cudARTeńka: marca 2014\nA zajączek siedzi sobie pod miedzą, gdzieś pomiędzy Złockiem a Jastrzębikiem i myśli: "Jak to dobrze, że nie straciłem życia nad tą mofetą":)\nGdyby ktoś był ciekawy, co to takiego ta mofeta, to przytaczam odpowiedź zwyciężczyni mojej wiosennej zabawy:\nCzwartek, 27 Marca 2014 11:03\nHmmm, a może na zdjęciu jest tzw. mofeta, czyli coś w rodzaju źródełka wydzielającego dwutlenek węgla (taki powulkaniczny twór). To by wyjaśniało obfitą faunę nawet zimą (bo woda tam jest ciepła), no i brak żab i innych żyjątek :)\nCzwartek, 27 Marca 2014 14:09\nGdzie dokładnie to już gorzej :) Stawiam na Beskid Sądecki, gdzieś w okolicach Muszyny.\nPoniżej podaję adresy kilku ciekawych stron, na których można poczytać coś więcej na temat mofet:\nMofeta im. profesora Henryka Świdzińskiego\nJak oddycha Ziemia?\nSzukali źródeł Wody mineralnej, znaleźli wrota piekielne\nWyniki mojej wiosennej zabawy przedstawiają się następująco:\nII miejsce - Mnemo, Maria i Mika - 92 % punktów.\nGratuluję zwyciężczyni, proszę o wybranie nagrody w postaci zestawu karteczek z motywami zwierząt. Pozostałe dziewczyny też zostaną nagrodzone:) W końcu napracowały się, szukając odpowiedzi, a poza tym dostarczyły mi wiele radości z powodu nagłych zwrotów akcji związanych z losami zajączka.\nJeszcze raz bardzo dziękuję dziewczynom za przesłanie odpowiedzi na zagadki, a Anette za wzięcie udziału w zabawie.\nP.S. Wszystkie fotografie były robione przeze mnie podczas mojego ostatniego pobytu w Muszynie, o którym pisałam tu (klik).\nPodaję prawidłowe odpowiedzi na zagadki zamieszczone w etapie II zabawy: 1-2 wiosna, 3-4 słońce, 5-6 marzec, 7 kwiecień, 8 przebiśnieg, 9-10 kotki wierzbowe, 11 pierwiosnki, 12 kaczeńce, 13-15 sasanka, 16 niezapominajka, 17 stokrotka, 18 kwitnąca leszczyna, 19 brzozy, 20-24 bocian, 25-26 żaby, 27 jaskółka, 28-31 skowronek.\nAutor: cudARTeńka o 20:57 16 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Beskidy, blogowanie, natura, Polska niezwykła, wędrówki, zabawa\nAutor: cudARTeńka o 14:57 32 komentarze: Linki do tego posta\nPrzedstawione poniżej deseczki z jaworowego drewna zostały przeznaczone przeze mnie na rzecz Fundacji Dom Tymianka. Dołączone są do nich życzenia dobroci, szczęścia, wiecznego zdrowia i dobrobytu:) Pierwszą z deseczek będzie można nabyć podczas aukcji, która rozpoczęła się dziś o godz. 15.00 w Domu Aukcyjnym Tymianek's na blogu Dzika Kura w pastelowym kurniku. Wszystkich czytelników serdecznie zachęcam do udziału w licytacji.\nMam nadzieję, że aukcja na rzecz Tymianków przyniesie znaczny dochód, a Hana i Mika - Dzikie Kury z Pastelowego Kurnika - poradzą sobie bez problemów z jej przeprowadzeniem. Na wszelki wypadek mogę odpukać w niemalowane - oczywiście musi to być deseczka z jaworowego drewna, które - jak wiadomo - jako jedyne posiada swoją "magię":)\nNa aukcję przekazałam również karteczki wykonane metodą haftu matematycznego. Można je zobaczyć tu (klik, klik, klik i klik). Podobne karteczki mogą stać się nagrodą w mojej wiosennej zabawie, o której pisałam tu (klik). Jak na razie wyniki przedstawiają się następująco:\nOczywiście każdy chętny może jeszcze wziąć udział w zabawie, a dziewczyny mogą uzupełniać swoje zgłoszenia:) Zapraszam serdecznie:)\nP.S. Czas na czwartą podpowiedź dotyczącą fotografii zamieszczonej w etapie V mojej wiosennej zabawy.\nW tym samym czasie na drugim brzegu tego samego niezbyt głębokiego jaru stanęła dziewczynka. W jej postawie i ruchach dało się zauważyć wielkie zaaferowanie. Schodząc nad brzeg strumienia, co chwilę przystawała, rozglądała się dookoła z zachwytem i fotografowała otaczającą ją przyrodę. Od czasu do czasu wyrażała swoje zauroczenie słowami: "Och, jak tu pięknie:)" Zaciekawił ją niezwykły kolor ziemi, popularnie zwanej "rudawką", intensywnie zielona trawa (dziwne zjawisko jak na zimową porę), a przede wszystkim bąble w strumieniu, które z charakterystycznym bulgotem wydobywały się spod powierzchni wody. Fotografując je, dziewczynka pomyślała: "Wygląda to tak, jakby ktoś przez rurkę wpuszczał powietrze do szklanki z oranżadą.". Dziewczynka, po specjalnie w tym celu zrobionej kładce, przeszła na drugi brzeg strumienia, chcąc posłuchać "oddechu" Ziemi. Zbliżając się do drewnianej rury, dostrzegła przy niej zemdlonego zajączka. Niewiele myśląc, wzięła go na ręce i wyniosła na brzeg jaru, gdzie powietrze było rześkie i zdrowe. Położyła zwierzątko delikatnie na ziemi. Po chwili zajączek ocknął się (na szczęście), popatrzył zdumiony na dziewczynkę i lekko przestraszony popędził w kierunku pobliskiego lasu, co jakiś czas zmieniając nagle kierunek biegu pod kątem prostym. Zadowolona z siebie dziewczynka (bo któż nie byłby zadowolony ratując życie stworzeniu) zeszła jeszcze raz nad brzeg strumienia, aby sfotografować wszystkie ciekawe obiekty przyrody. Wsłuchując się w bulgotanie, syczenie i szepty wydobywające się spod ziemi, pomyślała sobie z żalem: "Szkoda, że nie wzięłam ze sobą dyktafonu, aby to wszystko nagrać. To jest po prostu niesamowite.". Przechodząc kolejny raz przez kładkę, przypomniał jej się zajączek. "Wcale się nie dziwię dawnym mieszkańcom, którzy twierdzili, że piekło tu oddycha." - pomyślała. Spojrzała ostatni raz na rudawo-bursztynową wodę, włożyła do niej rękę, aby sprawdzić jaką ma temperaturę (wbrew pozorom nie była wcale gorąca:), wdrapała się po schodkach na brzeg jaru, sfotografowała tablicę z napisem...\nP.S. Deseczka z kwiatem jabłoni powędrowała aż do Szwecji:)\nAutor: cudARTeńka o 15:11 12 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: decoupage, deseczki do odpukiwania, motywy roślinne, rękodzieło, zabawa\nPrzedstawione poniżej karteczki są ostatnią już partią przeznaczoną na aukcję na rzecz Fundacji Dom Tymianka, która odbędzie się 28-29 marca w Domu Aukcyjnym Tymianek's na blogu Dzika Kura w pastelowym kurniku.\nKarteczki wykonane są ręcznie metodą haftu matematycznego według wzoru Stitching Cards Value Pack No. 8: Easter e-patterns. Do wyszycia użyłam metalizowanych nici Metalux w radosnej wiosennej tonacji oraz kartonu w kolorze białym i ecru o nazwie mika, format ok. 9cm x 12cm; karteczki naklejone są na papier Canson o fakturze plastra miodu, format 10cm x 15cm. Do każdej karteczki dołączona jest biała wkładka, na której zmieści się dużo dobrych wiosennych i świątecznych życzeń.\nII miejsce - Mnemo i Maria Nowicka - 92 % punktów,\nIV miejsce - Anette - 20 % punktów.\nOczywiście każdy chętny może jeszcze wziąć udział w zabawie, a dziewczyny mogą uzupełniać swoje zgłoszenia:) Zapraszam serdecznie:) Inne karteczki, które przygotowałam na aukcję, można zobaczyć tu (klik, klik i klik).\nP.S. Czas na trzecią podpowiedź dotyczącą fotografii zamieszczonej w etapie V mojej wiosennej zabawy.\nNieee, proszę się nie martwić:) Zajączek wcale nie wpadł do wody, gdyż zatrzymał się na skraju niezbyt głębokiego jaru, dnem którego płynął leniwie mały strumyk. Nie było w nim żadnych żab ani innych stworzeń i to nie tylko dlatego, że działo się to - jak wspomniano wyżej - zimą:) Błotniste brzegi strumienia miały dziwny kolor ochry i były porośnięte zieloną trawą, bo - w przeciwieństwie do fauny - flora w otoczeniu strumienia była obfita (nawet zimą). Miejsce było zwykłe, ale jednocześnie i niezwykłe. Nie było tam typowego źródełka. W ciszy, jaka panowała nad strumieniem, można było usłyszeć bardzo dziwny dźwięk, jakby coś...\n... bulgotało, syczało, dyszało, szeptało. Dźwięki te w niczym nie przypominały szemrania normalnego górskiego strumienia. Zajączek ciekawie rozejrzał się wokół siebie, myśląc, że może to wiatr gra na jakiejś gałęzi. Ale wiatru wcale nie było. Żaden podmuch nie poruszał nawet mizernej gałązki. Zajączek, coraz bardziej zaciekawiony, pokicał ostrożnie na dno bagnistego koryta potoku. Wszystko wydało mu się takie jakieś nietypowe: rdzawo-pomarańczowa ziemia, intensywnie zielona roślinność (a przecież była zima), kwaśny zapach, bąble na powierzchni wody, no i przede wszystkim te dziwaczne odgłosy. Zajączek przycupnął nad kawałkiem drewnianej rury, z której wydobywał się dziwaczny dźwięk. Jego postawione uszy obracały się nawet o 190° w kierunku hałasów. Zaczął ruszać nosem i nagle... osunął się na ziemię zemdlony. I to wcale nie dlatego, że zamroczył go odór ścieków, albo innej gnojówki:)\nAutor: cudARTeńka o 19:32 16 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: haft matematyczny, kartki okolicznościowe, rękodzieło, Wielkanoc, zabawa\nAutor: cudARTeńka o 23:10 16 komentarzy: Linki do tego posta\nPrzedstawione poniżej karteczki są moim wkładem do aukcji na rzecz Fundacji Dom Tymianka, która odbędzie się 28-29 marca w Domu Aukcyjnym Tymianek's na blogu Dzika Kura w pastelowym kurniku.\nKarteczki dla miłośników psów wykonane są ręcznie metodą haftu matematycznego według wzoru The Form-A-Lines Puppy Set. Do wyszycia użyłam metalizowanych nici Metalux w tonacji ciemnobeżowej z dodatkiem złotej i kartonu w kolorze ecru o fakturze skóry, format 10cm x 14cm; karteczki naklejone są na papier Canson w kolorze tabacco i fakturze plastra miodu, format 15cm x 21cm. Do każdej karteczki dołączona jest biała wkładka, na której zmieści się dużo dobrych życzeń.\nI miejsce - Sowiarnia - 90 % punktów,\nII miejsce - Mika i Mnemo - 88 % punktów,\nIII miejsce - Maria Nowicka - 86 % punktów,\nOczywiście każdy chętny może jeszcze wziąć udział w zabawie, a dziewczyny mogą uzupełniać swoje zgłoszenia:) Zapraszam serdecznie:) Inne karteczki, które przygotowałam na aukcję, można zobaczyć tu (klik).\nP.S. Czas na pierwszą podpowiedź dotyczącą fotografii zamieszczonej w etapie V mojej wiosennej zabawy.\nAutor: cudARTeńka o 08:26 18 komentarzy: Linki do tego posta\nKarteczki dla miłośników kotów wykonane są ręcznie metodą haftu matematycznego według wzoru The Form-A-Lines Fanciful Cats Set. Do wyszycia użyłam metalizowanych nici Metalux w tonacji brązowo-złoto-miedzianej i kartonu w kolorze ecru o fakturze skóry, format 10cm x 14cm; karteczki naklejone są na papier Canson w kolorze tabacco i fakturze plastra miodu, format 15cm x 21cm. Do każdej karteczki dołączona jest biała wkładka, na której zmieści się dużo dobrych życzeń.\nI miejsce Mnemo - 88 % punktów,\nII miejsce Mika - 84 % punktów,\nIII miejsce Sowiarnia i Anette - 20 % punktów.\nAutor: cudARTeńka o 20:30 30 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: blogowanie, haft matematyczny, kartki okolicznościowe, motywy zwierzęce, rękodzieło, zabawa\nAutor: cudARTeńka o 17:57 26 komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: cudARTeńka o 00:55 14 komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: cudARTeńka o 18:36 34 komentarze: Linki do tego posta\nAutor: cudARTeńka o 11:24 20 komentarzy: Linki do tego posta\nHaft matematyczny swoje „powstanie” zawdzięcza nauczycielce matematyki Mary Everest Boole (1832-1916), która była samoukiem. Pragnąc swoim uczniom ułatwić zrozumienie matematyki, a konkretnie geometrii, za pomocą deski, gwoździ i kolorowych sznureczków tłumaczyła linie krzywe.\nPo jakimś czasie okazało się, że od nauki do sztuki jest bardzo blisko. Matematyka stała się inspiracją dla haftu, polegającego na wyszywaniu płaskich i przestrzennych form geometrycznych przy użyciu różnorodnych kolorów nici i kształtów.\nPoczątkowo haftowano na gwoździach wbitych w deskę lub dyktę, które były pokryte aksamitem. Gwoździe wbijano w ten sposób, aby tworzyły schemat obrazka – najpierw były to przede wszystkim żaglowce i geometryczne formy, później zaczęto haftować i inne kształty. Podstawą haftu na gwoździach jest porządek i symetria – krótkie odcinki sznurków tworzą złudzenie optyczne w postaci kół, fal czy elips, a tak naprawdę są to proste odcinki umieszczone stycznie do siebie pod różnymi kątami. Ich tworzenie oparte jest na prostych zasadach matematycznych, których znajomość wystarczy do wymyślenia wzoru. [źródło klik]\nDziedzinę sztuki, o której jest mowa powyżej, nazwano String Art („szycie krzywej”). Dla chcących zobaczyć, jak można zrobić tą metodą obraz, podaję kilka adresów:\n- kwiatek klik,\n- serce klik,\n- nietoperz klik,\n- napis "dream" klik,\n- mapa z sercem klik.\n- różnorodne wzory dla dzieci - klik.\nWiele ciekawych prac z gatunku String Art oraz sposoby powstawania niektórych z nich można obejrzeć na stronie EMAGU Creaciones en hilos (galeria klik).\nGdyby ktoś z czytelników chciał samodzielnie stworzyć tą metodą własne "dzieło sztuki", polecam stronę String Art Fun, na której znajduje się kilka darmowych wzorów (klik).\nUwaga!!! Osoby o słabych nerwach prosi się o pominięcie poniższego fragmentu:)))\nString Art charakteryzuje się rozmieszczeniem kolorowych nici nawleczonych między punktami, tworzących abstrakcyjne wzory geometryczne lub różnorodne projekty np. żaglowców. Choć linie proste są tworzone przez nić, to nieco różne kąty i pozycje, w których przecinają się może dać wygląd krzywych Béziera.\nO związkach haftu z matematyką można również przekonać się oglądając filmik klik.\nKurs haftu matematycznego - cz.I (wyjaśnienie nazwy) znajduje się tu (klik).\nAutor: cudARTeńka o 15:17 28 komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: cudARTeńka o 11:46 22 komentarze: Linki do tego posta\nMoja przygoda z haftem matematycznym trwa blisko cztery lata. W swoich zbiorach mam ponad pięćset różnorodnych motywów. Wykonałam już kilka tysięcy kartek okolicznościowych. Ponieważ bardzo lubię przyrodę, najczęściej haftowanymi przeze mnie motywami są kwiaty. W mojej kolekcji nie brakuje również haftowanych kartek z wzorami marynistycznymi, gdyż jedną z moich życiowych pasji jest żeglarstwo. Prace prezentowałam na dwóch autorskich wystawach.\nSwoimi umiejętnościami i radością tworzenia chętnie dzielę się z innymi. Wielokrotnie prowadziłam warsztaty wykonywania kartek świątecznych dla dzieci i dorosłych. Ponieważ ostatnio kilka osób zadaje mi pytania dotyczące haftu matematycznego, postanowiłam uporządkować swoją wiedzę na ten temat, zamieszczając na tym blogu kurs. Lojalnie uprzedzam - wcale nie będzie krótki:) Poza tym dodam, że jest to subiektywne spojrzenie na haft, chcę podzielić się moimi uwagami na temat jego wykonywania, zdając sobie sprawę, że ktoś inny może mieć zupełnie różne doświadczenia:)\nŻeby potencjalnych kursantów zbytnio nie przestraszyć, poniżej zamieszczam zdjęcie mojej pierwszej pracy:) Kurczaczek zjadł mi tyle nerwów, że po zrobieniu jednej karteczki, rzuciłam ją w kąt i stwierdziłam: "nigdy więcej". Ale jak to w życiu bywa -"nigdy nie mów nigdy":)))\nmaja pierwsza praca wykonana haftem matematycznym\nHaft matematyczny często zwany jest „malowaną matematyką”. Wykonuje się go nićmi na kartonie. Wzory powstają na skutek przecinania się wzajemnie odcinków. Tworzone są często na bazie figur geometrycznych: kątów, trójkątów, prostokątów, kwadratów, owali, kół, itp. Od razu pragnę uspokoić czytelników - proszę się nie przestraszać:) Mimo wszystko niewiele jest matematyki w hafcie matematycznym:)\nDla osób, które chciałby poszukać informacji na temat haftu matematycznego, podaję inne nazwy, funkcjonujące na polskich i obcojęzycznych stronach: borduren op kaarten, borduren op papier, digital paper embroidery, embroidery on cards, fadengrafik, filografia, haft linearny, haft na kartonie, haft na papierze, haft strukturalny, izonit, kaartborduren, paper-embroidery, pickpoints, simegrafia (simegrafija), stitching (źródło: klik).\nWbrew pozorom tworzenie kartek okolicznościowych metodą haftu matematycznego jest bardzo proste i możliwe do opanowania niezależnie od wieku, płci, zdolności, a także wcześniejszych doświadczeń z igłą i umiejętności wyszywania. Może sprawić wiele przyjemności, a najważniejsze jest (według mnie) to, że w przeciągu 1-2 godzin można stworzyć własnymi rękami małe cudeńko:), które można ofiarować komuś bliskiemu. Oczywiście "nie od razu Kraków zbudowano", ale z drugiej strony "ćwiczenie czyni mistrza":)\nNa koniec części I zapraszam na krótki spacer po Rosyjskiej Galerii Narodowej, gdzie można zobaczyć piękne obrazy, wyczarowane na zwykłym kartonie przy pomocy igły i nici (klik, klik, klik, klik i klik).\nAutor: cudARTeńka o 14:21 28 komentarzy: Linki do tego posta\n... wszak jutro ostatki:))\nW związku z powyższym zapraszam na bal, a właściwie prywatkę:) Do tańca gra nam Zespół harmonistów Cristal-Electro, a pierwszy utwór to walc "Na falach Dunaju", muzyka Ion Ivanovici, słowa Ludwik Szmaragd, nagranie pochodzi z 1933 roku:)\nJa, co prawda, nie mam tak starych płyt, ale posiadam trochę krążków z lat 50. i 60. XX wieku:) Wśród wykonawców pojawiają się: Ada Balikowska, Olgierd Buczek, Chór Czejanda, Mieczysław Fogg, Wiesława Frejmanówna, Janusz Gniatkowski, Edward Kluczka, Maria Koterbska, Marta Mirska, Jerzy Połomski, Sława Przybylska, Rena Rolska, Barbara Rylska, Natasza Zylska.\nW swojej kolekcji mam płytę szczególną - wykonaną (prawdopodobnie) z szelaku. Jest to płyta z 1960 r. na 78 obrotów, sporo waży. Na stronie A jest walc "Que sera, sera" w wykonaniu Loli Novaković, gra Orkiestra Jazzowa Radia Belgradzkiego (Jugosławia) - na jednej stronie jest tylko jedno nagranie.\nMam jeszcze drugą taka samą płytę z walcem "Młodym być i więcej nic" w wykonaniu Jerzego Połomskiego, ale ... jest pobita:)\nJak ktoś się zmęczył tańcem można posłuchać Ireny Kwiatkowskiej w dialogu z Andrzejem Łapickim pt. "Rotmistrzowa" lub w utworach takich jak: "Odrobina mężczyzny", "Prysły zmysły" czy "Czarna Mańka" (na fortepianie gra Jerzy Wasowski).\nOprócz płyt długogrających (na 33 obroty) mam jeszcze takie małe - na 45 obrotów. Wśród nich jest wspomniany wcześniej walc "Na falach Dunaju", ale są także tańce takie jak: beguine, foxtrot, rumba, samba, tango.\nSą też dwie szczególne płyty: pierwsza - z lubianą przeze mnie piosenką "Czumbalalajka" Haliny Kunickiej i druga - zespół Niebiesko-Czarni śpiewa na swojską nutę utwór "Stary niedźwiedź" - kiedyś dzieciaki się przy tym bawiły:)\nA na koniec - dla wszystkich, którzy dotrwali do końca balu - tarantella, piosenka Mieczysława Wojnickiego pt. "Kaczuszka i mak" (przy okazji - moja ulubiona Sąsiadka w dzieciństwie zastanawiała się, co to takiego te "wieszmaki", no i nikt tak pięknie nie wymawia tego "el").\nP.S. Nadmieniam, że prezentowana kolekcja płyt należy do moich Rodziców i nie sądzę, że ktoś z odwiedzających mój blog zna powyższe utwory:). Ale może Wasi dziadkowie bawili się przy nich, wszak 50 lat temu też były ostatki:)))\nP.S.' Powyższy post dedykuję Małej Dziewczynce, która lat temu... kilkanaście tańczyła walca z psami i kotami:)\nAutor: cudARTeńka o 06:31 16 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: muzyka, retro, wspomnienia\nAutor: cudARTeńka o 01:00 18 komentarzy: Linki do tego posta


Faktoring - rozwiązanie problemów z płynnością finansową\nCzy można mieć pieniądze na koncie już w dniu wystawieniu faktury? Brzmi to jak marzenie każdego przedsiębiorcy i remedium na problemy z płynnością finansową. Okazuje się jednak, że istnieje usługa, która to umożliwia. Faktoring, bo o nim mowa, umożliwiająca zamianę faktur na gotówkę bez konieczności oczekiwania na przelew od kontrahenta. Już niebawem faktoring online – będzie dostępny dla użytkowników Comarch ERP XT.\nFaktoring polega na wcześniejszym wypłaceniu przez firmę faktoringową (faktora) zaliczki z wystawionej kontrahentowi faktury z długim terminem płatności (np. 30-dniowym). Dzięki temu przedsiębiorca od razu dysponuje środkami finansowymi, które może wykorzystać w swoim biznesie – czy to na nagłe niespodziewane wydatki, na inwestycje, czy na pokrycie bieżącej działalności. W faktoringu chodzi przede wszystkim o przyspieszenie płatności. Pieniądze, które otrzymuje się od faktora to de facto zaliczka na poczet późniejszej wpłaty od kontrahenta. Nie ma to więc nic wspólnego z kredytem. Faktoring nie powoduje zadłużenia i nie wpływa na zdolność kredytową.\nAle to nie wszystko. Faktoring to tak naprawdę narzędzie do zarządzania wierzytelnościami, na które składa się nie tylko finansowanie faktur, ale również monitorowanie należności i weryfikacja kontrahentów. Faktor zdejmuje z Ciebie obowiązek monitorowania faktur, a po zgłoszeniu faktury do finansowania, sprawdzi, czy Twój kontrahent jest rzetelnym płatnikiem.\nPoniżej prosty schemat współpracy przedsiębiorca-firma faktoringowa.\nPrzedsiębiorca sprzedaje swojemu kontrahentowi towar lub usługę z uzgodnionym odroczonym terminem płatności (np. 30 czy 60 dni).\nJuż wkrótce faktoring online – będzie dostępny dla użytkowników naszego systemu Comarch ERP XT. Niewątpliwą zaletą tej usługi jest maksymalne uproszczenie procesu. Nie trzeba będzie udawać się do placówki stacjonarnej z plikiem papierowych zaświadczeń. Weryfikacja wniosku i wydanie decyzji trwa kilka minut, a całość procesu odbywać się będzie w pełni online. Finansowanie faktur również odbywa się “samoobsługowo” i całkowicie online.\nArtykuł powstał we współpracy z firmą SMEO.


Ekologia designu - Aktualności - Kultura - kulturapoznan.pl\n- Nie oczekujemy, że sami zmienimy świat. Natomiast jesteśmy w stanie pokazać problem, który możemy w ciekawy sposób opisać. I może zachęcić do zastanowienia: czy jestem w stanie pomóc? - mówią Anna Jęchorek* i Andżelika Jabłońska**, kuratorki Poznań Design Festiwal.\nOpakowania - praca z tegorocznej wystawy, fot. materiały prasowe\nCo zobaczymy na wystawie MicroSYSTEMS?\nAnna Jęchorek (A.J-K): Na wystawie pokazane są prace, które stanowią alternatywę dla wszechobecnego plastiku. Są to surowce odnawialne i biodegradowalne. Mamy bioplastik, który składa się ze skrobi, Scoby"ego, który jest materiałem wytworzonym z grzybka kombuchy i Buraki Lab - materiał stworzony z odpadów z buraków. Są to surowce, z których można formować obiekty użytkowe. Na wystawie pokażemy głównie małe przedmioty, takie jak miski lub torby. Ale też sam surowiec, jego właściwości oraz filmy, które przybliżą odbiorcom sposób obróbki danego materiału.\nJak wygląda kwestia wytrzymałości takich surowców?\n(A.J-K): Większość z nich jest bardzo wytrzymała na różne czynniki atmosferyczne, chociaż niektóre mogą mieć problem z wodą. Pokazywane przez nas projekty to prowadzone przez projektantów poszukiwania alternatyw dla szkodliwego plastiku.\nA. Jabłońska (A.J-A): Te interakcje z wodą mogą być bardzo ciekawe. Tak jak wspomniana grzybnia - ona po wyrzuceniu może być użyta jako kompost, co wpisuje się w ideę "zero waste". To są tak naprawdę poszukiwania rozwiązań i alternatyw wobec zalewających świat ton plastiku.\nMówią panie o poszukiwaniach - a czy jest możliwość, by te poszukiwania zamieniły się w istniejące produkty?\n(A.J-A): W galerii Starego Browaru pokażemy także wystawę pod tytułem Aeronauci. Mieszkańcy powietrza. Właśnie tam pojawiają się obiekty, które już istnieją. Na przykład firma Magnat produkuje farby pochłaniające zanieczyszczenia powietrza. Pokażemy ścieżkę rowerową świecącą w ciemności. Będzie tu wiele eksponatów które będą dowodem na to, że takie rozwiązania są i możemy z nich z łatwością skorzystać. Oczywiście jednym festiwalem nie rozwiążemy wszystkich problemów świata, ale możemy próbować wskazać drogę i zainspirować.\nCzy design i szerzej - sztuka rozwiązują problemy?\n(A.J-K): W tej przestrzeni pokażemy takie pomysły które - chociaż nie rozwiążą problemów z zanieczyszczeniem - to z pewnością skłonią do refleksji. Stwarzamy odwiedzającym okazję do zastanowienia się nad tym, z jakich rzeczy korzystają na co dzień i jakie przyzwyczajenia należałoby zmienić.\nW jakim wieku są prezentowani projektanci?\n(A.J-K): To młodzi projektanci, którzy próbują coś zmienić. Obserwują świat i szukają rozwiązań na postępujące zmiany klimatyczne.\n(A.J-A): Obserwujemy i uczestniczymy w różnych projektach na świecie. Cały festiwal jest zbudowany wokół idei designu zaangażowanego, krytycznego myślenia w tym wymiarze. Na przykład tegoroczne triennale w Mediolanie pt. Broken Nature: Design Takes on Human Survival pokazuje samoświadomość projektantów w kwestiach środowiska i jego ochrony. Słyszymy o uczniach, którzy protestują w sprawie klimatu już teraz, bo nie chcą czekać, aż dorosną, by móc zacząć działać, stanowiąc prawo. Wystawa MicroSYSTEMs pokazuje w jaki sposób młodzi ludzie wpisują się w te tendecje sprawczości i jak poszukują rozwiązań, które nie tylko będą projektem badawczym, ale i będą tymi, które firmy będą chciały wdrażać.\n(A.J-K): Niektóre firmy z większymi budżetami inwestują w rozwój prośrodowiskowych inicjatyw. Już teraz do masowej produkcji trafiają produkty ulegające biodegradacji np. krzesła, stoły.\n(A.J-A): My nie oczekujemy, że sami zmienimy świat. Natomiast jesteśmy w stanie pokazać problem, który możemy w ciekawy sposób opisać. I może zachęcić do zastanowienia: czy jestem w stanie pomóc? Zainwestować? A może po prostu małymi krokami zmienić otaczające nas środowisko? Jesteśmy w takim punkcie, że po prostu musimy zmienić swoje nawyki.\nDlaczego akurat plastik jest taki zły?\n(A.J-K): Jest obecnie największym zagrożeniem dla środowiska, ponieważ generuje śmieci, które nie ulegają rozkładowi. Jak będzie można zobaczyć na wystawie, jest wiele możliwości zrezygnowania z korzystania z tego surowca. Chociażby nie używając plastikowych sztućców i naczyń.\nPokazane będą rzeczy, które są unikatami.\n(A.J-K): To są rzeczy wytwarzane ręcznie przez jednego, ewentualnie grupę projektantów. Ale mają potencjał, do tego, by stworzyć na ich podstawie większe manufaktury - oczywiście w pełni ekologiczne.\nKogo bardziej trzeba przekonywać do rezygnacji z plastiku: zamawiających czy ostatecznych użytkowników, czyli klientów?\n(A.J-K): Na pewno zamawiających, restauratorów. Osoby prowadzące mniejsze czy większe biznesy. To właśnie oni swoją postawą mogą uczyć nas, konsumentów.\n(A.J-A): Nie musimy mieć przecież jabłek opakowanych w plastikowe tacki. Ważny jest też proces edukacyjny, począwszy od dzieci, które nasiąkają za młodu tym ekologicznym myśleniem.\nMicroSYSTEMS będzie miała walor edukacyjny.\n(A.J-K): Będzie edukowała osoby młode jak i trochę starsze, które nie interesowały się dotychczas tymi kwestiami. Mam nadzieję, że wszyscy coś wyniosą i zaczną korzystać z dostępnych alternatyw.\n(A.J-A): I to nie tylko jeśli chodzi o plastik. Myśląc o całym festiwalu zbudowaliśmy go w taki sposób, by odbiorcy mogli poszerzyć swoją wiedzę dotyczącą tworzyw sztucznych, ale także zanieczyszczenia przestrzeni światłem czy zanieczyszczeń powietrza.\nTo dlaczego jest to festiwal designu, a nie festiwal ochrony środowiska?\n(A.J-A): Uważamy że projektowanie jest elementem, który jest nam najbliższy. Używamy go jako narzędzia do rozwiązywania problemów społecznych i ekologicznych. Tym samym to właśnie design jest tym, co może przyczynić się do ochrony środowiska.\nCzy studenci projektując na uczelniach sami myślą o ekologii czy to myślenie trzeba jeszcze stymulować?\n(A.J-K): Prac powstaje oczywiście coraz więcej, ale niestety nie u wszystkich studentów świadomość jest tak duża. Dlatego dobrze, że pojawiają się zajęcia na uczelniach, które ją budują i mobilizują studentów do tworzenia prac nakierowanych na ekologię.\nCzy po poprzednich edycjach w Polsce były wdrożone jakieś rozwiązania proekologiczne? Czy jakiemuś pomysłowi udało się wyrosnąć z bycia pracą tylko festiwalową?\n(A.J-A): Zadaniem festiwalu jest między innymi pokazanie tego, że rozwiązania proekologiczne już istnieją na świecie. Pokazywaliśmy poidełka, które ułatwiają ludziom korzystanie w mieście z wody pitnej - te rozwiązania działają już w Warszawie. W zeszłym roku z Pawłem Grobelnym pokazywaliśmy domek dla jerzyków - a przy naszym Urzędzie Miasta w Poznaniu w jednej z latarni zaprojektowanej przez Marcina Kościucha i pracownię Ultra Architekci zamieszkały ptaki. Pokazujemy więc pewną formułę, która nie musi być przenoszona jeden do jednego.\n*Anna Jęchorek - projektantka i kuratorka sztuki. Współwłaścicielka Extra Studio, które zajmuje się projektowaniem identyfikacji wizualnych, plakatów i publikacji. W swoich pracach łączy doświadczenie graficzne z rozległą wiedzą o designie i historii sztuki. W 2018 w pracowała w roli asystenta na Hong Kong Design Institute.\n**Andżelika Jabłońska - założycielka i dyrektorka Poznań Design Festiwal oraz współtwórczyni inicjatywy Centrum otwarte, która poprzez design, architekturę i działania w przestrzeni publicznej podejmuje próbę rozwiązywania problemów szeroko rozumianej przestrzeni miejskiej.\nwstęp wolny, na wybrane wydarzenia obowiązuje wcześniejsza rejestracja


Zamek w Hirosaki – Japonia « CiszewskiNEWS\nPrzyznaję się, że zanim tam się zjawiłem, nie miałem pojęcia, iż główna baszta zamku w Hirosaki została przesunięta o około 70 metrów. Operacja była konieczna, ponieważ w 2015 roku, rejon ten nawiedziło silne trzęsienie ziemi. Kataklizmnaruszyło mury obronne w miejscu w którym stała główna wieża. KOnstrukcja ważąca 400 ton i wysoka na 14 metrów została umieszczona na platformie, poruszającej się po specjalnie ułożonych szynach. Ta poruszała się z prędkością 1 m. dziennie. Filmy nakręcone podczas tej operacji, a wyświetlane w muzeum zamku oraz dostępne na youtube, robią ogromne wrażenie. Zresztą, przepiękny zamek w Kumamoto uległ zniszczeniu, również w wyniku trzęsienia, ziemi rok później.\nJapończycy nie odpuszczają w takich sytuacjach. Błyskawicznie zorganizowano akcję ratunkową, która miała ogólnokrajowy rezonans.. W Tokio na specjalnie ustawionych telebimach można było oglądać postępy związane z ratowaniem budowli. Między innymi wynikało to, że w Japonii jest zaledwie dwanaście zamków, które przetrwały burze dziejowe jako nietknięte. Cała reszta albo zostało odbudowana „od zera” (choćby zamek w Hiroshima, który znajduje się około dwóch i pół kilometra od epicentrum wybuchu atomowego – co do kamienia został zniesiony z powierzchni ziemi) albo restaurowana nowoczesna wersja starej wersji z betonowym wnętrzem, szerokimi schodami i windami, a wyglądem z „z epoki Edo”. Przykładem niech będzie zamek Czarnego Kruka w Okayama, który w 1945 roku, został zniszczony przez amerykańskie lotnictwo. Owszem fortyfikacja ta jest piękna i widowiskowo ulokowana na zakręcie rzeki Asahi. Po wojnie postawiono go od nowa.\nZamek Hirosaki znajduje się w prefekturze Aomori; ta leży na wschodniej końcówce Honsiu. Został zbudowany w okresie Edo – w 1611 roku. Decyzja o jego budowie zapadła po jednej z najważniejszych bitew w historii Japonii, bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku. Wygrana Ieyasu Tokugawy na wiele wieków ustanowiła w Japonii, rządy jego rodziny. Ród Tokugawa władał krajem aż do restauracji Meiji – druga połowa XIX wieku. Zamek jest dziś symbolem miasta Hirosaki jak również 2600 drzew wiśni, rosnących wokół niego. Jak jest sakura-zensen (front kwitnienia wiśni) to dopiero jest wspaniały widok !\nfot. Jerzy Ciszewski – jeden z siłowników, który przesuwał wieżę


W perspektywie najbliższych 3-5 lat największe zapotrzebowanie na nowych pracowników będzie występowało m.in. wśród osób zajmujących się opieką i wychowaniem – wynika z najnowszych danych firmy Work Service.\nWarto, żeby maturzyści już dziś przemyśleli jaki kierunek zapewni im w przyszłości dostęp do dobrej pracy. Odpowiedni wybór kierunku ma znaczący wpływ na przyszłą karierę zawodową, dlatego młodzi powinni zwracać uwagę na to, w jakiej branży będą mieli największe szanse, aby w najbliższych latach znaleźć pracę.\nNa liście 15 branż, w których dzisiejsi maturzyści będą mieli duże szanse, aby znaleźć pracę znalazły się: medycyna, usługi medyczne, opieka nad chorymi.


Strona główna / Wiadomości / Kościół / Modlitwa jak cb-radio. Rozmowa z Szymonem Hołownią\ns. Agnieszka Eltmann MChR 2018-05-09\nPo prostu jesteśmy braćmi i siostrami. Tak mówi motto Fundacji Kasisi: „Każdy ma coś, nikt nie ma wszystkiego”. Dajemy im coś, czego oni nie mają, oni dają nam coś, czego my nie mamy i w ten sposób następuje wymiana – mówi Szymon Hołownia w rozmowie z s. Agnieszką.\nJest Pan kojarzony przede wszystkim z „katolickim głosem” w świecie mainstreamu. To bardzo cenna misja. Jednocześnie od kilku lat obserwujemy rozwój Fundacji Kasisi. Te dwie drogi spotykają się w Pana działalności i przecinają. Która z nich jest bardziej „misyjna”?\nNie wiem, siostro, bo ja się nie zajmuję analizą samego siebie. Nie umiem usiąść rano i zastanawiać się, czy jestem bardziej misyjny czy mainstreamowy. Szkoda mi czasu na zajmowanie się prowadzeniem metaautoanaliz. Natomiast wiem, że praca, którą wykonujemy w fundacjach, jest ważna, bo po prostu to czuję. To nie kwestia tego, że ktoś nam dziękuje i daje nagrody albo w jakiś sposób zauważa. Dla mnie nagrodą jest to, że siadając i licząc na koniec roku, widzimy, że uratowaliśmy kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Od śmierci, od głodu, od braku dostępu do wody, żywności, służby zdrowia, edukacji. Gdy człowiek w to wejdzie, to uświadamia sobie, ile tej krzywdy, biedy, niesprawiedliwości, nierówności jest na świecie. One wołają może nie o pomstę do nieba, ale o zmianę postępowania ludzi. Traktuję to jako sens mojego życia tutaj, na ziemi. Żeby udało się zmieścić na tym świecie jeszcze paru osobom w tym samym czasie, w którym ja na nim jestem, chodzę po nim i go używam.\nKiedy powstała fundacja i skąd taka inicjatywa?\nMój kolega kiedyś żartował, że kiedy został dziennikarzem, uzyskał prawo do bezkarnego zadawania dwóch pytań: „Jak to się wszystko zaczęło?” i „Skąd pan czerpie inspirację?”. Natomiast mówiąc poważnie, już tysiąc razy o tym opowiadałem: zaczęło się od pisania reportażu do książki „Last minute”. Wtedy pojechałem po raz pierwszy do sierocińca, który prowadzą siostry służebniczki w Zambii, w Kasisi. Tam stwierdziłem, że nie będę tylko pisał tekstu, ale spróbuję sam coś zrobić. I najpierw zrobiłem tyle, ile mogłem za pomocą swoich własnych pieniędzy, a gdy się one skończyły, trzeba było założyć fundację, bo potrzeby ośrodka były dużo większe niż moje prywatne możliwości. Później powstała fundacja „Dobra Fabryka”, czyli kolejne ośrodki. Mam nadzieję, że uda się w tym roku wyjść tak na dobre z Afryki. To znaczy zostać w Afryce, ale pójść też w inne miejsca na świecie.\nCzytając materiały na stronach fundacji, zauważyłam, że nie zajmujecie się pomocą anonimowym „dzieciom z Afryki”, tylko wchodzicie w relacje z konkretnymi osobami i konkretnymi miejscami. Bardzo poruszył mnie list, który napisał Pan po śmierci Franka, jednego z podopiecznych. Kiedy pomoc zamienia się w relacje z konkretnymi osobami i jaki to ma wpływ na dalszą pracę?\nWszystko zmienia się wtedy, gdy podejmie się taką decyzję. Można rzeczywiście myśleć o takiej pracy w kategoriach „przemysłu pomocowego”, choć nie ma przecież w tym nic złego, bo to także wielu ludziom pomaga. Wytwarzamy pewien „produkt charytatywny”, który rzucony na rynek sprawia, że ten rynek staje się bardziej sprawiedliwy. Per saldo to też ma sens, bo dzięki temu iluś ludzi ma lepsze życie. Natomiast właśnie dlatego, że jesteśmy małą organizacją, nie możemy sobie pozwolić na myślenie „projektowe” i wyspecjalizowanie się w budowaniu szpitali czy domów dziecka, kupowaniu samochodów i innych rzeczy potrzebnych misji albo w kopaniu studni. Nasza filozofia jest inna: idziemy w jakieś miejsce, związujemy się z ludźmi, poznajemy ich potrzeby, czasem pozwalamy się im prowadzić. Musimy wspólnie zastanowić się, gdzie jest miara pomocy, którą oni są w stanie przyjąć dzisiaj i za jakiś czas, bo ta miara może się zwiększać. Budujemy z nimi relację i zostajemy w tej relacji. To oznacza, że znamy ludzi, którym pomagamy. Wiemy, kto tam jest, wiemy, kto przychodzi. Oczywiście w szpitalu na piętnaście tysięcy łóżek nie znamy każdego z imienia, ale za to znamy z imienia każdego pracownika. Wiemy, co u nich słychać. Znamy pacjentów, którzy powracają. Każdy człowiek, którego spotkamy tam, na miejscu, jest człowiekiem, a nie przypadkiem. Ci ludzie doceniają to, że przyjeżdża do nich ktoś, kto nie wywyższa się, tylko chce po prostu być ich przyjacielem i wspiera nie z pozycji „robię sobie dobrze”, lub z nastawieniem „przedstawiciela białego świata”, który teraz chce sobie zrobić „laboratorium miłosierdzia”. Po prostu jesteśmy braćmi i siostrami.\nTak jak mówi motto Fundacji Kasisi: „Każdy ma coś, nikt nie ma wszystkiego”. Dajemy im coś, czego oni nie mają, oni dają nam coś, czego my nie mamy i w ten sposób następuje wymiana. Bliska mi jest myśl, którą ma u swoich korzeni wspólnota Sant’Egidio, bardzo dynamiczna we Włoszech, obecna również w Polsce. Oni nie pomagają biednym, tylko są z biednymi we wspólnocie. Ludzie bezdomni, ludzie ubodzy też są w stanie mnóstwo rzeczy dać. To, że ktoś nie ma domu, nie ma pieniędzy, stanowiska, albo władzy, czy zdrowia, nie znaczy, że nie jest człowiekiem i nie może czegoś dać. Widać to w wielu historiach, w tym, jak opowiadamy o naszych dzieciach, o naszych podopiecznych. Jak oni o nas mówią, traktują nas jak bardzo bliskie sobie osoby.\nCzy mierzy się Pan czasem z zarzutem, że taka pomoc jest tylko kroplą w morzu i nie rozwiązuje problemu Afryki?\nTo proszę pojechać do tych, którym się dzięki tej kropli w morzu uda napić albo przeżyć kolejny dzień. Proszę im to powiedzieć. Proszę wszystkich mędrców, żeby tam pojechali i to powiedzieli. Jak ktoś mi mówi: „To nie ma sensu, bo dzieci i tak będą umierać, co z tego, że uratujecie pięcioro dzieci” to ja mu mówię: pojedźcie i powiedzcie to tym pięciorgu dzieciom. Pojedźcie i powiedzcie to matkom i ojcom tych pięciorga dzieci. Oni wam powiedzą, co to zmieniło. Jeżeli widzisz człowieka, a nie ludzkość, to cieszysz się absolutnie z każdej jednostki wyrwanej śmierci, głodowi. My nie jesteśmy ONZ-tem, nie mamy potencjału wprowadzania zmian systemowych – jeszcze. Natomiast czy to oznacza, że mamy przestać robić te zmiany niesystemowe, te zmiany na dole, które może pozwolą większej liczbie ludzi doczekać zmiany systemowej? Każdy z nas ma swoją robotę i niech się nią zajmie. Naszą robotą jest to, by jak największej liczbie ludzi wyrównać szanse. Często i głośno mówimy, że naszym celem nie jest rozdawanie po milionie dolarów każdemu, kogo spotkamy. Moim celem, jako założyciela tej fundacji jest to, żeby wszyscy ludzie, których będziemy mieli pod opieką, docelowo mieli takie szanse jakich chcę dla siebie, dla moich bliskich. Szanse na życie, szanse na dostęp do wody, dostęp do podstawowych rzeczy typu żywność, sanitariaty, edukacja. Szanse na pracę, na samorozwój. Nie jest przecież ich winą, że się urodzili w Sudanie, a naszą zasługą, to że się urodziliśmy w Polsce.\nZdaje mi się, że Matka Teresa doradziła kiedyś jednemu księdzu, który skarżył się na brak przysłowiowej godziny na modlitwę, by w takim razie modlił się dwie godziny. Chciałam zapytać, jak przy całym ogromie zajęć, lubi modlić się Szymon Hołownia?\nWie siostra, nie lubię się „wybebeszać”, bo strasznie męczy mnie to – przenikające również do naszego Kościoła – „myślenie celebryckie”. Póki nie usłyszysz, że ktoś coś mówi o sobie, to nie wierzysz, że też coś przeżywa. Z drugiej strony wiem, że wszystko opiera się na świadectwie. Jezus też pokazywał siebie, pokazywał Ojca. Apostołowie opowiadali o swoim doświadczeniu. Ja się staram modlić ile wlezie, bo bez tego się nie da. Ponieważ prowadzę bardzo aktywny tryb życia i mam bardzo mało czasu, bardzo mało śpię i cały czas coś robię, więc mój rytm modliwy zmienia się w zależności od daty, dnia, rozkładu zajęć. Jednak pewne rzeczy są w nim powtarzalne. Staram się na ile mogę wstać wcześniej, czasami o piątej, żeby mieć godzinę przed rozpoczęciem wszystkich aktywności domowych i zawodowych. By mieć taką godzinę, minimum pół godziny na modlitwę przed ikonami w domu, na wyciszenie się, na zebranie myśli, żeby Pan Bóg miał czas na mnie popatrzeć, a nie żebym tylko ja chodził i cały czas Mu wrzucał różne prośby i sprawy. Później w ciągu dnia, a ja bardzo dużo jeżdżę, modlę się w samochodzie non stop. Odmawiam różaniec, odmawiam Koronkę, modlę się Modlitwą Jezusową. Tych różańców czasami odmawiam cztery, czasami pięć, czasami dwa. Staram się codziennie być na Eucharystii, choć nie zawsze mi się to udaje przy obecnym planie dnia i przy logistyce miejsca zamieszkania i pracy. Jestem powiedzmy cztery razy w tygodniu. Staram się codziennie, albo przynajmniej co parę dni, uczciwie poczytać Pismo Święte. Tak naprawdę cały czas gadam z Panem Bogiem. Próbuję w jakiś sposób odczytywać Jego znaki w życiu, jakoś na nie odpowiadać, modelować moje myślenie, zachowanie. Tysiące razy dziennie się na tym łapię.\nKiedyś dotarło do mnie, że przecież ten Pan Bóg, którego spotkam w pewnym momencie swojego życia, nie jest innym Panem Bogiem, niż Ten, który jest teraz. Już dzisiaj, teraz nie chcę być inny niż nagle po śmierci. Już tutaj muszę Go zapraszać i otwierać się na Niego. Chcę rozmawiać z Nim, takim językiem i w taki sposób, jakby wieczność stawała się już teraz w moim życiu doczesnym. I modlitwa chyba niczym innym nie jest. Potem zmieni się tylko to, że jak już pójdę na tamtą stronę, to będę Go widział twarzą w twarz. Na ile mogę, rozmawiam z Nim non stop i staram się Go słuchać. Za każdym razem odkrywam, że On jest jak cb-radio. W ogóle modlitwa jest jak cb-radio: kiedy mówisz, to On nie może mówić. Jak On mówi, to lepiej, żebyś Ty siedział cicho i słuchał. Modlitwa słuchania i bierności – takiej pozornej, jest – mam wrażenie – czasami dużo trudniejsza. Odkrycie tego jest ważniejsze niż nieustanne doskonalenie technik zagadywania Pana Boga różnymi swoimi sprawami\nfot. dobrafabryka.pl, fundacjakasisi.pl\nfundacja kasisi Misje Szymon Hołownia


Psałterz floryański i Biblia królowej Zofii : dwa najdawniejsze pomniki piśmienne starożytnej polszczyzny [Karol Libelt] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00631 010787 20676397 na godz. na dobę w sumie\nPSAŁTERZ FLORYAŃSKI I BIBLIA KRÓLOWEJ ZOFII. Dwa najdawniejsze pomniki piśmienne starożytnej polszczyzny. Napisał Dr. Libelt. (Przedruk z Roczników Tow. Przyjaciół Nauk.) Poznań. Nakładem Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Czcionkami N. Kamieńskiego i Sp. w Poznaniu. 1872.\nPSAŁTERZ FLORYAŃSKI I BIBLIA KRÓLOWEJ ZOFII.\nDwa najdawniejsze pomniki piśmienne starożytnej polszczyzny. Napisał Dr. Libelt. (Przedruk z Roczników Tow. Przyjaciół Nauk.) Poznań. Nakładem Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Czcionkami N. Kamieńskiego i Sp. w Poznaniu. 1872.\nPSAŁTERZ FLORYAŃSKI I BIBLIA KRÓLOWEJ ZOFII. DWA NAJDAWNIEJSZE POMNIKI PIŚMIENNE STAROŻYTNEJ POLSZCZYZNY napisał Dr. Libelt. Piśmienne zabytki, czyli tak zwane rękopisy, manuskrypty, kodeksy, poprzedzające o wiele lat pierwsze druki polskie, muszą być nadzwyczajnej wartości pod względem budowy języka, jego form wyrabiających się z czasem, jego głosowni i jego pisowni. Dla badacza lingwistyki polskiej są nieocenionym skarbem. Sięgają one u nas XIV i XV wieku. Profesor Małecki policza do nich wedle porządku czasu: 1) Psałterz Floryański, znany pod nazwiskiem psałterza królowej Małgorzaty; 2) Biblią królowej Zofii; 3) Przekłady statutów Swiętosława z Wocieszyna i Macieja z Rożana; 4) Kazania gnieźnieńskie polskie, wydane w Poznaniu 1857 roku, pod tytułem: Zabytek dawnej mowy polskiej; 5) Kodeks Kurnicki statutu Wiślickiego w przekładzie polskim, dotąd nieogłoszony drukiem; 6) Książeczkę do nabożeństwa (Liber Precarius) św. Jadwigi, a właściwie pisaną dla Nawojki; 7) Kodeks psałterza, zwanego mylnie psałterzem królowej Jadwigi, będący późniejszą o wiele i dla tego pozmienianą kopią psałterza Floryańskiego i 8) Ortyle Magdeburskie, znajdujące się w zakładzie Imienia Ossolińskich we Lwowie, oddrukowane w V tomie Literatury Wiszniewskiego (1) Dodałbym do tego rejestru Modlitwy ubogiego Wacława; jest to staropolska książeczka do nabożeństwa z XV wieku którą odkrył hr. Przezdziecki w Peszcie. Są tam godzinki i modlitwy z brewiarza, ale i psalmy dosłownie tłomaczone. Dr. Nehring, mając sobie udzielony z tej książeczki wyjątek z psalmu 118, znalazł w niektórych zwrotkach tekst podobny do psałterza Floryańskiego (2). Należałyby tu nareszcie po tekstach łacińskich – (1) Zob… wstęp do Biblii królowej Zofii, wydanie Ant. Małeckiego str. XLIII. (2) Zob. Iter Florianense str. 41 i 42. rozrzucone wyrazy polskie od XI do XIV wieku, które starannie zebrał Baudouin de Courtenay w piśmie: O drewne-polskom jazykie do XIV stul. Lipsk 1870 roku. Także karta pergaminowa z psalmem 50 znaleziona przez Konstantego Świdzińskiego i udzielona J. S. Bandtkiemu, w podobiźnie podana przez Maciejowskiego w Dodatkach do piśmiennictwa Polskiego, sięgająca zdaje się rychlejszej epoki, niżeli psałterz Floryański. Uderzające jest z tą kartą podobieństwo drugiej karty pergaminowej, także z polskim tekstem psalmu 50go, znajdującej się w bibliotece Medyckiej i podanej także przez Maciejowskiego w przytoczonych Dodatkach. Nie należałoby pominąć, acz są drobniejszej objętości, pieśni Bogarodzica z roku 1408, modlitw pańskich z roku 1400 i 1412, oraz fragmentu żywota św. Błażeja, ogłoszonego w Bibliotece Ossolińskich roku 1864. Oddrukowanie i umiejętne porównanie tych cennych rękopiśmiennych zabytków, podałyby nam kanon języka polskiego, tak, jak nim mówiono i pisano w czternastym i piętnastym wieku i wyświeciłyby dwuwiekową kolej, w której się język nasz do nowych i stałych form wyrabiał. Pod koniec bieżącego roku ukazały się dwie ważne prace, torujące ku temu drogi i ułatwiające poszukiwania przyszłemu badaczowi starożytnej polszczyzny. Najprzód ukazało się: Iter Florianense. O Psałterzu Floryańskim łacińsko-polsko-niemieckim, w szczególności o polskim jego dziale napisał prof. W. Nehring w Poznaniu 1871 roku, nakładem księgarni J. K. Żupańskiego. Zaraz potem wyszła z druku Biblia królowej Zofii, żony Jagiełły z kodeksu Szaroszpatackiego, nakładem księcia Jerzego Henryka Lubomirskiego, wydana przez Antoniego Małeckiego we Lwowie, w drukarni zakładu narodowego Imienia Ossolińskich 1871 roku. Tak Psałterz jak Biblia należą do najstarszych pomników piśmiennictwa polskiego. O nich też tylko mówić postanowiłem, aby zwrócić na nie uwagę uczonej naszej publiczności. Opactwo św. Floryana leży w wyższej Austryi pomiędzy Linzem a Ens. W bogatej jego bibliotece, należącej do kanoników regularnych, znajduje się rękopism na pergaminie w arkuszowym formacie, oprawny w białą skórę, na której wyciśnięty rok 1564 i nazwisko introligatora Hainrich Yegem. Jest to całkowity psałterz w łacińskim, polskim i niemieckim języku; to jest wiersz każdy psalmu następuje w trzech językach po sobie. Pisane są w dwóch kolumnach, po 26 linii. W tekst psalmu 118 wsunięte jest Symbolum sancti Athanasii. Na końcu kodeksu jest jeszcze pięć kantyków. Ostatni Cant. Habacuc przerwany jest na wierszu dziesiątym. Z początku kodeksu braknie karty tytułowej z częścią tekstu, który nie zawiera jeszcze psalmów, ale dwa prologi św. Augustyna. Obydwa zajmują dwie pierwsze karty kodeksu. Napisów żadnych nie ma, a same ozdobniejsze inicyały wskazują początek nowego psalmu. Gdy wiersz odpowiedni łaciński z kartą tytułową zaginął, kodeks rozpoczyna się wierszem polskim, potem niemieckim i dopiero znowu następuje nowa trójka wierszy z wierszem łacińskim na przedzie Duszo welbi vsta cziscy. Und dy zele edil macht und den munt reyneget. Cor letificat turrim alte locat in coelo Serce weseli weszo wisoko stawi na nebesech. Rękopism obejmuje dziś 296 stronnic, dwie z karty tytułowej zaginęły. Cały kodeks złożony z zeszytów. Pierwsze 25 są kwaterniony (czworoarkuszowe), prócz 20 i 22, które są terniony, reszta zeszytów od 26 do 35 są kwinterniony, prócz 29go, który jest sześcioarkuszowym. Rękopism pisany jest gotyką, a ozdobiony cały illuminacyami, górą, dołem i środkiem kolumn, tudzież w inicjałach i w liniach po za wierszami psalmowemi opróżnionych. Pierwszy ks. Chmel, bibliotekarz opactwa, nie posiadający żadnego z języków sławiańskich, uznawszy wartość psałterza, odpisał tekst polski i niemiecki i posłał te próby uczonemu Kopitarowi, kustoszowi biblioteki cesarskiej w Wiedniu. Ten je zakomunikował J. S. Bandtkiemu, który kosztem Towarzystwa Naukowego Krakowskiego wydał książeczkę 1827 roku, 40 stronnic obejmującą, z tytułem łacińskim i dał pierwszą, wiadomość o tym ciekawym najstarszym psałterzu polskim, znajdującym się w bibliotece kanoników Laterańskich w klasztorze św. Floryana. Gdy z powodu rewolucyi listopadowej porozumiewania się Kopitara z Towarzystwem Przyjaciół Nauk w Warszawie, o wydanie psałterza Floryańskiego, spełzły na niczem, podjął się tego Stanisław hr. Borkowski, i tekst polski kodeksu ukazał się w Wiedniu 1834 roku, pod tytułem: "Psałterz królowej Małgorzaty, pierwszej małżonki Ludwika I króla polskiego i węgierskiego, córki króla czeskiego i cesarza Karola IV; najstarszy dotąd znany pomnik piśmiennictwa polskiego, wydany staraniem Stanisława hr. na Skrzynnie Dunina Borkowskiego. Rzeczywistym wydawcą i korrektorem był Kopitar, który sprowadził na ten cel kodeks Floryański do Wiednia. Borkowski napisał przedmowę i ułożył słownik. Wywiązała się ztąd dość gryźliwa polemika między Kopitarem i Borkowskim, tocząca się już w Wiedeńskich Rocznikach, już w osobnych pisemkach, którą tu pomijamy. Pisma naukowe polskie i czeskie podawały wiadomości o psałterzu Floryańskim. Jan Papłoński prof… uniwersytetu Warszawskiego oglądał na miejscu kodeks i porównywał z tekstem drukowanym Borkowskiego; napisał 1869 roku do Biblioteki Warszawskiej w zeszycie marcowym artykuł "Rekopis Psałterza Małgorzaty". We wszystkich tych wiadomościach przeważnem było zdanie, najuczeńszego swego czasu slawisty Bartłomieja Kopitara, które się da streścić w następnej osnowie. Rękopism składa się najwyraźniej z trzech osobnych części, pokazuje to różność ręki i innych językowych znamion. Z tych ostatnia część o wiele jest starszą od pierwszej, a środkowa najkrótsza, jest sklejeniem jakiegoś układacza tych dwóch różnoczesnych ułamków do jednej całości zupełnego psałterza. Pierwsza część, jak to w ornamentach herbu Andegaweńskiego widać, który aniołek trzyma z jednej strony, a z drugiej podobny aniołek trzyma literę M na krzyż spleconą, co się jeszcze w kilku miejscach w illustracyach powtarza, przeznaczoną znać była dla Maryi, córki Ludwika I, mającej być królową polską i spisaną została około 1370 – 1380 roku. Ostatnia część sięga może końca XIII wieku i przybyła z Polski, może albo z Maryą córką księcia Kazimierza, drugą żoną Karola Roberta, która zmarła 1317 roku, albo z Elżbietą, siostrą Kazimierza W. ostatnią żoną Karola Roberta, którą pojął 1320 roku. Średnia część jest najpóźniejsza, jako łącznik dwóch osobnych fragmentów, i nastała może po śmierci Elżbiety roku 1380. Wielka uczoność lingwistyczna i powaga Kopitara, oraz i ta okoliczność, że kodeks psałterza Floryańskiego 1827 roku miał przez kilka miesięcy u siebie we Wiedniu, a potem go jeszcze porównywał przy korekcie 1834 roku, przemawiały za wiarogodnością tych jego utrzymywań. Dopiero teraz profesor wrocławski dr. Nehring, zwiedziwszy na miejscu bibliotekę opactwa św. Floryana i zbadawszy kodeks przez blisko dwa tygodnie, występuje otwarcie przeciw przyjętym powszechnie utrzymywaniom Kopitara, a nawet całą tradycyą, że był własnością królewskiej familii, w wątpliwość podaje. Rzeczywiście nazwa psałterza królowej Małgorzaty, żony Ludwika Węgierskiego, albo Maryi, królowej Węgierskiej, polega na samym domyśle, popartym illustracyami kodeksu. Wśród nich, herb, uważany zrazu za polski, poeta i biskup Ładysław Pyrker uznał za herb węgierski familii Anjou, zaś literę ornamentową M za wskazującą na królowę Maryą, zwłaszcza, że jedna z dekoracyi przedstawia figurę kobiecą z koroną na głowie, której wstęgi trzymają dwaj aniołowie. Na zasadzie, że Marya dostała się w małżeństwo Zygmuntowi, drugiemu synowi cesarza Karola IV, a później wybranemu na króla węgierskiego i cesarza rzymsko-niemieckiego – czem się tłomaczy tłomaczenie polskie i niemieckie obok tekstu łacińskiego Vulgaty, – że nareszcie Katarzyna Austryacka, żona Zygmunta Augusta, opuściła męża i Polskę roku 1566 i zamieszkała w Linzu, gdzie w końcu Lutego 1572 roku umarła, pochowana w kościele opactwa Floryańskiego – złożyła się cała powieść o psałterzu trójjęzykowym, który przypisywano Maryi, a Katarzynę miano za pośredniczkę, że się dostał do biblioteki kanoników Floryańskich. Gdy jednak Kopitar zrobił uwagę, że głoska ornamentowa M, może się także ściągać do Małgorzaty córki Karola IV, księżniczki morawskiej, zaślubionej Ludwikowi I, pochwycił tę myśl hr. Borkowski, uznał w przedmowie swojej do pisma wzwyż wymienionego powody za usprawiedliwiające, jakoby psałterz był własnością królowej Małgorzaty, i upowszechnił w literaturze tę nazwę. Pan dr. Nehring słusznie zarzuca Borkowskiemu, że gdy królowa Małgorzata była Czeszka, tekst dla niej raczej powinienby był być czeski, nie polski, a niczem się nie tłomaczy potrzeba tekstu niemieckiego. Zważywszy nadto, że jako pięcioletnie dziecię roku 1340 przywiezioną była na dwór węgierski, i mając lat jedenaście zaślubioną została Ludwikowi, trudno przypuścić aby właśnie dla niej psałterz miał być sporządzony. Prawdopodobniejszą jest rzeczą, że był przeznaczony dla Maryi i jej męża Zygmunta. Zaprzecza atoli p… dr. Nehring kategorycznie, aby kodeks ten był w ręku i w użyciu Maryi. Raz dla tego, że jest wyraźnie z trzech osobnych pism złożony, co wskazuje że był zwolna dopełniany; – dalej że wykwintność pisma i ozdobność illustracyi wprawdzie aż do ósmego kwaternionu nader są staranne, ale potem co raz więcej widać pośpiechu w pisaniu i zaniedbywania ozdób, wypełniających próżne miejsca, co zdaje się dowodzić, iż pierwotne przeznaczenie psałterza dla rodziny królewskiej następnie zmienionem zostało. Powtóre dla tego, co jest najważniejsza, że p… dr. Nehring odkrył, jako pierwsza karta pierwszego kwaternionu do okładziny kodeksu przylepioną została, i gdy udało się tę kartę odlepić, znaleziono na niej napis: Bartholomeus Siess me possidet Anno 1557. Emptus ab Italico negociatore septem solid. Psalterium istud 16 psalmis excedit reliqua exemplaria. Pismo to wskazuje wyraźnie na wiek XVI, a owe 16 psalmów są to kantyki, o których wyżej była mowa, któremi powiększony był psałterz, i których tylko część pozostała w kodeksie. Prócz tego napisu, jest jeszcze napis innej ręki wyraźnie z XV wieku, bardzo klejem zamazany, zawierający urywki z psalmów. Na odwrotnej stronie pierwszej karty u samej góry jest napis wyskrobany i dla tego nie do odczytania, pisany znowu inną ręką ale także z XV wieku, zawierający zdaniem Dra. Nehringa nazwisko ówczasowego właściciela kodeksu. Dadzą się tylko odczytać ułamki: got.. de… alijs. – Dwa ostatnie zapiski nie mają żadnego znaczenia. Fragmenta pomienione nie starczą za dowód, że to był napis nazwiska właściciela psałterza w XV wieku. Atoli to pewna, że roku 1557, a zatem na 8 lat przed wyjechaniem królowej Katarzyny z Polski, psałterz był już własnością jakiegoś Włocha, następnie Bartłomieja Siessa, który go od Włocha odkupił, a więc nie znajdował się w posiadaniu familii królewskiej. Ponieważ i oprawa kodesu z roku 1564, na dwa lata przed wyjazdem Katarzyny z Polski, nie ma żadnych znamion królewskiej własności, gdy i w opactwie Floryanskiem nie zachowała się żadna tradycya, jakim sposobem dostał się ten kodeks do biblioteki opactwa – wnosi ztąd słusznie i sprawiedliwie Dr. Nehring, że po owe czasy, w XVI a może już w XV wieku, psałterz nie był własnością rodziny królewskiej Anjou, panującej w Węgrzech; że jeżeli początkowo był przeznaczony dla Maryi i jej małżonka Zygmunta, co z ornamentów i starannie opracowanej pierwszej części wnosić można, przeznaczenie to później zmienić się musiało i kodeks dopełniony potem bez należytej staranności, przeszedł na własność prywatną. Dla tego nie nazywa go autor ani psałterzem Małgorzaty, ani Maryi, tylko psałterzem Floryańskim, a nawet dodaje: "że wątpliwem i prawie nie podobnem się wydaje przypuszczenie, że był kiedykolwiek w użyciu królewskiej familii polskiej" (1). Otóż na ten ostatni wniosek acz uczonego autora i sumiennego badacza trudno nam się zgodzić. Po owe wieki, w których się prawdopodobnie pisownia polska dopiero poczynała, a używając ku temu głosek łacińskich, nieodpowiednich na oddanie rozlicznych zmiękczeń sławiańskich, łamać się musiała i z formami i z pisownią, zapatrując się na starsze o wiele wzory czeskie, – po owe czasy sporządzenie przekładu, spisanie, i illuminowanie każdego większego dzieła, jak psałterz trójjęzykowy lub biblia, stawiały tyle zachodu, pracy i trudu, że tylko wielkim kosztem i przez dłuższy czas wykonać się dały, a więc tylko z rozporządzenia króla lub królowej uskutecznionemi być mogły i tylko w ich zachowaniu dzieła takie się mieściły. Krom zapobiegliwości duchowieństwa, które było przeciwnem upowszechnieniu ksiąg św. w tłómaczeniu polskiem, nie mającem powagi, jaką miała Vulgata, nie było wśród prywatnych magnatów, ani woli, ani chęci, ani nawet możności przysparzania sobie tego rodzaju rękopisów. Można zatem z całą pewnością twierdzić, ku czemu ornamenta psałterzowe naprowadzają, że psałterz Floryański przynajmniej w pierwszej swojej części, był przeznaczony prawdopodobnie dla królowej Maryi i jej małżonka Zygmunta. Marya, która po śmierci Ludwika W. wstąpiła w 12 roku życia swego na tron (1382 r.), najsmutniejszy prowadziła żywot podczas wojny z Turkami i w czasie buntów i niepokojów rodzin magnackich węgierskich, wsród których babka jej Elżbieta w więzieniu skończyła, a i ona sama uwięzioną i dopiero przez męża uwolnioną została. Były to okoliczności, które dość wyraźnie wskazują, iż pierwotne postanowienie sporządzenia wspaniałego psałterza dla Maryi i jej oblubieńca Zygmunta, spełnąć musiało. Atoli raz rozpoczęty przekład prowadzony był dalej, acz już ani z tym co dawniej nakładem, ani z tą starannością i wystawnością wykończony znajdować się musiał w posiadaniu rodziny panującej na Węgrzech z familii Anjou; a prawdopodobnie zabrać go z sobą mogła Jadwiga, młodsza siostra Maryi, gdy wyniesioną została na tron polski, jeżeli się odniesiemy do słów Długosza pod rokiem 1399, gdzie mówi o królowej: ad orationem et lectionem librorum divinorum, videlicet veteris et novi testamenti, Omeliarum quatuor Doctorum…. et plurimorum aliorum de latino in polonicum translatorum, animum et cogitationem intenderat. O psałterzu Floryańskim i o biblii królowej Zofii, o której jeszcze mówić będziemy, można orzec nie bez słusznego powodu owo: habent sua fata libelli. Dziwnie się te dwa najdawniejsze zabytki piśmiennictwa polskiego wiążą ze sobą. Gdy się wydawca pomienionej biblii dowiedział o odkryciu Dr. Władysława Nehringa napisu na przylepionej karcie psałterza – (1) Iter Florianance etr. 23. Floryańskiego do okładziny, jako w roku 1557 był jego posiedzicielem Bartłomiej Siess, nabywszy go od przekupnika Włocha, wpada na domysł, któremu wielkiej niemożna odmówić trafności i powiada w przypisku do stronnicy XXXII swojego wstępu: "Do Siessa zaś dostała się ta pamiątka polska za pośrednictwem jakiegoś przekupnia Włocha. Zkądże tu Włoch do niej przyszedł? Odpowiedź zdaje mi się być łatwa. Wszakżeż to właśnie rokiem pierwej t… j… w r. 1556 ujechała Bona z Polski, ogołociwszy królewski zamek warszawski ze wszystkich sprzętów i kosztowności tak dalece, że nawet obicia zedrzeć kazała, a to wszystko potajemnie i podstępnie: oddając bowiem klucze senatorom przytomnym, śmiała utrzymywać, że wszystko w nim zostawiła nietknięte. Pozabierała tedy i te wszystkie rodzinne pamiątki, które były w jej posiadaniu czasowem jako królowej, z przeznaczeniem, ażeby przeszły po niej w spadku na dalsze małżonki panujących. Należały widać do tych pamiątek i starożytne piśmienne zabytki, przechowywane w domu Jagielońskim, jako szacowne klejnoty, jak Psałterz ów niegdyś Jadwigi, a pewnie i nasza Biblia. Dalsze dzieje Psałterza mamy teraz potrosze wyjaśnione. Były one dość krótkie, gdyż nie miała dobra Bona, a może też jaki jej wierny dworzanin nic spieszniejszego do roboty, jak sprzedać go za co za to rodakowi jakiemuś, który kupczył szpargałami. Stało się to pewnie jeszcze r. 1556, skoro handlarz ów już go w roku 1557 za 7 soldów odkazuje Siessowi." Później dowiemy się, że ten sam los spotkał polski kodeks biblii królowej Zofii. Przeciwko temu trafnemu domysłowi prof. Małeckiego nie da się nic powiedzieć. Zgadzają się daty. A psałterz dostawszy się raz w ręce prywatne, mógł na tej drodze dostać się do biblioteki opactwa Floryańskiego, chociaż dalsze koleje tego rękopismu, od czasu jak został własnością Siessa, są nam całkiem niewiadome. Pozostaje jeszcze do rozstrzygnienia pytanie chronologiczne, kiedy były pisane trzy osobne charaktery psałterza, najwidoczniej trzy rozmaite pisma znamionujące. Podziwi każdego, że tak znamienity i biegły slawista, jakim był Kopitar, mógł dać tak stanowcze orzeczenie, o którem wspomnieliśmy wyżej, wedle którego trzecia część miałaby być o blisko sto lat starszą od pierwszej. Na taki przeciąg czasu rozstrzygnąć tu tylko może i powinna paleograficzna znajomość pisma. Czy te zasady powodowały sądem Kopitara i pana Dr. Nehringa, który jest zdania przeciwnego(1), i o sto lat później kładzie napisanie trzeciej części niżeli Kopitar, jest nam niewiadomo. Pan Dr. Nehring jedną tylko paleograficzną różnicę zalicza: "którą się tylko w tej części spotyka, to jest użycie litery w w miejsce samogłoski u n… p… stolczw = stolczu; wsta=usta – (1) Psałterz Floryański powoli powstawał, przez trzech przepisywaczy kolejno okładany, z których pierwszy pisał mniej więcej w 70tnych latach XIV wieku, trzeci zaś prawdopodobnie w początku XV wieku; drugiego czas zapewne przypada na ostatnią czwartkę wieku XlVgo 1. 1. str. 23. Pismo to trzecie sięga już prawdopodobnie początków wieku XVgo." Okoliczność, któraby raczej mówiła za Kopitarem niż za nim. Inne powody, które na poparcie swojego zdania autor przytacza, nie są przekonywającymi. Nie podobna przypuścić, aby Kopitar dał się uwieść starszem wejrzeniem pergaminu, z powodu lichego i kruszącego się pod palcami atramentu. A chociaż prawda, że się zwykle kaligraf trzeci stosuje do pierwszego, a nie pierwszy do trzeciego, to jednak, jeżeli istniał końcowy fragment dawnego psałterza z kantykami, nie ma nic niepodobnego, aby pisarz sporządzając część psalmów pierwszą, jeżeli miał na myśli złożyć z tamtym jednę całość, nie używał tej samej, co w tamtym, liczby linii, tego samego obliniowania kolumn i całego podobnego urządzenia zewnętrznego. Nakoniec i tak jeszcze tę rzecz tłomaczyć sobie można, że część trzecia niekoniecznie jest oryginałem dawniejszego psałterza, ale może być tylko jego wierzytelną kopią, przez późniejszego przepisywacza dokonaną. Spór ten chronologiczny da się tylko rozwiązać przez biegłego znawcę paleografii polskiej i równie biegłego lingwistę, który dokładnie poznał formy i sposoby, jakiemi się wyrażano od końca XIII do początku XV wieku. Na stuletnią przestrzeń czasu, acz przy szczupłym materyale, muszą się koniecznie odnaleźć pewne gramatyczne i ortograficzne znamiona, nie dające wątpliwości, do jakiego czasu odesłać należy starożytny zabytek piśmiennictwa polskiego. Nie rozstrzygamy i my tej kwestyi, która się tylko przez autopsją oryginalnego kodeksu da rozwiązać, nadmieniamy tylko, że i p. Dr. Nehring utrzymuje, jak Kopitar, jako kodeks rzeczywiście przez trzech kaligrafów był pisany. Pierwszą rękę znać – powiada – przez 24 pierwsze zeszyty i przez pierwsze pięć kolumn 25° zeszytu, w tekście do słów: Nasypana bodczcze . Charakter pisma jest wszędzie ten sam z XIV wieku. Drugie pismo czarniejszego atramentu ciągnie się przez resztę zeszytu 25°, aż do piątego wiersza w 27ym kwinternionie. Różnicę widać w o czasem pięć i sześć razy łamanem, dalej w rysunku liter g, x, a, y, I, także z i k. W tekście łacińskim zachodzą skrócenia, których w pierwszej części prawie wcale nie ma; ortografia polska jest z gruntu inna, późniejsza. W tekście niemieckim mein, dein, zastępuje poprzednie min, din. W pierwszej części polskie inicyały znać po niebieskim kolorze, niemieckie po czerwonym, łacińskie po złoconym; tu w 25 kwaternionie są one czerwono kolorowane a w 26 zeszycie są złocone. Trzecia ręka odznacza się atramentem lichym i wykruszającym się, ma odmienne dekoracye, pismo siadlejsze, uderzającą różnicę w rysunku liter k, z, r. Samogłoska a stoi na szerokiej podstawie w ostrych pięciobokowych załomach Nosowa o ma przekreślenie pionowe, idące środkiem, lub też dwie klinowate kreski, podobne do kolców cierniowych. Wszędzie też zamiast samogłoski u używana spółgłoska w. Natem kończymy część historyczną psałterza Floryańskiego i przechodzimy do podobnej części Biblii królowej Zofii, idąc za uczonemi i dokładnemi wiadomościami prof. Ant. Małeckiego. * * * Jak polemika między kustoszem Kopitarem a hr. Stanisławem Borkowskim rozpowszechniła wiadomość o psałterzu Floryańskim, tak spór podobny między Simeonem Teofilem Turnowskim, który był zwierzchnikiem (super attendentem) na całą Wielkopolskę zborów Braci Czeskiej i umarł w Ostrorogu 1608 roku, a ks. Marcinem Tworzydlem, proboszczem kościoła św. Trójcy w Wilnie, zwrócił głównie uwagę na rękopis Biblii polskiej, która się wówczas znajdowała w domu panów Krotowskich. Jeszcze w roku 1594 wydał Turnowski w Wilnie: "Zwierciadło nabożeństwa chrześciańskiego w Polszce," w którem na dowód reformacyjnych dążności Polaków przytacza tę okoliczność, że królowa Jadwiga, żona Władysława Jagiełły, Pani bogobojna, kazała sobie biblią na polski język przełożyć, na której ustawicznie jako prawa ewangeliczka czytała. Ksiądz Tworzydło w tym samym jeszcze roku wydał w Wilnie "Okulary na zwierciadło nabożeństwa chrześciańskiego w Polszce, " w których zbijając punkt po punkcie twierdzenia Turnowskiego, zarzuca mu fałsz co do Jadwigi, która mogła przekłady biblijne czytać, ale już istniejące, bo żaden z historyków nie wspomina, aby sobie kazała biblią na polski język przełożyć. Milczał przez dziewięć lat gwałtownie zaczepiony Turnowski. Tymczasem wpadł mu do ręki rękopism biblii polskiej, na którym napisane było: "Dokonały się księgi Zakonu na Grodzie w Nowym Mieście Corczyn, ku przykazaniu a woli najoświeceńszej księżny Paniej Paniej Zofii z Bożej miłości królowej Polskiej, Paniej najmiłościwszej. A wykładały się przez X. Andrzeja kapłana Jej Mości, dziedzica z Jaszowicz. A pisane przez Piotra z Radoszyc, dnia Wtorkowego św. Jana zeszsłowie ante Portam Latinam. Pod latem bożym 1455." Wystąpił wtedy, wsparty takim dokumentem, że królewna Zofia (naturalnie nie Jadwiga, jak dawniej utrzymywał) rzeczywiście kazała biblią na polski język przełożyć. Pisemko które wydał: "Jasne oko prawdy X. Simeona Turnowskiego z odpowiedzią na okulary X. Tworzydłowe" wyszło w Wilnie nakładem Jana Sicińskicgo, marszałka powiatu Upitskiego, 1604 roku. Ksiądz Tworzydło już wtenczas nie żył, a prowadzona dalej polemika przez księdza Macieja Szalajskiego, plebana w Zadźwiniu na Podlasiu, Okulary wtóre na ciemne i ślepe oczy ministrów 1605 roku," tyczyła już tylko samych spraw wyznaniowych. O czem już Turnowski wspominał, że się biblia ta znajdowała w domu panów Krotowskich, powtarza także Marcin Graet w roku 1617, także senior braci Czeskich w Polszce, w książce: "De prima ecclesiarum unitatis Fratrum in Polonia origine succincta narratio. Quod bibliorum exemplar manuscriptum hactenus in domo Mag… et Gen. Dominorum Krotosciorum de Krotoszyn studiose asservatur." Andrzej Węgierski w dziele swojem: "Systema historico-chronologicum ecclesiarum slavonicarum" a które wyszło już po śmierci autora 1652 roku, cytując zdaje się, z pamięci, powtarza z małemi odmianami, o czem wspominał Turnowski, notatkę, której już nie ma w uszkodzonym znacznie rękopiśmie, a która stać miała na końcu rękopismu: "Absoluta sunt haec Biblia in Castro Novae Urbis Corczyn, ad mandatum et voluntatem Sereniss. Reginae Poloniae Sophiae: translata per Andream de Jassowitz, scripta per Petrum de Cadoszitz 18 August, anno 1455, superstite adhuc vidua Sophia regina, regnante jam Filio ejus Casimiro Jagiellonide. Fuerunt ista Biblia in bibliotheca illustris cujusdam Patroni." Z tych ostatnich słów pokazuje się, że biblia już wtenczas, około połowy XVII wieku, nie była w posiadaniu Krotowskich. Odtąd ślad biblii przepadł zupełnie i tylko protestanccy teologowie w XVIII wieku, jak Tschepius, Ringeltaube i Friese, podawali o niej dawniejsze wiadomości, wielokroć fałszywie przedstawiane, za któremi nawet poszedł Tadeusz Czacki, w przypisach do dzieła o "Litewskich i polskich prawach (tom i nota 264), powtarzając za Friesem, że królowa Jadwiga kazała dla siebie przetłomaczyć biblią, której to pracy dopełnił Andrzej de Jassowietz 1390 roku. Jeżeli tu Czacki dodaje, ze część tej, biblii ma u siebie, to i w tem błądzi. Posiadał bowiem psałterz polski z XV wieku, będący tylko kopią zmodernizowaną psałterza Floryańskiego. Posiada go obecnie biblioteka Sieniawska. Jest takowy in 4°, kiedy karta biblii królowej Zofii jest in folio. Dopiero hr. Dominik Teleki, wydawszy podróż swoją po Węgrzech w narodowym języku 1797 roku, przetłumaczoną na niemieckie, (Reisen durch Ungern, uebersetzt von Nemeth. Pesth 1805 roku), wspomina, że w Szaros Pateku znalazł w bibliotece, polską, na pięknym pergaminie napisaną biblią, wielką rzadkość, że przetłomaczyła ją królowa Jadwiga z węgierskiego, a rękopism niniejszy jest z roku 1390. Uczony Dobrowski dał o tem znać J. S. Bandtkiemu w Krakowie, który pominął tę wiadomość jako nieprawdopodobną. Dopiero uczeń jego Ludwik Kosicki, mówiąc w Miscellaneach krakowskich 1814 roku o bibliach polskich, wspomina mimochodem, na mocy listu Dobrowskiego, o jakiejś biblii polskiej mającej się znajdować w Szaros Pataku.\nPsałterz floryański i Biblia królowej Zofii : dwa najdawniejsze pomniki piśmienne starożytnej polszczyzny\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Psalterz_floryanski_i_Biblia_krolowej_Zofii___dwa_najdawniejsze_pomniki_pismienne_starozytnej_polszczyzny-ebookRO/p02029709i020" target="_blank" title="Psałterz floryański i Biblia królowej Zofii : dwa najdawniejsze pomniki piśmienne starożytnej polszczyzny [Karol Libelt] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Psałterz floryański i Biblia królowej Zofii : dwa najdawniejsze pomniki piśmienne starożytnej polszczyzny [Karol Libelt] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Bestway WODNA ŚLIZGAWKA PODWÓJNY TOR 549 cm H2O GO 1800231087 - sklep internetowy ToysPlanet.pl\nBestway WODNA ŚLIZGAWKA PODWÓJNY TOR 549 cm H2O GO\nDo startu gotowi start! Czas na super szybki ślizg. Aż 549cm długości mokrej jazdy. Zawrotna prędkość, sportowe emocje, rywalizacja i adrenalina przy jednoczesnym zachowaniu zasad bezpieczeństwa.\nDMUCHANA WODNA ŚLIZGAWKA H2O GO\nPODWÓJNY TOR DO ŚLIZGU 549cm\nKołnierz zabezpieczający do samodzielnego napompowania\nWytrzymały materiał winylowy 0,24/0,27 mm\nDługość ślizgawki: 549cm\nWypoczynek w ogrodzie w upalne dni jest cudowny. Chcielibyście jednak spędzać czas bardziej aktywnie niż tylko wylegując się w basenie lub na trawie i zadbać o swoją kondycję fizyczną. Jest na to znakomite rozwiązanie. Wodna ślizgawka zapewni zarówno aktywność fizyczną jak i odrobinę ochłody. Szybko stanie się ulubionym miejscem zabaw Twojej pociechy i jej przyjaciół. Do startu gotowi.....start! Czas na super szybki ślizg! Aż 549 cm długości mokrej jazdy! Zawrotna prędkość, sportowe emocje, rywalizacja i adrenalina przy jednoczesnym zachowaniu zasad bezpieczeństwa. Ślizgawka wykonana jest z wytrzymałego winylu najwyższej jakości. Wąż ogrodowy doprowadza wodę do zraszaczy znajdujących się na jednym z jej boków.\nKonstrukcja ślizgawki zapewnia odpowiedni poślizg przez równomierne nawodnienie całego toru systemem kaskad. Dla zapewnienia bezpieczeństwa koniec ślizgu jest zabezpieczony przez nadmuchiwany kołnierz, przed którym tworzy się mini basenik. To pomysłowe rozwiązanie amortyzuje wjazd na metę i daje przyjemną ochłodę. Po skończonej zabawie wystarczy wypuścić powietrze, aby zestaw nie zajmował miejsca. Ślizgawka wykonana z najlepszych materiałów. Wysoką jakość i trwałość gwarantuje firma Bestway, która już od wielu lat cieszy się dużą popularnością w dziedzinie artykułów przeznaczonych do użytku na plaży, biwaku czy w ogrodzie.


Pies wykrył raka swojej właścicielki i uratował jej życie! | tylkonauka.pl\nautor: admin ( 2018-12-05 09:34 )\nPowszechnie wiadomo, że psy mają bardzo dobry węch, jednak nigdy nie sądzono, że mogą one w ten sposób wykrywać choroby. Stephanie Herfel, mieszkanka Wisconsin i jednocześnie posiadaczka suczki rasy Siberian Husky, na własnej skórze przekonała się o niesamowitych możliwościach psiego węchu.\nSuka o imieniu Sierra uporczywie obwąchiwała podbrzusze swojej właścicielki, przyciskając do niego swój nos. Zachowanie to było bardzo dziwne, a ponieważ kobieta dodatkowo od dłuższego czasu cierpiała na bóle podbrzusza o niewyjaśnionej przyczynie, postanowiła udać się do lekarza. Ginekolog, do którego poszła Stephanie Herfel, postawił jej diagnozę – torbiel jajnika – i wysłał ją do domu z lekami przeciwbólowymi.\nGdy kobieta wróciła do domu suczka o imieniu Sierra nie dawała za wygraną – w dalszym ciągu obwąchiwała podbrzusze właścicielki, a następnie osowiała schowała się do szafy, zwijając się w kłębek. Dziwne zachowanie psa nie dawało właścicielce spokoju, dlatego zdecydowała się zasięgnąć opinii innego lekarza.\nKilka dni później inny ginekolog stwierdził u kobiety III stadium raka jajnika. Właścicielka psa przeszła histerektomię oraz chemioterapię, jednak to nie koniec historii. Pierwsza diagnoza miała miejsce w 2014 roku. Jeszcze dwa razy, w 2015 i 2016 roku, suczka o imieniu Sierra wykrywała nawroty nowotworu u swojej właścicielki – zawsze zachowując się tak samo. Pierwszy przerzut dotyczył wątroby, a drugi miednicy kobiety.\nWłaścicielka śmiało twierdzi, że zawdzięcza swoje życie niezwykłym umiejętnościom jej psa. Do tej pory to pierwszy znany przypadek domowego pupila, który kilkukrotnie wykrył chorobę u swojego właściciela.\nSelect ratingGive Pies wykrył raka swojej właścicielki i uratował jej życie! 1/5Give Pies wykrył raka swojej właścicielki i uratował jej życie! 2/5Give Pies wykrył raka swojej właścicielki i uratował jej życie! 3/5Give Pies wykrył raka swojej właścicielki i uratował jej życie! 4/5Give Pies wykrył raka swojej właścicielki i uratował jej życie! 5/5


Brytyjski sąd nakazał giełdzie Bitfinex zamrożenie bitcoinów powiązanych z płatnościami ransomware. - bitcoinpl.org Kryptowaluty Blockchain\nBrytyjski sąd nakazał giełdzie Bitfinex zamrożenie bitcoinów powiązanych z płatnościami ransomware.\nAktualności, Bitcoin, Blockchain, Breaking, Wydarzenia brak komentarzy\nW grudniu sąd w Wielkiej Brytanii nakazał Bitfinexowi zamrożenie bitcoinów o wartości około 865,000 USD związanych z płatnością ransomware dokonaną w październiku.\n📰 British Court Orders Bitfinex to Hold Up Bitcoin Worth $860k\nIn Britain, a court has ordered Bitfinex to hold up Bitcoins worth $860k. This is because it was discovered that the coins were for a ransomware payment.#bitfinex #BTC https://t.co/Bjoq3eMcOS\n— Crypto Adventure (@CryptoAdventure) January 28, 2020\nStuart Hoegner, główny doradca Bitfinex, powiedział, że giełda pomogła powodowi „w odnalezieniu skradzionych Bitcoin’ów”\nSprawa jest podobno w toku.\nSąd Najwyższy Anglii i Walii (sąd gospodarczy) nakazał w grudniu giełdzie Bitfinex zamrożenie bitcoin’ów o wartości około 865 000 $ związanych z płatnością ransomware dokonaną w ubiegłym roku.\nZgodnie z orzeczeniem sądowym opublikowanym przez sąd 17 stycznia pierwotnie wydanym 13 grudnia hakerzy zaatakowali komputery nieznanej firmy w październiku 2019 r. Zażądali 1,2 miliona dolarów w bitcoin’ach jako okup. Ofiara zapłaciła 10,25 bitcoin’a (około 993 500 $) atakującemu za pośrednictwem ubezpieczyciela.\nUbezpieczyciel następnie zatrudnił firmę analityczną Blockchain Chainalysis do śledzenia bitcoin’ów, które zostały wpłacone jako okup. Chainalysis wykazała, że niektóre bitcoin’y zostały przekonwertowane na waluty FIAT, a reszta, czyli 96 BTC, została wysłana na adres giełdy Bitfinex.\n„Mogę potwierdzić, że wiodący cyber-ubezpieczyciel korzystał z oprogramowania Chainalysis do badania płatności ransomware dokonywanych w imieniu swoich klientów i śledzenia przepływu środków od miejsca wymuszenia do znanych usług, takich jak giełdy. Znacząca kwota (96 BTC) związana z tą płatnością została prześledzona przez użytkownika Bitfinex. Prawnicy ubezpieczyciela z powodzeniem wystąpili do sądu o zamrożenie wszelkich funduszy związanych z wymuszeniem” – powiedziała Madeleine Kennedy, dyrektor ds. komunikacji w Chainalysis.\nNastępnie sąd nakazał Bitfinex zamrożenie tych bitcoinów i udostępnienie informacji o właścicielu konta.\nPo otrzymaniu tych informacji generalny doradca Bitfinex Stuart Hoegner stwierdził w oświadczeniu, że „Bitfinex ma solidne systemy, które pomagają organom ścigania i stronom pokrzywdzonym w takich sprawach”.\n„W tym przypadku pomogliśmy Powodowi [Darragh Connell, doradca firmy ubezpieczeniowej] w odnalezieniu skradzionych Bitcoin’ów. Powód nie wini za całą sytuację giełdy. Wydaje się więc, że Bitfinex jest całkowicie niewinną stroną wplątaną w tą sytuację”- powiedział Hoegner The Block.\nConnell powiedział New Money Review, że sprawa jest w toku.\nSprawa ta jest pierwszą tego typu w Wielkiej Brytania w której sąd potraktował Bitcoin’a jako formę własności.\nBasic Attention Token(BAT)$0.2758093.33%


spa-parks.eu / ARDEI\nAgencja Rozwoju Regionalnego i Integracji Europejskiej we Lwowie (ARDEI) została założona w marcu 2002r. i od tego czasu prowadzi swoją działalność. Została ufundowana między innymi przez Regionalną Administrację Państwową i Miasto Lwów jako organizacja non-profit.\nSprzyjanie społeczno-gospodarczemu rozwojowi regionu lwowskiego. Działania agencji obejmują zadania związane z tworzeniem udogodnień w zakresie współpracy transgranicznej oraz wykorzystaniem możliwości pojawiających się w związku z rozszerzeniem UE. Agencja jest instrumentem efektywnego wdrażania zróżnicowanych zadań polityki regionalnej,\nw szczególności takich, które zwiększają możliwości beneficjentów Programów Sąsiedztwa oraz wzmacniają aktywność lokalnych i regionalnych samorządów w zakresie współpracy transgranicznej.\nZakładanie i rozwój efektywnej współpracy pomiędzy organizacjami z regionu Lwowa oraz instytucjami zaangażowanymi w rozwój regionalny,\nGenerowanie, wprowadzanie i koordynowanie w regionie Lwowa programów dotyczących rozwoju współpracy międzynarodowej i rozwoju regionalnego, włączając\nw to realizację zadań zwiększających potencjał ekonomiczny regionu,\nUdzielanie wsparcia przedsiębiorcom ukraińskim w zakresie współpracy z firmami\nz krajów UE,\nUmozliwianie i sprzyjanie tworzeniu nowego efektywnego partnerstwa pomiędzy przedsiębiorcami\ni organizacjami z regionu Lwowa oraz firmami i instytucjami z przygranicznych regionów Polski (jako nowego członka UE).\nUłatwianie wprowadzania przez jednostki ukraińskie najlepszych praktyk dotyczących rozwoju gospodarczego, środowiska oraz społeczeństwa, stosowanych w UE,\nTransfer wiedzy i prowadzenie szkoleń w zakresie współpracy transgranicznej z krajami UE.\nAgencja jest katalizatorem dla lokalnych organizacji pozarządowych oraz samorządów w zakresie rozwoju regionalnego. Agencja stworzyła sieć współpracy i założyła nieformalną bazę instytucji, obejmującą ponad 100 organizacji regionalnych. Celem utworzenia bazy jest:\nKoordynacja inicjatyw podejmowanych przez wszystkie te organizacje celem efektywnej alokacji środków lokalnych,\nOrganizacja szkoleń oraz dzielenie się wiedzą i doświadczeniem w zakresie planowania strategicznego, rozwoju regionalnego oraz zarządzania projektem.\nAgencja utworzyła również sieć współpracy pomiędzy lokalnymi agencjami lwowskimi z regionu Volyn (Ukraina) a agencjami z województwa Podkarpackiego i Lubelskiego w Polsce (ta sieć jest stale rozwijana). Wspomniane powyżej regiony mają wspólne problemy społeczne i gospodarcze. Dlatego też rozwiązanie tych problemów może być znalezione poprzez uczestnictwo w projektach technicznych, wymiany pomysłów i doświadczenia.\nW ramach prowadzonej działalności Agencja Rozwoju Regionalnego i Integracji Europejskiej we Lwowie realizuje szereg działań. Jednym z nich jest wyjście naprzeciw oczekiwaniom odnośnie zbierania informacji dotyczących obszaru Lwowa, wykorzystywanym przez regionalne i lokalne samorządy w planowaniu strategicznym. (sprawy o wysokim priorytecie brane pod uwagę przez UE). W tym zakresie agencja przeprowadziła różnego rodzaju analizy obecnej sytuacji społecznej i gospodarczej kilku małych społeczności zlokalizowanych w regionie Lwowa.\nAgencja podejmowała również szereg działań, których celem było umocnienie jej pozycji i zaprezentowanie działań na arenie krajowej i międzynarodowej, kształtując wizerunek agencji jako efektywnego pośrednika pomiędzy lokalnymi społecznościami, NGO, samorządami różnego szczebla, Ministerstwem Gospodarki Ukrainy oraz innymi instytucjami (np. Agencja była jednym z inicjatorów założenia w Ministerstwie Gospodarki Ukrainy - Rady Doradztwa dla NGO).\nARDEI było także inicjatorem 2 Forum Poszukiwania Partnera (2002r., 2003r.), które miały miejsce w ramach Lwowskiego Międzynarodowego Forum Gospodarczego. Były to pierwsze tego typu wydarzenia nie tylko na Ukrainie ale także w Europie Wschodniej. Forum miały na celu nawiązanie nowych kontaktów partnerskich pomiędzy reprezentantami lokalnych samorządów, NGO, przedsiębiorców z Ukrainy, Polski, Rumunii, Słowenii, Białorusi i innych krajów. Forum było także okazją do spotkania reprezentantów głównych sponsorów organizacji działających na Ukrainie.\nInnym interesującym działaniem zrealizowanym z sukcesem przez ARDEI w 2005r. było zorganizowanie Międzynarodowej Konferencji pt.: "Instrumenty programowe dla wdrażania europejskiej polityki Sąsiedztwa na Ukrainie: sytuacja obecna i perspektywy na przyszłość", która miała miejsce w ramach Międzynarodowego Forum "Ukraina - UE" we Lwowie.\nSukcesem osiągniętym dzięki konferencji było zebranie i rozwinięcie propozycji przedstawianych przez Ukraińskie regiony przygraniczne oraz propozycji władz Ukrainy odnośnie wdrażania Europejskiego Programu Sąsiedztwa oraz Instrumentów Partnerstwa na granicy Ukrainy z UE.\nRegion Lwowa jest częścią Euroregionu Karpackiego, pierwszego z Euroregionów utworzonych w byłym Związku Radzieckim (1993). Agencja od początku istnienia była zaangażowana w jego działanie szkoląc lokalnych urzędników i przedstawicieli NGO (w ramach "Współpracy z Euroregionem Karpackim" - projektem dofinansowanym z programu PHARE CBC SPF). W październiku 2003r. ARDEI stała się filią Ukraińskiego Urzędu Państwowego w Euroregionie Karpackim.\nWybrane projekty zrealizowane przez Agencję:\nTACIS CBC MPF "Podtrzymywanie rozwoju obszaru graniczącego z Turcją" (rozpoczęty się w 2006r),\nPHARE CBC SPF "Stalowowolskie San Francisco" (2005-2006),\nPhare CBC SPF "Euroregionalny system współpracy" (2005 - w trakcie realizacji)\nPhare CBC SPF "Agroturystyka - szansa na znalezienie zatrudnienia zatrudnienia przez obywateli polskich i ukraińskich" (2004r.),\nTACIS CBC SPF "Polsko-Ukraińska Agencja Transgraniczna - naprzeciw przyszłości" (2003-2005),\nRITA III "Współpraca telefoniczna: z USA przez Polskę do Ukrainy - współpraca sposobem zakładania społeczeństwa obywatelskiego i przełamywania państwowego monopolu w sektorze usług publicznych" (2003),\nPhare CBC SPF "Rozwój produktu lokalnego: wymiana doświadczenia" (2003r.)\nPhare CBC SPF "Polsko - Ukraińska sieć lokalnych instytucji rozwojowych" (2003r.)\nWschód - Wschód "Partnerstwo bez granic", "Rozwiązywanie problemów ekologicznych centrów historycznych i kulturalnych Wschodniej Europy" (2004),\nRoyal Danish MFA "Projekt rozwoju gospodarki regionalnej Okręgu Lwowskiego na bazie strategii CBC/COWI" (2003-2004),\nDFID projekt na Ukrainie "Wsparcie tworzenia Polsko-Ukraińskich Agencji Transgranicznych Rozwoju Regionalnego i Społecznego" (2002-2004),\nEC "Kampania informacyjna wspierająca program TACIS CROSS-BORDER Cooperation- Małe projekty" (2002-2003),\nPhare CBC SPF "Euroregionalny system współpracy", "Wsparcie polsko-ukraińskich systemów współpracy transgranicznej" (2002-2003),\nUNDP Projekt Umbrella "Rozwój strategii dla lokalnych społeczności" (2002-2003).\nPoprzez uczestnictwo w powyższych projektach oraz zarządzanie nimi ARDEI zdobyła wartościowe doświadczenie, które umożliwiło jej zbudowanie kompetencji oraz zaangażowanie się w pracę jako regionalne centrum współpracy transgranicznej. ARDEI jako niezależna pozarządowa instytucja z trwałą siecią kontaktów z samorządami i rządem (na poziomie, krajowym, regionalnym i miejskim) oraz rozwijającymi się aktywnie instytucjami zlokalizowanymi na terenie Ukrainy prezentuje instytucjonalną sieć współpracy ukierunkowaną na konsolidację wysiłków podmiotów z różnych regionów Ukrainy celem stworzenia centrum koordynacyjnego opartego na bazie doświadczeń CBC oraz obserwacji lokalnych.\nTel/fax: + 38 032 297 41 41, 297 41 67\n7 Halytska Square


motocykle na rok 2019 - wiadomości, zdjęcia, filmy\nStrona główna / Tagi / motocykle na rok 2019\nmotocykle na rok 2019\nmotocykle na rok 2019 - wiadomości\nPremiery Ducati - mocne uderzenie w każdym segmencie\nEICMA to najważniejsza motocyklowa impreza targowa na świecie, ale jest jedna marka, dla której jest to wydarzenie absolutnie szczególne. Mowa oczywiście o Ducati, która swoje najważniejsze premiery może zaprezentować na własnym,włoskim podwórku.\nSuper Soco na targach EICMA: najwyższa jakość motocykli elektrycznych\nProducent elektrycznych motocykli i motorowerów Super Soco przedstawił na targach EICMA pełną ofertę swoich pojazdów. Te nowoczesne i wykonane z najwyższej jakości komponentów maszyny można już testować i zamawiać także w Polsce - pierwsze egzemplarze trafią do klientów na początku przyszłego roku.\nEICMA w Mediolanie - co nowego na 2019?\nTegoroczna edycja EICMA nie zawiodła. Kolejny raz potwierdziło się, że to najważniejsza impreza na świecie. Choć Europa nie jest największym rynkiem motocyklowym, to z pewnością jest rynkiem najważniejszym - probierzem trendów i oczekiwań klientów.\nYamaha YZF-R3 GYTR - junior w specyfikacji wyścigowej\nObok entuzjastycznie przyjętej starszej siostry - Yamahy R1 GYTR - na targach w Mediolanie pojawiła się również inna premierowa wyścigówka. Model R3 GYTR adresowany jest do młodych zawodników i entuzjastów jazdy na torze.\nEICMA 2018 - motocyklowe nowości na sezon 2019 [powered by Pirelli]\nBarry w czasie swojej wizyty w Mediolanie wydeptał w halach targowych EICMY grube kilometry, wędrując od stoiska do stoiska. Dało się zauważyć, że wśród dużej liczby motocyklowych premier dwie maszyny przyciągnęły największą publiczność.\nKawasaki W800 2019 - wielki powrót ikony klasyki\nBardziej brytyjski niż motocykle brytyjskie Kawasaki W800 był przez ostatnie lata jednym z ostatnich wielkich klasyków. Ostatecznie ubity przez normę Euro 4 w 2016 roku, triumfalnie powraca, jednak już w nowym, bardziej agresywnym wydaniu.\nBMW C400 GT 2019 - luksusowa klasa średnia\nBMW zaprezentowało w Mediolanie skuter C400 GT, przeznaczony nie tylko do wygodnej jazdy po mieście, ale też do bliższej i dalszej turystyki. Będzie on uzupełnieniem pokazanego w zeszłym roku bardziej spartańskiego C400 X.\nHonda CB650R 2019. Elegancka młodsza siostra Neo Sports Cafe\nHonda CB650R dołącza do rodziny Neo Sports Cafe. Kolejna, po CB1000R produkcyjna wersja motocykla tej linii kontynuuje świeży zamysł stylistyczny i oferuje spory ładunek nowoczesnej technologii.\nMultistrada 950 S 2019. Trochę więcej i lepiej w tym samym turystyku\nMultistrada 950 S to kolejna nowość pokazana przez Ducati na tegorocznych targach EICMA. Ciekawe podróżne enduro skryło się jednak w cieniu wielkich premier przygotowanych przez Borgo Panigale.\nTriumph Scrambler 1200 2019. W Mediolanie Hinckley chwali się dwiema wersjami\nTriumph Scrambler 1200 w dwóch wersjach pojawił się na stoisku producenta na tegorocznych targach EICMA. Mogliśmy z bliska przyjrzeć się rozwiązaniom technicznym, które znalazły się w zadziornym wszędołazie.\nIndian FTR 1200 2019 - flat tracker w czterech smakach\nCzarna Suzuki Katana 2019. Producent szokuje jedną zmianą\nAprilia RS660 Concept 2019. Wyścigowa potęga w małej i zwinnej formie\nBMW R 1250 GS Adventure 2019 - pierwszy do korony\nVespa GTS 300 2019 - królowa po zabiegach\nYamaha R1 GYTR - ekskluzywny tort na dwudziestolecie\nMoto Guzzi V85 TT 2019. Producent ujawnia więcej detali podróżnego enduro\nBMW S1000RR 2019 - orzeł wylądował\nTurystyczny junior - Benelli TRK 251 2019\nBMW R 1250 RS 2019 - bokser na sportowo\nmotocykle na rok 2019 - zdjęcia\nEICMA 2018 - galeria zdjęć\nGdzie motocyklem na weekend? Jura Krakowsko-Częstochowska po szutrach [FILM]\nDucati Panigale V4S vs BMW S 1000RR na hamowni. Ile mają mocy? [FILM]\nWyniki Mistrzostw Europy w Motocrossie w Kegums [VIDEO]\ndzisiaj 20:06 0\nMotoGP: sensacyjny zdobywca pole position w GP Czech!\ndzisiaj 16:28 0\nWSBK: Jonathan Rea rządzi w Portimao po pierwszym wyścigu [RELACJA]\ndzisiaj 15:58 0\nNieoprocentowane kredyty na zdobycie prawa jazdy - rządowa pomoc, którą szanujemy\nProdukt miesiąca BMW Motorrad: ubrania z serii DarkNite


Jednorazowe papierosy, czyli jak wrócić na rynek z przytupem! | Vape.pl\nJednorazowe papierosy, czyli jak wrócić na rynek z przytupem!\nCiekaw jestem ile jest dinozaurów takich jak ja, którzy pamiętają czasy, kiedy w kiosku można było kupić „jednorazowe” e papierosy, były one stylizowane na zwykłe papierosy oraz zazwyczaj miały smak miętowy. Pisało na opakowaniu, że do 200 zaciągnięć, a po prawdzie starczało na ledwo co +/- 50, albo to ja miałem takiego pecha.\nTo rozwiązanie nie miało zbyt wielu fanów, więc wycofano się z tego pomysłu, jednak moda i historia mają jedną wspólną część, lubią się powtarzać (może nie wszystko się powtarza jak np. kreacje celebrytów na różnych okazjach ( swoją drogą można zauważyć, że tyczy się to głównie kobiet)) czego najlepszym przykładem jest powrót jednorazowych papierosów, póki co jedynie za granicą, ale miejmy nadzieję, że i do nas w końcu to trafi. Powstaje jednak pytanie, dlaczego w takim razie coś co sie kiedyś nie sprawdziło wróciło teraz i zrobiło „Blitzkrieg” na rynku? (z j. niem. Blitzkrieg to wojna błyskawiczna, czyli szybki szturm i szybkie zwycięstwo (przynajmniej w założeniu))\nDużą rolę odegrały POD-y, czyli małe kieszonkowe e-papierosy, które miały w założeniu być poręcznę oraz łatwo dostępne.\nNa czym polegają w ogóle jednorazowe papierosy? Zostały one gruntownie przemodelowane, widać, że firmy wróciły do tablicy kreślarskiej (z ang.back to the Drawing Board) i zrobiły coś czego brakowało na tym rynku, każdy jednorazowy e-papieros ma jeden niezmienny smak, który wybiera sie przy zakupie danego urządzenia oraz ma określoną mniej więcej żywotność. Smak w takowych może sie wydawać niezbyt zadowalający, ale okazuje sie być zaskakująco intensywny i bardzo dobry, jest to też jedna z wielu przyczyn rosnącej popularności jednorazówek.\nJednymi słowy te urządzenia weszły razem z drzwiami na rynek i zyskały ogromną popularność już na starcie, miejmy nadzieję że trafią one i do nas w niedalekiej przyszłości!\n• 334 dni temu


Specjalista ds. sprzedaży Praca Dam pracę Ogłoszenia - Miejski serwis informacyjny: Katowice\nMiejsce pracy: Bytom, Stawka minimalna: 4200.00 PLN\nZakres obowiązków: - Pozyskanie nowych klientów. Dbałość o zachowanie dobrych relacji z dotychczasowymi klientami. Kontakt z firmami transportowymi. Udzielanie wsparcia i informacji. - Wynagrodzenie: 4200 zł/brutto. Praca na umowę o pracę na początek na okres próbny do trzech miesięcy. Praca w pełnym wymiarze czasu pracy. - Praca w godzinach: 8:00-16:00. Wymagania: wykształcenie średnie. Obsługa klienta i techniki sprzedaży. Prawo jazdy kat B. Pozyskiwanie nowych klientów. Kontakt e-mail: rekrutacja@talentselect.pl\nPełna treść ogłoszenia na: pup.katowice.pl/oferta/1483565/specjalista-ds-sprzeda%C5%BCy


Skanowanie oraz identyfikacja faktur i profesjonalne systemy do fakturowania - Porady na temat technologii internetowych - polcomnet.com.pl\nZdalne skanowanie i rozpoznawanie faktur to efektywna i dzisiejsza usługa, jaka zwracana jest do firm oraz biur rachunkowych. Zaawansowana technologia pozwala na usunięcie oraz wykluczenie trudnych i czasochłonnych czynności wprowadzania faktur, co wpływa na znaczną oszczędność czasu.\nRozpoznanie faktur rozpoznanie faktur redukuje także koszty, które ponoszone są przez przedsiębiorstwo. Zarazem skanowanie i rozpoznanie faktur jest procesem niezmiernie prostym i nieskomplikowanym, wystarczy jedynie zeskanować faktury i przesłać je do danego przedsiębiorstwa, które zajmie się ich rozpoznawaniem oraz weryfikowaniem. Zasada działania jest więc ogromnie łatwa.\nMasa firm oraz przedsiębiorstw stosuje również system do fakturowania.\nPrzeróżne wiadomości z reguły zmieniają się z dnia na dzień – aktualna treść (https://www.workservice.pl/praca/operator-wozka-widlowego/mielec/) zawsze się przyda. Chcąc się z nią zapoznać, wejdź w wskazany link – w nim wszystko dla Ciebie omówiliśmy.\nTo sprawne narzędzie, jakie idealnie sprawdzi się w każdej firmie. programy do fakturowania pozwalają na nadzwyczaj łatwe i rychłe wystawienie wszelkiej faktury, są bezproblemowe w obsłudze i ogromnie funkcjonalne.\nNie wstydź się – w poszukiwaniu interesującego Cię wpisu kontynuuj klikanie w kolejne linki. Po jakimś czasie zapewne znajdziesz coś fajnego.\nSystem do fakturowania zajrzyj pozwoli nam na bezproblemowe kierowanie fakturami, oszczędzi nasz czas i zmniejszy koszty. Równocześnie programy do fakturowania zezwalają na wystawianie i opracowywanie wielu rozmaitych dokumentów, nie tylko faktur, lecz także paragonów, rachunków czy też zamówień. Z obsługą projektów do fakturowania bezsprzecznie poradzi sobie każdy, nawet osoby starsze lub z małym doświadczeniem.\nPowinno się wypróbować programy ofiarowane do fakturowania i przekonać się o ich sporych korzyściach. Sporo rekomendowanych programów do faktur, odkryjemy w Necie.\nCategory: hosting, Ofert pracy dla kobiet, Urządzanie mieszkania a finanse\t| Tag: efekty, problem, programy