Niezatapialna Armada Kolonasa Waazona: 150. Głowa w szafie, czyli Krwawa kiszka forever\nDrodzy Czytelnicy! Dzisiaj przedstawiamy opka horrorystyczne, tak straszne, że aż mrożące pianę na ustach. Mamy w nich śmierć po odgryzieniu małego palca, śmierć po wbiciu paznokcia w brzuch, zakrwawione noże, zakrwawione tasaki, Knującą Szafę, chodzący fotel i jeszcze więcej krwi.\nPrzy czym jednocześnie opka te są tak wyprane z sensu, że bez wahania można traktować je jako jałowy opatrunek na rany szarpane, tłuczone, rwane i giglane.\nA w ogóle to co tu dużo gadać. Sami się przekonacie *złowieszczy śmiech*\nZa teksty się wzięli: Sineira, Dzidka, Mikan, Szprota, i Jasza, swoje trzy grosze dostukali Kura i Purpurat.\n,,Testament i umowa"\nRozpoczęło się lato. Na dworzy (znaczy, na zewnętrzy?) panował potworny skwar, ale i tak Pila pracowała przy kwiatkach w ogródku. Dom zostawili jej rodzice dla niej, ale w testamęci [gdy notariusz w nim zachachmęci] pisało, że Pila może otrzymać dom wtedy gdy wyjdzie za mąż. Pila nie miała męża ale dom dostała...\nJako zadośćuczynienie za głupie imię Pigułka?\nW testamęci ku pamięci\nSpadkodawca coś tam smęci\nKto wolę przodków olewa\nNiech kłopotów się spodziewa.\nNie ogarniam. Na cholerę pisać testament, bulić za notariusza i inne takie - nieważne, co tam wpiszesz, i tak wszyscy to oleją i dadzą spadek po tobie jakiejś mamei z horrorowego opka...\nSkończyła kolejną plantacje kwiatków i rószyła (ruszyła zraszać przyprószone sadzonki) w kierunku domu. To był dóży dom z ponad 7 sypialniami (w sam raz na każdy dzień tygodnia) 3 łazienkami i 2 piętrami plus strych.\nPrzerobić na pensjonat i zarabiać, co się ma taka powierzchnia marnować?\nMożna go nazwać przy tym Domem Dożów.\nPo co przerabiać, jeszcze będą się jej jacyś obcy pałętać. Jak widać radzi sobie świetnie bez tego.\nI bez słownika ortograficznego.\nTja... “Żebyś ty miał sto pałaców, w każdym z nich sto pokoi, w każdym pokoju sto łóżek, i żeby cię nocami cholera z łóżka na łóżko ciskała, i żebyś zasnąć nie mógł.”\nPila weszła do łazienki i postawiła czajnik na kuchene aby zrobić sobie cherbate.\nPrzyjmijmy, że tym razem “ch”, bo herbatka chabrowa. Bo wcześniej była mowa o kwiatkach.\nPołączenie kuchni z salonem to szyk i moda, ale łączenie łazienki z kuchnią to ekstremalna awangarda jest!\nJa bym powiedziała, że ona w ogóle nie miała kuchni, gotowała w łazience :)\nJak się ma trzy łazienki i ani jednej kuchni, to trzeba sobie jakoś radzić.\nNiespodziewanie usłyszała czyjeś kroki. Tak jakby ktoś przeszedł za jej plecami z łaznki do salonu, [O, łazienka jest połączona również z salonem. To się nazywa kombo...] ale gdy się odwruciła nikogo tam nie było. Następnie siadła przy stole i zaczęła pic cherbatę.\nWolała nie ryzykować, że ktoś jej ziółka wypije, uwagę podstępnie odwróciwszy.\nUsłyszała skrobanie po ścianie.\n- Pewnie myszy - Powiedziała i popiłała cherbatę dalej.\nTa to ma nerwy ze stali!\nW filiżance lila\nWciąż herbatkę piła\nI tak sobie żyła.\nAż nieznana siła\nPiłą Pile łeb upitoliła.\nSzkrobani wydawałao się jakby się do niej przysówało (suwało sówką po skuwce, sunąc w kierunku zasuwki) i było coraz i coraz bliżej...\nPila(r) Szkrobani, potomkini włoskich emigrantów.\nPilarka do szkrobani(a).\nSzkrobanie było coraz bliżej. W końcu zaczęło czochrać się o nogi.\nAż w końcu urwało się.\nI było to jedyne w przyrodzie szkrobanie rozplaśnięte o podłogę.\nPila wstała i wszedła (aghhhrr!!!) do salonu. Na stoliku leżała gazeta,której kartki zaczęły sie obracać hcociaż nikogo pzy niej nie było.\nMoże literki też wtedy nie będą się mieszać.\nPopatrzała w bok. Okno było otwarte - Pewnie wiatr obraca kartki - I poszła zamknęć okno. Ponownie usłyszała jakby ktoś przeszedł za jej plecami... Odwruciła się powoli i z hukiem wpadła na szybę rozbijając ją głową.\nOdwróciła się powoli, czyli ostrożnie, jak mniemam, a jednak zdołała wpaść z hukiem na szybę? Nieno, gratsy.\nMoże siła odśrodkowa tak nią miotnęła? Niezbadane są prawa fizyki opkoidalnej.\nA mówiłam, żebyś je zamknęła!\nKtoś uderzył ją w twarz. Ale przeciez nikogo nie było.\nNieprawda! Wcześniejsze szuranie towarzyszyło oddziałowi komandosów,*) rozpraszającemu się po pomieszczeniu.\n*) Ten, to się zlał na dobre...\nTo zupełnie jak w tym opku. Brak poszanowania dla gramatyki i ortografii siecze nas po twarzach.\n“Duchowi memu dała w pysk i poszła”.\nCoś po chwili chwyciło ją za rękę i rzuciło nią o ściane [tą ręką?!] - Przestań! Co robisz!\n- To moja ręka! Nie oddam ci jej!\n- Poczuła czyjś oddech na swojej szyi.\n- Czy to komornik? - zaskrzeczała lokatorka sutereny.\nNagle osoba stojąca za nią przybrała krztałty kobiety z długimi blond włosami i zielonymi oczami - Kim jesteś? - Zająkała się Pila.\nZ opisu to Ino Yamanaka, koleżanka Sakury.\nAlbo moja kuzynka, ale ona raczej nie materializuje się tak znienacka.\n- Kimś kogo powinłaś się bać - Rzekła i podszedła do Pily.\n- Powinłam? - spytła Pila i cofła się w popłochu.\n- Powinłaś - potwierdzła kobieta, podszejdując bliżej.\n- Twojego? Nie dziswi cię dlaczego twoi rodzice zażyczyli sobie abyś miała męża - Pila pokręciła przeczącą ogłową - Bo zawarłam z nimi układ...\nSwatki, jak widać, bywały cholernie natrętne i dlatego jest to zawód na wymarciu.\n- Miało polegać na tym, że oni będą mi dostarczać dzieci... na pożywkę - uśmiechnęła się - a ty i oni będą żyć.\nDrogie Czytelniczki! Jeśli Wasi rodzice cieszą się, że zakładacie rodzinę, pamiętajcie - oni z pewnością są w zmowie z Licho Wie Kim.\n- A co ma z tym wspólnego moje małżeństwo?\nOj Pila, aleś ty mało domyślna. Dzieci się nie da wyhodować na grządce z kapustą, no!\nOj tam, papierek do tego niepotrzebny.\nJednakowoż daje ułudę stałości produkcji.\n- To, że potrzebowałam kolejnych ofiarf.... Waszych dzieci... Chyba wiesz, że miałaś siostrę i brata... - Pila skrzywiła się [z niesmakiem] - Były naprawdę smaczne... - Oblizała się - Były takie mięciutkie, słodziutkie...\nChrupiące... Z rumianą skórką... Aż się głodna zrobiłam.\nBoru, to jakiś chów selektywny. Te na odstrzał, te do rozrodu...\n- Przesteń... Co masz zamiar teraz zrobić? - Pila połknęła za strachem ślinę. [Nie “połkła”? Jestem roSZczarowana.]\n- No cuz obiecałam twoim rodzicom, że cię oszczędze jeżeli ty po ich smierci będziesz mi dostrczała pożywienia, ale widzę, że nie ma tekiej mozliwości... więc - Wzruszyła ramionami i rzuciła się na Pile.\nMamy oto do czynienia z przypadkiem sukcesji uniwersalnej, kiedy to nabywca wstępuje w ogół praw i obowiązków majątkowych poprzednika. I właśnie dlatego należy się dobrze zastanowić, zanim się przyjmie spadek!\nJak to nie ma takiej możliwości? Daj jej szansę!\nPila prubowała ją szarpać za włosy, ale to i tak nic nie dało. Kobieta odgryzła jej mały palec gdy ta zaczęła ją szarpać za palec.\nTypowa babska naparzanka: wytarmosić się za kłaki, chapnąć w palec...\nPila leżała n ziemi. Wykrwawiała się.\nPo urwaniu jednego, nędznego, małego paluszka? Trochę jej to zajmie.\nWiesz, może urwała jej paluszek... przy samej szyi.\nJak widzę te błędy, to mam ochotę urwać aŁtoreczce głowę przy samej dupie.\nKobieta kr=lęczała nad nią. Położyła jej rękę na brzuchu po tem zaczęła wbijać pazur w brzuch Pily tak, że zagłębił się w nim cały.\nPila była martwa...\nMartwa od szpona wbitego w brzuch. Mujeju, co ta potwora miała pod paznokciami?\nLepiej chyba nie wiedzieć.\nKobieta zabrała ciało i udała się z nim do swojej kryjówki...\n… by w spokoju delektować się posiłkiem, niczym analizator urodą opka.\nI strzeliła sobie kobitka samobója, bo właśnie pozbawiła się stałego źródła pożywienia.\n,,Syn morderca" cz.1\nZdarzyło się to w 1892 gdy postanowiono zniszczyć cmentarz na wzgórzu. Na miejscu camentarza postawiono piękny dom.\nA potem Tobe Hooper nakręcił o tym kultowy horror.\n100 lat puźniej do tego domu wprowadziła się rodzina. Nowe małeżeństwo po ślubie.\nW odróżnieniu od starego małżeństwa, które też jest po ślubie?\nSto lat później ? Pośrednik nieruchomości ubił interes życia!\nDopłacił im i sfinansował remont generalny, by wreszcie pozbyć się tej ruiny i móc spokojnie przejść na emeryturę.\nOd razu spodobał im się dom. Sprzedawca opowiedział im chistorie o kobiecie, która krąży po domu i płacze.\n“Chistoria” krąży po necie i wyje.\nChorrendalna Chistoria o Chisteryczce.\nHiHoczącej Holernie, o!\nA ch... z nią.\nAle oni nie uwiażyli w to i tylko się z tego naśmiewali.\nI na płocie wieszali uwiązy i kantary.\nPewnej nocy Julie obudził płacz. Postanowiła wyjść i zobaczyć kto tak potwornie lamentuje.\nPatrzy, a tam analizatorzy siedzą i wyją, tłukąc głowami w mur.\nZszedła (Jeżu Jak Byk, jaki byk!) (ja też zszedłam) do kuchni potem zobaczyła w salonie, ale nikogo nie było.\nZobaczyła nikogo w salonie i poszła.\nPostanowiła więc wr(z)ucić (mężowi żabę) do łóżka. Godzie (O mój Godzie, czemuś aŁtoreczkę opuścił. Na pocieszenie mąż miał w łóżku żabę, choć to jednakowóż płaz) później znowu usłyszała pła(c)z, ale tak jakby dobiegał on z łazienki więc udała się tam.\nPowoli otworzyła drzwi. Na wannie zobaczyła jakąś kobiete. Przelękła się ale nie uciekła.\n- Jestem Rura Wyjąca Nocami. - odpowiedziała Rura grzecznie.\n- Co pani robi w mojej łazience i dlaczego wypiła pani cały płyn do kąpieli?\n- Przydałoby mi się trochę kreta na przeczyszczenie.\n- I hydraulik, żeby skutecznie przetkał.\nSłuchajcie, pytanie techniczne. Jak można kogoś “na wannie” przyuważyć? Jak “na zakładzie”, “na dziale tradycja” (autentyczne) itd.?\nNooo, jak się siądzie albo stanie na krawędzi wanny, to się jest “na wannie”, nie?\nZgodnie z opkowym kanonem zmieniając płeć co drugie zdanie.\nNormalna, naga kobieta, przyłapana w kąpieli albo wrzeszczy, albo się zatycha.\n- Szukam dziecka\n- W wannie?!\nDobrze, że nie w pralce.\nPewnie wylała dziecko z kąpielą.\n- Odpowiedziała kobiet i odwruciła się do Juli. Jej twarz była potwornie blada i pozbawiona wyrazu. Zamist łez z oczu leciały jej stróżki krwi.\nA strażniczki juchy bujały się na uchach.\nOczy jej pękły ze zdziwienia.\nZawsze dbała o czystość swej łazienki. Nie miało w niej prawa przebywać żadne robactwo czy inne pędractwo.\nJak również obce baby szukające dzieci.\nMamy do czynienia z oryginalną formą zalotów.\n- Tutajpanię. Pani też powinna spróbować, tutajpanienie jest bardzo stymulujące.\n- No więc... Ja tutaj mieszkałam, ale musiałam się wyprowadzić. Miałam dziecko. Syna. Nazywał się James. Zdenerwował mnie. Rzuciła się na niego. Zapomniałam, że mam w ręku nóż.\n- Bo wie pani, ja bardzo roztargniona jestem...\n- I jeszcze nie brombrałam.\nDźgnąłam go. James umarł - Kobieta rozpłakała się.\nPłynnie przeszła na “ty”, w końcu kto by tam “paniował” morderczyni.\nMyślałam, ze gdzieś tu leży.\nPrzyszłam sprawdzić, czy nie wystaje zza wanny.\nKobieta cofła się.\nMi też cię cofło, jakżem spojrzła na tego byka.\nCofła i kojfła.\nJulia odwruciła się. Za swoimi placami zobaczyła chłopca w wieku około 8 lat. Ale jego twarz była brudna, zapłkana i sino blada.\nSzukam związku logicznego pomiędzy tymi dwoma zdaniami. Wychodzi, że wiek ośmiu lat wyklucza brudną twarz.\nZapłkaną też. Poza tym, wychodzi, że miejscami była sina, a miejscami blada...\nChłopak na brzuchu miał ranę po ciosie.\nSłoń go zaatakował.\nA na plecach miał plecak.\nA flaczki mu dyndały i obijały się o kolanka.\nJest taka egipska sztuka o słoniu depczącym ludność miasta. Bardzo przyjemna lektura.\nCoś jak Godzilla?\nChłopak patrzał na matke spod swojej grzywki.\nMatka odpowiedziała mu hardym spojrzeniem spod grzywki sąsiadki.\nZaza pleców wyjął nóż. Zakrwawiony...\nA mamusia tyle razy mówiła, żeby nie obcinać sobie paznokci nożem!\nZazulu, niebożę, a siła będziem mieć chłopczysków?\nJames natomiast cofał się do przodu.\nI tak na okrągło gonili się po kątach.\n- Mamusi? Moja mamusia by mnie nie zabiła - Powiedział chłopak zbliżając się w kierunku kobiety. Julia stała i patrzała na całą akcje.\nPrzyniosła sobie nawet popcorn i colę.\nZaczynała godzić się z tym, że w jej łazience urzęduje para upiorów, kto wie, może kiedyś wykorzysta je do odstraszania myszy.\nChłopak minął ja obojętnie i podszedł do kobiety.\n- Przecierz (ż, na litość!!!) ja nie zabiłm cię umyslnie - Krzyczała kobieta.\nTo niechcąco przecież! Zresztą, sam się napraszałeś.\nI przypadkiem się nadziałeś na nóż. Dwanaście razy.\nPo czym znikł niczym parch jaki złoty, gdy James uświadomił sobie, że właśnie pozbawił się argumentu.\n,,Syn morderca" cz.2\nJulia stał. Nic nie mówiła.\nMusk jej się zawiesił, miotał się w poszukiwaniu odpowiedniej reakcji.\nTen słoń, którego nie powinno tu być, zaburzał jej ogląd rzeczywistości.\nPrzecierz nie mogła pomóc, a nawet jeślito bała się nier pojmowała jednak tego jak zabity chłopiec może teraz chodzić.\nNormalnie, jak każdy zombiak. *wzrusza ramionami*\nEwentualnie miał dużo robaków.\n- Nie rób tego Jemsie. Błagam! - Pisneła kobieta\n- Już za późno - Powqiedział chłpak.\n- Już powziąłem zamiar, o!\nKobieta potchnęła się (tchnęła potem?) i wpadła do wanny. Chłopak poszedł do niej. Delikatnie i powoli zagłębiał nóż w jej szyi.\nOt, pieszczot mu się zachciało,\nPoderżnąć gardło - to za mało.\nSmyrając lekko po tchawicy\nDotarł ukradkiem do tętnicy.\nZ rozciętej tętniy polała się strżka krwi.\nAŁtorko, jesteś pewna, że to była tętnica? Bo leje się ta strÓżka dosyć niemrawo.\nLejąca się stróżka - dozorczyni biczująca się miotłą.\nSpływała po wannie i po kafelkach.\nAle popatrzcie, jaki z niego porządny morderca. Dba o to, by nie pobrudzić cudzych podłóg!\nNatomiast Julcia stoi i gapi się jak wół na malowane wrota. I ani piśnie.\nChłpak trzymał nóż w szyi matki i patrzał jak ta w bólu i męczarniech umiera. Jednak na tem nie po przestał. Jednym ruchem w prawą stropnę trzymając nuż w gardle kobiety zaczął ciągnąć nóż.\nTrzymał w gardle NUŻ i jednocześnie ciągnął NÓŻ, z czego wynika, że NUŻ jest jakimś tajemniczym narzędziem... widelec?\nJeden nuż ma tuż tuż,\ndrugi nóż trochę dalej,\nnuż głęboko w szyi już,\na nóż gdzieś w migdale.\nGardło podcięte wydobywało sięcoraz więcej krwi. Julia zwymiotywała.\nNo i masz, oprócz wanny i ścian trzeba będzie jeszcze podłogę wyszorować.\nPrzynajmniej jakoś zareagowała. W KOŃCU.\nChłopakwyciągnął nóż. (nie wiadomo który już) Podszadł do kJulii i powiedział:\n- Może to pani potzrymać, chciałbym jeszcze mamusię potorturować - I podał jej z zalanej krwi ręki nóż. Dziewczyna trzymał go w ręce. Była cała roztrzęsiona. W ty momencie do łazienki wpadł Tim ( mąż ) . Popatrzał najpierw na kobiete we wannie a potem na żone.\n- Wiesz co? Mogłabyś sobie zrobić taką fryzurę jak ta pani, byłoby ci bardziej do twarzy! - powiedział, przekrzywiając głowę - No i mogłabyś się ufarbować na czerwono.\n- To naprawde nie ja - Powiedziała Julia wypuszczając z ręki nóż\nTim nic nie powiedział - To ten mały chłopiec - Pokazała palcem w miejce w którym przed chwilą stał chłopak, ale teraz juz go tam nie było.\nI tu się sprawa rypła. Poznaliśmy już wersję oskarżonej, ale zeznania świadka wskazują na zupełnie inny przebieg wydarzeń. Po prostu - obca baba wlazła do domu i zwymiotowała w łazience, co tak rozwścieczyło gospodynię, że zadźgała ją nożem (i widelcem).\n- Julia? Coś ty do cholery zrobiła! - Powiedział nie umiąc (ach!) złapać tchu.\n- Zarzygałam podłogę, no co się dziwisz?\n- Nic naprwde. Przecież wiesz, że ja bym nigdy w życiu takiego czegoś nie zrobiła - Mąż spóścił na dół głowę .\nWolał zamknąć dziób. Bał się, że będzie następny.\nSpóścił na dół, nie umiąc spóścić na górę.\nPowiedziałabym coś, ale to nieletni czytają....\nSpoko, ja wiem, co chciałaś powiedzieć :)\nPo czym powiedzia ł.\n- NNikt nie może się o tym dowiedzieć. Chodź.Wczesnym rankiem ją zakopiemy za domem i jak najszybciej wyjeźdźamy.\nZanim się zaśmierdnie.\nNagłe zniknięcie właścicieli zakrwawionego domu nie zwróci niczyjej uwagi. Wcale a wcale.\nI nawet jeżeli ktoś zauważył, że o poranku kopią w ogródku, to nic sobie nie pomyślał, nic a nic.\nTim wzioł Julie za ręke,ale ta nie chciała się ruszyć z miejsca.\n- Wieżysz mi? - Pisneła Julia\n… chyba jednak ci wieRZę.\nTak więc wcześnie rano Julia i Tim zaczeli kopać wielki dółdo którego następnie wrzucili zwłokikobiety. Jej oczy były otwart. Gardło sine...\nCo ma tu do rzeczy gardło naszej Sine?\nWysoki Sądzie, ta sprawa jest wyjątkowo zagmatwana. Zasinienie gardła wskazuje na śmierć przez zadławienie (czyli ucisk obcej ręki), natomiast narrator uparcie twierdzi, że w ruch poszły sztućce.\nNarrator bredzi od samego początku.\n“Sine gardło” zdradza oblatanie aŁtorki w mitologii indyjskiej, sugerując jednocześnie, że może polski jest dla niej językiem wyuczonym. To tłumaczyłoby ortografię...\nNastępnego dnia wyjechali, ale po domu dalej krążył chłopiec. I czeka aż ktośsię wprowadzi.\nBędzie wtedy Dzień świstaka. W łazience znów wyć będzie kobieta szukająca syna, zwabi właścicielkę, pojawi się zombiak, zarżnie matkę, wrobi gospodynię, zieeew...\nMoże to będziesz właśniety??\nNie chcę być właśnięta, nie chcę! Nie wiem, co to jest, ale brzmi włochato, fuj!\n,,Boimy się tego co jest… a bać powinniśmy się tego czego nie widzimy [powietrza!].[prądu! atomów!] [neuronów!] [rachunku za ogrzewanie w styczniu!] Tego co nas prześladuje tego co ma tylko jedno na myśli: Zabić! Historia Dzieci nie ochrzczonych, które powracają nie tylko w koszmarach…”\nAle i na jawie. W sklepiku, gdzie kupujemy pieczywo na śniadanie, na stacji paliw i na korytarzu w Firmie. Świetnie.\nGdzie nie spojrzysz, tam nieochrzczone dziecko. I co w tym takiego koszmarnego?\nNo, wiesz. Według niektórych sam widok powinien wypalić Ci oczy.\nReligijne fobie są takie smakowite, mniam!\nWysoki dom z lekko brudnymi cegłami. Różnił się od domków w mieście.\nKtóre brały codziennie prysznic.\nI nazywały go pogardliwie “wieśniakiem”.\nStał poza nim dlatego nikogo nie interesował.\nTaki biedny, brudnawy dom na marginesie.\nGdy ktoś przechodził, skromnie usuwał się w bok, mamrocząc pod drzwiami przeprosiny.\nWstydliwie osłaniając okiennicami załzawione oczodoły okien.\nPo prostu stara ruina, której nikt nie chciał kupić. Ale dom owy [domowy? do mowy?]skrywał tajemnicę. Okropną tajemnicę.\nJa wiem, że te wszystkie Okropne Opkowe Tajemnice są równie przewidywalne co śmierć i podatki, ale może zastanówmy się, co do za tajemnica? Ja obstawiam tajemnicze ginięcie skarpetek w suszarni.\nBowiem to w czasie wojny ginęły jedynie dzieci z miasteczka\nTo dobrze, że nie z okolicy.\nJa wiem? Jak z samego miasteczka, to chyba szybko się skończyły.\nStraszliwej Tajemnicy Ginących Skarpetek również nie rozwikłano.\nJakby w czasie wojny ginęły jedynie dzieci z miasteczka, to byłoby nieźle. Okropne, owszem, ale nie zginęłoby aż 70 milionów ludzi.\npo jakimś czasie wszystkie znaleziono je tutaj. W starym pokoju, przypominającym salę operacyjną. Nikt nie wie co się z nimi działo. Zagadka nie rozwiązana.\nPhi, to co nam rzyć zawracasz nierozwiązaną zagadką.\nBo to specialite de la maison tej aŁtoreczki. Opka bez zakończenia, historyjki bez zamknięcia, horrory bez morału, blubry bez sensu.\nAle jednak pewnego dnia kobieta, która urodziła dziecko w miejscowym szpitalu nie zobaczyła go.\nA co w tym dziwnego, jak się jest w środku, trudno naraz zobaczyć cały szpital.\nLekarze od razu wynieśli niemowlę i nigdy się już nie pokazali.\nPoszli w siną dal. Jak doktor Żywago, który wyszedł po papierosy i w międzyczasie wstąpiło go do Armii Czerwonej.\nMoże tego niemowlęcia też wstąpiło.\nTo częsta praktyka. Michael Hutchence w taki sam sposób opuścił Kylie Minogue.\nKobieta zrozpaczona wyjrzała przez okno i spostrzegła, że duży samochód z jej dzieckiem oddala się za miasto\nTo się wstrzeliła w moment, skubana.\nI przez okno zobaczyła, że w samochodzie jest jej dziecko, noworodek w dodatku? Dobra jest. Powinna zatem jednak ten szpital też cały widzieć.\nOj, bo dzieciak się darł, to go wystawili za okno, no.\nWiedziała gdzie je wywieziono.\nO, ryli? To nie ma co panikować, tak?\nNooo, skoro się ma supermoce i widzi przez karoserię oraz rozpoznaje swoje dziecko z dużej odległości (noworodki są takie.... no wiecie... mało zindywidualizowane), to nie ma co panikować.\nTuż po porodzie, biegła przez las, aha. Dyndając łożyskiem.\nTja, miejmy nadzieję, że na resztkę pępowiny nie nadepnie, względnie się w niej nie zaplącze.\nI chlapiąc nieco.\nJasne, jasne, a personel pozwolił położnicy latać samopas. Nawet w najgorszym polskim szpitalu takie cuda się nie zdarzają.\nPersonelu nie ma, personel zwiał z dzieckiem.\nNie zwracała jednak uwagi na to, że kamienie i rozbite butelki raniły jej stopy.\nWalkin’ on, walkin’ on broken glass. Matka - fakirka!\nTo był las, czy wysypisko?\nW Polsce to czasami trudno odróżnić.\nMusiała odzyskać dziecko. Za wszelką cenę. Biegła chociaż nie potrafiła już złapać tchu.\nWięc biegła zhiperwentylowana, z odrywającym się czubkiem głowy.\nDo koła było ciemno.\nI do kwadratu czarno.\nCiemno było w reszta kadłuba przecież.\nReszta kadłuba była w ciemno.\nNiespodziewanie wybiegła na asfaltową drogę.\nAż tu WTEM! Asfalt.\nTo musiało być w Polsce. Tylko u nas asfaltowe drogi tak niespodziewanie się zaczynają. I kończą.\nNa przykład w środku lasu. Pół biedy, jeśli idziesz sobie spokojnie, grzyby zbierasz, a tu asfalt. Gorzej w drugą stronę, zwłaszcza nocą. Chłopu się kiedyś tak nagle asfalt skończył, że o mały włos byłby się z kombajnem zderzył!\nPrzed sobą zobaczyła stary i zniszczony dom. Obok stało owe auto, którym odjechało jej dziecko.\n*W desperacji wystosowuje Orędzie do AŁtoreczek*: Jeśli nie potraficie odmienić przez rodzaje i przypadki zaimka [ów], to dajcie sobie spokój.\nChoć to i tak betka w porównaniu z cudem pt. “z ów dziewczynami”.\nCiemną noc rozerwał krzyk niemowlęcia.\nJak wybuch bomby fosforowej.\nI nastał świetlisty świt, ukryty tymczasowo za lasem.\nGłośny i wyraźny. Kobieta drgnęła ale nie przestraszyła się.\nWłasnego dziecka miała się bać?\nA Ty wiesz, jak się takie małe potrafi drzeć?\nZwłaszcza, gdy da głos znienacka.\nTo już wiem, czemu mam takie nerwowe tiki, tiki, tiki.\n- Czy przeszkadza pani donośny płacz pani dziecka? - Nieeeeeee!... Nieeeeeeeeeeeeee!!!\nPrzebiegła przez most nad stawem i wybijając okno [w czym? W moście? W stawie] dostała się do środka.\nStawu czy grobli? A może to było bobrze żeremie?\nNo nie ma spokoju, odkąd zekranizowano “Tajemnice Wiklinowej Zatoki”!\nKawałek rozbitej szyby rozciął jej rękę ale ona tego nie zauważyła. Wnętrze było puste.\nTo wyjaśnia dziwne zachowanie boChaterki - była tylko kukłą.\nNawet pakuł nie napchali do środka.\nWytrząchała z siebie wszystko podczas biegu przez las.\nCiekawe, którędy jej wyleciały.\nWielka hala a do góry prowadziły schody. I znowu ten krzyk. Krzyk niemowlęcia dobiegający z dołu. Spostrzegła schody prowadzące na dół a tam palącą się lampę. Powoli zeszła. Płacz jej dziecka był bardziej wyraźny. Przeszły ją ciarki. Ręką dotknęła białej ściany na której została krwawy ślad jej dłoni. Teraz krzyk był wyraźniejszy. Nie! To nie był krzyk! To były płacze. Płacze kilkunastu dzieci.\nW rzeczywistości było to kilka okolicznych kotów, które akurat w tym miejscu postanowiły załatwić swoje kocie porachunki.\nKotłownia - miejsce, w którym koty się kotłują.\nPowoli weszła do pokoju, który był jaskrawo oświetlony. Ściany białe a do koło kilkanaście kojców z dziećmi. Jak ona rozpozna swoje?\nHmmm, po kolorze skóry? Po zaschniętej krwi i resztach błon płodowych na główce?\nPo podszeptach serca?\nEj, a poprzednio je rozpoznała przez karoserię...\nMusi je znaleźć i uciekać zanim ktoś ją tutaj znajdzie.\nUsłyszała otwierające się drzwi po drugiej stronie pokoju. Schowała się pod jeden ze stołów. Skuliła się i objęła nogi\nNa stole, wzorem z wielu filmów, był pewnie dłuuuuugi obrus, który szczelnie ją zakrył? To miłe, że nawet w takiej dziurze ktoś pomyślał o obrusie.\nTo było sukno konferencyjne.\nWtedy zobaczyła jak bardzo są poranione.\nBandyci, mordercy, poniewieracze stołów! Nie dość, że stół up*** jak w tefałenie, to jeszcze ma nogi poranione!\nPffff tam poród... Gorsze te nogi!\nKopano je podczas licznych staff meetingów.\nKtoś wszedł. Na nogach miał czarne buty. Zatrzymał się. Przykucnął i ręką dotknął zakrwawionych śladów na podłodze. Śladów, które należały do niej. One ją zdradziły.\nSłusznie aŁtorka darowała sobie dokładniejsze opisanie śladów, które boChaterka za sobą zostawiała, albowiem z pewnością były wyraźne i niewiele miały wspólnego z poranionymi stopami.\nJakie by nie były - zdradziły!\nEjno! Ona miała rany na dłoniach! Na rękach szła?!\nNie chcę się czepiać, ale zostawiała ślady jak ranny ślimak...\nNagle mężczyzna chwycił ją za nogę i wyrwał spod schronienia, które miło być bezpieczne.\nBezpieczeństwo zazwyczaj jest miłe, nawet jeśli niegramatycznie.\nTeraz zobaczyła jego twarz. Twarz człowieka, który w życiu wiele wycierpiał.\nNa czole miał napisane “wiele wycierpiałem”, na prawym policzku “w życiu”, na lewym “i w ogóle”.\nNie dziwię się, że ma na twarzy wiele cierpienia skoro od iluś godzin słucha nieustającego ryku kilkunaściorga dzieci.\nSpojrzał na nią swoimi błękitnymi oczami i chwycił za włosy. Następnie pociągnął w kierunku innego pomieszczenia. Rzucił ją na jakiś fotel i przywiązał bardzo starannie. Sprawdził czy aby na pewno stąd nie ucieknie. On wyszedł z pokoju.\nDlaczego mam wrażenie, że to fotel wyszedł?\nJeśli miał cztery nieporanione nogi, to po prostu - wziął i wyszedł.\nPo chwili wrócił i przyniósł na rękach dziecko.\n- To chyba twoje – Powiedział kładąc jej na kolanach niemowlę. To był chłopczyk i ciekawie rozglądał się po pokoju. Cały czas płakał.\nAlbo się rozglądał, albo płakał, do diaska! Albo miał dwie głowy. Poza tym noworodki NIE ROZGLĄDAJĄ SIĘ Z CIEKAWOŚCIĄ.\nZ wyjątkiem potomków Szatana w horrorach klasy Z.\nZ wyjątkiem noworodków u Danielle Steel - te to jeszcze podczas porodu się rozglądają, gdy tylko główka im wyjdzie.\nPołożne! Noście maseczki przy odbieraniu porodów! Nie wiadomo, co taki drań zapamięta...\nSpojrzał na matkę i od razu się uspokoił.\nPodwójny fail. Noworodek widzi wyraźnie na odległość 20-30 cm, a umiejętność rozpoznawania twarzy pojawia się dopiero u dzieci dwumiesięcznych.\nNa jego rączce takiej delikatniej zobaczyła czerwoną bransoletkę z jakimś numerkiem.\nPaczpani, a u nas to się zakłada opaskę z imieniem i nazwiskiem.\nAle to mhoczny żłobek jest. Tu są tylko numery.\nBullshit. Noworodek ma głęboko gdzieś, KTO go akurat trzyma na rękach.\nAle to prawdopodobnie był co najmniej dwumiesięczny noworodek.\nCyborgowi wyczerpały się baterie.\n- Szukaliśmy panią! [To po czesku?] – Krzyknął jeden z nich – Zgłoszono zaginięcie.\nNo i teraz się zaczyna Tajemnica... Kto zgłosił zaginięcie? Mąż, czyli ojciec dziecka? Lekarze z porodówki?\nTeraz będą musieli gęsto się tłumaczyć, bo przepadła nie tylko pacjentka.\n- Chce moje dziecko – Powiedział tym razem głośno.\nKto, policjant? I kto chce jego dziecko?\nMoże chce je wciągnąć do protokołu?\nJednak policjanci spojrzeli po sobie.\n- Bardzo nam przykro… - Odwiązali kobietę, która wybiegła z pokoju do miejsca gdzie były kojce. Nigdzie nic nie było.\nAni chybi Kononowicz przeleciał przez pokój. Ale zapamiętajcie to zdanie.\nNigdzie nic nie było, to ważne!\nŚciany rozsypywały się a kafelki były popękane. Lamp nie świeciły. Były pozrywane z sufitu. Wszystko wyglądało tak jakby nigdy tutaj nikogo nie było.\nNie ma lamp, nie ma kojców. Widzi to boChaterka, widzą gliniarze. It’s real.\nI zupełnie nie zwracamy uwagi na fakt, że była pani przywiązana, bo to oczywiście część urojeń, nieprawdaż?\nTak, sama się przywiązała.\nKtoś jej wmówił dziecko w brzuch?\nZrobiłoby mi się przykro, że aŁtoreczka robi głupie opko z całkiem realnych (i bardzo smutnych) zaburzeń, gdyby nie fakt, że...\nPodeszła do jednego z kojca. Na ziemi leżała bransoletka z numerkiem. Ta sama, którą miało na ręku jej dziecko.\n… no właśnie. Niezły pomysł, całkiem klimatyczna scena, byłby fajny horror, ale od Dziecka Rosemary dzielą ten tekst lata świetlne.\nAle nie odezwała się więcej. Wychodząc z budynku usłyszała płacz dziecka. Odwróciła się tyłem i odeszła.\nA skrzywdzone prawdopodobieństwo popełzło za nią.\nI moja ciekawość, dlaczego opowiadanie nosi tytuł “Nieochrzczone dziecie” podyrdała w ślad za nim.\nWygląda na to, że dzieci należy zaraz po porodzie bezwzględnie ochrzcić, bo inaczej personel podprowadzi nam potomstwo i sprzeda jakiemuś facetowi z innego wymiaru. Pachnie mi to jakąś dziwną ideologią.\nRodzenie wprost do chrzcielnicy? Może to jest ta maszyna robiąca ping?!\nTrzeci świat. Yorkshire.\nEee tam, po prostu fobia, tylko jeszcze nie ma nazwy. Proponuję “prebaptismopedofobia”. Ładnie brzmi, prawda?\nDostanę za to tytuł naukowy?\nCykl wykładów profesor Sine, Radio Maryja, godzina 13.30.\nNie znasz się. O 13:30 są Aktualności Dnia. Profesor Sine będzie w Rozmowach Niedokończonych *poprawia moherowy berecik*\nMiłość to piękna rzecz…\n>Na miłość nie ma rady; uderza znienacka, jak TIR na pełnej kurwie.\nAlbo wypruje flaki, albo łeb ci urwie.\nGloria i Duncan byli szczęśliwa parą nastolatków. Chodzili ze sobą od 3 miesięcy.\nPewnego wieczoru Gloria zadzwoniła do Duncala, lecz nie zastała go w domu.\nPcha mi się natrętny rym do “Duncala”, ale się nie ugnę.\nUbrała się i wyszła do niego.\nKurczę, ale się te ludziska narzucajOM, chwili spokoju nie dadzOM, no!\nNie ma go w domu, ale na wszelki wypadek jeszcze sprawdzę.\nZupełnie jak moja sąsiadka.\nZadzwoniła na domofon, lecz nikt jej nie otworzył.\nCzy na domofon dzwoni się tak samo, jak na policję i na pogotowie?\nNa szczęście sąsiadka wchodziła do bloku więc wpuściła do środka Glorię.\nDziewczyna dostała kiedyś (kiedyś dostała, a chodzili ze sobą od trzech miesięcy, aha) klucze do jego mieszkania, więc weszła śmiała chcąc sprawdzić czy wszystko w porządku.\nBo nastolatki zazwyczaj mają własne mieszkania, tak?\nYyy, albo dostała po prostu klucze do domu rodzinnego. I wpadła na małą inspekcję. Posprzątane? Pozmywane? Gacie pochowane? Kochanka w szafie?\nŚwiatło w przedpokoju było zgaszone, lecz w sypialni świeciło się. Ostrożnie zbliżyła się go sypialni.\n… a tam teściowie in spe uprawiają seks.\n“Czterdziestka na karku, a jeszcze to im w głowie” pomyślała z niesmakiem.\nGloria miała ochotę zaskoczyć swojego kochanego kołpaka.\nOna do niego “mój kołpaczku”, on do niej “moja ty felgusiu”, a potem przegląd podwozia, brum, brrrrummmm.\nKołpaka... *słania się* To prawie, prawie przebiło Belfrom i Oriona\nW chwilach czułości mówiła mu: “mój ty wale napędowy!”\n,,Na pewno się ucieszy” Uśmiechnęła się .\nNo ba, każdy się cieszy na małe brum - brum.\nNiespodzianki z gatunku “wrócę dzień wcześniej z tej delegacji” zawsze źle się kończą.\nOtworzyła drzwi sypialni.\nStanęła najpierw zszokowana a potem wściekła. Na łóżku leżał jej chłopak i jakieś dwie inne dziewczyny.\nPrzyjechały na przegląd okresowy i wymianę oleju.\nRaczej na przepchanie rury od tłumika.\n- Kotku wytłumaczę ci to wszystko. To nie jest tak, jak myślisz! – Wstał z łóżka i zaczął do niej podchodzić, lecz ona cofała się przed nim. Gloria wbiegła do kuchni i chwyciła ze stołu tasak.\nAkurat leżał na wierzchu. Tasak, standardowy element wyposażenia każdej kuchni. Nie prościej używać zwykłego noża?\nDwie dziewczyny zabrały swoje manatki i wybiegły.\nOdziewając się na schodach, na oczach pani Malinowskiej spod szóstki.\nTeraz Duncan zaczął się cofać, gdyż Gloria miała w jego kierunku wycelowany tasak.\n- Stój, bo strzelam! - rzuciła ostrzegawczo. Zmieszany tasak robił, co mógł, by wyglądać jak broń palna. Niestety, kiepsko mu to szło.\n- Dlaczego to zrobiłeś? – Była zrozpaczona.\n- To one wskoczyły mi do łóżka!\nA ja się tak broniłem! W górę i w dół, w górę i w dół, się broniłem!\n- Znienacka wskoczyły, niczym Hiszpańska Inkwizycja! I zaczęły mnie torturować poduszeczkami!\n- Nie widziałaś tego grymasu na mojej twarzy?!\nNiech on lepiej uściśli, że grymasu bólu, lub wstrętu.\n- Tak? A tobie się to podobało! – Krzyknęła.\n- Nieprawda! To, co widzisz, to marchewka, przywiązały mi marchewkę!\n- Wszystko będzie dobrze. Odłóż ten nóż\n- Będzie dobrze? Już nigdy nie będzie dobrze – Rzuciła się na niego. Zaczęła go szatkować jak kurę.\nMatkoborska, niech nikt nie wpuszcza aŁtoreczki do kuchni, bo strach pomyśleć, co zrobi z kapustą.\nPoszatkuje ją jak kurę, proste.\nDo koła tryskało mnóstwo krwi wypływających z rozkrajanych tętnic.\nTE KRWIE. Napawam się.\nJa bardziej podziwiam, że zdążyła jeszcze podstawić koło.\nJakie czasy, taki Graal.\nTo chyba normalne, że koło się wala po warsztacie samocho... Eeee, nieważne...\nW końcu zakończyła tę wstrętną masakrę. Stanęła oblana nad nim jego krwią i patrzała na swoje dzieło. Teraz dopiero doszła do tego, co zrobiła.\nZaczęła ciężko dyszeć.\nZmęczyło się biedactwo.\nUświadomiła sobie, że będzie musiała to wszystko posprzątać.\nWbiegła do łazienki i umyła się z krwi. Wszedł do Kuchni i wyciągnęła nóż, który naostrzyła.\nZe zdenerwowania zmieniając płeć, ale tylko na momencik.\nA tasaczek? Już popadł w niełaskę?\nTasaczek jest nieporęczny. Teraz czas na koronkową robotę.\nPoszła z powrotem do łazienki.\nNalała gorącej wody. Rozebrała się i weszła.\nW takim razie po co myła się wcześniej?\nNożem podcięła sobie żyły i zanurzyła się cała do wody.\nPo chwili umarła…\n… bo tlen jej się skończył. BTW wykrwawianie się może potrwać kilka godzin, więc podcinanie sobie żył to kiepski interes. No i kto to potem posprząta?\nSwoją drogą, nakombinowała się. A przecież można było wyrzucić łachy niewiernego chłopa przez okno, a potem nagrać komórką, jak zbiera je z trawniczka wiuwając przyrodzeniem - i wpuścić do netu...\nA ona tak po linii najmniejszego oporu. Tasakiem...\nI wziąć sobie mieszkanie jako rekompensatę.\nTym razem rzecz dzieje się w XV wieku. W pewnej zamożnej rodzinie była sobie mała dziewczynka imieniem Cylii. Miała dlugie blond włosy i błękitne oczka. Rodzice zawsze kupowali jej lalki porcelanowe lecz za każdym razem po 2 dniach pornelanowa lalka traciła głowę.\nRodzice nie dość, że musieli być bajecznie bogaci, to na dodatek dysponowali chyba jakimś teleportem, przy pomocy którego sprowadzali porcelanę z Chin. Produkcję porcelany w Europie zaczęto dopiero w XVIII wieku, a porcelanowe lalki to wiek XIX, w dodatku z uwagi na cenę traktowane były raczej jako wyznacznik statusu niż jako zabawka w dzisiejszym rozumieniu.\nMoże sprowadzali używane. Marco Polo & Sons Impex.\nKupowali na amazonie. Nie wmówicie mi, że wtedy nie było amazona.\nTu rodzice w pokoju Cylii.\nRodzice nie wiedzieli dlaczego tak siędzieje a dziewczynka była coraz bardziej przerażona. Po pewnym czasie nie odzywała się do nikogo.\nA rodzice dalej kupowali jej laleczki, nie pytając co się stało?\nMieli za dużo forsy i cieszyli się z każdej okazji do jej utylizacji.\nRodzice pomyśleli, że to ona urywa głowy lalkom a potem je wyrzuca dlatego wenego wieczoru (weneckiego wieczoru? wieczoru z weną? z chorobą weneryczną, w końcu to XV wiek) namówili swoją kucharę aby schowąła się w szafie i zobaczyła co takiego się dzieje.\nNamówili, hahaha. I może jeszcze obiecali podwyżkę?\nNie rozmawiaj z dzieckiem, wyślij kucharę i sprawdź co się stało.\nSwoja drogą rozumiem, że “kuchara” to taka wyjątkowo duża kucharka. Wielka i groźna. A szafa była gdańska, trzydrzwiowa, z czarnego dębu.\nA, kuchara, kraj ze snu!\nBroni się jeszcze zwierz A-kuchary.\nKuchara siedziała w szafie z 3 godzinie podczas których nic się nie działo (tylko szafa trzeszczała) w pewnym momencie zobaczyła, że dziewczynka się obudziła i siedzi na łóżku. Z pod łóżka zaczynały wypływać cienie i stawały do koła dziewczynki, która podała im lalkę porcelanową. Po chwili głowa lalki rozpłynęła się w powietrzu.\nPorcelanożerne cienie, czyli istoty składające się w wodorotlenku sodu. To nie duchy, to kosmici!\nDuchy łaknęły porcelanowych głów, jak ziemia dżdżu.\n<śpiewa> Rodzic skąpi głodnym duchom porcelanyyy\nRodzic skąpi duchom biednym tak jak myyyyy...\nPrzestraszona kucharka wybiegła z szafy i chwyciła dziewczynkę uciekajc z nią z pokoju. Zaczęła krzyczeć, ale nikt jej nie przeszedł z pomocą bo w domu nikogo nie było.\nW bogatym domu, w XV wieku? A gdzie stada służby, które powinny się tam przetwierać?\nSprytne - zostawić kucharę w szafie i pozbyć się wszystkich ewentualnych świadków.\nKucharka położyła na ziemię dziewczynkę, która okazała się jedynie porcelanową lalką. Obejrzała się za siebie cienie sunęły prosto na nią. Po chwili ją dopadły. Całym domem wstrząsnął przeraźliwy krzyk, ale tego krzyku nikt nie słyszał.\nRano rodzice poszli zobaczyć co się dzieje z kucharką.\nJak rozumiem państwo zaś spało w stodole?Albo w innym wymiarze?\nPaństwo imprezowało, jak to zwykle czynią wyrodni rodzice.\nIch córka jak zawsze bawiła się porcelanową lalką bez głowy. Rodzice otworzyli szafę. Wypadła z niej bezgłowa kucharka. Oskarżono dziewczynę o morderstwo i gdy osiągnęła 16 lat została skazana na ścięcie głowy lecz jej głowa także zniknęła.\nPrzed ścięciem czy już po?\nGdy skończyła 16 lat.\nPrzysięgli nieco przysnęli podczas rozprawy i przeoczyli dekapitację oskarżonej.\nNiedawno odkryto nową szafę w domu w którym mieszkała dziewczynka.\nIdzie facet do kibelka, patrzy, a tu nowa szafa!\nMusi jakaś kuzynka Bagażu.\nNigdy nie ufałam szafom. Zawsze uważałam, że coś knują tym miejscem na podwójne lustro.\nPełna była ona porcelanowych głów lalek, ale na jednej z półek stała gnijąca głowa kucharki a po drugiej nienaruszona głowa Cylii.\nOjej, Chmielewska pół Europy przejechała z głową w bagażniku i nikt nie pytał, jak to możliwe.\nInternet jest pełen opek bez sensu. Jedne pozbawione początku, inne bez zakończenia. Jak to możliwe?\nCałuny kolekcjonowały porcelanowe głowy jak inni piłeczki do golfa.\n(Szkoła? Szkala? Szakala? Szukała? You’ll never know!)\nSzkała, szkała, aż się zaszkała na śmierć.\nSzkała po polu i piła kakao.\nKaren była najpopularniejszą dziewczyną w szkole. Każdy chłopak garnął tylko do niej.\n- Romek, patrzaj, idzie! Bierz szuflę i zagarniaj!\nTylko JEJ wkładali żaby do piórnika, tylko JĄ ciągnęli za warkoczyki.\nI podtykali pineski pod tyłek.\nKto założył w szkole harem i podpisał “głupiej Karen”?\n(no co, znajdźcie inny rym do Karen, jak wam się nie podoba)\nByła dobrą uczennicą, przyjaciółką i koleżanką. Jednak była tylko jedna osoba, w szkole, która zazdrościła jej tej popularności.\nPowiedz jeszcze, że była superwysportowaną cheerleaderką, a też ją znielubię. Co za dużo, to niezdrowo.\nIza nie znosiła na nią patrzeć. Na samą myśl o Karen robiło jej się niedobrze. W przeciwieństwie do Karen, Iza trzymała z niewielka grupką dziewczyn, które także ze względu na jej poglądy zaczęły się oddalać od niej.\nJeśli były to poglądy skrajnie prawicowe, to trudno im się dziwić.\nAż pewnego dnia wszystkie osoby uważające się za jej przyjaciółki zostawiły ją.\nPewnie nie miała fujzbuka.\nAha. Przyszła jakaś środa i im się nagle, wtem! przelało.\nIza wpadła we wściekłości. Winiła za wszystko Karen. Żałowała, że nie urodziła się nią.\nJeśli ja bym kogoś tak strasznie nienawidziła, winiła za wszystko (gradobicie też?), to wcale nie chciałabym być nim!\nZauważ, że “nienawidzę jej” w ustach szkolnej koleżanki należy zazwyczaj tłumaczyć jako “zazdroszczę jej tak, że mam ochotę się ugryźć z dupę ze złości”.\nPewnego dnia Karen jak zawsze przyszła do szkoły. Otworzyła swoją szafkę numer 45. Na drzwiczkach zobaczyła kartkę z napisem ,,ZABIJĘ CIĘ”. Karen rozejrzała się do koła i spostrzegła Izę wpatrująca się w nią wściekłym wzrokiem.\nA wzrok ten był wściekły do kwadratu.\nNa bora, zostawia tajemniczą kartkę, ale jednocześnie szczuje wzrokiem, dając do zrozumienia, że to od niej ta kartka. Nie łatwiej było po prostu podejść i strzelić na odlew?\nNa lekcjach Iza siedziała trzy ławki za Karen.Gdy dziewczyna otworzyła książkę odskoczyła do tyłu, gdyż w środku znajdowała się kartka z napisem ,,SPOCZNIESZ W ZIMNYM GROBIE / niech się Edłord przyśni tobie”. Karen spojrzała do tyłu i napotkała na swojej drodze wrogie spojrzenie Izy. Po lekcjach Karen wraz ze swoimi przyjaciółkami wybrała się do lodziarni. Siadły wygodnie w luksusowej knajpce i zamówiły lody.\nA na lodach czekoladowa polewa układała się w napis “dostaniesz anginy, mwachachacha!”.\nA sprzedawca wydał resztę w samym drobnym nominale.\nW pewnym momencie Karen poszła do łazienki aby przypudrować nosek.\nO, to jednak nie była taka idealna, jakby się mogło wydawać.\nZwłaszcza jeśli miała na myśli to, co Mia w “Pulp Fiction”.\nW łazience nie było nikogo. Stanęła przed lustrem i otworzyła torebkę wyjmując z niej szminkę.\nDo przypudrowania noska radziłabym używać jednak pudru. Szminka na nosku wygląda cokolwiek ekscentrycznie.\n- Halo? – Powiedziała odwracając się w kierunku toalet – Czy tam ktoś jest? – Jednak nikt się nie odezwał.\nDziewczyna wróciła do poprawiania makijażu.\nW lustrze zauważyła, że jedna z kabin się otwiera. Spojrzała za siebie zauważyła stająca tam Izę.\nZłowieszczo trzaskającą klapą od sedesu.\nW rytm melodii z Ojca Chrzestnego.\n- Cześć Iza – Uśmiechnęła się Karen, ale dziewczyna jej nie odpowiedziała – Jak się masz?\n- Lepiej niż ty – Parsknęła.\n- Nie rozumie!\nKto nie rozumie, ten nie je.\nBORU! “Ja nie rozumie”! Mózg mi się prostuje, gdy słyszę coś takiego! Tasaczek, gdzie ten tasaczek do siekania?!\n- Heh... Najlepsza i najpopularniejsza uczennica w szkole. Kto to widział?\n- To ty mi dawałaś te liściki do szafki i do książki?\nPrzekazałam je, oczywiście. Szafka kazała ci podziękować, a książka pyta, dlaczego nie napisałaś listu do komody oraz listu do piórnika? Czy wiesz, jak bardzo poczuły się urażone?\n- Tak! – Karen zaczęła iść w kierunku wyjścia ale Iza zastąpiła jej drogę – Nigdzie nie pójdziesz – Zza pleców wyjęła nóż.\n- Co chcesz zrobić? – Przeraziła się dziewczyna i próbowała uciekać.\nI nie próbowała krzyczeć, po nie wypada przecież wrzeszczeć w “luksusowej knajpce”.\nIza chwyciła ją za rękaw i cisnęła nożem w jej rękę. Lustro opryskane zostało krwią wypływającą z przeciętej tętnicy Karen. Dziewczyna chwyciła rękę (nadal milcząc, przecież to wcale nie boli, wcale) i próbowała tamować krew ale to nie dawało żadnego skutku. Iza pochyliła się nad nią i przyłożyła jej nóż do gardła.\n- To już koniec – Szybkim i sprawnym ruchem przecięła jej aortę.\nSpory to był nóż, a Iza musiała długo praktykować w rzeźni. Od gardła do aorty to jednak te parę centymetrów jest...\nWygląda na to, że zakosiła kosę Śmierci.\nNa lustrach pojawiło się więcej krwi. Iza wstała znad ciała Karen i przejrzała się w lustrze poczym zmyła krew z rąk.\nPoprawiła makijaż zadowolona i...\n… Szybko wyszła z łazienki pozostawiając ciało koleżanki.\nPozostawiała też krwawe ślady za sobą, ale kto by tam zwracał uwagę na taki drobiazg.\nIza zakrzywiła czasoprzestrzeń wielowymiarowo i natychmiast znalazła się w domu. Tylko tak można wytłumaczyć to, że nikt nie zauważył jej wyjścia z kawiarni.\nNastępnego dnia w szkole mówiło się o tym, że Karen została zamordowana. Jej przyjaciółki wylewały morze łez i tylko w tym wszystkim Iza była szczęśliwa. Teraz to na nią wszyscy zwracali uwagę. Teraz ona była najpopularniejszą dziewczyną w szkole.\nCała zajebistość Karen przelała się na nią? It’s a kind of magic.\nNa ostatniej lekcji Iza przeskrobała coś i musiała zostać do 21.00 w szkole pomagając sprzątaczkom.\nCiekawa jestem, czy zdarzają się jeszcze szkoły, w których ktokolwiek ośmieliłby się ukarać uczennicę w ten sposób.\nNie spodobało się jej to gdyż na dworze było już ciemno. Ale jednak została pucując resztę ławek w klasie. Wyszła na korytaż aby wziąć swoje rzeczy i w końcu się urwać do domu. Niespodziewanie jedna z żarówek na korytarzu spaliła się. Pozostawiając przed sobą cienką linę ciemności.\nCiemność instant, sprzedawana na szpulki.\nIza odważnie przeszła przez strumień czerni i kierowała się dalej w kierunku wyjście.\nAaaa, przekroczyła smugę cienia! To taka metafora miała być, prawda?\nTak. I coś w stylu “pamiętaj o swoim niepowodzeniu w jaskini, Luke”.\nNagle żarówki za nią zaczęły powoli gasnąć. Świeciła już tylko jedna żarówka nad jej głową.\n- Co tu się do licha dzieje – Powiedziała przerażona dziewczyna. Spojrzała w bok i zauważyła, że wszystkie szafki po kolei zaczynają się otwierać a ich zawartość wysypywać na podłogę korytarzy szkolnych.\nObojętnie, o czym jest horror, najbardziej przerąbane ma zawsze sprzątaczka.\nIza nie mogła uwierzyć w to co zobaczyła.\nPrzed nią z mroku wyłaniała się przeźroczysta postać Karen. Dziewczyna miała zakrwawioną rękę i podcięte gardło. Iza upadła na podłogę.\n- Karen? – Zająkała się.\nKaren wyciągnęła w jej kierunku krwawiąca rękę i chwyciła ją za gardło. Iza poczuła nieprzyjemny chłód obiegający jej ciało. Każdy włosek na jej karku zjeżył się.\n- Proszę nie! – Błagała.\n- A jak ja prosiłam to nie posłuchałaś? – Uderzyła Izą o ścianę – Chciałam wiedzieć dlaczego? Co ja ci takiego zrobiłam?\nCóż ci to ja uczyniłam?\nW za ładnej spódniczce chodziłam?\n- Miałaś wszystko. Urodę, popularność… -\nTo marność, to wszystko marność.\nI losu ziemskiego figlarność.\nNie powód by zabijać…\nBy nóż zimny w szyję mi wbijać.\nI o lustro obijać!\n- Puściła Izę na ziemię –\nWnet poznasz, co to cierpienie.\nI nadmierne ze strachu pocenie!\nTeraz ty będziesz cierpieć – Karen spojrzała na rękę Izy, która zaczęła się rozrywać wzdłuż żył. Iza zaczęła piszczeć lecz Karen nie słuchała jej przeraźliwego pisku.\nZatkała sobie uszy serem Brie.\nTwarda teraz ta młodzież. Jedna, masakrowana nożem, nie wydała żadnego dźwięku, druga ma rozrywaną rękę, a tylko popiskuje.\nIza upadła na kolana powoli się wykrwawiając a Karen zaczęła powoli znikać w mroku.\nI tak znikała, znikała, ale za cholerę nie mogła zniknąć do końca, więc po chwili namysłu zniknęła w ciemności.\nW pomroczności jasnej.\nRano Izę znalazła sprzątaczka.\nMówiłam? Biedna kobieta.\nPowinna mieć dodatek za pracę w ciężkich warunkach.\nKiedy do niej podbiegła dziewczyna już nie żyła. Wykrwawiła się na śmierć. Na ścianie nad nią był krwawy napis ,,Morderca zginie tak samo jak jego ofiara”.\nSpod spodu przebijało nieco zatarte “mane, tekel, fares”.\nPolicja znalazła w domu Izy ubrania pokryte krwią Karen a także narzędzie zbrodni. Biegli stwierdzili, że Iza z powodów wyrzutów sumienia popełniła samobójstwo.\nRozrywając sobie rękę wzdłuż żył i pisząc krwią na ścianie. A ktokolwiek twierdził inaczej, nie był biegłym i już.\nA tętniczkę rozerwała sobie sama zębami.\nSiemka kochani... =)\nPochwa i pozdro, jak mawiał pewien katecheta.\nChciałam sprostować kilka faktów. Po pierwsze historia, która napisłam (jak zaczłam, to aż pisłam i nie przestłam, póki nie skończłam) jest w niej wizerunek stwora z japońskich horrorów zreszta jak ktos widział np Japońską wersję ,,Klątwy I i II" to się zorientuje.\nRaz, że nie ma tu sprostowania, dwa, że Japonia Japonią, a nie ma powodu naśladować japońskiej składni...\nPostanowiłam tak zrobić dla urozmaicenia całości.\nMam nadzieję, że historia będzie się wam podobaż =)=)\nNie podobaż, nieprawdaż.\nSonia pogłośniła muzykę i z komórki wysyłała sms’a do przyjaciółki z pytaniem o zadanie. Nagle usłyszała jak otwierają się drzwi. ,,Pewnie rodzice” pomyślała i nie zwróciła na to uwagi.\nPewnie, na starych nie ma co zwracać uwagi, tylko brzęczą, przeszkadzają i każą wynosić śmieci.\nPołożyła się na łóżku patrząc w sufit. Drzwi do jej pokoju otworzyły się ale ona tego nie zauważyła leżała z zamkniętymi oczami i słuchała głośnej muzyki.\n(głosem Smerfa Ważniaka) Zawsze mówiłam, że zbyt głośna muzyka szkodzi!\nNagle cos chwyciło ją z całej siły za kostkę, szarpnęło i zaczęło ciągnąć w kierunku okna. Zobaczyła jego twarz. Młoda i piękna, nie znała go dawniej ani nigdy wcześniej nie widziała.\nTaka była młoda i piękna, a go nie znała.\nGdyby była trochę starsza i brzydsza, to by wiedziała, kto zacz.\nChłopak był wyjątkowo silny. Szarpała się i wyrywała ale to nie pomagało. Chłopak wyrzucił ją z okna.\nPrzez głowę Soni przebiegło jej całe dotychczasowe życie. Widziała jak szybko zbliża się ziemia aż w końcu ukazała się przed nią ciemność.\nA nie było świetlistego korytarza? Buuu, co za rozczarowanie!\nTunel ze światłem na końcu by był, jakby pod pociąg wpadła.\nNa asfalcie leżało ciało dziewczyny. Do koła niej przez szpary w kafelkach płynęła stróżka krwi.\nAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!! *z rykiem i pianą na ustach wybiega i biegnie przed siebie, gdzieś w nieznane*\nChwila! *zatrzymuje się gwałtownie* Kafelki na asfalcie?!\nTo była bardzo elegancka ulica.\nKafelki z asfaltu - sprytne.\nTina siedziała rano po tragedii zamknięta w swoim pokoju. Była blisko zawsze ze swoją siostrą a teraz ona odeszła. Kochała swoją siostrę tak bardzo, że ta rozłąka o mało, co nie zabiła jej.\nŻycie uratował jej fakt, że rozłąka potknęła się o podstępnie podrzucony przecinek.\nPrzecinki zawsze knują coś za plecami, wiem coś o tym.\nWiedziała, że Sonia nigdy nie popełniłaby samobójstwa, ale tez nie było tutaj żadnych śladów. Włosów, odcisków palców, niczego.\nTo jak ona żyła, skoro w swoim własnym pokoju nie pozostawiała włosów i odcisków palców?\nMoże miała obsesję czystości? *rzuca półgębkiem bez przekonania*\nDziewczyna spojrzała na obraz, który Sonia dostała od siostry na urodziny. Coś w nim było nie tak. Przed paru laty Tina namalowała portret Soni w dziwnych kolorach.\nZielonofioletowa cera, purpurowe oczy, włosy jak jajecznica ze szczypiorkiem. No co, takie farbki jej akurat zostały!\nUśmiechniętą i pełną życie. Teraz obraz jakby się rozmazał a kąciki ust zsunęły w dół. Na portrecie Sonia była smutna. Niespodziewanie z oczu Tiny zaczęła płynąć krew z obrazu wysunął się jakiś cień i objął dziewczynę.\nCzytam ten kawałek któryś raz i ciągle mi się te dwie panny mylą. Narratorowi chyba też.\nSzarpał nią na wszystkie strony a gdy Tina otworzyła oczy spostrzegła, że nad nią stoi mama.\n- Usnęłaś a musimy jechać na pogrzeb – Tina odetchnęła z ulgą.\nNo nie wiem, czy normalny człowiek woli pogrzeb od złego snu, ale niech jej będzie, że z ulgą.\nSpojrzała jeszcze na obraz, aby upewnić się czy wszystko z nim w porządku. Wszystko było tak jak być powinno. Po drodze Tina bez przerwy myślała o swoim śnie.\nNa pogrzebie Soni byli wszyscy. Najbliżsi jak i rodzina. Trumna stała po środku wielkiej katedry Jej wieko było otwarte.\nJasne, bo nieboszczyk, który przyziemił z któregoś wysokiego piętra, nadaje się do pokazywania.\nTanatokosmetyka czyni cuda, a skoro się klient nie wierci, to i makijaż się nie osypuje.\nJa mam zasadnicze pytanie, czy trumna podczas mszy w kościele może być otwarta?\nMoże, aczkolwiek nie zaleca się wystawiania otwartych trumien podczas mszy dla dzieci.\nDziewczyna umarła młodo. Zbyt młodo. Miała 16 lat i całe życie przed sobą ale leżała martwa w trumnie. Ręce ułożone na piersiach trzymały mały bukiecik kwiatów. Oczy zamknięte a usta sine. Niegdyś ciepłe i gadatliwe teraz nie wydawały ani jednego słowa.\nNo ja myślę! Jakby teraz zaczęły jakieś słowa wydawać, niezła panika by się zrobiła.\nEeee tam, w przypadku starej, wścibskiej ciotki panika byłaby większa.\nAch, a przecież mogła pomamrotać coś jeszcze pod nosem, tak na pożegnanie...\nW jaki sposób umarła? Wyskoczyła z okna chcąc popełnić samobójstwo. Nikt nie wie, dlaczego. Nikomu nie udowodniono morderstwa, bo żadnych śladów nie było.\nAni świadków. Fakt, że chwilę przed śmiercią pisała sms-a też nie wzbudził niczyich podejrzeń.\nNie było śladów na kostce, żadnych otarć na ciele, ot, wylewitowała przez okno i już.\nDo trumny podeszła młodsza o 2 lata siostra Tina. Spojrzała na siostrę niby ze smutkiem w oczach.\nNiby? Czyli w rzeczywistości cieszyła się, że przejmie jej pokój i ciuchy?\nStarała się to ukryć, ale nijak się nie dało.\nNagle rozpłakała się na cały kościół i upadła na kolana. Matka podbiegła do niej i zabrała ją z ołtarza.\nTo ta trumna stała na ołtarzu? Ofiarę składali, czy co?\nJaki kraj, taka Ifigenia...\nNastępnie pochówek. Ksiądz wolno recytował mowę pożegnalną, gdy trumnę powoli spuszczano do ciemnego dołu.\nKrótka musiała być ta mowa. “Ocia, sina, ducha, ment!”\n"Spirytus do gębus, a nieboszczykus do grobus."\nTina rozejrzała się do koła. Gdy spojrzała na młodego chłopaka stojącego pod drzewem przeszedł ją niespodziewany dreszcz. ,,To on” usłyszała głos w głowie ,, To on mnie zabił”. Powoli zaczęła odchodzić od rodziny i pobiegła w kierunku kościoła. Weszła do środka a następnie do tabernakulum.\nDo tej małej szafeczki za ołtarzem, w której zamyka się kielichy i opłatki???\nJogin, jak dobrze go poskładać, to zmieści się w kartonie po margarynie...\nWidok boChaterki moszczącej swój zacny tyłeczek w tabernakulum wypalił mi mózg bezpowrotnie... *wgapia się tępo w monitor, bez serc, bez ducha, z nerwowym uśmiechem od ucha do ucha*\nPo drugiej stronie siedział ksiądz.\nCzyli po drugiej stronie tabernaculum.\nKsiądz w tabernakulum dowodzi oblatania aŁtoreczki w liturgice, stanowiąc subtelną, poetycką wręcz aluzję do roli kapłana będącego in persona Christi...\n- Słucham Cię drogie dziecko. -Moja siostra popełniła samobójstwo\n- Tak wiem i bardzo mi przykro\nA teraz już spadaj, bo przeszkadzasz.\n- Ale ja w to nie wierze – Ksiądz mruknął ze zdziwienia – Ona daje mi jakieś znaki, że to ktoś ją zabił. Ona by nie skoczyła. Nie miałaby odwagi ani powodu.\n- Nie wierz znakom. Wierzymy w to w co chcemy wierzyć. Sprawiedliwość niekiedy nie odnajdzie swojej drogi – Tina spojrzała na księdze przez kratkę. ,,Uciekaj od niego Tino, uciekaj”\nUciekaj, uciekaj, bo zarazisz się banałem i zostanie ci do końca życia.\nUciekaj, bo ksiądz nie wierzący w sprawiedliwość jest mocno podejrzany!\nUsłyszała głos. Wybiegła z konfesjonału i z kościoła. Na schodach mijała młodego chłopaka, tego samego, którego widziała na pogrzebie.\n- Dokąd tak biegniesz – Uśmiechnął się.\n- Morderca – Chłopak wyraźnie się zdziwił. Po czym na jego ustach pojawił się uśmiech.\nBo oto oszczędzono mu rozterek przy wyborze kolejnej ofiary.\nPodszedł do Tiny – Sprawiedliwość niekiedy nie odnajduje swojej drogi – Odszedł. Tina stała jeszcze i patrzała na niego jak znika za drzwiami kościoła.\nRazem z komunałami, mam nadzieję.\nChłopak wszedł do konfesjonału.\n- Wybacz mi ojcze bo zgrzeszyłem – Nikt nie odpowiedział ale wiedział, że ktoś tam jest, ponieważ wiedział poruszającą się sylwetkę – Popełniłem grzech ciężki.\nW zasadzie to nawet śmiertelny, w pewnym sensie.\nMoże chciał się wyspowiadać tylko z tego, że w piątek jadł kiełbasę?\nJedzenie kiełbasy w piątek nie wyczerpuje znamion grzechu ciężkiego.\n- Tak wiem ale mów dalej – Głos dobiegał z każdej strony.\n- Jak ksiądz może wiedzieć skoro jeszcze nic nie powiedziałem – Nikt nie odezwał się.\nPrzecież nie będzie się przechwalał sprawnością działania kościelnego wywiadu.\nChłopak przybliżył swoją twarz do kratki nagle przed nim ukazała się zakrwawiona twarz jakiejś dziewczyny i zaczęła głośno sapać.\nI wtem obudził się organista, który, wyznając zasadę “no beer - no music”, przysnął za stołem gry i zaczął grać...\nNa kolanach chłopaka wylądowała kropla krwi kapiąca z góry konfesjonału.\nTo znaczy, że coś wdrapało się na daszek konfesjonału i tam sobie krwawiło.\nKornik zadławił się drzazgą.\nSłyszałam o krwawiących figurach, ale o krwawiącym konfesjonale jeszcze nie słyszałam.\nPotem kolejna i kolejna. Morderca wybiegł z konfesjonału. Nikogo nie było w kościele. Niespodziewanie cos chwyciło go za kostkę. Jakaś dłoń, która wyłoniła się spod ławki.\nByła to kwintesencja dziecięcego lęku przed babokiem, mieszkającym pod łóżkiem i chwytającym za nogi.\nAaaaaa! Nie przypominaj mi!\nZmiażdżyła mu kostkę.\n- Ty bachorze, czy to twoja sprawka? – Zaczął krzyczeć. Spod ławki wypełzła poczwara i zaczęła pełznąć się w jego kierunku. Ohydna i gnijąca.\nNie za szybko z tym gniciem? To trwa, naprawdę.\nMoże lodówki wysiadły.\nMoże upał był, może burza, to i poszło piorunem.\nAle on rozpoznał te oczy i te włosy. Sonia – Czego ty ode mnie chcesz? Przecież zabiłem cię na śmierć! – Sonia przekręciła w lewo głowę i cały czas wpatrywała się w jego oczy.\nChłopak wstał i zaczął biec ale ta kostka zupełnie go spowalniała. Drzwi kościoła były zamknięte. Był w pułapce. Poczwara pełzła bez przerwy w jego kierunku.\nCzy był jakiś powód, dla którego nie mogła normalnie iść na nogach?\nPo upadku na kafelki asfaltu mogła się lekuchno zgruchotać w środku.\nByła gnijąca. Zgnite jest mięTkie.\nOdwrócił od niej głowę z gdy powrotem spojrzał nie było już jej. Czy to był sen? Niespodziewanie kolumny zaczęły wyłaniać się włosy, które chwyciły go za szyję.\nChwytne włosy są zupełnie praktyczne. Można wygodniej pić herbatę czytając.\nAlbo w autobusie przytrzymać się poręczy.\n*wizualizuje sobie kolumnę, trzymającą się poręczy w autobusie*\nNastępnie dłoń, która chwyciła do za ramię i złamała je.\nJedną ręką pyk! jak zapałkę.\nJagienka to do orzechów nawet ręki nie potrzebowała.\nAle tylko do laskowych. Jak raz podłożyli jej kokosowy, to skończyło się łupą dupanie.\nI trzeba było topornąć pierdolkiem...\nWyobraź sobie teraz, jak upiór w kościele dupą łupa ludziom ręce...\nSonia Dupołupna, daleka kuzynka Conana Barbarzyńcy.\nChłopak nie zorientował gdy wisiał kilkanaście metrów nad ziemia pod kopułą kościoła.\nJak się człowiek dobrze zamyśli, to nie takie rzeczy potrafi zignorować.\nNagle poczuł ohydny odór. Spojrzał. Przed sobą miał twarz poczwary przypominającej człowieka. Nagle włosy otaczające jego szyja puściły go.\nMamy zrozumieć, że poczwara też wisiała pod sufitem. Ciekawe, którymi włosami trzymała się żyrandola...\nNie no, włosy były niezależne. Wybiły się na samodzielność u stropu. Takie wytworzone z naskórka Wolne Miasto Gdańsk.\nChłopak uderzył z gruchotem o ziemię. Jeszcze żył. Widział wszystko co się do koła niego dzieje.\nDo kościoła zaczęli wchodzić ludzie z pogrzebu na końcowa modlitwę. Kobiety zaczęły piszczeć a ojciec Soni podbiegł do chłopaka. Tina spojrzała w górę. I zobaczyła czarne włosy znikające w suficie.\nTo jak automatyczny ołówek z chowanym sztyftem.\nAlbo kocie pazurki.\nUśmiechnęła się i wyszła z kościoła.\nTeż bym się uśmiechał, jakbym zobaczył włosy chowające się w suficie. Albo inaczej - musiałbym być w mocno “dobrym” nastroju, żeby je tam zobaczyć.\nUdała się na grób świeżo pochowanej siostry. Położyła kwiatki i powiedziała ,, Sprawiedliwość zawsze znajdzie swoją drogę”\nLepiej wróć do kościoła i powiedz siostrze, żeby dokończyła fuszerkę, bo chłopak dycha jeszcze.\nZwariowałaś? Żeby pozbawiać aŁtoreczkę pretekstu do napisania drugiej części?\nZ przydomowego cmentarzyka w kawiarnianej wygódce pozdrawiają: Dzidka z porcelanową głową, Jasza z sakwojażem, Purpurat grający w łapki z włosami, Mikan nurzająca nóż gdzieniegdzie, profesor Sineira moszcząca się w tabernakulum i Szprota, próbująca posiekać Kurę\na Maskotek siedzi na słoniu i chwyta ludzi za nogi.\nAutor: kura z biura o 13:22\nEtykiety: Dzidka, Horror, Jasza, Mikan, Purpurat, Sineira, Szprota\nNieodmiennie świetne :)\nI ♥ czwartek!\nEgipska sztuka o słoniu,akuchara i masakrowanie stołowych nóg mnie zjadły!\nŚliczne te opka!\nzgińcie, przepadnijcie! moje demoniczne chichoty wywołały niepokój wśród członków mojej rodziny, która zaczęła zastanawiać się, czy już wzywać psychiatrę czy jeszcze poczekać. ,,SPOCZNIESZ W ZIMNYM GROBIE / niech się Edłord przyśni tobie” zaowocowało popłakaniem się ze śmiechu. Świetna robota, szkoda że następny odcinek dopiero za tydzień :(\n17 listopada 2011 20:17\nTo tylko dla Waszego dobra, Drodzy Czytelnicy. Przyjemności trzeba sobie powoli dawkować.\nHasło: turbo. No właśnie.\n17 listopada 2011 20:42\nPrzebrnęłam. Jak zwykle nie mogłam powstrzymać się od parskania śmiechem. Jak można wymyślić takie opowiadanie? One miały być straszne? Były krótkie i bezsensu.\nHasło: hotgur (Jasza jesteś Hot Guru)\nOpowiadanka beznadziejne ale analiza świetna. Śmiałabym się jeszcze bardziej gdyby nie fakt, że w moim odczuciu większość współczesnych horrorów ma scenariusz na takim poziomie. Ze wszystkich, które oglądałam przestraszyły mnie tylko Lśnienie (w trakcie oglądania) i Ptaki (to już po; wszystkie napotkane wrony wydawały się coś knuć:)).\nwyłam jak głupia ze śmiechu. Narobiliście mi smaku na powtórkę z Wszystko czerwone, dzięki!:)\n17 listopada 2011 23:04\n"kochany kołpak" i tabernakulum mnie "zaszczelił"\nCiemno było na góra kadłuba!! :D\nMuszę sobie kupić czerwoną lampę ^.^\nPS. Hasło: pround. Proud to read analizy!\nO mój boru jaśnisty.Przez absurd tych tforów i waszą prześwietną analizę muszę teraz tłumaczyć się koleżankom z pracy dlaczego z mojego kącika dobiegał rechot.Kochani zrobiliście mi dzień i kolejne dni do czwartku.\nDzięki wielkie i niech świetlista ciemność będzie z wami.\nPs.Hasło "monarbe"-trochę podobne do macabre,czyli adekwatne do poziomu tfurczości ałtorów i ałtoreczek.\nBrombranie to powinno być zalecane przy czytaniu Waszej analizy.\nJestescie przezajebiści,ot co ;-)\nZ analizy na analize coraz bardziej,już myślę,ze lepiej być nie może...a potem wynajdujecie coś takiego :-)chwała Wam!\nLubię czwartki, bardzo lubię...\nPytanie a propos - pogrzeb samobójczyni z mszą w kościele, hmmmm, coś mi tu nie gra, prawda Purpuracie?\nFughetta mniam! - more pleeeeeease!\n*dyga, miętoląc czapeczkę*\nPiękne, piękne, piękne! Jednak nie ma to jak soczysty "hołłołek" do analizy.\nŻeby odpocząć po takiej dawce wrażeń i emocji, pójdę sobie zrobić CHerbatkę. Co prawda chabrów nie mam, ale za to mam cytrynę i cukier. :>\n18 listopada 2011 23:00\nRobOT - pierwszy z brzegu wynik wyszukiwania: http://www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TA/TAP/pk200828-samobojca.html\n19 listopada 2011 06:19\n19 listopada 2011 14:23\n"Przecierz nie mogła pomóc, a nawet jeślito bała się nier pojmowała jednak tego jak zabity chłopiec może teraz chodzić."\nJa to zdanie rozumiem tak: poddano dziewczynę eksperymentom (przez to opko automatycznie piszę "eksperymentą") medycznym. Jeślito to zmutowane jelito wyposażone w samoświadomość i zdolność odczuwania, które boi się nier - nerek, którym lekarze-eksperymentarorzy zrobili takie coś, że się przerażeniu jeślita wcale nie dziwię. Bohaterka zaś zachodzi w głowę, jak bardzo musiano grzebać przy zabitym chłopcu, że teraz on chodzi. Wcześniej nie dawała temu cudowi nauki wiary, bo to ona, jako Mary Sue z krwi i kości, powinna być szczytowym osiągnięciem biologii, ale teraz już zaczyna się godzić z rzeczywistością. Budzi się w niej nawet trochę litości dla tego trupa ożywionego w imię postępu. Wniosek - nawet bohaterka opka nie jest całkiem wyprana z ludzkich odruchów.\nAch, analizujcie pseudohorrory częściej, wspaniale wpływają na moją wyobraźnię. :D\n19 listopada 2011 19:15\nAnonimowy, obecnie Kościół zmienił wytyczne dotyczące pogrzebu samobójców\nJeśli te opowiadania miały być straszne to... To już bardziej mi się włos na karku jeży, kiedy nie ma internetu.\nBrawo dla was, że daliście radę to przetrwać.\nHasło: terat (czas na analizę z Naruto;)\n19 listopada 2011 23:07\nCzytam sobie analizę nr 52 i coś mi nie gra. Najpierw Mary Sue i któryś Jonas rozmawiają o tym, że on musi jej pomóc dostać się do pokoju przez balkon, ale nie jest najpierw powiedziane, że zamknęła pokój od środka. Potem bohaterka nagle myśli o kimś, kto wrócił z Polski - nie wiadomo, o kim, nie było wcześniej żadnej wzmianki o Polsce. Nagle zmienia się narrator. W samym opku to nie dziwi, ale brak komentarzy analizatorów sugeruje, że jakieś fragmenty tam ucięło.\nI Fantazy, i Chmielewska, i nie wiem co jeszcze... Ach, jakie te aŁtoreczki obryte literacko :D


Studia - Katalog stron seo - polskie strony internetowe\nUsługi meblowe w bazie firm FirmyMeblowe.pl\nPiłka nożna – internetowy niezbędnik każdego kibica\nUżyteczne informacje dla maturzystów oraz uczniów, którzy chcą kontynuować naukę na studiach podyplomowych czy zmienić profil aktualnych studiów. Serwis edukacyjny dla absolwentów zainteresowanych kontynuowaniem nauki po ukończeniu studiów Wydziału Epidemiologii i Zdrowia Publicznego. Serwis skierowany do wszystkich studentów oraz tych, którzy zamierzają zacząć studia magisterskie. Jeżeli szukasz ciekawych studiów a jeszcze nie masz określonych wymagań, wejdź na nasz portal a odszukasz najciekawszy wydział dla siebie. Bardzo dobre studia stanowią furtkę do lepiej płatnej pracy w przyszłości.\nMiałeś niedawno prace remontowe na swoim ogrodzie? Nie wiesz w jaki sposób oderwać się ziemi, gruzu czy odpadów poremontowych? Jeżeli tak to mamy dla Ciebie idealne rozwiązanie. Nasza firma daje Ci wyjątkową możliwość zamówienia w...\nJako specjalista SEO i SEM, bardzo dużą wagę przykładam do zagadnienia pozycjonowania, a nie jest to nie takie proste zadanie. Dowiedz się z CodWeb.pl, jak skutecznie korzystać z dobrodziejstw oferowanych przez marketing interneto...


„GODZINA SZCZEROŚCI” JEFFA MECKSTROTHA\nJeff Meckstroth jest jednym z najbardziej utytułowanych brydżystów na świecie, a na pewno w Ameryce. Przewodzi w rankingu ACBL pod względem zdobytych punktów klasyfikacyjnych, ma na koncie 9 tytułów mistrza świata, w tym pięć zwycięstw w Bermuda Bowl, mistrzostwo świata par open i zwycięstwo w olimpiadzie brydżowej. 12 razy wygrywał Spingolda, 9 - Reisingera, a 7 - Vanderbilta. Łącznie 61 razy wygrywał imprezy rangi mistrzostw Ameryki Północnej. Przez wielu jest uważany za najlepszego gracza wszechczasów.\nW brydża zaczął grać stosunkowo późno - w wieku 14 lat. Wraz ze starszym bratem wielokrotnie kibicowali ojcu, który regularnie grywał w turniejach klubowych i pewnego razu postanowili sami spróbować. Ten debiut zakończył się zwycięstwem i Jeff połknął haczyk. Podczas studiów wyczynowo grał w golfa, ale złamanie łokcia odebrało szanse na karierę w tym kierunku. Jeff był przekonany, że praca od 9 do 17 nie jest jego przeznaczeniem i zaczynał skłaniać się ku temu, że brydż to może być to… W 1974 roku spotkał Erica Rodwella i po dniu gry stwierdził, że to będzie jego przyszły partner. No i tak to się zaczęło… W 1975 roku oznajmił rodzicom, że z Erikiem będą próbowali zawodowstwa i w związku z tym rzuca studia. Ciąg dalszy nastąpił…\nW tej chwili mieszka na Florydzie z żoną Sally. Jego dwóch synów, podobnie jak żona, rozpoczęło kariery zawodowych brydżystów. Ulubione rozrywki Jeffa to golf i narty wodne, a ostatnio, z powodu kłopotów z kręgosłupem, stare filmy (z „Casablanką” na czele), książki (na czele Terry Goodkind i Orson Scott Cards) oraz zabawa z 3-letnim wnukiem.\nKilka miesięcy temu został wybrany do Hall of Fame ACBL, w związku z tym portal bridgewinners przeprowadził z nim „godzinę szczerości” - każdy z użytkowników mógł mu zadawać pytania, a Jeff cierpliwie odpowiadał. Uzyskaliśmy zgodę portalu na publikację fragmentów tej dyskusji. Oto najbardziej interesujące, moim zdaniem, pytania i odpowiedzi w wolnym przekładzie:\nFrank Lin: Jakiej udzieliłbyś rady amatorom, którzy próbują poprawić swoją grę i awansować w brydżowej hierarchii?\nJeff: Dobre pytanie. Ojciec wpoił we mnie, że brydż jest grą par. Znajdź kogoś, z kim będziesz grał regularnie i włóżcie w to trochę pracy. Stary dowcip nadal jest słuszny - jeżeli nie masz dobrego partnera, musisz mieć dobrą rękę.\nHan Peters: Jeff, skąd bierzesz motywację, która jest na pewno niezbędna aby być na topie przez tyle lat?\nJeff: Po wygraniu Bermuda Bowl w 1981 roku wydawało mi się, że zdobyłem już wszystko. Z pół roku nie wiedziałem, co robić. Ale seria słabych wyników spowodowała, że znowu zaczęło mi się chcieć skopać komuś tyłek. I nie przestało do dzisiaj.\nIg Nieuwenhuis: Czy mógłbyś poradzić, jak pracować nad koncentracją i uwagą, niezbędnymi, aby dobrze grać? Jakieś rytuały przed grą? Jak utrzymać koncentrację w długich meczach? Pytam o to, bo sam często robię błędy, wynikające z nieuwagi bądź dekoncentracji pod koniec meczu, czy dnia gry.\nJeff: Dobre pytanie! Gdy byłem młody, zdarzało mi się dokładnie to, o czym piszesz. Uświadomiłem sobie ten problem i zajęło mi trzy lata, aby nauczyć się myśleć ZAWSZE tylko o aktualnie granym rozdaniu.\nPhil Clayton: Większość rozdań grasz bardzo szybko. Czy wynika to z tego, że w ten sposób grasz swojego najlepszego brydża, czy uważasz, że utrudni to życie przeciwnikom?\nJeff: Lubię grać szybko, to ma pewne plusy, ale czasem sam czegoś przez to nie dostrzegę. Gram zwykle na bardzo silną opozycję i staram się kontrolować szybkość swojej gry, aby unikać głupich błędów.\nCorey Cole: Czy uważasz, że w Precision jest niezbędne otwieranie w starsze kolory z piątek? Grałem silnym treflem z otwarciami w starsze kolory z czwórek jakiś czas z całkiem dobrym skutkiem, gdyż wtedy 1kkk było naturalne.\nJeff: Bob Hamman uwielbia i upiera się przy starszych kolorach z czwórek. Razem z Wolffem wygrali kilka razy mistrzostwo świata, otwierając w starsze z czwórek. Osobiście nie lubię tego. Dla mnie najprościej jest uzgadniać starszy 5-3 po otwarciu 1 w starszy, a 4-4 po otwarciu 1 w młodszy.\nSteve Moese: Jaką porażkę najbardziej boleśnie wspominasz?\nJeff: Ćwierćfinał Rosenbluma 1986. Pod koniec meczu źle zalicytowałem, Zia mnie skontrował i kosztowało to przegranie meczu.\nMatthew Weingarten: Jakie rozdanie najbardziej utkwiło Ci w pamięci po tylu latach?\nJeff: Tu mam prosto - żadne rozdanie nie kosztowało mnie więcej nerwów, niż to. Finał Bermuda Bowl 1981. Mam w korzystnych piątego waleta pik. Oni dochodzą błyskawicznie do 7ccc, które po dwóch pasach dochodzi do mnie. Obliczam, że bez 11 jest 2100, i po długim namyśle licytuję 7ppp. Powinni mnie obłożyć bez 11, ale wybroniłem się na bez 9 i zarobiłem 11 imp. Edgar Kaplan prowadził wtedy vuegraph i był tym zagraniem tak zdegustowany, że wkrótce wprowadzono progresję na wpadki przedpartyjne.\nUri Siew: Co, oczywiście z brydżowego punktu widzenia, różni Ciebie dzisiaj od młodego Jeffa z czasów, kiedy już byłeś gwiazdą, ale przed rozpoczęciem gry z Erikiem? Jakie są najważniejsze efekty wieloletniego doświadczenia, jakiego nabyłeś?\nJeff: Gram teraz o niebo lepiej, niż wtedy. Przy grze na najwyższym poziomie, o najwyższe tytuły, nic nie zastąpi doświadczenia. Mam teraz zupełnie inne podejście, gram bardziej zdyscyplinowanie niż kiedyś, głównie z powodu doświadczeń i lekcji, jakimi były porażki. Najważniejszym, czego się nauczyłem, to jak sobie radzić z przeciwnościami i jak być najlepszym partnerem, jakim mogę być. Brydż jest bardzo podobny do golfa, musisz zagrać następne rozdanie najlepiej jak się da, bez względu na to, co okropnego zrobiłeś w poprzednim.\nAleksis Zalitis: Czy masz jakieś zabawne historie z czasów juniorskich?\nJeff: Ojciec pozwalał mi na granie w brydża w szkole średniej. Najlepszy przykład, to “lewe” usprawiedliwienie, jakie mi wypisał w 1972 roku gdy pojechałem na 10 dni grać w nationalsie w Cincinnati. Ale gdy się dowiedział, że rzucam college i będę próbował brydżowego zawodowstwa, zareagował zupełnie inaczej. Tego dnia, gdy poznałem go z wyglądającym jak hippis Erikiem Rodwellem jako swoim przyszłym partnerem brydżowym w 1975 roku, ojciec dostał ataku serca. Naprawdę! Ale nadal trzyma się nieźle, pomimo 90-tki i będzie w Toronto na uroczystości w Hall of Fame.\nCagatay Kuruk: Jak można ocenić swój poziom gry? W przypadku graczy klasy światowej i początkujących wydaje się to proste, ale skąd wiedzieć, czy jest się średnim, zaawansowanym, czy ekspertem?\nJeff: Samoocena nie jest łatwa, 99 na 100 brydżystów uważa, że są lepszymi graczami niż są w rzeczywistości. W tej grze nigdy nie jesteś skończonym graczem. To jest nieskończona, pnąca się do góry krzywa uczenia się. Moja rada: zostaw ego za drzwiami gdy siadasz do stołu.\nTodor Tiholov: Czy kiedykolwiek myślałeś o zaprzestaniu gry w brydża i zajęciu się czymś innym?\nJeff: Kocham tą grę i walkę na najwyższym poziomie. Na pewno nigdy nie przestanę grać w najważniejszych imprezach. Drastycznie zmniejszyłem swój udział w regionalsach i koncentruję się na imprezach międzynarodowych. Larry Cohen pytał mnie ostatnio, co zrobię, gdy przekroczę 100.000 punktów klasyfikacyjnych, ale odpowiedziałem, że ten jeden więcej nie będzie miał żadnego wpływu.\nWill Roper: Jesteście znani z ekstremalnie agresywnej gry. Przez te wszystkie lata, co przynosiło wam największe zyski w tym zakresie?\nJeff: Mogę stwierdzić, że największe zyski przynosiła technika - rozgrywka i obrona. A agresja? Soloway zawsze mówił, że na przeciwnika trzeba wywierać presję. Niech wistują na 3BA i się męczą, zamiast spokojnie bronić częściówki.\nDavid Yates: Od 74 do 81 roku z Erykiem byliście juniorami, którzy doszli do wygrania Bermuda Bowl, mimo, że nie było żadnego programu szkolenia juniorów. Moim zdaniem, funkcjonowało wtedy coś, co można nazwać „programem antyjuniorskim”. Nawet Hamman i cała drużyna Asów była regularnie szkolona i coachowana. Jak zdołaliście z Erykiem dokonać takiego postępu zdani tylko na siebie?\nJeff: Eric jest geniuszem. Przez te lata wykonał niewiarygodny ogrom pracy. A w dodatku w międzyczasie skończył regularne studia z biznesu i marketingu na dobrym uniwersytecie. Nie miał nawet samochodu. Niejednokrotnie jeździł na turnieje autobusem. Wygrywaliśmy tony rozdań w licytacji, a nasze umiejętności techniczne cały czas poprawialiśmy, no i przybywało nam ogrania.\nDavid Caprera: Ty i Eryk macie opinię otwierających lekko. Dlaczego? Na przykład, czy z kartą\npppAKxx cccKxxxx kkkx tttxxx.\notwierasz 1ccc? W każdych założeniach i na każdej ręce? Na impy i na maksy? Jeżeli otworzysz, a partner odpowie 1BA, czy licytujesz 2ttt? Dlaczego?\nJeff: Na impy zawsze otworzę bo chcę dojść do 4 w starszy, jeżeli jest to możliwe. Po 1BA na pewno powiem 2ttt. W 95% rozdań właściwym kontraktem będzie gra w kolor. Na maksy pewnie bym nie otworzył, aby uniknąć zagrania kiepskiej końcówki. Na maksy nie ma premii za dograną.\nNikolay Yaninsky: 1.Jakie metody pracy własnej nad doskonaleniem techniki mógłbyś polecić?\n2.Czy wierzysz, że symulacje mogą się stać istotnym elementem pracy nad systemem, zwłaszcza określenia obszarów, którymi warto się zająć?\nJeff: 1.Trudno mi odpowiedzieć, ja uczyłem się, gromadząc doświadczenie przy stole. Przez te wszystkie lata grałem z wieloma świetnymi graczami, widziałem ich silne strony i starałem się czerpać z tego jak najwięcej. Moja rada na dzisiaj jest taka - jeżeli czujesz, co jest twoją słabą stroną i potrzebujesz poprawić, dostępne są programy na CD z wszystkich dziedzin techniki - Freda Gitelmana, Larry’ego Cohena, Mike’a Lawrence.\n2.Rod zawsze był fanem symulacji. Myślę, że podejście do nich jest sprawą indywidualną.\nEric Rodwell: Czy pamiętasz kto pierwszy nazwał nas “Meckwell”?\nJeff: Nie jestem pewny. Będę zgadywał: Jack Denny? Tom Mahaffey?\nEric: Ja pamiętam Larry’ego Mori, powtarzającego głębokim tonem pod nosem "Deehhp in the Meckwell".\nJohn Gowdy: Ja ochrzciłem was "Rodstroth " ale nie przyjęło się.\nDunga Liu: Czy zgadzasz się, że fart jest jednym z elementów brydża? Czy myślisz, że to dobrze? Czy uważasz, że „szczęście sprzyja lepszym”?\nJeff: Na pewno szczęście jest istotnym elementem, np. szlem na impasie może dać 30 imp obrotu. Element fartu w brydżu podoba mi się, daje każdemu szanse na sukces gdy ma on swój dzień.\nAndy Stark: W 99 roku w Vancouver w turnieju par grając przeciwko mnie trafiłeś damę atu wbrew szansom matematycznym. Dzień później zapytałem Cię, skąd wiedziałeś. Odpowiedź była „body language”. Czy dzisiaj twoje “czucie” jest równie wyostrzone, jak wtedy? Czy jest ktoś w światku brydżowym, kogo jest trudniej “odczytać”?\nJeff: Są ludzie, którzy czują karty, są tacy, którzy nie czują. Dzisiaj gram o wiele lepiej i nie muszę aż tak polegać na „czuciu”. Ciekawe, że moje „czucie” w brydżu nie przekłada się na pokera. Tu jestem okropnym graczem.\nZachary Madden: Jak etyka brydżowa ewoluowała w okresie twojej kariery? Czy są jakieś złe nawyki albo tendencje wśród graczy czołówki, które były kiedyś normą, a teraz są niedopuszczalne? Co, jeżeli w ogóle cokolwiek, zmieniłbyś w etycznej stronie gry w brydża jeżeli byś mógł?\nJeff: O Boże, gdy zaczynałem grać ludzie byli okropni, etyka prawie nie istniała. Motorem zmian w tej dziedzinie był Bobby Wolff. Jego kampanie w zakresie aktywnej etyki, kompletności wyjaśnień, itp. spowodowały, że teraz jest o 1000% lepiej. Oczywiście, są jakieś zgniłe jabłka, ale udaje się je eliminować. W tej dziedzinie jest klarowna przyszłość. Osobiście cieszę się, że zaprzestano procedury odwołań - od lat byłem tego orędownikiem. Brydż powinien być grą, w której nie można walczyć, gdy rozdanie jest skończone. W postępowaniu odwoławczym z ludzi wychodziło to, co najgorsze.\nBen Kompa: Czy jeżeli z Erykiem zaczynalibyście grać teraz, gralibyście Precision?\nJeff: Hamman zawsze mówił: “system to około 3% wyniku”. Rod oceniłby ten wpływ wyraźnie wyżej, ja - gdzieś pośrodku. Teraz wielu graczy ścisłej czołówki gra systemami naturalnymi - najlepsze przykłady to Francuzi, Bobby i Steve, Kalita i Novisadzkiski. Mikhal, przepraszam za wymowę. W brydża można wygrywać każdym systemem.\nPeg Kaplan: Sorry, Jeff, ale muszę Cię poprawić. Ty wygrywałbyś każdym systemem.\nDavid Cole: Kiedy grałem przeciwko niemieckim doktorom, wydawało mi się, że zawsze w trudnych sytuacjach podejmują trafne decyzje, I nie bardzo rozumiałem dlaczego. Bez zasłon mieli kontakt wzrokowy, co wiele tłumaczy. Myślałem, że coś jest nie tak i czułem się nieswojo, ale nie wiedziałem nic więcej. Moje pytania: czy wiedziałeś, że oszuści mają lepsze wyniki, niż wynika to z ich umiejętności? Czy wiedziałeś, że oszukują? Co możemy zrobić żeby nasza gra była czysta I przyjemna?\nJeff: Z doktorami zawsze było coś podejrzanego. Byli okropnymi graczami. Fantunesi byli dużo bardziej niebezpieczni. Podbili i gwałcili świat brydżowy przez wiele lat. Przebili się na miejsca #1 i #2 w światowym ranking, zresztą ich nazwiska chyba nadal tam są. Tak wiele historycznych tytułów nadal dzierżą! Jak to może być? Jestem tym zdegustowany. Jeżeli by nie było tego odważnego Norwega z jajami jak kościelne dzwony pewnie do dziś by się nic nie działo. Myślę, że nasza gra obecnie jest ok, nie wydaje mi się, aby było wielu, jeżeli w ogóle są, grających na zmowę.\nBenoit Lessard: Jakie ustalenia wistowe odbiegające od standardów stosujecie? Dlaczego?\nJeff: Nie wydaje mi się, abyśmy grali czymkolwiek, odbiegającym od kanonu czołówki. Mój szalony naukowiec próbował przez te wszystkie lata namówić mnie do różnych wynalazków, ale odrzuciłem zdecydowaną większość tych pomysłów.\nErcan Cem: Co jest trudniejsze, małżeństwo, czy partnerstwo w brydżu? Jeżeli mógłbyś wyeliminować jedną swoja słabość brydżową, co by to było?\nJeff: Mam trzecią żonę, a tylko jednego partnera brydżowego. No i ożenić mógłbym się tylko z brydżystką. Moja Sally jest najlepsza! A drugie pytanie - odpowiedź jest prosta. Chciałbym pozbyć się zbyt szybkiej gry bez głębszego przemyślenia całości.\nStefan Basinsky: 1. Robisz błąd przy stole. Jak sobie z tym radzisz? Starasz się jak najszybciej zapomnieć, martwisz się, jak partner będzie się z tym czuł? 2.Twój partner robi błąd. Co ci przychodzi do głowy? 3.Kiedy powinno się dyskutować o błędach? Po sesji, dzień później, później, wcale? 4.Jak często z Erykiem lądujecie w licytacji na “nieznanym lądzie”? Czy macie jakąś zasadę, co robić, gdy do tego dojdzie? Jak często kończy się to sukcesem? Zakładam, że takie sytuacje są dobrym momentem na wprowadzenie uzupełnień bądź przemyśleń do systemu.\nJeff: 1)Brydż jest grą błędów, zrobiłem ich o wiele za dużo przez te wszystkie lata. Gra potrafi być bardzo upokarzająca. Mam swoją zasadę - pojedyncze rozdanie nie ma znaczenia. To pomaga iść dalej. 2)Myślę tak: “Czy to naprawdę się wydarzyło?” I gramy dalej. Aby odnosić sukcesy, nie powinno się patrzeć wstecz. 3)Meckwell uzgodnił kiedyś konstruktywne podejście do katastrof: nie dopuścimy, aby to się powtórzyło. 4)To zdarza się częściej, niż można by przypuszczać. Zwykle kończy się całkiem dobrze, najczęściej jeden z nas skacze w 5BA „wybierz szlemika” J\nRajagopal Sriraman: Kiedy, jeżeli w ogóle, decydujesz się zawierzyć instynktowi a nie szansom matematycznym?\nJeff: NIGDY nie obawiam się zagrać zgodnie z moją oceną. Kiedyś zrolowałem szlema, bo kolor Wx do ADxx rozegrałem zgrywając asa, a potem blotkę do waleta. Król był pod impasem! Gość za asem i damą wchodził dwukolorówką z tym kolorem…\nMike Summers-Smith: Przeciwko jakiemu systemowi najmniej lubisz grać?\nJeff: Nie przejmuję się specjalnie systemami przeciwników. Jeszcze raz zacytuję Hammana: „W końcu i tak sprowadza się to do tego, czy wygrasz te 3BA, albo czy obłożysz te 3BA”\nPaul Elstein: Czy kiedykolwiek podejrzewałeś o cynkowanie przy stole? Co z tym robiłeś?\nJeff: Zawsze podejrzewałem, że Fantunes cynkowali. Nigdy nie oceniałem ich jako graczy tej klasy, jaka wynikałaby z ich rankingu. Po 48 rozdaniach przeciw nim w finale Vanderbilta 2014 byłem pewny na 100% że cynkują. Przez 18 miesięcy we frustracji czekałem aż ACBL coś z tym zrobi. Rozmawiałem o tym z Fredinem, Sabiną Auken, Wellandem i wszyscy podzielali mój pogląd.\nIan Casselton: Gdzie, twoim zdaniem, powinna przebiegać granica ograniczeń systemowych, i dlaczego?\nJeff: W latach 80-tych było sporo par, grających silnym pasem I otwarciami 0-7, czy 0-8 na wysokości jednego. To siało spustoszenie. Bobby Wolff zrobił wielką robotę, zarówno w ACBL, jak i w WBF, doprowadzając do zakazu tych destrukcyjnych metod. Pracowałem w komisji systemowej ABL przez 25 lat, próbując tego samego. Wyeliminowaliśmy wejścia komicznym bez atu, bloki bez określonego koloru, otwarcia 1BA z mniej niż 10 PC, itp. Starałem się i nakreśliliśmy linię, oddzielającą to, co możn a nazwać metodami destrukcyjnymi. Mam na to spojrzenie z szerokiej perspektywy. Zwariowane systemy stawiają ludzi w niewygodnych sytuacjach i odstraszają wielu graczy od brydża. Dla przeciętnego gracza to nie jest przyjemne doświadczenie, gdy musi radzić sobie z takimi rzeczami. Tutaj nie dam się przekonać.\nPadło też pytanie o systemy słabych otwarć, Ciekawy jest “polski ślad” - opinia o jednym z polskich SSO - Regresie:\nJeff: Regres nie był ukierunkowany na destrukcję. Ten system nigdy nie był problemem. Rodwell mnie go nauczył i kiedyś zagraliśmy nim domowego BAM-a. Mieliśmy 22 punkty na 24! Planowaliśmy pograć nim, ale ACBL zakazała silnego pasa.\nTakie systemy jak Regres nie były problemem. Prawdziwym były systemy ukierunkowane na destrukcję, z wieloma sztucznymi słabymi otwarciami na wysokości jednego. Australijczycy i Nowozelandczycy grali nimi w Bermuda Bowl nawet jeszcze w 1983 roku! Doprowadziło to do zakazu silnego pasa przez WBF. Osobiście nie mam nic wspólnego z tym zakazem, aczkolwiek uważam, że był to ruch we właściwym kierunku.\nWybór i przekład - Marek Wójcicki\nCAŁY ZAPIS NA BRIDGEWINNERS


Strony www Tychy - Undicom.pl\n+48 517 744 771\n+48 518 070 993\nStrony www Tychy\nIle czasu potrzeba, aby stworzyć stronę internetową? Odpowiedź na tak postawione pytanie wcale nie jest tak łatwa, jak by się mogło wydawać. Wszystko bowiem zależy od różnych czynników, które powiązane są bezpośrednio z tym właśnie procesem.\nProjektujemy strony w Tychach\nStrona powstająca od zera i uwzględniająca zaawansowane technologie\nSą bowiem proste strony www Tychy reprezentujące, oparte na schematach oraz ogólnodostępnych skryptach, których stworzenie to kwestia kilkudziesięciu minut, a maksymalnie kilku godzin.\nSą jednak takie projekty, jak bardzo zaawansowane portale tematyczne, które mogą powstawać wiele dni, tygodni, a nawet miesięcy. Jeśli bowiem projekt ma powstać od zera i uwzględniać wykorzystanie bardzo zaawansowanych technologii, to bez wątpienia nie ma innej drogi prowadzącej w tym zakresie do sukcesu.\nDobre strony www Tychy reprezentujące, a więc te, które zyskują na popularności i są odwiedzane przez wielu, to zazwyczaj te spośród wszystkich, które tworzone są przez długi czas. One bowiem zazwyczaj wykraczają poza schemat zarówno pod względem treści, jak i formy działania. Jest to więc naprawdę interesująca kwestia, na którą zdecydowanie warto zwrócić uwagę. Takie projekty bowiem które są dobrze przemyślane i „dopieszczone” zazwyczaj sprawdzają się doskonale i przynoszą sporo uznania.\nDlaczego warto mieć własną Stronę WWW?\nNawiąż współpracę z reklamodawcami\nDzięki stronie internetowej możesz zarabiać. Jeśli będziesz publikował na niej ciekawe informacje i zdobędziesz szerokie grono czytelników, nawiążesz współpracę z reklamodawcami.\nJeżeli jesteś freelancerem, własna strona internetowa pozwoli ci na umieszczanie dotychczas zrealizowanych zleceń. Dzięki takiemu portfolio znacznie łatwiej będzie ci nawiązać współpracę z kontrahentami, wyróżniając się jednocześnie spośród innych freelancerów.\nDzięki własnej stronie internetowej możesz podzielić się posiadaną przez siebie wiedzą, konfrontując ją z wiedzą użytkowników sieci. W ten sposób możesz stać się ekspertem w konkretnej branży\nZwiększ ilość odwiedzin swojej witryny\nPosiadając własną stronę internetową dotrzesz do sporego grona użytkowników. W ten sposób możesz zyskać popularność, zwiększając ilość odwiedzin witryny.\nWłasna strona www przepustką do kariery\nTwoja strona internetowa może być wizytówką twojej wiedzy oraz umiejętności. Witryna www przyda się podczas poszukiwań pracy - jako niestandardowe CV, ponieważ pracodawcy znacznie przychylniej patrzą na kandydatów mających wiedzę branżową oraz potrafiących wykorzystać ją w praktyce. Tego dowodem będzie twoja strona w sieci.\nStrony www Wodzisław Śląski » « Strony www Tworóg


ASRock 970 PRO3 AMD 970 Socket AM3+ (2xPCX/DZW/GLAN/SATA3/USB3/RAID/DDR3/CROSSFIRE) w Morele.net\nPłyta główna ASRock 970 PRO3 AMD 970 Socket AM3+ (2xPCX/DZW/GLAN/SATA3/USB3/RAID/DDR3/CROSSFIRE)\nPłyta główna ASRock 970 PRO3 AMD 970 Socket AM3+ (2xPCX/DZW/GLAN/SATA3/USB3/RAID/DDR3/CROSSFIRE) ID produktu: 473835\nID produktu: 473835\nPłyta główna 970 Pro3 powstała, aby spełnić potrzeby wielu entuzjastów gier komputerowych. Płyta obsługuje najnowsze procesory AMD AMD Phenom II X6/X4/X3/X2 oraz Athlon II X4/X3/X2 oparte na gnieździe Socket AM3/AM3+. Obsługuje dwukanałową pamięć DDR3 o maksymalnej pojemności do 32 GB i obsługuje standard złącza PCI Express 2.0. Dzięki temu zapewnia wysoką jakość grafiki. Płyta obsługuje pamięć DDR3 z szybkością przesyłania danych na poziomie 2100(OC)/1866(OC)/1800(OC)/1600(OC)/1333/1066/800 MHz aby dostosować się do wymagań przepustowości najnowszych systemów operacyjnych, grafiki 3D, multimediów i aplikacji internetowych. Płyta posiada 6 portów SATA 6 Gb/s, które przyspieszają odczyt danych i podwajają przepustowość magistrali. Wbudowany 7.1-kanałowy kodek HD audio (High Definition Audio) umożliwia użytkownikowi odtwarzanie dźwięku w wysokiej jakości.\nWykorzystaj potencjał pamięci ram!\nNowa funkcja ASRock XFast RAM została zaimplementowana do oprogramowania ASRock Extreme Tuning Utility (AXTU). Wykorzystuje ona przestrzeń pamięci RAM, która nie jest wykorzystywana przez 32-bitowe systemy operacyjne. Funkcja pozwala na szybsze uruchamianie wcześniej odwiedzanych stron internetowych, zwiększając prędkość przeglądania zasobów internetu. Dzięki niej aplikacja Adobe Photoshop włącza się 5 razy szybciej. Kolejną zaletą jest częstotliwość odczytu danych z dysku HDD/SSD, dzięki czemu zwiększają one swoją żywotność. W przypadku wykorzystania procesora AM3+ oraz systemu operacyjnego Windows XP, musisz korzystać z dedykowanej karty graficznej.\nZmniejsz czas oczekiwania stron\nASRock XFast LAN to efektywne narzędzie pozwalające w łatwy sposób hierarchizować aplikacje internetowe. Innowacyjna funkcja kieruje ruchem w sieci zmniejszając czas ładowania stron i przesyłu pakietów. Jest to najwygodniejszy sposób na wzrost wydajności.\nSzybszy transfer USB\nTechnologia ASRock XFast USB zmienia standardy wysokiej wydajności obliczeniowej. Płyty główne ASRock wraz ze zintegrowaną funkcją XFast USB zapewniają najszybszy na Świecie transfer danych. Analizując poniższy wykres, technologia ASRock XFast USB zapewnia przyrost wydajności portów typu USB 3.0 nawet do 5X!\nBardzo dobra płyta i na pewno godna polecenia każdemu. Nie zmienił bym na inną :)\n+ Łatwość w podłączeniu do zasilacza i osprzętu\nBardzo dobra płyta.\n+ BIOS UEFI\n+ Sata III\n+ i wiele innych...\n- brak IDE.\nSwietna jakosc, wszystkie niezbedne funkcje i nawet wiecej.\nNajtansza plyta z USB 3.0 i SATA3.\nCzarny kolor ma swoj urok pasuje do Phenoma Black Edition ;))\nTo juz 15 komputer jaki skladam na ASROCKu\n+ *Sata 3 (na niej zaczalem miec deklarowany przez OCZ transwer z dysku SSD 500MB/s\n+ *USB 3.0 (jeszcze nie testowane)\n+ Dobra do podkrecania.\n+ *2x PCIE\n- Sekcja zasilania moglaby miec dodatkowe radiatory, zwlaszcza ze plyta obsluguje procesory do 140W.\nPłyta pod Fx rewelacja. Świetnie wyposażona a do tego posiada bios UEFI\n+ znaczny potencjał OC, duża ilość dodatkowych wyjść,\nSuper płyta pod procesory FX i Phenomy. Zintegrowane karty sieciowe i dźwiękowe, 4 sloty na pamięć RAM, USB 3.0 i crossfire. I wszystko w niewielkiej cenie. Polecam!\n+ 4 sloty na RAM\n- Na razie nie stwierdzono.\nSuper płytka. Miałem duże wątpliwości czy nie dopłacić do wersji 970 extreme3 ale na szczęście wziąłem pro3. Płytka nie ma żadnych problemów z zasilaniem mojego FX-6100, posiada znakomity potencjał OC, a korzystanie z biosu i narzędzi dedykowanych do płytki jest czystą przyjemnością.\nDodatkowo płytka posiada możliwość oszczędzania energii. Gdy nie używam kompa to skręca mi mnożnik do 7.\nW stresie płytka pozwala wyciągnąć z procka pazur, wkręcając go w tryb turbo-boost. Super sprawa. Przy dobrym chłodzeniu procka naprawdę daje to duży fun i zauważalny zysk mocy!\n+ Tańsza lecz równie mocna w porównaniu do wersji extreme3\n+ Duży potencjał w OC\n+ Płytka współpracuje z wtyczkami zasilania procesora na 4pin, a więc kupno zasilacza na 8pin nie jest konieczne (Zalecane przy OC)\n+ Przyjazne oprogramowanie dołączone do płyty. Łatwość modyfikacji atrybutów pracy sprzętu i wiatraczków.\n+ Nie znalazłem lepszej płyty w tym przedziale cenowym.\n- Nie znalazłem wad, nie za tą cenę...\nNaprawdę polecam, dużo wejść, dobra do podkręcania.\n+ dużo wejść\nGodna polecenia płyta główna.\nBardzo dobra płyta główna nie ma problemów z użytkowaniem\n+ Łatwy montaż komponentów\nchyba najlepsza "wszystkomająca" płyta pod amd dzisiaj\nx4 965 smiga az miło\n+ uefi bios\nWitam, mam pytanie czy spadek taktowania procesora\nprzez płytę główną nadaje się do zgłoszenia na gwarancję, ponieważ na płycie głównej ASRock 970 Pro3\nr2.0 procesor AMD FX 8350 traci taktowania pod obciążeniem, nie powinno się tak dziać ponieważ płyta obsługuje procesory do 140W a amd fx 8350 ma 125W.\nMożliwe że jest to zależne od reszty podzespołów\nW ciągu doby ta płyta podrożała dwa razy o 3 złote. Najpierw z 240 do 243, a następnie do 246. Masakra, dwa dni temu chciałem ją kupić, ale nie miałem kasy, a teraz chyba w ogóle nie rozbuduję kompa, bo za dwa tygodnie do podrożeje pewnie jeszcze ze 20 zł.\nZobacz również: Apple Lightning Digital MD826ZM/A, Cisco WS-C2960X-24TS-LL, Fiesta 5 gniazd 1.5 m czarny (42042), Vakoss Podstawka pod tablet ST-1213W biała, Lian Li PC-K5 (PC-K5WX), MicroConnect U/UTP CAT6 1M Blue Snagless (UTP601BBOOTED), Gembird IC320 C7, 0.75m (97344), Yankee Candle Large Jar duża świeczka zapachowa Aloe Water 623g, GE Lighting GX24q-3 32W (94522), Liebherr CNEF 4015, iDeal Of Sweden AB etui ochronne do iPhone 6/6s/7/8 Plus (IDFCS18-I7P-70), Titanum Teczka z gumką A5 (TGG5RE), VauPe Teczka z gumką Vaupe Eco A4 żółta, Victorinox Nóż kuchenny stekowy - 5.1233, GALD 2 SŁOIKI, Lenovo Legion Y530-15ICH (81FV00W0PB) 16 GB RAM/ 256 GB SSD/, Danfoss Eco Bluetooth (014G1001), Party Deco Papilotki na muffinki Sweet Love, 5x7,5x5cm,6 szt. uniwersalny, Socket 2066


Skechers Sport OG 90 Tenisówki i Trampki navy/orange - Buty360\nButy360 › Buty męskie › Trampki › Trampki niskie › Skechers Sport OG 90 Tenisówki i Trampki navy/orange\nSkechers Sport OG 90 Tenisówki i Trampki navy/orange\nTe Skechers Sport OG 90 Tenisówki i Trampki navy/orange były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Ten typ obuwia spełnia funkcję butów przeznaczonych na codzienny użytek. Tak też jest w przypadku butów Skechers. Skechers Sport OG 90 Tenisówki i Trampki navy/orange perfekcyjnie dopasowuje się do rozmaitych męskich stylów. Właśnie z tego względu.. więcej »\nTe Skechers Sport OG 90 Tenisówki i Trampki navy/orange były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Ten typ obuwia spełnia funkcję butów przeznaczonych na codzienny użytek. Tak też jest w przypadku butów Skechers. Skechers Sport OG 90 Tenisówki i Trampki navy/orange perfekcyjnie dopasowuje się do rozmaitych męskich stylów. Właśnie z tego względu ci dżentelmeni, którzy chcieliby pobawić się światem mody, zaintrygują się tym modelem. Niżej mamy przyjemność przedstawić dla Państwa pełny opis kwestii specyfikacji:\nSkechers Sport OG 90 Tenisówki i Trampki navy/orange, materiał zewnętrzny: skóra/syntetyk, materiał wewnętrzny: materiał, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: włókno, podeszwa: tworzywo sztuczne, materiał zewnętrzny: skóra/syntetyk, nosek buta: okrągły, wyściółka: włókno, materiał wewnętrzny: materiał, zapięcie: sznurowanie, materiał: skóra/syntetyk.\nPokazywane tutaj trampki niskie męskie cechują się rewelacyjną wytrzymałością, co jest skutkiem użycia surowców najwyższej klasy do ich stworzenia. Jeżeli jeszcze nie masz w swojej garderobie trampki niskie męskie lub obuwie Skechers Sport OG 90 Tenisówki i Trampki navy/orange nie spełnia Twoich oczekiwań - zobacz nasze inne propozycje.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Skechers Sport OG 90 Tenisówki i Trampki navy/orange


Sensorama | Histografy\nZanim na rynku pojawiły się typowe gogle VR, Morton Heilig w 1962 roku skończył pracę nad Sensoramą, czyli pierwszą maszyną VR. Maszyną, a nie goglami, bo ekrany były tylko małą częścią większej konstrukcji, która oferowała jeszcze wibrujące siedzenie czy podmuchy powietrza prosto w twarz użytkownika. Te były szczególnie istotne, ponieważ pierwszym przygotowanym pod Sensoramę materiałem wideo była dwuminutowa przejażdżka motocyklem po Nowym Jorku. Mimo, że system by analogowy, zatem dostarczał zarejestrowane wcześniej rzeczywiste światy nie zaś dynamicznie generowaną przez komputer iluzję to nawet po kilkudziesięciu latach Sensorama robi wrażenie na „widzach”. Żeby móc kręcić filmy w 3D, Morton zaprojektował i skonstruował dwuobiektywową kamerę, która była na tyle lekka, że mógł z niej korzystać pojedynczy operator. Poniżej Morton Heilig wykonujący ujęcia do Sensoramy. Niestety Heilig nie znalazł sponsora na rozpropagowanie swojej wizji kina. Przemysł filmowy nie dostrzegł potencjału wynalazku i nie miał pomysłu na jego spieniężenie. Prace nad Sensoramą zostały wstrzymane.\nFabryka w Hawthorne\nFabryka samolotów Northrop w Hawthorne. Widoczny rząd samolotów rozpoznawczych Northrop YB-49 podczas budowy.


Nie od dziś wiadomo, że herbatka jest dobra na wszystko. Zwłaszcza na nadchodzącą jesień. Tym bardziej, jeśli jest to "Żółta rzeka" z żeńszeniem, lukrecją i różą albo "Ósmy cud świata" mieszanka liści herbacianych z pestkami granatu i kwiatami brzoskwini. Te i 120 innych gatunków możemy kupić w "Herbacianych ogrodach" na ul. Jagiellońskiej 58.\n"Ogrody..." latem skończyły dwa lata. "Myślę, że zadomowiliśmy się na Pradze na dobre - mówi właścicielka Agnieszka Stanisz-Uziębło - co nie znaczy, że spoczęliśmy na laurach. Cały czas staramy się zaskoczyć naszych klientów. 10, 11 i 12 października zapraszamy na III edycję Festiwalu Kaw i Herbat. Warto wtedy przyjść na degustacje niedzielne: filiżankę espresso i imbryczek "hiszpańskiej mandarynki".\nJeśli mamy otwarcie nowego sezonu, to oczywiście są i nowości. Na przykład ziołowo-owocowe herbatki z certyfikatem ekologicznym. "Pitagoras", aby sprawniej myśleć, "Rasputin", żeby dłużej cieszyć się pełnią życia. Dla dzieci "ekokrasnoludek" z owocami malin, róży, rokitnika, zawierająca wszystkie potrzebne witaminy. Przy bólach głowy warto zaopatrzyć się w mieszankę "migrenol", której picie łagodzi dolegliwości. Herbatka krzemionkowa wzmacnia włosy, a eukaliptusowa jest dobroczynna dla dróg oddechowych.\nSą nowe gatunki rooibosa. Słodko pachnące "Pistacjowe wzgórza" z pomarańczą, migdałami, rozgrzewająca kolendrą, różowym pieprzem i zielonymi orzechami pistacji oraz zielony rooibos z algami spirulina, bogatymi w białko i sole mineralne (18 zł za 100 g.). Na Jagiellońskiej 58 kupimy również piękne kubki i ręcznie malowaną porcelanę. A także ziołowe mieszanki do kąpieli. Rozchwytywana jest odchudzająca z brzozą, skrzypem, bratkami i igliwiem z sosny i świerku.\nW senne, jesienne ranki warto również pamiętać o kawie, a jest ich ponad 50 rodzajów: ziarniste, mielone na miejscu oraz kawy rozpuszczalne. Nowości to arabika kolumbijska o smaku baileys, pistacji i gruszki w czekoladzie.


Kompromisowe rozwiązanie w sprawie reformy emerytalnej | Emerytury 2013 – Emerytura z OFE, ZUS i IKE\nJesteś w: Strona główna > Aktualnosci > Kompromisowe rozwiązanie w sprawie reformy emerytalnej\nKompromisowe rozwiązanie w sprawie reformy emerytalnej\nW latach 40. XXI wieku może nastąpić drastyczny brak rąk do pracy - rozwiązaniem tego problemu ma być reforma emerytalna\ndodano 19 Marca 2012\nDonald Tusk gotów jest na kompromis w sprawie emerytur. Już wkrótce w parlamencie ma zostać zaprezentowany kompromisowy projekt reformy emerytalnej. Jaki on będzie?\nW formie modelu pośredniego, z jednej strony ostry, z innej elastyczny, tak zapowiada szef rządu. Premier nadmienia, że państwo wyciągnie rękę do osób, które zostaną objęte wyższą granicą wieku emerytalnego, a nie będą zdolne do pracy.\nPremier jest otwarty także na propozycję częściowych emerytur wysuniętą przez PSL. Tego rodzaju świadczenia mają przysługiwać kobietom między 60 a 67 rokiem życia i mężczyznom między 65 a 67 rokiem, obywatele w takim przedziale wiekowym będą mięli prawo skorzystania z wcześniejszych emerytur. PO natomiast chce, by emerytury częściowe pobierane były przez osoby, które przed osiągnięciem 67 roku życia straciły pracę. Lęk wśród społeczeństwa narasta, a koalicja PO - PSL podczas prowadzonych dyskusji stara się go zneutralizować, mimo wszystko zapewniając, że nikt, kto pozostanie bez pracy, nie będzie musiał obawiać się o brak pomocy ze strony państwa.\nWedług szefa rządu wsparcie dla matek a system emerytalny i jego zmiana stanowią odrębne kwestie, których nie należy ze sobą łączyć. Natomiast stanowisko PSL w sprawie matek jest następujące: kobiety za urodzenie dziecka powinny otrzymywać emeryturę wyższą o 150 do 200 złotych.\nWedług premiera w przyszłości w latach 40. XXI wieku może nastąpić drastyczny brak rąk do pracy, w związku z czym reforma musi zostać bezdyskusyjnie wprowadzona w życie.\nPrognozuje się, że jeżeli wiek emerytalny nie ulegnie zmianie, w Polsce zmniejszy się ilość osób w wieku produkcyjnym o 2 miliony. Przyczyną jest jednoczesny wzrost długości życia i systematyczne zmniejszanie się liczby urodzeń.\nNależy więc postawić sobie pytanie, w jaki sposób zapewnić możliwość pracy w bezpiecznych warunkach coraz większej liczbie pracowników w starszym wieku, często chorujących na przewlekłe choroby typowe dla tego wieku?\nUzasadnieniem reformy jest także chęć zapewnienia bezpieczeństwa finansów publicznych oraz zapewnienia bezpieczeństwa emerytalnego młodego pokolenia. Jednak czy to pokolenie będzie usatysfakcjonowane takim rozwiązaniem na przyszłość?\nreforma emerytalna emerytura system emerytalny\nPolacy a reforma emerytalna\nEmocje związane z reformą emerytalną