Strefa Eksperta | Cyfrowa transformacja bez pomocy magicznej różdżki\nCyfrowa transformacja bez pomocy magicznej różdżki\nWywiad ukazał się w serwisie rp.pl w lipcu 2019 r.\nCo roku wydawnictwo PWN wybiera Młodzieżowe Słowo Roku.\nCel jest prosty: eksperci chcą dowiedzieć się jaki wyraz jest najpopularniejszy wśród młodych Polaków. W tym roku wygrał „dzban”. Gdyby naukowcy zajmujący się językiem ojczystym postanowili poszukać biznesowego słowa roku, w gronie faworytów znalazłaby się „transformacja cyfrowa” – mówi Lucjan Giza, Dyrektor ds. Rozwoju w BPSC, z którym rozmawiamy o tym, jak dobrze przejść cyfrową transformację.\nCyfryzacja, digitalizacja, cyfrowa transformacja – wszyscy mówią tylko o jednym. To autentyczna rewolucja czy tylko papierowa?\nCo roku wydawnictwo PWN wybiera Młodzieżowe Słowo Roku. Cel jest prosty: eksperci chcą dowiedzieć się jaki wyraz jest najpopularniejszy wśród młodych Polaków. W tym roku wygrał „dzban”. Gdyby naukowcy zajmujący się językiem ojczystym postanowili poszukać biznesowego słowa roku, w gronie faworytów znalazłaby się „transformacja cyfrowa”. Myślę, że łatwiej określić kto nie mówi dzisiaj o cyfryzacji, niż zdefiniować, kto o niej mówi. Czasem można wręcz odnieść wrażenie, że nastąpił już informacyjny przesyt tym terminem. Nic dziwnego. Zewsząd słychać głosy, że niedługo czeka nas futurystyczna era, która cechować się będzie pełną automatyzacją i robotyzacją. A to wcale nie jest przecież takie proste. Cyfrowa transformacja nie jest rodzajem magicznej różdżki. To skomplikowany proces, który może się przecież nie powieść. Spójrzmy na General Electric. W latach 1993-2005 była to firma o największej kapitalizacji na świecie. W 2015 r. rozpoczęła cyfrową transformację, która się nie powiodła. W ciągu 3 lat akcje potaniały o ponad połowę a firma straciła swoje miejsce w Dow Jones Industrial Average, najstarszym indeksie na amerykańskich giełdach. Oczywiście, to nie tylko efekt źle poprowadzonej cyfryzacji, jednak ta z pewnością nie pomogła wydobyć się firmie z problemów.\nChwileczkę, czy twierdzi Pan, że automatyzacja, robotyzacja, technologie Big Data, sztucznej inteligencji mogą być problemem a nie szansą? Czy przypadkiem nie do tego zmierza współczesny przemysł?\nBardzo często czwartą rewolucję przemysłową odnosi się tylko do sektora wytwórczego, co jest dużym uproszczeniem. Industry 4.0 to pewna idea, którą musimy traktować holistycznie. Proszę zwrócić uwagę na to, że biznes dąży do modelu, w którym produkty stają się usługami. Z jednej strony widać to doskonale na ulicach, gdzie mamy Ubera, mamy elektryczne hulajnogi i rowery, które możemy wypożyczyć niemal za darmo, ale to tylko czubek rewolucji. Sięga ona znacznie głębiej. Zakłady produkcyjne też docelowo staną się dostawcami usług a pan będzie mógł wyprodukować sobie niemal dowolny produkt nie ruszając się z fotela. To już zresztą się dzieje. Możliwość indywidualizacji produktu jest już daleko posunięta np. na rynku obuwia sportowego, gdzie za pośrednictwem Internetu można dostosować do swoich potrzeb wzór czy kolorystykę buta. W idei Przemysłu 4.0.ludzie nawiązują niemal partnerską relację z maszynami. To z kolei będzie rezonować na wiele obszarów np. na powstanie nowych zawodów. Znany futurolog Thomas Frey przewiduje, że niedługo pojawi się cała gama nowych profesji pokroju stylisty wydruków 3D czy terapeutów dedykowanych robotom. Przy tym warto zdać sobie sprawę, że robot to nie tylko humanoid znany z filmów science fiction, ale również robot przemysłowy, chatbot czy voicebot.\nTo pańskie „niedługo” to lata, dekady?\nZaskoczę Pana, pierwsze symptomy zwiastujące nadejście nowych czasów możemy dostrzec już teraz w świecie konsumenckim. Tam zmiany pojawiają się najszybciej. Rejestrowane są patenty na jadalne „tusze” do drukarek 3D, mieszkańcy dużych miast chętnie wynajmują auta, rowery i hulajnogi na minuty, a smartfony współpracują z coraz większą liczbą urządzeń domowych. W bankach, firmach ubezpieczeniowych coraz częściej nie rozmawiamy przez telefon z konsultantami a z voicebotami. W Nowym Jorku działa już nawet prężna konkurencja w branży Ubrania-as-a-Service, gdzie w ramach stałej opłaty miesięcznej otrzymuje się gwarancję regularnego dostarczania nowych ubrań. Ludzie łatwo zmieniają swoje zwyczaje i przestawiają się na nowe, wygodne i ekonomiczne formy zakupu produktów i usług. Tymczasem w biznesie – szczególnie w firmach średniej wielkości – zmiany przebiegają znacznie wolniej.\nNie wiem, czy dobrze zrozumiałem; mówi pan, że konsumenci szybciej adaptują się do nowych technologii niż biznes? To zaskakujące, ponieważ dominuje odwrotne przekonanie.\nByć może jest to niespodzianka, ale proszę mi wierzyć wdrożenie jednej funkcjonalności w systemie klasy ERP lub jego aktualizacja jest nieporównywalnie trudniejsze, niż zainstalowanie w telefonie nowej aplikacji czy zakup inteligentnych żarówek do domu. Nic dziwnego, że firmy do nowych technologii podchodzą bardzo ostrożnie. Autonomiczne fabryki, hale i magazyny, w których częściej spotkać można maszynę niż człowieka, na ogół przedstawiane są w prezentacjach biznesowych, które odnoszą się do przyszłości. Jest kilka firm, których projekty są mocno zaawansowane, ale to giganci światowego formatu, albo przynajmniej swojego rynku, bądź też nowi gracze od początku posiadający innowacje i technologie w swoim DNA. Zdecydowana większość firm znajduje się przed cyfrową transformacją albo wręcz rozpoczyna swoją przygodę z zaawansowanymi technologiami.\nPodstawową i chyba najbardziej widoczną przyczyną jest konserwatywne podejście do kalkulacji stopy zwrotu z inwestycji. Nie każda z nowych technologii przynosi korzyści w sensie finansowym i biznesowym. Mitem jest też to, że technologia działa niczym magiczna różdżka. Oczywiście wiara w to, że tak będzie jest wygodna, ale biznes nie opiera się na przeczuciu, tylko na danych. Nowe rozwiązania niosą ze sobą duże ryzyko i spore koszty, ponieważ są… nowe i nieznane. Przedsiębiorcy są racjonalni i najczęściej inwestują w to, co łatwo policzyć i co daje wymierne zyski. Przykładem może być np. zakup robota zwiększającego wydajność wąskiego gardła produkcyjnego o X procent. Jednak wszędzie tam, gdzie spodziewane zyski trudno jest skalkulować, a ponoszone koszty bywają spore, pomysły inwestycyjne są odrzucane z uwagi na spodziewaną niską stopę zwrotu. W biznesie zdrowy rozsądek najczęściej wygrywa z fantazją.\nCzyli prywatnie jesteśmy technologicznymi „geekami”, a zawodowo boimy się nowości?\nTak. Co więcej, ci sami ludzie, którzy prywatnie czerpią pełnymi garściami z nowinek technologicznych, niechętnie angażują się w zmianę trybu swojej pracy w firmie. To nie tyle kwestia strachu, ile wyjścia ze strefy biznesowego komfortu i przyzwyczajenia się do nowych realiów. Wdrażanie nowych praktyk i zwyczajów wymaga wysiłku, dużo lepszego przygotowania, a także odpowiedniej komunikacji i pozytywnego klimatu do wprowadzania zmian. Nie ulega jednak wątpliwości, że transformacja cyfrowa jest nie tyle przywilejem, ile koniecznością. Problem jednak w tym, że jednocześnie większość inwestycji w firmach jest nieopłacalnych lub trudno je wdrożyć.\nZ pana słów wynika, że biznes jest rozdarty między dwoma światami, które stoją w opozycji do siebie. Czy można je ze sobą pogodzić i jak to zrobić?\nPowiem gdzie nie znajdziemy odpowiedzi: na pewno nie w kalkulacjach finansowych. W mojej ocenie bazą jest ogólny klimat akceptacji dla zmian w firmie, a te są nieuniknione i to w wielu obszarach działania firmy. Ewoluują zasady współpracy z partnerami biznesowymi. Pojawiają się nowi konkurenci i substytuty obecnych produktów. Przekształcają się sposoby pozyskiwania wartościowych pracowników, transformacji ulega nie tylko ich profil, ale też umiejętności i oczekiwania. Wreszcie wymagania i preferencje klientów ulegają modyfikacji. Zmiennych jest tak dużo, że całość wysiłku firm wkładana jest w reagowanie na nowe realia, w których operują. Po prostu nie wystarcza miejsca i energii na innowacje. A związane z tym odczucia, kojarzone są raczej z walką i niepewnością niż z ekscytacją i twórczością.\nCzyli myśląc o cyfrowej transformacji trzeba podejmować ryzyko bez względu na cenę?\nBynajmniej. Już od lat 50. XX wieku opisywane i rozwijane są tzw. zwinne metody pracy. Lean manufacturing, Agile PM, Scrum, 5S i inne standardy, opierają swoje zasady na pogodzeniu się z faktem, że zmiany są nieuniknione i trudne do przewidzenia. Ich twórcy i mentorzy wręcz zachęcają do wprowadzania zmian na własną rękę – eksperymentowania, popełniania błędów i wyciągania wniosków. Ale tu pojawia niezmiernie ważna kwestia: ocena efektów. Przed katastrofą takiego pozornie anarchistycznego podejścia chroni regularna weryfikacja efektów podejmowanych decyzji i działań. Czas pokazał, że strategia zwinności zwycięża w zmiennych i skomplikowanych warunkach.\nSztandarowym przykładem jest Toyota, sprzedająca od lat najwięcej samochodów na świecie. Kilkadziesiąt lat stosowania i promowania kultury opartej na akceptowaniu zmian – tych wielkich i mikroskopijnych – sprawiło, że Toyota stała się wzorem firmy gotowej na niespodzianki i zawirowania.\nW pana ustach wydaje się to być bardzo proste, ale jednak porażek we wdrażaniu cyfrowej transformacji jest mnóstwo.\nWedług danych firmy McKinsey, 70% transformacji cyfrowych nie jest skutecznych. To dużo. Pocieszające jest to, że na przestrzeni lat rośnie odsetek udanych projektów – z poziomu 20% w 2012 roku do 30% w 2016. Najnowszych danych jeszcze nie ma, jednak jestem dobrej myśli, bo przybywa przykładów udanej cyfryzacji. Co ważne, firmy wyciągają wnioski ze swoich porażek. Przykładem może być Nike, która się nie poddała po porażce produktu FuelBand i wprowadziła znacznie lepiej przyjętą platformę Nike Plus. Warto pamiętać o tym, że jeżeli już na starcie będziemy się bali, że coś się nie uda, to rzeczywiście tak będzie. Dlatego digitalizacja nie jest tylko projektem technologicznym, a znacznie szerszym. Usprawnianie pracy, zachęcanie do podejmowania ryzykownych decyzji oraz akceptacja błędów wymagają solidnego oparcia w strategii firmy oraz w zespole zarządzającym. Bez szerokiego zaangażowania kolejne potknięcia będą powodowały chęć powrotu do metod obowiązujących od lat.\nTylko te błędy i potknięcia mają swoją cenę.\nOczywiście, że mają. Wydaje mi się, że jednak dominuje asekuranctwo, a przykłady firm takich jak Nokia, Kodak, czy Toys”R”Us pokazują, że jeżeli biznes jest oporny na zmiany i uparcie tkwi w „sprawdzonym” modelu, może go to słono kosztować. Znacznie więcej niż nieudana cyfryzacja. Transformacja wymaga wysiłku, ale błędów nie popełnia tylko ten, kto nic nie robi. Brak zmiany też jest zmianą, ale raczej nie na lepsze. Kilkuletnie doświadczenia naszej firmy po zmianie strategii i kierunku rozwoju kultury organizacyjnej pokazują, że ewolucja przyzwyczajeń, nawyków i obyczajów wymaga ciągłej dbałości i weryfikacji postępów. Jednak efekty, jakie przyszły, pokazały, że obrana droga – nie zawsze łatwa – była słuszna.\nFirmy, o których pan wspomniał to giganci, trudno jest przykładać jedną miarę do międzynarodowych korporacji i firm garażowych. Czy to oznacza, że transformacja w większych firmach, istniejących na rynku od lat, jest skazana na niepowodzenie?\nZwinne podejście znacznie prościej jest stosować w nowo tworzonych przedsiębiorstwach. Dlatego większość nowinek jest wprowadzana na rynek przez nowe firmy. Te organizacje z natury mają znacznie wyższy poziom tolerancji ryzyka i niepewności. Jednak skala ich działalności jest nieporównywalnie mniejsza. Nawet gdy urosną do poziomu znaczących graczy na swoim rynku, to elastyczne i kreatywne podejście do nieznanego najczęściej pozostaje w ich firmowym DNA.\nNie znaczy to, że transformacja w bardziej złożonych strukturach, jest skazana na niepowodzenie. Jest mnóstwo przykładów firm, na naszym podwórku także, które doskonale sobie poradziły z digitalizacją. W obszarze produkcji przykładem może być choćby WSP Społem, Grupa Lubawa czy Melex.\nTo jak skutecznie cyfryzować przedsiębiorstwa?\nW mojej ocenie, kluczowe jest nastawienie na wprowadzanie usprawnień. Zawsze. Najlepiej drobnych – wielkie projekty zdarzają się rzadko. Rzucenie sił na wiele frontów zawsze jest skazane na niepowodzenie, co dobitnie pokazuje przykład General Electric. Sukces w realizacji motywuje do wdrażania krok po kroku mikro usprawnień w całym przedsiębiorstwie. To zmienia podejście firmy i jej pracowników na coraz bardziej innowacyjne. I w efekcie stopniowo, ale stabilnie buduje przewagę nad konkurencją, która nie jest gotowa na wykorzystanie nowych technologii, kanałów komunikacji czy nowych sposobów przetwarzania danych. Czasem być może ciężko pokazać na kalkulatorze zwrot z każdej ze zmian, ale w perspektywie długoterminowej ta strategia jest zwycięską.


Jajeczne fakty, jajeczne mity\nZ pewnością wielu z nas słyszało za młodu, żeby nie jeść za dużo jajek, ponieważ od tego można nabawić się problemów z płodnością. Oczywistą prawdą jest, że wszystko w nadmiarze szkodzi, jednak czy konsumpcja jajek faktycznie może mieć taki, opłakany w skutkach, wpływ na nasze zdrowie?\nJajka, które trafiają na polskie stoły są zazwyczaj kurze i to właśnie ich będzie dotyczyć ten opis. To bardzo popularny produkt spożywczy. Jemy go w najróżniejszych formach. Gotowane, smażone, surowe - to kilka podstawowych form, w jakich trafia ono do naszych żołądków. Jajek używamy także jako substancja wiążąca, zagęszczająca, czy nadająca połysku. Jak powszechnie wiadomo, każde jajko dzieli się na dwie główne jadalne części: żółtko i białko.\nBiałko jajka składa się zasadniczo z... białka (protein)\nJest to budulec mięśni, sprzyja powstawaniu enzymów trawiennych i hormonów, a także służy jako źródło energii. Warto też przypomnieć, że białka zwierzęce, w przeciwieństwie do roślinnych (poza sojowym) są uznane za pełnowartościowe dla człowieka.\nDrugi spośród spożywczych fragmentów jajka, żółtko, zawiera więcej protein niż białko jajka\nOprócz tego znajdziemy w nim całą gamę podstawowych składników odżywczych, jak witaminy A, D, B, E, żelazo, fosfor, cynk oraz zdrowe kwasy tłuszczowe - omega 3, omega 6.\nObecność witaminy E skutecznie obala mit dotyczący zaniku płodności spowodowanego nadmiernym spożyciem jajek. Przydomkiem wspomnianego składnika odżywczego jest "witamina płodności". Niedobory witaminy E jest szkodliwe dla jakości plemników, jeśli jednak będziecie jeść jajka, to w waszym organizmie będzie jej pod dostatkiem.\nZ jajkami wiąże się jeszcze jeden żywieniowy znak zapytania\nBadania naukowe przeprowadzone na tym produkcie spożywczym wykazały wysoką zawartość cholesterolu. Wiele osób zaczęła usuwać tym samym jajka ze swojego jadłospisu, aby uniknąć chorób serca. Z pomocą przyszła jednak ta sama grupa społeczna, która najpierw wystraszyła ludzkość, czyli naukowcy. Zgodnie z wynikami ich późniejszych badań, cholesterol zawarty w jajkach nie wpływa w żaden sposób na jego stężenie we krwi. Można zatem jeść bezpiecznie.\nPowyższa prawidłowość nie dotyczy, niestety, wszystkich ludzi. Spożycie nawet jednego jajka (żółtka) w ciągu dnia szkodzi osobom z cukrzycą, hiperlipidemią lub chorobami układu krążenia. Komplikacje zdrowotne są różne, zależnie od przypadłości. Wspólnym mianownikiem jest podniesieniem się stężenia cholesterolu we krwi, co jak zostało wcześniej wspomniane, u zdrowych osób się nie zdarza.\nDawniej próbowano także wyznaczyć limity konsumpcji jajek w ciągu dnia. Przebadawszy grupę kulturystów, którzy jedli do 80 jajek w ciągu tygodnia, naukowcy stwierdzili, że nie ma takiej granicy. Warto jednak pamiętać, że możemy doprowadzić w naszym organizmie do nadmiaru któregoś z zawartych w jajku składników odżywczych. Najłatwiej jest zatem przedawkować dopuszczalną ilość białka w organizmie. Nadmiar protein dewastuje nerki, wątrobę i zaburza metabolizm, a także wywołuje zaparcia.\nTym samym, jak to zazwyczaj w życiu bywa, najlepszym doradcą jest zdrowy rozsądek. Jedzmy zatem jajka bez obaw, ale z umiarem.


Komunikat w sprawie pojęć używanych w przestrzeni publicznej dotyczących koronawirusa COVID-19 – TELEWIZYJNO FILMOWA AGENCJA PROMOCYJNO INFORMACYJNA\nNadzór epidemiologiczny (zapobiegawczy) – obserwacja osoby zdrowej bez ograniczania jej swobody przemieszczania się.\nKwarantanna – dotyczy osoby zdrowej i jest prowadzona w celu zmniejszenia ryzyka rozprzestrzeniania się zakażenia. Zaleca się ją tym, którzy mogli mieć kontakt z patogenem. Główny Inspektor Sanitarny zaleca, by każda osoba wracająca z Chin czy innego kraju objętego epidemią, zadzwoniła do powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej, która sprawuje nadzór epidemiologiczny. W sanepidzie przeprowadzany jest wywiad. Jeżeli nic się nie dzieje, pracownik sanepidu rekomenduje pobyt w domu (kwarantannę). Jeśli w ciągu 14 dni nie wystąpią żadne objawy, to kończy się okres samokontroli.\nIzolacja – dotyczy osoby chorej albo podejrzanej o zakażenie chorobą zakaźną.\nHospitalizacja – w przypadku pojawienia się objawów zakażenia pacjent jest izolowany i trafia do szpitala.\nPrevious Zawieszenie działalności WTZ w Tucholi\nNext Bardzo Młoda Kultura


Kino do słuchania. Rozgrzewka przed Oscarami - Czwórka - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 19.04.2021 15:50\n- W ramach przygotowań do Oscarów warto zajrzeć do sieci, ale nie tylko po to, by nadrabiać filmowe zaległosci, ale również po to, by uporządkować swoją wiedzę o kinie - namawia Maciej Kędziora, pasjonat kina i student katowickiej Filmówki.\n08:58 CZWÓRKA Stacja Kultura - Maciek Kedziora 19.04.2021.mp3 Filmowe webinary i podcasty - na które warto zwrócić uwagę? (Stacja Kultura/Czwórka)\nDr Dawid Głownia specjalizuje się w kinematografii Kraju Kwitnącej Wiśni i jest m.in. autorem książki "Początki kina w Japonii na tle przemian społeczno-politycznych kraju", która przynosi szczegółowe omówienie wczesnego okresu funkcjonowania kina w Japonii, zwłaszcza procesów formowania się i profesjonalizacji branży filmowej, oraz śledzi relacje zachodzące między kinem a szerszymi zjawiskami kulturowymi, społecznymi i politycznymi, jakie wystąpiły w Japonii od chwili zarzucenia przez jej władze w połowie XIX w. ponad dwustuletniej restrykcyjnej polityki izolacji i otwarcia się kraju na wpływy zachodnie. - Kinematografia z tamtego rejonu jest obecnie najszybciej rozwijającą się na świecie. Dała nam nie tylko Akiro Kurosawę ale też wielu współczesnych reżyserów, którzy konstruują zachwycające filmowe światy - mówi gość czwórki. - Spotkanie z Dawidem Głownią odbędzie się we wtorek 20 kwietnia, o godz. 18.00 na stronie Polskiego Towarzystwa Badań nad Filmem i Mediami.\nAmerican Pie". Jak dojrzewały nastolatki w latach 90.?\nFilmoznawczyni Diana Dąbrowska o kinie i kulturze Włoch wie chyba wszystko. - Ta kinematografia jest mi szczególnie bliska, gdyż urodziłam się w Italii - w pięknie, malutkiej mieścinie Santa Maria Capua Vetere. Mieszkałam w okolicach Neapolu przez całe lata 90. - mówiła w jednym z wywiadów. Teraz Diana Dąbrowska zabierze nas za kulisy włoskiej kinematografii, dzięki autorskiemu podcastowi Accademia Włoskiego Kina. - Będą to cotygodniowe wykłady o tym, jak rozwijało się kino włoskie. Na początek będzie to Vittorio De Sica i komedia "Il Boom" - zapowiada Maciej Kędziora.\nIl BOOM - Trailer / Rialto Pictures\nGość: Maciej Kędziora (student katowickiej Filmówki, Filmawka.pl)


Mamy zdjęcia pierścionka zaręczynowego Agnieszki Szulim - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Agnieszka Szulim » Mamy zdjęcia pierścionka zaręczynowego Agnieszki Szulim\nJest piękny i ogromny!\nPierścionki zaręczynowe gwiazd są zazwyczaj duże i baaardzo drogie. Ostatnio podczas balu charytatywnego zorganizowanego przez fundację TVN Nie jesteś sam, na kolana przed Agnieszką Szulim padł jej ukochany, Piotr Starak. Zaskoczył tym samym nie tylko główną bohaterkę tego wydarzenia, ale również wszystkich zgromadzonych. Oczywiście odpowiedź brzmiała "tak" i na palcu Szulim wylądował ogromny diament.\nZOBACZ TEŻ: SZULIM VS RUSIN - KTÓRA WYGLĄDAŁA LEPIEJ?\nOczywiście na oficjalne zdjęcia pierścionka dodane przez Agnieszkę musimy jeszcze trochę poczekać. Pierścionek jest okrągły, wielkością z pewnością przypomina ten, który Kanye West podarował Kim Kardashian. Pewnie musiał kosztować małą fortunę!\nJak Wam się podoba? Czy Piotr przebił Emila Haidara, narzeczonego Dody?\n#niewierzę #bestsisterinlaw @juliastarak ❤\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika Agnieszka Szulim (@aganajezykach) 6 Wrz, 2015 o 9:49 PDT\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika Agnieszka Szulim (@aganajezykach) 6 Wrz, 2015 o 3:53 PDT


KOD Ursus–Piastów zaprasza - KOD\npost-template-default,single,single-post,postid-11038,single-format-standard,eltd-cpt-2.2,ajax_fade,page_not_loaded,,moose-ver-3.4, vertical_menu_with_scroll,smooth_scroll,side_menu_slide_with_content,width_370,fade_push_text_right,transparent_content,grid_1300,blog_installed,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive\nCzerwiec ‘76 to ważna fala protestów robotniczych i demonstracji, które były istotnym momentem polskiej drogi do wolności. Z okazji 40. rocznicy tych wydarzeń KOD Ursus–Piastów zaprasza wszystkich do wzięcia udziału w spotkaniu ze znakomitymi gośćmi:\nAndrzejem Celińskim – współpracownikiem KOR,\nZbigniewem Janasem – szefem „Solidarności” w Ursusie,\nLeszkiem Krześniakiem – świadkiem protestów Czerwca ’76.\nBezpośrednim powodem protestów robotniczych w 1976 roku była zapowiedź drastycznych podwyżek cen wygłoszona 24 czerwca w Sejmie przez premiera Jaroszewicza. Następnego dnia w Radomiu, Ursusie i Płocku wybuchły strajki. W Zakładach Mechanicznych Ursus pracę przerwało 90 proc. załogi. Ponad tysiąc robotników wyszło na pobliskie tory i zatrzymywało pociągi, potem rozkręciło szyny, by całkowicie zablokować transport kolejowy. Równolegle trwały dramatyczne demonstracje uliczne w Radomiu i Płocku. W obawie przed rozprzestrzenieniem się strajków jeszcze tego samego dnia decyzję o podwyżkach cofnięto. Według raportu MSW w całym kraju w protestach uczestniczyło ponad 80 000 osób (w tym 14 200 w Ursusie).\nW odwecie wobec protestujących zastosowano represje. Standardem były tzw. ścieżki zdrowia w aresztach, czyli okładanie pałkami przez milicjantów, zwolnienia z pracy, szybkie procesy. Wiele osób brutalnie pobito. Łącznie osądzono 272 osoby, w tym w samym tylko Ursusie 7 osób skazano na kary 3−5 lat więzienia. W odpowiedzi na te działania różne środowiska zaczęły organizować spontaniczną pomoc prawną i materialną represjonowanym oraz ich rodzinom. Na bazie tego zaangażowania we wspólne działania we wrześniu 1976 r. powstał Komitet Obrony Robotników − pierwsza jawna opozycyjna organizacja i na dobre rozpoczęło się formowanie demokratycznej opozycji w Polsce.\nRozmowę o nadziejach i konsekwencjach tamtych wydarzeń, o znaczeniu obywatelskiego oporu wobec władzy poprowadzi dziennikarka Renata Kim.\nSpotkanie odbędzie się w środę, 15 czerwca, godz. 18:30 w Domu Kultury „Kolorowa”, ul. gen. K. Sosnkowskiego 16, Warszawa (Ursus)


Sokół Ostróda - SportowaSIlesia.pl - portal pozytywnych wrażeń sportowych\nKamil Wojtyra show! GieKSa znowu zwycięska na wyjeździe - wyniki 8. kolejki II ligi\nDzięki hattrickowi niesamowitego Kamila Wojtyry, Skra Częstochowa wręcz zdemolowała na swojej sztucznej Stolze Arena tegorocznego beniaminka - Sokoła Ostróda. Snajper spod Jasnej Góry tym sposobem zrównał się w klasyfikacji strzelców z liderującym Kamilem Adamkiem. Zapowiadało się, że po odejściu do Jastrzębia trenera Ściebury i najskuteczniejszego napastnika Daniela Rumina - Skrzaki mogą mieć kłopoty ze skuteczną grą w tym sezonie. Tymczasem częstochowianie pod wodza Marka Gołębiewskiego i z Wojtyrą na szpicy, są na razie największą rewelacją rundy jesiennej na II-ligowych boiskach!\nSwoją dobrą formę na wyjazdach, w przeciwieństwie do traconych punktów na Bukowej, potwierdzili piłkarze GKS-u Katowice. Tym razem podopieczni Rafała Góraka w samej końcówce przechylili szale zwycięstwa na swoja stronę w Elblągu. Do przerwy w starciu z Olimpią utrzymywał się bramkowy remis. Zdecydował gol Arkadiusza Jędrycha po dośrodkowaniu z rożnego Adriana Błąda. To już 6. spotkanie z rzędu GieKSy bez porażki, która wspina się coraz wyżej w ligowej tabeli.


Drzwi ognioodporne Hörmann, F 30, dymoszczelne STS, STU\nDrzwi wielofunkcyjne z wytrzymałej stali oraz w bardziej ambitnej wersji z aluminium zapewniają bezpieczne zamknięcia w każdym zakresie zastosowania - od drzwi jednoskrzydłowych po dwuskrzydłowe.\nZlicowane stalowe drzwi przeciwpożarowe\nCechą charakterystyczną drzwi przeciwpożarowych i dymoszczelnych\nSTS / STU jest gładka i równa płyta drzwiowa, klejona na całej powierzchni, a także ich zlicowany, elegancki wygląd – w 100 % taki sam jak drzwi T30 / El230, T60 / El260, T90 / El290 oraz drzwi dymoszczelnych.\nOdznaczają się całkowicie jednolitym wzornictwem. Stąd korzyść dla architektów i inwestorów - drzwi instalowane na jednej kondygnacji budynku doskonale do siebie pasują, mimo że pełnią różne funkcje.\nCałkowicie przeszklone zamknięcia przeciwpożarowe i dymoszczelne\nO zaletach przeszkleń oraz drzwi przeciwpożarowych i dymoszczelnych firmy Hörmann, wykonanych ze stali i aluminium, decyduje nie tylko bezpieczeństwo potwierdzone certyfikatem, lecz także ich niezawodność działania i w stu procentach jednolite wzornictwo systemów stalowych i aluminiowych profili N-Line i stalowych profili S-Line. W ten sposób firma Hörmann stworzyła ofertę zamknięć przeciwpożarowych harmonijnie dopasowanych do wszelkich ambitnych rozwiązań architektonicznych.\nOkna w ścianach wewnętrznych\nPrzeszklenia w ścianach wewnętrznych spełniają takie wymagania, jak: izolacyjność cieplna, akustyczna i ochrona przed promieniowaniem, są dostępne w wersji ognioodpornej F30 i ogniotrwałej F60 / F90. Istnieje też możliwość realizacji indywidualnych rozwiązań poprzez zastosowanie szczeblin dzielących przeszklenie, wycięć lub skosów.


Petra - tajemnicze miasto wykute w skałach | BemVoyage\nMiejscowość Wadi Musa na pierwszy rzut oka nie wyróżnia się niczym szczególnym. Początek ścieżki rozpoczynającej się przy Visitor Center prowadzący przez skalne pustkowie również nie zapowiada niczego spektakularnego. Niejako na zachętę dostajemy Grobowiec Obelisków, ale to zdecydowanie za mało. Chcemy znacznie więcej. I wtedy, po przejściu ok. 1 kilometra, przenosimy się do innego świata.\nWąwóz Al Sik – przejście to ukrytego świata\nWchodzimy w wąwóz Al Sik. Po obu stronach wąskiej ścieżki wznoszą się pionowe skały. Z tej perspektywy wyglądają jakby niemal sięgały nieba. W rzeczywistości mają ok. 80 metrów, co w zupełności wystarcza by rankiem wąwóz był zacieniony a wypełniające go powietrze przyjemnie rześkie. Wąwóz nie powstał na skutek drążenia skał przez wodę a jest wynikiem ruchów tektonicznych. Patrząc na górujące nad nami skały widać, że pasują one do siebie niczym elementy układanki. Zachwycają ciepłe barwy skał. Im dalej, tym częściej widzimy w skałach ślady po płaskorzeźbach czy otworach i niszach, gdzie, jak się domyślamy kiedyś znajdowały stały posągi.\nHistoria Petry – stolicy królestwa Nabatejczyków i rzymskiej prowincji Arabia\nTa ukryta pośród skał ścieżka o długości ok. 1.200 metrów prowadzi do ruin Petry – miasta zamieszkiwanego w szczytowym momencie przez 20 tysięcy ludzi. Petra była stolicą królestwa założonego około III wieku p.n.e. przez Nabatejczyków. Królestwo to miało status sojusznika Cesarstwa Rzymskiego. Niezależność trwała do 106 roku n.e., gdy za panowania cesarza Trajana pokojowo włączono je do nowej rzymskiej prowincji Arabia, której stolicą została właśnie Petra. Miasto rozwijało się czerpiąc korzyści z przebiegających na tych terenach szlaków handlowych. Zniszczone kilka stuleci później przez trzęsienia ziemi popadło w ruinę i opustoszało.\nW Średniowieczu na krótko Petra została zajęta przez Krzyżowców chroniących szlak do Akaby. Po ich wyparciu przez Saladyna Petra niemal zniknęła z map świata, a jej tajemnice strzeżone były przez beduińskie plemiona.\nDopiero na początku XIX wieku szwajcarski podróżnik i badacz Johann Ludwig Burckhardt przywrócił Petrę światu. A zadanie nie było proste. Przemierzając Syrię, Liban i Palestynę przyjął nazwisko Ibrahim Ibn Abdullah, przeszedł na islam oraz poznał zwyczaje i język w takim stopniu, że mógł uchodzić za Araba. Dzięki temu, gdy w 1812 r. w trakcie jednej z wypraw trafił do Wadi Musa tamtejsi nomadzi wskazali mu wejście do wąwozu Al Sik.\nSkarbiec – cud świata wykuty w skale\nZ każdym zakrętem rosło nasze podekscytowanie. Wreszcie, jakby przez gigantyczną dziurkę od klucza, naszym oczom ukazuje się monumentalny Skarbiec (Al-Chazana). Widok jest tak zachwycający, że wydaje się niemal nierealny.\nPewnie sami Nabatejczycy nie spodziewali się, że stworzą coś, co ponad dwa tysiąclecia później zostanie uznane przez ludzkość (a przynajmniej tę część, która wzięła udział w internetowym głosowaniu) za jeden z siedmiu nowych cudów świata.\nWykuta w piaskowcu budowla ma aż 40 metrów wysokości i 25 metrów szerokości. Przypuszcza się, że pełniła ona funkcję królewskiego grobowca albo biblioteki. Część osób wierzy jednak, że gdzieś w środku ukryty jest skarb faraona. Dlaczego akurat tutaj i jakiego faraona nie wiadomo, ale na wszelki wypadek miejscowi Beduini uważający się za potomków Nabatejczyków ostrzelali kiedyś z karabinów urnę wieńczącą Skarbiec spodziewając się deszczu złotych monet. Ślady po kulach widoczne są do dzisiaj. O monetach nic nie wiadomo. Być może jednak Beduini zainspirowali twórców filmu Indiana Jones i ostatnia krucjata, w których Skarbiec „zagrał” miejsce skrywające Świętego Graala.\nNa placu dokoła jest spory tłum zwiedzających. Są kramy z pamiątkami i kawiarnia oferująca także świeże soki i zimne napoje. Zagadują nas Beduini oferujący przejazd dalszej trasy (lub powrotnej) na wielbłądach i osłach. Jednego z nich pytamy o zgodę na zdjęcie z siedzącymi na ziemi wielbłądami. Ten najpierw pozwala dziewczynom usiąść na ich grzbiecie, a kiedy odchodzę kilka kroków by zrobić zdjęcie, daje znak wielbłądowi by wstał i przespacerował się z pasażerkami : D\nKolejnego Beduina pytamy o wejście na punkt widokowy. Zosia wskakuje do nosidła i ruszamy za naszym przewodnikiem. Zuzia jak zwykle wdrapuje się lepiej niż niejeden dorosły, nawet przewodnik patrzy na nią z uznaniem ; ) Po 10-15 minutami mamy Skarbiec prawie na wyłączność. Oprócz nas zaledwie kilka osób zdecydowało się na wspinaczkę a widok zapiera dech. Wypijamy gorącą i piekielnie słodką herbatę, po której mają nas nie boleć mięśnie i ruszamy w dół. Inny punkt widokowy, znajduje się kilkadziesiąt metrów od wyjścia z Al Sik po prawej stronie. Położony jest znacznie niżej i wchodzi się samodzielnie. O jeszcze jednym punkcie widokowym, będzie w dalszej części wpisu.\nSpacer Ulicą Fasad\nRuszamy w dalszą część wędrówki przez starożytną stolicę, szeroką Ulicą Fasad. W skałach wykute są mniej i bardziej okazałe grobowce, w zależności od statusu społecznego „lokatorów”. Mijamy wykuty w skałach amfiteatr, który początkowo mógł pomieścić 3 tysiące osób. Po przyłączeniu Petry do Imperium Rzymskiego, za panowania cesarza Trajana teatr rozbudowano kosztem części grobowców do 45 rzędów mogących pomieścić aż 8 tysięcy widzów. Wzdłuż szerokiej alei ciągną się kramy z pamiątkami, gdzieniegdzie odpoczywają wielbłądy i osły.\nPo prawej nieco w oddali widzimy Grobowce Królewskie, do których odbija ścieżka.\nMy tymczasem idziemy głównym szlakiem skręcając w Ulicę Kolumnową. Palące słońce tradycyjnie wysysa z Zuzi energię, co szybko zauważył młody Beduin prowadzący osła. Niechętni wykorzystywaniu zwierząt, wbrew sobie posadziliśmy Zuzię na osła stanowczo zaznaczając, że my pójdziemy pieszo, choć chłopak co chwilę zachęcał Domi, żeby wsiadła jednak na drugiego osła.\nMijamy ruiny Wielkiej Świątyni, gdzie widać pozostałości po kolumnach i Pałacu Córki Faraona (Kasr Bint Firaun) – także świątyni, gdzie zgodnie z legendą więziona była córka egipskiego władcy.\nSzlak do Klasztoru (Al-Deir)\nPonownie wchodzimy pomiędzy skały. Po kilku minutach, gdy Zuzia omal nie spadła z osła, który zboczył ze ścieżki, żegnamy się z naszym z przewodnikiem i jego osłem, płacąc pełną stawkę za mniej więcej niż 1/3 drogi. Tutaj kończy się prosta droga i rozpoczyna pnący w górę szlak prowadzący do Klasztoru. Teraz czeka nas 1,5 km podejścia. W duchu dziękujemy, że zdecydowaliśmy się zakończyć podróż na ośle, bo trudno patrzeć na mijające nas zwierzęta z mozołem wchodzące po stromych, kamiennych schodach i podejściach z balastem dużo cięższym niż 6-letnie dziecko.\nZuzia co kilka minut zarządza przerwę. Zapasy wody znikają w oczach. Za to widoki bajeczne!\nWreszcie docieramy pod Al-Deir czyli największą skalną budowlę w całym kompleksie (50 x 50 metrów). Monumentalna budowla powstała najprawdopodobniej w okresie panowania ostatniego króla i była związana z kultem najważniejszego bóstwa Nabatejczyków – Duszarą, stwórcą, panem słońca, ziemi i urodzaju, identyfikowanego z greckim Zeusem.\nPijemy kawę po arabsku i świeżo wyciśnięte soki z pomarańczy, delektujemy się widokami okolicy i nabieramy sił przed drogą powrotną. Dla takich chwil warto przemierzyć choćby pół świata : )\nDroga powrotna jest zdecydowanie łatwiejsza. Słońce już tak nie pali, ludzi już wszędzie mniej. Nawet pod Skarbcem nie ma tłumów. Tego dnia przeszliśmy ponad 15 km!\nDrugiego dnia planowaliśmy zwiedzić Królewskie Grobowce i przejść dwa poboczne szlaki: jeden prowadzący do wspomnianego już punktu widokowego, drugi do tzw. Ołtarza Ofiarnego. Wieczorem natomiast chcieliśmy obejrzeć na widowisko Petra by Night.\nNiestety kiedy dotarliśmy pod Skarbiec Zuzia źle się poczuła, usiadła więc z Domi w knajpce żeby odpocząć a my z Zosią poszliśmy sami pozwiedzać Grobowce. Za każdym razem, gdy widzieliśmy samotnego osła czy wielbłąda Zosia zastanawiała się czy nie jest smutny i czy są tu gdzieś jego przyjaciele : D\nWielki zespół Grobowców Królewskich znajduje się na tzw. Ścianie Królewskiej. W jego skład wchodzą Grobowiec Urny, Grobowiec Jedwabny, Grobowiec Koryncki oraz Grobowiec Pałacowy. Co jednak ciekawe, w żadnym z nich nie odnaleziono żadnych szczątków. Ani królewskich ani żadnych innych.\nW ogóle mogłoby się wydawać patrząc na te wszystkie grobowce, że Petra była jedynie nekropolią a nie tętniącym życiem miastem. Wszystko przez to, że Nabatejczycy jako koczowniczy lud nawet po osiedleniu w mieście mieszkali najprawdopodobniej w namiotach, po których nie zachowały się żadne ślady.\nGdy wróciliśmy Zuzia nadal kiepsko się czuła, musieliśmy więc wracać do hotelu. Zuzia nie miała siły iść sama więc załadowałem ją w nosidle Zosi na plecy, podczas gdy zmęczoną całym dniem zwiedzania Zosię Domi niosła na rękach. Pod koniec drogi chyba wyglądaliśmy na wycieńczonych, bo pewna Amerykanka zaproponowała, że weźmie od nas plecak i go poniesie : D\nWidowisko Petra by Night\nWieczorem, niestety sam, wybrałem się na spektakl zwany Petra by Night. Wejście rozpoczyna się o 20.30. Gdy przyszedłem pod Visitor Center ok. 15 minut przed otwarciem w kolejce czekało już 200, może 300 osób. Po przejściu przez bramki, zacząłem sukcesywnie wszystkich wyprzedzać na tyle skutecznie, że już przy wejściu do Al Sik szedłem na czele stawki ; )\nŚcieżkę przez wąwóz wyznaczał szpaler świec.\nGdy dotarłem pod Petrę widok był po prostu magiczny. Niestety zdjęcia nie do końca to oddają ; )\nMonumentalną budowlę oświetlał blask ponad tysięca płomieni świec. Na całym placu było może w sumie kilkanaście osób. Zająłem miejsce (poduszkomaterac) w pierwszym rzędzie, tuż przed morzem świec. Po kilku minutach zaczęły dochodzić większe grupki osób, wolne miejsca szybko się zapełniały, ciszę zastąpiły szmer i rozmowy rozchodzące się z coraz większym natężeniem.\nRozpoczęło się przedstawienie. Rozległy się dźwięki z jakiegoś tradycyjnego instrumentu. Z głośników popłynęły opowieści o historii Petry i jej mieszkańców.\nNiestety jeszcze przez dłuższy czas z wąwozu wyłaniały się grupki maruderów robiąc spore zamieszanie. Gdy w wyznaczonych miejscach do siedzenia był już ścisk, organizatorzy zaczęli usadawiać ludzi w wygrodzonej z przodu strefie, gdzie rozstawione były świece. Nagle nie siedziałem już w pierwszym rzędzie, ludzie się kręcili i zakłócali przedstawienie.\nPomimo jednak tego i dość wygórowanej ceny uważam, że mimo wszystko warto.\nSzlak Al Khubhta – jeszcze jeden punkt widokowy na Skarbiec\nNastępnego dnia, zanim ruszyliśmy w kierunku pustyni Wadi Rum po 6 rano cicho wymknąłem się z pokoju by ostatni raz spojrzeć na Skarbiec, tym razem z punktu widokowego znajdującego się na końcu Al Khubtha Trail, gdzie nie udało nam się dotrzeć poprzedniego dnia. Po raz czwarty już przeszedłem Al Sik i szczerze polecam wybrać się tak wcześnie rano. Pod Skarbcem nie było prawie nikogo.\nSzlak Al Khubtha rozpoczyna się za Grobowcami Królewskimi. Czeka tutaj trochę podejść, ale dla średnio sprawnej osoby nie powinny one stanowić większego wyzwania.\nNa końcu szlaku w niewielkim namiocie czekał już młody chłopak z zaparzoną herbatą, której odmówić nie wypada. Zresztą kto by odmówił herbaty w takich okolicznościach.\nPopijając aromatyczny napój i niezmiennie zachwycając się kunsztem Skarbca trochę opowiadałem o Polsce młodemu Beduinowi, zainteresowanemu zwłaszcza naszym klimatem. Gdy w odpowiedzi ja zapytałem go gdzie mieszka, ten niespodziewanie odpowiedział, że w jednej z okolicznych jaskiń. Wraz z jedenaściorgiem rodzeństwa. I nie są oni jakimś wyjątkiem.\nPrzenieśli się tam z Petry, gdy po wpisaniu zabytkowego kompleksu na Listę światowego dziedzictwa UNESCO rząd Jordanii przesiedlił zamieszkujące je plemiona do pobliskiej wioski Umm Sayhon. Nie wszyscy chcieli jednak zmienić styl życia. W jaskiniach doliny Wadi Musa żyje ponoć kilka tysięcy osób.\nJeszcze raz spojrzałem najpierw na Skarbiec a potem na skalisty horyzont, gdzie każdy z ciemnych punktów oznaczał jakąś jaskinię. Przynajmniej jakaś część z nich jest zamieszkana. Nagle Petra przestała mi się jawić wyłącznie jako wspaniały zabytek z czasów starożytnych. To miasto nadal żyje, ale gdzieś poza wzrokiem turystów.\nMapa Petry – główne szlaki\ngłówny szlak od Visitor Center do Klasztoru – ok. 6 km,\nod Visitor Center do wejścia do wąwozu Al Sik – ok. 1 km.\nIle czasu potrzeba na zwiedzenie Petry?\nJeśli wyruszy się rano to spokojnie można przejść główny szlak od Vistor Center po Klasztor a do tego zaliczając Grobowce Królewskie i szlak Al Khubhta z punktem widokowym na Skarbiec w 1 dzień (łącznie ok. 16-18 km, z mniejszymi dziećmi to może być więc trochę za dużo). My dlatego zaplanowaliśmy w Petrze 2 dni. Poza tym chcieliśmy zwiedzać na luzie bez presji czasu.\nAle uwaga, jeśli zależy Wam też na widowisku Petra by Night to koniecznie doczytajcie ten punkt do końca.\nMożliwości są różne.\nDostępne są bilety 1, 2 i 3-dniowe za odpowiednio: 50, 55 i 60 JOD.\nNaszym zdaniem zdecydowanie lepszą opcją jest zakup Jordan Pass – dostępny również w 3 wariantach, a różniących się właśnie ilością dni, które zamierzamy spędzić w Petrze.\nJordan Pass to pakiet, który jest atrakcyjny dla osób planujących spędzić w Jordanii co najmniej 4 dni (3 noce) i które nie są uprawnione do wjazdu bez wizy. W cenie odpowiednio: 70, 75 lub 80 JOD (1, 2 lub 3 dni w Petrze) mamy bilet wstępu do Petry, wizę (na lotnisku 40 JOD) oraz wstęp do ok. 40 innych miejsc, takich jak: pustynia Wadi Rum (5 JOD), muzea w Madabie czy cytadela i amfiteatr w Ammanie. Szczegółowa lista miejsce objętych Jordan Pass.\nJordan Pass kupujemy online przez przed przylotem. Jordan Pass jest imienny i ma formę kodu QR, który skanowany jest przy wejściu do danej atrakcji. Najlepiej mieć wersję drukowaną i elektroniczną na telefonie.\nPrzewodnik do punktu widokowego – 15 JOD\nOsiołek do Klasztoru – 15 JOD – wiadomo, nie polecamy!\nRestauracja pod Klasztorem:\n2 kawy i 2 soki – 10 JOD\nkanapka – 3 JOD\nOtwarcie bram o 20.30 (warto być co najmniej 20-30 minut wcześniej), kompleks trzeba opuścić do 22.30.\nCena – 17 JOD za osobę, dzieci poniżej 10. roku życia za darmo.\nPokazy odbywają się jedynie w poniedziałki, środy i czwartki !!!\nparki i ogrody jordania tajlandia rodos zupy z dzieckiem tokio słowacja kambodża gruzja plaże katowice malezja fuerteventura co zjeść restauracje małopolskie zwyczaje kioto madera zamki kuchnia japońska jura wyspy kanaryjskie japonia tsukiji na weekend góry jednodniowe targi dubaj swanetia wino teneryfa śląskie lanzarote przepisy kuchnia tajska bangkok kuchnia azjatycka


Dożynki Gminno-Powiatowe w Kosakowie | 9.09\nStarosta Powiatu Puckiego oraz wójt gminy Kosakowo wraz z sołtysami zapraszają na Dożynki Gminno-Powiatowe w Kosakowie.\nW programie: przemarsz sołectw z wieńcami, msza święta, występ Orkiestry Dętej Gminy Kosakowo, występy zespołów regionalnych, koncert zespołów Spontan i Wokal oraz Andrea Lattari, zabawa taneczna, pokaz laserowy. Gwiazdą wieczoru będą Piękni i Młodzi. Dożynki Gminno-Powiatowe w Kosakowie na placu przy ul. Żeromskiego w sobotę (9 września ) od 13:00.


Policyjne wakaty poszły pod nóż | Gazeta Lubuska\nW samym Głogowie zlikwidowano sześć wakatów, a w Polkowicach siedem.\n- Generalnie te wakaty nie były obsadzone - uspokaja rzecznik prasowy dolnośląskiej komendy policji Paweł Petrykowski.\n- Od początku roku nie było na nie pieniędzy, więc w ramach oszczędności je zlikwidowano - mówi. - W żaden sposób nie wpłynie to na liczbę policji w terenie. Będzie jej tyle samo. Nie ma też mowy o żadnych zwolnieniach policjantów.\nW naszym województwie zostawiono jeszcze około 100 wakatów.


Wentylator SV 300 firmy Mindray nagrodzony „Oskarem” wzornictwa przemysłowego – nagrodą Red Dot Design - Mindray\n30 marca 2015 r. – wentylator SV 300 firmy Mindray został nagrodzony Red Dot Design Award 2015 w międzynarodowym konkursie wyróżniającym najlepsze na świecie wzornictwo użytkowe i przemysłowe. Na tegoroczną edycję konkursu niemal 2000 uczestników nadesłało ponad 4900 zgłoszeń. Kapituła 38 uznanych specjalistów z całego świata nagrodziła przemyślany, zorientowany na użytkownika design wentylatora SV 300.\n– Zgłoszenie to ucieleśnia najwyższe umiejętności i wielką ambicję. Sprawdziliście się z powodzeniem z najlepszymi w branży. Dziś nagradzamy obie te cechy w najważniejszym konkursie wzornictwa użytkowego – tak oświadczył podczas gali wręczenia nagród prof. dr Peter Zec, założyciel i prezes Red Dot.\nSV 300 należy do najbardziej kompaktowych na rynku wentylatorów turbinowych przeznaczonych do intensywnej terapii. Jest on niewielki i lekki, dlatego idealnie nadaje się do transportu z pacjentem w obrębie zakładu szpitalnego. Ma wychylny ekran dotykowy ułatwiający odczyt informacji na temat parametrów pacjenta. Odłączane zawory strony wdechowej i wydechowej nadają się do sterylizacji w wysokiej temperaturze, dzięki czemu łatwo jest zminimalizować ryzyko zakażenia krzyżowego między pacjentami. Wentylator ma również świetlną sygnalizację alarmową, widoczną z różnych miejsc wokół urządzenia. Umożliwia to klinicystom bezzwłoczną reakcję w przypadkach krytycznych. Urządzenie jest też wyposażone w bardzo praktyczny wózek, który pomieści szereg akcesoriów koniecznych m.in. do dostosowania wentylatora do różnych warunków pracy w środowisku klinicznym.\nMisją Mindray, przedsiębiorstwa wiodącego w dziedzinie rozwoju, produkcji i sprzedaży wyrobów i urządzeń medycznych na całym świecie, jest poprawa opieki zdrowotnej dzięki innowacjom i rozwojowi skutecznych rozwiązań współczesnych problemów medycyny klinicznej.\nDotychczas nagrodę Red Dot Design Award wręczono Mindray za następujące produkty:\nLampy chirurgiczne HyLED


Silne trzęsienie ziemi w Turcji. Mogło zginąć ponad tysiąc osób - Dziennik.pl\n23 października 2011, 16:26 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nPAP/EPA / AP / ABDURRAHMAN ANTAKYALI ANADOLU AGENCY\nW silnym trzęsieniu ziemi, które nawiedziło wschodnią Turcję, mogło zginąć nawet ponad tysiąc ludzi - poinformowali tureccy eksperci sejsmologiczni. Jest to liczba ofiar szacowana na podstawie siły wstrząsu, która wyniosła 7,2 w skali Richtera.Na pomoc rusza Izrael.\nTrzęsienie ziemi w Turcji nastąpiło o godz. 13.41 czasu tureckiego (12.41 czasu polskiego). Epicentrum znajdowało się 17 kilometrów na północny wschód od miasta Wan.\n"Trzęsienie dało się silnie odczuć w Wan i sąsiednich miastach. Według wstępnej oceny, spowodowało szkody materialne i ofiary śmiertelne" - poinformowało biuro premiera Recepa Tayyipa Erdogana w komunikacie przekazanym przez państwową agencję Anatolia. Komunikat nie podał liczby zabitych. Według tureckich mediów, Erdogan udał się do Wan, by naocznie przekonać się o skali zniszczeń.\nRelacje telewizyjne pokazują zburzone domy i przygniecione gruzem samochody oraz ogarniętych paniką mieszkańców, krążących po ulicach. Trzęsienie było także wyraźnie odczuwalne w odległej o niecałe 200 kilometrów od epicentrum stolicy Armenii Erewaniu, gdzie mieszkańcy masowo opuszczali domy.\nJak podały lokalne władze, trzęsienie spowodowało zawalenie się kilku budynków w centrum Wan oraz w sąsiednim mieście Ercis. "Jest tam tak wielu zabitych. Kilka budynków zawaliło się, zniszczenia są duże. Pilnie potrzebujemy pomocy, potrzebujemy ekip medycznych" - powiedział telewizji NTV burmistrz Ercis Zulfikar Arapoglu.\nBurmistrz Wan Bekir Kaya powiedział tej samej telewizji, że w mieście runęły co najmniej dwa budynki. Według agencji Anatolia, jednym z nich jest siedmiopiętrowy dom. "Łączność telefoniczna jest zakłócona z powodu paniki i nie możemy na razie ocenić całości szkód" - zaznaczył Kaya. Według NTV, port lotniczy Wan doznał uszkodzeń i samoloty kierowane są na inne lotniska.\nIzrael zaoferował będącej do niedawna jego strategiczną sojuszniczką Turcji pomoc po niedzielnym silnym trzęsieniu ziemi, które nawiedziło wschodnią część kraju. Jak oświadczył rzecznik izraelskiego ministerstwa spraw zagranicznych Jigal Palmor, Izrael chciałby zapewnić "wszystko, zaczynając od żywności, lekarstw, ekip medycznych i wyposażenia, po zespoły poszukiwawczo-ratownicze". Jak zaznaczył, Izrael oczekuje na odpowiedź Ankary w tej sprawie. Stosunki Turcji z Izraelem znacznie pogorszyły się po ubiegłorocznym ataku izraelskich komandosów na konwój morski z pomocą humanitarną dla Strefy Gazy, kiedy to zabito dziewięciu obywateli\nkataklizm Turcja trzesięnie ziemi ofiary\nniech TOTO przegonią bo w ramach pomocy ich okradną.\nszkoda tych,którzy zginęli.......\nzawsze żal niewinnych ludzi.\nal lach tak chciał to dziwne\nKraj poprzecianany uskokami tektonicznymi, buduje sie ciezkie albo lekkie budowle, nigdy srednich...W podobnym terzesieniu ziemi w San Francisco Bay Area, California, 1989, 7.1 st., zginelo 63 osoby, w znacznie wiecej zageszczonym populacja terenie niz w Turcji...Budowac trzeba z glowa, dlaczego jedne budynki sie zawalaja, inne nie...W Polsce kraju nizinnym, , co jakis czas wystepuja powodzie, wtedy sie szczeka o zabezpieczeniach przeciwpowodziowych, o ktorych teraz cisza...Do nastepnej powodzi...\nTurcja to nie jest Europejskie ...państwo i nigdy nie będzie\nrasija i izrael - toże jewropa. niebawem uganda i gwinea.\nTo kara Boska za ludobójstwo Ormian i Kurduw\nNasi strażacy też by chcieli leciec z pomocą ale nie maja samolotu\nto gdzie jest Bosfor i Dardanele?\nEuropejski panstwo? Redaktorku...na lekcjach geografii bylismy na wagarych, co?\nDrogi pismaku .Nie wszyscy mają załatwione posady.Większość musiała się uczyć.\nAkurat w Azji Mniejszej...\nW San Francisco się buduje lepiej, zapewne a w a Japonii jeszcze lepiej, bo budynki sa na tzw. rolkach, co ich nie uchroniło przed tsunami i promieniowaniem jednak!\nPo pewnej przerwie, ciąg dalszy nastąpił i bedzie jeszcze trwał.


AnnRK: Myśli i słowa wiatrem niesione: Krzysztof Spadło "Skazaniec. Z bestią w sercu" Tyle zła...\nKrzysztof Spadło "Skazaniec. Z bestią w sercu"\nWyd. Zielona Litera\ncykl Skazaniec, tom 2\nMinęły ponad dwa lata od mojego spotkania z Ropuchem, Ojczulkiem, Suchym, Hrabią i innymi osadzonymi we wronieckim więzieniu. Oczywiście mowa tu o spotkaniu literackim, za sprawą Na pohybel całemu światu, pierwszego tomu cyklu Skazaniec Krzysztofa Spadło.\nMuszę przyznać, że nie spodziewałam się wtedy, że książka tak mnie wciągnie. Nazwisko autora nic mi nie mówiło, a na powieści opatrzone etykietką "self-publishing" patrzyłam podejrzliwie (i właściwie do tej pory tak spoglądam). A jednak czasu poświęconego tamtej lekturze nie żałowałam ani przez moment.\nHistoria się powtórzyła. Sięgnęłam po tom drugi, Z bestią w sercu, i znów nie żałuję. Przeciwnie, apetyt na kolejne części rośnie.\nNie tylko świeżaki popełniają błędy\nBoże miłosierny, jak mogłem być tak głupi! - dręczyły mnie wyrzuty. Wystarczyły raptem cztery miesiące i zamieniłem swój spokojny świat w koszmarny chaos. Szukałem zemsty i ukojenia, a znalazłem tylko ból i utrapienie. To nie tak miało wyglądać! A jest już za późno, żeby to wszystko naprawić. Cokolwiek się teraz zdarzy i tak poniosę konsekwencje. Po co mi to było?! Tyle zła, tyle okropności i cierpienia.*\nPoczątki w więzieniu są trudne, o czym przekonuje się każdy "świeżak". Ale i dalej nie jest łatwo. Miękkim być nie warto, by nie stać się chłopcem do bicia czy innych gier i zabaw znudzonych, sfrustrowanych mężczyzn napakowanych testosteronem od stóp do głów. Więc trzeba być twardym. Wyrobić sobie opinię takiego, co to nie da sobie w kaszę dmuchać i lepiej być z nim niż przeciwko niemu. Trzeba wiedzieć z kim nie zadzierać, komu nie wchodzić w paradę. Można mieć w małym palcu więzienny, niepisany kodeks, ale i tak popełnić błąd. Można być na przykład zranionym facetem, który szuka zemsty. I wplątać się przez to w układ, który nie wróży niczego dobrego.\nTaki los spotkał naszego głównego bohatera, Żabikowskiego Stefana vel Stanisława, pseudonim Ropuch. Młodego faceta z wyrokiem dożywocia. Za co ten wyrok, tu autor twardo milczy, a i Ropuch nie jest zbyt wylewny. Wiemy tylko, że Żabikowski nie wyjdzie tej wiosny, ani następnej. I prawdopodobnie żadnej wiosny nie ujrzy jako wolny człowiek. Nie ciąży na nim jednak kara śmierci, więc cechuje go pewna ostrożność w działaniach i obawa przed konsekwencjami popełnionych czynów, które mogłyby zaważyć jego przyszłości. Jednak tym razem instynkt go zawodzi. Chciał się zemścić, a narobił sobie kłopotów.\nWięzienie. Ono zmienia człowieka\nSkazaniec. Z bestią w sercu to powieść, w której wiele się dzieje, choć miejsce akcji jest ograniczone więziennymi murami (no, może poza tym jednym przypadkiem). W świecie pełnym ograniczeń i ludzi skazanych nie tylko za różne przewiny, ale także skazanych na siebie, w świecie, którego nie można opuścić, gdy przebywanie w nim staje się nieprzyjemne, niewygodne, czy niebezpieczne, stosunki międzyludzkie są napięte. Zmieniają się czasy i ludzie, więźniowie i służby, ale mechanizm pozostaje ten sam. Silni wykorzystują słabszych, tworzą się układy, zależności, hierarchie. Oczy trzeba mieć dookoła głowy, a i tak nie można być pewnym czy ktoś nie czai się za plecami. Zdradzić może każdy, jeśli tylko uzna to za opłacalne.\nW sytuacji podwyższonego napięcia, w warunkach jakże innych od tych, w których żyją ludzie wolni, człowiek się zmienia. Jedni szukają pociechy w Bogu, inni zamykają się w sobie nie pragnąć przyjaciół, jeszcze inni bez skrupułów torują sobie drogę na szczyt więziennej hierarchii. W wielu budzi się zło. Tytułowa bestia, która dochodząc do głosu pozwala swojemu żywicielowi na robienie tego, co w normalnych warunkach byłoby nie do pomyślenia. Przemoc okazuje się... podniecająca. Dreszczom przerażenia zaczynają towarzyszyć zaskakujące uczucia. Satysfakcji. Spełnienia. Siły. Skrzywdzenie drugiego człowieka jest takie proste. Powstrzymanie machiny przemocy - niekoniecznie.\nTakie postaci nie pozwalają czytelnikowi ma nudę\nKrzysztof Spadło zapewnia interesujący dobór postaci. Są wśród nich zatwardziali kryminaliści i mężczyźni, którzy mieli po prostu pecha, trafiając do zakładu we Wronkach. Mają na koncie różne przestępstwa, a różnorodność charakterów osadzonych zapewnia im niepokój i nieustanne spięcia, a czytelnikowi ciekawą fabułę (duży plus za postaci Suchego, Dziubandowskiego i Rzeźnika z Danzig, którzy znacząco uatrakcyjniają fabułę). Nie bez wpływu na losy osadzonych pozostają służby więzienne. Ropuch miałby coś do powiedzenia na temat złych stosunków z panami w uniformach, a jak się okaże - nie tylko on. Gdy strażnik jest szują, a ty znajdziesz się na jego celowniku, pozostaje ci się tylko modlić, by trafił go szlag. W przeciwnym razie, możesz się spodziewać wszystkiego co najgorsze. Żabikowski wam o tym opowie.\nAutor przygląda się temu, jak zmieniają się jego bohaterowie, choć nie stara się zbyt zagłębiać w ich psychikę. Jedynie Ropuch, jako narrator, dostaje szansę na podzielenie się swoimi refleksjami, pozostałych oceniamy głównie przez pryzmat ich czynów, a te są zwykle bardzo wymowne. Tymczasem Żabikowski snuje refleksje na temat ludzkiej natury, dobra i zła, granicy między człowieczeństwem, a bestialstwem, o zawiedzionych nadziejach, ludziach, którzy prędzej czy później odchodzą, o coraz bardziej mglistej przeszłości i przyszłości, w której wciąż rysują się więzienne mury.\nDzięki zainteresowaniu Ropucha światem, dowiadujemy się co nieco na temat przemian, jakie dokonują się w kraju i nie tylko. Akcja Skazańca zaczyna się w latach dwudziestych. Podczas gdy osadzeni odbywają karę, na zewnątrz wiele się dzieje. Podpisano traktat berliński, w kronikach ważnych zdarzeń zapisał się przewrót majowy. Dla skazańców ważne okazuje się zniesienie podziału na więźniów pospolitych i politycznych czy wypowiedzenie walki z analfabetyzmem. To oczywiście tylko część zdarzeń budujących tło. Opowieść Żabikowskiego nie jest oderwana od rzeczywistości.\nSkazaniec. Z bestią w sercu to opowieść o więziennej codzienności, w której jest miejsce na bunt i pokorę, zemsty i pakty, zdrady i przyjaźnie. Więzienne historie, Ropuch przeplata swoimi refleksjami (choć nie zawsze przekonuje mnie poetycki język, jaki zdarza mu się stosować, w stylu: obfite krople z niebywałą siłą stepowały po połaciach ceramicznych dachówek). Czasem w jego historie wkradają się wspomnienia. To powieść o codziennej walce, czasem o pozycję, często po prostu o przetrwanie. To książka miejscami brutalna, ale trudno spodziewać się, by była inna. Krzysztof Spadło opowiada barwnie, niekiedy z humorem, od czasu do czasu refleksyjnie, zwykle nie pozostawiając złudzeń co do tego, że wokół czai się zło, a poza nielicznymi przebłyskami światła czeka na nas tylko mrok.\nWydawałoby się, że kolejny tom dotyczący życia w więzieniu będzie już tylko echem pierwszego, wtórnym, pozbawionym zaskoczeń i powiewu świeżości. Nic bardziej mylnego. Do bohaterów lepiej się nie przyzwyczajać, a ci, którzy będą nam towarzyszyć, zapewnią nam sporo rozrywki. Skazaniec. Z bestią w sercu to świetnie zestawione kadry z życia we wronieckim więzieniu i garść refleksji, którym warto się oddać.\nWiem, co znaczy czuć wokół siebie samotność.\nW więzieniu jest ona czymś zupełnie normalnym. Niektórzy taki stan osiągają na własne życzenie, inni - pod wpływem presji i zaszczucia otoczenia. Są też tacy, którzy nie potrafią się nijak dostosować do nowego życia, albo tacy jak ja, których los nagle wciągnął w spiralę niefortunnych okoliczności.\nmiłośnikom tematyki więziennej\nciekawym życia we wronieckim więzieniu w okresie międzywojnia\nszukającym książek o ludziach w trudnych warunkach\nnie bojących się brutalnych lektur\n* wszystkie cytaty pochodzą z: Krzysztof Spadło, Skazaniec. Z bestią w sercu, Wyd. Zielona Litera, 2016.\nKrzysztof Spadło Skazaniec. Na pohybel całemu światu - recenzja\nEtykiety: 2014, 4.5/6, blog książkowy, blog recenzencki, polska, recenzje, Spadło Krzysztof, thriller, Zielona Litera\nJolaK 22 lipca 2016 10:35\nJuż jest drugi tom, a ja jeszcze nie przeczytałam pierwszego...\nAnnRK 22 lipca 2016 17:07\nJest jeszcze trzeci. A jesienią wychodzi czwarty. :D\nTea 22 lipca 2016 11:12\nJa po raz pierwszy o tej książce w ogóle słyszę, ale muszę się przyznać, ze jestem niezwykle ciekawa tego, jak i pierwszego tomu ;)\nWioleta Sadowska 22 lipca 2016 21:06\nJa właśnie będę czytać trzeci tom :)\nAnnRK 22 lipca 2016 21:21\nJa niebawem też. Pewnie w sierpniu. :)


kolczyki summer - najtańsze sklepy internetowe\nWyniki 1 - 19 z 19 znalezionych dla zapytania kolczyki summer w 4 sklepach\nRomantyczne i bardzo niezwykłe kolczyki. Kolorowy obrazek został zatopiony w żywicy i osadzony w oprawie z mosiądzu. Kolor bigli: mosiądz. Kolor bazy pod zawieszkę: mosiądz postarzany. Niewie... Pełen opis produktu '♥ Summer party (kolczyki) ♥' »\nRomantyczne i bardzo niezwykłe kolczyki. Kolorowy obrazek został zatopiony w żywicy i osadzony w oprawie z mosiądzu. Kolor bigli: mosiądz. Kolor bazy pod zawieszkę: mosiądz postarzany. Niewielkie różnice w kolorze mogą się wiązać z różnymi ustawieniami monitora.\nWięcej o ♥ Summer party (kolczyki) ♥\nKolczyki wykonane w technice haftu sutaszowego, utrzymane w optymistycznej, kolorowej tonacji. Pięknie rozświetlą każdą kreację. Długość kolczyków około 6 cm. Pełen opis produktu 'Summer in the city - kolczyki sutasz' »\nWięcej o Summer in the city - kolczyki sutasz\nNowoczesne, niespotykane kolczyki z unikatową grafiką umieszczoną pod wypukłym szkłem i oprawioną w bazę w kolorze srebra. Bigle hipoalergiczne, zamykane, typu angielskiego. Grafika jest bard... Pełen opis produktu 'Indian Summer- Kolczyki z grafiką' »\nWięcej o Indian Summer- Kolczyki z grafiką\nRomantyczne i bardzo niezwykłe kolczyki. Kolorowy obrazek został zatopiony w żywicy i osadzony w oprawie z mosiądzu. Niewielkie różnice w kolorze mogą się wiązać z różnymi ustawieniami monito... Pełen opis produktu 'Summer party (kolczyki)' »\nRomantyczne i bardzo niezwykłe kolczyki. Kolorowy obrazek został zatopiony w żywicy i osadzony w oprawie z mosiądzu. Niewielkie różnice w kolorze mogą się wiązać z różnymi ustawieniami monitora.\nWięcej o Summer party (kolczyki)\nPrzepiękne kolczyki zostały wykonane ręcznie pracochłonną techniką haftu sutasz w soczystych kolorach lata. Robią wielkie wrażenie!!!Kolczyki w energetycznych barwach tworzą paletę, która... Pełen opis produktu 'Kolczyki sutasz Summer' »\nPrzepiękne kolczyki zostały wykonane ręcznie pracochłonną techniką haftu sutasz w soczystych kolorach lata. Robią wielkie wrażenie!!!Kolczyki w energetycznych barwach tworzą paletę, która wspólgra z trendami lata. Tył został wykończony filcem. Zawieszone na biglach zamykanych angelskich posrebrzanych. Wszystkie elementy materiałowe są dwukrotnie i obustronnie zabezpieczone specjalnym sprayem na bazie nanocząstek chroniącym przed wilgocią i zabrudzeniami.\nWięcej o Kolczyki sutasz Summer\nPrzepiękne kolczyki zostały wykonane ręcznie pracochłonną techniką haftu sutasz w nasyconych kolorach tęczy. Robią wielkie wrażenie!!!Kolczyki w energetycznych barwach tworzą paletę,... Pełen opis produktu 'Kolczyki Summer sutasz' »\nPrzepiękne kolczyki zostały wykonane ręcznie pracochłonną techniką haftu sutasz w nasyconych kolorach tęczy. Robią wielkie wrażenie!!!Kolczyki w energetycznych barwach tworzą paletę, która wspólgra z trendami lata. Tył został wykończony filcem. Zawieszone na biglach zamykanych angelskich w kolorze srebra antyalergicznych. Impregnowane.\nWięcej o Kolczyki Summer sutasz\nPrzepiękne i unikatowe kolczyki zostały wykonane ręcznie pracochłonną techniką haftu sutasz w soczystych kolorach lata. Robią wielkie wrażenie!!! Kolczyki w energetycznych barwach tworzą... Pełen opis produktu 'Kolczyki sutasz SUMMER z Jaspisem' »\nPrzepiękne i unikatowe kolczyki zostały wykonane ręcznie pracochłonną techniką haftu sutasz w soczystych kolorach lata. Robią wielkie wrażenie!!! Kolczyki w energetycznych barwach tworzą paletę, która wspólgra z trendami lata. Centrum kolczyków stanowi naturalny kamień JASPIS NIEBIESKI w kształcie kuli o średnice 12 mm. Każdy kamień jest unikatowy i się różni wzorem. Zawieszone na bigle zamykane w kolorze srebrnym antyalergiczne. Tył został wykończony filcem. Wszystkie elementy materiałowe są dwukrotnie i obustronnie zabezpieczone specjalnym sprayem na bazie nanocząstek chroniącym przed wilgocią i zabrudzeniami. Jaspis jest kamieniem wspierającym i uspokajającym, szczególnie dla ludzi żyjących w stresie. Pomaga w kontaktach z ludźmi, przywraca poczucie jedności i połączenia, zarówno ze sobą samym jak i z innymi, pomaga załagodzić konflikty. W praktycznym życiu jaspis zachęca do działania, przekształcania pomysłów w rzeczywistość, pomaga dobrze organizować sobie czas i utrzymywać dyscyplinę w dążeniu do celu.\nWięcej o Kolczyki sutasz SUMMER z Jaspisem\nKategoria: Biżuteria BOHOWysyłka: do 3 dni\nDelikatne, zwiewne kolczyki w energicznych letnich kolorach. Posrebrzane okręgi, ręcznie oplecione drobnymi szklanymi koralikami Toho - w turkusie, różu i bieli. Zawieszone zostały na klasycz... Pełen opis produktu 'Kolczyki BOHO Summer - Cotton Candy' »\nDelikatne, zwiewne kolczyki w energicznych letnich kolorach. Posrebrzane okręgi, ręcznie oplecione drobnymi szklanymi koralikami Toho - w turkusie, różu i bieli. Zawieszone zostały na klasycznych biglach haczykach wykonanych ze stali nierdzewnej. Biżuterię wyślemy w pięknym pudełku przewiązanym wstążką z organdyny. Wymiary Materiały - długość 45mm - średnica okręgu 24mm - szklane koraliki Toho - elementy metalowe - bigle haczyki ze stali szlachetnej Jeśli chcesz, abyśmy przygotowali dla Ciebie kolczyki w podobnym stylu, a może w innych kolorach, skontaktuj się z nami - info@tarragonart.pl. Dołożymy wszelkich starań, aby spełnić Twoje oczekiwania.\nWięcej o Kolczyki BOHO Summer - Cotton Candy\nDelikatne, zwiewne kolczyki w energicznych letnich kolorach. Posrebrzane okręgi, ręcznie oplecione drobnymi szklanymi koralikami Toho. Zawieszone na klasycznych biglach haczykach wykonanych ze... Pełen opis produktu 'Kolczyki BOHO Summer - Brazil' »\nDelikatne, zwiewne kolczyki w energicznych letnich kolorach. Posrebrzane okręgi, ręcznie oplecione drobnymi szklanymi koralikami Toho. Zawieszone na klasycznych biglach haczykach wykonanych ze stali nierdzewnej. Biżuterię wyślemy w pięknym pudełku przewiązanym wstążką z organdyny. Wymiary Materiały - długość 45mm - średnica okręgu 24mm - szklane koraliki Toho - elementy metalowe - bigle haczyki ze stali szlachetnej Jeśli chcesz, abyśmy przygotowali dla Ciebie kolczyki w podobnym stylu, a może w innych kolorach, skontaktuj się z nami - info@tarragonart.pl. Dołożymy wszelkich starań, aby spełnić Twoje oczekiwania.\nWięcej o Kolczyki BOHO Summer - Brazil\nKolorowe i bardzo niezwykłe kolczyki. Kolorowy obrazek został zatopiony w żywicy i osadzony w oprawie z mosiądzu. Niewielkie różnice w kolorze mogą się wiązać z różnymi ustawieniami monitora Pełen opis produktu 'Summer party (kolczyki)' »\nKolorowe i bardzo niezwykłe kolczyki. Kolorowy obrazek został zatopiony w żywicy i osadzony w oprawie z mosiądzu.Niewielkie różnice w kolorze mogą się wiązać z różnymi ustawieniami monitora.wymiary wiszącego elementu: 1,8 cm x 2,5 cmdługość od bigla do końca kolczyka ok. 4,4 cmbardzo lekkie!\nKolczyki w stylu boho wykonane ręcznie na bazie bawełny i lnu, -kolorystyka - multikolor -leciutkie ja piórko -100% eko -gotowe do wysyłki -w butiku pasujący do kolcz... Pełen opis produktu 'Kolczyki Len Boho Summer' »\nKolczyki w stylu boho wykonane ręcznie na bazie bawełny i lnu, -kolorystyka - multikolor -leciutkie ja piórko -100% eko -gotowe do wysyłki -w butiku pasujący do kolczyków naszyjnik oraz bransoletka - jedyny unikatowy egzemplarzprojekt autorski - uprasza się o niekopiowanieWykorzystane materiały:-bawełna,len-elementy antyalergiczneWymiary:całkowita długość ok.9 cm\nWięcej o Kolczyki Len Boho Summer\nZaszalej z kolorami tego lata! Kolczyki wykonane z niebieskich kul crackle (spękane szkło, 10 mm), tęczowego hematytu magnetycznego (efekt benzynki, 8 mm) oraz różowych szklanych perełek (6 ... Pełen opis produktu 'SUMMER DISCO kolczyki' »\nZaszalej z kolorami tego lata! Kolczyki wykonane z niebieskich kul crackle (spękane szkło, 10 mm), tęczowego hematytu magnetycznego (efekt benzynki, 8 mm) oraz różowych szklanych perełek (6 mm). Posrebrzane półfabrykaty. Końcówki do ucha można wymienić na srebrne bigle lub srebrzone klipsy z kuleczką (dopłata 2 zł). Długość kolczyków:\nWięcej o SUMMER DISCO kolczyki\nKolczyki w chłodnym kolorycie na upalne dni lata. Wykonane z elementów posrebrzanych, szkła weneckiego, szklanych paciorków i kryształów Swarovski.Długość bez bigli ok. 4cm. Pełen opis produktu 'SUMMER FUN 2 kolczyki' »\nKolczyki w chłodnym kolorycie na upalne dni lata. Wykonane z elementów posrebrzanych, szkła weneckiego, szklanych paciorków i kryształów Swarovski.Długość bez bigli ok. 4cm.\nWięcej o SUMMER FUN 2 kolczyki\nOptymistyczne kolczyki w kolorach lata.Wykonane z elementów pozłacanych, szklanych korali, szlifowanego szkła i kryształów Swarovski.Dł. bez bigli ok. 4 cm. Pełen opis produktu 'SUMMER FUN 3 kolczyki' »\nOptymistyczne kolczyki w kolorach lata.Wykonane z elementów pozłacanych, szklanych korali, szlifowanego szkła i kryształów Swarovski.Dł. bez bigli ok. 4 cm.\nWięcej o SUMMER FUN 3 kolczyki\nZabawne kolczyki na słoneczne letnie dni. Wykonane z elementów posrebrzanych, szkła weneckiego, szklanych paciorków i kryształów Swarovski.Długość bez bigli ok. 4cm. Pełen opis produktu 'SUMMER FUN 1 kolczyki' »\nZabawne kolczyki na słoneczne letnie dni. Wykonane z elementów posrebrzanych, szkła weneckiego, szklanych paciorków i kryształów Swarovski.Długość bez bigli ok. 4cm.\nWięcej o SUMMER FUN 1 kolczyki\nKolczyki wykonane w technice haftu sutaszowego, utrzymane w optymistycznej, kolorowej tonacji. Pięknie rozświetlą każdą kreację. Długość kolczyków około 6 cm. Pełen opis produktu 'Summer in the city kolczyki sutasz' »\nKolczyki wykonane w technice haftu sutaszowego, utrzymane w optymistycznej, kolorowej tonacji.Pięknie rozświetlą każdą kreację.Długość kolczyków około 6 cm.\nWięcej o Summer in the city kolczyki sutasz\nPiękne delikatne kolczyki. Będą pięknie migotać w słoneczny dzień albo dodadzą blasku letniej kreacji wieczorowej... Subtelne połączenie kryształów Swarovskiego ze szlifowanym szkłem Jablon... Pełen opis produktu 'SUMMER FUN 4 kolczyki' »\nPiękne delikatne kolczyki. Będą pięknie migotać w słoneczny dzień albo dodadzą blasku letniej kreacji wieczorowej... Subtelne połączenie kryształów Swarovskiego ze szlifowanym szkłem Jablonexu w odcieniach pudrowego różu, przydymionym szkłem, elementami pozłacanymi i zawieszką z masy perłowej w kolorze opalizującego delikatnego różu. Dł. bez bigli ok. 5 cm.\nWięcej o SUMMER FUN 4 kolczyki\nKolczyki w stylu etno wykonane ręcznie, -kolorystyka - róż, grafit -100% eko -gotowe do wysyłki -w butiku pasujący do kolczyków naszyjnik - jedyny unikatowy egzem... Pełen opis produktu 'Kolczyki Summer Festiwal Chwost' »\nKolczyki w stylu etno wykonane ręcznie, -kolorystyka - róż, grafit -100% eko -gotowe do wysyłki -w butiku pasujący do kolczyków naszyjnik - jedyny unikatowy egzemplarzWykorzystane materiały:-bawełna,drewno-elementy antyalergiczneWymiary:całkowita długość ok. 9 cm\nWięcej o Kolczyki Summer Festiwal Chwost\nKolczyki w stylu etno wykonane ręcznie, -kolorystyka - świetlisty turkus - ozdobione szklanymi koralikami i drewnem -100% eko -gotowe do wysyłki -w butiku pasujący do Pełen opis produktu 'Kolczyki Summer Festiwal Chwost' »\nKolczyki w stylu etno wykonane ręcznie, -kolorystyka - świetlisty turkus - ozdobione szklanymi koralikami i drewnem -100% eko -gotowe do wysyłki -w butiku pasujący do kolczyków naszyjnik - jedyny unikatowy egzemplarzWykorzystane materiały:-tkanina,drewno,szkło-elementy antyalergiczneWymiary:całkowita długość ok. 12 cm


Będzie trzecia część „Fight Club” – KAMIEŃ Z SERCA\nPaź 03, 2018 by Marcin Kamiński\tin Kino i TV\nMimo chłodnego przyjęcia przez czytelników i krytyków komiksowej serii „Fight Club 2”, pisarz Chuck Palahniuk i rysownik Cameron Stewart powracają do Tylera Durdena. W przyszłym roku na rynek trafi „Fight Club 3”.\nFabuła zaplanowanej na 12 zeszytów serii rozpocznie się w momencie, kiedy Marla Singer ma urodzić swoje drugie dziecko. Jego ojcem nie jest jednak mąż Marli, ale Tyler Durden, który jest bardzo zainteresowany tym, by sprawdzić się w roli ojca.\nMarla, jej pierwszy syn oraz mąż Sebastian (narrator całej opowieści), żyją w zapuszczonym motelu w podejrzanej okolicy na przedmieściach. Kiedy jednak ich życiu zaczyna zagrażać nowa grupa mająca okrutne plany wobec ludzkości, Sebastian musi stawić im czoła. Aby wygrać, decyduje się na współpracę z Tylerem Durdenem.\n− „Fight Club 3” to opowieść o konsekwencjach zawierania sojuszu z wrogiem – wyjaśnia Chuck Palahniuk.\nSeria będzie wspólnym dziełem Chucka Palahniuka (scenariusz), Camerona Stewarta (rysunki), Dave’ McCaiga (kolory) oraz Nate’a Piekosa (liternictwo). Okładki do poszczególnych zeszytów zaprojektuje David Mack. Pierwszy zeszyt, który do sprzedaży trafi 30 stycznia przyszłego roku, dostępny będzie z kilkoma wariantami okładki, których autorami, obok Davida Macka, są Kirbi Fagan i Duncan Fegredo. Do kolejnych odcinków okładki alternatywne zaprojektują m.in. Colleen Coover, Francesco Francavilla, Steve Morris, Cameron Stewart i Eric Wilkerson. Wydawcą serii jest Dark Horse Comics.\nTagged with: dark horse, komiks, kontynuacja


Jakie parametry powinien spełniać ekran do kina domowego? | Teraz Fakty\nHome /Jakie parametry powinien spełniać ekran do kina domowego?\nŻycie i człowiek4 listopada 2020\nJakie parametry powinien spełniać ekran do kina domowego?\nKino domowe to wyposażenie niezwykle przydatne w każdym domowym salonie. Decydując się na jego stworzenie coraz częściej rezygnuje się z tradycyjnego rozwiązania jakim jest telewizor, na rzecz ekranu projekcyjnego, który współpracuje z dobrej klasy projektorem. Taka opcja jest warta uwagi z co najmniej kilku powodów, a tym najważniejszym jest większa powierzchnia obrazowania. Zanim jednak wykorzystamy taki sprzęt we własnym domu, musimy go odpowiednio wybrać, zwracając uwagę na ważne parametry. Jakie z nich powinien spełniać dobry ekran?\nCzym musi się charakteryzować dobry ekran projekcyjny?\nW pierwszej kolejności należy zdecydować, czy ma on być ramowy, jak dla przykładu ten ze strony https://avpoint.pl/ekrany-ramowe czy też rozwijany. Pierwszy model będzie z całą pewnością tańszym rozwiązaniem, ale w jego wypadku trzeba liczyć się z koniecznością zarezerwowania dużej ilości miejsca, gdyż musi on wisieć cały na ścianie. Drugi natomiast może być spuszczany z góry wedle potrzeby użytkownika, gdyż przeznaczony jest do zabudowy sufitowej. Koszt jego instalacji może być tym samym nieco wyższy, ale trzeba przyznać, że gwarantuje on dużą wygodę. Jeżeli zdecydujemy się na tą wersję, to do rozważenia pozostaje również kwestia jego rozwijania, ponieważ może ona być realizowana ręcznie lub elektrycznie. Poza tym trzeba zwrócić uwagę na parametry samego ekranu, od których zależeć będzie jakość wyświetlanego obrazu. Najważniejszy jest dobór formatu, który powinien być dokładnie taki, jaki, cechuje się wykorzystywany projektor. W kontekście obrazu istotny będzie również kolor ekranu. Może on być klasyczny, czyli biały, lub też szary, co korzystnie obniża jego współczynnik odbicia światła.


00207 007000 20514927 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-948856-3-2 Data wydania: 2017-11-10\nI. PRZY ŚNIADANIU WŁĄCZYŁEM RADIO. Europę paraliżują rekordowe mrozy – oznajmiła spikerka. Resztę wiadomości pochłonął nieprzyjemny szum, wyłapywałem jedynie fragmenty. Pierwszego lutego… temperatury spadły do minus trzydziestu dwóch stopni Celsjusza… na Ukrainie aż czterdzieści trzy osoby zamarzły… Rzeczywiście zaczynał się już luty. Cały styczeń zlał mi się w jakąś smugę, wydawał się jednym długim dniem. – Może nowy miesiąc przyniesie coś lepszego, skoro rok zaczął się tak parszywie – pomyślałem. Podszedłem do okna, termometru wciąż nie było widać, nie miałem jednak wątpliwości, że temperatura w nocy spadła poniżej trzydziestu stopni. Rzężące radio przypominało mi o tym nieustannie. Ze strzępków wiadomości zrozumiałem, że na Orawie odnotowano rekordowo niskie temperatury. Na Słowację nadciąga front z Syberii, zatem nie należy spodziewać się ocieplenia. Wręcz przeciwne – w ciągu najbliższych dni dojdzie do ochłodzenia, a mrozowi towarzyszyć będzie północny wiatr. Nagle przyszło mi do głowy, że wczorajszego wspomnienia (tysiące szaleńczo rozproszonych śladów…) nie wywołały jedynie Małe Tatry i obecność Oty. Wywołał je mróz. Szaleńcza zima – dokładnie tak jak wtedy! Metaliczny posmak mroźnego powietrza, suchy połyskujący śnieg, atmosfera ożywiona gwałtownym ochłodzeniem. Wspomnienia wisiały w powietrzu, chłonąłem je z każdym oddechem, nie dało się przed nimi uciec. Wtedy! Mroźna polana ginąca w zielonej mgle. Metaliczny huk, jakby setki olbrzymich walców ocierały się o siebie… Zapomniałem! Zapomniałem! – mówiłem, oblizując kroplę krwi z kciuka. Zadzwonił telefon. Zerwałem się, ostry dźwięk na chwilę mnie przestraszył, ale pobiegłem w jego kierunku i z radością odebrałem. To była jednak tylko bezosobowa oferta korzystniejszego abonamentu telefonicznego. II. CAŁY DZIEŃ SPĘDZIŁEM LEŻĄC albo szwendając się po mieszkaniu. Jedyną rozrywką było gotowanie obiadu. Popołudnie tradycyjnie już przestałem przy oknie. Temperatura przez cały dzień utrzymywała się poniżej dziesięciu stopni. Z informacji z radia zrozumiałem, że w meteorologii taki stan nazywany jest dniem arktycznym. Przepływ mroźnego, syberyjskiego powietrza zebrał żniwo kolejnych ofiar, ludzie padali jak muchy. Osiedle wyglądało na wyjątkowo opustoszałe. Ogołocone z liści, choć zaśnieżone korony starych lip kołysały się na wietrze, a gdy uchyliłem okno, słyszałem z lasu trzaskanie zmrożonych świerków i sosen. Drogą przejechały dwa samochody z łańcuchami na kołach, od czasu do czasu przebiegały tylko jakieś dzieci. Wieczorem dopadły mnie sentymenty i roztkliwiony prawie włączyłem filmy ojca. Otworzyłem szafkę z kasetami, ale na szczęście w ostatniej chwili udało mi się powstrzymać. Kto wie, jak skończyłoby się dla mnie oglądanie jego dzieł. Z pewnością nie poprawiłyby mi nastroju. Mimo nudy, osamotnienia i cebulowego smrodu czułem się lepiej niż wczoraj, lepiej niż przez ostatnie tygodnie. Wreszcie jako tako się pozbierałem. Wystarczyło nie kierować myśli w niewłaściwą stronę (Livia, Żylina) i nie dopuszczać do siebie tych straszliwych, dawno pochowanych i niechcianych wspomnień. Dlatego wciąż unikałem sypialni. Wiązał się z nią przykry obraz leżącej i wiecznie niezadowolonej matki. O wiele bardziej destrukcyjne było jednak piętno dziesiątek bezsennych nocy, które spędziłem tam jako dziecko. Trząsłem się wtedy ze strachu, ze wszystkich sił starając się odgonić od siebie zieloną mgłę i huk metalowych walców dźwięczący mi w uszach. W ciągu dnia potrafiłem uciec przed mroźną polaną, ale w nocy, kiedy byłem zakładnikiem swojego pokoju, nie było przed nią ratunku. Przykrywałem się kołdrą, bo czułem, że nie chodzi tylko o wspomnienia. Te wizje przyciągały do mnie tę nienazwaną rzecz, czy raczej byt, który potrafił je wyczuć, wywęszyć, okrążał dom, penetrował ogrody i pobliski las, szukał choćby najmniejszej szparki, przez którą mógłby się do mnie prześlizgnąć. Nawet teraz, po dwudziestu sześciu latach, siła ówczesnych wyobrażeń i intensywność dziecięcego strachu zupełnie mnie obezwładniały. Dlatego uparcie omijałem drzwi do sypialni, a za każdym razem, kiedy wchodziłem do pokoju, bezwiednie rzucałem w tamtą stronę ostrożne spojrzenie. Około dziewiątej położyłem się na kanapie i zasnąłem. Dwie noce porządnego snu były większym błogosławieństwem, niż sądziłem. Obudziłem się świeży i wypoczęty – żadnych wspomnień, żadnej Livii, nic, co zakłócałoby mój spokój. Podszedłem do okna i wyjrzałem na zewnątrz. Dwa domy dalej na drodze stał radiowóz. Biały dżip z łańcuchami. Ścisnął mi się żołądek. Mam nadzieję, że nic się nie stało… Oby tylko nie… Wtedy, przed laty, też stało tu kilka samochodów policji. Wyglądały wprawdzie inaczej – były to stare skody 120 L, zamiast napisu Policja widniało na nich MO – Milicja obywatelska, ale wywoływały takie samo nieprzyjemne uczucie jak teraz. Jakieś dziesięć metrów dalej zobaczyłem kilku policjantów. Kręcili się przy skraju drogi, przeszukiwali okolicę i coś ustalali. Wziąłem suchy rogalik, i przeżuwając, obserwowałem, co zamierzają zrobić. Niewiele się działo. Mundurowi chwilę postali, potem przyjechał kolejny samochód i wszyscy rozeszli się po dzielnicy. Obchodzili domy, dzwonili do drzwi, a kiedy im otworzono, zadawali pytania i pokazywali domownikom jakieś papiery. Nie marzyłem o takiej rozmowie, ale zżerała mnie ciekawość. Co się stało? Czego chcą? Po niecałym kwadransie usłyszałem dzwonek do drzwi. Otworzyłem i poczułem mroźne powietrze z klatki schodowej. Stało tam dwóch porządnie zmarzniętych funkcjonariuszy, nie zaprosiłem ich jednak do środka. – Dzień dobry, policja, szukamy zaginionego dziecka – oznajmił młodszy. – Dzień dobry – odpowiedziałem i wgryzłem się w skórkę przy paznokciu na kciuku. – Czy możemy zobaczyć pańskie dokumenty? Wzruszyłem ramionami, wszedłem do mieszkania i wróciłem z dowodem osobistym. Coś z niego spisali. Żeby go odebrać, wyciągnąłem lewą rękę. Z kciuka na prawej dłoni sączyła się krew. Szukamy zaginionego dziecka… – Panie Karsky, zna pan Janka Milickiego? – zapytał młodszy policjant. Dziwiłem się, że od razu mnie nie zamknęli, musieli przecież zauważyć, jak zbladłem, kiedy powiedzieli, o co chodzi. – Nie, nie znam – pokręciłem głową. – Nie mieszkam tu od piętnastu lat, wróciłem dopiero przedwczoraj. – Dopiero przedwczoraj? – zainteresował się starszy mundurowy. – Tak, to mieszkanie rodziców, jestem tu sam. – Gdzie pan pracuje? – Nie mam pracy. – Aha. Widziałem, że im się nie podobam. Wolałem jednak milczeć, żeby nie pogorszyć swojej sytuacji. Pokazali mi zdjęcie, zapewne z urodzin. – Tak wygląda, ma osiem lat. Mały blondynek z ładnym uśmiechem i błyszczącymi oczami. – Nie widziałem go, naprawdę. – Zaginął wczoraj wieczorem, kiedy poszedł wyrzucić śmieci. – Jeśli go zobaczę, dam znać – próbowałem być pomocny. – Dobrze – nieufnie zmierzyli mnie wzrokiem i ruszyli w stronę wyjścia. Zamknąłem drzwi i zlizałem czerwoną kroplę z kciuka. III. WYTRZYMAŁEM DOKŁADNIE GODZINĘ. Samochody wciąż nie odjeżdżały, a wokół nich zebrała się horda gapiów. Mieszka tu wielu emerytów, którzy rzadko wychodzą, żeby nie ryzykować upadku na lodzie. Obecność policjantów i przeczuwanego nieszczęścia przyciągnęła ich jednak jak magnes. Wyleźli z nagrzanych mieszkań, stanęli na ulicy, i dyskutując, uporczywie gapili się na mężczyzn w mundurach. Nie przeszkadzał im ani mróz, ani zimny wiatr, ogrzewała ich ekscytacja, że coś się dzieje. Dzieje się cokolwiek. Włożyłem kurtkę i wyszedłem na zewnątrz. Uderzył mnie mroźny wiatr, złapałem haust zimnego ostrego powietrza. Zaciągnięte niebo nie przepuszczało zbyt wiele światła, okolica sprawiała wrażenie spowitej szarością, nawet śnieg wyglądał jak popiół. Obok domu stała rodzina Kliszów – tata, mama i dwie małe córki, sąsiedzi z mieszkania pode mną, do którego wchodziło się przez drugie boczne drzwi. Przywitałem się skinieniem głowy, znali mnie z widzenia, ale nigdy nie rozmawialiśmy. Przeszedłem przez trawiaste zbocze między domami i zszedłem na ulicę. Zastęp ciekawskich zasłaniał mi to, wokół czego mrowili się policjanci. Podszedłem więc bliżej i przecisnąłem się do miejsca akcji. Dwa metalowe kontenery na zaśnieżonej drodze, nic strasznego. Ale to nie wszystko. Obok jednego z nich stał czarny kosz na śmieci. Pokrywał go szron i warstwa śniegu – musiał tam długo stać. W jednej chwili przeszył mnie dreszcz i ścisnęło mi się gardło. Mały Janko poszedł wieczorem wyrzucić śmieci. Na pewno był już mrok albo gęsta szarówka. Doszedł do kontenerów, położył kosz na drodze i… Coś się stało. Śmieci zostały niewysypane, Janka nie było. Policjanci przeszukali kontenery, czy przypadkiem do nich nie wpadł. Nie znaleźli niczego interesującego. Przeszukanie okolicy również nie przyniosło efektu. Do lasu na wzgórzu nie prowadziły żadne ślady. Śnieg na zboczu po drugiej stronie też był nienaruszony. Na zamarzniętej drodze można było rozpoznać jedynie ślady opon w łańcuchach. Funkcjonariusze przyprowadzili nawet psa tropiącego – wielkiego owczarka niemieckiego. Ale on także się nie sprawdził, sprawiał wrażenie zdezorientowanego, prowadził ich w kółko, jakby Janko krążył tu całymi godzinami. Mroźna polana, tysiące rozproszonych śladów – przyszło mi do głowy. Odwróciłem się (tylko żadnych wspomnień!) i zobaczyłem Hanę Sliacką. Stała w grupie, trzymała za rękę około sześcioletnią córkę i obserwowała biegającego psa, spojrzenie miała jednak nieobecne. Wiedziałem, o czym myśli. Tysiące rozproszony śladów. Podszedłem do niej. Dziewczynka schowała się za mamą i nieprzyjaźnie zerkała. Hana mnie nie zauważyła, ciągle patrzyła na psa, w jej zielonych oczach widziałem wspomnienia. Zawahałem się, najpierw pomyślałem, że ona też wyparła z umysłu mroźną polanę, ale po chwili mi ulżyło. Hana nie bawiła się w chowanego jak Ota, któremu udało się przekonać samego siebie, że żadna łąka z zieloną mgłą nie istnieje, że nie staliśmy na niej i że nie widzieliśmy tego, co widzieliśmy. – Cześć, Hana – powiedziałem. – Cześć – odparła, nie patrząc na mnie. Nie była zaskoczona, na pewno zauważyła mnie już wcześniej. Policzki miała czerwone, twarz pełniejszą, niż zapamiętałem, dostrzegłem też kilka zmarszczek. Zaskoczyło mnie to, zazwyczaj nie zwracam uwagi na takie szczegóły. Hanę znam jednak od dziecka, jej twarz mam wyrytą w pamięci. Przez chwilę staliśmy w ciszy przerywanej szeptami emerytów i dyszeniem psa. Nie wiedziałem, czy nie chce ze mną rozmawiać, czy tak zaabsorbowała ją ta niezwykła scena. Właściwie nie była aż taka niezwyczajna, poszukiwania Milana Jureckiego przed ponad dwudziestu siedmiu laty zaczynały się podobnie. – Mamo, zimno mi – mruknęła dziewczynka. Hana wreszcie spojrzała na mnie, w wystraszonych oczach dostrzegłem prośbę. Co miałem powiedzieć, jak ją uspokoić? Przecież sam cały się trząsłem, kosz na śmieci stojący na zlodowaciałej ziemi był jak nadajnik realnego koszmaru. Bezradnie wzruszyłem ramionami. – Mamo, zimno! – Już idziemy, kochanie – powiedziała Hana i ponownie na mnie spojrzała. Teraz w jej wzroku zobaczyłem złość, jakby zdenerwowało ją to, że jej nie uratowałem, nie wyrwałem z objęć trawiących wspomnień albo chociaż nie zatrzymałem ich fali. Chciałbym, ale nie dało się. Zdezorientowany pies podniósł głowę i zaczął szczekać na niskie szare niebo. Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej\nKarta redakcyjna Tytuł oryginału: Strach Copyright © Jozef Karika, 2014 Copyright © for Polish edition by Stara Szkoła Sp. z o.o., 2017 All rights reserved Redakcja: Mirosław Śmigielski Korekta: Ewa Żak Projekt okładki: Projekt okładki: Jakub Šolín Wydawca: Stara Szkoła Sp. z o.o. Rudno 16, 56-100 Wołów biuro@stara-szkola.com www.stara-szkola.com ISBN 978-83-948856-3-2 Plik opracował i przygotował Woblink www.woblink.com\n


Wykluczenie komunikacyjne i amerykańskie doświadczenia transportowe. Jeden z gości audycji był taksówkarzem w USA : Radio Olsztyn\nJeden na jednego, czyli słowne starcie przedstawiciela partii rządzącej z przedstawicielem opozycji. Z zaproszenia Andrzeja Piedziewicza skorzystali:\nKonrad Sajkowski – Konfederacja – Wolność\nJak wspierać mieszkańców terenów wykluczonych komunikacyjnie\nGoście odnieśli się do słów posła Konfederacji – Dobromira Sośnierza. W dyskusji o mieszkańcach miejsc, gdzie nie dociera komunikacja publiczna, miał powiedzieć „Niech ludzi kupują samochody”. Potem opublikował oświadczenie, w którym twierdzi, że tak naprawdę powiedział „Nie, ludzie kupują samochody”. Niezależnie od tej wypowiedzi były też inne, które wskazywały, że poseł niezbyt wierzy w państwową interwencję na rynku przewozów zbiorowych. Czy państwo powinno pomóc w zapewnieniu im komunikacji publicznej?\nTymczasem Fundusz Rozwoju Połączeń Lokalnych na Warmii i Mazurach, dzięki rządowemu wsparciu, w ubiegłym roku, uruchomił 20 linii. Na ten rok podpisano także umowy na kilka dodatkowych połączeń, w samorządach, które w tamtym roku w programie nie uczestniczyły.\nKonrad Sajkowski (Konfederacja)\nIndywidualna inicjatywa mieszkańców to najlepsze rozwiązanie…\nJest duża grupa mieszkańców regionu, która nie może się wydobyć z biedy, bo nie może wyjechać do pracy.\nDariusz Rudnik (PiS) i Konrad Sajkowski (Konfederacja). Fot. B.Świerkowska-Chromy\nNie jestem anarchokapitalistą (…) Miałem okazje być 2 lata temu w Stanach Zjednoczonych. Każdy stan ma swoje oddzielne zasady dofinansowania. W stanie Arizona dopłaty do państwowego transportu są wyśmiewane, bo ten transport nie działa.\nMiałem amerykańskie doświadczenie transportowe. Przez 2 lata byłem taksówkarzem w Nowym Yorku. Transport jest tam świetnie zorganizowany. Bez autobusów, transferów i metra wszystko stanęłoby w 3 minuty. Trzeba stosować rozwiązania zdroworozsądkowe.\nDariusz Rudnik i Konrad Sajkowski\nWięcej w film, polityka, praca, PiS, komunikacja, bieda, wykluczenie, Dariusz Rudnik, video, Konfederacja


Erwin Kruk za Dąbrowszczaków - wojewoda zdecydował o zmianie nazw ulic w Olsztynie i Dywitach\nD. | 2017-12-13 12:14 | Rozmiar tekstu: A A A\nGłos zabiera wojewoda Artur Chojecki | Więcej zdjęć »\nKolejne 6 nazw ulic w Olsztynie oraz 1 w Dywitach mają zostać zmienione. Podczas konferencji prasowej w Urzędzie Wojewódzkim wojewoda warmińsko-mazurski Artur Chojecki poinformował dzisiaj (13.12), że wydał zarządzenie zastępcze w tej sprawie.\nPatronem ulicy Dąbrowszczaków ma zostać poeta Erwin Kruk, Zbigniew Herbert natomiast zastąpi Juliusza Malewskiego. Ulica Mariana Gotowca zostanie przemianowana na ks. Tadeusza Borkowskiego, Pstrowskiego zaś na Żołnierzy Piątej Wileńskiej Brygady Armii Krajowej. Piotr Diernow przestanie być patronem na rzecz Świętego Franciszka z Asyżu, a ulicy Prof. Stefana Poznańskiego patronował będzie prof. Antoni Jutrzenka-Trzebiatowski. Siódmą miałaby być zmiana nazwy ulicy I Dywizji Wojska Polskiego, jednak urzędnicy wojewody czekają na opinię IPN w sprawie tej zmiany.\nWojewoda zadecydował również o zmianie nazwy ulicy Juliusza Malewskiego na ks. Wojciecha Zinka w Dywitach.\nW związku z przyjęciem przez Sejm ustawy z dnia 1 kwietnia 2016 r. o zakazie propagowania komunizmu lub innego ustroju totalitarnego przez nazwy budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej w województwie warmińsko-mazurskim wytypowano do zmiany 114 nazw ulic i placów. Samorządy zadecydowały o zmianie 106. Rada Miasta Olsztyna nie zmieniła nazw wymienionych wyżej ulic ze względu na sprzeciw mieszkańców miasta. W związku z tym miasto może skorzystać z możliwości zaskarżenia decyzji wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.\nWięcej na ten temat w zapisie wideo konferencji. Zapraszamy do zapoznania się z nim.\nKonferencja wojewody ws. zmian nazw ulic w Olsztynie i Dywitach\n~Hanna / 2017-12-13 23:38\nŚp. ks. Tadeusz Borkowski Wielki Człowiek - a jednak tak mało znany. Jestem dumna, że los pozwolił mi spotkać tego Człowieka na mojej drodze życia. Dziękuję Panie Wojewodo za uczczenie Jego pamięci.\n~Tokyo / 2017-12-13 19:04\nGdyby tak jeszcze uczcić 27 Wołyńską Dywizję Piechoty Armii Krajowej. Oprawcy, komuniści, ludzie z czarnymi kartami historii byli tyle lat patronami. Dobra zmiana dba także o tę część pamięci historycznej, która jest częścią naszej codzienności. Bóg zapłać za to.\n~do Obywatel / 2017-12-13 19:01\nNo tak - dla ciebie Marks, Lenin to było proste. A dla mnie proste jest Żołnierzy V Wileńskiej Brygady AK. Serce rośnie. Tyle lat komuny i nareszcie zmienia się na dobre. Brawo panie Wojewodo.\n~Obywatel / 2017-12-13 14:45\nJuż to widzę w polu adresu "Żołnierzy Piątej Wileńskiej Brygady Armii Krajowej", Stanowczo niepraktyczne. Durnota.


Polscy koszykarze z kolejną wygraną! Mistrzostwa świata coraz bliżej - Magazyn Sportowiec - wywiady, analizy, komentarze sportowe\nPolscy koszykarze bliżej mistrzostw świata\nW pierwszej kwarcie polscy koszykarze zdecydowanie dominowali nad rywalami. W rezultacie wygrali tę część 31:18.\nW drugiej kwarcie Włosi się nieco ożywili. Zmniejszyli stratę, ale nie byli w stanie jej całkowicie zniwelować. W rezultacie do szatni Polacy schodzili z wynikiem 52:41.\nPo przerwie Włosi jeszcze mocniej przycisnęli. Polacy potrafili jednak skutecznie kontrować. Mimo to przewaga biało-czerwonych zmalała. Po trzech kwartach nasi zawodnicy prowadzili 73:65.\nRaptem ośmiopunktowa przewaga zapowiadała duże emocje w czwartej kwarcie, ale w niej Polacy zagrali znakomicie. Świetnie prezentował się zwłaszcza Maciej Lampe. Ostatecznie biało-czerwoni wygrali 94:78.\nDzięki zwycięstwu nad Holandią i Włochami biało-czerwoni są na 3. miejscu w swojej grupie eliminacyjnej. Jednak nasi zawodnicy bardzo mocno zbliżyli się do awansu na mistrzostwa świata. Gdyby im się to udało byłaby to taka pierwsza sytuacja od ponad pół wieku.\nPowiązaneeliminacje MŚ 2019maciej lampemateusz ponitkamike taylormistrzostwa świata w koszykówcepolscy koszykarzepolska holandia koszykówkapolska włochy el. MŚpolska włochy koszykówkareprezentacja polski w koszykówce\nJest ryzyko, jest szybka reakcja. Halowe mistrzostwa świata przełożone z powodu koronawirusa\nLekkoatletyczne halowe mistrzostwa świata w Nankinie przełożone na przyszły rok. Powodem jest koronawirus, który...


Były chłopak Kylie Jenner teraz spotyka się z gorącą modelką - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Cody Simpson » Były chłopak Kylie Jenner teraz spotyka się z gorącą modelką\ncody simpson/© Fame/Flynet\nJeśli ktoś z Was nie słyszał jeszcze o Gigi Hadid (19 l.) pora to natychmiast zmienić. Gigi jest modelką, która robi karierę w tempie błyskawicy. Jednak bardziej znana jest dzięki sławnym koleżankom niż swoim sesjom w Elle, Grazii czy Vogue'u.\nGigi pochodzi z Los Angeles, jest córką Palestyńczyka zajmującego się nieruchomościami oraz byłej modelki. Panna Hadid współpracowała z Guessem czy Jeremym Scottem, jej wdzięki możecie również podziwiać w kalendarzu Pierlli na bieżący rok.\nW każdym razie, korzystnie na sławę modelki wpłynęła przyjaźń z Seleną Gomez (22 l.) i Kendall Jenner (18 l.). Co ciekawe, młodsza siostra modelki nie pała sympatią do Gigi - otóż Kylie Jenner (17 l.) łączy Cody Simpson - obecny chłopak Hadidi i były Kylie.\nWracając do Cody'ego i Gigi ostatnio zamówili paparazzi na plażę, na której mieli sesję zdjęciową. Może zostaną ulubieńcami prasy?


Podczas ferii zwiedzimy Zamek Piastowski za darmo - Raciborski Portal Internetowy - raciborz.com.pl\nStrona główna Wiadomości Podczas ferii zwiedzimy Zamek Piastowski za darmo\nZwiedzanie Zamku Piastowskiego w ferie będzie bezpłatne.\nW okresie ferii, zamek oraz Punkt Informacji Turystycznej będzie czynny od poniedziałku do piątku w godzinach od 9.00 do 16.00, natomiast w weekendy od 10.00 do 18.00. Zwiedzanie co pełną godzinę z przewodnikiem. Grupy zorganizowane prosimy o wcześniejszy kontakt telefoniczny: +48 32 700 60 52 lub mailowo: [email protected]\nMimo, że przez dwa tygodnie zwiedzanie zamku będzie darmowe, zapraszamy do naszego Punktu Informacji Turystycznej, który oferuje nie tylko książki, ale również magnesy, breloczki, pamiątkowe torby, pocztówki, znaczki turystyczne i inne gadżety, a do tego darmowe ulotki i mapki. PIT na Zamku Piastowskim w Raciborzu jest miejscem, gdzie w wydawnictwa regionalne i gadżety mogą się zaopatrzyć nie tylko turyści, ale również wszyscy raciborzanie. Często szukamy czegoś, co moglibyśmy wręczyć komuś w prezencie. Nieraz odwiedzamy raciborzan rozsianych po całym świecie. Dla nich taka pamiątka ma duże znaczenie. Co ważne Punkt Informacji Turystycznej czynny jest również w weekendy i święta.\nPoprzedni temat:Gmina Rudnik otrzymała 15 000 zł dotacji do programu nauki pływania\nNastępny temat:Weź swojego kota na zamek! Moc atrakcji na Zamku Piastowskim.


Pozycjonowanie dla firm w serwisie Informator - http://informator.bytom.pl/\npozycjonowanie toruń Praktyczne aspekty pozycjonowania stron internetowych Jak wygląda pozycjonowanie stron internetowych w praktyce? Co robi się aby te właśnie strony www pozycjonować i na czym to\nDodane: 02:43 22. 01. 2019\npozycjonowanie stron wrocław Pozycjonowanie stron poza Google Czy można pozycjonować strony internetowe w wyszukiwarkach internetowych poza Google? Oczywiście że tak! Trzeba jednak od razu bardzo wy\npozycjonowanie wrocław Wyniki wyszukiwania Google Wyniki wyszukiwania jest to strona internetowa, która pojawia się po wpisaniu jakiegoś hasła w wyszukiwarkę internetową, na przykład w Google. Można\nDodane: 06:44 18. 01. 2019\nTrudy leczenie stwardnienie rozsianegoNauka o geodezji. Krótki wpisArtykuł o fotowoltaiceKilka porad dla zdrowych zębówAbout polish wildlifeKorzystanie z zabiegów upiększającychPoligrafia drukowanaStomatolog zabrzeGdzie leczyć zęby?O biurach rachunkowychCo musisz wiedzieć o szpitalach i klinikachCo zrobić gdy auto odmawia posłuszeństwa?Indywidualne zaproszeni, czy wartoCiekawe sprawy o geodetachO odzieży medycznej i kosmetycznejNaprawa PC'tówPsycholog - kiedy może Ci pomóc?Wskocz do własnej sauny w ogrodzie...O nieperfekcyjnej pani domuPomocnik każdego robotnika który tnie wykładzinyJak pracują geodeci?Co robi na co dzień geodeta?Kwestia druku etykiet i nie tylkoSzkolenia BHPPrawne fakty i mityGdy zwierzak jest chory...MecenasImplanty ChorzówCzy da się w 2020 Szkolić z bhp w Opolu?Dentysta ZabrzeKobieca odzież na zimę


Schøne zostanie zawodnikiem Genoi | Transfery.info\nSchøne zostanie zawodnikiem Genoi\n2019-08-03 15:27:35, Aktualizacja: 1 rok temu\nfot. Lasse Schone I Instagram\nJak podaje Fabrizio Romano, Lasse Schøne zostanie piłkarzem Genoi.\nO możliwym odejściu 33-letniego defensywnego pomocnika z Ajaksu pisały już holenderskie media. Zgodnie z najnowszymi doniesieniami Romano sprawa transferu doświadczonego zawodnika do Włoch jest przesądzona.\nKontrakt Schøne z Genoą będzie obowiązywał do 30 czerwca 2021 roku. Zostanie w nim zawarta opcja przedłużenia o kolejne 12 miesięcy. Kwota transferu na razie nie jest znana, ale można przypuszczać, że nie będzie ona zbyt wysoka. Duńczyk wkrótce zjawi się we Włoszech.\n45-krotny reprezentant swojego kraju opuści Holandię po kilkunastu latach występów w niej. Kolejno grał on w Heerenveen, De Graafschap i NEC Nijmegen. Do Ajaksu przeniósł się w 2012 roku. Od tamtej pory uzbierał 286 spotkań w koszulce amsterdamskiej ekipy (64 gole i 52 asysty). Na koncie ma trzy mistrzostwa, Puchar i Superpuchar Holandii.\nW Genoi Schøne będzie grał m.in. z Filipem Jagiełło oraz Pawłem Jaroszyńskim.\nWięcej na temat: Dania Holandia Włochy Genoa CFC Ajax Amsterdam Lasse Schöne