-\tWiem. -\tTak, ty to wiedziałaś od pierwszej chwili. I oddałaś mi go, żebym i ja mógł poczuć, czym jest miłość i praw¬dziwe szczęście. Tammy, jestem teraz innym człowiekiem. Henry mnie wyleczył. Ty mnie wyleczyłaś, ofiarowując mi taki dar. Ale ja wciąż nie znałem jego wartości. Myślałem, że zrobiłaś tylko to, na czym i mnie zależało, czyli uwolniłaś się od odpowiedzialności. - Nagle jego twarz rozjaśniła się niezwykłym uśmiechem. - A potem Henry zrobił pierwszy samodzielny krok. -\tCo? On już chodzi?! - zawołała Tammy z zachwy¬tem, bardzo przejęta. -\tTak. Zrobił to na oczach tłumu dziennikarzy, bo stało się to w czasie konferencji prasowej. Rozumiesz, widziało to kilkadziesiąt obcych osób, a ty nie! Właśnie ty - najważniejsza osoba, która powinna przy tym być. Nie możesz więcej tracić takich chwil, Tammy. To niesprawiedliwe. Nie godzę się na to. Potrząsnęła głową, ani na moment nie odrywając jednak uszczęśliwionego spojrzenia od jego twarzy. Wciąż nie mog¬ła uwierzyć w to, że znów go widzi, że naprawdę ma go przy sobie. -\tMark, ja nie mogę... -\tZająć się z powrotem Henrym na poprzednich zasa¬dach? Wcale ci tego nie proponuję, za dużo bym stracił. Chcę być za niego odpowiedzialny. I za mój kraj też. - Po¬patrzył na nią z powagą. - Przeszłość jest już zamknięta. Teraz jestem naprawdę gotów przyjąć na siebie obowiązki zarówno głowy państwa, jak i opiekuna Henry'ego. Posta¬ram się wywiązać ze wszystkiego jak najlepiej i nie powta¬rzać starych błędów, ani błędów mojej rodziny. Zmieniłem się. Dzięki tobie. -\tPrzecież ja nic takiego nie zrobiłam - zaprotestowała. -\tJak to nie? Cały czas robisz! Patrzysz na mnie takim wzrokiem jak teraz, ufasz mi, kochasz... -\tMark, ja nie... -\tTylko mi nie mów, że już mnie nie kochasz! - prze¬raził się. - Nie rób mi tego! Nie mów, że zniszczyłem twoje uczucie przez własną głupotę. - Jego głos stał się żarliwy, błagalny. - Tammy, co ja bez ciebie zrobię? Przyjechałem prosić cię o rękę, kocham cię, pragnę, potrzebuję. Wróćmy razem do Broitenburga, zostańmy mężem i żoną, rodzicami Henry'ego. Proszę, kochaj mnie. Wyjdź za mnie. Zrobisz to? - Patrzył na nią w napięciu. Zatopiła spojrzenie w oczach mężczyzny, którego kocha¬ła całym sercem. -\tOczywiście. Jak możesz w to wątpić? - szepnęła. Mark wcale nie wiedział, czy usłyszy właśnie taką odpowiedź. On, który kiedyś był tak pewny siebie... -\tNaprawdę? - zawołał z nagłą radością. Ręka mu się trzęsła, gdy sięgał do kieszeni dżinsów. Twarz mu się śmiała, oczy pałały, serce zdawało się śpiewać. Półprzytomny z przejęcia, wyciągnął pudełeczko obciągnię¬te pąsowym aksamitem, otworzył je i... ach! Tammy zdążyła jeszcze zobaczyć, jak promień słońca zatańczył na przepięknych brylantach, zanim pierścionek wypadł z drżących palców Marka i wleciał między gałęzie eukaliptusa. Bawiący się pod drzewem Henry zauważył błyszczą¬ce cudo, które upadło tuż obok niego. Wziął je do łapki i z wielkim zainteresowaniem zaczął je oglądać. -\tJeśli on trzyma w swoich rękach to, co myślę, że trzyma... - Tammy urwała, ponieważ łzy wzruszenia dławiły ją w gardle. -\tTrzyma w swoich rękach naszą przyszłość - powie¬dział Mark i pocałował ją tak, jakby składał obietnicę, że to dopiero początek wspólnych radości. -\tW takim razie zejdźmy na dół, zanim spróbuje ją zjeść! - Zaśmiała się przez łzy. -\tPrzyszedł list od Tammy - powiedział Doug, gdy wszyscy członkowie jego zespołu wrócili do obozu i za¬siedli wokół ogniska, nad którym wisiał kociołek z wodą na herbatę. - Przeczytam wam. Kochani moi! Dziękują za list i życzenia. Jestem tak zajęta i jest mi tu tak dobrze, że nawet nie tęsknią za Australią, ale za Wami - tak. Adoptowaliśmy Henry'ego, Mark zajmuje się reformami, a ja dbam o okoliczny drzewostan, który liczy sobie ponad trzysta lat. Nie macie pojęcia, jakie wspaniale okazy tu ros¬ną! Niestety, wiele z nich potrzebuje natychmiastowej po¬mocy, a ja nie dam rady wykonać całej pracy, tym bardziej że Mark od jakiegoś czasu zabrania mi chodzenia po drze¬wach. Czy zgadniecie, dlaczego, jeśli podpowiem, że zrobi¬łam się trochę grubsza i że oboje jesteśmy z tego powodu niezmiernie szczęśliwi? Z tym jest związana serdeczna prośba, jaką do Was ma¬my. Czy cała Wasza wspaniała czwórka nie zechciałaby na kilka miesięcy zostawić Australii i przybyć na ratunek drze¬wom w Broitenburgu? Zgódźcie się, proszę, i przyjeżdżajcie jak najszybciej! Doug schował list do kieszeni. - To diabelnie daleko - powiedział w zamyśleniu. - I pewnie nie dostanie się tam dobrego steku. Każą nam jeść jakieś trufle czy inne obrzydlistwo. -\tA ja zawsze chciałam spróbować trufli – wtrąciła Lucy. -\tI fajnie byłoby trochę pomieszkać w takim miejscu. - Mia otworzyła kolorowy magazyn, w którym zamieszczo¬no zdjęcia ze ślubu Tammy. Ślub odbył się pół roku wcześniej. Pan młody miał na sobie galowy mundur i szpadę przy boku, zaś panna młoda piękną suknię z bardzo długim trenem. Ale bardziej niż olś¬niewające stroje rzucała się w oczy promienna radość ma¬lująca się na twarzach książęcej pary. Widać było, że łączy ich autentyczne uczucie i że niczego nie udają ze względu na obecność gości i mediów. Największa fotografia ukazywała młodą parę na traw¬niku przed niezwykle pięknym zamkiem z białego kamie¬nia. Obok nich jakiś starszy dżentelmen z miną dumne¬go dziadka trzymał na rękach Henry'ego. Jak wynikało z podpisu pod zdjęciem, był to niejaki Dominik, dawniej główny kamerdyner, a obecnie zarządca zamku. Z tyłu stała reszta służby, a wszyscy wyglądali na głęboko i autentycz¬nie wzruszonych. Lucy westchnęła tęsknie. -\tTo chyba szczęśliwe miejsce. -\tJak z bajki - dodał Danny. Miał prawie siedemdzie¬siąt lat i nigdy w życiu nie wyjeżdżał z Australii. – Te wszystkie wieże i inne cudeńka... I nasza Tammy w tych welonach... Wygląda jak księżniczka. -\tBo ona jest księżniczką, Danny! - wtrąciła Mia i wszyscy się roześmiali. -\tTammy nas o coś prosiła - przypomniał im Doug. -Musimy się zastanowić, co robimy. Przez chwilę milczeli - Jak to co? - Danny wzruszył ramionami. - Nie od¬mawia się księżniczce. Jedziemy do tych jej drzew. Sandra Brown Żar PROLOG Niektórzy powiadają, że nie mógł wybrać lepszego dnia na samobójstwo. W tamto niedzielne popołudnie odechciewało się żyć i większość żywych stworzeń ledwo dyszała. Powietrze było gęste, lepkie i gorące jak poranna zupa mleczna, wysysało energię życiową z każdej istoty, rośliny czy zwierzęcia. Chmury wyparowały w nieznośnym żarze. Wychodząc na dwór, miało się wrażenie, iż wstępuje się do brzucha wielkiego pieca hutniczego, jak te w odlewni Hoyle'ów. Wielki najedzony aligator wylegiwał się na słońcu w pobliżu zarośli na prywatnym terenie wędkarskim rodziny Hoyle'ów, z powodu kępy cyprysów rosnących pośrodku zalewiska zwanego Bayou Bosquet. W szklistych oczach zwierzęcia odbijał się rozżarzony błękit nieba. Z masztu stojącego opodal domku smętnie zwisała flaga stanu Luizjana. Cykady były zbyt leniwe, aby odgrywać swe zgrzytliwe serenady, chociaż od czasu do czasu któryś z owadów zakłócał rozespaną ciszę dnia kilkoma wydanymi bez przekonania dźwiękami. Ryby schowały się głęboko przy dnie, szukając cienia pod gęstym zielonym dywanem rzęsy. Tkwiły bez ruchu w cienistych, mętnych głębinach, od czasu do czasu wachlując skrzelami. Mokasyn błotny leżał bezwładnie na brzegu rozlewiska, groźny choć nieruchomy. Rozlewisko było siedliskiem ptaków, ale dzisiaj nawet one podsypiały w gniazdach, z wyjątkiem samotnego jastrzębia, który przycupnął na szczycie drzewa, dawno temu spalonego przez piorun. Szczątki giganta były tak ogołocone i zbielałe w słońcu, że wyglądały jak kości. Skrzydlaty myśliwy spojrzał na stojący na brzegu rzeki domek. Może dostrzegł mysz przemykającą pomiędzy palami zabezpieczającymi pomost wędkarski, ale najprawdopodobniej odezwał się w nim zwierzęcy instynkt, ostrzegający przed nadchodzącym niebezpieczeństwem. Huk wystrzału nie był tak głośny, jak można się było spodziewać. Powietrze gęste jak puchowa poduszka chyba zatrzymało i wyciszyło falę dźwiękową. Strzał nie wywołał wrażenia na mieszkańcach rozlewiska. Flaga nadal zwisała smętnie z masztu, spasiony aligator nie mrugnął nawet okiem. Wąż wślizgnął się do wody z cichym pluskiem, bynajmniej nie zaniepokojony, raczej urażony, że ktoś zakłócił jego niedzielną drzemkę. Jastrząb wzbił się w powietrze, bez wysiłku zataczając szerokie kręgi, unoszony gorącymi prądami powietrza. Obserwował teren w poszukiwaniu zdobyczy nieco atrakcyjniejszej niż mała myszka przyczajona pomiędzy drewnianymi żerdziami pomostu. Ani przez chwilę nie pomyślał o martwym człowieku w domku nad brzegiem rzeki. 1 - Pamiętasz Klapsa Watkinsa? - Kogo? - Tego gościa, który awanturował się w barze. - Czy mógłbyś mówić jaśniej? W jakim barze i kiedy? - Wtedy, kiedy pojawiłeś się w naszym mieście. - To było trzy lata temu. - Owszem, ale powinieneś to pamiętać. - Chris Hoyle pochylił się do przodu na krześle, jakby chciał w ten sposób wspomóc zawodną pamięć przyjaciela. - Przypominasz sobie tego krzykacza, który wywołał bójkę? Twarz, na której widok przestają tykać zegary? Ogromne uszy. - Ach, tego gościa. Tak. Tego z... - Beck przyłożył dłonie do skroni, parodiując gigantyczne małżowiny. - Stąd jego przydomek, Klaps - powiedział Chris. Beck uniósł jedną brew. - Gdy tylko zawiał wiatr, jego uszy... - Klapały o głowę - dokończył Beck. - Jak okiennice podczas wichury. - Chris wyszczerzył zęby w uśmiechu i uniósł butelkę piwa w milczącym toaście. Żaluzje w prywatnej bibliotece Hoyle'ów były szczelnie zamknięte w ochronie przed palącymi promieniami popołudniowego słońca. Półmrok ułatwiał też oglądanie telewizji. Akurat nadawano relację z meczu Bravesów. Rozgrywano końcówkę dziewiątego inningu i wiadomo już było, że do wygranej Atlancie potrzebny jest cud. Mimo niekorzystnego wyniku były gorsze sposoby na przeżycie dusznego niedzielnego popołudnia niż w przyciemnionym pokoju chłodzonym klimatyzacją, przy butelce zimnego piwa. Chris Hoyle i Beck Merchant spędzali w tym pokoju dużo czasu. Była to idealna bawialnia dla mężczyzn. Wyposażona w pięćdziesięciocalowy ekran telewizyjny i system głośników surround, zawsze pełny barek z wbudowaną maszyną do robienia lodu, chłodziarkę wypełnioną napojami bezalkoholowymi i piwem, stół do bilarda, tarczę do gry w rzutki i okrągły stół do gry w karty, otoczony sześcioma skórzanymi fotelami, miękkimi i nęcącymi jak piersi dziewczyny z okładki najnowszego „Maxima". Pokój był wyłożony boazerią w kolorze ciemnego orzecha i wyposażony w solidne meble, które nie wymagały nadmiernej troski. Powietrze tu było przesiąknięte dymem papierosowym i zapachem testosteronu. Beck otworzył kolejną butelkę piwa. - I co z tym Klapsem? — spytał. - Wrócił. - Nie wiedziałem, że gdzieś wyjeżdżał. Właściwie to chyba nie spotkałem go od tamtego wieczoru, a i wtedy widziałem go jak przez mgłę, tak mi spuchły oczy. Chris uśmiechnął się na wspomnienie owego zdarzenia. - Jak na burdy barowe, tamta była naprawdę niezła. Zarobiłeś od Klapsa kilka dobrze wymierzonych ciosów. Zawsze umiał się posługiwać pięściami. Musiał, bo przez cały czas bił kogoś po gębie. - Pewnie bił się w obronie przed okrutnymi kawałami na temat jego uszu. - Niewątpliwie. W każdym razie ta jego niewyparzona gęba zawsze wpędza go w kłopoty. Niedługo po kłótni z nami powaśnił się z byłym mężem swej siostry. Poszło chyba o kosiarkę do trawy. Któregoś wieczoru krew zbytnio uderzyła mu do głowy i rzucił się na byłego szwagra z nożem. - Zabił go? - Tylko zranił, ale cięcie poszło przez brzuch i polało się wystarczająco dużo krwi, żeby oskarżyć Klapsa o napad z bronią w ręku i usiłowanie zabójstwa. Nawet jego własna siostra zeznawała przeciwko niemu. Ostatnie trzy lata spędził w Angoli, a teraz jest na zwolnieniu warunkowym. - No i dobrze. - Nie za bardzo - skrzywił się Chris. - Klaps poszedł siedzieć przez nas. Przynajmniej tak powiedział trzy lata temu, kiedy wprowadzano go do furgonetki więziennej. Uważa za niesprawiedliwe, że trafił za kratki, a my nie. Wykrzykiwał inwektywy i groźby, od których mnie zmroziło. - Nie przypominam sobie tego. - Może byłeś wtedy w toalecie, liżąc rany. Tak czy owak, Klaps jest niezrównoważonym emocjonalnie i nieobliczalnym zabijaką, białym śmieciem z marginesu, którego jedyny talent polega na żywieniu uraz do ludzi. W tym akurat przoduje. Tamtej nocy go upokorzyliśmy i nawet jeśli był pijany, wątpię, aby nam wybaczył i zapomniał. Lepiej miej na niego oko. - Ostrzeżenie przyjęte. - Beck zerknął przez ramię w stronę kuchni. - Czy jestem zaproszony na obiad? - Zawsze. - Znakomicie. - Umościł się wygodniej na sofie. - Cokolwiek tam dziś pichcą, od zapachu leci mi ślinka. - Ciasto z kremem kokosowym. Nikt nie robi lepszych wypieków niż Selma. - Zgadzam się z tobą w zupełności, Chris. - Do pokoju wszedł jego ojciec, Huff Hoyle, wachlując się słomkowym kapeluszem. - Podaj mi jedno piwko. Cholernie mnie suszy. Nie dałbym rady splunąć, nawet gdyby mój kutas stanął w ogniu. Powiesił nakrycie głowy na wieszaku i opadł ciężko na rozkładany fotel. Otarł czoło rękawem. - Diabli nadali, co za upał. - Z westchnieniem oparł się na powleczonych chłodną skórą poduszkach. - Dzięki, synu. - Chwycił zimną butelkę, którą otworzył dla niego Chris i wskazał nią w kierunku telewizora. - Kto wygrywa? - Na pewno nie Bravesi. Właściwie to już koniec. - Beck wyłączył dźwięk, gdy komentatorzy zaczęli analizować przyczyny ich niepowodzenia w meczu. - Nie muszą tłumaczyć, dlaczego przegrali. Wystarczy nam wynik. Huff zamruczał potakująco. - Ich sezon skończył się dokładnie wtedy, gdy pozwolili tym pazernym cudzoziemskim primadonnom uczyć właścicieli klubu, co mają robić. Ogromny błąd. Przewidziałem to. - Pociągnął długi łyk piwa, niemal osuszając butelkę. - Grałeś w golfa dziś po południu? - spytał Chris. - Było zbyt gorąco - odparł Huff, zapalając papierosa. - Zrobiliśmy tylko trzy dołki, a potem wróciliśmy do klubu na partyjkę remika. - Na ile ich dzisiaj ograłeś? Nie było sensu pytać, czy Huff wygrał, czy też przegrał. Zawsze był zwycięzcą. - Kilka setek. - Nieźle. - Nie warto grać, kiedy się przegrywa - stary mrugnął do syna, a potem do Becka. Opróżnił butelkę jednym łykiem. - Widzieliście dziś Danny'ego? - Powinien się tu za chwilę zjawić — odparł Chris. - Pod warunkiem, że zdoła wcisnąć spotkanie z nami pomiędzy niedzielną mszę poranną a wieczorny Anioł Pański. - Nie psuj mi humoru - jęknął Huff. - Stracę jeszcze apetyt na obiad. Huff uważał, że kaznodziejstwo, modlitwa i śpiewanie hymnów to rzecz dla kobiet i zniewieściałych mężczyzn. Porównywał organizację kościelną do organizacji przestępczej, z tym że Kościół był bezkarny i miał ulgi podatkowe. Huff wykazywał jednaką nietolerancję zarówno dla różnego rodzaju świętoszków, jak dla homoseksualistów i związkowców. - Właśnie opowiadałem Beckowi o tym, że Klaps Watkins wyszedł na warunkowe - Chris taktownie odwrócił uwagę ojca od młodszego brata i jego niedawnego zainteresowania sprawami duchowymi. - Biały śmieć - wymruczał Huff, stukając o ziemię czubkiem buta. - Jak cała rodzina, począwszy od pradziadka Klapsa, który był najbardziej zatwardziałym rozpustnikiem, jakiego nosiła ziemia. Znaleźli go nieżywego z potłuczoną butelką whisky wepchniętą w gardło. Pewnie naraził się komuś o jeden raz za dużo. Muszą się tam u nich krzyżować wsobnie, bo każde z nich jest brzydkie jak samo piekło i głupsze niż but. - Może i tak - roześmiał się Beck. - Jestem jednak winien Klapsowi odrobinę wdzięczności. Gdyby nie on, nie czekałbym tu dziś na niedzielny obiad. Huff spojrzał na niego z ojcowską czułością. - Nie, Beck. To było ci pisane, tak czy owak. Sprawiłeś, że całe to zamieszanie z Gene'em Iversonem nabrało jakiegoś sensu. Twoje pojawienie się jest jedyną dobrą rzeczą, która z tego wynikła. - To oraz impas ławy przysięgłych - dodał Chris. - Nie zapominajmy o tej dwunastce. Gdyby nie oni, nie siedziałbym dzisiaj tutaj, lecz w celi, z indywiduami pokroju Klapsa Watkinsa. Chris często wspominał proces o zamordowanie Gene'a Iversona. Jego żartobliwe lekceważenie sprawiało, że Beck czuł się nieswojo, tak jak w tej chwili. Zmienił więc temat. - Nie cierpię rozmów o sprawach zawodowych w dni wolne, ale jest coś, o czym powinniście się dowiedzieć. - Dla mnie nie ma dni wolnych - powiedział Huff. - A dla mnie są - mruknął z niechęcią Chris. - Złe wieści, Beck? - Być może. - Nie możemy pogadać o tym po obiedzie? - Jeśli wolicie, oczywiście. - Nie - zdecydował Huff. - Znasz moje podejście do złych nowin. Wolę je usłyszeć jak najszybciej, a już na pewno nie zamierzam z tym czekać do skończenia posiłku. Co się dzieje, Beck? Nie mów mi, że Agencja Ochrony Środowiska przywaliła mi kolejną karę pieniężną za te stawy... - Nie, nie to. Niezupełnie. - Więc co? - Poczekaj. Najpierw naleję sobie drinka - powiedział Chris do Huffa. - Ty lubisz dowiadywać się o złych nowinach jak najwcześniej, a ja wolę ich wysłuchiwać ze szklanką burbona w dłoni. Chcesz? - Bez wody, ale nie żałuj lodu. - Beck? - Nie, dziękuję. Chris podszedł do barku i sięgnął po karafkę oraz dwie szklanki. Wyjrzał przez okno, uchylając listewki żaluzji, a potem otworzył je szerzej. - Co my tu mamy! - powiedział. - Co się dzieje? - spytał Huff. - Właśnie podjechał samochód szeryfa. - A co myślałeś? Dziś dzień wypłaty. - Nie sądzę, Huff - odparł Chris, wciąż wyglądając przez okno. - Przywiózł kogoś ze sobą. - Kogo? - Nie wiem. Nigdy wcześniej go nie widziałem. - Dokończył nalewanie drinków i podał ojcu. Cała trójka w milczeniu słuchała, jak Selma wychodzi z kuchni i człapie w kierunku drzwi wejściowych, przy których rozległ się dzwonek. Gospodyni przywitała przybyszów, ale odgłosy rozmowy były zbyt wytłumione, aby można zrozumieć, o co chodzi. Usłyszeli zbliżające się kroki i po chwili w drzwiach do biblioteki pojawiła się Selma. - Panie Hoyle, szeryf Harper do pana. Huff gestem nakazał wprowadzić gości. Rudy Harper został mianowany na stanowisko szeryfa przed trzydziestu laty, dzięki hojnemu wsparciu ze strony Huffa. Pieniądze zapewniły Rudemu pewną wygraną i wygodne życie na posadzie, aż do dnia dzisiejszego. Włosy Rudego, w młodości ognistoczerwone, teraz wyblakły i pociemniały, jakby jego głowę pokryła rdza. Był mężczyzną niemal dwumetrowego wzrostu, tak przy tym chudym, że solidny skórzany pas z kaburą i policyjnym ekwipunkiem wyglądał jak dętka przewieszona przez szta-chetę w płocie. Szeryf robił wrażenie wypranego z wszelkich sił, i to nie tylko z powodu panującego na zewnątrz upału. Miał długą, wymizerowaną twarz, jakby ciążyły na niej wyrzuty sumienia wywołane trzema dekadami korupcji. Zachowywał się jak człowiek, który zbyt tanio sprzedał duszę diabłu. Zawsze był ponury, ale teraz, gdy wsunął się do pokoju i zdjął kapelusz, wydał się wszystkim szczególnie przygnębiony. Towarzyszący mu młodszy oficer, którego nigdy wcześniej nie widzieli, wyglądał z kolei, jakby ktoś zanurzył go w kadzi pełnej krochmalu. Ogolony tak gładko, że jego policzki poróżowialy od pociągnięć żyletki, był czujny i spięty niczym sprinter czekający w blokach na wystrzał sygnalizujący rozpoczęcie biegu. Rudy Harper skinął lekko w kierunku Becka, a potem spojrzał na Chrisa stojącego za oparciem fotela ojca. Wreszcie jego wzrok spoczął na Huffie, który nie ruszył się z miejsca. - Witaj, Rudy - powiedział. - Dzień dobry. - Szeryf unikał jego wzroku, wpatrując się usilnie w rondo kapelusza, które miętosił chudymi palcami. - Drinka? - Nie, dziękuję. Huff nigdy nie wstawał, żeby okazać ludziom szacunek. Wszyscy w miasteczku wiedzieli, że jego zdaniem nikt, poza nim samym, nie zasługuje na taki gest. Teraz jednak, powodowany niecierpliwością, opuścił podnóżek fotela i zerwał się na nogi. - Co się dzieje? Co jest? - obrzucił spojrzeniem wypucowanego towarzysza szeryfa. Rudy odchrząknął, opuścił kapelusz i nerwowo postukał nim o udo. Minęła dłuższa chwila, zanim wreszcie spojrzał Huffowi prosto w oczy. Wszystko to podpowiedziało Beckowi, że sprawa, z którą przybył tu dziś szeryf, jest znacznie poważniejsza niż odebranie comiesięcznej łapówki, - Chodzi o Danny'ego... - zaczął Rudy. 2 Autostrada zmieniła się nie do poznania. Sayre Lynch pokonywała drogę między międzynarodowym portem lotniczym w Nowym Orleanie a Destiny wiele razy, dziś jednak wydawało się jej, że podróżuje tędy po raz pierwszy. Charakterystyczne dla miejscowego krajobrazu obiekty zostały w imię postępu zrównane z ziemią lub przesłonięte. Urok rolniczej Luizjany został zduszony przez krzykliwy komercjalizm. Niewiele oryginalnych i malowniczych miejsc przetrwało szturm. Sayre mogła się teraz równie dobrze znajdować w jakimkolwiek innym miejscu w Stanach. Małe, rodzinne kawiarenki zostały zastąpione przez fast foody. Zamiast domowych pasztecików i muffaletta[rodzaj kanapki z pastą oliwkowo-czosnkową] sprzedawano tu teraz kubełki z pieczonymi skrzydełkami i zestawy promocyjne. Ręcznie wymalowane szyldy ustąpiły miejsca neonom. Karty dań wypisywane codziennie na czarnych tablicach zostały wyparte przez bezosobowe głosy w okienkach dla zmotoryzowanych. Podczas jej wieloletniej tu nieobecności buldożery wyrwały z korzeniami porośnięte mchem drzewa, aby poszerzyć autostradę. Rozbudowa pomniejszyła niegdyś rozległe i tajemnicze bagna. Gęste rozlewiska były teraz owinięte wstęgami zjazdów i wjazdów na autostradę, wiecznie zakorkowanych minifurgonetkami i pikapami. Aż do tej chwili Sayre nie zdawała sobie sprawy z ogromu swej nostalgii, ale te drastyczne przekształcenia krajobrazu wzbudziły w niej tęsknotę za dawnym porządkiem rzeczy. Pragnęła jeszcze raz poczuć zapachy cayenne i filé[utarte liście sasafrzanu], usłyszeć żargon ludzi, którzy serwowali dania cajun, przygotowane w niespełna trzy minuty. Nowoczesne autostrady czyniły podróż znacznie krótszą, ale Sayre wolałaby teraz jechać drogą, którą znała, ze szpalerem drzew rosnących tak blisko siebie, że ich gałęzie przeplatały się, tworząc sklepienie rzucające kratkowany cień na asfalt. Tęskniła za czasami, kiedy mogła podróżować z opuszczonymi oknami i zamiast duszących spalin wdychać świeże powietrze przesycone zapachem kapryfolium magnolii, z nutką wilgoci z rozległych mokradeł. Zmiany, które nastąpiły tu w ciągu ostatnich dziesięciu lut, drażniły jej zmysły i znieważały wspomnienia miejsca, w którym dorastała. Mimo to wiedziała, że jej wewnętrzne przeobrażenie było prawdopodobnie równie drastyczne, choć może mniej widoczne. Ostatnim razem, gdy znalazła się na tej drodze, jechała w przeciwnym kierunku, uciekając z Destiny. Tamtego dnia im bardziej oddalała się od domu, tym lepiej się czuła, zupełnie jakby warstwa po warstwie opadały z niej wszystkie negatywne wspomnienia. Dzisiaj wracała i strach ciążył jej niczym średniowieczna zbroja. Nostalgia, nieważne jak dręcząca i silna, nigdy nie skłoniłaby jej do powrotu. Tylko śmierć brata, Danny'ego, mogła ją do tego zmusić. Najwyraźniej wytrzymał z Huffem i Chrisem tak długo, jak potrafił, po czym uwolnił się od nich w jedyny dostępny dla niego sposób. Gdy zbliżyła się do rogatek Destiny, jakby na zawołanie zobaczyła najpierw kominy. Sterczały wojowniczo nad miastem, wielkie, czarne i szpetne, wypuszczając jak co dzień kłęby dymu. Zamknięcie pieców, nawet w dniu pogrzebu Danny'ego byłoby zbyt kosztowne i niewydajne. Znając Huffa, wiedziała, że prawdopodobnie nawet nie przeszło mu przez myśl, żeby w ten sposób uszanować pamięć najmłodszego dziecka. Na wielkim transparencie na granicy miasta widniał napis: „Witamy w Destiny, domu Hoyle Enterprises". Tak jakby był to jakiś powód do dumy, pomyślała. Odlewanie żelaznych rur uczyniło Huffa bogaczem, ale jego pieniądze były znaczone krwią. Sayre jechała ulicami miasta, które kiedyś przemierzała na rowerze. Później nauczyła się prowadzić i rozbijała się po nich samochodem z przyjaciółmi, szukając rozrywki, chłopców i każdej szalonej uciechy, jaką potrafili wymyślić. Od kościoła metodystów dzieliło ją jeszcze jedno skrzyżowanie, gdy usłyszała dźwięk organów. Były podarunkiem dla parafii od jej matki, Laurel Lynch Hoyle. Przytwierdzono na nich tabliczkę z brązu z jej imieniem. Jako jedyne w całym Destiny, organy były dumą i radością małej kongregacji. Nie mógł się nimi pochwalić żaden z kościołów katolickich, chociaż Destiny było głównie katolickim miastem. Podarunek jej matki był szczery i hojny, ale stał się kolejnym symbolem bezwzględnej dominacji Hoyle'ów nad miastem i jego mieszkańcami. Jakie to smutne, że dziś organy wygrywały pieśń pogrzebową dla jednego z dzieci Laurel Hoyle, syna, który umarł pięćdziesiąt lat za wcześnie, odbierając sobie życie. Sayre dowiedziała się o tym w niedzielę po południu, gdy wróciła do swojego biura ze spotkania z klientem. Zazwyczaj nie pracowała w niedzielę, ale był to jedyny dzień, który ów klient mógł poświęcić na rozmowę. Julia Miller, niedawno świętująca pięciolecie asystowania Sayre, nie pozwoliłaby pracować swojej szefowej samotnie. Podczas gdy Sayre rozmawiała z klientem, sekretarka nadrabiała zaległości w robocie papierkowej. Gdy Sayre wróciła do biura, Julia wręczyła jej kartkę z wiadomością. - Ten pan dzwonił trzy razy, pani Lynch. Nie chciałam podawać mu pani numeru telefonu, chociaż nalegał. Sayre zerknęła na numer międzymiastowy, po czym zmięła kartkę i wrzuciła ją do kosza. - Nie życzę sobie rozmawiać z moją rodziną. - On nie jest pani krewnym. Powiedział, że pracuje dla rodziny i że to bardzo ważne, chce skontaktować się z panią jak najprędzej. - Nie mam ochoty rozmawiać z nikim, kto pracuje dla mojej rodziny. Są jakieś inne wiadomości? Czy nie dzwonił przypadkiem pan Taylor? Obiecał mi na jutro te lambrekiny. - Chodzi o pani brata. Nie żyje. Sayre zatrzymała się tuż przed drzwiami gabinetu. Przez długą chwilę wpatrywała się przez rząd okien w most Golden Gate. Tylko sam szczyt rdzawoczerwonych filarów wystawał ponad gęsty dywan mgły. Woda w zatoce była szara, zimna i wzburzona, jakby targana złymi przeczuciami. - Który? - spytała, nie odwracając się. - Który co? - Brat. - Danny. Danny, który dzwonił do niej dwa razy w ciągu ostatnich kilku dni. Danny, z którym nie chciała rozmawiać. Sayre odwróciła się do swojej asystentki. Julia spoglądała na nią ze współczuciem. - Twój brat Danny umarł dziś rano, Sayre. Pomyślałam, ze powinnaś się o tym dowiedzieć bezpośrednio, nie przez telefon. Sayre westchnęła ciężko. - Jak? - Wydaje mi się, że powinnaś o tym porozmawiać z tym całym Merchantem. - Julia, proszę cię. Jak umarł Danny? - Podobno popełnił samobójstwo - powiedziała łagodnie Julia. - Przykro mi. To wszystko, co powiedział pan Merchant - dodała po chwili. Sayre powędrowała do gabinetu i zamknęła za sobą drzwi. Słyszała, jak w sekretariacie kilkakrotnie rozlega się dzwonek telefonu, jednak Julia nie przełączyła żadnych rozmów, zakładając, że Sayre potrzebuje nieco czasu, by zebrać myśli i oswoić się z nowiną. Czy Danny dzwonił do niej, żeby się pożegnać? Jeżeli tak, to czy potrafi żyć z poczuciem winy, że odmówiła rozmowy z nim? Po godzinie Julia zapukała cicho do gabinetu. - Wejdź, proszę - zawołała Sayre. - Nie ma sensu, żebyś zostawała tu dłużej - powiedziała, gdy Julia otworzyła drzwi. - Idź do domu. Poradzę sobie. Asystentka położyła na biurku kartkę papieru. - Mam jeszcze dużo roboty. Jeśli będziesz mnie potrzebować, wezwij przez interkom. Czy mogę ci jakoś pomóc? Sayre pokręciła głową. Julia wycofała się z gabinetu, zamykając drzwi. Na pozostawionej przez nią kartce widniała data i miejsce pogrzebu. Wtorek, jedenasta rano. Sayre nie była zaskoczona, że uroczystość zorganizowano tak szybko. Huff nie lubił tracić czasu. Wraz z Chrisem nie mogli się pewnie doczekać, żeby mieć to za sobą. Pochować Danny'ego i jak najszybciej wrócić do normalnego życia. Sayre również odpowiadał dzień pogrzebu. Zapobiegał zbyt długim rozważaniom na temat wzięcia udziału w ceremonii. Nie mogła w nieskończoność odwlekać podjęcia decyzji. Wczoraj rano złapała samolot do Nowego Orleanu, z przesiadką w Dallas-Fort Worth. Przyleciała na miejsce późnym popołudniem. Przespacerowała się do Dzielnicy Francuskiej, zjadła obiad w barze gumbo i zatrzymała się w hotelu Windsor Court, gdzie mimo komfortu spędziła bezsenną noc. Nie chciała wracać do Destiny. Nie chciała. To głupie, ale obawiała się wpaść w sidła, które ją tam uwiążą, na zawsze pozostawiając w łapach Huffa. Nadejście świtu nie przyniosło ulgi. Wstała, ubrała się w czarną pogrzebową garsonkę i wyruszyła do Destiny, planując przybycie tuż przed rozpoczęciem ceremonii i wyjazd zaraz po jej zakończeniu. Parking przed kościołem z białą strzelistą wieżą i witrażowymi drzwiami był już zastawiony, podobnie jak okoliczne ulice. Musiała zaparkować kilka przecznic dalej. Gdy przekraczała próg świątyni, dzwon ogłosił właśnie godzinę jedenastą. W porównaniu z upałem panującym na zewnątrz, w środku było chłodno, ale, jak zauważyła, wszyscy i tak używali papierowych wachlarzy, nadrabiając w ten sposób brak klimatyzacji. Wślizgnęła się na miejsce w ostatnim rzędzie dokładnie w chwili, gdy chór odśpiewał do końca pieśń na wejście i pastor stanął przy pulpicie. Ludzie pochylili głowy do modlitwy, Sayre zaś spojrzała w stronę trumny ustawionej na nosidłach przed prezbiterium. Była prosta, srebrna i zamknięta. Ucieszyła się z tego powodu. Nie zniosłaby chyba widoku Danny'ego, leżącego niczym woskowa lala w trumnie wyłożonej aksamitem. Powstrzymała dalsze myśli i skoncentrowała się na eleganckiej prostocie wiązanki białych lili na wieku trumny. Nie dostrzegła nigdzie Huffa ani Chrisa, ale zapewne obaj siedzieli w pierwszym rzędzie, z odpowiednio żałobnymi minami. Hipokryzja rodziny budziła w niej mdłości. Wymieniono ją jako jedną z najbliższych krewnych zmarłego: - Siostra, Sayre Hoyle, zamieszkała w San Francisco - zaintonował duchowny. Chciała wstać i krzyknąć, że Hoyle już dawno przestało być jej nazwiskiem. Po drugim z kolei rozwodzie zaczęła używać panieńskiego nazwiska matki i tak firmowała dyplom ze studiów, firmową papeterię, kalifornijskie prawo jazdy i paszport. Nie nazywała się już Hoyle, ale wiedziała, że ktokolwiek podawał listę krewnych pastorowi, specjalnie umieścił na niej to właśnie nazwisko. Homilia była żywcem wyjęta z kaznodziejskiego podręcznika. Wygłosił ją duchowny o błyszczącej od potu twarzy, wyglądający na nieletniego. Jego uwagi były skierowane ogólnie ku ludzkości. Niewiele wspominał o Dannym jako człowieku. Nie powiedział o nim niczego wzruszającego czy osobistego. Było to tym bardziej smutne, że nawet własna siostra zmarłego kilka dni przed jego śmiercią odmówiła rozmowy z nim. Nabożeństwo zakończyło się odśpiewaniem Amazing Grace. W kościele rozległo się tu i ówdzie pochlipywanie. Trumnę niosło czterech dyrektorów Hoyle Enterprises, jakiś blondyn, którego nie znała, i Chris. Powoli prowadzili Danny'ego główną nawą kościoła, dając Sayre aż nadto czasu, by przyjrzała się swemu starszemu bratu. Był jak zwykle elegancki i przystojny, w stylu filmowego idola z lat trzydziestych. Brakowało mu jedynie cienkiego wąsika. Włosy, wciąż kruczoczarne, przystrzygł nieco krócej niż zazwyczaj i postawił z przodu na żel. Dość młodzieżowy wygląd jak na prawie czterdziestolatka, ale trzeba przyznać, że ani trochę nie raził. Jego oczy, z tęczówkami niemal tak czarnymi, jak źrenice, wywoływały niepokój. Huff szedł tuż za trumną. Nawet przy tej okazji roztaczał wokół siebie aurę wyższości. Trzymał się prosto, dumnie unosząc głowę. Każdy krok stawiał pewnie, jak zdobywca, który ma niezaprzeczalne prawo do posiadania ziemi, po której stąpa. Jego usta były jak zwykle zaciśnięte w cienką, stanowczą linię, którą Sayre tak dobrze pamiętała. Oczy błyszczały niczym czarne paciorki wypchanej lalki. Były suche i czyste - ojciec nie płakał po Dannym. Włosy, zupełnie już zbielałe, nadal układał gładko, z iście wojskową precyzją. Przybyło mu kilka kilogramów w talii, ale nadal był tak żywotny, jakim go zapamiętała. Na szczęście ani on, ani Chris jej nie zauważyli. Pragnąc uniknąć tłumu i rozpoznania, wyślizgnęła się na dwór bocznymi drzwiami. W procesji na cmentarz jechała jako ostatnia. Zaparkowała w dość dużej odległości od namiotu, który rozstawiono nad świeżo wykopanym grobem. W ponurych grupkach i pojedynczo ludzie wspinali się po łagodnym wzniesieniu ku miejscu pochówku. Prawie wszyscy odziani byli w najlepsze odświętne ubrania, teraz przepocone od upału. Większość z nich włożyła zbyt ciasne, rzadko używane buty. Wielu z tych ludzi Sayre znała z imienia. Byli to mieszkańcy miasteczka, którzy całe swoje życie spędzili w Destiny. Niektórzy prowadzili małe firmy, lecz większość z nich w ten czy w inny sposób pracowała dla Hoyle'ów. Dostrzegła kilkoro wykładowców ze szkoły publicznej. Największym marzeniem jej matki było posłanie dzieci do najbardziej ekskluzywnych prywatnych szkół na Południu, ale Huff pozostał nieugięty. Chciał, by uczyli się prawdziwego życia, pozostając pod jego kuratelą. Każdą dyskusję na ten temat ucinał, mówiąc: „Prywatna szkoła dla mazgajów nie nauczy ich życia i tego, jak się przez nie przebijać łokciami". Matka, jak zwykle w przypadku kłótni, ustępowała z pełnym rezygnacji westchnięciem. Sayre została w samochodzie, czekając z silnikiem pracującym na jałowym biegu. Na szczęście pogrzeb był litościwie krótki. Gdy tylko się zakończył, tłum żałobników powrócił do wozów, starając się ukryć pośpiech. Huff i Chris wyszli spod namiotu ostatni, wprzódy uścisnąwszy dłoń duszpasterzowi. Sayre obserwowała, jak wsiadają do limuzyny podstawionej dla nich przez dom pogrzebowy Weirów. Stary Weir wciąż prowadził firmę, chociaż już dawno minęły lata jego świetności. Otworzył teraz drzwi limuzyny i odsunął się na dyskretną odległość. Huff i Chris przeprowadzili krótką rozmowę z blondynem, który wcześniej niósł trumnę Danny'ego. Potem obaj wsiedli do wozu, blondyn pomachał im na pożegnanie, pan Weir zasiadł za kierownicą i limuzyna odjechała z cmentarza. Sayre była zadowolona, widząc, jak znikają za zakrętem. Odczekała jeszcze dziesięć minut, aż ostatni uczestnik ceremonii opuścił cmentarz, po czym wyłączyła silnik i wysiadła z samochodu. - Pani rodzina prosiła mnie o przywiezienie pani do domu, na stypę. Zaskoczona, obróciła się w miejscu tak gwałtownie, że wzbudziła małą fontannę żwiru na parkingu. Opierał się o bagażnik jej samochodu. Przez ramię trzymał przewieszoną marynarkę. Miał rozluźniony krawat, rozpiętą pod szyją koszulę i podwinięte do łokci rękawy. Nosił okulary przeciwsłoneczne. - Nazywam się Beck Merchant. - Domyśliłam się tego. Widziała jego nazwisko wcześniej, w gazetach, i zastanawiała się, czy wymawiał je z francuska. Nie robił tego. Jego wygląd też był typowo amerykański, począwszy od blond włosów, poprzez szeroki uśmiech i proste zęby, po spodnie od Ralpha Laurena. - Miło mi panią poznać, pani Hoyle - powiedział, nie zwracając uwagi na jej niemiły ton. - Lynch. - Poprawka przyjęta - odparł uprzejmie, jednocześnie uśmiechając się z kpiną. - Czyżby przekazywanie wiadomości też należało do pana obowiązków? Myślałam, że jest pan ich prawnikiem. - Prawnikiem, chłopcem na posyłki... - Poplecznikiem. Przyłożył dłoń do serca i uśmiechnął się jeszcze szerzej. - Zbyt mi pani pochlebia. - Wątpię. - Zatrzasnęła drzwi samochodu. - Przekazał mi pan zaproszenie, proszę im odpowiedzieć, że nie skorzystam. A teraz chciałabym zostać sama, aby pożegnać się z Dannym - odwróciła się i zaczęła wspinać w stronę grobu. - Proszę się nie spieszyć. Zaczekam na panią. Ponownie się odwróciła. - Ani myślę pojawić się na ich cholernej stypie. Gdy tylko zrobię to, co zamierzałam, wracam do Nowego Orleanu, a stamtąd odlatuję do San Francisco. - Może to pani zrobić, albo zachować się przyzwoicie i wziąć udział w pożegnaniu brata. Po zakończeniu przyjęcia prywatny odrzutowiec Hoyle Enterprises odwiezie panią do San Francisco, przez co zaoszczędzi sobie pani kłopotów podróży liniowcami. - Stać mnie na wyczarterowanie własnego odrzutowca. - Tym lepiej. Sama wpadła w jego sidła i nienawidziła się za to. Była w Destiny dopiero od godziny i już zaczęła wracać do starych nawyków. Nauczyła się jednak, jak rozpoznawać niebezpieczeństwo i unikać go. - Dziękuję, ale nie, panie Merchant. Żegnam. Ruszyła zboczem wzgórza ku grobowi. - Czy wierzy pani w samobójstwo Danny'ego? Nie spodziewała się, że mógłby powiedzieć coś takiego. Znów odwróciła się i spojrzała na niego. Nie opierał się już leniwie o bagażnik, lecz postąpił kilka kroków w jej kierunku, jakby nie tylko chciał usłyszeć odpowiedź, ale ocenić reakcję na to zaskakujące pytanie. - A pan? - spytała. - Nieważne, w co ja wierzę - odparł, - Biuro szeryfa kwestionuje sposób śmierci pani brata. 3 - Dobrze to panu zrobi, paniczu - powiedziała Selma, wręczając Chrisowi talerz pełen jedzenia. - Dziękuję. - Czy mogę coś panu podać, panie Hoyle? - Gospodyni, choć miała dzisiaj wolne, na żałobne ubranie wdziała fartuch. Wyglądała dość osobliwie, zwłaszcza że wciąż była w kapeluszu, który włożyła na nabożeństwo. - Poczekam z tym trochę, Selmo. - Nie jest pan głodny? - Jest za gorąco, żeby jeść. Dach nad gankiem frontowym zapewniał wprawdzie cień, ale nawet i to nie było wystarczającą ochroną przed wszędobylskim upałem. Wiatraki pod sufitem pracowały pełną parą, lecz międliły jedynie rozgrzane powietrze. Huff często ocierał spoconą twarz chusteczką. W domu klimatyzacja utrzymywała wnętrza w przyjemnym chłodzie, ale uznał za właściwe, aby wraz z Chrisem witać przybywających gości w progu i tam też przyjmować ich kondolencje. - Jeżeli będzie pan czegoś potrzebował, proszę tylko zawołać, zaraz podam. - Selma, ocierając załzawione oczy, weszła do domu przez szerokie drzwi wejściowe, które ustroiła żałobnymi chorągiewkami. Kręciła nosem na pomysł wynajęcia aprowizatora, który miał się zająć zorganizowaniem stypy. Nie lubiła, gdy obcy pchali się jej do kuchni. Huff jednak nalegał. Selma nie powinna urządzać tego przyjęcia. Od kiedy dowiedziała się o Dannym, co chwila dostawała napadów głośnego płaczu, padała na kolana i składając ręce, wołała o miłosierdzie Boże. Selma pracowała dla Hoyle'ów od chwili, kiedy prawie czterdzieści lat temu Huff przeniósł Laurel przez próg tego domu. Jego świeżo poślubiona żona wychowywała się w domu pełnym służby, więc naturalną koleją rzeczy zrzekła się prowadzenia gospodarstwa na rzecz Selmy, opiekuńczej kobiety w średnim wieku, jak wówczas sądzili. Teraz jej wiek stał się dla wszystkich zagadką. Nie mogła ważyć więcej niż pięćdziesiąt kiło, ale była silna i wytrzymała niczym młoda wierzba. Kiedy pojawiły się dzieci, Selma stała się ich nianią. Po śmierci Laurel, Danny, jako najmłodsza pociecha, potrzebował najwięcej czułości. Selma matkowała mu i od tego czasu łączyło ich coś szczególnego. Dlatego tak bardzo przeżywała jego śmierć. - Widziałem bufet w jadalni - rzekł Chris, odstawiając na wiklinowy stolik talerz z nietkniętym jedzeniem. - Nie sądzisz, że ten nadmiar jedzenia i alkoholu jest nieco wulgarny? - Nigdy nie zaznałeś dnia głodu w swoim życiu, nie masz więc prawa osądzać, czy na stole jest za dużo jedzenia. W głębi duszy Huff również uważał, że może nieco przesadził z hojnością, ale przez całe życie pracował jak szaleniec, żeby zapewnić dzieciom to, co najlepsze, i teraz też nie zamierzał niczego skąpić. - Zamierzasz mi teraz przypominać, jaki jestem niewdzięczny za to wszystko, co posiadam, i że nie mam pojęcia, co to znaczy żyć bez podstawowych rzeczy, jak wy za młodu? - Cieszę się, że tego doświadczyłem. Dzięki temu postanowiłem nigdy więcej nie cierpieć z powodu ubóstwa i osiągnąłem obecną pozycję. Ty zaś dzięki mnie jesteś tym, kim jesteś. - Spokojnie, Huff. - Chris przysiadł na jednym z foteli bujanych. - Znam to wszystko na pamięć. Wyssałem tę wiedzę z mlekiem matki. Nie musimy dziś przerabiać wszystkiego od początku. Huff poczuł, że ciśnienie wraca mu do normy. - To prawda, nie musimy. A teraz wstań. Mamy kolejnych gości. Chris stanął u jego boku, obserwując kolejną parę, wspinającą się ku nim po schodach. - Jak leci, George? Witaj, Lila. Dziękuję, że przyszliście - powiedział Huff. George Robson ścisnął Huffa swoimi obiema dłońmi. Były wilgotne, miękkie i blade. Jak cały George, pomyślał Huff z obrzydzeniem. - Danny był wspaniałym młodym człowiekiem, Huff. Najlepszym, jakiego znałem. - Masz absolutną rację, George. - Huff cofnął rękę, z trudem powstrzymując się od wytarcia jej o nogawkę spodni. - Dziękuję za te słowa. - To bardzo tragiczne wydarzenie. - Święta prawda. Dużo młodsza od George'a jego żona nie mówiła nic, ale Huff zauważył sprytne spojrzenie, jakie posłała Chrisowi, który uśmiechnął się do niej i rzucił: - Lepiej zabierz swoją ślicznotkę z tego upału do środka, George. Wygląda tak słodko, że zaraz się roztopi. Poczęstujcie się jedzeniem. - W domu jest mnóstwo ginu, George - dodał Huff. - Każ jednemu z barmanów przyrządzić drinka w wysokiej szklance i niech nie dolewają za dużo toniku. Mężczyzna wydawał się zadowolony z tego, iż Huff pamiętał o jego ulubionym napoju. Pospiesznie wprowadził żonę do środka. Kiedy już nie mogli ich usłyszeć, Huff zwrócił się do Chrisa: - Od kiedy sypiasz z Lilą? - Od zeszłej soboty po południu, kiedy George był na rybach z synem z pierwszego małżeństwa. Na tym polega przewaga drugich żon - dodał Chris z uśmiechem. - Zazwyczaj w pobliżu pałęta się jakieś potomstwo, które dostarcza ich mężom zajęcia przynajmniej przez dwa weekendy w miesiącu. Huff skrzywił się na te słowa. - Skoro już mowa o żonach, czy w przerwach pomiędzy obracaniem Lili Robson udało ci się porozmawiać z Mary Beth? - Przez jakieś pięć sekund. - Powiedziałeś jej o Dannym? - Zaraz po przywitaniu oświadczyłem: „Mary Beth, Danny się zabił", na co ona: „Zatem mój udział w waszej fortunie właśnie się powiększył". Huff poczuł uderzenie krwi do głowy. - Ja jej pokażę udział! Ta dziewucha nie zobaczy ani centa z moich pieniędzy! Chyba że zrobi to, co powinna, i da ci rozwód. I to nie wtedy kiedy zechce, ale teraz. Pytałeś u te papiery rozwodowe, które do niej wysłaliśmy? - Nieszczególnie, ale Mary Beth i tak ich nie podpisze. - Więc wracaj do niej i zrób jej dzieciaka. - Nie mogę. - Nie chcesz. - Nie mogę. Zaalarmowany ponurym tonem syna, Huff przymrużył uczy. - Co to znaczy? Czy jest coś, czego mi nie mówisz? Coś, o czym nie wiem? - Porozmawiamy później. - Porozmawiamy teraz. - To nie jest odpowiedni moment - odparł Chris, akcentując każde słowo. - Poza tym robisz się czerwony na twarzy, a obaj wiemy, co to oznacza przy twoim wysokim ciśnieniu. - Ruszył w kierunku drzwi. - Idę po drinka. - Zaczekaj. Spójrz tylko na to. Skinieniem głowy Huff wskazał na podjazd, na którym właśnie zatrzymał się Beck. Tuż za nim pojawił się drugi samochód. Beck podszedł do niego, otworzył drzwi od strony kierowcy i wyciągnął rękę. Ze środka wynurzyła się Sayre, ignorując gest Becka. Wyglądała na gotową zabić go, gdyby choć raz jej dotknął. - Niech mnie diabli - powiedział Chris. Przyglądali się dwójce przybyłych, przemierzających dziedziniec ku gankowi. W połowie drogi Sayre uniosła głowę i spojrzała przed siebie spod szerokiego ronda czarnego słomkowego kapelusza. Widząc stojących na szczycie schodów Huffa i Chrisa, zmieniła kierunek i skręciła w bok, na ścieżkę wiodącą na tyły domu. Huff obserwował ją, dopóki nie zniknęła za rogiem. Nie wiedział, czego ma oczekiwać po córce po tak długiej nieobecności, ale był dumny z tego, co zobaczył. Sayre Hoyle - bo ta cała zmiana nazwisk to oczywista bzdura - wyrosła na piękną kobietę. Bardzo piękną. Nie mogło być lepiej. Beck wspiął się po schodach i stanął obok nich. - Jestem pod wrażeniem - rzekł Chris. - Wydawało mi się, że odeśle cię do wszystkich diabłów, - Prawie zgadłeś. - Co się stało? - Tak jak się spodziewałeś, Huff, planowała odjechać bez spotkania się z tobą. - Jakim cudem udało ci się ją tutaj ściągnąć? - Zaapelowałem do jej poczucia lojalności wobec rodziny oraz do sumienia. Chris zarechotał. - Czy zawsze była taka zarozumiała? - spytał Beck. Chris potaknął, a Huff rzucił: - Od dziecka była trochę wyniosła. - Bardzo mile określenie kogoś, kto jest po prostu upierdliwy. - Chris ogarnął wzrokiem dziedziniec. - Wygląda na to, że wszyscy goście już przybyli. Wejdźmy do środka i spełnijmy naszą powinność wobec Danny'ego. Dom był pełen ludzi, co wcale nie zaskoczyło Becka. Każdy, kogo cokolwiek łączyło z Hoyle'ami, przybył tu dziś, aby oddać cześć zmarłemu. Pojawili się wszyscy dyrektorzy i kierownicy fabryki, wraz z małżonkami. Robotników przybyło tylko kilku. Byli to ludzie, którzy pracowali u Huffa niemal od samego początku. Stali z dala od wszystkich, w krawatach i koszulach z krótkimi rękawami, wyraźnie spięci faktem, że przebywają w domu Huffa Hoyle'a. Niezgrabnie trzymali talerze z jedzeniem, starając się nie upuścić niczego na podłogę. Przybyli też klakierzy, zawsze chętni do przyklaskiwania Hoyle'om, ponieważ od tego zależały ich przychody. Miejscowi politycy, bankierzy, nauczyciele, detaliści i lekarze - wszyscy czerpali zysk ze szczodrości Huffa. Gdyby któryś z nich zadarł z potentatem, w okamgnieniu wypadłby z interesów. Było to niepisane prawo i wszyscy w miasteczku o tym wiedzieli. Każdy z gości wpisał się do księgi pamiątkowej, żeby Huff wiedział o ich przybyciu, nawet jeśli nie zamieni z nimi ani słowa na przyjęciu. Najmniej liczną grupę stanowili ludzie, którzy przybyli tu dla Danny'ego. Na tle tłumu wyróżniali się tym, że ich twarze wyrażały szczery smutek. Przez większą część stypy stali stłoczeni w jednym kącie, rozmawiając przygaszonymi głosami. Nie mieli zbyt wiele do powiedzenia gospodarzom, z obojętności lub z onieśmielenia. Opuścili przyjęcie, gdy tylko pozwoliła im na to przyzwoitość. Beck wmieszał się w tłum, przyjmując po drodze kondolencje, jako bona fide członek rodziny. Sayre również spacerowała po domu, rozmawiając wyłącznie z gośćmi. Unikała Becka, Chrisa i Huffa, ignorując ich tak, jakby ich tu w ogóle nie było. Beck zauważył, że ludzie trzymali się od niej na dystans, dopóki sama do nich nie podeszła. Byli to prości mieszkańcy małego miasteczka. Sayre w niczym ich nie przypominała. Chociaż zachowywała się bardzo otwarcie, onieśmielała gości swoją klasą i elegancją. Beckowi udało się napotkać jej spojrzenie tylko raz. Szła wtedy przez główny hol domu, obejmując wypłakującą się na jej piersi Selmę. Spostrzegła, że się jej przygląda i spojrzała nań, jakby był powietrzem. Minęły dwie godziny, zanim tłum zaczął się przerzedzać. Beck dołączył do Chrisa, który buszował przy bufecie. - Gdzie jest Huff? - Pali papierosa w bibliotece. Dobra szynka. Próbowałeś? - Jeszcze nie. Z Huffem wszystko w porządku? - Sądzę, że jest po prostu zmęczony. Ostatnie dni nie należały do najlżejszych. - A jak ty się czujesz? Chris wzruszył ramionami. - Różniliśmy się z Dannym, sam wiesz najlepiej, ale mimo to był moim bratem. - Sprawdzę, co z Huffem. Zostawię cię w roli gospodarza. - Wielkie dzięki - wymruczał Chris. - Nie może być aż tak źle. Widzę Lilę Robson. - Chris szczycił się niepomiernie swoim najnowszym podbojem, potwierdzając jedynie to, co Beck od dawna podejrzewał - że mąż Lili był idiotą. - Wygląda na smutną. Przydałoby się jej nieco towarzystwa. - Nie jest smutna. Po prostu się dąsa. - Z jakiego powodu? - Uważa, że jestem z nią wyłącznie dla seksu. - Dlaczego miałaby tak myśleć? - spytał Beck sarkastycznie.\nPosted in: Bez kategorii Tagged: helena vondrackova ile ma lat, najlepsza fryzura, najlepsza fryzura,\nTak rzadko miała okazję sobie pofolgować, dać pełny wyraz swojej kobiecości. Praktycznie tylko na imprezach dobroczynnych, gdzie zbierała fundusze na Poszukiwaczy Okazywało się, że uroczystości te ...\t[Read more...]\nZ bronią nie było już tak łatwo. Poszukiwacze rzadko jej potrzebowali, a każdy taki przypadek kosztował Millę sporo nerwów. Meksykańskie prawo bardzo surowo traktowało tę sprawę; to, że ...\t[Read more...]\n59 Milla starała się trzymać w dobrej formie, bo nigdy nie wiedziała, czego wymagać od niej będzie kolejna sprawa. Nie ...\t[Read more...]


Zwycięzca przetargu będzie mógł dzierżawić złoża przez 10 lat. Wszystkie zainteresowane firmy oferty mogą składać do 23 sierpnia. Warto zaznaczyć, że przetarg ma na celu wyłonienie firmy, która dostanie koncesję na wydobywanie borowiny. Decydujący głos należeć będzie do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Białymstoku.\nStatus uzdrowiska Supraśl otrzymał w 2002 roku. W 2009 roku przeszedł on weryfikację, ale kończy im się czas, gdyż jednym z warunków przedłużenia statutu było właśnie wydobywanie borowiny leczniczej.\nZłoża znajdują się na powierzchni ok. 1,5 hektara na głębokości ok. 2-,25 metra. Miejsce to w całości jest na terenie objętym ochroną. Obok znajduje się rezerwat przyrody. Rocznie można wydobyć do 250 metrów sześciennych leczniczego środka. Ilość ta ma dać zaopatrzenie na ok. 50 lat.\nSupraśl ostatnimi czasy bardzo się rozwija. Powstały dwa hotele, a łącznie w miasteczku jest niemal 500 miejsc noclegowych.


Płyty CD i DVD z nadrukiem w Gryficach dostępne od 1 sztuki! - Płyty z nadrukiem\nSzukasz firmy wykonującej profesjonalne nadruki na płytach CD/DVD/BLUERAY w Gryficach? Oferujemy nadruki na płytach CD/DVD/BLURAY różnymi technikami – w zależności od liczby płyt oraz jakości nadruku. Nie ważne czy masz projekt graficzny, czy potrzebujesz go stworzyć. Zawsze pomagamy w wyborze odpowiedniej metody nadruku i bezpłatnie sprawdzamy podesłany projekt.\nPrzesyłka do Gryfice w wojewodztwie odbywa się za pośrednictwem firmy kurierskiej. Koszt dostawy kurierskiej wynosi 17 zł.\nJeżeli w Gryficach brakuje firm wykonujących płyty z nadrukiem bądź są one drogie, skorzystaj z oferty LEVEL 5.\n#plytyZnadrukiemGryfice, #nadrukNacdGryfice, #cdZnadrukiemGryfice, #plytySlubneGryfice, #plytyWeselneGryfice, #plytyKomunijneGryfice, #dvdZnadrukiemGryfice, #nosnikiZnadrukiemGryfice, #plytyUrodzinoweGryfice, #cdFirmoweGryfice, #plytyNazdjeciaGryfice, #cdReklamoweGryfice,#dvdReklamoweGryfice, #nadrukiGryfice


wtorek, 02 lipiec 2019 11:44\nRuszają wypłaty ze Społecznego Funduszu Strajkowego\nOświadczenie Społecznego Komitetu Wspieram Nauczycieli z dnia 1 lipca 2019 r.\nRozpatrywanie wniosków o zapomogi\nInformujemy, że wnioski o zapomogi członków ZNP będą rozpatrywane w środę 29 maja, zaś wnioski o zapomogi ze Społecznego Funduszu Strajkowego zostaną przekazane do rozpatrzenia do komisji w Warszawie 31 maja (piątek). Zgodnie z regulaminem pomocy ze funduszu społecznego wniosek będzie rozpatrzony w ciągu 15 dni od jego wpłynięcia.\npiątek, 10 maj 2019 16:36\nSpołeczny Fundusz Strajkowy\nOsoby nienależące do związku mogą skorzystać ze Społecznego Funduszu Strajkowego. 11 kwietnia został uruchomiony rachunek bankowy ZNP, na który wpływają dobrowolne wpłaty na rzecz protestujących pracowników oświaty. W chwili obecnej na koncie funduszu znajduje się ponad 8 mln zł. Podziału tych środków dokona Społeczny Komitet „Wspieram Nauczycieli”.\nSpołeczny Komitet zdecydował, że pomoc finansowa w kwocie 500 zł obejmuje osoby, które:\nprzystępując do strajku NIE należały do związków zawodowych\nPublikujemy “Regulamin_Społeczny Fundusz Strajkowy”oraz „Wniosek o przyznanie pomocy ze Społecznego funduszu strajkowego„. Osoba ubiegająca się o wsparcie złoży go w biurze oddziału ZNP obejmującego swoim działaniem szkołę, przedszkole lub inną placówkę oświatową, w której osoba brała udział w strajku. Oddział w ciągu 10 dni zaopiniuje wniosek i prześle go do komisji powołanej przez Sekretariat ZG ZNP. Podziału środków dokona Społeczny Komitet!\nSpołeczny fundusz strajkowy można cały czas wspierać dokonując tradycyjnej wpłaty na konto:\n13 1240 5934 1111 0010 8960 6877 lub na Facebooku, gdzie trwa zbiórka ogłoszona przez Halinę Bortnowską, filozofkę, publicystkę, wybitną działaczkę na rzecz praw człowieka.\nśroda, 01 maj 2019 15:19\nKomunikat ws. zapomóg dla strajkujących niezrzeszonych w związkach zawodowych\nSpołeczny Fundusz Strajkowy "Wspieram Nauczycieli" informuje:\nWsparcie dla jednej osoby strajkującej wyniesie 500 zł. Oznacza to, że obecnie wspomóc możemy ok. 16 tys. osób; niewiele - skoro w strajku uczestniczyło nawet 600 tys.\nNajpóźniej 10 maja opublikujemy wzór "Wniosku o przyznanie pomocy ze społecznego funduszu strajkowego", w którym osoba strajkująca przedstawi m.in. swoją sytuację materialną. Będzie już wówczas wiadomo, czy samorząd wypłacił wynagrodzenie za okres strajku, czy nie.\nPrzypominamy, że ZNP nie jest odpowiedzialny za wypłaty z Funduszu Społecznego i bedzie jedynie wspierał organizacyjnie udzielanie pomocy.\nCzłonkowie ZNP mogą ubiegać się o zapomogę ze środków Zwiazku, według zasad o których wcześniej pisaliśmy.\nsobota, 27 kwiecień 2019 18:09\nFundusz zapomóg dla osób uczestniczących w strajku - informacje.\nCzłonkowie Związku Nauczycielstwa Polskiego, którzy uczestniczyli w strajku mogą zwracać się o przyznanie zapomogi do naszego oddziału ZNP lub za naszym pośrednictwem do Zarządu Głównego ZNP. Zapomogi będą przyznawane członkom ZNP, którzy:\nza okres strajku nie otrzymali wynagrodzenia,\nznajdują się w trudnej sytuacji materialnej,\nzłożyli wniosek o przyznanie zapomogi w terminie 3 miesięcy od zakończenia udziału w strajku.\nZapomogi będą przyznawane od połowy maja na podstawie złożonego wniosku (POBIERZ).\nuwzględnić i opisać wszystkie dodatkowe (poza samym uczestnictwem w strajku) okoliczności mające bezpośredni wpływ na sytuację materialną (sytuacja rodzinna, samotne wychowywanie dzieci, niepełnosprawność, długotrwała choroba, zdarzenia losowe);\npoświadczyć otrzymywane wynagrodzenie (średnio za 3 ostatnie miesiące - uwzgledniając maj),\npoświadczyć wynagrodzenie małżonka (dla bezrobotnych - poświadczyć fakt we właściwym urzędzie pracy)\npodać informację o sumie odliczenia wynagrodzenia za okres strajku.\nWnioski będą rozpatrywane przez Zarząd Oddziału, w kolejności zgłoszenia, w pierwszej kolejności osobom w najtrudniejszej sytuacji materialnej i życiowej, w miarę posiadanych środków.\nWnioski niekompletne (np. nie zawierające informacji o wynagrodzeniu małżonka, o ile jest) nie będą rozpatrywane.\nWnioski należy składać u Prezesów Ognisk ZNP, w przypadku braku Ogniska - bezpośrednio do biura Oddziału.\nWnioski o zapomogę z Zarządu Głównego będą przygotowywane po wyczerpaniu funduszu zapomóg w Oddziale, prosimy nie składać ich indywidulanie ponieważ muszą być potwierdzone przez Oddział.\nUWAGA! Osoby niebędące członkami ZNP będą mogły ubiegać się o zapomogę ze społecznego funduszu strajkowego według odrębnych zasad, o kórych niebawem poinformujemy.\nczwartek, 25 kwiecień 2019 17:35\nInformujemy, że w związku z decyzją Prezydium ZG ZNP i w konsekwencji uchwałą Zarządu Oddziału ZNP w Gdyni, strajk zostaje zawieszony od soboty 27 kwietnia 2019 roku.\nPozostajemy nadal w proteście - flagi związkowe nadal bedą wywieszone, plakaty obecne w placówkach a strajkowe przypinki na piersiach protestujących!\nChcemy Państwu serdecznie podziękować za Waszą postawę i wytrwałość oraz wiarę w sukces. Strajkującynauczyciele i pracownicy oświaty - jesteście bohaterami, staliście nieugięci pomimo olbrzymiej fali nienawiści i złości, jednak wspierani przez liczne grono rodziców, uczniów i autorytetów moralnych. Nasz protest trwa, strajk jest zawieszony, ale zwycięstwo moralne – nie mniej ważne – jest po naszej stronie. Niech dzięki temu strajkowi zmieni się nasze postrzeganie zawodu, który wykonujemy, niech będzie to asumpt do rozważań nad naszą pracą i sposobem jej wykonywania w przyszłości, po strajku. Byliśmy razem, jesteśmy razem i bądźmy razem! Chcemy wysłuchać Waszych pomysłów na utrwalenie i rozwinięcie wszystkiego, co dobre przydarzyło nam się podczas trzech tygodni strajku! Niech przyświecają nam wspaniale słowa Wisławy Szymborskiej „Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono”!\nśroda, 24 kwiecień 2019 17:31\n17. dzień strajku\nDzisiaj rozpoczęliśmy przekazywanie dyrektorom, strajkujących, gdyńskich placówek wniosek o podpisanie porozumienia o wypłacie w całości wynagrodzenia za okres strajku. Przedstawiliśmy obszerne uzasadnienie, czekamy na odpowiedź. Niezależnie od tego podejmujemy starania (w razie niepowodzenia porozumienia) o prolongatę spłaty odliczeń do czerwca i rozłożenie ich na raty. Nasza determinacja nie maleje!\nwtorek, 23 kwiecień 2019 21:16\n16 dzień strajku\nDzisiaj przed ministerstwem edukacji odbyła się manifestacja nauczycieli i osób wspierajacy strajk, strajkujemy dalej! Podobne manifestacje miały miejsce pod urzędami wojewódzkimi w większości miast wojewódzkich.\nProtestujemy, bo zależy nam na przyszłości edukacji! Dziękujemy wszystkim uczestnikom: nauczycielom, pracownikom szkolnej administracji i obsługi, rodzicom, uczniom, samorządowcom i wszystkim, którzy solidaryzują się ze strajkującymi!\nDzis rozpoczęło się również posiedzenie Prezydium ZG ZNP - jego ciąg dalszy w środę, 24 kwietnia.\nJednocześnie Ogólnoplski Międzyszkolny Komitet Strajkowy zarekomendował nauczycielom szkól ponadpodstawowych aby dokonali klasyfikacji uczniów klas maturalnych.\nczwartek, 18 kwiecień 2019 19:18\n11. dzień strajku\nRząd – w trakcie drugiego tygodnia strajku – proponuje strajkującym nauczycielom zwiększenie pensum o dwie godziny i proporcjonalne podniesienie pensji zasadniczej od września 2020 roku. Chodzi o wzrost średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego o 250 zł, co wzrost pensji zasadniczej o ok. 125 zł. Gdyby przeliczyć, ile nauczyciel zarabia za godzinę okaże się, że nowa propozycja rządu to obniżka, a nie podwyżka!\n1.09: 9,6 oraz\nśroda, 17 kwiecień 2019 19:25\n10. dzień strajku za nami\n10 dzień strajku za nami! Z niecierpliwością czekamy na jutrzejsze rozmowy z rządem, choć dotychczasowe "osiągnięcia" negocjacji nie napawają optymizmem Jednak wiara w ostateczny sukces utrzymuje naszą siłę, razem jesteśmy nie do ruszeniaDziś ponownie strajkowało 2 tysiące nauczycieli w 73 placówkach, wielu przebywało na zwolnieniach lekarskich, życzymy Wam zdrowia, wracajcie szybko do nas!\nDziś odbyło się spotkanie przedstawicieli gdyńskich i sopockich szkół, na którym ustalono sposoby informowania się o sytuacji w szkołach i koordynowaniu działań - WSPANIAŁA INICJATYWA! Przeczytajcie o nim we wcześniejszym artykule!\nDZIĘKUJEMY ZA KOLEJNY DZIEŃ! MY strajkujemy! Mamy nadzieję, że mimo rozpoczynającej się przerwy świątecznej (wielu z Was pełni dyżury w szkołach) jutro będziemy licznie wpisywać się na listy strajkujących!


Żegnaj Kanado, następnym razem przywieziemy więcej paliwa - Robert Kubica Klub Kibiców - Robert Kubica Klub Kibiców\nŻegnaj Kanado, następnym razem przywieziemy więcej paliwa\nFelipe MassaGP KanadyKanadaMercedespaliwoSebastian Vettel\nChoć na czele bez zmian, to w „ogonie” stawki niespodzianki.\nWidok obu bolidów Mercedesa na czele stawki nikogo raczej nie dziwił. Doskonale za to w sobotniej „czasówce” spisali się kierowcy Lotusa, którzy wywalczyli trzeci rząd. Ciekawie zrobiło się także w samej końcówce stawki, gdzie zagościli między innymi Felipe Massa, Sebastian Vettel, Jenson Button oraz Max Verstappen.\nStart pomimo tego, że ustawienie budziło sporo emocji – był spokojny i bardzo zachowawczy, czego nie można powiedzieć o całym wyścigu – bo ten był pełen najróżniejszych manewrów wyprzedzania. Fantastyczna walka między Ericssonem a Massą, manewr wyprzedzania Vettela na Hulkenbergu zakończony incydentem wyścigowym, kraksa Grosjeana ze Stevensem za którą Romain dostał karę doliczenia pięciu sekund to tylko kilka przykładów z wielu.\nByły też inne akcje – niezrozumiały błąd w wykonaniu Kimiego Raikkonena, który nagle w nawrocie stracił panowanie nad bolidem wykręcając pięknego „bączka” i wielokrotnie powtarzane hasła „oszczędzaj paliwo”. Realizator chyba nie bez powodu „pieścił” nasze uszy tymi tekstami. Czy próbował tym samym zwrócić uwagę na to, jak często padają tego typu komendy? Alonso zaznaczył, że już na pierwszym okrążeniu ekipa kazała mu zwolnić i oszczędzać paliwo. Później powtórzyło się to jeszcze kilka razy po czym nie wytrzymał i odpowiedział, że nie zwolni i mają dać mu się ścigać, a paliwem zajmie się później.\nNiestety, Alonso musiał wycofać się z wyścigu, podobnie jak jego zespołowy kolega, Jenson Button. W obu przypadkach oficjalną przyczyną był problem z wydechem. Pragnę jednak zwrócić uwagę na to, jak często padała komenda o konieczności oszczędzania paliwa – i to nie tylko w przypadku Alonso.\nWyścig, choć zakończony dubletem Mercedesa przyniósł nam też dwa pozytywne zaskoczenia – wynik Massy i Vettela. Pragnę zwrócić na to szczególną uwagę, gdyż Niemiec awansował na P5 z P18 a kierowca Williamsa z P15 na P6. Raikkonen z kolei pozbawił się miejsca na podium po błędzie w nawrocie. Mały błąd – a jak kosztowny. P3 przypadło zatem w prezencie Bottasowi.\nRobert Kubica / Maciek Szczepaniak – Rajd Sardynii 2015 Strona główna Robert Kubica i Pirelli przed domową rundą : Rajd Sardynii 2015 – Wypowiedzi | Pierwsze zdjęcia z Sardynii


Uwielbiam gotować: Sałatka z fasolki, jajek i pomidorów + sos koperkowo-czosnkowy\nNiestety kończy się lato, wkrótce zawita jesień... Wakacje kojarzą mi się z lekkimi posiłkami, bogactwem świeżych warzyw i owoców, wobec czego na stole królują m.in. sałatki z ich udziałem:) Dziś prezentuję jedną z nich.\nJest prosta, tylko trójskładnikowa, bardzo smaczna, sycąca dzięki obecności jaj i fasoli. Doskonała z dodatkiem pomidorów i sosu koperkowo-czosnkowego.\nfasolka szparagowa - 3 garści\n3-4 łyżki jogurtu (lub śmietany18%)\n1-2 ząbki czosnku (w zależności jak go lubimy)\nFasolkę umyć, obciąć końcówki. Ugotować w osolonej wodzie do miękkości. Ostudzoną pokroić w mniejsze kawałki. Jajka ugotować na twardo. Obrać i pokroić w mniejsze ćwiartki. Pomidory umyć, sparzyć, również pokroić w małe ćwiartki.\nPrzygotować sos: Majonez połączyć z jogurtem wymieszanym ze zmiażdżonym czosnkiem i drobno posiekanym koperkiem. Doprawić solą i pieprzem do smaku. Warzywa ułożyć warstwowo na talerzu: fasolkę, jajka, pomidory, zalać koperkowo-czosnkowym sosem.\nEtykiety: czosnek, fasolka szparagowa, jajka, jogurt, koperek, majonez, pomidory, sałatka, Sałatki i surówki


2 682 odwiedziny w ciągu 30 dni\nUSG płodu •et; od 150 zł +22 więcej\n16 lutego 2019 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; Wizyta lekarska + USG\nBardzo miły, sympatyczny i pomocny lekarz. Jest to specjalista godny polecenia. Profesjonalnie podchodzi do badania, odpowiada na wszystkie zadane przeze mnie pytania i wszystko dobrze tłumaczy.\n12 lutego 2019 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński\nJestem bardzo zadowolona z wizyt u pana doktora. Profesjonalne i indywidualne podejście do pacjentki. Uzyskałam bardzo dokładne odpowiedzi na wszystkie pytania. Bardzo polecam!\n11 lutego 2019 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; wizyta lekarska, cytologia, USG\nGorąco polecam Pana doktora. Mam dwoje dzieci a niestety nigdy nie trafiłam na lekarza tak zaangażowanego w pomoc pacjentce. Człowiek bardzo spokojny i miły.\n10 lutego 2019 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; Wizyta lekarska + cytologia + USG\nBardzo dobry lekarz, wizyta przebiegła jak należy. Nie pierwsza,nie ostatnia. Wywiad bardzo dokładny, konkretne zalecenia co do dalszej współpracy. Wszystko opowiada, dużo tłumaczy.\n9 lutego 2019 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; Wizyta lekarska + cytologia + USG\nTo była moja pierwsza wizyta u doktora Wodzyńskiego. Pan doktor bardzo rzetelnie, profesjonalnie, a przy tym życzliwie podchodzi do pacjentki. Poza tym wszystko wyjaśnia i zadaje dużo pytań, aby mieć jak najszerszy obraz sytuacji. Wizyta przebiegła bezstresowo i w miłej atmosferze. Polecam.\nByła to moja pierwsza wizyta. Pan doktor sympatyczny i bardzo kontaktowy. Wszystko dokładnie wyjaśnił. Na pewno wrócę. Polecam.\nPełen profesjonalizm, miła atmosfera. Pan doktor wszystko szczegółowo tłumaczy. Jak najbardziej polecam.\n8 lutego 2019 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; wizyta lekarska, cytologia, USG\nWizyta odbyła się w bardzo miłej atmosferze. Lekarz bardzo profesjonalny i sympatyczny. Udziela wyczerpujących odpowiedzi na każde zadane pytanie. Badania bardzo profesjonalne. Szczerze polecam.\n7 lutego 2019 Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; kontrola w ciąży\nProfesjonalne badanie. Super wywiad i konwersacja wiele wnosząca. Wszystko dokładnie zbadane, obejrzane i wyjaśnione !\nTo moja druga wizyta i napewno nie ostatnia. Polecam ! Profesjonalizm wiedza i indywidualne podejście do pacjentki !\nZobacz wszystkie opinie (295) o tym lekarzu\n24 marca 2019 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; wizyta lekarska, cytologia, USG\nczuje się bardzo zaopiekowana przez doktora Wodzynskiego. Wytlumaczyl wszystko poświęcił mi bardzo dużo czasu i oddał bezposrednio w ręce męża po ciężkim zabiegu.\n22 marca 2019 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; wizyta lekarska, cytologia, USG\nMiły lekarz, konkretny, odpowiada na zadawane pytania. O interesujących cię zagadnieniach mówi prosto i zrozumiale.\n19 marca 2019 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; wizyta lekarska, cytologia, USG\nPan doktor bardzo rzeczowy, wyjaśnił wszystko dokładnie, na pewno godny polecenia w 100 %Byłam na wizycie pierwszy raz i na pewno tu wrócę i będę polecać znajomym\n17 marca 2019 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; wizyta lekarska, cytologia, USG\nTo była moja pierwsza wizyta u Pana doktora.Jestem pod dużym wrażeniem.\nBadanie jest skrupulatne i bez zbędnego pośpiechu.Szczerze polecam????\n14 marca 2019 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; wizyta lekarska, cytologia, USG\nBardzo polecam wizyty u Pana Grzegorza. Trafiłam do niego w 35 tc. ciąży. Wszystko z dokładnością zostało mi przedstawione i wyjaśnione, rozwiał wszelkie wątpliwości. Lekarz do którego w pełni ma się zaufanie i poczucie bezpieczeństwa biorąc pod uwagę pierwsza ciąże ????Bardzo dziękuje i do zobaczenia ????\nChodzę regularnie i jak zawsze, jestem bardzo zadowolona. Pan Wodzyński jest sympatyczny, rzeczowy i profesjonalny. Polecam.\n12 marca 2019 Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; Wizyta lekarska + cytologia + USG\nBardzo dobry, miły lekarz. Bada dokładnie , bez pośpiechu. Wytłumaczy wszystko. Byłam już wielokrotnie i na pewno tam wrócą. Polecam\n12 marca 2019 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; wizyta lekarska, cytologia, USG\nBardzo miła atmosfera,pełen profesjonalizm.Badanie jest skrupulatne i bez zbędnego pośpiechu.Szczerze polecam.\nTo była moja pierwsza wizyta u Pana doktora.Jestem pod dużym wrażeniem .Duza wiedza i kompetencja do teg bardzo dokładnie tłumaczy Polecam\n9 marca 2019 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Grzegorz Wodzyński •et; wizyta lekarska, cytologia, USG\nSerdecznie polecam. To moja pierwsza wizyta u Pana doktora. Zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie- dokładnie mnie wysłuchał, zbadał i wszystko wyjaśnił. Cała wizyta przebiegła bardzo profesjonalnie. Jeszcze raz polecam!


Farby ceramiczne - Sklep dla ceramików - Artykuły dla ceramików\nSzkliwa i farby (1067)\nFarby ceramiczne (294)\nFarby podszkliwne (55)\nFarby uniwersalne (73)\nMasy ceramiczne (69)\nPiece i akcesoria (206)\nWszystko do Raku (38)\nPodręczniki i albumy (48)\nWarsztaty i Kursy (24)\n1000 - 1200 °C 730 - 850 °C 1000 - 1230 °C 800 - 850 °C 820 - 880 °C 900 - 1000 °C 900 - 1100 °C max. 1100 °C max. 1250 °C max. 1280 °C max. 1300 °C 900 - 1060 °C 1000 - 1250 °C 1020 - 1160 °C\nbiały brązowy czarny czerwony fioletowy niebieski pomarańczowy różowy srebrny, szary turkusowy zielony żółty złoty\n- brak producenta - Botz Ceramiq® Duncan® Terra Color\nKredki podszkliwne komplet - 12 kolorów\nZestaw kredek podszkliwnych - 12 kolorów podszkliwne kredki ołówkowe w 12 kolorach; idealne do rysowania po biskwicie; oprawa z drewna lipowego; wymiary 18x0,75 cm; nie zawierają metali ciężkich; temp. wypału: 1050 - 1300 °C Najlepsze efekty uzyskamy w temp. 1100 - 1250 °C Sposób użycia kredek podszkliwnych Kredkami podszkliwnymi ozdabiamy ...\nAngoba Palmowa Zieleń\nAngoba Ceramiq® Barwna glinka w kolorze fioletowym. Jak używać: Przed zdobieniem pracy proszek należy rozrobić z wodą, w proporcji 1:1 , po uzyskaniu zawiesiny należy przeprowadzić test i dostosować jej gęstość do rodzaju i porowatości gliny. Angobę można wypalić jeden lub dwa razy. W przypadku jednokrotnego wypału zalecane jest dodanie do zawiesiny o...\nAngoba Barwna glinka w kolorze karminowym. Jak używać: Przed zdobieniem pracy proszek należy rozrobić z wodą, w proporcji 1:1 , po uzyskaniu zawiesiny należy przeprowadzić test i dostosować jej gęstość do rodzaju i porowatości gliny. Angobę można wypalić jeden lub dwa razy. W przypadku jednokrotnego wypału zalecane jest dodanie do zawiesiny ok 5% Cera...\nAngoba Ceramiq® Barwna glinka w kolorze brązowym . Jak używać: Przed zdobieniem pracy proszek należy rozrobić z wodą, w proporcji 1:1 , po uzyskaniu zawiesiny należy przeprowadzić test i dostosować jej gęstość do rodzaju i porowatości gliny. Angobę można wypalić jeden lub dwa razy. W przypadku jednokrotnego wypału zalecane jest dodanie do zawiesiny ok...\nAngoba Ceramiq® Barwna glinka w kolorze ochry. Jak używać: Przed zdobieniem pracy proszek należy rozrobić z wodą, w proporcji 1:1 , po uzyskaniu zawiesiny należy przeprowadzić test i dostosować jej gęstość do rodzaju i porowatości gliny. Angobę można wypalić jeden lub dwa razy. W przypadku jednokrotnego wypału zalecane jest dodanie do zawiesiny ok 5% ...\nAngoba Ceramiq® Barwna glinka w kolorze różowym. Jak używać: Przed zdobieniem pracy proszek należy rozrobić z wodą, w proporcji 1:1 , po uzyskaniu zawiesiny należy przeprowadzić test i dostosować jej gęstość do rodzaju i porowatości gliny. Angobę można wypalić jeden lub dwa razy. W przypadku jednokrotnego wypału zalecane jest dodanie do zawiesiny ok 5...\nAngoba Ceramiq® Barwna glinka w kolorze pomarańczowym . Jak używać: Przed zdobieniem pracy proszek należy rozrobić z wodą, w proporcji 1:1 , po uzyskaniu zawiesiny należy przeprowadzić test i dostosować jej gęstość do rodzaju i porowatości gliny. Angobę można wypalić jeden lub dwa razy. W przypadku jednokrotnego wypału zalecane jest dodanie do zawiesi...\nAngoba Żółty Kanarek\nAngoba Ceramiq® Barwna glinka w kolorze żółtym. Jak używać: Przed zdobieniem pracy proszek należy rozrobić z wodą, w proporcji 1:1 , po uzyskaniu zawiesiny należy przeprowadzić test i dostosować jej gęstość do rodzaju i porowatości gliny. Angobę można wypalić jeden lub dwa razy. W przypadku jednokrotnego wypału zalecane jest dodanie do zawiesiny ok 5%...


Podatek Belki. Wiceminister: nie zlikwidujemy, ale może będzie ulga - Money.pl\nStrona głównaWalutyPodatek Belki. Wiceminister: nie zlikwidujemy, ale może będzie ulga\n| 13.08.2020 18:17\nMinisterstwo Finansów nie ma w planach likwidacji podatku od zysków kapitałowych. Rozważa natomiast wprowadzenie ulg i zwolnień dla tych, którzy inwestują długoterminowo - zapowiedział wiceminister Jan Sarnowski.\nPodatek Belki. Wiceminister: nie zlikwidujemy, ale może będzie ulga (money.pl, Rafał Parczewski)\nJak podkreślił, zyski, które obejmuje ten podatek, pochodzą nie tylko z lokat, ale też z "inwestycji o charakterze spekulacyjnym".\n"Z jednej strony inwestorami są osoby pragnące tylko przechowywać w banku swoje zgromadzone środki na realizację jakiegoś celu lub na zabezpieczenie socjalne na przyszłość albo nagłe wypadki losowe, a z drugiej strony są osoby aktywnie uczestniczące w rynku instrumentów finansowych w celu zarobkowym" - napisał Sarnowski.\nDlatego - jego zdaniem - nie można całościowo po prostu zlikwidować podatku Belki.\n"Całkowita likwidacja podatku dochodowego od osób fizycznych z zysków kapitałowych nie jest obecnie rozważana. Likwidacja w Polsce podatku od kapitałów pieniężnych spowodowałaby nie tylko ubytek we wpływach do budżetu państwa, ale także mogłaby spowodować napływ do Polski kapitału spekulacyjnego i wzrost rynku spekulacyjnych instrumentów finansowych" - zadeklarował wiceminister.\nJak wyjaśnił, takie zjawisko, ze względu na transgraniczne przepływy kapitału, "przyczyniałoby się do występowania dużych i nagłych zmian na całym rynku finansowym w Polsce, co miałoby negatywny wpływ na gospodarkę".\nSarnowski przyznał natomiast, że analizowana jest przez Ministerstwo Finansów zasadność wprowadzenia ulg i zwolnień dotyczących przychodów kapitałowych w określonym zakresie - "w szczególności mających na celu zachętę do długoterminowych inwestycji".\nW obecnym czasie jest to niegodziwy, bandycki podatek. „Dobra zmiana” tego nie zmieni.\nPrzegonić całe to towarzystwo\nBezprawie To ...\nPodatek Belki to nic innego jak podwójne opodatkowanie. Jest to niezgodne z konstytucja, to tak jakby na dwa razy karali za to samo.\nWszystkie "rządy" i politycy żyją z OKRADANIA swoich obywateli !!!!!!!!\nPodatek powinien być naliczany od zysku po uwzględnieniu inflacji, przy oprocentowaniu lokat poniżej inflacji pobierany jest podatek mimo strat inwestora


Fenomen, Mor W.A. i inni dla Centrum Zdrowia Dziecka - CGM.pl\nFenomen, Mor W.A. i inni dla Centrum Zdrowia Dziecka\nCharytatywny koncert dla CZD, sobota, 19.00, klub Proxima.\nPoniżej specjalny dokument o głównym organizatorze imprezy, byłym pacjencie Centrum Zdrowia Dziecka, który po latach postanowił zrewanżować się za opiekę i leczenie.\nNa scenie Proximy zaprezentują się zarówno ikony, jak i nowe twarze polskiej sceny. Wystąpią…\nFENOMEN – pierwszy od wielu lat pełen koncert w rodzinnym mieście!\nMAM NA IMIĘ ALEKSANDER – świeżo po debiucie, pierwszy raz w Warszawie\nVIXEN – koncert z perkusją i żywą energią\nCałość poprowadzi Mateusz „Ematei” Natali (Popkiller.pl)\n– 25 zł. przedsprzedaż (California Skateshop)\n– 35 zł w dniu koncertu (w klubie Proxima)\nData: 2013-10-26 19:00\n2sty fenomen Mam Na Imię Aleksander Mor W.A. Vixen\n26 października w stołecznym klubie Proxima reprezentanci polskiej sceny hip-hopowej łączą siły w szczytnym celu – by zebrać pieniądze na rzecz warszawskiego Centrum Zdrowia Dziecka, jednego z największych specjalistycznych szpitali pediatrycznych w Polsce, który od wielu lat dba o zdrowie młodych pacjentów. Zyski z imprezy przeznaczone będą na remont Kliniki Audiolandu (w skład której wchodzą: poradnia logopedyczna, laryngologiczna, audiologiczna oraz foniatryczna).\nGłówny koncert poprzedzi specjalny występ Te-Trisa tylko dla pacjentów CZD w sali teatralnej szpitala, mający na celu naładować dzieci pozytywną energią i dodać otuchy w zwalczaniu zdrowotnych problemów.\nNa scenie Proximy zaprezentują się zarówno ikony, jak i nowe twarze polskiej sceny, które odsłaniać będziemy stopniowo w najbliższych dniach razem z resztą szczegółów. Pierwsi ujawnieni artyści to dwa kultowe składy z Warszawy – Fenomen (na zdjęciu) i Mor W.A.. Fenomen wystąpi w rodzinnym mieście pierwszy raz od lat. Imprezę poprowadzi Mateusz „Ematei” Natali (Popkiller.pl)\nNa dniach poznacie kolejnych artystów, informacje odnośnie ceny biletów i pozostałe szczegóły.\nfenomen Mor W.A.


Vault-Tec – Fallout\nDziennik podróżnika po świecie Fallout.\nKrypta 87 podejście drugie…\nPosted on January 9th, 2009 by admin\tTo błysnąłem w tym miejscu… masakra.\nW każdym razie już wiem jak się tam dostać.. przez Latarenkę, jest to kurcze najważniejsza w grze krypta z G.E.C.K.\nNie ma jak skleroza.\nTags: Fallout 3 // Comments Off on Krypta 87 podejście drugie… Raven Rock.\nPosted on January 5th, 2009 by admin\tKolejne miejsce zagadka – nie mogę się tam dostać! Wielkie metalowe drzwi i komunikat “otwiera się gdzie indziej”. No nic, trzeba będzie poszukać.\nTags: Fallout 3 // Comments Off on Raven Rock. Republika Davea, Figurka.\nPosted on January 5th, 2009 by admin\tZnajduje się toto w samym rogu mapy. Wita nas dziewczynka, trochę nam pogada i poprowadzi do szurniętego ojczulka. Tatuś ma dwie żonki (w końcu musi dbać o rozwój republiki), manię wielkości i takie tam. Ma też swoje własne muzeum a w nim figurkę percepcji – można ją spokojnie sobie wziąść bez oskarżeń o kradzież.\nW samej republice przeprowadzane są właśnie wybory – w końcu to republika a nie jakaś monarchia (królem czy innego rodzaju władcą absolutnym był tatuś Dave’a). Niestety nie możemy wziąść w nich udziału ale można namówić pomostałych mieszkańców tej dziury na kandydowanie. Ja jednak nie odniosłem efektu w postaci wyboru kogoś innego niż Dave. Może trzeba wykraść głosy z urny?\nNo nic, figurka jest i to cieszy Tags: Fallout 3 // Comments Off on Republika Davea, Figurka. Wysypisko Greener Pastures, Figurka!\nPosted on January 5th, 2009 by admin\tTeraz figurka zwinności. Zupełnie nie spodziewałem się jej (czy jakiejkolwiek innej) w tym miejscu – ot lokacja jakich dziesiątki, w centrum przyczepa, na uboczu od punktu budyneczek. Opłacało się jednak zwrócić na niego uwagę i poświęcić dwie minuty czasu.\nTags: Fallout 3 // Comments Off on Wysypisko Greener Pastures, Figurka! Sanktuarium Szponów Śmierci, Figurka!\nPosted on January 4th, 2009 by admin\tKolejna figurka w kolekcji! Tym razem zwiększająca cechy bazowe – wytrzymałość +1. Znalazłem ją dosłownie przed minutą w sanktuarium Szponów Śmierci, położenie mniej więcej północny zachód, niedaleko jednego z masztów radiowych – widać go z daleka. Na masz trafiłem zaś z kolejnej stacji przekaźnikowej(?) – takiego wielkiego talerza jak od TV satelitarnej. A trafiłem do niego z innego przekaźnika w którym miałem opcję zesłania deszczu atomówek na okolicę;) To tak w skrócie… but i’ll keep talking anyway woooow! Czy jak to się pisze.\nTo już chyba piąta czy szósta figurka w kolekcji. A raczej nie już a dopiero. Przy okazji – pomyliłem się wcześniej i nie znalazłem chyba figurki od retoryki a hadlu (lub odwrotnie). A jak się zorientowałem? Otóż znalazłem tą drugą 😉\nJak samo Sanktuarium się prezentuje? Całego nie zwiedziłem gdyż gra niestety się wyłożyła. Wracam więc do grania, może teraz poszaleję trochę dłużej.\nP.S. Karabin samopowtarzalny Lincolna dalej wymiata – nie sprzedawajcie go za żadną cenę!\nTags: Fallout 3 // Comments Off on Sanktuarium Szponów Śmierci, Figurka! Krypta 87.\nPosted on January 1st, 2009 by admin\tMiejsce do którego z pewnością jeszcze wrócę – choć nie wiem czy jest sens. Otóż wejście i okolice wejścia do krypty są niesamowicie napromieniowane. Po łyknięciu prochów i założeniu kombinezonu zaawansowanego (+40 przeciwko radiacji) osiągnąłem odporność na promieniowanie na poziomie 85%, No i niestety ginę po kilku krokach – +400-600 radiacji na sekundę. Być może trzeba mieć specjalnego perka na to – odporność na promieniowanie. Choć nie wiem czy i to pomoże.\nZeskoczenie ze skały nad samym wejściem również nic nie daje. Być może jest jakieś inne wejście do krypty? Na pewno poszukam.\nPołożenie? Jest na mapie krypt, ujawnia ją również wizyta w siedzibie vault-tec. W każdym razie leży mocno na zachodzie lekko na południe.\nTags: Fallout 3 // Comments Off on Krypta 87. Evergreen Mills.\nPosted on January 1st, 2009 by admin\tEvergreen Mills to dość ciekawa lokalizacja. Spory obóz bandytów położony w wąwozie. Na środku obozu zagroda z mutantem behemotem, ogrodzenie pod prądem. Załogę wybiłem, mutanta jeszcze zostawiłem przy życiu – jest nastawiony wrogo ale nie wiadomo czy do czegoś się jeszcze nie przyda.\nNa obrzeżach klatki z więźniami, niestety po uwolnieniu nie chcą rozmawiać tylko od razu uciekają.\nW środku czeka nas niezła nagroda – figurka +10 do retoryki.\nPołożenie? Północny zachód od Fabryki Robco, Zachód w lini prostej od Megatony.\nTags: Fallout 3 // Comments Off on Evergreen Mills. Fabryka Corveg, Feromony.\nPosted on January 1st, 2009 by admin\tW Rivet City jednej “panience” wpadł w oko młody ksiądz – bodajże Diego. Ksiądz trochę się wzbrania, panna wspomina, że sprawę mogą rozwiązać jakieś feromony, tak przynajmniej słyszała. Przypadkiem trafiłem na Fabrykę Corveg a w środku znajdowała się… wielka spasiona mrówa. Po jej ubiciu w zwłokach znalazłem feromony Królowej Mrówek. A ogólnie mnóstwo mrów do ubicia, na szczęście w szafkach można znaleźć trochę amunicji.\nFeromony postaram się przetestować przy najbliższej okazji. Generalnie opis jest niezły – kasują inteligencję ale zwiększają charyzmę. Znaczy się nieźle nawija się makaron na uszy;)\nPołożenie? Południowy zachód od Krypty 108.\nTags: Fallout 3, Uncategorized // Comments Off on Fabryka Corveg, Feromony. Koniec jednych problemów\nPosted on December 31st, 2008 by admin\t… początek innych? Ale w sumie nie jest tak źle… Otóż wróciłem do starszych sterówników i problemy z wywalaniem się gry co 5 minut jakby ręką odjął. Fakt, w ciągu godziny gra raz się zwiesiła, są lekkie freezy momentami (zwłaszcza przy zapisywaniu gry) jednak jest dosłownie o niebo lepiej. Coś panowie z nvidii schrzanili przy tych nowych sterownikach. A jeszcze nowszych – brak.\nTags: Fallout 3 // Comments Off on Koniec jednych problemów Dunwich.\nPosted on December 31st, 2008 by admin\tCiekawe miejsce do zwiedzenia. Na początku wygląda to na zwykły budynek – jeden z wielu w Falloucie. W środku jednak robi się ciekawie.\nKilka poziomów, zdewastowane podłogi przez które można przelecieć kilka pięter w dół i zastępy zombiaków. Na samym dole jaskinia. A w jaskini… Figurka! Tym razem dostajemy +10 do broni białej. Warto tam zajrzeć. Lokalizacja? Dokładnie nie podam, w każdym razie lewy dolny róg mapy (południowy zachód).\nŻeby zdobyć figurkę musimy zabić “imiennego” zombiaka. Znalazłem jego dzienniki – niestety tylko 5 i 6 lub 6 i 7. Zwie się bodajże Jamie czy jakoś tak. Być może jest ich więcej i kryje się tam jeszcze jakaś inna tajemnica…\nTags: Fallout 3 // Comments Off on Dunwich. Next Page »\tSubscribe\nCopyright © 2007 Vault-Tec – Fallout. YellowJacket design by Antbag.


Najjaśniejszy dzień w roku - 21.06.2021 – Słowiańska\nw Słowiańskie święta, tradycje i zwyczaje, Świadomość / Rozwój osobisty / Duchowość, Wiedza słowiańska i wedyjska\nNajjaśniejszy dzień w roku – 21.06.20212021-06-202021-06-20https://slowianska.pl/wp-content/uploads/2022/03/slowianska-1.pngSłowiańskahttps://slowianska.pl/wp-content/uploads/2021/06/yoga-179630_1920.jpg200px200px\nTo bardzo ciekawe, że w tym roku przesilenie letnie (słowiańskie święto Kupały) przypada dokładnie tego samego dnia, co najważniejszy wedyjski post (Pandava Nirdjala Ekadashi). Właśnie ten dzień jest najbardziej pomyślny dla przeprowadzenia postu z wszystkich Ekadashi w tym roku (przypadają one na 11 dzień księżycowy każdego miesiąca).\nCo daje powstrzymanie się tego dnia od jedzenia?\nRezultaty postu w Pandava Nirdjala Ekadashi porównywane są do skutków postu wszystkich pozostałych Ekadashi w roku. Ten dzień jest niesamowitą okazją i możliwością spalenia swojej negatywnej karmy i stworzenia dobrej. Dzięki poszczeniu tego dnia człowiek otrzymuje ogromne duchowe dobro, jasność świadomości, siłę wewnętrzną, stabilność oraz boską ochronę.\nPrócz tego, owoce swojego wyrzeczenia tego dnia możecie poświęcić drugiemu człowiekowi, dziecku, mężowi lub żonie, rodzicom (nawet, jeśli nie żyją).\nAby to zrobić przed rozpoczęciem postu i po jego zakończeniu zwróćcie się do Boga i powiedzcie, że owoce tego wyrzeczenia przekazujecie tej i tej osobie.\nMożna trzymać post suchy, czyli nie jeść i nie pić, ale jeśli jest to wasz pierwszy Ekadashi (lub są takie upały jak teraz – przyp. tłum), to jest dopuszczalny post na wodzie lub owocach (owoce jemy po zachodzie słońca).\nJest także rekomendowane, by całą noc nie spać, i nie po prostu siedzieć w internecie albo oglądać filmy, ale poświęcić całą noc na modlitwę lub inną praktykę duchową.\nPisma święte mówią, że jeśli przestrzegać surowo tego Ekadashi, człowiek może osiągnąć bogactwo, siłę i zdrowie, a jego przewinienia, nawet ogromne, są spalane. Dodatkowo, setki jego przodków mogą również otrzymać rozgrzeszenie ( w tym samobójcy i wykluczeni z rodu).\nW dniu Ekadashi dobrze jest wstać o wschodzie słońca, wziąć prysznic, założyć czystą odzież i pomodlić się. W ciągu dnia należy jak najwięcej uwagi poświęcać na swój rozwój duchowy: czytać święte pisma, modlić się, czytać i słuchać mantr, zrobić coś dobrego dla innych.\nPost kończy się kolejnego dnia: 2 godziny po wschodzie słońca należy wypić wodę i zjeść lekkie śniadanie.\nA jak Wy spędzacie ten niezwykły dzień w roku?\n3 ZASADY CZŁOWIEKA SZCZĘŚLIWEGOOleg Gadecki, Świadomość / Rozwój osobisty / Duchowość, Wiedza słowiańska i wedyjska, Zdrowie, styl życia\nDlaczego opłaca się być silną?Kobiecość i męskość / Energia żeńska i męska, Świadomość / Rozwój osobisty / Duchowość, Wiedza o rodzie, Zdrowie, styl życia


Treść orzeczenia VI GC 222/16 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nSygn. akt VI GC 222/16\nSSO Joanna Rusińska\nst. sekr. sąd. Olimpia Hordyk – Kosińska\npo rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. w Toruniu\nI. zasądza od pozwanego M. R. na rzecz powoda (...) Bank (...) S.A. w W. kwotę 110.397,77 zł (sto dziesięć tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt siedem złotych siedemdziesiąt siedem groszy), w tym kwotę 97.792,81 zł (dziewięćdziesiąt siedem tysięcy siedemset dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt jeden groszy), wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, nie więcej niż odsetki maksymalne, od dnia 2 marca 2016r. do dnia zapłaty;\nII. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.234,00 zł (osiem tysięcy dwieście trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.\nPowód (...) Bank (...) S.A. w W. złożył pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym z żądaniem zasądzenia kwoty 110 397,77 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu powód podał, że w księgach rachunkowych powoda figuruje wymagalna i niespłacona wierzytelność Banku przysługująca od pozwanego wynikająca z czynności bankowej objętej umową o kredyt obrotowy nieodnawialny w PLN nr (...) z dnia 12 grudnia 2012 roku. Powód wyjaśnił, że wierzytelność jest w pełni wymagalna, oraz że mimo wezwania do zapłaty pozwany należności nie uregulował.\nPostanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie przekazał sprawę do Sądu Okręgowego we Włocławku stwierdzając brak podstaw do wydania nakazu zapłaty.\nPozwany złożył odpowiedź na pozew żądając oddalenia powództwa w całości i zasądzenia od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu. W przypadku uznania roszczenia za zasadne, pozwany wniósł o rozłożenie należności na 24 równe raty. Pozwany stwierdził, że powód nie wykazał swojego roszczenia, a na nim spoczywał ciężar dowodu na podstawie art. 6 k.c. Przedstawiony przez powoda wyciąg z ksiąg banku jest jedynie dokumentem prywatnym. Ponadto załączone do pozwy dokumenty to kopie, a zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego dokumentem w aspekcie przepisów k.p.c. o dowodach jest oryginał. Warunkiem uznania kserokopii za dokument jest umieszczone na niej i zaopatrzone podpisem poświadczenie jej zgodności z oryginałem . W przedmiotowej sprawie powyższe nie zaistniało. Pozwany wskazał na możliwości wykonania orzeczenia ze względu na jego stan majątkowy i wniósł o rozłożenie należności na raty.\nPostanowieniem z dnia 6 października 2016 roku Sąd Okręgowy we Włocławku przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Toruniu – Wydział Gospodarczy ( k.147).\nW dniu 22 grudnia r. pozwany M. R. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą Gospodarstwo (...) z siedzibą w C. , zawarł z powodem umowę kredytu obrotowego nieodnawialnego w walucie polskiej nr (...) na podstawie której do dyspozycji pozwanego została postawiona kwota 180.000,00 zł.\nDowód: umowa kredytu - k. 54 - 56\nNa podstawie postanowienia zawartego w § 4 umowy kredytowej, kwota wykorzystanego kredytu była oprocentowana w stosunku rocznym, według zmiennej stopy procentowej w wysokości stawki referencyjnej powiększonej o marżę banku. Odsetki od wykorzystanego kredytu obliczano na bieżąco w okresach obrachunkowych, zaś ich płatność przypadała w dniu zakończenia każdego okresu obrachunkowego, tj. co do zasady w 28 dniu każdego miesiąca (§ 5).\nPozwany zobowiązał się spłacić całość zadłużenia wynikającego z przedmiotowej umowy kredytowej w terminie do dnia 28 listopada 2015 roku (§ 2 ust. 2). Zgodnie z umową, w przypadku opóźnienia w spłacie kredytu lub jego części, powód zastrzegł sobie prawo do pobierania odsetek od niespłaconej kwoty za okres od dnia następującego po dniu, w którym powinna nastąpić spłata do dnia dokonania spłaty, według zmiennej stopy procentowej przewidzianej dla kredytów przeterminowanych, przeterminowanej pożyczki hipotecznej dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz kredytów i pożyczki hipotecznej dla małych i średnich przedsiębiorstw postawionych, po upływie terminu wypowiedzenia, w stan natychmiastowej wymagalności na cele gospodarcze i mieszkaniowe, określonej w uchwale Zarządu (...) SA. (§ 17 ust. 1 umowy).\nUmowa kredytowa przewidywała też, że niespłacenie w terminie kredytu albo jego części spowoduje, iż niespłacona kwota stanie się zadłużeniem przeterminowanym i wymagalnym, zaś w przypadku niezaspokojenia swojego roszczenia powód może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę (§ 12 ust. 1 i 4). Termin wypowiedzenia umowy wynosił 30 dni licząc od dnia następującego po dniu doręczenia kredytobiorcy oświadczenia o wypowiedzeniu umowy (§ 12 ust. 5).\nDowód: umowa kredytu k. 54 - 56\nW dniu 14 listopada 2014 roku strony zawarły aneks do umowy kredytu obrotowego. W myśl aneksu kredytobiorca zobowiązał się do spłaty zadłużenia wynikającego z umowy kredytu w miesięcznych ratach według załączonego harmonogramu , z zastrzeżeniem, że ostatnia rata płatna w dniu 28 listopada 2018 roku będzie posiadała charakter wyrównujący.\nDowód: aneks k. 118 -121\nPozwany spłacił jedynie część zadłużenia, w związku z czym powód kilkakrotnie wzywał pozwanego do zapłaty.\nDowód: historia operacji na koncie kredytowym – k.111 - 114, wezwanie do zapłaty i wypowiedzenie warunków spłaty umowy – k.115-117\nW związku z niewywiązywaniem się przez pozwanego z harmonogramu spłaty zadłużenia, powód pismem z dnia 30 stycznia 2015 r. wypowiedział pozwanemu umowę kredytu.\nPismem z dnia 5 stycznia 2016 r. powód ponownie wezwał pozwanego do zapłaty.\nDowód: wezwanie do zapłaty wraz z wypowiedzeniem k. 115 – 117, wezwanie do zapłaty k.20\nW księgach bankowych powoda figuruje wymagalne zadłużenie pozwanego wynikające z umowy kredytu obrotowego nr (...) na które składa się należność główna w kwocie 97 792,81 zł, odsetki za okres do 1 marca 2016 roku w kwocie 12 589,96 zł oraz koszty w kwocie 15 zł.\nDowód: wyciąg z ksiąg bankowych nr (...) k.22\nPowyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów, których prawdziwość nie została podważona.\nPozwany w odpowiedzi na pozew żądał oddalenia powództwa twierdząc, że powód nie wykazał swojego roszczenia. Pozwany przedstawił argumentację popartą orzecznictwem Sądu Najwyższego, że kserokopie mogą być uznane za dokument jedynie gdy są zaopatrzone w poświadczenie zgodności z oryginałem. Zdaniem pozwanego przedłożone przez powoda dokumenty nie są dokumentami w rozumieniu k.p.c. jak również innymi środkami dowodowymi.\nZarzuty pozwanego są niezrozumiałe bowiem w aktach sprawy znajduje się oryginał umowy kredytu nr (...) (k.54 – 56) i oryginalny wyciąg z ksiąg bankowych ( k. 22). Pozostałe, powołane przez Sąd dokumenty zostały poświadczone za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie radcę prawnego (harmonogramy spłat, wezwanie do zapłaty, wypowiedzenie umowy).\nW świetle tych dokumentów nie budzi wątpliwości, że strony zawarły umowę, pozwany nie dokonywał wpłat zgodnie z ustalonym harmonogramem, powód skutecznie wypowiedział umowę i jego roszczenie jest w pełni uzasadnione. Innych merytorycznych zarzutów co do żądania pozwu pozwany nie zgłosił.\nOdnośnie do wniosku o rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty należy stwierdzić, że przepis art. 320 k.p.c. ma charakter wyjątkowy, jego zastosowanie skutkuje uszczupleniem należności wierzyciela, a nadto odracza w czasie uzyskanie świadczenia. Sytuacja finansowa pozwanego jest jedną z okoliczności, które mają znaczenie dla oceny tego, czy występuje "szczególnie uzasadniony wypadek" w rozumieniu art. 320 k.p.c., nie jest to jednak okoliczność, która ex lege implikuje zastosowanie tej instytucji. Przeciwnie, fatalna, nie rokująca poprawy sytuacja finansowa pozwanego powinna - co do zasady - przemawiać za odstąpieniem od rozłożenia świadczenia na raty, gdyż z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, iż nie doprowadzi to do wykonania zobowiązania, a tylko odroczy uzyskanie przez wierzyciela tytułu egzekucyjnego ( por wyrok SA w Katowicach z dnia 22 marca 2016 roku, I ACa 787/15, LEX 2025501). Pozwany nie wskazał w odpowiedzi na pozew żadnych szczególnych okoliczności uzasadniających rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty ograniczając się do stwierdzenia, że jego stan majątkowy uniemożliwia wykonanie orzeczenia. Taka argumentacja nie jest wystarczająca dla uwzględnienia wniosku.\nSąd pominął dowód z przesłuchania stron bowiem pozwany nie sprecyzował tezy dowodowej, na którą dowód ten miałby być przeprowadzony. Trzeba też mieć na względzie, że dowód z przesłuchania stron jest dowodem subsydiarnym, a zgromadzone w sprawie dowody były wystarczające dla jej rozstrzygnięcia.\nMając na względzie powyższe okoliczności należało uwzględnić roszczenie powoda w całości na podstawie art. 69 ust 1 i art. 75 ustawy prawo bankowe oraz § 12 i 16 umowy kredytu z dnia 17 lutego 2012 roku. W zakresie odsetek rozstrzygnięcie znajduje podstawę w art. 481 § 1 i § 2 1 k.c. oraz § 4 i § 5 oraz § 16 i § 17 umowy kredytowej.\nO kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 § 1 k.p.c., mając na uwadze zasadę odpowiedzialności strony za wynik procesu. Pozwany przegrał sprawę w całości, zatem powinien zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty procesu. Na zasądzoną od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.234,00 zł składa się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego powoda w stawce minimalnej 7.200,00 zł, opłaty skarbowe od pełnomocnictw w łącznej kwocie 34,00 zł oraz opłata sądowa od pozwu w kwocie 1.000,00 zł.


Streszczenie powieści Henryka Sienkiewicza "Krzyżacy". - Sciaga.pl\npoleca 83% 1167 głosów\nWszyscy udają sie na mszę do Krześni. Zbyszko próbuje wywołać zazdrość u adoratorów Jagny, zaleca się więc do dziewczyny na wszelkie sposoby. Po mszy udaje się do gospody by spotkać Wilka z Brzozowej i Cztana z Rogowa. Oznajmia publicznie, że najcudowniejszą kobietą jest panna Danuta Jurandówna za Spychowa i wyzywa na pojedynek mężczyzn, którzy sprzeciwili się temu.\nPodczas podróży, Zbyszko wraz z Hlawą spotykają dziwnego nieznajomego - Sanderuda, który przedstawia się jako zakonnik, sprzedający relikwie. Zbyszko nie miał do niego zaufania. Podejrzewa, że to oszust. Dowiaduje się od niego o zamążpójściach dwórek księżnej, co go bardzo zaniepokoiło. Dręczą go pytania czy Danuśka trwa jeszcze w panieńskim stanie. Jadąc spotykają Krzyżaków w tym rycerza - Jędrka z Kropiwnicy, który wiezie księciu gości. Zbyszko dowiaduje się o nie zamążpójściu swej oblubienicy. W podróży uczestniczył również Fulko de Lorche, z którym Zbyszko mało się nie pobił. Po przybyciu do Ciechanowa Zbyszko dowiaduje się, że książę udał się na łowy. Postanawia wyruszyć za nim.\nHlawa donosi księciu o zaistniałym wydarzeniu. Zbyszko otrzymuje od księcia rycerski pas i złote ostrogi. Zostaje pasowany rycerzem.\nGdy Jurand przytomnieje, oświadcza że nie wysyłał nikogo po córkę, gdyż miał nadzieję, że zobaczy ja w Ciechanowie, do którego zamierzał dotrzeć. W końcu zaczyna rozumieć, że Danusia została porwana przez Krzyżaków.\nZbyszko z Jurandem poparci i wspomożeni przez księcia Janusza wyruszają na ratunek Danusi. Udają się do Spychowa, mając nadzieję, iż tam spotkają oprawców, żądających okupu. W końcu po długich oporach Jurand z radością i dumą uznaje Zbyszka za męża swojego jedynego dziecka.\nZbyszko zbliża się z Danusią do Spychowa, lecz widząc jej tragiczny stan, traci nadzieję na dowiezienie jej żywej przed oblicze ojca. W pewnej chwili jej stan się poprawia, rozpoznaje Zbyszka. Wypowiada pierwsze nie gorączkowe słowa. Na serce Zbyszka padł jaśniejszy promyk nadziei. Radość nie trwała jednak długo, gdyż zaraz potem Danusia zmarła.\n85% Charakterystyka Gabrieli Borejko - "Kwiat Kalafiora" Małgorzata Musierowicz\nStreszczenie Krzyżaków Napisz streszczenie Krzyżacy Streszczenie Krzyżacy Krzyżacy streszczenie Krzyżacy Henryka Sienkiewicza streszczenie Streszczenie treści Krzyżaków Napisz streszczenie Krzyżaków Sienkiewicza Streść Krzyżaków Sienkiewicza Krzyżacy napisz streszczenie


Jemy także oczami, czyli o kolorach w gastronomii - Drukwfirmie.pl\nlistopada 2017 21\nDo każdej wielkości restauracji klientów przyciąga przede wszystkim smaczna kuchnia. Jednak jak przekonuje powiedzenie – „jemy oczami”. A to oznacza, że należy położyć szczególny nacisk na dobór odpowiednich barw i kolorów – dań i elementów wyposażenia. Jeśli wrócimy pamięcią lub poszukamy zdjęć restauracji (nawet tych kategorii S) sprzed kilkudziesięciu lat, dostrzeżemy szarość, smutek i nostalgię. Boazeria na ścianach, plastikowe obrusy, brązowo-żółte talerze z logo Społem, aluminiowe sztućce, nie zachęcały do odwiedzin w restauracjach. Klient trzymając w ręku menu, które często było kartką papieru z wypisanymi na maszynie nazwami dań wraz z ich gramaturą, miał ochotę od razu wyjść. Na szczęście te czasy odeszły. Dzisiejsi restauratorzy są świadomi znaczenia koloru w restauracji. Wiedzą, że czerwień powoduje szybszy przepływ krwi i podnosi ciśnienie, w wyniku czego wzmaga się apetyt. Pomarańczowy stymuluje dopływ tlenu do mózgu, zwiększa aktywność umysłową, co wpływa na uczucie komfortu i również zwiększa apetyt. Oczywiście nie każda restauracja musi być barem szybkiej obsługi, dlatego bez dłuższych poszukiwań (zwłaszcza w miastach) możemy znaleźć restaurację z dominującym zielonym, uspokajającym, kolorem. Wiele lokali wybiera jasne, pastelowe dekoracje i wyposażenie wierząc, że tym samym sprawia radość klientom i wprowadza ich w dobry nastrój.\nW restauracji wyjątkowego znaczenia nabierają wykorzystane dodatki i dekoracje. Przykładowo zdjęcia, grafiki czy obrazy na ścianach. Magda Gessler, prowadząca programy kulinarne, często do wystroju ścian odświeżanych podczas telewizyjnego show restauracji, używa zdjęć serwowanych w nich dań lub widoków okolicy. Takie ozdoby nie muszą być drogie, co więcej można stworzyć je samodzielnie wykorzystując stojącą na zapleczu kolorową drukarkę laserową. Przy odrobinie chęci możliwe jest zmienianie wystroju restauracji przy każdej modyfikacji menu. Co więcej, wydruku karty dań nie trzeba zlecać w drukarni. Przy wysokich możliwościach nowoczesnych urządzeń drukujących zmiana jadłospisu przestaje być trudnością. To wielka zaleta, gdy klienci oczekują nowości, a kucharz dbając o jakość i renomę wykorzystuje świeże, sezonowe produkty. Nic tak nie przemówi do głodnego klienta, jak wydrukowane na dobrym papierze menu, którego czytelność podkreślą wyraźne zdjęcia dań. I to nie pierwszego, lepszego schabowego, a konkretnego, tego, który wyszedł spod ręki tutejszego szefa kuchni.\nDobór kolorów ma znaczenie w każdej sferze życia. Lubimy przebywać w atrakcyjnym otoczeniu i choć na pewne barwy reagujemy lepiej, a na inne gorzej, to warto mieć świadomość ich potencjału.\nWarto natychmiast reagować, czyli real-time marketing