Najazdy mongolskie na Racibórz - Ziemia Raciborska\n2 miesiące temuprzez WAW25 min czytaniaDodaj komentarz156 wyświetleń\n„Nawiedziło całą zachodnią Europę wielkie nieszczęście. Z głębi puszcz azyatyckich wyroiło się bowiem mrowię nieznanego dotąd dzikiego ludu, który zalał w szalonym zapędzie wielkie i żyzne ziemie słowiańskie, Ruś i Polskę. Byli to Mongołowie później Tatarami zwani, ludzie małego wzrostu, o śniadej cerze, którą szpeciły maleńkie ukośnie osadzone oczy i płaskie nosy. Nie mieszkali oni w domach, lecz pod namiotami zeszytemi ze skór bydlęcych. Pracy nie znali, nie trudnili się rolnictwem i żyli jedynie z łupiestwa i rabunków” – pisały o najeździe tatarskim (wł. mongolskim) z 1241 roku „Nowiny Raciborskie” w 1889 roku.\nNajazd Tatarów na Racibórz\nKiedy węgierski dominikanin Julian przywiózł królowi Węgier Beli IV otrzymany od księcia suzdalskiego list Batu-chana (lub nawet samego Ugedeja) strach padł na całą Europę. Napisano w nim: „Ja, Chan, wysłannik króla niebios, któremu dał on władzę na ziemi, aby podporządkowujących mi się wywyższać a opierających się poniżać; dziwię się Tobie, królu Węgier, dlaczego Ty – gdy ja trzydziestokrotnie posyłałem do Ciebie posłów – nie odesłałeś żadnego z nich do mnie, ani przysłałeś mi posłów Twoich lub listu. Wiem, że jesteś bogatym i potężnym królem oraz że masz wielu wojowników i że sam rządzisz wielkim państwem. Dlatego ciężko ci będzie podporządkować mi się dobrowolnie, ale byłoby lepiej i pożyteczniej dla Ciebie, gdybyś podporządkował mi się dobrowolnie. Ponadto dowiedziałem się, że wziąłeś w opiekę Połowców moich poddanych i dlatego rozkazuję Ci nie trzymaj ich dalej przy sobie, jeśli nie chcesz, abym ze względu na nich został Twoim wrogiem. Im łatwiej jest uciec niż Tobie ponieważ oni nie mając domów mieszkają w namiotach i być może zdołają uciec, ale Ty mieszkasz w domu, masz grody i miasta, jak więc chcesz wymknąć się rąk moich”.\nWojownik mongolski z I poł. XIII w.\nList ten, którego treść szybko rozniosła się po całej Europie, doniesienia kupców podążających z Rusi, w tym wrocławskich mających liczne kontakty z Kijowem, oraz relacje zbiegłych do Polski książąt ruskich działały na wyobraźnię i kazały z niepokojem oczekiwać na rozwój sytuacji. Zacieśniały się wzajemne związki władców Węgier i Czech oraz książąt polskich. Czekał ich najazd ponad 100-tysięcznej armii mongolskiej.\nJesienią 1240 roku Batu-chan dokonał koncentracji swoich wojsk. Główne siły pod jego dowództwem skierowały się na Węgry. Mniejszy oddział (tumen) skierował Batu na tereny Polski. Jego bazą wypadową był Włodzimierz Wołyński. Do 1965 roku nie wiedziano jak liczne wojsko uderzyło na księstwa polskie. Danych dostarcza nam skromne, odnalezione wówczas dzieło franciszkanina C. de Bridia zatytułowane „Historia Tatarów”. Bridia napisał w nim: „następnie (Batu) poszedł na Polskę i Węgry, i podzieliwszy wojsko na granicy krajów posłał z bratem swoim Ordu (najstarszym żyjącym wówczas potomkiem Czyngis-chana) 10 tysięcy wojowników przeciwko Polsce”.\nZadaniem oddziału Ordu, który później „przybył na Węgry przez Polskę”, było uniemożliwienie królowi Czech Wacławowi I oraz książętom polskim, głównie Bolesławowi Wstydliwemu i Henrykowi II, przyjście z pomocą królestwu Węgier. Wojsko to miało przejść przez Polskę południową a następnie przez Bramę Morawską (a więc w okolicach Raciborza) na Morawy i dalej na Węgry. Było to zadanie trudne ze względu na przeprawę przez Wisłę. „Nie mniejszą wagę musieli przywiązywać Mongołowie do poznania przejścia przez Bramę Morawską, gdyż błąd w tym przypadku mógł pociągnąć za sobą utratę całego tumenu” („Przerwany hejnał” Tomasz Jasiński, Kraków 1988).\nZ ustaleń historyków wynika, że na przełomie 1240 i 1241 roku, zgodnie z mongolską taktyką wojenną, Ordu wysłał do wschodniej Małopolski rozpoznawczy oddział jeźdźców. Miał on również dotrzeć, według relacji ks. Karola Gromanna z Tworkowa, do Raciborza. Wtedy też miało dojść do cudownej obrony miasta przez św. Marcelego o czym w dalszej części tekstu.\nDo pierwszej próby najazdu doszło na początku lutego 1241 roku. Głównym celem było opanowanie Sandomierza, który znakomicie nadawał się na bazę wypadową w głąb Małopolski. Ze źródeł wynika, że gród ten, po krótkim oblężeniu, Tatarzy zdobyli 3 lutego 1241 roku po czym wymordowali sporo ludności urządzając nawet „starców i dzieci i jedynie kilku młodym darują życie, ale zakuwają ich jak najgorszych niewolników w straszne dyby”. Stanisław Kałużyński, autor wielu książek o imperium mongolskim twierdzi, że Mongołowie nie mordowali: „wszystkich kategorii mieszkańców krajów podbijanych. Niektóre grupy ludności cieszyły się specjalnymi względami. Oszczędzano przede wszystkim, i to na wyraźnie polecenie Czyngis-chana, duchowieństwo większości wyznań, klasztory i dobra klasztorne, ludzi uczonych. Wprawdzie zdarzały się i tutaj wyjątki, ale częściej wynikały z samowoli żołnierzy niż z poleceń wyższego dowództwa”. W okresie podbojów Mongołowie podzielili zajęte grody i miasta na dwie kategorie. Te, które musieli zdobyć ponosząc przy tym ogromne straty nazywali „złymi”, zaś ich ludność była mordowana a zabudowa palona. Te, które poddawały się same nazywano „dobrymi”. Ich mieszkańcy mieli szansę ujść cało. 13 lutego oddziały polskie poniosły klęskę pod Turskiem.\nWłaściwy najazd rozpoczął się w marcu 1241 roku. Mongołowie ponownie zajęli Sandomierz po czym podzielili się na dwa oddziały: mniejszy udał się na podboje w kierunku Łęczycy i Kujaw, drugi większy, dowodzony przez Ordu na Małopolskę. 18 marca oddziały Ordu pokonały rycerstwo sandomierskie i krakowskie pod Chmelnikiem. Pomiędzy 18 a 24 marca, brak dokładnej daty, weszły do Krakowa, którego zabudowę podpaliły 31 marca. Obydwa oddziały połączyły się 1 kwietnia pod Krakowem i skierowały na Śląsk.\nGłówne siły poprzedzały oddziały zwiadowcze. One jako pierwsze zjawiły się pod Raciborzem napotykając na zniszczone mosty na Odrze, co znacznie utrudniało przeprawę. Nie czekając jednak na główne siły zwiadowcy poczęli przeprawiać się na lewy brzeg. Ich nieostrożność wykorzystał książę raciborski Mieszko II Otyły. Z przekazu Karola Gromanna wiemy, że atakując znienacka rycerstwo Mieszka zadało im dotkliwą klęskę. Tatarzy stracili około czterystu wojów. Mieszko ścigał niedobitki, ale, gdy natknął się na główne siły czym prędzej nawrócił w kierunku Raciborza, wzmocnił załogę w grodzie i udał się do Legnicy.\nJakim niebezpieczeństwem były zwiady tatarskie świadczy relacja Carpiniego: „Jeśli zamierzają udać się na wojnę , posyłają przodem przednią straż, która nie zabiera ze sobą nic poza jurtami, końmi i bronią. Ta straż nie plądruje, nie podpala domów, a także nie zabija zwierząt, a tylko rani i zabija ludzi. A jeśli nie może tego uczynić to przynajmniej zmusza ich do ucieczki. Chętnie oczywiście zabija niż zmusza do ucieczki. Za tą przednią strażą posuwają się główne siły, które zabierają wszystko na co się natkną. Również ludzi, jeśli ich napotkają, biorą w niewolę lub zabijają”.\nOrdu podchodząc do Raciborza nie próbował zdobyć miasta. Jego wojsko dwoma brzegami Odry podążyło w kierunku Opola, pod którym stoczyli wygraną bitwę z dwoma książętami, według „Kroniki Wielkopolskiej” księciem Opolskim Bolesławem i sandomierskim Władysławem. Jak słusznie zauważa Tomasz Jasiński („Przerwany hejnał”, Kraków 1988) książęta tacy nie byli wówczas w ogóle znani. Autor „Kroniki…” przestawił zapewne imiona, gdyż to Bolesław był księciem sandomierskim a Władysław opolskim. Problem jednak w tym, że Bolesław, jak wskazują inne źródła, uciekł wcześniej na Węgry. Może więc tu chodzić o czeskiego Przemyślidę Bolesława Dypoldowica, który od dłuższego czasu przebywał na Śląsku.\nKilka dni spędzili Mongołowie pod Wrocławiem. Ludność tego miasta uciekła wcześniej w popłochu. Załoga grodu zdążyła przed nadejściem oddziałów Ordu zebrać z ich domostw żywność i cenniejsze rzeczy po czym spalić zabudowę, w której mogli znaleźć dogodne kryjówki Tatarzy. Ci chcąc zapobiec połączeniu rycerstwa śląskiego z czeskim dowodzonym przez króla Wacława I.\nHańba księcia raciborskiego\nMożemy sądzić, że rolą księcia raciborskiego było prowadzenie działań osłonowych na linii Odry, które umożliwiły Henrykowi Pobożnemu koncentrację wojsk przed bitwą pod Legnicą. Wybór tego miejsca nie był przypadkowy. Najłatwiej było się tu zebrać rycerstwu, blisko znajdował się ufortyfikowany murowany zamek, wówczas najnowocześniejsza polska twierdza. W przypadku niepowodzenia mogła ona schronić polskie rycerstwo. Tu czekano na czeskie posiłki pod dowództwem króla Wacława I, który wyruszyły 7 kwietnia i, jak się okazało, nie zdążyły na czas.\nZ fragmentu listu Wacława I Tomasz Jasiński wysuwa wniosek, że bitwę pod Legnicą sprowokowali Mongołowie („Także księcia (Henryka) już wymienionego osaczyli (Tatarzy) w grodzie legnickim”). Odbyła się ona 9 kwietnia (5 Idy kwietniowe jak wskazuje Jan Długosz). Ordu dysponował armią liczącą około 8 tysięcy ludzi. Podobnymi siłami miał pod sobą Henryk II. Mongołowie pojawili się pod Legnicą nagle zaskakując wojska polskie przekonane, że wróg będzie dłużej oblegał Wrocław. Henryk nie miał żadnego wyboru i musiał wyprowadzić swe wojska grodu legnickiego. Tak opisze to, przesadzając zapewne w przechwałkach, śpieszący na pomoc król Wacław I: „W tym czasie, gdy (Tatarzy) byli już w Polsce znajdowaliśmy się z naszym wojskiem tak blisko księcia (Henryka), że moglibyśmy dotrzeć do niego z całą siłą naszą następnego dnia, potem jak poległ; ów zaś, o biada, nie zasięgnowszy naszej rady i nie zapytawszy nas o zdanie, starł się z nimi, z którego to powodu został żałośnie zabity. Dowiedziawszy się o tym, posunęliśmy się do granic Polski, chcąc nazajutrz pomścić należycie owych z pomocą bożą. Lecz oni poznawszy zamiar i intencję uciekli”.\nWojska polskie podzieliły się na cztery oddziały. Na czele ustawiono krzyżowców, ochotników różnych narodowości i kopaczy złota ze Złotoryi pod wodzą Bolesława Dypoldowica zwanego Szepiołką. Wśród krzyżowców byli zapewne krzyżacy i templariusze mający na Śląsku swoje włości. Po jednej stronie mieli oddział rycerstwa krakowskiego i sandomierskiego, które uszło cało z bitwy pod Turskiem i Chmielnikiem dowodzone przez Sulisława, po drugiej oddział rycerstwa raciborsko-opolskiego dowodzonego przez księcia Mieszka Otyłego. Za nimi, w odwodach, był doborowy oddział księcia Henryka. Ustawienie taki uniemożliwiało okrążenie przez siły mongolskie. Te zaś ustawiły w pierwszej linii trzy oddziały, w tym wysunięte daleko na boki, za którymi znajdował się odwodowy dowodzony przez Ordu.\nWojska Dypoldowica starły się z pierwszym oddziałem tatarskim złożonym z jeńców lub ludów podbitych. „Inne doborowe oddziały posyłają daleko na prawo i lewo, aby nie mogły być dostrzeżone przez przeciwnika. I tak otaczają nieprzyjaciela otaczając go w środku. I wtedy rozpoczynają walkę z wszystkich stron” (Carpini). „Gdy przychodzi do walki z nieprzyjaciółmi, zwyciężają w następujący sposób: nie wdają się w walkę regularną wręcz, lecz ciągle osaczają wroga ze wszystkich stron i zasypują strzałami”(Marco Polo). „Jeżeli to możliwe, to unikają walki wręcz, chętnie natomiast ranią i zabijają ludzi i konie strzałami i dopiero wówczas, gdy ludzie i konie zostali osłabieni strzałami, walczą wręcz z nieprzyjacielem”(Carpini).\nPod Legnicą taktyka zawiodła. Dwa boczne oddziały zaatakowały rycerstwo Szepiołki, ale wnet same zostały okrążone przez rycerzy raciborsko-opolskich i krakowsko-sandomierskich. Tatarzy szykowali się już do ucieczki, gdy, jak podaje Długosz: „Tymczasem ktoś z oddziałów tatarskich, nie wiadomo, czy ruskiego, czy tatarskiego pochodzenia, biegając bardzo szybko tu i tam, między jednym a drugim wojskiem krzyczał okropnie, zwracając do obu wojsk sprzeczne ze sobą słowa zachęty. Wołał bowiem po polsku „Biegajcie, biegajcie”, to znaczy „Uciekajcie, uciekajcie”, wprawiając Polaków w przerażenie, po tatarsku zaś zachęcał Tatarów do walki i wytrwania. Na to wołanie książę opolski Mieczysław, przekonany, że to nie krzyk wroga, ale swojego i przyjaciela, którym powoduje współczucie, a nie podstęp, zaniechawszy walki, uciekł i pociągnął do ucieczki wielką liczbę żołnierzy, zwłaszcza tych, którzy mu podlegali w trzecim oddziale. Gdy książę Henryk zobaczył to na własne oczy i gdy mu o tym donieśli inni, zaczął wzdychać i lamentować, mówiąc” „Gorze szo nam stało”, to znaczy: spadło na nas wielkie nieszczęście”.\nFiasko polskiego natarcia potwierdza „Historia Tatarów”: „Tatarzy zaś posuwając się dalej na Śląsk starli się w bitwie z Henrykiem nad wyraz chrześcijańskim wonczas księciem tej ziemi, i gdy już, jak sami to opowiadali bratu Benedyktynowi, zamierzali uciekać, niespodziewanie oddziały chrześcijańskie nagle zawróciły do ucieczki”. Ucieczka ta zdecydowała o klęsce pod Legnicą. Do boju musiał przystąpić hufiec odwodowy Henryka. Rozluźnienie wojska było jednak zbyt duże, by mogło stawić skuteczny opór czwartemu oddziałowi Ordu. W momencie, gdy trwała zażarta walka Tatarzy użyli pary o cuchnącym zapachu czyli ówczesnych gazów bojowych. Dysponowali oni wówczas machinami miotającymi ogień grecki oraz inne zapalające a przy tym dymiące substancje.\nPo zwycięstwie Mongołowi odcięli każdemu zabitemu jedno ucho. Głowę Henryka zatknęli na włóczni i zjawili się pod murami Legnicy, w której schronił się książę Mieszko. Nie udało im się jednak złamać woli walki obrońców. Po spaleniu okolicznych wsi Tatarzy podążyli do Otmuchowa, gdzie przez dwa tygodnie plądrowali tamtejsze wsie. Zaskoczyło to mieszkańców Czech, Łużyc i Turyngii, którzy byli przekonani, iż będą dalej kroczyć na Zachód. Chcąc podtrzymać te obawy Ordu wysłał mały oddział w stronę Łużyc. Splądrował on tam kilka nadgranicznych miejscowości. Główne siły tatarskie ruszyły zaś w stronę Raciborza i przez Bramę Morawską dalej na Węgry.\nZ najazdem z roku 1241 związane są dwie osobliwe raciborskie legendy. Pierwsza dotyczy cudownej obrony miasta przez św. Marcelego, druga bohaterskiej postawy kasztelana Bartka Lasoty. Mają one niewątpliwą wartość historyczną i literacką. Nie zawsze jednak fakty przez nie wskazywane odpowiadają prawdzie dziejowej.\nNiezwykle barwnie pierwszą z legend opisywały w 1889 wspomniane już „Nowiny Raciborskie”: „ Tak w bitwie pod Opolem jak i w bitwie pod Lignicą, odznaczyli się rycerze raciborscy. Sława ich waleczności dobiegła aż na daleką Ruś, gdzie po dziś dzień śpiewa lud rusinski piosnkę o owych pamiętnych walkach z pohańcami, piosnkę, której jedna zwrotka zawiera słowa: „Dzielny hufiec Raciborzan, stawił wrogom czoło nad Odrą.\nTymczasem inny zastęp Tatarów zwrócił się na południe i paląc i niszcząc wszystko po drodze zbliżył się, idąc prawym brzegiem Odry, nagle i niespodziewanie pod Racibórz. Mieszczanie zdołali zaledwie pozamykać bramy i pozrywać mosty na fosach, czyli rowach, jakie dawniej ku lepszej obronie okalały całe miasto, gdy już na przeciwległym brzegu zaczerniły się pola od tatarskiej szarańczy. Niejeden Raciborzanin uczuł wówczas trwogę w sercu, patrząc z murów miasta na te nieprzebrane zastępy dzikich i okrutnych wojowników, których coraz to więcej z krzykiem i wyciem z zaodrzańskich wychylało się lasów. Ujrzawszy zamknięte bramy miasta, przebyli Tatarzy wpław rzekę Odrę i spaliwszy okoliczne wsie i przedmieścia, rozłożyli się tuż pod murami miasta obozem.\nPrzestrach niezmierny zapanował wówczas w mieście. W pierwszej chwili potraciło wszystko ducha. Książę Mieszko był daleko, około Lignicy. Od niego nie można się było spodziewać pomocy i ratunku. Miasto pozostawione było własnym siłom, a siły te były bardzo szczupłe i ginęły zupełnie wobec tych tłumów pogaństwa. Oprócz mieszkańców Raciborza znajdowała się bowiem w mieście jedynie garstka okolicznych panów i włościan. Ale wnet się opamiętano. Pierwsi ocknęli się dzielni masarze czyli rzeźnicy raciborscy i przykładem swoim pociągnęli za sobą resztę ludu. Postanowiono się więc bronić do ostatniej kropli krwi i nie wydawać miasta na łup najezdników.\nRozpoczęło się wówczas oblężenie krwawe i zacięte, Tatarzy próbowali rożnemi sposobami dostać się do miasta, szturm następował po szturmie, lecz wszystkie te zakusy odbijały się o mężne piersi Raciborzan, wśród których odznaczali się jako pierwsi w walce dzielni masarze raciborscy. Na ustawicznych bojach i zaciętych walkach minęło tak kilka tygodni, a Tatarzy jak stali pod miastem, tak stali i pomimo znacznych strat, jakie ponieśli, od oblężenia odstąpić nie chcieli.\nAle innych groźniejszy wróg zawisł tymczasem nad miastem. Oto głód straszliwy zapanował wśród ludności. Napadnięci z nienacka nie mieli Raciborzanie ani czasu w żywność się zaopatrzyć, a tu oblężenie trwało a trwało. Ostatki żywności były już zjedzone. Od dnia do dnia zwiększała się bieda w mieście. Niewiasty i dzieci biegały szarpane straszliwym głodem po ulicach, wydając okropne jęki, które szczególniej w nocy rozbrzmiewały się daleko po okolicy. Wytrwalszym mężom serce się na taki widok krajało. Było pomiędzy nimi nie mało takich, którzy radzili raczej się poddać na łaskę lub niełaskę Tatarów, niż dłużej na te męki ludności spoglądać. Inni znów zapełniali kościoły, całemi dniami krzyżem przed ołtarzami pańskiemi leżąc i modląc się o pomoc boską, bo na ludzką pomoc liczyć już nie mogli.\nI ta ufność w Boga ich nie zawiodła, wśród okropnej nędzy i rozpaczy zbliżył się wreszcie dzień Św. Marcellego. Po nocy przepędzonej wśród ogólnej rozpaczy zaświtał poranek, który miał miastu zwiastować oswobodzenie. Gdy ustąpił zmrok nocny, zajaśniała na niebie zorza niezwykłej jasności. Całe niebo zdawało się gorzeć złocistym ogniem. Wśród tych obłoków ognistych, pojawiła się nagle cudowna postać Świętego Marcelego, który unosząc się ponad miastem, zasłaniał je swą świętą postacią i groził Tatarom ogromną pałką ognistą. Na ten widok zadrzały serca pogańców śmiertleną trwogą, podczas gdy w serca dzielnych obrońców miasta nowa wstąpiła otucha. Ośmieleni mocą świętego opiekuna, wypadli Raciborzanie z miasta, by ostatni bój z dziką stoczyć hordą. Lecz Tatarów już pod miastem nie było. Zdjęci okropnym strachem porzucili oni cały swój obóz i wszelkie nagromadzone w nim łupy i schronili się za Odrę do lasów, z których następnie uciekli aż na równiny węgierskie”.\nWedług XIX-wiecznej relacji kronikarza śląskiego Karola Gromanna najazd hordy miał miejsce w pierwszej połowie stycznia 1241 roku. Pojawiła się ponoć tak niespodziewanie, że mieszczanie ledwo zdążyli zamknąć bramy. Najeźdźcy spalili wsie i przedmieście po czym rozłożyli obóz przed palisadą i fosą. Racibórz nie posiadał wówczas murów miejskich. Tatarzy, jak twierdzi Gromann, atakowali w nocy miotając ogień na zabudowę. Mieszczanie sami odpierali ataki, gdyż książę przebywał „w Polsce”. 16 stycznia rankiem pojawił się na niebie św. Marceli. Przerażeni widokiem Tatarzy porzucili obóz z rannymi i uciekli.\nZdaniem Gerarda Labudy („Zaginiona kronika z pierwszej połowy XIII wieku w Rocznikach Królestwa Polskiego Jana Długosza”, Poznań 1983) i Wacława Korty („Najazd Mongołów na Polskę w 1241 roku i jego legnicki epilog”, Wrocław 1985) relacja ta jest wiarygodna, gdyż działania zwiadowcze przed uderzeniem na Sandomierz nie sięgały tylko, jak chce Długosz, Lublina i Zawichostu, lecz również Raciborza, który zamierzano zdobyć z marszu. Zgodnie z tym zagon tatarski musiał w ciągu siedmiu dni pokonać dystans pół tysiąca kilometrów dzielący Racibórz od Włodzimierza Wołyńskiego (miejsca koncentracji wojsk mongolskich), 16 stycznia próbować zdobyć miasto po czym nawrócić i w tym samym czasie powrócić na Ruś. Zdaniem Jerzego Rajmana („Mieszko II Otyły książę opolsko-raciborski 1239-1246”),wojska tatarskie były w stanie pokonać dziennie 70 km.\nRajman twierdzi jednak, że teza Labudy i Korty jest błędna. Nie zauważają oni, iż z relacji Gromanna wynika, że Tatarzy rozłożyli pod Raciborzem obóz i prowadzili jego oblężenie. 16 stycznia mieli go porzucić wraz z rannymi – „Dwie najstarsze wiadomości nie podają nic więcej jak tylko to, że w dniu św. Marcelego miasto zostało – wbrew wszelkim oczekiwaniom – opuszczone przez nieprzyjaciół”. Przeczy to tezie o operacji zwiadowczej w styczniu 1241 roku. Gromann podaje również informację o zwycięskiej bitwie księcia Mieszka Otyłego z Tatarami pod Raciborzem, po której miał on podążyć do Chmielnika. Po niej Mongołowie jeszcze raz zawitali w okolice miasta. Jeden z oddziałów obozował tu dziesięć dni podczas gdy główne siły podążały w kierunku Opola. Gromann nie datował jednak tych wydarzeń.\nZagadka związana z umieszczeniem w czasie oblężenia miasta jest tym większa, że ostatni wystawiony przez najazdem dokument Mieszka II Otyłego datowany jest na 20 grudnia 1240 roku, następny po nim zaś na 8 maja 1241 roku. Najbliższy jej rozwiązania jest chyba kronikarza Jan Długosz. Podobnie jak Gromann korzystał on z zaginionej kroniki, która powstała rzekomo w klasztorze raciborskich dominikanów. Pewien mnich zapisał w niej relację z legnickiej bitwy niejakiego Jana Iwanowica, który walcząc u boku samego księcia Henryka Pobożnego uszedł cało z pogromu. Mocno poturbowany miał dotrzeć do jakiegoś śląskiego klasztoru dominikańskiego. Jak podejrzewają niektórzy historycy (Tomasz Jasiński „Przerwany hejnał”, Kraków 1988), był to właśnie raciborski konwent dominikanów, którzy sprowadzili się tu w 1239 roku. To tu pewien dominikanin miał spisać relację Inwanowica.\nDługosz nic nie wspomina o styczniowym oblężeniu miasta. Jego zdaniem książę Mieszko pokonał na lewym brzegu Odry pod Raciborzem jeden z oddziałów tatarskich „czyniący zbyt nieoględne wypady w celu grabieży”. Poległo wówczas około czterystu Mongołów. Oddziały księcia ścigały niedobitki zwiadowców uchodzące w kierunku Krakowa, ale gdy tylko natknęły się na główne siły tatarskie natychmiast rozpoczęły odwrót. Po powrocie do Raciborza nastąpiło przegrupowanie. Mieszko wzmocnił załogę w warownym grodzie po czym z kwiatem rycerstwa, około 1100 konnych i 2600 pieszych, wyruszył do Legnicy, gdzie książę Henryk II Pobożny wyznaczył miejsce zbiórki sił chrześcijańskich. Wzmiankowana potyczka miała prawdopodobnie miejsce pod koniec marca, skoro 18 marca odbyła się bitwa pod Chmielnikiem, a 24 marca Tatarzy zdobyli Kraków. Całkowicie błędna jest chyba informacja Gromanna, że do starcia doszło przed bitwą chmielnicką.\nPod koniec marca również, jak mogłoby wynikać z relacji Gromanna, Tatarzy nie mogli obozować pod Raciborzem, bo po prostu nie zdążyliby na 9 kwietnia pod Legnicę. Główne siły tatarskie, które doszły wówczas do Raciborza, zdaniem historyków w ogóle nie próbowały zdobywać grodu. Po obu stronach Odry szybko podążały w kierunku Opola.\nPo bitwie legnickiej siły mongolskie obozowały 15 dni pod Otmuchowem a następnie przeniosły się pod Racibórz. To wówczas, jak twierdzi Tomasz Jasiński („Przerwany hejnał”, Kraków 1988) mogła nastąpić próba zdobycia miasta. Rzeczywistego przebiegu wydarzeń jednak nie znamy. Nie znamy też genezy legendy o św. Marcelim. Nie wiemy, czy wzmiankowano ją w zaginionej kronice, czy też dopisano do sporządzonego w 1740 roku wypisu, z którego, jak twierdzi G. Labuda, czerpał informacje Gromann. Podobnych legend jest zresztą w Polsce wiele. Możliwe więc, że najazd miał miejsce pod klęsce legnickiej, zaś umiejscowienie go w dniu 16 stycznia związane jest tylko i wyłącznie ze świętem św. Marcelego, któremu przypisano obronę miasta.\nMożliwe też, przytaczając wnioski Tomasza Jasińskiego, że zwrot „in die Sancti Marcelli” (w dzień lub w święto św. Marcelego) wcale nie musi oznaczać dzień 16 stycznia. Począwszy bowiem od XI wieku (kalendarz Gertrudy) do końca wieku XV dzień ten oznaczał także święto Marcelina, również papieża męczennika, poprzednika Marcelego. Jego dzień obchodzono w kwietniu lub w czerwcu. Szczególnie to z 26 kwietnia trudno odróżnić od 16 stycznia. Obu papieży mylono już w starożytności. Pomylić mógł się więc autor kalendarza katedry krakowskiej będącej kościołem diecezjalnym dla Raciborza, w którym zapisano dzień 26 kwietnia jako święto św. Marcelego.\nDochodzimy więc do hipotezy, że cudowna obrona miała miejsce 26 kwietnia a wybawicielem był św. Marcelin a nie Marceli. Przemawia za tym wiele faktów. Przede wszystkim tłumaczy, że zarówno w styczniu jak i w drodze do Legnicy Mongołowie nie mogli oblegać grodu, gdyż po pierwsze musieliby w styczniu przebyć około 500 km w siedem dni, po drugie wdając się na początku kwietnia w oblężenie nie zdążyliby pod Legnicę. Ponadto czym byłaby styczniowa legenda jeśli w ciągu następnych miesięcy armia Ordu jeszcze dwukrotnie podeszła pod miasto. Przyjmując datę 26 kwietnia w pełni wiarygodna okazuje się więc relacja Jana Długosza.\nPrzyjmijmy więc za Jasińskim, że po bitwie pod Legnicą Tatarzy udali się do Otmuchowa po czym, po dwóch tygodniach wyruszyli na Węgry przez Racibórz. Tu pozostawili jakiś oddział, który miał bronić ich przeprawy przez Bramę Morawską. Ten oddział średniowieczna tradycja traktuje jako napastników próbujących zdobyć Racibórz. Jego nagły odwrót może być związany nie tyle z cudowną interwencją świętego, co z odwrotem po zakończonej przeprawie. Wiarygodny byłby więc tekst w „Nowinach Raciborskich” z 1889 roku pod warunkiem wszakże, że chodzi w nim o dzień św. Marcelina a nie Marcelego. Wynikałoby z niego, że tuż przed bitwą legnicką pewien oddział tatarski nawrócił i rozpoczął oblężenie Raciborza. Być może miał za zadanie zdobyć gród a przez to umożliwić później łatwą przeprawę przez Bramę Morawską. „Na ustawicznych bojach i zaciętych walkach minęło kilka tygodni”. Po przejściu głównych sił mały oddział prawdopodobnie nagle nawrócił „na równiny węgierskie”.\nDlaczego więc Marceli a nie Marcelin pozostał patronem Raciborza. Otóż w XV wieku wykreślono z kościelnych kalendarzy św. Marcelina a mieszczanie przypisali prawdopodobnie interwencję Marcelemu. W połowie XV wieku, chcąc być może przypieczętować oficjalną wersję wydarzeń, w kościele farnym wybudowano kaplicę pod wezwaniem św. Marcelego. Później nazwano ją kaplicą polską. Jego wizerunek umieszczono także na wielkim dzwonie na kościelnej wieży. Napisano pod nim: „Sancto Marcello papae civitatis Ratiboriensis contra Tartaricas acies viso in aere 1241 propugnatori” (Świętemu Marcelemu papieżowi obrońcy miasta Raciborza przed przemocą tatarską, objawionemu w obłokach w 1241 roku). W roku 1655 mieszczanin Florian Scodonius ufundował w niej ołtarz ku czci patrona miasta i św. Wawrzyńca.\nOłtarz ten wprowadził jednak do całej historii sporo zamieszania. Jeden z obrazów ołtarza przedstawiał bitwę wyjaśnioną takim oto napisem: „W roku 1290 Racibórz oblegany przez Scytów. Gdy mieszczanie, stawiający mężny opór, znaleźli się w opresji, ukazał się w chmurach św. Marceli, trzymający maczugę. Scyci przerażeni jego widokiem uciekli, a odstępując od oblężenia pozostawili tysiące zabitych” (H. Schaffer „Die katholische Pfarrkirche zu Ratibor baulich und geschichtlich geschildert”, Ratibor 1905). „Odkrywca” Gromanna ks. Augustyn Weltzel pominął jego relację w drugim wydaniu swojej historii Raciborza (A. Weltzel „Geschichte der Stadt und Herrschaft Ratibor”, Ratibor 1881) i odniósł legendę o św. Marcelim do lat 1289-1291. Mimo iż na dzwonie kościelnym znajdował się napis świadczący, że jej geneza tkwi w najeździe tatarskim z roku 1241, to również H. Schaffer skłonił się ku tej hipotezie.\nZgodnie z nią św. Marceli obronił Racibórz przed nocnym najazdem Rusinów, których sprowadził na Śląsk poróżniony z Henrykiem Probusem Władysław Łokietek. Wspomina o tym dyplom księcia raciborskiego Przemysława z 1290 roku, w którym czytamy: „Jeszcze za czasów naszego umiłowanego brata, dostojnego księcia Mieszka, a zarazem naszych czasów, głuchą nocą wpadli do kraju nasi wrogowie, wdrapali się na mury miasta, zamierzając je zdobyć swoją łotrowską ręką. Gdy mieszkańcy miasta to usłyszeli, zaatakowali wroga bez trwogi i ociągania się rzucili się do walki, jak wygłodniałe lwy na stado. Po długiej, zaciętej walce, gdy wierni mieszczanie umoczyli swe miecze we krwi nieprzyjaciół i gdy wielu z nich zabili, osiągnęli oni piękne zwycięstwo z pomocą Boga, który z nimi zszedł do bitwy i tak poniekąd w cudowny sposób ochronił niewinną krew”. Hipoteza ta zdaje się nie mieć żadnego uzasadnienia. „Z pomocą Boga” to nie to samo, co św. Marceli ukazujący się w „zorzy niezwykłej jasności”. Poza tym jest tu mowa o zwycięstwie raciborzan a nie cudownym ocaleniu przed klęską.\nJakkolwiek też w średniowieczu Tatarów lub Mongołów można było nazwać Scytami (koczowniczy lud pochodzenia irańskiego zamieszkujący stepy na północ od Morza Czarnego od VIII w p.n.e. do pierwszych wieków n.e.), to już na pewno nie było adekwatne do Rusinów.\nO Tatarach wspomina zresztą również „Przedmowa do Bractwa Literackiego przy kościele Raciborskim” wydana w 1709 roku w Ołomuńcu przez Ignacego Rozenburga: „Bractwo z natchnienia Ducha Świętego od przodków naszych zakładało, pogaństwo tatarskie, które Śląsk po wielkiej części plądrowało, na miasto nasze Racibórz wszystkie siły swoje było obróciło, aby swoją okrutność pogańską nad nim pokazało; ale za przyczyną i błogosławieństwem tej Panny, Matki miłosierdzia, dnia św. Mercelego Męczennika a Papieża Rzymskiego, który, jako przodków naszych starodawne podanie mamy, na powietrzu z palicą był widziany, to pogaństwo odpędzone a miasto oswobodzone zostało”. H. Schaffer pisząc historią Bractwa musiał znać Przedmowę i jej jednoznaczną bądź co bądź treść. „Wszystkie siły swoje było obróciło” może wskazywać, że chodzi o powrót Ordu spod Legnicy.\nKsiążę Mieszko, jak głosi tradycja, po powrocie spod Legnicy wynagrodził bohaterskich rzeźników. Za waleczność nadał im na wieczne czasy pole, na którym stoczono walkę z Mongołami. Nazwano je „masarskimi łąkami”. Do 1945 roku południowa część obecnego Placu Długosza nosiła nazwę Placu Marcelego (Marzellusplatz), którą to nadano w 1846 roku. Pierwotnie Plac Marcelego obejmował teren byłego zboru ewangelickiego i pobliskiego cmentarza, od ulicy Nowej do baszty. Później Plac powiększono doprowadzając go do ul. Piwnej. To tu w latach 20-tych naszego stulecia powstała pierwsza w Raciborzu stacja benzynowa. Jeszcze przed powstaniem Placu Marcelego od Małego Targu do ul. Basztowej prowadziła ulica św. Marcelego (Marzellusstrasse). Co roku 16 stycznia, już przed rokiem 1293, poza dziękczynną procesją odbywały się również w Raciborzu jarmarki św. Marcelego.\nTagikoczownicy, Mongołowie, najazd, wojna


Muzeum Historyczne Miasta Krakowa (MHK) należy do najstarszych polskich muzeów, które zajmują się dokumentacją dziejów i kultury miasta. Inicjatorem założenia Muzeum poświęconego naszemu miastu był przed ponad 150 laty znakomity znawca dziejów Krakowa, prof. Józef Łepkowski. Ukoronowaniem tych działań była decyzja Rady Miasta Krakowa z 31 maja 1899 roku o założeniu Muzeum Historycznego Miasta Krakowa jako oddziału Archiwum Aktów Dawnych. 18 grudnia 1945 roku Miejska Rada Narodowa zadecydowała o przekształceniu Muzeum Historycznego Miasta Krakowa w samodzielną instytucję.\nMuzeum Historyczne Miasta Krakowa gromadzi obiekty z zakresu kultury materialnej, dziejów politycznych i gospodarczych, sztuki oraz tradycji i zwyczajów mieszkańców Krakowa od czasów najdawniejszych po dzień dzisiejszy. Kolekcje muzealne pozwalają na poznanie ikonografii miasta, zabytków rzemiosła i handlu, życia codziennego, jak również ważnych wydarzeń kulturalnych i politycznych. Wyjątkowe walory poznawcze i dydaktyczne mają obrazy z zakresu malarstwa historycznego. Osobny zespół stanowi kolekcja broni używanej do obrony murów oraz broni bojowej używanej w czasie powstań narodowych. Muzeum posiada wiele interesujących pamiątek historycznych, głównie z czasów powstań narodowych.\nNieocenioną wartość dokumentacyjną ma wielotysięczny zbiór fotografii od pierwszych dagerotypów, klisz szklanych z pracowni Ignacego Kriegera po zdjęcia współczesne. Osobne kolekcje stanowią zbiory: judaików, teatraliów, medali i numizmatów, meble, kostiumy, ubiory, szopki krakowskie, pamiątki i narzędzia oraz maszyny drukarskie i introligatorskie. Muzeum jest placówką wielooddziałową. Każdy z 12 oddziałów prezentuje na swojej ekspozycji stałej inny wycinek dziejów naszego miasta. Muzeum sprawuje opiekę i przyczynia się do kultywowania krakowskich tradycji i obyczajów, m.in. pochodu Lajkonika, konkursów na najpiękniejsze szopki, intronizacji królów kurkowych.


Jesteś tutaj: dominikananawakacje.pl > Kresy > Różana\nKażdej osobie potrzebny jest ruch i wysiłek fizyczny. Jednak nie każda osoba wie, jak powinna spędzać czas wolny i jak zrobić to najbardziej efektywnie. Wiele osób uprawia sport, jednak ten popularny dla większości zaczyna sprawiać im coraz mniej zadowolenia. Dlatego szukają dla siebie nowych rozwiązań, które będą sprawiały im przyjemność a jednocześnie, które będą dobrze wpływały na ich ciało. Dobrym sposobem a jednocześnie nowym sportem jest wspinaczka. Może to być wspinaczka górska, która jest sportem dość ekstremalnym ale również wspinaczka opierająca się na ściankach krytych, sztucznych, które znajdują się w wielu klubach sportowych. Taki sport to pewnego rodzaju sposób na sprawdzenie własnego ciała ale również sposób na wyćwiczenie i pobycie się negatywnych emocji. Wspinaczka jest sportem ekstremalnym, w którym trzeba być bardzo ostrożnym i w którym trzeba zaufać drugiej osobie. Warto spróbować tego sportu aby przekonać się czy jest on dla nas odpowiedni ale również po to, by ciekawie spędzić czas.


O marce cocochoco - o cocochoco - CocoChoco Professional Poland\n> O Cocochoco> O marce Cocochoco\nDzięki skoncentrowanym składnikom efekt całkowitej regenracji można uzyskać już podczas 1,5 godzinnej kuracji w salonie KERATYNOWA KURACJA oraz keratynowe produkty do stylizacji CocoChoco opracowane, są specjalnie tak by łączyć w sobie naturalną proteinową keratynę, która odbudowuje, odnawia oraz odżywia włosy dzięki zawartości bogatych składników naturalnych - przede wszystkim mowa tu o ekstrakcie z kakaowca, który aktywuje działanie keratyny w strukturze włosa. Składniki wnikają w głąb włókna włosa, niwelując ubytki oraz ujednolicając strukturę włosa na całej długości. Dzięki wysokiej temperaturze żelazka, keratynowy eliksir jest dogłębnie wprasowywany do wewnątrz.\nSYSTEM WYGŁADZAJĄCY CocoChoco Professional to niekwestionowany najskuteczniejszy z wynalezionych produktów fryzjerskich do odbudowy i intensywnej regeneracji włosów XXI wieku. Gwarancją najwyższej jakości kosmetyków jest ich innowacyjna technologia, poparta wieloletnimi badaniami. W ofercie CocoChoco znajdziecie Państwo zarówno samą Intensywnie Odbudowującą włosy KERATYNĘ jaki i gamę regenracyjnych, keratynowych produktów zawierających ten składnik w swoich szamponach, maskach, odżywkach oraz serum. Dla podtrzymania spektakularnego efektu- utrzymania odpowiedniej ilości keratyny we wnętrzu włosa, po wykonanej KURACJI ODBUDOWUJĄCO- PROSTUJĄCEJ zalecane jest regularne stosowanie pozostałych produktów z gamy CocoChoco Proffeesional.\nOto koniec ze zniszczonymi włosami dzięki kuracji COCOCHOCO Professional!


Strona główna Inwestorzy Raporty bieżące (przekazane do KNF) RB 163/2015 Zbycie akcji własnych AmRest w ramach realizacji programu opcji menadżerskich\nW nawiązaniu do RB 79/2015 z dnia 30.05.2015 r. Zarząd AmRest Holdings SE („AmRest”, „Spółka”) informuje o zawarciu w dniu 15 września 2015 roku transakcji zbycia 54 akcji własnych uprawnionym uczestnikom programu opcji menadżerskich. Rozliczenie transakcji nastąpiło dnia 15 września 2015 roku.\n- 0,00 PLN – 54 akcje. Akcje zostały przekazane nieodpłatnie w wyniku wykonania 100 opcji nadanych po cenie 78,00 PLN, które zostały rozliczone netto zgodnie z metodą opisaną w pkt. 7.1 a) Regulaminu Pracowniczego Planu Opcji Akcyjnych przyjętego uchwałą nr 3/11/2014 Rady Nadzorczej AmRest Holdings SE z dnia 20 listopada 2014 roku oraz w pkt. 7.1 Regulaminu Planu Opcji Menadżerskich przyjętego uchwałą nr 5/04/2015 Rady Nadzorczej AmRest Holdings SE z dnia 20 kwietnia 2015 roku.\n3) Zbyte akcje stanowią łącznie 0,0003% kapitału zakładowego Spółki czyli 54 głosy na Walnym Zgromadzeniu Spółki,\n4) Po dokonaniu transakcji AmRest posiada 88 763 akcji czyli 88 763 głosów na Walnym Zgromadzeniu Spółki, stanowiących 0,4184% ogólnej liczby głosów w Spółce.


Przemieszczenie siedziby stada - Forum\nHOME » PRAWO I PRZEPISY » PRZEMIESZCZENIE SIEDZIBY STADA\nPrzemieszczenie siedziby stada\nPosty: 3395 #2191531\nWitajcie, mimo iż zakończyłam hodowle to za radą Pani w urzędzie zostawiłam swoją siedzibę stada. Teoretycznie nadal ją posiadam bez zwierząt. Teraz że znów wracam do życia na wsi chciałabym przenieść tą siedzibę z Borowna do Ściborza koło Nysy. Miał ktoś do czynienia z przepisami i jak to wygląda w praktyce?\nElectra 27.05.2019 01:03:21\nPosty: 98 #2191541\nIlość edycji wpisu: 1 zapytej sie w agencji ale chyba trza załozyć nowom siedzibe, jo jak kciołem troche kós trzymać w stajni u ciotki bo niegospodarzom już i sąsiedzi przes płot to mósiołek stajnie na papirze wzionć w harende i drugom siedzibe założyć. troche kós jes tam troche u mnie .\nacha i kazde przemieszczenie kozali mi zgłoszać, a róźnie to jes i jakbym tego pilnowoł to bym zgupioł od papirów i nic bym nie robiół ino siedzioł w agenci w kolejce. A jak przidom na kontrol i bedo mieć kłopot to sie jem koże w głowe popukać ze niby mondrzy som i szkoleni a gupoty wymyślajom hej\nPosty: 182 #2192208\nNo proszę monia na wieś wraca , no proszę , a mówią że amfa uzależnia, he he he .


drzwi szklane, ściany szklane, szkło do kuchni, balustrady szklane, kabiny prysznicowe\nDzięki skorzystaniu z profesjonalnych usług naszej firmy będziesz mógł stać się posiadaczem m. in. drzwi czy ścian szklanych, kabiny prysznicowej oraz lustra na wymiar, gabloty szklanej, szkło do kuchni z grafiką czy wielu innych. Ponadto zajmujemy się profesjonalną obróbką szkła, a w bogatym asortymencie naszej firmy znaleźć możesz m. in. szkło hartowane, laminowane, dekoracyjne z wydrukiem, gięte i inne. Jesteśmy firmą solidną, która wykonuje zlecenia terminowo oraz na najwyższym poziomie.\nsklep, szukam pracy, dam pracę, drzwi, oferty pracy, Odzież damska, odchudzanie, zdrowie, Łódź, jaka praca, lodz, bramy, kraków, okna, biuro rachunkowe


Dream World - Darmowe tapety na pulpit, #28462. Tapety na pulpit komputera\nDarmowe tapety na pulpit - Dream World, #28463\t Darmowe tapety na pulpit komputera - Dream World, #28465\t Tapety na kompa - Dream World, #28467\t Dream World - Tapety na pulpit, #28526\nWszystkie tapety są do ściągnięcia za darmo. Jednak, aby korzystać tapety pulpitu 'Dream World - Darmowe tapety na pulpit, #28462' w celach komercyjnych jest zabronione. Wszelkie prawa do zdjęć należą do ich właścicieli.\nPC Aby ustawić "Dream World - Darmowe tapety na pulpit, #28462" jako tapetę na pulpicie, wybierz rozmiar obrazu powyżej, a następnie kliknij na przycisk "Pobierz", aby zapisać obraz na komputerze stacjonarnym. Kliknij prawym przyciskiem myszy na obrazek zapisany i wybierz opcję "Zapisz obraz jako" lub "Ustaw jako tło".\nMac Aby ustawić "Dream World - Darmowe tapety na pulpit, #28462" jako tapetę na pulpicie, wybierz rozmiar obrazu powyżej, a następnie kliknij na przycisk "Pobierz", aby zapisać obraz na komputerze stacjonarnym. Kliknij prawym przyciskiem myszy na pulpicie i wybierz opcję "Zmień tło pulpitu". Przejdź do zdjęcia, które pobrałeś i kliknij na nią.\nKomentarze dla "Dream World - Darmowe tapety na pulpit, #28462":\nTapety na pulpit komputera - Dream World, #28563\nTapety na komputer - Dream World, #17489


Dzieci w wirtualnym świecie – Oficjalna Strona Szkoły Podstawowej im. Jana Brzechwy w Lubzinie\nSzanowni Rodzice, w ramach pedagogizacji serdecznie zachęcamy do zapoznania się z poradnikami pt.: “Dzieci w wirtualnej sieci” oraz “Nastolatki w wirtualnym tunelu” dotyczącymi nadużywania technologii informacyjnej przez nasze dzieci i młodzież. Telefon, smartfon, komputer, tablet stają się nieodłączną częścią naszego życia. Czynności, które wykonujemy przy użyciu technologii informacyjnej jest wiele, można by mnożyć. Jednak musimy pamiętać, że to świat wirtualny,\na nie realny i nadużywanie oraz zbyt duża ilość czasu spędzana przed ekranem, nie jest obojętna ani dla nas dorosłych, a przede wszystkim nie jest obojętna dla naszych dzieci. Z każdym rokiem przybywa problematycznych zachowań nastolatków, uzależnień od telefonów wśród dzieci i młodzieży, co ma negatywny wpływ na ich zdrowie, psychikę, nawiązywanie relacji rówieśniczych itd. Co nas powinno zaniopokoić, jak to wygląda w świetle badań statystycznych,\njak dbać o cyberbezpieczeństwo naszych dzieci, jaki ma wpływ nadużywanie smartfonów na psychikę dziecka…tego będą mogli się Państwo dowiedzieć z poniższych poradników. Nie pozwólmy, żeby nasze dzieci wchłonął świat wirtualny…\nPoniżej linki do poradników:\nTen wpis został opublikowany przez mgr Edyta Worek w kategorii Aktualności i Ogłoszenia. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n← Previous Previous post: “Zielono nam” z okazji Dnia Ziemi\nNext → Next post: Jak być doradcą zawodowym swojego dziecka?


Olive powraca - Oceny, opinie, ceny - Elizabeth Strout - Lubimyczytać.pl\n313 ocen 65 opinii\nWydawnictwo: Wielka Litera Cykl: Olive Kitteridge (tom 2) literatura piękna\nchoroba córka kobieta literatura amerykańska matka miłość do rodziny powieść obyczajowa relacje rodzinne samotność szpital uczucie wspomnienia\nOlive Kitteridge (tom 2)\nKontynuacja Olive Kitteridge, powieści nagrodzonej Pulitzerem. Na podstawie pierwszej części został nakręcony mini serial przez HBO.\nCudowna książka o pozornie nudnym miasteczku i nudnym życiu jego mieszkańców. Ale to wszystko jest wciągające i prawdziwe. Autorka w piękny sposób pokazuje jak życie Olive zmienia się z biegiem lat, jak się starzeje i jak zmienia się jej myślenie. Kolejne spotkania Olivii z kolejnymi osobami, dają jej dużo do myślenia i powoli robi sobie rachunek sumienia.\nPierwsza część Olive mnie zachwyciła, kiedy zobaczyłam, że jest kontynuacja postanowiłam od razu kupić. Już po pierwszych stronach ucieszyłam się, że po nią sięgnęłam, idealne zwieńczenie dzieła.\nOlive się kocha mimo tego jak jest szorstka i dzięki tej drugiej części pokochacie ją jeszcze bardziej.\n„Kiedy się zestarzejesz – zwróciła się Olive do Andrei – stajesz się niewidzialna. Taka jest prawda. A jednak to w pewien sposób człowieka wyzwala.”\nOlive się starzeje i starzeją się jej wszyscy znajomi i mieszkańcy miasteczka. Piękne historie ludzi o życiu, miłości i samotności.\nCudowna książka o pozornie nudnym miasteczku i nudnym życiu jego mieszkańców. Ale to wszystko jest wciągające i prawdziwe. Autorka w piękny sposób pokazuje jak życie Olive zmienia się z biegiem lat, jak się starzeje i jak zmienia się jej...\nDobrze było spotkać się znowu z Olive i mieszkańcami miasteczka Crosby, choć było to słodko-gorzkie spotkanie. Elizabeth Strout jak nikt potrafi w niezwykle ciepły sposób pokazać ludzkie rozterki i sekrety, dojrzewanie, starość, samotność. Mistrzostwo.\nBałam się tej kontynuacji, jak się okazało, zupełnie niepotrzebnie. Mam nawet wrażenie, że historia dalszych losów mieszkańców Crosby podobała mi się bardziej, niż pierwsza część. Olive jest wciąż sobą, choć widoczne są minimalne zmiany w jej usposobieniu. Główna bohaterka pozostaje złośliwa, szczera do bólu, a przy tym pomocna, gdy wymaga tego sytuacja. Tylko jedno z zawartych w książce opowiadań podobało mi się mniej, to dotyczące braci Burgess. Wpływ miały na to sylwetki ich małżonek. Nie jestem w stanie zdecydować, która z kobiet bardziej mniej irytowała. Żałuję, że syn Olive jest w tej części bardziej na uboczu, chociaż ich relacja ulega widocznej poprawie. Komentarze głównej bohaterki dotyczące jej synowej oraz dzieci, bawią jak zawsze. Podoba mi się styl Elizabeth Strout, to jak tworzy postaci, które są do bólu autentyczne. Mieszkańcy Crosby mają sporo sekretów, które odkrywa się z największą przyjemnością. Po raz kolejny widać jak duży wpływ na pozostałych mieszkańców ma Olive Kitteridge. Strout porusza tu przede wszystkim kwestię starości i śmierci, pogodzenia się z przeszłością i cieszenia z tego, co jeszcze przed bohaterami pozostało. Opowiadania potrafią rozbawić, wzruszyć, a przede wszystkim skłonić do refleksji. Ta część jest smutniejsza od poprzedniej, z tego względu że skupia się na przemijaniu ludzkiego losu, radzeniu sobie z chorobą oraz powolną utratą samodzielności. Z żalem dobrnęłam do końca książki, gdyż wredna profesor matematyki skradła moje serce i zajmuje zaszczytne miejsce wśród moich najukochańszych literackich bohaterek.\nBałam się tej kontynuacji, jak się okazało, zupełnie niepotrzebnie. Mam nawet wrażenie, że historia dalszych losów mieszkańców Crosby podobała mi się bardziej, niż pierwsza część. Olive jest wciąż sobą, choć widoczne są minimalne zmiany w jej usposobieniu. Główna bohaterka pozostaje złośliwa, szczera do bólu, a przy tym pomocna, gdy wymaga tego sytuacja. Tylko jedno z...\nDruga część historii Olive. Nadal jest zimna i szczera do bólu przez co jej obserwacje są bardzo prawdziwe. Nie ma tu słodkości, ale prawdziwe sprawy.\nKontynuacja portretu prowincjonalnej amerykańskiej społeczności, choć znów skupia się wokół wiekowej już Kitteridge, to właściwie opowiada o starości, jako zwykłym etapie życia. W "Olive powraca" Elizabeth Strout przygląda się rozliczeniom z życiem głównej bohaterki. Nie jest ona oczywiście w tym sama. Jej znajomi niedołężnieją, odchodzą, przez co odciskają swoje piętno na postrzeganiu otoczenia przez Olive. Walczy z pustką dwukrotnego owdowienia, szukając sensu we wstawaniu kolejnego dnia z łóżka. Te zmagania z niedomaganiem ciała i upływem czasu podejmuje dzięki nadziei, którą pokładała w poetce, czy bardzo dla Olive nietypowej, nowej znajomość z Isabelle. To piękne dowody na jasne strony duszy bohaterki szukającej w sobie empatii.\nChoć bardzkiej podobała mi się część pierwsza, gdzie świat jest 'rozleglejszy', to znaczy dostajemy w niej więcej różnobarwnych scen, postaw, problemów, to i tu jest sporo powodów do przemyśleń. W drugiej części świat jest bardziej statyczny, momentami oniryczny. Zapewne to świadomy zabieg autorki, by sposobem opisu podążać za starzejącymi się umysłami bohaterów. Ciekawym wyjątkiem jest rozdział "Sprzątanie", w którym nastolatka dzięki zmysłowości dorasta do młodzieńczego buntu wobec matki. W kilku innych miejscach ciekawie autorka sportretowała konflikt pokoleń, problemy współczesnych form ekspresji. Ponieważ świat podany jest oczami starszych ludzi, to szczególnie młodszy czytelnik ma szansę odkryć - jak to jest być ograniczonym rozlicznymi uciążliwościami, które nie istnieją w jego świecie. Strout w formie przekazu takich treści nie jest na szczęście jednostajna. Stara się pokazać też dystans, dowcip i poczucie humoru seniorów, którzy mimo wstydliwych i upokarzających sytuacji wynikających z niedomagania ciała, zachowują godność.\nW kilku migawkach pokazała autorka małżeństwie relacje pełne rytuałów, napięć i 'wojen pozycyjnych', których przyczyn sami uczestnicy mogą już nie pamiętać. Nie ma w tym potępienia, raczej współczucie, zrozumienie i akceptacja. Dużą wartością jest przecież pogodzenie się z tym, czego zmienić nie można, a sam wybór 'mniejszego zła' nie powinien być przedmiotem ciągłych analiz. Po prostu warto żyć dla siebie, a już wspaniale jest, gdy możemy być i dla kogoś.\n"Olive powraca" to przejmująca, choć wycofana w formie, powieść. Chyba trochę zbyt szybko się skończyła, bo odebrałem ją, jako nieco urwaną, a może została po prostu zawieszona między życiem i tym, co jest dalej?\nByć może cytaty, które przytoczę nie są radosne, ale jakoś utkwiły w głowie, jako memento:\nPani Kitteridge pokręciła głową.\n– Gorzej – stwierdziła. A potem, pochylając się i unosząc dłoń do policzka, dodała: – Jej mąż coraz bardziej głupieje.\nIdziesz przez życie i myślisz, że jesteś kimś. Ani dobrym, ani złym. Ale myślisz, że jesteś kimś. A potem dostrzegasz – Olive ruchem ramienia wskazała kelnerkę, która podała kawę – że już jesteś nikim.\nKontynuacja portretu prowincjonalnej amerykańskiej społeczności, choć znów skupia się wokół wiekowej już Kitteridge, to właściwie opowiada o starości, jako zwykłym etapie życia. W "Olive powraca" Elizabeth Strout przygląda się rozliczeniom z życiem głównej bohaterki. Nie jest ona oczywiście w tym sama. Jej znajomi niedołężnieją, odchodzą, przez co odciskają swoje piętno na...\nElizabeth Strout jest geniuszem, jeśli chodzi o najłatwiej się czytającą prozę, która jednocześnie jest głęboka, pokazuje człowieka takiego, jakim jest, a nie chciałby być, daje niebanalne refleksje o życiu\nW drugiej części Olive znów to dostajemy w mistrzowskim wydaniu. bardzo udana kontynuacja - świetny pomysł na kontynuację bestsellera z tymi niby-opowiadaniami wplecionymi w życie Olive\nbierzcie kupujcie czytajcie, nie jest to oszukaństwo typowe dla kontynuacji\nW drugiej części Olive znów to dostajemy w mistrzowskim wydaniu. bardzo udana kontynuacja - świetny pomysł na kontynuację bestsellera z tymi niby-opowiadaniami...\n"...nie potrafiła już sobie obciąć paznokci u stóp, nie tak jak kiedyś: była zbyt tęga i stara, żeby ustawić stopy dostatecznie blisko, a nie znosiła (.....) tak okropnie wyglądających paznokci. Wtedy Jack zaproponował: "Umówmy cię na pedicure", a Olive przyjęła to tak, jakby nie wierzyła, że coś podobnego jest możliwe." (str. 184)\nCzekałam na tą książkę Elizabeth Strout, bo kilka poprzednich bardzo zapadło mi w pamięć, a jej styl trafia w moje sedno. Nie zawiodłam sie na niej, wręcz wpadłam w nią jak w toń. Ta pisarka ma niezwykłą umiejętność opisywania zwykłych ludzi i ich zwyczajne życie w sposób skrupulatny, wrażliwy, drobiazgowy, wciągający w ich "szarość dnia". Każdy z bohaterów ma jakieś swoje sekrety, słabości, skryte marzenia, niespełnione postanowienia. Wielu z nich ma bardzo przyziemne, bliskie czytelnikowi troski i problemy. Jej bohaterzy są po prostu bardzo ludzcy.\nSama książka opowiada ożyciu wielu mieszkańców nadmorskiego miasteczka Crosby, w stanie Maine. Główna bohaterka została wpisana w historie mieszkańców, czasem tylko przelotnie, niejako w przejściu, a czasem jako bohaterka rozdziału. Czytając zbliżamy się do schyłku jej życia, które pokazane jest prawdziwie bez epatowania, ale też bez owijania w pazłotko. Autorka przybliża wszystkie stany, które nieodłącznie wiążą się ze starzeniem. Olive opowiada o towarzyszących jej niepokojach, wzlotach, upadkach, miłościach, tęsknotach, niespełnieniach. Pokazuje szorstką Olive, która z każdym dniem staje się jakby milsza dla otoczenia, bardziej otwarta na nowe, świadoma, że czasu jest coraz mniej i że trzeba chwytać każdy dzień i nadarzającą sie okazję. Jej świadomość upływu czasu, wpływa też na jej większą tolerancję ludzi i rzeczy. Olive stara się pomagać innym, rozumieć coraz więcej i bardziej, stara się nie krytykować. Jest wspaniałym wzorem współpracy ze swoją starością, potrafi przyznać się przed sobą, że pewne rzeczy są nieuniknione i potrzebne, dlatego trzeba je przyjąć z pokorą , np. pieluchomajtki dla dorosłych. Tęskni jednak za swoimi mężami, wspomina swoje dzieciństwo,brakuje jej niektórych ludzi, nie radzi sobie z wieloma rzeczami i zajęciami, brak jej dawnych umiejętności, ale z drugiej strony stara się dopasować, znaleźć inne wyjście z problemu, zmienić podejście.\nCzytałam z wielkim zainteresowaniem i ciekawością, obcując z koronkowym stylem pisarki miałam wiele przyjemności.\nCzekałam na tą książkę Elizabeth...\nMiło było znów spotkać Olive, tę przedziwną kobietę, pełną skrajności.\nTa książka to gratka dla fanów twórczości Strout. Spotykamy bowiem na kartach bohaterów z innych powieści autorki: Braci Burgess czy Amy i Isabelle.\nBardzo lubię Olive. Lubię o Niej czytać :-)\nTa Strout to niezła spryciara! Ja, która nie lubi opowiadań, łykam jej historie o mieszkańcach Crosby, które sprzedaje nam pod przykrywką opowieści o Olive Kitteridge, jak młody pelikan. Autorka otwiera drzwi chyba wszystkich domów w mieście i wymiata spod dywanów ich brudy prosto na ulicę, zgrabnie łącząc wszystkie wątki za pomocą głównej postaci Olive.\nA co u Olive? - uwaga spoiler! - Olive znowu wychodzi za mąż!!! Kto zna Olive zrozumie, że jest to co najmniej zaskakujące, ale ja tu tak sobie śmieszkuję, a kontynuacja bestsellerowej Olive ponownie porusza ważne i smutne tematy. Olive się starzeje, co skłania do podsumowań. Jeśli zatem lubicie refleksyjną prozę i ciężkie tematy, to Strout i Olive was nie zawiodą.\nI choć "Olive Powraca" nie podobała mi się aż tak bardzo jak "Olive Kitteridge", za którą autorka otrzymała Pulitzera w 2009 roku, to z przyjemnością powróciłam do eleganckiego stylu prozy Strout i małomiasteczkowego klimatu jej opowieści. I myślę, że nikt, kto pokochał te paskudne babsko Olive w pierwszej części, nie powinien ominąć tej kontynuacji.\nA co u Olive? -...\nDodaj cytat z książki Olive powraca


Nowe modele iPhone na wideo! Spokojnie, to tylko atrapy... :: mGSM.pl\nAtrapy tegorocznych iPhone\nfot. DetroitBORG przez YouTube\nJak na razie wiemy, że w tym roku pojawią się trzy modele iPhone - i wszystkie mają przypominać aktualnego iPhone X. A jak faktycznie wyglądają - możemy zobaczyć na filmie.\nWideo pochodzi od australijskiego leakstera Sonny'ego Dicksona, który zasłynął tym, że w 2013 roku opublikował zdjęcia atrap iPhone 5C, które okazały się idealnie odzwierciedlać faktyczny wygląd telefonu. Dziś - prezentuje z kolei makiety tegorocznych modeli iPhone - oczywiście z nadzieją, że i tym razem idealnie oddają faktyczny wygląd urządzeń. W filmie możemy zobaczyć 5,8-calowego następcę iPhone X, jego większego brata z Plusem w nazwie i 6,5-calowym OLED-owym ekranem, a także najtańszy model iPhone 9, z 6,1-calowym ekranem LCD. Wszystkie modele mają zbliżoną stylizację, wcięcia w ekranach oraz Face ID. Nacieszcie oczy:\nwideo: DetroitBORG przez YouTube\nNa podstawie informacji DetroitBORG przez YouTube


39 nowych Nadzwyczajnych Szafarzy w Archidiecezji Lubelskiej | eKAI.pl\nLubelska 39 nowych Nadzwyczajnych Szafarzy w Archidiecezji Lubelskiej\n39 nowych Nadzwyczajnych Szafarzy w Archidiecezji Lubelskiej\n06 grudnia 2015 | 13:43 | mt Ⓒ Ⓟ\nUroczystą Eucharystią pod przewodnictwem bp. Józefa Wróbla zakończył się kolejny kurs dla Nadzwyczajnych Szafarzy Komunii Świętej w Archidiecezji Lubelskiej. W tym roku do tego grona dołączyło 39 nowych osób, w tym 5 sióstr zakonnych i jeden brat. – Jest to dla mnie wielka radość, że bycie w Kościele znajduje nowy wymiar – podkreśla uczestnik kursu Józef Nowak z parafii Matki Bożej Królowej Polski w Nasutowie.\n– Kurs składa się z formacji duchowej oraz praktycznej. Przygotowuje zarówno od strony intelektualnej, poznania tajników liturgii, duchowości liturgicznej, poznania Eucharystii. Były także konkretne ćwiczenia, by szafarze wiedzieli w jakich sytuacjach się mogą znaleźć i jak się mają zachować – mówi w rozmowie z KAI ks. dr Maciej Staszak, ceremoniarz archidiecezji lubelskiej odpowiedzialny za formację tej wspólnoty.\nMariusz Kuchta, uczestnik kursu podkreśla, iż decyzja o zostaniu nadzwyczajnym szafarzem nie była oczywista. – Przez pewien dłuższy okres przyglądałem się szafarzom w różnych parafiach. Udział w kursie zaproponował mi ksiądz proboszcz mojej parafii. Przez 25 lat byłem ministrantem i to przeważyło o mojej decyzji – zaznacza. Józef Nowak z parafii Matki Bożej Królowej Polski w Nasutowie wskazał, iż udział w kursie jest to dojrzewanie na drodze wiary, więzi z Panem Bogiem. – Jest to dla mnie wielka radość, że to bycie w Kościele znajduje nowy wymiar – dodaje.\nW Polsce przepisy, dotyczące Nadzwyczajnych Szafarzy Komunii Świętej określiła Konferencja Episkopatu Polski w swojej instrukcji. Sprecyzowała wyraźnie wiek i inne przymioty kandydatów do tej funkcji. – Wiek to minimum 25 lat, a kandydatów zgłaszają do biskupa diecezjalnego proboszczowie – mówi ks. dr Maciej Staszak. Według instrukcji mają to być mężczyźni, którzy cieszą się dobrą opinią, prowadzą życie chrześcijańskie według zasad wiary i chętnie podejmą taką posługę. Biskupi diecezjalni mogą upoważnić także siostry zakonne i niewiasty życia konsekrowanego.\nO tym, czy w danej parafii jest konieczność ustanowienia Nadzwyczajnego Szafarza Komunii Świętej decyduje proboszcz. On też określa ile osób może pełnić tę funkcję w jego parafii. Po rozpatrzeniu zgłoszenia i aprobacie kandydata rozpoczyna się odpowiednie przygotowanie. – Jest to przygotowanie duchowe, teologiczne i liturgiczne – precyzuje ks. Staszak. W archidiecezji lubelskiej, każdego roku w cztery weekendy listopada odbywają się spotkania całej grupy kandydatów w Domu Rekolekcyjnym w Nałęczowie. Przy tej okazji swoje doroczne rekolekcje odbywają dotychczasowi, ustanowieni już wcześniej, Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej. Bowiem są oni zobowiązani do odbycia rekolekcji., aby przedłużyć pełnienie tej funkcji na kolejny rok.\nZdaniem ks. Staszaka, typowe zadania Nadzwyczajnych Szafarzy Komunii Świętej to przede wszystkim konieczna pomoc podczas udzielania Komunii Świętej w czasie Mszy świętej, gdy jest duża liczba wiernych przystępujących do Komunii, a brakuje właściwych szafarzy – kapłanów i diakonów. Inną ważna funkcją jest zanoszenie Komunii Świętej osobom chorym, które nie mogą same przyjść do Kościoła.\nW 170 parafiach Archidiecezji Lubelskiej posługę Nadzwyczajnego Szafarza Komunii Świętej sprawuje ponad 400 osób.


Najwyższej klasy powłoki okienne: </br>ADLER wyznacza nowe standardy dzięki Aquawood Diamond - Nowości/Prasa - ADLER\nNajwyższej klasy powłoki okienne:\nADLER wyznacza nowe standardy dzięki Aquawood Diamond\nTakie okno ma z tym wiele wspólnego: nawet w drodze na plac budowy może odczuwać niejednokrotnie trudy podróży i szorstkość elementów na których się opiera. Następnie jest wnoszone przez wąską klatkę schodową - niestety nie zawsze bez szkód dla narożników i krawędzi. Potem tynkarz przypadkowo szczotkuje kielnią po powierzchni lakieru. A kiedy już wreszcie okno znajdzie się na swoim miejscu, ulewny deszcz, a może nawet gradobicie atakuje ramę. W czasie wietrzenia silny podmuch wiatru, przeciąg - i skrzydło okienne uderza w ścianę. A od środka? Bawiące się dzieci dotykają wszystkiego swoimi nie zawsze czystymi rączkami. Nowoczesne okna wymagają ochrony. Właśnie dlatego ADLER opracował jeszcze mocniejszy, bardziej odporny system powlekania okien: Aquawood Diamond, który może wytrzymać nawet najtrudniejsze warunki - jest twardy, odporny i nieugięty jak diament!\nODPORNY NA TRUDY CODZIENNOŚCI\n„Elementy okien i drzwi przesuwnych stają się coraz większe, a tym samym cięższe”, wyjaśnia szef działu rozwoju ADLER ds. Powłok okiennych Dr. Simon Leimgruber. Prawie zawsze zatem właściciele muszą chwytać za ramę podczas ich otwierania lub zamykania. Naturalny tłuszcz ze skóry osadza się na drewnie, a ponadto łatwo dochodzi do zadrapań. Transport i montaż są również trudniejsze dla dużych elementów, które są bardziej podatne na uszkodzenia. Na zewnątrz drewniane okna cierpią z powodu coraz bardziej ekstremalnych warunków pogodowych. Upały, promieniowanie UV, mróz, opady deszczu i gradobicie to ogromne obciążenie.\nTWARDY NICZYM LAKIER SAMOCHODOWY\nAby sprostać tym wyzwaniom, firma ADLER opiera się na technologii, która sprawdziła się już wiele razy, ale jest nowym obszarem w dziedzinie powłok okiennych: Dwuskładnikowy, oparty na wodzie system lakierniczy, który osiąga ekstremalną odporność dzięki dodaniu utwardzacza. ADLER oferuje teraz najwyższej klasy system powlekania 2K do okien. Zarówno lazurujący, jak i kryjący, Aquawood Diamond osiąga niesamowitą twardość i trwałość porównywalną z lakierami samochodowymi. „Odporność jest o 47 procent wyższa, niż w porównywalnych systemach powlekania okien”, podkreśla Leimgruber. Jednocześnie Aquawood Diamond posiada niezwykle wysoką elastyczność, dzięki czemu sama powłoka poradzi sobie z trudami gradobicia i burzy. Doskonała odporność na kremu i tłuszcze sprawia, że okno pokryte Diamond jest szczególnie odporne na codzienny trudy. „Ponadto podwoiliśmy przyczepność na mokrej nawierzchni, dlatego nawet wysokie obciążenia wilgocią nie mogą wpływać na system lakierniczy”, mówi z dumą Leimgrube\nI wreszcie Aquawood Diamond przekonuje pięknym wyglądem, który nie jest odpowiednikiem wysokiej jakości lakieru do mebli: „Struktura z wodnym środkiem do konserwacji drewna Aquawood Primo, dwuskładnikowy podkład Aquawood Diamond Sealer i topowa warstwa wierzchnia Aquawood Diamond Top zapewnia perfekcyjny, naturalny wygląd porów - wyjaśnia Leimgruber. Podkład i powłoka nawierzchniowa są dostępne w wersji lazurującej i kryjącej, co sprawia, że ogromna różnorodność wzorów jest możliwa we wszystkich możliwych odcieniach. Piękne, odporne, najwyższej klasy - Diament w branży lakierów okiennych.


Zapowiedź gry Alcatraz: In the Harm's Way - PC\nJesteś na SwiatGry.pl» Zapowiedzi» PC» Alcatraz: In the Harm's Way\nDodano: 24 luty 2010 13:44\nCzytano: 5,645 razy\nTrine 4: The Nightmare Prince Dodano: 22.09.2019\nNie da się ukryć, że wielu graczy nie ucieszyło przejście Trine 3: The Artifa...\nPostal III 10,774 czytań\nFar Cry 3 7,985 czytań\nGod of War: Ghost... 7,654 czytań\nAPB: All Points B... 7,531 czytań\nDreadnought 7,243 czytań\nGrand Theft Auto V 7,137 czytań\nThe Scourge Project 6,402 czytań\nTwo Worlds II 6,298 czytań\nSniper: Ghost War... 5,864 czytań\nPolskie Imperium:... 5,762 czytań\nZapowiedź gry Alcatraz: In the Harm's Way (PC)\nPremiera: 26 luty 2010 r.\nPremiera PL: 26 luty 2010 r.\nWymagania: Pentium 4 2 GHz, 512 MB RAM (1 GB RAM - Vista), karta grafiki 128 MB (GeForce 5700 lub lepsza), 4 GB HDD, Windows 2000/XP/Vista\nAkcja gry toczy się na słynnej wyspie Alcatraz, leżącej w pobliżu San Francisco. Teraz 'The Rock' jest miejscem odwiedzanym przez turystów, ale w latach 1934 - 1963 znajdowało się tu więzienie o zaostrzonym rygorze. Dzięki otaczającej go wodzie, ucieczka stawała się niemożliwa. Mimo tego podjęto aż 14 prób, ale nikomu nie udało się uciec. Błędy konstrukcyjne oraz wysokie koszty prowadzenia spowodowały zamknięcie więzienia. Na Wyspie Pelikanów znajdują się również ruiny małego osiedla mieszkalnego oraz siedliska wielu gatunków roślin i zwierząt, dlatego miejsce to jest bardzo popularne wśród turystów.\nWszystko zmienia się gdy kontrolę nad wyspą przejmują terroryści. Grożą wystrzeleniem rakiet w San Francisco, jeśli wysunięte przez nich żądania, nie zostaną spełnione. Sytuacja jest napięta jak plandeka na żuku, gdyż nikt nie wie, jakimi siłami dysponują i co tak naprawdę planują.\nAby nie dopuścić do katastrofy, rząd decyduje się wysłać na samodzielną akcję weterana sił specjalnych Joe Hamsky’ego. Nasz bohater odbywa właśnie wyrok za pobicie oficera, który przyczynił się śmierci załogi jego drużyny. Jeśli akcja powiedzie się, odzyska wolność. Jego zadaniem będzie przedostanie się na wyspę, infiltracji wroga i poznanie prawdziwych dążeń terrorystów. Joe, poprzez likwidację przeciwników, będzie musiał przygotować teren dla głównych sił uderzeniowych. Działania te będą przeprowadzane nie tylko w dzień, ale i pod osłoną nocy. Ataki przeprowadzane będą z zaskoczenia, co stanowić będzie przewagę nad terrorystami. Również bogate uzbrojenie będzie działać na naszą korzyść. Do eliminacji wrogów wykorzystać będziemy mogli różnego typu pistolety oraz karabiny.\nAlcatraz: In the Harm's Way działać będzie na silniku graficznym o nazwie Aurum, dzięki któremu będziemy mogli obserwować dynamiczne oświetlenie otoczenia oraz realistyczny model fizyczny środowiska gry. Jak będzie dokładnie, tego nie wiadomo, bo twórcy są oszczędni w szczegółach. Pozostaje nam tylko czekać do premiery...


“Wydawca” 9-10/2019 – Wydawca\n29 października 2019 15 stycznia 2020 Biuletyn "Wydawcy"Comment(0)\nten numer naszego pisma tradycyjnie poświęcamy w części poligrafii. Rozstrzygamy w nim wszak nasz Ranking Polskich Drukarń Dziełowych, próbujemy podsumować ubiegły rok, ocenić perspektywy ‒ a te nie są zbyt pocieszające. Korzystając z okazji, dziękujemy wszystkim drukarniom, które nadesłały ankiety. To w dobie nadciągającego kryzysu i przewidywanego spadku produkcji dowód pewnej odwagi ‒ nie wstydzimy się przed koleżankami i kolegami z branży, że w naszym zakładzie jest trochę gorzej niż zwykle. A może tego kryzysu nie będzie…? Skoro zaczynam dziękować, to słowa te należą się koledze Wojtkowi Kucharskiemu i jego firmie Prekursor, dzięki którym w 2004 roku powstała profesjonalna strona www.wydawca.com.pl. Po 15 latach należało jednak zrobić kolejny krok i 23 września 2019 roku nasz portal pojawił się w nowych szatach. Tu znów podziękowanie, które tym razem składam koledze Mikołajowi Klarżukowi, bez którego wsparcia technicznego nie byłoby mowy o nowej wersji naszego portalu. Tu od razu dodam, że wciąż pracujemy nad jej doskonaleniem i z góry przepraszamy za wszelkie niedociągnięcia. Na bieżąco staramy się ją doskonalić.\nTen numer „Wydawcy” otrzymali nasi czytelnicy pierwszego dnia Międzynarodowych Targów Książki w Krakowie. Podczas samych Targów tradycyjnie rozdajemy go uczestnikom uroczystości rozstrzygnięcia naszego Rankingu i Konkursu EDYCJA. Tu warto zauważyć, że w tym roku na Konkurs przysłaliście Państwo jeszcze ciekawsze książki ‒ dziękujemy. Te, które przejdą kwalifikacje przedstawimy w kolejnym numerze naszego pisma. Przypomnę, że Ranking przeprowadzamy wspólnie z Sekcją Poligrafów SIMP i Polskim Towarzystem Wydawców Książek. Podczas Targów kolejny raz, wspólnie z SP SIMP organizujemy seminarium poligraficzne kierowane głównie do młodzieży szkolnej. Z przyjemnością będziemy też gościć Państwa na naszym stoisku D 50 ‒ hala Wisła (numer stoiska ten sam co zawsze, tylko w innym miejscu).\nWykaz drukarń, firm usługowych i zaopatrzenia materiałowo-technicznego\nIntegracja Drukarń – rozmowa z Waldemarem LIPKĄ, właścicielem czterech zakładów poligraficznych\nXVIII Ranking Polskich Drukarń Dziełowych\nO efekcie wow, czyli o uszlachetnianiu druków (materiał technologiczny drukarni Totem.com.pl)\nOptymalizacja produkcji poligraficznej\n(w poszukiwaniu oszczędności kosztów druku przoduje czołowy dostawca maszyn i technologii dla przemysłu poligraficznego firma Heidelberg)\n„książki nie tylko dla dzieci” − Ewa GRUDA rozmawia z artystami książek\nMiędzynarodowe Targi książki w Krakowie coraz ciekawsze.\nKrótko o tym, czym w tym roku zaskoczą nas krakowskie spotkania z książką, autorami i czytelnikami\nPróba oceny niektórych nadesłanych na konkurs Edycja książek:\n− Kto ukradł jutro (Wyd. Albus)\n− B jak Batory oraz Marsz, marsz Batory (wyd. Oryginały)\n− Rytmy albo wiersze stałe (Wrocławskie Wyd. Warstwy)\n− Perły, perełki Rzeczypospolitej (Oficyna Wyd. Volumen)\n− Bogna SROKA-MUCHA\n− Arkadiusz WINGERT


Narzędzia pomocne w samodzielnej naprawie opony - Aircom\nStrona główna » Narzędzia pomocne w samodzielnej naprawie opony\nNie każdy wozi koło zapasowe, choćby z powodu małej ilości miejsca w bagażniku. Co zrobić, gdy nie mamy tej rezerwowej opcji w zanadrzu, a złapiemy gumę w trasie? Na szczęście można się na taki przypadek zabezpieczyć. Wystarczy wozić ze sobą narzędzia pomocne w samodzielnej naprawie opony. Może to być zestaw naprawczy lub tzw. koło zapasowe w sprayu. Zdecydowanie polecamy to pierwsze. Dlaczego?\nJest to rozwiązanie, które można stosować tylko w przypadku uszkodzeń w zakresie bieżnika i należy je traktować jako doraźne. Dzięki temu produktowi kierowca zyska możliwość dojechania do wulkanizacji i skorzystania z profesjonalnej naprawy. Jeśli jednak uszkodzenie pojawiło się z boku opony, zastosowanie koła zapasowego w sprayu będzie bezzasadne.\nNaprawa uszkodzonej opony za pomocą sprayu jest bardzo prosta. Wystarczy wyjąć z bieżnika ciało obce, które uszkodziło oponę, a następnie włożyć wężyk od puszki sprayu do wentyla i zaaplikować całą zawartość. Preparat tworzy specjalną piankę, która zaklei otwór. Z puszki wydostaje się też gaz, który napompuje oponę, choć może pojawić się konieczność jej dopompowania. Po zastosowaniu takiej formy naprawy należy powoli, z równomierną prędkością skierować się do warsztatu.\nDlaczego nie warto stosować koła zapasowego w sprayu?\nKoło zapasowe w sprayu może być doraźnym rozwiązaniem, ale nie jest to najlepsza forma pomocy w sytuacji awaryjnej. Dużą wadą korzystania z tego rozwiązania jest to, że po zastosowaniu preparatu należy całkowicie wyczyścić wnętrze opony. Co to oznacza? Dużo wyższą cenę naprawy koła w warsztacie samochodowym. Co gorsze, wielu wulkanizatorów nie podejmuje się naprawy po zastosowaniu pianki.\nKoło zapasowe – tradycyjna wymiana\nMoże zatem warto wozić koło zapasowe i stawiać na ewentualną tradycyjną wymianę? Korzystanie z „dojazdówki” pozwoli spokojnie dojechać do wulkanizacji i jest dużo bezpieczniejsze niż koło zapasowe w sprayu. Trzeba jednak pamiętać, że cały proces wymiany koła jest znacznie trudniejszy, dlatego powoli przestaje być stosowany przez kierowców.\nŻeby zmienić uszkodzone koło, należy mieć ze sobą lewarek i klucz. Wymiana nie jest łatwa i wymaga siły. Często samodzielne odkręcenie zapieczonych śrub jest bardzo trudne. W przypadku podnoszenia auta za pomocą lewarka może pojawić się z kolei zagrożenie uszkodzenia karoserii nawet nieznacznie skorodowanego pojazdu. Podczas wymiany z dużym prawdopodobieństwem pobrudzimy też ręce i ubrania. Ponad to sama opona zajmuje dużo miejsca w bagażniku, co samo w sobie jest dla wielu kierowców dość kłopotliwe.\nUszkodzona opona - nowoczesne rozwiązanie problemu\nMamy do dyspozycji kolejne rozwiązanie, które stanowi wariant pośredni między wymianą uszkodzonego koła a kołem zapasowym w sprayu. To zestaw naprawczy ze sznurkami wulkanizacyjnymi. Wystarczy kupić gotowy pakiet i kompresor (pompkę), które nie zajmują dużo miejsca, wozić w bagażniku i w razie wystąpienia sytuacji kryzysowej szybko naprawić koło. Należy jednak wiedzieć, że korzystanie z tego sposobu wymaga użycia siły i może wymagać pewnych zdolności manualnych w posługiwaniu się narzędziami. Stosowanie zatem sznurków wulkanizacyjnych dla części osób może wydać się skomplikowane.\nW zestawie znajduje się wrzeciono, którym wyjmujemy ciało obce z opony i powiększamy otwór, a następnie umieszczamy w nim specjalny sznurek pokryty klejem, dzięki czemu uda się uszczelnić dziurę. Dostępne są jeszcze pakiety z tzw. grzybkami, które pozwalają na naprawę opony od wewnątrz. Wymaga to jednak zdjęcia koła, a zatem musimy dysponować lewarkiem i kluczem. Naprawa nie należy więc do najprostszych. Jeżeli jednak w prawidłowy sposób użyjemy zestawu naprawczego z sznurkami wulkanizacyjnymi to powinniśmy móc spokojnie dotrzeć do wulkanizacji.\nZestaw naprawczy z uszczelniaczem Aircom\nAlternatywnym rozwiązaniem jest również użycie zestawu naprawczego do kół firmy Aircom. Zestaw ten składa się z kompresora oraz uszczelniacza do opon. Zaletą zestawu Aircom jest prosta obsługa i szybki czas naprawy – oponę można naprawić w mniej niż 10 minut. Użycie zestawu naprawczego Aircom wiąże się jedynie z podpięciem kompresora wraz z uszczelniaczem do uszkodzonej opony. Naprawa za pomocą zestawu nie wymaga użycia siły, nie brudzi i jest skuteczna – pozwala na przejechanie nawet 1000 kilometrów.\nKoło dojazdowe powoli przestają być stosowane przez kierowców, bo wymiana koła jest trudna. Alternatywę stanowi koło zapasowe w sprayu, ale jeszcze lepszym wariantem jest zestaw naprawczy z uszczelniaczem firmy Aircom. Jeżeli zdecydujemy się na wybór zestawu naprawczego do opon Aircom to nie musimy posiadać w swoim aucie niczego więcej, poza wspomnianym zestawem (kompresorem i uszczelniaczem), aby móc naprawić uszkodzoną oponę. Wożąc w samochodzie zestaw naprawczy nie musimy posiadać w samochodzie koła zapasowego, lewarka czy kluczy do zmiany kół. Naprawa uszkodzonego koła tym sposobem przebiega łatwo i szybko.


##### Zadawać cios – Zadać ci cios - Tłumaczenie na angielski - polskich.\nTłuste Cipki Squirting Piękne zdjęcia cipki porno\nNiestety, nie udało się wykorzystać jedenastki (strzelał Daniel Kmak). Informacje zadawać cios Samoobrona. Jak zadać cios /poradnik książka PROMO - 7312669991 w archiwum allegro.\nTłumaczenie słowa zadać cios i wiele innych tłumaczeń na angielski - darmowy słownik polsko-angielski. Sąd zadaje cios prokuraturze. Chodzi o zarzuty dla żony Stanisława Gawłowskiego Foto: Marcin Bielecki / PAP Renata Listowska-Gawłowska i. Tłumaczenie słowa zadać cios i wiele innych tłumaczeń na rosyjski - darmowy słownik polsko-rosyjski. Izba Reprezentantów przyjęła w czwartek uchwałę nakładającą na prezydenta USA obowiązek uzyskiwania każdorazowej zgody Kongresu na. Synonimy słowa zadawać cios: bić, chłostać, lać, siepać, smagać, uderzać, batożyć. Mężczyzna podczas interwencji groził pozbawieniem życia funkcjonariuszy. Informacje o JAK ZADAĆ CIOS - Martin J. Tłumaczenia w kontekście hasła zadawać ciosy z polskiego na angielski od Reverso Context: Będziemy bez obaw zadawać ciosy z flanki. Sławek na to, „urządzę ci pogrzeb”.\nDOUGHERTY - 7841646694 w archiwum Allegro. Tłumaczenia w kontekście hasła Ciso im cios z polskiego słynny seks analny angielski od Reverso Context: Zadać im cios w samo serce.\nJak już mówiłem Phoebe, właściwie nie zadałem ciosu. Jednego z nich zaatakował usiłując zadać cios nożem. Jeden z nastolatków wyciągnął nóż i zaczął na oślep zadawać ciosy.\nTłumaczenia w kontekście hasła zadać cios z polskiego na zadawać cios od Reverso Context: Ale jest to również szansa dla ciebie, aby zadawać cios cios w imieniu. DOUGHERTY - zadawać cios w archiwum Allegro. Zaddawać Jak zadać cios - Dougherty Martin Kup Najtaniej w Księgarni Internetowej Błyskawiczna Wysyłka w 24h.\nJak zadać cios? zawiera specjalistyczne rady nie tylko na temat skutecznego wyprowadzania uderzeń, ale również uczy obrony przed ciosami przeciwnika. Firma chce ujednolicenia gestów w Androidzie. Informacje o Jak zadać cios - 7313918195 w archiwum allegro. Efektywna walka bez broni z miasta Bielsko-Biała. Może tak wyglądam, ale wiem, jak zadać cios. Tłumaczenia w kontekście hasła aby zadać cios z polskiego na angielski od Reverso Context: Czasami, najlepszy sposób, aby zadać cios, to cofnąć się. Informacje o Martin Dougherty - Jak zadać cios - 7095887591 w archiwum allegro. Jak zadać cios. Efektywna walka bez broni.\nEdytuj. czasownik zwrotny zadawać się. Stan: nowy. - Radość zakupów i bezpieczeństwo. Wyrażenie zadawać ciosy posiada 41 synonimów w słowniku synonimów. Armenia zadaje cios w rosyjski blok wojskowy. Wyrażenie zadać cios posiada 42 synonimy w słowniku synonimów. Synonimy dla słowa zadać cios to: bachnąć, chlasnąć, gruchnąć, przydzwonić, przyfasolić, przypieprzyć, przyłożyć, puknąć, razić, rąbnąć, uderzyć, walnąć. ONZ zadaje cios w wojnie przeciwko Kościołowi. Jeśli zastanawialiście się kiedyś, jaki żart może doprowadzić Antonio Conte do łez, to już wiecie – ten o,hiszpańskim kryminaliście. Jak zadać cios zawiera specjalistyczne rady nie tylko na temat skutecznego wyprowadzania uderzeń, ale również uczy obrony przed ciosami. Zaczęło się od handlu, potem przyszła pora na technologie.\nKsiążka - Jak zadać cios - Outlet - autorstwa - Martin Dougherty - w Księgarni Internetowej PWN w atrakcyjnej cenie. Jak zadać cios zawiera specjalistyczne rady nie tylko na temat skutecznego wyprowadzania uderzeń, ale również uczy obrony przed ciosami przeciwnika. Książka Jak zadać zadawać cios Martin Dougherty. Wojna pomiędzy USA a Chinami wchodzi w kolejną fazę – stawką jest talent.\nCzwartek, (12:15). ONZ boi się wpływu Kościoła katolickiego na przekonania ludzi na temat. Ranił 24-latka co najmniej zadawać cios razy. Tłumaczenie słowa zadawać cios pięścią zadawać cios wiele innych tłumaczeń na angielski - darmowy słownik ckos. Co znaczy i jak powiedzieć zadać cos pięścią po angielsku? Znalezione synonimy dla słowa zadawać cios to: bić, ciis, uderzać, zadawać cios, zadawać zadawać cios, batożyć, biczować, bardzo duży czarny kutas, godzić, naparzać, siekać.\nZatem mam podnieść lewą, zadać cios i opuścić. Mogliśmy zadać ten cios i zwyciężyć. Paula Jones, przed którą Bill Clinton zdjął spodnie.\nZ krótkiego, instruktażowego filmiku, nakręconego dla T Magazine, dowiemy się, jak zadać perfekcyjny cios przeciwnikowi. Strona główna > Newsy > Google zadaje cios producentom smartfonów. Z rozmiarów cudzych penisów drwią zwykle mężczyźni, ale kobiety także świetnie potrafią razić słowem. Read more ...\nSaktilar on Darmowe rodzinne porno z kreskówkami\nMektilar on Darmowe krótkie mamuśki porno\nMikataxe on Heinz ez tryskać kolorowy keczup\nSynonimy słowa zadawać ciosy: uderzać, ciąć, bić, godzić, razić, porażać, kaleczyć. Miejsca w strefie płatnego parkowania powinny być dokładnie wyznaczone. Tłumaczenia w kontekście hasła zadaje cios z polskiego na angielski od Reverso Context: To zadaje cios podstawowej pewności, której potrzebuje Unia. Read More ...\nKup teraz na za 14,40 zł - Jak zadać cios Jak się skutecznie bronić z miasta Kasinka Mała. Informacje o SAMOOBRONA. JAK ZADAĆ CIOS, MARTIN J. Read More ...\nAtrakcyjne ceny ✔ Szybka dostawa ✔ Sprawdź naszą ofertę! Bezpłatny internetowy słownik wyrazów bliskoznacznych języka polskiego. Read More ...\nDOUGHERTY - 8003066951 w archiwum Allegro. Tłumaczenia w kontekście hasła Zadaje cios z polskiego na angielski od Reverso Context: Zadaje cios w szyję. Wyszkolony bokser jest bojownikiem, z którym trzeba się liczyć, a dobra technika wyprowadzania ciosów to bardzo skuteczny sposób poradzenia sobie z. Tłumaczenie zadać cios w słowniku polsko-angielski w Glosbe - wielojęzycznym darmowym słowniku online. Synonimy: przyłożyć, przydzwonić, wymierzyć cios komuś, trzasnąć, . Synonimy słowa zadać cios: bachnąć, przyfasolić, zdzielić, zasunąć, wymierzyć cios. Kup teraz na za 20 zł - Jak zadać cios+Jak się skutecznie bronić Dougherty z miasta Tychy. Tagi: synonimy słowa zadawać cios :: zadawać cios wyrazy bliskoznaczne :: synonim wyrazu (frazy, terminu, wyrażenia,powiedzenia) zadawać cios :: inne formy. Dopiero wtedy można od kierowców pobierać opłaty - uznał NSA. Kup teraz na za 7,21 zł - Jak zadać cios. Tłumaczenie słowa zadać celny cios i wiele innych tłumaczeń na niemiecki - darmowy słownik polsko-niemiecki. Co znaczy i jak powiedzieć zadawać cios po angielsku?\nDoughertyJak zadać cios Efektywna walka bez broni Oprawa miękkaFormat. Marek Żochowski, Apeldoorn. Mecz o 3. Czekajcie, zadaję Cios w Plecy! - Słuszna. Translatica, kierunek polsko-angielski. Książka - Jak zadać cios - autorstwa - Martin Dougherty - w Księgarni Medycznej PZWL. Tłumaczenia w kontekście hasła zadaję Cios w Plecy z polskiego na angielski od Reverso Context: Zadaję cios! Zamawiaj książki w Ravelo - odbiór osobisty w 130 punktach w całej Polsce, ✅ gwarantowana dostawa już na. DOUGHERTY - 7639383958 w archiwum Allegro. Wydawnictwo VESPER. Premiera: 2015-04-15. Najlepszy translator, tłumacz oraz słowniki: angielski, niemiecki, rosyjski w jednym serwisie Wydawnictwa Naukowego PWN. Samoobrona - Wyszkolony bokser jest bojownikiem, z którym trzeba się liczyć, a dobra technika. Tłumaczenie słowa zadawać cios i wiele innych tłumaczeń na angielski - darmowy słownik polsko-angielski.


Klimatyczny RPG z ręcznie malowaną grafiką\nBardzo dobra muzyka i dźwięki w grze\nRóżnorodni wrogowie i bronie\nProgram Bastion jest równiez kompatybilny z:\nProgram Bastion jest równiez dostepny na inne platformy\nBastion na iPhone\nSupergiant Games | Więcej programów (6)\nBastion to gra RPG, która skupia się na dobrej i szybkiej akcji w kolorowym świecie fantasy. Doskonała muzyka i ręcznie malowana grafika sprawiają, że Bastion posiada niesamowity klimat i gra wciąga, tak jak tylko najlepsze erpegi potrafią.\nBastion to gra RPG w konwencji hack and slash (hack'n'slash). Jesteśmy cały czas w drodze i chlastamy wszystko co nam na drodze stanie. Ale Bastion to nie jest jakaś bezmyślna sieczka. Gra zaskakuje przepiękną grafiką. Została ona ręcznie namalowana, dzięki czemu wygląda tak wspaniale. Jeśli do tego dołożyć bardzo dobrą oprawę, to mamy już niemal grę doskonałą. Teraz wystarczy tylko, aby autorzy gry nie zniszczyli gry kiepskimi elementami RPG. Na szczęście tak się nie stało.\nBastion opowiada historię chłopca, który jako jedyny ocalał z katastrofy, która zniszczyła całą cywilizację. Musi wyruszyć w długą drogę do wyspy Bastion, aby odbudować świat. Brzmi to trochę sztampowo, ale gra się znakomicie. W pełnej wersji gry mamy do przejścia 40 poziomów i duży arsenał broni, które możemy udoskonalać. Ciekawym elementem gry Bastion jest głos narratora, który komentuje naszą wyprawę, dodając jej uroku pradawnej opowieści.\nPodobne tematy Bastion\nOpinie użytkowników o Bastion\nArtykuły o Bastion\nTwoja recenzja dla Bastion


Internetowe Rewolucje, czyli niewypał Googlea - KickAss Free songs\nRewolucja zwykle kojarzy się z czymś dużym, znaczącym, intensywnym i, w przeciwieństwie do ewolucji – szybkim. Takie właśnie były Kuchenne Rewolucje frau Gessler. Teraz przyszedł czas na Internetowe Rewolucje w wykonaniu samego Google, o których informacja zalała „nasze internety”. A skoro w katowickiej Regionalnej Izbie Gospodarczej zjawia się sam Google, to trzeba to sprawdzić.\nDo Regionalnej Izby Gospodarczej wkroczyłam pełna nadziei na absolutną rewolucję wiedzy i najnowszych rozwiązań, już 17-letniego giganta internetowego, jakim jest Google. Napięcie przed szkoleniem rozbudzał szum medialny wokół akcji, ciepłe powitania ludzi w koszulkach Google oraz banery promujące akcję. „Kaśka, no to Google Cię dziś zaskoczy!” – pomyślałam. Bardzo szybko przekonałam się, że rewolucyjna bańka mydlana pęknie szybciej, niż się spodziewam.\nSzkolenie rozpoczęło się punktualnie. Frekwencja przedsiębiorców spragnionych rewolucji nie dopisała. „Pustki-smutki”, ale może będzie dobrze. Pierwszy kwadrans wykładu poświęcony był Internetowi. Poznałam „rewolucyjne” badania odnośnie tego, ile procent Polaków posiada dostęp do Internetu, ilu korzysta z mobile oraz jak bardzo dominuje on w naszym życiu. Nie oszukujmy się, nie była to porcja rewolucyjnej wiedzy, tym bardziej, że w źródłach badań znalazły się informacje z m.in. portalu wirtualnemedia.pl.\nOdgrzewane kotlety z Googla\nMistrz ceremonii przeszedł w końcu do rzeczy. Rozpoczęła się mini-analiza stron internetowych. Innformacje dotyczące wymaganej responsywności stron, elementów UX (ang. „user experience” – doświadczenia użytkownika), różnic pomiędzy domeną i hostingiem, możliwości założenia własnej strony w Miejscach Google oraz umieszczenia jej na mapie, być może były ciekawe i odkrywcze… Dla osoby, która nigdy wcześniej nie miała styczności z Internetem. Na tym etapie Google serwował wiedzę na poziomie „Rookie”. Nic w tym złego oczywiście, tylko gdzie ta rewolucja? Kolejny zawód.\nAnalityka, reklamy i sukcesy, czyli sieciowa kraina mlekiem i miodem płynąca\nPod koniec szkolenia rozpoczęło się uświadamianie, jak bardzo ważna jest widoczność naszych przedsiębiorstw w sieci. Nie tylko pod względem pozycjonowania, ale przede wszystkim Google AdWords. Prowadzący zaserwował kilka przykładów sukcesów reklam Google z polskiego podwórka. Niektóre znane, niektóre nie. Tak czy inaczej marchewka została zawieszona.\nOprócz reklam AdWords, uczestników szkolenia poinformowano o tym, że są oczywiście jeszcze inne możliwości pozyskiwania ruchu na stronę (fora internetowe, media społecznościowe, remarketing, mailing etc.). Prowadzący zaznaczył, że wiedzę z zakresu budowy stron, ich analityki oraz reklam możemy zdobyć sami lub powierzyć działania agencjom. No w końcu coś sensownego… Kciuk w górę dla niego!\nDlaczego Internetowe Rewolucje mnie zawiodły?\nGoogle swoją akcją chce upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. Z jednej strony uświadomić polskich przedsiębiorców o możliwościach, jakie daje obecność ich firm w sieci, z drugiej zaś przekonać ich do korzystania z ich usług, co sprowadza się finalnie do standardowej sprzedaży. I nie ma w tym nic złego (robi to Zepter, robi to Salesmanago), pod warunkiem że zaspokaja się rozbudzone wcześniej oczekiwania. Moje niestety nadal biegają wkoło i szukają dla siebie miejsca.\nJeszcze dziś na maila otrzymałam 150 dolców na reklamy w AdWords (choć, jak wiadomo, by je wykorzystać, trzeba założyć nowe konto i dodać wkład własny). Zatem nie jest to gwarantem sukcesu. To, czy szkolenie sprzedażowe Google się opłaci, dowiemy się po zakończeniu pilotażowej akcji, jednak biorąc pod uwagę frekwencję oraz poziom merytoryczny szkolenia myślę, że na pilocie się skończy. Z przykrością – zdecydowanie nie polecam.\nJeśli podobał Ci się mój wpis, nie wahaj się szerować! Pamiętaj, że gdy to robisz, uśmiecha się jednorożec! 😉\nThis entry was posted on wtorek, Lipiec 14th, 2015 at 11:10\nTags: adwords, e-commerce, e-marketing, Google, internetowe rewolucje, kampanie, katowice, Kickass Socials, kickasssocials, reklama, silesia, śląsk, szkolenie, warsztaty\n4 years, 11 months ago Możliwość komentowania Internetowe Rewolucje, czyli niewypał Google’a została wyłączona