Strona Główna - Odnośniki - Biblioteka stara\nKronika tekstów lat ubiegłych\nKronika tekstów konkursowych\n"To nie miało prawa skończyć się dobrze"\nOpowiadania z uniwersum Silberbergu\nKronika tekstów lat ubiegłych:\nWówczas nastąpił ciąg wydarzeń wielkiej wagi. Bractwo Tajemnych znikło bez śladu, dając powód do plotek, jakoby nigdy nie istniało.\nCala czwórka powoli ruszyła wzdłuż fosy. Pierwszy szedł Eyck osłaniając się tarcza. Na krawędzi po drugiej stronie pomiędzy listowiem dostrzec można było łęczyska długich elfich łuków. Czując na karkach ciężar wycelowanych w nich grotów, zeszli na dno fosy, starając się trzymać ręce na widoku. Gdy, z trudem utrzymując równowagę, zaczęli podchodzić w gore stromym osypiskiem, nad nimi pojawiła się smukła elfka w szarym kaftanie, ze strzała wycelowana prosto w Eycka.- Szukacie tu czegoś, poza śmiercią?- spytała drwiąco z jadowitym uśmiechem.\n- Przysięgam ci, Arideo, na pamięć twoich przodków, którym służyłam, ze zrobię wszystko, by wkrótce w tym królestwie wszystko było naprawdę twoje. Albo będzie to ostatnia misja, którą w życiu podejmę\nStrzyga szla. Krok za krokiem. Oddech za oddechem. Minuty mijały. Nagle korytarzem targnął odgłos padającego na ziemie ciała. Zatrzymała się. Rozległo się mlasknięcie, cichy jęk, świadczący, ze ofiara jeszcze żyje. I ohydny odgłos rozrywanego ciała. Chrupnęły łamane kości i rwane stawy. Strzyga zamlaskała. - Będę rzygać...- jęknął mag cichutko. - Ani mi sie waż – warknela Ineth.\nOstatni bastion, część I\nNa barykadzie zaległa cisza. Poważne i skupione miny obrońców mówiły aż za dobrze o tym, ze potrafią liczyć. I ocenić szanse. Nikle szanse.- Nie wytrzymamy nawet pierwszego szturmu – mruknął pod nosem Einhard. Indariel zacisnęła zęby. Shamaroth spojrzał po twarzach towarzyszy.- Hu! Hu! Hu! Hu! – wrzasnął tubalnym głosem. Zawtórował mu Heimdall łomocząc toporem w tarcze i po chwili nad bastionem poniosło się echo wojennego okrzyku. W tym okrzyku ulatywały strach i beznadzieja, obawy i chęć ucieczki, z każdym kolejnym chóralnym okrzykiem odzyskiwali sile, poczucie mocy płynącej z bojowej wspólnoty, powracało znane uczucie bitewnej euforii. W zaciśniętych na broni pięściach, w zawziętych spojrzeniach rodził się duch bojowy, tak typowy dla walki bez nadziei na zwyciestwo.\nOstatni bastion, część II\nCisza niepokoiła. W oddali uderzył grom. I drugi. I kolejny."Za często..." pomyślała Indariel\n- Bębny! – powiedziała na głos- Ida!!! – rozległo się z góry wołanie wartowników. Strach ścisnął ją za gardło naglą świadomością. "Mam tu zginać? – pomyślała "A Alienor...?\n- Nikt nie żyje wiecznie – wyszeptała swa bitewna maksymę – Chroń nas, Bogini....\nBył uroczy ranek, Nysa odbijała promienie słoneczne, a ptaki ćwierkały. Na brzegu łodzie były już przygotowane. Autorem tekstu jest Grettir- krasnolud Heimdall z I turnusu.\nDzień z życia zajazdu Villsvin\nBóg dal piękny poranek, w sam raz na początek przygody. Po zakończeniu wspólnego śniadania do karczmy przybył noszący się w zielonym uniformie żołnierz w towarzystwie innego, niższego zarówno wzrostem jak i szarżą. Zasiedli przy lawie pod ścianą karczmy i rozłożyli przed sobą papiery.\nPsioniczka skupiła się, wypowiedziała słowa zaklęcia, wykonała kilka gestów. Powietrze zatrzeszczało lekko i pojawił się obiekt. Musze przyznać, ze przyłożyła się do roboty nasza Candice i teraz silvanka rączo biegła w dol kotlinki.\n-Beee, a kto wam powiedział, ze jestem hetero?\nW obronie wrogiego kraju\nO tym, ze jestem naiwny nie trzeba mi nawet mówić. Jestem i będę naiwny jeżeli myślę, ze ta banda da mi się kiedykolwiek wyspać porządnie.\n-Abel, wstawaj-mówił ktoś stojący przede mną-wstawaj jest trup.\n-To nic nowego jak na was-przewróciłem się na drugi bok.\n-Tak, ale żywy trup.\nOdniosłem wrażenie jakby cześć mojej duszy została zawładnięta przez owego najwyższego wampira i przejmowała kolejne kawałki duszy w posiadanie. Mówił do mnie, nakazywał mi co mam robić. W miedzy czasie słyszałem jeszcze inny głos, donośny, poważny mówiący, ze mam pozostać sobą. I to ten właśnie głos pozwolił mi pozostać przy ludzkiej postaci. Potem pojawił się Shamaroth i głos stracił władze nad dusza, stal się malutki i nic nie znaczący. Zdawałem sobie jednak sprawę z tego, ze w odpowiedniej chwili przy odpowiednim układzie czynników głos może odzyskać sile i władze. Poszedłem do namiotu i modliłem sie, długo w podzięce za ratunek\nMiecze zostały złamane\nOpowiadanie to wstęp i pierwsze bitwy drużyny z I turnusu obozu w 2007 r. widziane oczami walczącej w szeregach drużyny gwardzistki cesarskiej.\nJeden z najbardziej emocjonujących momentów obozu - pewna niefortunna wyprawa grupy zapaleńców. Fenomenalnie poprowadzona przez graczy I turnusu. Postaci i dialogi w opowiadaniu są odtworzone z niemal całkowitą dokładnością.\nWojna zaczęła się\nOpowiadanie to opis największej bitwy obozu 2007, zwanej przez nas umownie "szlakiem bojowym", w obronie granic Cesarstwa przemierzyliśmy bowiem cale Północne Forty...\nOpowiadanie będące sprawozdaniem jednej z postaci - Illimy, druida, wojownika, żołnierza (choć nieco przypadkowego) cesarskiej Straży Pogranicza. Opowiadanie balansujące miedzy radosnym humorem, a mistycyzmem...\nGórnicy i potwory\nProsta droga doszliśmy do kopalni. Przed wejściem stal jeden górnik, drugi leżał na kocu obok.\n-Kto idzie?-zapytał robotnik.\n-Ludzie przysłani przez hrabiego do zbadania dlaczego umierają górnicy.-odpowiedział Fein.\n-A to dobrze trafiliście, możecie podejść bliżej-pozwolenie było całkiem na miejscu, bo u stop górnika leżał duży, ciężki młot, a sam górnik wyglądał na takiego co doskonale umie się nim posługiwać.\nI znów szare ulice, zimne mury, tłum obojętnych twarzy. Nieznośny szum wielkiego miasta. A tak... „Witamy w Styrgradzie” mruknęła do siebie. Przyspieszyła kroku, stukając obcasami na granitowych kostkach bruku Głównego Placu. Nienawidziła tego miejsca. Chociaż Gwardię zrehabilitowano, nie potrafiła zapomnieć pełnej upokorzenia chwili sprzed kilku miesięcy.\nKronika strażników kolebki\nWpis nr 1 253 495 z Kronik Strażników Kolebki, traktujący o Lokim, i prawie zniszczeniu przez niego Kolebki. Autor: druid Quarties don Ravenius.\nWstęp do fabuły 2009\nPopatrzyła na łańcuch górski przed nią, który już od kilku stuleci miał nazwę w ludzkim języku. Góry Silber. W orkowym nazywał się inaczej. Ale kto normalny mówiłby po orkowemu. Ponad nią na poszarpanym łańcuchu górskim wyróżniał się płaski szczyt i przełęcz na północ od niego. Jej ukochana góra. Jej ukochana przełęcz. Silberberg. Było lato, roku 832 wg kalendarza Ofiru.....\nPrzykładowa historia postaci, ta akurat do świata Warhammera ;)\nStuk - poepilogowe opowiadanie Hoda\nStuk... stuk... stuk... Odgłos kroków, bębniących po posadzce potęgowało echo, roznoszace się po zimnym korytarzu. Stuk... stuk... stuk... Palące się w gołych, kamiennych ścianach lichtarze dawały tylko lichą poświatę. Stuk... stuk... Panującą wokół ciszę przerwał przeciągły, nieludzki, wibrujący wrzask. A potem drugi i następny, ochrypły, przeradzający się w wycie. Stuk... stuk... stuk...\nO Ofirze - pióra Aleksandra\nSą to rozmyślania na temat Ofiru. Nie jest to oficjalny opis Ofiru, a jedynie wariacja na jego temat stworzona przez Alexandra.\nA jeśli nie powrócę, moje ciało, lub choć moją czaszkę, zgodnie z prawem przodków zamknij w kamieniu, na wschodniej granicy dawnego księstwa tak, bym leżąc na samnijskiej ziemi spoglądał w stronę Silberberskich szczytów.\nKapłańska opowieść - opowiadanie Aerlinn\nWzniesiono pierwszy toast: - Sława niepodległemu Tryntowi! - Sława! Sława! Po trzykroć sława! – odwrzasnął tłum, by po chwili spełnić kielichy. Po mocnym winie na pusty i osłabiony żołądek poczułam się jak typowy elf, który bierze się za alkohol.\nChmury na błękitnym niebie\nZalążek tego opowiadania miał być załącznikiem do mojej postaci 2010, ale wyewoluował do obecnej formy. Jest swego rodzaju kontynuacją jednego z wątków Bitwy o bród Arden, ale czytanie go bezpośrednio po Indianowym opowiadaniu jest wysoce niewskazane ;) Miłej lektury życzę\nBitwa o bród Arden, część I\nPoniższe opowiadanie nie jest wbrew pozorom wstępem do fabuły 2010. Nie jest też opisem jakichkolwiek obozowych wydarzeń, chociaż zdecydowana większość występujących tu postaci, to gracze z roku 2009. "Bitwa" to post scriptum do wydarzeń obozowych, a jednocześnie łącznik z wydarzeniami kolejnej fabuły. Tekst jest bardzo silnie inspirowany najlepszym literackim opisem wielkiej bitwy, jaki znam, więc tych, którzy tą inspirację rozpoznają, proszę o nie krzyczenie :) Miłej lektury :)\nBitwa o bród Arden, część II\nOpowiadanie łącznikowe 2010/2011\nNastępnego dnia nad Arethyną wstawał niezwykle cichy poranek. Mgły i dymy ścieliły się wśród murów, ruin, strzelistych wież i bastionów, wszędzie unosił się gryzący zapach alchemicznej broni, wymieszany z mdłą wonią pogorzeliska. Przez otwartą na oścież złoconą bramę do miasta wjeżdżała kniahini Mira Sartarian.\nZwiastun 2012, część I\nZwiastun 2012, część II\nKróciutkie (niestety) opowiadanie jednego z naszych młodych graczy, w którym znajdziecie na pewno wiele znajomych nutek :)\nNie gniewaj się na niego.- powiedział Artem podchodząc do zebranych przy ogniu.- Atar ma poważne powody, by nienawidzić ulundo. Kiedy Styria zabrała Itharos, lord z tego miasta, wuj Atara, Eknen wyruszył, aby zasiedlić starożytną twierdzę Ofiru, Dwekarmen. Jednak wróg był szybszy. Gigantyczna armia Styrii zajęła twierdzę. A przewodził im najstraszniejszy z ulundo, Maknesh Okrutny. Wydała się wielka bitwa. Czarny Mutant z Południa poprzysiągł zagładę całemu Itharos. Zaczął od ścięcia głowy lorda....\n"Piętnastolecie", cz. 2 - opowiadanie, będące wstępem do gry a.D. 2013\n- Książę Protektorze, o twoją uwagę prosić będzie kniaź Dragan, syn Niemira, z rodu Awdan znaku Karana – marszałek musiał dopomóc sobie trzymaną w ręku kartką, żeby nie pomylić żadnej z godności gościa. Zgrzyt dyplomatyczny z Protektoratem Teralskim nie był nikomu potrzeby. Olaf Wergundzki skinął głową, potwierdzając chęć przyjęcia gościa i Teral energicznie wkroczył do wielkiej halli granicznego grodu w Ragoszczy, prezentując przed księciem tradycyjny teralski ukłon. Forma ta, należna osobom, do których żywiło się wyjątkowy szacunek, była jednym z najstarszych i najmocniej zakorzenionych zwyczajów teralskich. Składający ukłon zdejmował nakrycie głowy, lub nie mając go, przykładał dłoń do czoła, po czym gnąc się w pasie wykonywał zamaszysty ruch, jakby chciał zamieść czapką ziemię. Ważnym było, by w ukłonie nie zginać szyi, bo to oznaczało poddaństwo, zaś ukłon oznaczać miał respekt i szacunek, nie podporządkowanie. Olaf po wielu pobytach w kraju grodów zdążył się juz tego nauczyć.\n"Piętnastolecie", cz. 1 - opowiadanie, będące wstępem do gry a.D. 2013\n- Pomnijcie na bohaterów twierdzy Madal! – zawołał Falimir,wywołując wśród zgromadzonych gromadny okrzyk entuzjazmu – Byłem tam! Wielu z was tam ze mną było! Przeżyliśmy osiemnaście miesięcy oblężenia, wystrzeliliśmy tysiące strzał, zabiliśmy tysiące wrogów, pochowaliśmy setki towarzyszy. Co nas może przerazić? Madal była pierwszym z naszych wspaniałych zwycięstw, dziś, moi bracia, moi dzielni Terale, dziś odbierzemy swoje kolejne wielkie zwycięstwo! Chwała bohaterom Terali!!!\nDzienniki Owizora, część I\nDziennik opisujący wydarzenia z Wiecu Teralskiego oraz rebelii palatyna Mojmira, mających miejsce w Terali w Lipcu roku 895 Spisany piórem maga ziemi Owizora herbu Rożenek dedykowane Ziemowitowi Karanawicowi; synowi Samboi Bobrowicy dziedzicowi wojewody Dragana Karanawica (wraz z dodatkami)\nPióra Pawła Cieślika\nDzienniki Owizora część II\nDzienniki Owizora część III\nPierwsza część Opowiadania Łącznikowego 2015\nJeszcze moment. Minuta może dwie. Zwiadowca wprowadzi uciekinierów między szpalerami ukrytych w zaroślach strzelców. Szpalery wypalą, gdy tylko pomiędzy nimi znajdzie się pościg, po czym zamkną półkole, stawiając barierę z trzech szeregów, wymiennie – muszkiety, rapiery i piki. Za ich plecami zwiadowcy wejdą w wyznaczoną ścieżkę i zamkną za sobą barierę, po czym znikną w lesie wraz z ocalonymi. Styryjska tercja utrzyma się jeszcze chwilę, po czym pójdzie w planową rozsypkę, znikając w lesie w małych oddziałach i wejdzie na kilka różnych ścieżek w możliwie oddalonych od miejsca starcia miejscach.\nRzeczywiście korytarz przed nimi zaczął się zmieniać. Ściany wzniosły się odrobinę, nachyliły, połączyły się pod ostrym kątem. Pod stopami poczuł zupełnie innych chłód niż dotychczas, jakby teraz wstąpił na zamarzniętą wodę. Buty ślizgały się lekko i miał wrażenie, że grunt opalizuje, jakby stąpali po szlachetnym kamieniu. Aituna wyprostował się dumnie, górując nad resztą o ponad pół głowy. I teraz zrozumiał, co miała na myśli elfka mówiąc o "świeceniu". Trójkątne przejście kończyło się gwałtownie, otwierając na wielką jaskinię. Całe ściany były porośnięte gęstymi warstwami porostów, które promieniowały bladym blaskiem, jednak pomiędzy nimi rozkwitały olbrzymie, srebrzyste kwiaty, kształtem przypominające lilie. To one roztaczały wokół siebie poświatę podobną do księżycowej. Wąskie płatki, długie jak męskie przedramię, zdawały się być niemal przeźroczyste, a światło wypływało z grubych, tętniących żył, którymi były poprzecinane. W centrum każdego kwiatu pysznił się zwinięty, krwiście czerwony pąk, który jednak pozostawał szczelnie zamknięty. Dopiero po chwili zdał sobie sprawy, że nie rozejrzał się po pomieszczeniu.\nDruga część Opowiadania Łącznikowego 2015\nBo przecież od kilku dni miasto płonęło. Na niebie kłębiły się gęste, stalowoszare chmury, a w nozdrza gryzł ostry zapach spalenizny. W dodatku wczoraj spadł deszcz i Symeon przekonał się po raz kolejny, że nie ma gorszego smrodu niż swąd zgaszonego pożaru. Myślał, że nie będzie tak źle. Przybył do miasta dwa dni po tym, jak zostało zdobyte, a na gruzach Izaionu, stanowiącego najwyższy punkt miasta, zatknięto dumnie powiewającą flagę Messyny. Złota litera M świadczyła dobitnie, kto prowadził atak i kto jako pierwszy postawił stopę na odzyskanej ziemi. I okazało się, że Messyna pamięta. Każdy kamień, każdy sztandar zastąpiony przez ten znienawidzony, z czarnym smokiem, każdego żołnierza i każdego cywila. Pamięta krew, strach i łzy. I upokorzenie przegranych.\n- Panie – zająknął się hovgjeter – To nie jest moja sprawa, z kim ród Kilkeran się dogaduje o wypas owiec. Ja tylko szkolę chłopców... Panicz Vestein powinien wrócić ze zwiadów zaraz, to z nim pogadacie.... - Panicz Vestein Hrufnson, powiadasz... – młody Borgh Du dał sygnał ręką, jeden z jeźdźców zrzucił brutalnie z wierzchowca przerzucony przed sobą przez siodło pakunek, który okazał się być człowiekiem. Pozostali zdjęli mu z głowy wór, ukazując opuchniętą od bicia twarz młodego mężczyzny – Ten? Hovgjeter spojrzał na swego suwerena z niepewnością i zrobił gest, jakby chciał wstać do niego, ale trzymający go zbrojny kopnięciem zatrzymał go w pozycji klęczącej. Borgh Du kontynuował: - Więc mówisz, że nie twoja sprawa i masz rację. Ale jego sprawa. On to, łamiąc tradycję i porozumienie rodów, wyrażając pogardę dla mego ojca, kazał wyprowadzić swoje stada na Niskie Ziemie, na łąki Dunharrow’ów. Tak? Ty zaś to wykonałeś. On więc winien? Czy ty? Któremu z was dwóch winienem obciąć jajca....?\nTrzecia część Opowiadania Łącznikowego 2015\nRzeka Izera była jednym z licznych północnych dopływów Loreniss, olbrzymiej rzeki, tnącej w poprzek potężne połacie dawnej Puszczy Południowej. W jej dolnym biegu, tuż przed tym, jak wtłaczała swoje żółtawobure wody w koryto swojej większej siostry, Izera nosiła znaczące ślady dawnej działalności Alta Tavar. Upiornie powyginane drzewa moczyły swoje nienaturalnie długie i wiotkie jak ludzkie włosy gałęzie w nurtach rzeki, kamienie o kształtach zwierząt prężyły się na odkrytych polanach, czasem można było nawet trafić na postarzałe pnie, które do złudzenia przypominały wchłonięte ludzkie lub elfickie twarze... Nimi też w rzeczywistości były, natrafienie na takie znalezisko w środku nocy mogło kogoś ze słabymi nerwami przyprawić o niezłą panikę.\n"Księżyc świecił ostrym blaskiem, zalewając całą równinę kaskadami bladego światła. Rajni, najstarsza córka kniazia plemienia Urdu dociągnęła popręg biegnący pod brzuchem smukłego siwka, leniwie skubiącego kępkę żółknącej trawy. Step powoli szykował się na nadejście gorącego, suchego lata. Żywa zieleń ustępowała stopniowo i gdzie niegdzie można już było dostrzec bladożółte pola wysuszonej darni. Wyuczonym ruchem wsunęła dwa palce pod skórzany pas, sprawdzając, czy zostawiła wystarczająco dużo miejsca dla swobodnego ruchu końskiej klatki. Przeczuwała, że oboje się zmęczą. Rzuciła jeszcze przelotne spojrzenie w stronę rodzinnego namiotu, ale nikt nie wyszedł, żeby ją pożegnać.\nZDRAJCY- opowiadanie łącznikowe 2015 dla obozu 18+ część I\nZłotowłosa Vayle w granatowej szacie nie była jednak wściekła. Patrzyła raczej z bólem. Z dojmującym żalem i rezygnacją. A i to ledwie przez chwilę. Potem odwróciła się. Objęła wyraźnie protekcjonalnym gestem dziewczynę i odeszła gdzieś w bok. Po plecach Penatisa przebiegły ciarki. Od owego spojrzenia Vayle naszło go dziwne poczucie winy. Szybko jednak zostało wyparte przez dumę. Kroczył wszak tuż za Astendetem i Setillionem. Parą bohaterów, którzy właśnie namówili księżną Helethai do podjęcia walki o Aenthil. A przecież za odzyskanie stolicy Penatis, jak i rzesza innych elfów, gotów był oddać wszystko.\nZDRAJCY- opowiadanie łącznikowe 2015 dla obozu 18+ część II\n- Nie mamy wyboru – powtórzył cicho. – Prowiant jest na ukończeniu, ludzie padają. Nawet jeżeli będziemy wycofywać się dalej, musimy zejść na Przełęcz. Przed wojną panował tu ród Domitius, jeśli nadal tu są, nie mamy się czego obawiać. Wręcz przeciwnie, powinni udzielić nam pomocy. Jeśli nie… cóż, i tak musimy zasięgnąć języka. No i trzeba przeżyć. Jak zawsze.\nKronika tekstów konkursowych:\nPierwszy etap Wieloetapowego Konkursu Literackiego\nOpowiadania uczestników na temat: Napisz opowiadanie zczynające się od słów: "To nie miało prawa skończyć się dobrze"\nMiejsce PIERWSZE: Ouroboros, Wąż pożerający własny ogon o wielu imionach autorstwa Baśki Węgrzeckiej\nTo nie miało prawa skończyć się dobrze... Świat jeszcze był zbyt młody by na nowo zburzyć to czym był i tworzyć nowe podwaliny nim rządzące. Nie był dostatecznie stary by samemu się rozsypywać ani nawet nie zaczęto go niszczyć zbytnią ilością konfliktów i ciekawości zwanej przez niektórych nauką. To miało stać się dopiero za tysiące lat, może, za miliony. A on nie powinien się w to mieszać. A jednak.. Mieszał się. Jak zawsze. Tak jak inni...\nMiejsce DRUGIE: Opowiadanie autorstwa Artura Teodorskiego\n- To nie miało prawa skończyć się dobrze... Gotarn uwielbiał zaczynać wszystkie swoje opowieści w ten właśnie sposób, dlatego też Percy nie zwykł zwracać na nie większej uwagi. Krasnoludzki inżynier był stałym bywalcem w Karczmie Pierwszego, zwanej tak, od pamiętnej wizyty Pierwszego Sawanta przeszło trzy stulecia temu...\nMiejsce TRZECIE: Śmierć jest początkiem końca autorstwa Natana Murlika\nTo nie miało prawa skończyć się dobrze... Postacie w czarnych szatach. były coraz bliżej mnie. Słyszałem pojedyncze szydercze śmiechy i kpiny typu „I co teraz zrobisz, łowco ?” albo „To już twój koniec, niewierny głupcze”. Ich przywódca wpatrywał się tylko we mnie, nie okazując żadnych emocji. W jego prawej dłoni błysnął długi nóż z brązu. Wokół mnie zaczął rozbrzmiewać niewyraźny chóralny śpiew. Mój oprawca podchodził coraz bliżej. Jego twarz wykrzywiała się teraz w grymasie łączącym kpinę i obrzydzenie. Śpiew był coraz głośniejszy. W moje nozdrza uderzył powalający odór zgnilizny wymieszany z zapachem krwi, gdy mój przeciwnik stanął tuż przede mną.\nAYTO autorstwa Anny Mysteriali Szymkowiak\nTo nie miało prawa skończyć się dobrze... Ingerowanie w przyrodę nigdy nie kończy się dobrze. A zaczęło się tak niewinnie. Miałem wtedy 7 lat i byłem zaraz po przyjęciu do Szkoły Rycerskiej. Było słoneczne, ciepłe lato, na niebie nie było ani jednej chmurki. Pierwszego dnia wolnego od zajęć poszedłem do pobliskiego lasu.\nTWIERDZA autorstwa Bartka Figla\n„To nie miało prawa skończyć się dobrze...” – pomyślał Vedast. Mężczyzna leżał na piaszczystym podłożu z piką wbitą w brzuch. „To nie miało prawa się udać…” – wojownik z trudem przechylił głowę, aby zlustrować otaczającą go rzeczywistość. Wokół niego po udeptanym piachu biegały grupki żołnierzy, gdzieniegdzie dostrzec można było jednego z tych cholernych mutantów, pochodnie przypięte do murów słabo jarzyły się, oddając władzę nad światłem wschodzącemu powoli słońcu.\nHISTORIA MAGA OLIVERA autorstwa Błażeja Kuraczyka\nTo nie miało prawa skończyć się dobrze. Przecież to nie możliwe. Jak to mogło się stać ? - Takie głosy dochodziły z karczmy,podczas gdy asystent maga Oliviera opowiadał o czynach swojego mistrza. Asystent nazywał się Emer var Emreys. Jego imię było znane we wszystkich zakątkach krainy Południa. Słyną z wspaniałych sztuczek, które pokazywał dzieciom na zabawach i świętach w wioskach, ale niestety zasłyna także jako pijak. Pan jego, Olivier był dobrym czarodziejem i szanowanym alchemikiem. To właśnie do niego przychodziły osoby chore, oraz cierpiące na różne schorzenia. Pomagał każdemu nie zależnie od bogactwa czy stanu w królestwie. Każdy człowiek był dla niego równy, choć nie każdy mógł trafić do niego na praktyki.\nDO ALFFTERII autorstwa Kamili Maliszewskiej\nTo nie miało prawa skończyć się dobrze… Większość skazałaby ich na porażkę… A jednak było to wielkie zwycięstwo i kluczowe wydarzenie w historii magów, elfów, smoków i zwykłych ludzi. A wszystko zaczęło się latem…\nOpowiadanie autorstwa Karola Kota\nTo nie miało prawa skończyć się dobrze... pal licho skrępowane powrozem ręce i zardzewiała żelaza klatka ograniczająca moje ruchy! Na zewnątrz odbywała się rzeź, z udziałem moich oprawców i jakichś rzezimieszków z lasu! Nie dalej jak dziesięć uderzeń serca temu widziałem na własne oczy, jak jeden z najemników ochraniających karawanę rozłupywał czyjąś czaszkę toporkiem, by chwilę potem samemu paść pod ciosem miecza. To jakieś szaleństwo, muszę uciekać jak najdalej stąd!\nOpowiadanie autorstwa Marcina Grabysza\n-To nie miało prawa skończyć się dobrze! – zaśmiał się Berthrand - Jak większość tego co robiłem jak byłem młody – odpowiedział krasnolud Grumn – oprócz wyjęcia kła smokowi, razem z towarzyszami zjeżdżaliśmy na saniach do morza, albo na przykład robiliśmy piknik o północy na nawiedzonym cmentarzu. - Piknik?! – zdziwił się człowiek. - No cóż, to prawda, może nie było to najmądrzejsze. Ale zabawa była przednia. Mieliśmy zawody, kto zje najszybciej swoje kanapki. Wydaje się proste, ale uwierz mi, żeby jeść w nocy na cmentarzu trzeba mieć żelazne nerwy...\nOpowiadanie autorstwa Marcina Wiśniewskiego\nTo nie miało prawa skończyć się dobrze, kiedy ponownie zabrzmiał w jej uszach dzwonek telefonu. -\t„Dlaczego?”- przeszło jej przez myśl złudne pytanie dające nadzieję, że jest weekend lub że to natrętny dzwonek u sąsiada zza ściany. Ponowny sygnał poruszył nią jakoby silny dreszcz, który przeszył całe jej ciało. W pierwszym odruchu chciała zerwać się i wyrzucić telefon daleko, ale coś ja powstrzymywało. Nie wiedziała zbytnio co to takiego, ale czuła niemoc przeszywającą jej ciało. Czuła się drobna i bezwładna. W jej umysł wdarła się pustka i smutek.\nDrugi etap Wieloetapowego Konkursu Literackiego\nOpowiadania uczestników na temat: Napisz opowiadanie, gdzie jeden z bohaterów będzie... zwierzęciem".\nMiejsce PIERWSZE: Klatka autorstwa Baśki Węgrzeckiej\nJaś wyciągnął rękę nad niskim ogrodzeniem pomalowanym kilka lat temu na zielono. Niewielka piąstka zacisnęła się a następnie rozwarła, jakby chciał sięgnąć do siatki oddzielającej go od drapieżnika. Wilczyca stała nieruchomo wpatrzona w dziecko. Bura sierść już dawno zmatowiała. Niegdyś pełne życia ślepia przygasły dokarmiane bezczynnością.\nMiejsce DRUGIE: Koniec jest Początkiem autorstwa Pauli "Aver" Wajgelt\nBiało. Zimno. Czuła, jak chłód kąsa jej czarny nosek, usiłuje przedrzeć się przez pokrytą czarno-popielatą sierścią skórę, wninkąć do gorącego serca bijącego w szaleńczym rytmie. Płatki śniegu pokrywały ją niemal całą, ułatwiając kamuflaż przed Nimi.\nMiejsce TRZECIE: Ewenement autorstwa Maksymiliana Tatko\nByło ciemno, a ja byłam spóźniona. Dawno już powinnam, jak to miałam w zwyczaju czynić, gdy tylko zapadał zmrok, unikając światła ogniska oraz wzroku drabów przy nim ucztujących przekraść się w głąb obozu. Tam, wśród gęstwiny różnobarwnych namiotów należących do co zamożniejszych kupców, odnaleźć ten wyróżniający się krwistoczerwoną barwą i wstąpić doń. Tak bowiem właśnie miałam w zwyczaju czynić.\n- Zbiórka na placu, żołnierze! – rozległ się w koszarach krzyk kapitana straży – Ruchy, ruchy! Już po chwili wystraszeni strażnicy ustawili się w równym szeregu przed rozgniewanym przełożonym. Nie wiedzieli co chciał im przekazać, lecz widać było, że to nie pomyślne wieści. - Chciałbym wiedzieć, co też się stało z tym mordercą który jeszcze wczoraj trafił do więzienia! - Uciekł nam, panie kapitanie – odpowiedział jeden z żołnierzy.\n- I co, wyszło na moje, miałem racje jak zawsze a teraz siedzimy tu jak te kołki w ścianie. Był zły, rzucił kurtkę w kąt pokoju i usiadł na starym stołku. Noga zachwiała się niebezpiecznie i gdyby nie złapał się brzegu kominka runął by na podłogę.\nŚWIĘTA KSIĘGA autorstwa Zuzanny Zdunek\nDla mnie najgorsze było chyba to, że nikt nie pamiętał od czego się zaczęło. Łatwiej jest żywić urazę do innej rasy, narodu czy klanu, gdy chociaż w legendach można usłyszeć o co poszło na początku. Ale nienawidzić tak po prostu? To trudne. Szczególnie gdy pytanie „dlaczego?” zamyka usta starszemu pokoleniu. Dorosłym wyjątkowo trudno jest się przyznać do niewiedzy, więc milczą. Już od najmłodszych lat wlewają swym latoroślom do serc nienawiść - do NICH, bo gdy dorosną już nie będą chcieli pytać.\nŻYWE CIENIE autorstwa Artura Teodorskiego\nSłońce leniwie chyliło się ku zachodowi nad Sawanną Środkową księżyca Nimmirnen. Fioletowy olbrzym, Ekrath, wraz ze swymi wiecznie widocznymi pierścieniami jaśniał pośród chmur. Tuż obok niego, niczym syn u boku ojca unosił się księżyc Kilevet, dom dla większości Ludzi, Krasnoludów i Wysokich Elfów. Pod rozłożystymi koronami akacji żerowali parzystokopytni, pokryci szarymi tarczkami kostnymi roślinożercy. Huk. Jeden ze stworów zanosi się przejmującym rykiem i pada. Jego stado spłoszyło się i zaczęło uciekać. Z wysokich traw wyłonił się Myśliwy i podbiegł do zwierzyny.\nTrzeci etap Wieloetapowego Konkursu Literackiego\nOpowiadania uczestników na temat: Napisz opowiadanie drogi, w którym tematem (głównym wątkiem) będzie podróż.\nMiejsce PIERWSZE: Serce Pustyni autorstwa Artura Teodorskiego\nGorący wiatr wzmógł się nad nieskończonym oceanem pisaków Rajahaanu. Ashyn’Jirra ciaśniej obwiązała twarz pustynnym płaszczem, by uchronić się przed tnącymi drobinami piasku. Była zmęczona. Podróżowała już dobre kilka dni. Ile dokładnie? Tego nie wiedziała. Czas na pustyni zlewał się i nawet licząc dni w końcu zapomina się ile już czasu upłynęło...\nMiejsce DRUGIE: Podróż Krasnoluda autorstwa Marcina Grabysza\nGrumn usiadł przy drewnianym stole w swoim domu i zaczął spokojnie jeść kolację. Pomyślał sobie jeszcze raz o Berthrandzie. Właściwie to robił to codziennie, od momentu odjazdu człowieka, jednak te myśli nadchodziły najbardziej o tej wieczornej porze, o takiej kiedy ostatni raz go widział. Co też mogło się mu przydarzyć, szczególnie jeżeli Berthrand w pojedynkę gonił mordercę? Nie napawało to pocieszeniem…\nMiejsce TRZECIE: Adam autorstwa Marcina Wiśniewskiego\n- Jesteś gotowy? – głos Michała brzmiał inaczej niż zwykle. Wydawało się, że jest bardziej podekscytowany podróżą niż zazwyczaj. -\tJasne, możemy zaczynać – Adam tez cieszył się na te przygodę, ale jego sposób okazywania entuzjazmu był nieco mniej okazały. -\tSuper, ruszamy, pamiętaj jesteś moim nawigatorem, mam opracowany cały plan i musimy się go trzymać, żeby na czas dotrzeć do celu. Mamy cztery godziny więc mam nadzieję, że damy radę. Wieczorem będziemy z powrotem.\nTam i dalej w świat autorstwa Błażeja Kuraczyka\nW odległym świecie, za morzami i wielkimi lasami, w małej krainie Shirdor mieszkał Elf imieniem Legorn. Mieszkał na wielkim drzewie na obrzeżach lasu Lothfirn. Jego domem był mały szałas na platformie na szczycie drzewa. Legorn, utrzymywał się z polowań, dzięki którym pozyskiwał mięso i skóry które sprzedawał w pobliskiej osadzie. Nasz bohater większość czasu przesiadywał w oberży która znajdowała się w ciemnej części miasta. Niestety, elf był dość rozpoznawalny w mieście, przez co każdy wiedział o nim wszystko.\nBohater autorstwa Konstantego Mrozowskiego\nCzym że jest podróż jeśli nie drogą - Tak zastanawiał się Bohater który właśnie podróżował. Ale nie wiedząc czym jest podróż nie mógł podróżować ponieważ nie da się umyślnie robić czegoś czego się nie umie. Najprawdopodobniej więc nie umyślnie podróżował i umyślnie szedł do pewnego celu. I tak szedł, szedł, szedł i w końcu doszedł odbywając podróż nawet o tym nie wiedząc. Ale kiedy kończymy jedną podróż natychmiast zaczynamy drugą. Są podróże które nigdy się nie koniczną a są i takie które kończą się bardzo szybko...\nCzwarty etap Wieloetapowego Konkursu Literackiego\nOpowiadania uczestników na temat: Napisz opowiadanie, którego głównym wątkiem jest MIŁOŚĆ.\nMIEJSCE PIERWSZE: Opowieść o Wędrowcu i Pani Jeziora autorstwa Magdaleny Czarnoty\nWiatr niósł swoją pieśń przez stare, rozłożyste buki i dęby. Szumiał w nich raz lekko i delikatnie, muskając ledwie najmniejsze listki, raz zmuszając ich korony do dzikiego tańca szelestów i świstów. Owe drzewa za dnia, pochylając się nad gościńcem- dawały przyjemny cień podróżnym, w nocy zaś- wykręcając swe konary w budzące uczucie niepokoju kształty, namawiały wędrowców do odpoczynku w pobliskiej, tętniącej życiem gospodzie.\nMIEJSCE DRUGIE: Zwę się Ylan autorstwa Artura Teodorskiego\nGdyby na Xiol było powietrze mogące przenosić dźwięki huczałoby w rytm uderzeń kilofów. Xiol był księżycem o powierzchni całkowicie pokrytej kryształami. Ich odcienie wahały się do bieli po ciemny granat i fiolet, a wraz z ich barwą zmieniała się ich cena na rynku. Choć Xiol nie miał atmosfery nad jego powierzchnią szalały nieustanne burze, zasłaniające całą powierzchnię księżyca miriadami wirujących barw. Raz po raz pęki wyładowań uderzały o powierzchnię globu. Jednak żaden z kryształów nie pękał od ich uderzenia. Działo się tak za sprawą niezwykłych właściwości owych kryształów, zwanych Xiolanitem.\nMIEJSCE TRZECIE: Kocham Cię 26lutego autorstwa Marcina Wiśniewskiego\n„Wiem zrobiłem źle” – to była pierwsza myśl jaka przebiegła mi przez głowę. odsunąłem się od okna w którym odbijała się moja twarz. miałem jej dość, odzwierciedlała moje wnętrze – zamotane i pogrążone w pustce. Miałem ochotę uderzyć pięścią w szybę i zamienić ból psychiczny w fizyczny. Nie zrobiłem tego, perspektywa poniesienia kosztów za rozbite szkło nie była w tej chwili najlepsza.\nUkład, najemnik i stara przyjaciółka autorstwa Marcina Grabysza\nPeric siedział skrępowany przy ścianie. Milczał i jedynie zimnym spojrzeniem omiatał pomieszczenie w którym się znajdował. Na jego środku znajdował się niewielki stolik, przy którym dwie osoby żywo i energicznie rozmawiały ze sobą. Był to Davic oraz jakiś drab którego Peric nie znał, jednak wyglądał on nieco na bandytę. Dalsza ich rozmowa, której Peric uważnie się przysłuchiwał, miała to potwierdzić.\nMiłość Bez Granic autorstwa Błażeja Kuraczyka\nPoranek był pochmurny, całe niebo było pokryte ciemnymi chmurami. Wiatr wiał zimny jak to co dzień na północy. Od razu po przebudzeniu, poszedłem do karczmy aby zjeść strawę i popić ją gorącym miodem. Wtedy ją ujrzałem...\nPiąty etap Wieloetapowego Konkursu Literackiego\nOpowiadania uczestników na temat: Napisz opowiadanie o BITWIE.\nMIEJSCE PIERWSZE - Opowieść dziadka autorstwa Magdaleny Czarnoty\nMałe stópki znaczyły grząską ziemię porośniętego bukami i dębami wzgórza. Tuż pod nimi opadłe, czerwonozłote liście złowróżbnie szeleściły, próbując jak gdyby odwieść wędrowca od upragnionego celu- małej polanki na szczycie. Niziołek biegł żwawo, przebierając krótkimi nóżkami, które zapadały się raz po raz w miękkim gruncie. Kilka razy nadepnął na szyszkę, która wbita mocno w śródstopie, zadawała przeszywający ból. Jednakże ignorował go. Nie on był teraz ważny...nie on...\nMIEJSCE DRUGIE - Pęknięty Kamień autorstwa Artura Teodorskiego\nKhazdrag – 724 lata przed dniem dzisiejszym. Aule Khazdrag trzęsły się i huczały w rytm potężnych eksplozji. Wspaniałe monumenty, kolumnady i pałace budowane przez tysiące lat upadały w ledwie chwilę, pełne gorzkiej hańby dni, kiedy to Krasnoludy, zaślepione furią szaleństwa rzuciły się sobie do gardeł.\nMIEJSCE TRZECIE - Norah i dzieci nekromanty autorstwa Barbary Wolsan\nMężczyzna przedzierał się przez tłum walczących w poszukiwaniu celu. Nie miał broni ani zbroi, nie były mu potrzebne. Dopadał zajętych walką wrogów od tyłu, kolejno zadając im śmiertelne ciosy pazurami, lub wbijając im zęby w karki.\nBitwa o Itharos autorstwa Marysi Latanowicz Oszołomiona Tavar przyklękła na jedno kolano. Izos pewny zwycięstwa, wzniósł nad nią swoje miecze ze słońce, szykując się do ostatniego ciosu. Wtedy Seper obejrzał się na kapłanów i ujrzał wstrząsający widok – grupa młodszych kapłanów na oczach wszystkich zabijała po cichu kolejnych współbraci na murach.\nKrainy północy autorstwa Krew i pożoga. Strach i gniew. Śmierć i zagłada. W tych paru słowach można opisać trwającą od ponad czterdziestu ośmiu lat straszliwą wojnę Północną. Ów słynny konflikt rozpoczął się w roku 324 s.w.z (sprzed wielkiej zarazy). Dzikie plemię barbarzyńców zwane Kertthagami, zaatakowało twierdzę De’frog, należącą do potężnego cesarstwa Ningruadd. Parę dni po ataku na De’frog, nadeszła odsiecz z miasta Kil’jad i starła się z hordami Kerthagamów w bitwie pod Mi’janh (3 dzień, miesiąca Wilka, 324 s.w.z).\nDrzewo życia autorstwa Oczywiście, jak zawsze pochmurno, mglisto i pada deszcz. Ludzie pochowali się w domach. Nikt nie jest chętny pomóc żebrakom, żyjącym w starym rynsztoku. W całym mieście głucha cisza, słychać tylko krople, kapiące ma żelazne parapety domów bogaczy. Na ulicach ciemność, tylko gdzie nie gdzie światła lamp wyłaniają się z ciemności. Gdy ludzie głodowali, i zamarzali na ulicach i progach domów, burmistrz miasta ucztował. Siedział w swoich komnatach, pląsając z ladacznicami, między dzbanami z winem, jak w bandyckiej oberży. Nie dość, że w mieście panował głód, choroby i nadmiar żebraków, miasto miało problemy polityczne. Gdy biedacy ledwo żyli, bogaci mieszkańcy wciąż się bogacili na ich krzywdzie.\nSprawiedliwości stanie się zadość autorstwa Davic znajdował się w oberży „Pod wrednym goblinem”. Naprzeciwko niego siedział wysoki i umięśniony człowiek. Na plecach nosił dwa potężne miecze. Jego wzrok był bystry i przenikliwy, ale było w nim też coś bezwzględnego. Coś co ktoś nie znający jego zawodu mógł nie zrozumieć.\nŚwist autorstwa Świt dnia świętego Kryspina był bardzo mokry, jak to zwykle bywa po tak silnych, jesiennych burzach. Słońce wschodziło, oświetlając spłukaną deszczem ziemię. Na prawo i na lewo od naszych pozycji był las. Z przodu tylko szeroki na dwa tysiące stóp pas łąki. Za nim stali Francuzi. Jedli w spokoju śniadanie. Z przodu widać było bure stroje piechoty miejskiej i chłopskiej.\nZawsze autorstwa -Walczysz?\n– -Walczę, ciągle walczę –\n-Ale po co? –\n-Jak po co? Bo muszę, moje życie to walka! –\n-Jasne, wieczna walka tylko o co?\nSzósty etap Wieloetapowego Konkursu Literackiego\nOpowiadania uczestników na temat: Napisz opowiadanie, którego głównym wątkiem jest BAL.\nŁzy miarowo opadały na wilgotną, błotnistą ziemię, która pod osłoną nocy wydawała się czarna, niczym heban. Świecił księżyc, a w pałacowym ogrodzie gdzieniegdzie słychać było kumkanie, dochodzące ze stawu. Cisza. Tylko od strony zamku raz po raz dochodziły odgłosy donośnych toastów. Świerszcze delikatnie cykały w trawie, jak gdyby bojąc się zakłócić spokój ogrodu, w którym zieloność trawy spotkała się z błękitem sukni i czerwienią krwi, tworząc piękny, choć martwy już dywan.\nByła noc. Księżyc układał się na niebie swoim pełnym obliczem. Jego blask odbijał się od tafli spokojnego jeziora. Lilie wodne rozkładały swoje liście na błękicie wody, a pałki kłaniały się nisko na brzegu. Pierwsza na liść wyszła żaba. Nadęła swoje ogromne poliki i głośno zarechotała.\nKu czci Mabh autorstwa\nNa polanie zbierała się coraz większa grupa ludzi. Byli to głównie młodzi, krzepcy mężczyźni. Ubrani byli w płócienne spodnie lub skórzane przepaski. Wszyscy mieli wymalowane na ciałach znaki rodów, z których pochodzili, i dodatkowe niepowtarzalne wzory oznaczające ich osobiste osiągnięcia. Żaden z nich nie zabrał broni ani zbroi, bo noszenie ich było oznaką słabości. Prawdziwi wojownicy zabijali własnymi rękami, tylko kobietom i dzieciom pozwalano na używanie dodatkowego „sprzętu”.\nNowy cesarz autorstwa\nSłońce leniwie chyliło się ku zachodowi rozświetlając Ekratha i jego pierścienie milionami krwawo złotych refleksów. Niesamowity teatr świateł przenosił się na powierzchnię i oświetlał potężną stolicę Cesarstwa Świtu – Tile Caer.\nU pana Sialloni autorstwa\nBerthrand, Peric oraz Grumn, trzej przestępcy z Birki których Marled rozpoznał jako poszukiwanych i bardzo niebezpiecznych, zostali wprowadzeni na plac przed więzieniem. Tam czekały na nich trzy szubienice. Przed nimi zebrał się niewielki tłum gapiów. Niedaleko stali także pozostali: Amand, Ulfgar, Brad oraz Irina, którzy również zostali tam przyprowadzeni, aby zobaczyli co stanie się, jeżeli prawo nie będzie należycie szanowane.\nSiódmy etap Wieloetapowego Konkursu Literackiego\nOpowiadania uczestników na temat: Napisz opowiadanie, którego głównym wątkiem jest RYTUAŁ.\nA niech cię licho... autorstwa Pauli Wajgelt\nWiatr wraz ze swym wyciem przynosił ludzki gwar z placu i przemykał się po zamku Oleśnickich, roznosząc po nich woń maja. Służba przemykała się korytarzami, starając się nie zwracać uwagi na kłótnię panów tejże ziemi. A słychać ich było chyba aż w sąsiedniej wsi.\nOn autorstwa Marcina Wiśniewskiego\nKiedy Adam wszedł zrobił to tak cicho, że nikt prawie go nie zauważył. Dziewczyny z pierwszej ławki spojrzały przez chwile poruszone tym, że ktoś zjawił się w ich pobliżu. Szybko jednak wróciły do swoich zajęć. Zadzwonił dzwonek na przerwę. Adam powoli wstał i podszedł do nauczycielskiego biurka.\nPierwsze polowanie autorstwa Artura Teodorskiego\nŚwiatło Ekratha i Trzech Białych Sióstr przebijało się przez z trudem przez gęste korony egzotycznych drzew. Dżungla nocą była bardzo cicha, tylko nieliczne dźwięki nocnych ptaków i przebiegających w poszyciu małych stworzeń mąciły spokój nocy. Przerażająca, pochłaniająca rozum i siłę cisza. Pośród niej czworo młodych współplemieńców przedzierało się przez gąszcz, torując sobie drogę mieczami i nożami.\nÓsmy etap Wieloetapowego Konkursu Literackiego\nOpowiadania uczestników na DOWOLNY temat.\nZWYCIĘSKIE OPOWIADANIE - Domena autorstwa Artura Teodorskiego\nLucjusz van Drak ocknął się tuż po zachodzie słońca. Wstał z łóżka, rozciągnął się. Już trzeci dzień spał w tej podrzędnej gospodzie, gdzieś na południu Nimirnnen. Prowadził ją przemiły krasnolud, najpewniej z Nowego Imperium, ale wyraźnie brakowało mu środków na poprawienie biznesu. Lucjusz czuł, że tej nocy opuści tę gospodę na dobre. Zebrał swoje rzeczy i zszedł na dół.\nDawno, dawno temu, a może całkiem niedawno w ubogim domku nad brzegiem morza żył chłopiec o imieniu Marcin. Młody był jeszcze, ale do pomocy ochoczy i uczciwy. Ojca Marcin nie pamiętał, poszedł dawno w świat i słuch po nim zaginął. Matka ciężko pracowała, żeby chałupa jak tako wyglądała i żeby chleba codziennego im nie zabrakło.\nNarada! autorstwa Macieja Nowaka\nIzba była całkiem wygodna, pomyślał Owizor Rożenek, rozglądając się po pomieszczeniu na wypadek zapomnienia o jakichś dokumentach, które nie powinny ujrzeć światła dziennego.\nOpowiadania z uniwersum Silberbergu:\nÁni apsene - Powój\nOdkąd pamiętam, widok letniego nieba przywoływał uczucie bezpieczeństwa. Nie ważne czy obserwowałem je na szlaku, czy też przedzierając się przez piaski Asury. Nasączone ciepłem promienie słońca pieściły skórę twarzy, przywołując to, co najlepsze. Delikatny las kolumnady w Ando Tasar, szum strumienia wijącego się poprzez świątynny ogród. Spokój i bezpieczeństwo murów Aenthil. Ale Aenthil już nie ma. Spłonęło. Tak jak nasze marzenia. Prawda Ethelien? Ty jesteś imbë… pomiędzy. Teraz, a wtedy. Już mnie nie rozumiesz.\nMała Laro w Podziemiach- Marysia Lantanowicz\nSiedziałam już trochę długo, oczy mi się zamykały. Raz czy dwa zdawało mi się, że widzę, jak coś lub ktoś porusza się po drugiej stronie jaskini, ale pewnie to nieprawda…Na wszelki wypadek wstałam jednak, przeszłam dokładnie całą jaskinię i obejrzałam ze wszystkich stron. Za dużym kamieniem po drugiej stronie odkryłam jeszcze jedną dziurę, już trochę większą, jednak nie przeszkodziło mi to i poszłam ją zbadać. Po drugiej stronie zauważyłam, że podarłam sobie moją spódniczkę. Nie szkodzi, mama mi ją zszyje, szkoda tylko, bo to mój ulubiona. Korytarz, w którym się znalazłam, był na tyle wysoki, że mogłam w nim stanąć, zrobiłam więc to i otrzepałam się. Przesunęłam się na bok, by więcej małego światła wpadło do tej dziury i mrużąc oczy, rozejrzałam się. Korytarz był też wysypany kamyczkami, ale te były inne, bardziej kanciaste, prześwitujące i przeźroczyste, lecz miały ciemne kolory.\nNa Ścieżce Świtu- Artur Teodorski\nU Lothela wywoływały tylko niesmak i tęsknotę. Choć jego kasta i rola w społeczeństwie Aenthil sprawiała, że znaczą większość swojego życia spędził w leśnych ostępach, wciąż miał w głowie obrazy niegdysiejszego Aenthil. Aenthil z czasów, zanim Puszcza pożarła jego lud. Pamiętał wspaniałe miasta pośród koron drzew i kryształowych strumieni. Radosne twarze wiecznie młodych, wielowiekowych istot. Co pozostało z tego wszystkiego? Rzędy ściśniętych obok siebie, budowanych w pośpiechu wież, wyglądających jak rachityczne drzewa. Masa zdesperowanych, pozbawionych wszystkiego istot, na których wychudłych twarzach widać tylko beznadzieję.\nOpowieść w opowieści- Marcin Grabysz\nKobieta będąca świeżo upieczonym oficerem miejscowych służb porządkowych skarciła wzrokiem niższych rangą kolegów ze straży, wyciągających ochoczo ręce po napełnione kufle. Nienawidziła prowadzić śledztwa w takim miejscu. Każdego świadka powinno się zawlec do lochu, przesłuchać i przetrzymywać tak długo, aż znajdzie się przestępca. Teraz te nowe zasady skrybów siedzących za biurkiem wyższym niż oni sami: „Podczas śledztwa nie mogą ucierpieć postronni, bla, bla, bla.” Podobno gdzie indziej się tak nie cackają. Tylko tu w Ofirze… ech.\nPerypetie młodego medyka- Antoni Wyka\nGnali jak szaleni przez miasto. Maester Hilfer ledwie trzymał się na koźle. Na brukowanej drodze ambulans trząsł jakby miał się rozlecieć, a woźnica nadal popędzał konie. Gdy dojechali na miejsce zauważyli tylko rybaków stojących ze szpadlami nad plamą świeżo rozkopanej ziemi. Obok, na brzegu, dogasał elficki okręt. Uzdrowiciele szybko podbiegli do wraku i zaczęli go przeszukiwać. Irytował ich stoicki spokój gapiów za plecami.\nSkład minerału numer 13- Karol Kot\nPoczuł stuknięcie w podeszwę swojego buta. Znak że Nirav też pokonał to wąskie przejście o które zniszczył swój rękaw. Znak że mógł ruszać dalej. Wyciągnął lewą dłoń i zaczął powoli pełznąć w kierunku wyjścia, ocierając łokciami o ścianki tunelu. Doczołgał się przed otwór, do którego wpadał zacinający deszcz. Z ulgą powitał wreszcie zimną wodę na skórze, po godzinie brodzenia w ciepłej i zatęchłej wodzie zbierającej się w tych ruinach. Wyciągnął rękę i schwycił krawędź otworu by się z niego wydostać\nŚpiew Matki- Aver\nW tym momencie wszystkie oczy zwróciły się z nadzieją na postać siedzącą dotychczas na bukszprycie. Elfka machała powoli nogami, jak mała dziewczynka siedząca na murku. Wydawała się nie przejmować faktem, że właśnie skończyły się zapasy słodkiej wody, Vekowar prawdopodobnie był o wiele mil za daleko, a w dodatku już którąś godzinę stały w tej dziwnej mgle, której wiatr ani myślał rozwiać. Nikt jej nie przeszkadzał. Wiedziały, w czym rzecz. Przecież każda z nich za kimś tęskniła.\nDolina Sankary - Barbara "Powój" Węgrzecka\nKiedy pozbierano szczątki staruszki, wciąż nie mógł się nadziwić jak uparci potrafią być ci ludzie. Każdego dnia postępowali coraz dalej, zajmując ich ziemie. Oferowali im dołączenie do ich wspólnoty, do poznania ich bogów. Ale oni woleli wzywać swe bożki wierząc w ich siłę. A potem umierali, zdziwieni, że te słabe istoty nie chcą udzielić im swej pomocy. Głupcy, uparci głupcy.\nMury Caer - Artur "Elidis" Teodorski\nNawet nie zwrócił uwagi kiedy trafił pod umocnienia. Ocenił je krytycznym wzrokiem. Mury miały wysokość dziesięciu metrów i szerokość trzech, zbudowano je z drewnianych skrzyń wypełnionych twardą bagienną gliną i kamieniami, a następnie pobielono. Były solidne, mogły oprzeć się ogniowi i machinom wojennym. Krążyła też plotka, że znajdujące się w mieście Tawanien za wstawiennictwem Silvy złączyły boki skrzyń, jakby wyrosły jako całość i zwiększyły wytrzymałość drewna.\nTylko przeżyć - Natan Murlik\nKtóż mógł przewidzieć reakcję żołnierzy czerwonego tymenu na decyzję księcia? Któż mógł przewidzieć, że będą złorzeczyć, przysięgać, że się nie poddadzą, pluć pod nogi zapołudniowcom. Nikt tego nie przewidział. Nikt też nie przewidział, że tylko nieliczni tak naprawdę się zbuntują. Nikt nie przewidział, że Orin, jeden z najmłodszych żołnierzy, usłyszawszy o nadchodzącej kapitulacji, porwie miecz i wybiegnie na ulice Akwirgranu. Nikt nie przewidział, że ten dzielny młodzieniec pobiegnie pod bramy miasta, gdzie książe Arnulf klękał przed najeźdźcami. Nikt nie przewidział, że samotnie się rzuci na wroga, by walczyć. O wolność, tradycję, honor...\nSesje RPG 2018/2019:\nOpowieść o nierozważnym wilku - Jędrzej "Onfis" Manikowski\nCiszę nocy przerwało wycie wilka. Chwilę później samo zwierzę przebiegło przez plamę księżycowego światła. Gdyby ta scena miała jakiegoś świadka poza usychającymi, krótkimi kępami trawy, na pewno zdziwiłoby go kilka rzeczy.\nRozmowa z Magdaleną "Prim" Czarotą\nStudentka Edukacji Artystycznej na Akademii Muzycznej w Krakowie na specjalności rytmika, nauczyciel rytmiki i akompaniator w szkole baletowej oraz przedszkolach i żłobkach, prowadzący zajęcia dla ponad 100 dzieci. Dyrygent w zespole chóralnym. Aktor amator, próbujący znaleźć swoją drogę. Dorywczo twórca artykułów i opowiadań oraz dziwnych pop-artowych obrazów, pianistka i kompozytor.\nRozmowa z Jędrzejem "Onfisem" Manikowskim Już wkrótce!\nStudent Prawa, aktualnie na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie zajmuję się również debatami oksfordzkimi. Pełnoetatowy ojciec świnki morskiej, oraz srebnogórskie Ying i Yang.\nRozmowa z Arturem "Elidisem" Teodorskim Już wkrótce!\n2168551 Unikalnych wizyt


Uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla „Wrzosy Leśne - Polana” w Toruniu - Stowarzyszenie Rowerowy Toruń\n» Korespondencja » Uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla „Wrzosy Leśne - Polana” w Toruniu\nUwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla „Wrzosy Leśne - Polana” w Toruniu\nToruń, 30.08.2011 r.\nUwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla „Wrzosy Leśne - Polana” w Toruniu.\n1. Prosimy o zamianę ogólnodostępnych ciągów pieszych (42.03-KX1 do 42.03-KX16 ) na ciągi pieszo-rowerowe.\nZmiana może pozytywnie wpłynąć na rozwój ruchu rowerowego w tym rejonie, udostępniając alternatywne trasy niedostępne dla pojazdów silnikowych.\nW terenie leśnym 42.03-ZL1 dopuszcza się ciągi rowerowe, co dodatkowo potwierdza, że ciągi 'KX', które prowadzą do terenu 'ZL1' powinny być ciągami dostępnymi dla rowerzystów.\n2. Prosimy o wyznaczenie ogólnodostępnego ciągu pieszo-rowerowego łączącego Wrzosy Leśne z Wrzosy Polana przez teren 'ZL1'.\nOsiedle Wrzosy Polana posiada dostęp tylko do jednej ważniejszej drogi łączącej je z resztą miasta. Wyznaczenie dodatkowego połączenia dla niezmotoryzowanych zwiększa dostępność tego terenu, a także dobrze wpisuję się w zasady zrównoważonego transportu.\nNajlepiej gdyby proponowany ciąg łączył się z ul. Brzoskwiniową co umożliwia wyznaczenie dłuższej trasy płn.-płd. Z map wynika, że istnieje już w tej chwili droga leśna łącząca ul. Brzoskwiniową z ul. Tartaczną, można by w takim razie nadać jej odpowiedni status.\nTeren 'ZL1' posiada co prawda dopuszczenie ciągów rowerowych, ale zapisy te wskazują na ich rekreacyjny charakter. Wyznaczenie ogólnodostępnego ciągu pieszo-rowerowego ('KX' lub podobny zapis), podkreślałoby również transportowy charakter tej trasy.\n3. W paragrafie §43. pkt. 6) ppkt. h) ścieżki rowerowe, prosimy o dodanie zwrotu "postulowane obustronne".\nSzosa Chełmińska to główna ulica z ograniczoną możliwością jej przekraczania. Przy tego typu drogach powinno się budować drogi rowerowe po obu stronach ulicy. Zapewnia to m.in. maksymalną możliwą dostępność trasy rowerowej, zmniejszenie punktów kolizyjnych czy ogranicza konieczność przekraczania jezdni.\n4. Prosimy o wprowadzenie zapisów nakazujących usytuowanie stojaków rowerowych (zalecany typ „odwrócone U”), przechowalni i wiat rowerowych dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 42.03-MW2, 42.03-MW3, 42.03-MW4, 42.03-U1, 42.03-U2, 42.03-U3, 42.03-U4, 42.03-U5, 42.03-U6, 42.03-U7.\nWielokrotnie w uwagach do projektów mpzp wykładanych do wglądu przez Miejską Pracownię Urbanistyczną postulowaliśmy o wprowadzanie zapisów odnośnie parkingów rowerowych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, usługową, edukacyjną, sportową i rekreacyjną celem rozwiązania problemów z parkowaniem rowerów w mieszkaniach, zakładach pracy, szkołach i innych miejscach użyteczności publicznej. Zrównoważony rozwój nie polega na zapewnianiu miejsc parkingowych wyłącznie dla samochodów. W wielu polskich miastach np. Poznań, Wrocław, Warszawa, Radom wprowadzane są tego typu zapisy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Pomimo naszych licznych próśb w tej sprawie w Toruniu dotychczas nie zamieszczano tego typu zapisów w miejscowych planach. Przy ich sporządzaniu proponujemy przyjęcie normatywów dla ilości miejsc parkingowych dla rowerów, które obowiązują we Wrocławiu (w załączeniu).\nLiczymy na pozytywne rozpatrzenie naszych uwag.\n1.\tTabela rowerowych współczynników parkingowych\nTabela rowerowych współczynników parkingowych:\nza: Chojnacki D., Maciąg E., Kaczkowki W., Parkingi rowerowe – wytyczne, Wydział Inżynierii Miejskiej, Wrocław 2009\nwyedytowano: 2011-09-04 14:48\naktywne od dnia: 2011-09-04 13:34


Skrzynka na alkohol z grawerem "Pan i Pani" doskonale pasuje na ślub!\nGłówna > Skrzynki na alkohol>Skrzynka na alkohol - Pan i Pani\nSkrzynka na alkohol - Pan i Pani\nGrawerowana skrzynka na alkohol to doskonała alternatywa dla zwykłej papierowej torebki na prezent. Nie kuś losu, że opakowanie rozerwie się w najmniej odpowiednim momencie! Możesz zapomnieć o rozbitych trunkach, jeśli zdecydujesz się na solidne drewniane pudełko. Bez najmniejszego problemu odnajdziesz również pasujący do okazji wzór. Szukasz modelu, który będzie pasować na ślub bliskich? Mamy coś, co idealnie spełni Twoje oczekiwania!\nNasza drewniana skrzynka na alkohol z niepowtarzalnym grawerem przypadnie do gustu osobom, które właśnie zamierzasz obdarować. Wyjątkowy wzór, jaki dodajemy na jej drzwiczkach, obejmuje nazwisko nowożeńców, któremu towarzyszą zwroty grzecznościowe oraz ikony serc. Możesz spersonalizować część nadruku – zmienimy nazwisko zgodnie z Twoim życzeniem. Skrzynka na alkohol, którą zamówisz u nas, będzie także doskonałą pamiątką na długie lata.


W dzisiejszych czasach uczniowie podczas swojej edukacji nieustannie są indoktrynowani teorią Darwina. Szkolne podręczniki przekazują młodym wiedzę o teorii ewolucji, pomimo że jest ona największym niewypałem naukowym, który wprost roi się od błędów i braków dowodowych. Broszura wydawnictwa Vocatio W odpowiedzi na teorię ewolucji jest znakomitym narzędziem, które w syntetyczny sposób pomoże pokazać młodym ludziom błędy darwinizmu, m.in. przytaczając wypowiedzi światowej klasy uczonych (wielu laureatów Nagrody Nobla), w tym Alberta Einsteina.\n- Czy ewolucja, jaką opisuje teoria Darwina, w ogóle jest faktem?\nBroszura dostępna w naszym sklepie internetowym\nLudzie niewierzący często udają, że powodem odrzucenia Boga jest myślenie racjonalne. Jednak w rzeczywistości, ażeby odrzucić Boga, trzeba najpierw odrzucić lub zignorować niezaprzeczalne fakty – a takie postępowanie nie jest w żaden sposób racjonalne ani rozsądne.\nSłowo „wiara” w języku polskim ma kilka znaczeń. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka podaje ich aż pięć. Podstawowym znaczeniem podawanym przez to źródło jest ‘przeświadczenie, przekonanie, pewność, że coś jest prawdą’. I właśnie w takim znaczeniu używa wyrazu „wiara” św. Paweł, twierdząc, że wiara jest pewnością tego, czego nie widzimy, na podstawie tego, co możemy zobaczyć (zob. Rz 8, 24-25; 2 Kor 5, 6-8; 1 Kor 15, 17-20). Można powiedzieć, że św. Paweł podaje definicję wiary, uważając, że ona nie jest zaprzeczeniem rozsądku, ale jak gdyby jego uzupełnieniem. Wiarą obejmujemy to, czego nie możemy zobaczyć, dotknąć...\nCzytaj całość: Racjonalne podstawy wiary ("Miłujcie się!" nr 2-2009)\nCzytaj również: Uczciwość intelektualna ("Miłujcie się!" nr 1-2012)\nPolecamy również książkę Racjonalne podstawy wiary wydawnictwa Agape


Zakochana w czytaniu ...: Będziesz na to patrzył - Magda Rem\nAutor: Magdalena T. o 22:19\nWioleta Sadowska 17 sierpnia 2018 07:17\nDobrze, że zaskakuje. To dla mnie najważniejsze w thrillerze.\nPolecam Goodbook 17 sierpnia 2018 10:42\nUwielbiam takie klimaty. Jeśli jest zaskakujący, to idealny. Bo gorzej jak domyślamy się wszystkiego, juz na początku.\nZaczytana na zabój 18 sierpnia 2018 08:48\nKupię bez zastanowienia!\nada 23 sierpnia 2018 17:24\nooo chyba się skuszę\nGandalf 29 sierpnia 2018 23:31\n"Będziesz na to patrzył" to thriller, który zaskakuje niemal na każdej stronie i naprawdę wciąga. Jest świetnie napisany i to książka, po którą z całą pewnością warto sięgnąć. :)\nKinga 30 sierpnia 2018 23:30\nKolejna do przeczytania. Dobra recenzja\nAngelika Ślusarczyk - Tylko magia słowa 2 września 2018 11:47\nMyślę, że gdy będę mieć wolną chwilę, jak najbardziej mogłabym się skusić. Brzmi ciekawie. ;)


CRMX Nova RX - LTT\nCRMX Nova RX odbiornikiem dla jednej linii DMX nadawanej z nadajników CRMX Nova. Obsługiwana jest jedna pełna linia DMX, łącznie do 512 kanałów z maksymalną prędkością odświeżania.\nCRMX Nova RX jest oparty na zaawansowanej technologii CRMX opracowanej przez LumenRadio. Daje ona całą zaawansowaną funkcjonalność jak zautomatyzowane bezkolizyjne współistnienie, wierność przesyłu DMX, niskie i stałe opóźnienie, silne szyfrowanie, itd.\nOdbiornik CRMX Nova RX można wykorzystać również do odbioru sygnału bezprzewodowego DMX z nadajników W-DMX™ firmy Wireless Solution. Należy jednak pamiętać że w takim przypadku nie korzystamy z zalet technologii CRMX.\nDla pełnego wykorzystania możliwości odbiornika CRMX Nova RX należy go używać z nadajnikami CRMX Nova FX2 RDM, CRMX Nova FX RDM, CRMX Nova TX2 RDM, CRMX Nova TX2, oraz CRMX Nova TX.\nTen odbiornik nie będzie wysyłał komunikatów RDM do nadajników w wersjach RDM.


37. CHĘCINY Kościół i klasztor bernardynek od wschodu | Dawne Kieleckie\nJesteś tu: Home » 37. CHĘCINY Kościół i klasztor bernardynek od wschodu\nPrzekazanie klaryskom kościoła św. Marii Magdaleny – zgodnie z zaleceniami komisji – uwarunkowane było wyremontowaniem przez nie, z własnych funduszy (a ściślej z pieniędzy Marianny Wilczewskiej z Łukowej), kościoła św. Ducha, zniszczonego przez pożarze w roku 1670. Po przejęciu kościoła klaryski (kierowane przez nową ksienię, Teresę Bidzińską, córkę chęcińskiego starosty) przystąpiły do przebudowy i rozbudowy kościoła, chcąc nie tylko powiększyć maleńki (bo zbudowany jako szpitalny obiekt) ale także przystosować go do klasztornych funkcji i ostrych wymogów klauzury. Fundusze nad ten cel przekazał starosta Stefan Bidziński.\nNawę znacząco powiększono w kierunku zachodnim, umieszczając tu na górnym poziomie sklepiony chór klasztorny. Partie kościoła usytuowane w pobliżu prezbiterium przekształcono w taki sposób, aby umożliwić korzystanie ze świątyni przez wiernych, bez zakłócenia rygorów klasztornej klauzury, a zarazem zapewnić dostęp klaryskom na chór. Nie wiadomo, czy obecny kształt rozwiązań komunikacyjnych jest taki sam jak z czasów tej przebudowy, wiadomo bowiem, ze przez jakiś czas (ale być może jeszcze przed tą przebudową) zakonnice dostawały się do kościoła poprzez drewniany krużganek przylegający na poziomie piętra.\nKościół św. Marii Magdaleny jest budowlą orientowaną. Usytuowany jest równolegle do ulicy Małogoskiej, dawniej zwanej Panieńską oraz Niemiecką. Jego bryła ukryta jest w prostokątnym – co do planu – budynku, stanowiącym przedłużenie klasztoru. Z jego prostopadłościennej bryły wysunięte są od północy i od południa prostokątne kruchty, a od południa wieża – dzwonnica.\nKościół wymurowany jest z łomów wapiennych i cegły. Niektóre z murów mają niezwykłą grubość, przekraczającą nawet 4 metry; w północnej ścianie nowej nawy, szerokiej na ponad 3 metry, wykonane jest pomieszczenie, obecnie użytkowane jako składzik. Nieco węższy jest zachodni mur nawy, ale i tak ma ponad 2 metry grubości. Jego wnętrze nakryte jest sklepieniem kolebkowym i kolebkowo-krzyżowym, zdobionym stiukową dekoracją. Światło do wnętrza „starej” nawy dostaje się przez dwa okna w południowej ścianie. Zważywszy, że grubość muru w tym miejscu zbliża się do 5 metrów, światła tego nie jest zbyt wiele, dzięki czemu „klimat” wnętrza bardzo sprzyja modlitewnemu skupieniu. Jeszcze mniej światła jest na poziomie parteru w „nowej” nawie, pomimo znajdujących się tu dwóch okien w elewacji zachodniej i południowej. Dobrze oświetlony jest natomiast chór zakonny, ale w jakimś stopniu wynika to z innego niż zazwyczaj umieszczenia prospektu organowego – tutaj zamiast na osi świą-tyni – usytuowanego przy ścianie północnej. Taka lokalizacja wynikła zapewne z zamierzenia nie rozdzielania przestrzeni chóru na dwie części, co miałoby miejsce przy innym umieszczeniu prospektu.\nProspekt organowy jest barokowy – zbudowany został w 3. ćwierci XVII stulecia. Jest trójwiekowy, malowany na czarno, zdobiony dekoracja snycerską (antropomorficzne maszkarony, woluty, rozety) w kolorze srebrnym. Najciekawszym elementem chóru jest balustrada. Ma ona formę podkowy; w dolnej części dekorowana jest 15 portretami świętych, rozdzielonymi pilastrami, w części górnej wypełnia ją ażurowa kratka.


2019-11-07, godz. 23:30 Piłkarska Liga Europy - awans pięciu ekip, cały mecz Kędziory, czerwony Góralski Celtic Glasgow, Sevilla, FC Basel, Manchester United i Espanyol awansowały do 1/16 finału piłkarskiej Ligi Europy. W 4. kolejce całe spotkanie w barwach Dynama… » więcej 2019-11-07, godz. 21:46 Puchar Europy koszykarek - czwarte z rzędu zwycięstwo Artego Bydgoszcz! Koszykarki Artego Bydgoszcz wygrały w Rumunii z ACS Sepsi 76:50 w czwartym występie w grupie E Pucharu Europy. Zawodniczki trenera Tomasza Herkta z kompletem… » więcej 2019-11-07, godz. 21:05 Olimpiada Wiedzy Rolniczej - sprawdzian młodych rolników Młodzi gospodarze z powiatu świeckiego uczestniczyli w eliminacjach Olimpiady Wiedzy Rolniczej. Sprawdzali swoją wiedzę między innymi z zakresu produkcji… » więcej 2019-11-07, godz. 21:00 Superliga tenisistów stołowych – szósta wygrana torunian Tenisiści stołowi Energi Manekin Toruń pokonali ASTS Olimpię-Unię Grudziądz 3:0 w derbowej rywalizacji 7. kolejki superligi. Największa jak dotąd rewelacja… » więcej 2019-11-07, godz. 19:35 Dodatkowe 7 mln zł dla Lokalnych Grup Działania. Bo warto! Lokalne Grupy Działania z województwa kujawsko-pomorskiego otrzymały w Urzędzie Marszałkowskim w Toruniu dodatkowe pieniądze na realizację swoich projektów… » więcej 2019-11-07, godz. 18:35 Skromny i pogodny. Taki jest prof. Kossakowski - laureat „polskiego Nobla” Traktuje tę nagrodę jako zwieńczenie swojej naukowej kariery. Podkreśla, że jego sukces to efekt współpracy badawczej z innymi naukowcami. Nadzwyczaj pogodny… » więcej 2019-11-07, godz. 17:50 Zazieleni się wiosną Włocławek. Drzewa i krzewy owocowe ucieszą ludzi i ptaki Przy ul. Toruńskiej we Włocławku powstaje nowy skwer, a na nim pojawią się wkrótce drzewa i krzewy owocowe: jabłonie, grusze, wiśnie, porzeczki i agre… » więcej 2019-11-07, godz. 16:45 Jan Krzysztof Ardanowski: rolnictwo bez przetwórstwa nie może istnieć Rolnictwo bez przetwórstwa nie może istnieć; dzięki firmom tej branży może się rozwijać eksport - powiedział w Toruniu minister rolnictwa Jan Krzysztof… » więcej 2019-11-07, godz. 15:54 Witold Bańka oficjalnie szefem Światowej Agencji Antydopingowej Rada Fundacji Światowej Agencji Antydopingowej (WADA) zatwierdziła w Katowicach wybór Witolda Bańki na szefa tej organizacji. Jego kadencja rozpocznie się… » więcej 2019-11-07, godz. 15:48 Polonia Bydgoszcz przedstawiła skład na 1. ligę. Chce „namieszać” w lidze Na ten moment kibice żużla z Bydgoszczy czekali od dawna. Jerzy Kanclerz - właściciel pierwszoligowej Polonii, przedstawił skład drużyny na nowy sezon… » więcej


Mobilni | Grupa Entuzjastów Fotografii Mobilnej\nMobilny tydzień — przegląd zdjęć tygodnia (12)\nWitajcie! Dzisiejszy, już dwunasty, przegląd mobilnych zdjęć tygodnia przygotował Łukasz Gurbiel (sollyth).\nWśród fotografii wybranych do obecnej edycji Mobilnego tygodnia króluje czerń i biel. Jest też jeden piękny kolorowy kadr autorstwa Wojtka Papaja. Zapraszamy do oglądania!\nJak nie oślepnąć, patrząc w słońce? – abstrakcyjne przetwarzanie obrazu w Windows Phone\nDo Rawy Mazowieckiej dotarłem około siódmej wieczorem. Lipiec, więc jeszcze całkiem jasno, ale zachodni nieboskłon zalany był światłem słonecznym. Bryła kościoła parafialnego – typowa barokowa fasada połączona przysadzistą, choć zgrabną dzwonnicą z gmachem dawnego kolegium jezuickiego. Za nią ostre światło wieczornego słońca, na pierwszym planie – ciasna przestrzeń małego miasteczka…\nMobilny tydzień — przegląd zdjęć tygodnia (11)\nFotografia mobilna jest ważną częścią współczesnej kultury. Wpływa na naszą wrażliwość, czyni nas bardziej czujnymi obserwatorami świata i jest, jak powiedział niedawno „Koci” Hernandez „kapsułą czasu”. Jest nie tylko zapisem chwili, ale również może być, i niejednokrotnie jest opowieścią o czymś dla nas ważnym…\nMobilny tydzień — przegląd zdjęć tygodnia (10)\nWitajcie w dziesiątym Mobilnym tygodniu. Cieszę się, że dobrnęliśmy już tak daleko i że nieustannie rośnie liczba zdjęć, z których możemy wybrać te najlepsze. Coraz więcej mobilnych fotografów włącza się do naszej zabawy. Przypominamy, że najciekawsze zdjęcia tygodnia wybieramy z dwóch serwisów: Flickr (spośród zdjęć dodanych do grupy Polska Fotografia Mobilna) oraz Instagram (zdjęcia opatrzone tagiem #mobilnytydzien).\nRichard „Koci” Hernandez jest znakomitym i niezwykle popularnym na świecie fotografem mobilnym. Dzięki swojej pasji, zamiłowaniu do eksperymentów i własnemu, specyficznemu warsztatowi, jest czołowym przedstawicielem tego kierunku fotografii. Ale jego dorobek to nie tylko tysiące zdjęć zrobionych smartfonem i opublikowanych w serwisie Instagram. Jest także producentem filmów i multimediów, za które zdobył nagrodę Emmy, a także znakomitym fotoreporterem z ponad 15 letnim stażem, który dwukrotnie był już nominowany do nagrody Pulitzera. „Koci” zgodził się odpowiedzieć na pytania naszej grupy Mobilni, podzielić się swoją wiedzą, doświadczeniem i opowiedzieć o swoim warsztacie fotograficznym. Rozmowę z nim przeprowadził Wojtek Papaj.\nMobilny tydzień — przegląd zdjęć tygodnia (9)\nZapraszamy na kolejny przegląd najciekawszych fotografii mobilnych tygodnia. Tym razem Mobilny Tydzień został przygotowany przez Rafała Piotrzkowskiego.\nPrzypominamy, że w przeglądzie zdjęć tygodnia mogą się znaleźć fotografie zrobione (i edytowane) za pomocą telefonu komórkowego, smartfonu i tabletu oraz zamieszczone w naszej flickrowej grupie oraz zdjęcia z Instagramu, oznaczone tagiem #mobilnytydzien. Zachęcamy do wzięcia udziału w naszej zabawie!\nMobilny tydzień — przegląd zdjęć tygodnia (8)\nSezon urlopowy w pełni, co widać też na zdjęciach kolejnego przeglądu „Mobilny tydzień”. Na zdjęciach, które tym razem wybrał Wojtek Papaj przeważają klimaty urlopowo-rekreacyjne, jednak @sabek_r przypomina, że w entuzjazmie łatwo stracić głowę (a przynajmniej – twarz) :)\nMobilny tydzień – przegląd zdjęć tygodnia (7)\nWitajcie! Doczekaliśmy się w końcu wakacji, co samo w sobie jest świetną wiadomością, ale w związku z owymi wakacjami w szeregi Mobilnych wkradło się pewne rozprężenie :). Chyba wszyscy spędzamy teraz mniej czasu przed ekranami (i dobrze!) – stąd mniejsza częstotliwość wpisów na stronie. Ale przegląd zdjęć tygodnia zamieszczonych w naszej flickrowej grupie oraz tych z Instagramu oznaczonych tagiem #mobilnytydzien oczywiście musiał się odbyć!\nNajnowsza edycja „mobilnego tygodnia” jest chyba najobfitsza – jak do tej pory – w zdjęcia.\nAle też grupa krzepnie, zainteresowanie polskich fotografów mobilnych rośnie i przybywa tagowanych zdjęć (zwłaszcza na IG). Ta sytuacja powinna chyba znaleźć odzwierciedlenie w podsumowaniu tygodnia?\nZgodnie z założeniami, także i w tym tygodniu skupiamy się na propozycjach nowych autorów – reprezentujących różne style i tematy fotograficzne; przy okazji będziemy mogli znowu przywołać stare pytania: o granice fotografii, o relacje między dokumentem i abstrakcją, o prywatność (czy wręcz intymność) naszych „modeli”, o rolę słowa (podpisu) w odbiorze zdjęcia…\n49 z 51« Pierwsza«...102030...4748495051»


Pamiętacie kultowy Vibovit? Zawsze jadło się go jeden określony sposób | smakosze.pl\nPamiętacie kultowy Vibovit? Zawsze jadło się go jeden określony sposób\nVibovit był suplementem diety dla dzieci, który szybko zyskał rangę kultowego przysmaku. Wiele osób urodzonych w latach 80-tych do dziś wspomina go z ogromnym sentymentem. Co ciekawe, zawsze jadło się go w jeden określony sposób.\nVibovit był "tylko" suplementem diety dla dzieci. Jego smak i wyjątkowa ja na tamte czasy forma sprawiły, że wiele dzieci traktowało go raczej podobnie jak słodycze. Do dzisiaj nieco starsi wspominają, jakim rarytasem był dostępny dziś w każdej aptece proszek witaminowy. Po latach okazuje się, że mało kto wypijał vibovit rozpuszczony z wodą, zgodnie z zamieszczoną instrukcją na opakowaniu.\nStarsza kobieta nie mogła ukryć łez. Wszystko przez decyzję ekspedientkiCzytaj dalej\nVibovit - przysmak dzieciństwa\nVibovit do dziś budzi wśród osób urodzonych w latach 80 -tych niemal tak duży sentyment jak popularne słodycze np. gumy turbo czy donald. Szybko zyskał on miano kultowego. Jeden z najpopularniejszych suplementów witaminowych cieszył się kiedyś sporym uznaniem nie tylko mam, ale przede wszystkim najmłodszych.\nMało kto teraz pamięta, że prawie każde dziecko w latach 80 - tych cieszył się jego słodkim i lekko owocowym smakiem. Chyba nikt nie stosował się jednak do zaleceń producenta, by rozpuścić witaminowy proszek w wodzie. Jak go jedzono?\nPo Vibovit sięgał prawie każdy rodzic - teoretycznie tylko po to, by dostarczyć swoim pociechom niezbędnych witamin. W praktyce każdy mały smakosz, który urodził się w latach 70. i 80., traktował go raczej tak jak uwielbiany słodycz.\nWiele osób wspomina dziś z rozrzewnieniem, jak w czasach dzieciństwa jadło się vibovit. Nikt nie rozpuszczał go w wodzie, za to jedzono proszek prosto z torebki. Drobnostka, która cieszy do dzisiaj. Macie jakieś wspomnienia związane z vibovitem?\nSurówka w 3 minuty, błyskawiczna, zdrowia i przepyszna. Faworyt na polskich stołach, pasuje do każdego obiaduCzytaj dalej\nWiceminister wygadała się o przygotowaniach rządu do lockdownu. Można się przerazić\nNiebiańska przyjemność spod ręki wybitnej kucharki. Rogaliki z przepisu siostry Anastazji nie mają sobie równyc\nNie ma nic skuteczniejszego na wzmocnienie odporności niż domowy syrop z buraków. Działanie zachwyca\nźródło: kobieta.onet.pl, wspomnienieprl.blogspot.com/


PSEmu.pl :: Play! Dev-20210102 – PlayStation2\nWraz z powitaniem nowego roku zapraszam do zapoznania się z informacjami dot. najnowszej wersji rozwojowej emulatora Play!\nWzględem opisywanej wcześniej wersji, wydanie z 2 stycznia oznaczone identyfikatorem e90a22ae obejmuje następujące zmiany:\nprzeprowadzono generalne porządki w kodzie emulatora w wersji dla systemów Android, iOS i Linux;\nkompilacje wersji dla systemów Android, iOS i Linux przeniesiona na usługę GitHub Actions;\ndodano opcję aktywującą wyświetlanie obrazu w trybie panoramicznym;\npoprawiono wartość częstotliwości skanowania poziomego;\ndodano formułę blendowania Cd * (1 – FIX) w trybie OpenGL;\nrozbudowano emulację PS2VM o funkcje PauseAsync ;\nzaktualizowano środowisko interfejsu Vulcan do wersji 1.2.162.0;\ndodano w macOS wsparcie dla interfejsu Vulkan 1.1 przez bibliotekę MoltenVK;\npoprawki i optymalizację kodu;\nStandardowo, w sekcji Pliki znajdują się najnowsze wydania dla mobilnych systemów z rodziny iOS oraz Android, jak również archiwa dla dużych maszyn pracujących pod kontrolą systemów Linux, macOS oraz Windows.\nAutor winter_muteOpublikowano 2021-01-04 2021-02-10 Kategorie AktualnościTagi dev, devBuild, emulator, play-dev, Play!, PlayStation2, poprawka\nPoprzedni Poprzedni wpis: PCSX2 dev-g2c7f54134\nNastępny Następny wpis: hps2x64 v019\n● P.E.Op.S. PS2 CDVD\n● PCSX2 Dev.Windows\n● PCSX2 Linux\n● Play! Dev.Linux\nDobieStation na GitHub


Departament Obrony USA szuka kompaktowych napędów jądrowych dla statków kosmicznych Departament Obrony USA szuka kompaktowych napędów jądrowych dla statków kosmicznych - Wydawnictwo militarne ZBIAM\nStrona główna / Aktualności / Departament Obrony USA szuka kompaktowych napędów jądrowych dla statków kosmicznych\nLogo jednostki Defense Innovation Unit Departamentu Obrony USA. Źródło: diu.mil\n9 września 2021 r. jednostka Defense Innovation Unit (DIU) Departamentu Obrony ogłosiła nowe postępowanie na propozycje systemów napędowych dla zastosowań w przestrzeni kosmicznej. Tym razem amerykańscy wojskowi chcą pozyskać z rynku komercyjnego koncepcje napędów opartych o wykorzystanie energii jądrowej. Przyszłym rozwiązaniom w tym zakresie od początku stawianych jest szereg wymagań.\nZdaniem specjalistów z Departamentu Obrony obecnie wykorzystywane masowo w satelitach źródła energii i silniki manewrowe, takie jak panele słoneczne oraz napędy elektryczne (np. silniki jonowe), nie sprawdzą się w przyszłych misjach, zwłaszcza tych realizowanych poza orbitą okołoziemską. Statki kosmiczne wykonujące zadania związane z obronnością będą już wkrótce musiały być gotowe na częste zmiany orbit, przesuwanie innych satelitów pomiędzy pozycjami na orbicie czy też samymi orbitami, a nawet do celowego doprowadzania do deorbitacji wybranych obiektów kosmicznych.\nDIU oczekuje zatem od przemysłu przygotowania napędu, który będzie lekki oraz będzie zapewniał długotrwałe użytkowanie. Obok obsługi silników manewrowych pojazdu kosmicznego system taki powinien także generować energię elektryczną dla sensorów i podsystemu komunikacji statku. Ma on działać w oparciu o energię jądrową. Będzie on dedykowany małym oraz średniej wielkości statkom kosmicznym.\nOczekiwany przez czynniki wojskowe system napędowy ma ważyć poniżej 2 ton. Jednocześnie powinien być zbudowany w taki sposób, by obcowanie z nim nie narażało personelu naziemnego na zbyt duże dawki promieniowania podczas integracji statku, zaś samo działanie systemu już podczas misji nie miało nazbyt negatywnego wpływu na elektronikę pokładową pojazdu kosmicznego.\nZainteresowane przygotowaniem projektu opisywanego systemu firmy mają czas na złożenie aplikacji do 23 września br. W przypadku wyboru jego oferty przedsiębiorstwo będzie miało trzy do pięciu lat na przygotowanie prototypu.\nJednostka DIU przyzna kontrakty w okresie od 60 do 90 dni po terminie składania aplikacji. Generalnie rzecz biorąc, w ramach tego postępowania Departament Obrony USA nastawia się na pozyskanie dojrzałych technologii komercyjnych, które pozwolą zapewnić związanym z bezpieczeństwem pojazdom kosmicznym napęd i zasilanie w krótkiej perspektywie czasowej.\nW międzyczasie amerykańskie agencje NASA oraz DARPA finansują prace nad rozwojem systemów napędowych oraz źródeł zasilania bazujących na rozszczepieniu atomu, takich jak np. technologia jądrowego napędu cieplnego (ang. nuclear thermal propulsion). Te systemy będą gotowe do użycia dopiero w dłuższym horyzoncie czasowym. Obecnie na zlecenie rządu USA pracują nad nimi koncerny Blue Origin, Lockheed Martin oraz General Atomics.\nDefense Innovation UnitUSA\nPróby uzbrojenia bezzałogowego wozu bojowego RCV-M


Caroline Linden książki, analekta, chomikuj | ennpik - twoje źródło informacji o książkach\nStrona główna » Caroline Linden\nPięćdziesiąt twarzy grzechu otwiera serię Skandale, osnutą wokół skandalizującej książki, która odsłania przed młodymi damami świat zakazanych rozkoszy…Lady Joan ma dwadzieścia cztery lata i właściwie jest już starą panną. Przez cztery sezony nie zainteresował się... Przejdź do książki\nPlotki, skandale, sensacyjna zagadka, humor i namiętność dają rozkoszne połączenie w uroczym romansie, pełnym życia i miłości.„Romantic Times Book Reviews”Abigail Weston ma wszystko: urodę, inteligencję i największy posag w Anglii. Jej rodzice marzą, że poślubi... Przejdź do książki\nPenelope Weston nie cierpi lorda Benedicta Lennoxa. Może sobie być czarującym dziedzicem hrabiowskiego tytułu i najprzystojniejszym mężczyzną na ziemi, ale Penelope nie potrafi zapomnieć, co kiedyś zrobił. To ostatni człowiek, za którego by wyszła. Gdyby... Przejdź do książki


Gessler o Hannie Lis: Ta pani dobrze gotuje - Dziennik.pl\nGessler o Hannie Lis: Ta pani dobrze gotuje\n11 lutego 2011, 10:22 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nWszystko wskazuje na to, że program kulinarny Hanny Lis będzie prawdziwym hitem.\n- Nie oglądam polskich programów kulinarnych – powiedziała nam Magda Gessler. Ale wkrótce to się zmieni. Znana restauratorka jest bowiem fanką kuchni Hanny Lis, która na wiosnę poprowadzi show o gotowaniu w TVN Style.\n– Uważam, że to bardzo właściwy pomysł. Ta pani bardzo dobrze gotuje. Ona ma mnóstwo temperamentu i uważam, że jest właściwą osobą do pokazywania, jak się gotuje – rozpływa się w zachwytach, do tej pory znana raczej z ciętego języka, restauratorka.\nGessler wie jednak doskonale, co mówi, bo osobiście próbowała specjałów żony Tomasza Lisa. – Jadłam jej pastę.\nI jestem zachwycona. Ona ubóstwia kuchnię włoską. I jest specjalistką w tej dziedzinie, przecież mieszkała we Włoszech – dodaje restauratorka.\n>>> CZYTAJ TAKŻE: "Szapołowska wściekła na operatora"\nHanna Lis magdagessler\nHanna Lis będzie gotować w TVP?\nByła kiepską dziennikarką jeszcze gorszą kucharką nie siega z urodą i wygladem,wiedzą Kindze do pięt żenada.\nSkoro dobrze gotuje, to niech lepiej zostanie w domu i gotuje swojemu mężowi. Dziennikarka z niej żadna; dorównuje mężowi.\nnie cierpie lisów cwaniakow\nCo za gniota wymyślili dla niej w TVN,bo sie nudziła w domu,dajcie spokój z lisami,a,fe\nJak to mówił Wyspiański w "Weselu" ? "Sami swoi, polska szopka". Tak teśż jest tym razem, jedna pani popiera drugą pania. Z faktu, że ktoś bez wypadku przejechał przez Warszawę nie wynika wcale, że nadaje się on na kierowcę rajdowego. Pani Gessler to tez jakaś osobistość? a może osobliwość. No cóż, coraz mniej ludzi gotuje i jada w domu, a programów o kuchni przybywa i przeważnie te propozycje są niejadalne, a przynajmniej niestrawne. Śmieszy mnie to i bawi, tak samo jak wysyp książek kucharskich, których nikt nie czyta, bo i po co? Większość gotuje tradycyjnie czyli dobrze i to smakuje, a eksperymenty tylko przed kamerą. Nic nie mam do Pani H. Lis, ale niech się zajmie przyzwoitą pracą, za pieniądze takie jakie zarabia młoda wykształcona Polka bez znajomości, czyli za marne pieniądze i niech wtedy jej mąż zacznie oglądać rzeczywistość z tej płaszczyzny, a nie enklawy willi w Konstancinie, czy inneego podwarszawskiego getta dla wybranych\nPani Giestler gotowała rosół jajeczny w TVINIE oto przepis //,,// woda,, cztery jaja,, szklanka oleju rzepakowego i rozwolnienie na ODLEGŁOŚĆ\nNie polecam zupy z tluszczem Gessler. Jest niesmaczna i brzydka. Z powodu tej zupy wyjechalem z kraju 20-cia lat temu. Fuj!\njuż jest zachwycona\nja też uwielbiam kuchnię włoską. Ale na "pastę" po polsku mówi się "MAKARON".\nTo jakieś "pcim--dolne" pozowanie na wielkoświatowość i kuchenną erudycję. Śmieszne, a raczej żałosne\nTo będzie koniec pani ekspert.\nnapewno nie będziemy oglądać lisowej nie dorasta do pięt Kindze Rusin.My napewno wszyscy w domu nie zjedlbyśmy jej głupich potraw .Niech karmi Lisa\nPodobno nie bardzo jej to wychodzi. Potrafi nawet wodę na herbatę przypalić!\nJest Hania świetna - Rusin może zmywać jej gary . Wypisujecie te głupoty bo kierujecie się litścią do Rusin - a ta na tym rozwodzie zrobiła sobie dobrą reklamę- to dopiero lisica\nJestem specjalistą od kuchni tyrolskiej. Spaetzle,kaiserschmaren,groestle,schpeck,kalte platte,arme ritter to jest żarcie\nJa robie świetną polską ,,zalewajkę,, więc chyba jestem celebrytką kuchni


Rozmowa z Błażejem Michalskim - Telemarketing\n] Anna Tuz\nLove & Tears (czytanie)\nwg George'a Gordona Byrona i Sarah Kane\nAnna Tuz: Jak znalazłeś się w zespole Teatru Polskiego?\nBłażej Michalski: Historia jest krótka, w teatrze jestem raptem kilka miesięcy. Jak zaczęła się\nprzygoda z „prawdziwym” teatrem? Studiowałem we wrocławskiej szkole teatralnej. Na trzecim\nroku, pod koniec egzaminów semestralnych, zadzwoniła Ania Ilczuk z Teatru Polskiego, która\nu nas wykłada. Powiedziała, żebym koniecznie zadzwonił do dyrektora Krzysztofa Mieszkowskiego. Spodobałem się na egzaminach – przygotowaliśmy wtedy Pułapkę Tadeusza Różewicza\nz Teresą Sawicką. Z pierwszej rozmowy niewiele wynikło, ale na czwartym roku przypomniałem\nsię dyrektorowi. Zagrałem w dwóch przedstawieniach: Śnie nocy letniej, a później w Biesach.\nA.T.: Polski to przypadek czy wybór?\nB.M.: Ogromne szczęście. Bardzo się cieszę, że akurat tak wypadło. Dostać pracę w czasie studiów w tak dobrym teatrze jest czymś zbawiennym. Chyba nikt na moim miejscu, na czwartym\nroku, nie odmówiłby etatu. Wielu aktorów zaraz po szkole nie ma pracy, zmaga się z tym, że musi\nwybierać między czymś ambitnym i mało płatnym a chałturą, która przyniesie więcej pieniędzy,\nale o zaspokojeniu artystycznych pragnień nie może być mowy.\nA.T.: Mówisz o przygodzie z „prawdziwym” teatrem. Jak to jest – szkoła i teatr się wykluczają?\nB.M.: To dwa światy. Zasługą szkoły jest przede wszystkim to, że się otworzyłem, byłem bardzo\npozamykany, opornie szło przyswajanie tej całej sztuki aktorstwa. Otworzyłem się, bo trafiłem\nna wspaniałych profesorów, zresztą aktorki Teatru Polskiego: Krzesisławę Dubielównę i Sawicką.\nZetknięcie ze sceną wyglądało jednak zupełnie inaczej, niż sobie wyobrażałem. Szkoła trochę stanęła w miejscu, pozostały archaiczne metody nauczania. Chodzi o przywiązanie do grania, którego dzisiaj już się nie uprawia: bardziej do widowni, mniej naturalne. Aktorstwo współczesne skłania do naturalnego grania, do wywlekania na wierzch swoich prywatnych emocji, teatr starszy\njest natomiast bardzo przywiązany do stereotypów. Profesorowie są chyba w poczuciu obowiązku\nnauczenia nas podstaw. To są fundamenty, które powinniśmy mieć, z nich czerpać i od nich później\nodchodzić. Jednak większość profesorów, a przynajmniej ci, z którymi się zetknąłem, jednocześnie\nnaucza tego współczesnego aktorstwa i takie zmieszanie jest niebezpieczne. Czasami staje się\nna rozstajach i nie wiadomo, co dalej. Moim zdaniem przydałoby się ukierunkowanie, jednorodny\nsystem. Każdy z profesorów miałby wykładnię, według której mógłby nauczać, przekazywać wiedzę. Tego mi brakuje – jasnego kierunku.\nA.T.: Pierwsze zetknięcie ze sceną to ciężkie doświadczenie?\nB.M.: Ciężkie o tyle, że to była dublura. We Śnie nocy letniej zagrałem Lizandra. Do ostatniej chwili nie brałem udziału w próbach, tylko obserwowałem Marcina Czarnika, którego byłem dublerem.\nMarcin spalał się na scenie i cały problem był w tym, że miałem to powtórzyć, ale powtórzyć tak,\nżeby od początku do końca to było moje, a nie narzucone przez kolegę. Przy większości scen zostawiliśmy takie same układy, musiałem włożyć mojego ducha, moją motorykę ciała, moje – zupełnie inne często – intencje. Trudność polegała na tym, że to nie było do końca moje, a musiałem\nsprawić, żeby widz tak myślał. Dlatego to pierwsze zetknięcie z teatrem było tak ciężkie. Parę dni\nwłaściwie przed premierą wszedłem na scenę, to był skok na głęboką wodę, prawdziwy chrzest\nbojowy. Koledzy w teatrze śmiali się, że jeżeli to przejdę, później już będzie z górki. I tak było.\nA.T.: Jak się pracuje z Moniką Pęcikiewicz?\nB.M.: Na początku miałem wrażenie, że dla Moniki ważniejszy niż sam efekt pracy jest proces tworzenia: praca z aktorem i radość z tego, że coś wychodzi spontanicznie. Dlatego często\n224 Błażej Michalski\nte spektakle wydają się niedokończone. Jest wielu reżyserów, którzy skończyli wcześniej\naktorstwo, są po szkole teatralnej. Świetnie dogadują się z aktorem, dobrze go rozumieją.\nMonika skończyła aktorstwo w Warszawie i dużo rozmawiała z aktorami. Ludziom wydaje się,\nże aktorstwo to pokazywanie, a tak nie jest. Tak naprawdę dobrego aktora można poznać po tym,\nże potrafi świetnie swoje racje wytłumaczyć. W rozmowie wychodzi, jak duże ktoś ma pojęcie\no tym zawodzie. Z Moniką pod tym względem było super. Bardzo długo trwały próby stolikowe,\nczyli zgłębianie wnętrza poszczególnych postaci, szukanie wspólnej drogi.\nA.T.: Jak powstawał wstęp do Snu nocy letniej? Zarejestrowany kamerą półgodzinny film, który\nrozpoczyna spektakl, jest bardzo naturalistyczny. Widz ma wrażenie, że to nagranie z castingu,\nkiedy reżyser testuje granice swoich aktorów.\nB.M.: Ten wstęp rzeczywiście wygląda bardzo groźnie. Robi ogromne wrażenie – trochę\nnegatywne. Ludzie często pytają o ten epizod: jak to było robione, czy wiedzieliśmy, że jesteśmy\nnagrywani, czy nie. Oczywiście, że tak. To było całkowicie zamierzone, chociaż wskazówek dostaliśmy bardzo niewiele, najwięcej chyba od Adama Cywki, który z Marcinem Pempusiem prowadził\ncasting. Mieliśmy być jak najbardziej naturalni, udawać, że jesteśmy pierwszy raz w takiej sytuacji, że sprawia nam to trudność. W rzeczywistości w czasie pracy nad spektaklem zupełnie nie\nczułem żadnej inwazji na moje ciało, moją sferę intymności. Najbardziej intymną scenę miałem\nz Anią Ilczuk, na podłodze, ale od początku czułem z jej strony wsparcie, więc nie było skrępowania. Może dlatego, że w szkole teatralnej nie miałem z nią zajęć.\nA.T.: W jaki sposób praca przy Biesach w reżyserii Krzysztofa Garbaczewskiego różniła od Snu\nB.M.: W Biesach grałem od początku. Rola była nieduża, ale dawała mi frajdę, bo to była moja\npierwsza własna rola w Teatrze Polskim. Od początku mogłem stworzyć moją postać. Pracę\nwspominam dobrze, chociaż nie obeszło się bez drobnych utarczek, nieporozumień. Krzysiek jest\nbardzo młodym reżyserem, świeżo po debiucie. Nie skończył aktorstwa, jest tylko po reżyserii,\nzrobił zaledwie parę spektakli. Miałem wrażenie, że nie do końca dogadywał się z ludźmi. Ciężko\nmu było niektóre rzeczy wyjaśnić. Może wychodził z założenia, że pewne rzeczy aktor powinien\nwiedzieć, że nie wymaga to żadnego komentarza, konsultacji? Przez to wynikały nieporozumienia. Do końca też nie było wiadomo, jaki ma być efekt końcowy. Podobnie jak u Moniki, ale jednak niezupełnie. Przez długi czas spektakl był w powijakach, byliśmy na etapie ciągłych rozmów,\nwciąż nie było gotowego projektu i to stwarzało gorące sytuacje. Brakowało mi tak zwanych prób\nstolikowych, dla mnie trwały za krótko. Miałem niedosyt, jeśli chodzi o podłoże, które musiałem\nsobie w głowie stworzyć, żeby samemu zacząć działać na scenie. Myślę, że wszyscy mieli podobnie. Ludzie nie dogadywali się w kwestii samych założeń spektaklu, który moim zdaniem nie jest\njeszcze skończony. Biesy bardzo szybko miały premierę, mieliśmy bardzo mało czasu, żeby je zrealizować. Jest w nich ogromny potencjał, ale nie zdążyliśmy go wykorzystać.\nA.T.: Wróćmy jeszcze do początków, do okresu, kiedy zacząłeś interesować się aktorstwem,\nuczyć się zawodu. Opowiedz o swoich inspiracjach: czy był aktor, którego chciałeś naśladować?\nB.M.: Nie ma idealnego aktora, którego chciałbym naśladować. Wydaje mi się, że właśnie rzecz\npolega na tym, iż każdy jest zupełnie inny – ma inną motorykę ciała, powinien raczej iść w głąb\nsiebie, to aktorstwo wyciągać z siebie niż przez naśladowanie kogoś. Tak staram się pracować, ale\noczywiście ulubionych aktorów, na których lubię patrzeć, mam. Mimo że pani Dubiel wychowała\nsię w tym „starym” nauczaniu, ubóstwiam ją. W tej chwili jest dla mnie jedną z prawdziwych, najlepszych aktorek starszego pokolenia w Polsce. Jeśli chodzi o aktorki, powiedzmy, „dzisiejszego”\npokolenia, to numerem jeden jest dla mnie Kinga Preis.\nA.T.: Dlaczego właśnie te aktorki?\nB.M.: Obie są niesamowicie prawdziwe na scenie, uwielbiam je za to, że nie ma żadnego kłamstwa w ich przedstawianiu postaci. Są w tym bardzo czyste, na sto, nawet dwieście procent.\nI wierzy im się absolutnie od samego wejścia na scenę. Pani Dubielówna ma jeszcze coś takiego,\nże rzeczywiście wystarczy, iż wejdzie na scenę, nie musi nawet niczego mówić, a wodzi się za nią\nwzrokiem. Czasami nawet odwracam spojrzenie od aktora, który jest w centrum uwagi. Kocham\nna nią patrzeć, bo całym swoim jestestwem przebywa na scenie. Dobrze to widać między innymi\nw Cząstkach elementarnych. To samo ma Kinga. Myślę, że prawda sceniczna, niesłychane zaangażowanie w swoją postać sceniczną – o to chodzi.\nA.T.: Miałeś mówić o aktorach, a mówiłeś o aktorkach. Dlaczego kobiety?\nB.M.: Mam kolegę, który powiedział kiedyś śmieszną rzecz, że generalnie, jeśli facet jest na scenie, prawie zawsze mu się wierzy. Musi być naprawdę bardzo słabym aktorem, żeby było widać,\nże jest kiepski. Kobieta zaś musi być naprawdę wewnętrznie bardzo silna i mieć doskonałe zaplecze techniczne, żeby się spodobać. I choć nie do końca się z tym zgadzam, część prawdy w tym jest.\nRzeczywiście kobietom dużo trudniej przekonać widza do siebie. Dobrych aktorek jest niewiele\nw Polsce i w ogóle, dużo natomiast jest dobrych aktorów – mężczyzn. Dlatego wymieniałem\nA.T.: Z czego to wynika, skąd się wzięło takie przekonanie?\nB.M.: Może z czasów szkolnych. W zawodzie kobiety mają dużo trudniej. Zawsze na rok przyjmuje się więcej facetów, również w teatrach jest przewaga mężczyzn. To powoli się zmienia, w tej\nchwili powstaje coraz więcej sztuk, adaptacji, w których są role dla kobiet. Chociażby przykład Biesów Garbaczewskiego, w których główną rolę męską zagrała kobieta. A jednak zawsze kobietom\njest trudniej w tym zawodzie. Trudniej rozpocząć, trudniej w nim być. Czasami łatwiej dostać się\ndo teatru kiepskiemu aktorowi niż dobrej aktorce. Takie są potrzeby: wystarczy wziąć dowolny dramat – najwięcej jest ról męskich. Żeńskich jest niewiele, najczęściej są mało atrakcyjne.\nNad tym faktem należy ubolewać i to zmieniać. Jest to zastanawiające, tym bardziej że do szkół\nteatralnych zdaje więcej kobiet, a jednak przyjmują ich mniej, bo wiadomo, że zapotrzebowanie\nna kobiety jest mniejsze.\nA.T.: Masz wymarzoną rolę u wymarzonego reżysera? Rolę, którą na pewno w przyszłości chciałbyś zagrać?\nB.M.: W teatrze?\nB.M.: Zawsze chciałem zagrać w siódmej części Gwiezdnych wojen.\nA.T.: To jednak w teatrze.\nB.M.: Chciałbym zagrać u Krystiana Lupy.\nA.T.: W czym powinien cię obsadzić? Może przeczyta ten wywiad.\nB.M.: Może... coś ciężkiego, psychologicznego... Czechow? W Mewie na przykład.\nRozmawiała Anna Tuz\nwystępował niemal cały zespół – to była moja pierwsza główna rola po szkole. Spoczywała na mnie odpowiedzialność za całość spektaklu. Praca z Fiedorem była tak intensywna i ciekawa, że mogłem skupi...\nRozmowa z Ewą Kamas\nNieobecność. O teatrze Jana Klaty\nkuznica_05_2007 - XXI LO im. Hugona Kołłątaja\npobierz dziennik podróży syberia 2015\nRelacje spoza boiska\nMoja historia, moja firma – portrety polskich przedsiębiorców\nZaÅ‚Ä…cznik-A-do-siw.. - Ossolineum


Rodzina Empusidae - modliszki.pl\nRodziny >> Empusidae\nRodzina Empusidae reprezentowana jest przez zaledwie 51 gatunków, zamieszkujących Afrykę, Azję oraz kraje basenu Morza Śródziemnego. Owady te są wybitnie kserofilne, zamieszkują rejony o wyjatkowo gorącym i suchym klimacie - w rejonie występowania E. pennicornis od ponad dwudziestu lat nie padał deszcz. Przedstawiciele podrodziny Empusinae charakteryzują się filigranową budową ciała z silnie wydłużonym pronotum (przedpleczem) oraz długimi i stosunkowo cienkimi odnóżami, zarówno chwytnymi, jak i krocznymi. Takie proporcje ciała ograniczają niszę pokarmową tych modliszek do drobnych owadów latających.\nModliszki klasyfikowane do podrodziny Blepharodinae są z kolei bardziej masywne, a ich pronota są romboidalne (u B. mendica wyraźnie ząbkowane).\nZe względu na efektowny, często dziwaczny wygląd i możliwość chowu w grupach modliszki zaliczane do tej rodziny są bardzo ciekawe w hodowli.\nWiększość gatunków (poza podrośniętymi B. mendica) nadaje się znakomicie do hodowli w pojemnikach zbiorczych. Młode do 3-4 wylinki można trzymać w grupach 15-20 szt. w pojemnikach 20x20x30 cm (pod warunkiem zapewnienia obfitości pokarmu). Większe larwy i dorosłe w dowolnej niemal wielkości terrariach, nie niższych jednak niż 30 cm. Grupy 8-10 dorosłych osobników można trzymać w terrarium o wymiarach 60x60x90 cm (dł. x szer. x wys.).\nPokrywa terrarium powinna być ażurowa i najlepiej wykonać ją z gazy, zapewni ona dobrą wentylację i jednocześnie umożliwi modliszkom swobodne poruszanie się po suficie terrarium. Jako podłoże zastosować można piasek, lub mieszaninę piasku z torfem. Ponieważ większość gatunków pochodzi z okolic półpustynnych, porośniętych ostami i kolczastymi zaroślami - jako wystrój wyśmienicie nadają się suche źdźbła traw i osty. Urządzone nimi terrarium najlepiej odda naturalny biotop modliszek.\nModliszki z tej rodziny nie wymagają dużej wilgotności. Spryskiwanie i podlewanie terrarium jest niewskazane. Wiele gatunków pochodzi z rejonów, w których od kilkudziesięciu lat nie odnotowano opadów.\nWszystkie chyba bez wyjątku gatunki z tej rodziny zamieszkują rejony gorące, są wybitnie termofilne. Odpowiednią temperaturą jest więc 35-45°C w dzień i około 20-25°C w nocy, w cyklu12/12 h. Oprócz maty grzewczej podtrzymującej stale temperaturę wskazane jest zastosowanie dziennego ogrzewania punktowego, na przykład żarówki umieszczonej nad pokrywą terrarium. Obserwując aktywność owadów będziemy mogli wtedy optymalnie dostosować moc ogrzewania.\nW przypadku gatunków europejskich takich jak Empusa fasciata i E. pennata. Ważne jest zapewnienie diapauzy - 2-3 miesięcznego okresu zimowania. Wtedy temperaturę można obniżyć do kilkunastu stopni, jednocześnie ograniczając karmienie. Zimowaniu poddaje się osobniki na 2-3 wylinki przed dojrzałością .\nModliszki z tej rodziny wykształciły szereg przystosowań do odżywiania się pokarmem latającym. Dla młodych znakomicie nadają się muszki owocowe. Podrośnięte larwy oraz dorosłe można karmić muchami molami woskowymi i innymi motylami. Delikatna budowa ciała i stosunkowo słabe odnóża chwytne wykluczają raczej pokarm taki, jak świerszcze, szarańczaki czy też koniki polne, nawet podawane z pęsety.\nMłode opisywanych gatunków są stosunkowo duże (4-5 mm) i znakomicie radzą sobie ze zdobywaniem pokarmu takiego jak muszki owocowe.\nSamce zawsze przechodzą o jedną wylinkę mniej niż samice, jako imago żyją nieco krócej (u E. guttula samce przechodzą 5, samice zaś 6 wylinek. Na ogół nie jest konieczne oddzielanie samców i przenoszenie ich w chłodniejsze miejsce w celu spowolnienia wzrostu.\nDymorfizm płciowy jest nieznaczny i przejawia się w subtelnych różnicach w kształcie skrzydeł, oraz odwłoka (tak, jak w przypadku innych modliszek odwłok samic jest pękaty, ma wrzecionowaty kształt, podczas gdy u samców jest bardziej smukły). U osobników dorosłych wyraźnie widać róznice w budowie czułków, u samców są one większe i mają grzebieniasty kształt (są bardzo podobne do czułków u ciem).\nSamce mimo dobrze rozwiniętych skrzydeł latają dosyć słabo.\nDorosłe samce żyją z reguły około 2 miesięcy, podczas gdy samice potrafią żyć zdecydowanie dłużej, nawet do 5 -7 miesięcy.\nWiększość modliszek z opisywanych rodzajów osiąga dojrzałość płciową w ciągu 1-2 tygodni po wylince imaginalnej. Jeżeli trzymamy osobniki dorosłe w osobnych terrariach najłatwiej jest określić moment kiedy owady są gotowe do kopulacji, obserwując zachowanie samca. Jeśli terraria stoją blisko siebie samiec wyczuje wydzielane przez samicę feromony. Zacznie zachowywać się nerwowo, podfruwać, bezładnie wspinać w terrarium, jednocześnie bardzo intensywnie ruszając czułkami i wyginając odwłok.\nPara Blepharopsis mendica przed kopulacją.\nDo aktów kanibalizmu dochodzi niezwykle rzadko - jeżeli samica jest w miarę obficie nakarmiona, ryzyko jest minimalne.\nJeśli trzymamy modliszki pojemniku zbiorczym możemy wpuścić kilka samców do kilku samic. Jedyna wada jest to, że nie jesteśmy w stanie kontrolować momentu kopulacji, jej długości i dobierać par.\nObficie karmiona samica już po kilku dniach od kopulacji składa pierwszy z 8-15 kokonów.\nPodłużne kokony zawierają przeciętnie od 15 do 40 jaj otoczonych bardzo cienką warstwą pianki. Zakończone antenką ooteki są z reguły kremowe lub żółtawe.\nNiezapłodniona samica również składa kokony - niestety tylko nieliczne gatunki modliszek są zdolne do partenogenezy, w przypadku opisywanych tutaj modliszek z takich kokonów nic się nie wykluwa.\nKokony inkubujemy w takich warunkach jakie panują w terrarium z owadami. Kokon można przenieść (razem z tym, na czym został złożony, albo delikatnie obciąć go żyletką) do osobnego pojemnika i umieścić około 10-15 cm nad podłożem, tak aby parę centymetrów pod nim znajdowała się gałązka lub liść. Można go delikatnie spryskiwać letnią wodą raz na kilka dni - nie jest to jednak konieczne. Ważna jest dobra wentylacja, która zapobiega wdaniu się pleśni. Po około 3-5 tygodniach wykluwają się młode, na ogół w jednym rzucie.\nPo wylęgu młodych można nie rozdzielać. W odpowiedniej wielkości terrarium bez problemu mogą żyć modliszki różniące się wiekiem o 1-2 wylinki, w liczącej kilkanaście osobników grupie.\nRodzaj reprezentowany jedynie przez dwa podgatunki Blepharopsis mendica: B. mendica mendica (Fabricius, 1775) i B. mendica nuda (Giglio-Tos, 1917), rozprzestrzenione od Wysp Kanaryjskich przez Afrykę, Azję Mniejszą aż po Indie.\nSamiec Blepharopsis mendica stadium subimago\nW hodowlach spotykany na ogół podgatunek B. m. mendica. Modliszki wybitnie termofilne, duże (dorastają do 9 cm) i dosyć agresywne. Jedyny chyba gatunek z rodziny Empusidae, którego raczej nie zalecamy trzymać w pojemnikach zbiorczych. Dymorfizm płciowy jest stosunkowo niewielki. Samce mają nieco bardziej smukłą budowę ciała.\nSamice składają, w dość długich odstępach czasowych, do 5-6 kokonów, z których wykluwa się od kilkudziesięciu do stu kilkudziesięciu młodych. Modliszki te radzą sobie z powodzeniem z dużym pokarmem takim jak świerszcze i szarańczaki.\nLarwa Blepharopsis mendica\nW naszej hodowli zarejestrowaliśmy pojedynczy przypadek partenogenezy - z niezapłodnionego kokonu wykłuła się jedna larwa, która przeżyła do 5 wylinki.\nNajbardziej liczny rodzaj z rodziny Empusidae reprezentowany aż przez 31 gatunków zamieszkujących dużą część Azji i praktycznie całą Afrykę. Jeden gatunek występuje na Jamajce i dwa w Europie.\nW hodowlach bardzo często spotykane są modliszki należące do gatunków E. pennata (Thunberg, 1815) i E. fasciata(Brulle, 1832). Ponieważ są one dosyć popularne na południu Europy bardzo często trafiają do Polski jako pamiątka z wakacji. Granica obszaru występowania przebiega mniej więcej wzdłuż Półwyspu Apenińskiego - na wschód od niego (Grecja, Chorwacja, Bułgaria i dalej na wschód, aż po Indie) spotykana jest E. fasciata, na zachód zaś, oraz w północnej części (od Maroka po Libię) Afryki E. pennata. Obydwa gatunki są zbliżone wielkością (dorastają do 6-7 cm) i kształtem. Okazy odławiane w Europie wymagają zimowania na etapie 2-3 wylinek przed dojrzałością, co jest dość znacznym utrudnieniem w hodowli. Modliszki składają przeciętnie do 10 kokonów zawierających od 15 do 40 jajek. Inkubacja trwa około 3-4 tygodni. Stosunkowo mało kłopotliwe w hodowli są gatunki pochodzące z rejonów gorących, np. E. guttula () z Egiptu. Gatunek ten jest nieco większy od europejskich i nie wymaga ona diapauzy. Samica składa w kilkudniowych odstępach do 20 kokonów, z których po 3 tygodniowej inkubacji klują się młode w liczbie 10-25 szt. Modliszki te osiągają dojrzałość w ciągu 6-8 tygodni od wyklucia.\nRodzaj reprezentowany jest przez dwa gatunki, z których w hodowlach spotkany jest jedynie Gongylus gongylodes. Modliszki te występują na Cejlonie, Subkontynencie Indyjskim i w krajach Półwyspu Indochińskiego. Są dosyć duże, co w połączeniu z ich niezwykle ciekawa budową (bardzo długie wąskie pronotum, pokryte wyrostkami nogi) sprawia, że cieszą się olbrzymia popularnością wśród hodowców. Podobnie jak inni przedstawiciele rodziny Empusidaewymagają wysokich temperatur. Samica składa do 15 kokonów w 10-14 dniowych odstępach. Inkubacja trwa 4 tygodnie, kokony należy zraszać codziennie letnią wodą, niezbyt jednak obficie (woda powinna całkowicie odparowywać w ciągu kilku godzin). Młode po wykluciu są śnieżnobiałe - dorastają w ciągu 3-4 miesięcy.\nDo rodzaju Idolomorpha należy 5 gatunków, zamieszkujących tereny na południe od Sahary. Modliszki te mają niezwykle smukłe ciało, z wydłużonym pronotum (u I. dentifrons z Kenii długość pronotum stanowi niemal połowę długości ciała). Odnóża kroczne pozbawione są wyrostków. Dymorfizm płciowy jest bardzo słabo zaznaczony, samce mają antenowate czułki i są nieco smuklejsze od samic. W hodowlach spotykana była tylko pochodząca z Madagaskaru I. madagascarensis (Westwood, 1889), mierząca około 8 -9 cm długości.\nLarwa Idolomorpha madagascarensis\nModliszki te wymagają duzych zbiorników i bardzo wysokiej temperatury. Samce są stosunkowo krótkowieczne, żyją zaledwie kilka tygodni po ostatniej wylince, podczas gdy samice dożywają nawet 8-9 miesięcy. Kilka-kilkanaście dni po kopulacji samica pierwszy z 6-7 podłużnych kokonów, zawierajacych około 20-30 jaj. Kolejne kokony pojawiają się w 2-3 tygdniowych odstępach. Inkubacja w temperaturze 30°C trwa przeciętnie4-5 tygodni. Młode klują się w jednym rzucie.