KATOLICKA BIBLIOTEKA MARYJNA - DRAGANY ; IZBA TRADYCJI I KULTURY LUDOWEJ: 2015\nAutor: Andrzej Godziszewski o 5.8.15\nPARAFIA WYSOKIE - CHRYSTUS ZMARTWYCHWSTAŁ !!!\nŻyczenia dla wszystkich naszych przyjaciół i czytelników bloga\n- Andrzej z Norbertem (ewangelizacyjny blog Norberta)\npocztówki ze zbiorów własnych\nAutor: Andrzej Godziszewski o 4.4.15\nEtykiety: WIELKANOC, WYSOKIE\nKolejnym etapem naszego wielkopostnego pielgrzymowania był Leżajsk na Podkarpaciu.\nPrzepiękna bazylika p.w. Zwiastowania NMP wypełniona była niemal po brzegi wiernymi\npodczas nabożeństwa Drogi Krzyżowej.\nMy uczestniczyliśmy w tym nabożeństwie w dniu 27 lutego 2015 r.\nObraz Matki Bożej Pocieszenia w Leżajsku pochodzi z końca XVI w. i jest dziełem nieznanego\nbliżej ks. Erazma.\nOd początku istnienia cieszył się kultem wśród wiernych. Został ogłoszony cudownym,\na w 1752 r., staraniem hetmana wielkiego koronnego Józefa Potockiego i władz zakonnych,\notrzymał korony papieża Benedykta XIV.\nW październiku 1981 r. nieznani sprawcy włamali się do świątyni i sprofanowali wizerunek.\nSkradli wówczas koronę z głowy Dzieciątka Jezus. Obecne korony, poświęcone przez papieża\nJana Pawła II, założone zostały w 1984 r. przez prymasa Polski kardynała Józefa Glempa.\nObraz nakryty jest sukienką i włożony w bogato zdobione ramy z 1752 r. fundacji Marii z Sanguszków Potockiej. Jego zasłonę stanowi obraz przedstawiający Wizję Tomasza Michałka, pędzla\nStanisława Stroińskiego (połowa XVIII w.) oraz metalowa kurtyna dekorowana herbem papieskim\nJana Pawła II oraz godłem Polski.\npocztówki i zdjęcia ze zbiorów biblioteki\nAutor: Andrzej Godziszewski o 1.3.15\nEtykiety: LEŻAJSK, PODKARPACKIE\nTu zamieszczam linki w sprawie kartki dla Norberta, można wysyłać pocztówki na podany tam adres\nAutor: Andrzej Godziszewski o 26.2.15\nPARCZEW - BAZYLIKA ŚW. JANA CHRZCICIELA\nPielgrzymując po sanktuariach maryjnych Lubelszczyzny, udaliśmy się do Parczewa.\nW okresie Wielkiego Postu, postanowiliśmy w piątki pielgrzymować\ni uczestniczyć w nabożeństwie Drogi Krzyżowej w różnych miejscach kultu Matki Bożej.\nNaszą pielgrzymkę rozpoczęliśmy od Parczewa miasta oddalonego od Lublina około 60 km.\nOkazała parczewska świątynia parafialna p.w. św. Jana Chrzciciela, której Papież Jan Paweł II nadał w 1990 r. tytuł Bazyliki Mniejszej, od ponad ćwierć wieku jest zaliczana do Sanktuariów Maryjnych. Wiąże się to z posiadaniem znajdującego się w Parczewie od niepamiętnych czasów obrazu Madonny z Dzieciątkiem, powszechnie znanego "Matką Boską z Gruszką". Obraz ten, uznawany niegdyś za cudowny i łaskami słynący, przez wiele dziesiątków lat pozostawał\nw zaniedbaniu i zapomnieniu, aż dopiero w latach sześćdziesiątych naszego stulecia został odnaleziony, zidentyfikowany, niejako ponownie odkryty i umieszczony w głównym ołtarzu.\nW jaki sposób obraz trafił do Parczewa nie wiadomo ale wiadomo za to, że przed wizerunkiem modlili się w zgodzie katolicy, unici, wyznawcy prawosławia, a bywało, że i parczewscy Żydzi.\nTen długotrwały kult sprawił, że w roku 2001 obraz został koronowany papieskimi koronami\ni ustanowiono tu Sanktuarium Królowej Rodzin\nOdsłoń Swoją Twarz świętą,\nNiech Ją oglądamy.\nLud Cię ma Wniebowziętą,\nKrólowo - wołamy.\nOddal nasze troski,\nUproś sumienia czyste,\nOdwracaj gniew Boski\npocztówki ze zbiorów biblioteki\nAutor: Andrzej Godziszewski o 25.2.15\nEtykiety: LUBELSKIE, PARCZEW\nMILEJÓW - KOŚCIÓŁ WNIEBOWZIĘCIA NMP\nW pierwszą niedzielę Wielkiego Postu po raz kolejny wyruszyliśmy z Norbertem\nna naszą pielgrzymią drogę.\nZatrzymaliśmy się w Milejowie, gdzie w tutejszym kościele cześć odbiera\nobraz Matki Bożej Serdecznej.\nŻywy jest kult maryjny w tej parafii, znajdują się tam jeszcze kilka wizerunków\nMatki Bożej w tym m.in. obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy\noraz obraz Matki Bożej z Guadalupe przywieziony z Meksyku.\nO godz. 17-ej uczestniczyliśmy we Mszy świętej a po jej zakończeniu zwiedzanie kościoła\ni krótka rozmowa z ks. proboszczem Andrzejem Juźko, który podarował nam piękny,\ndużego formatu wizerunek Matki Bożej Serdecznej oraz kilka folderków o kościele.\nModlitwa do Matki Bożej Serdecznej z Milejowa\nMaryjo, Matko miłości,\nDo Ciebie przychodzimy,\nPrzed Tobą prośby składamy... (intencja)\nBlogosławiona między niewiastami,\nUproś nam miłosierdzie\nMatko Bożego Światła,\nBądź wybawieniem grzeszników,\nMiłością dla zapomnianych,\nNadzieją, gdy serce boli.\nZranionym ulecz rany.\nPrzed podróżą zrobiłem zdjęcie w ogrodzie, a to może oznaczać że wiosna do nas idzie\nMilejów-Osada wieś położona w woj. lubelskim, w pow. łęczyńskim,\nsiedziba gminy Milejów.\nParafia Rzymsko - Katolicka w Milejowie powołana została do życia w 1858 r.\nprzez biskupa Wincentego a Paulo Pieńkowskiego.\nBudowę kościoła rozpoczęto w 1855r., a ukończono w 1859 r.\nWybudowano kościół murowany, jednonawowy, w stylu eklektycznym.\nW ołtarzu głównym, drewnianym, klasycystycznym, umieszczono piękny obraz\nMatki Bożej z Dzieciątkiem, pochodzący prawdopodobnie z nieistniejącego już kościoła\ngrecko - katolickiego.\nW latach 1990-1996 rozbudowano kościół.\nStary kościół stał się kaplicą, w której w ołtarzu głównym umieszczono odnowiony\nW 2012 została poświęcona kaplica Matki Bożej Fatimskiej gdzie znajduje się ołtarz z figurą,\na także obrazy św. Andrzeja Bobola, św. Jana Pawła II i bł. Karoliny Kózkówny.\nPod obrazami znajdują się relikwie tych świętych.\nW kościele znajduje się jeszcze kaplica z Obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy.\nAutor: Andrzej Godziszewski o 22.2.15\nEtykiety: LUBELSKIE, MILEJÓW\nWARSZAWA - MATKA BOŻA PATRONKA DOBREJ ŚMIERCI\nKoronacja obrazu Matki Bożej Dobrej Śmierci - 22 stycznia 2015 r.\nUroczystość miała miejsce w pokarmelickim , obecnie seminaryjnym kościele p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa Oblubieńca na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie\nna mszy świętej o godz. 18.30. Metropolita Warszawski przypomniał , że kościół karmelitów ocalał\nz pożogi II Wojny Światowej, ale obraz Matki Bożej, który został umieszczony w podziemiach,\nspłonął w czasie Powstania Warszawskiego. Na początku lat sześćdziesiątych utworzono kopię wizerunku, pierwszą po wojnie, jednak nie była ona wierna. Obecna kopia została odtworzona dzięki staraniom\nks. prał. Wiesława Kądzieli, za co kard. Nycz serdecznie mu podziękował.\nRekonstrukcji obrazu na podstawie fotografii oryginału dokonał krakowski malarz, Marian Paciorek.\nW kwietniu 1990 r. obraz przywieziono z pracowni artysty do Warszawy , a 3 maja w uroczystość NMP Królowej Polski poświęcił go bp Kazimierz Romaniuk.\nW styczniu 1991 r. Metropolita Warszawski Józef kard. Glemp wyraził zgodę, aby każdego 22 dnia miesiąca w kościele seminaryjnym odprawiana była msza święta wotywna o Matce Bożej Dobrej Śmierci, której wspomnienie liturgiczne przypada na 22 października. Pierwsza taka msza sprawowana\nbyła w lutym 1991 r. Od tej pory Matka Boża w wizerunku Patronki Dobrej Śmierci cieszy się wielką\nczcią , a do księgi łask wpisywane są prośby i podziękowania.\nObraz zasłaniany jest zasłoną, która każdego wieczora jest odsłaniana i zasłaniana.\nAutorem zasłony jak i koron jest artysta krakowski , Tadeusz Rybski.\nTydzień po koronacji i my udaliśmy się z pielgrzymką do Matki Bożej, która tu w warszawskim kościele seminaryjnym odbiera cześć jako Matka Boża Patronka Dobrej Śmierci.\nBył to główny punkt naszego wyjazdu do Warszawy w dniach 30-31 stycznia 2015 r.\nW tych dniach nawiedziliśmy jeszcze kilka innych kościołów warszawskich, głównie\nw okolicach Starego i Nowego Miasta.\nPiękny obrazek z modlitwą dostaliśmy od księdza, którego spotkaliśmy\nna swojej drodze i z którym długo rozmawialiśmy o naszej wspólnej Matce.\nAutor: Andrzej Godziszewski o 1.2.15


Jesteś tutajportal Akty prawne i protokołyProtokoły z Komisji RewizyjnejProtokół z posiedzenia Komisji Rewizyjnej z 13 lipca 2011 r.\nz 13 lipca 2011 r.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio";\nMaria Menswelt, sponsor Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio;"\nPrzewodniczący Komisji Rewizyjnej, radny Bolesław Święciochowski przedstawił członkom komisji pismo w sprawie skargi na decyzję Burmistrza dotyczącą przekazania 100 psów do schroniska w Białogardzie (załącznik nr 3).\nPoprosił pana Jana Maciejewskiego, zastępcę burmistrza Miasta i Gminy Września o ustosunkowanie się do zarzutów przedstawionych w piśmie.\nRadny Ryszard Szwajca poprosił o przedstawienie treści decyzji burmistrza, ponieważ w skardze zapisano, że skarży się decyzję burmistrza?\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że ogłoszony został przetarg, w którym wyłoniono został podmiot prowadzący schronisko dla zwierząt w Białogardzie, z którym podpisano umowę na przejęcie określonej liczby psów.\nRady Stanisław Dominiczak zapytał, co było przesłanką do podjęcia takiej decyzji?\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że powodem takiej decyzji było zmniejszenie ilości psów przebywających w miejskim schronisku. Wrzesińskie schronisko nie jest dostosowane do takiej ilości zwierząt. Oprócz psów z gminy Września na podstawie umów. Powstała koncepcja wybudowania nowego schroniska, jednak koszt takiej inwestycji był bardzo wysoki, dlatego gmina w drodze przetargu wyłoniła schronisko w Białogardzie, gdzie miano przewieźć 100 psów.\nPrzewodniczący Komisji Rewizyjnej, radny Bolesław Święciochowski poprosił, by pan Jan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września odniósł się do zarzutów przedstawionych w piśmie.\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września odnośnie zarzutu dotyczącego wywózki psów do schroniska „znajdującego się na czarnej liście", powiedział, że urząd taką listą nie dysponuje. Spełnia ono wszystkie wymogi, aby mogło przystąpić do przetargu, który został ogłoszony i przeprowadzony. Dodał, że informacja o „czarnej liście" jest niewiarygodna. Schronisko w Białogardzie działa zgodnie z prawem, więc nieprawdą jest, że przekazanie psów do tego obiektu to „łamanie praw zwierząt".\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji ochrony zwierząt „Mrunio przekazała kserokopię protokołu z ostatniej kontroli przeprowadzonej w schronisku w Białogardzie (załącznik nr 4).\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że nie zna treści dokumentu, jednak to, co było potrzebne i niezbędne do przeprowadzenia procedury przetargowej zostało zrealizowane, na co gmina posiada stosowne dokumenty.\n„miasto Września będzie kojarzyć się z gehenną setki psów zgotowaną, przez jego Burmistrza", powiedział, że nie będzie tego komentował. Natomiast na zarzut „wydawania kwoty 100 000 zł z budżetu miasta na „pozbycie" się psów jest absolutnym brakiem gospodarności", odpowiedział, że nie zgadza się z tą oceną.\n„Legalność omawianej decyzji, jak również sposób jej wykonywania budzi wiele zastrzeżeń i wątpliwości. Wszystko dzieje się w ukryciu i tajemnicy", powiedział, że jest absurdalnym zarzutem, ponieważ został ogłoszony przetarg, informacje są publiczne, zawarta została umowa. Zrealizowano wywózkę 17 psów, na co są stosowne dokumenty. Nie ma żadnego ukrycia, żadnej tajemnicy, wszystko jest udokumentowane.\n„Zazwyczaj, w ten sposób realizowane są transakcje nielegalne; bądź powodujące czyjąś krzywdę", powiedział, że jest to absurdalnym stwierdzeniem i zarzutem.\n„Transport 17 psów już pojechał do Białogardu. Odbyło się to po kryjomu", powiedział, że jest to kłamstwo, ponieważ wszystko odbyło się zgodnie z zawartą umową, która jest zgodna z prawnie przeprowadzonym przetargiem.\n„Czy był to jedyny transport?" powiedział, że tak, był to jedyny transport.\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni na pytanie:\n„Jak ma zamiar kontrolować pieniądze podatników wydawane na opiekę nad wrzesińskimi psami w odległym o 400 km Białogardzie?" - powiedział, że przekazano psy do schroniska w Białogardzie z prawem własności, a więc od momentu przekazania psa i pieniędzy nowy właściciel psów, zgodnie z przepisami ma określone obowiązki. Jeśli nie będzie ich wypełniał podlega przepisom karnym, tak więc to, co się dzieje z psami po przekazaniu, nie do końca jest rolą gminy. Przekazano psy zgodnie z umową, gmina posiada listę psów, wszystkie dokumenty, a nadzór nad tym ma powiatowy lekarz weterynarii, organizacje, policja i prokuratura.\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września odnośnie zarzutów:\n„Czy decyzja Burmistrza została podjęta w uzgodnieniu z PIW? (art. 11 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt)?", powiedział, że taka zgoda nie była potrzebna.\n„Czy decyzja Burmistrza została podjęta po zasięgnięciu opinii organizacji społecznej, której statutowym celem jest ochrona zwierząt? (atr.11 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt)", powiedział, że również zasięgnięcie opinii o tej czynności, czyli przeprowadzeniu przetargu i przekazaniu psów do innego schroniska nie było potrzebne.\n„Jak ma zamiar kontrolować dobrostan wywiezionych 17 psów?", powiedział, że na to pytanie odpowiedział pan komendant.\n„Jaką ma podstawę prawną na dysponowanie psami, których legalnymi opiekunami są inne gminy?", powiedział, że psy przekazano do schroniska miejskiego na podstawie podpisanych umów z innymi gminami i od tego momentu schronisko we Wrześni opiekowało się nimi.\n„ Czy w ostatnich miesiącach zostało poddanych eutanazji więcej psów oprócz suczki Marysi?", powiedział, że odpowiedź na to pytanie została przekazana do Fundacji „Mrunio". W okresie 5 miesięcy uśpiono 13 psów, 3 w lutym, 10 w kwietniu. Decyzję o uśpieniu podejmuje powiatowy lekarz weterynarii zajmujący się schroniskiem. Pies Marysia, o którym Fundacja pisze, decyzją powiatowego lekarza weterynarii został uśpiony, pozostałe 9 psów był to ślepy miot, który został podrzucony do schroniska. Kolejne 3 psy zostały uśpione na skutek decyzji powiatowego lekarza weterynarii. Każde uśpienie zwierzęcia jest dokumentowane protokołem powiatowego lekarza weterynarii.\nRadny Stanisław Dominiczak powiedział, że pod przekazaną kserokopią protokołu z ostatniej kontroli przeprowadzonej w schronisku w Białogardzie nie ma podpisu.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji ochrony zwierząt „Mrunio" powiedziała, że dokument został przesłany e-mailem, jednak jest to informacja, którą można sprawdzić.\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni przekazał artykuł dotyczący schroniska w Białogardzie, w którym znajduje się informacja, że zarzuty dotyczące zaniedbań przy prowadzeniu schroniska nie znalazły potwierdzenia (załącznik nr 5).\nRadny Waldemar Bartkowiak powiedział, że komisja powinna zająć się rozpatrzeniem skargi na burmistrza, a nie schroniskiem w Białogardzie.\nRadny Stanisław Dominiczak powiedział, że są powołane odpowiednie organy do nadzoru schronisk. Schronisko w Białogardzie przystąpiło do przetargu na podstawie stosownych przepisów. Dodał, że komisja nie powinna zajmować się sytuacją schroniska w Białogardzie, ale skargą na burmistrza.\nPrzewodniczący Komisji Rewizyjnej, radny Bolesław Święciochowski powiedział, że schronisko w Białogardzie działa legalnie, tak więc decyzja burmistrza dotycząca zawarcia umowy i przekazania 17 psów do schroniska w Białogardzie była legalna i prawidłowa, ponieważ wszystko odbyło się zgodnie z literą prawa. Dodał, że przedstawiona kserokopia protokołu z ostatniej kontroli przeprowadzonej w schronisku w Białogardzie odnosi się do tego schroniska, a nie kwestii dotyczącej skargi na burmistrza, którą ma rozpatrzyć komisja.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio" powiedziała, że jest to tylko informacja, nie ma skargi na to, że psy pojechały do Białogardu. Problemem jest to, iż jest wiele legalnie działających schronisk, w których są straszne warunki, a także masowo giną psy. Fundacja zwróciła się bardziej do sumienia niż do legalności wysłania psów do Białogardu, gdyż faktycznie schronisko ma prawo przyjmować zwierzęta. Rada Miejska powinna być jednak zainteresowana, jakie warunki bytowania będą miały przekazywane psy, można to sprawdzić z wojewódzkim lekarzem weterynarii, który zorganizował tę kontrolę. Jest to kwestia odpowiedzialności moralnej za psy z danego terenu. Przetarg był przeprowadzony zgodnie z prawem. Jeśli chodzi o umowę z Białogardem, nie ma w niej zapisu o przejęciu własności psów. Przejęcie opieki nie jest równoznaczne z przejęciem prawa własności. Prawo własności do zwierząt bezdomnych do czasu ich naturalnej śmierci, uzasadnionej eutanazji, bądź oddania do adopcji leży w gestii danej gminy. Czyli oddanie psów do innego schroniska nie zwalnia gminy od odpowiedzialności tzw. prawa własności, czyli nie zwalnia z praw własności. To samo dotyczy gmin ościennych, które na podstawie umów oddały psy do schroniska we Wrześni, nadal są prawowitym właścicielem psów, a gmina Września i schronisko we Wrześni sprawowało tylko opiekę nad tymi psami. Przejęcie odpowiedzialności prawnej nie jest równoznaczne z przejęciem praw własności. Nie ma w umowie z Białogardem wzmianki o przejęciu praw własności, a więc psy są nadal własnością gminy Września. Zapytała, czy w tej chwili jest możliwość rozpoznania, które psy będące obecnie w schronisku w Białogardzie zostały przewiezione ze schroniska we Wrześni? Jaka jest możliwość rozpoznania psów?. Czy były robione zdjęcia psów przed wywiezieniem do schroniska w Białogardzie?\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że były robione zdjęcia.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio" zapytała czy można je otrzymać w celu przekazania ich do Szczecina, co pomogłoby w zidentyfikowaniu psów w Białogardzie, lub wyznaczyć osoby, które sprawdzą, czy te psy istnieją, co się z nimi stało?\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że sprawdzi to, a także to, czy wypowiedzi pani Elżbiety Śmigielski, prezesa Fundacji ochrony zwierząt „Mrunio"są prawdziwe.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio" zapytała ile psów było w schronisku we Wrześni w momencie kiedy pan burmistrz podjął decyzję rozpisania przetargu?\nRadny Stanisław Dominiczak zapytał, czy wywiezienie psów do schroniska w Białogardzie poprawiło warunki bytowania psów w schronisku we Wrześni?\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że każda ilość psów, która wyjedzie z wrzesińskiego, przepełnionego schroniska poprawia te warunki.\nRadny Stanisław Dominiczak zapytał dlaczego podpisano umowę na wywóz 100 psów a wywieziono 17?\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że wywieziono 17 psów, tak więc zrealizowano tylko pewien fragment tego, co zamierzono, po to żeby nie powodować jeszcze większych emocji w sprawie.\nRadny Stanisław Dominiczak powiedział, że zadał pytanie dlatego, że w poprzedniej kadencji na posiedzeniu komisji Bezpieczeństwa i Polityki Społecznej, komisja zapoznała się z warunkami bytowania psów w schronisku we Wrześni oraz stanowiskiem lekarza weterynarii. Stwierdził on, że nie ma zastrzeżeń do warunków bytowania poza jednym, tym, że jest przepełnienie i należałoby zredukować ilość zwierząt.\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni powiedział, że jest prowadzona miesięczna statystyka. Na przykład na koniec kwietnia było 107 zwierząt. Liczba zwierząt przyjętych w maju to 18, na koniec maja 80, adoptowanych 40, z czego 3 oddano, poddanych eutanazji, padłych, zbiegłych, zaszczepionych przeciw wściekliźnie. Taka statystyka robiona jest co miesiąc i jest do wglądu dla powiatowego inspektora weterynarii. Między innymi na podstawie tej statystyki opiera się statystyka roczna, którą gmina opracowuje razem z powiatowym lekarzem weterynarii.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio" powiedziała, że w schronisku nie ma dużego przepełnienia, ponieważ w roku 2009 było 306 psów, a z budżetu na utrzymanie schroniska przeznaczono 112 tys zł, w 2010 roku 323 psy, a na utrzymanie schroniska przeznaczono w budżecie 125, a 100 psów wysyła się do innego schroniska za 100 tys zł.\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni powiedział, że są to dane dotyczące ilości psów, które „przewinęły" się w roku przez schronisko, natomiast liczba psów jest na poziomie ok 120-140.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio" powiedziała, że patrząc na statystykę roczną, 112 tys zł wystarczyło na to, żeby się „przewinęło" i było leczonych 306 psów. Dlaczego więc nie można przeznaczyć 100 tys zł na to, żeby zwiększyć adopcję, zrobić większą reklamę i oddać psy do adopcji, zamiast wysyłać je do innego schroniska, które jest przepełnione? Można zwiększyć adopcję i zwiększyć współpracę z organizacjami, które chętnie pomagają. Dodała, że doświadczyła niechęci ze strony schroniska, jeżeli chodzi o adopcję. Fundacja „Mrunio" pomogła w adopcji 27 psów ze schroniska i bardzo chętnie będzie to robić dalej.\nPrzewodniczący Komisji Rewizyjnej, radny Bolesław Święciochowski zapytał, z czyjej strony Fundacja doświadczyła niechęci?\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio" powiedziała, że w skardze napisano, że psy wyjechały po kryjomu, ponieważ dzień przed wyjazdem psów dzwoniła do urzędu z zapytaniem, czy decyzja dotycząca wywozu psów będzie realizowana, na co pracownik odpowiedział, że nie. Powiedziała, że dlatego w skardze napisano, iż działa się po kryjomu ponieważ jeśli nie udziela się informacji osobie, która przedstawia się jako asystent posła na Sejm Jakuba Szulca, to znaczy, że robi się coś po kryjomu.\nRadny Stanisław Dominiczak zapytał kto udzielił takiej informacji?\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio" powiedziała, że nie pamięta. Dodała, że pan komendant zapytany przez inną osobę, też nie powiedział nic na temat planowanego wywozu psów.\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że jest to absurd, ponieważ został zrealizowany przetarg, podpisana umowa, więc jaki byłby racjonalny powód, by pracownicy w legalnej czynności nie mieliby podawać informacji.\nMaria Menswelt, sponsor Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio" powiedziała, że kilka miesięcy temu wraz z przedstawicielami Organizacji S.O.S. rozmawiała z panem Janem Maciejewskim, zastępcą burmistrza Miasta i Gminy Września na temat poprawy warunków w schronisku wrzesińskim, ewentualnych zbiórek pieniędzy. Został sporządzony protokół. Dyskutowano o poszerzeniu boksów, zrobieniu wybiegu, zrobieniu gabinetu, ale nie było mowy o wywiezieniu psów.\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że we wszystkich przekazach zarzucacie Państwo, że schronisko jest likwidowane, co jest nieprawdą.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji ochrony zwierząt „Mrunio" powiedziała, że nie zarzuca się likwidacji.\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że we wszystkich pismach kierowanych do urzędu od różnych instytucji i osób zaniepokojonych tym, że ktoś napisał do nich, a to najczęściej „wychodzi spod Państwa pióra", jest informacja, iż likwiduje się schronisko we Wrześni.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio" powiedziała, że mówi się o wywózce psów, a nie likwidacji.\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni zapytał na czym polega niechęć schroniska do współpracy w zakresie adopcji? Co takiego sie wydarzyło? Czy Fundacja nie otrzymała jakiegoś psa, którego zarezerwowała? Ponadto od półtora miesiąca gmina czeka na odbiór zarezerwowanych przez Fundację 20 psów.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji ochrony zwierząt „Mrunio" powiedziała, że są one zabrane.\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni powiedział, że do tej pory ich nie zabrano. Poprosił o wyjaśnienie, na czym polega niechęć? Czy schronisko nie chciało wydać psa? Czy nie dotrzymało jakiegoś terminu?\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji ochrony zwierząt „Mrunio" powiedziała, że było wiele przypadków, gdzie osoba, która przyjechała po psy, nie została wpuszczona do schroniska, nie został wpuszczony wolontariusz.\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni zapytał, kto i kiedy? Bez tych wyjaśnień dyskusja jest niemerytoryczna. Dodał, że jest oburzony tymi zarzutami, ponieważ nie było żadnego problemu, ma zapisane kto, kiedy i jakie psy brał, są porobione zdjęcia. Nie było żadnych problemów, a Fundacja teraz zarzuca gminie i schronisku wielką niechęć. Czy są jakieś psy, których Fundacja nie dostała?\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio" powiedziała, że niechęci nie da się udowodnić, niechęć się odczuwa. Można udowodnić cyframi i przepisami prawnymi, że decyzja o wywozie 100 psów była niesłuszna i niezgodna z prawem. Powiedziała, że art. 11 pkt. 3 ustawy o ochronie zwierząt mówi, iż wyłapywanie i dalsze postępowanie ze zwierzętami wymaga uchwały Rady Miejskiej. Uchwała nr XXXV/254/97, na którą powołuje się Pan Burmistrz, nie jest uchwałą o wywózce i do niej nie upoważnia. Jest to uchwała mówiąca o utworzeniu jednostki jaką jest schronisko, czyli mówi o tym, że Rada Miejska życzy sobie aby bezdomne psy były w schronisku miejskim we Wrześni. Jeżeli podejmuje się dalsze działania związane z wywozem zwierząt do innego schroniska, powinna być podjęta odpowiednia uchwała Rady Miejskiej z zasięgnięciem opinii przedstawiciela organizacji społecznej w uzgodnieniu z powiatowym lekarzem weterynarii i to też Fundacja zarzuca tej decyzji. Jest to zdecydowanie nieprawda, że gmina miała prawo wysłać 100 psów bez podjęcia uchwały Rady Miejskiej.\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że uchwała została podjęta przed wejściem w życie obowiązku podjęcia nowej uchwały, czyli z obowiązkiem uzgodnienia z powiatowym inspektoratem weterynaryjnym i zaciągnięciem opinii. Uchwała została podjęta przed wejściem w życie ustawy i załącznikiem do uchwały był regulamin schroniska, który przewidywał możliwość sprzedaży psów poza schronisko.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji ochrony zwierząt „Mrunio" powiedziała, że w uchwale nie ma informacji na temat wywozu psów do innego schroniska. Mówi o stworzeniu jednostki, jaką jest schronisko w celu sprawowania opieki nad psami. Powiedziała, że nie podjęto uchwały przed wywozem psów do innego schroniska, a decyzja o wywozie psów została podjęta po wejściu w życie ustawy o ochronie zwierząt.\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że gmina bazowała na uchwale i regulaminie schroniska z 1997 roku.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji ochrony zwierząt „Mrunio" powiedziała, że w uchwale i regulaminie nie ma zapisu, że Rada Miejska życzy sobie, aby psy były wywożone również do innych schronisk. Jest tylko mowa o oddaniu do adopcji.\nRadny Szymon Paciorkowski powiedział, że w regulaminie jest zapis, iż schronisko przekazuje zwierzęta nowym opiekunom na zasadach określonych w rozdziale 6, w którym jest informacja o przekazaniu zwierzęcia nabywcy, która może mieć formę sprzedaży za cenę umowną, sprzedaży aukcyjnej lub darowizny zwierząt, których mimo starań nie udało się sprzedać. Nie ma sprecyzowanej formy, czy to musi być adopcja, jednak wydaje się, że przekazanie zwierzęcia do innego schroniska mieści się w tym zapisie. Dodał, że wskazana jest konsultacja z radcą prawnym.\nPrzewodniczący Komisji Rewizyjnej, radny Bolesław Święciochowski powiedział, że zawarte określenie „przekazania" zawiera w sobie możliwość przekazania psów do innego schroniska, tak więc decyzja burmistrza była zgodna z obowiązującą uchwałą.\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września zapytał, czym różni się przekazanie psa do schroniska od adopcji? Pies ma nowego właściciela, „nikt nie jeździ po domach" i nie sprawdza, co nowy właściciel robi z psem. Fundacja domaga się żeby gmina monitorowała, co dzieje się z psami w innym schronisku. Ustawodawca ustanowił inne miejsca do których trafiają psy ze schroniska. Są to adopcje, inne schroniska, są to miejsca dopuszczone prawem i te psy po prostu tam trafiają. Są gminy, które nie nie mają schroniska, wyłapują je i przekazują do innych schronisk.\nPrzewodniczący Komisji Rewizyjnej, radny Bolesław Święciochowski powiedział, że mają podjętą odpowiednią uchwalę, która mówi, że wyłapane psy będą oddane do danego schroniska.\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że broni swojej prawnej strony, natomiast można poprosić o konsultację z radcą prawnym, jeśli Komisja Rewizyjna sobie tego życzy.\nPrzewodniczący Komisji Rewizyjnej, radny Bolesław Święciochowski zapytał, jaka jest podstawa prawna mówiąca o tym, że po przekazaniu zwierząt do innego schroniska wrzesińskie schronisko jest zobowiązane do interesowania się dalszym losem przekazanych zwierząt?\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio"powiedziała, że ustawa o ochronie zwierząt, która mówi, że gmina sprawuje opiekę nad zwierzęciem bezterminowo do czasu oddania do adopcji lub naturalnej śmierci. Tak więc, oddanie zwierzęcia do innego schroniska nie zwalnia gminy z obowiązku do sprawowania kontroli nad tym, co dzieje się z tym zwierzęciem.\nUchwała podjęta w 1997 roku nie upoważnia do przekazania psów do innego schroniska, nie ma wyraźnego zapisu upoważniającego do przekazania. Należało wszystko doprecyzować nową uchwałą dotyczącą postępowania ze zwierzętami bezdomnymi w ramach nowej ustawy. Każda gmina powinna dostosować swoją dokumentację do nowych wymogów polskiego prawa.\nRadny Szymon Paciorkowski powiedział, że skoro komisja ma wydać opinię, to powinna skupić się między innymi na kwestii prawa własności, kwestii uchwały z 1997 roku, choć osobiście uważa, że daje ona podstawę do przekazania psów do innego schroniska, oraz art. 11 ust. 3 i odniesienia się do pytań zawartych w piśmie.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio"przekazała pismo uzupełniające zastrzeżenia zapisane w skardze (załącznik nr 6 ).\nRadny Szymon Paciorkowski zapytał, czy jest możliwość uzyskania pisemnej opinii radcy prawnego, z którym konsultowała się Pani Elżbieta Śmigielski, prezes Fundacji do Spraw Zwierząt S.O.S?\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji ochrony zwierząt „Mrunio"odpowiedziała, że postara się uzyskać taką opinię.\nPrzewodniczący Komisji Rewizyjnej, radny Bolesław Święciochowski ogłosił 10 min. przerwę.\nPrzewodniczący Komisji Rewizyjnej, radny Bolesław Święciochowski powiedział, że wobec zaistniałych wątpliwości komisja zwróci się z prośbą o pisemną opinię prawną do radcy prawnego i po zapoznaniu się z nią ustosunkuje się do zarzutów zawartych w piśmie dotyczącym skargi na burmistrza.\nRadny Ryszard Szwajca poprosił o dokumentację związaną z przetargiem dla poszerzenia wiedzy na temat procesu przekazywania psów do schroniska w Białogardzie.\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że wraz z opinią radcy dotyczącą skargi Komisja Rewizyjna otrzyma materiały dotyczące przetargu.\nRadny Stanisław Dominiczak zaproponował, aby Komisja Rewizyjna wystąpiła z wnioskiem do Burmistrza i Rady Miejskiej o to, aby psy w schronisku były znakowane.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji ochrony zwierząt „Mrunio" powiedziała, że został otwarty przez Niemców Europejski Rejestr wszystkich psów. Jest to bardzo przydatne, a znakowanie psów ma sens wtedy, kiedy zostaną one umieszczone w rejestrze.\nRadny Stanisław Dominiczak powiedział, że byłoby to korzystne dla gminy w kwestii uporządkowania wszystkich spraw związanych z przekazywaniem psów.\nElżbieta Śmigielski, prezes Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio" wraz z Maria Menswelt, sponsorem Fundacji Ochrony Zwierząt „Mrunio" opuściły salę.\nRadny Ryszard Szwajca zapytał komendanta, w jakim paragrafie i dziale umieszczone są środki przekazane na schronisko? Zapytał również, dlaczego gmina zdecydowała się na podpisanie umów o wyłapywanie psów w gminach ościennych, skoro schronisko, które posiada Września, nie jest do tego przystosowane i dlatego są przepełnienia?\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że odbywały się rozmowy z sąsiednimi gminami, aby gmina Września, która posiada schronisko, pomogła tym gminom rozwiązać ustawowe zadanie. Gmina Września w ten sposób poniekąd chciała również zaoszczędzić na utrzymywaniu wrzesińskiego schroniska. W schronisku w tej chwili brakuje miejsca dla zwierząt, stąd decyzja o przekazaniu psów do schroniska w Białogardzie. Budowa nowego schroniska pochłania olbrzymie środki finansowe, dlatego rozwiązano umowy z gminami ościennymi. To schronisko, które jest, ma być wyremontowane i służyć tylko gminie Września.\nRadny Ryszard Szwajca powiedział, że umowy z gminami ościennymi zostały rozwiązane. Zapytał, o ile procent zmniejszy się liczba przebywających zwierząt w schronisku w związku z rozwiązaniem tych umów?\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni powiedział, że dla porównania przytoczy dane zeszłoroczne. W roku 2010 do schroniska przyjęto 324 psy, z tego 178 było z gminy Września. Udało się zaadoptować ok. 240 psów. Z czystej statystyki wynika, że schronisko bez problemu poradzi sobie z psami wyłapywanymi wyłącznie na terenie Gminy Września.\nRadny Szymon Paciorkowski powiedział, że pomimo dostosowania się do uwag organizacji „Mrunio" i tak znajdą się inne organizacje, zdaniem których schronisko posiadać będzie uchybienia. Jedyną kwestią, która wywołuje wątpliwości, to kwestia uregulowania prawa własności zwierząt znajdujących się w schronisku.\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że schronisko nie jest i nie będzie likwidowane i nie rozumie, skąd w ogóle wzięły się takie przypuszczenia. Schronisko będzie istniało na potrzeby tylko i wyłącznie gminy Września.\nRadny Ryszard Szwajca zapytał, jak został rozwiązany problem podpisania umowy ze schroniskiem w Białogardzie na przekazanie 100 psów?\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że umowa z Białogardem wygasła. Na tę chwilę zostało przekazanych tylko 17 psów.\nRadny Szymon Paciorkowski zapytał, czy wywiezione psy pochodzą z gminy Września, czy też z gmin sąsiednich?\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni powiedział, że jest to kwestia do ustalenia, ponieważ każdemu przyjętemu psu schronisko zakłada kartę, w której znajdują się informacje dotyczące pochodzenia danego psa.\nRadny Ryszard Szwajca zapytał, z jakich środków została pokryta umowa z Białogardem? Czy zostało to pokryte ze środków na utrzymanie schroniska? Gdyby została zrealizowana do końca, czyli gdy wywieziono by 100 psów, ile psów zostałoby na stanie schroniska?\nJan Maciejewski, zastępca burmistrza Miasta i Gminy Września powiedział, że pieniądze, które były przeznaczone na tę umowę pokryto by ze środków na utrzymanie schroniska. Natomiast po wywiezieniu 100 psów we wrzesińskim schronisku zostało by kilkanaście psów. Wywiezienie psów nie miało na celu jego likwidacji. Gmina miała na celu bieżące przyjmowanie psów i doraźną pomoc tylko dla psów z terenu gminy Września. Urząd chciał również propagować adopcję, co spowodowałoby, że na stanie schroniska będzie po kilka psów, które będą w sposób sprawny adoptowane.\nRadny Ryszard Szwajca powiedział, że mimo wywozu psów do schroniska w Białogardzie i pozostawienia tylko kilkunastu psów na stanie, za rok sytuacja może się powtórzyć, co spowoduje ponowne zapełnienie schroniska.\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni powiedział, że na dzień dzisiejszy jest ok. 80 psów. Jest to rozsądna liczba, na którą schronisko może sobie pozwolić.\nRadny Ryszard Szwajca zapytał, czy ten regulamin schroniska ustalony w 1997 roku obowiązuje do dzisiaj?\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni powiedział, że tak, schronisko w głównej mierze opiera się na tym właśnie regulaminie.\nRadny Ryszard Szwajca zapytał, kiedy zrodził się pomysł przekazania psów i ogłoszenia przetargu na takie działania gminy?\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni powiedział, że przetarg ogłoszono 14 marca 2011 roku.\nRadny Ryszard Szwajca zapytał kiedy zakończyły się procedury rozstrzygnięcia przetargu. Kiedy ogłoszono, że schronisko w Białogardzie ten przetarg wygrało?\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni powiedział, że zgodnie z prawem zamówień publicznych, dnia 14 kwietnia gmina powiadomiła, że wybrano w drodze przetargu schronisko Animals w Białogardzie. Umowa została podpisana 21 kwietna 2011 roku.\nRadny Ryszard Szwajca zapytał, kiedy odbył się transport 17 psów do schroniska w Białogardzie?\nMirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni powiedział, że transport zwierząt odbył się 4 maja bieżącego roku.\nRadny Ryszard Szwajca powiedział, że już dwa dni później, czyli 6 maja 2011 roku Fundacja „Mrunio" wystosowała skargę. Rada Miejska wyznaczyła Komisję Rewizyjną do rozpatrzenia tej skargi. Równie dobrze mogłaby to być specjalna komisja do tego powołana. Nie można tutaj mówić o presji czasu ponieważ rozstrzygnięcia nie leżą tylko w gestii Komisji Rewizyjnej, ale również należy poczekać na opinię radcy prawnego.\nWobec wyczerpania porządku obrad przewodniczący Komisji Rewizyjnej, radny Bolesław Święciochowski o godz. 12.00 zakończył posiedzenie komisji. Protokół zawiera 10 ponumerowanych stron. Wszystkie załączniki znajdują się do wglądu w Biurze Rady Miejskiej\nWoletta Mazurkiewicz [1.7 MB]


Dodane: 31-08-2019 18:45 ( 31 sie 2019, 18:45:11 )\nKiedy czyta się Gołkowskiego, pewne rzeczy łatwo przewidzieć, inne za to wcale nie. Sam fakt, że Zahred ma nieoczekiwany problem z regeneracją swego ciała, był zaskoczeniem. Drugim to, że samozwańczemu kapłanowi, będącemu zwykłym wiejskim chłopakiem, udało się zniewolić ponadczasowego wojownika, który doprowadzał do upadku królestwa i wysyłał na tamten świat całe armie. Jednak fakt, że Zahred z łatwością zarąbał w pojedynku jarla Wikingów, był jak najbardziej do przewidzenia. Tylko co dalej? Jak będzie dowodził załogą, której języka nawet nie zna? Jak przekaże jej, gdzie mają płynąć? Ano, przekonajmy się. Przed nami „Złote miasto”, druga część trzeciego tomu opowieści o przygodach Zahreda.\nPoczątkowo wikingowie mają raczej ambiwalentny stosunek do nowego dowódcy. Słuchają się go z dwóch powodów. Po pierwsze, bo tak nakazuje tradycja - kto zabije w pojedynku kapitana, przejmuje dowództwo. Po drugie, twardzi i doświadczeni morscy rabusie boją się mu przeciwstawić po tym, co widzieli. Pod jego dowództwem wracają więc do swej osady, by spędzić tam zimę. Podczas długich, śnieżnych miesięcy Zahred i jego towarzyszka uczą się języka Wikingów i zacieśniają więzy z nowymi znajomymi. Mira z łatwością nawiązuje porozumienie z kobietami Wikingów, które doceniają jej siłę i waleczność. Zahred, jak zwykle, stoi nieco z boku. Nie wszyscy wojownicy dobrze przyjęli to, że ktoś obcy ma nimi dowodzić, a co bystrzejsi zauważają, że nowy dowódca nie jest zwykłym człowiekiem. Jego plany dotarcia do „Złotego Miasta” też budzą mieszane uczucia - nie wszyscy wierzą, że takie miejsce istnieje. Gdy z początkiem wiosny rusza nowa wyprawa, między żeglarzami czai się zdrajca...\nCi, którzy czytali „Świątynię na bagnach”, wiedzą już, że po raz pierwszy od niepamiętnych czasów Zahred nie jest sam. U jego boku stanęła silna, zdecydowana kobieta, której nie przeraża odmienność jej wybranka. A sam przeklęty przez bogów o ludzi potępieniec odkrywa ze zdumieniem, że nie wszystkie uczucia w nim umarły. Czy to sprawia, że zapragnął być lepszy? O nie, nic z tego. Mira odrobinę go zmiękczyła, ale tylko odrobinę. Można odnieść wrażenie, że chwilami sam na siebie jest zły za słabość do dziewczyny. Warto dodać, że nie jest w tej słabości osamotniony, bo Mirze nikt nie umie się oprzeć. To pierwszoplanowa bohaterka pełną gębą. Niemal magicznie przykuwa uwagę wszystkich, którzy się z nią stykają, nie wyłączając czytelników, a siłą charakteru prawie przyćmiewa samego Zahreda.\nOczywiście ci ostatni muszą zadawać sobie pytanie, co będzie dalej. Żyli długo i szczęśliwie? Wolne żarty, na pewno nie u Gołkowskiego. Zresztą, jak możliwy jest szczęśliwy związek nieśmiertelnego - a raczej wielośmiertelnego - wojownika i zwyczajnej, choć jednocześnie tak bardzo niezwykłej kobiety? Mieliśmy tego próbkę w "Nieśmiertelnym". Na razie jednak są razem i walczą ramię w ramię, nie uprzedzajmy więc wypadków. Mamy czas, by się nimi nacieszyć. „Miasto ze złota” obfituje w nagłe zwroty akcji, wprowadza nowych bohaterów, którzy sporo namieszają - jest co robić.\nMinicykl „Bramy ze złota”, wchodzący w skład „Siedmioksięgu grzechu”, ma wszystko, co niezbędne, by być najciekawszą częścią serii. No, chyba że Michał Gołkowski znowu nas czymś zaskoczy.\nTytuł: Bramy ze złota tom 2: Złote miasto\nData premiery: 20 września 2019 r.


Muzeum z Markowej uczci pamięć Ireny Sendlerowej\nMuzeum Polaków Ratujących Żydów podczas II wojny światowej im. Rodziny Ulmów w Markowej przypomni jutro postać Ireny Sendlerowej. W przeddzień dziesiątej rocznicy jej śmierci w rzeszowskim rynku na kilka godzin stanie stoisko muzeum. Przechodniom rozdawane będą foldery i materiały informacyjne poświęcone Sendlerowej. Późnym popołudniem muzeum w Markowej zaplanowano projekcję filmu...


wsanok.pl / Portal Turystyczny / Sanok / Sanok Noclegi / Noclegi Sanok / Atrakcje / Ciekawe miejsca / Szlaki turystyczne / Trasy rowerowe / Zabytki / Cerkwie, Kościoły i cmentarze / - Tłumy na Niedzieli Palmowej w skansenie FOTO\nśroda, 16 kwiecień 2014 11:06\nTłumy na Niedzieli Palmowej w skansenie FOTO\nJuż po raz drugi trzy instytucje - Powiat Sanocki, Muzeum Budownictwa Ludowego i Parafia Chrystusa Króla - zorganizowały Niedzielę Palmową na Rynku Galicyjskim.\nPo mszy w kościele pw. Świętego Mikołaja, którą odprawił ks. proboszcz Andrzej Szkoła, odbył się konkurs palm wielkanocnych. Podczas imprezy można też było kupić ozdoby świąteczne, a także wypieki przygotowane przez Centrum Integracji Społecznej, oraz koła gospodyń wiejskich z powiatu sanockiego.\nNa scenie wystąpiła orkiestra dęta działająca przy sanockim oddziale PGNiG, Sanocki Chór Kameralny, oraz akordeoniści PSM II Stopnia w Sanoku - Sebastian Pilszak i Michał Krajewski. Oprócz tego można było obejrzeć wystawę Barwy Wielkanocy, oraz wziąć udział w warsztatach malowania pisanek.\nCzytany 4398 razy\tOstatnio zmieniany środa, 16 kwiecień 2014 11:12\nWięcej w tej kategorii: « Jubileusz Stowarzyszenia Przewodników Turystycznych KARPATY\tXI Wystawa Wielkanocna w Posadzie Zarszyńskiej FOTO »


Wojciech Włodarkiewicz - Małopolska Wschodnia 1939 premiera książki, polska data wydania\nDataPremiery.pl » Książki » Historia » Wojciech Włodarkiewicz - Małopolska Wschodnia 1939\nWojciech Włodarkiewicz - Małopolska Wschodnia 1939\nProf. dr hab. Wojciech Włodarkiewicz, znawca dziejów Wojska Polskiego w II RP, w ramach popularnej serii "Historyczne Bitwy" przedstawia przebieg walk o Małopolskę Wschodnią podczas wojny obronej 1939 r. Region ten obejmował trzy przedwojenne województwa: lwowskie, stanisławowskie i tarnopolskie. Miały tam swoje garnizony liczne jednostki WP, w tym pierwsza w pełni zmotoryzowana 10. Brygada Kawalerii.\nPo wybuchu wojny z Niemcami Małopolska Wschodnia miała pełnić rolę dalekiego zaplecza frontu, ale tak się nie stało. Obszar był bombardowany przez Luftwaffe, a od 9/10 września, po przekroczeniu przez Niemców Sanu, stał się areną starć. Najważniejsze z nich to obrona Lwowa (12?22 września) oraz boje przebijajacych się na południe oddziałów Frontu Południowego gen. Sosnkowskiego (ich spektakularnym sukcesem było rozbicie kolumny z pułku SS "Germania" pod Jaworowem). Strona polska zmagała się też z aktami dywersji nacjonalistów ukraińskich. Na tereny położone w pobliżu granicy z Rumunią napływały jednostki realizujące rozkaz Naczelnego Wodza stworzenia tzw. przedmościa rumuńskiego, czyli ostatniego bastionu obrony Polski. Ten plan upadł wraz z agresją Armii Czerwonej 17 września i oddziały polskie zostały zmuszone do przejścia do Rumunii lub na Węgry. Sowieci opanowali Małopolskę Wschodnią, z której wycofał się niemiecki Wehrmacht, do 28 września. Autor podaje wiele szczegółów tych wydarzeń, a tekstowi towarzyszą ilustracje i mapy.\nNa kiedy jest planowana premiera książki Małopolska Wschodnia 1939?\nKsiążka Małopolska Wschodnia 1939 ma być dostępna 16 września 2020 (data wydania w Polsce). Wyświetlaną datę można zmienić kliknąć w odpowiednią flagę. Domyślnie wyświetlany region można zmienić w ustawieniach konta.\nChcę zamówić książkę Małopolska Wschodnia 1939. W którym miejscu mogę znaleźć ten produkt?\nMałopolska Wschodnia 1939 jest do zakupu tutaj. Aby zobaczyć więcej sklepów należy przejść do zakładki "Gdzie kupić?" znajdującej się z prawej strony.\nŻeby to zrobić należy wskazać należytą ocenę w skali 1-5, a następnie zaakceptować wybór kliknięciem. Opcja ta dostępna jest jedynie dla zarejestrowanych użytkowników serwisu.\nPremiera książki Małopolska Wschodnia 1939 nie dostała jeszcze oceny. Użytkownicy mogą oceniać tytuły jeszcze przed pojawieniem się ich na rynku, wyrażając w ten sposób swoje oczekiwania. System umożliwia późniejszą modyfikację przyznanych głosów – w tym celu użytkownik powinien wybrać inną wartość w polu "Ocena". Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy przede wszystkim od stażu użytkownika.\nAutorem jest Wojciech Włodarkiewicz. Kliknij utaj albo w nazwisko autora, żeby wyświetlić inne książki przez niego napisane.\nWydawnictwo Bellona dba o wydanie książki. Lista innych książek tego wydawcy dostępna jest utaj.\nKiedy premiera Wojciech Włodarkiewicz - Małopolska Wschodnia 1939? Kiedy wychodzi Wojciech Włodarkiewicz - Małopolska Wschodnia 1939?\nData wydania książki zaplanowana została na 16.09.2020. Nowa książka Wojciech Włodarkiewicz z 2020 roku to główny temat tego artykułu i tej podstrony. U nas znajdziesz fragmenty tego utworu literackiego. Pooglądaj zwiastun i przeczytaj naszą zapowiedź. Znajdziesz tutaj również galerię zdjęć, zwiastuny, trailery, klipy wideo, nasze recenzje oraz oceny, dzięki czemu poznasz interesujące nowości oraz zapowiedzi, a także wszystkie nadchodzące premiery 2020 roku.\nZobacz również: Wintersun - Time II premiera | Purpurowe serca | Daniel Kahneman, Olivier Sibony - Szum\nData ostatniej aktualizacji: 2020-09-07 04:58:50\nNowa książka Wojciech Włodarkiewicz - Małopolska Wschodnia 1939 data premiery


Metody Marnowania Czasu: Guild Ball [recenzja]\nEtykiety: bitewniaki, gry, gry bez prądu, guild ball, recenzje Autor: Michał Misztal\nPotem, kiedy miałem już pracę i byłem gotowy bezmyślnie rozpieprzać swoje własne ciężko zarobione pieniądze na głupoty, parę razy przymierzałem się do bitewniaków, ale koniec końców zawsze rozpieprzałem je na coś innego. Bitewniaki kusiły, jednak nie aż tak. W ciągu ostatnich lat miałem ochotę na Infinity, ale: a to podręcznik taki gruby i zasad bardzo dużo, a to trzeba figurki składać, no chyba kogoś tu pojebało – przecież ja nawet nie umiem porządnie zawiązać sobie butów.\nPomysł na ugryzienie jakiegoś bitewaniaka hibernował sobie gdzieś poza horyzontem, aż tu nagle poczytałem, że istnieje coś takiego jak Guild Ball. W skrócie: bitewniakowy mecz piłki nożnej, w którym udział biorą rzemieślnicze gildie takie jak gildia rybaków, rzeźników, alchemików, piwowarów, myśliwych i tak dalej. Nie wgłębiałem się w szczegóły, z jakiegoś powodu momentalnie chwyciło. W dodatku przeczytałem, że Kick Off!, czyli zestaw dla początkujących, zawiera dwie gildie, dwanaście plastikowych figurek niewymagających składania, boisko, wszystkie niezbędne żetony oraz linijki, więc postanowiłem spróbować. I wsiąkłem, całkowicie wsiąkłem. Do tej pory mam za sobą 36 meczów (idzie mi całkiem nieźle) i z pewnością będzie ich więcej. Czyli chyna już się domyślacie, że gra mi się podoba. Spróbuję napisać, dlaczego:\n– Po pierwsze, jestem graczem kompetytywnym. W mojej wyobraźni bitewniaki już dawno uznane zostały za gry, w których jeden gracz ustawia swoją armię na jednym końcu stołu, drugi na drugim, armie zbliżają się do siebie i się tak trochę bezmyślnie tłuką. Wiem, że zapewne jest to wyobrażenie błędne (jak opinia niektórych buców, że komiksy są tylko dla dzieci), ale trochę już w mojej głowie mieszka. Poza tym bałem się dużej liczby figurek. Guild Ball ma strukturę (meczu), a drużyna każdego z graczy liczy dokładnie sześciu członków (kapitan, maskotka i czwórka „zwykłych” zawodników). Można mieć ich więcej, ale w meczu bierze udział szóstka. Gramy do dwunastu punktów, przy czym za strzeloną bramkę dostajemy cztery, a za ściągnięcie przeciwnika z boiska w wyniku otrzymanych obrażeń – dwa (za maskotkę jeden). Bo to gra, gdzie można i kopać piłkę, i dać komuś w mordę. Jest więc struktura, możliwość budowania drużyny (siłą rzeczy bez takiej swobody jak w karciankach, gdzie mamy tony kartoników, ale przecież tak naprawdę nie ma co porównywać tych dwóch światów), brak walczenia ze sobą bez celu (gdzie atakujemy się, bo gra każe nam się pozabijać, a każe nam się pozabijać, bo tak), dla mnie wszystko pięknie.\n– Guild Ball na każdym etapie umożliwia graczowi podejmowanie wielu interesujących i ważnych decyzji. W wielu grach, gdzie jedne figurki atakują inne figurki (choćby w Descencie), mamy do czynieni z prostym schematem: twoja postać ma do wykorzystania X akcji, potem do widzenia. W Guild Ballu gracz rozdziela pomiędzy swoich zawodników pewną liczbę punktów wpływu (każdy zawodnik generuje określony wpływ), tym samym decydując, co konkretnie (oraz ile razy) będzie mógł zrobić dany zawodnik. Ma wykonać cztery ataki, przy czym nie będzie musiał nigdzie podchodzić, bo akurat ma odpowiedniego przeciwnika w zasięgu? Dajemy mu cztery punkty wpływu. Nie przyda się w tej turze do niczego (poza ewentualnymi darmowymi akcjami)? Nie dajemy mu nic. A to dopiero początek, bo w czasie tury sytuacja może się diametralnie zmienić, trzeba więc nie tylko planować z dużym wyprzedzeniem, ale też umieć dostosować się do tego, co dzieje się na boisku. Nigdy jeszcze nie zdarzyło mi się nudzić w czasie rozgrywki w Guild Ball, czasem nawet pozornie najmniej istotny ruch przeciwnika (jak podejście do naszego zawodnika, by mieć go w zasięgu i tym samym uniemożliwić mu wykonanie kluczowej szarży lub zmusić do narażenia się na znokautowanie, kiedy będzie wychodził z zasięgu wroga) jest w stanie pokrzyżować nasze plany i zmusić do zupełnej zmiany strategii. Każdy ruch ma znaczenie, każda decyzja jest ważna, bardzo rzadko dochodzi do sytuacji, w której możemy być absolutnie pewni swojego zwycięstwa (chyba, że przeciwnik bardzo stara się ułatwić nam życie).\n– Z wyżej wymienionych powodów i ogólnej złożoności (przy czym reguły są zarazem bardzo intuicyjne) nie wyobrażam sobie już grania w Guild Ball inaczej niż na zasadach turniejowych, z zegarem, gdzie każdy z uczestników meczu ma do wykorzystania 45 minut. Później aktywacja każdego z zawodników może trwać maksymalnie minutę, po czym (nawet jeśli zajęła mniej czasu) przeciwnik dolicza sobie dodatkowy punkt. Sprawia to, że gra nie trwa w nieskończoność, co niestety przy tak ogromnej liczbie możliwych do podjęcia decyzji może mieć miejsce… no, prawie, ale mój rekord bez zegara to ponad pięć godzin z przeciwnikiem zastanawiającym się nad kilkoma ruchami dłużej niż trzydzieści minut. Nigdy więcej. Pamiętajcie, zegar i dopiero wtedy zaczynacie, nie widzę innego sposobu na granie w Guild Ball. Nie wspominając o tym, że upływający czas potrafi zapewnić niezłą adrenalinę, a rozgrywki z nim uczą podejmowania decyzji pod presją oraz po prostu lepszego grania.\n– Możecie nie znosić piłki, jako i ja nie znoszę, ale mimo to czerpać przyjemność i ogromną satysfakcję z zabawy przy tym bitewniaku. Siedząc nad boiskiem nie czuję, że gram w zwykłą, nudną dla mnie nogę (nawet pomimo tego, że moi Alchemicy są zdecydowanie bardziej nastawieni na kopanie niż na bicie). Piłka jest tutaj specyficznym zasobem, który należy chronić przed zakusami przeciwnika i jednocześnie starać się jak najlepiej wykorzystać go dla siebie. Pomaga w tym bardzo dobrze przemyślana mechanika, pozwalająca graczom poczuć się jak na prawdziwym meczu (wiem, najpierw krytykuję piłkę nożną, a potem chwalę grę za udane odzwierciedlenie zmagań na boisku…) ze specyficznymi, nieraz uzbrojonymi po zęby zawodnikami. Logiczne i sensowne opracowanie ataków, podań, tego, co je ułatwia lub utrudnia – to naprawdę robi wrażenie i nawet jeśli jest kilka rzeczy, do których można się przyczepić (zdecydowanie jest o czym dyskutować: czy ten lub tamten zawodnik nie jest zbyt mocny lub zbyt słaby, czy niektórzy strzelcy nie powinni aż tak łatwo strzelać bramek i jeszcze parę innych), są to kwestie raczej mało istotne i takie, które nie powinny nikomu zepsuć zabawy (chyba, że ktoś był do tej gry od początku negatywnie nastawiony).\n– Zepsuć zabawę mogą natomiast kostki. Podawanie zawodnikom ze swojej drużyny piłki, strzelanie goli, ataki, wykorzystywanie przeciwko wrogiej drużynie części umiejętności – w Guild Ballu większość tych rzeczy opiera się na rzutach. Każde z wyżej wymienionych przedsięwzięć ma określony stopień trudności (na przykład jeśli obrona przeciwnika wynosi trzy, rzucając kostką trafimy go uzyskując wynik od trzech do sześciu), a liczba użytych kostek zależy od danego współczynnika naszego zawodnika i od konkretnej sytuacji na boisku (na przykład: inni zawodnik z naszej drużyny mający w zasięgu atakowanego przez nas przeciwnika dodaje nam jedną kostkę do rzutu). Następnie liczba sukcesów często determinuje to, co konkretnie będziemy w stanie zrobić wrogowi, bowiem im więcej trafień, tym więcej wyników ataku odblokowujemy w tak zwanym Playbooku naszego zawodnika. Wszystko jest kwestią kalkulacji ryzyka po wzięciu pod uwagę parametrów danego członka gildii oraz trudności wykonania testu. Oczywiście zdarzają się niesamowicie udane lub niewiarygodnie tragiczne rzuty, ale umówmy się: raczej trudno tu o rozgrywkę, której wynik zależy od jednego przeturlania kostek po stole. Nie wyszło? Życie, nie poddajemy się, gramy dalej, to nie jest zabawa dla mięczaków. No chyba, że przegrywamy 8:11 po zużyciu naszych 45 minut i właśnie spudłowaliśmy próbując strzelić gola, tylko że do takiej sytuacji doprowadziła cała nasza gra (i oczywiście gra drużyny przeciwnej), nie tylko ten jeden rzut. Jeśli ktoś nie cierpi na nieuleczalną kostkofobię, powinien przyjąć ten element mechaniki Guild Balla na klatę. Napiszę jeszcze tyle: nie kocham kostek jakoś szczególnie, ale ich zastosowanie w tym tytule ma według mnie sens i bardzo mi się podoba (nawet, jeśli rzucam trzynastoma kostkami, a mimo to mam tylko dwa sukcesy zawodnikiem, który jest w stanie zrobić cokolwiek poważniejszego przeciwnikowi dopiero mając trzy sukcesy… życie).\n– A jak tam z tak zwaną regrywalnością? Nie miałem do tej pory dwóch wyraźnie podobnych meczów, nawet przy wielu grach dokładnie tymi samymi drużynami. Ponadto jako karciarz, który co chwilę musi kupować nowe kartoniki oraz tworzyć kolejne talie do swoich ulubionych tytułów (do Vampire’a mam złożonych kilka, którymi nawet nie zagrałem…), ze zdziwieniem stwierdzam, że przy Guild Ballu w ogóle nie czuję takiej potrzeby. Po kilku meczach Mason’s Guild z Kick Offa! zebrałem komplet Alchemików i teraz gram tylko nimi, z założeniem, że może – tylko może – zabiorę się za kolejną gildię gdzieś tak po pięćdziesięciu rozgrywkach jedną i tą samą drużyną. Bo jest tutaj sporo do nauczenia się i ogrania, nie da się poznać swojej ekipy zaledwie po paru grach. A po dokładnym opanowaniu tego, co mogą nasi zawodnicy, zacznie się dalsza część zabawy (do której powoli się zbliżam): ogarnięcie tego, co potrafią poszczególne drużyny przeciwne i jak dobrać swoich zawodników w zależności nie tylko od gildii, przeciwko której gramy, ale też od tego, jaki konkretnie jest jej skład. A potem… nawet jeden i ten sam skład może często zmienić swoją taktykę w zależności od tego, co dzieje się na murawie, na przykład teoretycznie nastawieni na bicie Rzeźnicy niekoniecznie będą mieli problemy ze strzelaniem goli, co też trzeba brać pod uwagę. Przede mną mnóstwo nauki, dobrej zabawy, rzeczy do zrozumienia i ogarnięcia, zaś wszystko to daje mi ogromną satysfakcję, choć posiadam jedynie kilkanaście figurek, na które wcale nie wydałem fortuny, o jakiej słyszy się, kiedy jest mowa o wielu innych bitewniakach.\n– Mamy więc bardzo dobrą, wciągającą, wymagającą oraz intensywną (po drugim meczu w ciągu jednego dnia jestem zazwyczaj wyczerpany – przy czym zaznaczam, że jest to bardzo przyjemne zmęczenie) grę, której cena jest w dodatku bardzo przystępna, zwłaszcza na tle innych tytułów ze zbliżonej szufladki. Czy wybierzecie Kick Off! (stosunek zawartości do ceny to rewelacja, tylko zastanówcie się najpierw, czy na pewno chcecie grać którąś ze znajdujących się w tym zestawie gildii), czy jakąś inną drużynę, raczej nie nastawiajcie się na niespotykanie wysokie wydatki. Oczywiście chyba, że od razu musicie mieć wszystko. Ponadto jeśli nie jesteście pewni, czym chcecie grać, wydawca udostępnia elementy gry do samodzielnego wydruku, możecie więc zacząć swoją przygodę z Guild Ballem niemal za darmo – ja tam nikomu nie każę grać od początku metalowymi figurkami.\n– A właśnie: ponieważ w ogóle nie znam się na bitewniakach, trudno mi wypowiadać się o jakości figurek. Większość mi się podoba, tylko że co warte jest moje zdanie? No właśnie. Może kilka faktów: poza Kick Offem!, gdzie zawodnicy byli jednoczęściowi oraz odlani z plastiku, dotychczas cała reszta była metalowa i zazwyczaj wymagająca złożenia. Dopiero niedawno goście ze Steamforged wypuścili zestawy startowe nowych gildii (Farmerzy oraz Kowale), gdzie wszystko jest plastikowe. Dla mnie to lepiej, bo nie muszę nikogo prosić o klejenie, pinowanie czy inne tajemnicze rytuały. Wiem, że niektórzy gracze określający się mianem modelarzy narzekają na tę zmianę, ale cóż… tak czy inaczej zawodnicy wyglądają zazwyczaj bardzo dobrze. Moim zdaniem. A moje zdanie raczej nie ma w tej kwestii wielkiego znaczenia.\n– Przy okazji, cały czas widać, że wydawcy zależy na tym tytule, ciągle stara się równoważyć poszczególne gildie czy wprowadzać nowe, interesujące mechaniki (na przykład Kowale nie mają – jak miało to miejsce do tej pory – dwóch możliwych do wyboru, z góry określonych kapitanów; ich kapitana można wybrać spośród kilku zawodników, a każdy z nich po zostaniu kapitanem zyskuje dodatkowe zdolności, których nie posiada jako zwykły zawodnik). Niedawno doszły jeszcze tak zwane karty tożsamości gildii, dające drużynom dodatkowe zdolności (ale często również pewne ograniczenia), zaś każda gildia może wybrać jedną z trzech takich kart. Nietrudno zauważyć, że gra ciągle się rozwija i uważam, że zmierza w bardzo dobrym kierunku. Już nie mogę się doczekać, co spotka nas jako graczy w przyszłości.\n– W Guild Ballu nie występuje typowa magia, choć są roboty, mechaniczni zawodnicy (steampunk, panie) czy humorystyczne akcenty w postaci maskotek – humorystyczne, bo kto widział węża czy fokę, która gra w piłkę. Bardzo mi się to podoba, natomiast co do magii… krzywię się, kiedy jakiś przeciwnik deklaruje, że jego zawodnik „rzuca czar”, jednak pewne zdolności zawodników (jak na przykład myśliwych momentalnie zamieniających pewien fragment boiska w las) trudno nazwać inaczej, co niekoniecznie mi pasuje. Tak jak Farmerzy, którzy nagle zaczynają zbierać na murawie plony. Mimo to, zawsze, kiedy kręcę nosem na myśl o takich rzeczach, jednocześnie karcę się za to, że nie narzekam na węża czy fokę, którzy grają w piłkę. Jak z kostkami, pewne pomysły trzeba po prostu przyjąć na klatę.\n– Guild Ball zżera mnóstwo miejsca na stole. Naprawdę. Przy wielu innych, nawet dużych planszówkach nie mam tego problemu, natomiast po rozłożeniu boiska, kart swoich zawodników oraz tych z drużyny przeciwnej, znaczników i całej reszty, nie za bardzo zostaje wolna przestrzeń na sok pomidorowy i zdrową żywność.\n– Nie porównam Guild Balla do innych bitewniaków. Nie porównam tej gry do Blood Bowla, ponieważ nie znam tego tytułu (i na myśl o wykonywaniu ruchu całą swoją drużyną zamiast naprzemiennych aktywacji, w każdym razie do pierwszego nieudanego testu, nie jestem pewny, czy chcę go poznawać, choć rozumiem, że taka mechanika może mieć sens, a ja właśnie krytykuję pomysł, którego nie widziałem w praktyce). Znam, a właściwie znałem Troll Football, ale dajmy spokój, nie mogę porównywać tych dwóch gier, szczególnie że tej starszej prawie nie pamiętam. Poza tym zestawianie nowoczesnej gry, jaką jest Guild Ball, z tytułem, o którym z pewnością nie da się w 2017 roku powiedzieć, że jest nowoczesny, raczej nie ma wielkiego sensu.\nTo tyle, jeśli chodzi o mój strumień świadomości. Chyba nie zaskoczę nikogo stwierdzeniem, że Guild Ball bardzo przypadł mi do gustu. Tak bardzo, że na mojej liście ulubionych gier stoi w tej chwili na podium – Vampire’a chyba nic nie pokona, Netrunnera też trudno ruszyć, ale reszta musiała się pokornie wycofać. I nie sądzę, że jest to magia nowego tytułu, bo przez ostatnie trochę ponad pół roku sporo w Guild Balla pograłem (36 partii w takim czasie to w moim przypadku naprawdę dobry wynik) i wciąż czuję się jak mający jeszcze tak wiele do odkrycia żółtodziób. I o to chodzi. A że mam z kim grać, nie sądzę, żeby piłkarskie zmagania gildii skończyły na moim stole tak jak wspomniany Netrunner, który jest obecnie raczej poza stołem. Guild Ball rządzi, Guild Ball przekonał mnie do bitewniaków (czekam na figurki do Malifaux...) i jest dokładnie tym, czego wymagałem od tego rodzaju gier. Na szczęście nie przekonał mnie do samej piłki nożnej, bo wtedy byłoby już naprawdę źle. Niewielka obsesja na punkcie figurek wystarczy.\nbitewniaki gry gry bez prądu guild ball recenzje


Tak ciemno i zimno, że nie chce mi się ruszać z Biłgoraja. Leniwie zatem pije alkohol, odwiedzam knajpki a to do Łabędzia zajrzę, a to do Sitarskiej. Zaglądam do warzywaniaka do Jureczka, popijam pliskę z Pawłem - nie jest źle. Czytam Wiecha.\nChwila w Biłgoraju\nPonieważ procesy mi się przekładają na potęgę. A to Artur Bara musi się połamać z kimś opłatkiem, a to Paweł Śpiewak cudem "odnajduje" zagubiony przed kilkoma miesiącami dokument, ciągle nie wiem czym jest zbrodzieniem czym uciśnioną cnotą - choć każdy żart ma swoją granicę. Tymczasem na gruczniańskie conviuvium nastawiłem w solance perliczki i szynkę z dzika. Pan Adam uwędzi. Ja zaś zastanawiam się gdzie jutro pojechać - jeden dzień muszę bowiem odpocząć. Warszawa - Tarnów - czy Kraków? Tymczasem proszę panów "anonimowych" komentatorów by może lepiej maskowali swoje IP, bo po tym można nie tylko trafić do konkretnego budynku przy Wira Bartoszewskiego ale nawet do konkretnego pokoju. Wszystkiego dobrego w nowym roku.\nfakt, mało o Biłgoraju\nPrzywołany przez Słosia pokrótce opowiem co się dzieje w Biłgoraju. Razem z Piotrem mamy proces wytoczony przez Stowarzyszenie Singerowskie w osobie Pawła Śpiewaka o pomówienie. Ja zaś,w koncu doczekałem się procesu Artura Bary o pomówienie (według pozwu zarzuciłem mu "szmalcownictwo"). Cóż zapowiada się zima pełna Temidy. Myslę, że jest to pierwszy blog mieszkanca naszego miasteczka (Janusz Palikot z Biłgoraja się wymeldował), który doczekał się procesu sądowego. Kieliszek Cavy Brut na ta intencję.\nco gorol robi o północy na Goduli?\nDzień w Świerklancu mijał zwyczajnie. Ot coś poczytałem, wiele pomyslałem, jadłem duszona wieprzowinę. O szesnastej pojechalem na Góry. Pierwsze kroki naturalnie do Szwejkowej Gospody, gdzie chory na jakąs grype Maciek poczęstował mnie dobrym czeskim świetnie wyczepowanym piwem. Pogadaliśmy też o kucharzach; "co Pan umie z kuchni węgierskiej? - placki po wegiersku... - aha.. a co jeszcze? - bogracz! - to Pan patelnie też robi? - nie... dlaczego? - aha ... a jak Pan ten "bogracz" robi? - biorę mięso, kroję, obsmażam na oleju, wrzucam do zimnej wody, dodaję paprykę... - w proszku? - broń Boże..." no coż nie każdy musi wiedziec ani co to bogracz, ani jak się robi zupe gulaszową. ale nic to około 20 byłem już w mojej ulubionej (no nie przesadzajmy ale awansuje w rankingu) knajpie Druid. Andrzeja U jeszcze nie ma, a tu rozstawione bębny i jest Lucek i Malaj, i Paulus i Adam , cała masa muzyków. O 21 dotarł Andrzej, zagrał trzy numery - piękny dialog z Lomanią na pianinie. Po czym urocza, seksowna i roześmiana jak syreny całej śląskiej straży pożarnej Sylwia zarządziła, że pijemy wodke z gwinta. Andrzej zaczał więc szybko drzemać, a jakośc gry pozostałych muzykow rowniez nieco spadła. Atmosfera była wysmienita, niemniej odechciało mi się siedzieć w Druidzie. Jak tylko wyszedłem, jeden z anonimowych dla mnie dotąd ludzi, ktory siedział ze mną i ze znajomym basistą przy stoliku, pyta czy nie poszlibysmy jeszcze gdzies na piwo. I tak trafiłem na Godulę, gdzie opowiada się dowcipy o gorolach ("nie obraź sie") i gdzie z troską pytają czy się nie boję sam wracać po nocy na Świerklaniec. Nie boję się. Lubię Śląsk. może dlatego że piwo zmieniło się cudownie w 200 gram?


Poddziałanie 4.4.2 Poprawa mobilności miejskiej w miejskim obszarze funkcjonalnym Elbląga – ZIT bis\nZarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego 5 lipca 2016 r. zatwierdził zmiany w regulaminie Komisji Oceny Projektów (KOP). Aktualizacja regulaminu KOP dotyczy zmiany technicznej: sposobu oceny wniosków o dofinansowanie przez ekspertów. Umożliwiono elektroniczną weryfikację wniosków, a więc dokonywanie oceny przez ekspertów poza siedzibą Urzędu.\nZmianie ulega § 7 regulaminu KOP, tj. „Miejsce dokonywania oceny” poprzez dodanie ustępu 3 w brzmieniu:\n„Dopuszcza się dokonywanie oceny wniosku przez Eksperta poza siedzibą Urzędu Marszałkowskiego Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie na podstawie elektronicznej wersji wniosku i załączników przesłanej Ekspertowi przez Sekretarza KOP po uzyskaniu Oświadczenia o poufności i bezstronności Eksperta oraz Oświadczenia o braku powiazań między Ekspertami w wersji papierowej. Decyzja, w jaki sposób Ekspert dokonuje oceny podejmowana jest przez Przewodniczącego KOP”.\nPowyższa zmiana nie będzie skutkowała nierównym traktowaniem Wnioskodawców oraz pogorszeniem warunków konkursu. Zmiany w powyższym zakresie obowiązują od 5 lipca 2016 r.


Marcin Januszkiewicz, koncert "Osiecka po męsku", 17.12 - Fundacja Okularnicy\nStrona główna / Aktualności / Marcin Januszkiewicz, koncert „Osiecka po męsku”, 17.12\nPłyta nagrana podczas koncertu „Nowa Energia w piosence” w Studio im. Agnieszki Osieckiej jest już na rynku i można ją kupić na przykład TU. Teraz czas na koncerty promujące to świetne wydawnictwo. Recital Januszkiewicza to męskie spojrzenie na piosenki Agnieszki Osieckiej, nowe interpretacje wokalne i intrygująco świeże aranżacje muzyczne. W programie na przykład „Niech żyje bal”, „Diabły w deszczu” i „Na kulawej naszej barce” oraz pozostałe utwory z płyty.\n17 grudnia, niedziela, godz. 18:00\nPROM Kultury Saska Kępa, ul. Brukselska 23, bilety 20 zł


Zmiany w podatku VAT – szkolenie! | WSH\nHome » Aktualności » Zmiany w podatku VAT – szkolenie!\nZ początkiem 2020 roku zaczną obowiązywać kolejne zmiany przepisów podatkowych za sprawą nowelizacji ustawy o VAT. Za sprawą nowych regulacji, przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą, będą musieli sprostać kolejnym wymaganiom stawianym przez Ustawodawcę. Jak przygotować się do zmian w prawie?\nCentrum Kształcenia Samorządu i Biznesu WSH w Radomiu\nzapraszają na jednodniowe szkolenie:\ntermin: 14 stycznia 2020 r.\nmiejsce: budynek WSH przy ul. Traugutta 61a\nPROGRAM SZKOLENIA (8 godz. wykładowych)\n1. Należyta staranność Podatników i korzystanie z tzw. „Białej listy podatników VAT”\n– Czemu służy nowy rejestr i jak z niego korzystać?\n– Jak przygotować się do nowych obowiązków?\n– Rachunki bankowe w rejestrze podatników – konsekwencje braku ich ujawnienia.\n– Rachunki wirtualne.\n– Czy tylko przedsiębiorcy muszą zgłaszać rachunki bankowe?\n– Transakcje pomiędzy przedsiębiorcami – kiedy obowiązkowa zapłata na ujawniony rachunek bankowy?\n– Co to jest jednorazowa transakcja i jaki ma wpływ na rozliczenia podatkowe?\n– Sankcje i kary za brak rachunków bankowych.\n– Sankcje i kary za zapłatę na nieujawniony rachunek bankowy.\n– Solidarna odpowiedzialność w VAT.\n– Jak uniknąć negatywnych konsekwencji w związku z brakiem rachunku bankowego w rejestrze podatników?\n– Trzydniowy termin na zawiadomienie naczelnika US w celu „uratowania” zaliczenia wydatków w części kosztów uzyskania przychodów w związku z pominięciem rachunku bankowego.\n2. Obowiązkowy split payment i solidarna odpowiedzialność podatkowa za rozliczenia VAT – zmiany od 1 listopada 2019 roku\n– Zasady obowiązujące przy stosowaniu obowiązkowego mechanizmu podzielonej płatności (MPP).\n– Odwrotne obciążenie a MPP – przepisy przejściowe.\n– Nowy załącznik 15 dla transakcji objętych obowiązkowym mechanizmem podzielonej płatności.\n– Elementy obowiązkowe faktury VAT.\n– Sankcje i kary za nieprzestrzeganie obowiązkowej podzielonej płatności.\n– MPP a płatność w sklepie i placówce detalicznej (karta kredytowa, płatnicza).\n– Zmiany w funkcjonowaniu mechanizmu podzielonej płatności dla wszystkich podatników i wszystkich transakcji (MPP a zaliczka, płatności zbiorcze, nowe możliwości uwolnienia środków z rachunku VAT – płatności na inne zobowiązania publicznoprawne).\n– Odpowiedzialność solidarna nabywcy za towary z załącznika Nr 15 na faktury poniżej 15 tys. zł.\n– Jak uniknąć negatywnych konsekwencji związanych z MPP?\n3. Ograniczenie (likwidacja) kwartalnego rozliczania VAT\n– Ograniczenie możliwości korzystania ze zwolnienia podmiotowego (200 tys.) przy obrocie niektórymi towarami – nowy załącznik Nr 15 do ustawy o VAT.\n4. Faktura do paragonu dla firm – zmiana zasad wystawiania\n– Faktura dla transakcji uprzednio udokumentowanej paragonem – nowe zasady.\n– Sankcje dla sprzedawcy i nabywcy za faktury wystawione do paragonów bez NIP-u nabywcy.\n5. Nowa odsłona JPK_VAT/JPK_VDEK\n– Kontrole podatników a JPK.\n– Likwidacja deklaracji VAT i zasady sporządzania i przesyłania nowych plików ewidencyjno-rozliczeniowych JPK_V7M i JPK_V7K.\n– Nowe wymogi ewidencyjne VAT: raportowanie kodu transakcji i kodu dokumentu,\n– Terminy wdrożenia nowego JPK_VAT:\n– 1 kwiecień 2020 r. przez dużych podatników,\n– 1 lipiec 2020 r. przez pozostałych podatników.\n– Kary i sankcje za błędy w JPK: kara administracyjna 500 zł oraz kary grzywny z kks.\n6. Przegląd orzecznictwa (np. sprawa Budimex, karty paliwowe, usługi niematerialne, leasing zwrotny)\nProf. WSH, dr Piotr Możyłowski\nW latach 2001–2013 związany był zawodowo z Pierwszym Urzędem Skarbowym w Radomiu pracując w Dziale Kontroli Podatkowej, a następnie w Dziale Egzekucji Administracyjnej.\nAbsolwent Wydziału Prawa na SWPS Uniwersytecie Humanistycznospołecznym w Warszawie.\nUkończył studia podyplomowe z Rachunkowości oraz kilkadziesiąt kursów i szkoleń z zakresu podatków, postępowania egzekucyjnego oraz prawa handlowego.\nProwadzi własną Kancelarię Doradztwa Gospodarczego i Prawnego oraz Biuro rachunkowe. Zajmuje się doradztwem biznesowym, prawnym, a także rozliczeniami podatkowymi podmiotów gospodarczych. Posiada doświadczenie w reprezentowaniu podatników w postępowaniach podatkowych oraz postępowaniach kontrolnych, a także w postępowaniach egzekucyjnych.\nBrał udział w tworzeniu kilkunastu podmiotów prawa handlowego doradzając w sprawach prawa handlowego oraz podatkowego. Był członkiem organu zarządzającego Spółki z o.o. oraz Fundacji. Pełni również funkcje likwidatora podmiotów gospodarczych. Prowadzi szkolenia z postępowania egzekucyjnego w administracji dla pracowników JST.\nJest autorem kilkudziesięciu opracowań z zakresu podatków oraz egzekucji administracyjnej. Redaktor naukowy kilkunastu monografii w tym m.in.: „Ochrona praw jednostki w postępowaniu administracyjnym i podatkowym”; ”Administracyjne postępowanie egzekucyjne. Na 50-lecie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji”, „Funkcjonowanie jednostek samorządu terytorialnego w wymiarze finansowo-prawnym”, „Podatki i opłaty w samorządzie terytorialnym. Aspekty prawne i finansowe – wybrane zagadnienia”, „Prawno-finansowe uwarunkowania samorządu terytorialnego w Polsce. Bariery, wyzwania i perspektywy” czy ”Zarządzanie należnościami w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw w okresie kryzysu gospodarczego”. Od 2015 r. związany jest z Wyższą Szkołą Handlową w Radomiu prowadząc wykłady i seminaria.\nKOSZT UCZESTNICTWA W SZKOLENIU: 350zł / osoba\nZAPISY DO: 10/01/2020\nformularz wysłany na adres: podyplomowe@wsh.pl\nosobiście w biurze Departamentu Studiów Podyplomowych, ul. Traugutta 61a, wt.-sob. w godz. 8-16


Epokowe odkrycia i globalne zagrożenie – Michael C. Grumley, Przełom - Kulturantki\nOpublikowany dnia 9 lutego 2018 by Kasia\nJak określić „Przełom”? Chyba najlepszym stwierdzeniem będzie powieść międzygatunkowa. To thriller, sensacja, odrobina science fiction i przygoda w jednym. Historia, która wciąga i wielokrotnie zaskakuje. Zainteresowałam Was?\nW głębinach Morza Karaibskiego atomowy okręt podwodny amerykańskiej marynarki wojennej zostaje zmuszony do przerwania rozpoczętej misji. Coś nietypowego związanego z nawigacją zaczyna dziać się wokół nich. Gdy śledczy John Clay próbuje wyjaśnić te dziwne zdarzenia, zaczynają mieć miejsce kolejne anormalne sytuacje. Sprawa, zamiast się wyjaśnić, komplikuje się jeszcze bardziej. W tym samym czasie biolog morska Alison Shaw wraz ze swoim zespołem przy użyciu potężnego systemu komputerowego, przygotowuje się do dokonania epokowego odkrycia. Chcą przetłumaczyć mowę delfinów i podjąć się próby dialogu z drugim pod względem inteligencji gatunkiem na kuli ziemskiej. Jednocześnie na Antarktydzie dochodzi do niespodziewanych trzęsień ziemi oraz zapadania się lodowca, które może grozić wywołaniem wielkiego tsunami. Zajmująca się tym naukowiec, Kathryn Lokke, odkrywa także, że wbrew wcześniejszym prognozom, z niewyjaśnionych przyczyn ubywa wody w oceanach.\nJohn Clay dociera do Alison Shaw, która wydaje się być najlepszą osobą do pomocy w jego sytuacji. Prosi ją i jej zespół o pomoc w odnalezieniu zaginionego w trakcie badań batyskafu. Do tego celu chce wykorzystać delfiny. Kobieta jest sceptycznie nastawiona do współpracy z wojskiem, gdyż kiedyś została przez nich oszukana. Mimo to, decyduje się na współpracę, gdyż Clay wydaje się być osobą, której można zaufać. Okazuje się, że od swoich podopiecznych dowiadują się więcej, niż mogli się spodziewać, gdyż na dnie oceanu odkrywają tajemniczy obiekt, który nigdy nie miał zostać odkryty.\nCo wspólnego ma ubywanie wody w oceanach, wstrząsy na Antarktydzie i tajemnicze morskie znalezisko? Komu można zaufać, a na kogo powinni uważać? Kto za to wszystko odpowiada i co właściwie grozi światu?\nNie jestem fanką takich klimatów, jak nie trudno zauważyć, raczej gustuję w literaturze kobiecej, nie gardzę też dobrym kryminałem czy thrillerem. Teoretycznie, ta historia, w żaden sposób nie pasuje do moich zainteresowań. Jednak coś mnie do niej przyciągało, od momentu, kiedy pierwszy raz przeczytałam jej opis. Dodatkowo zachęcała mnie do zapoznania się z nią jej okładka (włączyła się moja wewnętrzna sroka okładkowa). I wiecie, co? Ani przez moment się na niej nie zawiodłam. I jestem zdania, że po jej lekturze będziecie mieć podobne odczucia.\nFabuła w powieści skupia się równolegle na trzech wątkach. Pierwsze z nich to tajemnicze wydarzeniach na Morzu Karaibskim związane z podwodnym okrętem atomowym, które wyjaśnia John Clay. Drugi wątek, to prowadzone przez Alison Shaw próby przetłumaczenia mowy delfinów na ludzki język i umożliwienia werbalnego kontaktu z tym niezwykle inteligentnym gatunkiem. Trzeci zaś, to odkrycia Kathryn Lokke, kierowniczki jednego z wydziałów amerykańskiej agencji naukowo – badawczej, kierującej zespołem biologów, geologów oraz hydrologów. To ona ujawnia tajemnicze i bardzo niebezpieczne zjawiska na Antarktydzie, które mogą przyczynić się do katastrofy na skalę światową, której nie będzie dało się powstrzymać. Pierwsze rozdziały „Przełomu” wprowadzają nas w te trzy tematy. Z pozoru różne, niemające żadnego punktu wspólnego, powinny stanowić niezależne od siebie problemy. Jednak coś je łączy. Coś bardzo tajemniczego, co nigdy nie miało ujrzeć światła dziennego. Coś, co może stanowić olbrzymie zagrożenie i wywołać światowy kryzys.\nTe pierwsze rozdziały, budują napięcie. Dotykają tematu, zostawiając czytelnika z zagadką, w żaden sposób jej nie wyjaśniając. Chcecie wiedzieć, jakie jest jej wyjaśnienie? Czytajcie książkę dalej. Wszystkie wątki się łączą, dając ciekawe zakończenie. Michael C. Grumley potrafi budować napięcie i w krótkim czasie wciągnąć czytelnika by nie przerywał lektury. Wielokrotnie stosuje interesujące i zaskakujące zwroty akcji. Jeśli myślicie, że wiecie jak rozwinie się sytuacja, zapewne się mylicie. Autor już o to zadbał.\n– Hej, John. To czym właściwie się zajmujesz w marynarce, jeśli można spytać?\nClay uniósł brwi.\n– Można. Pracuję w tak zwanym wydziale do spraw specjalnych.\n– To nie jest jedna z tych grup „wtedy musiałbym cię zabić”, prawda?\nClay roześmiał się.\n– Nie. Prowadzimy śledztwa w szczególnych przypadkach, zwykle wykraczających poza standardowe działania marynarki.\n– A czego one dotyczą? – Lee był zaciekawiony.\n– Większość informacji jest zastrzeżona, ale najczęściej chodzi o usterki techniczne albo problemy z komunikacją. Na przykład dwa systemy używają nachodzących na siebie częstotliwości i całość nie działa jak powinna. Nic szczególnie ciekawego.\nMichaelowi C. Grumleyowi udało się wykreować naprawdę ciekawe postaci. Są wyraziste, nie irytują swoim zachowaniem, a jednocześnie nie robi z nich półbogów czy następców MacGyvera, którzy potrafią uratować się z każdej sytuacji budując helikopter ze spinacza i gumki recepturki. Są zwykłymi ludźmi, mającymi również wady, a ich działania są odpowiednio umotywowane. Odkrywane przez nich tajemnice zostawiają czytelnika ze zdziwieniem i zaskoczeniem. Smaku całości dodaje jeszcze polityczne tło toczących się wydarzeń, które odgrywa tu również ważną rolę.\n„Przełom” to pierwsza część czterotomowego cyklu. Mam nadzieję, że pozostałe tomy zostaną również wydane, gdyż polubiłam styl autora i bardzo chętnie poznam kontynuację tej niezwykłej historii.\nKulturantki z przyjemnością objęły „Przełom” patronatem medialnym. A co to oznacza dla Was? Będziecie mogli wkrótce wygrać egzemplarz tej powieści i sami przekonać się, o co tyle szumu.\n„13 powodów” śmierci Twojej koleżanki.…\nKsiążki kataklizm, Michael C. Grumley, odkrycie, patronat medialny, polityka, powieść sensacyjna, Przełom, przygody, recenzja, science fiction, thriller, Wydawnictwo NieZwykłe, zagrożenie\nCzy masz świąteczne marzenie?\nPoprzedni Poprzedni post: Sekret, który zmienił życia bieg… – „Wszystkie pory uczuć. Zima” Magdaleny Majcher\nNastępny Następny post: U podłoża chorób stoją grzyby Candida?


dzien trzeci- Kiskunmajsa – Camper Diem!\nautor: roza_ne\tPosted on\t 1 lipca 2012 9 lutego 2021\nRano (kolejny dzien spimy tylko po 5 godzin) wstaje, kapie corki, robie sniadanie i pijemy kawe…czekamy…kiedy oni sie obudza? Taki widok to mile uczucie!:)\nByli zadziwieni, kiedy otworzyli drzwi:) Jednak po naszym powitaniu okazalo sie, ze jest juz pierwsza zla wiadomosc:(((\nTa plama to wyciek plynu z chlodnicy:( Plastykowa czesc ulamana:(( W gre wchodzi tylko wymiana chlodnicy na nowa, a ta byla dopiero co wstawiana!!! Zbyszek podejrzewa, ze mechanik mogl za mocno dokrecic srube i peklo:(( Krzys mowi, ze moze to byc tez wynik jego grzebaniny przy tempomacie w czasie postoju w dniu wczorajszym…nie wazne teraz kto zawinil, wazne ze stoimy w Kiskunmajsa, jestesmy w drodze do Grecji na miesiac i walnela nam chlodnica!:( Krzysztof dowiaduje sie na pobliskiej stacji paliw, ze niedaleko jest warsztat samochodowy, ale czynny dopiero jutro bo dzis niedziela. Nie pozostaje nam nic innego jak wjechac na kemping, pozwolic dziewczynkom na ich wyczekane kapiele, odpoczac po dotychczasowej podrozy, a jutro do mechanika….takie koszty:( ech!\nBasia i Zbyszek zegnaja sie z nami i jada w kierunku Grecji- do zobaczenia!\nNa pocieszenie znalezlismy wspaniala mejscowke na kempingu!\nNo, a potem bylo juz czyste szalenstwo i radosc dzieci! To nasz pierwszy kontakt z termalami i cieszymy sie, ze nastapil wlasnie tutaj, w Kiskunmajsa:)\nKiedy szlismy na obiad do kampera to parking przy termalach byl pelny.\nWidac, ze ten kompleks ma powodzenie:)\nPo obiedzie wzorem poludniowcow urzadzilismy sobie sjeste, a o 16 znowu na termale!:) Bardzo, bardzo nam sie podobalo:) Wracajac z Grecji tez tu zajedziemy i oby byl to piatek lub sobota- wtedy od 20 do 24 odbywa sie nocne plywanie, swieca sie latarnie….cudo!\nTeraz jest juz pozny wieczor, dziewczynki graja w cos na sofie (chodzi klima wiec przyjemniej niz na dworze- tam ciagle upal!), wczesniej byly rowery, malowanie kreda, pilka….teraz juz sa wyciszone- woda wyciaga:)) Za godzine idziemy lulu- trzeba wypoczac. Jutro dalszy ciag sprawy z chlodnica….\ndroga do Grecji Jonathermal Kiskunmajsa Węgry\nPrevious Post dzien drugi- podroz- kiskunmajsa\nNext Post dzien czwarty- podroz- szeged- roszke


udział podmiotu w konsorcjach\nCzy jeden podmiot może uczestniczyć w dwóch konsorcjach? Czy jako partner ( nie lider) w jednym konsorcjum może uczestniczyć w innym konsorcjum (też jako partner) mając na uwadze że każdy z projektów dotyczy innego produktu sieciowego i w każdym z tych projektów podmiot będzie ponosić inne koszty?\nTak, nie ma ograniczeń w tym zakresie. Należy jednak pamiętać, że podmiot ten powinien posiadać zdolność finansową i organizacyjną do realizacji obu projektów. Zdolność ta będzie badana m.in. w zakresie kryterium „Wnioskodawca i członkowie konsorcjum zapewniają finansowanie projektu".


Jak sprawnie urządzić wnętrze swojego domu, kilka zasad dla osób, które się za to zabierają. | Prominas\nHome » Jak sprawnie urządzić wnętrze swojego domu, kilka zasad dla osób, które się za to zabierają.\nJednym z ważniejszych elementów przy pracach zmierzających do zamieszkania w domu, który się buduje jest wykończenie pomieszczeń. A faktycznie jest co wykańczać, o na pewno doskonale wiedzą ludzie, którzy to już przeszły. Przede wszystkim należy się zająć instalacjami, w tym ogrzewaniem domu - o ile w lecie nie ma to znaczenia, to zimą dobrze by jednak było, żeby wewnątrz panowała przyjemna temperatura.\nTrzeba więc znaleźć odpowiednie grzejniki, które będą pasować do charakteru i stylistyki pomieszczeń, należy również zakupić odpowiedni piec. Chwalone przez klientów są defro kotły, mają one wysoką wydajność, dzięki czemu można zaoszczędzić dużo pieniędzy w porównaniu z konkurencyjnymi rozwiązaniami.\nZ pozostałych ważnych spraw będzie również wybranie drzwi wewnętrznych i zewnętrznych - polecany sklep, ponieważ ich wybór jest bardzo duży, to można się na przykład udać do jakiegoś marketu budowlanego i tak porównać różne modele. Wiele osób chętnie wybiera drzwi pol skone, lecz pozostali producenci również mogą zaoferować dobre jakościowo produkty.\nO ile mężczyzna zajmuje się najczęściej sprawami technicznymi, to pani domu zapewne zajmie się końcowym wykończeniem całości wnętrza. Tu również sporo będzie do roboty, bo należy przecież wybrać kolorystykę farb, dobrać do tego dodatki i meble, tak aby wszystko było jedną spójną całością. Wiele osób rozpoczyna od wyboru mebli, i one decydowały będą o całej reszcie.\nTen tekst Ci się spodobał? To odwiedź serwis nieruchomości toruń, a odnajdziesz więcej zbliżonych tematycznie informacji, które też będą interesujące.\nJest to całkowicie zrozumiałe, bo meble stanowią bardzo ważny element prawie wszystkich pomieszczeń, jedynie w łazience ich znaczenie jest mniejsze, tam z kolei kluczową rolę pełnią płytki na podłodze i ścianach. I właśnie do mebli są dobierane wszelakie dodatki, tak aby nawiązywały one stylem do charakteru pomieszczenia, jeżeli ktoś w salonie ma tradycyjny, zdobiony zestaw to nowoczesny stalowy - screenpol.com.pl/ - karnisz może trochę nie pasować. Podobnie będzie z resztą dodatków, takich jak firany do kuchni, je także należy dobierać w taki sposób, żeby całość wnętrza stanowiła jedną spójną całość - więcej tutaj.


Edward Guziakiewicz, Wakacje w Izraelu | Powieść on-line | Odcinek trzydziesty trzeci\nwpadła na niego, gdy wysiadał z windy. Niecierpliwie kręciła się po czwartym piętrze, widocznie przed chwilą stukała do jego numeru. Złapała go gorączkowo za pasek od spodni, jakby w obawie, że chłopak może jej uciec. Była przelękła i zatrwożona. Wycelowała w niego palcem.\n— Musisz koniecznie, ale to koniecznie, i to zaraz, zajrzeć do pokoju Manueli! — histerycznie rzuciła mu w twarz, nerwowo się zacinając.\n— Teraz? — zapytał z niebotycznym zdumieniem, zaniepokojony tym alertem. — Czy coś złego się stało?\nNie odpowiedziała. Skinęła tylko głową, łapiąc z trudem oddech i przyszło mu do głowy, że pewnie przed chwilą jak szalona zbiegała po schodach.\nWpadł w popłoch, ale usiłował się opanować. Nie miał zielonego pojęcia, co takiego wytrąciło ją z równowagi. Z oczyma jak talary wcisnął przycisk siódmego piętra. Kiedy winda się zatrzymała, pognał za Teresą w podskokach, spodziewając się najgorszego.\n— Jestem! — wyszeptał ze ściśniętym gardłem, zaglądając do środka.\nPrzez pokój przetoczyło się istne tornado i panował w nim nieopisany bałagan. Jego słodka przyjaciółka nie była umierająca, ani obłożnie chora, tym niemniej znalazł ją w opłakanym stanie. Włosy miała w nieładzie, a policzki mokre od łez. Zastał ją przy chaotycznym pakowaniu ogromnej ciemnobrązowej skórzanej walizy i kominowego plecaka w kolorze khaki.\n— A cóż to takiego? — zapytał z przerażeniem. — Wyjeżdżacie?\n— Jak widzisz! — z rozpaczą pociągnęła nosem, pokazując mu ręką cały ten majdan.\nSięgnął do kieszeni po chusteczki higieniczne, ale Manuela miała swoje. Zaniepokojony przysiadł w fotelu, a one, wpadając sobie w słowa, wytłumaczyły mu, co było powodem nieszczęścia. Złośliwy los uciął figlarną zabawę w Romea i Julię.\nOkazało się, że obie z Teresą muszą natychmiast opuścić Tel Awiw i wracać do kraju. Nie skończyła się im wiza, ani nie wyrzucała ich z Izraela policja. Zawinił skrawek papieru, który jako dowód rzeczowy wylądował przed nim na ławie. Manuela otrzymała pilny telegram z Budapesztu. Wynikało z niego, że niespodziewanie przyspieszono odlot jej ojca na placówkę dyplomatyczną. Udawał się do Rio de Janeiro. Polecenie było wyraźne: „Natychmiast wracaj!” Jej papcio był ekspertem w eksponowanej dziedzinie gospodarczej i przygotowywał się do wyprawy na drugą półkulę. Pierwotnie jednak miał tam się udać późną jesienią. Manuela musiała się z nim pożegnać, a wcześniej dopomóc w ostatnich szalonych przygotowaniach do podróży. Rozstawał się z rodziną na rok, zaś przed opuszczeniem Budapesztu chciał jeszcze w instytucie, w którym pracował pozostawić po sobie porządek.\nJednakże to nie wyjazd ojca tak naprawdę wytrącił zapłakaną laskę z równowagi. Miała przecież sercowe plany, których musiała się z żalem wyrzec. Teresa nie omieszkała mu o tym napomknąć — i w tym celu gorliwie pospieszyła za nim do windy, kiedy z markotną miną wyszedł z ich pokoju. Posiedział tam z kwadrans, aż wreszcie uznał, że jego obecność nie ułatwia im zadania.\nWysypała się z niej właśnie chmara skośnookich maluchów, które musieli przepuścić.\n— Ona cię kocha, oszalała na twoim punkcie — rzekła ze śmiertelną powagą, gdy już przefrunęła dziecięca szarańcza. — I nie wyobraża sobie bez ciebie życia.\nZabrzmiało to prawie jak oskarżenie. Nie wiedział, co jej odpowiedzieć. Czuł się skrępowany, a przy tym odrobinę winny. Nigdy dotąd nie znalazł się w tak kłopotliwej sytuacji. Winda odpłynęła w górę i musieli poczekać, aż wróci.\n— I think that — bąknął powściągliwie.\nTo było istne wariactwo. Przypuszczał, że do Teresy chyba jeszcze nie dotarło, co między nimi zaszło, bo Manuela nie zdążyła się jej zwierzyć.\nPoirytowana parsknęła jak klacz i wydawało się, że cynicznie się roześmieje.\n— Niczego się nie domyślasz — kłapnęła z głębokim przekonaniem. Zabrała się do objaśniania. — Wyobraź sobie, że dla ciebie rzuciła chłopaka, którego miała w Budapeszcie. Fantastycznego, z dużą klasą. Wysłała do niego list, w którym napisała, że z nim zrywa... — mówiła powoli po angielsku, ale wtrącała wiele polskich słów. — I to dla kogo? Dla jakiegoś idioty z Polski... — nie mogła się powstrzymać i wyjęła chusteczkę. Wydawało się, że za chwilę i ona się rozpłacze.\n— Och, nie denerwuj się! — próbował jakoś sobie z nią poradzić. — Co, mam sobie poszukać sznura lub wyskoczyć przez okno? — parsknął zniecierpliwiony. — Przecież to nie koniec świata. Na pewno jeszcze się spotkamy — niemrawo dodał, jednak mając niejakie wrażenie, że rzuca słowa na wiatr.\nZapadło kłopotliwe milczenie. Miała na sobie beżowe sztruksy, takie same jak Manuela i przyszło mu do głowy, że zamieniają się ciuchami.\n— Pisała o tobie do rodziców — Teresa wytrwale drążyła ten temat. Wytarła nos i schowała chusteczkę. Czuła się odpowiedzialna za mniej doświadczoną koleżankę.\n— I know — wyjaśnił. — She let me see this letter.\n— I co?! — zapytała, a jej brwi powędrowały wysoko.\n— Wezmę jej adres. To wszystko dzieje się tak szybko.\n— A dałeś jej własny? — usiłowała przejąć inicjatywę.\n— Ty ofermo, trzeba ci o wszystkim przypominać? — ciepło go skarciła. Chwileczkę się wahała, a potem z przekonaniem orzekła: — Dobrze ją znam, przyjedzie do ciebie. Do Warszawy. I nigdy już nie będzie szukać innego faceta. To uczucie na całe życie. Ona taka jest. Zapamiętaj to sobie... raz na jutro! — skwitowała po polsku, kończąc wreszcie rozmowę.\n— Mówi się: raz na zawsze — mimowolnie ją poprawił.\nSkruszony i do głębi przejęty skrył się w kabinie, z ulgą przecierając wierzchem dłoni zroszone czoło. „Raz na zawsze!” — miauknął w myślach. Biedak nie znał się na kobietach i nie sądził, aby mógł kiedykolwiek zgłębić ich złożoną psychikę. Czy mimo pozornej siły były aż tak wątłe i kruche? Czy jedna upojna noc z facetem wyciskała tak trwałe ślady? Wysiadł, usuwając się z taktem z drogi staruszce z Pragi i z lekka się jej kłaniając. Ta trzymała z zaabsorbowaniem w ręce foliowy woreczek z resztkami jedzenia i domyślił się, że wybiera się w odwiedziny do buszującego w parku rozleniwionego burego kota.\nMadziarki odlatywały wczesnym rankiem z lotniska Bena Guriona i zamówiły taxi na czwartą rano — jednakże Manuela zastrzegła sobie, żeby tak wcześnie nie wstawał i z nimi się nie żegnał. Nie chciała go bladym świtem zrywać z łóżka, a poza tym serwować mu kolejnej fontanny łez.\n— Życie jest jak ta wredna taksówka — mruknął z przekąsem, gdy dotarł do swego numeru. — Wsiądziesz, cieszysz się jak głupi, jedziesz. A potem i tak wysiądziesz. Wcześniej czy później musisz wysiąść!\nW zadumie poleżał z kwadrans na łóżku, wpatrując się niewidzącym wzrokiem w sufit. Usiłował się jakoś pozbierać. Miał wrażenie, że skończył się w kinie ekscytujący film, wszyscy już się podnieśli, a on jak głupi siedzi i ogląda przesuwające się napisy. Później wstał, wykaligrafował swój warszawski adres na kartce z zeszytu w kratkę i z miną skazańca powlókł się z powrotem do windy.


Obrazfoto.pl - druk foto plakatów - Loook.pl - indeks polskich stron\nData modyfikacji: 24.01.2022, godz.: 17:19\nAdres firmy: Jachowicza 32\nFotoobrazy i fotoplakaty to zyskująca na popularności forma dekoracji wnętrz. Niezależnie od metrażu i stylu, w którym utrzymane jest mieszkanie pozwalają one nadać indywidualny charakter. Nasza firma specjalizuje się w tworzeniu wysokiej klasy fotoobrazów i fotoplakatów oraz ich dystrybucją na terenie całej Polski. Oferujemy zarówno produkty na bazie zdjęć Klientów, jak również gotowych propozycji z naszej galerii.\ndruk foto obrazów, druk zdjęć na płótnie, foto obraz, druk fotoobrazów, foto plakat, druk obrazów ze zdjęcia, druk fotoplakatów\nZareklamuj stronę https://obrazfoto.pl:\nKomentarze dla "Obrazfoto.pl - druk foto plakatów"\nFotografia chwali się dzisiaj niezwykle dużą popularnością w naszym narodzie. Ludzie coraz częściej korzystają z takich usług i zamawiają sobie różnego rodzaju pamiątki z różnych sytuacji czy dziejów ... · zobacz więcej\nTen działający od dobrych kilku lat fotograf ślubny zamieszkujący Szczecin z chęcią podejmie się dokumentacji Waszego ślubu. Do fachowiec podchodzący do każdego klienta indywidualnie, z dbałością o W ... · zobacz więcej\nLight Scene - fotografia\nPotrzebujesz materiałów fotograficznych do promowania swojego biznesu? Napisz do mnie. Realizuję sesje zdjęciowe wizerunkowe i biznesowe w jedynym takim studio fotograficznym w Koszalinie. Działam ja ... · zobacz więcej