Jakie dłuto wybrać? - PensjonatGoralka.pl\nPraca rzeźbiarza może się wydawać monotonna, ale z drugiej strony nie da się zaprzeczyć, że jest to praca twórcza, w której można mówić, że rzeźbiarz ma rzeczywiście szerokie pole do popisu. Ale nawet najlepiej ułożona ręka i najlepsza wyobraźnia nic nie da jeśli w ręku nie będzie dobrego sprzętu. Dlatego właśnie odpowiednie akcesoria rzeźbiarskie to bardzo ważny element wyposażenia każdej pracowni, w której będzie trwała praca nad wykonaniem ładnych rzeźb. Jakie dłuto wybrać? Takie pytanie zadaje sobie pewnie każdy rzeźbiarz.\nPrzede wszystkim trzeba powiedzieć, że dłuto do drewna jakie w trakcie pracy będzie wykorzystywane musi być odpowiednio dopasowane do potrzeb konkretnego rzeźbiarza. Między innymi chodzi tutaj o wielkość rzeźb nad jakimi będzie się pracować a także dokładność jaką chce się osiągnąć. Jeśli rzeźbiarz chce wykonywać bardzo małe rzeźby i zwracać uwagę na szczegóły swojej pracy to potrzebuje dłuta do rzeźbienia o małym rozmiarze, tak by dało się pracować nawet nad najmniejszymi elementami z dużą dokładnością.\nNajlepsze będą zestawy\nWybierając akcesoria rzeźbiarskie najlepiej będzie zainteresować się ofertę, w ramach której rzeźbiarz może sięgnąć po całe zestawy. W takiej sytuacji otrzyma do swojej ręki sprzęt, który będzie mógł wykorzystać w trakcie pracy nad różnymi elementami rzeźby. Warto mieć w swojej dyspozycji i duże dłuta i te mniejsze oraz takie pozwalające na pracę nad precyzyjnymi, najmniejszymi elementami, gdzie trzeba zwrócić uwagę na szczegóły.\nTagged akcesoria rzeźbiarskiepraca rzeźbiarzazestawy dłut


CCC Sprandi Polkowice pojedzie w Hiszpanii i Belgii - Polsat Sport\nCCC Sprandi Polkowice pojedzie w Hiszpanii i Belgii\n31.01.2016, 08:19 Inne\nJednego dnia, grupa CCC Sprandi Polkowice otrzymała informację o zaproszeniu na dwa prestiżowe wyścigi zaliczane do UCI World Tour - na etapowy Volta a Catalunya (21-27 marca) oraz jednodniowy Gent-Wevelgem (27 marca).\n- Wyścig dookoła Katalonii znamy już dobrze i mamy z niego bardzo dobre wspomnienia. Zeszłoroczny sukces Maćka Paterskiego tylko utwierdził organizatorów w przekonaniu, że warto po raz kolejny przyznać nam "dziką kartę" - mówi Piotr Wadecki, dyrektor sportowy CCC Sprandi Polkowice. - Start w Gent-Wevelgen to natomiast dla nas coś nowego. Nigdy nie startowaliśmy w tej imprezie, ale jeśli mamy ambicje na awans do World Touru, to musimy się do tego typu ścigania przyzwyczajać. Będzie to też znakomity test formy i naszych możliwości przed monumentem, Ronde van Vlaanderen, w którym również w tym sezonie zadebiutujemy.\nKwiatkowski drugi w debiucie w grupie Sky\nPierwszy z nich bardzo mocno utkwił w pamięci kibiców "pomarańczowych", gdyż właśnie w Katalonii, Maciej Paterski sięgnął przed rokiem po pierwsze zwycięstwo w imprezie UCI World Tour. W tym sezonie nie wystartuje w tym wyścigu (pojedzie w Tirreno-Adriatico), ale z pewnością pozostali kolarze CCC Sprandi Polkowice będą chcieli go godnie zastąpić.\nTrasa tegorocznej edycji Volta a Catalunya nie jest jeszcze w 100% znana. Wiadomo, że rywalizacja potrwa 7 dni, rozpocznie się w miejscowości Calella, a zakończy etapem wokół Barcelony. Decydujące o klasyfikacji generalnej będą górskie odcinki 3. i 4. dnia zmagań, z Girony do La Molina i z Bagà do Port Ainé.\nDla polkowickiej drużyny będzie to trzeci z rzędu, a czwarty w ogóle występ w Volta a Catalunya. Poza "pomarańczowymi" i 18 grupami UCI World Tour, na linii startu, z "dzikimi kartami" zameldują się również Caja Rural, Cofidis, Solutions Credits, Roompit-Oranje Peloton, Team Roth, Wanty-Groupe Gobert, a także druga polska ekipa Verva ActiveJet Pro Cycling Team.\nW dniu zakończenia katalońskiej imprezy, druga część składu będzie walczyć w Gent-Wevelgem. Będzie to dla niej próba generalna przed rozgrywanym tydzień później monumentem, Ronde van Vlaanderen. Wyścig Gent-Wevelgem także odbywa się we Flandrii, jednak jego trasa nie jest aż atak pofałdowana jak trasa "Flandryjskiej Piękności". Boczny wiatr, padający deszcz i krótkie wzniesienia usytuowane w drugiej połowie zmagań, wystarczą jednak, by mocno poszarpać peleton. Sama końcówka prowadzi po płaskim, więc nie bez szans są także sprinterzy. Do pokonania będzie odcinek z Deinze do Wevelgem, liczący ok. 240 kilometrów.


Bolesław Bork – Skąd nasz ród? (cz. II) - GazetaKaszubska.pl\nStrona główna Aktualności LITE Bolesław Bork – Skąd nasz ród? (cz. II)\nZdaniem wielu naukowców dawne pomorskie nazwisko Borek, a dzisiejsze kaszubskie Bork, wywodzi się od imion dwuczłonowych. W księdze pamiątkowej prof. Henryka Borka z Opola, prof. E. Breza w artykule Pomorskie nazwiska od imion z członem Borzy-i Bor- podaje, że rdzeń w postaci -bór występuje w języku starosłowiańskim, staropolskim w takich imionach, jak na przykład: Blizbor, Bolzbor, Bożebor, Chociebor Cieszybor Czabor, Czcibor, Dalebor, Pomścbor, Racibor, Wsźebor, Zlibor i wielu innych. Podobne zjawisko występuje w języku czeskim, w którym odnajdziemy takie imiona, jak: Bolibor, Dabor, Danibor, Hostibor, Kambor, Lsibor, Prostibor, Rutbor, Ubor, Vratibor, i podobne.\nImiona dwuczłonowe ulegały różnym skróceniom ,które występują w nazwiskach dawnych i współczesnych. Nazwisko Bork wywodzące się od imion z członem bor-, jest dość powszechnie stosowane nie tylko na Kaszubach i Pomorzu., ale również w całej Polsce, Czechach i w formie zniemczonej w północnych Niemczech.. Znane było w wiekach średnich w całym pasie nadbałtyckim od dolnej Wisły po Łabę i dalej na zachód od Odry spotyka się zniemczone odmiany tego nazwiska jak: Borke, Borek, Borku, Borken, Borkum i podobne. Również nazwisko Bork było tam i jest rozpowszechnione. Na przykład w książce telefonicznej Hambuburga nazwisko to występuje 84 razy, a znacznie więcej jego odmiany typu Borke , Borku, Borken itp. Podobne zjawisko odnotowuje E. Breza w przypadku pierwszego członu borzy- . Jak z powyższego wynika imiona dwuczłonowe ulegały różnym skróceniom, które częściej bazowały częściej na członie pierwszym iż na drugim.\nInteresujące nas nazwisko osobowe występuje również w nazwach miejscowości, przede wszystkim na obszarze nadbałtyckim. Oto kilka przykładów nazw miejscowości: Bork, Borek, Borków, Borkówko, Borkowo, Borkowo, Borkowice, Borczek, Borkowiny, Borkowizna i podobnych.\nWykaz urzędowych nazw miejscowości w Polsce podaje 136 osiedli o nazwie Bork lub Borek, 149 miejscowości o nazwie Borki, 20 Borkowo, 9 Borków, 7 Borkowice i po kilka nazw Borkówko, Borkówka, Borkowa, Borkowiny, Borkowizna. Nie tylko na terenie Kaszub, Pomorza, Polski i innych państwach słowiańskich występują nazwy miejscowości z członem bór-. Również tereny współczesnych północnych Niemiec obfitują w nazwy geograficzne o interesującym nas członie. Odnalazłem dwie miejscowości o nazwie Bork: jedną pomiędzy Dortmundem a Munster, drugą pomiędzy Berlinem a Schwerinem. Kilka miejscowości w pomocnych Niemczech ma nazwy dwuczłonowe, jak Alt Bork, Deutsch Bork i pisane łącznie, na przykład: Borkenwirthe, Borkheide, Borkwalde. Wcale do rzadkości nie należą na tym terenie takie nazwy, jak: Borke, Borken, Borków, Borku, Borkum. Wyspa i miejscowość na archipelagu Wysp Fryzyjskich noszą nazwę Borkum.\nPoczątki rodu Borków na Pomorzu sięgają, co najmniej XII wieku. Pod koniec tego stulecia do możnych Kołobrzegu zalicza się kasztelana o tym nazwisku. On, a później jego następca, wystąpił w roku 1286, po nieporozumieniach z miejscowym biskupem, z inicjatywą utworzenia nowego miasta u bram biskupiego Kołobrzegu, ale ówczesne władze Kołobrzegu nie wyraziły na to zgody. Wobec tego kasztelan Bork i jego potomkowie powołali do życia nowe ośrodki miejskie: w 1271 roku (w innych źródłach 1282) w Łobezie nad rzeką Regą, w 1288 roku w Resku również nad Regą, w 1348 roku w Strzemielu niedaleko Borkowa, gdzie zachował się dwór Borków z XVI wieku i w Węgorzewie oraz Dobrej. Na majątek rodowy Borków oprócz wymienionego największego zespołu miast prywatnych na Pomorzu , położonego na południe od Kołobrzegu, składały się również klucze przyległych dóbr wiejskich. .Poddanymi Borków byli nie tylko mieszczanie i wieśniacy, ale również wasalne rycerstwo.\nBorkowie to kaszubski ród możnowładców, jeden z nielicznych, które zdołały utrzymać swe znaczenie w okresie gdy panujący książęta pomorscy zaczęli sprowadzać rycerzy i duchownych niemieckich jako swych lenników, którzy zajmowali stopniowo na dworze książęcym i administracji wysokie stanowiska. .Pozycja Borków była tak silna, że choć odsunięci od wpływów na dworze przeprowadzili zakrojoną na dużą skale wyżej wymienioną akcję osadniczą. Polityczna pozycja członków tego kaszubskiego rodu, zapewne jednego z najstarszych, opierała się na materialnych i społecznych podstawach. Borkowie czuli się udzielnymi dynastami i nie uznawali praw książęcych do ich posiadłości. Jeszcze w XVI wieku odmawiali złożenia księciu hołdu lennego twierdząc, że „nie dzierżą posiadłości z nadań książęcych”.\nW1295 roku Łobez, przy podziale Pomorza Zachodniego pomiędzy synów Barmina l, znalazł się wraz z całą okolicą pod zwierzchnictwem książąt wołogoskich. Nie uszaupliło to jednak w niczym stanu posiadania oraz znaczenia Borków. Miasto Łobez, jako główny ośrodek latyfundium omawianego rodu, zostało hojnie uposażone. Otrzymało od Borków prawo połowu ryb w rzece przebiegającej przez miasto, prawo łowieckie / oraz prawo wyrębu lasów na własne potrzeby. Miasto zdobyło się na wybudowanie murów obronnych, co świadczyło o jego zamożności.\nBorkowie pieczętowali się własnym herbem. Przedstawiał on, jak już wyżej wspomniano, wilka z koroną na głowie stojącego na półkolistej podstawie. Później Łobez przejął herb założycieli miasta, modyfikując go głównie przez wprowadzenie kolorystyki. Czerwony wilk stojący na tylnych łapach osadzony został na żółtym tle, a półkolista podstawa otrzymała barwę zieloną, zaś korona srebrną. Dumni ze swego herbu borkowie potrafili utrzymać swe kaszubskie pochodzenie w czasach, gdy zalew germański z zachodu i wschodu (Krzyżacy) ogarnął całe Pomorze.\nGryfita i zamek w Szczecinie\nJakimi dalszymi czynami utrwalili się Borkowie na kartach historii Pomorza i Kaszub? W latach 1382 -1459, za panowania księcia Eryka l Pomorskiego, senior rodu Borków – Maciej, pełnił u dworu liczne funkcje dyplomatyczne. Bogusław X, książę Pomorzan i Kaszubów, panujący w latach 1 1474 – 1 532, wyruszył 13 grudnia 1496 roku ze Szczecina na pielgrzymkę do Rzymu i Ziemi Świętej. Do orszaku książęcego został powołany – Jan Bork (wg innych źródeł Chrystian). Na początku XV j wieku, kiedy Drawsko Pomorskie przeszło pod panowanie krzyżackie, w mieście powstała liczna grupa zwolenników połączenia tego miasta i tej części Pomorza z Polską, na czele, której stanął przedstawiciel najzamożniejszego tu rodu Borków – Macko. O znaczącej roli tego miasta zaświadcza jego herb z wizerunkiem orła białego w bramie z napisem w otoku, w którym odczytać można słowo – Borc. Przypuszcza się, że to właśnie stronnikom Jagiełły Borkom Drawsko Pomorskie zawdzięcza swój wymowny herb. Polityczne związki przedstawicieli rodu Borków z dworem książęcym trwały aż do wygaśnięcia dynastii Gryfitów w 1637roku. Zapewne okres od XIV do XVII weku, to czasy szczytowej świetności rodu.\nTo, że Borkowie byli jeszcze w XVI wieku znaczącym rodem potwierdza fakt, że Sydonia Borkówna została damą dworu książąt pomorskich w Szczecinie , a to było zjawiskiem stosownym do pozycji jej rodu.\nPortret Sydonii Bork\nDotknęło ją jednak zło owych czasów, powszechna wiara w czary i czarownice. Na skutek tego zabobonu, tolerowanego sądy kościelne i świeckie, ginęły tysiące niewinnych kobiet. To zło słynącą z urody Sydonię dotknęło ją na skutek oszczerczych donosów , plotek i zazdrości. W 1620 roku została oskarżona o czary i stracona .przez ścięcie aktem łaski wobec jej rodu, a następnie spalona została na stosie. Choć byty to czasy powszechnego lęku przed czarownicami, to jednak jej współcześni współczuli dawnej damie dworu, opuszczonej w decydującym momencie nawet przez brata Urlyka, z którym popadła w spory na tle podziału majątku rodowego.\nPo rozdrobnieniu swych majątków Borkowie rozproszyli się po Pomorzu i nie tylko. Wielu z nich znalazło się na terenach obecnie zamieszkałych przez Kaszubów. O niektórych wspominają zapiski w różnych archiwach. Pod koniec XVI wieku w Kartoszynie mieszkał Paweł Bork aktywnie działający na swoim terenie. W tym czasie mieszkał w Chwaszczynie dobroczyńca klasztoru żukowskiego Jerzy Bork.\nKsiądz Jan Gotfryd Bork urodził 1717 roku w Szotlandach pod Gdańskiem. Był uczniem jezuitów, a po świeceniach kapłańskich od 1741 był wikariuszem w Kościerzynie, następnie w Żukowie. W latach – 1751 -1772 pełnił funkcję proboszcza w Borzyszkowach.. Jako regionalista, historyk, literat i kolekcjoner napisał -monografię parafii borzyszkowskiej, dokonał opisów kościołów i klasztorów na Kaszubach. Napisał też dzieje Gochów i wiele innych niepublikowanych prac. Zmarł 26 stycznia 1772 roku.\nFranciszek Bork urodził się 22 kwietnia 1888 roku w Ciechocinie koło Redy. Jako absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. lana III Sobieskiego w Wejherowie święcenia kapłańskie uzyskał 29 marca 1914 roku. Był wikariuszem w Papowie Toruńskim, Wudzynie, Barłożnie, Zblewie. W oku został proboszczem w Pawlęczynie. Za społeczną działalność odznaczony został Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Został zamordowany prawdopodobnie 11 listopada 1939 roku przez hitlerowców w Lesie Piaśnickim.\nMieczysław Bork byt w latach dwudziestych XX wieku dyrektorem Banku Ludowego w Nowym Mieście Lubawskim. Był też współzałożycielem spółki, która wydawała pismo .Drwęca ukazujące się trzy razy tygodniowo z dodatkami: „Opiekun Młodzieży, „Nasz Przyjaciel”, „ Rolnik|”.\nNiektóre księgi metrykalne kaszubskich parafii odnotowały osoby o interesującym nas nazwisku w różnych miejscowościach: 1642 r, – Pauli Bork w Żarnowcu, 1647 Elizabeth Borkowa -Sobieńczyce, 1734r. . –Augustyn Bork Swarzewo, 1718 r. – Maria Borkowa -Rumia, 1720 r. Jacob Bork – Rumia, 1734 r. – Augustino Bork – Strzelno, 1747 r. – Marianna Borkówna – Kościerzyna, 1751 r. –Zuzanna Borkowa – Kościerzyna,1768 r. – Godefridus Bork – Reda, 1798 r. – Joannis Bork- Tyłowo, 1822r. – Ewa Borkowa – Kielno, 1836r. – Eva Bork Kielno, 1875r- Michael Bork – Żukowo, 1894 r, – Rosalia Bork-Wejherowo itd.\nW latach przed i po pierwszej wojnie światowej pracował w Kościerzynie nauczyciel Bernard Wiktor Bork, pisarz i poeta. Pierwszym powojennym wojewodą szczecińskim organizatorem życia społecznego, kulturalnego i gospodarczego był ppłk Leonard Borkowicz. Mamy też negatywne postacie noszące omawiane nazwisko. Wymienić należy chociażby generała Maxa Borka, szefa sztabu Okręgu Wojskowego GG, zajadłego wroga i kata Polaków. Na przykładzie jednego tylko nazwiska próbuję przedstawić losy nie tylko rodów kaszubskich, ale fragmenty dziejów mojej małej Ojczyzny i odpowiedzieć bardzo ogólnikowo, skąd wywodzi się społeczność kaszubska, również moje nazwisko. Niniejszy opracowanie traktuje jako amatorski dokument samoświadomości historycznej. /-/\nBolesław Bork – Naji Goche 2006/2013 r.\nMiroslaw 3 lutego 2015 At 19:25\nmoja matka tez miała nazwisko Bork i pochodzila ze Zbychowa jej ojcem był Konrad Borek\nMarian 4 lutego 2015 At 20:14\nMoże było tak, że Śp. ks. Franciszek Bork 25 listopada 1939 r. w lesie kaliskim k. Kartuz został stracony?\nWiesław 8 grudnia 2015 At 21:27\nWspomniany wyżej ppłk. Leonard Borkowicz nazywał się naprawdę Berkowicz więc umieszczanie go w powyższym tekście jest nieuzasadnione.\nWiesław 8 grudnia 2015 At 22:07\nObecność wilka lub wilków w herbach Borków i Borkowiców najprawdopodobniej pochodzi od starosłowiańskiego słowa „borek” czyli wilk, nie ma natomiast związku ze współczesnym znaczeniem słowa „borek” czyli lasek.\nBogusław BOREK 18 grudnia 2015 At 14:06\nCzytając powyższe recenzje o rodzie-BORKÓW ,jestem dumny że z takiego się wywodzę!\nPawel Bork - Chicago 15 lutego 2017 At 03:31\nMoj Ojciec Waldemar Bork urodzony w 1923 roku w Chelmie Lubelskim\nPawel Bork - Chicago 15 lutego 2017 At 03:46\nMoj Ojciec Waldemar Bork urodzony w 1923 roku w Chelmie Lubelskim z ojca Karola Bork i Marii Bork .Moze ktos zna historie tej galezi Borkow? Prosze o kontakt pawelbork48@gmail.com\nAndrzej v.B 31 stycznia 2021 At 18:37\nJak ktoś zna niemiecki, to może poczytać dawniejszy zapis w wikipedii:


#1 Przyznano "Złote Paragrafy" DGP » poPRAWNY.pl - poznański serwis prawny\nPrzyznano "Złote Paragrafy" DGP\n"Złoty Paragraf" jest przyznawanej przez redakcję Dziennika Gazety Prawnej. Złote Paragrafy to coroczna nagroda wręczana osobom, które w ciągu minionego roku wywarły największy wpływ na jakość prawa i kondycję wymiaru sprawiedliwości. Przyznawana jest najwybitniejszym przedstawicielom zawodów prawniczych\n- adwokatom, sędziom, prokuratorom oraz radcom prawnym.\nW kategorii "najlepszy radca prawny" laureatkami zostały dwie panie - Karolina Kędziora i Jolanta Budzowska. Kapituła postanowiła w tym roku przyznać dodatkowe, specjalne wyróżnienie za działania na rzecz prawa i gospodarki. Powędrowało ono do radcy prawnego Bogumiła Kusia, który doprowadził do zakwestionowania przez niemiecki sąd możliwości objęcia przepisami niemieckiej ustawy o płacy minimalnej podmiotów spoza RFN – z uwagi na niezgodność takiej interpretacji z przepisami unijnymi.\nPodczas Gali 30 maja przyznano także Nagrodę BonaLex, która została ustanowiona, by promować najlepsze rozwiązania legislacyjne, sprzyjające rozwojowi gospodarki i przedsiębiorczości w Polsce. Kapituła uznała, że dobrym i potrzebnym prawem, które należy szczególnie docenić, był pakiet ustaw uszczelniających system podatkowy. Statuetkę odebrał premier Mateusz Morawiecki.\nData: 05.06.2018, godzina: 13:36:03.


The most frequent behavioural problems in dogs and cats – “first aid” algorithms. Part 2\nThe close relationship with humans and intense selection for specific suites of behavioural traits (e.g., the development of breeds) has influenced both the way humans and dogs communicate with each other, and the types of behavioural problems that dogs may develop. Although cats are much less domesticated than dogs, they exhibit many similar behavioural disorders including those which come from hyper-attachment to owners. Veterinarians who are general practitioners are committed to providing total patient care. They should be able to evaluate deviations from normal behaviour and to suggest solutions before the problem worsens. The purpose of this article is to approach the most common behavioural problems in dogs and cats and to present “first aid” algorithms which may help general practitioners to solve them or refer their patient to a specialist.\nKey words: dog, cat, behaviour, problem\nZaburzenia zachowania u psów\nRyc. 1. Algorytm postępowania w przypadkach zespołu nadaktywności u psów.\nIntensywny tryb życia prowadzony przez wielu właścicieli zwierząt coraz częściej zmusza ich do skracania czasu poświęcanego na zaspokojenie podstawowych potrzeb behawioralnych psów, takich jak spacer czy choćby kontakt z człowiekiem, co często prowadzi do rozwoju zaburzeń zachowania. To właśnie brak czasu najczęściej jest podawany jako powód zaniedbywania zwierząt przez ich opiekunów lub chęci pozbycia się ich. Nakładanie na właściciela dodatkowych obowiązków w postaci zaleceń wykonywania żmudnych ćwiczeń z psem z pewnością nie przekona go do podjęcia próby wyeliminowania niepożądanych zachowań, a tym samym poprawienia relacji z czworonogiem. Dlatego niezwykle ważne jest, przynajmniej na początku terapii, zaproponowanie przez lekarza weterynarii pierwszego kontaktu prostych rozwiązań, sprowadzających się nieraz jedynie do zmiany zasad postępowania z psem, co może przynieść poprawę jego zachowania i zachęcić właściciela do dalszego działania.\nNadaktywność i nadreaktywność u psów może mieć szereg przyczyn. Jedną z najczęstszych jest utrata rytuałów (zmiana rytmu aktywności i związanych z tym przyzwyczajeń), np. spowodowana zmianą miejsca zamieszkania. Jeśli właściciel psa zgłasza się z tym problemem w ciągu trzech pierwszych tygodni od takiego zdarzenia, w przypadku niestwierdzenia zmian chorobowych u zwierzęcia, sugerujemy przeczekanie okresu rytualizacji, niewzmacnianie w tym czasie niepożądanych zachowań (np. przez poświęcanie uwagi szczekającemu psu) i ewentualne zwrócenie się o pomoc behawioralną w późniejszym terminie. W aklimatyzacji w nowym miejscu mogą pomóc psu feromony lub suplementy diety zawierające tryptofan i teaninę, dlatego warto polecić je właścicielowi jako doraźną pomoc.\nRównie częstą przyczyną takiego zachowania jest zbyt słaby kontakt z matką i rodzeństwem w okresie między 5. a 8. tygodniem życia lub brak takiego kontaktu, do czego dochodzi m.in. na skutek zbyt wczesnych adopcji. Skutkiem może być nawet zespół objawów nazywanych wspólnie DHD (dog hyperactivity disorder). Należy jednak pamiętać, że zespół ten występuje u psów stosunkowo rzadko, a określenie „DHD” lub „psie ADHD” jest często nadużywane.\nNie bez znaczenia jest również obciążenie genetyczne, dlatego przeprowadzając wywiad, trzeba zapytać o zachowanie rodziców.\nPsy ras myśliwskich są z natury bardziej aktywne i wymagają z reguły więcej ruchu od pozostałych. Brak terapii behawioralnej nadaktywnych i nadreaktywnych zwierząt może prowadzić do rozwoju zachowań obsesyjno-kompulsywnych (np. gonienia ogona, cieni, uporczywego, bezcelowego szczekania), a nawet tzw. agresji z nadaktywności. U nadpobudliwych, impulsywnych psów istnieje większe ryzyko występowania zachowań agresywnych, ponieważ ich stan emocjonalny utrudnia racjonalną ocenę otoczenia i adekwatną reakcję na bodźce. Jeżeli nadpobudliwy pies reaguje na bodźce w sposób lękowy, agresja dystansująca lub ze strachu nasila się u niego bardzo szybko, tracąc swój pierwotny charakter, co powoduje, że pies zaczyna reagować na bodźce agresją w sposób odruchowy. Nadpobudliwe i nadreaktywne psy nie umieją kontrolować siły ugryzienia przy chwytaniu właściciela (bądź innego psa) w zabawie, a rosnące pobudzenie emocjonalne sprawia, że siła i częstotliwość ugryzień są coraz większe. Takie zachowanie klasyfikowane jest często jako agresja podczas zabawy.\nFarmakoterapia, jeśli jest konieczna, obejmuje stosowanie selegiliny w dawce 0,5 mg/kg raz dziennie (u szczeniąt do 6. miesiąca życia), fluoksetyny w dawce 1-4 mg/kg raz dziennie, a w przypadku braku jej skuteczności – klomipraminy w dawce 1-3 mg/kg 2 razy dziennie.\nZachowania typu „lęk separacyjny”\nRyc. 2 i 3. Pies nadmiernie przywiązany do właściciela może dokonywać niewielkich lub poważnych zniszczeń podczas jego nieobecności.\nNiszczenie przedmiotów, załatwianie się w domu oraz wycie i szczekanie podczas nieobecności opiekunów to częsty problem właścicieli psów, które są nadmiernie przywiązane do jednego lub kilku domowników (ryc. 2 i 3). Z „prawdziwym” lękiem separacyjnym mamy do czynienia wówczas, gdy w czasie przygotowywania się do wyjścia, podczas nieobecności lub zaraz po powrocie obserwujemy objawy pobudzenia układu autonomicznego, takie jak przyspieszona akcja serca, drżenie, zianie, kroczenie, rozszerzenie źrenic, ślinienie, a w skrajnych sytuacjach wymioty, oddawanie moczu, opróżnianie zatok okołoodbytowych lub biegunka. Dlatego bardzo przydatne jest nagrywanie zachowania zwierzęcia, np. za pomocą kamery komputerowej, która może także zarejestrować inną niż nieobecność właściciela przyczynę patologicznego zachowania psa (np. awantury u sąsiadów).\nW przypadku oddawania moczu w domu, szczególnie istotne jest wykluczenie chorób przebiegających z wielomoczem.\nRyc. 4. Algorytm postępowania w przypadkach zachowań typu „lęk separacyjny”.\nFarmakoterapia, która często jest niezbędna w przypadkach prawdziwego lęku separacyjnego, obejmuje stosowanie niżej wymienionych leków:\nklomipramina – 2-4 (6) mg/kg, podzielone na dwa podania, lub\nalprazolam – 0,01-0,1 mg/kg, podzielone na 2-4 podania (maksymalnie 4 mg/psa/dobę) – stosowany w monoterapii lub terapii łączonej z trójcyklicznymi lekami antydepresyjnymi\namitryptylina – 2-6 mg/kg, podzielone na dwa podania, lub\nsertralina – 2-5 mg/kg w jednym lub dwóch podaniach.\nZespół deprywacji socjalnej\nRyc. 5. Brak doświadczenia różnorodności bodźców we wczesnym okresie rozwoju emocjonalnego może objawiać się m.in. niechęcią do spacerów, związaną z odczuwaniem lęku przed nieznanym otoczeniem.\nZespół deprywacji socjalnej – ZDS (zespół deprywacji sensorycznej, zespół izolacji, zespół deprywacji, deprywacja środowiskowa, zaburzenie na tle deprywacji socjalizacyjnej), to zaburzenie zachowania objawiające się nadmierną, nieadekwatną, początkowo lękową, a z czasem również agresywną reakcją na jeden lub kilka bodźców środowiskowych, wynikającą z braku doświadczenia różnorodności bodźców we wczesnym okresie rozwoju emocjonalnego (ryc. 5). U nieleczonych pacjentów może dochodzić do całkowitej utraty zdolności funkcjonowania w otoczeniu i w konsekwencji do śmierci.


Nowe informacje ws. porwanego chłopca. Belgijska prokuratura twierdzi, że to matka złamała prawo | Fronda.pl\nScreenshot TVP Info / Fot. Policja.pl\nNowe informacje ws. porwanego chłopca. Belgijska prokuratura twierdzi, że to matka złamała prawo\nJak dziś informowaliśmy, polska policja uruchomiła Child Alert w związku z porwaniem 10-letniego Ibrahima przez jego ojca, który mieszka w Belgii. Według informacji Polsat News, belgijska prokuratura uważa, że to matka chłopca złamała prawo wywożąc go do Polski. Pani Karolina pyta jednak:\n„Nic nie wiem o tym, że miałam złamać sądowy zakaz wyjazdu z Belgii z dzieckiem. Skoro mój były partner działał w zgodzie z prawem, to dlaczego mnie uderzył i porwał dziecko?”.\nPolsat News podało dziś, że według prokuratury w Antwerpii, belgijski sąd w 2018 roku wydał wyrok, na mocy którego Ibrahim miał zostać w Belgii z ojcem, a nie z matką w Polsce. Matka dziecka przekonuje jednak, że nic na ten temat nie wie. Dodała:\n„Skoro ojciec miał informację, że złamałam prawo, to czemu mnie pobił i siłą odebrał dziecko? Przecież to nielogiczne”.\nDziadek chłopca, pan Kazimierz, poinformował że rodzina jest w stałym kontakcie z oficerami Komendy Głównej Policji w Warszawie oraz komendy wojewódzkiej w Gdańsku. Chłopiec miał być widziany na spacerze w Antwerpii. Matka dziecka wieczorem wyjechała do Belgii w poszukiwaniu syna.\nKatolicka Kretynizacja Polski 17.2.20 19:43\n"dlaczego mnie uderzył i porwał dziecko" dlatego tępa dzido że ma takie prawo! zanim rozłożyłaś nogi przed tym islamistą trzeba było się dowiedzieć jaką religię mężuś wyznaje i jakimi zasadami się kieruje! I tak masz szczęście że ci durnego łba nie uciął!\nOdpowiedzi: 1 33 7 Odpowiedz\nROMAN K. 17.2.20 21:34\nKELLERZE, " NIE DUMNY...GEJU" !\nNIC DODAĆ DO CIEBIE !\nJESTEŚ JEDNAK PRAWDZIWYM KRETYNEM!\nI OPRÓCZ TEGO ZEREM INTELEKTUALNYM !\nNigdy nie było cię stać na normalne zdania, teraz też !\nNO CÓŻ! TEN TYP TAK MA ! JESTEŚ CHORYM PARANOIKIEM, SZKODA, ŻE TEGO NIE WIDZISZ!\nStachu 17.2.20 19:47\n> to czemu mnie pobił\nJan 17.2.20 19:57\nZabrac tym glupim babom prawa wyborcze przez te wszystkie gendery to im sie we łbach poprzewracało Mężczyźni łączmy sie i módlmy, zeby te babska wróciły tam gdzie ich miejsca Do mitły i wyra!!!!!\nNina 17.2.20 20:47\nTwoja matka to byla straszna k...\nPan 20.2.20 15:41\nŁączmy się odtylcowo?\nJaros\_305\_202aw 17.2.20 20:08\nSzczerze mówiąc na pobitą nie wygląda. Za to na miłośniczkę liposukcji ust - jak najbardziej.\nAgnieszka Dz. 17.2.20 20:12\nA jakie to ma znaczenie, okropne ma te usta, może nie jest zbyt bystra, może głupio zrobiła wiążąc się z tym człowiekiem. Ale nikt nie ma prawa jej bić.\nNamiętny Zbychu 17.2.20 21:25\nAkurat w kulturze islamskiej...nie jestem specjalistą od tych spraw, ale to chyba norma? Niech wtłucze babie nie nasza sprawa. Lepiej nie wtrącajmy się w sprawy rodzinne tego związku, wybrała inny krąg kulturowy. Sami sobie niech ustalą jak ma być.\nAgnieszka Dz. 17.2.20 21:28\nJest Polką, zdarzenie miało miejsce w Polsce. Tu obowiązuje nasze prawo. Przemoc fizyczna jest karana. I baby to ja piekę na Wielkanoc. To jest kobieta.\nNamiętny Zbychu 17.2.20 21:40\nZ wyglądu raczej mało kobieca. Taka typowa wyborczyni PiS 500+.\nAgnieszka Dz. 17.2.20 21:42\nTo, jak wygląda ma akurat najmniejsze znaczenie. :)\nNamiętny Zbychu 17.2.20 21:46\nJaja se robię:)\nMasz rację. Ale co zrobisz jak kobita pusta jak bęben? Idę spać:)\nAgnieszka Dz. 17.2.20 21:47\nAdaś mi 17.2.20 20:11\nTa Karolina to jakaś przyrodnia sióstr Godlewskich?\nChirurg plastyk od całunu 17.2.20 20:13\nNie liposukcja tylko kwas hialuronowy Wiem co mówie bo widzę zmartwychwstanie\nStachu 17.2.20 20:41\nAndy 17.2.20 20:14\nMy nie chcieć w Polsce małego Ibra Chaimka.\nAjjaj 17.2.20 20:32\nZ nasienia mężczyzny to Marokańczyk zdradziło się Boga, a teraz płacz teraz będzie pokutować a tyle się mówi a one zakochane islamista to nie katolik\nZiobro ty cymbale! 17.2.20 21:00\nBuźka tej mamusi 500+ mówi wszystko za siebie... Doba minęła a bystrzachy w ziobrowej stajni dopiero wykryły że to PiSiara porwała dziecko a nie ojciec! Hejt tylko potrafią rozkręcać i łamać konstytucję do niczego więcej się nie nadają!\nOdpowiedzi: 1 12 25 Odpowiedz\nROMAN K. 17.2.20 21:51\nTO TY JESTEŚ CYMBAŁEM!\nLechu K. Nie wysilaj się, wiemy, że to ty !\nNie widzisz, co zrobiłeś??\nTumanie , obraziłeś Osobę Publiczną ! Obojętnie jak się nazywa, i kogo by to dotyczyło !\nAle jest osobą publiczną!\nPoczytaj jak kara i ile się siedzi za takie coś !!!\nNaprawdę nie wiedziałeś o tym ? Teraz szczególnie przed wyborami będą patrzeć ! Oj, bekniesz ! Uważaj!\nA jak kogoś z Kandydatów na Prezydenta obrazisz,\nto będziesz sądzony w tzw. TRYBIE WYBORCZYM !\nZnam te przepisy. Nie kłamę ! Nie wiesz kto tu czyta !\nCzyli w ciągu kilku dni będziesz osądzony poza kolejką i będzie po tobie, tzw. "po ptakach"!\nAgnieszka Dz. 17.2.20 21:55\nA tam osądzony, od razu stracony. Dziś jesteś Romanem i kim jeszcze? Jak to jest mieć takie jazdy? Dają Ci coś na to?\nNamiętny Zbychu 17.2.20 21:03\n10 lat chłopak to już pewnie w ich kulturze mężczyzna! może jaki interes mu tata przekazał. Prowadzenie domu schadzek z Polkami albo coś podobnego. Apeluję żeby się nie wtrącać w sprawy rodzinne! Mir domowy musi być poszanowany! A pani niech się rozejrzy za innym ciemnym zaganiaczem. Ahmedów jest mnóstwo! Każdy chętnie jej zasadzi. Miłego wieczoru.\nDarek 21.2.20 17:51\nTy widziałeś jej zdjęcie? Aż tylu zdesperowanych Ahmedów to nie ma - raczej kolejnego chętnego nie będzie jej łatwo znaleźć z taka facjatą.\nMaria 17.2.20 22:23\nczy obok zdjęcia chłopca jest zdjęcie jego matki? Jeśli tak, to błagam: pozwólcie ojcu zająć się synem!\nHej 17.2.20 22:43\nYourFavoriteFutureArsewipe 17.2.20 23:15\nPolak porwac dziecko z Norwegi do Polski dobrze, Marokanczyk porwac z Polski do Belgii niedobrze.\nkatolik 17.2.20 23:18\nSiostry Godlewskie morde jej obija i slepia wydrapia, ze im lampucera show kradnie. I to za darmo, w najlepszym czasie antenowym. Zal dziecka, patrzac na troskliwa, zrozpaczona "mamuske". Pewnie dziecko tez odetchnelo na widok ojca.\ndywersant 17.2.20 23:31\nJak dlugo trzeba wszystkim babom tlumaczyc, ze NIE WOLNO wychodzic za muzulmanow. One takie naiwne, gorzej jak dzieci, a potem takie tragedie i lzy. Za glupote trzeba placic, choc przykro to tu mowic.\nDarek 21.2.20 17:49\nA nich sobie wychodzą za kogo chcą, tylko potem niech nie przychodzą z pretensjami jakie to one skrzywdzone.\nWidziały gały co brały. Chyba że on ukrywał to że nie jest ateistą ani chrześcijaninem, i stosował makijaż maskujący aby ukryć swoje pochodzenie etniczne, które mogłoby zdradzić jego islamskie korzenie.\nPo 11 NIE BADZ OBOJETNY 17.2.20 23:35\nNiech was nie zwiedzie subtelna, eteryczna uroda matki.\nJej elokwentne, wyszukane, piękne słowa.\nJej zwiewny, subtelny i powabny sposób bycia.\nMoże to nie jest super-matka???\nMoże ojciec ratował dziecko?\nMoże matka nie wychowywała syna w wierze katolickiej???\nMoże racja jest po stronie ojca?\nLokis 18.2.20 20:28\nGdyby Wałęsa zamiast permanentnym sikaniem do kropielnicy, zajął się obsługą pań zawiedzionych Polakami to dzieci o swojskich imionach byłoby na kopy i nie byłoby potrzeby martwić się o przyszłe emerytury.\nOZ 25.2.20 7:40\nAlert w sprawie Ibrahima ? a dlaczego nie w sprawie wywożonych tysiącami polskich dzieci całymi autokarami z Bielska Białej do włoskich burdeli i na organy. !!!\nanty 27.2.20 16:09\ntysiące dzieci wywozone autokarami z Polski???ty idz do psychiatrii ty pewnie z konfederacji od Brauna


Po mojemu by Paweł O.: Weekendowo.\nDziś kolejny wakacyjny, luźny look. Kiedy na zewnątrz temperatura sięga 30 kresek najchętniej nie wychodziłbym z klimatyzowanych pomieszczeń. Jednak kiedy zachodzi taka potrzeba najchętniej w taką pogodę wskakuję w jak najluźniejsze i jak najbardziej przewiewne "szmatki".\nTaki też jest T-shirt (Bershka), który mam dziś na sobie - luźny, przewiewny, nie opina ciała, wręcz idealny na takie upały. Do tego dobrałem szorty, również z Bershki. Szorty jak szorty, zwykłe, czerwone, z paskiem w postaci sznura przypominającego te, które możemy spotkać na statkach. Na stopach najwygodniejsze letnie buty, czyli espadryle z New Yorker. Lekkie, przewiewne, praktycznie nie czuć ich na stopach. Jako dodatek torba z River Island, do której wrzucamy najpotrzebniejsze pierdoły i w drogę ;)\nNa sobie mam: T-shirt - Bershka, Szorty/Shotrs - Bershka, Torba/Bag - River Island, Espadryle/Espadrilles - New Yorker\nA co Wy polecacie w takie upały ? Jakieś sprawdzone metody ?\nDominik 28 lipca, 2013\nLike it....szczególnie samo połączenie szortów i koszulki!\nMarta G. 28 lipca, 2013\nSecondhand Dandy 28 lipca, 2013\nMarynistycznych klimatów ciąg dalszy - i dobrze, bo na lato sa idealne. Znakomity t-shirt! :)\nStylish! 28 lipca, 2013\nbaardzo mi się podoba:)lubię ten Twój niewymuszony styl;)\nIrreplaceable_fashion 28 lipca, 2013\nświetna koszulka i torba:) bardzo mi się podoba:)\nAdrian M 29 lipca, 2013\nLook, jak najbardziej na plus : )\nKoszulka i buty są świetne.\nCzarna 29 lipca, 2013\nGuidedByFashion 30 lipca, 2013\nOo, buty <3\nFajne zestawienie kolorów, i podoba mi się szata graficzna całego bloga, ja swoją tez niedawno zmieniłam :)\nDAN 30 lipca, 2013\nChciałabym nominować twojego bloga do Liebster Blogger Award.\nDAN 31 lipca, 2013\nTu znajdziesz 11 pytań ode mnie, dla ciebie :) w związku z Nominacją do Liebster Blogger Awards http://damn-fashion.blogspot.com/2013/07/liebster-blogger-award-nominacja.html\nOutdersen 31 lipca, 2013\nWidać, że dobrze się czujesz w tej estetyce. Na plus ; )\nJakub Urbański 01 sierpnia, 2013\nHummingbird Girl 05 sierpnia, 2013\nKoszulka świetna. Mam sentyment do statków, mój Tato klei modelarze :) Pozdrawiam Ciepło\ndstreet. pl 06 sierpnia, 2013\nświetny zestaw :) szorty są rewelacyjne :)\nDaksi 07 sierpnia, 2013\ninteresujące zestawienie na upalne dni;)\nPaweł Zakrzewski 07 sierpnia, 2013\nBlogerkaOliwia 08 sierpnia, 2013\nŚwietny outfits. Jednym słowem taki: oversize\nBardzo podoba mi się cała ta kompozycja. :)\nzamalanakiwi 11 sierpnia, 2013\nHej, ja odnośnie espadryli.\nPierwszą firmą, która je wypuściła(dokładnie ten typ), była firma TOMS, gdzie przy zakupie pary butów druga para butów wędruje do potrzebujących dzieci gdzieś w świecie.\nSzkoda więc, że wielu producentów skopiowało wzór bez kopiowania idei. Polecam więc wygooglować firmę - mają naprawdę dużo ciekawych wzorów - bo przy okazji można się przyczynić do czegoś dobrego w świecie, a nie tylko fashion fashion.\nJakub G 16 sierpnia, 2013


Senior na wózku – co to znaczy dla opiekunki? - GoWork\nSenior na wózku – co to znaczy dla opiekunki?\nW ogłoszeniach o pracę pojawia się czasem informacja, że podopieczny porusza się na wózku inwalidzkim. Co taka informacja oznacza dla opiekunki? Czy można z niej wywnioskować jakiej pomocy na co dzień on potrzebuje i jaki jest stopień jego niepełnosprawności? Dziś opowiadamy o specyfice pracy z seniorem na wózku.\nSkąd ten wózek?\nNa podstawie tylko jednej informacji podanej w lakoniczny sposób „senior na wózku” trudno wywnioskować w jakim stanie zdrowia jest podopieczny, przyczyn takiego stanu zdrowia może być bowiem wiele. Z zupełnie innym stanem zdrowia będziemy mieć do czynienia, gdy na wózku zasiądzie zdrowy do tej pory starszy pan, który uległ wypadkowi i ma szansę na powrót do sprawności, a z zupełnie inną, gdy senior zaczyna korzystać z wózka po udarze czy z powodu ogólnego osłabienia różnymi chorobami.\nCzy bać się wózka?\nCzy praca z podopiecznym na wózku jest trudniejsza? Tu znowu nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Stan zdrowia osoby poruszającej się na wózku może być naprawdę bardzo różny, a jej dom może być w różnym stopniu dostosowany do potrzeb chorego, w końcu różne mogą być też wózki. I tak podopieczny, który ma niesprawne nogi, ale jest ogólnie w dobrym stanie zdrowia może okazać się niemal samodzielny. Może mieć wózek z napędem elektrycznym, którym sam będzie w stanie sterować, a więc i samodzielnie poruszać się po mieszkaniu, a nawet poza nim. Jeśli jest w dobrym ogólnym stanie zdrowia może potrzebować tylko niewielkiej pomocy przy transferach wózek-łóżko, wózek-toaleta czy wózek-prysznic. Zupełnie inaczej będzie wyglądać sytuacja opiekunki, która ma pod opiekę osobę z kilkoma schorzeniami, których niepełnosprawność jest wynikiem.\nDom dostosowany do potrzeb\nDomy niemieckich seniorów często dostosowane są do potrzeb podopiecznych. Znajdują się w nich specjalne pochylnie dla wózków, czasem też windy i podnośniki. Udogodnienia dotyczą też łazienek i toalet. Trzeba jednak pamiętać, że zawsze opieka nad osobą, która nie porusza się samodzielnie wymaga zwiększonej pracy fizycznej i jest w tym zakresie po prostu cięższa. Zajmując się osobą na wózku musimy zadbać o zdrowie jej i swoje własne, gdyż np. niewłaściwe podnoszenie czy transferowanie podopiecznego może być przyczyną urazów kręgosłupa opiekuna. Ważna jest tu nie tyle siła, co technika podnoszenia.\nZasady, których trzeba przestrzegać\nGłówną zasadą, której musimy przestrzegać opiekując się seniorem jest dbanie o bezpieczeństwo jego i własne. Dlatego warto poświęcić trochę czasu i uwagi na naukę podnoszenia i transferowania. Wszelkie podnoszenia i przenoszenia powinny angażować siłę mięśni, nie mogą być pracą kręgosłupa. Jeśli tylko jest taka możliwość przenosząc chorego korzystaj z podnośnika lub pomocy osób trzecich. Jeśli nie, pamiętaj aby chorego dźwigać zawsze na ugiętych nogach, z pozycji kucania,a nie pochylając się do przodu.\nMusisz też zawsze pamiętać o zabezpieczeniu wózka, na którym siedzi chory, hamulcem. Rób to zawsze, niech wejdzie Ci to w nawyk. Uważaj na to zwłaszcza podczas transferów i spacerów, niezabezpieczony wózek może się przewrócić a nawet zjechać z chodnika wprost pod nadjeżdżający samochód.\nPamiętaj też, że wózek inwalidzki jest dla inwalidy czymś w rodzaju przedłużenia ciała, rzeczą bardzo osobistą i tak należy go traktować. Nie służy np. do wożenia zakupów, nigdy nie wykorzystuj go do innych celów niż przewożenie seniora.


Jedyny dobry esesman z Auschwitz, który srał na awans i śpiewał "Jeszcze Polska..."\nczwartek, 16 lipiec 2020 15:15\nStrona główna Wiedza Newsy Jedyny dobry esesman z Auschwitz, który srał na awans i śpiewał "Jeszcze Polska..."\nW nieludzkich czasach, które światu zgotował Hitler, znalazł się jeden dobry Niemiec (może dlatego, że w połowie był Polakiem). Działania Edwarda Lubuscha i jego humanitarna postawa sprawiły, że po latach wnuczka mogła powiedzieć „Jestem z dziadka dumna”.\nEdward Lubusch urodził się w 1922 roku w wielokulturowym Bielsku, w polsko-niemieckiej rodzinie. Jego matka była Polką, cenioną akuszerką w miejscowym szpitalu. Płynnie posługiwał się polskim i niemieckim, choć zdecydowanie silniej utożsamiał się z językiem Goethego. Kiedyś w szkole sprzeciwił się mówieniu po polsku, za co jego rodzicom zawieszono prawa obywatelskie. To poczucie tożsamości i przynależności narodowej zaważyło na jego późniejszych losach.\nStarszy brat Edwarda walczący w Wehrmachcie zginął na froncie wschodnim. Matka nie chciała, by i drugi syn poniósł śmierć, dlatego nieświadoma konsekwencji zabiegała o jego przydział do obozu pracy w Auschwitz. Chłopak miał wstąpić w szeregi SS, ale nie spełniał oczekiwań przełożonych z powodu niezwykłej łagodności dla więźniów.\nJeden z nich wspominał: „Lubuscha poznałem jeszcze jako blockführera. Był zbyt łagodny, toteż długo się nie utrzymał na tym stanowisku. Popadł nawet w kolizję z władzami, skutkiem czego dostał się na parę miesięcy do Stutthofu. W specjalnym obozie karnym dla SS miano go nauczyć odpowiedniego traktowania więźniów. Skutek był wprost przeciwny. Nie tylko się nie zmienił w stosunku do więźniów, ale szedł im jeszcze bardziej na rękę. Był jednak teraz ostrożniejszy i lepiej się maskował”.\nSram na ten awans\nDobre serce Edwarda sprawiało, że jego zatrudnienie w obozie mogło się w każdej chwili przemienić się w walkę na froncie, czym straszyli go przełożeni. Młody Lubusch miał jednak szczęście i kiedy reperował swój motor, jeden z więźniów, Stanisław Trynka, zaproponował mu dorobienie części zamiennych. W ten sposób narodził się pomysł stworzenia warsztatu ślusarskiego.\nEdward - pierwszy od lewej\nEdward nie był szczególnie tym zainteresowany. W rozmowie z Trynką wspominał: - Stasiu! Jeśli uruchomimy odlewnię żeliwa, to będę mógł awansować. Tak naprawdę sram na ten awans. Dzięki niemu będę mógł wymigać się od pójścia na front. Pomysł warsztatu został zaakceptowany na początku 1942 roku przez komendanta obozu Rudolfa Hössa.\nBaer, Mengele i Hess w Auschwitz\nWakacje w warsztacie\nWarsztat ślusarski stanowił nieformalny azyl dla wielu więźniów, którzy nawet nie znali się na tej robocie. Tu mieli okazję „wypocząć” i choć przez chwilę zapomnieć o nieludzkich warunkach obozowych. Jak pisze Nina Majewska w książce Dwie twarze. Życie prywatne morderców z Auschwitz: „Nie bił, był lubiany, pełen empatii i współczucia. Organizował dla więźniów dodatkowe porcje jedzenia, w miarę możliwości także odzież i lekarstwa”.\nJózef Garliński dodaje, że Lubusch ułatwiał więźniom nielegalną korespondencję i za darmo dostarczał dokumenty potrzebne do ucieczki. Po latach okazało się, że na 8 tysięcy esesmanów, którzy przewinęli się przez KL Auschwitz, tylko jeden Edward zachowywał się w taki sposób.\nStanisław Trynka mówi, że dzięki temu podejściu „można było ratować wynędzniałych i wyczerpanych, którym w ślusarni wracały siły”. Zatrudnieni odwzajemniali się wielokrotnie Edwardowi kryjąc go, gdy w stanie upojenia śpiewał „Jeszcze Polska nie zginęła” lub gdy ostrzelał portret Hitlera.\nEdward zaprzyjaźnił się z Edkiem Galińskim i kiedy ten zakochał się w Mali Zimetbaum, postanowił pomóc parze w ucieczce. Planowano, by Galiński założył mundur SS i wyprowadził ukochaną z obozu. Niestety para po ucieczce została zatrzymana przez niemiecki patrol, po czym trafiła na okrutne tortury. Mimo to, żadne z nich nie wydało Lubuscha. Tę tajemnicę zabrali ze sobą do grobu.\nMotocyklem do AK\nEdward był świadom, że krąg podejrzanych się zacieśnia, co sprawiło, że zdecydował się na ucieczkę z Auschwitz. Pewnego dnia po prostu wsiadł na motocykl i słuch o nim zaginął. Przemysław Semczuk opisał to następująco: „Bojąc się, że Edek lub Mala nie wytrzymają przesłuchań, Lubusch zdezerterował. Któregoś dnia wyjechał z domu na swoim motocyklu i już nie wrócił. Kiedy nie zjawił się na służbie, Niemcy rozpoczęli poszukiwania. Teraz za okazaną pomoc odwdzięczył się teść, który pomógł Lubuschowi wstąpić do oddziału Armii Krajowej”.\nEdward zaangażował się w działalność polskiego podziemia, a ponieważ posiadał mundur esesmański i płynnie mówił po niemiecku, mógł wywozić akowców z więzień.\nPod koniec 1944 roku wpadł w ręce gestapo podczas odwiedzin w domu, w którym czekała na niego żona i dziecko. Został wysłany do Berlina, gdzie skazano go na karę śmierci. Oczekiwanie na egzekucję przedłużało się, aż w końcu Niemcy przegrały wojnę, a więźniów siłą wcielono do formacji pospolitego ruszenia Volkssturm. Lubusch wykorzystał sytuację i zbiegł z płonącego Berlina. Podczas ucieczki natknął się na zwłoki Polaka i przejął jego dokumenty.\nRozpoczął nowe życie pod przybranym nazwiskiem Bronisława Żołnierowicza. Najpierw w Gdańsku, ale po rozpoznaniu go przez jednego z gestapowców, uciekł do Jeleniej Góry, gdzie mieszkali rodzice jego żony Hildegardy.\nEdward czyli Bronisław\nByły esesman zajmował się handlem i pracami melioracyjnymi. Potem zatrudnił się w biurze podróży „Orbis”, dzięki czemu został przewodnikiem oprowadzającym wycieczki turystów z NRD i RFN po Karkonoszach. Dzieci Bronisława przypadkiem odkryły prawdę o ojcu – kiedy poszukiwały metryki jego urodzenia potrzebnej do ożenku. Z tego powodu rodzice musieli oficjalnie adoptować swego syna pod polskim nazwiskiem.\nBronisław w latach 80.\nBardziej skomplikowana sytuacja była z ich córką Krystyną, która była w ciąży z porucznikiem Ludowego Wojska Polskiego. Żołnierowiczowie zabronili jej wyjść za mąż, bo w tym czasie informacja wojskowa skrupulatnie sprawdzała przyszłe żony oficerów. Wywieźli Krystynę do klasztoru, w którym urodziła córkę Anię. Dziecko zostało oddane do adopcji, a po śmierci przybranych rodziców, Ania w 2001 roku odszukała swoją przyrodnią siostrę. Ojca do dziś nie poznała.\nBronisław okupił swoje wojenne losy zrozumiałą podejrzliwością i nieufnością. Strach towarzyszył mu każdego dnia. Jego druga wnuczka, Joanna Dolęga-Semczuk, powiedziała, że dziadkowie często rozmawiali ze sobą szeptem. Mieli stałą grupę znajomych. Co noc skrupulatnie sprawdzali czy drzwi są dobrze zamknięte.\nWnuczka Joanna podczas wizyty w byłym niemieckim obozie Auschwitz-Birkenau zaczęła przeglądać jeden z albumów, w którym zobaczyła zdjęcie ślubne dziadków. - Takie samo stało u nas na fortepianie. W książce podpisane zostało, że jest to fotografia należąca do jeńców obozu. Postanowiłam to wyjaśnić. Nie bałam się prawdy. Wiedziałam, że mój dziadek był dobrym człowiekiem. Jestem z niego dumna – mówiła w wywiadzie.\nEdward Lubusch zmarł 10 marca 1984 roku we Wrocławiu. Spoczął na cmentarzu w Jeleniej Górze. Na nagrobku widnieje nazwisko Bronisław Żołnierowicz.\nTagi: #auschwitz #gestapo #esesman #Niemcy #polska #wojna


Improwizacja w sprzedaży. Rozmowa z Joanną Gdaniec — Blog nieruchomosci-online.pl\nfot.: Witosław Rusinek, Shootit\nSprzedaż jest jak teatr, nie gramy jednak wyuczonych ról. Rozmawiam z Joanną Gdaniec, która – jak sama mówi – połączyła najbardziej fascynujący zawód świata – sprzedaż, z byciem trenerem. Pomaga ludziom nie tylko w osiągnięciu ponadprzeciętnych dochodów, ale również w procesie stawania się tym, kim pragną być. Dzięki niej ludzie kochają sprzedaż i czują się w niej naturalnie.\nSprzedaż jest motorem. Nie tylko gospodarki, także naszego codziennego życia. Dlaczego w pozazawodowych sytuacjach robimy to naturalnie, bezwiednie zdajemy się na intuicję, a w pracy – raczej by the book?\nSprzedaż jest najlepsza, kiedy o niej nie myślimy. Od zarania naszego gatunku się czymś wymieniamy. To podstawowa definicja sprzedaży – wymiana tego, co masz, na to, czego ja potrzebuję i odwrotnie. Zauważ, że w momencie, kiedy nie nazywamy tego sprzedażą, to się dzieje naturalnie. Potrafimy znaleźć drogę do drugiego człowieka, żeby dowiedzieć się, czego on potrzebuje, czy też by coś od niego uzyskać. Odbywa się to na poziomie normalnej codziennej rozmowy, instynktu. Jeśli jesteśmy rodzicami, negocjujemy z dziećmi. W małżeństwie też non stop sobie sprzedajemy, argumentując, czemu coś jest ważne. Sprzedaż jest naszą naturalną umiejętnością.\nPoradniki uczące sprzedaży, oparte na instrukcjach, trikach, technikach, czy też skrypty sprzedażowe sprawdzają się? A może tylko na krótką metę?\nNie mam nic przeciwko poradnikom. Doceniam to, że ktoś wykonał taką pracę, by spisać manual sprzedaży w danej branży, dla danych produktu czy usługi. Skrypty i scenariusze są szczególnie ważne na początku, gdy uczymy się nowych usługi czy produktu – kiedy potrzebujemy poznać wartości, jakie za nimi stoją, korzyści, jakie ze sobą niosą. Nie ma w nich nic złego, pod warunkiem, że osoba, która z manuala korzysta, potrafi na nim pracować. Bywa, że mając do dyspozycji taki gotowy schemat, ulegamy pokusie recytowania go, a zamykamy sobie drogę do budowania relacji. Bez relacji nie zbudujemy zaufania, które jest podstawą każdej transakcji.\nRelacja to chyba słowo klucz.\nDziś ludzie kupują od ludzi, nie od firm. W sprzedaży potrzeba więcej ludzkiej twarzy, wrażliwości, empatii czy nawet po prostu zauważania człowieka w tym procesie. Wielu sprzedawców stawia produkt czy transakcje w centrum uwagi. Ja zachęcam do tego, by w centrum postawić człowieka. Wszystko można obecnie kupić w internecie, a doradcy klienta nie zniknęli jednak z powierzchni ziemi. Bo nadal są potrzebni. Bo kupując, wciąż potrzebujemy człowieka po drugiej stronie.\nProponujesz nowe podejście do tworzenia relacji w sprzedaży. Skąd czerpałaś inspirację?\nJako sprzedawca w pewnym momencie sama doświadczyłam kryzysu. Nad moją głowa krążyły takie paradygmaty, jak: „sprzedaż jest trudna”, „nikt nie lubi sprzedawców”, „w sprzedaży trzeba usłyszeć wiele NIE”, czy gdy napotykałam „trudnych klientów”. Zastanawiałam się, jak to jest, że są na rynku sprzedawcy, których ludzie uwielbiają i ich polecają, i którzy w efekcie zarabiają dobre pieniądze, ale są i tacy, którym wiecznie wiatr w oczy wieje, sfrustrowani, zmagający się z wyzwaniami i niezadowolonymi klientami, wreszcie – niezarabiający takich pieniędzy, jakie w sprzedaży są.\nZagrożeniem w sprzedaży jest to, że pewne czynności trzeba wykonywać, by rzeczy się zadziały. Powtarzalne czynności. Trzeba skontaktować się z odpowiednią liczbą klientów, opracować ofertę, przedstawiać ją wielokrotnie, rozprawiać się z obiekcjami. W pewnym momencie dochodzimy do wniosku, że wszyscy klienci są tacy sami, mówią zawsze to samo, nic już nas nie zaskakuje. W sumie nie musimy już nawet z nimi rozmawiać, możemy od razu serwować im odpowiedzi na ich obiekcje. Rutyna. Szukając sposobu przeciwdziałania takiej sytuacji, natrafiłam właśnie na teatr improwizacji.\nCi, którzy są w stanie posiąść umiejętność improwizacji, są w stanie stworzyć magię w relacji.\nNa czym dokładnie polega improwizacja?\nSztukę improwizacji można znaleźć w teatrze, ale też w muzyce. Z premedytacją używam tu słowa „sztuka”, bo Ci, którzy są w stanie posiąść umiejętność improwizacji, są w stanie stworzyć magię w relacji. Gdy publiczność śledzi improwizatora na scenie, chce za nim podążać. Musi on przede wszystkim świetnie znać swój fach i rozumieć go, musi władać swoimi narzędziami na poziomie mistrzowskim, żeby potem móc elastycznie i płynnie improwizować.\nAktor impro wychodzi na scenę i nie wie, co się będzie za chwilę działo. Gra live to, co podrzucają mu publiczność lub partner. Nie ma scenariusza, nie wie, do jakiej sceny wychodzi, jaki jest jej temat. Dzięki temu jego działanie nie jest nudne, przewidywalne. To sprawia, że wiecznie jest zafascynowany swoim zawodem. Zapragnęłam, by tak wyglądała moja sprzedaż.\nfot. Witosław Rusinek, Shootit\nZaadaptowałaś zatem improwizację do sprzedaży. Ukułaś nawet na to własne pojęcie – IMPROsprzedaż. Co się pod nim kryje?\nW improwizacji nie chodzi tylko, aby działać – robić cokolwiek, lecz aby działanie było odpowiedzią na to, co dzieje się w relacji. Uczy ona sprawnie i proaktywnie reagować w sytuacjach nieprzewidywalnych, gdzie mamy do czynienia z dużą liczbą zmiennych.\nOkazuje się, że gdyby przenieść zasady, którymi rządzi się improwizacja do świata biznesu, to jest w nim w stanie zaistnieć prawda, autentyczność, głęboki kontakt, który budzi i buduje zaufanie.\nKiedy te zasady poznałam, stwierdziłam ze zdziwieniem, że częścią z nich sama intuicyjnie się kierowałam. Zaczęłam szukać korelacji pomiędzy światem teatru improwizacji a światem sprzedaży. Na ich kanwie stworzyłam prosty system – system IMPROsprzedaży, który pozwala sprzedawcy poczuć się dobrze w swojej roli. Przestać być tym, który wiecznie czegoś chce od klienta, a stać się kimś, do kogo klient wraca po rozwiązanie, którego chce słuchać i polecać. Uczy także, że w sprzedaży nie ma porażek, bo każde „nie”, każda odmowa mogą być trampoliną do kolejnej lepszej, bardziej świadomej sprzedaży.\nDlaczego to podejście jest takie skuteczne?\nLudzie, którzy zaczynają używać narzędzi IMPROsprzedaży, nabywają wielkiej elastyczności. Niesamowicie wzrasta ich poczucie własnej wartości, ale i własnej sprawczości. Okazuje się nagle, że nie muszą mieć wykutych na blachę wszystkich korzyści, znać produktu w najdrobniejszych szczegółach. Bo nie chodzi przecież o to, by zalać klienta naszą ofertą, setkami informacji, być może zbędnymi dla niego. Wystarczy, że potrafią fenomenalnie wejść w kontakt z klientem, z zaangażowaniem poznać jego potrzebę i zareagować na nią we właściwy sposób. Potrafią budować głęboką relację, która jest na lata. Klienci powracają, bo powracają do relacji. Proaktywne reagowanie jest formą głębokiego dialogu, w której klient czuje się naprawdę ważny.\nLudzie, którzy zaczynają używać narzędzi improwizacji, nabywają wielkiej elastyczności. Niesamowicie wzrasta ich poczucie własnej wartości, ale i własnej sprawczości.\nCzy każdy jest w stanie „udźwignąć” improwizację?\nKiedy w teatrze improwizacji aktor próbuje grać na siebie, nie współpracując i nie oddając właściwej przestrzeni swojemu partnerowi scenicznemu, szybko traci grunt pod nogami i staje w martwym punkcie. Staje się nudny i przewidywalny dla publiczności. Kiedy jednak otwiera się i zaczyna grać na partnera, zaczyna się między nimi budować historia, która jest nie tylko fascynująca dla samych aktorów, ale również wciąga publiczność. Dużo jest w tej historii zaskakujących zwrotów akcji, niezaplanowanych emocji, ale również odczuwalne jest zaangażowanie obu stron.\nPodobnie w sprzedaży, wiele rzeczy jest zaskakujących i nieprzewidywalnych. Obiekcje, reakcje klienta inne niż się spodziewaliśmy, emocje, z którymi musimy się zmierzyć – po stronie klienta, ale także i nas samych. Możemy być w specyficznym nastroju, mieć już jakieś doświadczenie z tym klientem. By móc sobie poradzić w tej sytuacji ze stresem, który taka sytuacja powoduje, korzystać można z szeregu zasad. I.M.P.R.O. to akronim od pierwszych liter tych właśnie zasad.\nWyjść musimy od tego, co dzieje się w naszej głowie, bo ta z kolei decyduje o tym, jakie wybieramy nastawienie.\nPierwszą zasadą, o jaką oparłam system I.M.P.R.O., jest Intencja. Jeśli idziesz na spotkanie z intencją akceptacji wszystkiego, co się wydarzy, nie zakładasz niczego z góry, nie realizujesz scenariusza, to masz możliwość szybkiego i elastycznego reagowania na to, co się wydarza. To się dzieje na poziomie podświadomym. Jeśli jest odwrotnie, coś nie idzie po naszej myśli, rośnie w nas poczucie niezadowolenia. A klient to wyczuwa. Nawet, gdy o tym nie mówimy, zdradzają nas postawa i nasze emocje. Trudno mieć pozytywne rezultaty z negatywnego sposobu myślenia. Dlatego warto zaufać sobie, swojemu doświadczeniu i mądrości zarówno życiowej, jak i biznesowej, i zrobić to, co możemy, z tym, co mamy, w momencie, w którym jesteśmy.\nRobić to, co możemy, z tym, co mamy, w momencie, w którym jesteśmy.\nDruga zasada to Korzystać z Możliwości. Z faktu zauważania i akceptacji tego, co się dzieje, w naturalny sposób wynika zdolność do poszukiwania możliwości. To trampolina do szukania rozwiązań – często tych nieoczywistych. Wielu sprzedawców boi się obiekcji. Kolekcjonuje je i pieczołowicie przygotowuje, jak je zbijać, stosując język korzyści i techniki perswazji. W efekcie spotkanie przypomina grę w ping ponga. Klient – obiekcja, ja mu korzyść, on – obiekcja, ja mu na to korzyść… Nie chcę przez to powiedzieć, że identyfikowanie korzyści i posługiwanie się nimi jest niewłaściwe. Jednak przyjęcie obiekcji, którą w zaufaniu powierza nam klient, a nie jej zbijanie czy odsuwanie, jest drogą do budowania głębszej relacji. Wyartykułowane obawy należy traktować jako prezent, bo klient dzieli się z nami tym, co dla niego ważne. Zamiast je natychmiast zbijać, warto je zgłębiać, szukając wraz z klientem odpowiedzi, co musiałoby się zadziać, by ta obawa się zmniejszyła. W ten sposób można dotrzeć do prawdziwych potrzeb. A jeśli nasz produkt lub usługa będą na nie odpowiedzią, wtedy sprzedaż będzie naturalną konsekwencją tego procesu.\nPóki co, to nie wydaje się specjalnie skomplikowane.\nTo jest bardzo proste. Ale wcale nie jest łatwe. Prowadzę audyty zespołów sprzedażowych i wierz mi, naprawdę niewielu sprzedawców potrafi pracować tak, aby dotrzeć do prawdziwych potrzeb klienta. Wydaje im się, że to strata czasu. Jednak paradoksalnie, reagując na potrzeby klienta, przyspieszamy transakcje.\nKolejna zasada to Partnerstwo. Myli się ten, kto uważa, że sprzedawca powinien dużo mówić. Sprzedawca, który dużo mówi, mało sprzedaje. Rozmowy zdominowane przez sprzedawcę, prawie nigdy nie kończą się domknięciem transakcji. Stawiaj zatem swojego partnera w rozmowie w świetle reflektorów. Spraw, by poczuł się bohaterem spotkania. Przestrzeń do zaistnienia daje się poprzez słuchanie i zadawanie odpowiednich pytań, autentyczne zainteresowanie jego potrzebami, a nie stawianie w sytuacji, w której ma on wysłuchiwać, jaka nasza oferta jest fantastyczna.\nObecnie klienci sami są doskonałymi sprzedawcami. Są dobrze wyedukowani, czytają sprzedażowe książki czy inne źródła wiedzy, szkolą się. Stosują na sprzedawcach te same triki, co oni na nich. Ba, zdarza się, że nawet o naszym produkcie wiedzą więcej niż my. Jeśli, zamiast stanąć w opozycji, zagramy z klientem do wspólnej bramki, damy mu przestrzeń na spotkaniu, to skorzystamy też z jego wiedzy i doświadczeń.\nMamy tu miejsce ze zmianą kolejnego sprzedażowego paradygmatu „klient nasz pan”. W podejściu partnerskim sprzedaż opieramy o zasady, które ustalamy wspólnie, bazując na tym, co jest ważne po obu stronach. Nie bój się zadać klientowi pytanie: „Czego potrzebujesz, aby czuć się dobrze obsługiwany?”. Gdy oczekiwania i ich mierniki ustali się na początku, to nie ma potem nieodbierania telefonów czy gry w ciuciubabkę.\nI tak przechodzimy do Ryzyka. Umiejętność podejmowania ryzyka w sprzedaży jest kluczową zasadą. Większość sprzedawców chciałaby pozostać w strefie komfortu, poruszać się po znanym sobie terenie i w przygotowanych schematach. A dziś wygrywają osoby, które mają odwagę robić rzeczy inaczej. Nie według manuala, ale według tego, co podpowiada im intuicja oparta na doświadczeniu, ale też kontekst relacji, w jakiej się znajdują.\nDziś wygrywają osoby, które mają odwagę robić rzeczy inaczej.\nKoniec B2B, B2C. Nieuchronnie podążamy w kierunku indywidualnego podejścia i relacji H2H, czyli Human to Human?\nKlienci coraz częściej prawdziwie doceniają i poszukują tego, gdy ktoś jest w stanie uszyć dla nich usługę na miarę. Nawet nie w całości, ale z wyraźnymi elementami dostosowanymi do nich. Prawdziwą przewagę konkurencyjną oferty kształtuje osoba sprzedawcy, który jest w stanie dodać do oferty coś, czego klient nie dostanie od nikogo innego. I nie chodzi o to, by nagle przewracać naszą ofertę do góry nogami, ale wyróżnienie się takimi cechami, jak: uważność, empatyczne słuchanie, reagowanie na potrzeby poprzez aktywne i kreatywne poszukiwanie rozwiązania. Ma to większą wartość niż na przykład opuszczanie ceny za usługę. Dziś, kiedy 90 procent sprzedawców sprzedaje tak samo, dziesięć procent zarabia na podjęciu ryzyka wyłamania się ze schematu.\nWreszcie ostatnia zasada – Oddaj kontrolę. To jest chyba największe wyzwanie. Na wielu szkoleniach uczą, że proces sprzedażowy należy kontrolować. Uważam, że przekreśla to wiele możliwości, gdyż takie podejście nie daje przestrzeni, by mogły zadziać się rzeczy najbardziej istotne dla procesu sprzedaży. Idealną tego metaforą jest surfing. Ci, którzy próbują kontrolować falę w jakikolwiek sposób, są usztywnieni, nie są w stanie się na fali utrzymać i szybko spadają z deski. Gdy jednak taki surfer oddaje trochę kontroli, zaczyna z falą współgrać, synchronizować się z nią, układać, wtedy wykonuje najlepsze ewolucje. I tak jest współcześnie w sprzedaży. Najlepsze efekty osiągają sprzedawcy, którzy są w stanie poukładać się z klientem. Jest takie powiedzenie, które sprawdza się w sprzedaży i w biznesie: „Jeśli czujesz, że masz pełną kontrolę nad tym, co się dzieje, to jedziesz za wolno”. Czyli generujesz naprawdę małą sprzedaż. Dopiero gdy czujesz, że ilość pracy zaczyna Cię przerastać, że telefonów od klientów jest za dużo, to stanowi to wyzwanie, które pcha Ciebie do przodu. Musisz urosnąć, zdobyć nowe kompetencje, by poradzić sobie z tym nadmiarem. A wtedy podejmujesz prawdziwe ryzyko. Opuszczasz strefę komfortu.\nNiezwykle istotną w improwizacji zdaje się być akceptacja siebie. Świadomość własnych ograniczeń, ale przede wszystkim tego, jakie mam możliwości i zdolności, co potrafię zrobić. I w końcu – świadomość wartości, jaką niesie to dla klienta.\nNie tylko w sprzedaży, ale w biznesie w ogóle, świadomość jest arcyważna. Za nieświadome działanie płaci się wysoką cenę. Dzisiejszy rynek jest niezwykle konkurencyjny, produkty i usługi są do siebie na tyle podobne, że to sprzedawca stanowi o ich przewadze konkurencyjnej. Im bardziej świadomy jest sprzedawca, im bardziej kładzie nacisk na to, by być obecny i uważny tu i teraz z klientem, tym większą ma możliwość elastycznego reagowania. Prawdziwa sprzedaż dzieje się miedzy wierszami. To małe rzeczy, niuanse sprawiają, że klienci budują sobie opinię o nas, zaufanie do nas. To, w jaki sposób odbieramy telefon, jak się do nich zwracamy, w jaki sposób reagujemy na wysuwane propozycje. Bycie tu i teraz w relacji z klientem to jest coś, co katalizuje transakcję sprzedażową. Nawet, gdy tym razem nic nie sprzedamy, bo okaże się, że w danej chwili nie mamy rozwiązania dla tego klienta, to ten klient i tak do nas wróci, gdy będzie gotowy na nasza ofertę albo gdy pozna kogoś, kto będzie potrzebował tego, co my mamy.\nBycie tu i teraz w relacji z klientem to jest coś, co katalizuje transakcję sprzedażową.\nJak zacząć stosować to podejście?\nNie ma innej drogi, jak po prostu uruchomić uważność podczas spotkania z klientem. Odłożyć telefon czy laptopa na bok, usiąść i otworzyć się na to, co klient do nas mówi. Zapytać: „Na czym najbardziej zależy Panu w tej transakcji?”. Dopytać, nie po to, aby odpowiedzieć, lecz po to, aby zrozumieć.\nJest taki prosty trening improwizacji, który polega na odpowiadaniu naszemu partnerowi: „Tak i…”. W sprzedaży najczęściej stosujemy: „Tak, ale…”. Pozornie zgadzamy się na to, z czym klient do nas przychodzi. Klient mówi: „Muszę sprzedać to mieszkanie w dwa tygodnie”. Najczęściej usłyszy odpowiedź: „Tak, ale wie Pan, to będzie trudne…”. A co jeśli odpowiemy: „Tak i pomyślmy teraz, co możemy zrobić, by to się wydarzyło. Usiądźmy i spiszmy, co mogę zrobić ja, a co Pan może zrobić”. Używając konstrukcji „Tak i…” otwieramy pole do szukania rozwiązań, w którym obie strony stają się partnerami we wspólnym celu.\nCzy każdy potrafi improwizować, czy też wymaga to specjalnych kompetencji?\nKażdy kto chce, może improwizować. Nie znam osoby, która gdy postanowiła, że się tego nauczy, to się jej nie udało. Improwizacja jest dostępna dla każdego. Każdy, kto na pytanie: „Czy miejsce, do którego dotarłem, satysfakcjonuje mnie?”, odpowie: „Nie, chcę iść dalej, chce osiągać lepsze wyniki” jest gotowy wprowadzać nowe nawyki do sprzedaży. A wystarczy zacząć od wprowadzenia małych rzeczy. Więcej słuchać. Uruchomić w sobie pokłady cierpliwości, by czasem, gdy już mamy odpowiedź na końcu języka, po prostu zamilknąć, żeby to klient mógł sobie odpowiedzieć. Nie dać się rozproszyć w rozmowie z klientem, odłożyć telefon czy kalendarz, być tu i teraz. Gwarantuję, że zmieni to jakość relacji i zmieni jej rezultat.\nCałe to stawianie klienta na pierwszym miejscu sprawia, że musimy schować nasze ego do kieszeni?\nTo piękna puenta. W sprzedawaniu im więcej ego, tym mniej pieniędzy. To bardzo silna korelacja. Obserwując pracę sprzedawców, często ich pytam: „Czy chcesz zarabiać, czy chcesz mieć rację?”. Bardzo wielu sprzedawców chce zabłysnąć przed klientem, udowodnić, że wiedzą więcej, lepiej, chce przekonać, jak cudowne są produkt czy usługa, które oferują. Ja stworzyłam sobie taki mechanizm wczesnego ostrzegania, bo sama też nadal pracuję nad sobą w tym kontekście. Gdy czuję, że zaczynam zbyt ekspansywnie prowadzić rozmowę, przywołuję w myślach akronim słowa E.G.O. – Ej Gościu Odpuść.\nŚwiat nie lubi tych, którzy się chwalą. Lubi ludzi skromnych, którzy dodają wartości i dają innym przestrzeń do zaistnienia. A najchętniej kupujemy od ludzi, których lubimy. Nie chodzi też o to, by być interesującym dla klienta, lecz o to, by być zainteresowanym. Bo paradoksalnie dla klienta staniesz się interesujący, gdy zaczniesz być nim szczerze zainteresowany. Im szybciej odpuścisz ego, kontrolowanie i przekonanie o własnej racji, tym szybciej osiągniesz rezultat sprzedażowy. A możesz wygrać znacznie więcej, bo długofalową relację ważną dla Ciebie i Twojego klienta. Gwarantuję Ci to! Powodzenia!