..." - Poniekąd prawda ale czy to znaczy, że trzeba się na takie coś walkowerem zgadzać, gdzie jakieś zasady?, gdzie społeczeństwo obywatelskie?, jakieś konsultacje społeczne w tej sprawie, sondy?. Okolice nad bystrzycą ze względu na swoje walory przyrodnicze zostaną przez te żużle zdegradowane, to miejsce nie... rozwiń\nDo Xionc: / 20 lutego 2020 r. o 16:38\n"Moze I ciebie by zatrudnili to bys konskie łajno sobie sprzątał." - Mnie nie zatrudnią bo o takie zatrudnienie nie zabiegam ale ty się nie krępuj, możesz się postarać, na pewno na takich jak ty czekają, jak się nudzisz i nie masz co robić. "Konie to sobie na wsi mogą ganiac a nie w centrum miasta" - Konie to sobie mogą ganiać gdzie im tylko pasuje, a nad Bystrzycą są bardzo ładne tereny rekreacyjne, poza tym to nie jest centrum miasta, centrum to np. Lipowa, Krakowskie Przedmieście a nie miejsce stadniny koni. "Smród ,huk I jeszcze uciekna I dzielnicowego jak bedzie wręczal mandat pijaczkom potrącą I zabiją I co bedzie. A trybuny to niech beda ruchome w rzece w kajakach I bedzie prawie sluzewiec :-)" - Tego zdania to już przez grzeczność komentował nie będę, nic to nie wnosi do tematu a jedynie o politowanie prosi\n"Moze I ciebie by zatrudnili to bys konskie łajno sobie sprzątał." - Mnie nie zatrudnią bo o takie zatrudnienie nie zabiegam ale ty się nie krępuj, możesz się postarać, na pewno na takich jak ty czekają, jak się nudzisz i nie masz co robić. "Konie to sobie na wsi mogą ganiac a nie w centrum miasta" - Konie to sobie mogą ganiać gdzie im tylko pasuje, a nad Bystrzycą są bardzo ładne tereny rekreacyjne, poza tym to nie jest centrum miasta, centrum to np. Lipowa, Krakowskie Przedmieście a nie miejsce stadniny koni. "Smr... rozwiń\nDragunov / 20 lutego 2020 r. o 16:26\npowstaną tam domki, przyjmuję zakłady ....\nPo co żużel / 20 lutego 2020 r. o 16:17\nA to się ze stadionu żużlowego ucieszą mieszkańcy okolicznych bloków . Będzie u nich wyło aż miło . To miejsce powinno być miejscem wypoczynku nad wodą dla mieszkańców Czubów a nie miejscem , które będzie użytkowane tylko raz na jakiś czas i to w sposób wybitnie zakłócający spokój . Odnoszę wrażenie ze w tym mieście kibole i kibice różnej maści są i byli zawsze ważniejsi od zwykłych mieszkańców . To chory pomysł by lokować w takim miejscu stadion żużlowy ...\nXionc / 20 lutego 2020 r. o 16:07\nMoze I ciebie by zatrudnili to bys konskie łajno sobie sprzątał. Konie to sobie na wsi mogą ganiac a nie w centrum miasta. Smród ,huk I jeszcze uciekna I dzielnicowego jak bedzie wręczal mandat pijaczkom potrącą I zabiją I co bedzie. A trybuny to niech beda ruchome w rzece w kajakach I bedzie prawie sluzewiec :-)\nMoze I ciebie by zatrudnili to bys konskie łajno sobie sprzątał. Konie to sobie na wsi mogą ganiac a nie w centrum miasta. Smród ,huk I jeszcze uciekna I dzielnicowego jak bedzie wręczal mandat pijaczkom potrącą I zabiją I co bedzie. A trybuny to niech beda ruchome w rzece w kajakach I bedzie prawie sluzewiec :-) rozwiń\nale o co chodzi?! / 20 lutego 2020 r. o 15:47\nWsadź nos w innych dłużników MOSiR, a przekonasz się, że przy nich w LKJ jst jak w perfumerii.\nWsadź nos w innych dłużników MOSiR, a przekonasz się, że przy nich w LKJ jst jak w perfumerii. rozwiń\nGość / 20 lutego 2020 r. o 15:39\nŁaski nie robią. Tylko niech nie zapomną spacić długu. A może dziwna pani prezes znów coś wykombinuje w ostatniej chwili? W końcu nie płacenie 2 groszy za m2 (za drogo jak powiedziała dziwna pani prezes) jest całkiem OK, prawda?


Syria: 292 dzień sprzątania świata… | AdNovum\nPosted on Lipiec 17, 2016 Lipiec 17, 2016 by brusek Forum Bruska, SYRIA, Świat\n← „Wojna domowa na Ukrainie 17.07.2016r.-512 dzień od nowego rozejmu.”\nWojna domowa na Ukrainie 18.07.2016r.- 513 dzień od nowego rozejmu. →\n58 uwag do wpisu “Syria: 292 dzień sprzątania świata…”\nluk18 , Lipiec 18, 2016 at 21:25\nNajwiększy błąd sułtana Sulejmana!?\nalojzyptys , Lipiec 19, 2016 at 07:06\nMożliwe , że największy. W tamtej części świata największe budowle – meczety- stawia się na część tych największych. Może po prostu Sułtan Sulejman bał się, że jego meczet będzie mniejszy i mniej okazały niż jego syna. 🙂\nPozdrawiam w chłodny , jak na tą porę roku poranek.\nluk18 , Lipiec 19, 2016 at 08:49\nTu teraz trwają walko pod Aleppo\nrafał reperowski (@rafalreperowski) , Lipiec 18, 2016 at 21:33\nW ciągu 2 ostatnich dni podobno w morderczych walkach w Latakii i Aleppo zabito 150 terrorystów. Ciężko SAA ocenić ilość zabitych ale od początku tych ofensyw po zakończeniu zawieszenia broni w czerwcu jest to liczba nawet do 2000 łącznie.\nrafał reperowski (@rafalreperowski) , Lipiec 18, 2016 at 22:00\nbrusek , Lipiec 18, 2016 at 22:46


GPS, mapy, nawigacja głosowa i cele podróży APK 11.57 (Aplikacja Android) - Pobierz\nPobierz APK(196 MB)\nMożesz pobrać GPS, mapy, nawigacja głosowa i cele podróży APK na Android - bezpłatny - Ostatnia Wersja\nNazwa Mapy i nawigacja APK, Maps & Navigation APK\nWersja 11.57 (157)\nZaktualizowano 30 wrz 2021\nDeweloper AppStar Studios\nAplikacja GPS, mapy, nawigacja głosowa i cele podróży\nZnajdź wskazówki dojazdu za pomocą GPS, map, nawigacji głosowej i dojazdu\nZnajdź najkrótsze dostępne miejsca docelowe i miejsca docelowe w dowolnym miejscu na świecie, korzystając z GPS, map, nawigacji głosowej i miejsc docelowych.\nNigdy niełatwo jest szybko i łatwo dotrzeć do pożądanego celu. Bez przewodnika Direct Vocation może być bardzo łatwo zgubić się w mieście, dzięki czemu pomogą Ci GPS, mapy, nawigacja głosowa i programy docelowe. Ta aplikacja udostępnia mapy na żywo, nawigację głosową, alerty o ruchu drogowym, dokładne wskazówki dojazdu, które są potrzebne, aby dotrzeć do miejsca docelowego.\nKompleksowe kierunki ruchu, nawigacja głosowa.\nJeśli chcesz korzystać z GPS, map, głosu i nawigacji, możesz to zrobić całkowicie. Możesz uzyskać informacje o ruchu drogowym za pomocą poleceń głosowych, korzystając z funkcji GPS Voice Navigator. Nawigacja głosowa pomoże Ci znaleźć najkrótsze wskazówki dojazdu dzięki prostym poleceniom głosowym.\nGPS, mapy, nawigacja głosowa i wskazówki dojazdu, możesz łatwo nawigować do miejsca, w którym się znajdujesz i jak uzyskać właściwe miejsce za pomocą nawigacji GPS w Map. Nawigacja na żywo Street View Mapa ułatwia znalezienie Street View w celu zrozumienia Twojej bieżącej lokalizacji. Oglądanie Góry Ziemi to najlepszy sposób na odkrywanie nowych popularnych miejsc na mapie i narysowanie tras - informacji o podróży, bezpieczniejszej i szybszej trasie. Mapa transportu GPS w czasie rzeczywistym to najlepsza pomoc w zakresie wycieczek, bezpłatna nawigacja i mapy orientacji GPS.\nOstrzeżenie o ruchu drogowym: poznaj warunki na drodze.\nZanim opuścisz swoją obecną lokalizację, lepiej zrozumieć ruch w pobliżu, aby w krótkim czasie dotrzeć do miejsca docelowego. Sygnały drogowe ułatwiają poznanie warunków na żywo w ruchu drogowym dla bieżącej lokalizacji.\nMiejsca w pobliżu.\nKorzystając z GPS, map, głosu i nawigacji, możesz eksplorować różne dzielnice w Map, takie jak hotele, ośrodki, szpitale, puby, kluby, stacje paliw, lotniska, transport publiczny, szkoły, teatry, świątynie, kościół i wiele innych więcej. Możesz również zobaczyć okolicę oraz ich komentarze, oceny użytkowników i szczegóły lokalizacji.\nHistoria podróży lub historia lokalizacji na urządzeniach mobilnych.\nGPS, Mapy, Nawigacja głosowa i Nawigacja umożliwiają także regularne przeglądanie Historii odwiedzin i Mobilnej Lokalizacji. Widzisz, gdzie się uczyłeś.\nCyfrowy kompas jest dostępny na mapach, kamerach i mapach satelitarnych, aby zobaczyć wyraźne wskazówki GPS.\nLive 3D Maps.\nGPS, mapy, nawigacja głosowa i trasy dojazdu umożliwiajĘ ... niesamowite mapy 3D i mapy na żywo, które pomogĘ ... Ci dotrzeć do Map, które od razu zobaczysz. Mapy 3D pomogą Ci śledzić dokładną lokalizację w pobliżu Twojej lokalizacji, dzięki czemu możesz śledzić swoją bieżącą lokalizację w Mapach 3D z dokładnością oczu. Mapy 3D to zawsze świetny sposób na oglądanie widoków 3D dowolnego rodzaju.\nPonieważ GPS, Mapy, Głos i nawigacja oraz Mapy podróży dają dostęp do Więc odwiedzasz swoją okolicę. Czujesz do tego miejsca i możesz uzyskać do niego dostęp, a także cieszyć się nim tak, jak to widzisz. Widok ulicy jest niesamowity, gdy chcesz odwiedzić miejsca bezpośrednio z telefonu.\nNiezależnie od tego, czy chodzi o bezpieczeństwo, czy nie, możesz łatwo udostępniać swoją lokalizację innym za pomocą GPS, map, nawigacji głosowej i miejsc docelowych. W ten sposób ludzie będą wiedzieć, gdzie jesteś, a oni przybędą tak szybko, jak to możliwe.\n* Nawigacja głosowa\n* Wskazówki dojazdu:\n* Mapy na żywo\n* Cyfrowy kompas\n* Alerty o ruchu drogowym\n* Widok ulicy, Mapy 3D.\n* Miejsca w pobliżu.\nDzięki GPS, Mapom, nawigacji głosowej i celowi docelowemu możesz w końcu dotrzeć do tras i miejsc w dowolnym mieście. Nigdy nie zgubisz się, ponieważ GPS, mapy, nawigacja głosowa i cele podróży mają mapy na żywo, mapy 3D i trasy do dowolnego miejsca.\n11.57 APK XAPK 30 wrz 2021\n11.56 APK XAPK 28 wrz 2021\n11.55 APK XAPK 27 wrz 2021\n11.51 APK XAPK 12 wrz 2021\n11.50 APK XAPK 12 wrz 2021\n11.49 APK XAPK 12 wrz 2021\nGPS mapy oraz głos nawigacja\nGPS Nawigacja & Mapa Kierunek\nMapy Kierunki i nawigacja GPS\nGPS, Mapy, Nawigacja i wskazówki\nDarmowy MP3, odtwarzacz muzyki offline\nMapy offline, nawigacja GPS i wskazówki dojazdu\nEdytor zdjęć: zdjęcia, filtry i efekty brokatu


Radni koalicyjni z PO i PSL obronili marszałka województwa mazowieckiego, Adama Struzika. Dzisiaj (19 kwietnia) odbyło się głosowanie dotyczące odwołania go z zajmowanego stanowiska. W połowie kwietnia radni z PiS złożyli bowiem wniosek o odwołanie szefa zarządu województwa. Swój wniosek uzasadniali tym, iż obecny zarząd przyczynił się do krytycznej sytuacji finansowej Mazowsza. Obrady nad wnioskiem toczyły się podczas dzisiejszego sejmiku przez kilka godzin. Radni ostatecznie obronili marszałka. Za jego odwołaniem głosowało 16 radnych, 31 było przeciw.