Zielone miejsca pracy (2015)\nDebates on Nordic inspirations (2016)\nCBSS Summer University (2017)\nSmart Living (2015-2017)\nBaltic Science Network (2017-2018)\nSummer University (2018)\nSzwedzka polityka bezpieczeństwa w ruchu drogowym (2015-2019)\nCircular economy in Poland, Germany and Scandinavian countries (2017-2020)\nFundacja Naukowa NORDEN CENTRUM jest niezależnym, apolitycznym, pozarządowym ośrodkiem badawczo-edukacyjnym, działającym na zasadach non-profit, utworzonym w 2011 r. i zarejestrowanym w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) pod numerem 0000405836.\nAktywność Fundacji określają, z jednej strony, wytyczone przed nią misja i statutowe cele, a z drugiej – tematyczne obszary szczególnych zainteresowań i różne formy realizowanych projektów.\nO działalności Fundacji, zgodnie z jej statutem, decydują dwa organy: Rada i Zarząd\nRada Fundacji – powoływana na czteroletnią kadencję, wytycza jej główne kierunki działania oraz nadzoruje ich realizację, w tym rozpatruje i zatwierdza okresowe sprawozdania z działalności Zarządu.\nZarząd Fundacji – powoływany na trzyletnią kadencję, kieruje działalnością NORDEN CENTRUM i reprezentuje ją na zewnątrz. Zatwierdza i kontroluje realizację konkretnych projektów, uchwala okresowe programy działania i plany budżetowe Fundacji, określa jej strukturę organizacyjną, decyduje o zatrudnieniu i gospodarce finansowej.\nKomitet Doradczy, powoływany przez Zarząd, to grono wybitnych postaci rozmaitych dziedzin i specjalności zawodowych, którym Fundacja zawdzięcza cenne doradztwo i wkład w jej różnego rodzaju projekty oraz długofalową strategię działania.\nPowoływany przez Zarząd Dyrektor Wykonawczy sprawuje pieczę nad dokumentacją, korespondencją, sprawami finansowymi i sprawnym organizacyjnie funkcjonowaniem Fundacji, zaś Dyrektor Programowy bezpośrednio odpowiada za jej aktywność badawczą i edukacyjną (projekty, konferencje, publikacje itp.).\nW realizację projektów Fundacji zaangażowany jest zespół ekspertów i współpracowników, których specjalistyczna wiedza i kompetencje – tak naukowe, jak i praktyczne – pozwalają osiągać konkretne cele badawcze i edukacyjne.\nDążąc do realizacji wytyczonych zadań, Fundacja aktywnie współpracuje z polskimi i zagranicznymi – w tym zwłaszcza skandynawskimi – partnerami:\nplacówkami naukowo-badawczymi i akademickimi;\ninstytucjami administracji publicznej, w tym samorządowej;\nprzedsiębiorstwami i stowarzyszeniami biznesowymi;\norganizacjami pozarządowymi i mediami.\nDługofalowym zamiarem NORDEN CENTRUM jest budowanie polsko-nordyckich i europejskich sieci instytucji współdziałających w realizacji celów postawionych przed Fundacją i w dziedzinach pozostających w polu jej zainteresowań.\nFirmom, instytucjom administracji publicznej i innym organizacjom Fundacja oferuje różnorodne formy odpłatnego doradztwa w postaci ekspertyz, analiz, seminariów, kursów, szkoleń itp., z udziałem wysokiej klasy renomowanych specjalistów od konkretnych zagadnień, zarówno naukowców, jak i praktyków, w tym pochodzących z krajów skandynawskich. Dochody z tych przedsięwzięć, po pokryciu kosztów, będą w całości przekazywane na realizację statutowych celów Fundacji (szerzej patrz: Współpraca).\nMisja i cele Fundacji Naukowej Norden Centrum\nGłówną misję Fundacji można streścić w formule: Modernizacja przez innowacje, inspiracje i wzajemne uczenie się.\nMisją Fundacji jest przyczynianie się do procesów modernizacji społecznej oraz rozwoju dialogu międzynarodowego poprzez wspieranie europejskiej i subregionalnej wymiany idei i doświadczeń w zakresie rozwiązywania ważnych problemów społecznych i gospodarczych. Działalność Fundacji koncentruje się na rozwijaniu tego rodzaju kontaktów pomiędzy Polską – i innymi krajami Europy Środkowej i Wschodniej – a pięcioma państwami nordyckimi, tj. Danią, Finlandią, Islandią, Norwegią i Szwecją.\nDoceniając walory nordyckiego modelu rozwoju – potwierdzane wysoką pozycją krajów skandynawskich w różnego rodzaju międzynarodowych rankingach i badaniach porównawczych – Fundacja uznaje za swój podstawowy cel podejmowanie działań sprzyjających:\noraz transferowi i przyswajaniu w Polsce\nnajwyżej cenionych elementów nordyckiego modelu rozwoju i strategii reformatorskich w państwach skandynawskich, a także najbardziej wartościowych, występujących tam konkretnych rozwiązań praktycznych (best practices) w polityce społecznej, gospodarczej i zagranicznej.\nCelem towarzyszącym jest popularyzacja społeczno-ekonomicznych doświadczeń w zakresie współpracy w regionie nordycko-bałtyckim, a także promowanie najbardziej innowacyjnych rozwiązań w różnych sektorach polityki publicznej i dziedzinach aktywności międzynarodowej państw regionu, ze szczególnym uwzględnieniem polityki wschodniej (w tym Partnerstwa Wschodniego) i członkostwa w Unii Europejskiej. W ten sposób Fundacja podkreśla potrzebę i znaczenie wielostronnej wymiany doświadczeń oraz nowatorskich idei i praktyk w relacjach polsko-nordyckich.\nGłównym adresatem działań Fundacji są środowiska eksperckie i opiniotwórcze, decydenci polityczni, kręgi biznesowe i młodzież akademicka. Celem podejmowanej działalności jest stymulowanie i współkształtowanie debaty publicznej o najważniejszych wyzwaniach cywilizacyjnych stojących obecnie przed Polską, regionem nordycko-bałtyckim i Europą. Jest nim równocześnie definiowanie skutecznych strategii i metod unowocześniania państwa, gospodarki i społeczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem lekcji i inspiracji płynących z dorobku państw nordyckich.\nFundacja formułuje wytyczne i zalecenia określające zasadność i warunki aplikowania zagranicznych doświadczeń w odmiennych realiach wewnętrznych innych krajów. Rekomendacje te mogą być użyteczne dla rozmaitych agend rządowych, firm, organizacji pozarządowych, związków zawodowych, samorządów terytorialnych i gospodarczych.\nNowe bieżące informacje\nEstonia – nowy rząd Jüriego Ratasa – Komentarz Norden Centrum (Kazimierz Popławski) 13 czerwiec 2019\n13th Conference on Baltic Studies in Europe 2019: Baltic Solidarity\nNowe komentarze w mediach\n#100lat #Baltic #BalticPipe #BalticScienceNetwork #BalticSeaRegion #BASF #BDF #bezpieczeństwo #BSN #CBSS #CircularEconomy #Dania #eko #Estonia #EUSBSR #Finlandia #future #Gotlandia #GOZ #greenjobs #imigracja #Kopernik #Litwa #Löfven #niepodległość #no-go #Norwegia #OZE #pensja #praca #prawica #płace #R&D #rynekpracy #Scientific #SmartLiving #Szwecja #Szwedzcy Demokraci #Szydło #uchodźcy #UE #unia #Witoszek #wybory #Łotwa\nFundacja Naukowa Norden Centrum. Theme designed by CPOThemes.


Rośliny w biurze - wszystko co musisz wiedzieć | Clematis - ogrody wertykalne\nKiedy w latach 90 rozpoczynaliśmy pracę z roślinami, były one traktowane jako drugorzędny element wystroju biura. Obecnie ciężko wyobrazić sobie przyjazną przestrzeń bez żywej zieleni. Ma na to wpływ wiele czynników, przede wszystkim stale zmniejszająca się ilość drzew w miastach, ale również trendy, które utrzymują się już kolejny rok. Liczba “roślinoholików” znacząco wzrosła, a potwierdzeniem tej tezy są gruby zrzeszające osoby oddane amatorskiej hodowli roślin. Praktycznie każde większe miasto ma swoją grupę, na której miłośnicy roślin wymieniają się poradami, sadzonkami i chwalą kolekcjonerskimi okazami. Poznańska grupa zrzesza ponad 13 tysięcy użytkowników, ROŚLINY Wrocław prawie 20 tysięcy, a ogólnopolska Kwiaty do Adopcji – ponad 100 tysięcy.\nBiura przyjazne pracownikom nie pozostały obojętne na ten trend. Coraz więcej firm decyduje się na inwestycję w zieleń, traktując ją jako działanie employer brandingowe. Niektóre wychodzą na zewnątrz – decydując się na zielone dachy lub zielone ściany zewnętrzne. Takie działania to nie tylko sygnał do potencjalnych pracowników, to często również realizacja planów dotyczących zrównoważonego rozwoju.\nW tym artykule zebraliśmy wszystkie aspekty, na które warto zwrócić uwagę w kontekście roślin w biurze.\nChore budynki i lecznicze rośliny\nSick buidling syndrome, czyli Syndrom Chorego Budynku, według raportu WHO dotyka aż 30% wszystkich nowych i odnawianych budynków na świecie. SBS to zbiór różnych czynników (między innymi jakości powietrza), które wywołują u ludzi symptomy choroby. Osoby przebywające w “chorym” budynku skarżą się na bóle głowy, osłabienie, chroniczne zmęczenie, gorączki, objawy astmy. Idąc do lekarza nie otrzymują diagnozy, ponieważ realnie nie występuje u nich jednostka chorobowa, a jedynie jej objawy. Praca w warunkach, które powodują ból fizyczny i chroniczne zmęczenie nie może być efektywna. Potwierdza to szereg badań: osoby wykonujące pracę w “chorych” budynkach są częściej nieobecne w pracy. Według WHO skutkuje to stratami na poziomie 0,5 – 1% PKB.\nKiedy zdefiniowano problem, naturalnie, rozpoczęto poszukiwania rozwiązań. Poza redukcją silnych chemicznych środków czyszczących, jednym ze skuteczniejszych sposobów walki z syndromem chorego budynku jest wprowadzenie żywych roślin do pomieszczeń. Oczyszczają one powietrze, przyciągają cząsteczki pyłów, pochłaniają toksyny emitowane przez farby i kleje, oddając w zamian czysty tlen. Dodatkowo rośliny zwiększają wilgotność powietrza, która jest kluczowa dla naszego samopoczucia.\nNasza realizacja w Jet Office. Ogród wertykalny z żywych roślin poprawia jakość powietrza w biurze. Do nasadzeń wykorzystaliśmy różne gatunki, które tworzą zdrowy ekosystem.\nNa tym etapie historii pojawia się NASA wraz z raportem opublikowanym w 1989 roku, w którym wymienia jedynie kilka gatunków oczyszczających powietrze. Czy tylko skrzydłokwiaty i sansewierie są w stanie realnie wpłynąć na otoczenie i “wyleczyć” budynek? Zupełnie nie! Media, rozpowszechniając odkrycie NASA, źle zinterpretowały badanie, w którym nie wyklucza się dobroczynnego działania innych gatunków. Badacze nie posiadali czasu ani budżetu na przetestowanie wszystkich gatunków roślin doniczkowych, stąd nie zostały one uwzględnione w publikacji.\nNiezależnie od tego, jaki gatunek zostanie wprowadzony do biura, będzie miał on korzystny wpływ na jakość powietrza, a co za tym idzie na komfort pracy. W przestrzeniach biurowych idealnie sprawdzają się ogrody wertykalne, które mogą pomieścić ponad 500 sztuk roślin, nie zajmując przy tym cennych metrów kwadratowych powierzchni użytkowej. Tańszym rozwiązaniem są nasadzenia w mobilnych donicach lub specjalnie przygotowanych systemach, które opracowujemy indywidualnie na potrzeby klientów.\nŻywe rośliny w biurze firmy Shoper. W tym przypadku nasza realizacja powstała we współpracy z architekt Agatą Nowakowską.\nWpływ żywych roślin na człowieka\nA co jeśli budynek, w którym mieści się biuro nie jest “chory”, ma odpowiednią wentylację oraz został wykonany z certyfikowanych materiałów, które nie zawierają toksycznych składników. Czy w tak zdrowej przestrzeni potrzebne są rośliny?\nŻeby odpowiedzieć na to pytanie, przytoczymy kilka badań naukowych.\nJednak zanim przejdziemy do publikacji, zaczniemy od podręcznika “Botanika” (1982) autorstwa Alicji i Jerzego Szweykowskich: “Celem botaniki i botaników powinno być zachowanie także i dla przyszłych pokoleń elementów naturalnej przyrody i krajobrazu, koniecznych dla wypoczynku i zdrowia psychicznego oraz kultury człowieka.”\nNiestety z biegiem lat krajobraz i naturalna przyroda, szczególnie w miastach, topnieją z każdym rokiem. W takich okolicznościach jeszcze ważniejsze staje się wprowadzanie roślin do wnętrz.\nCelem badania opublikowanego w 2020 roku przez American Society for Horticultural Science, było wykazanie wpływu obecności roślin na poziom stresu oraz koncentracji dzieci. W eksperymencie wzięło udział 30 uczniów szkoły podstawowej. Ich zadaniem było wykonanie 3-minutowego ćwiczenia arytmetycznego wymagającego intensywnego skupienia. Uczestnicy wykonywali zadanie w pobliżu roślin oraz bez ich obecności. Badanie EEG wykazało, że uczniowie rozwiązujący zadanie przy żywych roślinach byli bardziej skoncentrowani (aktywność w prawym płacie czołowym) i wyżej oceniali swój stan emocjonalny po ukończeniu zadania.\nEksperyment przeprowadzony w 1998 roku przez badaczkę Uniwersytetu Michigan mierzył wpływ roślin w pomieszczeniach na produktywność uczestników, stosunek do miejsca pracy i ogólny nastrój w środowisku biurowym. 81 uczestników wykonywało zadania związane z wydajnością w biurze bez roślin, z małą ilością roślin oraz z dużą ilością. Zgodnie z oczekiwaniami uczestnicy zgłaszali lepszy poziom nastroju, większą postrzeganą atrakcyjność biura i wyższe poczucie komfortu, gdy rośliny były obecne, niż gdy ich nie było.\nDwa niezależne badania z 1998 i 2000 roku wykazały, że pracownicy szpitali i biur, w których wprowadzono żywe rośliny, raportowali zmniejszenie dolegliwości zdrowotnych, takich jak zmęczenie i kaszel.\nIstnieje szereg dowodów na to, jak ważny dla zdrowia i samopoczucia jest bliski kontakt z żywymi roślinami. Jeśli jednak badania to za mało, warto wsłuchać się we własny instynkt, który najczęściej jako miejsce relaksu i wyciszenia podpowiada pobliski park, las, czy zielony skwer.\nŻywe rośliny to oaza, która pozwala się zrelaksować. Na zdjęciu nasza realizacja w siedzibie firmy Arvato Bertelsmann pod Poznaniem.\nKoszt roślin do biura i zwrot z inwestycji\nJakie są koszty wprowadzenia żywych roślin do biura? Zacznijmy od tego, jakiego zwrotu z inwestycji może spodziewać się pracodawca. Stworzenie optymalnych warunków do pracy przekłada się na mniej dni urlopowych. Szczególnie w okresie zimowym, żywe rośliny, które oczyszczają powietrze, zapobiegają rozprzestrzenianiu się bakterii i wirusów. Zapewniając odpowiednią wilgotność powietrza, rośliny w naturalny sposób sprawiają, że drobnoustroje nie namnażają się tak szybko, jak w suchym powietrzu.\nNowoczesne wnętrze biura firmy Shoper w Krakowie dopełniają żywe, piękne rośliny.\nKoszty aranżacji zależą od wybranej metody. Średni koszt 1 metra kwadratowego ogrodu wertykalnego to około 3000 złotych. Wykonaliśmy kilkadziesiąt zielonych ścian w biurach, między innymi w siedzibach Imperial Tobacco, Arvato Bertelsmann, Nobel Tower oraz siedzibie firmy Schlosser. Każda z inwestycji realizowana była według indywidualnego projektu, dostosowanego do wymogów przestrzennych oraz wizji inwestora. W efekcie biura zyskały unikatowy, zdrowy i doceniany przez pracowników element wystroju.\nInną możliwością aranżacji biura żywymi roślinami są nasadzenia w niezależnych donicach. Przy wielu realizacjach współpracujemy z architektami wnętrz, którzy dbają o optymalny podział przestrzeni. Elementy konstrukcyjne, takie jak donice mobilne, wykonujemy na zamówienie, dzięki temu idealnie wpisują się w pomieszczenie.\nNasza realizacja w siedzibie firmy Shoper w Krakowie.\nKoszty oferowanych przez nas usług to nie tylko cena roślin! Wykonujemy inwentaryzację przestrzeni, projekt, w razie potrzeby tworzymy konstrukcję ogrodu wertykalnego lub donic, dobieramy odpowiednie gatunki roślin, oświetlenie, systemy nawadniania… Montaż oraz nasadzenie to kropka nad i, w złożonym procesie opartym na naszym doświadczeniu i wiedzy.\nCzynniki, które wpływają na koszt realizacji to:\noczekiwany styl aranżacji,\nodległość od Poznania.\nPlan, personalizacja i precyzja\nPodejmując współpracę, zawsze skupiamy się na indywidualnej potrzebie klienta. Nie pracujemy na gotowych systemach, które wymuszają konkretne rozwiązania. Z naszym autorskim systemem możliwe jest wykonanie spersonalizowanych projektów, które precyzyjnie wpisują się we wnętrze.\nOgród wertykalny okalający okrągłe lustro – realizacja w sklepie stacjonarnym BeOrganic w Poznaniu.\nDlaczego najpiękniejsze monstery rosną w urzędach i szkołach?\nPewnie każdy z nas minął z zazdrością ogromną monsterę czy dorodną jukę w przedsionku szkoły… Nie raz mieliśmy okazję podziwiać kilkumetrowe rośliny, stojąc w kolejce przed drzwiami do urzędu. Co sprawia, że rosną lepiej niż w domu?\nWymienimy 3 najważniejsze powody:\nbrak potencjalnych zagrożeń.\nOczywiście, w warunkach biurowych, czy domowych, rośliny również mają dostęp do światła. Przykład dużych i dorodnych okazów z przedsionków szkół, które często są w pełni przeszklone, lub mają duże szklane drzwi, dowodzi tylko, jak ważna dla rozwoju rośliny jest ilość promieni słonecznych. Jeśli w biurze nie są one w stanie dotrzeć do planowanej aranżacji z żywych roślin – przychodzimy z pomocą. Dobieramy odpowiednie oświetlenie o naturalnej barwie, które nie męczy oczu, a roślinom pozwala zdrowo rosnąć. Jest to dla nich konieczny element do przeprowadzenia fotosyntezy. Szczególnie zimą doświetlanie roślin w naszej szerokości geograficznej jest koniecznością.\nW szkołach czy urzędach o rośliny dba zazwyczaj jedna osoba. Dzięki temu roślina jest zazwyczaj podlewana w równych odstępach czasu. Nie grozi jej przesuszenie, czy przelanie, które prowadzi do gnicia korzeni. W biurze, w którym kilkanaście osób może mieć “rękę do roślin” ciężko stworzyć stały harmonogram podlewania. Tworząc aranżacje z roślin inne niż ogrody wertykalne z automatycznym nawadnianiem, podkreślamy, jak ważne jest zapewnienie roślinom odpowiedniej ilości wody. Do nasadzeń w dużych donicach dobieramy gatunki, które mają podobne wymagania pod względem wilgotności podłoża.\nW ofertach supermarketów na stałe zagościły zioła w doniczkach. Niestety wracając z zakupów ze świeżą bazylią czy miętą, możemy przynieść szkodnika – na przykład ciężkie do wytępienia ziemiórki. Rośliny w budynkach użyteczności publicznej nie są narażone na atak szkodników, przez co nie muszą “walczyć” o przeżycie. Wiemy, jak ważne jest zdrowie roślin dlatego po ukończeniu aranżacji oferujemy serwis gwarancyjny. Doglądamy nasadzeń i upewniamy się, że rośliny przyjęły się w nowym miejscu. Jeśli pojawią się szkodniki – pomagamy je skutecznie zwalczyć. Dodatkowo nawozimy rośliny, tak aby przetrwały atak nieproszonych gości.\nWarto powierzyć aranżację biura żywymi roślinami profesjonalnej firmie, która wie, jak zadbać o to, czego potrzebują rośliny, spełnić oczekiwania inwestora i zadbać o piękny wygląd zieleni na lata.


ciasteczka i ciasta « Rozkosze podniebienia\n29 czerwca 2013 18:49\nMaślane ciasto z morelami i migdałami\nWprawdzie u nas jeszcze morele nie dojrzewają, ale pięknie dojrzałe, hiszpańskie można już kupić w sklepach.\nI właśnie ostatnio, kiedy byłam na zakupach, nie mogłam się im oprzeć\nWyglądały tak smakowicie…\nKupiłam więc trochę tych moreli i upiekłam ciasto.\nCiasto z rodzaju „do góry nogami”, czyli takie, które po upieczeniu odwraca się, i to co było na dole jest na górze, a to co było na górze, jest na dole.\nMaślane ciasto z morelami i migdałami jest bardzo smaczne, trzeba tylko uważać, żeby nie pękło przy wykładaniu na talerz, tak jak mnie się to zdarzyło. Pewnie było za ciepłe, kiedy je wyjmowałam z tortownicy? A może to stało się dlatego, że kształt wierzchu ciasta, nie jest płaski, na środku ciasto jest zwykle wyższe, niż na bokach. Bardzo prawdopodobne, że to właśnie to spowodowało, że ciasto pękło podczas układania go do góry nogami na talerzu. Nieważne w sumie, bo ciasto jest pyszne\n350 g dojrzałych moreli\nwarstwa na spodzie:\n3 kopiate łyżki uprażonych płatków migdałowych\nWłączyć piekarnik i nagrzać do około 160 stopni.\nTortownicę o średnicy około 22 cm wyłożyć papierem do pieczenia. Boki wysmarować masłem. Jeśli forma będzie większa, to ciasto będzie niższe i szybciej się upiecze. Wtedy ewentualnie można dać trochę wiecej moreli, bo 350 g to była ilość, która idealnie zapełniła dno mojej tortownicy.\nWymieszać składniki warstwy, którą należy położyć na samym dnie tortownicy i równo rozprowadzić.\nMleko wymieszać z esencją waniliową.\nRobotem ubić jajka z cukrem na puszystą jasną masę. Zabierze to minimum 5 minut.\nDodawać stopniowo i naprzemiennie mąkę ( wcześniej wymieszaną z proszkiem) i mleko z wanilią.\nNa koniec powoli dodawać roztopione masło, ciągle ubijając.\nMorele przeciąć na pół, pozbawić pestek i ułożyć przeciętą stroną na dnie tortownicy, na warstwie migdałów z muscovado. Następnie na owoce wylać ciasto.\nWstawić tortownicę do piekarnika i piec około godziny, troszkę więcej niż godzinę, godzinę i kwadrans najprawdopodobniej.\nSprawdzić patyczkiem, czy upieczone ciasto, i jeśli tak, to wyjąć je z piekarnika, ostudzić dobrze, a potem przełożyć na talerz, wykładając je do góry nogami.\n3 marca 2013 21:16\nCzekoladowe ciasto z orzeźwiającą owocową nutą\nprzez Basia w ciasteczka i ciasta,czekolada\nTo jest fajne czekoladowe ciasto, z orzeźwiającą, owocową nutą. Jest bardzo łatwe w przygotowaniu i ciekawe w smaku.\nOd razu czuje się w nim coś niecodziennego, jak na czekoladowe ciasto, ale trudno jest z początku określić, na czym to dokładnie polega.\nTo jest ta konfitura w cieście, której wprawdzie nie widać, ale jednak bardzo wpływa na smak. Daje jakąś lekkość, owocową świeżość czekoladzie.\nZnów zainspirowała mnie Nigella. Niezmiennie uważam, że jeśli trzeba pomysłu na dobre, i sprawdzone desery, to Nigella jest niezastąpiona. Nigdy mnie nie zawiodła. I choć wydaje mi się, że zrobiłam już wszystkie jej ciasta i torty, to kiedy szukam znów czegoś fajnego, okazuje się, że trafiam na coś nowego, czego nie znałam. Na szczęście\nCzekoladowe ciasto z marmoladą pomarańczową i morelową\n300 g cienko pokrojonej marmolady pomarańczowej (Nigella zaleca właśnie taką pomarańczową, ale jeśli się bardzo nie chce – nie każdy bowiem lubi charakterystyczny, gorzkawy smak pomarańczowej angielskiej marmolady – to morelowej lub malinowej. Ja dałam 150 g marmolady pomarańczowej (tylko tyle miałam) i 150 konfitury morelowej produkcji mojej Mamy. Myślę też, że pewnie może być problem z kupieniem takiej prawdziwej marmolady z pomarańczy, krojonej ze skórą, ale mam nadzieję, że Alma powinna dać radę )\nW rondlu roztopiłam masło, dodałam do niego połamaną na kawałki czekoladę, kiedy zaczęła się rozpuszczać, zdjęłam z kuchenki i mieszałam łyżką drewnianą, aż całkiem się rozpuściła i stanowiła z masłem gładką masę. Dodałam cukier, marmoladę i konfiturę morelową i dalej mieszałam. Dodałam ubite lekko jajka, a potem ostrożnie dodawałam po łyżce mąkę wymieszaną z proszkiem i ciągle ubijałam. Gdy wszystko było dokładnie wymieszane na jednolita masę, przełożyłam ciasto do wysmarowanej masłem foremki o średnicy 20 cm.\nCiasto wstawiłam do piekarnika. Piekłam około 45 minut, wyjęłam, kiedy wbity do ciasta patyczek wychodził z niego czysty.\nPo chwili stygnięcia wyjęłam ciasto z formy i spróbowałam jeszcze lekko ciepłe.\nCiasto jest bardzo smaczne, zupełnie nie jest ciężkie, wręcz przeciwnie- pomarańcze i morele dodają mu owocowej lekkości.\n17 lutego 2013 11:55\nCzekoladowe ciasto z czekoladową polewą i kandyzowanymi fiołkami\nTo intensywnie czekoladowe ciasto z czekoladową polewą i dekoracją z kandyzowanych fiołków może być eleganckim ciastem na specjalną okazję.\nMoże też być po prostu przyjemnością zrobioną najbliższym\nDo ozdobienia ciasta użyłam cukrzonych fiołków, które przywiozła moja Córka z Francji. Ale można takie fiołki przygotować w domu. Oczywiście wtedy, kiedy jest sezon na nie, to znaczy wczesną wiosną. Koło mojego domu rosną fiołki, postaram się tej wiosny samodzielnie zrobić takie kandyzowane fiołki.\n2 jajka ( osobno żółtka i białka)\nkopiata łyżka kakao\n60 ml mleka (najlepiej tłustego)\nnaturalna esencja pomarańczowa ( opcja)\nRozgrzać piekarnik do około 180 stopni. Roztopić czekoladę i zostawić do wystygnięcia\nMasło utrzeć z cukrem na puszystą masę, dodawać kolejno żółtka i dalej ucierać. Dodać roztopioną czekoladę i dalej ucierając dodawać mleko, kakao, mąkę z proszkiem.\nOsobno ubić białka ze szczyptą soli na sztywną pianę i delikatnie wymieszać z czekoladową masą.\nCiasto przełożyć do formy o średnicy 20 cm wysmarowanej masłem, wyrównać wierzch i wstawić do piekarnika. Piec około 45 minut i kiedy patyczek wbity do ciasta wyjmuje sie suchy, wyjąć ciasto z piekarnika i wystudzić.\nPrzygotować polewę. Czekoladę połamaną na kawałki podgrzewać wraz ze śmietanką, aż się rozpuści, dokładnie wymieszać, żeby powstała gladka masa, dodać naturalną esencję pomarańczową (niekoniecznie, jeśli jej nie macie lub nie lubicie. My bardzo lubimy czekoladę z aromatem pomarańczy )\nWystudzone ciasto posmarować czekoladą, a gdy zastygnie ozdobić fiołkami, albo na przykład skórką pomarańczową kandyzowaną.\n10 lutego 2013 22:55\nprzez Basia w ciasteczka i ciasta,drożdżowe ciasta\nNiestety, nie uczciłam godnie tegorocznego Tłustego Czwartku, nie usmażyłam ani chrustu, ani niczego innego\nAle przecież mamy jeszcze ostatnie dni karnawału i dzisiejsza jego ostatnia niedziela była całkiem dobrym dniem, żeby się choć trochę zrehabilitować\nI tak właśnie dziś usmażyłyśmy razem z Córką pączki. Pączki z różą, oczywiście!\nJa do tej pory podchodziłam do smażenia pączków raczej z rezerwą.\nKiedyś, przed laty, zabrałam się za nie i nie można było nazwać tego przedsięwzięcia sukcesem. Pewnie dlatego nie miałam odwagi ponownie podejmować sie tego zadania.\nNatomiast moja Córka, po lekturze znalezionych w internecie receptur i różnych wskazówek na temat smażenia pączków, zupełnie nie widziała problemu w ich przygotowaniu.\nWyszukałam przepis, który dostałam od mojej Mamy naprawdę wiele lat temu i zrobiłysmy pączki właśnie według tego przepisu.\nTym razem mogę powiedzieć, że nasze pączki wyszły wyśmienite!\nłyżeczka Madagascar Bourbon Pure Vanilla Bean Paste Nielsen-Massey lub innego naturalnego ekstraktu z wanilii\ndomowe powidła śliwkowe pomieszane z konfiturą z utartych płatków róży\nsmażona skórka pomarańczowa do dekorcji\nDrożdże rozpuścić w ciepłym mleku z dodatkiem łyżeczki cukru i łyżeczki mąki. Zostawić, aż wyrosną.\nWszystkie składniki ciasta wsypać do miski i wyrabiać (ja robiłam to przy pomocy robota). Na koniec wyrabiania dodać roztopione i przestudzone masło. Wyrabiać jeszcze przez chwilę. Ciasto ma nie być zbyt gęste. Zostawić przykryte ściereczka w ciepłym miejscu do wyrośnięcia, mniej więcej na godzinę.\nKiedy ciasto podwoi swą objetość, rozwałkować na grubość około 2 cm i wykrawać kółka o średnicy około 6 cm, na przykład kieliszkiem.\nRozłożyć kółka z ciasta na posypanej mąką desce, przykryć ściereczką i zostawić w ciepłym miejscu na około 40 minut, żeby wyrosły.\nGdy wyrosną, rozgrzać tłuszcz.\nMy smażyłyśmy na dużej, głebokiej patelni.\nBardzo ważna jest temperatura tłuszczu, nie może byc za wysoka, żeby pączki nie rumieniły się za szybko, zanim usmażą się w środku.\nPodobno właściwa temperatura jest wtedy, gdy po włożeniu do tłuszczu (aż do samego dna naczynia) drewnianej łyżki odwrotną stroną, wylatują bąbelki powietrza. Myślę, że te bąbelki powinny wydobywać się naprawdę mocno i intensywnie. Jeśli to są takie nieśmiałe bąbelki, to znaczy, że tłuszcz jest za zimny.\nSmażyć pączki przez około 1-1 ½ min z każej strony, aż będą dobrze rumiane.\nGotowe wyjmować na talerz wyłożony bibułą, czy ręcznkiem papierowym, żeby pozbawić je nadmiaru tłuszczu.\nGorące pączki można nadziewać specjalną szprycą albo, tak jak my, urządzeniem do dekorowania tortów z założoną długą wąską końcówką.\nPrzygotować lukier, utrzeć cukier puder z sokiem z cytryny.\nPolukrować pączki, ozdobić skórką cytrynową.\nNaprawdę pyszne, prawdziwe, domowe pączki!\n3 lutego 2013 19:48\nprzez Basia w ciasteczka i ciasta\nZabrałam się za pieczenie ciasta, to znaczy wymyśliłam, co chcę upiec, włączyłam piekarnik i… okazało się, że nie mam wystarczająco dużo mąki pszennej, z której miało być zrobione moje ciasto.\nW związku z tym, że już nastawiłam się na pieczenie, zmodyfikowałam przepis i zamiast samej białej mąki pszennej dodałam do ciasta część mąki pełnoziarnistej, również pszennej.\nPrzepis pochodzi z najnowszej książki Nigelli Lawson „Nigellissima”. W mojej wersji jest – poza zmianą związaną z mąką pełnoziarnistą – jeszcze inna zmiana, dodałam otartą skórką z całej cytryny (nie z połowy)i dodałam też naturalną esencję cytrynową.\nPoza tym uważam, że w oryginale jest trochę za dużo cukru, bo 250 g.\nMyślę, że 175- 200 g jest zupełnie wystarczające, tym bardziej, jeśli się planuje jeszcze pudrowanie cukrem po upieczeniu.\nJadłam ciasto zaraz po upieczeniu, jeszcze ciepłe\nJest smaczne, przyjemnie cytrynowe i wilgotne. Mam nadzieję, że takie pozostanie też po wystygnięciu. Wygląda na to, że zmiana mąki mu nie zaszkodziła!\nCytrynowe ciasto z jogurtem\n75 g mąki pszennej standardowej\n75 g maki kukurydzianej ( można też dać ziemniaczaną)\n150 ml oleju roślinnego, bezwonnego-dałam Wielkopolski\nkilka kropli naturalnej esencji cytrynowej\n3 jajka ( oddzielone żółtka od białek)\n175-200 g cukru\n2 łyżeczki naturalnej esencji waniliowej ( jak zwykle produkcji Nielsen-Massey)\nnieco cukru pudru do posypania gotowego ciasta\nRobotem ubiłam żółtka z cukrem i jogurtem, dodałam wanilię, skórkę z cytryny i esencję cytrynową.\nUbiłam osobno białka na sztywną pianę.\nDo ubijanych żółtek z jogurtem dodałam olej i dalej ubijałam, dodałam stopniowo mąkę i dalej ubijałam.\nW końcu dodałam pianę i lekko wymieszałam łyżką całość.\nMasę przełożyłam do okrągłej formy o średnicy ok 22 cm wysmarowanej wcześniej masłem i wstawiłam do piekarnika.\nPiekłam około 30-35 minut, gdy ciasto wyrosło, było lekko złote i zaczęło pękać sprawdziłam patyczkiem. Był po wyjęciu z ciasta suchy, więc wyjęłam ciasto z piekarnika.\nTo cytrynowo-jogurtowe ciasto pysznie smakowało z kubkiem dobrej herbaty Earl Grey


» Nodik kod rabatowy czerwiec 2022 | 30%\nW sklepie internetowym Nodik kod rabatowy to okazja sama w sobie. Można go wykorzystać na zakup tak wielu produktów, że aż chce się wypatrywać tego kuponu codziennie. Jednak nawet jego tymczasowa niedostępność nie stanowi problemu, ponieważ wśród wyselekcjonowanych przez nas okazji znajdziesz chociażby 62% rabatu na zabawki Fisher Price. Nodik to miejsce, w którym dostępnych jest kilkaset markowych produktów pochodzących od polskich dystrybutorów. Sklep szczyci się bowiem tym, że spełnia marzenia dzieci, niemowląt i mam i nawet krótka wizyta utwierdza w przekonaniu, że faktycznie tak jest. Dołącz do zadowolonych klientów i wykorzystaj Nodik kod rabatowy czerwiec 2022.\nPopularne kody rabatowe Nodik na czerwiec 2022\n30% Rabatu Pościel dla dzieci z rabatami do 30% Do odwołania


Prawo gospodarcze i handlowe | Kancelaria Adwokacka w Szczecinie\nKancelaria świadczy kompleksową obsługę prawną przedsiębiorców, w tym spółek handlowych we wszystkich problemach prawnych jakie pojawiają się w prowadzonej przez nich działalności. Kancelaria pomaga i prowadzi sprawy w zakresie: prawa gospodarczego, handlowego (w tym prawa spółek).\nKancelaria świadczy stałą obsługę prawną oraz konsultacje prawne dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej, zakładania i rejestracji nowych podmiotów gospodarczych oraz windykacji należności.\nOpracowujemy dokumenty i procedury w zakresie bieżącej działalności naszych Klientów, np. wszelkie kontrakty z partnerami biznesowymi naszych Klientów, umowy o pracę, wypowiedzenia, rozwiązania umów, regulaminy, itp.\nKancelaria reprezentuje wspólników spółek w sprawach przeciwko spółce, w sprawach o naprawienie szkody spółce (actio pro socio) lub w przypadku pokrzywdzenia wspólnika przez innych wspólników. Prowadzimy także sprawy likwidacji spółek i rozliczeń między wspólnikami.


Dzisiaj jest 29 lut 2020, o 05:48\n18 mar 2015, o 15:20\n6x players - 6x caress, haywire 186 SS - maska, haywire - 80 DJ - haywire - 65 archon - wwp, blaster, haywire, shadow field - 155 venom - 65 5x kabali - blaster - 55 5x kabali - blaster - 55 venom - 65 venom - 65 5x trueborn - 4xblaster - 115 raider - NS, lance - 75 ravek - 125 ravek - 125 voidbombe...\n17 mar 2015, o 16:01\narchon - blaster - 75 venom - 65 lhamia - 10 venom - 65 kabale - blaster - 55 venom - 65 kabale - blaster - 55 kabale - blaster - 55 raider - lanca - 60 raider - lanca - 60 razorwing - 140 razorwing - 140 ravek - 125 ravek - 125 cronos - probe - 125 formacja 5 talosów - 600 1820 takie cos na 5 talos...\n3 mar 2015, o 12:53\ntak samo było z wraithknightem czy smokiem, na zdjeciach kupa a na zywo bardzo fajne modele.\nIMO model czochra mosznę\n25 lut 2015, o 13:03\njest jeszcze trzecia droga. MSU, mozecie popytac kena jakich rozp najbardziej nie lubi, proponuje tez sprawdzic jak wygladały zwycieskie rozpy na LVO.\n20 lut 2015, o 11:04\nw latajaca jednostke nie moze strzelić, wiec w plecy jest. tak samo by było np gdyby był sobie marin z flamerem i bolcem. deklaruje cel i wybiera bron, a tu powiedzmy jakas moc wyłacza bolec. jest w plecy bo flamerem nie mozna do flayera. albo gdyby bron miała losowe strzelanie, np to orcze ustrojst...\n19 lut 2015, o 14:33\nIMO nie strzeli poprostu. cel mozna zawsze wybrac, pozniej dopiero wybierasz z jakiej broni.\n18 lut 2015, o 18:23\nRupert pisze: była do czasu herlaków.... którzy mówią...\nJesteś jednym unitem??? TO ODWRÓCONA NIEWIDZIALNOŚĆ ZE WSZYSTKICH KOŚCI SZMA***!!!!\nMajorze, czemu Urien??? Nie czuje typa...\nja bym sie ta odwrocona niewidką nie jarał. priest do unitu, adamantium will i nie wchodzi na 4+.\n18 lut 2015, o 18:20\nDla kilku rzeczy, szybciej fearles i fc na grotach, groty wjezdzaja na stół w 2 i szarzuja w 3. Z urienem power from pain jest na 4 turze. do tego daje to w 12 calach wiec wracki tez sie załapia. i kabale i bajki :). sam koles jest turbo twardy. T5 inv 4+, fnp4+, iwnd. sam bije 4 ataki ktore rania n...\n18 lut 2015, o 10:36\nRozpa po poprawkach, myslę ze Urien robi wiekszy przesiew niż skukubuska formacja - scalpel squadron 5x wracks - ossefactor 65 venom - 65 5x wracks - ossefactor 65 venom - 65 Det - realspace riders HQ Urien - 140 Elity 4x groty - 140 raider - shadow field - 70 fasty: 3x reavers - 1x cluster caltrops...\n17 lut 2015, o 15:30\nskalpl squadron spada zawsze w pierwszej turze. a tabla liczy sie po całej turze. dodatkowo jesli wbije first blood to mam d3 victory pointy zamiast jednego.\nmysle jakie traity wziac do tej armii. DE srednio mi pasują.


Podróże Anachronisty - Publixo\n1. ZAMEK WULZBURG 41\n4. Droga do domu /10\n5. Okręt płynie dalej. Blankenfelde /10\n6. Sopot nielicznych\n7. 11. Rocznica Katastrofy Smoleńskiej\n8. M. J. Lermontow - Tambowska heroini /XLVIII\n9. Dureń w ornacie\n10. Odkładane marzenia\nTekst 7 z 7 ze zbioru: LOSY LUDZKIE\nData dodania 2010-10-02\nBolesław leciał prosto przed siebie. Trochę na oślep. Cel wytyczały mu nie mapy, ale pragnienie. Wiedział dobrze, gdzie chciałby się znaleźć. Nie wiedział tylko, gdzie to jest. Tylko tam, skąd przybywał pozostać już nie chciał. Zapragnął poszukać tego, co gdzieś musiało istnieć, bo logicznie wynikało z jego filozofii.\nW poszukiwaniach nie za bardzo mógł mu pomóc kieszonkowy sapiencjator ani inny komputer. To na razie przewyższało ich techniczne możliwości. Mogły wszystko wyliczyć, wiele przewidzieć, ale spekulacje filozoficzne traktowały nieufnie. A już wobec marzeń były bezsilne.\nSkupił teraz uwagę na urządzeniach sterowniczych. Wszystko grało. Przeszkód nie zauważył. Czujne urządzenia wszystko w porę wychwycą. Mógł znowu oddać się rozmyślaniom. Najpierw o przyczynie swej ucieczki. Sam był sobie winien. Zakochał się, a to bardzo nierozsądne.\nOna studiowała historio-futurologię cywilizacji. Miała przed sobą lata nauki. Kiedyś załatwiano to szybciej. Z czasem historia rozrosła się. Rozwinęła się też znajomość przyszłościowych perspektyw. Odkąd ostatecznie pokonano głód, nędzę, raka, AIDS, zakusy militarne oraz główną przyczynę zła: nienawiść, więcej było czasu na zgłębianie nauk. Wydłużyło się też o wiele lat ludzkie życie.\nWięc ona studiowała. Na imię miała Felicissima. To od łacińskiego: felix – „szczęśliwy”. Stopień najwyższy: felicissimus – „najszczęśliwszy”. Rodzice tak ją nazwali, by naprawdę była najszczęśliwsza. Łacina ostatnio wróciła do łask. Ludzie, mając więcej wolnego czasu, zgłębiają nawet ten martwy od dawien dawna język.\nOn więc zapragnął Najszczęśliwszej. Niestety, jego imię: Bolesław – znaczy: „bardzo sławny” i imiona ich, wyznaczające osobowość, nie bardzo współgrają. Na Ziemi ze sławą łączyła się wytężona praca, walka, cierpienia, ale rzadko szczęście. Nawet sława nie zawsze. Wolał o tym nie myśleć. Swoją wybrankę serca nazywał krótko: Fela.\nPragnął zaznać wielkiej miłości. Ale to było anachroniczne. I miłość. I samo pragnienie. Podobnie jak i szczęście. Wiedział o tym. Mimo to wolał pozostać anachronistą. Nie zgodził się na sugestie kieszonkowego sapiencjatora, aby poddać się modernizacji osobowości. Ani wtedy, gdy wynikło tak z prognoz co do ich imion, ani później, kiedy zaczęło się niestety sprawdzać, a sapiencjator tylko terkotał ironicznie: „O, głupi, głupi!”\nKiedy to rozpamiętywał, na pulpicie sterowniczym ciągle świecił fioletowo wpisany przy starcie cel podróży: KRAINA SPEŁNIENIA.\nBolesław miał wątpliwości, czy komputer właściwie pojmuje takie hasło. Należało przecież do pojęć anachronicznych. On sam też powinien poddać się wreszcie modernizacji psychiki. Choćby częściowej. Wyeliminować z umysłu głupią miłość...i marzenia. A przede wszystkim przekonanie, że musi istnieć kraina, gdzie wszystko się spełnia. Jednak nie chciał się poddać modernizacji. Wolał pozostać anachronistą, zachować sobie trochę anachronicznej świadomości, czym jest przyjemność. I zaznać głupiej miłości. Snuć nonsensowne spekulacje. Marzyć. Nie wystarczały mu wybory zgodne z kryterium: to jest rozsądne, więc tak trzeba!\nSapencjator na ten temat milczał. Nic dziwnego. Zaprogramowano go według wzorów, gdzie wszystko poddane rozumowi, a emocje wyeliminowane. Przyjemnie było zakochać się w Felicissimie. Ale nierozsądnie. Tylko inaczej byłoby bardziej przykro. Czegoś mu brakowało...\nZnał na tyle historio-futurologię cywilizacji, by wiedzieć, że zanim zdziesiątkowani przez atom i AIDS ludzie uciekli z Ziemi działały tam poradnie dla nieszczęśliwie zakochanych. Nieszczęśliwi pisali po prostu list do redakcji jakiegoś czasopisma, by doradziła, co robić. Kiedy Kultura Ziemi się skompromitowała, bo niemal doprowadziła do zagłady ludzkości, uciekli stamtąd. Podobna klęska nie mogła się powtórzyć. Należało zatem zrezygnować z tak anachronicznych czynników destrukcyjnych, jak uczucia. One prowadziły do miłości, ale też do nienawiści, a to do wojen i atomu. Postanowiono więc w pierwszym rzędzie wyeliminować uczucia. W niektórych krainach całkiem skutecznie.\nAle Bolesław pochodził z takiej, gdzie jeszcze utemperowane uczucia tolerowano. Poziom intelektualny tej społeczności był na tyle wysoki, że potrafiono nad nimi racjonalnie zapanować. Ten obszar nazywa się KRAINĄ FILOZOFÓW.\nTu kochają mądrość. Lubią nade wszystko spekulacje myślowe. Ich najwyższą przyjemnością są gry wymagające wysiłku myślowego, rozwijające intelekt. Każdy je uprawia na przemian z grą szklanych paciorków, zaczerpniętą od Hermana Hessego. Stymulację mózgu ćwiczą to od oseska. Już matka, potrząsając grzechotką z wielobarwnych korali, pobudza odpowiednie ośrodki mózgu.\nBolesław zdaje sobie sprawę, jak mało wspólnego mają jego współziomkowie z filozofami ziemskimi. Tamci wprawdzie ustępowali tym pod względem precyzji pojęć i konsekwencji logiki wprowadzanej w życie, ale to co głosili było piękne. Oni byli poetami. Tylko głupi politycy ich wyśmiewali. Nie zdołali więc wywrzeć znaczącego wpływu na bieg historii. I do czego to doprowadziło? Atom, AIDS, zagłada! Potem ucieczka w popłochu z Ziemi.\nW tym momencie na ekranie pokładowego komputera zapalił się napis: UWAGA! DOBIJAMY DO CELU!\nBolesław zdumiał się. Jako filozof miał jeszcze prawo do przeżywania zdziwienia. „Czyżby to była kraina, gdzie spełniają się marzenia?”\nOstrożnie wybrał miejsce na ulokowanie pojazdu. Zabezpieczył go i ruszył przed siebie. Zaraz zobaczył ludzi. Wypadało zagadać do obcych z całą rewerencją.\n- Przepraszam najuprzejmiej, szanowny panie, proszę mi objaśnić, jaka to kraina?\nZapytany ani się nie odwrócił. Przeszedł obok, jakby nie dosłyszał. Ale w dali wyrósł następny.\n- Najuprzejmiej przepraszam...\nI ten się nie zatrzymał. Zaskoczony Bolesław przepuścił kilku dalszych przechodni. Ich puste twarze nie wróżyły nic dobrego. Wreszcie jeden posiadał cień jakiegoś wyrazu.\n- Przepraszam bardzo, jak nazywa się ta...\nBolesław w popłochu zaczął biegać od człowieka do człowieka. Próbował ich zagadywać po łacinie, to w esperanto. Nadaremno. Mijali go, nie zaszczycając spojrzeniem. Patrzyli wyniośle ponad jego głowę. Zdesperowany krzyczał, chwytał ich za ręce, za łokcie. Wyślizgiwali się i szli przed siebie. Nikt nie reagował.\n„Czyżby używali innego języka?!” – pomyślał. Byliby głupi, jak Ziemianie, którzy namnożyli co niemiara języków, które obrosły w narzecza, gwary, żargony. Ujednolicenie języka stało się pierwszą potrzebą po opuszczeniu Ziemi. Inaczej współżycie byłoby niemożliwe. Utrzymywanie odrębności mowy skazywało na samotność, a potem zgubę.\nRozejrzał się. Pośród zieleni dostrzegł jakieś pawilony. Ich architektura wskazywała, że nie mieszka tu obca cywilizacja, jakiej ciągle poszukują. Ta musi też wywodzić się z ziemskiego pnia.\nPoniechał prób nawiązania kontaktu. Przysiadł na ławce i patrzył. Twarze ludzi nic nie mówiły. Nie było na nich radości, ani smutku czy gniewu. Żadnych emocji znanych mu z tablic poglądowych. Byli więc na wyższym poziomie cywilizacji, bo panowali nad mimiką, by nie zdradzała wnętrza.\nZiemianie celowali w okazywaniu swych przeżyć. Mieli nawet specjalnych ludzi, którzy za opłatą zajmowali się pokazywaniem min. Zwano ich mimami. A jeśli uzupełniali miny słowami – aktorami. Oglądano ich popisy w budynkach o nazwie: teatr. Były budowane z uroczystą okazałością. Szczególnie odkąd z min i słów zaczęły powstawać różne historie, nazwane: dramat. Niektórzy z aktorów starali się za wszelką cenę rozśmieszyć patrzących. To byli: błaźni, komedianci. Ale częściej trafiało się na takich, co zasmucali. Strzelali do siebie i udawali, że umierają. Publika lubowała się w takich obrazkach. Wtedy nastała schyłkowa epoka ze stopą wysuniętą ku zagładzie.\nBolesław nastawił ucha, chcąc zorientować się w tutejszym sposobie porozumiewania.\nNie mógł uchwycić ni słowa. Wmieszał się więc w tłum. Ciągle nic nie słyszał. Mijali go niemi. Zdobył się nawet na barbarzyński odruch nieokrzesanych Ziemian i próbował temu i owemu zastępować drogę. Omijali go obojętnie. Zaczął ich potrącać. Nic!\nNagle olśniło go: oni nie mówią!\nZaskoczony, umknął na bok i nacisnął guzik kieszonkowego sapiencjatora:\n- Co to znaczy?! – wyszeptał.\n- Poszukiwany cel podróży – odparł bezduszne urządzenie.\n- Kraina Spełnienia?!\nWyłączył sapiencjator. „Głupi mechanizm zawodzi – pomyślał – albo kpi”.\nJeszcze chwilę krążył pośród milczących postaci. Potem odkrył brak jakichkolwiek napisów. Ani sygnałów ostrzegawczych. Zakazu czy nakazu. Byłażby to kraina bez słów? Musi przeanalizować, jak to możliwe? Jak mogą żyć bez słów? Wróci jeszcze to zbadać. Wyciągnąć wnioski o przyczynach i konsekwencjach... Zrobi to jako filozof. Ale później.\nNa razie szuka prawdziwej Krainy Spełnienia. Ona musi istnieć! To wynika z jego analiz. Musi być gdzieś taka, skoro wiele jest krain, gdzie spełnia się niewiele!\nPoczuł się głodny i zmęczony. Do tego mógł się przyznać, byle nie do zniechęcenia. Jeszcze na tyle nad sobą panował. Wyjął z kieszeni dropsy odżywcze. Brązowe miały smak pieczonej kaczki, żółte – jabłek i pomarańczy, zielone – sałaty. Rozrastały się podczas ssaniu. Otworzył pojemnik z płynem kofeinowym, zaprawionym kwasem desocsyrybonucleinowym, co poprawiało jasność myślenia i podnosiło na duchu. W dodatku było smaczne. On zachował poczucie smaku. Dzięki temu, że nie poddał się całkowitej modernizacji osobowości., jak wielu innych Ziemian. Ale przez to pozostała mu też zdolność do cierpień miłości.\nPosiliwszy się, zawrócił do pojazdu. Wpisał w komputer, jak poprzednio: Cel podróży: KRAINA SPEŁNIENIA. Pojazd nie ruszał.\nDopiero po uzupełnieniu na: cel drugi: KRAINA WZGARDZONYCH DARÓW LOSU. Wtedy ruszyli.\nLot przebiegał prawidłowo. Mógł spokojnie się zastanawiać nad życiem ludzi nie używających słów. Może było to konsekwencją dawnej teorii, że jak ludzkość osiągnie pełnię szczęścia sztuka stanie się zbędna, bo ona jest najczęściej wyrazem walki z cierpieniem.\nNie pamiętał dokładnie, jak to było w książce o szorstkich, pożółkłych, kartkach. Przeglądał ją niegdyś w słabo oświetlonym pokoju podczas badań na Ziemi. Półmrok, cisza i pustka bez ludzi, trochę go tam niepokoiły. Zza drzwi co jakiś czas dolatywał szum starych gazet, które porywał przeciąg z wybitych szyb i szurał nimi przez długi korytarz. Tymczasem on wertował księgę.\n„Sztuka nie będzie w przyszłości potrzebna.” – głosił proroczy teoretyk. Dowodził, że nastąpi to wówczas, gdy nie będzie bólu ani cierpień.\nA śmierć? A nieszczęśliwa miłość? – zdziwił się wówczas Bolesław. No, miłość można ustawić rozsądnie, ale z powodu strachu przed końcem życia i odchodzenia bliskich nie cierpią tylko ci, którzy poddali się modernizacji osobowości i w nowoczesnych laboratoriach pozwolili sobie wyeliminować wszelkie emocje. Podobno są zadowoleni. Niepotrzebna im teraz rodzina, ani bliscy czy przyjaciele.\nOn nie zdecydował się na modernizację. Pozostał anachronistą. Dlatego nadal dostępne mu rozkosze podniebienia, dreszcze przy obcowaniu ze wzniosłą sztuką, ale niestety też i cierpienia w miłości. Zmodernizowani nie czytują powieści ani wierszy. Jedynie podręczniki, poradniki i leksykony. Dysponują namiastką sztuki przy intelektualnych grach w szklane paciorki, szachach i muzyce traktowanej jak matematyka. Ale większości i to niepotrzebne.\nCo jeszcze było w tamtej starej książce, którą wyjął z szafy o przeszklonych drzwiczkach? Półmrok oświetlała pojedyncza żarówka z białym, blaszanym kołnierzem, który chrzęścił w podmuchach przeciągu. Świeciła mdło, gdyż czerpała energię z resztek ziemskich zasobów. Autor owej książki uważał swe teorie za optymistyczne.\nMoże naprawdę modernizacja prowadzi do likwidacji sztuki? Co z niej mieliby ludzie niezdolni kochać ani cierpieć? Na szczęście obce im pragnienie zemsty, poczucie niższości i zazdrość. Skutecznie zlikwidowano też nienawiść. To był najgroźniejszy atawizm, rak psychiczny, najczęściej zabijający ludzi i całe społeczności. To właśnie zniszczyło społeczność ziemską. Wybijano się tam nawzajem z nienawiści. Nienawidzący sami się też zatruwali własnym jadem nienawiści i umierali na nowotwory, wrzody żołądka, schizofrenie, melancholie, depresje. Na szczęście wszystko to zlikwidowano. Ujednolicono też język esperanto. Nie ma też po co opiewać uczuć patriotycznych, bo ojczyzną teraz wszechświat, a krajanem – każdy.\nNie wolno mu było zabrać tamtych książek z oszklonych szaf. Mogły być skażone. Zostały na razie. Skazane na zniszczenie. Budynek gdzie je znalazł należał ongiś do Uniwersytetu. Miasto zwało się Kraków. Kamienne lwy przy bramie wejściowej pękały, Rdzewiały kółka w ich nozdrzach. Rzeźbiona bogato klamka zieleniała śniedzią. Drzwi skrzypiały. Jego kroki dudniły przeraźliwie w ciszy. Każdy krok wzbijał tumany kurzu.\nPo powrocie z wyprawy na opustoszałą Ziemię pragnął otrząsnąć się z ponurych nastrojów w towarzystwie Felicissimy. Całą drogę marzył, jak to będzie. Zanim jednak do tego doszło, zobaczył ja w tłumie z jakimś chłopakiem. Jemu nigdy nie pozwalała przytulić się ramieniem. Kiedy się wreszcie spotkali, z uwagą słuchała jego refleksji z podróży na Ziemię. Bał się zapytać o najważniejsze. Gdy spróbował, ona, zawsze uważająca, powtórzyła: jesteśmy zaprzyjaźnieni i niech tak zostanie...\nWkrótce znów ją zobaczył. Biegła do tamtego z wyciągniętymi rękami, rozpromieniona radością...\nWtedy pomyślał o modernizacji psychiki. Zrobi to, jeśli obecna wyprawa okaże się daremna. Podjął decyzję w szaleńczej determinacji. I to on – filozof!\nKaże sobie zlikwidować naiwność. I zapamiętane obrazy Feli z tamtym. Niech pozostanie w jego świadomości poważna, otoczona książkami i słuchająca z powagą jego wywodów. Tak, zbyt poważna, żeby pozwolić sobie na nikły gest czułości. Usuwała szybko palce z jego zachłannej dłoni.\nKiedy pojazd dobił celu, nauczony doświadczeniem z krainy bez słów, już nikogo nie zagadywał. Usiadł a ławce w cieniu drzewa i czekał na pierwszego przechodnia. Niepokoił się. Wszakże komputer przy lądowaniu pokazał na ekranie słowo: CEL.\nByłaby to kraina spełnienia? Czy ta druga: Wzgardzonych Darów Losu?\nTo dla Feli wzgardził wiele razy takowymi. Zrezygnował z wielu sprzyjających okoliczności, odrzucił niejedną propozycję, zaniedbał swój los. Jeśli nie mógł znaleźć krainy, gdzie wszystko się spełnia, zapragnął odszukać przynajmniej tą, do której odchodzą dary losu, jakimi sam wzgardził. I je odzyskać skoro jego miłość nadaremna. Należał do nich pełen żalu gest matki, kiedy niegdyś oznajmił, że nie zostanie z nią wieczorem, o co prosiła, bo śpieszy do Feli. I propozycja naukowa, której nie przyjął. Brakło by mu czasu dla Feli. Potem przepadła licząca się nagroda, gdy się po nią nie pofatygował, wybierając spotkanie z Felą. Odwróciła się od niego Julia, widząc, ze na dobre zajęty Felą. O, wiele spraw zaniedbał. Tym sposobem dary, jakie los mu podsuwał przepadły. Gdzieś jednak musiały odejść.\nTeraz zapragnął je odszukać.\nInni podobne zamiary by wyśmieli, ale jemu, anachroniście, wolno było zachować odrobinę irracjonalnej naiwności, tak jak kilka ziemskich bibelotów, bawiących oko, jakie nabył w antykwariacie. Nawet sapencjator go w tym nie powstrzymywał, podczas gdy wobec jego uczuć do Feli objawiał zastrzeżenia. „Głupi, głupi!” – terkotał najczęściej, pytany i nie pytany . W końcu zgniewany wyłączył jego przycisk. Potem przezornie unikał pytań. Co taki mechanizm może wiedzieć o zakochaniu? Ograniczył pytania, dlatego w tej podróży błądził.\nWyostrzył teraz wzrok, bo z daleka ktoś nadchodził. Miał paskudnie antypatyczną gębę. Taka mina według starych katalogów wskazywała napuszonego głupca.\nUff! Przeszedł. Chwała Bogu. Z takim przykro byłoby zaczynać. Ale idzie następny. Taki sam?! Za nim drobnymi kroczkami, na paluszkach nadbiega jeszcze jeden. Wyprzedza tamtego i...pada na kolana. Napuszony ani drgnie. A ten czołga się przed nim na klęczkach. Za nimi inny gnie się w ukłonach.\nBolesław ucieka z niesmakiem. Wszędzie podobnie. Jedni napuszeni szli przed siebie z dumnie zadartymi łepetynami, inni na klęczkach.\n- Co to znaczy? – wrzasnął, naciskając klawisz sapiencjatora.\n- To Kraina Mogeuszy i Proszalników. To potomkowie ziemskich urzędasów, którzy wszystko mogli, i ich petentów. Znaleźli się jeszcze tacy, którym tak zacofana kraina potrzebna.\nBolesław patrzył z przerażeniem na paradę tych, co niby wszystko mogą i korzących się przed nimi w pokornym geście Proszalników. Słyszał co nieco o mrocznym okresie cywilizacji, kiedy to załatwienie czegokolwiek (mieszkania, pracy), zakupu czegoś, a nawet uzyskanie awansu, nie przebiegało logicznie, a wymagało specjalnej siły przebicia, protekcji, układów, pleców, picia... i innych równie absurdalnych sposobów. Jakże to było głupie!! Teraz te wszystkie sprawy załatwiają komputery. One nie biorą łapówek ani napiwków. Nie trzeba się im podlizywać ani żenić się z nimi dla lepszych układów.\n-Tylko dlaczego akurat tu przylecieliśmy?\n- Zobaczysz – odparł tajemniczo sapencjator.\n- Jedźmy dalej...\nNastępna kraina była też niesamowita. Już wysiadając z pojazdu dostrzegł mnóstwo skrzynek pocztowych. Czerwieniły się na każdym drzewie, słupie, domu. Coraz to ktoś do nich podchodził i wrzucał listy. Na ławkach siedzieli ci, co je pisali, otoczeni stosami kopert.\n„Wygląda na to, że strasznie dużo ich piszą” – pomyślał. „Nie mają nic lepszego do roboty? Co może być w tych epistołach?” Żywił nadzieję, że pisane z takim zapałem są przynajmniej efektem miłości czy choćby życzliwości. Wiedział z podręczników, że pisywano takowe w kwiecistym stylu na ozdobnej papeterii...\nAle czasem Ziemianie w przypływie nienawiści pisywali anonimy. Cichcem wysłany donos z ironicznym podpisem „życzliwy”, miał komuś dokuczyć. To była marna satysfakcja miernych ludzików. Czy mogli potem kochać samych siebie, wiedząc o swoich postępkach pozbawionych godności? Czy wstyd pozwalał im żyć? Dlatego po opuszczeniu Ziemi w pierwszym rzędzie zlikwidowano wszelkie przejawy nienawiści. To przecież doprowadziło do zagłady. Mężczyzna powinien budować, sadzić drzewa, płodzić dzieci, a nie zabijać!\nCo więc pisali ci tutaj? Brakło mu odwagi zapytać.\n- To KRAINA LISTÓW BEZ ODPOWIEDZI – wyjaśnił sapiencjator. Oni tak piszą i piszą, bo pozostało im dużo anachronicznej potrzeby porozmawiania z kimś, radzenia się i proszenia o coś... Pisać mogą. Tylko nikt na te listy nie odpowiada.\n- Na Ziemi takie atawistyczne potrzeby zaspakajały redakcje czasopism z działami łączności z czytelnikami...\n- Ale nie na wszystkie listy odpowiadano – zaskrzeczał sapiencjator. – Nieraz przepadały wysyłane z prośbą o druk utwory. I listy o pomoc. I niejeden od kogoś nieszczęśliwie zakochanego. I stąd się zaczęło...\n- Co się zaczęło – spytał Bolesław, ale i on urwał, bo na sąsiedniej ławce przycupnęła dziewczyna o długich włosach. Wyciągnęła blok listowy i gryząc koniec flamastra, zaczęła pisać. „Czy i tej uroczej dziewczynie nikt nie odpowie? – pomyślał z żalem Bolesław - Ona wkłada w to –widać – wiele nadziei... Jak wszyscy wokół.” W końcu zezłościł się:\n- Dlaczego mnie tu wodzisz?\n- Byliśmy w trzech krainach - zaczął swą tyradę sapiencjator. – Druga i trzecia to te, gdzie zachowały się anachroniczne pozostałości z Ziemi i mieszkańcy ich są w stanie o coś prosić, do czegoś dążyć. Są Proszalnikami, piszą listy... A kiedy przestają pragnąć czegokolwiek, wyrzekają się nawet słów. Bo nie pragnąć niczego to jedyne możliwe spełnienie. Właśnie w obojętnej Krainie Bez Słów.\n- Nie wierzę ci bezduszny mechanizmie! – krzyknął Bolesław, patrząc na dziewczynę gryzącą w zamyśleniu flamaster. - Ja tej dziewczynie odpowiem!\n26.XI 1987r. K.Habrat.\n, 2014-10-24 22:10\nNarracja doskonała, ale:\na) raz "sapencjator" raz "sapiencjator"? Przydałaby się określona konsekwencja.\nb) I, o zgrozo: zamiast "tę", to "tą" Pisarce się napisało... ;)\nc) Wreszcie literacki poziom: za dużo reminiscencji z Hermanna Hessego.


Archeologia jest fajna! - Klub PTTK Rydno - News: Jaskinia Altamira - udostępnić turystom czy zamknąć, by chronić?\n25 Październik 2020 06:21:46\nJaskinia Altamira - udostępnić turystom czy zamknąć, by chronić?\nZamknąć, by chronić - czy turyści zadepczą prehistoryczne skarby?\nOtwarcie dla turystów jaskini zawierającej cenne, naskalne rysunki, może doprowadzić do ich bezpowrotnego zniszczenia - ostrzegają naukowcy na łamach "Science".\nOdkrycia w jaskiniach, czy to prehistorycznych rysunków naskalnych, czy fantastycznych geologicznych form - oznaczają satysfakcję poznawczą i jednocześnie dylemat.\nJaskinie to wbrew pozorom miejsca delikatne. W naturalnych warunkach ich wnętrze jest izolowane od środowiska zewnętrznego. Wkraczając do jaskiń, można zaburzyć panującą w nich równowagę. Ciało człowieka powoduje zmiany temperatury i składu chemicznego powietrza. Na ubraniach i butach wnosimy obce drobnoustroje. Zwiedzanie cudów jaskini wymaga też oświetlenia, które nie jest obojętne dla rysunków.\nDlatego - aby rysunki czy skały mogły przetrwać - najlepiej byłoby zostawić jaskinię w spokoju i zrezygnować z gromadnych najść. Czy jednak warto skarby chronić, jeśli nikt nie będzie mógł ich zobaczyć? - zastanawiają się eksperci.\nZ takim dylematem borykają się m.in. osoby odpowiedzialne za hiszpańską jaskinię Altamira, znajdującą się w górach Kantabryjskich w północnej Hiszpanii. Jej ściany zdobią wielobarwne, prehistoryczne, dynamiczne rysunki dzikich zwierząt - bizonów, jeleni, saren, koni i koziorożców, znaki geometryczne i odciski dłoni.\nJeszcze do niedawna Altamirę chętnie nawiedzali turyści. Jednak sama ich obecność zagroziła artystycznej, prehistorycznej zawartości. Właśnie w efekcie przepływu masy ludzi przez groty jaskini Altamira, jej naskalnym rysunkom zagroziły mikroorganizmy, które nie powinny się tam znaleźć.\nW roku 2002 jaskinię zamknięto, co pomogło zahamować rozwój mikroorganizmów na malowidłach. Teraz jednak na osoby odpowiedzialne za jaskinię wywierane są naciski, by miejsce to znów udostępnić turystom.\nPonowne otwarcie Altamiry byłoby wielkim błędem - alarmują hiszpańscy naukowcy. Cesareo Saiz-Jimenez z hiszpańskiej instytucji badawczej Consejo Superior de Investigaciones Científicas i jego współpracownicy zbadali potencjalny wpływ turystów na jaskinię, wykorzystując dane z setek wejść, jakie monitorowano w latach 1996 - 1999.\nJeżeli jaskinia znów zostanie otwarta dla turystów - tłumaczą - to w jej wnętrzu podniesie się temperatura, wzrośnie wilgotność i stężenie dwutlenku węgla, a to sprzyja korozji skał. Naukowcy zdecydowanie ostrzegają, że jeśli jaskinia nie będzie chroniona, zawarte w niej prehistoryczne skarby mogą na zawsze przepaść.\n· emes dnia 13 październik 2011 15:09:21 · 1 komentarz · 2283 czytań ·\n#1 | ploszczak dnia 16 październik 2011 11:59:17\nZ tym problemem borykają się również Krzemionki. Zbyt duża liczba zwiedzających i sztuczne oświetlenie to wzrost lub szybkie zmiany temperatury, grzyby, glony i bakterie przynoszone z zewnątrz itd. Co prawda wyrobiska górnicze to materia nie tak delikatna jak prahistoryczne malowidła, ale też podatna na nadmierny ruch turystyczny.\nWygenerowano w sekund: 0.01 6,292,571 Unikalnych wizyt


wypraw – widzianezekwadoru\n3 marca, 2019 4 marca, 2019 widzianezekwadoru19 Komentarzy\nWiększość rzek ma swój początek w górach. Nie inaczej zatem jest i u mnie. Okolica, w której mieszkam ma jednak to do siebie, że większa jej cześć jest rezerwatem przyrody. Stąd możliwości dla turystów są tutaj bardzo ograniczone. Nie ma żadnych szlaków, brak infrastruktury, po prostu natura w pełnym tego słowa znaczeniu.\nJedną z cech mieszkania tutaj jest doprowadzanie wody czasami z odległych miejsc. Nikt tutaj nie kopie studni. Każdy rurami ciągnie ją prosto ze źródeł umieszczonych wyżej. Wodę mamy więc źródlaną, co oczywiście nie znaczy, że nie musi ona być filtrowana. Do tego celu mamy dwa zbiorniki na wodę, w których znajduje się piasek. Z ostatniego trzeciego zbiornika woda już jest pompowana do domu.\nCórka właściciela działki, którą zdecydowaliśmy się kupić zaproponowała nam wycieczkę w wyższe partie aby dodatkowo zareklamować nam okolice.\nZdecydowaliśmy się z wielka przyjemnością. Nie zdawaliśmy sobie sprawy z dzikości terenów, stąd doznania przeszły nasze najśmielsze oczekiwania. Momentami było dość niebezpiecznie bo ścieżka była bardzo wąska a po jednej ze stron był dość duży spad.\nPoczątek drogi wiódł pastwiskami by nagle wejść w las andyjski dość wilgotny. Nagle znaleźliśmy się w kompletny cieniu a jeszcze moment przedtem było wyjątkowo ciepło. Teraz musieliśmy z naszych plecaków wyciągnąć nasz kurtki przeciwdeszczowe. Trudno tą przecinkę nazwać drogą, bo służyła ona tylko i wyłącznie miejscowym do ciągnięcia rur doprowadzających wodę.\nJeśli cokolwiek można określić mianem dziewicze, to ta ścieżka zapewne na takie określenie spokojnie zasługiwała.\nPo około dwóch godzinach dotarliśmy do celu naszej podróży. Kompletnie dziki wodospad zjawił się przed naszymi oczami tworząc poniżej mały stawik, z którego w dół rozpoczynał bieg strumyczek. Woda kryształowo czysta i zimna. Spadające strugi wody rozbryzgiwały się, kreując jeszcze bardziej nieziemski krajobraz.\nPodobno takich miejsc jest w okolicy więcej. Być może w przyszłości coś jeszcze odkryjemy. Pewnie częściej byśmy urządzali tego typu wyprawy gdybyśmy znali teren trochę lepiej. Wszystko jednak ma swój czas i miejsce.\nZycie w Ekwadorzedzikość, dzungla, las, okolica, rzeka, woda, wodospad, wypraw


Szczegóły Apartament Conca Corsega\nHome › Tanie apartamenty › Sant Martí › Conca Corsega\nConca Corsega (numer referencyjny: B35903)\nMiesięczny czynsz z balkonem i darmowym internetem w Sant Marti\nMały i przytulny apartament 60 м² do wynajmu znajduje się w dzielnicy Sant Martí. Ten apartament jest wyposażony we wszystko, co trzeba będzie. Tam znajduje się sypialnia, łazienka z prysznicem, w pełni wyposażoną, otwartą kuchnią, salonem z podwójną sofą rozkładaną, klimatyzacja, ogrzewanie i mały, ale bardzo ładny balkon podziwiać popijając poranną kawę.\nTen apartament jest idealny dla pary lub pojedyncze. Można łatwo dotrzeć pieszo, Sagrada Familia, Plaça Les Glories Calalanes, parku Guinardó oraz wielu muzeów i atrakcji turystycznych. Jest idealny dla miłośników spacerem, ponieważ znajduje się on w odległości spaceru od parków i terenów zielonych. Najbliższa stacja metra znajduje się Camp de l'Arpa (niebieska linia).\nConca Corsega może być zarezerwowany tylko wtedy, gdy data początkowa jest między 31 gru 2022 i 12 sty 2023


Z radością i satysfakcją dzielimy się informacją, iż kancelaria SSW została wyróżniona w międzynarodowym niezależnym rankingu Legal500.\nW tym roku aż 8 specjalizacji SSW znalazło się na liście rekomendowanych przez Legal 500:\nDodatkowo, po raz pierwszy zostaliśmy w zakresie:\nBanking and Finance wyróżnieni (Tier 5)\nSukcesem jest także wyróżnienie w nowej kategorii:\nA tak mówili o nas klienci:\nTen Square Games S.A. to jeden z największych w Polsce producentów i wydawców gier mobilnych oraz przeglądarkowych. Spółka została założona w 2011 roku przez Macieja Popowicza i Arkadiusza Pernala – twórców serwisu społecznościowego Nasza Klasa (nk.pl), którzy wprowadzili do niego z sukcesem gry w modelu free to play. Spółka specjalizuje się w grach o tematyce hobbystycznej. Najnowsza gra „Fishing Clash” już w pierwszych miesiącach po premierze osiągnęła globalny sukces i zdystansowała wcześniejszą produkcję wrocławskiego studia – „Let’s Fish” („Na Ryby”), która do tej pory była najpopularniejszą na świecie grą wędkarską.\nNad przygotowaniem prospektu emisyjnego pracowali prawnicy z zespołu prawa rynków kapitałowych. Pracami zespołu kierował dr Szymon Okoń – Partner w zespole prawa rynków kapitałowych Kancelarii SSW, wspierany przez mec. Katarzynę Jaroszyńską.\nTen Square Games S.A. planuje debiut na GPW w maju. Według szacunków, wartość oferty może sięgnąć nawet 100 mln zł.\nPodczas kolejnego spotkania z cyklu „Klub Arbitra”, którego tematem będzie: Międzynarodowy arbitraż inwestycyjny a prawa człowieka, Filip Balcerzak, Senior Associate w SSW Pragmatic Solutions, adwokat w Polsce i w Hiszpanii (abogado), omówi relacje zachodzące pomiędzy międzynarodowym arbitrażem inwestycyjnym i prawami człowieka. Przedstawione zostaną sytuacje, w których prawa człowieka mogą mieć znaczenie w kontekście sporów inwestycyjnych.\nPrzedmiotem dyskusji będzie możliwość wykorzystania argumentów dotyczących praw człowieka na poszczególnych etapach postępowania arbitrażowego opartego na międzynarodowych traktatach o popieraniu i ochronie inwestycji oraz ich przewidywany wpływ na wynik postępowania.\nSpotkanie odbędzie się 19 kwietnia 2018 r. o godz. 17:00 w siedzibie Sądu Arbitrażowego Lewiatan przy ul. Zbyszka Cybulskiego 3, sala Ogrodowa.\nOsoby zainteresowane uczestnictwem w spotkaniu prosimy o wypełnienie formularza zgłoszeniowego.\nSSW Pragmatic Solution po raz kolejny została Partnerem Akademii Private Equity.\nPodczas warsztatów, które odbyły się 12 marca 2018 r. dr Szymon Okoń, partner i lider zespołu rynków kapitałowych oraz Tomasz Kwaśniewski, associate poprowadzili warsztat na temat Strukturyzacja transakcji M&A z elementem wezwania i delistingu. Omówili kluczowe kwestie związane z transakcjami na akcjach spółek publicznych. Uczestnicy poznali wyzwania stawiane przez transakcje wymagające ogłoszenia wezwania (w szczególności w związku z nowym rozporządzeniem w sprawie wzorów wezwań) i prowadzące do wycofania akcji z obrotu giełdowego i zniesienia ich dematerializacji.\nSSW Pragmatic Solution po raz kolejny była obecna na Prawniczych Targach Praktyk i Pracy, które w tym roku odbyły się 27 marca => link do artykułu\nTomasz Kwaśniewski, associate oraz Dawid Brudzisz, junior associate z zespołu rynków kapitałowych SSW Pragmatic Solutions poprowadzili warsztat na temat Praktycznych aspektów IPO. Zaprezentowali najważniejsze problemy, z którymi stykają się prawnicy prowadzący proces oferty publicznej. Uczestnicy spotkania mieli okazje dowiedzieć się między innymi o: modelach współpracy z domami maklerskimi, zasadach corporate governance kluczowych z punktu widzenia KNF; elektronicznej formie prowadzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia prospektu emisyjnego czy kamieniach milowych w drodze emitenta na giełdę.\nWykład gościnny praktyków biznesu na SGH\nW dniu 9 marca 2018 r. Tomasz Kwaśniewski, associate oraz Dawid Bruszisz, junior associate z zespołu rynków kapitałowych poprowadzili wykłady dla studentów na temat kwestii związanych procesem IPO. Przedstawili podstawowe zagadnienia związane z upublicznieniem spółki, zaprezentowali poszczególne etapy tego procesu oraz podkreślili najistotniejsze elementy, na które powinni zwrócić uwagę emitenci.\n22 marca 2018 roku w siedzibie SSW przy Rondo ONZ 1 odbyło się pierwsze w tym roku spotkanie z cyklu Akademia Prawa Pracy. Pomysłodawcą przedsięwzięcia jest Koło Naukowe Prawa. Warsztaty o zatrudnianiu kadry menedżerskiej, poprowadził mec. Marcin Cetnarowicz, radca prawny w kancelarii SSW Pragmatic Solutions. To projekt dla studentów prawa, który oferuje uczestnikom praktyczne zajęcia w formie case study z przedstawicielami sektora prawa pracy.\nW dniach 10-11 kwietnia 2018 odbywa się Wolves Summit - konferencja dla startupów, inwestorów, korporacji oraz przedsiębiorców z Europy Środkowo-Wschodniej.\nKancelaria SSW Pragmatic Solutions jest partnerem strategicznym tego wydarzenia, które uznawane jest za jeden z największych międzynarodowych eventów networkingowych w Europie Środkowo-Wschodniej.\nWojciech Szczepaniak, Partner, Chairman SSW, bierze udział w dyskusji panelowej inwestorów na temat: “Early stage investing and how to pump up growth”. Piotr Spaczyński, Managing Partner SSW, w swoim wystąpieniu: “Business Angels are looking for startups” opowie o tym, jak prywatni przedsiębiorcy i zamożni ludzie interesują się tematyką nowych technologii i innowacji; jak poszukują ciekawych możliwości inwestowania i dywersyfikacji portfeli inwestycyjnych (medtech, fintech - kryptowaluty, ICO).\nSzczegóły wydarzenia na stronie: https://www.wolvessummit.com\nEksperci wskazują, że zwiększona liczba UAV (bezzałogowych statków powietrznych/dronów) ma coraz większy wpływ na ruch powietrzny, a instytucje zarządzające ruchem powietrznym odnotowują rosnącą liczbę sytuacji grożących zderzeniami z załogowymi statkami powietrznymi.\nDrony to nasza przyszłość i mogą być bardzo użyteczne w wielu sektorach przemysłu (np. energetycznym, wojskowym czy reklamowym), jednakże stanowią bardzo poważne zagrożenie, kiedy są kontrolowane przez osoby nieposiadające wiedzy na temat zasad ruchu powietrznego i struktur przestrzeni powietrznej.\nCelem kampanii „Drony - lataj bezpiecznie” jest promowanie podstawowej wiedzy dla użytkowników dronów o tym, w jaki sposób sterować dronem zgodnie z przepisami prawa lotniczego i zdrowym rozsądkiem.\nEkspert SSW ds. prawa lotniczego, Joanna Wieczorek, oraz z Jerzy Makula (Prezes LOT Crew) są autorami kampanii „Drony - lataj bezpiecznie”, która jest obecnie promowana na Lotnisku Chopina w Warszawie oraz innych miejscach w Polsce.\nOficjalnymi partnerami kampanii jest Ministerstwo Cyfryzacji, Lot Classic, PLL LOT, Lotnisko Chopina, WB Electronic, PGE, Evionica, Fly Tech, UAV Academy, Dolina Lotnicza, Instytut Lotniczy, Rzeszów Airport, PANSA, Targi Kielce, Targi Lotnictwa Lekkiego, Drone Exhibition Kielce oraz SSW Aviation Law Practice.\nWięcej informacji można znaleźć na stronie kampanii: lataj.pro\nJakie możliwość daje umowa handlowa CETA w połączeniu z umową NAFTA przy wejściu na rynek Kanady i USA?\nCETA jest wielkim wyjątkiem w obecnym świecie, jest to najdalej idąca umowa o wolnym handlu i w połączeniu z umową o wolnym handlu NAFTA – zawartą między USA, Kanadą i Meksykiem, daje dodatkowe możliwości polskim przedsiębiorcom wejścia na amerykański rynek - podkreśla ekspert Łukasz Karpiesiuk, Partner w SSW Pragmatic Solutions.\nZapraszamy do odsłuchania audycji w radiowej Jedynce: link.\nAkademia Private Equity to największy projekt o tematyce najszybciej rozwijającego się sektora branży finansowej - Private Equity. Głównym celem jest zapoznanie z praktycznymi aspektami pracy w funduszach Private Equity i Venture Capital oraz doradcami transakcyjnymi.\nTegoroczna, dziewiąta już edycja Akademii zostanie oficjalnie rozpoczęta Wykładem Inauguracyjnym, na który zostaną zaproszeni wszyscy zakwalifikowani uczestnicy. Projekt składa się z czterech ścieżek tematycznych, dzięki którym dogłębnie poznacie najbardziej interesujące Was dziedziny. Każdy dzień związany będzie z inną tematyką, kolejno: Private Equity, Mergers & Acquisitions, Venture Capital oraz Ścieżka Prawna, w ramach której przeprowadzone zostaną warsztaty poruszające prawne aspekty każdej z dziedzin. Zakończeniem Akademii będzie uroczysta Gala Podsumowująca, podczas której zostaną nagrodzeni Laureaci Ścieżek Warsztatowych.\nSSW Pragmatic Solution już po raz drugi jest partnerem tego wydarzenia. 13 marca 2018 roku Szymon Okoń, partner SSW oraz Tomasz Kwaśniewski poprowadzą warsztaty na temat: „Strukturyzacja transakcji M&A z elementem wezwania i delistingu".\nPodczas warsztatów omówione zostaną kluczowe kwestie związane z transakcjami na akcjach spółek publicznych. Uczestnicy poznają wyzwania stawiane przez transakcje wymagające ogłoszenia wezwania (w szczególności w związku z nowym rozporządzeniem w sprawie wzorów wezwań) i prowadzące do wycofania akcji z obrotu giełdowego oraz zniesienia ich dematerializacji.\nDr Joanna Tomaszewska prelegentem podczas szkolenia dotyczącego "Ogólnych zasadach RODO dla organizacji pozarządowych"\nDr Joanna Tomaszewska, Partner w zespole Własności intelektualnej, nowych technologii i ochrony informacji, prelegentem podczas szkolenia „Ogólne zasady RODO dla organizacji pozarządowych”, które odbyło się 9 marca 2018 r. w siedzibie kancelarii SSW Pragmatic Solutions w Warszawie.\nSpotkanie organizowane jest w ramach współpracy Stowarzyszenia Klon/Jawor, jednego z realizatorów Stołecznego Centrum Wspierania Organizacji Pozarządowych, z Centrum Pro Bono.\nW spotkaniu wzięły udział osoby doradzające, wspierające warszawskie organizacje pozarządowe oraz goście zaproszeni przez Kancelarię SSW.\nJuż 13 marca 2018 roku w budynku Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie w holu głównym oraz sali wystawienniczej nr 0.97 odbędzie się 8. edycja Prawniczych Targów Praktyk i Pracy. SSW Pragmatic Solutions pojawi się w tym roku na stanowisku nr 44.\nJesteś osobą nastawioną na rozwój, chętną do podejmowania nowych wyzwań? Chcesz związać swoją karierę z nowoczesną kancelarią?\npraktykowanie w młodym i dynamicznym zespole;\npewność zdobycia nowych, unikalnych doświadczeń i umiejętności;\nZainteresowany? Zgłoś się już dziś na praktyki w SSW Pragmatic Solutions! Prześlij swoje CV i list motywacyjny na adres e-mail: praktyka@ssw.pl, wraz z tytułem „Praktyka Warszawa” lub „Praktyka Poznań”.\nNie zapomnij wyrazić zgody na przetwarzanie danych osobowych dla celów rekrutacji w SSW.


Mieć w sobie dzikość - Efektywne Mikroorganizmy\nMieć w sobie dzikość\nPosted on 11 maja 2020 11 maja 2020 by Nicole\nZ Nicole Grospierre-Słomińską rozmawia Janina Koźbiel z Janka wydawnictwo\nJ.K.: Jak się analizuje losy ludzi przedsiębiorczych, odkrywa się często, że ich geny to wyrazista mieszanka. To się sprawdza w Twoim przypadku, prawda?\nN.G.-S.: Moje korzenie są z jednej strony w głębokiej Amazonii, z drugiej – w demokratycznej Francji, a na moje widzenie wielu spraw największy chyba wpływ miały wydarzenia z ‘68 roku, które były lekcją brania odpowiedzialności za świat.\nTen amazoński korzeń wydaje mi się szczególnie interesujący, widzę Cię jako potomkinię wodza plemienia…\nNa moją wyobraźnię najbardziej działa babcia mojego dziadka, która pochodziła z matriarchalnego pokolenia w Amazonii. Pamięć rodzinna prowadzi do niej, czyli gdzieś do połowy XIX wieku. Ale ona już nie żyła bez białego człowieka, już żyła w takiej osadzie, tworzonej dla Indian przez białych ludzi, gdzie się odchodziło od tradycyjnych sposobów egzystowania, a można ją określić jako rezerwat. Mam obraz tej praprababci siedzacej przy ogniu z całą rodziną, wiem, że mój dziadek trochę się jej bał. Wiem, że to ona zdecydowała, że jej synowie pójdą studiować u białych ludzi, zdawała sobie sprawę, że w tym rezerwacie nie mają przyszłości. Trzeźwo oceniła sytuację i musiała mieć zrozumienie, jak funkcjonuje świat białego człowieka. Wysyłała ich na studia, każdemu z nich wybierając kierunek. Wszyscy jej synowie zrobili bardzo dobrą karierę – jeden na przykład był naczelnikiem poczty, nauczył się wielu języków, po łacinie rozmawiał z księdzem, a w Penedo jest ulica jego imienia. Dziadek, ojciec mojej mamy, również był bardzo utalentowany i przedsiębiorczy. Kształcił się na dentystę, ale w pewnym momencie przekonał się do chrześcijaństwa, które stało się dla niego bardzo ważne i poświęcił mu wiele sił. W jednej ze swoich książek opisuje, jak przeżył nagłe nawrócenie: jechał na koniu, zbliżył się do jakieś wioski i usłyszał dzwony. Ten dzwon oddziałał na niego silnie, wywołał olśnienie – tak jak to jest w zen – uczynił z niego cenionego pisarza chrześcijańskiego; nazywał się Perillo Gomez i był znany w Brazylii. Miał grupę przyjaciół, którzy tworzyli klub literacki, i dzięki temu duży wpływ na opinię publiczną. Stał się dyplomatą i był konsulem we Francji, w Hiszpanii, w Anglii.\n15 lat w Cannes\nI dlatego mama – o korzeniach amazońskich, urodzona w Brazylii – mogła wyjść za Francuza. Z jakiego środowiska pochodził ojciec?\nW rodzinie od strony ojca od pokoleń byli burmistrzowie w małym miasteczku. Wujek ojca został księdzem i dyrektorem szkoły katolickiej, który zbierał muzykę folklorystyczną. Odnalazłam jego zapiski – jest wzruszające to, co on pisze o prowadzeniu dusz.\nJakie wartości przejęłaś po swoich rodzicach?\nOd mamy to na pewno, że trzeba mieć świadomość pełnej odpowiedzialności za własne życie. Mama powtarzała często takie zdanie: „Rodzimy się sami i umieramy sami”. My podejmujemy decyzję, bierzemy odpowiedzialność za to, co nas spotyka w życiu. Nie żyję przecież, bo muszę, ale bo chcę. Nikt mi nie jest nic winien i ja nie jestem winna nikomu nic. Wszystko, co jako ludzie wymieniamy między sobą, to są prezenty wzajemne.\nA po tacie?\nPo tacie – wrażliwość na ludzi. Ma niesamowite wyczucie drugiego człowieka, coś bardzo ludzkiego, jest wrażliwcem. Jest artystą – pisarzem i reżyserem. Miał bardzo trudno w życiu, bo jako dziecko stał się świadkiem gwałtownej śmierci swojego ojca, który został zamordowany na jego oczach, a morderca – też na oczach taty – poderżnął sobie gardło, opryskując go krwią. Została trauma, z którą musi iść przez całe życie.\nA jak przeżyłaś rok ‘68 we Francji? Mówi się o nim wyłącznie pozytywnie, Ty też tak go pamiętasz?\nByłam świadkiem, ale miałam tylko trzynaście lat. Dla mnie to była wielka zabawa, mieszkaliśmy wtedy w Nicei. Pamiętam uczucie, że pęka jakieś ograniczenie i wyzwala się coś przepięknego. Że ten świat, w którym jest wszystko tak poukładane, podomykane, nie jest idealny i możliwe jest wyzwolenie z tego gorsetu. Potem – już w Cannes – byłam bardzo związana z grupami ultralewicowymi, chodziliśmy na manifestacje przeciw temu, co się działo w Argentynie, to był czas Pinocheta, występowaliśmy przeciwko ultraprawicy, która była silna na południu Francji. Powiedziałabym, że stałam się trockistką, ale to był trockizm dość powierzchowny, po prostu lubiłam tych ludzi, z którymi się zetknęłam, więc podzielałam ich poglądy. Tak bywa często, że przejmujemy idee od ludzi, z którymi jesteśmy związani; co dopiero, jak ma się 15-16 lat. To, co głosili, wydawało mi się szczodre, dobre dla świata: żeby nie było nędzy, nie było wojny, żeby była sprawiedliwość…\nKiedy w latach siedemdziesiątych znalazłaś się w Polsce, musiałaś pewnie swoje sympatie polityczne na nowo przemyśleć?\nPrzyjazd do Polski to był pierwszy szok. Uświadomienie, że taki gatunek ludzi, których ja kochałam we Francji i z którymi byłam związana, a oni określali się jako ultralewicowi, to w Polsce byli antykomuniści, którzy działali w podziemiu. Gotowi podjąć ryzyko, żeby wprowadzić w życie idee, które są im bliskie. Z drugiej strony barykady stali ludzie, których nie znosiłam: oportuniści, duże brzuchy, zapatrzenie w pieniądze i straszny kapitalizm. Runęło moje przekonanie w podziały lewica-prawica. Zrozumiałam, że to są zawsze konkretne osoby – wrażliwe albo egoistyczne. W momencie, kiedy znalazłam się w Polsce, to automatycznie znalazłam się w środowisku artystów, dziennikarzy, którzy kontestowali komunistów, działali przeciwko władzy, próbowali zerwać ten gorset systemu.\nAle wraz z wprowadzeniem stanu wojennego wyjechałaś z Warszawy? Jeszcze w ‘81 czy już ‘82 roku?\nZaczęliśmy to planować jesienią ‘81, a wyjechaliśmy ostatecznie na wiosnę następnego. Przyczyna jest prosta i określam ją krótko: nie nadawaliśmy się na bohaterów. Uznaliśmy, że lepiej schować się na wsi. Wtedy już byłam związana ze Słomą – którego poznałam, będąc wolną słuchaczką na ASP – i zaczął się dla mnie rozdział „rodzina”. I ekologia. Jeszcze wtedy słowo „ekologia” nie istniało, ale kluczowe było zauważenie, że czołgi mijają, a wiosna zawsze wraca. Dopiero wtedy, w tamtej Polsce, tak naprawdę odkryłam przyrodę jako istotę, coś żywego, coś, co ma duszę, z którą można się komunikować. Ja jestem człowiekiem miasta, sama urodziłam się w Paryżu, więc to było odkrycie filozofa Indian. Odezwały się te moje korzenie po praprababce, poczułam się scalona.\nBardzo mnie interesuje zderzenie mieszczucha z surowymi wymaganiami życia natury.\nMusiałam się nauczyć wielu rzeczy, o których nie miałam pojęcia. Pochłonęły mnie konkrety: gotowanie na ogniu, palenie w piecu, pranie pieluch w rzece, uczenie się przyrządzania prostych potraw, bo tego też nie umiałam…\nPrałaś w rzece pieluchy wszystkich dzieci?\nTylko pierwszej dwójki. Potem zdobiliśmy franię, tylko płukaliśmy pieluchy w rzece. Zanim sobie uświadomiliśmy, że przecież nie można tam puszczać mydła, bo to zatruwa wodę. Na każdym kroku odkrywaliśmy coś nowego. Mieliśmy poczucie, że jesteśmy taką społecznością pierwotną, scaloną przez styl życia – dominował Słoma ze swymi bębnami, woda była ze studni – życie niewiele nas kosztowało. Było dużo czasu. Bardzo dobrze nam się żyło. Dawaliśmy sąsiadom kartki na mięso i cukier, bo ich nie wykorzystywaliśmy, a oni nam dawali jajka, mleko, warzywa…\nMnie w tej opowieści najbardziej się podoba to, że zatruwałaś rzekę. Bo to Cię uczłowiecza. Widać, że nie jesteś tylko ideolożką, ale istotą, która się rozwija, zdolną do popełniania błędów w nowych warunkach.\nWięcej było takich rzeczy. Jak Słoma rąbał drewno w niedzielę, dla niego to było normalne – rąbał, bo było potrzebne – to sąsiedzi przyszli pewnego dnia i: „Panie Słoma, damy panu drewno, tylko niech pan nie rąbie w niedzielę”. „Dobrze – mówił Słoma – przepraszam”. Albo taki fakt: nie mogę się nadziwić, że po to, żeby pójść do rzeki pieluchy płukać, chodziliśmy na przełaj, przez łąkę sąsiadów. I bardzo dużo czasu musiało upłynąć, zanim oni powiedzieli: „słuchajcie, nie chodźcie po łące, bo trawę nam niszczycie”. Zrobili to bez agresji, jakoś nieśmiało. Przeprosiliśmy, zaczęliśmy chodzić po między, trochę okrężną drogą. Obok mieszkała sąsiadka, która mówiła na mnie „pani Loniu”. Wynajmowałam u niej pokój i pracowałam tam, przez dwie godziny dziennie, kiedy dzieci były małe bo ja starałam się tworzyć zapiski z tego okresu i porządkować wcześniejsze, całkowicie odizolowana od domowego życia. W domu tej sąsiadki była religia, więc chłopi przywozili na furce księdza. I musiało się wiele razy zdarzyć, że widzieli nas kąpiących się nago za domem, zanim nam o tym powiedzieli. I tym razem też nie było żadnej oceny, zero wrogości. Dzieci pewnie bardziej odczuwały różnice światopoglądowe niż my, słyszały czasem w szkole: „nie chodzisz na religię, na msze nie chodzisz, to co, chcesz być żydem?”. Ale wobec nas zawsze to było bardzo delikatne.\nA jak to było z domami? Zbudowaliście własny od razu? Wzięliście kredyt?\nJak wyjechaliśmy, to nie było nas stać na to, żeby sobie kupić, a kredytów zawsze się baliśmy. Raz wzięłam trzy tysiące, żeby dołożyć do kupna samochodu. I raz Słoma wziął debet, ale to była katastrofa. Wynajęliśmy dom i w nim się urodziło dwoje dzieci. W pewnym momencie gospodarze chcieli mieć dom z powrotem, zaczęliśmy szukać czegoś nowego, Słoma znalazł coś na Łemkowczyżnie. Już wszystko było umówione, i wtedy tubylcy dali nam do zrozumienia, że sobie nas nie życzą, powiedzieli, że nie będą Lachom sprzedawać mleka. Tak zostaliśmy bez dachu nad głową. I wtedy Słoma uszył tipi. Pół roku w nim mieszkaliśmy, od wczesnej wiosny do początku zimy, kiedy zaczęliśmy naprawdę tam marznąć. W tym czasie przy pomocy sąsiadów i przyjaciół zaczęliśmy już budować sobie własny dom. Z podkładów kolejowych, z tego, co było pod ręką; trudno było o materiały. Całość była mocno wkopana w ziemię, żeby nie była za bardzo widoczna, bo nie mieliśmy pozwolenia na budowę. Jak widzisz, my się zachowywaliśmy trochę tak, jak byśmy nic nie wiedzieli, jak byśmy dzicy byli. Byliśmy przyzwyczajeni do tego, że jesteśmy inni, odrębni. Wychodziliśmy z założenia, że każdy człowiek jest odpowiedzialny za siebie, rozwiązuje problem po swojemu. I korzysta z tego, co ma. I że ma prawo do takiego postępowania.\nWróćmy jeszcze do tipi… Jak się w nim mieszkało?\nKąpaliśmy się w rzece, gotowaliśmy na kuchni letniej na powietrzu, którą Słoma zbudował. Pierwsze dni były szokujące. Mieliśmy przy sobie niewiele, dobytek zostawiliśmy w stodole, u przyjaciela. Spędzaliśmy większość czasu, paląc ogień i piekąc podpłomyki na kamieniu. W takich momentach schodzi się do podstawy: jestem człowiekiem, który żyje na planecie Ziemi, o którą powinien dbać, a reszta nie musi istnieć, to są jakieś niekonieczne konstrukcje, można się z tego wyzwolić. Potem zdarzało się, że Słoma wyjeżdżał, a my leżeliśmy w tym tipi, ogień się palił, ćwiczyliśmy się w telepatii. „O jakim kolorze myślisz? Niebieskim? Nie, powiedz, o jakim? Widzę, widzę”. Nie udało mi się wprawdzie, żeby synowie zostali telepatami, ale jestem przekonana, że po prostu ćwiczeń było za mało.\nI w tym momencie trafiłaś na Efektywne Organizmy?\nNie, jeszcze nie teraz. W tym momencie blisko już do następnego ważnego przełomu – mur berliński runął. To miało dla nas wielkie znaczenie, bo Słoma zaczął sprzedawać bębny w Berlinie. I odkryliśmy ruch ekowiosek. Zobaczyliśmy siebie w innych wersjach. Bardzo mocno się zaangażowałam i myślałam, żeby w Polsce tworzyć taką sieć ekospołeczności. Ona zaistniała, nazywała się Wiejskie Alternatywne Społeczności, funkcjonowała mniej więcej do 2003 roku, później zasnęła na około 12 lat i w ostatnich czasach odrodziła się pod inna nazwą.\nCo przeszkadzało rozwijać się temu ruchowi?\nPrzejście od komunizmu do kapitalizmu dla wszystkich społeczników i niebieskich ptaków było ogromnym szokiem, bo trzeba było funkcjonować w innej rzeczywistości. Trzeba było się nauczyć samoorganizacji, zarabiania, aby przeżyć. Nikt z tych ludzi nie pracował na etacie, nie mieli stałego źródła dochodu. I nie było nadmiaru energii. Rodziny, które wyjeżdały z miasta i znalazły się pod Lublinem, niedaleko Dąbrówki, do momentu przełomu tworzyły grupę bardzo spójną i aktywną. Kiedy nagle stalismy się bezdomni i zamieszkaliśmy w tipi, budując nowy dom, zamieszkały z nami na łące w namiotach i pomagały nam; gotowaliśmy razem, wieczorem siadywaliśmy przy ognisku. Ale kiedy przyszła nowa rzeczywistość, nastapiła lekka dezintegracja tej społeczności. Przestaliśmy działać razem, bo każdy musiał ratować własną rodzinę. Trzeba by temu poświęcić swój czas, swoją energię. Obecnie tworzymy rozumiejącą się społeczność, znowu kwitnie współdziałanie, nasze dzieci przejęły ten styl, ale żyją po swojemu, trochę inaczej niż my. Nie ma już aż takiej wielkiej różnicy między nami a naszymi wiejskimi sąsiadami. Integrujemy się, ale mamy własna kulturę i wiemy, że możemy na siebie liczyć.\nW ruchach ekologicznych, a szczególnie w tym, co w swojej książce nazywasz EM-owym stylem życia, najbardziej mnie przekonują te momenty, kiedy człowiek wyzbywa się destrukcyjności i staje pozytywną istotą, twórcą, a nie niszczycielem, wyrywającym Ziemi jej skarby. Jakie jest źródło tego pozytywnego nastawienia?\nMuszę w tym miejscu powiedzieć o spotkaniu z Michałem Tarkowskim, reżyserem i aktorem, który potrzebował pozytywnych wiadomości do swojej audycji w radiu. Było to trochę paradoksalne, że ja, żyjąc w domu bez prądu, zaczęłam zbierać pozytywne wiadomości ze świata. A najciekawsze jest to, że one zaczęły do mnie napływać – dowód na to, że pozytywne myślenie działa. Że jeśli dopuszczasz tę dobrą informację do siebie, to ona przyciąga następną, można więc mieć wpływ na to, z czego się budujemy. Pracowałam w trudnych warunkach, zaczęłam pisać na maszynie i robiłam xero. Rozdawałam te gazetki ludziom, najpierw sto, a potem, w fazie największego rozkwitu, razem ze Stowarzyszeniem Dla Ziemi, około ośmiuset egzemplarzy. Mimo że mieszkaliśmy bez wygód, było u nas mnóstwo ludzi. Słoma wychodził, wyjeżdżał, a ja trwałam przy dzieciach, w jednym miejscu, byłam więc taką skrytką na informacje. Ludzie, którzy przechodzili przez nasz dom, to była moja telewizja, moje radio i moje gazety. Pamiętam zabawną sytuację: pewnego popołudnia przychodzi dwóch gości do Słomy, żeby namówić go do udziału w dużym koncercie o tolerancji. Siedzimy w domu, który w zasadzie był takim dużym tipi, przy tym ogniu, gotuje się zupa w garze. Jeden, taki grubszy, wstaje nagle i zagląda do tego gara. Ja się śmieję „co za łasuch!” i pytam, czym się zajmuje. „Śpiewam, jestem śpiewakiem”.Widzę, że ten chudszy czemuś blednie. I zaczyna tłumaczyć temu grubszemu, że my przecież nie mamy telewizora. Bo ten grubszy to był Stanisław Sojka w szczycie swojej sławy, dla mnie – człowieka niepodłączonego do świata – zupełnie nieznany. Więc skoro byli różni ludzie, to były i wiadomości. Myślę, że wzięłam to, co najlepsze od ludzi, którzy do nas wtedy przychodzili. Właśnie tak się dowiedziałam o EM-ach.\nI one w końcu przyniosły stabilizację i uczyniły z Ciebie bizneswomen?\nDo dziś bardzo wdzięczna jestem Pawłowi Zajączkowskiemu, który pojawił się nagle i powiedział: „ja czuję, że będziesz pracowała z nami”. Zaproponował, że będzie płacił mi 1000 złotych miesięcznie, a ja mam robić, co chcę. I wtedy zaczęłam robić pismo „EMecho”; pojawiało się w nim coraz więcej informacji o pożytecznych mikroorganizmach, o których profesor Higa mówi, że potrafią rozwiązać wszystkie problemy świata. Ja pewnie taką optymistką nie jestem, ale wiem, że wiele z nich – tak. Pisze o tym szczegółowo w „SupErMikrobach”, nie ukrywając też swoich wątpliwości, jeśli je mam. I tak się to na poważnie zaczęło.\nZaczęłaś się komercjalizować?\nTo była cudowna rzecz. Robić coś, w co wierzę, i co do czego nie mam żadnych wątpliwości, że jest dobre dla świata, a nie być od nikogo zależną. Programy pozarządowe bardzo sobie cenię, ale to ogromna biurokracja, która żywi się przekonaniem, że trzeba pilnować, czy ty nie oszukujesz. Kiedy zaczęłam współpracować z Greenland i sprzedawać preparaty EM, miałam proste zadania: Mówiłam o ich działaniu, potem: „dam ci trochę, ale więcej możesz kupić. Chciałabym ci dać, więcej, ale nie mogę. Bo muszę z czegoś żyć”. To była cudowna pierwotna wymiana. Tak było wtedy i tak jest dziś – interesuje mnie, żeby ci, którzy preparaty ode mnie kupują, sprawdzili sami ich działanie i podjęli świadomą decyzję. Tylko parę razy miałam tak, że ktoś mówił, że nie zadziałało. Jeśli jest jakiś punkt sporny, to mówię, że mogę oddać pieniądze.\nNie uważasz, że kiedy w grę wchodzą pieniądze, to może szkodzić najszlachetniejszej idei?\nByłam kiedyś świadkiem rozmowy między biznesmenem a szefem dużej organizacji pozarządowej, robiącej cudowne rzeczy. Biznesmen przez połowę rozmowy tłumaczył temu społecznikowi , że nie robi tego dla pieniędzy, tylko że jest to przed wszystkim dobre dla świata, a szef organizacji , że on to wszystko kocha robić, ale potrzebuje na to pieniędzy. Przypomniało mi to, co przeczytałam w „Przebudzeniach” – Anthony’ego de Mello, który pracował jako psycholog z prostytutkami i zakonnicami. Zakonnice cały czas mówiły o seksie, a prostytutki – o Bogu. Jeśli chodzi o pieniądze, mamy dużo niedobrych przekonań. Że one są czymś brudnym, z natury złym, że ludzie, którzy zarabiają dużo, muszą być niemoralni. A może – jak każde narzędzie – pieniądze można wykorzystać dobrze albo źle? Od początku wiedziałam, że muszę tę kwestię w sobie przepracować, jeśli chcę się zająć sprzedażą, bo całe moje środowisko ma takie negatywne nastawienie.\nI jak sobie poradziłaś z negatywnym nastawieniem do pieniędzy?\nMądrzy ludzie mówią, że pieniądze pogłębiają każdą cechę charakteru człowieka. Jeśli jesteś przestraszony życiem, to będziesz bardziej jeszcze przestraszony, mając duże pieniądze, a jeśli jesteś szczodry, to pieniądze spowodują, że będziesz jeszcze bardziej szczodry. Poszłam na studia z marketingu, żeby uzyskać do swojego zajęcia obiektywny, a nie emocjonalny stosunek. Potraktowałam je bardzo selektywnie, ale wyniosłam z nich, że najważniejsze są dwie rzeczy – życzliwość i uczciwość wobec klienta. I że trzeba się skupić na tym, żeby dodać jakąś wartość do świata. Jeśli to, co robimy, ma wartość, jest dobre, jeśli robi się to uczciwie, rzetelnie, systematycznie, znajdą się ludzie, którzy będą tego potrzebowali i za to zapłacą. Wierzę, że dużo ludzi tak postępuje. Oczywiście, zawsze są momenty wyboru, często trzeba podjąć pewne ryzyko – w imię uczciwości, zajrzeć w oczu wątpliwościom.\nMiewasz takie watpliwości?\nNa przykład ja mam cień wątpliwości co do Żywego Mydła, którego sama ciągle używam i które lubię. Sprzedaje je, ale zawsze o wątpliwościach mówię. Mogę stracić klienta, ale uważam, że trzeba powiedzieć, że tam są parabeny, a uważam, że nie powinno być parabenów. I to, że mówiąc o swoich wątpliwościach, straciłam klientów na trzy czy cztery mydła, to jest mała strata. Wynagradza mi ją to, że klienci mają do mnie zaufanie.\nWspółpracujesz z jedną firmą, która wywodzi się w prostej linii od profesora Higi? Co Cię w nim przekonuje?\nSkromność. Jak patrzę na niego, to widzę, że ma w sobie to, co bardzo cenię u ludzi – jakąś dzikość. Za każdym razem mówi rzeczy niepopularne, niestandardowe, jakby nie na miejscu. Widać po tym, że jest sobą, w niczym się nie ogranicza, ma ogromną wiarę w to, co robi. Ja nie mam aż takiej wiary jak on, że EM-y pomogą wyleczyć wszystkie choroby ludzkości. Czasem myślę, że jeśli ludzie nie przejdą przez jakąś wielką trudną zmianę, to nie nabiorą rozumu, nie zaczną zachowywać się skromnie i odpowiedzialnie, z troską o Ziemię.\nJeśli ta wielka trudna zmiana ich nie zmiecie?\nWierzę, że nie zmiecie. Ale liczę się z tym , że może być naprawdę ciężko. A wiem, że rozwiązania istnieją, brakuje tylko gotowości dzielenia się i zgody na to, żeby mieć mniej. Pamiętam, jak było w Polsce, kiedy przyjechałam, pamiętam tipi. Wiem, że trudności potrafią wydobywać z ludzi to, co najlepsze. Biorę pod uwagę najgorsze scenariusze , ale nie boję się tego. Nawet katastrofy atomowej się nie boję. Bo właśnie mamy EM-y.\nA jak reagujesz, kiedy spotykasz się z agresją wobec Twojego sposobu myślenia? Jakie masz sposoby, żeby przekonywać nieprzekonanych?\nPole informacyjne, w którym żyjemy, jest ogromne, każdy ma dostęp do wszystkiego. Powoli zaczyna do ludzi docierać, że nie można wziąć antybiotyków na wszystko, bo to szkodzi. Ta informacja jest wszędzie. A co powoduje, że człowiek przyjmuje jakąś informację, a co – że nie? To jest zależne od człowieka w danym momencie. Nawet w relacji ze swoimi dorosłymi dziećmi mam taki obyczaj, że „moje mądrości” wypuszczam w pole informacyjne tylko raz. Łapią abo nie łapią. Daję im prawo do tego, że mogą nie łapać. To, co nas przekonuje do łamania naszych przyzwyczajeń, zależy od tego, czy jesteśmy na to gotowi, a po drugie – od wszystkich treści pozawerbalnych: jak ktoś do nas mówi, na ile jesteśmy przez niego akceptowani, czy nie jesteśmy przypadkiem oceniani, czy on się nie wywyższa. To praca wewnętrzna, którą muszę ciągle wykonywać i która wykracza daleko poza idee, które chcę propagować. Pamiętam również o tym, że z ludźmi jest jak z bakteriami. Są dominujące szczepy – 15 procent pozytywnych, 15 procent negatywnych – i aż 70 procent oportunistów, którzy pójdą za zwycięskimi. Myślę o sobie, że mam szczęście należeć do aktywnych i pozytywnych. Każdy tańczy swoje życie sam. Chodzi o to, aby je tańczyć z pożytkiem dla innych.\n7 thoughts on “Mieć w sobie dzikość”\nSławóś - PierwszyTegoImienia pisze:\n25 maja 2020 o 20:38\nChyba szukam więzi i wiedzy od kogoś takiego jak ty.\nJeżeli możesz to napisz maila do mnie, a ja podam ci numer kom. abyśmy mogli spotkać się.\nBez kontaktu wzrokowego umyka mi ponad połowa komunikacji.\nSorki, tak już mam.\nW swojej dziedzinie jestem jak Michał Anioł, stąd wiem , że winnych dziedzinach tak samo jest teudno odsiać ziarno od plew.\nKapłan Natchniony pisze:\nProszę odpisz do mnie\n18 lipca 2020 o 03:56\nDziekuje za wspanialy i ciekawy wywiad z p. Nicole.\nInteresujace doswiadczenia !\nSerdecznie pozdrawiam z Ottawy stolicy Kanady.\nMilo by mi bylo kiedys spotkac sie z p.Nicole\nI ja dziękuję . Zapraszam\nrurki ceramiczne pisze:\n23 sierpnia 2020 o 17:31\nPrzeczytalam “Super mikroby” po przypadkowym:} wywiadzie w uszach duszy.Kupilam juz II ksiazke dla brata,a swoja dam przeczytac doroslym dzieciom.Na razie sporo teorii,a 0 praktyki.Kupiłam rózowe rurki ceramiczne i wrzucilam do dzbanka z woda,ale nie wiem jak długo mogą tam przeleżeć?Jak długo mozna uzupelniac wode przy tym samym zestawie rurek?\nPodziwiam Nicol Twoj zapał ekologiczny i energię do zmieniania swiata na lepsze.\n24 sierpnia 2020 o 09:05\nRóżowe rurki są bardzej kruche i będą się powoli kruszyć w ciągu paru miesięcy . Można je używać półki się trzymają . Polecam kupno szarych rurek są bardzej trwałe , dziesięc lat spokojnie , o tyle że trzeba mniej więcej co półroku dam im poleżyć na noc w EMach , probiotyk , refresh , EM A aby je aktywizować