Jak Szaweł stał się Pawłem. Cenckiewicz o prof. Pawle Wieczorkiewiczu |\nPosted in ■ historia by Maciejewski Kazimierz on 9 marca 2012\nPolscy historycy to grupa skostniała intelektualnie. Oskarżam polskich historyków o brak wyobraźni i elastyczności, o niemożność oderwania się od schematów – pisał śp. profesor Paweł Piotr Wieczorkiewicz.\nWspomnienie Sławomira Cenckiewicza\n„Jest niszcząca opinia opiniotwórczych mediów, jest opinia środowiska, są wreszcie pewne klisze i schematy, które utrudniają swobodne myślenie i poprawne wnioskowanie. Są historycy, którzy na przykład nie dostrzegli cezury 1989 roku, jakkolwiek by ją traktować. I w najszlachetniejszych intencjach będą przekonywać, że o czymś tam nie można wciąż mówić, bo szkodzi to «naszej sprawie», «naszemu wizerunkowi» itd.” – mówił w jednym z wywiadów prof. Paweł Piotr Wieczorkiewicz. W bodaj ostatniej publicznej wypowiedzi był jeszcze bardziej surowy wobec środowiska rodzimych historyków: „Polscy historycy to grupa skostniała intelektualnie. Oskarżam polskich historyków o brak wyobraźni i elastyczności, o niemożność oderwania się od schematów”.\nW przywołanych powyżej wypowiedziach zawiera się cała wyjątkowość sylwetki przedwcześnie zmarłego historyka na tle środowiska badaczy parających się dziejami najnowszymi. Niezależność, wystrzeganie się „instynktu stadnego” i odwaga mówienia tego, co się naprawdę myśli – to cechy, które – szczególnie w ostatnich latach życia – uosabiał Wieczorkiewicz. Radykalna ocena kondycji polskiej historiografii sprawiała jednak, że w tym samym czasie, niejako równolegle, stawał się prawdziwym „outsiderem” i „„enfant terrible” cechu historyków, którego w zależności od przyjętej strategii należało traktować lekceważąco z uwagi na postępującą chorobę nowotworową lub też brutalnie atakować”. I niestety, trzeba przyznać, że w warunkach postkomunistycznej rzeczywistości oraz demoliberalnej ignorancji wobec faktów wykluczanie ludzi myślących na przekór obowiązującym opiniom działało skutecznie. Ktoś, kto tak jak Wieczorkiewicz uznał Davida Irvinga za „najwybitniejszego znawcę historii II wojny światowej”, pisał o „rycerskim eposie Leona Degrelle’a” i dywagował o możliwej defiladzie zwycięstwa na Placu Czerwonym w Moskwie z udziałem Hitlera i marszałka Rydza-Śmigłego – zdaniem wielu – zasługiwał na środowiskową infamię i napaści medialne. Pozytywny stosunek do pisarstwa Irvinga, którego Wieczorkiewicz cenił przede wszystkim za przywiązanie do historycznych źródeł, z których wiele nieznanych wcześniej badaczom „brytyjski negacjonista” wprowadził do naukowego obiegu, odgrywał tu zresztą rolę wyjątkową. Bez względu na nowatorski dorobek pisarski Wieczorkiewicza, zwłaszcza ten związany ze studiami nad Rosją i Związkiem Sowieckim, kilka ciepłych słów o Irvingu jako znawcy III Rzeszy stało się wystarczającym powodem jego naukowej dyskwalifikacji, choć nie był przecież pierwszym i jedynym badaczem „głównego nurtu”, który miał odwagę pochwalić brytyjskiego historyka-rewizjonistę. „Powiedziano mi, że jestem takim polskim Irvingiem i podobnie skończę” – mówił proroczo.\nJeśli Paweł Wieczorkiewicz krytykował postawę wielu uznanych w Polsce badaczy dziejów najnowszych, to nie chodziło mu przecież o afirmację jego własnych (i nie tylko jego) sądów historycznych, ale o zwykłą gotowość do rzeczowej dyskusji wokół hipotez, poglądów i stanowisk (również tych „rewizjonistycznych” i „negacjonistycznych”), które kłóciły się z ugruntowanymi i niekwestionowalnymi w Polsce opiniami historiografii. Nie lękał się intelektualnej prowokacji, próbując w ten sposób przełamać dość charakterystyczny sposób myślenia o dziejach minionych, który od dziesiątek lat podąża utartym i bezpiecznym szlakiem mitów, legend oraz politycznej poprawności, a zamiast dyskusji wybiera najczęściej milczenie, cenzurę/autocenzurę i zakazy. Lecz w tych rozważaniach o jakości dyskusji w środowisku historyków najciekawszy jest być może fakt, że anatema i oburzenie wobec Wieczorkiewicza nie dotyczyły jedynie kwestii związanych z obroną „negacjonistów”, ale również spraw wydawałoby się bardziej „bezpiecznych”.\nCharakterystyczne pod tym względem były reakcje niektórych, często bardzo zasłużonych badaczy, na opinie Pawła Wieczorkiewicza o infiltracji przedwojennej „dwójki” i dyplomacji przez sowieckie służby wywiadowcze. W swojej fundamentalnej pracy o czystce w Armii Czerwonej opisywał on genialnego oficera bolszewickiej razwiedki – Artura Artuzowa, który w latach dwudziestych stał na czele operacji wywiadowczej o kryptonimie „Trust” dzięki której Sowieci rozbili „białą emigrację” rosyjską, a przy okazji zaczęli po części kontrolować wywiady państw zachodnich i środkowoeuropejskich, w tym również szereg przedsięwzięć Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego na odcinku wschodnim. W swojej ogólnej wymowie nie były to opinie nowatorskie, choć w polskiej historiografii tematyka związana z błędami i porażkami Oddziału II w zmaganiach z Sowietami była konsekwentnie ignorowana, a nierzadko zastępowana opowieściami o rzekomo wielkich sukcesach wywiadowczych II Rzeczpospolitej. Niejako przy okazji opisu sukcesów operacyjnych Artuzowa profesor wspomniał mjr. Tadeusza Kobylańskiego – „dwójkarza” i naczelnika Wydziału Wschodniego MSZ, którego Sowieci mieli zwerbować do współpracy z OGPU. Największe oburzenie wywołał wówczas dość jednoznaczny pogląd Wieczorkiewicza, że w związku z tą sprawą „działania dwójki i polityka Becka nie miały odtąd przed Moskwą żadnych tajemnic”. Dostępność i odkrycie nowych źródeł oraz najnowsze ustalenia historyków w dużej mierze potwierdziły zasadność tez profesora, a jego samego utwierdziły w przekonaniu, że miał rację. On sam, odnosząc się do krytyków, którzy, jak często bywa w tego typu polemikach, żądali wyłożenia twardych dowodów na stół, pisał: „Trudno zgodzić się z tymi poglądami. Stanowią jak gdyby przeniesienie na płaszczyznę metodologiczną nie tak dawnej politycznej dyskusji o lustracji, w której świadectwo niewinności, wydane przez tzw. autorytety moralne, miało stanowić niepodważalny dowód prawdy. Równie naiwne i nieuzasadnione, a przy tym niemal szowinistyczne, wydaje się sugerowane przez jednego z moich polemistów przekonanie, że wartościowe serie wydawnicze albo solidne monografie badaczy rosyjskich, oparte na niedostępnych dla historyków innych krajów archiwaliach, których wiarygodność można do tego w wielu miejscach pozytywnie zweryfikować, powstały jedynie po to, aby przemycić kilka sfalsyfikowanych informacji godzących w dobre imię polskich wojskowych czy polityków sprzed kilkudziesięciu lat… Komunistyczną rebours wydaje się mi również argumentacja, jakoby z założenia badaczom jakkolwiek powiązanym z Federalną Służbą Bezpieczeństwa Rosji, choćby poprzez dostęp do jej tajnych archiwów, wierzyć z zasady nie można. W ten sam sposób dyskredytowano przecież na zasadzie etykietki, bez najmniejszej znajomości problematyki, „burżuazyjnych łżehistoryków…”. I dalej: „Historyk tajnych służb wie, że nadzwyczaj rzadko będzie mieć do czynienia z listami płac czy kartotekami agentów, najczęściej zaś – z materiałem cząstkowym i eo ipso poszlakowym, co nie zwalnia go jednak z obowiązku opisu rozpoznanej przeszłości. Dodać trzeba, że w wielu wypadkach jedyną przesłanką może być tylko ogólny kontekst działalności danej osoby, zwłaszcza gdy chodzi o agenturę wpływu. Choć istnienia jej tak niedawno wręcz nie podejrzewano, stała się w krótkim czasie jedną z głównych broni w bezkrwawej walce wpływów i pozycji w trakcie pokoju. Z wielu powodów – w tym przez dłuższy czas światopoglądowych, ideologicznych i etycznych – największe sukcesy w budowie agentury wpływów miał ZSRS, całe zaś jej siatki miały nadzwyczajne wsparcie w postaci «zwykłej» agentury oraz rzesz «pożytecznych idiotów» – sympatyków komunizmu”.\nPowyższy cytat dobrze oddaje krąg zainteresowań badawczych i poglądy Pawła Wieczorkiewicza w ostatnich kilkunastu latach. Historia tajnych służb (zwłaszcza sowieckich) fascynowała go na tyle, że stał się pierwszym badaczem, który z powodzeniem wplótł tę tematykę w swoją syntetyczną opowieść o dziejach Polski schyłku międzywojnia i lat wojennych. W Polsce to wciąż rzadka umiejętność i praktyka. Różne specjalizacje naukowe badaczy dziejów najnowszych (historia dyplomacji, tajnych służb, struktur władzy czy biografistyka) rozwijają się jakby rozdzielnie, nie tworząc spójnej całości. Świat tajnych służb nie jest w nich równie istotny, lecz jakby odrębny, nierzadko gubiony w wąsko definiowanych dziejach politycznych. A dla Wieczorkiewicza nie były to światy przeciwstawne, ale przenikające się, bo przecież nie ma prawdziwej polityki bez tajnych służb i szpiegostwa. „Historyk, który mówi krytycznie o tak zwanej spiskowej teorii dziejów, jest historykiem niepoważnym, hołdującym historii dla idiotów lub prostaczków, którzy wierzą w to, co widzą w telewizji i czytają w gazetach. Jest bowiem historia prawdziwa i historia medialna, fasadowa. Ta prawdziwa w dużej mierze toczy się za kulisami. A za nimi działają przede wszystkim tajne służby” – mówił profesor. „Niewykluczone – ciągnął dalej Wieczorkiewicz – że wszystkie tak zwane wydarzenia, do których dochodziło w PRL, były prowokacjami służb. Poznań ’56, Grudzień ’70, Czerwiec ’76, a wreszcie Sierpień ’80. W każdym z tych wypadków jest to bardzo prawdopodobne. My teraz budujemy wokół tamtych wydarzeń patriotyczne ołtarze, a rzeczywistość mogła być zupełnie inna. Tak samo można zresztą postawić hipotezę, że powstanie listopadowe było prowokacją, a powstanie styczniowe to już z pewnością”.\nOsobiście postać profesora już na zawsze będę kojarzył z konsekwentną obroną wolności nauki i swobody dyskursu historycznego – wartości, które legły u podstaw humanistyki i nauk historycznych. Wartości te były kiedyś i są nadal, również w ostatnich latach, brutalnie atakowane przez część publicystów, kilku (na szczęście) historyków i najważniejszych polityków w państwie. Jako badacz doświadczyłem tego bardzo szczególnie w 2009 roku, kiedy premier Tusk apelował do znanych historyków (m.in. do Andrzeja Friszkego), by „ciesząc się autorytetem uczonych i ludzi obiektywnych”, „aktywniej uczestniczyli w tej debacie” (na temat książki „SB a Lech Wałęsa”). Zaniepokojony tym wszystkim Wieczorkiewicz postanowił zabrać głos. Mimo, że już ciężko chorował, udzielał wywiadów dla prasy, radia i telewizji. Trafił wówczas (m.in. razem z autorami książki o Wałęsie) na dość kuriozalną „czarną listę” Adama Michnika, który swoisty rejestr osobistych wrogów opublikował w „Gazecie Wyborczej”. Podczas nagonki medialno-politycznej na autorów książki wydanej przez IPN Wieczorkiewicz opublikował artykuł będący rozprawą z wyjątkowo stronniczymi (czasem nawet kłamliwymi) opiniami wyrażonymi przez Andrzeja Friszkego, Romana Daszczyńskiego, Wojciecha Czuchnowskiego i Adama Leszczyńskiego w „Gazecie Wyborczej”. Na łamach „Rzeczpospolitej” profesor pisał: „[…] akapit po akapicie, w stylu najlepszej publicystyki z roku 1968, rodem z «Walki Młodych» czy innych ówczesnych gadzinówek, tworzy się wizerunek pary zakompleksionych profanów i nieudaczników, którzy porwali się na narodową świętość. Cały proces egzorcyzmowania kończy Friszke stwierdzeniem, że opętani przez szatana prawicy Cenckiewicz i Gontarczyk dali podstawy swoim politycznym współwyznawcom do wszczęcia «walki przeciw Wałęsie, ale także przeciw ‘Solidarności’, Okrągłemu Stołowi i przeciw Trzeciej Rzeczypospolitej». Ciekawa to kadencja, nie wiedziałem bowiem, że Okrągły Stół został już utożsamiony z Wałęsą i na równi z nim nie podlega żadnej krytyce! Myślę jednak, że Friszke w politycznym i polemicznym zapale zapomniał o pewnej kwestii elementarnej, o której oczywiście dziennikarze z «GW» nie mają pojęcia. Otóż obowiązkiem historyka, co wynika m.in. z roty ślubowania doktorskiego, jest dążenie do prawdy i obowiązek głoszenia prawdy. To oczywiście kłóci się z filozofią działania hagiografa i dziejopisa dworskiego, które to role przyjęło wielu historyków parających się dziejami opozycji lat 70. i 80., w tym wspominany już – mój Uczony Kolega. Hagiografia, podobnie jak wszystkie, najpiękniejsze nawet, mity, musi tymczasem prędzej czy później ulec weryfikacji. Jestem przekonany, że doktorzy Cenckiewicz i Gontarczyk z racji dogłębnej znajomości technik kancelaryjnych, sposobów ewidencji i archiwizowania dokumentów MSW/SB byli wyjątkowo predestynowani do podjęcia krytycznej analizy legendy Wałęsy w kontekście zachowanej dokumentacji dotyczącej TW «Bolka». Nie jest to wiedza nabywana od ręki i dlatego pseudokrytyki warsztatowe nieposiadających jej historyków są gołosłowne i demagogiczne. Obaj autorzy mieli odwagę zmierzenia się z tym iście diabelskim tematem, której zabrakło ich kolegom i krytykom. Z uwagi na jego wagę już to tylko winno budzić wobec nich wdzięczność i szacunek”.\nW świetle powyższej wypowiedzi szczególnie chciałbym podkreślić fakt, że prawa do wolności badań naukowych Paweł Wieczorkiewicz bronił dla wszystkich, nie przypisując sobie ani nikomu innemu prawa do jej limitowania. Beneficjentami wolności badań naukowych mieli być zarówno naukowi „lustratorzy” („historycy IPN”) potępiający PRL, jak i badacze hołdujący w nauce postkomunizmowi (lub postmodernizmowi), którzy za wszelką cenę każą piętnować II Rzeczypospolitą, tropić wszędzie wpływy „endecji” i poszukiwać „odcieni szarości” w „złożonych” dziejach Polski Ludowej; zwolennicy szkoły „jedwabieńskiej”, którzy ogłaszali narodowe rekolekcje i narodowy „rachunek sumienia” z powodu współuczestnictwa naszych rodaków w strasznej antyżydowskiej zbrodni w Jedwabnem, jak również „nacjonałowie” wskazujący przede wszystkim zdradziecką postawę Żydów jako zarzewie antysemickich postaw na Kresach Wschodnich po 1939 roku; a także „pozytywnie zakręceni” (historycy amatorzy i łowcy sensacji) tłumaczący zawiłość polskich dziejów m.in. chorobą psychiczną polskich mężów stanu bądź też sowieckimi „matrioszkami” podstawionymi w miejsce zlikwidowanych uprzednio „oryginałów”. Wieczorkiewicz uważał, że wszyscy oni mają równe prawo do korzystania z wolności słowa, a debata historyczna powinna zbroić się w merytoryczne argumenty, a nie epitety, wykluczenia, histeryczne potępienia, metody administracyjne i procesy sądowe. Ta otwarta i wolnościowa postawa, skłonność do historycznego „gdybania” i szeroki horyzont spojrzenia na przeszłość sprawiały, że Wieczorkiewicz nie był romantykiem czy bezkrytycznym admiratorem dziejów ojczystych. Wręcz przeciwnie – miał odwagę bronić zasług i dobrego imienia gen. Tadeusza Rozwadowskiego przed piłsudczykowską megalomanią; mówić o prawdziwej przyczynie „zaginięcia” gen. Wacława Zagórskiego, który posiadać miał dowody na współpracę agenturalną Piłsudskiego z austriackimi służbami; krytykować plan obrony Polski w 1939 roku, decyzję o akcji „Burza” i wybuchu powstania warszawskiego; piętnować ludobójcze operacje UPA wymierzone w Polaków, a nawet wygłaszać niepochlebne sądy o Andersie, jego zdaniem prawdopodobnie zawerbowanym przez Sowietów na Łubiance. Weryfikował i obalał mity i szedł własną drogą. Z czasem dojrzał nawet do zakwestionowania jednego z największych w Polsce tabu – polityki polskiej okresu 1938–1939, która zaprowadziła nas do straceńczej wojny na dwóch frontach jednocześnie. Podążając za wskazówkami Adolfa Bocheńskiego, Stanisława Mackiewicza, Ignacego Matuszewskiego i Władysława Studnickiego, chłodno analizując ówczesną geopolitykę i międzynarodową rozgrywkę, Wieczorkiewicz doszedł do przekonania, że Polska powinna wybrać sojusz z III Rzeszą przeciwko Moskwie. Poza wszystkim starał się racjonalizować sądy o korpusie oficerskim komunistycznego wojska, czego wymiernym dowodem była skrupulatnie uzupełniania kartoteka personalna, kilka nowatorskich tekstów i stała gotowość do wyrecytowania z pamięci nazwisk wszystkich generałów i admirałów Ludowego Wojska Polskiego.\nProfesor był zdania, że polska historiografia potrzebuje nowego otwarcia. „Napiszmy historię Polski od nowa” – powtarzał ku zaniepokojeniu wielu kolegów, którzy podobne nawoływania odbierali często nazbyt osobiście, w kategoriach zagrożeń, niczym akt oskarżenia dezawuujący ich dorobek pisarski. Szczególnie ostro reagował na postawy tych historyków, którzy w imię „wyższych racji” tworzyli listę „tematów zakazanych”, tzn. takich, których żaden badacz nie powinien dotykać. „Są historycy – wyjaśniał swoje stanowisko Wieczorkiewicz – którzy na przykład nie dostrzegli cezury 1989 roku, jakkolwiek by ją traktować. I w najszlachetniejszych intencjach będą przekonywać, że o czymś tam nie można wciąż mówić, bo szkodzi to «naszej sprawie», «naszemu wizerunkowi» itd. Jak Boga kocham! Owszem, tego rodzaju rozumowanie było zasadne za PRL-u, gdy na przykład wszelka krytyka decyzji o wszczęciu w Warszawie powstania w roku 1944 stanowiła – jak wtedy mawiano – wodę na młyn oficjalnej propagandy, podobnie jakakolwiek, najbardziej nawet zasadna krytyka II RP. Teraz jednak trwanie w ówczesnych dobrze oszańcowanych okopach jest równym anachronizmem, jak wymachiwanie czerwonym sztandarem…”.\nAnalogie do PRL, którymi od czasu do czasu posługiwał się Paweł Wieczorkiewicz, uruchomiły nową falę krytyki pod jego adresem. W dość typowy dla polskiej debaty publicznej sposób, instrumentalnie żonglując antykomunistyczną frazeologią, wypominano mu partyjną przeszłość, choć on sam nigdy nie ukrywał pełnionej przed laty funkcji drugiego sekretarza POP PZPR na Uniwersytecie Warszawskim. Odnosiłem czasem wrażenie, że miał z tego powodu szereg kompleksów, mimo wielu świadectw dowodzących, że jako działacz PZPR Wieczorkiewicz był gotów pomóc (i pomagał) niejednemu z prześladowanych przez reżim. Podobnie zresztą wstydził się swojego flirtu z tygodnikiem „Tu i teraz”, którym w okresie dyktatury Jaruzelskiego kierował wypróbowany współpracownik bezpieki Kazimierz Koźniewski. W takiej postawie Wieczorkiewicza było coś ujmującego i zawsze, kiedy z nim rozmawiałem o jego partyjnej przeszłości, przychodziły mi na myśl słowa Romana Wapińskiego, który z przekąsem powtarzał: „Panie Sławku, w odróżnieniu od moich kolegów ze studiów – Geremka, Holzera i Kapuścińskiego, ja nie mam amnezji. Byłem członkiem ZMP i partii”. Podobnie było z Wieczorkiewiczem i za to również go bardzo ceniłem. „Komunizm zmusza do «za» albo «przeciw». Kto nie jest «przeciw», ten jest «za»” – pisała w 1961 roku Barbara Toporska do Mieczysława Grydzewskiego. Rozważając te słowa, wydaje mi się, że Wieczorkiewicz nie miał na tyle odwagi cywilnej, by w PRL być „przeciw”, choć i dla tej tezy należałoby poszukiwać argumentów. Zapamiętał mu to Antoni Macierewicz, o którym w prywatnych zapiskach profesor napisał: „na studiach mój najbliższy przyjaciel”. Ich drogi rozeszły się po studiach, ale w wolnej Polsce znów zaczęły się schodzić, bo zmienił się Wieczorkiewicz. Po 1989 roku jego uległość z okresu PRL poddana została autorefleksji, a postawa człowieka wolnego i naukowca – odważnie zdefiniowana.\nJako historyk biografista i PRL-elista wiem, że bohaterstwem jest być antykomunistą w czasach komunizmu. Ale doświadczenia historyka publikującego dzisiaj obszerne analizy o Polsce Ludowej uprawniają mnie do stwierdzenia, że również wielką sztuką jest mieć odwagę wystąpić przeciwko komunizmowi wówczas, kiedy można go ostatecznie pokonać. To również jakiś akt odwagi, choć niemieszczący się w kanonie zasług establishmentu III Rzeczpospolitej, który z całą mocą piętnuje „antykomunistów ostatniej minuty” (zwanych również „antykomunistami pięć minut po…”), biorąc jednocześnie w obronę komunistycznych oprawców, kacyków i donosicieli. W tej obronie istotną rolę odgrywa niekiedy instrumentalne powoływanie się na własną antykomunistyczną przeszłość z okresu PRL, bo przecież moralizować i wybaczać mają prawo jedynie ci, którzy w czasach komuny byli represjonowani. Doktryna anty-antykomunizmu nie tylko nie toleruje jakiejkolwiek postawy antykomunistycznej, ale ze szczególną zawziętością zwalcza wszelkie postawy „ekspiacyjne” i „odkupieńcze”. Efekty tej postkomunistycznej inżynierii społecznej opisał przed laty Ryszard Legutko: „Doszło do sytuacji paradoksalnej: okazało się, że komunizm był zły, ale niezależnie od tego jak bardzo był zły, antykomunizm nigdy nie był dobry. Ludzie, którzy ulegali komunizmowi przez długie lata, byli wreszcie skłonni przyznać się do błędu, lecz swój krytyczny impet – pełen hałaśliwej pogardy – kierowali właśnie przeciw antykomunistom […] Także znaczna część polskiej inteligencji, potulna wobec reżimu, nawet wówczas gdy słabł i stawał się własną karykaturą, odnalazła w sobie w nowej rzeczywistości niezwykłą potrzebę wywyższania się ponad antykomunizm i antykomunistów. Z jakichś powodów długotrwała apologia ustroju sprawiedliwości społecznej traktowana jest przez nich jako doświadczenie cywilizujące, natomiast w antykomunizmie widzą rodzaj barbarzyństwa”.\nW mojej ocenie Paweł Wieczorkiewicz przyjął zupełnie inną, odważną i skuteczną, drogę postępowania. Na niwie naukowej, publicystycznej i pedagogicznej zrywał z dawnym oportunizmem. Dawnego Szawła zastąpił nowy Paweł. Był wreszcie sobą, wolnym badaczem, świetnym gawędziarzem, uwielbianym w dodatku przez studentów, i popularyzatorem historii. Przyjęta postawa była dla wielu wyrzutem sumienia. W lutym 1991 roku profesor Andrzej Garlicki rekomendował Instytutowi Historycznemu Uniwersytetu Warszawskiego… wyrzucenie Wieczorkiewicza. Oskarżał młodszego kolegę o lenistwo, nie podobał mu się także obrany temat rozprawy habilitacyjnej – „Problem represji Stalina wobec dowódców Armii Czerwonej”. Mimo to Wieczorkiewicz robił swoje. „W 1989 roku postanowił, że już nigdy nie będzie kierował się koniunkturalizmem i nigdy nie będzie ukrywał swoich poglądów. Postanowił nie stosować taryfy ulgowej wobec komunizmu. Chciał nadrobić stracony czas. Chyba mu się udało” – napisał po jego śmierci jeden z uczniów profesora. Rzeczywiście, to przecież w wolnej Polsce napisał swoje najważniejsze książki: „Stalin i generalicja sowiecka w latach 1937–1941” (1993), „Sprawa Tuchaczewskiego” (1994), „Historia wojen morskich” (1995), „Łańcuch śmierci. Czystka w Armii Czerwonej 1937–1939” (2001), „Kampania 1939 roku” (2001) i teksty: „Walka o władzę w kierownictwie PZPR w Marcu 68” (1998), „Wokół modelu polskiej polityki Stalina” (2004), „Uwagi o działalności agentury sowieckiej na odcinku polskim po roku 1921” (2006) i „Polska w planach Stalina w latach 1935–1945” (2009).\nDo ostatnich swoich dni był prześladowany. Podczas posiedzenia Rady Naukowej Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 4 marca 2009 roku odbył się zaoczny (profesor nie uczestniczył w posiedzeniu ze względu na ciężki stan zdrowia) sąd nad konającym Pawłem Wieczorkiewiczem, któremu przyprawiano „gębę faszysty” i „negacjonisty”. Przebieg posiedzenia odtwarza zachowany protokół. Język, sposób argumentacji i poziom dyskusji na temat „przewin” popełnionych przez Wieczorkiewicza przypomina raczej głębokie czasy Polski Ludowej i budzi grozę. Ukazuje też kondycję intelektualną i moralną środowiska naukowego: „Głos zabrał mgr Łukasz Kozak, który zaczął od głośnej sprawy przeprowadzonego dwa lata temu wywiadu z prof. Pawłem Wieczorkiewiczem. Przypomniał, że sprawa została nagłośniona przez TVN24 za pismem antyfaszystowskim «Nigdy więcej», które, jak przyznał, jest czasopismem dziwnym Jednocześnie zauważył, że nie był to pierwszy budzący emocje tekst publicystyczny prof. Pawła Wieczorkiewicza, przypominając kontrowersyjne tezy wcześniejszego artykułu w «Rzeczpospolitej», w którym prof. Wieczorkiewicz ubolewał m.in. nad błędną, jego zdaniem, polityką władz II Rzeczpospolitej, które nie zawarły sojuszu z III Rzeszą, który mógłby prowadzić do wspólnego pokonania ZSRR i wspólnego odbierania defilady zwycięstwa na pl. Czerwonym w Moskwie przez marszałków Śmigłego-Rydza i Goeringa. […] Dr Krzysztof Skwierczyński odnosząc się do głosów w dyskusji po publikacji wywiadu z prof. Pawłem Wieczorkiewiczem, jakie drogą mailową przesyłał dr Błażej Brzostek, zwrócił uwagę, że Rada Naukowa – wbrew niektórym glosom – jest jak najbardziej ciałem właściwym do podjęcia tej sprawy. Po pierwsze – zauważył – jest reprezentacją środowiska historyków, a on, jako historyk, nie chce być pucybutem brytyjskiego historyka-negacjonisty Davida Irvinga, do czego w ww. wywiadzie namawia prof. Paweł Wieczorkiewicz. Nie zgodził się też z opinią, że wywiad jest błahy, podkreślając, że padające w nim stwierdzenie o tym, jakoby Adolf Hitler był przed 1941 rokiem mężem stanu, jest skandaliczne i musi wywoływać cierpienie rodzin tysięcy ofiar Hitlera sprzed roku 1941. Przypomniał jednocześnie, że pracownicy i studenci Instytutu są spadkobiercami społeczności, która przed wojną zgodziła się na getto ławkowe i numerus clausus, w której pojawiał się postulat numerus nullus, co – jak zauważył – kładzie na obecną społeczność akademicką obowiązek moralnego sprzeciwu wobec postaw rasistowskich i ksenofobicznych. Na koniec przytoczył opinię Ojca Kościoła św. Piotra Damianiego, który w traktacie „O mocy Bożej” zastanawiał się, czy Bóg może przywrócić dziewictwo. Św. Piotr Damiani uznał, że jako Bóg, będąc Wszechmocnym może to uczynić, ale ponieważ nigdy tego jeszcze nic zrobił, to – radził kobietom Damiani – lepiej dbać o cnotę niż liczyć na cud. «Odnoszę to do naszego Instytutu – zakończył dr Krzysztof Skwierczyński – lepiej jest chronić cnotę, niż potem próbować odzyskać dobre imię». […] Prof. Marcin Kula […] W kwestii wywiadu prof. Pawła Wieczorkiewicza oświadczył natomiast, że zły stan zdrowia prof. Pawła Wieczorkiewicza hamuje go przed zabieraniem głosu w tej sprawie. Jednocześnie prof. Marcin Kula zdeklarował się jako zwolennik «miękkich metod», proponując, aby Instytut promował powstałe w Instytucie prace poświęcone historii Żydów. Zasugerował też, że dobrym pomysłem byłoby zorganizowanie wystawy o udziale historyków polskich w ratowaniu Żydów w czasie II wojny światowej. Odnosząc się do całości dotychczasowej dyskusji dr hab. Marek Stępień zauważył, że dyskutanci nie różnią się w kwestii oceny sytuacji, lecz co do proponowanej reakcji. Podkreślił, że sami podnoszący kwestię studenci mówią, że nie oczekują od Rady żadnej uchwały stąd uznał, że protokół z posiedzenia Rady wystarczy, uchwała natomiast – zauważył mówca – nobilituje osoby, z którymi się w niej dyskutuje”.\nDzięki przyjaciołom i kolegom z uniwersytetu Paweł Wieczorkiewicz znał kulisy tych haniebnych inicjatyw. Otrzymywał stosowane dokumenty, a nawet rozsyłane po pracownikach Instytutu Historycznego e-maile budujące wokół niego atmosferę nagonki. Nie przejmował się nimi zbytnio. Często z uśmiechem dzielił się opowieściami o kolejnych etapach tej wojenki prowadzonej z nim przez zastęp żołnierzy politycznej poprawności. Wyznał kiedyś w prywatnej rozmowie, że obecnie nie daliby mu zrobić nawet doktoratu. Miał w głowie wiele planów… Pisał syntezę dziejów PRL, myślał o monografii LWP, a podczas naszej ostatniej rozmowy mówił, że napiszemy kiedyś wspólnie książkę o Zarządzie II Sztabu Generalnego (wywiadzie wojskowym PRL)… Jako naukowiec wkraczał dopiero w swój najlepszy czas. Stawał się dla nas – jego uczniów i przyjaciół – niezbędny, niezastąpiony, wyjątkowy. Intelektem, możliwościami i znajomością spraw rosyjsko-sowieckich był porównywalny z takimi gigantami jak Richard Pipes czy Robert Conquest. I właśnie wtedy odszedł. Zmarł w nocy z 22 na 23 marca 2009 roku. „Żal tych wszystkich książek, których nie zdążył napisać” – napisał w reakcji na wiadomość o jego śmierci Piotr Zychowicz. „Przyglądam się dzisiejszym historykom i nie znajduję jego godnego następcy” – dodał Dariusz Baliszewski.\nNa wojskowych Powązkach w imieniu prezydenta Rzeczpospolitej żegnał go minister Władysław Stasiak. Schorowana, poruszająca się o kulach Anna Walentynowicz oddała mu ostatni pokłon. Byli wierni przyjaciele, a pośród nich m.in. Maciej Rybiński. Za chwilę, najdalej za rok wielu z nich także odeszło w wieczność…\nA „osobiści wrogowie”, cóż, nie dali mu spokoju nawet po śmierci. Asumptem do nowej fali napaści była projekcja filmu dokumentalnego „Towarzysz Generał”, w którym profesor wystąpił. Później była też wystawa z okazji 80-rocznicy powstania Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego, na której zabrakło fotografii profesora.\nOsierocił nas wszystkich. „Czuję się bardzo opuszczony” – napisał profesor Jerzy Eisler, a wielu z nas wciąż powtarza te same słowa. Zostały po nim książki, artykuły… i ofiarowany mi ołowiany żołnierzyk z jego kolekcji – dobosz, który spogląda na mnie, kiedy kreślę te słowa. Uderza w takt refrenu „Warszawianki”:\nSławomir Cenckiewicz • rebelya.pl\nTekst ukazał się w 102 numerze dwumiesięcznika Arcana\n Polityczna poprawność a prawda historyczna. Rozmowa z profesorem Pawłem Piotrem Wieczorkiewiczem z Uniwersytetu Warszawskiego, rozmawiał Bogdan Reszka, „Templum Novum”, 2006, nr 3, s. 72.\n Napiszmy historię Polski od nowa (część 1), z prof. Pawłem Piotrem Wieczorkiewiczem rozmawiał Piotr Zychowicz, „Rzeczpospolita”, 27 III 2009.\n Polityczna poprawność a prawda historyczna…, s. 75.\n P. Wieczorkiewicz, Posłowie: Rycerski epos Leona Degrelle’a, [w:] L. Degrelle, Front wschodni 1941-1945, Kraków 2002, s. 382–384.\n P. Wieczorkiewicz, Rydz-Śmgły na Placu Czerwonym w Moskwie w 1940 roku. Co by było, gdyby Polska przyjęła żądania niemieckie?, [w:] P. Wieczorkiewicz, M. Urbański, A. Ekiert, Dylematy historii. Nos Kleopatry czyli co by było, gdyby…, Warszawa 2004, s. 237.\n Przed kilkunastoma laty wstęp do polskiego wydania fundamentalnej pracy Davida Irvinga – „Wojna Hitlera”, napisał profesor Czesław Madajczyk. Oprócz wielu krytycznych uwag pod adresem Irvinga, Madajczyk nie bał się również go pochwalić: „Dawno nie miałem w ręku tak gruntownej pracy źródłowej, zawierającej tak wnikliwą analizę wykorzystanych archiwaliów i innych przekazów źródłowych. Jeżeli jednak badacze II wojny światowej na ogół sięgają do dokumentacji urzędowej różnych władz i dowództw, prawie wyłącznie się do niej ograniczając, to Irving szuka poza nią źródeł nieoficjalnych, zawierających odczucia, osądy, opinie odnotowane na własny użytek. Poszukuje ich u osób z otoczenia Hitlera, tak w kręgu osób zaufanych, jak i u podwładnych, tak u osób ważnych urzędowo, jak i u personelu pomocniczego (sekretarki, tłumacze, lekarze itd.). Interesują go nie tylko wspomnienia i relacje już opublikowane czy znajdujące się w archiwach lub bibliotekach głównie niemieckich, lecz sam je wielekroć pozyskiwał od osób kompetentnych, które przeżyły wojnę. Poza tym – jak nikt inny – dokumentował swoje wnioski zapiskami różnego rodzaju, kalendariami, korespondencją zwłaszcza familijną, a więc szukał świadectw nieoficjalnych czy nietypowych, dotyczących führera, jego zachowań, w czym go żaden historyk dotychczas nie prześcignął”. Zob. C. Madajczyk, Przedmowa do wydania polskiego, [w:] D. Irving, Wojna Hitlera, Warszawa 1996, s. 7.\n Polityczna poprawność a prawda historyczna…, s. 74.\n Tego typu postawę napiętnował ostatnio Filip Musiał w polemice z Antonim Dudkiem. Zob. F. Musiał, Osobista polemika z „osobistą historią IPN” Antoniego Dudka, „Arcana”, 2011, nr 101, s. 74-75.\n Jednym z pierwszych przykładów takiego zachowania były reakcje niektórych historyków na książkę Ryszarda Świętka (Lodowa ściana. Sekrety polityki Józefa Piłsudskiego 1904–1918, Kraków 1998). Zob. także krytyczną recenzję Włodzimierza Suleji w „Niepodległości”, 1999, t. L, s. 289–310.\n Pod koniec realizacji operacji „Trust” (1927 r.) Artuzow meldował z satysfakcją: „[…] cały rząd obcych wywiadów, jak polski, estoński i częściowo (praca dopiero się zaczyna) francuski, znajduje się całkowicie w naszych rękach i działa według naszych wskazówek…”. Zob. L. Mleczin, Istoria wnieszniej razwiedki. Kariery i sudby, Moskwa 2008, s. 37 [tu większy tekst: Artur Artuzow. „Trust”, „Syndykat” i spisek przeciwko Tuchaczewskiemu]. Szerzej na temat operacji „Trust” (w języku polskim, ale z pominięciem m.in. wspomnieniowych tekstów Jerzego Niezbrzyckiego czy Wiktora T. Drymmera) zob. m.in. Ch. Andrew, O. Gordijewski, KGB, Warszawa 1999, s. 92–102; Ch. Andrew, W. Mitrochin, Archiwum Mitrochina. KGB w Europie i na Zachodzie, Warszawa 2001, s. 73–80; A. Krzak, Czerwoni Azefowie. Afera „MOCR – Trust” 1922–1927, Warszawa 2010.\n Wystarczy odwołać się w tym miejscu do wyjątkowej książki przedwojennego „dwójkarza” mjr. Władysława Michniewicza (Wielki bluff sowiecki, Chicago 1991), który poddał surowej krytyce kierunek wschodni działalności Oddziału II, dochodząc do wniosku, że polskie służby wywiadowcze stały się w istocie nieświadomym narzędziem akcji dezinformacyjnej Sowietów. Książka Michniewicza jest polemiką z inną, niezwykle interesującą pracą na temat „Trustu”: Geoffrey’a Bailey’a – „The Conspirators: an extraordinary story of intrigue between Russia and Western Europe during the years before World War II”, New York 1960, której autorstwo Michniewicz niesłusznie przypisał Jerzemu Niezbrzyckiemu.\n Proporcje w tym zakresie równoważy książka Andrzeja Pepłońskiego: Wywiad Polski na ZSRR 1921-1939, Warszawa 2010, s. 406 i inne.\n P.P. Wieczorkiewicz, Łańcuch śmierci. Czystka w Armii Czerwonej 1937-1939, Warszawa 2001, s. 687.\n Ibidem, s. 687. Publicznie (na łamach czasopism) z Wieczorkiewiczem polemizował – domagając się dowodów źródłowych – wówczas jedynie prof. Marek K. Kamiński, znawca dziejów polskiej dyplomacji z Instytutu Historii PAN, choć w środowisku naukowym również wielu innych nie kryło swojego oburzenia. Zob. list M.K. Kamińskiego do A. Nowaka, „Arcana”, 2003, nr 51–52, s. 313–314. Po śmierci P. Wieczorkiewicza, przy całej do niego sympatii, krytycznie o tej sprawie pisał Marek Kornat (Paweł Wieczorkiewicz, „Zeszyty Historyczne”, 2009, z. 169, 2009, s. 205.\n Myślę tutaj przede wszystkim o nowatorskich ustaleniach Konrada Paduszka (notabene ucznia P. Wieczorkiewicza) na temat wschodniego odcinka pracy Oddziału II, wciągnięcia „dwójki” w operację „Trust”, zdobycia już w 1927 r. pierwszych informacji na temat związków Kobylańskiego z Sowietami (niestety zignorowanych), związków intymnych Kobylańskiego z agentem OGPU por. Tadeuszem Kowalskim itd. Zob. K. Paduszek, Meandry kariery Wiktora Tomira Drymmera w wywiadzie II Rzeczypospolitej, „Przegląd Historyczno-Wojskowy”, 2008, nr 4, s. 47–63; idem, Amor ze szpiegostwem w tle? Mjr SG Tadeusz Kobylański przed Oficerskim Sądem Honorowym, artykuł w druku. W ostatnim czasie, ale już nieco mniej polemicznie i krytycznie wobec opinii Wieczorkiewicza na temat Kobylańskiego odniósł się historyk Władysław Bułhak: Krótki kurs dezinformacji, „Biuletyn IPN”, 2009, nr 12, s. 19–20. Omawiając w artykule tom dokumentów opublikowanych w 2009 r. przez Archiwum Służby Wywiadu Zagranicznego Federacji Rosyjskiej (Tajemnice polskiej polityki. Zbiór dokumentów 1935–1945) Bułhak pisał również o rywalizacji wywiadowczej pomiędzy Polską i Sowietami w okresie międzywojennym i podczas II wojny światowej. Niestety, nie odniósł się on ani do wspomnień i uwag mjr. Władysława Michniewicza, ani też do ogłoszonych na łamach „Przeglądu Historyczno-Wojskowego” ustaleń Konrada Paduszka.\n P. Wieczorkiewicz, Uwagi o działalności agentury sowieckiej na odcinku polskim po roku 1921, [w:] Polski wywiad wojskowy 1918-1945, pod red. P. Kołakowskiego i A. Pepłońskiego, Toruń 2006, s. 105. W tym samym artykule, w obszerniej formie, Wieczorkiewicz powrócił do sprawy Kobylańskiego (s. 109–115).\n „To były i są najlepsze, najbardziej sprawne służby na świecie. Służby, które łączą bezwzględność z wielkimi koncepcjami i potrafią patrzeć daleko do przodu” – mówił o sowieckich i rosyjskich służbach Wieczorkiewicz. Zob. Napiszmy historię Polski od nowa (część 2), z prof. Pawłem Piotrem Wieczorkiewiczem rozmawiał Piotr Zychowicz, „Rzeczpospolita”, 27 III 2009. Przykładem tej fascynacji może być konsultacja historyczna i opracowanie aneksu (wspólnie z A. Pepłońskim) do wydania polskiego książki Normana Polmara i Thomasa B. Allena Księga szpiegów. Encyklopedia, Warszawa 2000, s. 666–678. Dzięki swoim zainteresowaniom tajnymi służbami P. Wieczorkiewicz wprowadził do obiegu naukowego w Polsce wiele nieznanych wcześniej opracowań. Warto w tym miejscu ograniczyć się chociażby do syntetycznych i encyklopedycznych opracowań związanego z Łubianką Aleksandra Kołpakidiego – znawcy dziejów KGB i GRU.\n Napiszmy historię Polski od nowa (część 2)…\n W związku z publikacjami na temat przeszłości agenturalnej Lecha Wałęsy premier Donald Tusk groził historykom: „Chcę zaapelować do pracowników IPN i historyków, aby nie nadużywali środków publicznych, bo nie będą mogli ich w przyszłości używać, jeśli tak to będzie dalej wyglądało”. Zob. W. Czuchnowski, M. Sandecki, Tusk wściekły na IPN po książce o Wałęsie, „Gazeta Wyborcza”, 31 III 2009. Szerzej na temat zagrożenia dla wolności słowa i swobody badań naukowych w ostatnim czasie zob. m.in. S. Cenckiewicz, Sprawa Lecha Wałęsy, Poznań 2008, s. 229–354; idem, Śladami bezpieki i partii. Studia. Źródła. Publicystyka, Łomianki 2009, s. III–XXX.\n Brońmy sierpnia, wywiad J. Kurskiego z D. Tuskiem, „Gazeta Wyborcza”, 19 VI 2008.\n A. Michnik, A to moje typy, „Gazeta Wyborcza”, 21–22 VI 2008.\n Chodzi o trzy teksty zamieszczone w tym samym, sobotnio-niedzielnym wydaniu „Gazety Wyborczej” na temat autorów książki SB a Lech Wałęsa. Zob. A. Friszke, Zniszczyć Wałęsę, „Gazeta Wyborcza”, 21–22 VI 2008; ibidem, R. Daszczyński, Cenckiewicz walczy z grzechem; ibidem, W. Czuchnowski, A. Leszczyński, Gontarczyk: maczuga na komunistow. Szerzej na temat wartości merytorycznej polemicznych tekstów A. Friszkego i manipulacji „Gazety Wyborczej” pisałem w książkach: Sprawa…, s. 344; Śladami bezpieki i partii…, s XVIII–XXIV.\n P. Wieczorkiewicz, Wypędzanie szatana z historyków IPN, „Rzeczpospolita”, 24 VI 2008.\n Mam tu na myśli dość oryginalną (ale przez to pobudzającą intelektualnie) książkę Janusza Choińskiego (Europa 1933-1939. Zaczarowane koło zaprzeczeń, Warszawa 2009), którą mimo wielu słów krytyki, zaaprobował P. Wieczorkiewicz (w książce autor zamieścił faksymile listu profesora).\n Z czasem P. Wieczorkiewicz sam zaczął hołdować podobnym poglądom. Do rozważań na ten temat zainspirowała go w dużej mierze relacja gen. Piotra Jaroszewicza, którą po jego tragicznej śmierci ujawnił Bohdan Roliński w książce Świadek pod toporem kata (Toruń 2007). Por. biogram B. Bieruta, [w:] A. Szwarc, M. Urbański, P. Wieczorkiewicz, Kto rządził Polską? Nowy poczet władców – od początków do XXI wieku, Warszawa 2007, s. 687–688.\n Wojna polska, z prof. Pawłem Piotrem Wieczorkiewiczem rozmawiał Piotr Zychowicz, „Rzeczpospolita”, 17–18 IX 2005.\n Przy całej swojej otwartości na najbardziej nawet wyostrzone sądy historyczne Wieczorkiewicz nie tolerował w naukowej narracji historycznej sformułowań „poniżej pasa”, „zjadliwych” i przesiąkniętych publicystyką. Stąd też bardzo krytycznie – w moim przekonaniu przesadnie – zareagował na książkę Lecha Kowalskiego o gen. W. Jaruzelskim (Generał ze skazą. Biografia wojskowa gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego, Warszawa 2001). Krytykując tę pracę wezwał jednocześnie Jaruzelskiego przy przerwał „wyniosłe milczenie w wielu najistotniejszych kwestiach”. Zob. List dr hab. Pawła Wieczorkiewicza do redakcji „Przeglądu Historyczno-Wojskowego”, „Przegląd Historyczno-Wojskowy”, 2003, nr 4, s. 186. Sam Jaruzelski ceni, jak się wydaje, dorobek naukowy Wieczorkiewicza. W 2006 r. generał napisał do profesora list w którym pochwalił go za „poszukiwanie i dokonywanie ocen nieszablonowych”. Zob. list W. Jaruzelskiego do P. Wieczorkiewicza, Warszawa, 28 XII 2006, kopia w zbiorach autora.\n A. Szwarc, M. Urbański, P. Wieczorkiewicz, op. cit., s. 726–735 (biogram W. Jaruzelskiego). Zob. także: P. Wieczorkiewicz, Generalicja Ludowego Wojska Polskiego między sierpniem 1980 a grudniem 1981. Tezy do dyskusji, [w:] Stan wojenny w skali kraju i Pomorza Zachodniego. Informacje źródłowe i refleksje, praca zbiorowa pod red. M. Machałek i J. Macholaka, Szczecin 2005, s. 35–60.\n Polityczna poprawność a prawda historyczna…, s. 72.\n Chodzi tutaj o selektywność stosowania tego typu argumentacji. Wielu czołowych polskich historyków ma za sobą członkostwo i aktywność w PZPR, ale ze względu na ich aktualnie prezentowaną „polityczną poprawność”, stopień „zlojalizowania”, a czasem nawet zwykłą użyteczność nie wypomina im się komunistycznej przeszłości ani nawet podszytych marksizmem publikacji fałszujących często dzieje. Tym też należy tłumaczyć niemal powszechne oburzenie warszawskich historyków z Uniwersytetu Warszawskiego na publikację Tomasza Witucha i Bogdana Stolarczyka Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945-2000 (Kraków 2010).\n Historia ruszyła z kopyta, rozmowa z prof. Pawłem Wieczorkiewiczem [w:] Historia ruszyła z kopyta. Z bohaterami ostatniego dwudziestolecia rozmawia Maria Graczyk, Poznań 2009, s. 169.\n Jedną z takich osób był znany obecnie historyk prof. Jan Żaryn (relacja z 29 X 2010 r.).\n Wieczorkiewicz pisał o tym samokrytycznie w ostatnim swoim artykule: „Ujawnienie jego agenturalnej działalności [K. Koźniewskiego – przyp. S.C.] stało się dla mnie osobiście wyjątkowo przykre. Gdy na początku lat 80. otrzymał, jak można domniemywać za – wieloletnie zasługi dla bezpieki, wymarzony tygodnik, przygarniając outsiderów i rozbitków, np. z rozwiązanej «Kultury», demonstrował publicznie chęć nadania mu charakteru propaństwowego i liberalnego zarazem (byłem jednym z tych, którzy ulegli tej argumentacji i współpracę z «Tu i teraz» podjęli). W praktyce utrzymanie założonej linii okazało się trudne, mecenasem pisma był bowiem Jerzy Urban, pisujący na jego łamach jako Jan Rem wyjątkowo obrzydliwe felietony. Z drugiej jednak strony dawało to możliwość stałej niemal polemiki z organami «prawdziwych komunistów», w tym tygodnika «Rzeczywistość», co wydawało się istotne, a dziś jest co najwyżej śmieszne”. Zob. P. Wieczorkiewicz, Jak Rastignac Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej został Balzakiem Polskiej Republiki Ludowej. Przypadek Mieczysława Franciszka Rakowskiego, „Arcana”, 2009, nr 86–87, s. 212.\n J. Mackiewicz, B. Toporska, Listy do redaktorów „Wiadomości”, Londyn 2010, s. 200.\n Świadczyć o tym może relacja SB z wystąpienia Pawła Wieczorkiewicza i Stanisława Bębenka (studentów IV roku historii Uniwersytetu Warszawskiego) podczas sesji naukowej zorganizowanej wiosną 1970 r. przez Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu. Wygłosili oni referat zatytułowany „Kształtowanie się aparatu bezpieczeństwa publicznego w świetle pamiętników (1944–1947)”, który nie był wcześniej zgłoszony do aprobaty na Uniwersytecie Warszawskim ani też nie został złożony do prezydium sesji przed prezentacją. Szef SB w Bydgoszczy w ten sposób ocenił wystąpienie studentów: „Treść wymienionego referatu jest tendencyjna, pomija dorobek – wkład funkcjonariuszy SB i MO w dzieło kształtowania się władzy ludowej w Polsce, na który to właśnie temat była zorganizowana sesja naukowa, a nawet ubliża funkcjonariuszom i aparatowi SB i MO tego okresu”. Zob. S. Cenckiewicz, Oczami bezpieki. Szkice i materiały z dziejów aparatu bezpieczeństwa PRL, Kraków 2004, s. 300.\n Fragment listu P. Wieczorkiewicza do J. Błażejowskiej, b.d. (wypisy udostępniła J. Błażejowska).\n Dobrym przykładem tego jest postawa znanego aktora Tomasza Dedka, który przyznał się do współpracy z SB, lecz jego przykład nie znalazł wsparcia mediów, przez co nie zaistniał szerzej w przestrzeni publicznej.\n R. Legutko, Intelektualiści i komunizm, „Znak”, 1999, nr 2, s. 12. Zob. także: idem, O anty-antykomunizmie, [w:] Antykomunizm po komunizmie, pod redakcją J. Kloczkowskiego, Kraków 2000, s. 225–232.\n A. Garlicki, Opinia o dr. Pawle Wieczorkiewiczu, Warszawa, 20 II 1991, w zbiorach autora.\n P. Zychowicz, Historyk niepokorny, „Rzeczpospolita”, 23 III 2010.\n Paweł Wieczorkiewicz przyczynił się również – o czym przypomniał Marek Kornat w przywołanym już artykule – do wydania w Polsce wielu istotnych dla historiografii książek: Wspomnienia Michaiła Murawiewa (1990), Stalin i zabójstwo Kirowa Roberta Conquesta (1989), Stalin Milosa Mikelna (1990), Generał Własow i rosyjski ruch wyzwoleńczy Catherine Andreyev (1990), Historia Wehrmachtu 1939-1945 Philippe Massona (1995) czy Karmazynowe bractwo. Generałowie Wehrmachtu o wojnie Basila Liddel Harta (2006).\n Chodziło o cytowany już wcześniej wywiad dla „Templum Novum”, 2006, nr 3, s. 72–76.\n Na kilka tygodni przed śmiercią P. Wieczorkiewicza (w lutym 2009 r.), w głównym wydaniu „Faktów TVN” Tomasz Sianecki wyemitował swój stronniczy reportaż na temat rzekomo „prohitlerowskich” poglądów Pawła Wieczorkiewicza, którego „ogrywał kamerą” leżącego lub siedzącego na łóżku. Zob. także: Adolf Hitler wybitnym mężem stanu? Kontrowersyjne poglądy polskiego historyka, www.tvn24.pl/0,1584506,0,2,adolf-hitler-wybitnym-mezem-stanu,wiadomosc.html (3 II 2009 r.).\n Św. Piotr Damiani nie jest Ojcem Kościoła (żył w XI wieku!), lecz Doktorem Kościoła (tytuł ten nadał mu papież Leon XII na początku w XIX w.).\n Protokół z posiedzenia Rady Naukowej Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego w dniu 3 III 2009 r., kopię udostępniła J. Błażejowska.\n Jedną z osób szczególnie zaangażowanych w tę kampanię był wymieniany w protokole z 4 III 2009 r. dr Błażej Brzostek. W rozsyłanym w lutym 2009 r. elektronicznym liście do pracowników uniwersytetu pisał: „Szanowni Państwo, Zapewne zwróciliście Państwo uwagę na wiadomość, jaka obiega dziś polskie media. Pomijam wątek personalny – ważne, że widnieje w niej nazwa naszej instytucji. Pozwalam sobie skierować do Państwa te słowa w poczuciu zawstydzenia – i w poczuciu konieczności jakiejś reakcji. Jak sądzę, nie jestem odosobniony w przekonaniu, że Instytut musi zareagować. Z poważaniem, Błażej Brzostek PS. Załączam jedną z wersji wiadomości”. List B. Brzostka udostępniła J. Błażejowska. Brzostek jest obecnie kreowany przez „Gazetę Wyborczą” za „jednego z najlepszych specjalistów od historii społecznej Polski Ludowej”. Zob. A. Leszczyński, Czy IPN może być zbawiony?, „Gazeta Wyborcza”, 10 I 2011 (wersja internetowa, wejście 25 III 2011 r.).\n Ostatecznie książkę o wywiadzie wojskowym PRL napisałem w pojedynkę. Zob. S. Cenckiewicz, Długie ramię Moskwy. Wywiad wojskowy Polski Ludowej 1943-1991 (wprowadzenie do syntezy), Poznań 2011.\n J. Eisler, Paweł Wieczorkiewicz (2 VII 1948-23 III 2009), „Kwartalnik Historyczny”, 2007, nr 3, s. 207.\n D. Baliszewski, Pamięci prof. Pawła Wieczorkiewicza, www.polskieradio.pl/39/245/Artykul/175389,Pamieci-prof-Pawla-Wieczorkiewicza Zob. także wspomnienie: D. Baliszewski, Portret historyka, [w:] Trzecia strona medalu, Warszawa 2010, s. 221-224.\n Pisał o tym Bronisław Wildstein: Jak bronić generała? Erystyka III RP, „Rzeczpospolita”, 7 II 2010. P. Wieczorkiewicza (a przy okazji piszącego te słowa) atakowano po śmierci również z pozycji „narodowych” (neoendeckich). Oburzony filmem o Jaruzelskim Jan Engelgard tak pisał: „Obaj panowie [Paweł Wieczorkiewicz i Lech Kowalski – przyp. S.C.] tkwili w strukturach «totalitarnego państwa», by użyć formułki zrozumiałej dla adeptów szkoły IPN-owskiej – do końca, czyli do 1990 roku. Ich aktywność nosi więc cechy koniunkturalizmu. Piszę o tym z pewną niechęcią, bo znałem prof. Wieczorkiewicza jako wspaniałego historyka, zwolennika realizmu politycznego, opowiadającego się za przyjaznymi stosunkami z Rosją (mówił mi o tym jeszcze w drugiej połowie lat 90.), uznającego szkołę Romana Dmowskiego za najbardziej przydatną dla Polski. Jego nagłego zwrotu na przełomie lat 90. XX w. i na początku XXI w. nie rozumiałem i nie akceptowałem. W tym co zaczął wtedy robić trudno dostrzec szlachetność i obiektywizm. Jego nowi zwolennicy albo udawali, że nic nie wiedzą, że był to prawie przez całe życie «komuch», albo rzeczywiście nie wiedzą, uznając że pan profesor bojownikiem «z komuną» był. Dla mnie nie miało to znaczenia, że profesor był szefem POP PZPR, ba, wtedy, kiedy studiowałem na UW o tym nawet nie wiedziałem. Jednak obecnie, kiedy dzieją się w dziedzinie nauk historycznych (choć trudno to nazywać teraz nauką) rzeczy skandaliczne, kiedy nazwisko profesora stało się dla wielu symbolem «walki z komuną», kiedy Sławomir Cenckiewicz pisze o narodowcach w PRL jako o «endekoesbecji» i jednocześnie uznaje Wieczorkiewicza za swojego mistrza – milczeć nie można. Za dużo tu bowiem szulerstwa i oszustwa, za dużo niegodziwości”. Zob. J. Engelgard, Dobry komunista, to nasz komunista, http://sol.myslpolska.pl/2012/01/pakt-pilsudski-dzierzynski.\n Wystawa była prezentowana w murach Biblioteki Narodowej w Warszawie. Ostatni panel wystawowy prezentował absolwentów IH UW, którzy pełnili (lub pełnią) ważne stanowiska państwowe w III Rzeczpospolitej. Co ciekawe, wśród wymienionych ministrów pominięto Antoniego Macierewicza (minister spraw wewnętrznych w latach 1991-1992), którego wspomniano jedynie jako posła.\nMożliwość komentowania Jak Szaweł stał się Pawłem. Cenckiewicz o prof. Pawle Wieczorkiewiczu została wyłączona\n« Zdrada unieważniona\nCzy lekarze uchronią Kiszczaka? »


mika kamaka - pieprz i słódź...: Czarna dupa\nSzukałam pomocy i tą chciałam znaleźć u psychologa, lecz szybko zrezygnowałam.\nPotrzebowałam odpowiedzi by wiedzieć, co partaczę, że tak ustawicznie chrzanię swoje otoczenie.\nTymczasem miła, starsza pani zadawała mi wyłącznie pytania i kierowała moją podświadomość na znalezienie odpowiedzi.\nJa odpowiedzi znaleźć nie potrafiłam, nie sama. Moja podświadomość się zatkała, jak stary klozet i nic nie było w stanie jej odetkać.\nZrezygnowałam więc po kilku wizytach widząc, że nie tędy droga.\nSzukałam dalej i tak trafiłam do pana R.\nPan R., to człowiek z ogromnym talentem, charyzmą i wiedzą.\nZnalazłam się u niego przypadkiem, gdy nastawiał mi kręgosłup. Nastawił, lecz jako genialny wręcz obserwator zobaczył również dziurę w psychice i to, jak jestem słaba i podatna na manipulacje. Zmanipulowałam się przy jego pomocy wierząc, że oto znalazłam swojego guru i jest nim ten mądry człowiek.\nMiałam się uczyć tego, czego on mógł nauczyć, czyli leczenia ludzi. Poszłam na kurs, a właściwie kilka tylko zajęć, gdyż... no właśnie...\nNa kursie uczysz się wiele, lecz zbyt mało, by pomagać innym. Ja musiałam pomóc sobie samej i to po pierwsze.\nPo drugie nie wyobrażałam sobie, by po kilku latach nauki i praktyki, diagnozować schorzenia i kasować ludzi po kilkaset złotych za wizytę. Nie potrafiłabym, zbytnia odpowiedzialność we mnie tkwi i parcie na szmal wszelkimi sposobami brzydzi mnie po prostu.\nWciskanie „klientom” szukającym nadziei na uleczenie, mieszanek ziół, leczenie prądami i moksami, okuwanie klawikami i ketami... Nie, to nie moja bajka.\nMąż czuwał nad całym procesem i spokojnie czekał, bym doszła do własnych wniosków.\nDoszłam pod niebem przesłoniętym czarnym dupskiem i szukałam nadal.\nW międzyczasie podczepiłam się do męża i kilkanaście razy „wdepnęłam” na zajęcia jogi, lecz ta również mnie nie zafascynowała. Zbyt statycznie, nic się nie dzieje i co kurwa chodzi z tym zapalaniem wewnętrznego światła?!\nMąż nie naciskał, sam uczęszczając praktycznie codziennie, a w dni, gdy zajęć nie było, praktykował sam w domu.\nNie zajmowało to moich myśli, gdyż te sfokusowane były na problemach, a odbyt śmiał się ze mnie, parskając rzadkim gównem w moją zmartwioną twarz.\n- Są takie zajęcia – powiedziała moja lepsza połowa przy śniadaniu. - Joga ogólna.\n- Tak? - Udawałam wtedy zainteresowanie tematem. - No i?\n- Możesz sobie uczęszczać na nie sześć razy w tygodniu, kiedy ci pasuje – mówił spokojnie. - Pierwsza lekcja gratis i wtedy się zdecydujesz. Spróbujesz?\n- Mogę – to ja, apatycznie.\nWrzuciłam do bagażnika auta getry i koszulkę i po pracy pojechałam pod wskazany adres.\nPierwszym zaskoczeniem było miejsce, w którym odbywały się zajęcia.\nDziewiętnaste piętro wieżowca, z panoramą na całe miasto. Można się zakochać w takim obrazku.\nSpóźniłam się niestety, gdyż poplątał mój mózg również i te dane, więc wpadłam i zostałam pokierowana w odpowiednie miejsce. Nie miałam swojej maty, lecz nauczyciel kazał mi ćwiczyć na gołej podłodze. No dobra, jest tam wykładzina :D.\nPies z głową w dół i trwasz.\nJa nie trwałam długo, moje mięśnie nie chciały. Bolały, wyły i krzyczały, bym się położyła.\nPadałam na kolana i wstawałam, gdyż twarda sucz ze mnie i nie pozwolę zwyciężyć ciału w psie.\nNauczyciel również zachęcał słowami.\n- Co Marysiu? - Jak się później dowiedziałam, tego imienia używa w odniesieniu do każdej nowej osoby. - Wstajemy i trwamy.\n- Staram się, ale mnie mięśnie bolą – starałam się mówić łagodnie, lecz nie potrafiłam rozewrzeć zaciśniętych ze złości zębów.\n- To dobrze, że bolą – mówił wesoło. - Pobolą i przestaną. A teraz wstawaj.\nWstałam i trwałam w asanie, pocąc się mimo bezruchu. Pot spływał mi po czole w psie z głową w dół i między piersi, w psie z głową w górę. I tak sobie ten pot wędrował, a ja w zacięciu cisnęłam, by nadążyć za innymi.\nRozstrzał wiekowy był ogromny. Kilkunastolatki, sześćdziesięciolatkowie i ci pośrodku.\nGrubi, chudzi i ci pośrodku.\nKażdy w ciszy i skupieniu robił to, co nauczyciel kazał.\nStarałam się zapanować nad ciałem, skręcić je jak inni i nagle przewróciłam się, gdyż ktoś puścił głośnego bąka.\nZero reakcji na moją glebę i na czyjegoś bąka, który zapewne został zapisany na me konto. Nie dziwota.\nOgromnym zaskoczeniem była dla mnie własna niemoc, gdy miałam ustać w świecy.\nBrzuch, rozciągnięty dwiema ciążami nie odstawał mi nigdy zbytnio, lecz w tej pozycji i z perspektywy, w której byłam, wyglądał okropicznie, jakby mi flaki chciały wyskoczyć przez pępek! Poza tym, nie potrafiłam zbyt długo ustać w pionie. Ba, do pionu było mi daleko! Nauczyciel człapał sobie między nami w japonkach i ciągle mówił. Mówił i uspokajał słowami moją złość na ciało, dopingował.\nW halasanie, miałam jeszcze piękniejszy widok na swoje ciałko i wałki, które tworzy.\nPrzy karnapidasanie, znienawidziłam już swój przód, gdyż przeszkadzał mi tłuszcz na brzuchu, a do niego dołączyły cycki. Ten nadmiar dusił mnie w szyję i myślałam, że nie wytrzymam dłużej.\n- Dasz radę położyć kolana przy uszach? - spytał nauczyciel, wisząc nade mną z uśmiechem.\n- Tłuszcz mi przeszkadza – stęknęłam.\n- Tłuszcz się wytopi – odparł z uśmiechem. - Nie sięgasz kolanami do ziemi, to podwiń palce stóp.\nPodwinęłam i czekałam na koniec tortur, patrząc sobie na cipkę pod legginsami, którą miałam niedaleko od nosa i powtarzając w myślach, że nie wrócę na tą salę i do ćwiczącego nas, jak pieski, sadysty.\nRelaks przetrzymałam, podskakując co chwilę. Nie umiałam w spokoju wytrzymać savasany. Tym też oczywiście rozśmieszyłam nauczyciela, choć pocieszył mnie, że przynajmniej potrafię leżeć z zamkniętymi oczami.\nNie rozumiałam jego słów, które kazały iść świadomością do palca lewej ręki i rozluźnić go.\nŚmieszyły mnie wirtualne ruchy, które mieliśmy wykonywać miednicą, czy podwijanie kości ogonowej.\nOmal nie parsknęłam, przy słowach o uruchomieniu przepływu energii wzdłuż ciała i bijącym źródełku w brzuchu.\nWyszłam stamtąd na drżących nogach, z zamiarem oplucia własnego męża.\nNa szczęście musiałam dojechać do domu i zajęło mi to kilkanaście samotnych minut.\nWtedy to poczułam i to był początek.\nRamiona mi opadły, złość odeszła i odetchnęłam głębiej.\nOdetchnęłam właściwie po raz pierwszy w życiu.\nNastępnego dnia, obolała od rozciągania i podekscytowana, pognałam na zajęcia.\nNie mogłam się już doczekać tortur.\nPo miesiącu kupiłam matę do jogi.\nAutor: motyle wnosie o 13:41\nAnonimowy 23 maja 2014 14:02\nOgromnie się cieszę, że zaczęłaś wątek jogi :) . Wnioskuję, że jednak lepiej zaczynać praktykować jogę na zajęciach niż samej w domu? :(\nAnonimowy 23 maja 2014 19:32\nSamemu nie dojrzy się wszystkich swoich błędów. To przyjdzie z czasem, jak zaczniemy obserwować ciało. Na początku też w ogóle mi nie szło.\nAnonimowy 23 maja 2014 21:59\nMasz racje :) . Szkoda tylko ze w moim miescie zajecia jogi sa tylko raz w tygodniu. Bede musiala cwiczyc i w domu i tam :p . Ale dziekuje za rade ;) .\nWiadomo Kto 23 maja 2014 22:48\nMika dorze wie, jakie mam podejście do tematu jogi :) Od siebie mogę powiedzieć tyle, że pomijając całą tę duchowo-emocjonalną otoczkę, to joga stanowi świetny trening.\nParę dobrze wykonany poyzji i człowiek czuje się jak po dobrej sesji :]\n*moments* 23 maja 2014 22:52\nPrzepraszam kochana, ale przy opisie tych wszystkich pozycji o maly wlos nie nie skonczylam na "emerdzensi" poprzez uduszenie.\nZa to, dzieki Tobie, musze znalezc takie zajecia u mnie i moze tez jakos mnie ogarna. Bo musze przyznac, ze czarna dupa cos czesto mnie przesladuje.\nAnonimowy 24 maja 2014 07:42\nNie znam się na jodze i nigdy jej nie uprawiałem. Mam wrażenie, że sprawa polega trochę na czymś innym. Pamiętasz jak w czasach wczesnomałżeńskich, przeddzieciowych wyglądał Twój dzień. Jak mieliście czas pogadać między sobą, kochać się. Jak wychodziliście z łóżka w sobotę dopiero na obiad. Był czas na przytulanie, pieszczoty, zaintereresowania i hobby a choćby na pogadanie. A teraz z dwójką dzieci? Poranek - mamaaaaaaaaa!!!!!!!! jestem głodnyyyyyy!!!!!!!. Trzeba wstać. Tatoooooo przesikałem się. Dobra ogarnęłaś wszystko. Biegniesz do roboty i na dzień dobry masa zaległych spraw. Jak się odrobisz z zaległościami to właśnie koniec pracy i nie zrobione bieżące rzeczy robią się jutrzejszymi zaległymi. Wracasz do domu na rzęsach. Mamo/Tato on mnie uderzył, dziecko posikało dywan, drugie wlazło na szafę i skacze na łózko a Tobie ciśnienie rośnie. Trzeba oprać, dać jedzenie itp. Zamykasz się w ustępie mając nadzieje, że jest to wystarczający powód aby na chwilę dali Tobie spokój. Nie prawda. Stękasz na sedesie a do ustępu wpada dziecko bo akurat zabawka się zepsuła. Zamknąć się nie można bo wszystkie zasuwki usunęłaś po tym jak Twoje dzieci zamknęły się w łazience dla zabawy a Ty aby się do nich dostać i zapobiec nieszczęściu o mało nie wyłamałaś drzwi. Współmałżonek nie może pomóc, bo akurat ręce ma ubabrane w ..... przebierając drugie dziecko. Usypiasz dziecko zasypiając na jego łózku w pozycji na baczność bo łózko jest dosyć wąskie. W nocy budzisz się wymięta i zmarznięta, przeczołgujesz się na swoje łózko, zasypiając w ubraniu. Rano musisz wstać wcześniej bo trzeba przygotować rzeczy do ubrania, pomyśleć o obiedzie itp. Seks wygląda tak, że rano w weekend puszczasz dzieciom bajkę i kochając się z mężem/żoną nasłuchujesz czy akurat bajka się nie kończy lub czy jedno z dzieci nie znudziło się bajką i zaraz nie wparuje od Ciebie. Można oczywiście wstać przed dziećmi ale to też nie jest rozwiązanie bo dziecko w nocy się obudziło i wczołgało się do Waszego łóżka, a na pewno jesteś w stanie opowiedzieć mnóstwo historii jak zaplanowałaś wieczór z mężem (choćby kolację we dwójkę) a w środku owej kolacji dziecko obudziło się z rykiem bo coś mu się przyśniło i kolację każde z was jadło oddzielnie, odgrzewając ją następnego dnia w mikrofalówce itd. itp. Nagle chwytasz się na tym, że nie masz czasu dla siebie. Na swoje zainteresowania. Jak robisz coś dla siebie to w tle jest wyrzut sumienia, że powinnaś zrobić to i tamto bo coś tam. (ja teraz nie powinienem czytać Twoich tekstów, nie mówiąc już o pisaniu komentarzy). I zajęcia jogi są czymś zewnętrznym co dało Tobie czas i powód na znalezienie czasu dla siebie. Tylko dla Ciebie. Nie dla dzieci, dla męża, dla siebie. Nie od czasu do czasu tylko w jakiś zdefiniowany sposób. Ja jeszcze tego nie potrafię ale pracuję nad tym. Gratuluję i cieszę się, że Tobie się udało.\nPrzepraszam za trochę niezgrabny tekst i błędy ale nie mam czasu na korektę.\nAnonimowy 24 maja 2014 10:22\nCzytając Was stwierdzam,ze jednak nie mam najgorzej ;-).Przepraszam,że akurat chichoczę,z głupoty i zmęczenia pewnie,bo też jestem niewyspana,terminy zawalone albo w trakcie walenia się,a ja czytam "bzdury"."Pokątne" i pokrewne ukradły mi rok życia-(nałóg,niedługo przejdzie)książek już prawie nie czytam,a za życie towarzyskie uważam rozmowy telefoniczne.Ech...inaczej to miało wyglądać...\nKobieta zbudziła się na wsi bardzo wcześnie rano, posprzątała w domu, zmyła podłogę, wydoiła krowę, wygnała na pastwisko, zbudziła dzieci, nakarmiła, wyprawiła do szkoły,\nnaostrzyła kosę, poszła na łąkę, nakosiła trawy, nakarmiła świnie, przyszła do domu, narąbała drew, rozpaliła w piecu, przygotowała obiad, odebrała dzieci, nakarmiła je,\nposzła w pole, kosiła do zmierzchu, przyprowadziła krowy, wydoiła, przygotowała kolację, nakarmiła dzieci, wykąpała, zrobiła pranie, położyła dzieci spać, sama się wykąpała, chwyciła kromkę chleba ze stołu, przekąsiła i w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku, położyła się spać.\nNagle zrywa się z krzykiem:\n- Boże!!! Mąż od rana nieruchany!!!\nPojechałam,jak S.w "Familiadzie",ale mam jeszcze jeden,specjalnie dla Wiadomo Kogo:\n"Wiesz co mówią do mnie kobitki, kiedy pytam o seks?\nAnonimowy 24 maja 2014 11:40\nTym razem krótko. Ale z drugiej strony to wszystko mija jak dziecko po cały dniu zabawy z rodzicem, walczenia o nie pozbieranie zabawek przed bajką, dyskusji z czego powinien składać się posiłek (czekolada czy ziemniaki z mięsem i surówką) itp itd (w zależności od dnia różne proporcje), wieczorem mówi: tato/mamo, bardzo cię kocham i zasypia.\nPrzejdzie Laid Back - na następne miesiące i lata. A po drugie czy czytanie Miki Kamaki, Babeczkarni itp nie jest przyjemniejsze niż czytanie o kolejnej głupocie uchwalonej przez parlament czy aferze w rządzie?\nAnonimowy 26 maja 2014 09:10\nCzasami wypada wiedzieć,co w trawie piszczy ;-)Żeby nie wyjść na totalnego buraka.\nMika jak możesz zmień tło na jaśniesza albo litery na biało.Strasznie ciężko się czyta.Na tym tle prawie nie widać tekstu :-)\neh…poczytałabym coś Twojego autorstwa wieczorem….Jest szansa?\nmika kamaka 25 maja 2014 22:24\nDopinam nowego bloga z nieocenioną opieką (czytaj: robi większość za mnie) supermózgu informatycznego i stąd mniejsza ilość tekstów.\nNiedługo, na nowym rozpiszę się na całego. Jeszcze kilka dni. Jutro na pewno dodam takają. (myślę, że przedostatnią). Całusy.\nmika kamaka 25 maja 2014 23:02\nAlbo jednak dodam. Niezbyt długi, ale zawsze :D\nCzemu ta dupa jest w majtkach? ;-)\nAnonimowy 27 maja 2014 06:33\nGdyż jest to dupa katolicka,skromnie przyodziana.\n"Jak gorliwa włoska kurwa, pozornie cnotliwa, a czekająca tylko na okazję, żeby rozłożyć nogi." ;-)\nMonika G. 27 maja 2014 22:55\nNiestety, w życiu większości kobiet nadchodzi ten moment kiedy zostają matką. I dokładnie wtedy większość z nich przestaje funkcjonować jako osobny człowiek. Nadmiar nowopowstałych obowiązków sprawia, że 24-godzinna doba to za mało. Co gorsza, z jednej strony nie wszystkie z tych obowiązków da się na ojca przełożyć (opór fizjologii i materii), a z drugiej istnieje głębokie społeczne przyzwolenie żeby matka zasuwała na 2 etatach - jednym w pracy a drugim w domu. Brak czasu na wszystko sprawia, że rezygnujemy w pierwszej kolejności z siebie - z ciuchów (rano i tak jest wszystko jedno co na siebie wkładamy), z makijażu (trudno maluje się z zamkniętymi z braku snu oczyma), ze spotkań towarzyskich, z czytania książek, chodzenia do kina i teatru i z życia seksualnego też. I trudno z takiego kociokwiku się wydostać. Głównie dlatego, że trudno jest wytłumaczyć sobie, że mamy prawo to zrobić. Trudno jest to także zaakceptować postronnym. Ale tu akurat stoję na stanowisku, że pies ich trącał, nawet jeśli jest to nasza najbliższa (genetycznie) rodzina.\nSama to przerabiałam po urodzeniu dziecka (przesiedziałam rok z Młodym i miałam niemal 100% pewność, że mój mózg stał się płaski jak żarówka a słownictwo wróciło do poziomu trzylatka i to tylko w lepsze dni). Przez koszmarny rok na macierzyńskim/wychowawczym byłam bliska obłędu, nie tylko ze względu na ogłupienie totalne ale też pewne incydenty małżeńskie. Niemniej ze względu na nadmiar (statystycznie) psychologów w rodzinie nie próbowałam żadnych prozaców-cudaków, w terapie też za bardzo nie wierzyłam. Wiedziałam, że muszę sama się otrząsnąć i pozbierać. Mam to szczęście, że jestem zadaniowa czyli jak mam coś zrobić to zrobię. OK. Nie było łatwo, nie było szybko. Pewne rzeczy trzeba było ustawić w nowej rzeczywistości od początku - zdefiniować nowe, inne priorytety, określić co i w jakiej kolejności należy zrobić. I to tak żeby Młody tego nie odczuł. Po mniej więcej kolejnym roku szarpania, wyszarpałam to co chciałam. Najpierw pomógł powrót do pracy. Głównie dzięki temu, że pracę mam specyficzną, z nienormowanym czasem pracy i jak przy dobrej organizacji czasu da się wszystko zrobić w 6 godzin. Szef nie oczekuje siedzenia po próżnicy i polerowania tyłkiem stołka, współpracownicy w większości ogarnięci i inteligentni, tylko kasa kiepska. W ramach ozdrowienia mózg się z powrotem pofałdował, słownictwo wróciło do normy i zaczęłam dopominać się o swój czas. Z powodu posiadania charakteru (jak się już ma takowy to zazwyczaj jest on paskudny - to z Pratchett'a, chyba) było czasem ostro. Niemniej finał jest taki, że co roku mam 3 tygodnie wakacji bez chłopaków (Młody z ojcem jadą na wieś), wychodzę z domu na zakupy inne niż spożywcze, mam czas dla siebie - na nordic walking, na basen, na rower, na książki na czytanie blogów.\nZdaję sobie sprawę, że nie każdy ma tak dobrze ze sobą jak ja. Wiem, że niektórzy potrzebują bodźca z zewnątrz - jogi, biegania, szydełkowania, fotografowania. Czegoś co będzie ich i tylko ich i pozwoli im na zachowanie siebie dla siebie. Szkoda, że nie jest to proste i nie jest szeroko akceptowane.


Domki Oliwia Boszkowo, w Boszkowie\nDominicka 32, Boszkowo, 64-140 Włoszakowice Sprawdź na mapie do centrum: 1.5km\nOśrodek wypoczynkowy położony jest nad Jeziorem Dominickim w miejscowości letniskowej Boszkowo. Domki letniskowe znajdują się na terenie ogrodzonego obszaru leśnego, wśród drzew sosnowych w odległości zaledwie 80 metrów od jeziora Dominickiego (plaża Pudełkowo). Pobyt w naszym ośrodku wypoczynkowym to świetne miejsce na wakacje, weekend, wypoczynek z wędką oraz wypady na grzyby i jagody. Korzystny mikroklimat Przemęckiego Parku Krajobrazowego, piękny urozmaicony lodowcem krajobraz zachęcają do wycieczek po okolicy. Z myślą o aktywnych formach turystyki powstały ścieżki rowerowe, piesze szlaki turystyczne i konne. Domki znajdują się na terenie ogrodzonego terenu leśnego wśród drzew sosnowych i są po całkowitym remoncie. Domki można wynajmować w okresie od maja do września. Na terenie ośrodka znajduje się ogólnodostępna kuchnia z pełnym wyposażeniem (kuchenka gazowa, garnki, zlewozmywak ciepła i zimna woda). Do dysp\nOśrodek wypoczynkowy położony jest nad Jeziorem Dominickim w miejscowości letniskowej Boszkowo. Domki letniskowe znajdują się na terenie ogrodzonego obszaru leśnego, wśród drzew sosnowych w odległości zaledwie 80 metrów od jeziora Dominickiego (plaża Pudełkowo).\nPobyt w naszym ośrodku wypoczynkowym to świetne miejsce na wakacje, weekend, wypoczynek z wędką oraz wypady na grzyby i jagody. Korzystny mikroklimat Przemęckiego Parku Krajobrazowego, piękny urozmaicony lodowcem krajobraz zachęcają do wycieczek po okolicy. Z myślą o aktywnych formach turystyki powstały ścieżki rowerowe, piesze szlaki turystyczne i konne.\nDomki znajdują się na terenie ogrodzonego terenu leśnego wśród drzew sosnowych i są po całkowitym remoncie. Domki można wynajmować w okresie od maja do września.\nNa terenie ośrodka znajduje się ogólnodostępna kuchnia z pełnym wyposażeniem (kuchenka gazowa, garnki, zlewozmywak ciepła i zimna woda).\nmiejsce do grillowania na 30 osób (bergolak)\nObowiązuje przedpłata 30% wartości zamówienia na konto:\nCredit Agricole 80 1940 1076 5323 1356 0000 0000\nKaucja zwrotna w wysokości 100 zł.\nDoba noclegowa rozpoczyna się o godz. 15:00 i trwa do godz. 11:00 dnia następnego.\nNa terenie ośrodka wypoczynkowego mamy także wydzielone miejsce na pole namiotowe z kompleksem sanitarnym. Dla kempingów i namiotów natryski i WC na terenie ośrodka w kompleksie sanitarnym. Wydzielone miejsce z możliwością podłączenia prądu i wody.\nPolecamy naszą przechowalnię bagażu.\nMała gastronomia i sklep spożywczy tuż obok ośrodka wypoczynkowego:\nSklep Jagoda wyposażony w artykuły spożywcze i przemysłowe.\nGodziny otwarcia: 07:00 - 22:00 w sezonie lipiec i sierpień, poza sezonem 08:00 - 20:00.\nBar Złota Rybka (miruna, dorsz, sola, okoń, pstrąg, halibut, łosoś, sandacz, sola, kergulena, miętus, morszczuk).\nGodziny otwarcia: 12:00 - 21:00 w okresie od 20 kwietnia do 10 października.\nCatering z dowozem na telefon (zupy, tosty, zapiekanki, hot-dogi, burgery wołowe, z kurczakiem, rybne, kebab, kurczak, pizza z dodatkami, zestawy dziecięce). Dowóz do ośrodka wypoczynkowego gratis!\nSerdecznie zapraszamy na wygodny wypoczynek w domkach letniskowych na wczasy rodzinne, a także amatorów aktywnego wypoczynku w leśnych ostojach Przemęckiego Parku Krajobrazowego, pełnych grzybów oraz jagód a także nad czystym jeziorem zasobnym w ryby.\nDominicka 32, Boszkowo\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu Domki Oliwia\nTak, Domki Oliwia udostępnia dla swoich gości internet.


Tauron Liga - Piotr Matela nadal trenerem Pałacu Bydgoszcz. Klub potwierdza pierwsze zmiany - Strona 6 - Polskie Radio PiK\n2021-05-21, 15:00 Redakcja/kspalac.bydgoszcz.pl\nPiotr Matela pozostaje trenerem Polskich Przetworów Pałacu Bydgoszcz. Alexandra Dascalu odchodzi z klubu. Fot. PAP/Tytus Żmijewski\nPiotr Matela w przyszłym sezonie nadal będzie trenerem Polskich Przetworów Pałacu Bydgoszcz - potwierdził prezes KS Pałac, Piotr Makowski. Wkrótce klub ma poinformować o nowych zawodniczkach, ale pewne są już pierwsze rozstania.\nPytania dotyczące przyszłości Piotra Mateli w Bydgoszczy pojawiały się po sezonie, w którym Pałac spisywał się poniżej oczekiwań i zakończył rozgrywki na dziewiątym miejscu w tabeli Tauron Ligi. Piotr Makowski wierzy jednak, że w trener Matela może poprowadzić zespół do wyższych pozycji\n- Jestem zadowolony z jego pracy. Oczywiście z rezultatu osiągniętego w ostatnim sezonie, ja, i trener, i zawodniczki nie jesteśmy zadowoleni. Moim zdaniem trener Piotr Matela dobrze pracuje. Oczywiście musi się rozwijać i musi wyciągać wnioski. O tym też już rozmawialiśmy i będziemy jeszcze rozmawiać. Po prostu chodzi o to, żeby pozwolić człowiekowi pracować i też żeby mógł się rozwijać, trzeba dać mu trochę czasu. Te trzy lata pokazały, że Piotr jest dobrym trenerem - powiedział w rozmowie z klubową stroną internetową Piotr Makowski.\nKlub czeka do 1 czerwca i wygaśnięcia obecnych umów zawodniczek, by poinformować o budowaniu zespołu na przyszły sezon. W tej chwili wiadomo tylko, że drużynę opuści podstawowa atakująca, a kolejne informacje o rozstaniach mają pojawić się w przyszłym tygodniu.\n- Pojawiła się już informacja, że z naszego klubu odchodzi Alexandra Dascalu i to możemy potwierdzić. Od 1 czerwca planujemy informować kibiców o tym, kto będzie w naszym zespole. Natomiast do końca maja podamy jeszcze 2-3 informacje o tym, kto odchodzi, kto pożegna nasz zespół. Prowadziliśmy szereg rozmów z naszymi wychowankami i oczywiście też będziemy informowali co z nimi. Mam tu przede wszystkim na myśli zawodniczki, które już grały w naszym klubie, czyli Ewelinę Żurowską i Martę Ziółkowską. Niemniej to dopiero od 1 czerwca. Do 31 maja dziewczyny mają ważne kontrakty. W związku z tym prosimy o jeszcze trochę cierpliwości - zaapelował Makowski.\nW zeszłym tygodniu klub podpisał list intencyjny w sprawie dalszej współpracy z firmą Polskie Przetwory. Polska marka nadal będzie sponsorem tytularnym drużyny seniorek.\nTagi: Polskie Przetwory Pałac Bydgoszcz, Tauron Liga, Piotr Matela, Alexandra Dascalu


Postanowienie noworoczne Roskosmosu: „Podwoimy liczbę startów” | Space24\nPostanowienie noworoczne Roskosmosu: „Podwoimy liczbę startów”\nCzwartek, 29 Grudnia 2016, 8:20\nStart rakiety Sojuz z centrum kosmicznego na Gujanie Francuskiej, fot. Arianespace / arianespace.com\nWładze rosyjskiego Państwowego Przedsiębiorstwa Działalności Kosmicznej zapowiedziały na nadchodzący 2017 rok znaczącą intensyfikację autoryzowanych lotów orbitalnych. Przyszłoroczny harmonogram startów Roskosmosu ma obejmować dwukrotnie większą liczbę odpaleń niż w 2016 roku. Znaczącemu rozszerzeniu ma również ulec zakres udziału rosyjskich technologii w międzynarodowych startach kosmicznych.\nO noworocznych planach Roskosmosu poinformował 28 grudnia br. szef organizacji, Igor Komarow. Rosyjskie Państwowe Przedsiębiorstwo Działalności Kosmicznej, które w bieżącej formule funkcjonuje zaledwie od początku 2016 roku, na drugi rok swojej działalności planuje podwoić całkowitą liczbę autoryzowanych startów kosmicznych. W zakres ten mają wchodzić zarówno samodzielne odpalenia w oparciu o własne zasoby, jak i międzynarodowa kooperacja przy startach rosyjskich rakiet Sojuz – ze szczególnym uwzględnieniem porozumienia z ESA i Arianespace, które od 2005 roku reguluje warunki współużytkowania infrastruktury w europejskim kosmodromie Kourou w Gujanie Francuskiej.\nRealizacja przyszłorocznego programu ma zostać zapoczątkowana wraz ze styczniowymi startami z kosmodromu Bajkonur w Kazachstanie oraz Gujańskiego Centrum Kosmicznego. Na luty 2017 roku zaplanowano z kolei wznowienie lotów z centrum kosmicznego w Plesiecku. Nowy harmonogram zakłada również wykorzystanie zasobów wciąż rozbudowywanego kosmosdromu Wostocznyj, choć bieżący postęp prac nie pozwala jak dotąd na określenie konkretnych prognoz.\nPoza zakresem swojego bezpośredniego zaangażowania w realizację przyszłorocznych startów kosmicznych Roskosmos odniósł się optymistycznie również do kwestii zagranicznego popytu na rosyjskie technologie rakietowe. Rosyjskie oczekiwania w tym zakresie dotyczą 16 planowanych na 2017 rok startów, zamiast 13 odnotowanych w 2016 roku. Wśród tych przyszłorocznych misji ma się znaleźć 11 odpaleń rakiet Atlas V (z rosyjskimi silnikami RD-180), 2 rakiet Antares (z silnikami RD-181) oraz 3 misje europejskich rakiet Vega, których czwarty segment zawiera produkowane w Rosji zbiorniki paliwa. Osobno do tej puli można wliczyć również 2 zaplanowane przez Arianespace i Roskosmos wystrzelenia rakiet Sojuz-ST z centrum kosmicznego w Gujanie Francuskiej.\nnad wyraz rozbawiony Czwartek, 29 Grudnia 2016, 15:21\nWbrew katastroficznym wizjom prezentowanym na tym forum przez co poniektórych rusofobicznie nastawionych komentatorów, jak widać rosyjski program kosmiczny ma się nad wyraz dobrze...\nPowinno to w pewnym stopniu ucieszyć Amerykanów i Europejczyków, gdyż bez wsparcia rosyjskiej technologii rakietowej nie mogliby realizować swoich programów kosmicznych.\nW związku z powyższym pozwolę sobie wyrazić nadzieję, że Roskosmos (Роскосмос) zrealizuje swoje ambitne plany i przy tej nadarzającej się okazji życzyć powodzenia w Nowym Roku.\n:) Środa, 04 Stycznia 2017, 15:42\nAmerykanie mogą bez wsparcia Rosji, w pełni realizować swój program kosmiczny, przykłady: STS (wahadlowce), Apollo, SLS (orion) Delta IV heavy, Falcon 9...to wszystko bez udziału Rosji czy ZSRR, więc nie rozumiem co pan ma na myśli.\nWarto zaznaczyć, że silniki RS-25 czy F-1 nie były, czy też nie są rosyjskie, co jest oczywiste i pomijam już wątek związany z silnikami RD-180, bo ta kwestia została już wyjaśniona w poprzednich komentarzach. Nie zaprzeczam, że Rosja ma jakieś osiągnięcia w zakresie budowy silników rakietowych, ale już pisanie, że USA jest uzależnione od rosyjskich silników, jest przesadą, bo Amerykanie też potrafią konstruować silniki rakietowe i statki kosmiczne. Pozdrawiam.\nbredogenerator Wtorek, 31 Stycznia 2017, 23:54\nJestem bardzo szczęśliwy, że Europa nie jest uzależniona od rosyjskiej rakiety. Polska to szkoda, że na ogół nie. Chciałbym również powiedzieć, że istnieje międzynarodowa współpraca i kooperacja, która nie jest określona przez zależność, a zaletą\ntopaz Środa, 04 Stycznia 2017, 14:26\nraczej rosyjska propaganda... wszystkie innowacyjne programy rosyjskie leżą i kwiczą...\nDavien Piątek, 30 Grudnia 2016, 8:41\nŁadne bajki ale akurat ani USA ani Europa nie sa uzależnione or rosyjskiej technologii rakietowej więc daruj sobie zmyslanie.Zwiększenie ilości startów oznacza tylko zwiększenie zagrozenia że cos się posypie, jak do tej pory bywało, bo bedzie mniej czasu na sprawdzanie przedstartowe a rosyjskie rakiety do bardzo niezawodnych nie należą\nszczerze rozbawiony Sobota, 31 Grudnia 2016, 18:37\nRozumiem w pełni, jak silnie frustrująca musi być postępująca nieuchronnie amerykańska zapaść w dziedzinie realizacji programu kosmicznego, technologii rakietowej i nie tylko...\nZ racji zbliżającego się Nowego Roku nie będę jednak rozwijał tego wielce drażliwego tematu... ;-)\nProponuję przy tej okazji, chociaż na ten jeden szczególny dzień, porzucić nasze spory!\n:) Środa, 04 Stycznia 2017, 15:55\nZapaść w dziedzinie realizacji programu kosmicznego w USA ? może rozwinie pan ten temat, bo nie bardzo rozumiem. Obecnie w USA trwają prace nad trzema statkami kosmicznymi, to jest - Dragon-2,\nCST-100 oraz najbardziej zaawansowany\nOrion ( SLS ) owe pracę, są bardzo intensywne i nie widzę żadnej zapaści któregoś z tych programów, więc nie ma sensu pisać czegoś, co jest po prostu nie prawdą, chyba że traktuje pan to jako dobrą zabawę niczym zabawa sylwestrowa, to jestem wstanie zrozumieć Pana komentarz ;) Pozdrawiam.\nDavien Sobota, 31 Grudnia 2016, 22:40\nCiekawe życzenia, dziekuję ale zapaśc programu kosmicznego USA to tylko twoje życzenia i do tego nieprawdziwe, ale jak sie nie ma argumentów:) Szczęśliwego Nowego Roku.\nszczerze rozbawiony Niedziela, 01 Stycznia 2017, 15:08\nProponuję jednak zapoznanie się z interesującymi artykułami dotyczącymi amerykańskiego programu ksmicznego, które zamieszczone zostały na Space24:\n-„SpaceX opóźnia wznowienie lotów rakiet Falcon 9”,\n- “Inmarsat rezygnuje z usługi SpaceX. Powodem opóźnienie programu Falcon Heavy”,\n- “NASA: opóźnienia testów kapsuł załogowych Boeinga i SpaceX”.\nEwentualnie później, jak tylko zdobędziesz argumenty merytoryczne, będziemy mogli wrócić do dalszej dyskusji, oczywiście tylko i wyłącznie w przyjaznej atmosferze... ;-)\nPS. Pozwoliłem sobie złożyć życzenia w języku angielskim z pewnego mam nadzieję, że oczywistego powodu...\nDavien Poniedziałek, 02 Stycznia 2017, 9:29\nJeszcze co do twoich przykładów: Jakos Immersat nie poleciał do Rosji tylko zgłosił się do Francuzów by uzyc ich Ariane-5, co najlepiej pokazuje zapaść Rosji. I jak się podoba?\nfalcon 9H jest opózniony tylko o kilka miesięcy, nie jak Angara o kilkanaście lat, bo nie potrafili jej dokończyć i chyba juz tego nie zrobią.\nTesty Oriona jakos nie są opóżnione, a i te SpaceX i Boeinga to też krótkie opóznienie. Rosja do tej pory nie potrafiła skonstruować niczego poza Sojuzem i skończyła jako taksówkarz dla bogatych. Ciekawe za ile lat skończą statek Federacja, bo patrząc przez kłopoty z Angarą to im lata zajmie.\nPS Na koniec polecam przeczytać wymienione przez Pana artykuły , a nie bezmyślnie cytować bez ich znajomości.\nCo do życzen to po rosyjsku ich nie składałem bo nie było sensu. To polski portal:)\nnad wyraz rozbawiony Wtorek, 03 Stycznia 2017, 19:32\nRównież polecam chociaż postarać się przeczytać ze zrozumieniem wielce interesujące artykuły, które ukazały się na Space24.\nZdaję sobie jednak sprawę, że może być do dość trudne, ale nikt przecież tutaj nie twierdził, że początki muszą być łatwe...\nZapewne dostępne są także przedmiotowe informacje w języku angielskim, a to zapewne ułatwiłoby niezmiernie ich zrozumienie... Nieprawdaż?\nCo do życzeń, to oczywiście celowo wybrałem ich formę. Osobiście jednak, jako Polak, zdecydowanie preferuję takowe w języku ojczystym... ;-)\nPS. Proponuję jednak póki co uzbroić się w cierpliwość i poczekać co przyniesie 2017 rok, także w zakresie realizacji programów kosmicznych...\nDavien Sobota, 07 Stycznia 2017, 13:28\nAkurat czytałem te artykuły , ale Pan jak widzę z postu albo ich nie zna, albo treść się nie spodobała bo niepasuje do pańskich fantazji, więc radziłbym dogłębnie je przeczytać,\nDavien Poniedziałek, 02 Stycznia 2017, 9:20\nJa z tego oczywistego powodu po rosyjsku ci nie składałem bo nie było sensu i tak widać kim jesteś:))\nA teraz na poważnie: Rozwój technologi kosmicznych w Rosji stoi w miejscu, jedyne co udało im się zrobić przez 25 lat to lekka rakieta Angara 1.2 o udzwigu mniejszym od Antaresa, rozwój większej Angary A5 zarzucaja na rzecz reanimacji antycznej Energii.\nRosja do tej pory nie ma i mieć szybko nie będzie nic porównywalnegoi z Falconem 9FT nie mówiąc o rozwijanych SLS , Falcon 9H czi najnowszym ITS. Nawet w tak chwalonym rozwoju silników zatrzymali się praktycznie na etapie Energii, jedynie modernizując i przerabiając jej silnik. Porównaj sobie rozwój technologii kosmicznych w obu państwach, tylko zrób to uczciwie, a nie bawisz się w łatwa do wykrycia manipulację i propagande .\nPS Jak tam , juz Rosja zaczęła ubezpieczać swoje starty, czy dalej im kasy brakuje:))- Też z Def.24:)


Kaspersky pozwalał śledzić użytkowników w Sieci, także w trybie incognito - Blog IT i o rekrutacji IT - TeamQuest\nCoraz powszechniejsze jest przekonanie, że oprogramowanie antywirusowe to dziś przeżytek. Najskuteczniejszą ochronę mają oferować same systemy operacyjne, zaś oprogramowanie firm trzecich w celu uszczelnienia OS-ów często musi je wcześniej rozszczelnić. Warto dodać, że posiadanie na swoim komputerze dodatkowego oprogramowania działającego z najwyższymi uprawnieniami zwiększa powierzchnię ataku. Ale oprogramowanie antywirusowe stwarza także inne niebezpieczeństwa.\nNa zagrożenie narażające na szwank bezpieczeństwo i prywatność użytkowników programów antywirusowych firmy Kaspersky natknął się Ronald Eikenberg z redakcji czasopisma c’t. Eikenberg zauważył bowiem, że wszystkie strony, jakie odwiedza, zawierają ten sam skrypt ładowany z serwerów Kaspersky’ego. Jak szybko się okazało, jego działanie polega między innymi na oznaczaniu dodatkowych oznaczeń stron internetowych w wynikach wyszukiwania Google – antywirus informuje w ten sposób użytkownika, które witryny są bezpieczne.\nTo jednak nie sam skrypt, lecz jego format przyciągnął uwagę badacza:\nDziennikarz zauważył, że 128-bitowy ciąg znaków odpowiada formatem uniwersalnym identyfikatorom UUID. Był on wstrzykiwany do wyświetlanych witryn i był dostępny dla innych skryptów działających na stronie. Szybko okazało się, że identyfikator jest unikalny dla każdej maszyny, na której zainstalowany został jakikolwiek program antywirusowy Kaspersky’ego – UUID był taki sam niezależnie od wykorzystywanej przeglądarki czy konta użytkownika systemu operacyjnego, przed identyfikacją nie chroni także tryb incognito. Słowem – Kaspersky nadaje posiadaczom swojej ochrony unikalny identyfikator, umożliwiając śledzenie także firmom trzecim.\nProblem został zgłoszony producentowi i otrzymał swoją sygnaturę: CVE-2019-8286. Wydana została już łatka, która częściowo rozwiązuje problem – aktualnie identyfikator wciąż funkcjonuje, ale oznacza wersje zainstalowanego na maszynie programu antywirusowego Kaspersky, a nie samą maszynę. Wciąż może to być dla atakujących pożyteczna wiedza, niemniej nie stanowi już tak rażącego naruszenia prywatności użytkowników, którzy przecież nie po to instalowali dodatkowe oprogramowanie ochronne, by to ułatwiało ich identyfikację w Internecie.\nPoprzedni artykuł Apple idzie w ślady Mozilli: WebKit będzie domyślnie blokował skrypty śledzące\nNastępny artykuł Apple oskarżone o nieuczciwą konkurencję. Powodem ochrona prywatności w iOS-ie13


REPELENTY co znaczy\nSłownik REPELENTY co to znaczy.\nSłownik REPELENTY. Co znaczy ↑ feromony słownik. Co to jest Repelenty definicja.\nCo to znaczy repelenty: ↑ feromony\nCo to jest niewykazujący trwałej równowagi z substancją rozpuszczoną w danej temp. W danych uwarunkowaniach ma stężenie większe od stężenia ↑ roztworu nasyconego. Z r.p. łatwo wydzielić nadmiar substancji repelenty.\nCo to jest komórkowe składające się z ↑RNA i ↑białek (pełniących rolę ↑koenzymów i usprawniających działanie r.), a wykorzystywane do syntezy łańcuchów białkowych opierając się na informacji dostarczonej z ↑DNA repelenty.\nCo to jest ↑ etyn repelenty.\nCo to jest substancji chem. (związków albo pierwiastków, zwanych w r.ch. ↑ substratami) w inne substancje chem. o odmiennych właściwościach fizykochem. (↑ produkty). Zmiany właściwości fiz. dotyczą stanu repelenty.\nCzym jest REPELENTY znaczenie w Definicje chemia R .\nSłownik Repelenty co to znaczy\nZnaczenie repelenty co to jest\nPrzykład REPELENTY chemia, wzór.\nSłownik Repelenty definicja zastosowanie.\nZastosowanie REPELENTY co to znaczy.\nSłownik REPELENTY co to jest.


Yonelle DIAMENTOWY KREM MŁODOŚCI Nº5 50ml - Drogeria Internetowa Allekosmeteria\nYonelle Y O S H I N O PURE & CARE ESENCJONALNY TONIK KOJĄCY 400ml\nilość Yonelle DIAMENTOWY KREM MŁODOŚCI Nº5 50ml\nSKU: 5902067251041 Kategorie: Kremy do twarzy, serum, Nowości, Pielęgnacja, Producenci, Promocje, Twarz, Yonelle\nEkskluzywny krem odmładzający wygląd skóry twarzy i ujędrniający kontur ust, z subtelnie rozświetlającym złotem i diamentem. Do każdego typu cery, na dzień i na noc. Stworzony na bazie składników naturalnych, naśladujących budowę skóry, o dużej mocy regenerującej. Składniki aktywne zagęszczają i wypełniają skórę oraz relaksują mięśnie mimiczne, dzięki czemu zmarszczki stają się mniej widoczne, a skóra bardziej zwarta i jędrna. Cera jest aksamitna w dotyku, rozświetlona, pełna energii, olśniewa niezwykłą gładkością i świeżym kolorytem.\nSPOSÓB UŻYCIA: Krem nałóż na opuszki palców. Pocierając, delikatnie go ogrzej go ogrzej i rozprowadź ruchami głaskania na całej twarzy, z uwzględnieniem ust, i szyi.\nNapisz pierwszą opinię o „Yonelle DIAMENTOWY KREM MŁODOŚCI Nº5 50ml” Anuluj pisanie odpowiedzi


Dziennikarz Babczenko opuścił Ukrainę - 03.11.2019, Sputnik Polska\nDziennikarz Arkadij Babczenko w Facebooku potwierdził doniesienia o tym, że wyjechał z Ukrainy. Jak podkreślił, zaczął przygotowywać się do wyjazdu zaraz po... 03.11.2019, Sputnik Polska\narkadij babczenko, sfingowane zabójstwo arkadija babczenki na ukrainie\n© Sputnik . Ruslan Krivobok / Idź do banku zdjęćArkadij Babczenko\n„Zgadza się, niemal każdego dnia. Powiedziałem. Zrobiłem” – napisał dziennikarz.\nProces „spadam” został uruchomiony. Portnow przyjechał – Babczenko wyjechał – napisał dziennikarz.\nWcześniej Jewgienij Kisielew w programie „Kiselnyje berega” powiedział, że Babczenko opuścił Ukrainę. Potem w komentarzach stacja telewizyjna wyjaśniła, że dziennikarz mógł wyjechać do Estonii lub Finlandii.\nW maju ubiegłego roku media, a następnie ukraińskie władze poinformowały, że obywatel Rosji Arkadij Babczenko został zastrzelony na klatce schodowej swojego domu. Premier Ukrainy Wołodymyr Hrojsman oskarżył Moskwę o udział w tym „zabójstwie”. Kreml nazwał te oskarżenia szczytem cynizmu i rusofobicznym wstrząsaniem powietrza.\nNastępnego dnia Babczenko pojawił się na konferencji prasowej SBU. Szef resortu Wasyl Hrycak powiedział, że wiadomość o „zabójstwie” Babczenki była częścią operacji, mającej zapobiec zamachowi na dziennikarza. Jak dodał, w Kijowie zatrzymano domniemanego organizatora zamachu, ukraińskiego przedsiębiorcę Hermana.


Mieszkanie Wrocław Stare Miasto sprzedaż za 499 000 zł – Mieszkania Wrocław sprzedaż, mieszkania Wrocław wynajem, nowe mieszkania i apartamenty Wrocław sprzedaż, mieszkania Wrocław Stare Miasto, Krzyki, Fabryczna, Psie Pole, Śródmieście sprzedaż – mieszkaniawroclaw.com.pl '); document.getElementById('tbs').innerHTML = tabela; } window.onload = zarezerwowane;\n2-pokojowe mieszkanie na sprzedaż we Wrocławiu o powierzchni 59,86 m2. Mieszkanie znajduje się na III piętrze, w 4-kondygnacyjnej, reprezentacyjnej kamienicy z 1900 roku. Mieszkanie przygotowane do wprowadzenia się nowych właścicieli. Mieszkanie na sprzedaż we Wrocławiu objęte popularnym wśród klientów programem „Sprzedaż bezpośrednia”, co oznacza, że kupujący nie płaci prowizji, a całość wynagrodzenia z tytułu usług pośrednictwa pokrywa sprzedający. Mieszkanie na sprzedaż wyłącznie za pośrednictwem agentów i brokerów WGN.\nWnętrze mieszkanie na sprzedaż we Wrocławiu tworzą następujące pomieszczenia: salon + sypialnia + kuchnia + łazienka z wc + hol + korytarz. Mieszkanie po remoncie kilka lat temu. Mieszkanie na sprzedaż we Wrocławiu stanowi doskonałą propozycję lokaty kapitału bądź inwestycji pod wynajem. Polecam i zapraszam na prezentację mieszkania na sprzedaż we Wrocławiu.\nInformacje dotyczące mieszkania do sprzedaży we Wrocławiu zostały sporządzone na podstawie oświadczeń i nie są ofertą w rozumieniu przepisów prawa, mają charakter wyłącznie informacyjny i mogą podlegać aktualizacji, zalecamy ich osobistą weryfikację. Wszystkie teksty, rysunki, zdjęcia mieszkania na sprzedaż we Wrocławiu oraz wszystkie inne informacje opublikowane na niniejszych stronach podlegają prawom autorskim. Wszelkie kopiowanie, dystrybucja, elektroniczne przetwarzanie oraz przesyłanie zawartości bez zezwolenia zabronione. Wszelkie prawa zastrzeżone. (010-3220)\nNastępny wpis Mieszkanie Wrocław sprzedaż za 499 000 zł


Pierwszy skalp żużlowca Wybrzeża. Bradley Wilson-Dean mistrzem Nowej Zelandii - Sport WP SportoweFakty\nPierwszy skalp żużlowca Wybrzeża. Bradley Wilson-Dean mistrzem Nowej Zelandii\nZwycięstwem Bradleya Wilsona-Deana zakończył się finał Indywidualnych Mistrzostw Nowej Zelandii, który odbył się w Auckland. Wystąpiło dziesięciu zawodników, którzy startowali według nietypowego formatu.\nMichał Gałęzewski 06 Stycznia 2019, 09:35\n92-latek wciąż wsiada na motocykl. Putty Mills nie przestaje zaskakiwać\nŻużel w Nowej Zelandii przeżywa obecnie kryzys. Do turnieju zgłosiło się dziesięciu zawodników, u których były spore różnice w umiejętnościach. W rundzie zasadniczej żużlowcy startowali w pięciu, po czym rozegrano baraż, finał B (zwycięzcy kwalifikowali się do kolejnego wyścigu) oraz finał A.\nZdecydowanym faworytem był Bradley Wilson-Dean, który wygrał wszystkie wyścigi. W swoim ostatnim starcie zdecydowanie lepiej wyszedł spod taśmy i bardzo szybko odjechał rywalom o kilkadziesiąt metrów. O drugie miejsce walczyli Dylan Hancock i Ryan Terry-Daley, który starał się go atakować. Nie zdołał jednak przeprowadzić skutecznej akcji.\nDla Bradleya Wilsona-Deana to trzecie mistrzostwo Nowej Zelandii z rzędu. Ma też w swojej kolekcji jeden srebrny medal, z 2016 roku. - Jestem zadowolony ze zwycięstwa, które daje mi możliwość startu w kwalifikacjach do Grand Prix. Pierwszy mój cel na nowy rok został zrealizowany - powiedział Nowozelandczyk w rozmowie z WP SportoweFakty.\nŻużlowiec, który chce spróbować swoich sił w Polsce i podpisał kontrakt ze Zdunek Wybrzeżem ma jednak pełną świadomość, że nie były to szczególnie trudne zawody. - Poziom konkurencji w Nowej Zelandii się zmniejsza i to dla nas wielki wstyd. Mam tylko nadzieję, że postawa zawodników z niedzielnych mistrzostw zainspiruje więcej osób do przyłączenia się do tego sportu. Było kilka ciekawych wyścigów i mijanek na torze, a tor był dużo lepszy niż ostatnio - dodał Wilson-Dean.\nCzy Bradley Wilson-Dean przebije się do składu Zdunek Wybrzeża Gdańsk?\nŻużel na świecie Nowa Zelandia Żużel Dylan Hancock Bradley Wilson-Dean