➤ GoodRam DDR3 2GB/1333 CL9 - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nLiczba pamięci w zestawie: 1. Całkowita pojemność pamięci wynosi w tym modelu 2048 MB. GoodRam DDR3 2GB/1333 CL9 to solidna pamięć RAM, która może znaleźć się w Waszym zestawie komputerowym i skutecznie zwiększyć jego możliwości. Częstotliwość szyny pamięci: 1333 MHz. Bardzo ważny jest rodzaj pamięci, a w tym przypadku jest to konkretnie DDR3.\nPamięć GoodRam DDR3 2048MB 1333MHz CL9 (GR1333D364L9/2G) Darmowy odbiór w 26 miastach!\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o GoodRam DDR3 2GB/1333 CL9.\nGoodRam DDR3 2GB/1333 CL9 zwiększy możliwości naszego komputera i przyda się podczas korzystania z wielu programów, na przykład graficznych, a także gdy chcemy zagrać w ulubione gry. Ile kości pamięci RAM mamy w zestawie: 1. Ważna jest zastosowana częstotliwość szyny pamięci, która również wpływa na wydajność, a wynosi tu konkretnie 1333 MHz. Zastosowany radiator: Nie. Fundamentalną sprawą jest tu całkowita pojemność pamięci, która wynosi dokładnie 2048 MB. Producent zdecydował się, że CAS Latency to wartość na poziomie CL9. GoodRam DDR3 2GB/1333 CL9 to bezawaryjnie pracująca pamięć RAM, która może stać się jednym z podstawowych elementów Waszego PeCeta. Koniecznie trzeba wspomnieć, że typ omawianej pamięci to DDR3. Warto wspomnieć, że GoodRam DDR3 2GB/1333 CL9 to pamięć RAM, która jest kompatybilna z mnóstwem różnych płyt głównych, dzięki czemu jej praca będzie niezwykle efektywna.\nInstrukcja obsługi do GoodRam DDR3 2GB/1333 CL9\nGdzie kupić GoodRam DDR3 2GB/1333 CL9? Kup od godnych zaufania dostawców!


Przeziebienie i ból mięśni a choroby reumatologiczne - Na pytanie odpowiada Renata GrzechociĹska | WP abcZdrowie\nPrzeziebienie i ból mięśni a choroby reumatologiczne\nMam 18 lat i rok temu byłem w klinice reumatologicznej w Warszawie na leczeniu w chwili obecnej czuję się źle,mam objawy przeziębienia,bolą mnie wszystkie mięśnie,mam sztywność karku czy to nawrót choroby?Boję się\nReumatologia Bóle mięśni\nObjawy, które Pani zgłasza nie muszą być związane z obecnością choroby reumatologicznej. Występują one często przy przeziębieniu. Niepokojąca jest sztywność karku, którą musi ocenić internista, gdyż może sugerować zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.\nBól mięśni pośladków i zwiększanie się współczynnika CK – odpowiada dr n. med Monika Łukaszewicz\nBól karku a sztywność karku – odpowiada Lek. Rafał Gryszkiewicz\nSztywność karku a niebezpieczna choroba – odpowiada Lek. Stanisław Szlufik\nNawracające bóle stawów - czy to może być choroba reumatologiczna? – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nBóle kostne o charakterze piekącym – odpowiada Lek. Łukasz Wroński\nBóle mięśni, stawów i kości u 43-letniej kobiety – odpowiada Lek. Krzysztof Szmyt\nBóle mięśni przy dnie moczanowej – odpowiada Mgr Joanna Szmitka-Ĺuszczyk\nNerwobóle i pogarszające się samopoczucie – odpowiada Lek. Bartosz Małek\nBóle mięśni i stawów po mastektomii – odpowiada Dr n. med. Grzegorz Luboiński\nNietypowe przyczyny sztywności karku\nKażdy z nas chociaż raz w swoim życiu narzekał na...\nZesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa • Rwa kulszowa • Ból biodra • Borelioza • AIDS • Choroby metaboliczne kości • Artroza • Odczyn Waalera-Rosego • Hemofilia • Choroba Haglunda-Severa • Olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic • Rwa barkowa • Choroba zwyrodnieniowa kolana • Bakteryjne zapalenie opon mózgowych • Osteoporoza • Mięśnie • Toczeń Rumieniowaty Układowy • Choroba zwyrodnieniowa rąk • Choroba Buergera • Choroba Osgood-Schlattera • Naciągnięcie mięśni • Fizykoterapia zapalenia stawów • Choroba wysokościowa • Dna moczanowa • Urazy ciała • Bóle stawów • Zapalenie mięśni • Przepuklina kręgosłupa • Reumatoidalne zapalenie stawów • Przykurcz Dupuytrena\nJakie objawy mogą świadczyć o zapaleniu opon mózgowych? • Nietypowe przyczyny sztywności karku • 21-latka chora na COVID-19 przestrzega przed bagatelizowaniem choroby • Mialgia - charakter, objawy, przyczyny i leczenie bólu mięśni • U otyłych ludzi trudniej wykryć reumatoidalne zapalenie stawów • Toczeń rumieniowaty układowy - co to jest i jak go leczyć • Zapalenie opon mózgowych - przyczyny, objawy, leczenie • Jak działa kwas acetylosalicylowy obecny w aspirynie? (WIDEO) • Meningokoki - charakterystyka, zakażenie, szczepienie • Ból głowy z tyłu - przyczyny, migrena, objawowe, nadciśnienie\nHustagil • Maść kamforowa (FP.IV) • Maść kamforowa • Depulol • Maść kamforowa (FP.IV) • Dr Theiss Eukalipt.balsam • Maść kamforowa • Nalgesin Mini • Reumelox • DIKY 4%\nCzy ból barku i prawej ręki może być związany z rwą kulszowa? • Do jakiego lekarza powinnam się zgłosić z moimi dolegliwościami bólowymi? • Czy mogę ćwiczyć przy boreliozie? • Co powoduje mój ból kolana? • Co mogą znaczyć te małe guzki? • Jak dobrze zinterpretować moje badania? • Czy kolagen może powodować dnę moczanową? • Co oznacza taki wynik w rtg kolana? • Co może znaczyć ten ból rąk i opuchlizna palców? • Jak się leczy takie zwyrodnienia?\nLek. Małgorzata Kowalska - Reumatolog, Lublin • Lek. Anna Lompe - Reumatolog, Częstochowa • Dr n. med. Janina Wójcik - Reumatolog, Katowice • Lek. Agnieszka Pietraszko - Internista, Kraków


z życia wzięte... - zdjęcia na FotoForum | Gazeta.pl\nDodano: 16.01.2020 Odsłony: 189\nWyszedł z klozetową poezją na ulicę.\nI jeszcze gruba krecha, podwójna!\nCiekawie to ująłeś, podoba mi się.\nA ja musiałam sprawdzić cocw......\nnie dość że mi zmieniło, to jeszcze wykropkowało.\nten system żyje własnym życiem\nDodawałem litery, jak w kłódce na szyfr. Ni .....ja.\nGodacie po ślonsku? Nic nie rozumiem...\nElzo, niesztampowo pokazujesz swoje miasto.\nP.S. Pewnie nie zwróciłaś uwagi, że gdy dodajesz zdjęcie do wątku przed upływem 24h od poprzedniego postu, to Twoje zdjęcie nie wyświetla się w galerii główniej FF: fotoforum.gazeta.pl/0,0.html ?\nZnacznie lepiej pokazuję je, wiesz gdzie\nNie, nie zwróciłam.\nWstyd się przyznać (po tylu latach) ale nie bardzo wiem o co chodzi z tymi 24h.\nOwszem, spotkałam się już tym, że ktoś kogoś zasłonił, czy coś i jakieś przepychanki słowne były,\ntyle, że nie wiem jak to działa.\nTak myślałam, że udzielasz się w innym miejscu, skoro tutaj rzadko Ciebie widać.\nKiedyś użytkownicy zawzięcie walczyli o zasadę 24h. Chodziło o to, że kiedy ktoś dodał do wątku swoje zdjęcie niedługo po poście innego użytkownika, to wcześniejsze zdjęcie (miniaturka) nie było widoczne na stronie danego forum (np. Architektura w obiektywie) przy włączonej opcji Pokaż wątki: Ze zdjęciami.\nJa mam ustawioną opcję Pokaż wątki: Same tytuły, więc nigdy nie denerwowało mnie, gdy ktoś "zakleił" moje zdjęcie.\nW końcu administracja wprowadziła blokowanie zdjęć dodanych do wątku przed upływem 24h od poprzedniego postu. Takie zdjęcia nie wyświetlają się teraz na stronie głównej FF oraz w Galerii Fotoforum: fotoforum.gazeta.pl/5,0.html\nTrochę to zagmatwane, ale dzięki wielkie za wyjaśnienia\nCałe FF jest strasznie skomplikowane. Pamiętam, że jako nowicjuszka nie mogłam w ogóle połapać się...\nNa różnych forach bywają różne problemy, to normalka.\nAle w przypadku ff, niestety brak logiki, konsekwencji, spójności\ni przede wszystkim odpowiedniego oprogramowania.\nPortal jest słaby, ale społeczność mocna\nI nie chcę tu nikomu słodzić, piszę tak, jak to odbieram.\nMniej więcej mam takie same odczucie.\nPozostaje nam korzystać póki się da.\nfotoart-1 27 dni temu\nPowolutku i do przodu.\nKamieniec to warownia obronna z XIV w. położona na skalnym wzgórzu, nazywanym też Kamieniec. Nie wiadomo dokładnie, kiedy zamek został wzniesiony. Pewne przesłanki mówią o 1317 roku, ale nie wiadomo na pewno, czy dotyczą one właśnie tej budowli. W XVI wieku zamek został podzielony, a jego części należały do różnych rodów, m.in. Firlejów, Skotnickich, Jabłonowskich, Fredrów. W XVII stuleciu Firlejowie i Skotniccy toczyli zacięte spory o mur graniczny, zakończone dopiero w 1838 roku ślubem ich dzieci. Właśnie te długoletnie waśnie zakończone mariażem latorośli zainspirowały hrabiego Aleksandra Fredrę, który dzięki małżeństwu z Zofią Jabłonowską, został właścicielem zamku odrzykońskiego, do napisania "Zemsty". Przeglądając archiwalia swego majątku, natrafił Fredro na akta procesowe i uwiecznił dla potomnych na kartach utworu sąsiedzki konflikt.\nPatrzcie Państwo,czego to nie robią żurawie,aby nie odlatywać na zimę z kraju.Jedzenie i baczenie w jednym !!!\nAlbum Różne, takie..., Architektura polska\nOraz do albumów: Architektura polska\nKlucz architektura, Sosnowiec, dworzec ,...\nOraz do kluczy: architektura, dworzec, napis, dzielnica Maczki, ul. Krakowska\nForum Re: Podpatrzone


Klient na pierwszym miejscu | HBRP\nMarketing i sprzedaż | Analityka, Marketing strategiczny\nStrategiczna rola marketingu w firmie sprowadza się do skupiania uwagi na kliencie i na tym, by produkt lub usługa były dopasowane do jego potrzeb. Dlatego marketingowcy powinni poznać i zrozumieć oczekiwania konsumenta zanim powstanie oferta firmy.\nJednym z istotnych warunków budowania trwałej przewagi konkurencyjnej jest docenienie roli, jaką w firmie odgrywa marketing. W ujęciu klasyka, Petera Druckera, stanowi to wyraz przewagi marketingu nad sprzedażą. To marketing właśnie może kształtować klienta, a wręcz go „tworzyć” . Powrót do paradygmatu Druckera to w istocie odtworzenie bądź budowanie organizacji proklienckiej, odejście od myślenia o biznesie przez pryzmat oferowanych produktów bądź usług. W minionych latach wiele firm, bez względu na branżę, stawiało przede wszystkim na sprzedaż. Wspieranie sił i technik sprzedażowych miało zwiększać szanse na zyski. Tymczasem procesy, które towarzyszą globalizacji, zwiększyły konkurencyjność ofert. Produkty i usługi mocno się do siebie upodobniały, przez co coraz trudniej o uzyskanie długofalowej przewagi.\nOrganizacja uznająca marketing za swoje kluczowe ogniwo, stawia klienta, a nie produkt, w centrum uwagi. Przez doskonałe zrozumienie konsumenta, oferta firmy staje się znacznie bardziej dopasowana do jego potrzeb. W skrajnym przypadku, siły sprzedaży (rozumiane jako narzędzia napędzające sprzedaż) stają się bezużyteczne. W takiej sytuacji to klient aktywnie poszukuje idealnego – według jego wyobrażeń - produktu, nie na odwrót. W pewnej mierze oznacza to odchodzenie od zaspokajania potrzeb, na rzecz ich kreowania. Marketing w takim ujęciu przejmuje rolę strategiczną, a znaczenie zaczynają odgrywać elementy, które na pozór mogłyby się wydać drugorzędne: na przykład rozproszone doznania, wrażenia, doświadczenia klienta – a za tym cały obszar customer experience i „podróż” od pierwszego kontaktu z produktem, po jego długotrwałe lub wielokrotne użytkowanie czy późniejszą rekomendację.\nJednym z wyzwań dla organizacji, w której kluczową rolę odgrywa tak rozumiany marketing, jest poszukiwanie równowagi pomiędzy atrakcyjnością i dostarczaną wartością produktu a zyskownością firmy. Stanowi to rzecz jasna zadanie trudne do osiągnięcia i oznacza balansowanie między satysfakcją klienta a wynikami finansowymi firmy (presją konkurentów, władz firmy etc.). Warto jednak patrzeć na to z szerszej perspektywy biorąc pod uwagę jak wielką wartość stanowią dziś referencje lojalnych klientów. Zwłaszcza że Internet umożliwił każdemu z nas wyrażanie opinii o marce i produkcie. Platformy działające online, jak media społecznościowe, umiejętnie zarządzane, mogą:\npomóc zrozumieć naszego klienta i zdefiniować cechy charakteryzujące „idealny” produkt bądź usługę;\nnawiązać i utrwalić relacje z klientem (wsłuchać się w jego potrzeby, prowadzić z nim dialog, angażować go poprzez „oddawanie” marki w jego ręce);\nzbudować sieć ambasadorów marki (lojalnych klientów);\nzyskać przychylność opinii konsumentów, a dalej budować na tym przewagę konkurencyjną (to prosument może odegrać kluczową rolę w zbudowaniu wizerunku marki; doświadczenia rynkowe wskazują, że rekomendacje liderów opinii bywają wartościowsze, niż jakiekolwiek inne przekazy na temat produktu czy usługi).\nWarto przy tym zauważyć, że wiele z tych korzyści próbuje się uzyskać tradycyjnymi narzędziami, jak przekaz reklamowy, call center, biuro obsługi klienta itd. Przy czym większość z tych rozwiązań nie czerpie wiedzy od klienta, nie stawia go w centrum uwagi firmy, lecz traktuje jako przeciwną stronę barykady. Firma oferuje kompletny produkt lub usługę, i próbuje zainteresować rynek swoją ofertą (skusić klienta). Tymczasem kluczowa rola marketingu - nie sprzedaży - ustanawia zupełnie nowe reguły funkcjonowania organizacji. Najpierw jest klient i jego dokładnie zdefiniowane potrzeby, a potem - produkt dopasowany do tychże potrzeb. W dalszym etapie budowania takiej organizacji, należy zadbać o obsługę klienta, atrakcyjne relacje między jakością a ceną itd.\nO skuteczności takiego modelu organizacji świadczą sukcesy Amazona czy Samsunga. Wydaje się, że firmy te znajdują się na ścieżce długotrwałych wzrostów. Jeff Bezos, tworząc i rozwijając markę Amazon, postawił na klienta: ma otrzymać wszystko, czego poszukuje w jednym miejscu, w szybkim tempie, najtaniej jak to tylko możliwe, jak najprostszą ścieżką (jednym „kliknięciem”), i musi być świetnie obsłużony. Samsung zaś osiąga znakomite rezultaty, balansując między wysoką jakością i atrakcyjną ceną (poszukując smartfona, oczekujemy niezawodnego, funkcjonalnego urządzenia, pięknie zaprojektowanego, intuicyjnego, w przystępnej cenie). Inny przykład to Orange - marka, która dokonała konwergencji usług (Internet, telefonia, rozwiązania w chmurze itd.); klient uzyskuje to, czego oczekuje - komplementarne usługi udostępnione w wygodny i przyjazny sposób. Reguły dostępu do nich są proste i przejrzyste.\nNa polskim rynku znajdziemy też marki, które kreują produkty i usługi, wychodząc od klienta. Przykładem może być wciąż znakomicie radzące sobie Allegro (eBay nie zrozumiał specyfiki lokalnych klientów i poniósł porażkę), czy marki stworzone przez Maspex.\nDoskonałym wzorcem takiej struktury organizacyjnej jest coraz większa liczba firm z branży technologicznej. Dynamiczny rozwój nowych technologii sprawia, że organizacje te działając pod olbrzymią presją rynku potrafią błyskawicznie dostosowywać się do nowych, równie szybko zmieniających się, potrzeb konsumentów. Sukces takich marek, jak Google, Amazon, czy Dell, w dużej mierze został oparty na zrozumieniu konsumenta, umieszczeniu jego potrzeb w centrum uwagi. Wiele z tych firm wybiega w przyszłość, poszukując odpowiedzi na pytanie: Czego będzie potrzebować klient za rok, dwa lub dziesięć lat?\nPRZECZYTAJ TAKŻE: Nowe pokolenia nabywców w B2B »\nJak cyfrowi tubylcy zmieniają oblicze zakupów B2B\nMarketing i sprzedaż | Sprzedaż, Zmiany pokoleniowe Eric Almquist\nCyfrowi tubylcy przenieśli swoje nawyki konsumenckie do świata sprzedaży B2B. Swoje nawyki dostosowują też starsi nabywcy.


Skuteczni razem - SPKP z PSP przeciwko zagrożeniom terrorystycznym. Wrześniowe ćwiczenia w Krakowie. - Policja.pl - Portal polskiej Policji\nSkuteczni razem - SPKP z PSP przeciwko zagrożeniom terrorystycznym. Wrześniowe ćwiczenia w Krakowie. - Aktualności - Policja.pl\nwspółpraca Policji z innymi podmiotami, szkolenia i ćwiczenia, zagrożenia terrorystyczne


"W sprawie stanu płockiego powietrza niczego nie ukrywamy" – Gazeta.pl • Przewodnik po Płocku\n"W sprawie stanu płockiego powietrza niczego nie ukrywamy" – Gazeta.pl\nPrzytaczając to co przedstawia redakcja wiadomości Gazeta.pl we wpisie „"W sprawie stanu płockiego powietrza niczego nie ukrywamy"”:\nSpecjalną konferencję prasową zorganizował po tym, jak płoccy radni nie przyjęli na ostatniej sesji informacji o stanie środowiska na Mazowszu, ze szczególnym uwzględnieniem Płocka. I po publikacji w mediach listu przewodniczącego rady miasta Artura […] czytaj cały nius ».\nW jaki sposób zareagujesz na te doniesienia? Dołącz do na ten temat\nArtur Jaroszewski: Płock nie wierzy w dane o stanie powietrza – Gazeta.pl\nSesja. Stan środowiska w Płocku. "Normalnie uzdrowisko" – Gazeta.pl


For one more chance: Rozdział II\nSłońce leniwie wlewało się do dormitorium chłopców z siódmego roku. Kiedy wskazówki na zegarze zatrzymały się na siódmej rano, Syriusz Black poruszył się, po czym przeciągnął, smacznie ziewając. Usiadł na łóżku, przeczesał dłonią długie, czarne włosy spadające mu na nos, by po chwili rozsunąć zasłony w łóżku. Zmrużył powieki oślepiony jasnym promieniami, które przedzierały się przez nie zasunięte do końca zasłony w oknach, po czym rozejrzał się po łóżkach swoich przyjaciół. James, Frank i Peter jeszcze spali, a Remus siedział po turecku na kołdrze i czytał jakieś olbrzymie tomisko.\n– Jeszcze nie mieliśmy lekcji, Luniaczku, a ty już kujesz. – Przywitał go ironicznie Black, spuszczając nogi na podłogę.\nLupin podniósł rozbiegany wzrok znad książki, po czym spojrzał na przyjaciela.\n– Czy ty wszędzie musisz widzieć podręczniki szkolne? – mruknął, przenosząc wzrok z powrotem na pożółkłe stronice. – No tak, zapomniałem, że ty tylko podręczniki czytujesz.\n– Zdarza się, to fakt zachichotał – czarnowłosy, ale widząc, że Remus pogrążył się znowu w lekturze, przestał mu przeszkadzać.\nPodniósł się z łóżka, po czym zaczął się ubierać, co chwila szeroko ziewając. Ponuro myślał o nadchodzącym dniu, wiedział, że siódma klasa to nie przelewki, a owutemy coraz bliżej. Już widział surową twarz profesor McGonagall, która za jakąś godzinę rozda im po planie lekcji. Kiedy skończył się ubierać, ponownie się przeciągnął. W pewnym momencie jego wzrok zahaczył o kufer Rogacza.\n– Oho! – mruknął z krzywym uśmiechem na ustach. – Widzę, że ktoś tu był na nocnej przechadzce.\n– Co? – zapytał nieprzytomnie Lunatyk, nie podnosząc wzroku. – Kto?\n– James. – zachichotał Black, podchodząc bliżej i wyciągając z niedomkniętego kufra, zwiniętą w trąbkę pelerynę niewidkę, która porządnie wystawała, dotykając podłogi. – Doprawdy, mógłby ją czasami złożyć.\nBlack wiedział, że James zawsze chowa pelerynę na samo dno kufra, a wczoraj w ciągu dnia nie miał przecież żadnej potrzeby, żeby jej użyć. Podszedł do łóżka Rogacza i rozsunął szkarłatne zasłony. Potter spał tak jak zawsze, zakopany w kołdrę po sam nos. Syriusz z rozbawieniem pochylił się nad nim, po czym wziął głęboki oddech i krzyknął przyjacielowi prosto do ucha.\n– A gdzie to się łazi po nocach, hm?!\nRogacz usiadł gwałtownie, odrzucając kołdrę. Zamrugał kilkakrotnie, po czym przeniósł rozespany wzrok na przyjaciela, który śmiał się głośno z jego zaskoczonej miny. Brunet z jękiem ponownie opadł na poduszki.\n– Zrobię ci kiedyś krzywdę – powiedział markotnie, sięgając po okulary i wkładając je na nos. – Uroczyście ci to obiecuję.\n– Na Merlina, czas uciekać – parsknął Black pomiędzy skurczami przepony. – Luniaczku, on mi grozi. Powiedz mu coś.\nRemus, który od dłuższej chwili ich obserwował pokręcił tylko głową, po czym wywrócił oczami. Odłożył książkę na stolik, wiedząc, że teraz i tak nie dadzą mu poczytać.\n– Gdzie byłeś, Rogaczu? – zapytał z ciekawością, patrząc na przyjaciela, który właśnie wyplątywał się z pościeli.\n– Połazić – odrzekł chłopak, tłumiąc ziewnięcie. – Nie mogłem zasnąć, Łapa chrapał jak schorowany, stary smok.\nRemus parsknął śmiechem, a Syriusz zaśmiał się jeszcze głośniej.\n– W nocy był wiatr? – wykrztusił Łapa, przyciskając do brzucha pelerynę niewidkę.\n– Wiatr? – zapytał zaskoczony Rogacz, zastygając bezruchu z koszulą w rękach. – Czemu pytasz?\n– Bo wyglądasz jeszcze gorzej niż zazwyczaj – powiedział Syriusz, po czym zawył ze śmiechu, padając na łóżko. Lupin również się roześmiał, patrząc na Jamesa, którego włosy były jeszcze bardziej zmierzwione i potargane niż zawsze.\n– Wal się – mruknął James, podchodząc do Blacka i wyrywając mu pelerynę niewidkę. Mimo wszystko sam się uśmiechał. – I tak jestem o wiele atrakcyjniejszy od ciebie.\n– Ciekawe, z której strony – wykrztusił Syriusz, kiedy mógł już normalnie mówić. Usiadł na łóżku, ocierając łzy, które pociekły mu ze śmiechu.\n– Czy wy musicie tak hałasować od samego rana? – odezwał się z drugiego końca pokoju Frank Longbottom, który patrzył na nich spod zmrużonych powiek. – Umarłego byście obudzili.\n– Widać Glizdogon ma sen mocniejszy od nieboszczyka, bo w ogóle go to nie rusza – zauważył z rozbawieniem Lupin, patrząc na łóżko, z którego dobiegało miarowe posapywanie.\n– Jak już będę trupem, zakneblujcie proszę Syriusza – powiedział Rogacz, zapinając koszulę. – Nie psujcie mi przyjemności z nie słuchania jego słodkiego głosiku.\nRemus i Frank zachichotali głośno, a Syriusz rzucił w Jamesa poduszką, która trafiła prosto w tył głowy bruneta, po czym z cichym plaśnięciem spadła na podłogę.\nLily siedziała przy stole Gryfonów, praktycznie nie słysząc setek głosów uczniów, a także pohukiwania sów, które przyleciały z poranną pocztą. Podpierała głowę lewą ręką, a prawą gmerała w misce z owsianką. Zasnęła dopiero o czwartej nad ranem, zmęczona analizowaniem swoich myśli i uczuć. Plusem jej zmęczenia było to, że przez te kilka godzin zdołała sobie wszystko poukładać i już aż tak bardzo się nie bała. Co prawda daleko jej było do pełnego spokoju, ale przynajmniej przestała zadręczać się bez przerwy ponurymi wizjami. Ziewnęła szeroko, zasłaniając usta dłonią, po czym zaczęła rozglądać się po sali, aby choć trochę się rozbudzić. Po jej lewej stronie siedziała Dorcas, która zaczytana w Proroku Codziennym, jadła tosta. Naprzeciwko Jo i Alicja rozmawiały na temat metod nauki, które pomogły by im przetrwać ten rok.\n– Moja mama twierdzi, że najlepiej poświęcać na naukę około pięciu godzin dziennie i co godzinę robić sobie piętnastominutową przerwę – Mówiła właśnie Joanne, wymachując widelcem z jajecznicą. – Mi się wydaję, że pięć to zdecydowanie za mało... Bo ja wiem... Osiem powinno starczyć.\n– A kiedy chcesz jeść i spać? – zapytała z rozbawieniem, nakładając sobie bekonu na talerz. – Ja uważam, że trzeba sobie porządnie dotlenić mózg. Dopóki pogoda pozwoli, zamierzam się uczyć na dworze, a potem zobaczymy.\n– Ja uważam, że grunt to nie dać się zwariować – wtrąciła Dorcas, nie podnosząc wzroku znad gazety. – Jak przeżyłyśmy SUM-y to i z Owutemami sobie poradzimy.\n– Racja. – Przytaknęła Lily, tłumiąc ziewnięcie. Odgarnęła włosy z twarzy, po czym zwróciła się do przyjaciółki: – Napisali coś ciekawego?\n– Nie, same bzdety – odrzekła blondynka, przeglądając uważnie gazetę. – Nie pojawiły się żadne nowe nazwiska osób zaginionych ani zabitych, więc pozostaje się tylko cieszyć.\nLily kiwnęła głową, po czym z widoczną ulgą zabrała się z powrotem do jedzenia. Kiedy skończyła uniosła głowę i spojrzała na stół Slytherinu. Złapawszy Severusa Snape'a na tym, że się jej przygląda, odwróciła wzrok. Rudowłosa nieznacznie spuściła głowę, pilnując się, żeby nie spojrzeć w tamtym kierunku. Od ponad roku nie miała z Severusem praktycznie żadnego kontaktu po tym, jak potraktował ją pod koniec piątej klasy. Bardzo ją zranił, wyzywając od szlam na oczach kilkunastu uczniów, w tym Huncwotów. Same wyzwisko mogła mu jeszcze wybaczyć, gdyby nie to, ze Sev bardzo się zmienił. Nie był już tym samym przyjacielskim i oddanym chłopcem, jakim go poznała. Lily ze smutkiem i pewnym poirytowaniem obserwowała, jak jej pierwszy, najlepszy przyjaciel coraz bardziej się od niej oddala, zafascynowany czarną magią i Voldemortem. Tego rudowłosa nie potrafiła zrozumieć i nawet nie chciała tego robić. Powiedziała mu, że on wybrał swoją drogę, którą ona pogardza. Nie zaprzeczył, kiedy wykrzyczała mu w twarz, że zamierza dołączyć do Śmierciożerców, oddziałów Czarnego Pana. Odcięła się od niego całkowicie, nie chcąc mieć nic wspólnego z ludźmi jego pokroju, ludźmi, których największą ambicją było przyłączenie się do mordercy i tyrana. Na początku było jej z tego powodu strasznie przykro, ale po kilku miesiącach zrozumiała, że to było najlepsze wyjście. Snape wielokrotnie próbował z nią rozmawiać, ale za każdym razem zbywała go lub otwarcie mówiła, że ma się od niej odczepić. W końcu dał sobie spokój, ale Lily często przyłapywała go na tym, jak rzuca jej ukradkowe spojrzenia.\nPokręciła nieznacznie głową, postanawiając już nie wracać do tego myślami, nie chciała znowu się zadręczać. Kiedy skończyła jeść, zauważyła, że profesor McGonagall już podchodzi do każdego, wręczając plan lekcji. Akurat teraz stała kilka metrów od niej, upewniając się, czy Syriusz Black ma na planie odpowiednie przedmioty. Rudowłosa mimochodem spojrzała na Jamesa Pottera, który siedział zamyślony i wpatrywał się w okno. W pewnym momencie, jakby wyczuł, że dziewczyna mu się przygląda i sam zwrócił na nią wzrok. Uśmiechnął się do niej, ale po chwili znowu wpatrzył się w okno. Rudowłosa przyjęła to z lekkim zaskoczeniem. Nawet nie zdążyła zrobić oburzonej miny. Znowu nie usłyszała żadnego dziwnego tekstu i widać Potter porzucił już ten irytujący zwyczaj mierzwienia sobie włosów za każdym razem, kiedy była w pobliżu. Uniosła brwi, a przed jej oczami stanęła sytuacja sprzed kilku miesięcy, kiedy to myślała, że Potter zmądrzał. Srogo się wtedy pomyliła, ale zmylona jego przyjaznymi rozmowami i brakiem jakichkolwiek wybryków z jego strony, dała się namówić na oglądanie treningu quidditcha pewnego majowego wieczoru, kiedy byli jeszcze w szóstej klasie. Wzdrygnęła się na samą myśli o tym zdarzeniu, które jeszcze bardziej pogłębiło jej niechęć do Pottera.\nBył ciepły, wiosenny wieczór. Lily właśnie zmierzała na boisko od quidditcha, krocząc obok Jamesa Pottera, który wprost nie posiadał się z dumy, że udało mu się ją namówić, żeby poszła obejrzeć trening. Za nimi szli Syriusz i Remus, którzy zawzięcie o czymś dyskutowali, a przed nimi reszta drużyny. Zerknęła na Jamesa i zauważyła, że ten patrzy na nią i szeroko się uśmiecha. Od razu zmierzyła go w chłodnym spojrzeniem.\n– To, że zgodziłam się z tobą pójść, nic nie znaczy – powiedziała, tłumiąc uśmiech. – Nie wyobrażaj sobie za wiele, Potter.\n– Ależ oczywiście, Evans, jak tylko rozkażesz! – odpowiedział, po czym mrugnął do niej szelmowsko, nie przestając się uśmiechać.\nDziewczyna mimowolnie odwróciła głowę w drugą stronę, żeby nie zobaczył, jak jeden z kącików jej ust niebezpiecznie powędrował do góry, a na twarz wystąpił lekki rumieniec. Chłopak zachichotał cicho, mocniej zaciskając dłoń na miotle. Przekręcił głowę nieznacznie w stronę Syriusza i mrugnął. Szatyn kiwnął lekko głową i uśmiechnął się półgębkiem, patrząc na plecy Lily. Remus uchwycił wymianę tych spojrzeń. Westchnął cicho, bo wiedział, co to oznacza – plan idealny. Doszli do boiska Quidditcha, James ukłonił się lekko, z uśmiechem patrząc na Lily, po czym pobiegł za resztą drużyny w stronę szatni.\n– Powodzenia, Rogaczu! – zawołał za nim Black. Szatyn odwrócił się i machnął ręką, po czym zniknął w szatni.\nLily nagle poczuła się niezręcznie w towarzystwie wiecznie ironicznego i pewnego siebie Syriusza oraz cichego, i zadumanego Lupina. Spojrzała niepewnie na tego pierwszego, ale ten szarmancko podał jej dłoń, pomagając w wejściu na trybuny. Dziewczyna skorzystała z tej pomocy mile zaskoczona, po czym zajęła miejsce w najwyższym rzędzie. Po jej prawej stronie usiadł Remus, a po lewej Black rozwalił się na praktycznie dwa miejsca, żeby było mu wygodniej. Lupin skarcił go spojrzeniem, ale Syriusz nawet nie mrugnął, tylko wzruszył lekceważąco ramionami. Cała trójka przeniosła spojrzenia na boisko, gdzie drużyna Quidditcha właśnie miała krótką rozgrzewką. Pałkarze bezbłędnie trafiali tłuczkami w wyczarowane przez siebie przedmioty, szukający raz po raz łapał znicza i go wypuszczał, by móc ćwiczyć dalej, a ścigający przerzucali kafla przez obręcze, próbując przechytrzyć obrońcę. Jamesowi, jak dotąd szło najlepiej. Cała szkoła zawsze podziwiała go za lot na miotle, robił to tak lekko, jakby tylko po to się urodził. Robił w powietrzu skomplikowane salta i fikołki, a kafel z jego rąk zawsze trafiał w obręcz. Lily mimowolnie lekko uchyliła usta i nie mogła oderwać od niego oczu. Jego gra była tak płynna, tak wspaniała... Nagle chyba spostrzegł, że mu się przygląda, bo pomachał jej, a ona z tej odległości zobaczyła, jak szeroko się uśmiecha. Momentalnie zamrugała i zawstydzona spuściła wzrok.\nSyriusz zerknął na Remusa, który dokładnie go obserwował ze zmarszczonymi brwiami. Wysunął lekko różdżkę z rękawa, a Lunatyk zdziwiony uniósł brwi. Black spojrzał na niego i tak, żeby Lily nie widziała i powiedział bezgłośnie „ To był jego pomysł”, wskazując głową na Jamesa, który robił właśnie widowiskowe salto, przerzucając piłkę przez obręcz do góry nogami. Remus westchnął, po czym zakrył twarz dłonią. Nie chciał na to patrzeć. Syriusz zerknął na Lily, a kiedy upewnił się, że znowu obserwuje grę, wycelował w jednego z tłuczków pod ławką, w myślach wypowiadając zaklęcie. Ogłupieli pałkarze patrzyli tylko, jak niebezpieczna piłka robi wściekły zwrot i szybuje z zawrotną prędkością w stronę Jamesa. Ten kątem oka ocenił sytuację, po czym ustawił się, tak, żeby tłuczek strącił go z miotły. Syriusz w tym samym momencie rzucił zaklęcie, które sprawiło, że brunet nie odczuł upadku, ale spadł rzeczywiście widowiskowo, z głuchym łoskotem uderzając o ziemię. Lily krzyknęła, zrywając się z miejsca, a jej wrzask zmieszał się z przerażonym okrzykiem reszty drużyny, która natychmiast poszybowała w dół. Lily zręcznie wyminęła Syriusza, po czym nie zwracając na nikogo uwagi, pobiegła w stronę schodów.\n– Muszę to zobaczyć! – mruknął z uciechą Black, po czym popędził za rudowłosą.\n– Jesteście niezrównoważeni umysłowo! – jęknął Lupin, ale pobiegł za nimi.\nLily pędziła z zawrotną szybkością w stronę przerażonej drużyny, która okrążyła Pottera z każdej strony. Przepchnęła się przez nich, po czym zastygła z przerażenia. Chłopak leżał bez ruchu, nie reagując na żadne nawoływania. Upadła obok niego na kolana, nie wiedząc, co robić.\n– Potter... – jęknęła, dotykając jego policzka. - Potter, do cholery, nie wygłupiaj się.\nSyriusz i Remus dobiegli w tym samym momencie. Ten pierwszy miał rozbawiony wyraz twarzy, a drugi był wyraźnie zażenowany całą sytuacją. Odwrócił wzrok, zastanawiając się, jak można być tak szalonym, żeby coś takiego wymyślić. Lily pochyliła się, żeby sprawdzić, czy chłopak oddycha. Serce waliło jej jak oszalałe, w uszach słyszała głuche dudnienie.\n- No błagam cię... - wyszeptała, dotykając jego dłoni. – Ocknij się, James.\nZszokowana zastygła na chwilę, tonąc w tym spojrzeniu, ale po chwili wyrwała się, upadając obok na trawę. Reszta drużyna już odetchnęła z ulgą, niektórzy zaczęli chichotać z takie obrotu sprawy. Na pewno nie chcieli, żeby najlepszy gracz w drużynie był kontuzjowany, więc fakt, że to jego kolejny wybryk przyjęli z rozbawieniem.\n– Ty, ty... – wycedziła rudowłosa, patrząc z pogardą, na to, jak James siada bez żadnego problemu. – Jak mogłeś?! Co ty sobie w ogóle myślałeś?! Jesteś... jesteś najgorszym idiotą jakiego znam!\nZerwała się z miejsca, nie patrząc na nikogo, odepchnęła Syriusza i Remusa, którzy stanęli jej na drodze, po czym zaczęła biec w stronę zamku. Czuła łzy wstydu tuż pod powiekami.\n– Ev... Lily! - krzyknął za nią James. – Daj spokój! To tylko żarty!\nNawet się nie odwróciła. Dogonił ją po chwili, po czym złapał ją za rękę i zmusił do zatrzymania. Od razu wyszarpnęła dłoń z jego uścisku, ale przystanęła. Nie panowała już nad łzami, płynęły wolno po jej twarzy i skapywały na szatę.\n– Dlaczego płaczesz? – zapytał zszokowany chłopak, kciukiem ścierając jej słony płyn z policzka. – Ja... to był tylko żart. Chciałem tylko zobaczyć, czy ty... no wiesz. I chyba się nie pomyliłem.\nUśmiechnął się do niej delikatnie, po czym zbliżył swoją twarz do jej zapłakanej twarzy. Momentalnie się odsunęła, po czym wycedziła, patrząc mu w oczy:\n– Myślałam, że zmądrzałeś, ale, jak widać, to ja się pomyliłam.\nPobiegła szybko w stronę zamku. James już jej nie gonił. Właśnie mocno pożałował tego, co zrobił. Jego dłoń mimowolnie powędrowała w stronę włosów, szarpnął je tak, jakby chciał je wyrwać. Spojrzał z żalem na jej oddalającą się sylwetkę, chciał krzyknąć, zawołać, ale wiedział, że to nie ma sensu. Syriusz podszedł do niego i poklepał go po ramieniu.\n– Może i jesteś idiotą, ale aktor z ciebie niezły. Sam się prawie nabrałem i zacząłem się zastanawiać, czy moje zaklęcie tłumiące upadek zadziałało, czy jesteś już martwy – powiedział, chichocząc.\nJames nawet się nie uśmiechnął. Wyminął przyjaciela, po czym ruszył powoli z powrotem w stronę szatni, do której poszła już reszta drużyny, żeby się przebrać.\nLily zamrugała gwałtownie wyrwana z zamyślenia przez głos Dorcas, która właśnie opowiadała Alicji i Jo o ostatniej książce, którą przeczytała. Rudowłosa, która znowu nie chciała wyjść na rozkojarzoną, włączyła się z chęcią do rozmowy. Wymieniając poglądy na temat zachowania bohatera, zerknęła jeszcze kilka razy w stronę Jamesa, ale chłopak już na nią nie spojrzał.\nBeta – Lena\nZjawiam się z rozdziałem dokładnie 10 dni po dodaniu ostatniego i jestem naprawdę bardzo zadowolona, że udało mi się go dokończyć tak szybko. Ostatnio tyle rzeczy mi wypadało, że już zaczęłam się obawiać, iż dokończę go dopiero po pierwszym sierpnia. Na szczęście udało się!\nCo do samej treści – nadal są wprowadzenia i opisy relacji między bohaterami. Starałam się ukazać to wszystko jak najlepiej i mam nadzieję, że mi się to udało. ^^ Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko czekać na Wasze opinie! <3\nDo zobaczenia pod kolejnym rozdziałem, który postaram się dodać w ciągu 10 dni, :) Pozdrawiam Was bardzo gorąco i życzę miłego dnia!\nPS. Z nadrabianiem zaległości u Was coraz lepiej mi idzie, dajcie mi jeszcze ze dwa, trzy dni. :D\nAutor: Melodia. o 01:37\nzakręcona01 30 lipca 2016 10:31\nJak zwykle rozdział u ciebie mi się podobał ;D\nNajbardziej rozbroił mnie tekst Syriusza "z której strony?".\nU ciebie w opowiadaniu lubię to, że opisujesz ładnie uczucia :) Tutaj również tak było i za to moje wielkie uznanie.\nPozdrawiam serdecznie i weny życzę ^^\nMelodia. 31 lipca 2016 15:19\nDziękuję bardzo za miłe słowa. <3\nMonemi 30 lipca 2016 11:01\nBardzo fajny rozdział. Szybko i przyjemnie się czyta. Świetnie wymyśliłaś akcję ze wspomnienia. Ostatnie dwa zdania wypowiedziane przez Syriusza są genialne ;p\nMelodia. 31 lipca 2016 15:20\nTak, Syriusz zawsze musi coś palnąć, haha. :D\nDziękuje bardzo za opinię i również pozdrawiam! <3\nE. M. S. 30 lipca 2016 11:12\nZmrużył powieki oślepiony jasnym promieniami, które przedzierały się przez nie zasunięte (NIEZASUNIĘTE)do końca zasłony w oknach, po czym rozejrzał się po łóżkach swoich przyjaciół.\nJames, Frank i Peter jeszcze spali, a Remus siedział na po turecku na kołdrze i czytał jakieś olbrzymie tomisko. -> Coś tu nie gra. To pierwsze "na" jest zbędne.\n– James.(BEZ kropki) – zachichotał Black, podchodząc bliżej i wyciągając z niedomkniętego kufra, zwiniętą w trąbkę(,) pelerynę niewidkę, która porządnie wystawała na podłogę.\n– Zrobię ci kiedyś krzywdę.(Bez kropki) – powiedział markotnie, sięgając po okulary i wkładając je na nos. – Uroczyście ci to obiecuję\nZasnęła dopiero o czwartej nad ranem, (bez przecinka)zmęczona analizowaniem swoich myśli i uczuć.\nCo prawda daleko jej było to pełnego spokoju, ale przynajmniej przestała zadręczać się bez przerwy ponurymi wizjami. -> do pełnego spokoju a nie to pełnego spokoju\nPo jej lewej stronie siedziała Dorcas i (,)zaczytana w Proroku Codziennym, jadła tosta.\nNaprzeciwko Jo i Alicja rozmawiały na temat metod nauki, które pomogły by im przetrwać ten rok. -> pomogłyby a nie pomogły by\n– Racja. – Przytaknęła Lily, tłumiąc ziewnięcie. Odgarnęła włosy z twarzy, po czym zwróciła się do przyjaciółki: – Napisali coś ciekawego? -> - Racja - przytaknęła(...).\nPo ułamku sekundy, natychmiast odwróciła wzrok, łapiąc Severusa Snape'a na tym, że się jej przygląda. Po co ten pierwszy przecinek?\nbardziej się od niej oddala, (BEZ PRZECINKA) zafascynowany czarną magią i Voldemortem.\nNie zaprzeczył, kiedy wykrzyczała mu w twarz, że zamierza dołączyć do Śmierciożerców, oddziałów Czarnego Pana. -> śmierciżerców małą literą.\nOdcięła się od niego całkowicie, nie chcąc mieć nic wspólnego z ludźmi jego pokroju, ludźmi, których największą ambicją było przyłączenie się do mordercy i tyrana. Nie nie chcąc tylko niechcąc\nSnape wielokrotnie próbował z nią rozmawiać, ale za każdym razem zbywała go lub otwarcie mówiła, że nie ma się od niej odczepić. Nie ma się od niej odczepić? Chyba ma się od niej odczepić.\nAkurat teraz stała kilka metrów od niej, upewniając się, czy Syriusz Black ma na planie odpowiednie przedmioty. Przed czy nie stawia się przecinka.\nOd razu zmierzyła go w chłodnym spojrzeniem. "Go w chłodnym spojrzeniem?"\nboiska Quidditcha, James ukłonił się lekko, z uśmiechem patrząc na Lily, po quidditcha małą.\nJamesowi, jak dotąd(,) szło najlepiej\nCała szkoła zawsze podziwiała go za lot na miotle, robił to tak lekko, jakby tylko po to się urodził. Robił w powietrzu skompl masz dwa razy słowo "robił" w bardzo bliskim sąsiedztwie\nBlack spojrzał na niego i (bez "i")tak, żeby Lily nie widziała i powiedział bezgłośnie 'To był jego pomysł', wskazując głową na Jamesa, który robił właśnie widowiskowe salto, przerzucając piłkę przez obręcz w pozycji do góry nogami.\nChłopak leżał bez ruchu, nie reagując na żadne nawoływania -> niereagując\nLily pochyliła się, żeby sprawdzić,(bez przecinka) czy chłopak oddycha.\nUśmiechnął się do niej delikatnie, po czym zbliżył swoją twarz do jej zapłakanej twarzy. Znowu powtórzenie.\nSam się prawie nabrałem i zacząłem się zastanawiać, (bez przecinka) czy moje zaklęcie tłumiące upadek zadziałało, czy jesteś już martwy – powiedział, chichocząc.\nCo do treści: nadal brakuje mi opisów uczuć. Jest już lepiej, ale przydałoby się coś dorzucić. Poza tym rozdziam ciekawy. Już zaczyna się coś dziać, mimo że akcja dotyczy wspomnień. Idziesz w dobrym kierunku.\nE. M. S. 30 lipca 2016 20:03\nJeżeli gdzieś próbowałam wmówić Ci, że nie z imiesłowami -ąc; -wszy; - łszy piszę się łącznie, to odwołuję i proszę o wybaczenie! Coś mi się pomieszało.\nDziękuję bardzo za tak wyczerpującą opinię, rozdział został już sprawdzony i poprawiony!\nMelodia. 31 lipca 2016 15:21\nAh, co do tych opisów uczuć - wciąż nad tym pracuje i mam nadzieję, że już jest lepiej. :)\nClairy Blue 30 lipca 2016 13:32\nSyriusz to mój ulubiony Huncwot. Pięknie opisałaś jego poczucie humoru. A James zaczął się przyzwoicie zachowywać więc wszystko idzie w dobrym kierunku :) Czekam na następny.\nDziękuję bardzo za opinię i gorąco pozdrawiam! :D\nCanisPL 31 lipca 2016 13:50\nCieszę się, że w końcu dodałaś nowy rozdział :D Jest co czytać.\nSyriusz... też go uwielbiam :D Już od ponad roku mam obsesję na jego punkcie. Co ci Huncwoci robią z ludźmi...\nPodoba mi się, że James przestał być taki arogancki. Chyba bym nie zniosła, gdyby latał za Lily i mówił "Evans, umówisz się ze mną". Chwała tobie, czcigodna autorko!\nZastanawiam się, czy w twoim opowiadaniu Peter już jest po ciemnej stronie, czy dalej jest "wierny" jasnej. Nie wiem, które bym bardziej wolała.\nCo do wspomnienia... Potter w nim zachował się jak dupek. I Syriusz. Nawet Remusa lekko winię, choć nie zrobił niczego złego! Mógł przynajmniej powstrzymać Syriusza. Jeśli będą się tak dalej zachowywać, to Lily niezbyt szybko się do nich przekona.\nOgólnie rozdział mi się bardzo podobał. Wspaniale piszesz, tzw. "lekkim piórem" Masz talent, więc go nie zmarnuj. Jeśli tekst zostanie zbetowany, na pewno będzie się go jeszcze lepiej czytało.\nPozdrawiam ciepło i życzę dużo, dużo weny!\nMelodia. 31 lipca 2016 15:25\nWłaśnie ja nie wiem, co oni ze mną zrobili, Huncwoci są cudowni! :D\nGdyby za nią latał i tak mówił, to byłoby to oklepane do bólu, więc wolałam tego uniknąć, hih. Co do Petera wszystko się niedługo okaże, cierpliwości! :*Chociaż on jest taką postacią, którą bym najchętniej wywaliła całkowicie z opowiadania (a tak najchętniej to w ogóle z ich życia).\nNiestety Remus nigdy nie miał w zwyczaju powstrzymywać Syriusza i Jamesa od robienie takich głupstw. Mimo wszystko to wydarzenie wyszło Jamesowi na plus, bo bardzo przyczyniło się do jego zmiany. :)\nTekst został już zbetowany! :D\nDziękuję bardzo za tak wyczerpującą opinię i również pozdrawiam! <3\nAlissa 2 sierpnia 2016 21:05\nDobrze pokazałaś relacje między Huncwotami. Widać, że dobrze się ze sobą dogadują. I też lubię Syriusza w twojej wersji.\nPo sytuacji na treningu nie dziwię się Lily, że jeszcze bardziej się zniechęciła do Pottera. Wtedy Potter pokazał, że jeszcze nie zmądrzał. Ale może w siódmej klasie to się zmieni. Już widać u niego postęp, bo nie rzuca jakichś głupich tekstów w stronę Lily. No i może w tym roku Lily się do niego przekona.\nMelodia. 2 sierpnia 2016 23:58\nDziękuję bardzo za opinię! ♡\nMarina 4 sierpnia 2016 22:43\nJestem, spóźniona i wiecznie zaspana, ale jestem.\nNo, no, panie Potter, masz pan tupet. Mówiąc szczerze, to zachowanie było szczeniackie i takie w jego dawnym stylu, ale widać, że zmienił się przez te pół roku. Reakcja Lily na jego wygłup chyba mocno nim wstrząsnęła. I dobrze, niech się chłopak uczy ogłady. To nie zmienia jednak faktu, że i tak go kocham, czy jest dupkiem czy też nie (zboczenie zawodowe czy jak?).\nChyba nie muszę komentować relacji między Jamesem i Syriuszem. Oni są tacy... kochani i szurnięci, że nie sposób ich nie lubić, a Ty pokazałaś ich tak, jak to sobie wyobrażałam. Mam nadzieję, że dalej będzie jeszcze lepiej i że poświęcisz ich relacji jeszcze więcej uwagi (tak samo jak Remusowi, którego swoją drogą również mocno kocham).\nHmm, na dziś chyba tyle, sama nie wiem co mogłabym jeszcze napisać. Dodam tylko, że życzę Ci wiader weny i napomknę, że wkradł się drobny błąd, o tutaj: "Reszta drużyna już odetchnęła z ulgą, niektórzy zaczęli chichotać z takie obrotu sprawy." Powinno być "takiego", prawda?\nŚciskam mocno, Marina ♥\nMelodia. 6 sierpnia 2016 15:27\nTak, Jamesem naprawdę to wstrząsnęło, co będzie dobrze widać w kolejnym rozdziale. Zachował się naprawdę jak ostatni idiota i na miejscu Lily chyba bym w niego miotnęła zaklęciem.\nKocham Huncwotów, więc obiecuję, że ich tutaj nie zabraknie! :D\nDziękuję bardzo za opinię pozdrawiam gorąco! ♥\nKariel 7 sierpnia 2016 18:37\nNo tak, mój wspaniały telefon nie raczył mnie poinformować, że jest jeszcze jeden rozdział xD\nAle cóż mogę dodać? :D Bardzo przyjemnie się czyta, dlatego rozdziały mogłyby być trochę dłuższe. Poranna sprzeczka wyszła naturalnie. Wspomnienie Lily bardzo dobrze oddało charakterek Jamesa, ale widać, że zachodzi w nim jakas zmiana i jestem jej bardzo ciekawa.\nMelodia. 8 sierpnia 2016 00:42\nDziękuję bardzo za komentarz, pozdrawiam serdecznie! ♡\nAvery 8 sierpnia 2016 22:07\nJestem tu. Tak jak zaczęłam w poprzednim komentarzu, przeleciałam przez te rozdziały tak ekspresowo że aż poczułam zawód że to już koniec czytania i mam nadzieję że szybko dodasz trójeczkę?\nNasz szanowny pan Potter jest zdecydowanie moim ulubionym bohaterem. Nie wiem, ja to mam jakiś dziwny gust. Lubie takich pokręconych gości, grzeczny, ale nierzeczny, dobry, ale dupek. Ja nie wiem?!\nTen tupet jaki dziś pokazał zdecydowanie mi się podobał! To dodało mu takiego.. takiej.. wiesz, bym powiedziała facet z jajami ale to brzmi brzydko..\nGdy pojawił się Syriusz (mój drugi ulubiony bohater u Cb!), kurczę, coś czuję że będę się częściej domagać tej dwójki tu, razem. Bo to połączenie, przynajmniej dzisiejsze dodało mi uśmiechu na twarzy.\nMam nadzieję że teraz Lily jeszcze bardziej przekona się do Pottera i jakoś to dalej pójdzie. No i cóż pozostaje mi tu tylko czekać na rozdział trzeci :)\nNo i życzę weny! :)\nMelodia. 8 sierpnia 2016 22:50\nDziękuję Ci bardzo za opinię, trzeci rozdział będzie najpóźniej jutro. :D\nRównież pozdrawiam! ♡\nMia 9 sierpnia 2016 10:56\nwysłałam ci maila na kontakt który podałaś na LoGu\nMelodia. 9 sierpnia 2016 12:16\nCorteen 9 sierpnia 2016 13:06\nZobaczymy, jak wyjdą te Twoje celowe zabiegi, heh. Na razie nie mam pojęcia, jak zmiana w prologu mogłaby wpłynąć na opowiadanie, które dzieje się w czasach Huncwotów.\nA tak pisałam, radziłam, a tekst i tak niewyjustowany i bez akapitów... No cóż, szkoda, nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem.\nMam nadzieję, że będzie dużo Remusa, bo to mój ulubiony Huncwot (czyt. jedyny, którego darzę sympatią, ale za to to taka miłość, że zdarza mi się czytać opowiadania rozgrywające się w tych latach, jeszcze dzięki Lily i Severusowi, taka moja ulubiona trójka z tamtych lat).\nLuniaczku... Hm... To w stylu Syriusza, ale niezbyt pasuje jako zdrobnienie od Lunatyk, prędzej od Luny, nawiązujące do wilkołactwa.\nTu coś kolejność Ci się pogubiła (– Zdarza się, to fakt zachichotał – czarnowłosy, ale widząc, że Remus pogrążył się znowu w lekturze, przestał mu przeszkadzać).\n(Już widział surową twarz profesor McGonagall, która za jakąś godzinę rozda im po planie lekcji). Albo rozda plany lekcji, albo da po planie lekcji.\n(Uroczyście ci to obiecuję). Zmieniłabym na przyrzekam, byłoby cudowne nawiązanie do mapy Huncwotów i: uroczyście przyrzekam, że knuję coś niedobrego.\nTrochę tam się jeszcze błędów nazbierało, ale to raczej głupotki, wynikające z nieuwagi.\nTrudno mi na razie oceniać. Typowe ff o Huncwotach. Zobaczymy, jak się rozwinie. Na razie przedstawienie bohaterów, relacji, wiadomo.\nMelodia. 9 sierpnia 2016 13:21\nCóż, Luniaczku było użyte w książce, więc raczej nie mi oceniać, skąd się wzięło to zdrobienienie.\nTeraz jak tak patrzę, to faktycznie zagmatwałam w prologu, źle to zrobiłam i najpewniej jeszcze dziś to poprawię. Nie boję się przyznać do błędu. Co do reszty jakichkolwiek zmian w kanonie, będę chyba dawała znać przy rozdziale, że to zrobiłam, aby uniknąć nieporozumień. :)\nOdnosząc się do któregoś z Twoich wcześniejszych komentarzy, będę się bardzo starała napisać to inaczej niż wszędzie. Jak widać wcale nie mam zamiaru wałkować tematu niegrzecznego Jamesa i obrażnej na niego Lily. Mam wrażenie, że trochę za szybko oceniłaś bohaterów, jak i całe opowiadanie.\nRownież życzę miłego dnia!\nCorteen 9 sierpnia 2016 13:38\nNaprawdę było? Honor zwracam. Ale serio mi nie pasuje, cóż, tłumacze mają czasem ciężkie orzechy do zgryzienia.\nDobrze, że będziesz dawała znać, bo, jak widziałaś, pod prologiem Cię zganiłam za nieznajomość kanonu i przedstawiłam fakty.\nOceniłam, hm? Nie wydaje mi się. Napisałam, że trudno oceniać, bo wszystko dopiero się rozwija, a na razie nie widzę nic wyjątkowego. A co do bohaterów... musiałabyś amputować im chataktery (czyli Jamesowi, Syriuszowi i Peterowi), bym ich choc, trochę polubiła, bo takie postacie niezwykle mnie drażnią.\nMelodia. 12 sierpnia 2016 01:53\nNiestety nic nie poradzę na to, że Cię drażnią, tacy już są i raczej zostaną.\nGloria Virgo 20 sierpnia 2016 17:29\njestem genialna -,- tyle zaległości -,-\nPotter jak to potter, jest troszkę irytujący :D Ale to dobrze :)\nNie dziwi mnie, że Lily tak zareagowała, należało się mu, taki zimny kubeł, widział to i super. :D\nSyriusz <3 OMG *.*\nMam nadzieję, że niedługo chłopaki ogarną się :D i czekam na dużoooo takich wspaniałych opisów :*\nMelodia. 21 sierpnia 2016 00:06\nDziękuję bardzo za komentarz! <3\nAnonimowy 30 sierpnia 2016 01:01\nfajny szablon. :3\nMelodia. 30 sierpnia 2016 01:01\nCursed Psychopath 1 lutego 2017 09:48\n"– Zdarza się, to fakt zachichotał – czarnowłosy, ale widząc, że Remus pogrążył się znowu w lekturze, przestał mu przeszkadzać." - źle Ci się wkradła pauza :P\nWrócę do dialogu na samym początku, czyli do naszych chłopców. Co chwila tekst, a Ty takie piękne opisy potrafisz tworzyć.. Brakowało mi jakiegoś wtrącenia, co do tego spaceru Pottera, jakieś uczucia, albo kaprys? " Co oni się interesowali, poszedłem sobie tylko na spacer..." czy coś w tym stylu.\nO własnie, w tej retrospekcji było więcej opisów i o tym własnie mówię, odnośnie mojej pierwszej uwagi :D Biedna Lily... Zachowałabym się tak samo, naprawdę. A tu teraz co? Przjaciel sie od niej odwrócił... czego w sumei nie rozumeim, ale i tak to smutne :/\nMelodia. 19 lutego 2017 18:28


Prowincjonalna nauczycielka: Terry Pratchett. Świat finansjery.\nMonika Badowska lipca 08, 2011 11 fantastyka , Pratchett\nDługość spódnic jest miarą kryzysu państwa - przyznacie jak na zdanie, na które pada wzrok czytelnika po tym jak otworzy książkę, jest to zdanie doskonałe. A coś takiego możemy przeczytać zanim jeszcze obrócimy stronę i zagłębimy się w losy Moista von Lipwicka piastującego, dotychczas, stanowisko szefa urzędu pocztowego w Ankh-Morpork. Piszę "dotychczas", bo oto Lord Vetinari stawia przed Moistem nowe zadanie. Stawia, powierza, sugeruje... Cokolwiek robi Vetinari ważne jest by go słuchać uważnie i realizować jego zamierzenia.\nNajwiększy oszust z oszustów zostaje przedstawiony Panu Marudzie, psu posiadającemu 49% udziałów w banku, i jego właścicielce Pani Lavish. Gdy starsza Pani umiera Moist staje się nagle opiekunem psa, a co za tym idzie - zarządcą banku. Czy jemu, pieniądzom i Ankh-Morpok wyjdzie to na dobre?\nJestem nieodmiennie zauroczona tym, w jaki sposób Terry Pratchett stwarza świat swoich powieści. Nekromancja, która będąc inaczej nazwaną już nie jest zakazaną, golem, który ubzdurał sobie, że ma płeć i to w dodatku żeńska, nieudolny naśladowca Lorda to tylko niektóre z idei, postaci wzbogacających doskonałą powieść.\nPolecam. Mocno polecam - Pratchett pisze wyjątkowo udane i celne, nacechowane dużą dawką ironii powieści o kondycji ludzkości.\nP.S. A skoro już o Pratchettcie mowa - ostatnio ukazało się kilka książek w nowych tłumaczeniach. Wiecie, które to i jak ich tytuły brzmiały wcześniej? Pogubiłam się nieco.\nHA! HA! To ja lecę do jakiejś księgarni po "Świat finansjery"! A w domu mam od wczoraj "Kapelusz pełen nieba" w tłumaczeniu pana Piotra Cholewy!!!!\nWcześniejsze tłumaczenie , Pani Grupińskiej, też posiadam :D Wczoraj w sklepie córka łaskawie zgodziła się żebym "Kapelusz" czytała pierwsza, bo ona właśnie kończy "Prawdę" :DDDDDDDDDDD Po raz piąty?\nNiemniej jednak najulubieńszą moją książką jest "Nacja" - bez dwóch zdań.\nWstyd się przyznać, ale nie czytałam jeszcze żadnej powieści Pratchetta! Koniecznie muszę nadrobić te zaległości, bo jeszcze chyba o żadnym pisarzu nie nasłuchałam się tylu dobrych rzeczy!\nksiążka czeka na wakacje :-)\n"Piekło pocztowe" lepsze:D\n"Piekło pocztowe" czytałam, teraz pora na następną część; z przyjemnością sięgnę po tę książkę!\nnieśmiało przypomnę, że w wydawnictwie spora obniżka;-) A "Nacja" - cóż, to klasa sama w sobie:-)\njuż są wakacje:-)\nbo pierwsze:-) Mnie się bardzo film podobał, choć ortodoksi mają wobec niego sporo zastrzeżeń;-)\ni jak Ci się "Piekło..." podoba?\nZe wznowień, które ostatnio się ukazały, to na pewno "trylogia" o Tiffany Obolałej ("Wolni Ciut Ludzie", "Kapelusz pełen nieba", "W północ się odzieję") z genialnymi piktalami:) Całą trójcę recenzowałem u siebie na www.zzyciaksiazek.blogspot.com . Do tego "Zadziwiający Maurycy". Czekam na kolejne wznowienia!\nNie dla mnie, niestety...\nTłumaczenia pana Piotra Cholewy to jedyne słuszne tłumaczenia !!! :) Chciałabym mieć całego Pratchetta na półce :)\ndziękuję za objaśnienia:-)\nczemu? I czemu niestety?\nOd finansjery wolę pocztę, ale i tak obie te części bardzo mi się podobały :)


- Do filmu poszedłem dla pieniędzy. Najpierw było 30 zł, potem 60 zł za większą rolę, a w końcu ci kierownicy produkcji dawali mi 120 zł za dzień. Był też taki wyznacznik, że pensję aktora po studiach w teatrze dzielono na pół i dzień zdjęciowy w filmie to była połowa pensji w teatrze - opowiada RYSZARD RONCZEWSKI, emerytowany aktor Teatru Wybrzeże w Gdańsku.\n«Kończy pan film w Monachium, do tego gra pan w teatrze w Polsce. Jak na 80-latka strasznie pan zajęty.\n- Złośliwi mówią, że Ronczewski się zagrał.\nBo wystąpił pan w 85 filmach? "Krzyżacy", "Faraon", "Rękopis znaleziony w Saragossie", "Giuseppe w Warszawie"...\n- Chcieli angażować, to grałem. Ale, proszę pana, ja jestem aktorem drugiego planu.\n"Faraon" zaczyna się tym, że biegnie pan jako Eunane.\n- To był jedyny mój film w karierze, kiedy pierwsze ujęcie scenariuszowe było kręcone jako pierwsze na planie. Tak się raczej nie robi. Nigdy nie ma chronologii, to nie jest jak w teatrze. Zaczyna się czasem od ostatniej sceny, a potem dopiero się montuje.\nTu było inaczej. Myśmy przyjechali do Uzbekistanu na początku maja 1965 roku. Kręcenie trwało pół roku na piaskach pustyni Kyzył-Kum pod Bucharą. Trzeba było jechać codziennie 35-40 kilometrów na plan. Potem kilka scen było kręconych w Egipcie. Na tych zdjęciach mnie nie było, pojechał tylko faraon, czyli Jerzy Zelnik, i ktoś tam jeszcze, chyba Pentuer, czyli Leszek Herdegen, pewnie Mieczysław Voit, i jakiś rydwan zawieźli, żeby chociaż jedno zdjęcie przy piramidzie zrobić.\nTę pierwszą scenę pokazują dziś studentom reżyserii w Hollywood.\n- Bo jest niemontowana, była kręcona ciurkiem.\n- Niech pan sobie przypomni. Na początku na ekranie pojawiają się skarabeusze, na nie pada moja morda, ja się podnoszę i biegnę, biegnę między tłum, między tymi wojskami, kamera mnie prowadzi i dobiegam. Koniec sceny.\nDużo razy próbowaliście ten bieg?\n- Było wiele prób, ale tak jest zawsze, robienie tej sceny było niezwykłe z innego powodu. Nie udałaby się, gdyby nie patyk.\n- Temperatura piasku była bliska 60 stopni, nogi miałem poparzone. Dwa dni to robiliśmy, nie wiem już, ile razy. Zrobili drogę, wyrównali ją. Na nią położyli i zlepili z podłożem płyty z pilśni, żeby były twarde, smarowali klejem i na to sypali piach pustynny i jakieś roślinki. Do tego skonstruowano platformę na grubych, miękkich oponach. Na niej był balkonik, na którym stał Witold Sobociński. Miał na ramieniu kamerę z bardzo dużą kasetą, bo musiała się tam zmieścić taśma na całe ujęcie. Platformę z tym wszystkim ciągnęli radzieccy żołnierze na sznurach. I musieli równo biec, zanim się tego nauczyli, było wiele prób. I tu dochodzimy do patyka. Był on określonej długości, przymocowany od Sobocińskiego do mnie. Wie pan, dlaczego?\n- Bo nikt Sobocińskiemu nie mógł ustawić ostrości. Na platformie nie mógł mieć asystenta. Musiałem więc w tym upale biec w paśmie ostrości, w tolerancji 2-3 cm od końca patyka.\nJerzy Kawalerowicz już taki był, bardzo konkretny. Wszystko sam planował, choć miał asystentów od cholery. Wiedział, co będzie robił dziś, a co jutro. Był przygotowany absolutnie do wszystkiego, a tam było np. 5 tysięcy radzieckiego wojska.\n- Najpierw budowali dekoracje, a potem byli statystami, trochę trzeba było każdego ucharakteryzować, bo Uzbecy mają skośne oczy, a w Egipcie to trochę nie bardzo. Te posągi i świątynie, które widzimy w "Faraonie", to wszystko zbudowano z drewna. Tam, na pustyni, powstała stolarnia, malarnia itd., a nad wszystkim czuwał znakomity Albin Wejman, wspaniały polski rzemieślnik, który przed wojną w polskich filmach pracował jako tzw. dekorator, bo wtedy nie nazywano tego scenografią. Doglądał powstania tych wielkich posągów, świątyń, wszystkiego, tak naprawdę dowodził armią paru tysięcy ludzi z radzieckiej armii.\nW filmie jest scena burzy piaskowej.\n- Robiła ją maszyna do wiatru, czyli kukuruźnik bez kabiny, z obciętymi skrzydłami. Jak się włączyło śmigło, to nieźle wiało, prawie jak naturalny wiatr pustynny.\nA jak wam się żyło w Bucharze?\n- Dziwne miejsce. Dwa tysiące lat bogatej kultury, a do tego pełna komuna. Jak przychodziło się do sklepu, z reguły słyszało się, że "nie dawiezli". Papierosy przywoził nam goniec, który codziennie jeździł do Polski.\nJak to codziennie?\n- Tak, codziennie. Tam przecież nie było żadnego laboratorium, a trzeba było zrobić kopię roboczą, żeby reżyser Kawalerowicz mógł sobie obejrzeć, co nakręcił.\nWięc goniec leciał z Buchary do Taszkientu. Z Taszkientu do Moskwy, z Moskwy do Warszawy i z Warszawy do Łodzi - do laboratorium, gdzie Kodak zainstalował swoje najnowocześniejsze maszyny. Oni to wywoływali, chowali gdzieś, a z kopią roboczą goniec wracał do Kawalerowicza. I dopiero wtedy można było zobaczyć, czy coś z tego wyszło, czy nie. Taki kurier to była niezła fucha, bo woził nie tylko taśmy. Tylko alkoholu nie woził, bo Johnny Walker był tam w sklepach po 3-4 ruble.\nTe kulisy kręcenia "Faraona" były tak ciekawe, że podobno zrobił pan o tym film.\n- Tak, zrobiłem 26-minutowy film, który się nazywa "Buchara - Faraon . Podróż sentymentalna". Zaczęło się od tego, że poszedłem do sklepu i kupiłem taki najprostszy aparat Fied. To jest dokładna kopia leiki z doskonałym obiektywem. I zacząłem robić zdjęcia. Filmy dawał mi Jacek Stachlewski, ówczesny fotosista. Ja łaziłem po ulicach i zrobiłem tego około 2 tys. klatek. Negatywy przywiozłem do Polski. Robiłem zdjęcia różnych zdarzeń i miejsc: z kulis filmu, tego, jak jedziemy na pustynie, jak budowane są posągi, świątynia bogini Hathor itd. Najbardziej fascynowało mnie jednak życie codzienne mieszkańców i te puste święte miejsca, w których modlono się od tylu wieków, a teraz nie wolno było tego robić. W sumie zrobiłem kilka tysięcy zdjęć. Po powrocie pociąłem taśmy i przechowałem je do dziś. To z nich składa się dokument, do tego dodałem komentarze Zelnika i Kawalerowicza. Na festiwalu w Gdyni z okazji 40. rocznicy "Faraona" po raz pierwszy pokazałem ten film.\nJak pan zaczął grać w filmie?\n- Najpierw statystowałem, by zarobić parę groszy. Do szkoły teatralnej przyszedł jakiś drugi asystent dziesiątego reżysera i wzięli mnie i kolegów. Czasem dostałem jedno zdanie do powiedzenia czy jedno słowo.\nPierwszym reżyserem, który ze mną rozmawiał o tym, co mam zagrać, był Andrzej Munk. Bo wcześniej od innych tylko słyszałem, że mam podejść trzy kroki, odwrócić się i coś powiedzieć albo nic nie mówić. W "Zezowatym szczęściu" zagrałem woźnicę. Munk chciał, bym powiedział koniecznie coś z wileńskim akcentem. Więc w filmie odpowiedziałem Piszczykowi: "Nu, z Zawichostu do Nieporętu, a z Nieporętu do Zawichostu, nu, jeździm tak w kółko ". Munk mówił: słuchaj, to jest dla mnie bardzo ważne. Poczułem coś w rodzaju awansu. Byłem ważny dla filmu, czułem, że mu zależało, by Piszczyk zatrzymał kogoś, kto nie będzie przypadkowym facetem, który tylko coś burknie.\nStartował pan do większych ról?\n- Kilka razy. W "Szatanie z siódmej klasy" gram dużą rolę Francuza. W filmie "Ostatnie takie trio" gram ze Zbigniewem Zapasiewiczem i jeszcze jednym naturszczykiem, perkusistą, muzyka, to też duża rola. Gram też sporo w "O dwóch takich, co ukradli księżyc".\n- Rolę zbójcy Rozporka - i pewnie chce pan wiedzieć to, co wszyscy. Powiem tylko, że Jarosław był bardziej ruchliwy, niegrzeczny.\nKto pana i siostrę zaraził teatrem? Bo pana siostra bliźniaczka Alina Afanasjew też jest związana ze sceną - przez scenariusze i scenografie.\n- Alina zawsze dobrze rysowała, po maturze poszła do Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Sopocie. Zajęła się scenografią potem, gdy wyszła za Jurka Afanasjewa, współtwórcę legendarnego teatrzyku Bim-Bom i Cyrku Rodziny Afansjeff, w którym ja też występowałem.\nA mnie kto zaraził teatrem, szczerze mówiąc, nie wiem. Wprawdzie jako dzieci w Wilnie dorastaliśmy wśród ówczesnej elity aktorskiej, ale wątpię, żebym się wtedy zaraził.\nJak to wśród elity aktorskiej?\n- Ani matka, ani ojciec nie mieli nic wspólnego z teatrem, ale siostra mojego ojca Maria była żoną Ziemowita Karpińskiego, reżysera i aktora w teatrze Aleksandra Zelwerowicza w Wilnie. Wszyscy wtedy mieszkaliśmy w domu dziadka i przychodzili tam w odwiedziny Zelwerowicz, Jacek Woszczerowicz, Jan Kreczmar.\nJak pan wspomina Wilno?\n- Niewiele pamiętam, bo wyjechaliśmy w 1935, czyli jak miałem pięć lat, do Lwowa, gdzie mój tata dostał pracę w Orbisie jako dyrektor oddziału.\nTuż przed wojną tata został dyrektorem transportu poczty na województwo lwowskie. W 1939 dostał polecenie wywiezienia wszystkich dokumentów i sprzętu poczty do Rumunii. Jechaliśmy tam własnym samochodem, tzw. dekawką, czyli niemieckim DKW albo, jak po wojnie mówiono, Dykta, Klej i Woda. Dekawce ukręciła się przednia półośka, i to akurat w Jaremczu, blisko granicy z Rumunią. Poszliśmy do sklepu, do Żyda, gdzie obok cukru, masła i łapek na muchy można było taką półośkę dostać. No i Żyd powiedział, że owszem, za dwa dni załatwi. Czekaliśmy. Załatwił. Ale rano był 17 września i weszła Armia Czerwona. Samochód zabrali, a my wróciliśmy do Lwowa, gdzie spędziliśmy całą okupację sowiecką i kawałek niemieckiej. W 1943 roku przenieśliśmy się do Warszawy. Ojciec pracował dalej na poczcie, ale jako technik, a potem jako kierowca.\nPowstanie przeżyliście w mieście?\n- Tak. Ojciec wrócił z powstania bez nogi. Ja w pierwszych dniach powstania jako łącznik przenosiłem coś, ale nawet nie wiem co. Nosiłem to w książce do placu Wilsona. Tylko dwa razy doszedłem, bo potem zagrodzili teren.\nUdało mi się wyjść z Warszawy do mamy i siostry, do Jaktorowa. Tatę jakiś litościwy niemiecki żołnierz wsadził na furmankę pod ranne dzieci. To był transport ze szpitala, który zajęli Niemcy. Ojciec trafił do obozu przejściowego w Pruszkowie, a stamtąd dzięki jakimś znajomkom wrócił do nas, do Jaktorowa. Miał dopiero co uciętą nogę, ale jakoś się pozbieraliśmy. 6 grudnia 1945 roku przyjechaliśmy do Sopotu i, jak się tu mówi, w tym fyrtlu żyjemy do dziś.\n- Bo tu się odnalazła siostra mojej mamy. Napisała: przyjeżdżajcie, jest dużo wolnych mieszkań. I tak było.\nMiałem 16 lat i świetnie pamiętam ten Sopot. Było to małe, bardzo zadbane miasteczko, podobne zobaczy pan dziś w Bawarii, na pograniczu Alp. Było jeszcze dużo Niemców, ale też Polaków, którzy tu przed wojną mieszkali jako obywatele Wolnego Miasta Gdańska. Dużo ludzi mówiło po cichu po niemiecku. To się nazywało wtedy autochtoni, okropne słowo. Oprócz tego masa ludzi z Polski, często szabrownicy, którzy zwiali ze Wschodu.\nW starostwie rozdawali opuszczone przez Niemców piękne, duże mieszkania, a nawet całe domy. No i my z mamą, tatą i Aliną tu zamieszkaliśmy. Najpierw w mieszkaniu, które dostała siostra mamy, a kiedy się spaliło, w nowym lokum, które dostaliśmy w starostwie. Skończyłem liceum...\nI postanowił pan zostać aktorem.\n- A gdzie tam. Po maturze miałem pójść na budowę maszyn okrętowych, na Politechnikę Gdańską. To było marzenie mojego ojca i starałem się je spełnić. Wszyscy moi koledzy poszli na polibudę, ale ja na tej polibudzie się skompromitowałem. Ojciec miał kuzyna na tej uczelni, więc jak pierwszy raz oblałem matmę pisemną, to oni dla mnie zrobili specjalną poprawkę pisemną, oczywiście ją też oblałem. Kuzyn ojca wykombinował następną poprawkę ustną. Stanąłem przy tablicy, dali mi jakieś równanie do rozwiązania. Zacząłem dodawać, odejmować, kreślić i na końcu wyszło mi zero. Byłem pewien, że jest dobrze. Odwracam się i patrzę, a cała ta komisja skręca się ze śmiechu. Przewodniczący, coś bełkocząc, rycząc ze śmiechu, mówi: "Panie, w najśmielszych snach nie wyobrażałem sobie takiej bzdury matematycznej. Idź pan na dziennikarstwo czy na leśnictwo, tu pan miejsca nie zagrzeje".\nZwinąłem manatki, wyszedłem i zostałem aktorem.\nA dlaczego w Olsztynie?\n- Tata dostał wtedy posadę w organizującym się po wojnie Orbisie, ale nie w Sopocie, tylko właś-nie w Olsztynie, a skoro nie dostałem się na studia, wziął mnie z sobą, by mieć na mnie oko.\nJak tylko przyjechałem, od razu w tym Olsztynie pobiegłem do teatru, a tam był Stanisław Milski i Władysław Surzyński, ludzie z Wilna. Milski mówi: "No, zobaczymy, co potrafisz".\nI do żadnej szkoły pan już nie poszedł?\n- Pracowałem w Okręgowej Radzie Związków Zawodowych, która organizowała transporty książek z bibliotek do powstających PGR-ów. Rano miałem próbę, potem organizowałem transporty, a wieczorem grałem w spektaklu. Z tych transportów były dość dobre pieniądze, a po dwóch miesiącach bycia adeptem zacząłem też zarabiać w teatrze. Aż Milski kazał mi iść do szkoły.\nCiotka, żona Ziemowita Karpińskiego, prosiła, bym przyjechał, bo w stolicy jest Kreczmar i inni znajomi z Wilna. Ale nie chciałem, żeby mnie ktoś popychał nogami. Zdałem do szkoły w Łodzi.\nNie żałował pan, że nie studiował w Warszawie?\n- Łódź dawała jedno, czego nie dawała Warszawa: studenci mogli grać w filmie już na drugim roku. Mówiłem już, że do filmu poszedłem dla pieniędzy.\nNajpierw było 30 zł, potem 60 zł za większą rolę, a w końcu ci kierownicy produkcji dawali mi 120 zł za dzień. Był też taki wyznacznik, że pensję aktora po studiach w teatrze dzielono na pół i dzień zdjęciowy w filmie to była połowa pensji w teatrze.\nTo ile pan dostał za rolę w "Krzyżakach" Aleksandra Forda?\n- Naprawdę wysoką stawkę - 1100 zł za dzień zdjęciowy. To było właśnie trochę mniej niż połowa mojej pensji w Operetce Warszawskiej, gdzie miałem etat.\n- Chyba ze 3000 zł za dzień. To wtedy była dobra miesięczna pensja w Polsce. Za to można było utrzymać rodzinę z dzieckiem.\nTo przez pana Krzyżacy wysłali słynne dwa miecze do rycerzy króla Jagiełły?\n- Grałem Henryka, komtura człuchowskiego, który zniecierpliwiony czekaniem chce choćby sam z dwoma mieczami uderzyć na wojska ukryte w lesie. Siedzę na koniu, pokazuję miecze i coś tam gadam. To oczywiście był epizod, pokazuję się w filmie jeszcze kilka razy. Grałem osiem czy dziewięć dni, ale musiałem całe lato siedzieć na planie pod Starogardem Gdańskim.\n- Bo tam była stadnina ogierów. Aleksander Ford wybrał te tereny do plenerów, jazdy konnej, walki, tam zbudowano Spychów. Tam też kręcono sceny polowania, np. kiedy Jagienka ratuje Zbyszka, gdy on walczy z niedźwiedziem.\nPamiętam, że bałem się tej sceny w kinie.\n- To było kręcone w parku przy pałacu dyrekcji tego stada ogierów. W takich krzakach, gęstych. Niedźwiedzia przywiązali stalową linką i już.\nPlenery były kręcone przez prawie cztery miesiące, a potem jeszcze sceny z uczt w wielkich zamkach krzyżackich kręcono w halach w Łodzi, w atelier.\nChyba ze względu na puste półki w sklepach w PRL-u jedna z najsłynniejszych scen, nawet wykorzystana w reklamie, pokazuje, jak Krzyżacy jedzą na ekranie. Zawsze chciałem wiedzieć, czy to było prawdziwe mięso.\n- A co pan myśli? Oczywiście, że prawdziwe, ale mało brakowało, by tak nie było.\n- Bo pierwszego dnia, kiedy przywieźli te upieczone cielaki i prosiaki, jeszcze przed kręceniem sceny, statyści, a było ich tam ze dwie setki, rzucili się żreć to mięso, bo pachniało wspaniale.\nKierownicy produkcji wrzeszczeli, że odbiorą im dniówkę. Statyści się przestraszyli. Ale film rządzi się swoim czasem, na kręcenie scen trzeba czekać, w atelier od reflektorów było gorąco, a mięso wciąż tam stało. Kręcili dopiero trzeciego dnia, kiedy ono już woniało. Mówią do statystów: macie to jeść. Wybuchł bunt. Statyści, że do ust tego nie wezmą, bo śmierdzi. Musieli upiec jeszcze raz mięso i tym razem kręcili pierwszego dnia.\nO Aleksandrze Fordzie mówiono, że był wielkorządcą polskiej kinematografii.\n- Ja uważam, że Ford jak dotychczas był naszym najlepszym reżyserem. Był bardzo miły i bardzo wymagający. Trudno go było zadowolić. Ja tam gram niby epizod, ale i tak zrugał mnie kilkakrotnie, bo najpierw giermek miał nieść te miecze, potem mówi do mnie: jednak ty, chłopcze, je niesiesz. W końcu jeszcze coś zmienił.\nByło lato, gorąco, trzeba było jechać na koniu, a tu zbroja ciężka. On wymagał, żebym podjechał na milimetry do kamery i stanął tak, jak on chce.\nWiedzieliście, że "Krzyżacy" to będzie wielki film?\n- Nie, ale mieliśmy świadomość, że nigdy jeszcze nie robiono w Polsce takiej produkcji. A następny mój film po "Krzyżakach" to był "Rękopis znaleziony w Saragossie". Na moje nieszczęście gram w tym "Rękopisie" tylko takiego czarnego rycerza, sługę Gomelezów. To był tylko epizod, ale fajnie się z Wojciechem Jerzym Hasem pracowało.\nHas pracował z panem nad tym epizodem?\n- Mówił: "Musisz lecieć jak motyl, jak ćma na tym koniu". Ja, że to zwykła chabeta, za stary koń, by na nim lecieć jak motyl. Ale tak się z nim rozmawiało. To był poeta, obłąkany facet. Trudno o nim cokolwiek innego powiedzieć jak wybitny wizjoner, który swoją poetyką, zachowaniem wszystkich zarażał.\nWie pan, czasem reżyser tak prowadzi aktora, tak chytrze nim manipuluje, żeby aktorowi się wydawało, że to on wymyślił daną scenę. Has taki był.\nWiadomo, że "Rękopisem..." zachwyca się Martin Scorsese, który sfinansował jego rekonstrukcję i wydanie na DVD w USA.\n- No właśnie, film jest kultowy na całym świecie. Ale mało kto wie, jakie były jego początki. Kto np. miał grać główną rolę.\nNie od razu Zbigniew Cybulski?\n- Nie. Kiedy Has już miał zlecenie na film i zaczęło się poszukiwanie aktorów, w Warszawie pojawił się młody francuski aktor, z pochodzenia Polak. Opowiadał, że grał w Comedie Française. Jak to się stało, że Rysio Straszewski, kierownik produkcji, zaangażował go do głównej roli w "Rękopisie", tego nie wiem. W każdym razie podpisali z nim umowę na grube pieniądze i nawet nakręcili z nim sceny we Wrocławiu. W tym scenę ze mną, w której Alfons van Worden spotyka się właśnie z czarnym jeźdźcem. Ja jeździłem konno od dziecka, dlatego bardzo się zdziwiłem, jak ten Francuz podszedł do konia z prawej strony i próbował się wdrapać jak na jakąś komodę. No, jakoś wsiadł. Has mówi: "Zryw i zagalopujcie". Ja zryw, a ten nijak. No ale jakoś to skręcili, wróciłem do Sopotu, a za parę dni afera, scenę trzeba kręcić jeszcze raz. Przyjeżdżam wieczorem pociągiem. Patrzę: Zbyniu Cybulski siedzi i mówi, że on teraz gra główną rolę.\nIdę do Straszewskiego i pytam, gdzie jest ten świetny francuski aktor z Comedie Française, a ten krzyczy: "A idźcie mi do cholery!". Okazało się, że to był zwykły statysta, który nabrał wszystkich. Gnojek wziął połowę kasy za angaż, bo taką miał umowę. Cała wrocławska wytwórnia się śmiała.\nZbyszka Cybulskiego poznał pan dobrze?\n- Jak Zbyszek przyjechał do Gdańska ze szkoły krakowskiej razem z Lidią Zamkow, Bobkiem Kobielą i innymi aktorami, studiowałem właśnie w szkole teatralnej w Łodzi. Poznaliśmy się chyba na pierwszych wakacjach, kiedy przyjechałem do domu, do Sopotu. Zbyszek razem z - jak już mówiłem - mężem mojej siostry Jurkiem Afanasjewem i Jackiem Fedorowiczem założyli przecież słynny teatrzyk Bim-Bom. Byłem w tym kręgu, choć nigdy nie byłem formalnie członkiem zespołu Bim-Bomu.\nMoja żona Jolanta, z domu Horno-Popławska, znała nawet Zbyszka wcześniej, bo ona tutaj studiowała. Znali się, bo wszyscy łazili do Żaka, wszyscy się razem tam kotłowali. Cybulski był wtedy jeszcze kawalerem. A ja do szkoły teatralnej chodziłem z Marią Chwalibóg, siostrą Elżbiety, która za niego później wyszła.\nNa jednym z nielicznych zdjęć ze ślubu Zbyszka Cybulskiego pan stoi ze świnią i składa młodej parze życzenia.\n- To był też nasz ślub.\n- W każdym, wzięliśmy ślub razem z Cybulskimi, żeby było taniej. Znaliśmy się na tyle dobrze, że było to możliwe.\n- Weselisko było w Chmielnie pod Kartuzami. To wymyślił Cybulski i jego kuzyn. Wtedy do Chmielna przyjeżdżali na plenery wszyscy malarze z tej słynnej szkoły sopockiej. Wynajęliśmy autobus, a Jurek Afanasjew wymyślił, że ja muszę Zbyszkowi dać w knajpie żywą świnię. Taką miał fantazję. Polazł do jakiegoś chłopa i pożyczył żywą świnię. Na tym zdjęciu idziemy w jednym rzędzie, a ja niosę tego cholernego prosiaka, który najpierw mnie obsikał, a potem mi się wyrwał. Oni poszli pić, a ja goniłem tę świnię, a za mną gonił ten chłop i krzyczał, by oddać mu zwierzę. Trwało to z pół godziny, w końcu ją złapałem. Jak wróciłem, oni wszyscy już byli na niezłym fleku.\nZbyszek był bardzo fajnym facetem, bardziej znaliśmy się prywatnie z Sopotu niż z filmu.\nDziś gra pan też główne role i jest reżyserem. Co z tej perspektywy oznacza dla pana drugi plan?\n- Sam nigdy w mojej praktyce aktorskiej nie rozróżniałem pierwszego, drugiego i trzeciego planu. W najbliższych dniach będę brał udział w jakimś filmie. Nie pamiętam nawet teraz w jakim, musiałbym sprawdzić w komputerze, ale to tylko jeden dzień pracy, scena niema. Muszę ten epizod zagrać tak samo dobrze jak główną rolę.\nA jako reżyser jak pan pracuje z epizodystami i statystami?\n- Robiąc na przykład "Zemstę nietoperza" w Operze Bałtyckiej w Gdańsku, ogromny spektakl, chóry, balet, soliści, sceny zbiorowe - po 40 osób na scenie, każdego muszę dotknąć, zauważyć.\nTrzeba uświadomić tym nawet najmniejszym rólkom, że są potrzebne, że bez nich się nie uda. By uzyskać harmonię, wszystko musi razem zagrać.\nCzy kiedyś inaczej podchodzono do aktora drugoplanowego niż dziś?\n- Pamiętam, że kiedy po szkole teatralnej grałem u Dejmka w Łodzi, w Teatrze Nowym, było różnie. Większość kolegów średniego i młodego pokolenia szybko się zaprzyjaźniała z adeptami, ale starsi nie za prędko dopuścili nas do komitywy.\nNa przykład kto?\n- Był taki stary aktor Józef Pilarski, nestor ówczesny. Jako nowy w teatrze chciałem mu się przedstawić. Zapukałem do garderoby, chyba jako jedyny miał własną. I zaczynam: mistrzu, chciałem się przedstawić, a ten normalnie wygonił mnie. Tak ze trzy razy podchodziłem do tej ceremonii przedstawienia. Dopiero za czwartym razem poklepał mnie na jakiejś premierze i napił się ze mną kusztyczek wódeczki. Myślę, że oni chcieli podtrzymać jakąś tradycję, której sami doświadczyli.\nW różowych barwach pan to wszystko opisuje.\n- Może dlatego, że ja stary jestem. Wszystko traktuję jak przygodę. Pamiętam, jak Dejmek wyrzucił mnie z próby, w moim pojęciu właściwie za nic. To było w spektaklu "Święto Winkelrida" - miałem własną koncepcję, jak grać. Dejmek próbował mi powiedzieć, że mam robić dokładnie to, co on mówi, ale ja przerywałem i swoje: ale ja panie dyrektorze... W końcu nie wytrzymał i wyrzucił mnie z próby. Uniosłem się honorem i odszedłem z teatru, ale następnego dnia Dejmek wezwał mnie do gabinetu i powiedział: "Gówniarzu, jak cię reżyser ochrzania, to masz spuścić uszy po sobie, przyjąć to do wiadomości i grać".\nI to jest prawda.»\n"Ryszard Ronczewski. Graj, gówniarzu"\nGazeta Wyborcza - dodatek Duży Format online


Olej Gulf Pride 4T 10W40 opinie, dobierz odpowiedni olej Gulf do swojego auta, poznaj opinie o Gulf Pride 4T 10W40\nOpinie o oleju Gulf Pride 4T 10W40, dobierz olej Gulf Pride 4T 10W40 na podstawie opinii w Oleoo.pl\nOpinie o oleju Gulf Pride 4T 10W40\nOleoo.pl ▶ Opinie o olejach ▶ Gulf ▶ Gulf Pride 4T 10W40\nużytkownik Wkurzony ocenił olej na:\n"Olej dno, zalałem i po 2000km pusto w zbiorniku. Radzę unikać, lepiej jakiegoś zwykłego Orlena zalać."\nużytkownik Gian23 ocenił olej na:\n"olej tani jak barszcz więc cudów nie ma ale czego mi więcej potrzeba do skuterka."\nużytkownik S.Hrobry ocenił olej na:\nużytkownik Gordi ocenił olej na:\n"Olej ok, ale nie powala"\nOlej jest dobry, ale w połowie przebiegu di wymiany mam wrażenie że silnik gorzej pracuje. Silnik po wizycie u mechanika jest do sprawdzenia ze względu branie oleju oraz spadki mocy na wyższych prędkościach obrotowych\nOcena łączna Gulf Pride 4T 10W40\nOcena łączna na podstawie 6 opinii i ocen użytkowników\nMarka oleju: Gulf\nModel oleju: Pride\nKlasa jakości: API SG, JASO MA\nKod produktu: Gulf Pride 4T 10W-40\nDodatk. Inform.: Gulf Pride 4T 10W-40 to wysokiej jakości półsyntetyczny olej przeznaczony do 4-suwowych benzynowych silników motocyklowych opracowany specjalnie aby spełniał wymogi stawiane 4-suwowym silnikom motocyklowym chłodzonym powietrzem. Gulf Pride 4T 10W-40 jest


Wszystkie Książki Mówią - Pani pozna pana...\nKlasyka romansu- jak słyszę te słowa ręce mi opadają i wydobywa się ze mnie mimowolne westchnienie. Nie należę do miłośniczek książek o miłości, jednak „Duma i uprzedzenie”, która niewątpliwie należy do czołówki w tej kategorii, jest moją ulubioną książką. Dlaczego? Za chwilę się przekonacie ?\n„Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnemu a bogatemu mężczyźnie brak do szczęścia tylko żony.” Już pierwsze zdanie zdradza nam treść książki. Jednak dla mnie jest w niej wiele, wiele więcej! Ale od początku... Przełom XVIII i XIX wieku, małą prowincję elektryzuje wiadomość o pojawieniu się na wsi nowego sąsiada, który na szczęście dla wszystkich dam z okolicy jest bogatym kawalerem. Również w rodzinie państwa Bennet informacja ta wywołuje poruszenie. Pani Bennet, która ma 5 córek; Jane, Elizabeth, Mary, Kitty i Lidię, nie myśli o niczym innym, tylko jak dobrze (czyli bogato!) wydać je za mąż. Kiedy ów kawaler zostaje przedstawiony, okazuje się być tak czarujący i miły, jak tylko panna na wydaniu może sobie wymarzyć. I już na samym początku widać jego szczególną skłonność do najstarszej panny Bennet, Jane. A gdyby sam pan Bingley okazał się jednak niewystarczający, nic nie mogło mu dodać więcej uroku, niż przywiezienie ze sobą przyjaciela, pana Darcy’ego, który również jest stanu wolnego, a do tego jest dużo bogatszy. Lecz okazuje się przeciwieństwem jakże sympatycznego Bingley’a. Jest dumnym, zarozumiałym człowiekiem, który nie potrafi i nie chce ukrywać, jaką torturą jest dla niego towarzystwo ze wsi. A kiedy zauroczony pan Bingley proponuje mu taniec z siostrą swojej ulubienicy, ten odpowiada: „Jest znośna, ale nie dość ładna, by mnie skusić”. Na jego nieszczęście, słowa te słyszy Lizzie, o której to panowie rozmawiali, i która od tego momentu jest do niego nastawiona „raczej nieprzychylnie”. Wszystko układa się po myśli pani Bennet, która już odlicza czas do ślubu swojej najstarszej córki. Do tego wszystkiego w Longbourn zjawia się pan Collins, który po śmierci pana Benneta dziedziczy wszystko (pan Bennet nie miał syna, dlatego majątek przypadał męskiemu krewnemu). Młody ksiądz szybko zyskuje sympatię i poparcie pani Bennet, gdy tylko wychodzi na jaw, iż pojawił się w celu wybrania na towarzyszkę życia jednej z pięciu córek. Z racji przewidywanych zaręczyn starszej panny jego wybór pada na młodszą, Elizabeth. Żeby i młodsze siostry nie czuły się samotne, na szczęście czy też nieszczęście, w pobliskiej wsi ma stacjonować pułk oficerów. Nic nie mogłoby sprawić większej radości młodszym głupiutkim pannom Bennet (oprócz Mary- ona chciała uchodzić za intelektualistkę), niż taka ilość mężczyzn w mundurach i perspektywa wspólnych tańców na balu. Wśród żołnierzy jest pan Wickham, który szybko zyskuje ogromną sympatię otoczenia. Wychodzą też na jaw jego związki z rodziną pana Darcy’ego, które tylko utwierdzają wszystkich w przekonaniu jaki z tego drugiego wstrętny człowiek. Gdy jednak Lizzie zyskuje możliwość bliższego poznania pana Darcy’ego, okazuje się, że nic nie jest takie jakie się wydawało...\nWszystko brzmi dosyć oklepanie i zwyczajnie. Co jednak sprawiło, że kocham „Dumę i uprzedzenie” i czytam ją conajmniej raz w roku? Po pierwsze: bohaterowie. Pan Darcy jest moim ulubieńcem. To chyba nie przypadek, że nawet po tylu latach wzdychają do niego kobiety na całym świecie? Jego duma, która początkowo wydaje się okropną wadą, po przeczytaniu książki staje się jego największą zaletą. Do Elizabeth Bennet przekonałam się dopiero po którymś z kolei przeczytaniu książki. Myślę, że mogłam być zwyczajnie za młoda, żeby w pełni docenić jej cięty język, przeciwstawianie się konwenansom i figlarność A do tego najbardziej niedobrane małżeństwo w całej książce, czyli państwo Bennet. Pan Bennet- inteligentny, oczytany mężczyzna, którego w latach młodości skusiła ładna buzia i ponosi tego konsekwencje. Pani Bennet- delikatnie mówiąc: głupiutka, jej jedynym pragnieniem było znalezienie mężów dla swoich córek, nieustannie cierpiała na nerwy. Po drugie: dzięki tej książce możemy poznać zwyczaje z XVIII- wieczej Anglii. Cały rytuał składania wizyt, przedstawiania się, zapraszania na obiady. Bale, które stanowiły jedną z nielicznych możliwości poznania kandydata na męża. Czy nawet same zaloty, kiedy to mężczyzna nie mógł przebywać z panną sam na sam, a prawie jedyną możliwością dotyku były tańce. I po trzecie: dla mnie ta książka nie jest romansem. Pokazuje jak pierwsze wrażenie może być czasami ogromnie mylące, a tytułowa duma i uprzedzenie może nas zaślepić i skrzywić osąd. Myślę, że sama Austen słysząc, że pisała romanse zareagowałaby oburzeniem Ona portretowała idealnie otaczającą ją rzeczywistość, a że w tamtych czasach dobre małżeństwo było szalenie istotną sprawą- pisała o tym. Jeśli jedna z córek dobrze wyszła za mąż, mogła zabezpieczyć swoją rodzinę. Dlatego dla mnie Jane Austen pisała powieści z wątkiem romantycznym, a nie romanse.\nOczywiście nie byłabym sobą gdybym nie wspomniała o sporej ilości ekranizacji „Dumy i uprzedzenia”. Ja sama, jako pierwszą, widziałam 6-odcinkowy serial produkcji BBC z 1995 roku (reż. Simon Langton) i od tego tak na prawdę zaczęła się moja miłość do tej historii (dokładnie tak, wcale nie od książki ). Świetna Jennifer Ehle w roli Elizabeth Bennet i fenomenalny Colin Firth w roli Fitzwilliama Darcy’ego. Jak już wspominałam tutaj scena, w której Colin Firth wskakuje do jeziora jest jedną z moich ulubionych. Według mnie idealnie zagrał dumnego bogacza, który koniec końców, okazuje się być ucieleśnieniem marzeń milionów kobiet. Uważam też, że jest to najlepsza ekranizacja. Nie odbiega od książki, właściwie ma się wrażenie, że ktoś nam tę książkę czyta, dodając tylko obraz.\nKolejną ekranizacją, którą oglądałam jest ta z 2005 roku z Keirą Knightley i Matthew Macfaydenem w reżyserii Joe Wrighta. Muszę przyznać, że nie należę do fanek Keiry, ale w tym filmie wypadła całkiem przekonywująco. Początkowo byłam również oburzona zastąpieniem doskonałego Colina w roli pana Darcy’ego, jednak i tutaj musiałam stwierdzić, że Matthew Macfayden zagrał bardzo dobrze. Jednak moje serce w tym filmie skradł uroczy rudzielec, który jest dla mnie idealnym ucieleśnieniem książkowego pana Bingleya. Jedyne do czego bym się przyczepiła to końcówka. Ostatnia scena zostawiła przyjemny niedosyt. A jeśli obejrzało się amerykańskie zakończenie filmu czar pryskał. Była zdecydowanie przesłodzona. I zapomniałabym o najważniejszym! Muzyka! Jest genialna!\nI już na sam koniec kilka słów o wersji bollywoodzkiej (właściwie to produkcja bollywoodzko- hollywoodzka). To taka „Duma i uprzedzenie” współcześnie. Jest to dość luźna adaptacja książki Jane Austen, kilka rzeczy zostało zmienionych. Na szczęście, film nie trwa trzech godzin (jak to zwykle bywa z filmami Bollywood) i śpiewania jest tam też mniej Sam film całkiem przyjemny, jednak miłośniczki tradycyjnej wersji mogą nie być usatysfakcjonowane E.\nP.S. No i oczywiście „Bridget Jones”! Nieprzypadkowo jeden z głównych bohaterów nosi nazwisko Darcy a i odtwórca tej roli sugeruje delikatny związek z „Dumą i uprzedzeniem”\nRodzina Bennetów. Źródło Filmweb\nLizzy i Pan Darcy. Źródło Filmweb\nLizzy, Charlotte i Jane. Żródło Filmweb\nRodzina Bennetów. Żródło Filmweb\nSiostry Bakshi (indyjska wersja sióstr Bennet ). Źródło Filmweb\nLalita i William Darcy. Źródło Filmweb\nWięcej w tej kategorii: "Byłoby z nich dobrane małżeństwo, bo on bogaty, a ona ładna" »


Antoni Kaja | 28 listopada 2014 recenzje\nShaun Tan to australijski pisarz i ilustrator, laureat wielu nagród, w tym tej imienia Astrid Lindgren. Świat jednak poznał go na dobre dopiero wtedy, kiedy krótkometrażowa, animowana adaptacja jego opowiadania Zguba została nagrodzona Oscarem. Wtedy też jego wizualnie olśniewające dokonania zaczęły trafiać także do Polski.\nWydawnictwo kultura gniewu wydało do tej pory: poruszającego i przemawiającego wyłącznie za pomocą obrazu Przybysza, który dotyka kwestii imigracji; obecnie niemalże niemożliwy do zdobycia zbiór piętnastu niesamowitych Opowieści z najdalszych przedmieść; krótki, baśniowy Regulamin na lato oraz recenzowaną przeze mnie pozycję Zgubione, znalezione, zawierającą trzy oddzielne historie: Czerwone drzewo, wzmiankowaną powyżej Zgubę oraz Króliki.\nWszystkie je łączy niezwykłe podejście autora do otaczającej go rzeczywistości. Tan ukazuje nasz świat jako przestrzeń surrealistyczną i pełną magii, przemycając przy tym wiele uniwersalnych prawd i życiowych problemów. Dzięki umowności wykreowanych krain (ryby latające na ulicach, fantastyczne stworzenia, drzewa wyrastające we wnętrzu pokoju) literatura ta przemówi do młodszego odbiorcy, który odbierze ją jako bajeczną opowieść. Dla starszego czytelnika wyraźne staną się zagadnienia takie jak: alienacja jednostki, pozbawienie jej indywidualności przez normalizujące systemy czy – ujmując to zagadnienie bardziej rozlegle – brak akceptacji dla inności. Króliki natomiast zostaną natychmiast zinterpretowane jako metafora destruktywnej żądzy dominacji nad niższą kulturą, będącej swoistą tendencją nie tylko czasów – w oczywisty sposób przywołanej – konkwisty, lecz także współczesności. Sytuacja rdzennych ludów (skojarzenie z Aborygenami jest jasne nie tylko ze względu na króliki przybyłe do Australii wskutek inwazji), ucywilizowanych wbrew ich woli i odartych z tożsamości zakorzenionej w tradycji, wydaje się beznadziejna. Dlatego też ta historia jako jedyna ze zbioru charakteryzuje się mroczniejszym klimatem. Mamy w końcu do czynienia z ostateczną klęską międzyludzkiej komunikacji, różnicą w rozumieniu moralności oraz odmiennymi systemami wartości.\nBohaterowie relacji z innej rzeczywistości są, jak sugeruje tytuł, w jakiś sposób zagubieni. Dziewczynka z Czerwonego drzewa nie potrafi odnaleźć sensu ani jakiejkolwiek radości w swojej nijakiej egzystencji. Osamotniona, niezidentyfikowana rzecz ze Zguby po prostu nie pasuje do świata, w którym wszystko zakrawa na uporządkowane i podlegające ścisłym regułom. Bezkonfliktowe stworzenia z trzeciej fabuły, zdominowane przez najeźdźców i wydarte siłą ze swojego naturalnego środowiska, tkwią zawieszone pomiędzy dwoma światami, nie potrafiąc zrozumieć zmian stylu życia.\nPomimo tego, że obraz malowany przez Shauna Tana jawi się raczej jako pesymistyczny, momentami niemalże dystopijny, istnieje w nim zazwyczaj jakiś promyk nadziei. Przejawia się on czy to w postaci czerwonego liścia reprezentującego to, co tak naprawdę istotne, choć tak długo pozostającego w ukryciu, czy to w wizji miejsca, gdzie wyalienowani mogą odnaleźć podobnych sobie i uniknąć ciężaru społecznego wykluczenia.\nW twórczości Tana najbardziej imponuje to, że autor osiąga w swoich utworach niezwykły efekt głębi, dzięki szczególnemu akcentowaniu warstwy wizualnej. Wstawki narracyjne ograniczają się zazwyczaj do jednego zdania (wyjątek stanowi druga opowieść), ustępując miejsca fantazyjnym lokacjom, zarazem łudząco podobnym do znajomych miejsc, jak i znacząco się od nich różniącym. Ilustrator śmiało eksperymentuje z technikami, to stosując kolaż, to komponując całostronicowe, jakby malowane, grafiki. Zgubione, znalezione to przede wszystkim książka do podziwiania.\nZaskakujące, jaki ładunek emocjonalny oraz autentyzm kryją się w tych małych nowelach. Z ich protagonistami można się bardzo łatwo utożsamić, a ich trudne przeżycia budzą współczucie. Lektura dzieł Australijczyka staje się przez to wartościowa dla czytelnika w każdym wieku – to takie małe, skromne perełki. Jedyną wadą tej publikacji – o ile można to tak określić – jest ich niewielka ilość, bo aż chciałoby się pobyć nieco dłużej w tym baśniowym, pouczającym świecie.\ntytuł: Zgubione, znalezione


Pierwsza Komunia Święta - PolskiPrezent.pl - Polski producent prezentów i upominków na każdą okazję\nPierwsza Komunia Święta to bardzo ważne wydarzenie w życiu każdego dziecka, ale również jego rodzin. Na naszej stronie znajdziesz oryginalne prezenty na Pierwszą Komunię Świętą, a także podziękowania dla gości komunijnych. Wykonywane na precyzyjnym sprzęcie, wysokiej jakości upominki pozwolą upamiętnić tę chwilę na długie lata. Spersonalizowany prezent z grawerem lub nadrukiem jako pamiątka Pierwszej Komunii Świętej będzie wyjątkowym upominkiem dla młodego człowieka na całe życie. Zapraszamy do zapoznania się z naszą szeroką ofertą produktów, w której znajdziesz zarówno prezenty na komunię dla dziewczynki, jak i prezenty na komunię dla chłopca. Produkujemy prezenty, które świetnie sprawdzą się jako prezenty zarówno od babci, dziadka, matki chrzestnej, ojca chrzestnego jak i rodziców. Jeśli organizujesz Pierwszą Komunię Świętą dziecka w naszej ofercie znajdziesz podziękowania dla gości, które pozwolą upamiętnić ten dzień nie tylko w Twoim domu, ale również w domach każdego z gości.\nJaki wybrać prezent na I Komunię Świętą ?\nTo pytanie zadaje sobie niejeden gość wybierający się na tę wyjątkową uroczystość. Każdy kto szuka pamiątki Pierwszej Komunii Świętej jaką może wręczyć dziecku napotka na wiele propozycji. Jednak nasze produkty dzięki indywidualnej personalizacji są najlepszym wyborem spośród setek dostępnych upominków. Każda spersonalizowana pamiątka jest jedyna i niepowtarzalna. Uważamy, że takie prezenty są najcenniejsze, gdyż pokazują jak ważni są dla Nas nasi bliscy. Proponujemy szereg produktów m.in. nowoczesne statuetki w różnych odsłonach, także podświetlanych LED, które świetnie zastąpią tradycyjną kartkę z życzeniami, a po uroczystości będą stanowić piękną ozdobę. Zestawy prezentowe w kilku wariantach, pudełka na gotówkę również w formie "zastrzyk gotówki", ramki na zdjęcia, obrazki - to tylko niektóre z oferowanych przez nas upominków.