Starsi Panowie Dwaj. Kompendium niewiedzy [Grzegorz Wasowski, Monika Wasowska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Grzegorz Wasowski, Monika Wasowska Liczba stron:\nISBN: 9788324032952 Data wydania:\n'Uwaga! /// Trzymasz w ręku klucz do świata Starszych Panów. Zawartość /// Pierwszy na świecie przegląd wszystkich dokonań twórców Kabaretu Starszych Panów ze szczególnym uwzględnieniem piosenek. Przestroga! /// Lektura zdradliwa, mogąca przyprawić o zawroty serca, mocniejsze bicie głowy i chorobliwe ataki zdrowego śmiechu. Przed użyciem skonsultuj się z drukarzem. Nigdzie indziej! /// Nie weźmiesz udziału w zabawie rytmicznej dla zdziecinniałych staruszków; nie dowiesz się, jaką dziedzinę wiedzy reprezentuje „pędologia”; nie prześledzisz ewolucji piosenki „Ścieżką pośród łąk”; nie usłyszysz o istnieniu Eldolarado i nie przeczytasz o ogólnokrajowym kryzysie guzikowym. Promocja! /// Książka wielofunkcyjna, wykonana w rozmiarze odpowiadającym podstawce pod cylinder. Ważne! /// Do książki dołączono płytę CD zawierającą niepublikowane w większości nagrania piosenek z Teatru Uniwersalnego „Eterek” w wykonaniu, m.in.: Wiery Gran, Ireny Kwiatkowskiej, Tadeusza Fijewskiego, Adama Mularczyka czy też Chóru Czejanda. '\nliteraturomania.blogspot.com Literaturomania: "Starsi Panowie Dwaj" - kompendium (nie)wiedzy\nPrzedsłowie Choć Ich twórczość jest z nami od zawsze, nie uzurpujemy sobie praw do tego, aby wiedzieć o Nich wszystko. Zresztą nie ma nawet takiej możliwości. Oni sami między nami już nie przebywają. Nasze pytania wtedy, kiedy powinny były paść, nie padły. Ich archiwa nie są kompletne, jako że najwyraźniej nie byli zdania, iż Ich twórczość jest jakoś szczególnie istotna dla dziejów Narodu. Jakiego zdania na ten temat są archiwa telewizyjne i radiowe – trudno stwierdzić, chociaż jedno z całą pewnością stwierdzić można: zacierały ślady po Ich dokonaniach metodycznie i konsekwentnie. A jeśli czegoś (przypadkiem) zatrzeć jeszcze nie zdążyły, to i tak (zasłaniając się brakiem pieniędzy) nie widzą powodu, aby to coś udostępnić szerszemu ogółowi, a że niestety posiadają prawa do... Z drugiej jednak strony pracujące tam osoby okazały się nad wyraz uczynne, chętne (bez ograniczeń) do współpracy i nie szczędzące nam życzliwości. Co mogliśmy – wyszperaliśmy. Czego mogliśmy się dowiedzieć – dowiedzieliśmy się. A zadanie to również niełatwe, ponieważ pozostających tu jeszcze z nami nielicznych uczestników odległych już w końcu zdarzeń na ogół zawodzi pamięć. Nie odważyliśmy się podjąć zadania opisania indywidualnej twórczości Obu Panów J. Może kiedyś... Choć im dalej, tym trudniej. Reasumując: wyszliśmy z nie satysfakcjonującego nas w pełni, a nawet w połowie, założenia, iż lepiej coś niż nic. Mamy nadzieję, iż to Coś mimo wszystko Państwa uraduje. Tak jak nas uradowało przemierzanie Krainy Ich nutosłów i przebywanie pośród przywołanych przez Nich na nasz świat postaci. Przemierzanie tak intensywne, iż fikcja niejednokrotnie stawała się dla nas jawą. Jaka szkoda, że dotarliśmy już do celu tej podróży. Ale przecież w każdej chwili możemy tam zawrócić. I niepotrzebny nam wcale żaden cel, bo jak już skonstatował przepięknie JP: W podróży samej jest jednak cel piękny też w sobie sam... Z poważaniem Monika i Grzegorz Wasowscy P.S.: Skupiliśmy się wyłącznie na wersjach oryginalnych i dlatego też nie wzięliśmy pod uwagę dokonywanych przez Mistrza Przyborę rozlicznych poprawek w tekstach ani też zmian ich tytułów dla potrzeb o wiele późniejszych edycji książkowych. Czas bez wątpienia goi rany, Ale też i zaciera ślady Wspomnień – Stąd prośba nasza Do P.T. Czytelników: Jeżeli ktokolwiek zachował cokolwiek o czymkolwiek, Co winno się było tu znaleźć, A nie znalazło, To prosimy nam pomóc TO znaleźć, Informując nas o TYM Jak najrychlej! Z dołu dziękujemy Monika i Grzegorz Wasowscy\nDrodzy Ewentualnie Czytający! Nim przystąpią Państwo do lekturowania naszego kompendium, śpieszymy z przypomnieniem, iż dotyczy ono wyłącznie współpracy Obu Panów J., która rozegrała się w latach 1948–1983, nie zawiera więc wiadomości mających związek z twórczością indywidualną czy też solową wyżej wymienionych Panów. Reasumując – za podstawę naszego kompendium posłużyły: 1) ocalałe taśmy TV i filmowe; 2) ocalałe taśmy radiowe; oraz 3) oryginalne scenariusze, książki i nuty. Bardzo miłego czytania Autorzy Aha. I jeszcze jedno. Chcąc jak najbardziej zachować klimat tamtych lat, staraliśmy się zachować również obowiązującą podówczas (i bliską do dziś naszym sercom) pisownię. I w tym miejscu uprzedzamy lojalnie, iż żadne argumenty ani też gromy (nawet tęgie) ze strony szacownych językoznawców nie znajdą u nas zrozumienia, nie mówiąc już o wsparciu. A strachem nas nie weźmiecie! Aha. I jeszcze drugie. Jak nas czytać? Uważnie, życzliwie i mając w pamięci, że: AP – to Archiwum Przyborów AW – to Archiwum Wasowskich DCN – to Dalszy Ciąg Nastąpi Div. – to Divertimento Eterek – to Teatr Uniwersalny Eterek JP – to Jeremi Przybora JW – to Jerzy Wasowski KFPP – to Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej KSP – to Kabaret Starszych Panów KJSP – to Kabaret Jeszcze Starszych Panów MFP – to Międzynarodowy Festiwal Piosenki Mk65 – to Mikrokabarecik 65 NpI – to Nadprogram I (a NpII, NpIII – to kolejne) NUL – to Nasze ULubione op. 3r – to Divertimento opus trzecie radiowe, a op. 4r to czwarte radiowe i t.d. OSPa – to Opowieści Starszego Pana ppIV – to przypomnienie pierwsze Wieczoru IV (czyli Kaloryfeerii) PR – to Polskie Radio StP – to Starsi Panowie (we wszystkich przypadkach) WiO – to Wierszyki i Opowieści www. – to warto wiedzieć więcej (X) – oznacza, że opisane hasło występuje w KSP X, a (III), że w KSP III, i t.d. (Xr) – oznacza to samo co (X), ale dotyczy wersji radiowej ZASP – to Zamek Starszych Panów b.m. – bieżącego miesiąca j.w. – jak wyżej (ale nie – b.m.) n.p. – na przykład p/d – pod dyrekcją p/k – pod kierunkiem pp. – państwo (pani i pan) P.T. – pleno titulo (łac.) – z zachowaniem należnych tytułów p.t. – pod tytułem ś.p. – świętej pamięci str. – strona t.zn. – to znaczy: to znaczy t.zw. – tak zwany, w różnych przypadkach w/g – według i t.d. – i tak dalej, i tak dalej, i tak dalej... ... i że czytać nas można dzięki: Wydawnictwu Znak i pomagającym nam (bez szemrania) w ustalaniu faktów: Teresie Droździe z RDC, Zofii Kruszewskiej, Tomaszowi Mościckiemu i Janowi Zagoździe z PR, Grażynie Grotkowskiej, Agnieszce Kordowicz, Annie Smolanie, dyrektorowi Waldemarowi Listowskiemu i Mariuszowi Żółkiewskiemu z Archiwum PR, Jolancie Zielińskiej z Biblioteki Nutowej PR, Sylwii Jasik i Barbarze Żyhoniuk z TVP, Jolancie Kliś, Michałowi Goli oraz dyrektorowi Wojciechowi Woźniakowi z Narodowego Archiwum Cyfrowego, Dorocie Buchwald, Monice Krawul i Jackowi Kosińskiemu z Instytutu Teatralnego, Małgorzacie Kondrackiej z Teatru Komedia, Marii Wojciechowicz z Polskich Nagrań, i wreszcie Idze Cembrzyńskiej, Teresie Olenderczyk, Aleksandrze Petrus, Magdzie Zawadzkiej, Damianowi Damięckiemu, Mieczysławowi Gajdzie, Tomaszowi Mościckiemu, Konstantemu „Kotu” Przyborze, Magdzie i Marcinowi Stajewskim, Danieli i Tadeuszowi Suchockim, Bartoszowi Śliwińskiemu oraz Kamilowi Banasiakowi – z sympatii. Podziękowanie specjalne dla pana Damiana Strączka, który ojczyną opieką otoczył nasze skołatane pióra i z niegasnąco-kreatywnym entuzjazmem przedzierał się przez gąszcz i plątaninę naszych nie kończąco się złożonych i (niedo)rozwiniętych zdań. Dla pani Beaty Trebel-Bednarz za przyjazną i utrzymaną w duchu tej książki korektę oraz dla pani Pauliny Gwóźdź za heroiczną korektę.\nPoczątek Wielbiciele KSP pamiętają na pewno tajemniczy Dom, do którego zmierzali bohaterowie Wieczoru Przerwa w podróży, by poszerzyć sobie w nim wyobraźnię. Przyjęliśmy jedynie słuszne założenie, iż czytelnicy tej książki i bez udawania się do tegoż Domu mają wyobraźnię znacząco poszerzoną. A ponieważ ten Dom, o którym opowiadała Dama z Kluczem, zawsze nas dziwnie intrygował, nasza wyobraźnia przebudowała go w związku z tym do rozmiarów obszernego zamku (zdaniem Grzegorza) lub pałacu (zdaniem Moniki). Budowli, która swobodnie pomieści wielkie dokonania artystyczne Obu Panów J. Budowli, którą można by, niczym najświetniejsze muzea brytyjskie, wyposażyć w dźwięki, filmy, fotografie, rysunki, scenariusze, wspomnienia, recenzje i komentarze. We wszystko, co tylko zagra w duszach Duchów Opiekuńczych, którymi się samowolnie, acz z pełną odpowiedzialnością mianowaliśmy. A zatem, już jako Duchy Opiekuńcze, witamy w hallu głównym Zamku Starszych Panów (jednak Zamek, ze względu na dorobek wymyślającego – zwyciężył). Ponieważ przemieszczać się będziemy, że się tak wyrazimy, chronologicznie, stąd na naszą wyprawę wyruszymy ze Skrzydła Radiowego, bo: Jak wiadomo, na początku był Chaos, z którego zaraz potem wyłoniło się RADIO. (JW: Jestem dzieckiem radia. JP: Powstałem z radia. JW: I w radio się obrócisz). Prosimy tędy. Przed nami dwie komnaty – większa z radiowym Teatrem Eterek i nieco mniejsza – obejmująca zbiory z okresu P.N.E., czyli po nastaniu Eterka.\nKomnata 1 Co było początkiem? Nasza mama, Maria Wasowska, uważa, iż była nią recenzja ze sztuki Przyjaciel przyjdzie wieczorem (Teatr Powszechny, premiera 12 II 1947) opatrzonej przez Tatę muzyką ilustracyjną i piosenką Daisy, śpiewaną przez Kazimierza Peteckiego (1903–1981) i Jana Fandri (1920–?), grających w tej sztuce, na zmianę, rolę Anglika Roberta. Recenzja, chwaląca bardzo piosenkę, wpadła jakoby w ręce Wuja Przybory i zachęciła do nawiązania współpracy z Tatą. Jakoś nie przekonuje nas ta koncepcja, i to nie dlatego, iż nie odnaleźliśmy nut do piosenki, ale dlatego, iż niby jakim cudem ta recenzja miałaby wpaść w ręce Wuja, urzędującego wówczas w Bydgoszczy. Internetu nie było, gazety się nie rozprzestrzeniały, a trudno uwierzyć, aby w jakiejś lokalnej gazecie bydgoskiej, bo zapewne taką Wujo czytywał, przedrukowano recenzję z gazety warszawskiej, i to na tak nieistotny temat jak sztuka teatralna. Co prawda pierwszy numer miesięcznika „Teatr” ukazał się w Krakowie w roku 1945, ale nie sądzimy, by docierał do Bydgoszczy ani też by istniała w tamtych czasach możliwość prenumerowania go, a jeśli nawet, to Wujo nie był aż takim teatromanem, a zresztą on sam twierdzi, iż recenzję przeczytał w Warszawie. Więc może chodzi tu o sztukę Szczęśliwe dni (Teatr Powszechny, premiera 30 IV 1948), do której Tata również skomponował muzykę? Wujo był już wtedy w Warszawie (powrócił wczesnym latem), pierwszy Eterek rozbrzmiał 17 VIII 1948, a więc był czas, by przeczytać recenzję, podjąć decyzję, zaproponować i skomponować. Wszystko wydaje się dziwnie zazębiać... Teatr Uniwersalny Eterek (17 VIII 1948–10 XI 1958) Roman Pawłowski: Z jednej strony patronował im Boy i Słówka – biblia w domu Przybory, z drugiej – Franc Fiszer, przedwojenny warszawski bon vivant i przyjaciel rodziny Wasowskich. Zamiast przodowników pracy realizujących zadania planu pięcioletniego w Eterku występowali niejaki Profesor Pęduszko, Wdowa Eufemia oraz Mundzio, chłopiec, który wbrew obowiązującym trendom nie rozwijał się ani fizycznie, ani umysłowo. Absurdalny świat wykreowany przez Przyborę i Wasowskiego okazał się trwalszy niż stalinizm. JP (1972): Początkowych kilka audycji powstało przy współpracy Antoniego Marianowicza (pierwszą reżyserował Kazimierz ▶ Wajda). Piosenka odgrywała w Eterku rolę nie tak wielką jak w KSP i Wasowski nie miał tu takiego pola do działania, ale sygnał muzyczny tego teatrzyku, skomponowany przez niego, nastrajał ludzi tak znakomicie, że autorowi tekstu wystarczało już tylko usiłować podtrzymać ten nastrój w toku audycji. Czasem bardziej mu się udawało, czasem – mniej, ale przez dziesięć lat tych usiłowań nie przerwał. Przez pierwsze pięć lat Eterek działał w okresie szczególnie dla humoru trudnym i byłby zapewne umarł rychło śmiercią nienaturalną, gdyby Profesor Pęduszko, czołowa postać teatrzyku, nie powalczył a to z imperialistami, a to z kułakiem, czy – spekulantem, co odnośne czynniki kwitowały z całą powagą jako właściwą działalność właściwego człowieka na właściwym miejscu. Nie przeszkodziło to, że na łamach prasy podnosiły się głosy ludzi szczególnie gorliwych, którzy zapytywali gromkim głosem: „A któż to taki, ten Pęduszko?! Jakie właściwie jest jego pochodzenie społeczne?! Z czego on żyje?!”. Jeżeli Pęduszko mógł nad podobnymi pytaniami przejść do porządku dziennego, to jedynie dlatego, że w czasie, kiedy one padały, Eterek był już mocno popularną pozycją. Popularność tę zawdzięczał zaś w ogromnym stopniu znakomitej obsadzie aktorskiej. Adam Mularczyk jako Pęduszko, Irena Kwiatkowska – Wdowa Eufemia, Tadeusz Fijewski – Chłopczyk Mundzio, oraz Jerzy Bielenia, Benigna Sojecka, a później Tadeusz Olsza i Andrzej Bogucki – oto świetna „kadra” Eterkowego teatrzyku. Jednak postacią centralną i duszą zespołu był Adam Mularczyk, aktor świetny, do dziś chyba trochę (poza okresem wielkiej popularności w Eterku) nie doceniany, jak na poziom, jaki jego aktorstwo reprezentuje. Jego emocjonalny, rzekłbym: fanatyczny stosunek do postaci groteskowego profesora, którą kreował (odniósł zwycięstwo w konkursie na wykonawcę tej roli, zorganizowanym przed pierwszą audycją), był chyba decydujący dla powodzenia cyklu, który osiągnął sto kilkadziesiąt audycji. www. ▶ Wajda – Kazimierz (Jan), rodowity lwowianin, 1905–1955, polski aktor radiowy, teatralny i filmowy. W roku 1933 wraz z Henrykiem Vogelfängerem (1904–1990, również lwowianin, aktor radiowy i filmowy, z wykształcenia adwokat) pojawili się w słuchowisku Wesoła lwowska fala, które stało się jedną z najpopularniejszych audycji w historii całego Polskiego Radia (ponad 6 mln stałych słuchaczy). Zasłynęli w niej jako duet lwowskich batiarów Szczepcio i Tońko. Obaj wystąpili też w trzech filmach (Będzie lepiej, 1936; Włóczęgi, 1939; Serce batiara, nie wszedł na ekrany z powodu wybuchu II wojny światowej, a negatyw spłonął podczas bombardowania Warszawy w 1939, ocalało kilka zdjęć i ścieżka dźwiękowa). Vogelfänger (Tońko, Tońcio) w czasie wojny był aktorem na froncie zachodnim i żołnierzem 1. Dywizji Pancernej gen. Maczka. Po wojnie w Wlk. Brytanii pod nazwiskiem Henry Barker. Do kraju powrócił w roku 1988, pochowany w Londynie. Wajda (Szczepcio) po wojnie pracował w PR. Autor tekstu Walczyka murarskiego (1951, muz. Władysław Szpilman, wyk. Chór Czejanda). Pochowany w Krakowie. ▶ Batiar lub baciar (reg. lwow.), łobuz, ulicznik, spryciarz, węg. batyár – włóczęga. JP (1984): Eterek zajmował się „na wesoło” kłopotami Polaka lat 40-tych i 50-tych... „Na wesoło”, bo wydawało się, że są to przejściowe kłopoty, n.p. mieszkaniowe. Miasto przecież składało się jeszcze w ogromnym procencie z gruzów, chociaż czasem były te gruzy bardziej malownicze niż niektóre nowe dzielnice. Przeżywałem chwile wielkiej satysfakcji, kiedy idąc wiosną czy latem ulicą warszawską, słyszałem płynące z otwartych okien głosy Kwiatkowskiej, Mularczyka, Fijewskiego – głosy mojego teatrzyku. Postacie przypominały trochę bohaterów ▶ „Zielonej Gęsi”. Uwielbiałem Gałczyńskiego i wcale się nie wypieram jego wpływu na to, co wtedy pisałem. Kiedyś, już w recenzji z Kabaretu, Roman Szydłowski napisał, że duch Konstantego Ildefonsa dobrze by się czuł na jego (Kabaretu) Wieczorach. Było to dla mnie wielkim wyróżnieniem. www. ▶ Teatrzyk „Zielona Gęś” Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego przedstawiał swoje groteskowe miniscenki (a powstało ich 163) w latach 1946–1950 na ostatniej stronie „Przekroju”. Najistotniejsze postacie Teatrzyku to Alojzy Gżegżółka – młodzieniec szczery i będący kwintesencją wad rodaków, Fafik – wierny Zielonej Gęsi pies redakcyjny, Osiołek Porfirion – mistrz pointy, Profesor Bączyński – artysta, angelolog, jak też skupiający głosy przeciwników Z.G. Chór Polaków i reprezentujący naród polski Głos Społeczeństwa. A także: Hermenegilda Kociubińska – poetka hermetyczno-sympatyczna, afektowana i pełna przekonania o swoim talencie, chętnie podejmująca w nieoczekiwanych momentach recytacje swoich wierszy, których nikt z obecnych nie chce słuchać, stworzona przez K.I.G. dla Ireny Kwiatkowskiej w ramach kabaretu „Siedem Kotów”. [Rodzice zawsze cytowali mi jedną scenkę, która ze względów cenzuralnych nie mogła się ukazać, a która brzmiała: Rozmowa Narodu z Ustrojem Naród: Hej! Ustrój: Narodowi nie odpowiada. Kiedy więc w roku 2009, nakładem Wydawnictwa Iskry, ukazała się wreszcie Gęś kompletna, w te pędy popędziłem i nabyłem, by się nią cieszyć nie tylko nausznie. Cytowana przeze mnie scenka odtworzona została tam na podstawie pamięci żony poety, Natalii Gałczyńskiej, bo rękopis poniósł lata temu śmierć w paszczy jakiegoś bezimiennego kosza. Wydaje mi się jednak, iż pamięć moich rodziców była zabawniejsza – od GW]. JP dla „Przekroju”: Niestety musiał płacić serwituty za to, że ukazywał się w tym okresie. Nie chodziło o to, że dopatrzono się w audycji czegoś krytycznego wobec ustroju czy t.zw. stosunków społecznych, ale nawet czysty humor, humor dla humoru, żart dla żartu był wtedy źle widziany. Humor musiał o „coś” walczyć. Jeżeli już nie z imperializmem, to przynajmniej z kułakami, jeżeli nie o socjalizm, to przynajmniej o pokój. No więc Eterek czasem walczył. Megalomanią z mojej strony byłoby przypisywać mu utrzymanie pokoju do roku 1958, ale była to cena za to, że sam się do tego roku utrzymał. Trochę przesadzam, od połowy lat pięćdziesiątych nastąpiły w tej dziedzinie ogromne zmiany na plus, rzec można – rewolucyjne. www. ▶ Nagrano 94 Eterki. Ocalało 67 plus 1 audycja składankowa. Z tych 67 – 26 to, wchodzący w skład Eterka, Dalszy Ciąg Nastąpi, o którym jego Autor wyraził się kiedyś w sposób następujący: „To w ostatnim roku działalności Eterka rodzaj serialu radiowego w 24 [26 – od aut.] odcinkach (po dwa miesięcznie). (...) uważam ten cykl za najlepszy, najbardziej wyrównany pod względem poziomu okres Eterka, ze znakomitymi (jak zawsze) wykonawcami. Premiery ukazywały się na antenie ze zdumiewającą regularnością. Któregoś z następnych lat [w 1962 – od aut.] poproszono mnie, bym skrócił Dalszy Ciąg Nastąpi do połowy, bo radio »nie ma pieniędzy na powtórzenie całości«, a ja (nie pierwszy i nie ostatni raz) uległem i skróciłem. Chyba już tylko ten skrót istnieje w archiwach radiowych...”. [Na szczęście nie zdążono skasować niczego, ale nic straconego – od aut.]. Główni bohaterowie i najczęściej występujący aktorzy Eterka: Profesor (Eustachy) Pęduszko (wymyślony przez Jeremiego Przyborę) – Adam Mularczyk Wdowa Eufemia (Pani Fema, wymyślona przez Antoniego Marianowicza) – Irena Kwiatkowska Chłopczyk Mundzio (synek Eufemii, wymyślony przez obu, zupełnie – jak się potem okazało – nie starzejący się, ale za to też i nie rozwijający się umysłowo chłopczyk) – Tadeusz Fijewski Benia (przyjaciółka Mundzia) – Benigna Sojecka Pan Gwidon (amant Eufemii) – Jerzy Bielenia Pan (Romuald, Aldek) Żołędny (późniejszy mąż Eufemii) – Tadeusz Olsza Stefania Jarkowska Janina Munclingrowa Danuta Wodyńska Jerzy Bielenia (prócz tego, że występujący, to również słyszany w sygnale) Andrzej Bogucki Feliks Chmurkowski Edmund Fidler Wacław Jankowski Stefan Witas Saturnin Żórawski Chór Czejanda Prosimy o zwrócenie uwagi na zawartość poszczególnych audycji (przypominamy, iż zajęliśmy się tylko tymi, w których Obaj Panowie J. zaznaczyli się twórczo, o czym poniżej). Jeśli kiedyś udałoby się Państwu posłuchać ich w całości, to przekonają się Państwo, że mimo tak znacznego przecież upływu lat nic nie straciły ze swej atrakcyjności, zachowując przy tym świeżość, wdzięk oraz ogromne poczucie humoru. Słynne powiedzonka 17 VIII 1948, 19.46–20.28 Profesor Pęduszko: Na zamówienie społeczne zdecydowałem się otworzyć Teatr Eterek. Po kiego licha? – zapytacie zgodnym chórem. Odpowiem Wam. Nie po to, żebyście się nudzili. Nie po to, byście do teatru Eterek przychodzili, jak do innych teatrów, zajadać cukierki w szeleszczących papierkach. Nie po to, żebyście w ogóle nie przychodzili do Teatru Eterek. Ale intencją czcigodnego starca, który oto do Was przemawia, jest odpowiedzieć na wszystkie najbardziej palące pytania, które nieustannie zadaje sobie każdy – kmieć przy pługu, górnik przy kilofie, urzędnik przy herbacie. Na wszystkie pytania (...) odpowie Wam Eterek w sposób pouczający, oryginalny i nie przeciążony balastem naukowym. Piosenki: Sygnał (wyk. Jerzy Bielenia i zesp. instr. p/k Jerzego Wasowskiego) Panowie i panie (wyk. Adam Mularczyk) Panowie i Panie! Panowie i Panie! – Mój spektakl rozpocznie się wnet, Wstęp gratis, naprawdę nie można już taniej, Kto nie chce posłuchać – ten kiep. Możecie dowiedzieć się dziwów bez liku, Ja wszystkie pokażę Wam rad, /Możecie przekonać się w mym Teatrzyku Jak piękny i śmieszny jest świat./ bis I człowiek, choć często kłopotów ma szereg, Co może zwojować, gdy chce, Teatrzyk mój zwie się powiewnie Eterek, Wnet spektakl rozpocznie w nim się. Szczegóły w programach, poproszę o spokój, Za chwilę zaczynam raz-dwa, /Co, miejsca zabrakło? – Jest jeszcze coś z boku, Ostatnie krzesełko Pan ma./ bis Dyskretni być winni doradce (wyk. Jerzy Bielenia i Andrzej Bogucki) Trąby Jerycha (wyk. zesp. instr. PR p/k kompozytora) Serenada króla „Ogólnie znane jest, że król...” (wyk. Andrzej Bogucki, jako Ludwik XIV) Powróci w Eterku, odc. Wybrane fragmenty. Ogólnie znane jest, że król, trala-la-bon, bon vivant. Ogólnie znane jest, że król gra najnudniejszą z wszystkich ról. Tygodnia czym wypełnia treść trala-la-bon, bon vivant. Tygodnia czym wypełnia treść, gdy prócz niedzieli dni ma sześć? Wytworny lokal, wanna, gaz, trala-la-bon, bon vivant. Wytworny lokal, wanna, gaz, Gdy się to ma – nie bawi nas. Szczęśliwszy stokroć bywa gmin, trala-la-bon, bon vivant. Szczęśliwszy stokroć bywa gmin, Bo nie ma czasu wpadać w spleen. Więc damy niech nie dziwią się, trala-la-bon, bon vivant. Więc damy niech nie dziwią się, że w tych warunkach lubię je. Namawiam zaś do rzeczy złych, trala-la-bon, bon vivant, Namawiam zaś do rzeczy złych jedynie ładne spośród nich. www. ▶ Bon vivant (fr., czyt. bą wiwã), człowiek umiejący i lubiący się bawić, używać życia. Ja chciałbym właśnie, kiedy mama zaśnie... (wyk. Andrzej Bogucki, jako Ludwik XIV) Powróci w Eterku, odc. Wybrane fragmenty. Zielony księżyc lśni i noc jest wonna. Tam w górze o mnie śni urocza donna. Mych westchnień czuły jęk kołysze ją do snu. Gitary brzdęk i brzdęk i zapach bzu. Ja chciałbym właśnie, kiedy świeczka zgaśnie, tam się w górę wkraść i do nóg ci paść, pocałunki kraść. Ja chciałbym właśnie, kiedy mama zaśnie, do uszka szeptać ci donno w cudną i wonną noc, hoc, hoc. Szum słodki płynie z drzew A z mej gitary najsłodszy śpiew. Ja chciałbym właśnie, kiedy mama zaśnie... No to koniec i kropka (wyk. Adam Mularczyk) NUL Eterek sam pierze brudy ignorancji. Eterek krzepi wiedzę. Eterek utlenia historię jak kobietę, czyniąc ją jasną i przystępną. Tekst – Jeremi Przybora i Antoni Marianowicz Reżyseria – Kazimierz Wajda Muzyka – Jerzy Wasowski Audycja nie zachowała się, ale scenariusz (ku naszej radości) – tak. Vide: Słynne powiedzonka, 10 VIII 1958. Czerwony Kapturek (w zapowiedzi: Historia o Czerwonym Kapturku, czyli tajemnica musztardy) 17 X 1948, 19.00–19.30 Trawestacja bajki o Czerwonym Kapturku w wersji angielskiej, utrzymana w charakterze powieści detektywistycznej i stąd udział w niej Sherlocka Holmesa i Doktora Watsona. Piosenki: Już drugi raz (wyk. Adam Mularczyk, Zofia Grabowska, Stanisław Iwański i Wieńczysław Gliński) Jak z bicza trzasł Przeminął czas Od naszej pierwszej premiery, Już drugi raz, Dziś wita Was Mój niezrównany Eterek. Już widzę, że wielki zebrał się tłum Z zachwytem chłonę ów szum. Za chwilę ten rozgwar przemieni się w śmiech Bo nie śmiać się tu to grzech! Już słyszę szept: Wyczaruj wnet Twe cuda magiczną różdżką! Więc cóż, więc cóż? Zaczynam już, Zaczynam, jakem Pęduszko! Już drugi raz (wyk. zesp. instr. p/k kompozytora) NUL Drodzy Rodacy! Po pierwszym przedstawieniu Teatru Eterek na dyrekcję spadł deszcz listów, śnieg telegramów i grad kwiatów oraz wędlin. Będzie to wstrząsająca przygoda słynnego detektywa angielskiego Sherlocka Holmesa. Drogie Słuchaczki! Zażyjcie bromu i niech Was lepiej Tajemnicza Musztarda spotka w pozycji leżącej, w której jak wiadomo mdleje się mniej gwałtownie. Jeżeli zaś chodzi o Was, Drodzy Słuchacze, to od zastosowania powyższych środków mogą się powstrzymać jedynie ci, którzy w ogóle mogą się powstrzymać. Pastylki do odmrażania krwi w żyłach przydadzą się nawet najodważniejszym. Tak zakończyła się afera Czerwonego Kapturka i Zagadkowej Musztardy, o ileż bardziej wstrząsająca od Tajemnicy baru „Katafalk” i Zbrodni Szkarłatnego Kanarka, uważanych dotąd, jakże lekkomyślnie, za najbardziej pasjonujące z przygód, w których zabłysnął geniusz dedukcyjny Sherlocka Holmesa. Tu mówi Pęduszko! Jeżeli wyczerpani nerwowo wersją angielską nie chcecie już słuchać wersji francuskiej i amerykańskiej Czerwonego Kapturka, to nie zapomnijcie wyłączyć aparatów za tydzień... w niedzielę, o tej samej porze. Sherlock Holmes: Siadaj, mój poczciwy Johnie His Master’s Voice’ie, napij się szklaneczkę whisky i opowiedz nam wszystko w porządku chronologicznym. John His Master’s Voice: Jeżeli ma być w chronologicznym, Sir, to napiłbym się dwie szklaneczki. Dr Watson: Dlaczego Miss Begonia [wnuczka Lady of Five O’Clock – od. aut.] zwana jest Czerwonym Kapturkiem? John His Master’s Voice: Ponieważ utrzymuje związki z Polską, tym wywrotowym krajem zza Żelaznej Kurtyny. Watson: Jakiego rodzaju związki? John His Master’s Voice: Otrzymuje stamtąd lewicowe wędliny [znakomita polska sucha kiełbasa – od. aut.]. www. ▶ His Master’s Voice, czyli HMV, to jedna z najsłynniejszych firm fonograficznych. Jej logo, nalepiane centralnie na płytę, to biały foxterrier z pyskiem w tubie fonografu Edisona. Nipper, bo takie było imię pieska (związane z inklinacjami do podgryzania nóg gości, ang. to nip - podgryzać), przyszedł na świat w roku 1884 w Bristolu i należał do scenografa teatralnego Marka Henry’ego Barrauda. Po jego śmierci zaopiekował się nim młodszy brat Marka, malarz Francis. Nipper opuścił padół w roku 1895, zaś Francis, mając nieustannie w pamięci, z jaką uwagą Nipper wsłuchiwał się w dźwięki dobiegające z fonografu, przeniósł tę scenkę (w roku 1898) na płótno i zatytułował: Dog Looking At and Listening To a Phonograph, a następnie przemianował na His Master’s Voice i usiłował, bez powodzenia, wystawić w Akademii Królewskiej. The Edison Bell Company też nie była tym zainteresowana, gdyż, jak stwierdziła: Psy nie słuchają fonografów. Dopiero w roku 1899 The Gramophone Company odkupiła od artysty (za 50 funtów) obraz (Barraud sporządził 24 kopie) i za drugie 50 prawa do reprodukowania wizerunku. Choć w 2013 firma płytowa zbankrutowała, nadal nie zaprzestaje działalności na rynkach muzycznym, filmowym i płytowym, zaś sam Nipper żyje wciąż we wcieleniach plakatowych, filmowych, figurkowych, a nawet i pomnikowych. Francis dołączył do Nippera w roku 1924, w wieku lat 69. Nota bene! Miss Begonię vel Czerwonego Kapturka skonsumował łakomy arystokrata, stary lord Wilkbury (czyt. wilk bury), natomiast Inspektor Palmolive, choć był uprzedzony przez Holmesa (via John His Master’s Voice) co do planowanej akcji, to i tak uprzedzony został przez Sherlocka w schwytaniu wspomnianego lorda. Bohaterowie powyższego Eterka (grani przez innych już aktorów) powrócili prawie 2 lata później w nie wyemitowanym odcinku Zbrodnia na zamku Five O’Clock. Tekst – Jeremi Przybora i Antoni Marianowicz Reżyseria – Jerzy Rakowiecki Muzyka – Jerzy Wasowski Utrwalił na taśmie – Janusz Burawski Audycja, scenariusz i piosenka zachowały się. Czerwony Kapturek 30 X 1948, 18.15–18.45 Trawestacja bajki o Czerwonym Kapturku w wersjach francuskiej i amerykańskiej. Wersja francuska: Czarna Miłość Piosenki: Jak noc czarne są (wyk. Irena Górska, jako Lulu, czyli Czerwony Kapturek) Jak noc czarne są, moja babciu, Jak noc czarne są myśli me, Bo w Murzynie się, moja babciu, Bo w Murzynie zakochałam się. Taki czarny jest, moja babciu, Taki czarny, jak węgiel lub koks. Jego zawód, to, moja babciu, Jego zawód, to miłość i boks. Ach – któż mógłby na miejscu mym przeczuć, Że zakocham się strasznie na meczu. I, że bokser, co czarny ma tors, Moje serce poruszy i gors. A w ramiomach ma, moja babciu, A w ramionach ogromną ma moc. Marzę o tych ram..., moja babciu, Marzę o tych ramionach co noc! Wersja amerykańska: Precz z Wallace’em! www. ▶ Wallace – Henry Agard (1888–1965), amer. polityk, wiceprezydent Stanów Zjednoczonych, przeciwnik zimnowojennej polityki Harry’ego Trumana, po powrocie z podróży na Kołymę relacjonował: Ludzi z Syberii nikt nie zmusza do pracy, to po prostu dzielna, pełna życia rasa. Piosenki: Jam poczciwy Wilk (wyk. Aleksander Michałowski, jako Wilczysko-Milczysko) Jam poczciwy Wilk i kwiatki Niosę babci do jej chatki. Powiedziała mi kukułka, Żebym babci zaniósł ziółka, Bo na brzuszek chora jest. Ja dla babci zrobię wszystko Zacne ze mnie jest wilczysko, Pewnie trochę się przeżarła, Więc naleję jej do gardła Z ziółek mych kojący lek. Oto chatka, w której babcia Zwykle sobie drepcze w kapciach. A że człapie w kapciach babcia, Więc przezwano babcię „Człapcia”. Babciu Człapciu otwórz mi! Tu jest Ameryka (wyk. Jerzy Pietraszkiewicz, Aleksander Michałowski, Irena Górska i Zofia Grabowska) Już skończona zabawa (wyk. Irena Górska, Jerzy Pietraszkiewicz, Aleksander Michałowski, Adam Mularczyk i Zofia Grabowska) Już skończona zabawa, Dziękujemy za brawa I pożegnać chce Was – Eterek Czeka przy drzwiach pan woźny Bardzo ważny i groźny, Bo zamykać już czas – Eterek. Nie chcę rozwodzić się, Bo usłyszycie mnie Wkrótce znów, Jeszcze momencik mam, Więc tylko powiem Wam Parę słów. Jeśli macie życzenia, Jakieś sny i pragnienia – Spełni wszystkie je rad – Eterek. Macie jakieś kłopoty? Zawiadomcie nas o tym, A upiększy Wam świat – Eterek. Tekst – Jeremi Przybora i Antoni Marianowicz Reżyseria – Jerzy Rakowiecki Muzyka – Jerzy Wasowski Miksował – Alfons Zacharek NUL Och, gdy się uśmiechnął po znokautowaniu mistrza Gwadelupy, to wyglądał jak fortepian z otwartą klawiaturą. Mój Chińczyk umarł, zachorował na żółtaczkę i nikt nie mógł poznać, co mu dolega. Lulu zakochała się w Murzynie. Wszystko widzi w czarnych barwach. Dla dziecka zabawka wesoła i zdrowa – nowa, niekontrolowana bombka atomowa. Do nabycia wszędzie. Otwierać, do cholery, to ja, Czerwony Kapturek! Audycja, scenariusz i nuty (Jak noc czarne są) zachowały się. Kłopoty mieszkaniowe 14 XI 1948, 18.45–19.20 Teatr Eterek nadaje transmisję przedstawienia p.t. (tutaj proszę przeczytać powyższy tytuł). Piosenki: Śpi, Pęduszko, śpi (wyk. Chór Czejanda) Powróci w Eterku, odc. Wielki Jubileusz. A ja się wzruszam (wyk. Henryk Małkowski) Powróci w Eterku, odc. Wielki Jubileusz. Śpi, Pęduszko, śpi (wyk. Chór Czejanda) Kolejne dwie zwrotki związane z rozwojem wydarzeń. Niełatwo jest być Noem (wyk. Feliks Chmurkowski) Powróci w Eterku, odc. Wielki Jubileusz. Śpi, Pęduszko, śpi (wyk. Chór Czejanda) Kolejne dwie zwrotki związane z rozwojem wydarzeń. Na płask, na płask (wyk. Jan Ciecierski) Śpi, Pęduszko, śpi (wyk. Chór Czejanda) Kolejne dwie zwrotki związane z rozwojem wydarzeń. Choć mówią mi Diogenesuniu (wyk. Wieńczysław Gliński) Profesorze, Profesorze (wyk. Irena Kwiatkowska, Adam Mularczyk, Tadeusz Fijewski i Chór Czejanda) NUL Profesor Pęduszko: Oto wynająłem fragment pokoju przy nie krępującej się Wdowie Eufemii. Oprócz mnie i słyszalnej Wdowy Eufemii [śpiewa Kwiat paproci – od. aut.] pokój zamieszkuje jedynie jej nieletni synek, początkujący bokser, Mundzio, który w tej chwili śpi już jak mały aniołek z lekko podbitym okiem. Mundzio: Pan będzie Aromatico [bokser z Gwadelupy – od aut.], a ja Czortek [nasz bokser – od aut.]. Najpierw ja pana znokautuję, a potem odwrotnie, dobra? Profesor Pęduszko: To może najpierw odwrotnie? Mundzio: Kiedy pan przecież nie wie, jak to się robi. Zrobimy sobie niby taki ring. O, tak. Wdowa Eufemia: Och, sól rozsypał! Worek z solą! Profesor Pęduszko: A po co pani tyle soli? Wdowa Eufemia: To zapasy. Jak Zubkowa powiedziała, że Wieliczkę wywożą razem z urządzeniami, to zaraz cała kamienica rzuciła się na sól. No i rzeczywiście Zubkowa miała rację, wieczorem już nie było soli. Profesor Pęduszko: Nic dziwnego, skoro wszyscy zaczęli kupować. Mundzio: A ja muszę jeść przesolone obiady, bo mamie się zachciało Wieliczkę robić w mieszkaniu. Profesor Pęduszko: Dzwonka nie widzę. Zaraz, jakiś napis... Do dyrektora Noego pociągnąć kota za ogon dwa razy. Oto kot, oto ogon, ciągnijmy... Miau, miau... Noe: W jakiej sprawie? Profesor Pęduszko: W sprawie zakwaterowania. Mam właśnie skierowanie z urzędu... Noe: Czy oni zwariowali! Dział małp człekokształtnych jest w komplecie. Miejsc wolnych nie ma. Profesor Pęduszko: Pan jest chamem! Noe: Pan się myli. Bierze mnie pan za mego syna. Ja jestem Noe. Cham to mój syn. Wraz z Semem i Jafetem malują w tej chwili osła w paski, bo zebra się utopiła. Myślała, że się skończył Potop, i wysiadła. (...) Jest jeszcze jedno wolne miejsce, ale nie na stałe. Profesor Pęduszko: Jakie? Noe: Na sublokatora do lwów. Tylko że one czasem zjadają swoich sublokatorów. Profesor Pęduszko: Czasem? Noe: Tak. Tylko wtedy, gdy mają sublokatorów. Tekst – Jeremi Przybora i Antoni Marianowicz Muzyka – Jerzy Wasowski Reżyseria – Jerzy Rakowiecki Zesp. instr. p/k kompozytora Audycja, scenariusz i nuty zachowały się. Kolekcja Profesora Pęduszki 12 XII 1948, 19.00–19.30 Piosenki: Piosenka o zdobywaniu mieszkania (wyk. Chór Czejanda) Pierwsza odsłona raczej będzie melancholijna dość, Pęduszko bowiem jest w urzędzie i chce załatwić coś. Drogi Profesor nasz, niestety, przez czyściec musi przejść. Zaś obraz jego perypetii, To pierwszej sceny treść. A oto drugiej treść odsłony, ujrzycie już ją wnet. Pęduszko widać był spragniony, bo do kawiarni wszedł. Stoliczek wybrał gdzieś na boku, z ustronia tego rad, lecz czyhał ktoś na jego spokój i biedny starzec wpadł. Trzecia odsłona już, niestety, bliski spektaklu kres, zbliżamy właśnie się do mety – Pęduszko w domu jest. I tu spokoju jednak nie ma, tak by biedaczek chciał poczytać sobie, lecz Eufemia „Paproci” – śpiewa – „kwiat”. www. ▶ Kwiat paproci (w oryginale Nejsmutnějši loučeni), czeskie tango, autor muzyki i słów: Willy (Václav) Kuk, 1906–1982, napisane w latach 1938–1940. W roku 1941 wylansował je ze swoją orkiestrą Rudolf Leo Vašata. Wielki przebój Tadeusza Millera w roku 1947 z polskim tekstem Janiny Gillowej (1898–1969). Gdy człowiek opuści urzędzik (wyk. Adam Mularczyk) Gdy człowiek opuści urzędzik I wracać nie musi już tam, To serce rozpiera mu szczęście, Rodacy, ja szczęście to znam! Podanko, stempelek, blankiecik Już więcej nie trzeba was mieć! Ach, biurokracyjko, niestety Zatęsknisz się za mną na śmierć! Znów nastrój mam w sercu majowy I twierdzę – niezbity to fakt, Że akt, jeśli nie urzędowy, To może przyjemny być akt! Stempelek, blankiecik, podanko, We znaki nie dadzą się mi! Nie będzie już smutnych poranków U twych, biurokracyjko, drzwi! Głupstewka znów włażą do głowy I człowiek humorek ma znów, Gdy z drogi już zeszedł służbowej Na jedną z niesłużbowych dróg! Podanko, blankiecik, stempelek, Ach, biurokracyjko, wciąż śnię, Że w pewną pogodną niedzielę Na pogrzeb twój wybiorę się. W ogóle... tego... Z A (wyk. Andrzej Bogucki, jako Facet) Niby to zdolni ludzie w cenie, A mnie czy tutaj kto ocenił? No powiedzże pan nam. A moja żona, brat i szwagier, Przecież to fakty całkiem nagie, Cóż to dorzucić mam? Ja faktów na żądanie Wyliczę, drogi panie, Nie jeden, nie dwa. Lecz mimo tych zastrzeżeń, Ja jestem – bądźmy szczerzy W ogóle... tego... Z A. Że w Dymkach podły jest starosta, A radny miasta Zawichosta To już po prostu drań. Że tu, że ówdzie, że w Rypinie, Że pewien woźny w Wołominie To cymbał, bez dwóch zdań. Ja faktów na żądanie Wyliczę, drogi panie, Nie jeden i nie dwa. Lecz mimo tych zastrzeżeń, Ja tego – bądźmy szczerzy W ogóle tego – Z A. NUL Facet: (...) A co pan powie na mojego szwagra? Pęduszko: Chyba nie powiem, bo nie znam... F.: Szkoda... Przemiły chłop. Mieszkają w Dymkach. P.: Nigdy bym nie przypuszczał. F.: W Górnych. P.: Nie w Dolnych? F.: Nie, Dolnych nie ma. P.: Szkoda. F.: Chłop jest zdolny. Czy to wierszyk ułożyć, czy to dzwonek naprawić, czy nawet bańki po prostu postawić – słowem, autobus. P.: Autobus też jest? F.: Gdzie? P.: W Dymkach? F.: Nie – ja mówię, że szwagier – autobus, bo wszystko umie. P.: Omnibus może? F.: Może. (...) Tekst – Jeremi Przybora i Antoni Marianowicz Muzyka – Jerzy Wasowski Reżyseria – Feliks Chmurkowski Audycja nie zachowała się. Scenariusz i nuty (Piosenka o zdobywaniu mieszkania) – tak. Brak guzików (Melodramat) 31 III 1949, 20.45–21.05 Piosenki: Brak guzików (wyk. Chór Czejanda) Braknie guzików, braknie guzików, Na naród nowy spada cios. Wśród trosk bez liku, ten brak guzików Szronem nam posypał włos. Guzików braknie, guzików braknie, Wstrząsający to jest fakt. Właśnie gdy naród zapiąć się łaknie, Nagle guzików brak. W tym się kryje, każdy przyzna, Podejrzanych rzeczy wiele. Wszak nie skąpi ziemia żyzna Ni guzików, ni pętelek. A nam brakuje, a nam brakuje, Więc choćbyś tępy był jak pień, Stąd chyba wniosek łatwo wysnujesz Coś się zdarzy lada dzień. Wersja finałowa: Znów są guziki, znów są guziki Melodramat kończy się. Znów są guziki, znów są guziki Znów można zapiąć się. NUL Speaker: Tu mówi Głos Ameryki. Przynosi wiadomości dobre czy złe, ale zawsze prawdziwe – takie jakie przynosi tylko wolne radio. Za chwilę przemówi nasz korespondent. Korespondent: Jak donosi nasz korespondent z Warszawy, w Polsce wybuchł groźny kryzys guzikowy. Na ulicach miast widuje się rozpiętych obywateli, pobladłych od braku guzików. Kryzys ten przewidział już dawno Stanisław Mikołajczyk, który opuszczając pośpiesznie kraj, zdążył jednak przestrzec garstkę bliskich współpracowników przed widmem katastrofalnego braku guzików. Oto do czego zaprowadziły ten nieszczęsny kraj eksperymenty przeciwników ▶ planu Marshalla. Plan, który, jak wiadomo, przewidywał zaopatrzenie Polski w guziki produkowane przez ▶ zakłady Kruppa, pozostające pod amerykańskim kierownictwem, które czuwałoby, aby każdy Polak miał guzik. W Ameryce, kraju oświeconego kapitalizmu, nawet Murzyni mają guziki, o czym dobitnie świadczy fakt, iż, jak podaje dziennik „Carolina Dispatch”, tłum białych w miejscowości Napoleon przed zlinczowaniem Murzyna Toma Blacksona oberwał mu wszystkie guziki. Ta, zdawałoby się, drobna i mało znacząca wzmianka świadczy o druzgocącej wyższości oświeconego kapitalizmu... www. ▶ Plan Marshalla (European Recovery Program), realizowany od kwietnia 1948 do grudnia 1951 plan pomocy gospodarczej Europie w ramach jej odbudowy po II wojnie światowej. Polegał on na udzielaniu pomocy finansowej w formie bezzwrotnych pożyczek oraz nisko oprocentowanych pożyczek długoterminowych. Sformułowany przez generała i ówczesnego sekretarza stanu George’a Catletta Marshalla (1880–1959). Polska, mimo iż planem zainteresowana, na rozkaz Stalina musiała się zeń wycofać i dzięki temu Niemcy, które wojnę przegrały, w try miga rozkwitły, zaś my jako zwycięzcy... ▶ Zakłady Kruppa, słynny niemiecki koncern stalowy, działalność rozpoczął w roku 1811 jako odlewnia stali, założona przez Friedricha Kruppa (1787–1826). Od 1892 największy w Niemczech producent elementów pancernych fortyfikacji i okrętów oraz dział. Produkował różne typy uzbrojenia dla ponad 50 państw z całego świata. W latach 1939–1945 koncern zatrudniał ponad 250 tysięcy ludzi i wykorzystywał na dużą skalę pracę jeńców wojennych oraz robotników przywożonych z krajów okupowanych. Wyjątkowo trudne warunki pracy spowodowały śmierć ponad 19 tysięcy osób. Alfred Krupp, ostatni przed 1945 dyrektor Kruppa, po procesie norymberskim został skazany na 12 lat więzienia i przepadek mienia, ale już w 1951 zwolniony i od roku 1953 powrócił na stanowisko, zarządzając przedsiębiorstwem aż do swojej śmierci w roku 1967. Tekst i reżyseria – Jeremi Przybora Muzyka – Jerzy Wasowski Audycja nie zachowała się, scenariusz i nuty – tak. Skrzynka pocztowa Eterka 7 IV 1949, 20.40–20.56 Piosenki: W ogóle... tego... Z A (wyk. Andrzej Bogucki) NUL Profesor Pęduszko: Otwieram zatem po raz pierwszy skrzynkę pocztową Teatru Eterek (...). Pan Malinowski z ulicy Kruczej. Zapytuje Pan, jaką dziedzinę wiedzy reprezentuje „pędologia”. Otóż śpieszę donieść Panu, że moje naukowe prace ograniczyły się na razie do ustalenia samego terminu. Na tym etapie odniosłem pełny sukces i nie wątpię, że tak imponujący termin jak „pędologia” znajdzie sobie odpowiednią i równie imponującą treść naukową. Jaką – na to jeszcze, przy dzisiejszym stanie wiedzy, trudno odpowiedzieć. Serdecznie dziękuję za wyrazy sympatii w imieniu własnym, Wdowy Eufemii i Mundzia, który zresztą na to nie zasłużył, bo znów zrobił procę z moich nowych szelek. Dalsze listy proszę kierować pod adresem Stalina 21, Teatr Eterek. www. ▶ Stalina – de facto: aleja Stalina – nazwa odcinka Alej Ujazdowskich pomiędzy pl. Trzech Krzyży a Koszykową w latach 1953–1956. Tekst – Jeremi Przybora Muzyka – Jerzy Wasowski Audycja i piosenka nie zachowały się, ale scenariusz – tak. Wielkanoc Profesora Pęduszki 17 IV 1949, 21.20–21.40 Piosenki: Wielkanoc (na melodię Znów wiosna, wyk. Chór Czejanda) Jako Znów wiosna powróci w Eterkach, odc. Znów wiosna i DCN 16 oraz w KSP XI. Wielkanoc, ach Wielkanoc! Lodów spływ, słońca wzrost, Trudno wierzyć jest wprost, Że już kończy się post, Wiosna idzie przez most – To Wielkanoc! Wielkanoc, ach Wielkanoc! Zazielenił się kraj, Luba, rękę mi daj, Pójdźmy, pójdźmy w ten gaj. W gaju widać już maj – To Wielkanoc! Przedświąteczne skończone porządki, Więc w wesoły puszczajmy się tan, Po porządkach – radosne obrządki, Wkoło pachną kiełbasa i chrzan! Wielkanoc, ach, Wielkanoc! Srebrne kotki u wierzb, Już nie możesz, a jesz, Radość, radość dla rzesz, Wiosna wzdłuż oraz wszerz – To Wielkanoc! To Wielkanoc! Tekst i reżyseria – Jeremi Przybora Muzyka – Jerzy Wasowski Realizacja akustyczna – Halina Machay Audycja i piosenka nie zachowały się, ale nuty i scenariusz – tak. Szaleniec z Eldolarado 1 V 1949, 18.15–19.15 Piosenki: Eldolarado (wyk. Chór Czejanda) Powróci w Eterkach, odc. Skrzynka odpowiedzi nr 2 i Wybrane fragmenty. Eldolarado, kraj stu uciech, Drapanie chmurki, gumy żucie, W tym kraju wszystko bywa naj, Najwspanialszy to kraj. Najlepsze rządy tu panują, Najczęściej ludzie w nich wariują Tu każdy dom ma pięter sto, O, Eldolarado! Tu dla ciała rugby tudzież Lincz i inne sporty. Tu dla ducha Szekspir w skrócie I te pe komforty. Eldolarado, dolarado, W tym kraju forsa jest zasadą. Tu, kto bez forsy – ten na dno! O, Eldolarado! Tekst – Jeremi Przybora i Antoni Marianowicz Reżyseria – Jeremi Przybora Muzyka – Jerzy Wasowski Audycja nie zachowała się, ale scenariusz i piosenka – tak. Skrzynka odpowiedzi numer 2, cz. 1 14 V 1949, 21.40–22.00 Piosenki: Eldolarado (wyk. Chór Czejanda i radiowy zesp. instr.) NUL Stasiek i Stefan z Wrocławia zadają mi dwanaście pytań. Z braku czasu odpowiem tylko na dwa. Wydaje mi się, że można śmiać się na amerykańskiej komedii filmowej, trudno natomiast śmiać się na amerykańskiej komedii filmowej. Jeśli idzie o palenie sznurka zamiast „Triumfów”, to dotychczas... ee... nie próbowałem. Może to naprawdę to samo. www. ▶ Triumph, niem. firma bieliźniarska powst. w roku 1886. Jej staniki były szczytem marzeń (kobiet, rzecz jasna). Tekst – Jeremi Przybora i Antoni Marianowicz Reżyseria – Jeremi Przybora Muzyka – Jerzy Wasowski Audycja nie zachowała się, scenariusz i piosenka – tak. Na wyraj (podtytuł: Satyra obyczajowa na skorupki od jaj) 28 V 1949, 21.40–22.00 Piosenki: Na wyraj (wyk. Chór Czejanda) Powróci w Eterku, odc. Wielki Jubileusz. Na wyraj, na wyraj! W niedzielę odpocznij – nie tyraj! Gdzie powiew zefira, Dech w piersi zapira, Wal z lubą Elwirą na wyraj! Za miasto, za miasto, W niedzielę z kochaną niewiastą, Rozrywka dla mas to, Gdy tylko masz czas to Jedź, ludu, co raz to Za miasto. Rozrywka dla mas to, Gdy tylko masz czas to – Za miasto. W scenariuszu są także zwrotki: Nad wodę, nad wodę, nad wodę! Wszak woda podkreśla urodę, Czy starsze, czy młode, Myj ciało – włóż w wodę, Po czystość narodu – nad wodę! oraz: Na plażę, na plażę, na plażę, By członki opalać i twarze, Tam w słońca pożarze Moc czeka cię wrażeń, Tam radość sama, że – na plażę! W nutach, w ramach zwrotek 3-ej i 4-ej, czytamy: Nad wodę, nad wodę, Wszak woda podkreśla urodę. Z tym zgódź sie wywodem, Do wody stań przodem, Hej, z czystym narodem nad wodę! Z tym zgódź sie wywodem, Do wody stań przodem, Nad wodę! Do lasu, do lasu, Na łono rodzimych pampasów, Cichutko bez wrzasku Na grzybki o brzasku, To hasło, nie gra słów, Do lasu! Cichutko bez wrzasku Na grzybki o brzasku, Do lasku! Natomiast w książce Spacerek przez Eterek (1957) również: Nad wodę! Nad wodę! Po ciała schludnego urodę! Po ruchów swobodę! Po myśli pogodę! Nad wo-odę! Na wyraj! Na wyraj! W niedzielę odpocznij – nie tyraj! Na powiew zefira Organizm otwiraj! Na wy-yraj! Nasze spostrzeżenie: Czystość rodaków to ulubiony temat i wręcz misja JP! Popieramy i dołączamy! NUL Profesor Pęduszko: (...) Jak przewidywałem, znajdujemy się na terenie słynnej Puszczy Dziupliskiej, koło Dziupliszcza Górnego. Przed wojną szumiały tu jeszcze wspaniałe bory. Ale po wojnie... Naookoło zostały tylko te nędzne laski, jak ten oto... Serce się kraje człowiekowi, który patrzy na takie zniszczenie. Gwidon: Faktycznie – przykre... Czy jednak nie uważają państwo, że czas by było coś niecoś przekąsić? Może jajeczko na twardo? Obrać może, pani Femo? Prof. Pęduszko: Jak pana las nie obchodzi, to mógłby pan chociaż nie rzucać skorupek na trawę... (do siebie) Wpuścić takiego do lasu. To nawet Mundzio rozumie, że w lesie nie rzuca się papierków i skorupek od jaj... Gwidon: Uwagi to pan profesor może robić Mundziowi, a nie dorosłym, kulturalnym... Eufemia: Właśnie... Jak jest w lesie trochę papierków, to zaraz się robi i przytulnie, i nie tak dziko... Nota bene! Wygłoszony w audycji komunikat meteorologiczny powróci jeszcze w Eterku Wieczór przy głośniku oraz w TV. Vide Deszczowa suita. Tekst i reżyseria – Jeremi Przybora Muzyka – Jerzy Wasowski Scenariusz, nuty i piosenka zachowały się. Można ją usłyszeć w Eterku, odc. Wielki Jubileusz. Audycja nie istnieje. Kakadu 19 VI 1949, 22.00–22.30 Piosenki: Kakadu (wyk. Chór Czejanda) Powróci w Eterku, odc. Wielki Jubileusz. Świat wytworny w Złotej Kakadu Swoje ma rendez-vous, Na obiadek czy śniadanie mkną panowie tam i panie, Bo to jest gastronomiczny raj, Vol-au-vent! De volaille! Z rusztu, z rożna – wszystko można Dostać w Kakadu. W Kakadu się snuje cień dawnych lat W Kakadu ucztuje znajomy świat. wersja scenariuszowa – skreślona: W Kakadu rozbrzmiewa Mamony śpiew, W Kakadu omdlewa tłum modnych dziew. w książce Spacerek przez Eterek: W Kakadu się snuje cień dawnych lat i miłość dojrzewa Kosztownych dziew. Rosną w rachuneczkach sznury zer, Zer – za żer „wyższych” sfer, W Alkazarze plutokracji – wersja scenariuszowa – skreślona: Rosną w rachuneczkach sznury zer, Zer – za żer „wyższych” sfer, Przy obiadku czy kolacji – w książce Spacerek przez Eterek: Rosną w rachuneczkach sznury zer, Zer – za żer „wyższych” sfer, W restauracji plutokracji – W słynnej Kakadu – rym! Kakadu – cym! Kakadu – rym cym! Kakadu! Kakadu – rym cym! Kakadu! Kakadu! Kakadu! I wersja finałowa: Świat wytworny w Kakadu Przestał mieć rendez-vous, Na obiadek czy śniadanie Nie mkną tam wytworne panie, Bo tam Stał się nagle wielki cud, W Kakadu zasiadł lud Do obiadów popularnych W Złotej Kakadu. Zwrotka skreślona ze scenariusza: W Kakadu nie widać Koryntu cór, W Kakadu się zdarza na obiad żur. Znikły w rachuneczkach sznury zer Zer – za żer wyższych sfer, Padł Alkazar plutokracji – Złota Kakadu – rym! Kakadu – cym! Kakadu – rym cym! Kakadu! Kakadu! Kakadu! www. ▶ Vol-au-vent (czyt. wolowã, z fr. lot z wiatrem), klasyczna przystawka z kuchni francuskiej autorstwa jednego z największych mistrzów tej kuchni – Marie-Antoine’a Carême’a (1784–1833). Babeczka powstaje poprzez połączenie trzech okręgów z ciasta francuskiego, ułożonych jeden na drugim i połączonych białkiem. Po upieczeniu ciastko przypomina mały garnuszek z pokrywką, która powstaje z wyciętych mniejszych kręgów w dwóch krążkach. Nadzienie to już pole do popisu dla kucharza. Babeczki mogą być samodzielnym daniem lub wykwintną przystawką. We Francji podaje się je często pomiędzy pierwszym a drugim daniem, jako zakąskę. ▶ De volaille (wym. dewolaj), panierowany kotlet z kurczaka, zwinięty w rulon, z masłem w środku (z fr. de volaille, z drobiu). Również autorstwa Marie-Antoine’a Carême’a, choć na bazie dania kuchni ukraińskiej, jako że kuchmistrz ten gotował także na dworze carskim. ▶ Alkazar, warowna, reprezentacyjna rezydencja hiszpańska, stylistycznie nawiązująca do architektury muzułmańskiej (z ar. al-kasri – gród, zamek, hiszp. alcázar). Tekst i reżyseria – Jeremi Przybora Muzyka – Jerzy Wasowski Audycja nie zachowała się. Piosenka zachowała się w wersji pierwszej, finałowej nie odnaleźliśmy. Scenariusz i nuty ocalały również. Gdzie jest Mundzio (Faktomontaż pozytywny) 17 VII 1949, 16.20–16.45 lub 16.46 Piosenki: A, B, C (wyk. Chór Czejanda i chór żeński) [W zapowiedzi końcowej określeni mianem: zesp. wokalno-instrumentalny PR – od aut.]. Do zwycięskiej wielkiej akcji Na ortograficzny front, Pełniąc służbę demokracji, Rusza liter rząd. Przywileje pewnych sferek Zlikwidować przyszedł czas, Maszeruje tłum literek Służyć sprawie mas. ABCDEFGH IJKLMN OPRSTUW XYZ Będziem walczyć heroicznie O to, by, prócz innych cnót, Umiał też ortograficznie Pisać wszystek lud. Zagadka Nr 8 (wyk. ?) Zagadka Nr 6 (wyk. ?) Z nut wynika, że Zagadki istniały, ale w scenariuszu ich brak, jak też miejsca na nie. NUL Profesor Pęduszko: Mundzio nie przejdzie do następnej klasy. Wdowa Eufemia: Słodki Boże! Co ja pocznę? Prof. P.: Na pani miejscu wyrywałbym sobie włosy z rozpaczy. Wd. E.: Z czego? Prof. P.: Z rozpaczy. Wd. E.: Ale z czego Mundzio ma niedostateczne stopnie? (...) Prof. P.: I na dodatek dyrektor mi powiedział, że wszyscy dobrzy uczniowie biorą udział w akcji zwalczania analfabetyzmu i w czasie wakacji jadą na wieś jako instruktorzy uczyć analfabetów. A Mundzio oczywiście nie pojedzie, i jeszcze koledzy się z niego śmieją. Wd. E.: Och, to straszne, koledzy się śmieją z mojego Mundeczka. Prof. P.: Mundzia trzeba raz wreszcie dotkliwie ukarać. Trzeba mu kategorycznie zabronić raz na zawsze, primo: zjeżdżać po poręczy w nowych spodniach, secundo: robić procę z moich szelek, tertio: okręt z gramofonu pana Gwidona, i quarto... Co quarto? Wd. E.: I sikawkę, quarto, z elektroluksu naszych sąsiadów. Prof. P.: Sikawkę też. Wd. E.: Ale czy to jednak nie nazbyt sroga kara, panie profesorze, przecież biedna dziecina musi się w coś bawić. Prof. P.: Na razie nie będzie się bawił, a poza tym jako sankcja doraźna: postawić Mundzia do kąta. Wd. E.: Ale kiedy wszystkie kąty mamy zastawione. Prof. P.: Można przecież z jednego kąta wystawić na ten czas do sąsiadów. Albo może powiedzieć Mundziowi, żeby potrzymał, jak będzie stał w kącie. Chyba zrozumie, że to dla jego dobra. Wd. E.: E, to by było zbyt okrutne, powinniśmy się przedtem spytać Mundzia, czy to nie zbyt surowy wymiar kary. Zaraz go zawołam przez okno. Zdaje mi się, że się bawi na podwórku, bo dozorca przed chwilą okropnie wymyślał. Mundeczku, Mundziu, chodź, bo chcemy cię postawić do kącika, chodź do kącika, Mundeczku, mamusia cię woła, Mundeczku! Mundzio: Ja też chcę walczyć z alfa... z alfabetyzmem. Co, do diabła, ciągle się będę w Indian bawił? Tekst i reżyseria – Jeremi Przybora Muzyka – Jerzy Wasowski Realizacja akustyczna – Jan Ławrusiewicz Nota bene! 7 lipca roku 1950 audycja ta zrealizowana została ponownie, gdyż (jak oświadczył na antenie JP): W związku z tegoroczną akcją zwalczania analfabetyzmu przez młodzież szkolną w czasie jej ferii letnich Teatr Eterek ma zaszczyt wznowić swoje zeszłoroczne przedstawienie p.t. Gdzie jest Mundzio. Różnice: Nie znalazła się w niej piosenka A, B, C, realizacją akustyczną zajęła się Halina Machay, natomiast całość krótsza była o 44 sekundy. W obu przypadkach ocalały audycja i scenariusz. Zachowały się również zapisy nutowe, z tym że teksty do Zagadek nr 6 i 8 przepadły w sposób zagadkowy. List Profesora Pęduszki (podtytuł: Idylla wczasowa), 17 IX 1949, sobota, 21.30–22.00 Piosenki: Wracamy z wczasów (wyk. Chór Czejanda) Wracamy z wczasów ogorzali, Będziemy znów usiłowali Waszego śmiechu wzbudzić szmerek, To my, Eterek. (w scenariuszu ostatni wers: Tak nam dopomóż Eterek, Eterek!) W służbie humoru oraz ludu Ach, nie będziemy szczędzić trudu, By znów premierek dać Wam szereg, To my, Eterek. (w scenariuszu ostatni wers: Tak nam dopomóż Eterek, Eterek!) Zgodnie, swobodnie i pogodnie, Przynajmniej raz na dwa tygodnie Spróbujcie śmiać się z naszych gierek, To my, Eterek. (w scenariuszu ostatni wers: Tak nam dopomóż Eterek, Eterek!) A że nam nie brak dobrych chęci, I że nie lepią garnków święci, Może zasłużym na orderek Za nasz Eterek, Eterek, Za nasz Eterek. Nota bene! Niektóre fragmenty Listu Profesora odnajdujemy w Eterku, odc. Na wczasy. Tekst i reżyseria – Jeremi Przybora Muzyka – Jerzy Wasowski Mixer – Halina Machay Opracowanie akustyczne – Bogusław Makowski Audycja ocalała w całości, scenariusz fragmentarycznie, nuty i piosenka – tak. W obronie pokoju 9 X 1949, 21.55–22.20 Piosenki: Mamy pokój (wyk. Chór Czejanda) Dziś Eterek Wam przedstawi Tragedyi tęgi kęs, oj kęs, A w ponurej tej zabawie Jest ukryty pewien sens, oj sens. Już milkną chóry uwertury I kurtyny słychać chrzęst, Bajeczka mara, a sens wiara, Pamiętajcie tylko sens. NUL Wdowa Eufemia: Mundziu, nie siurp! Mundzio: To wcale nie ja. To tak gwiżdże, jak się makaron wciąga. Profesor Pęduszko: No cóż – ma się rozumienie dla ludzkich kłopotów, bo się samemu bywało na wozie i pod wozem. Mundzio: A pod tramwaj pan kiedy wpadł? Tekst i reżyseria – Jeremi Przybora Muzyka – Jerzy Wasowski Audycja nie zachowała się, natomiast ocalały scenariusz i nuty. Prometeusz i zapałki (Baśń mitologiczna) 23 X 1949, 21.55–22.40 Piosenki: Piosenka Afrodyty (wyk. Wiera Gran) To nie jest piosenka Taty. Jej pierwsze słowa: „Ja jestem tylko po to, żeby kochać mnie”, sugerują nam, że prawdopodobnie jest ona na melodię Friedricha Hollaendera (1896–1976) Ich bin von Kopf bis Fuß auf Liebe eingestellt (w wyk. Marleny Dietrich, z filmu Błękitny anioł, Der blaue Angel, 1930), słowa ang. Sammy Lerner (1903–1989), Falling in Love Again (Can’t Help It). Tabaka, tabaka, róg (wyk. Chór Czejanda, jako Chór Starożytnych Greków) Prometeusz i zapałki (wyk. Chór Czejanda) Osoby: Profesor Pęduszko – Adam Mularczyk Eufemia i pobożna Lambda – Irena Kwiatkowska Mundzio i Eros – Tadeusz Fijewski Prometeusz – Tadeusz Łomnicki Ares – Ryszard Kierczyński Afrodyta – Wiera Gran Zeus – Henryk Małkowski Helios – Tadeusz Janczar Hermes – Jerzy Bielenia Mała Pi – Benigna Sojecka Pobożny Syndetikon – Edmund Fidler Epsylon – Feliks Chmurkowski Radiowy zespół instrumentalny Tekst – Jeremi Przybora Muzyka – Jerzy Wasowski Reżyseria – Kazimierz Rudzki Opracowanie akustyczne – Halina Machay Audycja nie zachowała się. Ze scenariusza – tylko 8 kartek, ale nuty oraz zapowiedź wsteczna dla speakera w całości. Na ocalałych stronach nie pojawia się postać Prometeusza, a więc nie pojawia się również tekst piosenki Prometeusza, do której posiadamy nuty. Pojawia się natomiast tekst piosenki Tabaka, tabaka, róg, do której nut nie posiadamy. Oto on: Jesteśmy strasznie ciemni, przesądów mamy huk, ach, ciężko nam na ziemi, tabaka, tabaka, róg. Złym okiem na nas łypie z Olimpu Zeus – Bóg, co rusz to nam nasypie kłopotów tabaki wróg. Nie mamy wcale wiedzy, a kupę mamy luk, że Grecy – nikt nie wierzy, tabaka, tabaka, róg. Brzuch głodny, pusta kiesa, a spryt – stołowych nóg. Ach, gdzież nam do Talesa! Tabaka, tabaka, róg. P.S.: Aha, bylibyśmy zapomnieli. Nie pierwsze i nie ostatnie rzęsiste to oklaski dla naszych wyrafinowanych archiwistów. Zgubić wszystko potrafi byle kto, natomiast zgubić większość to już wyższa szkoła jazdy. Bo proszę tylko pomyśleć: nad zaginioną całością bardzo szybko przechodzimy do porządku dziennego, no cóż, trudno, stało się, przecież wiadomo, gdzie jesteśmy. Natomiast „ocalenie” części całości zżera nas permanentną frustracją wynikającą z nie mogącej nigdy być zaspokojoną ciekawości: jak też to się potoczyło dalej i jak to możliwe, że przetrwała tylko część kartek. No, chyba że nie było w co zawinąć drugiego śniadania. Wtedy wszystko staje się jasne, i co najważniejsze – usprawiedliwione. Ciało czy umysł (podtytuł: Radio-dylemat), 12 XI 1949, 21.30–21.57 Piosenki: Ciało czy umysł (wyk. Chór Czejanda) Powróci w Eterkach, odc. Spacerek przez Eterek i Wybrane fragmenty. Tekst krótki i aktualny, zatem przytaczamy: Ciało czy umysł, Kończyny czy mózg – Oto pytanie, Co wprzód rozwijać, ażeby tym móc Budzić uznanie? Gdy kształcisz jedno Na drugim wtedy znów Traci osoba. Ciało czy umysł, Ach, które z nich dwóch? – A może oba. W zachowanej audycji piosenki tej brak. Nuty i scenariusz również nie przetrwały. NUL Profesor Pęduszko: Mundziu, jak się nie będziesz uczył, to cię wydziedziczę ze spuścizny duchowej. Wigilia Profesora Pęduszki 25 XII 1949, 20.45–21.15 Piosenki: Płoną izby drzewka blaskiem (wyk. Chór Czejanda) Piosenka w słuchowisku nie pojawia się, według naszych, w 99% pewnych przypuszczeń została wycięta przez nie znanego bliżej barbarzyńcę. Tak czy siak, ocalała za sprawą Eterka p.t. O strasznym wujaszku, czyli Mundziowe dary. Powróci w KSP IV i ppIV. NUL Mundzio: A jak ryba pływa do góry brzuchem, że tak powiem stylem grzbietowym, to co to znaczy? Wdowa Eufemia: Że już usnęła. Mundzio dostaje w prezencie gwiazdkowym paczkę od Amerykańskiego Komitetu Opieki nad Dziećmi za Żelazną Kurtyną. Sekcja Wigilijna. Są to olbrzymie ilości gumy do żucia z firmy „Brown and Smith – guma do żucia na choinkę”. Pan Gwidon żuje, zakleja się i krztusi, a właściwie prawie dusi. W ramach przeciwdziałania popija podaną mu wodą, po czym połyka gumę i... Wdowa Eufemia: Słodki Boże, niech pan się nie unosi! Gwidon: Kiedy jestem zupełnie opanowany... Benia: Ale – w powietrze się pan unosi! Nie widzi pan? (...) Mundzio: Pewno dlatego, że pan popił gumę wodą sodową i zrobił się panu balon w brzuchu! (...) Gwidon: Ratujcie mnie! Nie chcę latać! Mundzio: Balon nie może nie chcieć. Balon musi latać. Tekst – Jeremi Przybora i Antoni Marianowicz Muzyka – Jerzy Wasowski Audycja, nuty, piosenka i scenariusz ocalały. Spacerek przez Eterek (1950) Piosenki: Ciało czy umysł (wyk. Chór Czejanda) Powróci w Eterku, odc. Wybrane fragmenty. Nirwana (wyk. Chór Czejanda) Powróci w Eterku, odc. Wybrane fragmenty. Nirwana, a-ja-jaj, metafizyczna toń, a-ja-jaj Której pewna skrzętna dłoń (co robi?) Czyni połów, proszę Pana, Nirwana, Nirwana, aaa-ach! Spacerek przez Eterek (wyk. Adam Mularczyk i Chór Czejanda) Powróci w Eterkach, odc. Wielki Jubileusz, Wybrane fragmenty i DCN 26, oraz w aud. Satyrycy przed mikrofonem. A Profesor na spacerek Idzie sobie przez Eterek, W meloniku na bakierek, Na inspekcję wspomnień w dal. Jak przyjemnie przez Eterek Tak wędrować na spacerek, W meloniku na bakierek Na inspekcję sunę w dal, W dal. Ten tekst występuje w Eterku niejednokrotnie i w różnych wariantach słownych, ponieważ jest rodzajem komentarza do tego, co się w danym odcinku dzieje. www. ▶ Chór Czejanda, jedna z większych gwiazd lat 50-tych, kwartet wokalny założony w 1946 przez Czesława Januszewskiego (I tenor, 1913–1955; pseudonim Czejand, od Czesław Januszewski), zastąpionego po śmierci przez Jana Rysińskiego (1921–1974). Pozostali członkowie: Adam Muszyński (II tenor, 1921–1962), Roman Szach (baryton, 1921–1967) i Zygmunt Dowoyna-Sylwestrowicz (bas, 1914–1967). Z Andrzejem Boguckim wylansował przeboje: Czerwony autobus (1952), Trzej przyjaciele z boiska (1952), Jak przygoda, to tylko w Warszawie (1954), z Reginą Bielską Pójdę na Stare Miasto (1953), a sam: Jak młode Stare Miasto (1951), Na prawo most, na lewo most (1951), Marynika (1954) i wiele innych. Chór Czejanda wykonał pierwszego w Polsce rock and rolla. Był to (We’re Gonna) Rock Around the Clock z polskim tekstem prawdopodobnie autorstwa Zygmunta Dowoyny-Sylwestrowicza, zaśpiewany (z tow. zesp. instr. Jerzego Abratowskiego) 11 XII 1956, choć nagranie to zrealizowane zostało niewiele wcześniej od Arizona Rock and Roll Zbigniewa Kurtycza (30 III 1957). Przy okazji warto sprostować kursującą od lat niewiedzę, iż członkiem Chóru Czejanda był Roman Szachnowski, kierownik muzyczny kwartetu rewelersów Czwórka Szacha. Czwórką Szacha dowodził Henryk Szachnowski (pseudonim Szach), natomiast w Chórze Czejanda występował Roman Szach. Działalność w składzie oryginalnym zakończył w roku 1962. Nota bene! Jan Rysiński był pierwszym (1964), wraz ze Zbigniewem Ciechanem, kierownikiem muzycznym Ali-Babek (od roku 1972 pisane razem: Alibabki). Ani audycja, ani scenariusz nie zachowały się, lecz piosenki – tak. Spacerek przez Eterek w DCN 26, zaś pozostałe w Eterku Wybrane fragmenty. Przeprowadzka (podtytuł: Radio-galimatias), 11 V 1950, antena: 14 V 1950 Na nutach tytuł: Pęduszko i Wiosna, 12 V 1950. Piosenki: Jak to dobrze mieć własne mieszkanko (wyk. Chór Czejanda) Jak to dobrze, jak to dobrze, Jak to dobrze, jak to dobrze, Jak to dobrze mieć własne mieszkanko, Skromniutkie dwie izby i gaz, Gdy nakaz potwierdzi podanko, Tak słodko w mieszkanku mknie czas. Szum wody z własnego kranu, Jak ptasząt brzmi śpiew, Jakąś rozkosz odczuwasz nieznaną: /Własną kuchnię masz, własny zlew./ bis Zaś dalej tylko w scenariuszu: Nawet w mieście Sokal Dobrze mieć jest lokal, Nie mówiąc już o tym, że W Warszawie też przyda się On szalenie. Schludne pomieszczenie Da zadowolenie, A rozkład wygodny I czynsz dogodny To pogodny tryb Życia. Ostatnie słowo nie śpiewane, lecz powiedziane, jako nie mieszczące się w melodii. (od JP) Pęduszko i Wiosna (wyk. Adam Mularczyk i Barbara Rudzka) Tyt. wstępny: Spotkanie. Jeżeli dobrze odczytujemy widniejącą na tekście odręczną notatkę kompozytora, wynika z niej, że piosenka planowana była dla duetu Grabińska (Zofia) – Pawłowski (Kazimierz). Rzecz dzieje się na moście Śląsko-Dąbrowskim, na którym Profesor Pęduszko podejmuje bolesną decyzję opuszczenia ukochanej Warszawy. Zrezygnowano z trzech zwroteczek śpiewanych przez Profesora Pęduszkę (1 i 3) i Profesora do spółki z Wiosną (2). Brzmiały one następująco: 1. Mając dość mieszkaniowych kłopotów, Opuściłem z walizką Mokotów: myślę – Kraków, czy – Pruszków już wprost... aż tu patrzę – ktoś idzie przez most. 2. I poczułem – coś gardło mi ściska I wypadła ci z ręki walizka Zapachniały fijołki i bez A ty wtedy, wzruszony do łez... 3. Zadzwoniły tramwaje na mostach: I tak wrócisz, więc lepiej już zostań. Zapluskała Wisełka o brzeg: Więc zostaje niedoszły nasz zbieg. I z nieco innego zakończenia: I już dalej we dwoje pod rękę Szliśmy, nucąc wiosenną piosenkę, A któż inną by drogą tak szedł, Jak nie ulic szefową – W-Z. Spoglądali za nami przechodnie, Że tak sobie idziemy pogodnie, Nie ma pary szczęśliwszej, szczęśliwszej niż ta: Ona – Wiosna warszawska i – ja. Finalnie (wsparty poruszającą muzyką) ten, naszym zdaniem, wzruszający, mimo staroświeckości, ckliwości i sentymentalizmu, tekst ewoluował tak: Nie czaruj, Warszawko, nie czaruj, bo to ci nic nie pomoże, Jak Pęduszko coś raz postanowi, tak tak... Pora nam rozstać się, wcale nie jestem wzruszony... Są też inne miasta: Kraków, Bydgoszcz, Pruszków. Wiosna: Cóż cię, miły staruszku, ugryzło Chcesz się rozstać z Warszawą i Wisłą Czy jej fal już niemiły ci szept O Łazienkach i Trasie W-Z? Mariensztackich już nie żal ci dachów I białego Pałacu pod Blachą Otulonych w wieczornej, w wieczornej mgły szal Czy tych mostów warszawskich nie żal? Jestem Wiosna i śpieszę w tej sprawie By zamieszkać na skwerach w Warszawie Moc radości mnie czeka co krok Bo nie było mnie tutaj już rok. Rzuć, staruszku, niewczesne pomysły, Nie smuć Wiosny, Warszawy i Wisły Zostań z nami i wierzaj, i wierzaj mi, że Bez nas ciężko ci będzie i źle. Prof.: Już nie nęci mnie Kraków ni Pruszków, Pani mówi tak miło: Staruszku... Moje serce to przecież nie stal, i Warszawy, i Pani mi żal. Ja przyznaję, to nie jest rzecz prosta z Łazienkami na wiosnę się rozstać i jak kwitną, nie patrzeć, nie patrzeć przez łzy, Pałacyki w Alejach i bzy. Razem: I już dalej pójdziemy pod rękę, nucąc sobie wiosenną piosenkę, a któż inną by drogą dziś szedł Jak nie ulic szefową – W-Z. Szepcą sobie przechodnie na uszko: Patrzcie z Wiosną Profesor Pęduszko Melon z wdziękiem zsunięty, zsunięty na skroń Dziś Eterek fijołków ma woń. Piosenka, ze zmienionym nieco tekstem, powróci w Eterkach, odc. Ofiara natchnienia i Wielki Jubileusz. www. ▶ Na etapie scenariusza skreślono piosenkę Grunt to porządek, którą tym razem zaśpiewać miała Wdowa Eufemia. ▶ O „ulic szefowej”, czyli T\nKomnata 2 P. N. E. (Po Nastaniu Eterka) Dostępne w wersji pełnej\nKomnata 3 „Szpak” (1954–1963, z siedzibą w kawiarni „Na Pięterku” w hotelu Bristol) „Dudek” (1965–1975, z siedzibą w kawiarni „Nowy Świat” przy ulicy Nowy Świat 61) Dostępne w wersji pełnej\nKomnata 4 Studencka miłość (1955) Jedzcie stokrotki! (1965) Dostępne w wersji pełnej\nKomnata 5 Kabaret Starszych Panów (1958–1966) Dostępne w wersji pełnej\nKomnata 6 PostKabaretowa twórczość telewizyjna Dostępne w wersji pełnej\nEterkolekcja Dostępne w wersji pełnej\nLista listów Dostępne w wersji pełnej\nPiosenkatalog Dostępne w wersji pełnej\nAktorowidz Dostępne w wersji pełnej\nDział personalny Dostępne w wersji pełnej\nP.S. (Płytka Skrytka) Dostępne w wersji pełnej\nFototeka (numeracja stron z wersji książkowej) s. 4 Kabaret Starszych Panów, Niespodziewany Koniec Lata, październik 1962. Na zdjęciu: Jeremi Przybora, Jerzy Wasowski. TVP/PAP/Zygmunt Januszewski s. 7 Kabaret Starszych Panów, Smuteczek, październik 1960. Na zdjęciu: Jeremi Przybora, Jerzy Wasowski. TVP/PAP – reprodukcja s. 8 1964. Kadr z filmu Upał w reżyserii Kazimierza Kutza. Na zdjęciu: Jeremi Przybora, Jerzy Wasowski. Fot. archiwum Filmu/FORUM s. 12 Kabaret Starszych Panów, Wieczór Starszych Panów, czerwiec 1959. Na zdjęciu: Jeremi Przybora, Wiesław Michnikowski, Jerzy Wasowski. TVP/PAP – Zygmunt Januszewski s. 14 Program Polskiego Radia na 12 listopada 1949, 21:30–22:00 – Teatr Eterek odc. Ciało czy umysł. Archiwum Autorów s. 16 Jeremi Przybora (przed wojną speaker PR) bawi słuchaczy jako współautor i wykonawca audycji Teatrzyk Eterek oraz Pokrzywy nad Brdą. Studio Polskiego Radia przy ulicy Myśliwieckiej, Warszawa, maj 1948. Fot. MW/PAP Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej\nProjekt okładki i opracowanie typograficzne Michał Pawłowski Fotografia na okładce PAP/Jan Tyszler Wybór i układ fotografii Dorota Gruszka Tytuł autorski Dwaj Panowie J. Kompendium niewiedzy Opieka redakcyjna Damian Strączek Paulina Gwóźdź Korekta Beata Trebel-Bednarz Indeks Klaudia Dróżdż, Piotr Dróżdż / e-DYTOR Copyright © by Monika Wasowska & Grzegorz Wasowski © Copyright for this edition by SIW Znak Sp. z o.o., 2014 ISBN 978-83-240-3295-2 Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 30-105 Kraków, ul. Kościuszki 37 Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl Wydanie I, Kraków 2014 Plik opracował i przygotował Woblink woblink.com\nAutor: Grzegorz Wasowski, Monika Wasowska\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Starsi_Panowie_Dwaj__Kompendium_niewiedzy-ebookRO/p040654i040" target="_blank" title="Starsi Panowie Dwaj. Kompendium niewiedzy [Grzegorz Wasowski, Monika Wasowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Starsi Panowie Dwaj. Kompendium niewiedzy [Grzegorz Wasowski, Monika Wasowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Andre Fashion: 7 prawd na temat Linkedin, które każdy powinien znać\n2. Ludzie oceniają Cię po Twoim profilu. Twój profil, to pierwsza rzecz, którą zobaczą inni użytkownicy. To pierwsze i najważniejsze wrażenie, jakie na nich zrobisz. Dobry profil... co to takiego? Oczywiście, są setki zasad dotyczących budowania dobrego profilu, ale najważniejsze to:\nSpersonalizowany URL - niech adres do Twojego profilu nie wygląda, jak zbiór przypadkowych literek i cyferek.\n3. Twoja osobista "marka" powinna być traktowana, jak prawdziwa marka. Musisz traktować sam siebie, jak osobistą, personalną markę. Twoje zdjęcia, osobowość, to co pisze, a nawet jak piszesz (język) powinny być spójne, identyczne, stanowić wizerunek marki.\n7. Spotkania twarzą w twarz wciąż są ważne. Media społecznościowe to wspaniała platforma do nawiązywania nowych kontaktów, ale nie zapominaj, że osobiste, realne spotkania twarzą w twarz wciąż są niezmiernie ważne. Oczywiście, nie zawsze jest to możliwe, chociażby ze względu na dzielące nas odległości, ale kiedy to tylko możliwe - staraj się pielęgnować "na żywo" kontakty nawiązane w sieci.\nW temacie: Blog kontakty zawodowe Linkedin media społecznościowe podstawy porady profesjonaliści social media


Okładka: Ozdobny, matowy karton w kolorze grafitowym (gramatura 300g)\nWkładka: Szlachetny, perłowy papier w kolorze białym (gramatura 100g)\nNowoczesna i ekskluzywna kartka świąteczna. Na okładce w kolorze grafitowym zamieszczona jest grafika w całości wykonana za pomocą połyskującej, srebrnej folii, która przedstawia gałązki z tradycyjnymi ozdobami choinkowymi. Górną część kartki zdobi piękna, ręcznie wiązana wstążka. Laserowo wycięty logotyp na okładce dodatkowo identyfikuje kartkę z nadawcą. Wkładka w kolorze białym została wykonana z wysokiej jakości papieru metalicznego. Kartka niezwykle efektowna, która z pewnością podniesie prestiż firmy.\nKod produktu: MG19.049


Easter Weaving Room (Baguio, Filipiny) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Easter Weaving Room\nNajlepsze dania typu Klopsiki - Luzon\nNajlepsze dania typu Tikka masala - Luzon\nNajlepsze dania typu Kanapka klubowa - Luzon\nNajlepsze dania typu Babeczki - Luzon\nNajlepsze dania typu Bento (zestaw w pudełku) - Luzon\nNajlepsze dania typu Krab w sosie chili - Luzon\nNajlepsze dania typu Makaron z sosem Alfredo - Luzon\nNajlepsze dania typu Crème brûlée - Luzon\nNajlepsze dania typu Tagliatelle - Luzon\nNajlepsze dania typu Porchetta - Luzon\nAtrakcje w pobliżu obiektu Easter Weaving Room\nEaster Weaving Room opinie, Baguio\nNr 2 wśród 9 Wycieczki w lokalizacji Baguio\nZa każdym razem kiedy na Baguio należy je zobaczyć Igorot tkacze byli zajeci tkaniem swoich gniazd. Na górze jest sklep z pamiątkami i na dole jest tkanie pokoju, w którym można obejrzeć tkacze byli zajeci tkaniem swoich gniazd na ich mecz. Produkty sprzedawane w sklepie...z pamiątkami są tu wszystko i zawsze można znaleźć coś w przystępnej cenie kupić. Na pewno kultury trzeba zobaczyć podczas pobytu w Baguio.Więcej\nNie spodziewałem się, że miejsce to duży obiekt gdzie sprzedają wiele rzeczy, z ubrania akcesoria do drewnianych elementów. Udało nam się obejrzeć tkacze byli zajeci tkaniem swoich gniazd to ich sprawa, i to było niesamowite doświadczenie. Nasze dzieci podobało mi sie to bardzo! Moja żona...bardzo podobała mi się jakość ich odzież i akcesoria, choć nieco drogie, ale warto (bardzo autentyczne). Gorąco polecamy na wizytę w tym miejscu, jeszcze raz i sprawdzić naszych produktów.Więcej\nWielkanoc tkania pokoju\nJedź do tego miejsce i zakup niektórych w porządku cloth Państwa prezenty przyjąć z powrotem do domu... przyjazne miejsce i świetna na rodzinne wyjście\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Easter Weaving Room.


Party hard with One Direction (zakończony): Rozdział 36\nObudził mnie wyjąc telefon. Z oporem otworzyłam oczy i moją głowę przeszedł drażniący ból. No tak bez kaca po imprezie się nie obejdzie.\n- Tak ? – mruknęłam sennie do słuchawki.\n- Pani Ewelina Evans ? – powiedział poważny męski głos po drugiej stronie.\n- Tak to ja – odpowiedziałam prostując.\n- Musi pani zgłosić się na pobliski komisariat – wyjaśnił\n- Ale po co ? – zapytałam zanim zdążyłam pomyśleć o grzeczniejszej formie.\n- Wszystkiego dowie się pani na miejscu. Dowidzenia – pożegnał się i rozłączył. Patrzyłam się z osłupieniem w telefon nie mogąc się ruszyć.\nO co do cholery chodzi ? W końcu otrzeźwiałam i rozejrzałam się po pokoju. Byłam sama w maleńkim biurze tym samym co spędziłam wczoraj noc z Louisem … Właśnie Louis ! Rozejrzałam się jeszcze raz po pokoju ale go ani jego ubrań nie było. A co jeśli mu się coś stało ?\nSzybko zerwałam się z kanapy i zaczęłam zbierać porozrzucane ubrania. Ubrałam się nerwowo i niemal biegiem wyleciałam z klubu. Wsiadłam do mojego garbusa i przekraczając dozwoloną prędkość ruszyłam w stronę komisariatu. Po głowie zaczęły mi chodzić czarne myśli. Nie miałam zielonego pojęcia po co miałam udać się na komisariat …\nPo paru minutach wypadłam z samochodu nerwowym krokiem. Podeszłam do policjanta siedzącego w recepcji.\n- Nazywam się Ewelina Evans kazano mi się tutaj wstawić – wyjaśniłam mężczyzna zmierzył mnie wzrokiem z dezaprobatą. No ale cóż się dziwić ubrana w wczorajszą sukienkę i z rozczochranymi włosami pewnie najlepiej nie wyglądałam.\n- Proszę usiąść i zaczekać zaraz ktoś do pani przyjdzie – powiedział służbowy tonem. Sama pokiwałam głowę i usiadłam na plastikowym krzesełku. Nie musiałam długo czekać bo zjawił się kolejny tym razem młodszy policjant i zaprosił mnie do siebie do gabinetu.\n- Może mi pan wyjaśnić w jakiej sprawie zostałam tu wezwana ? – zapytałam od razu gdy zamknął drzwi.\n- Proszę usiąść – wskazał krzesło przed swoim biurkiem zamiast odpowiedzi.\n- Została pani wskazana przez zatrzymanych jako osoba bliska która może wpłacić kaucję – wyjaśnił w końcu.\n- Co proszę ? – zapytałam z niedowierzaniem – Jakich zatrzymanych ?\nPolicjant spojrzał w papiery.\n- Pana Louisa Tomlinsona, Harolda Stylesa, Liama Payna, Nialla Horana i Zayna Malika – dodał czytając nazwiska, patrzyłam na niego z otwartą buzią nie wiedząc co powiedzieć – Zna ich pani ? – zapytał widząc moją minę.\n- Tak znam – odpowiedziałam w końcu odzyskując zdolność mowy – A za co zostali zatrzymani ?\n- Głownie to za jazdę po pijanemu, napaść na starszą osobę, obnażanie się publicznie, zdemolowanie i wtargnięcie prywatnej posesji – wyjaśnił mężczyzna czytając z tej samej kartki co poprzednio.\n- Wtargnięcie ? Napaść ?\n- No prosto mówiąc to wjechanie samochodem do ogródka państwa Thompson, a tam gdy pan Styles zaczął się obnażać dla jednej z fanek, pan Thompson który ma 70 lat chciał powstrzymać i przestraszyć trochę zatrzymanych drewnianą laską pan Malik chcąc ratować kolegę rzucił się na starca.\n- Co było dalej ? – zapytałam\n- Gdy pojawili się funkcjonariusze policji, zatrzymani podjęli próbę ucieczki tudzież jeden z naszych mundurowych został zaatakowany zarzyganym obuwiem zatrzymanego Payna. Jednakże największy problem mieliśmy z zatrzymaniem z panem Tomlinsonem który wszedł na drzewo gdyż wyobraził sobie że jest Supermenem.\n- Ale udało go się ściągnąć ?\n- Zatrzymany sam spadł po nieudanej próbie latania – po tych słowach totalnie załamałam ręce. Louis przegiął już poprzeczkę. Nie dość że jechałam tu na złamanie karku bo myślałam, że mu się coś stało to on urządził sobie pijacki wypad. Ale jednak najbardziej bolało mnie to że znowu mnie skrzywdził a zarzekał się że więcej tego nie zrobi.\nZapłaciłam kaucję za chłopaków i strażnik poszedł ich wypuścić. Wyglądali jak trzy poprawka pięć nieszczęść. Zayn z podbitym okiem, Liam stał boso, Niall był obrzygany, Harry stał w samych majtkach i bluzie od Louisa jak przypuszczałam, a sam mój supermen był umazany ziemią z liśćmi we włosach.\n- Liam, Zayn i Harry jedziecie ze mną a reszta pojedzie taxówką – zarządziłam\n– Co czemu my mam jechać osobno ? – zapytał z oburzeniem Louis.\n- Nie chce obrzyganego Nialla w moim samochodzie, a ty Lou … - przerwałam nie wiedząc co dokładnie mu powiedzieć – nieważne. Jedziemy.\nPo tych słowach ruszyłam do samochodu a reszta moich pasażerów za mną.\nGdy tylko dotarłam do domu przebrałam się i zaczęłam pakować moją walizkę. W końcu dzisiaj jeszcze miałam lot do Polski gdzie leciałam na święta. Gdy już kończyłam do pokoju wszedł Louis.\n- Jesteś ma mnie zła, że się upiłem ? – zapytał niepewnie.\n- Nie – warknęłam\n- No to o co ci chodzi ? – zapytał\n- O naprawdę interesuje cię moje zdanie ? coś nowego – powiedziałam z sarkazmem. Chłopak przewrócił oczami.\n- Nie możesz mi po prostu powiedzieć ?\n- A co jeszcze się nie domyślasz ?! – krzyknęłam w jego stronę ze łzami w oczach.\n- A wyglądam na jasnowidza ?\n- Wiesz co jesteś żałosny i jeszcze masz czelność udawać że nic się nie stało – mówiłam chodząc po pokoju zbierając swoje rzeczy i wrzucając je niedbale do walizki.\n- Do cholery mi powiedz o co ci chodzi ?! – nie wytrzymał i podniósł głos.\n- Wykorzystałeś mnie ! – wrzasnęłam przystając – Po raz kolejny zresztą więc od razu mogłam się tego z góry już spodziewać.\n- Wykorzystałem cię ? Niby kiedy ?\n- Przespałeś się ze mną wyłącznie po to aby kluczyki do samochodu dostać i ty jeszcze się pytasz ? – powiedziałam z niedowierzaniem.\n- To nie tak – jęknął.\n- Nie tak ?! A niby jak ?! Miałbyś przynajmniej odrobinę godności żeby się przyznać ! – krzyczałam w jego stronę wycierając łzę szybko z policzka.\n- I ty mi mówisz o godności ! – wrzasnął tracąc cierpliwość – Sama jak tylko mnie nie ma pierzysz się z byle kim na prawo i lewo ! – jego słowa przelały kielich i wymierzyłam mu z liścia w policzek. W pokoju nastała cisza. Wściekła zamknęłam walizkę i poszłam z nią w kierunku drzwi.\n- I co to jest koniec naszego związku ? – zapytał już spokojniej.\n- Nie wiem. Ale spójrzmy prawdzie w oczy Louis, tak naprawdę nasz związek już dawno praktycznie nie istnieje – Po tych słowach przekroczyłam próg pokoju bruneta i udałam się na dół po schodach gdzie po drodze spotkałam jeszcze Harrego.\n- O Ewelina już jedziesz ? W każdym razie wesołych świąt – uśmiechnął się wesoło i popędził do góry. Po jego słowach ogarnął mnie jeszcze większy smutek. Wsiadłam do stojącej już przed domem taxówki a po moich policzkach polały się łzy.\n- Wszystko dobrze panienko ? – zapytał starszy mężczyzna za kierownicy.\n- Nie nic nie jest dobrze… na lotnisko niech pan jedzie – powiedziałam. Kierowca posłusznie ruszył a ja poczułam że zostawiam za sobą swoje serce, złamane serce które nie wiem czy kiedykolwiek jeszcze kiedyś się naprawi …\nI proszę bardzo oto ostatni rozdział ! W SOBOTĘ ZAPRASZAM NA EPILOG powinnam zdążyć z jego napisaniem :P\nZ okazji tego ostatniego rozdziału chyba należą się podziękowania dla was przede wszystkim i wasze wsparcie dla mnie.\nDziękuję wam za te 575 komentarzy które wiele dla mnie znaczą. No i oczywiście 70 obserwatorów i 32 698 wyświetleń ! KOCHAM WAS bardzo a szczególnie tych którzy są ze mną tu po początku ;D\nW sobotę jak wspominałam wyżej ma się ukazać epilog i wiadomość dla was myślę że ważna no ale to w sobotę ;PP\nLICZĘ NA WASZE KOMENTARZE ! Pokażcie że dotrwaliście do końca xDD\nAutor: Petit-Chien o 10:48\nCornelia 4 października 2012 11:09\nNo ja ciee, ale sie nadziało! Miejmy nadzieję, że się zejdą..a jak nie..to nie wiem :D Tak troche smutno, że już kończysz, ale to jest naprawdę superczadowozajebisty i w ogóle blog,że nie wiem,co napisac!\nKaty mnie kocha, bo jestem z nią od początku! Yaaaaay haha :DD Taaak, to dzięki mnie i Darii poznałaś 1D XD no nie ma za co <3 :P\_\nCzekam na sobotę ! ;DDxxxx\nCaroline kariisxx 4 października 2012 11:53\nHaha ale się uśmiałam co chłopacy narobili. A z tym obnażaniem... to w ogóle polewka na maxa! Porobiło się nieźle mam nadzieję, że ułoży się jak na leży. :) I na dodatek zaraz epilog... I pomyśleć, że tak szybko czas mija, tak się zżyłam z opowiadaniem ach... Będę za nim tęsknić, ale myślę, że stworzysz kolejne arcydzieło o naszych kochanych chłopcach? :) Jeśli masz taki zamiar z wielką chęcią będę go czytała! W razie czego informuj na kufer-szczescia.blogspot.com Pozdrawiam!\nAnonimowy 4 października 2012 12:20\no jaaaa tak nie miało sie skończyć przecież miało być szczęśliwie :( mam nadzieje że w epilogu coś będzie dziękuje ci z tego miejsca za te wspaniałe opowiadanie Paulina xxx\ndaria 4 października 2012 12:55\npogięło cie ?! chora jesteś czy coś ?! :DD\nej weź to sie nie może tak skończyć !!! :/\nnie rób se jaj xxx\nale i tak ci dziekuje za to opowiadanie ! jest świetne no :****\nHahaha KOCHAM CIĘ ! Lepszego opisu sprawy chyba nie da się wymyślić , ze ten policjant nie śmiał się jak mówił o tym co chłopcy narobili xD Dobra pośmiałam się ale teraz to mi smutno przywiązałam się do tej historii a tu już koniec..wiesz nie będę pisać o moich przypuszczeniach co może wydarzyć się dalej bo myślę ze na pewno mnie jakoś zaskoczysz :)\nPindura ♥ 5 października 2012 06:28\nMistrz rozdział , jak każdy z resztą. Ale nie kończ go , prooszę ;c będzie mi smutno :c\nBambi 5 października 2012 07:52\njeju o nie może być prawda :C\npo 1 epilog ?! po 2 lou i ewelina\nmam nadzieje że jakoś akcja sie zmieni , to nie może być tak ;c kocham i zapraszam do mniee .\nAnonimowy 5 października 2012 09:01\nkoniec ?! dlaczego ?\nopowiadnie naprawde bardzo mi sie podobało :) ale rozumiem\nZuza 5 października 2012 09:10\nNie wiem gdzie mieszkasz ale obiecuję że cię znajde i własnoręcznie ZABIJĘ !!! Ostatni rozdział ?! Pogieło cię?! Ja nie przezyje bez twojego bloga! Zozkazuję ci napisać albo jeszcze kilka rozdziałów albo baaaaaaaaaaaardzo długi epilog ;p\nAnonimowy 5 października 2012 09:48\nPewnie ona umrze a on popełni samobójstwo aby z nią być albo na odwrót\nwhitechocolatex3 5 października 2012 10:17\nSzkoda że juz epilog :(\nTen blog jest swietny!\nCóż, nie pozostało mi nic innego jak czekać na ostatni...\nCarly 5 października 2012 11:46\nSzkoda że już koniec blog jest zajebisty :D czekam na epilog ;)\nAnnie 5 października 2012 12:25\njuz epilog? no weź :[[[ będę smutać. przywiązałam się do codziennego odwiedzania twojego bloga. :D będzie mi tego brakować.\nodnośnie rozdziału to przy momencie opisu ich nocnych wyczynów nie mogłam wyrobic ze smiechu. Lou jako superman <33 i Harry oczywiscie musiał się rozebrać. pewnie chciał się pochwalić klatą :D a to że Zayn rzucił się na biednego staruszka. I'm bad boy.. :DD już myślałam że bedą mieli jakiś wypadek czy cos. ale na szczeście nic im się nie stało. Mam już dość smutnych zakończeń. Czekam na epilog. :[ mam cichą nadzieję że napiszesz jeszcze drugą część tej historii. <33 A Jeżeli zaczniesz pisać kolejnego bloga to proszę poinformuj mnie na http://best-holiday-ever-1d.blogspot.com/ lub na tt @_Just_Smile_98 . życzę dalszych sukcesów.\nAnonimowy 5 października 2012 13:14\nwięc, nie liczysz mojego komentarza! ;p\nONI MAJĄ BYĆ SZCZĘŚLIWI, RAZEM!!!! :P\nnapite 1D bije wszystko, ale nie jesteś czasami pewna że oni cos ćpali?\npo co ich skłóciłaś? masz ich pogodzić.\nnie chcę końca, ale niestety nic nie zdzaiałam wiem. :[\nRosaMariposa 5 października 2012 14:06\nJuż koniec?? Ale ja nie chcę :) Chociaż mam nadzieję, że będzie to Happy End :)\nPROSZĘ NIECH EWLINA I LOU TO SIEBIE WRÓCĄ !!!!!!!!! ;d\nAnonimowy 6 października 2012 02:17\nBłagam żeby nie było żadnego wypadku lotniczego , i żeby lou i ewelina do siebie wrócili\nJen. 6 października 2012 03:02\nByłam pewna, że coś złego się stanie i BAM! :(\nCiekawi mnie okropnie jakie zakończenie przygotowałaś, bo to co jest napisane w tym rozdziale może być zupełnie inne niż w epilogu, na co liczę :)\nPozdrawiam i czekam na epilog. ;)\nAnonimowy 6 października 2012 06:16\nJak tak samo byłam pewna.. Juz od tego momentu kiedy Louis zobaczył kluczyki.. No niestety nie wszystko dobrze się kończy... Będę bardzo tęsknić za tym opowiadaniem :(\nNo ale czekam na epilog. :D


Wentylacja mechaniczna w istniejącym budynku – czy to możliwe? - Malfarb.pl\nRekuperacja to najlepszy system wymiany powietrza zużytego na świeże w budynku. Panuje przekonanie, że wentylację mechaniczną można zastosować w nowo budowanym domu, jednak w starszym już niekoniecznie. Dziś przeanalizujemy, czy to rzeczywiście prawda.\nProjekt systemu wentylacji to podstawa\nJak wiadomo wentylacja mechaniczna to nie tylko rekuperator, ale cały system kanałów wentylacyjnych. W nowo budowanym domu nie planuje się w takiej sytuacji budowy kominów, gdyż są one niepotrzebne. Można dzięki temu zaoszczędzić nawet kilka tysięcy złotych. Choć cały system rekuperacji z odzyskiem ciepła to koszt nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych, to jednak może się opłacać. Zwróci się w ciągu kilku, najwyżej 10 lat, mimo że programy na dofinansowanie budowy domów energooszczędnych już się zakończyły.\nTu w lepszej sytuacji są osoby, które planują termomodernizację, gdyż w ramach takiej inwestycji można zdecydować się również na wentylację mechaniczną i tutaj uzyskać dofinansowanie do 50 tys. zł z programu „Czyste powietrze”, który planowany jest na lata 2018-2029. Ktoś jednak powie: hola! Jak w istniejącym budynku zamontować rekuperator i wykonać cały system kanałów wentylacyjnych? Jest to jak najbardziej możliwe! Trzeba jednak wykonać kilka niezbędnych czynności. Jakich?\nBez kucia w ścianach się nie obejdzie…\nJeśli chce się zamienić wentylację grawitacyjną na mechaniczną, to na samym początku trzeba zlikwidować kominy, a właściwie je zaślepić. Używa się w tym przypadku specjalnych zaślepek kanałów wentylacyjnych, które powinny mieć najwyższą klasę szczelności – D. Równolegle nie mogą działać dwa systemy wentylacji. Stosowanie wentylacji mechanicznej w pomieszczeniach, gdzie znajdują się urządzenia z otwartą komorą spalania jest niezgodne z prawem budowlanym, a poza tym trzeba sobie jasno powiedzieć, że byłoby to nieefektywne. Czym innym jest zastosowanie wentylacji hybrydowej, jednak jest to temat na inne rozważania.\nNapomkniemy jedynie tyle, że poza wentylacją grawitacyjną stosuje się tu nawiewniki oraz wentylatory elektryczne lub wywietrzniki na zwieńczeniu kanału wentylacyjnego. Wracając jednak do mechanicznej wymiany powietrza, należy również utworzyć system kanałów wentylacyjnych, które mogą znajdować się w podłodze, stropach, a także ścianach budynku.\nNiezbędne jest zatem kucie. Kanały to specjalny system uszczelnionych rur, które wykonane są z elastycznego polietylenu. W pomieszczeniach umieszcza się anemostaty, dzięki którym świeże powietrze doprowadzane jest do wnętrza bądź zużyte jest z niego usuwane. Trzeba jasno powiedzieć, że w przypadku wentylacji mechanicznej istnieją kanały nawiewne i wywiewne, a powietrze zużyte nie miesza się z nawiewanym i odzyskiwana jest jedynie energia cieplna.\nWybór rekuperatora jest istotny\nJeśli już mamy projekt i jesteśmy zdecydowani na remont ekstremalny, to poza zaplanowaniem zupełnie nowych kanałów wentylacyjnych, musimy jeszcze zastanowić się nad tym, gdzie umieścić rekuperator. Musi znajdować się w takim miejscu, by rozprowadzanie czystego powietrza było efektywne, a jednocześnie, by jego działanie nie powodowało generowania nadmiernego hałasu. Zatem gdzie może się znaleźć? W dowolnym pomieszczeniu, kiedy zabudowany jest np. drzwiami, a także poddaszu nieużytkowym. Oczywiście najbardziej logicznym rozwiązaniem będzie zamontowanie go w kotłowni.\nTrzeba wybrać efektywny model, czyli taki który zapewni maksymalną oszczędność ciepła. Odzysk na poziomie 85-90% możliwy jest w przypadku wymienników przeciwprądowych, a także obrotowych. Najwyższą oszczędność energii cieplnej można uzyskać stosując spiralny wymiennik ciepła, jednak trzeba wziąć pod uwagę jego spore gabaryty.\nZastosowanie wentylacji mechanicznej w istniejącym budynku jest jak najbardziej możliwe. Choć jest to pracochłonna inwestycja, to z pewnością długoterminowo niezwykle opłacalna.


Kanadyjska tiktokerka pokazała swoje zmagania z poważną chorobą. Internauci nie kryją wzruszenia: Popłakałam się\nMagdalena Staszyńska 23.09.2021 15:49\nNa TikToku możemy obejrzeć bardzo różne filmiki. Niektóre są zabawne, inne wywołują zażenowanie. Są również takie, które wzruszają i zmuszają do refleksji. Dobrym przykładem może być nagranie Emily, tiktokerki znanej jako embomcox. Kobieta postanowiła pokazać obserwatorom swoje zmagania z poważną chorobą - mięsakiem kościopochodnym drugiego stopnia. Najnowszy materiał, który pojawi się na jej profilu, poruszył miliony internautów na całym świecie.\n"Mam talent". Dostała złoty przycisk, ale zrezygnowała z dalszej rywalizacji\nEmily opowiada swoją historię ku przestrodze. Na początku myślała, że "tylko" naderwała mięsień\nNa próżno szukać u niej materiałów, gdzie ze smutkiem opowiada o swojej chorobie. Dziewczyna stara się w dość luźny sposób pokazać kolejne etapy leczenia. Dowodem na to może być jej najnowszy materiał, który obejrzało ponad 16 milionów widzów. Embomcox w 20-sekundowym nagraniu pokazuje przygotowania do bardzo poważnej operacji. Na samym końcu pokazała, jak wygląda już po zabiegu. Na uwagę zasługuje podpis, który kobieta umieściła przy tym wideo.\nEmily jest też aktywna na Instagramie, gdzie informuje o szczegółach swojej walki z mięsakiem kościopochodnym. Po amputacji opublikowała obszerny wpis, w którym opisała, co działo się z nią po operacji. Jak sama przyznała, przeżyła rollercoaster emocji - od bólu, przez frustrację, aż po uczucie miłości i wdzięczności. Emily robi ogromne postępy. Pierwszego dnia po amputacji zaczęła powoli siadać na łóżku, a zaledwie sześć dni od operacji zaczęła chodzić o kulach po korytarzu.\nCzasami po prostu siadam i myślę o tym, jak miesiąc temu myślałam, że jestem zdrowa i prowadzę normalne życie, a teraz właśnie straciłam nogę. Wiem, że pełne wyleczenie zajmie dużo czasu, ale jak na razie małe osiągnięcia, które udało mi się osiągnąć, są całkiem duże! - napisała Emily na Instagramie.\nW komentarzach pod filmem pojawiło się mnóstwo słów wsparcia. Internauci nie kryli wzruszenia i wyrazili swój podziw dla ogromnej siły, którą pokazała embomcox, dzieląc się z internautami historią amputacji nogi.\nCoraz więcej twórców otwarcie mówi o swoich zmaganiach z rakiem. Na profilach innych tiktokerów również możemy odnaleźć filmiki, które ukazują ich historie. Przykładem mogą być nagrania, które umieściły na swoich profilach Tracey Ferrin i Caroline Kelley. Kobiety podzieliły się z obserwatorami swoimi doświadczeniami w związku z przebytą chorobą.


Jakie są wczesne objawy cukrzycy? | Kwartel-Bakels.pl\nCukrzyca jest zaburzeniem metabolicznym, które występuje, gdy stężenie cukru we krwi (glukozy) jest zbyt wysokie (hiperglikemia). Glukoza jest ważnym źródłem energii. Trzustka wytwarza hormon, zwany insuliną, która pomaga przekształcić glukozę, dostarczaną w pożywienia w energię.\nKiedy organizm nie produkuje wystarczającej ilości insuliny lub w ogóle, ciało staje się oporne na insulinę. Glukoza nie dociera do komórek i nie może być użyta do energii. Powoduje to cukrzycę.\nIstnieją dwa typy cukrzycy: typu 1 i typu 2.\nCukrzyca typu 1 jest zwykle rozpoznawana w dzieciństwie. Jest chorobą autoimmunologiczną, w której organizm nie wytwarza insuliny, ponieważ układ odpornościowy organizmu atakuje komórki produkujące insulinę, zwane komórkami beta. Jest leczona przy użyciu insuliny.\nZ kolei cukrzyca typu 2 jest stanem, w którym komórki nie mogą efektywnie wykorzystywać cukru we krwi (glukozy) do wytwarzania energii. Komórki stają się wrażliwe lub oporne na insulinę (insulinooporność). Istnieje wiele leków, które są tutaj przepisywane.\nGdy we krwi znajduje się za dużo glukozy, tak jak w przypadku cukrzycy typu 2, nerki reagują i wypłukują ją z krwi i moczu. Powoduje to konieczność częstszego chodzenia do łazienki i większe ryzyko infekcji moczowych. Częstsze oddawanie moczu powoduje dużą utratę płynów i odwodnienie. W związku z tym pojawia się suchość w ustach i częściej odczuwasz pragnienie.\nNiekontrolowana cukrzyca może prowadzić do nieoczekiwanego spadku masy ciała. Kiedy masz cukrzycę typu 2, Twoje komórki nie otrzymują wystarczającej ilości glukozy, co może powodować utratę wagi. Ponadto utrata kilogramów może też wynikać z częstszego oddawania moczu. Tracisz wtedy więcej kalorii i wody.\nOdczuwanie przez cały czas uczucia głodu również może być objawem cukrzycy. Wysoki poziom insuliny w organizmie wysyła sygnały do mózgu, że jesteś głodny. Ból i drętwienie stóp może być oznaką neuropatii cukrzycowej. Z czasem niekontrolowana cukrzyca może prowadzić do uszkodzenia nerwów w całym ciele. Częste infekcje i kobiece problemy zdrowotne również mogą świadczyć o cukrzycy. Drożdże i bakterie rozmnażają się szybciej, gdy poziom cukru we krwi jest podwyższony. Problemy ze wzrokiem mogą być objawem cukrzycy. Pojawiają się, gdy dochodzi do gwałtownych zmian poziomu cukru we krwi.\nJak wykorzystać lampy Bioptron?\nJakie zabiegi na twarz wykonywać zimą?\nW jakim terminie można zrealizować skierowanie do szpitala?\nJak poradzić sobie z odciskami na stopach?\nSposoby wykrywania nowotworu\nCo powinnaś wiedzieć, zanim powiększysz usta?\nDlaczego warto monitorować powietrze w swojej okolicy?


Już w sobotę „Jastrzębska Dziesiątka”! – Jastrzębie-Zdrój kopalnie pomysłów, pokłady możliwości\nJuż w sobotę „Jastrzębska Dziesiątka”! - Jastrzębie-Zdrój\nJuż w sobotę „Jastrzębska Dziesiątka”!\n19 września o godzinie 18.00 w 10-kilometrową trasę wyruszą uczestnicy „Jastrzębskiej Dziesiątki”. Wyruszą inna trasą w porównaniu do ostatnich lat, bowiem start i metę zaplanowano w sąsiedztwie hali widowiskowo-sportowej przy al. Jana Pawła II.\nNa liście startowej biegu znajduje się ponad 750 nazwisk, wszystko wskazuje zatem, że będzie to rekordowa frekwencja podczas tej imprezy.\nPoprzedni wpis: Konkurs plastyczny „Dzieciństwo bez próchnicy”\nNastępny wpis: Mieszkania dla osób niepełnosprawnych


Just cause 4 pl ps4 Transmisja na żywo ,live ,02,01,2021\nJust cause 4 pl ps4 Transmisja na żywo ,live ,02,01,2021 Mr JARO1232\nFilm osadzony źródło: https://www.youtube.com/watch?v=vrSxk2nq9-Q\nJasna Góra Klasztor Ojców Paulinów - Zawierzenie Niepokalanemu Sercu Maryi Królowej Polski Jasna Góra 02.01.2021\nNiepokoisz się o przyszłość swojej rodziny? Przeraża cię brak pracy? A może paraliżuje Cię lęk o zdrowie swoje i swoich bliskich? Nie lękaj się! Wkrocz w Nowy Rok z Maryją!Już w najbliższą sobotę 2 stycznia 2021 roku, możesz zawierzyć swoje sprawy Matce Bożej. Wszystkie sprawy: skomplikowane, beznadziejne, nie do rozwiązania, wieloletnie...


Dzisiaj Europejski Dzień Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego - Sądeckie.pl - Wiadomości Nowy Sącz\nStrona Główna Informacje lokalne Dzisiaj Europejski Dzień Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego\nDzisiaj Europejski Dzień Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego\nDodano: 2021-05-06 08:39:00 - 7 miesięcy temu\nDzień 6 maja został ustanowiony przez Komisję Europejską jako Europejski Dzień Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, którego celem jest zwrócenie uwagi mieszkańcom Unii Europejskiej na kwestie bezpieczeństwa na drogach, w tym zmianę zachowań użytkowników dróg. Europejski Dzień Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego to część strategii Komisji Europejskiej zmierzającej do zmniejszenia liczby ofiar wypadków drogowych.\nSądeccy policjanci ruchu drogowego stawiając sobie za cel poprawę bezpieczeństwa na drogach naszego regionu prowadzą szereg działań w tym zakresie, tj. profilaktyczno-edukacyjnych, kontrolno-nadzorczych oraz inżynieryjnych. Zadowalające jest to, że od 2016 roku na sądeckich drogach liczba wypadków spadła o 33%, z kolei od 2018 roku liczba ofiar śmiertelnych uległa zmniejszeniu aż o 64%. Jednakże należy pamiętać, że najczęstszymi przyczynami zdarzeń drogowych na Sądecczyźnie są: nieustąpienie pierwszeństwa przejazdu, nadmierna prędkość, nieprawidłowe wykonywanie manewrów na drodze oraz niezachowanie odstępu od poprzedzającego pojazdu.\nPoprawa stanu bezpieczeństwa na drogach nie jest możliwa bez współdziałania wszystkich użytkowników dróg, dlatego w tym dniu policjanci szczególnie apelują zarówno do kierowców, motocyklistów, rowerzystów oraz pieszych o poważne potraktowanie problemu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przestrzeganie przepisów, rozwaga i rozsądek są prostym, ale skutecznym sposobem na bezpieczną koegzystencję na drogach. Razem zadbajmy o wspólne bezpieczeństwo!\nW ramach obchodów Europejskiego Dnia Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego w całej Europie, przy zachowaniu zasad bezpieczeństwa sanitarnego, prowadzone są działania profilaktyczne, debaty, konferencje i pokazy Europejski Dzień Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego wpisuje się również w ramy Światowego Tygodnia Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego ONZ, który w tym roku trwa od 17 do 23 maja.\nGmina Korzenna: Rozstrzygnięto przetarg na zagospodarowanie odpadów. Jest szansa, że opłata za wywóz śmieci pozostanie bez zmian\nWypadł z drogi i uderzył w ogrodzenie posesji\nSą wyniki badań przesiewowych pensjonariuszy i pracowników DPS w Klęczanach\nPod paragrafem OSP Nowy Sącz Zdrowie Koronawirus Pożar Pod paragrafem Wypadek Grupa Krynicka GOPR Piwniczna-Zdrój Zdrowie Koronawirus Zdrowie PWSZ