Jakość współczesnych elektrolitów - www.forum-trioda.pl\nJakość współczesnych elektrolitów\nPost autor: Furman Zenobiusz » ndz, 29 sierpnia 2010, 21:20\nMam takie pytanie do wszystkich majstrujących w elektronice: gdzie kupujecie sprawdzone, dobre elektrolity i jakie kryteria wyboru stosujecie ?\nTo na co się w ostatnich miesiącach natknąłem powoduje, że częściowo po prostu ręce opadają\nJako że nie śpię na pieniądzach, a naprawiam sporo sprzętów dla siebie i znajomych, zwykle szukam po prostu tańszych sklepów. Nie wiem już sam czy to wina tych oszczędności (i w efekcie kupuję odpady-buble) czy po prostu taka jest jakość przeciętnego produktu, ale sytuacja wygląda tak:\n- Kondensatory na niskie napięcie zazwyczaj są dobre, bardzo rzadko trafia się uszkodzony - najczęściej zwarty, długoterminowa przeżywalność w układach jest dobra. Trochę gorzej z kondensatorami np. 63V o dużej pojemności, tutaj tolerancja 20% może oznaczać, że każdy jeden ma -20%.\n- Kondensatory na średnie napięcia - powiedzmy od 100V w górę tak do 350 - tutaj już zaczynają się schody. Aż ciężko czasami uwierzyć, że kondensator o tej samej pojemności i napięciu pracy może być np. 3x mniejszy (objętościowo) niż oryginalny z 6-8 letniego urządzenia. Nauczony przykrymi doświadczeniami i korzystając z dostępnego zwykle zapasu miejsca, staram się zastąpić kondensator lepszym - np. o oczko wyższym napięciu pracy, deklarowany na 105 stopni i niekoniecznie z tych najtańszych, co powinno przynajmniej teoretycznie podnieść jego żywotność.\nW praktyce nierzadko jest tak, że kondensator w urządzeniu popracuje ze 3 dni i rozlatuje się na strzępy, zwłaszcza dotyczy to układów impulsowych, takich gdzie w pobliżu kondensatora jest ciepło (a mimo to oryginalny żył latami) lub płynie ciągle spory prąd (np. zasilacz wzmacniacza klasy A).\n- Kondensatory na wyższe napięcia - głównie 350/400/450V w górę - tutaj nierzadko spotykam się z takimi, które pod napięciem niższym od znamionowego (np. kondensator po prostowniku sieciowym, 400V) popracują np. 2-3 miesiące i zaczynają puchnąć, co kończy się zwarciem. Klasyczny przypadek to kondensatory z logo przypominającym H w owalu, z tych dosłownie co drugi tak kończy, a pracują przy niedużych prądach i rozsądnych temperaturach.\nMoże powinienem świeżo zakupione kondensatory podłączać do zasilacza i zostawiać pod napięciem co najmniej na kilka tygodni, w celu wygrzania i ujednolicenia ?\nRe: Jakość współczesnych elektrolitów\nPost autor: szalony » ndz, 29 sierpnia 2010, 22:39\nRadziłbym do lepszych układów nie kupować no-name. Na allegro (np. HFO_PL, Eurosemi), można kupić w dobrych cenach dość porządne kondensatory japońskie (Nichicon, Nippon-Chemicon). Sklepy w mojej okolicy i giełda są zalane tajwańskimi TEAPO - używam ich, ale o jakości na dłuższą metę na razie nie mogę się wypowiedzieć. Często widuje się kondensatory bez żadnych napisów, zapewne chińszczyzna. Teraz w CHRl wszystko podrabiają, w tym roku kupiłem mosfety IRF740 po 2,5zł/sztukę, i najwyraźniej jest to podróba - RDSon jest o wiele większe niż maksymalne w katalogu, w dodatku dwa już się spaliły z sykiem.\nPost autor: Furman Zenobiusz » ndz, 29 sierpnia 2010, 23:38\nZ tranzystorami to różnie bywa, ostatnio wymieniłem kilkanaście IRF540 w zasilaczach, nowe pracują poprawnie ale grzeją się bardziej od oryginalnych.\nEurosemi widzę nie dla mnie, wygląda na to, że sprzedają tylko pakietami po ileśtam sztuk ? W ten sposób musiałbym wydać ze 3 stówy na elementy które planuję zamówić w ciągu następnego tygodnia, a nie wiadomo jak długo potem nadmiary będą leżeć.\nHFO wygląda lepiej, przejrzałem sobie ich ofertę elektrolitów - niewielu producentów się pokrywa z tymi które kupowałem, sporo brałem np. CapXcon i na te raczej nie narzekałem, chyba najgorsze są te, które mają 3-literowe nazwy, a takich 'producentów' jest sporo. Niestety oferta na allegro jest słaba, w sklepie na oficjalnej stronie lepiej, ale tylko hurt z tego co widzę.\nPost autor: AZ12 » pn, 30 sierpnia 2010, 06:02\nJa stosuję kondensatory elektrolityczne z wylutu i działają bez zarzutu. Od szwagra dostałem nieco kondensatorów nowych produkcji renomowanych firm i też są dobre.\nPost autor: fugasi » pn, 30 sierpnia 2010, 09:18\nFurman Zenobiusz pisze: Niestety oferta na allegro jest słaba\nA czego ty potrzebujesz? Jakichś nietypowych wartości? Z typowymi lampowymi nie ma problemu, ja sam kupuję na allegro i używam Samwha (czyli Samsung). Całkiem dobre kondensatory.\nZaznaczam jednak że układy impulsowe to ja widziałem tylko w "Elektronice dla Wszystkich".\nPost autor: Furman Zenobiusz » pn, 30 sierpnia 2010, 09:51\nWartości typowe. Zauważ jednak, że dużo wartości w ofercie (tego konkretnego sklepu) na allegro jest pominiętych. Nie ma np. najbardziej mi teraz potrzebnych pojemności 2,2 i 4,7µ/350-400V, a większych założyć nie mogę, bo zasilacz urządzenia jest delikatny.\nTo właśnie ten ból, że w praktyce mając na liście ze 30 różnych elementów ciężko znaleźć sklep gdzie wszystko będzie (na dodatek w rozsądnej cenie).\nPost autor: cirrostrato » pn, 30 sierpnia 2010, 10:12\nOstatnio zmieniony wt, 31 sierpnia 2010, 07:22 przez cirrostrato, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: TELEWIZOREK52 » pn, 30 sierpnia 2010, 14:32\nJa głównie używam z odzysku.Trzymam w kącie kilkadziesiąt płyt głównych z TV i monitorów.Te drugie są lepsze jakościowo a i wartości trafiają się nietypowe.\nPost autor: Zibi » pn, 30 sierpnia 2010, 16:29\nhttp://allegro.pl/kondensator-elektroli ... 69212.html\nhttp://allegro.pl/kondensator-elektroli ... 10156.html\nPost autor: Furman Zenobiusz » pn, 30 sierpnia 2010, 23:17\nTakie jak te na aukcjach wyżej to właśnie 'zwyklasze', od ręki są w prawie każdym sklepie - pomału zaczynam kwestionować sens ich kupowania, szkoda nerwów a i zaoszczędzić się chyba na tym nie da.\nWłaśnie sprawdziłem w pudełku z elektronicznymi odpadami, wśród tych które nadęły się po dłuższej pracy przy wyprostowanym napięciu sieci jest ładna garść TEAPO 10µ/400V, z tym że mają koszulki w kolorystyce brązowo-szarej. Reszta to głównie kondensatory z byle-jakimi logo i bez nazwy, chyba najwięcej posypało się syfu z 'ZF' w dwóch zachodzących na siebie okręgach.\nPost autor: Romekd » wt, 31 sierpnia 2010, 13:59\nWłaśnie sprawdziłem w pudełku z elektronicznymi odpadami, wśród tych które nadęły się po dłuższej pracy przy wyprostowanym napięciu sieci jest ładna garść TEAPO 10µ/400V, z tym że mają koszulki w kolorystyce brązowo-szarej.\nW jakich warunkach pracowały te kondensatory i po jakim czasie uległy uszkodzeniu (na obudowie TEAPO jest podana data produkcji)? Dla każdego typu kondensatora określona jest dopuszczalna wartość składowej zmiennej prądu, jaki może bezpiecznie przepływać przez kondensator przy określonej częstotliwości. Może w danym układzie była ona znacznie przekroczona? Pytam, gdyż jestem nieco zdziwiony, bo sam przez wiele lat stosowałem kondensatory TEAPO (tysiące sztuk) w miejscach, w których nie były one mocno obciążone prądowo i nigdy nie miałem z nimi najmniejszych problemów (od jakiegoś czasu stosuję łatwo dostępne i całkiem niezłe kondensatory firmy Jamicon). W układach, w których kondensatory są silniej obciążone prądowo stosuję inne typy kondensatorów znanych producentów i też nie mam później z nimi problemów. Niestety są to już kondensatory trochę droższe.\nPost autor: Furman Zenobiusz » wt, 31 sierpnia 2010, 15:53\nKondensatory mają datę produkcji 04/07.\nO składowej zmiennej płynącego przez nie prądu ciężko mi się wypowiedzieć, jak sądzę dałoby się to jakoś wyliczyć/oszacować, w każdym razie obciążenie jest niewielkie - prąd płynący w ciągle pracującym obwodzie to prawdopodobnie w porywach z 10mA. Te konkretne przypadki to zasilacze do kamer bezprzewodowych, coś jak zasilacze od laptopów tylko jeszcze mniejsze (gabarytowo), taka kamera podczas pracy w dzień pobiera z 1-1,5W; w nocy gdy diody IR świecą pełną jasnością może z 3-4W, pracuje oczywiście 24/7. W zasilaczu na pewno panuje podwyższona temperatura, ale nie sądzę żeby nawet normalnemu kondensatorowi deklarowanemu na 85 stopni mogła zaszkodzić.\nByć może za tą partię kondensatorów odpowiedzialni są Chińczycy i ich pomysłowość, kiedyś chyba sporo kondensatorów TEAPO (bo akurat takie przyszły ze sklepu) powkładałem do różnych sprzętów audio i nawet mniejszych zasilaczy ATX, problemów za specjalnie nie pamiętam.\nPrawdę mówiąc aż do niedawna praktycznie nie zwracałem uwagi na producenta kondensatorów, po prostu brałem w pierwszym lepszym sklepie co było. Wychodziłem z błędnego założenia, że skoro coś jest sprzedawane w normalnym, dość znanym sklepie, a nie gdzieś z przyczepy, to musi spełniać jakieś minimalne normy. Dopiero kilka awarii pod rząd uświadomiło mi, że chyba nie jest za różowo.\nPost autor: Romekd » śr, 1 września 2010, 10:06\nMam jeszcze dość sporo nieużywanych kondensatorów Teapo o pojemności 10 uF i dopuszczalnym napięciu 200...450 V z lat 2003...2008, więc wieczorem spróbuję je pomierzyć i porównać z parametrami kondensatorów innych firm. Sprawdzę czy różnice w podstawowych parametrach będą duże i czy będzie dało się zauważyć ich pogorszenie, postępujące wraz z upływem czasu.\nWarunki pracy kondensatorów elektrolitycznych w zasilaczach impulsowych nie są wcale takie łatwe. Pojemność z reguły dobierana jest "na styk" (miniaturyzacja, oszczędność), a kondensator pracuje w podwyższonej temperaturze w sposób ciągły, i to dość mocno obciążony impulsowo. Trzy lata takiej pracy oznacza ponad 26000 godzin. Miejsca w takich urządzeniach z reguły jest niewiele, więc kondensatora o nieco większej pojemności, lub wyższym dopuszczalnym napięciu pracy (większych gabarytach) przeważnie nie da się zastosować .\nPost autor: Furman Zenobiusz » śr, 1 września 2010, 12:13\nCzasami się da, bo stosowane przez producentów mają zadziwiająco większe gabaryty od tych, które możemy kupić w sklepach (przynajmniej tych tańszych).\nWczoraj jeszcze myślałem, że kondensatory TEAPO mają oznaczenie miesiąc/rok. Tymczasem wyjąłem z szuflady kupione niedawno 47µ/63 i mają oznaczenia 06/01 czyli prawdopodobnie oznaczenie to rok/miesiąc, bo nie sądzę żeby 9 lat na magazynie gdzieś wyleżakowały, chociaż to by znaczyło, że te wcześniejsze poleżały prawie 6.\nPost autor: Romekd » śr, 1 września 2010, 14:21\nFurman Zenobiusz pisze: Wczoraj jeszcze myślałem, że kondensatory TEAPO mają oznaczenie miesiąc/rok. Tymczasem wyjąłem z szuflady kupione niedawno 47µ/63 i mają oznaczenia 06/01 czyli prawdopodobnie oznaczenie to rok/miesiąc, bo nie sądzę żeby 9 lat na magazynie gdzieś wyleżakowały (..)\nA jednak... I jak tu wierzyć sprzedawcom . W przypadku Teapo zawsze w oznaczeniu numer miesiąca poprzedzał dwie ostatnie cyfry roku (załącznik). Niemal na każdym kroku próbuje się nas oszukać, sprzedając towar albo zleżały, albo podrobiony.. .


Przedwojenny Gdańsk - Liberation Route Europe\nTraktat Wersalski ustanowił Gdańsk (Danzig) wolnym miastem pod protektoratem Ligi Narodów. Rozwiązanie to miało zagwarantować, by ani niemieckie, ani polskie żądania nie mogły prowokować nowych konfliktów. Jednakże, od kiedy nazistowskie Niemcy podjęły wysiłki o wcielenie wolnego miasta, tarcia narastały. Po pierwszej wojnie światowej Polska odrodziła się jako niezależne państwo. Traktat Wersalski ustanowił Gdańsk (Danzig) wolnym miastem pod protektoratem Ligi Narodów. Rozwiązanie to miało zagwarantować, by ani niemieckie, ani polskie żądania nie mogły prowokować nowych konfliktów. Koncepcja Wolnego Miasta Gdańska od początku nie przypadła do gustu większości mieszkańców, którzy po latach przynależności do państwa pruskiego, a następnie niemieckiego, twierdzili, że Gdańsk (Danzig) jest de facto niemiecki.\nPo około 150 latach rozbiorów odrodzone państwo polskie uzyskało tak bardzo pożądany dostęp do Morza Bałtyckiego na północ od Gdańska, gdzie zbudowano nowe miasto, Gdynię, jako nowoczesny port morski. W rezultacie Prusy Wschodnie zostały oddzielone od pozostałej części Niemiec tak zwanym korytarzem. Sytuacja polityczna w Gdańsku była od samego początku niestabilna, a jedną z przyczyn było szybko rosnące poparcie dla partii nazistowskiej. W 1933 r. naziści uzyskali 50% głosów w wyborach do Volkstagu (Parlamentu). Utworzyli rząd, który zezwolił na przyjęcie radykalnej polityki wobec Żydów i Polaków mieszkających na terytorium Wolnego Miasta. Jawna dyskryminacja ze strony ludności niemieckiej (stanowiącej większość) zmusiła wielu Polaków do opuszczenia miasta. Żydzi byli traktowani jeszcze gorzej. Pozbawiano ich majątku i eksmitowano, a piękną Wielką Synagogę zburzono w 1939r. Dziś w mieście żyje tylko niewielka wspólnota żydowska. Niemal żaden z jej członków nie wywodzi się z Gdańska.\nAdolf Hitler użył sporu o korytarz jako wymówki, aby zmusić państwo polskie do przekazania Gdańska Niemcom, ale polscy politycy odmawiali wszelkich ustępstw terytorialnych. Hitlerowi dało to idealny pretekst, żeby zaatakować Polskę i w ten sposób rozpętać drugą wojnę światową.\nmiejsce wydarzeń / polska / przedwojenny gdańsk


Co to jest Linkin Park - Minutes To mindnight\nlinkin park minutes mindnight co to jest\nDefinicja: Opis i niejako recenzja nowej pĹ‚yty zespoĹ‚u Linkin Park: Minutes to mindnight słownik.\nCo znaczy Linkin Park - Minutes To mindnight\nSłownik: Opis i niejako recenzja nowej pĹ‚yty zespoĹ‚u Linkin Park: Minutes to mindnight\nDefinicja: Z pewnością wielu z Was sĹ‚yszaĹ‚o o takim zespole. Linkin Park w czasach swojej Ĺ›wietnoĹ›ci wydaĹ‚ sporo popularnych piosenek, takich jak "Faint", "Numb" czy "Breaking the Habit". Ostatnio jednak zrobiĹ‚ sobie przerwÄ™ po wydaniu pĹ‚yty "Collision Course" w roku 2004 nastÄ…piĹ‚a dĹ‚uga cisza.\nJednak caĹ‚kiem dopiero co zespóĹ‚ wydaĹ‚ nowÄ… pĹ‚ytÄ™ - "Minutes To Mindnight" (z angielskiego: Minuty do PóĹ‚nocy). PĹ‚yta zawiera 12 utworów (w tym intro) w tym opublikowany wczeĹ›niej singiel "What I've Done" (klip poniĹĽej). Utwory te sÄ… uĹ‚oĹĽone w nastÄ™pujÄ…cy sposób:\nJuĹĽ po nazwach widaÄ‡, ĹĽe coĹ› siÄ™ w stylu Linkin Park'u zmieniĹ‚o. Niestety to nie koniec zmian. Po klipie What I've Done moĹĽna zauwaĹĽyÄ‡, ĹĽe zespóĹ‚ zmieniĹ‚ całkowicie wyglÄ…d. Wszyscy ubrani w czarnÄ… skórÄ™ (sztucznÄ…), Brad z fryzurÄ… afro, Chester z pseudo-irokezem i przefarbowanymi na czarno wĹ‚osami. KtoĹ› mÄ…dry powie "wyglÄ…d to prawie wszystko, szczególnie przy zespoĹ‚ach muzycznych". ĹšwiÄ™ta racja! Niestety, z zespoĹ‚u Linkin Park zostaĹ‚a tylko nazwa i nieĹ›miertelny gĹ‚os Chestera. Styl granej muzyki jest całkowicie inny, niektóre to nawet POP. Rockowe utwory z nowej pĹ‚yty to: Given up, Leave out all the rest, Bleed it out, What I've Done i No more sorrow. Ten ostatni jest najbliĹĽszy dawnemu Linkin Parkowi. W mojej opinii kompletnymi niewypaĹ‚ami sÄ…: Shadow of the day i The litte things give You away. Oprócz tego, w tekĹ›cie niektórych piosenek moĹĽna siÄ™ doszukaÄ‡ "fuck". Za to teĹĽ otrzymujÄ… ode mnie minus.\nPodsumowujÄ…c, Linkin Park powoli schodzi na psy, ChociaĹĽ mam jeszcze nadziejÄ™, ĹĽe wrócÄ… na dawnÄ… drogÄ™...\nLinkin Park: What I've Done:\nLinkin Park: Given up:\nCo znaczy Błędy i bohaterowie niezmyśleni\nCo znaczy Gdzie są Węgry z tamtych lat\nCo znaczy CZEGO SZUKACIE\nCo znaczy Lek na HIV? – to się nie opłaca\nSłownik linkin park minutes mindnight znaczenie. Co to jest, tłumaczenie, co oznacza.


Słoń Birara [Antoni Ferdynand Ossendowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00252 004411 21778828 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Antoni Ferdynand Ossendowski Liczba stron: 212\nISBN: 9788376391038 Data wydania: 2020-10-08\nFerdynand A. Ossendowski Słoń Birara Armoryka Sandomierz\nProjekt okładki: Juliusz Susak Na okładce: Robert Kretschmer (1818–1872), Elephas maximus indicus (1818), licencja public domain, źródło: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Elephas_maximus_indicus_-_1700-1880_-_Print_-_Iconographia_Zoologica_-_Special_Collections_University_of_Amsterdam_-_UBA01_IZ15900006.tif, This file has been identified as being free of known restrictions under copyright law, including all related and neighboring rights. Tekst wg edycji: Ferdynand Ossendowski Słoń Birara Kraków 1932 Zachowano oryginalną pisownię. © Wydawnictwo Armoryka Wydawnictwo Armoryka ul. Krucza 16 27-600 Sandomierz http://www.armoryka.pl/ ISBN 978-83-7639-103-8\nROZDZIAŁ I. MAŁY AMRA. – Amra! Amra! – usłyszał chłopak głos matki. Pomyślał, że dziś po raz trzeci odrywa go od pracy, jednak poszedł do chaty. Idąc, obliczał, że ma jeszcze do zrobienia dziesięć koszyczków bambusowych. Zamówił je stary kupiec – Anglik, handlujący owocami na wybrzeżu. Już słońce stoi wysoko. Dzień stanowczo za krótki jest dla pracującego chłopca! A tu raptem odrywają go... Wszedł do chaty. Ciemno w niej było. Przez strzechę z pożółkłych liści palmowych nie zaglądały do wnętrza złociste promienie słońca. Ojciec chłopaka, kulawy Warora, któremu podczas służby w pułku strzelców królewskich, na wojnie w Kaplandzie pocisk urwał stopę, siedział na ziemi, schylony nad niziutkim zydlem. Wykuwał z mosiądzu zapinki, sprzączki i małe naczyńka. Postukiwał młoteczkiem, a ostrem dłutkiem żłobił metal. Warora trudnił się snycerstwem. Rzeźbił nietylko w mosiądzu i bronzie, lecz też w drzewie, miękkim kamieniu z Radżputany i w kości słoniowej. Kaleka siedział pochylony nad stołkiem i nie spojrzał nawet na syna. W głębi chatki przy płonącem na kamieniach ognisku, matka Amry mełła na kamieniu proso. Od czasu do czasu rzucała okiem na kocioł; warzyła w nim polewkę z ryżu, czerwonego pieprzu i suszonej ryby. – Amra... – szepnęła, ujrzawszy wchodzącego syna. Chłopak podszedł i podniósł na matkę pytające oczy. Bez słowa przycisnęła go do siebie i, głaszcząc po włosach, wzdychała raz po raz. Nie pytał jej o nic, zajęty myślą o koszyczkach, które musi w terminie oddać białemu kupcowi. – Ach! – wyrwało mu się westchnienie, gdyż myśl miał ciągle zaprzątniętą przerwaną robotą. Chuda, zbiedzona Soncza, matka chłopca, popchnęła go ku drzwiom i, nic nie mówiąc, zapłakała. Amra wyszedł szybko, dziwiąc się, że to już po raz trzeci woła go dziś matka, tuli ku sobie, chcąc powiedzieć mu coś ważnego, na co jednak nie może się widocznie zdobyć. – Słuchajcie, dziewczynki! – rzekł do dwuch młodszych siostrzyczek – Hubli i Radżori, łupiących cienkie pasemka bambusowych prętów. – Co to znaczy? Mama woła mię ciągle do siebie, ale nic nie mówi! Przed chwilą wydało mi się, że nie ma odwagi mi powiedzieć coś bardzo ważnego... Dziewczynki spojrzały na brata z odcieniem szacunku. – Ja wiem... – szepnęła Hubli, spuszczając oczy tajemniczo. – Skoro wiesz, to musisz mi powiedzieć – zawołał Amra. Dziewczyna pochyliła głowę i nagle zapłakała. – Dziadek zmarł... – szepnęła cichutko. – No! – przerwał jej chłopak. – Przecież wiem... Przed trzema dniami przygniotły go w porcie belki i zmarł... Pochowaliśmy go wczoraj... Wiem o tem wszystkiem! Mówiąc, zręcznie i szybko splatał mały, prostokątny koszyczek na owoce. W powietrzu śmigały chyżo bronzowe, cienkie palce chłopaka i szeleściły twarde, złociste wióry bambusowe. – Ojciec powiedział dziś zrana, że nie może pracować z Birarą... Tatuś stracił stopę na wojnie i ma nieruchomą nogę... – opowiadała Hubli. – Biali ludzie nie pozwolą, ażeby kobieta została poganiaczem słonia... Amra podniósł na mówiącą roziskrzone oczy, z których biła radość i zdumienie. – Wiem o tem wszystkiem! – szepnął. – Ojciec sprzeda chyba Birarę „Kornakowi” - poganiaczowi słoni. Wczoraj przychodził do niego Bassa z Garamu i dawał sto rupij... Dziewczynka przecząco potrząsnęła czarną główką i odparła natychmiast: – Rodzice nie sprzedadzą Birary. Ty zostaniesz kornakiem, Amra, i będziesz żywił nas wszystkich! Obie siostry patrzyły na brata z zachwytem i jakgdyby nawet lękiem. Amra klasnął w dłonie. Niedokończony koszyk potoczył się na ziemię. Nic nie mówiąc, schylił się po niego i jął pracować jeszcze szybciej. Myślał przytem o różnych rzeczach, o których przypomniała mu siostra. – Tak! Tak! – mknęły myśli w pochylonej głowie chłopaka. – Bez Birary nie damy sobie rady! Nakarmić pięciu ludzi – na to potrzeba dużo pieniędzy! Snycerstwo i koszykarstwo przynoszą małe i dorywcze zyski. Nie wyżywi to rodziny... Miał już dziesięć lat, a pierwsze, najdawniejsze jego wspomnienia związane były ze słoniem i sędziwym Bauli, dziadem. Mieszkali wtedy wszyscy razem we wiosce. Chata ich stała nad brzegiem Narbady. Rąbano właśnie lasy górskie w Satpurze, a dziadek wyciągał ogromne kloce mahoniowe i santalowe z dżungli. Właściwie wyciągał je dobry, mocarny Birara, dziadek zaś pomagał mu tylko zarzucać na zrąbane drzewa pętlę z łańcucha, a potem, usiadłszy słoniowi na karku, popędzał go głośnemi okrzykami. Dziadek zawsze znajdował pracę dla siebie i dla Birary. Raz – gorszą, raz – lepszą i zyskowniejszą, lecz nigdy jej nie brakowało. Od czasu, gdy do Suratu zaczęły przypływać okręty, cała rodzina przeniosła się tu. Zwożono drzewa, które rąbali biali kupcy w dżungli nad rzeką Tapti, wiązano je w tratwy i spuszczano z prądem do Suratu. Tam znów, z zamulonego, błotnistego ujścia rzeki słonie wyciągały ugrzęzłe w bagnisku pnie, kloce, belki i składały je na wybrzeżu. Maszyny zabierały stosy drzewa i ładowały na okręty, odpływające do zatoki Kombej lub do Bombaju – wielkiego miasta, w którem nietylko Amra, lecz i Warora, a nawet siwy, jak gołąb, Bauli nigdy nie bywali, a stamtąd zaś dalej – do kraju białych ludzi... W Suracie dziadek dobrze się obłowił. – Ho-ho! – przypomniał sobie Amra. – Sam widziałem, że przynosił do domu po dziesięć rupij! Wkrótce kupił sobie szmat roli. Nieduży, coprawda, lecz urodzajny. Matka sadziła na polu proso, kukurydzę i ryż. Mieli tam też kilka drzew mangowych i pomarańczowych, obficie dających smaczne, soczyste owoce. I nagle stało się nieszczęście. Staruszek – dziaduś dostał się w porcie pod spadające belki. Przygniotły go, połamały mu stare kości, poszarpały sterane życiem ciało. Bauli tegoż wieczoru umarł. W osieroconej rodzinie nie pozostało nikogo, kto mógłby pracować z Birarą... On tylko chyba – dziesięcioletni Amra, bardzo zresztą zaprzyjaźniony ze starym słoniem dziadka. Słoń dziadka... Stary Bauli nieraz brał ze sobą wnuka, wsadzał go obok siebie na kark Birary i ruszali do dżungli. Jadąc, gwarzyli sobie, a przysłuchujący się ich rozmowie słoń, pomrukiwał cicho, wymachując uszami. Bauli opowiadał chłopakowi, że Birara oddawna należał do ich rodziny. Przywiózł go był z dżungli Assanu, ojciec Bauli, który mieszkał wtedy za „świętą” rzeką Gangesem. – Amra! Amra! – krzyknął nagle ojciec chłopaka i klasnął w dłonie. Wspomnienia prysnęły. Chłopiec uczynił kilka szybkich ruchów, zamocował pręciki koszyka i pobiegł do chaty. – Słuchaj-no, synku! – rzekł Warora, pykając długą, cienką fajeczkę. – Musimy się naradzić. Chodź tu, matko! Usiedli wszyscy troje na progu. – Jestem kaleką i nie mogę być kornakiem – zaczął ojciec. – Sprzedać słonia nie wolno nam, gdyż wpadlibyśmy w nędzę. W rodzinie jest jeden tylko mężczyzna – to ty, Amra... – Jestem mężczyzną! – odpowiedział poważnym głosem chłopak i dumnym, śmiałym ruchem podniósł głowę. – Czy potrafisz kierować Birarą? – spytał Warora, patrząc na syna. – Przecież nieraz już pomagałem dziadkowi – wzruszył ramionami Amra. – Słoń nasz jest mądry i posłuszny, najmądrzejszy i najposłuszniejszy z pośród wszystkich, które pracują w Suracie. – Czy podołasz tej pracy? – rzuciła pytanie matka, z troską zaglądając w oczy synowi. – Podołam! – odparł Amra stanowczym, twardym głosem. – Zacznę od jutra. Dziś muszę skończyć koszyki, zamówione przez białego kupca. Już pójdę... Wstał i odszedł szybkim krokiem. Prości, pracowici ludzie nie mają czasu na długie rozmowy. Ważna sprawa, od której zależał los całej rodziny, została rozstrzygniętą odrazu. Amra pracował do wieczora, a, gdy matka zawołała wszystkich na wieczerzę, z dumą spojrzał na pięćdziesiąt lekkich koszyczków, zawieszonych parami na tyczce bambusowej. Po posiłku pobiegł do miasta, unosząc ze sobą koszyki. Powrócił przed północą, obudził ojca i oddał mu zarobione cztery rupje. Wyszedłszy z chaty, Amra pobiegł na brzeg Tapti. Hindusi-kornakowie ogrodzili tam grubemi palami znaczną przestrzeń, na której pasły się słonie. Każdy z nich miał swój żłób z prosem i jęczmieniem, a także wielką skrzynię, codziennie napełnianą trawą, cienkiemi gałązkami krzaków tamaryndowych, młodemi pędami bambusów i sianem. Amra przelazł przez parkan i rozejrzał się. W zagrodzie znajdowało się trzydzieści słoni. Niektóre z nich, niby olbrzymie czarne głazy, majaczyły w mroku nocy. Stały na potwornych, do słupów podobnych nogach, z opuszczonemi trąbami i nieruchome – spały. Inne, bardziej znużone całodzienną pracą, pokładły się i leżały, głucho wzdychając. Amra stanął przy palach ogrodzenia i, wydawszy krótki świst, zawołał cicho: – Birara! Słonie poruszyły uszami i podniosły trąby, węsząc zakłócającą ich spokój istotę. Nie znały chłopaka, więc jęły przestępywać z nogi na nogi i wydawać głośne chrapanie. Zupełnie wyraźnie wyrażały tem swe niezadowolenie. Amra gwizdnął raz jeszcze i powtórzył:. – Birara! Po chwili uszu chłopaka doszedł częstotliwy tupot ciężkich nóg. Nad urwistym brzegiem wyrosła olbrzymia sylwetka słonia. Wesoło pomrukując i sapiąc, śpieszył na wezwanie. – Birara! – łagodnym teraz i pieszczotliwym głosem zawołał na niego chłopczyk. Słoń przystanął, rozglądając się w ciemności; węszył przez chwilę, a potem pewnym krokiem ruszył wprost przed siebie. Zatrzymał się przed Amrą, otoczył go trąbą, chuchnął w twarz gorącym, wilgotnym oddechem i małemi, figlarnemi oczkami przyglądał się późnemu gościowi – Kąpałeś się, przyjacielu? – spytał chłopak, widząc, że z boków zwierzęcia strugami spływała woda. Birara prychnął i radośnie machnął ogonem, zakończonym kitą czarnej szczeciny. – Jutro ruszamy do dżungli, mój stary – mówił Amra, drapiąc przyjaciela koło oczu. – Odtąd ja już tylko będę twoim kornakiem... Rozumiesz? Ja! Ja! Dziadziuś nigdy nie bił cię żelaznym młotkiem, jak to czynią inni poganiacze... Ja też nigdy nie uderzę Birary, nigdy! Zdawało się, że słoń zrozumiał mowę małego Hindusa. Ukląkł i, obejmując go coraz tkliwiej, dął mu w twarz, mruczał i wywijał ogonem. – Muszę się teraz przespać, starowinko – ciągnął dalej Amra. – Wlezę do tego siana, a za to masz zapłatę! To mówiąc chłopak wyciągnął z poza opaski banan i wrzucił go do paszczy przyjaciela. Po chwili spał już zagrzebany w trawie, której nie zdążył zjeść Birara. Słoń stał obok i długo jeszcze pomrukiwał. Miał może jakieś wątpliwości, co do przyniesionej mu nowiny, lub może wyrażał zadowolenie i wdzięczność za smaczny, dojrzały banan. Wkrótce zapanowała zupełna cisza. Od czasu do czasu tylko pluskała ryba w rzece i cienko cykały uganiające się za muchami nietoperze. Birara spał. Obudziło go stąpanie innego słonia. Było to młode jeszcze i dość dzikie zwierzę, od niedawna tresowane. Zaniepokoiła go obecność nieznajomego człowieka, – małego, bronzowego chłopaka, który spał smacznie w skrzyni z sianem. Podszedł więc węsząc podejrzliwie. W tej samej chwili jednak obudził się też Birara. Ujrzawszy wyciągniętą nad Amrą trąbę młodego słonia, chrapnął gniewnie, odtrącił ją i dał młodzikowi kuksańca w bok aż huknęło. Znowu zapadła cisza. Niebo stawało się bledsze. Szarzyzna przedświtu sączyła się już zewsząd. Przeleciały, pośpiesznie machając skrzydłami, szare czapelki. Jakiś ptak odezwał się w gąszczu palm areka. Zdaleka dobiegło przeciągłe wycie szakala... Na wschodniej połaci nieba poróżowiały obłoki. Świt się zbliżał. Słonie się pokładły. Leżały szare, nieruchome, ni to wielkie, bezkształtne zwały gliny. Ukryty w skrzyni Amra bełkotał coś przez sen.\nROZDZIAŁ II. CIĘŻKA PRACA. Obudziwszy się o świcie, Amra wpadł do domu, zjadł naprędce miseczkę ryżu, polanego olejem, i powrócił do zagrody słoni. Zastał tam już innych poganiaczy, wyprowadzających swoje słonie na robotę. Ujrzawszy chłopaka, wybuchnęli głośnym śmiechem. Biali ludzie nie zgodzą się nigdy na takiego kornaka! – wołali. Amra, nic im nie odpowiadając, kazał Birarze uklęknąć. Długo się mozolił, nakładając mu chomąto i przyczepiając doń łańcuchy z żelaznym orczykiem, zakończonym dwoma hakami. Birara ostrożnie wstał i ruszył do dżungli. – Hej tam, chłopaku! – krzyknął dozorca poręby, spostrzegłszy Amrę. – Chyba że się nie mylę? Przecież to słoń starego Bauli, którego przygniotły belki w porcie? Amra skinął głową i odparł: – Przyprowadziłem Birarę do roboty. Bauli zmarł... Teraz ja będę kornakiem. – Hm... ty – kornakiem? – mruknął Anglik. – Nie podołasz pracy mój mały. Chłopak, patrząc na dozorcę poważnie, odpowiedział: – Jeżeli nie podołam, sahib odeśle mnie do domu, jeżeli jednak podołam, będę brać tyle, ile brał mój dziadzio, sędziwy Bauli... Anglik namyślał się przez chwilę, wreszcie machnął ręką i mruknął: – No, jazda! Zobaczymy! Amra ścisnął piętami szyję słonia, a ten zamaszystym, szybkim krokiem minął dozorcę i zniknął w lesie, gdzie rozlegał się już łomot padających drzew, stuk siekier, świszczący syk i zgrzyt pił. – Dajcie temu największemu kornakowi największy kawałek do wywiezienia! – ze złośliwym śmiechem krzyknął młody Hindus Pangel. – Który? – zapytał spokojnie Amra i zbliżył się do wskazanego mu drzewa. Ujrzał olbrzymi mahoń, który, upadłszy, zaszył się w gąszczu krzaków i wysokich traw, zaplątawszy się szerokiemi konarami w sieci gałęzi drzew i pnących się roślin. – Hm... hm... – mruknął chłopak, patrząc pytająco na słonia. – Co ty na to powiesz, staruszku? Birara poruszał uszami i przyglądał się leżącemu pniowi. Miał wygląd bardzo niezadowolony. Amra obszedł pień dokoła i rozejrzał się po okolicy. Spostrzegł wkrótce, że drzewo leżało nad urwiskiem. Na dole biegła droga nad brzegiem Tapti. – Hę? – zapytał siebie w duchu chłopak. – Po co mamy ciągnąć taką kupę drzewa po przez dżunglę? Możemy zrzucić ją z tego pagórka i po drodze zawlec do tartaku... Podprowadził słonia do cienkiego końca drzewa, założył łańcuch i krzyknął: – Hoho, Birara Podciągnij-no trochę! Posłuszne zwierzę wparło nogi w ziemię, wyprężyło potężne mięśnie i, szarpnąwszy z całej siły, posunęło drzewo do krawędzi stromego urwiska. – No, dobrze! – odezwał się Amra. – A teraz, przyjacielu, puść w ruch kły i kolana! Birara podważył gruby pień kłami i jął powoli, krok za krokiem popychać go do krawędzi, opierając się kolanami. Wkrótce drzewo, straciwszy równowagę, runęło w dół. Umieściwszy się na karku słonia, chłopak boczną ścieżką zjechał z pagórka, założył na konary łańcuch, umocował go do orczyka i poszedł obok Birary, ciągnącego olbrzymie drzewo po błotnistej, śliskiej drodze leśnej. Słoń, człapiąc po błocie, pomrukiwał, jakgdyby mówiąc: – E-e, widzę, że masz głowę na karku... Amra na robocie uważał na wszystko, starając się oszczędzać siły starego przyjaciela. To też biały „sahib” nic już nie mówił i płacił mu po pięć rupij dziennie, tyle, co innym kornakom. Po kilku dniach wspólnej pracy, poganiacze, przyglądając się pracy chłopca, zrozumieli, że mogą wyrobić więcej, jeżeli nie będą polegali wyłącznie na sile swoich słoni; zaczęli stosować własną pomysłowość, która ułatwiała i przyspieszała pracę. Jednak Amra nie dał się wyprzedzić. Mały był i słaby jeszcze – rozumiał to doskonale. Chciał jednak zarobić jaknajwięcej, aby w domu rodzice i siostrzyczki nie czuli biedy. Najtrudniejszą pracą było wyciąganie z dżungli zrąbanych drzew. Ich mocne, szerokie gałęzie tamowały ruch i wymagały wytężenia wszystkich sił słoni. Namyśliwszy się dobrze, chłopak kupił siekierę i piłę. Pewnego dnia stawił się do roboty z pomocnikiem, – dwudziestoletnim Baruszem, roześmianym ciągle, wygadanym łobuzem – żebrakiem. Gdy drwale obalali ogromne drzewo, chłopaki odrąbywały zeń gałęzie i odpiłowywały najgrubsze konary. Gładki i znacznie lżejszy pień z łatwością mógł być wywieziony z dżungli. Amra płacił Baruszowi jedną rupję dziennie. Cóż z tego wynikło? Nicpoń, jakim był rozleniwiony, mały żebrak, nie wyciągał już ręki po jałmużnę, mając dostateczny zarobek. Amra zaś zarabiał już zamiast pięciu rupij – dwanaście. Dostarczał teraz do tartaku niemal trzy razy więcej drzew. Poręb posuwał się coraz dalej w głąb lasu. Po całodziennej ciężkiej pracy Amra nie mógł już powracać do ojcowskiej chaty nad Tapti. Otrzymał pozwolenie od dozorcy na zbudowanie szałasu w lesie i na paszę dla Birary. Słoń był wyraźnie zadowolony z tej okoliczności. Zwalone przez drwali drzewa dostarczały mu dostateczną ilość pożywienia. Niezmiernie lubił młode gałązki z wierzchołków drzew. Upodobanie to pozostało mu na zawsze z czasu życia w dzikiej dżungli. Sporo lat minęło od utraty wolności, lecz Birara nie zapomniał smaku soczystych pędów. Pamiętał nawet, że matka jego – stara słonica – uczyła go, jak podważać, aby nie połamać kłów, korzenie drzew i obalać pnie ciężarem całego ciała. Birara oblizywał się na wspomnienie wspaniałej uczty. Raczono się wtedy młodemi pędami i świeżemi korzeniami drzew. Wszystko to znajdował łakomy Birara na porębie. Drwale strącali na ziemię najwyższe drzewa, a inni robotnicy karczowali wystające z ziemi pnie. Słoń zaglądał do dołów i wykrotów, odnajdywał korzenie i wyciągał je trąbą. Chrupał potem z tak wielkim smakiem, że aż mu ściekała z warg ślina, a oczy przymykały się z rozkoszy. Amra sam sobie przyrządzał na ognisku placki z mąki jęczmiennej i gotował ryż. Birara lubił też placki i ryż. Choć nieraz najedzony dosyta drzemał sobie, nigdy nie przespał wieczerzy małego kornaka. Podchodził do ogniska i, oświetlony jego czerwonemi błyskami, tkwił przed chłopakiem niby wysoki, szary pagórek. Małemi, zawsze wesołemi oczkami chciwie łypał i niecierpliwie poruszał uszami. Amra udawał, że nie spostrzega przyjaciela. Wtedy Birara wyciągał trąbę i dotykał lekko ramienia chłopaka, pochrząkując prosząco. Kornak uśmiechał się nieznacznie, lecz nie patrzał na niego. Słoń zaczynał tupać nogami i mruczeć głośniej. Amra, niby zdziwiony, pytał go chytrze: – Co ci jest, staruszku? Birara wyciągał trąbę do kociołka z ryżem i wachlował się uszami – Chcesz spróbować? – zadawał chłopak obojętne pytanie. Słoń radośnie wywijał trąbą i pochrząkiwał wstydliwie. Otrzymawszy garść ryżu, ostrożnie niósł przysmak do paszczy, długo żuł, cmokał i sapał. Amra, jako prawdziwy Hindus, znał już niebezpieczeństwo, utajone w ziemi Indji. Przed udaniem się na spoczynek, gwizdał na Birarę, a, gdy słoń nadchodził, kazał mu udeptywać placyk, na którym zamierzał spędzić noc. Birara sumiennie tupał, gniotąc i ubijając ziemię ciężarem swego ciała. Pewnego razu dozorca, przyglądający się tym czynnościom, zapytał chłopca: – Poco każesz swemu słoniowi chodzić w kółko i ubijać ziemię? – Mogą w niej być nory żmij, skorpjonów, gryzących stonóg i jadowitych pająków, – odparł Amra. Biały człowiek zrozumiał, że słoń swym ciężarem niszczył kryjówki niebezpiecznych stworzeń. W czasie południowej przerwy w pracy, Amra prowadził słonia do rzeki. Napiwszy się, ogromne zwierzę wchodziło w głębinę, nurzało się, a trąbą, jak z sikawki, polewało sobie boki i grzbiet. Kornak dopomagał mu. Brał suchą, twardą trawę, obmywał i nacierał grubą skórę przyjaciela tam, gdzie on sam nie mógł dosięgnąć trąbą. Birara mruczał z zadowolenia, gdy chłopiec tarł mu brzuch, którego czepiały się żarłoczne kleszcze i bąki, szorował za uszami i przemywał mu oczy. – Słoń musi cię lubić, mój mały? – zauważył dozorca. – A tak! – odparł z całą stanowczością Amra. – Ja też lubię Birarę, zresztą zwierzę najlepiej spełnia rozkaz człowieka, gdy go lubi i wie, że bez niego nie mogłoby się obejść. Tak uczył mnie dziadzio, biedny Bauli... – Masz rację! – zgodził się Anglik. – Jednak inni postępują inaczej. Nie dbają o słonie i nawet biją je. – Pożałują tego kiedyś... – mruknął Amra, opierając nogę na trąbie Birary, aby wsiąść mu na kark. Pewnego razu jeden z kornaków rzekł do chłopaka: – Ojciec kazał ci przyjechać jutro do domu. Amra skinął głową i zamyślił się. Nie mógł stracić jutrzejszego dnia. Dozorca zapowiedział był właśnie wyznaczenie nowych terenów poręby. Do każdej partji drwali przyłączano kornaków ze słoniami. Należało więc być na miejscu, aby uzyskać najdogodniejszy przydział. Chłopak musiał jednak spełnić żądanie ojca. Odszukał Barusza i rzekł do niego: Pójdę jutro o świcie do Suratu, bo wołają mię do domu... – Jutro sahib ma wyznaczać nową pracę! – wtrącił towarzysz. – Wiem o tem! – kiwnął głową Amra. – Zastąpisz mnie. Wybierz przydział, najbliższy do rzeki. Pozostawię ci Birarę... uważaj na niego! Ledwie zaczął się sączyć brzask, chłopak zerwał się z bambusowej maty, zajrzał do słonia i, obudziwszy Barusza, pobiegł brzegiem rzeki. Miał przed sobą kawał drogi, więc spieszył, nie zwracając uwagi na upał. W tym samym czasie, Barusz prowadził słonia do kąpieli. Siedząc na szerokim karku Birary, gapił się na wszystkie strony. Zwierzę, wszedłszy w głębinę, pływało z głośnem parskaniem. Stanąwszy na mieliźnie, Birara ze zdumieniem podniósł uszy i zamruczał. Siedzący na nim kornak nie zeskoczył do wody, jak czynił to Amra, i nie pomagał mu w kąpieli. Nie doczekawszy się pomocy, słoń jął polewać sobie grzbiet. Wciągał wodę i wyrzucał ją silną strugą. Czynił to jednak z wielką ostrożnością, aby nie uczynić krzywdy Baruszowi. Chłopakowi znudziło się wkrótce, więc krzyknął: – Ho-ho! Birara! Słoń znowu podniósł uszy. Jakto? Ma wychodzić na stromy brzeg, nie skończywszy toalety? – Ho-ho, Birara! – powtórzył natarczywie Barusz. Słoń nie ruszył się z miejsca. Chłopak uderzył go pięścią w łeb i popędzał z okrzykiem: – Ho-ho! Bił piętami w szyję Birary i raz po raz tłukł go po głowie. Słoń wysoko podniósł zwiniętą trąbę i chrapnął gniewnie. Chłopak uderzył go raz jeszcze nogami i podniósł pięść, aby zadać mu ponowny cios. Nie zdążył jednak. Birara porwał go, podniósł nad głową, wstrząsnął, a po chwili, mrucząc głucho, już płukał go w rzece. Skończywszy z tem, wsadził go sobie z powrotem na grzbiet i, łypiąc małemi oczkami, truchtem wbiegł na stromy brzeg. Barasz, ociekający wodą, siedział cichutko, jak trusia. Nauczka poskutkowała natychmiast, bo niecierpliwy chłopak obiecywał sobie w duchu, że nigdy już nie uderzy Birary. Amra dotarł do domu w południe. Oddawszy ojcu zarobione pieniądze, spytał: – Co się u was stało? Oderwałeś mnie, ojcze, od roboty. Obawiam się, aby Barasz nie narobił jakichś głupstw, bo nie jest dostatecznie rozsądny. Warora wydawał się zmieszanym. Milczał długo, nie wiedząc, jak zacząć rozmowę z synem. Wreszcie westchnął i oznajmił mu bez ogródek: – Sprzedaję Birarę... Bassa z Garamu targował się ze mną długo... Stanęło na tem, że daje mi za słonia 500 rupij... Kupimy sobie drugie pole, Amra... Chłopak zerwał się na równe nogi. Oczy pałały mu oburzeniem. – Jeżeli sprzedasz Birarę, porzucę dom i pójdę w świat! – zawołał prawie groźnie. Warora milczał. Amra, podchodząc do ojca, mówił, zapalając się coraz bardziej: – Sprzedać Birarę – starego przyjaciela, uczciwego, pracowitego i mądrego?! Jeżeli wy go nie lubicie, to ja go lubię i nie oddam Birary nikomu.... nikomu!... Bassa jest oszust, zwykły oszust!... Ja dam wam za słonia 600 rupij... zapłacę je za miesiąc... kupicie sobie wtedy pole i nowy pług!... 600 rupij! – Ty zapłacisz 600 rupij? – zawołał Warora. – Nie przeliczyłeś pieniędzy, które zarobiłem przez jeden tydzień... Jest tam prawie 100 rupij... zarabiam więcej od dziadka Bauli, a będę miał jeszcze więcej... Za miesiąc zapłacę ci 600 rupij... – mówił Amra, z wyrzutem patrząc na ojca. Do rozmowy wtrąciła się matka. – Poczekajmy trochę – rzekła – chłopak nigdy nie rzuca słów na wiatr... Może zapłaci... a wtedy będziemy mieli nowe pole, pług, a słoń zostanie tu, u nas... – Zapłacę! – zawołał Amra i tupnął nogą. – Amra zapłaci!... – wtórowały mu cienkiemi głosikami wystraszone Hubli i Radżori. Na tem stanęło. – A nie przeszkadzajcie mi tylko w pracy! – upomniał rodzinę chłopak, patrząc na wszystkich poważnym wzrokiem. Pożegnawszy rodziców i małe siostrzyczki, poprawił opaskę na biodrach i szybkim krokiem opuścił chatę. Amra spełnił obietnicę. Nie widziano go w domu pięć tygodni prawie. Pewnej niedzieli nagle zawitał. Przyjechał na słoniu. Birara poznał zagrodę i ucieszył się na widok mieszkających w niej ludzi. Dotykał ich trąbą, chuchał na nich i pomrukiwał łagodnie. Amra przywiózł 600 rupij – ciężki worek, pełny dużych, srebrnych pieniędzy. Przejeżdżając przez Surat, kupił upominki. Warora dostał nową fajkę i paczkę tytoniu, Soncza – żółtą chustkę na głowę, a dziewczynki – karmelki. – No! Nareszcie Birara jest już zupełnie nasz! – zawołał Amra, rozdawszy upominki. – Będziecie mieli pole i nowy, piękny, czerwoną farbą pomalowany pług. A nie mówcie już nigdy o sprzedaży Birary! Ponieważ słoń stał obok i nadsłuchiwał, chłopak zwrócił się do niego: – Co to za pomysł, mój staruszku, sprzedać takiego wiernego przyjaciela?! Birara machnął uszami i trąbą, a potem chrząknął pojednawczo. Z pewnością chciał powiedzieć: – Już po wszystkiem, więc nie warto wspominać o tem... Warora z podziwem patrzył na syna i rozmyślał. Po chwili poklepał go po ramieniu i rzekł: – Właściwie to Birara teraz do ciebie należy, Amra... – Ech! – żachnął się chłopak. – Słoń jest nasz i pracuje sumiennie na całą rodzinę. Birara znów machnął trąbą, łypnął oczkami i chrząknął cichutko. – Niema o czem mówić! – taką myśl wyrażał głos łagodnego olbrzyma. Amra spędził w domu cały dzień. Najadł się wybornej polewki i placków, które tak smacznie przyrządzała matka. Bawił się i dokazywał z siostrzyczkami. Pomógł Sonczy napełnić wodą dużą kadź. Nakarmił Birarę, a potem zaprowadził go do kąpieli. Chłopak pożegnał rodzinę późnym wieczorem i odjechał. Birara długo oglądał się poza siebie. Żal mu było zagrody, bo Soncza poczęstowała go bananami, a mała Radżori oddała mu swoją miseczkę z ocukrzonym ryżem. Wiedział, że w dżungli nie ujrzy tych przysmaków.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Slon_Birara-ebookRO/p00665114i006" target="_blank" title="Słoń Birara [Antoni Ferdynand Ossendowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Słoń Birara [Antoni Ferdynand Ossendowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Archidiecezja zaprasza do udziału w centralnych obchodach Bożego Ciała\nW czwartek w Kościele katolickim obchodzone jest święto Bożego Ciała. Wrocławskie parafie przygotowują z tej okazji uroczyste procesje, podczas których wierni przejdą ulicami swoich osiedli. Centralne obchody z udziałem arcybiskupa Józefa Kupnego rozpoczną się o godz. 9:00 w katedrze na Ostrowie Tumskim.\n2016-05-25 15:30 Autor: BAS / źródło: mat. archidiecezja.wroc.pl\nTrwa XXII Wrocławskie Lato Organowe. Po Ostrowie Tumskim niesie się muzyka\nTrwa XXII Wrocławskie Lato Organowe. Każdej niedzieli o godz. 19.00, w gotyckich wnętrzach kolegiaty Św. Krzyża na Ostrowie Tumskim można wysłuchać niezwykłych i bardzo różnorodnych koncertów, które demonstrują moc największego ze wszystkich instrumentów, będąc jednocześnie okazją do wysłuchania improwizacji organowych na najwyższym, światowym poziomie.\n2015-07-18 10:28 Autor: cel\nBiegacze na orientację rozpoczęli sezon we Wrocławiu [FOTO]\n2015-04-22 09:28 Autor: tm\nRafał Dutkiewicz obiecuje: mur zasłaniający widok na Ostrów Tumski będzie niższy\nPo nagłośnieniu sprawy nowego muru na bulwarze Dunikowskiego - o wiele wyższego od tego sprzed modernizacji i przesłaniającego widok na Ostrów Tumski - głos w tej kwestii zabrał Rafał Dutkiewicz. - Mur, który został odbudowany w ramach prac przy Wrocławskim Węźle Wodnym nie będzie wyższy niż 100 centymetrów - zapowiedział prezydent Wrocławia.\n2015-02-17 11:19 Autor: Tomek Matejuk\nXXIII Światowy Dzień Chorego w środę we Wrocławiu\nCaritas Archidiecezji Wrocławskiej, Duszpasterstwo Chorych, Duszpasterstwo Głuchoniemych i Niewidomych zapraszają wszystkich chorych oraz ich opiekunów na wspólne przeżywanie Światowego Dnia Chorego. Spotkanie rozpocznie się 11 lutego o godz. 10 uroczystą mszą świętą we wrocławskiej archikatedrze na Ostrowie Tumskim.\n2015-02-10 11:24 Autor: jg\nTuż obok katedry na Ostrowie Tumskim powstały kabiny prysznicowe dla bezdomnych i ubogich\n2014-11-18 14:01 Autor: jg


Dziewięć goli i wspaniałe widowisko! Chelsea lepsza od Evertonu - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Sport / Dziewięć goli i wspaniałe widowisko! Chelsea lepsza od Evertonu\n30 sierpnia 2014 21:30 /w Sport\nChelsea Londyn nie dała szans Evertonowi i wygrała z nim na Goodison Park 6:3 w meczu 3. kolejki Premier League. Podopieczni Jose Mourinho z kompletem punktów przewodzą w ligowej tabeli. Bohaterem The Blues został Diego Costa. Hiszpan zdobył dwa gole, w pierwszej i ostatniej minucie spotkania. W ekipie z Liverpoolu zadebiutował były gracz Chelsea- Samuel Eto’o.\nKibice zgromadzeni na stadionie chyba nie spodziewali się, iż w tym spotkaniu zobaczą aż tyle goli. Strzelanie błyszakwicznie, bo już w pierwszej minucie gry rozpoczął Diego Costa, który pokonał Tima Howarda w sytuacji sam na sam. Gracze z Evetonu znaleźli się w takim szoku, że już w 3. minucie przegrywali 0:2. Po zamieszaniu piłka trafiła pod nogi Branislava Ivanovicia, a ten skierował ją do siatki gospodarzy. Potem spotkanie nieco się uspokoiło, ale nie brakowało w nim ładnych składnych akcji z obu stron. The Toffees do końca pierwszej części gry walczyli o bramkę kontaktową i dopięli swego tuż przed przerwą. Piękną centrę Seamusa Colemana wykończył Kevin Mirallas i do szatni z minimalną przewagą schodzili goście.\nDruga połowa przyniosła jeszcze więcej zwrotów akcji. W 66. minucie akcję przeprowadził Eden Hazard. Zablokować jego zagranie próbował Coleman ale zrobił to tak, że futbolówka wylądowała w bramce Howarda. Everton nie poddawał się i trzy minuty później, za sprawą Stevena Naismitha przegrywał już tylko 2:3. W 74. minucie nadeszła odpowiedź ze strony Chelsea. Tym razem na listę strzelców wpisał się Nemanja Matić. Gospodarze po raz kolejny zdołali jednak zniwelować część strat. Bramkę numer trzy dla The Toffees zdobył Eto’o, który w zeszłym sezonie grał jeszcze w zespole z Londynu. Podopieczni Jose Mourinho nie pozostali dłużni i w 77. minucie po dobrej zespołowej akcji po raz piąty do kapitulacji w tym meczu zmusił Howarda Ramires. Tym razem jednak Everton nie potrafił już ponownie złapać kontaktu z rywalem. Ostatniego gola tego wieczoru zapisał na swoje konto Costa.\nThe Blues notują bardzo dobry początek sezonu. Wygrali trzy kolejne ligowe starcia i prowadzą w tabeli z kompletem punktów. Everton jeszcze w bieżących nie odniósł zwycięstwa i obecnie zajmuje 16. pozycję w lidze.\nEverton – Chelsea 3:6 (1:2)\nBramki:Mirallas 46′, Naismith 69′, Eto’o 75′- Costa 1′,90′, Ivanovic 3′, Coleman (sam.) 66′, Matic 74′, Ramires 77\nEverton: Tim Howard – Seamus Coleman, Phil Jagielka, Sylvain Distin, Leighton Baines, James McCarthy, Gareth Barry, Kevin Mirallas, Steven Naismith, Aiden McGeady (70′ Samuel Eto’o), Romelu Lukaku.\nChelsea: Thibaut Courtois – Branislav Ivanović, John Terry, Gary Cahill, Cesar Azpilicueta, Ramires, Nemanja Matić, Willian (75′ John Obi Mikel), Cesc Fabregas (88′ Didier Drogba), Eden Hazard (83′ Filipe Luis), Diego Costa.\nŻółte kartki: Howard (Everton) oraz Costa, Fabregas, Ramires (Chelsea).\nPierwsza ligowa bramka Lewego dla Bayernu GP: Polskie święto w Gorzowie! Bartosz Zmarzik zwycięzcą, dwóch Polaków...


GOLINA. Wygrała XVIII Powiatową Spartakiadę LZS | Konińska Gazeta Internetowa\nGOLINA. Wygrała XVIII Powiatową Spartakiadę LZS\nArtykuł z 26-05-2016\nXVIII Letnia Powiatowa Spartakiada Mieszkańców Wsi Powiatu Konińskiego odbyła się 21 i 22 maja 2016 r. w kompleksie sportowo-dydaktycznym Zespołu Szkół Ekonomiczno-Usługowych w Żychlinie. W grach zespołowych oraz konkurencjach rekreacyjnych i rodzinnych rywalizowali sportowcy z 9 gmin. W klasyfikacji ogólnej I miejsce zajęła Golina (571.5 pkt.), II – Rychwał (468 pkt.), III – Stare Miasto (383.5 pkt.).\npiłka nożna kobiet – gmina Golina zajęła I miejsce (Magdalena Cybulska, Paulina Kwitowska, Sandra Łukomska, Katarzyna Ławniczak, Katarzyna Ławniczak i Wiktoria Czajka);\npiłka nożna mężczyzn – gmina Golina zajęła II miejsce (Patryk Galant, Michał Koliński, Seweryn Koliński, Michał Malant, Mateusz Adamski, Robert Iwiński i Mateusz Głębocki);\npiłka koszykowa kobiet – gmina Golina zajęła II miejsce (Julia Grzesiak, Agata Sieczkowska, Patrycja Bocian);\npiłka koszykowa mężczyzn – gmina Golina zajęła II miejsce (Krystian Nowakowski, Maciej Przebieracz, Jakub Kępski);\npiłka siatkowa kobiet – gmina Golina zajęła IV miejsce (Wiktoria Szymczak, Agata Czajka);\npiłka siatkowa mężczyzn – gmina Golina zajęła IV miejsce (Krystian Różycki).\n- podnoszenie odważnika 17,5 kg: I miejsce – Daniel Słomka, Michał Witkowski, Mariusz Olszewski;\n- wędkowanie na sucho: II miejsce – Marek Jabłoński, III – Hubert Kulczak, Damian Jabłoński;\n- rzuty beretem na odległość: I miejsce – Daniel Kaczan, III – Marcin Podlasiński, Mateusz Adamski;\n- tor przeszkód z atrakcjami: Seweryn Koliński, Damian Jabłoński, Mariusz Olszewski;\n- rzuty do kosza: I miejsce – Robert Iwiński, II – Michał Witkowski, Marcin Kamiński;\n- rzut lotką do tarczy: Michał Malant, Maciej Przebieracz, Robert Iwiński;\n- rzuty przedmiotami do celu: II miejsce – Michał Malant, III – Seweryn Koliński, Mateusz Adamski;\n- strzały piłką nożną na bramkę unihokeja: II miejsce – Marek Jabłoński, Piotr Kusiołek, Michał Koliński;\n- rowerowy tor przeszkód: Daniel Kaczan, Michał Koliński, Patryk Galant.\n- strzelanie z wiatrówki: I miejsce – Maciej Przebieracz, III – Hubert Kulczak, Marcin Podlasiński.\n3) konkurencje rodzinne (rzut lotką do tarczy, bieg sztafetowy wahadłowy, strzały piłką nożną na bramkę unihokeja, rowerowy tor przeszkód) – II miejsce zajęła gmina Golina (rodzina Cyferkowskich: Anna, Jacek i Szymon).\nZwycięzcy w wyżej wymienionych konkurencjach rekreacyjnych i rodzinnych będą reprezentować powiat w finale spartakiady wojewódzkiej w Żerkowie, 19 czerwca. Natomiast w grach zespołowych zespół gminy Golina w piłce nożnej kobiet awansował do półfinałów, które odbędą się 5 czerwca we Władysławowie (powiat turecki).\n« KAZIMIERZ BISKUPI. Ośrodek Sportu i Rekreacji zaprasza 27 sierpnia na Zumba Fitness. Wystartowała sprzedaż biletów\nGOLINA. Mażoretki już trenują »


Historia Reformacji XVI wieku, część 2: nawrócenie i praca Lutra | reformowani\nutworzone przez Reformowani | kw. 8, 2022 | Historia chrześcijaństwa\nPocieszenie w udręce\nMat. 25:24 Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent i powiedział: Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem surowym: żniesz, gdzie nie posiałeś i zbierasz, gdzie nie rozsypałeś.\nMarcin Luter urodził się w 1483 roku jako syn biednego drwala i górnika. Jego rodzice (Jan i Małgorzata) nazwali go Marcin, ponieważ urodził się 10 listopada, w wigilię Dnia Świętego Marcina. Gdy tylko Marcin dorósł, rodzice zapragnęli wychować go w bojaźni Pańskiej i napomnieniu o cnotach chrześcijańskich. Wiązało się to z biciem go od czasu do czasu do krwi, wierząc, że mu w ten sposób pomagają, chociaż później znajdujemy odbicie tego w postrzeganiu Boga przez Lutra, którego wyobrażał sobie jako niekochającego okrutnika. Jego ojciec nie był poddany edukacji w szkole i dlatego pragnął tego dla swojego syna, ostatecznie wysyłając go na prawnika.\nW szkole Marcin spotykał się z chłostą tak samo jak w domu, ale spotykał się też z nauką. Uczył się\nhymnów i gramatyki łacińskiej.\nJednak to nie pomogło mu znaleźć kochającego Chrystusa, ale wywarło piętno Boga sądu w jego umyśle i sercu. Ponieważ Jan Luter pragnął, aby Marcin został uczonym, po ukończeniu szkoły podstawowej wysłał go do szkoły franciszkańskiej w Magdebergu. Musiał żebrać o jedzenie i każdego dnia nieśmiało siedział przed swoimi mistrzami-nauczycielami, aby otrzymać nauki. Miał tylko czternaście lat.\nPrzyjęła go życzliwa rodzina w Magdebergu, Cottas, gdzie zapewnił sobie miejsce na nocleg i jedzenie podczas studiów. Była to dla niego ulga pod wieloma względami, różna od klasztoru franciszkanów i pod wieloma względami inna niż jego własny dom. Jego umysł był bardziej spokojny. Tutaj zrobił szybkie postępy w łacinie, w elokwencji i poezji, i przywiązał się do jednego profesora, który nazywał się Jan Treboniusz.\nMat. 16:26 Cóż pomoże człowiekowi, choćby cały świat pozyskał, a na swojej duszy poniósł szkodę? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę?\nLuter przybył na Uniwersytet w Erfurcie w 1501 roku z powodu jego gorliwości w nauce, co było oczywiste dla wszystkich. Studiował dzieła Ockhama, Szkota, Bonawentury i Tomasza z Akwinu. Został pobłogosławiony trwałą pamięcią i był za to podziwiany przez studentów uniwersytetu. Na tej uczelni uzyskał tytuł licencjata, pierwszego stopnia\nLuter zaczął uczyćsię fragmentów Biblii we wczesnych latach studiów. Miał do przeczytania tylko niektóre listy i Ewangelie, które zostały przekazane do przestudiowania wszystkim studentom. W tamtym czasie myślał, że Biblia składa się tylko z tych ksiąg, które otrzymał od swoich wykładowców. Bardzo zachorował i myślał, że umrze, ale zachęcił go sędziwy ksiądz, który powiedział, że Bóg wciąż ma dla niego pożytek.\nOdwiedził swój dom w Mansfeldt, ale po powrocie spotkała go ogromna burza z piorunami, która prawie odebrała mu życie, a przynajmniej tak mu się wydawało. Gdy piorun uderzył w ziemię, rzucił się na kolana, wierząc, że Bóg nadchodzi, aby odebrać mu życie, i postanowił wstąpić do zakonu, wiedząc doskonale, że nie jest w porządku z Bogiem i nie może stać w Dniu Sąd przed Nim.\nLuter powiedział ojcu, że opuszcza szkołę prawniczą, aby zostać mnichem. Nie trzeba dodawać, że jego ojciec był wściekły na tę myśl. Postanowienie Lutra było zdecydowane i poprzysiągł Bogu, że wejdzie do klasztoru. 17 sierpnia 1505 roku Luter wstąpił do klasztoru augustianów i zerwał więzy ze światem.\nGdy Luter wstąpił do klasztoru, jego przyjaciele, a zwłaszcza jego ojciec, zareagowali nieprzychylnie. Jego przyjaciele myśleli, że wkracza w „życie”, które było „częściowo martwe”, odrzucając tak wiele, i że geniusz taki jak Luter nie powinien zabijać się w ten sposób tak wcześnie. Jego ojciec był wściekły, ponieważ pokładał tak wielką nadzieję w tym, że Luter skończy szkołę i osiągnie to, czego nie osiągnął w swojej młodości.\nMnisi przyjęli go z radością, ale zaprzęgli go do pracy, aby go upokorzyć. Był sądzony w wielu drobiazgach i został rzucony na surowe wody mnisiej praktyki. Pościł, błagał o pieniądze i jedzenie czytał Słowo przez wiele dni i zaczął uczyć się oryginalnych języków podczas pobytu w klasztorze. Kontynuował naukę Augustyna, Biela i Petera d’Ailly. Jego jedzenie składało się głównie ze śledzia i chleba i stał się jednym z najbardziej oddanych i „pobożnych mnichów” Rzymu.\nMnisi przypomnieli mu, aby wypracowywał sprawiedliwość u Boga. Ale jakie prawe uczynki jego grzeszne serce ofiaruje Bogu, aby został przyjęty? W odpowiedzi popadł w przygnębienie do tego stopnia, że inni mnisi nie lubili jego towarzystwa. „Czułe sumienie” Lutra uważało „najdrobniejszą winę za wielki grzech”. Muzyka jego przyjaciół czasami powoli wyciągała go z napadów depresji, ale to nie wystarczyło, aby całkowicie oczyścić sumienie z błędów, które widział unoszące się nad nim i przed obliczem Boga.\n1 Jana 4:18 W miłości nie ma lęku, ale doskonała miłość usuwa lęk, bo lęk przynosi udrękę, a kto się boi, nie jest doskonały w miłości.\nJan Staupitz był wikariuszem generalnym zakonu augustianów na całe Niemcy. Zamienił naukę nauk ścisłych i przyrody na studiowanie teologii i obfite czytanie, zwracając się nieustannie do Augustyna. Zaprzyjaźnił się także z Fryderykiem Mądrym, który zatrudniał go do różnych obowiązków i ostatecznie założył pod jego kierunkiem niewielki uniwersytet w Wittenberdze.\nStaupitz był zasmucony stanem Kościoła i zepsuciem na arenie moralności i doktryny. Pisał z pasją, aby poprawić te rzeczy i ukazywać artykuły o wierze chrześcijańskiej i miłości Chrystusa. Jak wielu przed nim, nie był Reformatorem i nie chciał wykraczać poza obowiązki, które zostały mu nadane przez kościół. Jednak jego miłość do ludzi sprawiła, że stał się pomocnym nadzorcą klasztorów i lubił pomagać nieśmiałemu i przerażonemu mnichowi Marcinowi Lutrowi.\nStaupitz pocieszał Lutra, jak tylko mógł. Staupitz powiedział mu, że Bóg użyje go do wielkich rzeczy z powodu rodzaju prób, jakie na niego nakłada. Jednak Luter był zbyt przejęty strachem przed sądem, aby przyjąć takie pocieszenie. Staupitz przypomniał mu Credo:\n„Wierzę w odpuszczenie grzechów”.\nTego Luter używał codziennie w nadziei, że znajdzie ulgę w swoich cierpieniach i wydaje się, że w tym momencie Bóg naprawdę nawrócił udręczonego mnicha.\nAby odwrócić myśli od „problemów”, Staupitz zaangażował Lutra w studiowanie Pisma Świętego i poradził mu, aby wstąpił w stan kapłański. Po wyświęceniu, zachwiał się na swojej pierwszej mszy, na której był obecny jego ojciec. Staupitz następnie wysłał go do Wittenbergi, aby został doktorem teologii i wykładał na tamtejszym uniwersytecie.\nFryderyk założył Uniwersytet w Wittenberdze w 1502 roku i ostatecznie stał się on matnią Reformacji dzięki kaznodziejstwu, nauczaniu i pisaniu Lutra. Kilka miesięcy po przybyciu tu Lutra uzyskał on tytuł licencjata teologii i poświęcił się teologii biblijnej. Zaczął nauczać Psalmów pokutnych (Psalmy 6; 32; 38; 51; 102; 130; 143), a następnie Listu do Rzymian. Czyniąc to, odnalazł jaśniejące światło w usprawiedliwieniu wyłącznie z wiary. Werset Habakuka powtórzony w Liście do Rzymian przez Pawła był boskim i nadprzyrodzonym światłem w zakamarkach jego serca. Został przez nią umocniony, a jego nawrócenie na wiarę „protestancką” było całkowite, choć jeszcze o tym nie wiedział.\nPo zwykłym wykładzie Staupitz naciskał go, aby zaczął głosić kazania dla kościoła augustianów, który znajdował się w środku miasta. Luter odmówił, ale Staupitz nalegał. Luter został wepchnięty na tę pozycję, a potem rozgościł się w biurze. Kaplica była pełna słuchaczy. Miejsce stało się zbyt małe, aby słyszeć jego kazania, ponieważ tłumy ludzi przychodziły, aby usłyszeć każdą przygotowaną przez niego wiadomość. Sobór w Wittenberdze zażądał, aby przyszedł i wygłosił kazania w kościele miejskim jako ich kapelan. „Wrażenie, które tam wywołał, było jeszcze większe”.\n1 Tym. 4:15 O tym rozmyślaj, temu się oddawaj, aby twoje postępy były widoczne dla wszystkich.\nChociaż Luter regularnie nauczał i głosił kazania jako teolog i kapelan miasta, Staupitz wysłał go do Rzymu. Były pewne problemy, które według niego Luter najlepiej nadawał się do pomocy i pomocy w tamtejszych zakonach. Po drodze Luter zachorował i myślał, że umrze, i był zasmucony, że zginie w obcym kraju. Na pewien czas popadł w przygnębienie, ale Ewangelia rozbrzmiewała w jego sercu i przypomniał sobie, że sprawiedliwi będą żyć z wiary. Pan nie odebrał mu życia i przywrócił go do kontynuowania jego zmieniającej życie podróży do Rzymu.\nLuter początkowo wierzył we wszystkie opowiadane mu historie i został zwiedziony doktryną prawych uczynków. Był dobrym mnichem, uczęszczał na mszę i szukał uczynków pokutnych poprzez relikwie rozrzucone po mieście. Jednak im bardziej był świadkiem wyzysku, tym bardziej gardził Rzymem. Widział ich nadużycia i kpiny w pełni i myślał, że ludzie żyją tam w pogardzie ślubów Kościoła. Widząc z pierwszej ręki nadużycia relikwii, odpusty i niemoralność duchownych, w Lutrze dokonała się w tym momencie zmiana przekonań. Każdy krok bliżej tych manipulacji wzmacniał jego determinację jako tego, który wierzył w usprawiedliwienie jedynie przez wiarę. Jego kulminacją były jego pokutne prace na schodach Piłata, a po tym, jak poczuł, jak głos rozbrzmiewa w jego sercu: „Sprawiedliwy z wiary żyć będzie!”. uciekł od sceny i od niegodziwości tych uczynków.\nTo w Rzymie Bóg dał Lutrowi prawdziwy sens tego, czym jest chrześcijaństwo. Poszedł pomóc zakonowi w rozwiązaniu pewnych trudności, a jednak odszedł z echem zbawienia w sercu, które nie mogło uciec przed kontemplacją jego umysłu.\nLuter wrócił do Wittenbergi i smucił się stanem „świętego” miasta Rzymu. Widząc jego przygnębienie Staupitz i Fryderyk Mądry zdecydowali, że Luter powinien otrzymać stopień doktora teologii. Wzdragał się na tę myśl, ale był naciskany ze wszystkich stron i zdecydował, że jego obowiązkiem jest ubieganie się o stopień.\nAndrew Bodenstein uczył w tym czasie w Wittenberdze. Był arcydiakonem w mieście Carlstadt, dlatego historycy kościelni nazywają go Carlstadt. Był zazdrosny o Lutra i nie myślał o Lutrze inaczej jako gorszym od niego samego. Carlstadt nadał jednak Lutrowi najwyższą godność uniwersytetu, i tak 18 października 1512 roku Marcin stał się doktorem Lutrem.\nOd momentu, gdy Luter został doktorem, nie studiował już doktryny tylko dla siebie, ale teraz studiował dla kościoła. Korespondował z Erazmem i Reuchlinem i brał na siebie zwalczanie piórem ich wrogów, a także uczniów wychwalających Arystotelesa. Uznał tych scholastyków za „pelagiańskich” i pisał przeciwko nim prawdę. Tutaj widzimy, jak niektóre z ognistych iskier Reformacji zaczynają płonąć.\nW tym czasie Fryderyk Mądry mianował George’a Spalatina swoim sekretarzem, kapelanem, guwernerem swego siostrzeńca. Ten został przyjacielem Lutra i działał jako łącznik między Lutrem a książętami. Luter od czasu do czasu pocieszał Spalatina z powodu jego melancholii z powodu trudności w czasach Reformacji krążących po kraju i jego zaangażowania z tak wieloma osobami po obu stronach teologicznej barykady.\nEfez. 2:17 Aby Chrystus przez wiarę mieszkał w waszych sercach, abyście zakorzenieni i ugruntowani w miłości;\nNauczanie Lutra ugruntowało się na arenie wiary i niezależnie od tego, czy przemawiał w kaplicy, czy w klasie, ludzie słuchali. W dużym stopniu polegał na Piśmie Świętym, które oczywiście nadawało mu jego autorytet. Ludzie widzieli go nie tylko jako kaznodzieję, ale jako przekazanego im przez Boga kaznodzieję z sercem dla ludzi i dla Słowa Bożego. W rezultacie Wittenberga stała się latarnią morską dla całych Niemiec – odzyskano Ewangelię wiary.\nNastępnie w 1516 roku Luter opublikował dzieło anonimowego teologa mistyka zatytułowane Teologia niemiecka. Kochał mistyków, choć sam nie oddawał się ich systemowi teologicznemu, ponieważ była to odświeżająca odmiana od suchych ówczesnych uczniów. Luter dokładnie czytał Erazma i chociaż widział w jego pracy geniusza, wierzył, że Erazm zaspokajał potrzeby ludzi, a nie Boga. Tylko dlatego, że Erazm był uczonym, nie czyniło go to chrześcijaninem.\nLuter pragnął przywołać dwa ważne aspekty, które wydawały się odległe w teologii – bezradność człowieka i wszechmoc Boga. Wiedział jednak, że istnieje ważny związek między wolną pracą człowieka lub jego wolnym działaniem moralnym a suwerenną łaską Boga. Luter nie tylko wierzył, że jest to prawdą teologicznie, ale widząc nieszczęście ubogich ludzi i otaczających go mnichów, poruszyło go to, by pomóc im dostrzec prawdę Słowa Bożego.\nEfez. 5:13 A wszystko to, gdy jest strofowane, przez światło staje się jawne; to wszystko bowiem, co ujawnia, jest światłem.\nZanim pojawiły się słynne 95 tez, Luter napisał inne dokumenty przeciwko nadużyciom Kościoła rzymskiego. Opublikował tę pierwszą tezę jako atak na sofistów i Kościół rzymski. Choć nie były to słynne Tezy, wywołują one poruszenie i są uważane przez niektórych za początek reformacji.\nStaupitz został wysłany po zebranie relikwii dla Fryderyka, a Luter, został wysłany przez Staupitza do 40 klasztorów na wizytację. W każdym miejscu starał się ujawnić prawdę i wykorzystywał do teog każdą okazję. Luter wrócił do Wittenbergi po sześciu tygodniach.\nPo powrocie do Wittenbergi w mieście wybuchła zaraza i wiele osób wyjechało w obawie przed zachorowaniem. W tamtych czasach plagi były najgorszego rodzaju, bez szczepień i bez pomocy medycznej. Z wielką odwagą i postanowieniem ufności w Bożą opatrzność Luter pozostał w mieście, aby kontynuować swoje obowiązki, do których należała praca nad Listem do Galatów. W tym miejscu zaczął pracować nad jednym z największych komentarzy do listu Pawła, jakie kiedykolwiek napisano. Nie był pewien, czy zdoła go ukończyć, zanim zaraza go dotknie, ponieważ wiedział, że zaraza działa szybko i zabija tych, których zaatakowała.\n2 Tym. 4:2 Głoś słowo Boże, nalegaj w porę i nie w porę, upominaj, strofuj i zachęcaj ze wszelką cierpliwością i nauką.\nStaupitz wrócił z poważną ilością relikwii dla Fryderyka. Fryderyk był zadowolony z obfitości wspaniałych relikwii, które znalazł w dolnym kraju. Jednak Luter skonfrontował się z nim i zademonstrował swoją niechęć i nienawiść do tego, co zastępowało wiarę. Fryderyk szanował zdanie Lutra i początkowo nie był zaniepokojony jego postawą.\nW 1517 roku Luter nawiązał kontakt z księciem saskim Jerzym. Jerzy poprosił Staupitza o kaznodzieję, aby przyjechał i wygłosił kazanie w kaplicy w Dreźnie. Staupitz zaoferował tę możliwość Lutrowi, który szybko z niej skorzystał wiedząc, że głoszenie prawdy przed zgromadzeniem przyniesie wiele dobrego. Reakcja z kazania była mieszana. Niektórzy okazali ignorancję, inni wierzyli, że wypowiadał się przeciwko niektórym obecnym kobietom o statusie społecznym, a dwie osoby w szczególności wierzyły, że były pod wrażeniem poczucia pomocy z kazania.\nZaproszono również Lutra na obiad z Jerome Emserem – jednym z dwóch, którzy byli głęboko poruszeni kazaniem. Początkowo Luter odmówił, ale Emser naciskał na niego, by korzystał z gościnności. Luter uczestniczył w obiedzie i mówił o prawdzie, która teraz wzbierała w jego sercu i stale przelewała się, nawet ku przerażeniu niektórych, którzy śledzili obiad i przysłuchiwali się rozmowom toczącym się za zamkniętymi drzwiami.\nLuter wrócił ponownie do Wittenbergi i objął swoje obowiązki. Był szczególnie podekscytowany grupą siedmiu młodych uczniów, którzy byli gotowi przystąpić do egzaminów na licencję nauczyciela. W tym czasie publikował też pewne tezy dotyczące dyskredytowania idei Arystotelesa, z czego cieszył się ponieważ nimi gardził.\nLuter również pisał przeciwko pelagianizmowi teologii scholastycznej i opublikował tezy, które zawierały 99 twierdzeń przeciwko ich poglądom teologicznym. Luter przypisuje Bogu całe dobro, jakie człowiek może uczynić w tej tezie, co ponownie stanowi bezpośrednią sprzeczność z teologią Pelagiusza. Luter wierzył, że człowiek jest całkowicie martwy w swoim grzechu i nie ma sensu próbować naprawić jego serca, raczej potrzebuje nowego. Chociaż Luter wykazywał bezsilność człowieka, aby dojść do zbawienia, nie popadł w fatalizm w walce z pelagiańskimi uczniami. Pelagianie wywyższali rozum i wolną wolę człowieka, a Luter pragnął sprowadzić ich z powrotem do Boskiej prawdy, że rozum i wola człowieka są złe i upadłe, chociaż funkcjonują.\nPisząc to przeciwko pelagianizmowi, Luter pragnął, aby wpadło to w ręce Johna Meyera z Eck. Znany również jako John Eck, wykładał na uniwersytecie w Ingolstadt i był znany ze swoich zdolności teologicznych i wiedzy. Luter nie wysłał tez bezpośrednio do niego, ale do wspólnego przyjaciela i skłonił go do przekazania ich Eckowi. Luter pragnął zobaczyć, co Eck myśli o jego propozycjach.\nHistoria Reformacji XVI wieku, część 1: przygotowania


EL PIRO » ZAGOSPODAROWANIE ODPADÓW RESZTKOWYCH (RDF) ZAGOSPODAROWANIE ODPADÓW RESZTKOWYCH (RDF) |\nOdpady komunalne nienadające się do recyklingu tzw. frakcja resztkowa klasyfikowane są wg Katalogu Odpadów w grupie 19 12 Odpady z mechanicznej obróbki odpadów (np. obróbki ręcznej, sortowania, zgniatania, granulowania) nieujęte w innych grupach, pod postacią kodów 19 12 10, czyli odpady palne – paliwo alternatywne, tzw. RDF oraz 19 12 12, czyli inne odpady niebędące niebezpiecznymi z mechanicznej obróbki. Do początku stycznia 2016 roku, odpady te przeważnie trafiały na składowiska odpadów. Wprowadzony jednak 1 stycznia 2016 zakaz składowania wysokokalorycznej frakcji odpadów postawił wiele zakładów utylizacji odpadów przed problemem zagospodarowania we właściwy – zgodny z przepisami, nieszkodzący środowisku i ekonomicznie opłacalny – sposób zagospodarowania tych frakcji odpadów. Biorąc pod uwagę hierarchię postępowania z odpadami odpady, które nie nadają się do recyklingu surowcowego powinny być przekształcane termicznie z odzyskiem energii. Powszechnie dostępnymi metodami termicznego zagospodarowania odpadów są piroliza, zgazowanie oraz spalanie.\nZakaz składowania wysokokalorycznej frakcji odpadów jest ważny ze względu na osiągnięcie przyjętych przez Polskę zobowiązań do redukcji składowania odpadów komunalnych do maksymalnie 10% do 2030 roku. Ostanie statystyki wskazują, że na składowiska wciąż trafia zdecydowanie większa ilość odpadów niż zakładane poziomy – średnio 37% odpadów. Największa ilość odpadów zostaje zagospodarowana poprzez składowanie w województwach: świętokrzyskim (59%), zachodniopomorskim (50%) i lubuskim (50%).\nRozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczania odpadów do składowania na składowiskach\n„Infrastruktura komunalna w 2015 r.” – Główny Urząd Statystyczny, 2016


Kwiatowy zegar znów działa | Głos Pomorza\nKwiatowy zegar znów…\nKwiatowy zegar znów działa\nPiotr Kawałek 30 grudnia 2008, 4:45\nZegar na skwerze Pierwszych Słupszczan. Kamil Nagórek\nNieco mniejszy, ale za to o lepiej widoczny jest zegar na skwerze Pierwszych Słupszczan. Cyfry rzymskie zastąpiły arabskie o srebrnym kolorze.\nDo tej pory trudno było sprawdzić na nim czas, trzeba było wejść na piętro do galerii Podkowa. Teraz godzinę można odczytać, stojąc przed zegarem.\nZegar został zmodernizowany za 15 tys. złotych, zaledwie kilka miesięcy po jego uruchomieniu.\nGość 30.12.2008 23:26:53\na to spaniala wiadomość.....\nszampon_ziolowy 30.12.2008 10:46:54\nOh jaki ładny, że ja .., a w tle posąg żyranta. Zapewne podżyrował te 15 tyś i teraz się zastanawia jak spłacić.\nmgma04 30.12.2008 09:31:01\nCzy lepiej widać to okaże się latem jak będą kwiaty wypełniać tarczę.\nrysio 30.12.2008 09:26:35\nte 15 tysięcy powinno być wzięte z kieszeni radnych.\nf 30.12.2008 09:12:08\n15tys???po co bylo tyle wydawac na zmiane cyferek.lepiej bylo kupic kilka drabinek i juz by nikt nie musial wchodzic na pietro galerii zeby odczytac godzine


10 Najlepszych Specjalistów Od Blatów Kuchennych w Ostrołęce, 2021\nNajlepsi Specjaliści od Blatów Kuchennych w Ostrołęce, 2021\nJeżeli szukasz doskonałej jakości wykonywanych usług to eksperci z Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe Bazalt Daniel Baranowski są dla Ciebie stworzeni. Napisz w krótkim formularzu czego potrzebujesz, aby otrzymać dobrą ofertę spełniającą Twoje oczekiwania.\nJeśli chesz znaleźć oferty wyśmienitego blatu na zamówienie to Granity Marmury S T Piasta SC Sławomir Piasta i Tomasz Piasta z całą pewnością dobierze odpowiedni towar. Napisz w krótkim formularzu na czym Ci zależy i poznaj dobrą ofertę spełniającą Twoje wymagania.\nSzukając blatu marmurowego natkniesz się na wielu sprzedawców, którzy mają ofertę, ale to PPHU Kamień Marek Drewnowski jest najwyższej próby. Poproś o ofertę już teraz i zobacz co firma może Ci zaproponować.\nPowiązane strony: Blaty kuchenne, Zlecenia na blaty kamienne Ostrołęka, Blaty kamienne Ostrołęka\nSkoro chcesz dokonać zakupu dobrego blatu na zamówienie to TYSZMARK-POL na pewno dobierze odpowiedni produkt. Określ na czym Ci zależy i otrzymaj dopasowaną ofertę spełniającą Twoje wymagania.\nW dalszym ciągu nie znalazłeś odpowiedniego dostawcy blatu na zamówienie, choć szukasz go od sam nie wiesz jak dawna? Radomił Pacyna Usługi Pogrzebowe i Cmentarne może zakończyć Twój problem. Gorąco zachęcamy do zapoznania się z ofertą.\nartystycznekamieniarstwopl z Ostrołęki nie ma sobie równych w oferowaniu doskonałego blatu marmurowego w dobrej cenie każdemu kontrahentowi, zapewniając liczne formy płatności. Realizują wymagania nawet najbardziej wymagających Klientów, dlatego są świetnym wyborem.\nFirma Kamieniarstwo Betoniarstwo Andrzej Mrozek świadczy swoje usługi uwzględniając najnowsze rozwiązania i trendy. Koncentruje się na Klientach z miejscowości Ostrołęka oraz przyległych powiatów. Dodatkowe informacje możesz otrzymać jeszcze dzisiaj, dlatego nie zwlekaj.\nSzukasz cen, cenników lub kosztów wykonania blatów kuchennych? A może interesuje Cię najtańsza oferta w Ostrołęce? Złóż zapytanie, a specjaliści z Ostrołęki sami prześlą Ci wyceny.\nW dalszym ciągu nie znalazłeś odpowiedniego dostawcy blatu do kuchni, mimo iż szukasz go od sam nie wiesz jak dawna? Kamieniarstwo Andrzej Jasiński może być Twoim wybawieniem. Gorąco zachęcamy do zapoznania się z ofertą - nie będziesz żałować.\nBlaty granitowe z dostawą pod drzwi to normalna usługa Global Garden Robert Janicki, dzięki której będziesz na 100% usatysfakcjonowany. Dłużej nie czekaj i poproś o ofertę - gwarantujemy, że będziesz zadowolony!\nTrudno Ci się odnaleźć w gąszczu ofert na blaty do kuchni? Fachowcy z Kamieniarstwo Pulwin Łukasz zaproponują Ci najlepsze rozwiązanie. Podejmij decyzję od razu - zadzwoń i otrzymaj niewiążącą ofertę, która spełni Twoje wymagania.\nKażdy, kto szuka bezkonkurencyjnego blatu kamiennego musi już dziś zgłosić się do do dostawcy Zakład Lastrykarsko Kamieniarski Janusz Wanat i zobaczyć na własne oczy ich niskie ceny oraz referencje otrzymane od Klientów. Skontaktuj się z nimi jak najszybciej, aby uzyskać szczegółowe informacje.\nJeśli interesują Cię opinie na temat blatów kuchennych, szukasz porad lub ofert skontaktuj się ze specjalistami z Ostrołęki. Otrzymasz fachową pomoc oraz oferty na realizację potrzebnych Ci usług . Już teraz wyślij zapytanie do profesjonalistów z Oferteo i poznaj najlepsze rozwiązania.\nKiedy szukasz najlepszej oferty blatów kuchennych na terenie Ostrołęki, skorzystaj z pomocy ekspertów w branży. Bruk-Pol Grzegorz Musiński wykorzysta swoją doświadczoną kadrę i złoży Ci świetną propozycję. Realizują oczekiwania najbardziej wymagających Klientów, dlatego są świetnym wyborem.\nSzukasz znakomitego blatu kamiennego w okolicy miejscowości Ostrołęka? Otrzymaj propozycję dopasowaną do Twoich potrzeb i sprawdź co firma może zaoferować.\nChcąc dotrzeć do blatu drewnianego spotkasz firmy, które mają ofertę dla Ciebie, ale DKM-BRUK przebije je wszystkie. Ustal pasujący termin bez zbędnej zwłoki i na własne oczy przekonaj się, że warto!\nWybranie idealnych blatów kuchennych może być skomplikowane, ale JAS-POL na pewno pomoże Ci w znalezieniu najlepszego towaru. Zarezerwuj termin od razu i na własne oczy przekonaj się, że warto!\nPoszukujesz pierwszorzędnego blatu na zamówienie w okolicy Ostrołęki i wymagasz atrakcyjnej ceny? Przedzwoń, a specjaliści udzielą odpowiedzi na wszystkie pytania - naprawdę warto.\nGdy poszukujesz jakości wykonywanych usług to profesjonaliści z Zakład Kamieniarski Wyrób Nagrobków Jolanta Paluch są dla Ciebie stworzeni. Skontaktuj się, aby uzyskać więcej szczegółów.\nJeżeli szukasz doskonałej jakości wykonywanych usług to eksperci z EPITAFIUM są dla Ciebie idealni. Żeby poznać wycenę skontaktuj się - naprawdę warto.\nZnalezienie świetnego blatu granitowego bywa sporym wyzwaniem, dlatego nie zwlekaj - specjaliści z Zakład kamieniarski Orion - nagrobki stoły granitowe blaty pomogą Ci i dobiorą uszyte na miarę rozwiązanie. Już teraz umów się z nimi na rozmowę, aby otrzymać wycenę.\nSkoro chcesz dokonać zakupu najwyższej klasy blatu kamiennego to Kamieniarstwo Jerzy Lewandowski na pewno zapewni poszukiwany produkt. Umów się na rozmowę jak najszybciej, aby uzyskać więcej szczegółów.\nPlanujesz wybrać wartego uwagi profesjonalistę do realizacji swoich planów? SabiBud jest na to skuteczną metodą. Chwyć za telefon i skontaktuj się, a otrzymasz ofertę, która na pewno zrobi na Tobie dobre wrażenie.\nKupno dobrego blatu na zamówienie nie jest łatwą sprawą, dlatego nie zwlekaj - fachowcy z PPHU Romar SC Robert Krzysztof Suchta Waldemar Jan Karpiński pomogą Ci i znajdą dostosowane rozwiązanie. Zaledwie krok dzieli Cię od otrzymania świetnej oferty - sprawdź!\nChcesz znaleźć rzetelnego partnera, dzięki któremu osiągniesz swój cel? Gospodarstwo Rolne będzie najszybszą drogą. Otrzymaj propozycję już teraz i sprawdź co firma ma do zaoferowania.\nNastępnego takiego sprzedawcy nie znajdziesz w miejscowości Ostrołęka i okolicy, dlatego jeśli szukasz doskonałego blatu granitowego to bezzwłocznie sprawdź Gospodarstwo Rolne. Ledwie jeden telefon dzieli Cię od dostania świetnej propozycji - zadzwoń!\nFirma Zakład Kamieniarski Gran Mar Adam Krzysztof Łagodziński świadczy swoje usługi uwzględniając najnowsze rozwiązania i trendy. Skupia się na Klientach z miejscowości Ostrołęka oraz przyległych powiatów. Zachęcamy do zapoznania się z ofertą - bez wątpienia warto.\nSkoro chcesz dokonać zakupu idealnego blatu marmurowego to Jan Wiśniewski F P Wiśniewski na pewno zapewni najlepszy produkt. Spełniają oczekiwania nawet najbardziej wymagających Klientów.\nWybór doskonałej jakości blatu marmurowego nie jest sprawą prostą, dlatego nie zwlekaj - specjaliści z Kamieniarstwo i Betoniarstwo Nagrobkowe Wyrób i Sprzedaż Jolanta Żyra doradzą Ci i wybiorą najlepsze rozwiązanie. Konkretną wycenę możesz otrzymać jeszcze dzisiaj, więc nie trać czasu.\nPoszukujesz wyśmienitego blatu drewnianego w miejscowości Ostrołęka lub na terenie powiatu i wymagasz odpowiedniej jakości? Podejmij decyzję od razu - przedzwoń i otrzymaj niewiążącą ofertę, która Cię usatysfakcjonuje.\nChcąc dotrzeć do wysokiej klasy blatu granitowego trafisz na firmy, które mają ofertę dla Ciebie, ale Zakład Kamieniarski Ad Patres Stefan Gutowski jest najwyższej próby. Przedzwoń, aby uzyskać szczegółowe informacje - nie pożałujesz.\nDrugiego takiego sprzedawcy prędko nie znajdziesz na terenie Ostrołęki, dlatego jeśli poszukujesz taniego blatu kuchennego z kamienia to bez wahania poznaj Grivuss Kamil Baprawski. Zapraszamy do zadawania pytań - bez wątpienia warto.\nJeżeli poszukujesz bezkonkurencyjnej oferty blatu na zamówienie w okolicy Ostrołęki, zatrudnij fachowców w branży. Kamieniarstwo Nagrobki Granitowe Zelkowski Piotr wykorzysta swoją doświadczoną kadrę i zaproponuje Ci niezłą propozycję. Aby uzyskać dokładną wycenę skontaktuj się jeszcze dziś - naprawdę warto.\nZnalezienie z górnej półki blatu na zamówienie nie jest sprawą prostą, dlatego nie zwlekaj - fachowcy z Sadowski Michał Wyrób i Sprzedaż Nagrobków posłużą radą i dobiorą spełniające Twoje oczekiwania rozwiązanie. Już teraz określ na czym Ci zależy, aby otrzymać dobrą ofertę spełniającą Twoje wymagania.\nJeśli chcesz dotrzeć do blatu drewnianego namierzysz sprzedawców, którzy mają ofertę dla Ciebie, ale to Kamieniarstwo Kupno- Sprzedaż Sławomir Jackowski nie ma konkurentów. Nie czekaj - przedzwoń i otrzymaj niezobowiązującą wycenę, która Cię usatysfakcjonuje.\nRanking Specjalistów od Blatów Kamiennych obejmuje również takie miejscowości jak: Dzbenin, Ławy, Antonie, Nowa wieś wschodnia, Goworki, Tobolice, Ostrołęka, Korczaki, Laskowiec, Teodorowo, Łazy, Zabrodzie. więcej...


Ruszył proces Jerzy Sosnowski kontra Polskie Radio za zwolnienie z pracy – Stowarzyszenie Dziennikarzy RP w Katowicach\nStrona głównaAktualnościRuszył proces Jerzy Sosnowski kontra Polskie Radio za zwolnienie z pracy\nSzymon Sławiński: utrata zaufania\n12 stycznia 2017 Aktualności, Dziennikarze o sobie, Opinie i polemiki\nRuszył proces, w którym dziennikarz Jerzy Sosnowski pozwał Polskie Radio o odszkodowanie za bezprawne – według niego – zwolnienie z radiowej „Trójki”. Radio chce oddalenia pozwu, gdyż „naruszono zasadę lojalności pracownika wobec pracodawcy”.\nSosnowski – zwolniony w marcu 2016 r. pisarz i dziennikarz – był związany z Polskim Radiem od 2000 r. W „Trójce” prowadził m.in. „Klub Trójki” i audycje kulturalne. Był szefem związku zawodowego w stacji. Powodem zwolnienia były: „krytyka pracodawcy i podważanie kompetencji przełożonych, a w konsekwencji utrata zaufania”.\nWedług strony powodowej, zwolnienie było bezprawne, gdyż Sosnowski miał prawo wypowiadać się o sytuacji w spółce jako człowiek, dziennikarz i związkowiec. Jak mówił PAP pełnomocnik powoda mec. Jacek Oleszczyk, ponadto w oświadczeniu o zwolnieniu podano nieprawdziwe informacje o przyczynach zwolnienia. Podkreślił, że wbrew prawu, w dokumencie ws. zwolnienia nie wymieniono wszystkich – powodów decyzji, podawanych wcześniej ustnie; ponadto był on bardzo lakoniczny. „Nie doszło do naruszenia zasady lojalności” – dodał adwokat.\nZeznając w środę jako świadek przed Sądem Rejonowym dla m.st. Warszawy, obecny wicedyrektor „Trójki” Szymon Sławiński powiedział, że powodem utraty zaufania były wypowiedzi powoda, który m.in. na zebraniach zespołu krytycznie mówił o sytuacji w PR i kompetencjach dyrekcji. Dodał, że chodziło też o publikacje na blogu powoda i jego wywiad – dla „Tygodnika Powszechnego”. Zdaniem świadka, „powód uznawał, że zmiana władzy w Polsce nie musiała powodować zmiany dyrekcji Programu III”. Przyznał zarazem, że wobec powoda nie było „zastrzeżeń natury merytorycznej”.\n„Od początku 2016 r., kiedy zacząłem pracę, powód oznajmił, że ma skąpy kredyt zaufania; nawiązywał do lat 2006-2008, gdy czuł z mojej strony zbyt daleko idące ingerencje w sposób tworzenia programu” – zeznawał Sławiński. „W mojej ocenie powód kwestionował kompetencje i zdolności dyrekcji i zarządu Polskiego Radia do prawidłowego zarządzania” – mówił. Wskazywał też na „sugestie, że dyrekcja realizuje pewne wytyczne i że nie jest autonomiczna” – co według świadka mogło doprowadzić do „szkody wizerunkowej” radia. „Powód podważał moją dziennikarską bezstronność, czym obniżał moją wiarygodność wobec zespołu” – zeznał świadek. Jego zdaniem wszystko to „sprzyjało tworzeniu atmosfery nieufności”.\nWedług Sławińskiego, powód występował w podwójnej roli – jako związkowiec i pracownik radia. „Mówił, że wypowiada się w imieniu zespołu; cieszył się autorytetem” – dodał świadek. Zeznał, że nie był on inicjatorem wypowiedzenia umowy o pracę; decyzje podjął i przygotował zarząd Polskiego Radia, a on ją tylko wręczył powodowi.\nDo procesu po stronie Sosnowskiego przyłączył się Rzecznik Praw Obywatelskich, który w całości popiera roszczenia pozwu. „W tej sprawie nie przekroczono dopuszczalnej granicy krytyki pracodawcy” – uważa Lesław Nawacki z Biura RPO. Sprawę obserwuje Helsińska Fundacja Praw Człowieka.


Jakość życia osób starszych w Polsce | Sławomir Kalinowski – moja strona\nWarto zajrzeć do publikacji GUS Jakość życia osób starszych w Polsce.\nW publikacji zaprezentowano oraz omówiono dane statystyczne dotyczące różnych aspektów jakości życia osób starszych w Polsce. W analizach uwzględniono takie obszary tematyczne jak: sytuacja materialna, aktywność w czasie wolnym, korzystanie z Internetu czy szerokorozumiane relacje społeczne. Nie pominięto także sfery wyznawanych wartości czy życia religijnego. Oddzielny rozdział poświęcono dobrobytowi subiektywnemu, w tym ocenom stanu emocjonalnego, a przede wszystkim zadowoleniu z życia. Opracowanie zawiera także syntetyczną analizę dotyczącą porównania jakości życia osób starszych w Polsce i w Unii Europejskiej.\nPrzedstawione w niniejszej publikacji dane odnoszą się do okresu sprzed pandemii COVID-19. Mogą więc stanowić punkt wyjścia dla późniejszych badań i analiz odzwierciedlających wpływ pandemii zarówno na obiektywne warunki życia, jak i subiektywny dobrobyt osób starszych.


Sznupkowie-w podróży życia: Kapuściane risotto z boczkiem i kiełbasą, czyli w oczekiwaniu na wene\nAutor: Sznupkowie o 10:25:00 PM\nOlga Jawor 28 maja 2013 11:36\nJak mi kapusta na polu wyrosnie też sobie takie pychoty będę robiła. Tylko nie bedę drobno kapusty szatkować, bo lubię duze kawałki!\nZdjęcia bardzo apetyczne Sznupeczko artystko!:-)\nSznupkowie 28 maja 2013 17:33\nOlu to jeszcze nie ma? Przez ta zimnice to chyba wszystko później, co?\nOlga Jawor 29 maja 2013 07:40\nKapusta najwcześniej za miesiąc będzie! A na razie jedziemy ze szczypiorkiem do wszystkiego, bo nam latoś obrodził, że hej!:-)\nSznupkowie 29 maja 2013 11:56\nOlga ja do dzisiaj uwielbiam ugotowac sobie jajka na twardo, do tego duuużo posztkowanego szczypioru, sól, pieprz i to polac śietana lub maslanką/jogurtem - nie wiem co w tym jest , wyglada średniio łądnie , ale ten smak..:-D\nNorthern.Sky 28 maja 2013 15:59\nSznupkowie 28 maja 2013 17:35\nDziekuje Gwiazdeczko z Północy:)\npola 28 maja 2013 17:01\nSznupkowie 28 maja 2013 17:34\nPola ugotuj taką kapustę Tajom po polsku..:)\nAnna Aniola 28 maja 2013 17:23\nSznupcia i zdjęcia i jedzonko- piękne- nie za dużo zdolności na raz? Ale dzięki za pomysł :-), ostatnio nie mam weny he he w kuchni :-)\nach te moje zdolności, czasami mnie przytłaczają..:-D\nMariusz Nikodemski 29 maja 2013 11:37\nJako kapustożerca - WCHODZĘ w to !!!!!!\nSznupkowie 29 maja 2013 11:53\nMariusz polecam, nam tak posmakowała kapusta z ryżem, że wczoraj ugotowałąm taki delikatny rosołek dodałam kapustę, ziemniaczki i garśc ryżu, doprawiłąm cytryną i koperkiem, alez medalowa zupa wyszła:)\nMariusz Nikodemski 31 maja 2013 09:16\nZrobione, pozarte, a czesc - zamrozona, bo ilosc wyszla ogromniasta. Sznupciu - REWELKA.\nP.S. - w kwestii mrozenia i w kwestii mlodej kapusty. Jasne, ze mrozone, to nie to samo, co swieze, ale akurat mloda kapusta smakowana w terminie, kiedy swieza jest absolutnie nieosiagalna - smakuje wspaniale. Polecam kazdemu\nSznupkowie 31 maja 2013 11:36\nOoo Mariusz, to jest myśl! Zorbie bigosik i zamroże!\nKolejny przepis wciagnety na liste obiadowa! Pychotka. Fotka na forum:)\nSznupkowie 16 czerwca 2013 00:29\nŚwietnie, bardzo się cieszę..:) Idę zerknąć na fotki:)\nAnonimowy 23 września 2016 07:41\nwow konIECZNie musZę WYPRÓbować,dZięki Za inspirację ;)


Działka Janki 6918m2 (nr: 754/4790/OGS) - Raszyn - Gumtree Poland - 780867859 | Gumtree\nMazowieckiePd - zach powiatyNieruchomościdziałki | Raszynogłoszenie 780867859\nPrezentujemy Państwu działkę pod inwestycje mieszkaniową pod warszawa w Jankach Przedstawiamy ofertę sprzedaży kompleksu 4 działek budowlanych położonych w Jankach (gmina Raszyn). Działki mają łączną powierzchnię 6 918 m2, i posiadają regularne, prostokątne lub zbliżone do prostokąta, kształty,. Działka 1 - powierzchnia 1 496 m2, wymiary 20x70 m. Działka 2 - powierzchnia 1 400 m2, wymiary 50x28 m. Działka 3 - powierzchnia 1 000 m2, wymiary 24x42 m. Działka 4 - powierzchnia 3 022 m2, wymiary 67x45 m. Teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jednak wydano decyzje o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Mając powyższe na uwadze działki posiadają bardzo duży potencjał inwestycyjny. Gmina Raszyn znana jest z przyjaznego klimatu do inwestowania. W ciągu ostatnich kilku lat powstało tu blisko 3,5 tysiąca prywatnych podmiotów gospodarczych a uchwalane plany przewidują tysiąc hektarów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe. Podobnie jak w innych gminach powiatu pruszkowskiego można tu zaobserwować zjawisko dodatniej migracji. W Gminie Raszyn powstało wiele inwestycji o charakterze publicznym. Poza remontem dróg gminnych i budową kanalizacji sanitarnej oddano do użytku wiele obiektów użyteczności publicznej takich jak przedszkola, boiska czy Centrum Kultury Raszyn. Sprzedawane nieruchomości położone są w miejscowości Janki, gdzie w 1993 roku powstał pierwszy w Polsce, wielkopowierzchniowy i sztandarowy sklep IKEA oraz rozbudowane obecnie popularne Centrum Handlowe Janki. To w tej nieruchomości jest skrzyżowanie tras szybkiego ruchu S8 oraz S7. Doskonałym atutem Janek jest odległość do centrum stolicy, która wynosi zaledwie 16 km. Aktualnie działki są nieuzbrojone lecz w najbliższym sąsiedztwie znajduje się pełna infrastruktura techniczna oraz istnieje możliwość wykonania projektu na uzbrojenie działek oraz uzyskania stosownych pozwoleń. Cześć działek zabudowana jest budynkami przeznaczonymi do rozbiórki. Działka 2 jest zabudowana niewielkim budynkiem gospodarczym o powierzchni zabudowy 98,0 m2 natomiast działka 4 jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym o powierzchni zabudowy 95 m2,. Rozwijająca się infrastruktura miejscowości oraz bliskość do Warszawy powodują, że oferowana nieruchomość jest bardzo atrakcyjna inwestycyjnie. Zapraszam do kontaktu. Cena oferowanej nieruchomości: 2 500 000 zł netto. Treść niniejszego ogłoszenia nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu Kodeksu Cywilnego.\nNumer oferty w biurze: 754/4790/OGS\nDziałka zabudowana mieszkalno-usługowa\nPrzedstawiamy Państwu nieruchomość mieszkalno-usługową położoną w pierwszej linii zabudowy od Al. Krakowskiej w sąsiedztwie Centrum Handlowego Janki, Ikea i okolicznych terenów usługowych. Działka o powierzchni 2500 m2 zabudowana jest:- budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, dwukondygnacyjnym, podpiwniczonym o powierzchni użytkowej 225 m2, - budynkiem usługowym (parterowym) o powierzchni ok 150m2 z ...\nObsługą transakcji zajmuje się pośrednik geodeta z 25-letnim doświadczeniem w branży nieruchomości. Oferujemy działkę budowlaną o powierzchni 1000 m2, położoną na terenie Dawidów Bankowych w rejonie ulic Starzyńskiego i Tęczowej. Okolica cicha, zielona i spokojna wśród nowej zabudowy jednorodzinnej. Działka w dogodnym kształcie prostokąta o wymiarach 28x36 m. Teren nieogrodzony, niezagos ...\nDziałka Raszyn 90000m2 (nr: 5064/3098/OGS)\nOKAZJA, idealna na osiedle lub magazyn, bez żadnych wad O powierzchni 11ha działka w Falentach Nowych, 4km od Centrum Handlowego w Jankach, bezpośrednio przy mało ruchliwej ulicy Falenckiej i w pobliżu budowanego wjazdu na S7 w Magdalence, dzięki któremu będzie można dojechać do Lotniska Okęcie i centrum biurowego na Służewcu w kilka minut. Charakterystyka działki Aktualne Warunki Zabudowy pozwala ...\nDziałka Janki 12000m2 (nr: 72003)\nDziałka inwestycyjna o pow. 12000m2(1,2ha) i wymiarach 170mX70m. Nieruchomość znajduje się w okolicy przemysłowej w sąsiedztwie budynków biurowo-magazynowych i handlowych, oraz siedziby renomowanych firm, jest to jedno z największych skupisk przemysłowo handlowych w Warszawie , do trasy krakowskiej 2km do centrum Warszawy max 30 min. Istnieje realna możliwość uzyskania WZ na hale, magazyn ...\nDziałka w znakomitej lokalizacji, dojazd do centrum 20 min. Zgodnie z MPZP można wybudować dwa zespoły bliźniaków (4 połówki) lub dwa duże domy. Gmina prowadzi działania związane z planowanym uzbrojeniem terenu w kanalizację. Dostępne media: woda,prąd,gaz. Działka łatwa do podziału. Zapraszamy na prezentację Jeżeli nie udało Ci się znaleźć oferty spełniającej kryteria, zapraszamy do kontaktu ...


Fundacja Nasza Ziemia - Aktualności - 2016-05-20 - Ule na wysokości 60 metrów!\nUle na wysokości 60 metrów!\nAleje Jerozolimskie, ścisłe centrum Warszawy i osiem uli z 400 000 pszczół na dachu Eurocentrum Office Complex. To najwyżej położone ule w Polsce, bo znalazły się na wysokości aż 60 metrów. Już za dwa miesiące będzie można spróbować pierwszego miodu z tej podniebnej pasieki Eurocentrum.\nMiejskie pszczelarstwo szturmem podbija polskie aglomeracje. W samej Warszawie jest już 400 miejskich uli. To jednak bardzo mało w porównaniu z innymi stolicami. Dla przykładu w sąsiednim Berlinie jest ich ponad 4 000, a w Londynie aż 5 000. Trend cieszy się ogromnym powodzeniem za granicą, a pasieki zdobią dachy najsłynniejszych budynków świata. Pszczoły mieszkają już m.in. na dachu Opery Paryskiej czy zakrystii katedry Notre Dame. Każdego lata na dachu Europejskiej Agencji Środowiska w Kopenhadze rezyduje 120 000 pszczół, a wieżowce nowojorskiego Manhattanu od lat są sprawdzoną lokalizacją miejskich pasiek. W Warszawie miejskie ule znajdują się w parkach, obiektach użyteczności publicznej czy prywatnych inwestycjach, takich jak centra handlowe. Pasieka Eurocentrum jest pierwszą zlokalizowaną na biurowcu.\nMiejski miód nie jest wbrew pozorom bardziej zanieczyszczony, nie odbiega jakością od tego, który produkują pszczoły w ogrodowych pasiekach, a nawet ma ciekawszy smak. – W miejskich parkach rośnie wiele miododajnych drzew, wśród nich lipy, klony czy akacje, ale pszczoły potrafią zrobić miód także z roślin balkonowych i ogrodowych. Z tej mieszanki nektarów powstają oryginale smaki jak np. kasztanowcowo-wierzbowy lub lipowo-głogowy – tłumaczy Kamil Baj, właściciel Pszczelarium, który postawił ule na dachu Eurocentrum. O działalności Kamila pisaliśmy tu: KLIK!\nNa wsiach miododajnych drzew i roślin jest zdecydowanie mniej. Są wycinane, a w ich miejscu powstają pola uprawne, regularnie opryskiwane środkami owadobójczymi. Substancje w nich zawarte uszkadzają układ nerwowy pszczół, owady tracą zdolność orientacji, trudno im np. zlokalizować ul i do niego wrócić. To jeden z powodów, przez który w Polsce rocznie ginie około 10 proc. pszczół, na świecie nawet 40 proc. – mówi Kinga Nowakowska, dyrektor operacyjny Grupy, właściciel i zarządca Eurocentrum. – Ich obecność dla całego globu jest kluczowa, bo dzięki ich pracy zapylana jest jedna trzecia światowych upraw. Brak pszczół, zdaniem ekologów oznacza brak pożywienia, a w konsekwencji śmierć człowieka. Taką samą tezę stawiał Albert Einstein twierdząc, że „kiedy pszczoła zniknie z powierzchni ziemi, człowiekowi pozostają już tylko 4 lata życia”. By przeciwdziałać tej wizji postanowiliśmy włączyć się w miejską hodowlę, dlatego pomysł ustawienia uli na dachu Eurocentrum narodził się jeszcze przed otwarciem inwestycji. Planujemy postawić ule również na drugiej naszej kluczowej inwestycji Royal Wilanów, w której Grupa Capital Park ma swoją siedzibę.\nKompleks Eurocentrum od początku był projektowany z myślą o środowisku i certyfikowany w systemie LEED. Częścią współpracy inwestora z najemcami są działania edukacyjne, w ramach których dostarczane są np. informacje, jak można pozytywnie wpływać na swoje zdrowie i środowisko, zarówno w miejscu pracy, jak i poza nim. Capital Park chętnie włącza się w działania proekologiczne, również przez kształtowanie odpowiedzialnych postaw wśród użytkowników jego budynków. Organizowane są zbiórki elektrośmieci, wspierana komunikacja alternatywna, przed Eurocentrum znajduje się stacja rowerów miejskich, a co roku organizowany jest konkurs na budżet partycypacyjny wśród najemców, w którym mogą oni zgłaszać swoje pomysły na ulepszenie obiektu i sami głosują na najlepsze rozwiązanie.


68. Olive Green, czyli interaktywny kurs językowy. ~ Welcome To The Bright Side\n68. Olive Green, czyli interaktywny kurs językowy.\nDziś przychodzę do Was z recenzją Olive Green, czyli interaktywnego kursu językowego, który łączy przyjemne z pożytecznym, zapraszam!\nNa pierwszy rzut oka mamy do czynienia z estetycznym pudełkiem o bogatej zawartości. Znajdziemy bowiem w nim trzy książki podzielone według poziomu zaawansowania językowego, ulotkę oraz płytę, które są komponentami całego pakietu.\nTo, co moim zdaniem w kursie tym jest najważniejsze, to załączona płyta, dlatego pozwólcie, że właśnie od niej zacznę i na niej się skupię. Na płycie znajduje się program, który musimy zainstalować i który krótko po pierwszej instalacji przywita nas kilkoma aktualizacjami, po których zakładamy konto, logujemy się i rozpoczynamy kurs.\nNajistotniejszą częścią i bazą kursu jest film sensacyjny, o którego fabule nieco opowiem.\nPoznajemy Gabriellę Aguilar, zjawiskową Amerykankę, która eufemistycznie określa się "konsultantką sztuki", lecz w rzeczywistości zajmuje się jej kradzieżą. Dostaje ona zlecenie, które musi wykonać w Anglii i która oprócz wielkiego ryzyka wiąże się również z wielkim wynagrodzeniem i otrzymaniem nowej tożsamości, wraz z którą od tej chwili nazywa się Olive Green. Pod przykrywką studentki archeologii, zatrzymuje się ona w niewielkiej malowniczej angielskiej miejscowości, w hotelu prowadzonym przez Jessicę i jej sympatycznego syna, który jest również policjantem. Celem Olive jest bogaty biznesmen i jego obraz, który z czasem okazuje się być tylko przykrywką większej sprawy, która wiele skomplikuje.\nNie jest to jednak zwykły film, bowiem jest to film interaktywny, przypominający grę, w której podejmujemy decyzje za bohaterów, rozwiązujemy łamigłówki, ale i którą... można przegrać.\nFilm podzielony jest na 60 scen, pomiędzy którymi znajduje się sekcja learningowa. Trenowane są w niej umiejętności takie jak (w tym przypadku) oglądanie ze zrozumieniem, słownictwo zawarte w danej części, sekcja gramatyczna, interaktywny dialog, który kreujemy sami, jak i Cultural trivia, czyli blok poświęcony kulturalnym ciekawostkom na temat anglojęzycznych krajów.\nWystarczy kliknąć, by powiększyć :)\nCo do samego kursu, jest to niewątpliwie coś nowego i nieczęsto spotykanego na polskim rynku. Prawdę mówiąc, trochę obracam się w strefie "nauki języka", lecz nigdy wcześniej spotkałam się z nauką w postaci interaktywnego filmu. Oczywiście film nie jest kinowym arcydziełem, lecz nie można się też do niego przyczepić, gdyż spełnia swoje dydaktyczne przeznaczenie bez zarzutu, zawierając słownictwo, które doskonale łączy to "podręcznikowe" z bardziej kolokwialnym, codziennym. Dobrze są też w nim podkreślone akcenty w wymowie bohaterów, wyraźnie ukazując różnicę między General American, a British English. Co prawda nie jest to kluczowy aspekt kursu, lecz jako studentka filologii angielskiej zwracam na to uwagę.\nNastępną częścią składową kursu są książki, które zawierają dialogi z poszczególnych scen, słowniczek do nich, jak i komentarz gramatyczny. Podzielone są one według poziomów, od początkującego (A1-A2), poprzez średnio-zaawansowany (B1-B2) aż po zaawansowany (C1). Właśnie ten podział uważam za niezwykle ważną zaletę całego kursu, gdyż dzięki temu może on być adresowany dla osób chcących uczyć się/ulepszyć swój angielski niezależnie od poziomu zaawansowania językowego. Ubolewam jednak nad faktem, że książka poświęcona poziomowi C1, który mnie interesuje, jest tak cienka w porównaniu do bardziej okazałych poprzednich.\nTo, co w całej tej metodzie nauczania jest najważniejsze, to najbardziej efektywny sposób nauki, którą jest nauka w kontekście, dzięki czemu kształtujemy PRAKTYCZNĄ znajomość języka, która pomoże nam się odnaleźć w niejednej życiowej sytuacji.\nWarto również zwrócić uwagę na fakt, że dzięki wymaganemu dostępowi do Internetu, nasze postępy zapisują się automatycznie i oprócz komputera jak i dołączonych książek, możemy również kontynuować naukę w aplikacji mobilnej o tej samej nazwie.\nPisząc recenzje pozwoliłam sobie również zrobić mały research, z którego dowiedziałam się, że firma działa na rynku od 1991 roku, dzięki czemu dysponuje doświadczeniem w branży, a sam kurs i film został wielokrotnie nagrodzony przez międzynarodowe organizacje.\nKurs Olive Green mogę polecić każdemu, kto chciałby nauczyć się języka lub ulepszyć swój obecny poziom, niezależnie czy jest to poziom podstawowy, czy zaawansowany. Jest to również kurs, obok którego nie można przejść obojętnie. Jest on idealny dla wszystkich tych, którzy wolą uczyć się z użyciem multimedialnych środków, ale i również dzięki załączonym książkom będzie on również dobrym rozwiązaniem dla osób, które preferują naukę tradycyjną.\nZa możliwość przetestowania i zrecenzowania kursu dziękuję firmie\nAutor: Another Desire o 05:39:00 Etykiety: angielski\nDorota Ka 9 kwietnia 2017 07:22\nJestem w trakcie robienia tego kursu, aktualnie kończe B1:) Bardzo przejrzyście i dokładnie opisałaś zawartość Olive Green:)\nWioleta Sadowska 9 kwietnia 2017 08:15\nPierwszy raz słyszę o tym kursie. Fajna sprawa.\nMrs. Blueberry 9 kwietnia 2017 11:59\nSwietna sprawa !!!! Czegoś takiego poszukuję od dawna :D\nNika 13 kwietnia 2017 11:24\npierwszy raz o tym słyszę :D interesujące ;)\nDaniel Pawski 7 stycznia 2019 12:06\nDaniel Pawski 7 stycznia 2019 12:08\nJa również pierwszy raz o tym projekcie słyszę, więc nie wiem za bardzo co o nim sądzić. Ogólnie każda forma nauki języków obcych jest dobra, lecz dla mnie uczęszczanie na kurs stacjonarny jest najlepsze. Dlatego postanowiłem zapisać się do szkoły językowej https://lincoln.edu.pl i już nie mogę doczekać się pierwszych zajęć.\nAnna Barańska 1 maja 2019 09:21\nNigdy nie słyszałam o tym kursie, ale jeśli przynosi zamierzone efekty to dlaczego nie spróbować. W moim przypadku nauka języka niemieckiego najlepiej się sprawdza poprzez aplikację https://www.jezykiobce.pl/niemiecki/1098-ifiszki-niemiecki-1000-najwazniejszych-slow-aplikacja-mobilna.html gdzie znajduję elektroniczne fiszki.