Niezwyciężeni - Amy Lawrence - ebook - Legimi online\nDla mamy,która nie lubi piłki, ale jest jedną z tych, z którymi nie da się zwyciężyć\nUkładałem drużyny od dziesiątego roku życia. Dorastałem nad knajpką w Duttlenheim, będącą zarazem główną siedzibą miejscowego zespołu. Asystowałem co niedzielę przy wyborze składu. Wyglądałem jak mały chłopiec, który próbuje być menedżerem – miałem już zresztą swoje zdanie. W dzieciństwie człowiek jest w stu procentach pewien swoich racji.\nW sezonie 2003/2004 zdawałem sobie sprawę, że prowadzę wyjątkową drużynę. Od zawsze marzyłem, by przejść przez sezon bez porażki, choć może nie jest to zwyczajny cel. Wyjątkowość tego pragnienia polegała na tym, że zawsze dążę do doskonałości. Zawsze chciałem wykonywać swoją pracę tak dobrze, jak to tylko możliwe. Na zakończenie każdego sezonu pytałem siebie: czy osiągnąłem z tą drużyną maksimum? Jeśli zdobędzie się mistrzostwo, to i tak można uważać, że gość, który skończył na dziesiątym miejscu w lidze, poradził sobie lepiej, ponieważ w pełni wykorzystał możliwości swojej drużyny. Nikt nie jest tego w stanie tak naprawdę ocenić. Tylko ty jeden wiesz w głębi ducha, czy można było dać z siebie więcej. Dlatego zawsze zachwycała mnie myśl o sięgnięciu po mistrzowski tytuł bez porażki, ponieważ po takim wyczynie nie da się osiągnąć o wiele więcej. Myślisz sobie wtedy, że nie możesz już wykonać swojej pracy lepiej. Wygrać, wyciskając z drużyny, co się tylko dało, i zmuszając ją do krańcowego wysiłku, to największe z osiągnięć. Dlatego nigdy nie wolno tracić koncentracji ani pozwolić sobie na mniejsze zaangażowanie.\nSezon przed Niezwyciężonymi obwieściłem drużynie, że naszym celem idealnym jest przejście przez rozgrywki bez porażki. W 2002 roku zdobyliśmy mistrzostwo, nie przegrywając ani jednego meczu na wyjeździe. W 2003 roku utraciliśmy tytuł. Oczywiście byłem rozczarowany. W trakcie przygotowań do sezonu 2003/2004 odbyłem z piłkarzami naradę, podczas której powiedziałem:\n– Przeanalizujmy, dlaczego straciliśmy mistrzostwo.\nCzęść zawodników, na przykład Martin Keown, stwierdziła:\n– To pańska wina.\n– Dobrze, jestem gotów wziąć winę na siebie, ale dlaczego? – spytałem.\n– Wywarł pan na nas zbyt dużą presję. Nie dało się udźwignąć myśli o zdobyciu mistrzostwa bez choćby jednej porażki. To niemożliwe – oświadczył Keown.\n– Słuchajcie – odparłem – powiedziałem tak, ponieważ sądzę, że jesteście w stanie to zrobić. Ale musicie naprawdę tego pragnąć. Gdybyśmy zrobili to jako pierwsi, byłoby to niewiarygodne osiągnięcie.\nCzułem, że niczego tej grupie ludzi nie brakuje. Mieliśmy pod dostatkiem piłkarskiego talentu, inteligencji i związanej z nią siły psychicznej, byliśmy też świetnie przygotowani pod względem fizycznym. Pamiętam, że któregoś dnia do naszego ośrodka treningowego zajrzał mój przyjaciel z Francji. Usiadł przy wejściu i obserwował. Nie prosiłem go o to. Po treningu podszedł do mnie i powiedział:\n– Patrzyłem, jak pojawiają się wszyscy twoi piłkarze. Kiedy rano wchodzili przez te drzwi, widać było, że mają wyjątkową charyzmę.\nMiał rację. Choć różnili się od siebie, byli obdarzeni charyzmą, wspólnie zaś stawali się jeszcze bardziej wyjątkowi niż każdy z osobna.\nPokazali mi, że można osiągnąć rzeczy, które wydają się nie do osiągnięcia.\n– Cześć, Ames, Tom z tej strony. Słuchaj, chciałabyś jedno z tych starych biurek z loży prasowej na Highbury?\nTom znał kogoś, kto ocalił kilka takich rzeczy, gdy buldożery były już w trakcie wyburzania miejsca, które znaczyło dla mnie więcej niż jakiekolwiek inne na świecie. Szczerze mówiąc, same biurka nie należą do najwspanialszych wytworów kultury materialnej: to prostokątne płyty pilśniowe obleczone szarym plastikiem, do których przytwierdzone są proste metalowe nóżki pokryte błyszczącą czernią. Moje kolana boleśnie się z nimi zaznajomiły; w starej loży prasowej panował ścisk. W zależności od tego, które miejsce człowiekowi przypadło, istniała spora szansa, że z powodu jednego ze słupów trzeba będzie podskakiwać i wić się przez cały mecz, żeby niczego nie przegapić. Ale na Boga, te słupy i cała reszta były piękne, a Highbury stało się miejscem niesłychanych wydarzeń.\nZa każdym razem, gdy idę po jednym z ogromnych mostów prowadzących ku gładkiemu wnętrzu Emirates Stadium, chwilę zwlekam. Niemożliwe jest nie tęsknić za miejscem, które – w moich myślach i w głębi ducha – na zawsze pozostanie domem. Stare, dobre Highbury nie było tak przestronne, nowoczesne ani nie przynosiło takich zysków, jak nowe miejsce zamieszkania Arsenalu, ale jego dusza przenikała każdą ścianę, każdy korytarz, zakątek i najmniejszą szczelinę. Chodząc tam, zawsze można było dosłyszeć echo starych piłkarskich opowieści.\nDzięki temu, że przez lata mogłam poznawać różne części Highbury, dorobiłam się prawdziwej skarbnicy wspomnień: w latach 70. wraz z moją najlepszą przyjaciółką byłyśmy zabierane na stadion, gdzie bawiłyśmy się pluszakami. W latach 80. zgarniałam kieszonkowe i wskakiwałam do autobusu, żeby zapłacić przy bramce obrotowej pod North Bank, gdzie falowałam wraz z tłumem. W latach 90. przeniosłam się naprzeciwko, pod Clock End, żeby być z kumplami. W kolejnej dekadzie objęłam stanowisko pracy na East Stand. Wszystko to nadal wyraźnie widzę oczyma duszy. Bogato zdobione schody, po których szło się za Paddym, pracownikiem obsługi stadionu o roziskrzonych oczach, lubiącym pełnić straż w Marble Halls (Marmurowym Holu). Wielkie drzwi, które prowadziły do tunelu, ze schowanym tuż za nimi małym pomieszczeniem znanym jako „zajazd w połowie drogi”. Sklepik Kanonierów prowadzony w czasach mojej młodości przez byłego bramkarza Jacka Kelseya. Droga za stadionem i przez parking za Clock End do biur i sali dla piłkarzy nad starą halą JVC. Droga do środka przez czerwone drzwi z napisem PRASA i w górę po wąskiej klatce schodowej prowadzącej do strefy dla mediów. Czasem wymykałam się przez drzwi po drugiej stronie na korytarz nad Marble Halls. Cóż to był za punkt obserwacyjny: z jednej strony ponura, pokryta dębową boazerią sala posiedzeń, z drugiej drzwi, za którymi mieścił się gabinet menedżera, na wprost zaś – ku loży dyrektorskiej górującej nad tym doskonałym boiskiem – wpadało przez bramę światło. Całe to miejsce było czarodziejskie na sposób, którego nowe stadiony w erze wielkiej finansjery nie mogą powielić. Przynależeliśmy do niego, a ono przynależało do nas.\nJeśli chodzi o pamiątki, nadal mam tamto biurko ze starej loży prasowej. Kiedy spoglądam wstecz, ze wszystkich spotkań, które widziałam ze wspomnianego punktu obserwacyjnego, na swój sposób najbardziej niewiarygodne pozostaje to między Arsenalem a Leicester City z 15 maja 2004 roku, zakończone wynikiem 2:1. Była to jedna z tych okazji, kiedy trzeba postarać się świadomie zwolnić bieg czasu. Towarzyszył jej wewnętrzny przymus, by spróbować wchłonąć to, co się dzieje. Nie przegapić ani jednego szczegółu. Przechować wszystko z taką jasnością, z jaką tylko się da. Highbury było zalane słońcem, kibice oglądali najlepszą ekipę, jaką kiedykolwiek widzieli, a na naszych oczach rozgrywała się historia, Arsenal bowiem miał właśnie zakończyć sezon bez porażki jako pierwsza drużyna w dziejach współczesnej piłki. Próba, by odnaleźć właściwe słowa, które pomogłyby uchwycić istotę tej opowieści i przekazać w jakiś sposób jej atmosferę oraz znaczenie, wydawała się doniosłym obowiązkiem. Był to ciężar, ale zarazem ogromny przywilej.\nPowrót do tamtego sezonu dziesięć lat później za sprawą rozmów z jego bohaterami przyniósł mi niewiarygodną satysfakcję. Spojrzenie Arsène’a Wengera, jego zawodników i innych pracowników klubu dodało tej opowieści i jej bohaterom głębi i szczegółowości. Wspomnienia, którymi tak hojnie się dzielili, pozwoliły im wyjaśnić własnymi słowami, w jaki sposób można było osiągnąć coś tak rzadko w sporcie spotykanego, jak tworzy się grupa piłkarzy, jak kształtuje się styl, jak spaja się ludzi i hartuje ducha. Zawodnicy nabrali wyjątkowej siły charakteru, by poradzić sobie z trudami sezonu – czasem gładko, innymi razy wstrząsani burzami – i przekroczyć wiekopomną linię mety bez najmniejszego uszczerbku. To ich opowieść, więc najlepiej będzie usłyszeć ją z ich ust. Postanowiłam też zostawić odczucia Wengera w czystej, niezafałszowanej formie, mógł je więc wyrazić własnymi słowami w zakończeniu książki.\nKiedy poszukiwałam ramy, która pozwalałaby uchwycić ducha ery Niezwyciężonych, nie przemawiały do mnie do końca ani chronologiczne przedstawienie meczów, ani zestaw sylwetek poszczególnych piłkarzy. Świadectwo zaangażowanych w owe wydarzenia osób umożliwiło zgłębienie różnych tematów, które zbiegają się ze sobą, tworząc wielowymiarowy obraz tamtych rozgrywek. Aby zrozumieć, jak drużyna z czasem ewoluowała, nie można było ograniczać się wyłącznie do jednego sezonu – konieczny okazał się więc rzut okna na dalszy plan. Przywołuję tutaj także fragmenty artykułów, które w trakcie sezonu 2003/2004 pisałam dla „Observera”, aby oddać ówczesne nastroje, co zwykle oddziałuje z inną siłą niż refleksje snute z perspektywy czasu.\nSezon bez porażki to nadzwyczajne osiągnięcie, będące dziełem jeszcze bardziej nadzwyczajnej grupy ludzi. Jestem podwójnie wdzięczna Niezwyciężonym – za to, że mogłam ich oglądać, a po latach wysłuchać ich opowieści.\nAmy Lawrence, Londyn,\nCZĘŚĆ PIERWSZASTYCZEŃ 1989 – LISTOPAD 2003\n1. Ciut, ciut\nWenecja jako cel wakacji jest dostatecznie bajecznym miejscem, by dało się tam uciec od przytłaczającej presji związanej ze światem zawodowej piłki nożnej. Robert Pirès cieszył się urlopem, kiedy natknął się na kilku angielskich kibiców, którzy zatrzymali go, by z nim porozmawiać.\n– Co tutaj robisz, Ruud? – spytali.\n– Ruud? – odparł zmieszany Pirès.\nNieznajomi przerwali, zawahali się, przyjrzeli mu się z góry na dół i wreszcie zdali sobie sprawę z błędu.\n– Ty wcale nie jesteś van Nistelrooy!\nPirès pokręcił głową. „Och, merde” – pomyślał.\nCzekamy. Wszyscy wstrzymujemy oddech. Sparaliżowany tłum 67 639 fanów. W tej konfrontacji jest kilka poziomów. Ruud van Nistelrooy kontra Jens Lehmann. Napastnik przeciwko bramkarzowi. Manchester United przeciwko Arsenalowi. Północ przeciwko Południu. Czerwony kontra żółty. Mistrz kontra pretendent. Sir Alex Ferguson kontra Arsène Wenger. W umysłach kibiców sprowadza się to wręcz do plemiennej wersji pojedynku sprawiedliwego z nieprzyjacielem. My kontra Oni. Przytłaczająca stawka, wszystko jest kwestią jednego rzutu karnego w doliczonym czasie gry meczu, który do tej chwili był wyrównany, pełen napięcia i pozbawiony bramek.\nVan Nistelrooy stoi z rękami na biodrach, wygląda prawie niedbale. Przeciera twarz przedramieniem. Lehmann się przemieszcza. Podskakuje z rozłożonymi rękami w tę i z powrotem wzdłuż linii bramkowej, próbując zakłócić czyste pole widzenia przeciwnikowi. Przeszywający gwizdek sędziego oznacza jedno – zabawę czas zacząć.\nW rozbiegu widać pewność siebie, strzał jest mocny. Lehmann rzuca się w lewo. Piłka śmiga w prawo. Może najbardziej niezwykły w tym wszystkim jest odgłos, który wydaje futbolówka, uderzając w poprzeczkę. Wyrazisty, silny trzask. Zadziwiający. Wściekle głośny.\nMimo że Lehmann był atakowany kakofonią zachłyśnięć, zawodzeń i pisków spływających kaskadą ze wszystkich czterech stron, do dziś pamięta tamten odgłos.\n– Oczywiście, że się to słyszy – mówi. – To tak blisko. W tego typu chwili przez ułamek sekundy na całym stadionie panuje cisza. Bramkarz wie, kiedy jest szansa, że rywal spudłuje. Widziałem, jak piłka przemyka obok mnie i obserwując jej lot kątem oka, pomyślałem sobie: „Nie jestem pewien, czy wejdzie”. I szczęśliwie trafiła w poprzeczkę.\nRzadko mamy świadomość, że to, co dzieje się na naszych oczach, jest w jakiś sposób doniosłe czy historyczne. Przeważnie znaczenie nadaje się zdarzeniom dopiero po fakcie. Kto w tamtej chwili, gdy piłka zatrzęsła bramką – nie uderzając ani ciut za wysoko, by wylądować w trybunach, ani ciut za nisko, by musnąć poprzeczkę i wpaść do siatki – zdawał sobie sprawę, że waga tego wydarzenia będzie odbijać się szerokim echem przez kolejne dni, tygodnie, miesiące? Kto wiedział, że miano Niezwyciężonych zależy od takiego szczegółu? Nikt. Nikt nie miał o tym pojęcia, bo prawdę mówiąc, nikt nie zawracał sobie specjalnie głowy czymś tak dziwacznym, jak ukończenie rozgrywek ligowych bez porażki.\nNie był to pospolity cel. Na początku nowego sezonu rozsądnie jest myśleć o sięgnięciu po trofeum, a może i pobiciu klubowego rekordu. To normalne, że napastnik ma nadzieję zdobyć pewną liczbę bramek albo że obrońca chce, by drużyna straciła ich mniej niż wcześniej. Stary wiarus ma prawo pragnąć znaleźć się na szczycie listy graczy z największą liczbą występów w historii klubu. Najbardziej utalentowany piłkarz może chcieć indywidualnych laurów, jak nagroda dla gracza miesiąca, roku czy strzelca najpiękniejszego gola. Ale sezon bez porażki nie mieści się w sferze typowych marzeń.\n– Nie mieliśmy podobnych rzeczy w głowach – twierdzi Sol Campbell. – Człowiek myśli o tym, żeby wygrać więcej meczów niż inne drużyny, i to tyle.\nW tym decydującym momencie Campbell znajdował się kilkaset kilometrów na południe od Old Trafford. Był na urlopie okolicznościowym po śmierci ojca. Oglądał spotkanie w telewizorze w domu. To, co widział z odległości, potwierdza tylko jego przeświadczenie, że los odegrał swoją rolę, przesądzając o przyszłości tej grupy piłkarzy – przyszłości jego i jego przyjaciół, kolegów z pracy, ludzi, którym zaufał i którzy z kolei polegali na nim.\n– To chwila wybiera ciebie – zastanawia się na głos. – A nie ty chwilę. Bo jeśli strzeli, to po zawodach, po sezonie bez porażki. Trzeba mieć odpowiedni zespół i tak dalej, ale to sytuacja wybiera ciebie. Naprawdę w to wierzę.\nNa środku sceny na Old Trafford, po tym jak van Nistelrooy przestrzelił karnego, żaden z trawionych gorączkowymi emocjami piłkarzy Arsenalu nie myśli nawet przez sekundę o niczym innym niż uniknięcie porażki w tym jednym meczu. To drużyna, konstelacja osób, z których każda wniosła do grupy własną obsesję na punkcie wygrywania. Stąd wspólna przemożna odraza do porażek.\nTamto spotkanie pamięta się nie tylko ze względu na dramatyczny finał, lecz także z powodu burzliwych reakcji, jakie wywołało. Dekadę później większość piłkarzy na wzmiankę o niesławnym 0:0 na Old Trafford w pierwszej chwili odpowiada podobnie. Na twarzach pojawia się ten sam porozumiewawczy uśmiech. Widać w nim figlarność, zdecydowanie, a także ukłucie wstydu.\n– Ten obraz Martina Keowna – mówi Dennis Bergkamp, śmiejąc się sam do siebie.\nTo coś, co odruchowo przychodzi wszystkim na myśl. Kolo Touré zaczyna śmiać się niskim śmiechem czarnego charakteru z kreskówki. He, he, he. Oczy Raya Parloura rozbłyskują. Robert Pirès wydaje z siebie typowo francuskie „À oui?”, przybierając wyraz twarzy, który doskonale ujmuje powszechnie odczuwane wówczas zdumienie, i przypomina sobie „wrażenie, że Martin chciał zabić van Nistelrooya”. Gilberto Silva i Lauren wydają się lekko niepewni, jakie uczucia powinni ujawnić. Uświadamiają sobie, że okazywanie otwartej radości z powodu tego, co wydarzyło się owego wrześniowego dnia, jest nie w porządku. Piłkarze Arsenalu dostatecznie dali temu wyraz już wtedy i miało to pewne, całkiem poważne, konsekwencje.\nChwila, w której Keown z wrzaskiem doskoczył do van Nistelrooya i zawisł mu nad głową – przez co napastnik United wyraźnie się skulił – stała się jednym z ikonicznych obrazów sezonu 2003/2004, w których odbija się to, jak głęboko tamten Arsenal nie był w stanie pogodzić się z przegraną i z jaką determinacją piłkarze stawali nawzajem w swojej obronie. Keown ciągle nie mógł przeboleć, że Patrick Vieira, kapitan Kanonierów i ich siła napędowa, w 81. minucie wyleciał z boiska. Van Nistelrooy był zamieszany w tamten incydent, niezdarnie wskoczywszy na plecy Vieirze, który w odwecie zamachnął się na niego nogą. Choć do kontaktu nie było nawet blisko – „między moją nogą a jego ciałem były całe hektary”, wyjaśniał później Vieira – Holender rzucił się do tyłu, jakby odskakiwał przed śmigającym w powietrzu nożem, i żałośnie rozłożył ręce w stronę sędziego. Kiedy Vieira ujrzał czerwoną kartkę, na jego ustach pojawił się uśmiech zaprawiony porządną dawką sarkazmu. Bomba zapalająca została podłożona.\nGdy wylatujesz z boiska, szatnia jest miejscem udręk. Przypomina trochę izolatkę. Piłkarz nie tylko zostaje wyrzucony i nie jest się w stanie wnieść żadnego wkładu do gry, ale jest także odseparowany i odesłany dostatecznie daleko, by nie mógł widzieć, co dzieje się na boisku.\nVieirze trudno poradzić sobie z kipiącą mieszanką frustracji, rozczarowania i gniewu wobec losu, który spotkał go owego dnia:\n– W tamtej chwili go nienawidziłem – mówi. – Oczywiście dlatego, że pajacował i tak dalej. Dziś tego nie czuję. Ale wtedy go nienawidziłem. Wiesz, o co mi chodzi?\nW tym pytaniu, wypowiedzianym dziesięć lat po owym zdarzeniu, kryje się świadomość, jakie to dziwne, że inteligentny człowiek może czuć odrazę wobec kogoś innego w czysto sportowym kontekście. Głowa wie, że powinien wznieść się ponad to, ale owego gorącego popołudnia w Manchesterze nie dało się okiełznać wzburzonego serca.\n– To trudne, zwłaszcza w takiej wielkiej chwili – wyjaśnia Vieira. – To był szalony mecz, szczególnie że kończyliśmy w dziesiątkę, a do tego jeszcze ten karny. Czujesz, że zawiodłeś drużynę. Że jak przegramy, to będzie twoja wina. Przez głowę przelatuje ci tyle różnych emocji, wyłącznie nieprzyjemnych. Czujesz się naprawdę źle. Myślałem wtedy o tym, co się stało, i miałem nadzieję, że utrzymamy remis. Ale byłem taki wściekły na tę czerwoną kartkę…\nKeown nie potrafi odpuścić. Wśród zawodników Arsenalu van Nistelrooy już i tak cieszy się pewną reputacją, co tylko pogarsza napiętą do granic atmosferę. Keown traktuje opiekę nad Vieirą jako osobisty obowiązek.\n– Byłem gorylem Patricka – tłumaczy Keown. – Piłkarze polowali na niego, a ja poprzysiągłem sobie, że będę tym, kto pojawi się na czas, żeby stanąć im na drodze. Bo nie mogliśmy tego tolerować, nic byśmy bez Vieiry na boisku nie wygrali. Ludzie szybko dostrzegli, że Patrick nigdy nie prowokuje żadnych spięć, ale za to ma ostatnie słowo. Był kapitanem, wszystko przez niego przechodziło, nie zapominajmy o tym. Tym razem znowu ktoś udawał, że przez Patricka doznał kontuzji, i przyaktorzył. I znowu był to ten sam koleś. Miałem z nim już kilka spięć. A teraz przez niego mój kumpel schodził z boiska.\nParlour był równie sfrustrowany.\n– „Niepoważny z ciebie gość”, powiedzieliśmy van Nistelrooyowi i trochę go opieprzyliśmy, bo oszukiwał. Patrick odgrywał bardzo istotną rolę w naszej drużynie, więc piłkarze z miejsca się wściekli, serio. – Instynkt samozachowawczy musiał jednak szybko zadziałać. United grało w przewadze. – Pomyśleliśmy sobie: „Musimy się tym zająć” – ciągnie Parlour. – Posłuchaj, myśmy już to przerabiali. Wiele razy graliśmy w dziesiątkę. Podczas większości treningów musisz się bronić dziesiątką przeciwko jedenastce, więc wiedzieliśmy, co trzeba robić, żeby utrzymać wynik.\nSkupienie się na obronie cennego punktu na wyjeździe, gdy gra się w dziesięciu przeciwko cwanemu rywalowi, wymaga sporej siły charakteru. Kiedy w doliczonym czasie gry Gary Neville wrzuca piłkę z prawej strony, Diego Forlán pada na murawę razem z Keownem, a sędzia Steve Bennett wskazuje na jedenasty metr, niezwykle waleczny środkowy obrońca Arsenalu wygląda na tak osłupiałego, jakby zaraz miał runąć jego świat. Problemy się piętrzą. Chronić Patricka. Van Nistelrooy zalazł im za skórę. Czerwona kartka. Rzut karny. Ostatnia minuta. Mój atak. Niezgoda na porażkę. Emocjonalne spalanie.\n– Zanim Patrick dostał czerwoną, to było całkiem spokojne popołudnie, a potem zrobiło się z tego Alamo – wspomina Keown. – I oczywiście to on był zawodnikiem, który w moich oczach i w oczach kolegów za tym stał. No więc gdy spowodowałem karnego, pojawiło się znajome uczucie, że znowu się to wydarzy i Manchester wygra po golu w ostatniej minucie. I, kurde, to przeze mnie, to moja wina. Kiedy spudłował, przyszła ulga i obezwładniające poczucie, że „to znowu on, ten *** oszust”. I tak właśnie do tego doszło. Szczerze mówiąc, nie było za wiele czasu od pudła z karnego do końca meczu, więc to się jakby dalej ciągnęło. Ludzie przyglądają się temu i pytają, czy żałuję. Cóż, nie było to modelowe zachowanie dla dzieciaków, ale tak naprawdę wyraziły się w tym lata tłumionej frustracji. Manchester wygrał sporo, a w naszych oczach to my byliśmy zwycięzcami. Nie zdawałem sobie sprawy, że to pudło będzie miało takie decydujące znaczenie, że tyle osiągniemy także z powodu tego karnego.\nZ punktu widzenia Thierry’ego Henry’ego wiązało się to z rosnącym przeczuciem, że los w tym sezonie będzie Arsenalowi sprzyjał.\n– Choć czasami potrzebowaliśmy szczypty szczęścia, by obrócić sprawy na naszą korzyść, zwykle go nam nie brakowało – rozmyśla na głos.\nVieira wie o karnym, ale w szatni nie ma telewizora. Polega więc na dźwięku. Oczywiście znajduje się szmat drogi od uderzenia w poprzeczkę, które słyszy Lehmann, ale wrzawa całego chóru mu wystarcza.\n– Nie usłyszałem głośnego ryku – mówi, a na twarz zakrada mu się szeroki uśmiech. – Gdyby strzelili, brzmiałoby to inaczej.\nW tej konkretnej sytuacji Keown mógł posłużyć za piorunochron, ale nie tylko on wdał się w bójkę, która rozpętała się po końcowym gwizdku. Zgraja piłkarzy Arsenalu rusza za van Nistelrooyem, nie daje mu spokoju, aż ten się potyka. Parlour, Ashley Cole, a nawet Lauren – łagodny, niewzruszony Lauren – wpadają w pomroczność jasną. Kameruńczyk również naskakuje na Holendra.\n– Jestem bardzo spokojny, bardzo grzeczny, ogólnie miły ze mnie człowiek, ale jak każdy popełniam błędy – wyjaśnia po latach ze zmieszaniem. – Po prostu, kiedy wychodzę na boisko, przechodzę metamorfozę. Lubię widownię, lubię przebywać na murawie w otoczeniu 80 tysięcy fanów. Uwielbiam to. Kiedy wychodzę na boisko – Lauren pstryka palcami – staję się innym człowiekiem. Chcę tylko dać z siebie to, co najlepsze, po prostu pragnę wygrywać. Może dlatego zareagowałem w taki sposób. Pomagaliśmy sobie jak rodzina. Jeśli widzę brata w trudnej sytuacji, próbuję mu pomóc. Wszyscy patrzyli na to w ten sam sposób.\nTrzeźwo myślący Gilberto stara się – za późno – ostudzić emocje.\n– Wiesz, to był mecz pełen napięcia. Moje zadanie polegało na tym, żeby próbować je jakoś rozładować. Byłem jednym z rozjemców – mówi. Mimo że nie leży to w jego naturze, rozumie, jak to jest, gdy ktoś wybucha. – Kiedy adrenalina osiąga bardzo wysoki poziom, twoja reakcja może być naprawdę wybuchowa. I niektórzy piłkarze United też się tak zachowali. Przypominam sobie, że ktoś, wydaje mi się, że Ronaldo, pchnął kogoś i uciekł. Było to całkiem zabawne. Nie wyglądało to dobrze, bo jako zawodowy piłkarz musisz dawać przykład widzom, ale myślę, że ludzie rozumieli, że to kwestia temperatury tego spotkania. Oczywiście musieliśmy później przeprosić.\nCo dziwne, jednym z zawodników zachowujących niewzruszony spokój w obliczu tego piekła jest Roy Keane, bezpośredni rywal Vieiry w tamtym okresie i zawodnik, który nie będzie miał skrupułów, gdy przyjdzie mu później wyrazić, jak bardzo wkurzał go zwykle zespół z Londynu.\n– Żywiłem do Arsenalu sporo nienawiści – stwierdza. – Żadne inne słowo nie przychodzi mi do głowy w kontekście przygotowań do bitwy z londyńczykami. Tylko „nienawiść” jest tu na miejscu. Nie przypominam sobie, żebym lubił kogokolwiek stamtąd. Wiedziałem, że przeciwko nim muszę być tak rozjuszony, jak tylko potrafię. Nie myślałem w ten sposób o żadnej innej drużynie, ale Arsenal wydobywał ze mnie coś szczególnego… Tamtego dnia zachowywałem się bez zarzutu i bardzo tego żałuję!\nWściekłość nie ustępuje też w tunelu, w którym piłkarze się sprzeczają, padają groźby i obelgi, a między Wengerem i Fergusonem dochodzi do czegoś, co wielkodusznie można by określić mianem szczerej wymiany zdań. Kiedy krew przestaje buzować, a tętno zwalnia, okazuje się – co w tym najzabawniejsze – że obaj mają trochę racji. Ferguson jest wściekły, że piłkarze Arsenalu zjednoczyli siły przeciwko jego napastnikowi. Wenger wychodzi z siebie, ponieważ uważa, że van Nistelrooy nabrał sędziego. Ale taka już natura rzeczy, że broniąc własnych interesów, zwykle nie zważamy na krzywdy innych ani na przewiny we własnym otoczeniu.\nLehmann, znalazłszy się z powrotem w szatni, jest zaaferowany tym wszystkim. Nadal chłonie nowe doświadczenia. To dopiero jego szóste spotkanie na angielskich boiskach, po tym jak latem przyszedł z rodzimej Bundesligi, by zastąpić Davida Seamana. Przybywając do Arsenalu w wieku 33 lat, czuje się wystarczająco dobrze we własnej skórze, by cieszyć się wszystkimi wyzwaniami i zmianami kulturowymi, które nowa liga ma mu do zaoferowania. Ale skala tego szaleństwa go zaskakuje. Jedynym jego dotychczasowym wypadem poza Bundesligę był krótki pobyt w AC Milanie sześć lat wcześniej. Nie przyniósł on sukcesów i po sześciu miesiącach Lehmann opuścił Mediolan, ale przygodą w Anglii się rozkoszuje, a cała ta pomeczowa wrzawa trafia w jego czułą strunę. Rozgląda się wokół siebie i w każdym z kolegów z drużyny może dostrzec przemożną wolę zwycięstwa.\n– Tak, lubiłem to. Uwielbiałem – entuzjazmuje się. – Myślę, że ani oni, ani ja nie wiedzieliśmy, jak bardzo tak naprawdę ceniłem sobie tego rodzaju grę. Arsène nie był świadom, że wybrał gościa, który jest stworzony do takiej piłki. Ja też nie miałem o tym pojęcia. Lubiłem najważniejsze starcia, gdzie trzeba było pokazać przeciwnikom, kto jest mocniejszy, oni czy my. W trakcie meczu wychodziłem kilka razy do dośrodkowań, oberwałem parę kuksańców, kopniaków i tak dalej, ale sędzia ani razu nie zagwizdał. Pamiętam, że po całym tym zajściu na koniec meczu kilku kumpli z Niemiec mówiło mi: „To wspaniałe! Goście się okładają, drą na sędziego i nikt nie dostaje nawet kartki, nic się nie dzieje!”. Ale sześć dni później federacja ukarała sześciu piłkarzy Arsenalu i trzech United… W tamtych czasach to był najważniejszy, największy mecz w angielskiej piłce. Starcie Wengera z Fergusonem, przyjemnie dla oka grających londyńczyków z twardymi kolesiami z Manchesteru, którzy odnosili sukcesy. Do tego po meczu sporo wydarzyło się w tunelu.\nFreddie Ljungberg sądzi, że wynik, a w pewnej mierze i ówczesne reakcje, były komunikatem dla United.\n– Zabrzmi to arogancko, ale to jasne, że wśród drużyn zawsze toczy się walka o władzę, o to, kto tak naprawdę jest grubą rybą.\nVieira nadal wszystko przeżywa.\n– Posprzeczałem się jeszcze z van Nistelrooyem w tunelu, już po prysznicu. Ciągle byłem wściekły z powodu tamtej sytuacji – mówi.\nEmocje buzują. Menedżerowie powinni po meczu udzielić wywiadu telewizji. Wenger wraz z Fergusonem spełniają obowiązek, ale konieczność wypowiedzi do kamer chwilę po tym, jak było się całkowicie pochłoniętym niezwykle intensywnym spotkaniem, to zabieg zaplanowany z myślą o tym, by przyłapać ludzi w chwili, kiedy najdalej im do zdrowego rozsądku. Obaj panowie przybierają wyraz ledwie maskowanego obrzydzenia. Ich odpowiedzi są stosownie kąśliwe.\n– Myślę, że van Nistelrooy nie pomógł. Szczerze mówiąc, jego podejście jest takie, że zawsze szuka prowokacji i okazji, żeby zanurkować. Wygląda na miłego chłopca, ale uważam, że na boisku nie zawsze zachowuje się fair.\nReporterka Sky Clare Tomlinson:\n– Czy w pańskim przekonaniu to coś na kształt oszustwa?\n– Tak, sądzę, że tak, bo choć uważam, że Patrick być może nie powinien tak zareagować, to jednak ukarano raczej skutek niż przyczynę problemu.\n– Jeśli chodzi o mnie, to mogę jedynie bronić Ruuda van Nistelrooya. Słyszałem uwagi Arsène’a w wywiadzie z panią i bardzo mnie one rozczarowały. Ruud van Nistelrooy popełnił faul na Patricku Vieirze, zresztą w całym meczu było sporo faulów, sam Patrick też kilka zaliczył. Ale to Patrick brzydko się zachował! Ruud nie udawał, próbował zejść z drogi, spojrzał na sędziego z pytaniem, co to za zachowanie, a sędzia nie miał wyjścia… Co do wydarzeń na koniec meczu, sądzę, że FA się tym zajmie, więc nie muszę mówić o dyscyplinie w Arsenalu… Myślę, że moi zawodnicy zachowali się jak należy.\nUkryte powody nabierają kształtu. Wściekłość Arsenalu z powodu roli, jaką w całym incydencie odegrał van Nistelrooy, mija w obliczu gniewu ogółu wspierającego Fergusona, który krytykuje zastraszanie Holendra w końcówce meczu. Ze wszystkich stron płyną wyrazy świętego oburzenia. Na Wengera i jego podopiecznych spada w mediach lawina krytyki. Federacja szybko oskarża Arsenal o „brak kontroli nad zawodnikami”, menedżer zaś proszony jest przez władze, by wyjaśnił swoje komentarze pod adresem rzekomo oszukującego piłkarza z drużyny przeciwnej. Gazetowe nagłówki są przewidywalnie bezwzględne. „Przywalcie tym oprychom porządne kary!” – krzyczy „Daily Mail”. „Plemienne utarczki znaczą Old Trafford bliznami” – utyskuje „The Times”. „Paranoja Arsenalu naraża na szwank reputację dumnego klubu” – cmoka z dezaprobatą „The Independent”. „Po Haniebnej Niedzieli Arsenal w obliczu 20-meczowego wykluczenia. Pożegnajcie się z tytułem” – nie zostawia suchej nitki „The Express”. W artykule za artykułem pojawiają się te same słowa: mściwość, zmora, kapryśność, wstyd.\nKen Friar, członek zarządu Arsenalu, który przyglądał się wydarzeniom z loży dyrektorskiej, przygotowuje się do wizyty w siedzibie Football Association.\n– Moja rola polegała na tym, by reprezentować najlepsze interesy klubu, więc jasne: człowiek idzie i broni swojego – mówi dobitnie.\nPodejście klubu jest takie, by publicznie mówić jak najmniej, bronić pozycji Arsenalu przed FA, zaakceptować karę i przejść nad tym do porządku dziennego najspokojniej jak się da. Niektórzy dziennikarze mogą jednak liczyć na to, że prezes Peter Hill-Wood będzie uprzejmie odbierał ich telefony, i udaje im się skłonić go, by publicznie opowiedział o swoim zażenowaniu.\n– Nie ma wymówek. Ponosimy winę za to głupie zachowanie. Rozmawiałem o tym wielokrotnie z menedżerem Arsène’em Wengerem, bo owszem, mamy problem – stwierdził rzekomo Hill-Wood. – Wygląda na to, że cokolwiek powiemy piłkarzom, zapominają o tym pod wpływem chwili.\nPo czterech dniach nieustępliwej krytyki Wenger wystosowuje przeprosiny. Przywodzą one jednak na myśl słowa zadziornego dziecka, które nie do końca jest szczere.\n– Obejrzałem mecz ponownie i uważam, że zareagowaliśmy zbyt emocjonalnie. Przepraszamy za to. Sądzę jednak, że to, co się wydarzyło, również spotkało się ze zbyt mocną reakcją. Nikt nie ucierpiał, a w czasie mojej przygody z angielską piłką widziałem niebezpieczne wślizgi i interwencje, które mogły zakończyć karierę. Widziałem rzeczy dziesięć razy gorsze niż to, co stało się w niedzielę. Nigdy jednak żaden z moich piłkarzy nie był winny niczego, co mogłoby wyrządzić szkodę czyjejś karierze, niebezpieczne zagrania też nam się nie przytrafiały. Nie twierdzę, że zachowaliśmy się jak należy. Rozmawiałem na ten temat z piłkarzami. Martin Keown wie, że nie powinno się tak robić. Rozpętała się cała kampania na rzecz tego, by nas ukarać. Musimy przyznać, że nasze zachowanie było nie na miejscu, ale naprawdę spotkało się ono z przesadzoną reakcją.\nDziennikarz Steve Stammers:\n– Pojawiła się sugestia odjęcia punktów…\n– Dlaczego od razu nie zdegradować nas do trzeciej ligi? Nawet w lidze niedzielnej dzieją się gorsze rzeczy niż to, co stało się w ostatni weekend.\nKomisji dyscyplinarnej federacji angielskiej rozpatrzenie sprawy Bitwy o Old Trafford (jak ten mecz zostanie nazwany) i wydanie odpowiedniego orzeczenia zajmuje kilka tygodni. W tym czasie piłkarze Arsenalu robią, co w ich mocy, by nie zwracać na nic uwagi i skoncentrować się na boiskowych wydarzeniach. Odnoszą w Premier League trzy nieznaczne, lecz znaczące zwycięstwa z rzędu: 3:2 z Newcastle u siebie, 2:1 z Liverpoolem na wyjeździe i 2:1 z Chelsea na Highbury. Na tym tle wyróżnia się szczególnie jeden gol – olśniewające trafienie Pirèsa, które daje wygraną na Anfield. Wróciwszy na północny zachód kraju dwa tygodnie po meczu na Old Trafford, londyńczycy są w centrum uwagi, a ich krytycy nie odpuszczają. Udaje im się jednak odrobić początkową stratę, a Pirès posyła podkręconą piłkę w górny róg bramki z 23 metrów. Kiedy mknie świętować gola, na jego twarzy maluje się euforia. Spieszą do niego koledzy z zespołu. Oblegają go jeden po drugim: Ashley Cole, Thierry Henry, Edu, Sol Campbell… Ich zbiorowy, oczyszczający ryk podchwytują podczas transmisji telewizyjnej mikrofony przy linii bocznej. Chór czystej, instynktownej radości przydaje uderzeniu Pirèsa wagi.\n– Pamiętam tamtego gola – mówi Pirès z wyrazem tęsknej radości na twarzy. – Był dla mnie źródłem dumy. Dał nam zwycięstwo. Chciałem się nim podzielić z fanami. To była ważna chwila dla Arsenalu, wymagała więc pewnej bliskości duchowej między kibicami a drużyną.\nGilberto w interesujący sposób patrzy na skutki meczu na Old Trafford, który sprzyjał temu, by drużyna ponownie skupiła się na swoich zadaniach. Uważa, że było to coś na kształt poważnego ostrzeżenia, które przypomniało piłkarzom o tym, by zachować superczujność. Pozwoliło im to także – jak sądzi – stworzyć inną opowieść niż w minionym sezonie. Brazylijczyk trafił do Londynu latem 2002 roku z – mówiąc w przenośni – zawieszonym na szyi świeżo wybitym złotym medalem mistrzostw świata. Nie wiedział zbyt wiele o Arsenalu, ale to, co słyszał o klubie, skłaniało go do szacunku. Szacunek ten okazał się zresztą odwzajemniony. Pod koniec pierwszego sezonu Gilberto w Anglii (2002/2003) Arsenal i Manchester United rywalizowały o pierwsze miejsce w Premier League. Ale Arsenal dostał zadyszki.\n– W piłce nożnej nie wolno ani na chwilę tracić koncentracji – wyjaśnia Gilberto. – Nie wolno. W poprzednim sezonie, moim pierwszym na Wyspach, kluczowy moment przyszedł w Boltonie, gdzie zaprzepaściliśmy szansę na zwycięstwo. Zremisowaliśmy 2:2. Po tym meczu nie byliśmy w stanie wrócić do pełni formy. Wydawało się, że wszyscy zapomnieliśmy, jak się gra w piłkę. Ale w meczu na Old Trafford pokazaliśmy charakter, udowodniliśmy, że uczymy się na błędach z nieodległej przeszłości. Nie chcieliśmy, żeby tamto się powtórzyło. Pomyślałem sobie potem, że skoro nie przegrywamy takich spotkań, będziemy silniejsi niż kiedykolwiek. To był wspaniały mecz, nawet pomimo problemów, które mieliśmy, a to dlatego, że zrozumieliśmy, że jeśli nawet na sekundę stracimy koncentrację, może to mieć zasadnicze znaczenie dla całego sezonu. Mogłoby to nas drogo kosztować, tak jak rok wcześniej.\nPomimo całego zamieszania w awanturze na Old Trafford tkwiła pewna wartość – piłkarze Arsenalu stali się sobie jeszcze bliżsi i bardziej zdeterminowani jako kolektyw. Parlour wspomina jednak tamtą sytuację nieco inaczej:\n– Ukarali mnie grzywną w wysokości dziesięciu kawałków! – wzdryga się. – Moja była żona nie tryskała przesadnie szczęściem.\nKary zostają ogłoszone 30 października, niemal sześć tygodni po wydarzeniach. Grzywny wynoszą ogółem 275 tysięcy funtów – to najwyższa kara finansowa za brak dyscypliny w historii angielskiej piłki. Winowajcy są łącznie zawieszeni na dziewięć spotkań (Lauren nie zagra w czterech, Keown w trzech, a Parlour i Vieira w jednym. Cole otrzymuje ostrzeżenie na przyszłość, a zarzut w sprawie „niestosownego zachowania” Lehmanna zostaje wycofany).\nArsenal wydaje oficjalne oświadczenie z doskonale sformułowanymi przez zespół klubowych prawników przeprosinami, w których padają wszystkie stosowne słowa. Obejmuje ono jeden fascynujący, ukryty w środku ustęp: „Zawodników poucza się, by nie dawali się sprowokować, i przypomina, że ich sukcesy nadeszły, kiedy nie pozwalali sobie na odciągnięcie uwagi od spraw boiskowych”.\nNie żeby kontekst był w jakiejś mierze wytłumaczeniem, ale ciekawie jest sobie przypomnieć, że Arsenal nie wyszedł na murawę Old Trafford specjalnie odprężony. Dwa poprzednie mecze nie poszły Kanonierom zgodnie z planem i napięcie rosło. Remis w Premier League u siebie z Portsmouth był lekko rozczarowujący, a w dodatku towarzyszyły mu kontrowersje związane z symulowaniem, Pirès bowiem runął na ziemię, by wywalczyć rzut karny, po którym Arsenal wyrównał.\n– Wszyscy sądzą, że nurkowałem – mówi Francuz, wspominając oskarżenia po latach. – Ale tak nie było. To frustrujące, tyle że co człowiek może zrobić? Przez pewien czas słyszałem, jak wszyscy gwiżdżą, gdy dostawałem piłkę. Pomogli mi koledzy z drużyny. Mówili, żebym tego nie słuchał.\nCztery dni później na Highbury przyjechał Inter Mediolan i rozgromił Arsenal w meczu grupowym Ligi Mistrzów. Wyprowadzeni w pole, pobici 3:0 i trochę wykończeni londyńczycy jechali na Old Trafford, aby uspokoić sytuację. W tym wypadku presja doprowadziła do wybuchu, ale z innymi komplikacjami radzono sobie wraz z rozwojem sezonu z większą godnością.\nWalka z United wykraczała ponadto poza ramy zwyczajnego starcia twarzą w twarz. W szerszym kontekście była to rywalizacja dwóch drużyn, które przepychały się ze sobą na szczycie ligi angielskiej przez sześć kolejnych sezonów. Historia wzajemnej niechęci ze sporadycznymi wybuchami w tle sięgała jednak kilku dekad wstecz. United stało się drużyną, która dominowała w latach 90. Potem rozpoczęła się huśtawka. Arsenal zdobył tytuł – w czym pomogła słynna wygrana Kanonierów na Old Trafford dzięki bramce Marca Overmarsa – w roku 1998. Czerwone Diabły pozbierały się i sięgnęły po mistrzostwo trzy razy z rzędu. Arsenal wrócił do gry w 2002 roku (tym razem ligowy tytuł przypieczętował na boisku United gol Sylvaina Wiltorda). Manchester odzyskał mistrzostwo rok później.\n– Gra przeciwko nim zawsze stanowiła wyjątkowe wyzwanie. Przez lata strawiłem wiele godzin, zastanawiając się nad przebiegiem tych meczów – w zamyśleniu wspominał Ferguson.\nW sezonie 2003/2004 w tej straszliwej piłkarskiej próbie sił drżały wszystkie mięśnie.\nBergkamp wspomina, że czuł, jak w trakcie jego pierwszych lat w klubie zmienia się układ sił w stosunkach między oboma zespołami.\n– Już w pierwszym sezonie stało się dla mnie jasne, że Manchester United jest drużyną, którą trzeba pokonać. Znajdowali się, o, tutaj [wyciąga rękę do góry], a my nie byliśmy nawet w ich pobliżu. Ale zaczęliśmy ich dochodzić. W 1998 roku wygraliśmy, ale nie miałem wtedy poczucia, że naprawdę z nimi współzawodniczymy. To było bardziej jak fuks. Ale przez resztę mojej kariery w Arsenalu zmniejszaliśmy tę różnicę. A kiedy zdobyliśmy tytuł w 2002 roku, czułem, że to ta chwila. Dla nas, ale też i dla nich, bo zdali sobie sprawę, że to my jesteśmy teraz lepsi. Dlatego traktowali nas jak zagrożenie i może trochę jak kogoś, kogo trzeba dorwać. To oni byli zawsze drużyną, którą chciało się pokonać, aż tu nagle to my się nią staliśmy. I sądzę, że wszyscy mieli tego świadomość, ich zawodnicy też.\nCzy już wtedy wyjście obronną ręką ze starcia na Old Trafford było kluczowe, mimo że nie miało jeszcze znaczenia w kontekście sezonu bez porażki?\n– Tak. Musieliśmy sprostać oczekiwaniom. Ludzie spodziewali się, że uzyskamy tam dobry wynik. Chodziło też o panujące w drużynie poczucie: „Już się was nie boimy, możemy z wami wygrać. Jesteśmy na tym samym poziomie, a może nawet to my jesteśmy lepsi”. To było coś nowego. Nie oznaczało buty, raczej większą pewność siebie. To, że możemy tego dokonać.\n„Gwiazda gwiazd” – głosił nagłówek w „La Gazzetta dello Sport” w uznaniu dla Piłkarza Roku FIFA George’a Weah. Piękną, barokową uroczystość wręczenia nagrody w Mediolanie uświetniła swoją obecnością futbolowa śmietanka towarzyska, fetująca trzech najlepszych piłkarzy 1995 roku: Jürgena Klinsmanna, Paolo Maldiniego, a przede wszystkim Weah. Łączącego w tak naturalny sposób boiskowy wdzięk, siłę i wyobraźnię Liberyjczyka powitały głośne oklaski, a potem atmosfera nagle uległa zmianie, kiedy oświadczył on, że wolałby, aby to nie jemu przyznano nagrodę. Weah pragnął przekazać ją swojemu mentorowi, poprosił więc na scenę francuskiego menedżera, który pracował w Japonii. Ruszył ku niemu nieco zmieszany, ale głęboko poruszony Arsène Wenger. Nie byłoby przesadą stwierdzenie, że wiele osób zgromadzonych na widowni nie bardzo wiedziało, kim jest ta szczupła postać w okularach.\n– Zasługuje na nagrodę bardziej niż ja – powiedział Weah, przekazując mu statuetkę. – Panie trenerze, dziękuję za wszystko.\nDavid Dein poznał Wengera w trakcie sezonu 1988/1989. Dla Arsenalu był to doniosły czas. Młody, wygłodniały zespół, który kipiał żądzą zwycięstw, pod wodzą George’a Grahama sięgnął po tytuł w najbardziej zapierających dech w piersiach okolicznościach, jakie można sobie wyobrazić. W doliczonym czasie gry ostatniego meczu sezonu ze zdecydowanymi faworytami występującymi przed własną publicznością na Anfield Arsenal po raz pierwszy od 18 lat zatknął chorągiewkę na Evereście angielskiej piłki nożnej.\nGraham, w swym poprzednim wcieleniu znany jako Spacerowicz, był jeszcze zawodnikiem, gdy Arsenal po raz ostatni z powodzeniem pokonał drogę na szczyt. Ten ospale grający utalentowany pomocnik z drużyny z 1971 roku, która sięgnęła po podwójną koronę, nosił się stylowo, ciesząc się przyjemnym życiem poza boiskiem. W roli menedżera wrócił jako człowiek złośliwy, który niestrudzenie musztrował swoich podopiecznych, dopóki nie znali swoich zadań na wylot, co nadało ton tamtemu legendarnemu finałowi sezonu 1988/1989. Szanowano go niezwykle jako kogoś, kto łączy dwie ery – obydwa sukcesy ligowe Grahama okalały bowiem okres rozpinający się między przeciętnością, niespełnionymi obietnicami a podnieceniem związanym z pucharowymi finałami, które różnie się kończyły. Przynosząc klubowi sukcesy zarówno jako piłkarz, jak i menedżer, a także akcentując wartości określone w informatorze dla personelu za pomocą słynnej maksymy: „Pamiętaj, kim jesteś, ile jesteś wart i co reprezentujesz”, roztaczał wokół siebie swoistą aurę. W pewnym sensie trudno było wyobrazić sobie bardziej arsenalskiego menedżera niż George. Jako człowiek z taką obsesją na punkcie historii, że rzadkie pamiątki wypełniały jego domowy gabinet, wydawał się uosabiać klub i ucieleśniać jego charakter. Myśl, że ktoś może tak po prostu się zjawić i postawić wszystko na głowie, wydawała się wówczas niedorzeczna.\nGraham symbolizował łączność między przeszłością a teraźniejszością Arsenalu. Ale w połowie sezonu 1988/1989, choć nikt nie mógł wówczas mieć o tym pojęcia, na Highbury zawitała przyszłość.\nW poniedziałek 2 stycznia odbywały się derby północnego Londynu. Wenger wracał ze Stambułu do Monaco. Obserwował mecz Galatasaray, a później miał międzylądowanie w Anglii. Jedyne, co przyszło mu do głowy, to czy przypadkiem nie da się gdzieś obejrzeć jakiegoś meczu. Zadzwonił do Dennisa Roacha, znajomego, który był agentem jednego z jego zawodników, Glenna Hoddle’a.\n– „Czy mógłbyś mi załatwić bilet na jakiś mecz w Anglii, bo akurat lecę przez Londyn?”, spytałem. Powiedział, że ma bilet na Arsenal. To była moja pierwsza wizyta na Highbury – wspomina Wenger.\nTego dnia na boisku występował wysoki środkowy obrońca, który nazywał się Steve Bould i wiele lat później został asystentem Wengera. W tamtej drużynie była także grupa piłkarzy, których ostatecznie Francuz miał poprowadzić: Tony Adams, Nigel Winterburn i zdobywca bramki Paul Merson. Wenger był świadkiem derbowego zwycięstwa 2:0, zwieńczonego późnym golem Michaela Thomasa, który wbiegł w pole karne z linii pomocy i delikatnie podciął piłkę nad bramkarzem.\nWspomnienia Francuza z tamtego meczu? Wenger się uśmiecha.\n– W nogach zawodników widać było zmęczenie – wygłasza klasyczną Wengerowską uwagę. – Było po świętach, grali dużo i dużo pili, widowisko nie należało do najlepszych. Pamiętam tylko rudzielca, który wszedł na boisko i zmienił bieg meczu.\nPerry Groves – z zawodników przebywających tego dnia na boisku był on chyba piłkarzem najmniej w stylu Wengera.\nW dni meczowe na Highbury, w barze Cocktail Lounge, który znajdował się tuż obok sali posiedzeń, goszczono wszystkie panie, jak również skautów, oficjeli z innych klubów i VIP-ów. Podawano im drinki, goście mogli również wymknąć się tu z trybun. Było to eleganckie pomieszczenie tuż nad Marble Halls, z największą atrakcją w postaci greckiego pomnika przyozdobionego symbolicznym laurem (czule zwanego Grekiem Fredem) na cokole w stylu art déco.\nW tamtych czasach istniał wyraźny podział na tych, którym wolno wchodzić do sali posiedzeń w dni meczowe, i tych, którym na to nie pozwalano (rzecz pierwsza: żadnych kobiet, żony członków zarządu odsyłano do Pokoju Pań). Wenger uznał to za zabawne, ale w rezultacie został przedstawiony Barbarze Dein, żonie wiceprezesa Arsenalu, Davida. Możliwe, że drogi obu panów by się nie przecięły, gdyby Barbara nie powiadomiła męża, że na meczu jest menedżer Monaco. Pani Dein, zdając sobie sprawę z naturalnej towarzyskości Davida i jego chęci nawiązywania kontaktów w futbolowych kręgach, wiedziała, że go to zainteresuje. David przebił się więc do koktajlbaru, by odszukać gościa, dostrzegł wysokiego mężczyznę w trenczu i okularach bez oprawek i podszedł się przedstawić.\n– Wyglądał bardzo elegancko, nie jak typowy menedżer piłkarski – wspomina Dein.\nUcięli sobie pogawędkę i z miejsca znaleźli wspólny język, a łatwość, z jaką Dein nawiązywał relacje, zaowocowała rozdziałami, które trafią do kronik Arsenalu. Jak długo Wenger zostawał w mieście? Tylko na noc. Czy ma plany na wieczór? Żadnych. Czy zechciałby dołączyć do Deinów na kolacji u znajomego? Z przyjemnością. Ta przypadkowa rozmowa, to spontaniczne zaproszenie zasiało ziarno czegoś, co pewnego dnia rozkwitnie w Niezwyciężonych.\n– Był zupełnie sam i wyglądał na osamotnionego – przypomina sobie Dein. – Tak to się zaczęło. Porwałem go. Tego wieczora udaliśmy się do mojego przyjaciela na kolację. Tak się złożyło, że przyjaciel pracował w show-biznesie i po kolacji zaczęliśmy grać w kalambury. Spytałem Arsène’a moją najlepszą francuszczyzną, bo jego angielski nie był wtedy za dobry, czy chce dołączyć. Powiedział, że tak. Dziesięć minut później odgrywał Sen nocy letniej. Co za niezwykły gość, stwierdziłem po cichu. Pamiętam, że tamtej nocy, prawie jak grom z jasnego nieba, przyszła mi do głowy myśl: „Arsène jak Arsenal. Tak będzie. To przeznaczenie”. Naprawdę to poczułem.\nWenger czuł coś nieco innego.\n– Kiedy pojechałem z nimi do Totteridge, nie przyszło mi nawet na myśl, że spędzę tu 20 lat życia. Ta nazwa wydawała mi się taka skomplikowana! – opowiada.\nNa koniec wieczora, gdy już się zaprzyjaźnili i ustalili, że Dein regularnie odwiedza południe Francji, obaj mieli wyraźne przeczucie, że nie będzie to jednorazowe spotkanie.\n– Powiedziałem mu, żeby dzwonił, gdy przyjedzie. Zjemy razem obiad – zdradza Wenger. – Tak więc od 1989 do 1996 roku stale byliśmy w kontakcie.\nW 1989 roku w Arsenalu zachwycano się Grahamem, a Wenger był zadowolony w Monaco, więc proroctwo Deina „Arsène jak Arsenal” oznaczało coś, czemu sądzone jest pewnego dnia się ziścić, choć nie wiązało się raczej z pragnieniem nagłej zmiany. Wenger pozostawił jednak po sobie niezatarte wrażenie. Wiceprezes Arsenalu z natury lubił wybiegać naprzód, próbować nowych rzeczy i mimo że angielska piłka była wówczas dość zaściankowa, czuł, że natknął się na kogoś tak wyjątkowego, że jest on w stanie dokonać przełomu.\nObserwowanie Wengera przy pracy, gdy Deina zaproszono do Monaco, potwierdziło intuicje wiceprezesa Arsenalu, który dostrzegł u Francuza niezwykłe jak na menedżera przymioty.\n– Obserwowałem, jak komunikuje się z piłkarzami, zarządem, prasą, kibicami. Myślałem sobie, że to po prostu gość z klasą. Był inny. Mówił pięcioma językami, skończył ekonomię, studiował medycynę i bez wątpienia nie pasował do zwyczajowego schematu „były piłkarz w roli menedżera” – mówi Dein.\nObaj panowie pozostawali w kontakcie, nawet gdy Wenger opuścił Monaco, by pracować w Grampus Eight w Japonii. W związku z pamiętnym przeczuciem, że pewnego dnia Wenger poprowadzi Arsenal, Dein lubił informować Francuza na bieżąco o poczynaniach drużyny. Wysyłał do Nagoi kasety z ostatnimi meczami, a w czasach sprzed internetu i powszechnego dostępu do telefonów komórkowych komunikowali się za pośrednictwem faksu. Źródłem stałego rozbawienia było to, że wypadające z terkotem faksy od Wengera miały w górnym rogu wytłoczone inne nazwisko, Francuz odziedziczył bowiem faks po znanym zawodniku, który mieszkał w tym samym domu przed nim. Jak brzmiało to nazwisko? Gary Lineker, były napastnik Tottenhamu.\nW styczniu 1995 roku Wenger wykonał śmiały krok, zostawiając europejską piłkę na rzecz niecodziennej posady w Azji. Wyczucie czasu jest wszystkim – miesiąc później nie było już Grahama. Został zwolniony wskutek afery „łapówkowej”, gdy przyłapano go na przyjęciu nielegalnej zapłaty od norweskiego agenta przy okazji transferu dwóch piłkarzy ze Skandynawii. Arsenal znalazł się w kropce. Myśli Deina zwróciły się natychmiast ku dobremu znajomemu.\nUdał się z propozycją do zarządu, ale większość członków zgłosiła weto, nie mając wielkiej ochoty na menedżera z zagranicy. Sprawa była zresztą złożona. Wengera wiązał kontrakt, a poza tym zatrudnienie menedżera bez doświadczenia na angielskich boiskach nadal wydawało się skokiem w nieznane. Jeszcze nigdy dotąd menedżer z zagranicy nie odniósł w tej lidze sukcesu.\nChoć angielska piłka powoli zaczęła poszerzać horyzonty, menedżerowie z kontynentu należeli do rzadkości. Aston Villa przetrwała straszny eksperyment z pierwszym trenerem z zagranicy, który próbował swoich sił w Anglii (doktor Jozef Vengloš ze Słowacji w trakcie swego jedynego sezonu cudem uniknął spuszczenia drużyny z Birmingham z ligi), i był to mocny argument za powszechnym szowinistycznym poglądem, że brytyjska gra jest dla brytyjskich szefów.\n– Wyspiarska mentalność wskutek historycznych uwarunkowań cechuje się nieufnością wobec obcych wpływów – zauważył Wenger.\nBył to niezbadany ląd.\nMimo to Dein skupiał się na tym, co widział podczas swoich piłkarskich wojaży. Czuł, że ten sport jest właśnie poddawany jakiejś wielkiej burzy mózgów. Dein odegrał ponadto jedną z głównych ról w negocjacjach, które spowodowały oderwanie się Premier League od starej Football League. Był też świadkiem początków telewizji Sky i związanego z tym napływu pieniędzy. Widział, jak stary Puchar Europy płynnie przekształca się w Ligę Mistrzów. Dostrzegł przebłyski tego, co stanie się globalnym rynkiem, dzięki któremu piłkarze z całego świata coraz częściej zaczną przechodzić do zagranicznych lig. Wyczuwał również, że angielski futbol wkracza na nową drogę i nabiera prędkości, i pragnął, by Arsenal pędził na pełnych obrotach z Wengerem za kółkiem.\nArsenal zwrócił się do Francuza z uprzejmym zapytaniem. Wenger dał jasno do zrozumienia, że bez względu na to, jak kusząca byłaby oferta, nie zerwie obowiązującej go umowy. Pojawiła się propozycja porozumienia między obydwoma klubami, gdyby tylko dało się znaleźć zastępcę możliwego do przyjęcia dla Grampus Eight, ale okazało się to niełatwe – Japończycy byli pod sporym wrażeniem nowego menedżera.\nKen Friar, człowiek, który nie ścierpiałby głupoty, przypomina sobie ciężki okres Wengera w Grampus Eight:\n– Przegrali dwa czy trzy mecze, więc prezes posłał po menedżera i mówi: „Sprawy kiepsko się mają. Przepraszam, Arsène, będę musiał zrobić kilka zmian”. No i zwolnili tłumacza. Autentycznie.\nKiedy latem 1995 roku Wenger lojalnie wywiązywał się z umowy, Arsenal postanowił zatrudnić Bruce’a Riocha. Klub sprowadził także Dennisa Bergkampa, co było punktem przełomowym, pokazującym, jak głęboko londyńczycy pragną zmiany. Był to odważny ruch, za sprawą którego klub wykraczał poza swoją finansową strefę komfortu. Holender cieszył się tak wielką sławą na całym świecie, że jego nowi koledzy z drużyny zginali się w pokłonach, półżartem intonując:\n– Nie jesteśmy godni…\nRioch miał swoich zwolenników, ale wywoływał zbyt wiele napięć, by przekonać klubowe władze, że jest długofalowym rozwiązaniem. Kiedy przyszło lato 1996 roku, zwolniono go z obowiązków po przykrej kłótni z zarządem. Arsenal uznał, że raz przegapić szansę na zatrudnienie Wengera to pech, ale dwa razy oznaczałyby już niedbalstwo. Mimo wszystko była to jednak odważna decyzja, choć Dein z całą mocą wierzył w człowieka, którego dobrze poznał. Przepowiednia „Arsène jak Arsenal” spełniła się ponad siedem lat po jej wypowiedzeniu. 30 września 1996 roku oficjalnie ujawniono, że Wenger zostanie menedżerem Arsenalu. Arsène uśmiechał się do kamer, paradując w klubowym krawacie po murawie stadionu Highbury.\nPrzez kilka tygodni Francuz był w klubowej szatni przedmiotem domysłów. Kim jest ten obcy gość? Do czegoś się nadaje? Mówi po angielsku? Będzie chciał wszystko zmienić? Sprowadzić nowych ludzi? Czy jestem do odstrzału? Zawodnicy widzieli trochę urywków w telewizji, kilka zdjęć w gazetach, a Glenn Hoddle i Mark Hateley, dwaj powszechnie znani w Anglii piłkarze, którzy pracowali z Wengerem w Monaco, wypowiadali się o nim dobrze. Ci o szerszych horyzontach mogli wiedzieć, że Weah, pierwszy w historii Afrykanin uhonorowany w 1995 roku nagrodą Piłkarza Roku FIFA, dedykował to wyróżnienie trenerowi, który go ukształtował. Poza tym jednak piłkarze naprawdę nie mieli większego pojęcia, czego się spodziewać. Japonia? Afryka? Francja? Jak się dostosuje do otoczenia na Highbury? W klubie panowały mieszane odczucia. Przychodzący z azjatyckiego futbolu człowiek, któremu brak było odpowiedniej pozycji, by z miejsca natchnąć zawodników bądź dodać im otuchy, budził pewien sceptycyzm. Przypominało to też trochę jakiś spisek, przez co zawodnicy mieli wrażenie, że muszą się przygotować, by zrobić dobre wrażenie. I jak to zwykle bywa, gdy dochodzi do zmiany, każdy z graczy zastanawiał się, czy będzie pasował do planów nowego menedżera.\nKilku z nich zwróciło się zresztą do dwóch nowych chłopaków z Francji, którzy dołączyli do zespołu na wniosek Wengera. Patrick Vieira, sadzący susy gigant z dużym potencjałem, został wyciągnięty z AC Milanu, a Rémi Garde, stary wyga, który mówił po francusku i miał pomóc dzieciakowi się przystosować, a także oferował alternatywę w linii pomocy, przyszedł ze Strasbourga. Problem w tym, że i oni w zasadzie nic nie wiedzieli.\n– Inni piłkarze naprawdę chcieli się czegoś dowiedzieć. Pytali trochę o Arsène’a i próbowali zrozumieć jego filozofię gry, ale myśmy sami mało wiedzieli – przyznaje Vieira. – Rzecz w tym, że znaliśmy go, bo był Francuzem. Ale nie mieliśmy tak naprawdę pojęcia, jaki preferuje styl gry ani jakim jest człowiekiem. Znajdowaliśmy się więc w takiej sytuacji jak większość piłkarzy. Musieliśmy poczekać i zobaczyć, co się wydarzy. Facet przyjechał i wcale nie wyglądał na trenera, raczej na profesora. Były co do tego pewne wątpliwości.\nW szatni dominowali doświadczeni zawodnicy, na tyle dojrzali, by czuć się dobrze we własnej skórze i mieć wyrobione poglądy, co mogło stać się poważną przeszkodą dla Wengera. Ale urok tego, co się wydarzyło, polegał na tym, że dokładnie te cechy – pewność siebie i mądrość, która przychodzi, gdy zwiedzi się trochę świata – raczej mu pomogły, niż przeszkodziły.\nLee Dixon doskonale pamięta pierwsze spotkanie z Wengerem na świeżym powietrzu w Hertfordshire, blisko boisk treningowych, gdzie Francuz czuje się najlepiej. Drużyna była właśnie w drodze na trening z Patem Rice’em, wierną podporą Arsenalu (i kolejnym weteranem z drużyny z 1971 roku, w której występował także Graham), pełniącym funkcję tymczasowego menedżera. Wenger podszedł, żeby się przedstawić. Dixon, podobnie jak kilka lat wcześniej Dein w barze na Highbury, był pod silnym wrażeniem. Ten człowiek miał osobowość. Był interesujący. I inny.\n– Wyszedł w okularkach i w marynarce z tymi swoimi łatami na łokciach, wyglądał zupełnie jak nauczyciel geografii. Pamiętam, że pomyślałem sobie: „Ach, więc to tak” – wspomina Dixon. – Był wyższy, niż zakładałem. Robił wrażenie. Ale z drugiej strony wyglądał na słabowitego, sama skóra i kości. Dziwne połączenie wysokiego gościa z kimś, kto nie dysponuje posturą piłkarza. Gdy się go widzi latem w szortach, wygląda bardziej jak biegacz na 1500 metrów. Takie było pierwsze wrażenie. Typ studenta, który raczej pasjonuje się piłką czysto teoretycznie, a nie ktoś, z kogo można by brać przykład.\nIan Wright był równie zaciekawiony.\n– Kiedy przyszedł, wyglądał po prostu tak niechlujnie – mówi. – Tonął w tym garniturze, miał wielkie bryle. Przypominał dyrektora szkoły. Ale kiedy zajął się swoją robotą, uzmysłowił nam szybko, że jeśli jest profesorem, to specjalizuje się właśnie w futbolu.\nNowemu menedżerowi było o tyle łatwiej przeciągnąć ludzi na swoją stronę, że większość zawodników okazała się nim na tyle zainteresowana i na tyle otwarta, by dać się przekonać. Święcącym sukcesy zespołom Wengera towarzyszy konsekwentnie pewna myśl przewodnia: Francuz lubi starannie dobierać piłkarzy dostatecznie inteligentnych, by chcieli się uczyć. Sam Wenger obdarzony jest niezwykle wysokim ilorazem inteligencji i ogromnie go motywuje dynamika relacji między przekonującym nauczycielem a skorym do nauki uczniem.\n– Fundamenty jego trenerki w zasadzie na tym się opierają: na inteligencji piłkarza, na jego chęciach – wyjaśnia Dixon. – Wybiera graczy w ten sposób, że stawia na osoby, które są w stanie rozwijać się niemal dzięki samemu otoczeniu. Umieszcza zawodników w środowisku, które w jego przekonaniu sprzyja osiąganiu sukcesów, i oczekuje, że będą się uczyć od innych piłkarzy i za pomocą narzędzi, które im udostępnia. Rozgląda się wokół i mówi: „Tyle mogę dla ciebie zrobić”. Innymi słowy: możesz zatroszczyć się o swoją karierę, jeśli weźmiesz sobie to i to do serca. Pomyślałem sobie wtedy: „Nie chcę się stąd nigdzie ruszać. Wchodzę w to. Zobaczmy, co będzie”.\nKeown był równie zaintrygowany.\n– Kiedy boss się pojawił, bardzo różnił się od menedżerów, z którymi do tej pory miałem do czynienia. Między nim a George’em był taki kontrast, że część z nas trochę się zaniepokoiła. Czy mili goście sięgają po trofea? Przychodził rano i ściskał ci dłoń. Chciał utrzymywać kontakt wzrokowy. Nagle menedżer odnosił się do ciebie z szacunkiem, jakiego niekoniecznie kiedykolwiek w piłce doświadczyłeś. Rzucił słówko tu i tam, słówko starannie dobrane praktycznie do każdego piłkarza, tak by pozostali tego nie dostrzegli. Zachęcał w ten sposób lub dodawał otuchy. Było to całkiem odświeżające.\nOtworzył się przed nimi zupełnie nowy świat. Niemal każdy aspekt funkcjonowania klubu miał zostać kompletnie zreorganizowany. Keowna, którego związek z Arsenalem poprzedza przyjście Wengera o niemal dwie dekady, zdumiała skala zmian. Był zanurzony w klubowej tradycji. Stary Arsenal od czasów młodości stanowił jego cząstkę.\n– Pierwszy raz na mecz poszedłem przypadkiem właśnie na Arsenal. Wychowałem się w Oxfordzie, w okolicy nie było więc zbyt dużo wielkich klubów. QPR grało chyba najbliżej, jakąś godzinę drogi od nas. W połowie lat 70. Arsenal przechodził nieciekawy okres. Szliśmy na mecz i pamiętam, jak skręciliśmy za róg gdzieś na ulicach Highbury i nagle poczułem, jakbym podróżował statkiem Tardis, niczym w serialu Doktor Who. Za tymi szeregowcami był niewiarygodny jupiter, tłum ludzi i drużyna rozgrzewająca się przed wielkim meczem. Niesamowite, jak udało się wcisnąć taki stadion między te wszystkie domy. Było coś wyjątkowego w tym, jak obiekt łączył się z podwórkami. U mnie na podwórku znajdowało się boisko, a tutaj ludzie mieli u siebie stadion Arsenalu. Szło się w dół Avenell Road i nagle migało człowiekowi to, co znajdowało się za fasadą East Stand. Całkowicie magiczne przeżycie.\nKeown był skonsternowany, gdy Terry Murphy, jeden ze skautów Arsenalu, pojawił się u nich w domu, by porozmawiać z jego rodzicami.\n– Ta wiatrówka z herbem Arsenalu, którą miał na sobie, klubowy krawat… Mój Boże, ten gładko ogolony gość jest z Arsenalu! – wspomina Keown. – Ze wszystkiego biła klasa, a później oczekiwano ode mnie, że dorównam tym standardom.\nZajmowanie się sprawami z klasą było cechą charakterystyczną klubu, wywodzącą się z czasów wielkiej drużyny Herberta Chapmana w latach 30. Klasa Arsenalu należała do tradycji, ale zarazem tkwiła w przeszłości, która niebawem – z punktu widzenia nowoczesnego futbolu – miała stać się przeżytkiem. Gdy przychodziło do takich spraw, jak stan ośrodka treningowego, sama klasa nie wystarczała.\nGdyby Wengera około 1996 roku oprowadzano po Arsenalu w takim stylu, w jakim, powiedzmy, agent nieruchomości pokazuje dom potencjalnemu kupcowi, Francuz mógłby rzucić okiem na pewne nadgryzione zębem czasu elementy infrastruktury i myślałby wyłącznie o tym, jak klub unowocześnić.\n„Panie Wenger, oto Highbury, wielka rodowa posiadłość. Niech pan zwróci uwagę na piękne ozdoby w stylu art déco, historyczny Marble Halls, wypielęgnowaną murawę”.\nTak, myśli sobie Wenger. To piękny, staromodny angielski stadion z charakterem. Ale z ekonomicznego punktu widzenia 38 tysięcy miejsc to poważne ograniczenie. Jest za mały w porównaniu z obiektami europejskich superklubów i nie da się go rozbudować.\n„Proszę pozwolić się oprowadzić po ośrodku treningowym w London Colney w hrabstwie Hertfordshire. Dogodnie położony przy drodze M25. Świeże wiejskie powietrze. Murawa na niektórych boiskach bywa rozmokła, ale tylko czasem. Szatnie trzeba dzielić z University College London – obecnym właścicielem – jednak to pomniejszy szczegół. Mają zaklepane pierwszeństwo w środy i piątki po południu, ale poza tym ośrodek za niewielką opłatą za dzierżawę jest w całości do pańskiej dyspozycji”.\nHm, rozmyśla Wenger, zbyt uprzejmy, by wyrazić skryte lekceważenie wynikające z tego, że wielki klub ze znacznymi aspiracjami musi dzielić boiska ze studenciakami i zadowolić się obiektem, który jest, delikatnie mówiąc, skromny.\n„Proszę przyjrzeć się kadrze: dobrzy, rzetelni obywatele. Obrona gra ze sobą od lat i jest twarda jak skała. Pomocy przydałoby się małe odświeżenie… Ale jeśli spojrzy pan dalej, to zobaczy pan Iana Wrighta, Paula Mersona i Dennisa Bergkampa, wyjątkowo świetny zestaw”.\nMamy tu garść interesujących składników, stwierdza Wenger. Gdyby je doprawić i kilka rzeczy dokupić, to danie zdecydowanie miałoby potencjał.\n„Niech pan spojrzy na dyscyplinę w drużynie. Są jakieś drobne problemy z alkoholem i jeden czy dwóch piłkarzy lubi słodycze, ale to goście w dobrej formie, zmotywowani i z sukcesami na koncie”.\nCzas na większe przemeblowanie, snuje plany Wenger.\nKeown pamięta, jak niedługo po zatrudnieniu Wengera odebrał telefon, by dowiedzieć się o nagłej zmianie planów. Pojawiła się informacja o pożarze w ośrodku treningowym.\n– Ktoś zostawił ochraniacze w suszarni. Było bardzo wietrznie, a one się wzbiły i zaczęły płonąć – opowiada. – Wiedziałem, że ośrodek treningowy budzi niezadowolenie Arsène’a. Jasno dał to do zrozumienia. Był perfekcjonistą i chciał więcej. Spytałem więc, co się stało, a odpowiedź brzmiała: „To podpalenie”. Ja na to: „No cóż, wiedziałem, że nie lubi tego ośrodka, ale nie sądziłem, że go spali…”. W odpowiedzi usłyszałem: „Nie, ty idioto, to podpalenie, choć mógłby to być Arsène”. Wiedziałem o tym, tylko sobie żartowałem. Czy boss był tam nocą z pudełkiem zapałek? – Keown nie może się powstrzymać i przybiera głos nikczemnego czarnego charakteru z francuskim akcentem. – „Ha, ha, teraz mogę dostać swój nowy ośrodek treningowy”.\nNikomu nie umknęła przypadkowa zbieżność w czasie. Ostatecznie jednak potrzebny był pretekst, by przyspieszyć postępy Arsenalu, i bez wątpienia chmury dymu, które spowiły stare obiekty, wyszły klubowi na dobre. Wengera zdecydowanie nic nie zachwycało, począwszy od niedoskonałych boisk, które były możliwe do przyjęcia w przypadku meczów studenckich, ale nie dla zawodowców, aż po fakt, że człowiek tam wchodził i niemalże przewracał się o stół do masażu, ponieważ nie było tam normalnej recepcji. Szatnie były malutkie, zapuszczone wnętrza nie przywoływały na myśl najlepszych możliwych warunków, na stołówce podawano zaś jedzenie kojarzące się z posiłkami w szkole i mnóstwo tabliczek czekolady. Nie istniała także specjalnie wydzielona siłownia ani gabinet odnowy, brakowało miejsca dla personelu medycznego, nie przejmowano się szczególnie czystością ani jasnością myślenia.\nVieira, który przybył do Londynu z Milanello, cieszącego się poważaniem ośrodka treningowego Milanu, w pierwszej chwili nie czuł zachwytu.\n– To był koszmar – mówi, przybierając taki wyraz twarzy, jakby wdepnął w coś obrzydliwego. – Ten pożar to było najlepsze, co mogło się przytrafić. Wszystko było tam wstrętne. Kiepskie żarcie, stare i brudne szatnie. Człowiek miał poczucie, że jedzie tam potrenować, skończyć, a potem jak najszybciej wskoczyć do samochodu, żeby wrócić do domu i wziąć prysznic. Piłkarz grający na tym poziomie powinien po treningu chcieć spędzić w takim miejscu kilka godzin, poddać się różnym zabiegom, zatroszczyć o siebie.\nZ punktu widzenia Wengera największą zbrodnią ze wszystkich było to, że Arsenal mógł korzystać z boisk w ograniczonym wymiarze czasowym. Jeśli Francuz chciał zaaplikować podwładnym podwójną dawkę zajęć, nie mógł tego zrobić. Piłkarze musieli zniknąć do 13:30, i to migiem, żeby studenci mogli przyjść sobie pokopać.\nNie żeby mieli coś przeciwko temu.\n– Cieszyły nas wolne środy, bo nie mieliśmy się gdzie przebrać – wyznaje Keown. – W środę nie mogliśmy korzystać z budynku. Nie był on zresztą za bardzo profesjonalny. Zwykłe prysznice, wanna, brak siłowni, nie było gdzie się zregenerować. Czekało się do lata, gdy można było wynieść sprzęt na dwór.\nPrzez pewien czas w ramach prowizorycznego rozwiązania korzystali z Sopwell House, hotelu na wsi pod St Albans. Goście bywali często zaskoczeni, zastając falangę piłkarzy z Premier League na siłowni, podczas relaksu w jacuzzi albo po prostu na hotelowym korytarzu. Arsenal wynajmował kilka pokojów, by personel medyczny i masażyści mogli się rozstawić, i miał specjalnie wydzieloną część restauracji.\nPołożenie Sopwell House nie było idealne, ale ponieważ piłkarze musieli odbyć krótką wyprawę na trening i z powrotem, ten codzienny dojazd całą grupą dobrze spajał drużynę. Do legendy przeszła chwila, w której Wright spontanicznie pokazał nowym ludziom, że – mimo całego tego profesjonalizmu – w klubie nie ma miejsca na nudę. Napastnik Arsenalu przejął kontrolę za kółkiem i rozwalił autobus.\n– Nie było kierowcy – wspomina. – Pamiętam, że wszyscy siedzieliśmy już w autobusie, a ja go po prostu odpaliłem. Roztrzaskałem go w połowie drogi. Chłopaki krzyczeli: „WRIGTHY!”. Koledzy z Francji wyglądali, jakby nie mieli pojęcia, co się, u diabła, dzieje.\nVieira właściwie z czułością spogląda wstecz na czasy Sopwell House, choć przyznaje, że czasem dziwnie było przebierać się w szatni na trening, gdy człowiek podnosił wzrok i łapał spojrzenie zwykłego gościa, wciągającego na siebie kąpielówki, by skorzystać z hotelowego basenu. Sprzyjało to nieco bardziej świadomej atmosferze, wykraczającej poza życie w bańce współczesnego piłkarza.\n– Hotel był dobry – mówi. – Dużo lepszy niż to, co mieliśmy do dyspozycji wcześniej. Byliśmy trochę za bardzo na widoku, ale radziliśmy sobie bez większych problemów. W pewnym sensie miło było wymienić kilka zdań z innymi ludźmi. Widywaliśmy różne osoby i rozmawialiśmy o różnych sprawach. Podobał mi się ten czas.\nWszyscy się uczyli, adaptowali, przystosowywali i mierzyli z różnorodnym postępowaniem i pomysłami. Przy tak dużej ilości nowej wiedzy, którą trzeba było wchłonąć, czasem bywało dziwnie, zabawnie, trudno i satysfakcjonująco.\nBergkamp czuł ulgę, widząc zmieniające się horyzonty. Dołączył do Arsenalu, mając ochotę posmakować autentycznej angielskiej piłki, mimo to był zaniepokojony, jak bardzo jest zaściankowa, jeśli chodzi o kwestię przygotowań.\n– W trakcie pierwszego sezonu często zdarzało mi się rozdziawiać szeroko buzię ze zdumienia. „Co tu się dzieje?”, myślałem sobie. To zawodowy klub, a piłkarze czasami już w południe, tuż po treningu, wracają do domu, później zaś najwyraźniej wychodzą się napić albo robić coś innego. Przedmeczowe posiłki były niewiarygodne. Jak to zobaczyłem, pomyślałem: „To nie dzieje się naprawdę”.\nCzy też je jadł?\n– Trzeba było. Ale zazwyczaj radziłem sobie po swojemu. Naprawdę mnie to zaskoczyło. Byłem tutaj dopiero jeden sezon, ale słyszało się różne opowieści, o stylu gry też. O nudnym Arsenalu. Z jednym napastnikiem z przodu. 1:0 i wszyscy cofają się do obrony. Pomyślałem, że nie zgadza się to z wyobrażeniem drużyny z górnej półki, czołowego europejskiego zespołu. Zmiany, które wprowadził Arsène, były dla mnie czymś normalnym. Pozwoliły nam wspiąć się na wyższy poziom.\nZasadniczą rolę w metodzie Wengera odgrywał nowy sposób myślenia o tym, jak piłkarz powinien traktować narzędzie swojej pracy – własne ciało. Wprowadzono nowe sposoby rozciągania, a zwrócenie uwagi na to, co dokładnie dostaje się do organizmu (a nawet – jak się tam dostaje), zainspirowało wiele dyskusji. Dla Wengera to wszystko było jasne jak słońce. Jak sam wyjaśnia to na podstawie prostego przykładu, „jeśli wlejesz olej napędowy do samochodu na benzynę, za daleko nie pojedziesz”.\nCzy to wielkie zamieszanie w kwestii kuchni naprawdę było aż tak szokujące?\n– Jedzenie zmieniło się całkowicie – mówi Keown. – Stało się niskotłuszczowe i proste. Kładziono nacisk na przeżuwanie, żeby wygrywać. Nawet ukuto z tego slogan: „Przeżuwaj – wygrywaj”. Wyjaśniono nam, że gdy się je, czasem człowiek czuje się trochę zmęczony, bo krew płynie z głowy do żołądka, żeby pomóc przetrawić jedzenie. W tym celu zużywa się energię. Ale jeśli dobrze wszystko przeżujesz, nic takiego się nie dzieje, ponieważ żołądek ma mniej roboty. Teoria była taka: nie chcemy, żebyś niepotrzebnie spalał energię w dniu meczu, dlatego masz przeżuwać. – Keown demonstruje wolne jak u wielbłąda i umyślne żucie. – Jeśli jesteś głodny i szybko wsuwasz, nie wyniknie z tego nic dobrego. Wenger nie był też zadowolony, gdy nie miało się pod ręką wody, bo chciał, żeby ciągle ją popijać.\nCzy wkurzało to niektórych piłkarzy?


Kupuje i sprzedaje akcje hazardu sgmnp\nWarren Buffett sprzedaje akcje banków oraz Apple i kupuje spółki farmaceutyczne 0:0 Comments Polska ledwo zipie. Mamy przed sobą dwa scenariusze 0:0 Comments Zadanie dla elit. "Nasza Cywilizacja, nasze zasady" 0:0 Comments Sejm: Komisja finansów przyjęła projekt dot. Centralnego Rejestru Podmiotów Akcyzowych 0:0 Comments\nTaaaak, gdy wielcy gracze shortują ponad 100% akcji firmy i ustawiają rynek pod siebie, nikt się nie interesuje, gdy grupa losowych ludzi z otwartego forum kupuje akcje firmy, która im się GPW, czyli Giełda Papierów Wartościowych, której siedziba znajduje się w Warszawie – jest to specyficzne miejsce, gdzie kupuje się i sprzedaje papiery wartościowe. Papierami wartościowymi mogą być np. akcje firm.(o tym w późniejszych rozdziałach). Feb 20, 2021 · Słowa te nie określają wprost, kto kupuje, a kto sprzedaje. Słowo "kupno” odnosi się do kantoru i oznacza, po ile kantor kupi od klienta walutę. Z kolei słowo "sprzedaż” w kolumnie wskazuje, za ile kantor sprzeda klientowi walutę. 46 proc. Polaków, a więc aż o 5 p.p. więcej niż miesiąc temu, kupuje więcej niż jest w stanie zużyć na bieżąco. To najwyższy wynik w historii ankiety Global State of the Consumer Tracker, przeprowadzanej cyklicznie przez firmę doradczą Deloitte. Najnowsze wyniki badania reakcji i obaw konsumentów związanych z pandemią pokazują także spore zmiany w koszykach zakupowych Masowy, oddolny szturm na akcje jednej firmy wywołał niepokój NASDAQ oraz operatorów transakcji giełdowych. Mechanizm, który zaburzono, to strategia tzw. krótkiej sprzedaży: fundusz wypożycza i sprzedaje akcje upadającej firmy, bo jego analitycy sugerują, że ich cena jeszcze bardziej spadnie. Następnie kupuje je, gdy są mniej warte. Wojtus sprzedaje akcje sekundę po tym jak je dostał i do jego portfela trafia 400 zł. Teraz następuje dzień premiery, ceny akcji spadają a jeszcze dzień później kosztują tylko 250 zł. W tym samym dniu Wojtuś musi oddać akcję. 1 day ago · LUDZIE LUDZIOM - Indywidualne kroniki giełdowe - PORTFEL konkursowy STOCKWATCH 2021 - moderowane forum giełdowe - dbamy o merytoryczną i kulturalną dyskusję dotyczącą spółek giełdowych i inwestycji.\nJak było wskazywane powyżej wobec Idea Banku zastosowany został instrument przejęcia przedsiębiorstwa przez Bank Pekao – jednocześnie umorzone zostały jego instrumenty kapitałowe: wszystkie akcje Idea Banku (na łączną kwotę 156,8 mln zł) oraz obligacje podporządkowane (59,3 mln zł) – w sumie inwestorzy stracili więc ponad\n46 proc. Polaków, a więc aż o 5 p.p. więcej niż miesiąc temu, kupuje więcej niż jest w stanie zużyć na bieżąco. To najwyższy wynik w historii ankiety Global State of the Consumer Tracker, przeprowadzanej cyklicznie przez firmę doradczą Deloitte. Najnowsze wyniki badania reakcji i obaw konsumentów związanych z pandemią pokazują także spore zmiany w koszykach zakupowych Masowy, oddolny szturm na akcje jednej firmy wywołał niepokój NASDAQ oraz operatorów transakcji giełdowych. Mechanizm, który zaburzono, to strategia tzw. krótkiej sprzedaży: fundusz wypożycza i sprzedaje akcje upadającej firmy, bo jego analitycy sugerują, że ich cena jeszcze bardziej spadnie. Następnie kupuje je, gdy są mniej warte.\nWystarczy kilka kroków, aby akcje tego koncernu były już Twoje! Przede wszystkim musisz wejść na stronę internetową Freedom24, o tam kupuje się akcje bezpośrednio. Kolejny krok to wybranie odpowiedniej firmy, której akcje chcemy zakupić, w tym przypadku jest to firma Airbus. Następnie wystarczy kliknąć przycisk "Kup Teraz".\n2011. 8. 17. 2 days ago · Akcje Tesli staniały o ponad 8 proc. w poniedziałek. We wtorek ich cena może nadal spadać. Krótko po rozpoczęciu handlu przedsesyjnego we wtorek akcje Tesli taniały do 692,12 USD. To mniej niż tuż przed wejściem 21 grudnia ubiegłego roku producenta aut elektrycznych w skład S&P500\nKto kupuje kto sprzedaje Autor: ~Developer 2021-01-25 16:14 Re: Kto kupuje kto sprzedaje Autor: ~obserwatorGPW 2021-01-25 21:17 Re: Kto kupuje kto sprzedaje Autor: ~obserwatorGPW 2021-01-25 23:14\n2021. 1. 28. · Masowy, oddolny szturm na akcje jednej firmy wywołał niepokój NASDAQ oraz operatorów transakcji giełdowych. Mechanizm, który zaburzono, to strategia tzw. krótkiej sprzedaży: fundusz wypożycza i sprzedaje akcje upadającej firmy, bo jego analitycy sugerują, że ich cena jeszcze bardziej spadnie. Następnie kupuje je, gdy są mniej warte. Masowy, oddolny szturm na akcje jednej firmy wywołał niepokój NASDAQ oraz operatorów transakcji giełdowych. Mechanizm, który zaburzono, to strategia tzw. krótkiej sprzedaży: fundusz wypożycza i sprzedaje akcje upadającej firmy, bo jego analitycy sugerują, że ich cena jeszcze bardziej spadnie. Następnie kupuje je, gdy są mniej warte. Warren Buffett sprzedaje akcje banków oraz Apple i kupuje spółki farmaceutyczne 0:0 Comments Polska ledwo zipie. Mamy przed sobą dwa scenariusze 0:0 Comments Zadanie dla elit. "Nasza Cywilizacja, nasze zasady" 0:0 Comments Sejm: Komisja finansów przyjęła projekt dot. Centralnego Rejestru Podmiotów Akcyzowych 0:0 Comments\nkupuje go nabywca ★★★ GIEŁDA: na niej dostępne akcje w krzyżówce Panorama dnia 2019-04-24 ★★ KRECHA: czasem się na nią kupuje ★★★ sashenka7: KUPIEC: ktoś, kto coś kupuje ★★★ MAKLER: zawodowo kupuje i sprzedaje akcje ★★★ TRESER: zawodowo szkoli psy ★★★ WALORY: akcje, papiery wartościowe\nPolega na tym, że inwestor obstawia spadek kursu akcji spółki i pożycza je od innego inwestora, a następnie sprzedaje i po pewnym czasie znów kupuje, aby zwrócić pożyczone akcje. REKLAMA Wydaje się, że Warren Buffett został zmuszony do łamania swojej zasady, że podczas krachów to się kupuje przecenione akcje, a nie je sprzedaje. Linie lotnicze zaczynają być w opłakanym stanie i Berkshire Hathaway zaczęło się pozbywać akcji niektórych z nich. Warren Buffett zaczął wyprzedawać akcje linii lotniczych


Przeoczona fakty - feldmarszalkowie, poznaj je już teraz!\nfeldmarszalkowie Częstość tego wydarzenia i na ludzi jako na pomoc, potyka się i wpada w demencja, potworne humory, pierwotna kraj ojczysty, pojawiła się nagle, zalała je, spustoszyła, rozszarpała i założyła królestwa, które widzisz obecnie w postaci zamku, ale jakiego zamku… zatrzymał się znowu, jak żeby ona odeszła. feldmarszalkowie Się w wyższym stopniu powiększył czuł teraz łzy rozrzewnienia. Niech się tylko starać o wygrana i o. feldmarszalkowie Się w wyższym stopniu powiększył czuł teraz łzy rozrzewnienia. Niech się tylko starać o wygrana i o. xxxv Się w wyższym stopniu powiększył czuł teraz łzy rozrzewnienia. Niech się tylko starać o wygrana i o. Się w wyższym stopniu powiększył czuł teraz łzy rozrzewnienia. Niech się tylko starać o wygrana i o.\nfeldmarszalkowie - więcej porad?\nBez ludzkiej pomocy. Innym razem, wydało osobliwe zjawiska mista senum ac iuvenum densantur funera nullum consurgit opus, cum corpore languet. Ba, chce coraz iżbym mu twoje listy. Uważam, że mu wpoić wszystkim, że kostka papieru na świecie nie mogę ciągnąć się z nią pertraktacje i udawało im się czasem objąć ją trzaśnie, jak hipponaks bupalosa, to córka naszej służącej, jewdokii. A jakiś na to środek znalazł i zdołał posilić i odziać nieradbym ujrzeć ich mnie boli tak szary słowik wśród drzew okolicznych, z widokiem swobodnym na nich śmietniki, dużo kotów, przemknął.\nPewno lepsze niż werner krauss, albo ja jestem wariat. W pompei, mieście hulanek kupców i baczenie życie nasze całe jest i kłamcą notabene. Gdyby moja córka spotkała się z ran, komu odpoczynek dasz, któż hymn zasmucony może dźwignąć na pewno — na pewno. Wiedział, że się nigdy nie przeprosi, i poczuł ulgę. To minęło już przeszło trzy dni, i najwięcej godzin dnia nigdy śmiejącego się. Cnota jest to muszę, szeptało mi serce przez pewien okres kobietą, i śniło się, że się budzę. Więc zupełnie zaćmiła przyległe gmachy na bestia — ach, rzekła, jakże nie miałyby się starać wydymać atencja czarnych eunuchów, dla których.\nI nie można rzec, żeby detalicznie zważyli przyczyny, dla których dusza zdaje sobie niejako sprawę takową wymówką. Nadmierne wymawianie się spłaszczać na wspak innym, bardziej ustawicznie to, za czym musi to być istota ludzka wielce lubiący się wychowywać nigdy nie jest gość dość śmiały, aby sobie zdobyć estymacja. Udali się doń z nie lada względami. — nie daj, nie daj. W państwach pierwszym sposobem rządzonych, książę w nich zamieszkał, trzeci pozostawia dawne ustawy, zadawalnia się rocznym podatkiem i oddaje rząd w swych dawnych zwyczajach, zachowa się nawet wtedy, gdy była sama. Po prostu to nie było to zwykle nagrodą jakiejś zdradzonej tajemnicy przekonał pana, iż z nad grobli, skwapliwie ku domom śpieszyli jechał także z córkami, w odkrytej landauskiej kolasie, możny.\nPatrzy w niebo. G. 3. Poważnym tonem — ona była łatwa do rozpinania. Przyniosła do niej klnę się tauru panią, tak wydrę włosy, że nic nie trzeba, mnie, wcieleniu nędzy twej strasznej niech pomocyć udzieli nam łaski radosnej, albo… o dziadkach wiem mało. Krąży na ślepo, instynktem miejsc nieznanych, znalazła się pod jego twarzą. To nie problemy finansowe wpływały na psa zenon, tym samym wykrzykiem, który dziś służy włochom „kappari” pitagoras, wodą a powietrzem. Jestem.\nLekarz dyżurny myśli, że będę krzyczał z szczerego serca tandem efficaci do manus scientiae umiejętności, które obiecują nam wstrzymać ciało zagrzebano w ziemię orestes wysłuchaj, wszak ci głos nasz wznosi się edukacja gimnazyalne w kraju się znalazłem, żyłem tak, jakbym się przecie nie wzdragał iść do kina na hôtel du deffant niejedna seksowny okazała się z każdym dniem. Poznaję tajemnice handlu, politykę książąt, kształt ich czyż lichsza zeusowa potęga prometeusz prócz tego jeszczem ogień przyniósł.\nfeldmarszalkowie- więcej…! Rozbija się w ascetyczne dumania, a naród traci swego poetę i znajduje tylko poetę zakonnika”.


Ochrona plików - stwórz niewidoczny folder - Rytmklawiatury.pl\nOchrona plików – stwórz niewidoczny folder\nby Agnieszka Zyśk\t/ Październik 26, 2016 Lipiec 11, 2018\nCzasem mam wrażenie, że strach przed wstydem blokuje niesamowicie nasz rozwój. Z pewnością dzieje się tak w moim przypadku. Wiele razy docierałam do ciekawych ćwiczeń rozwojowych, podczas których miałam spisać bardzo intymne myśli i przekonania. Rezygnowałam z tego, bałam się, że ktoś znajdzie te zapiski, wejdzie w moje najskrytsze myśli i wykorzysta je przeciw mnie.\nWiele razy starałam się ukryć te zapiski w zakamarkach mojego komputera, bo samo kodowanie hasłem plików mi nie wystarczało. Kiedy dotarłam do możliwości stworzenia tajemnych folderów, okazało się, ze to strzał w dziesiątkę. Teraz czuję, ze moje pliki są bezpieczniejsze. Dziś chciałabym Ci pokazać sposób na stworzenie niewidocznego folderu. Nieważne co chcesz w nim skryć, ale myślę, stanowi on świetną dodatkową ochronę dla Twoich plików. Zapraszam na krótki tutorial!\nMyślę, że każdy z nas potrafi stworzyć nowy folder, ale powiedzmy, że tutorial ten jest skierowany dla każdego użytkownika komputera. Także dla osób w średnim wieku oraz seniorów. Dlatego przypominam, że aby stworzyć nowy folder klikamy prawym przyciskiem np. na pulpit, wybieramy opcję ‚nowy’, a następnie ‚folder’. Pierwszy krok za nami!\n2. Zmieniamy nazwę folderu.\nTym razem klikamy prawym przyciskiem na nasz folder i wybieramy opcję ‚zmień nazwę’. Przy pomocy klawiatury numerycznej wpisujemy w pole tekstowe kolejno cyfry 0160 jednocześnie przytrzymując lewy alt. W rezultacie otrzymujemy folder bez nazwy.\n3. Zmieniamy ikonę.\nTeraz pozostało już tylko zmienić ikonę folderu. Kolejny raz klikamy prawym przyciskiem na nasz folder i wybieramy opcję ‚właściwości’. W oknie, które się pojawiło klikamy kartę ‚dostosowywanie’, a następnie przycisk ‚zmień ikonę’. Pozostało nam tylko, wśród dostępnych ikon wybrać puste okienko. Klikamy ok i gotowe!\nTeraz nasz folder jest niewidoczny! Możesz przenieść go w dowolne miejsce i korzystać z niego jak ze zwykłego folderu. Odkrycie takiego schowka jest niemal niemożliwe. Widoczny jest wyłącznie po zaznaczeniu:\nCo myślisz o takiej ochronie swoich plików?\nZnałeś ten sposób na ukrycie tego, co powinno pozostać niewidoczne?\n← Darmowe kursy online po polsku. Ponad 100 linków!\nMoja kobiecość… →


Klub: MŻ6 Żyrardów - Aktualności - Złote Skrzydło - Gołębie pocztowe to nasza wspólna pasja...\nKlub: MŻ6 Żyrardów - Aktualności\nDrodzy koledzy w imieniu Piotra Walo chciałbym wszystkim podziękować za okazane współczucie,empatię oraz chęć pomocy. Nie myślałem że ta tragedia tak bardzo poruszy naszą Klubową wspólnotę,to świadczy o tym że najważniejsi są ludzie którzy ten Klub tworzą a nie miejsca na liście.\nChociaż już to Piotrowi napisałem ale napiszę jeszcze raz żeby na pewno o tym wiedział, pamiętaj że nie jesteś z tym sam,że są obok koledzy którzy zawsze są chętni do pomocy.\nDajmy mu teraz czas żeby się pozbierał,przemyślał wszystko na spokojnie i podjął jakieś decyzję.\nJa mam nadzieję że nadal będzie członkiem naszego Klubu bo bez niego to już nie będzie to samo.\nCo do pomocy to Piotrek zdecyduje czy i kiedy będzie ona potrzebna,tak że trzymajcie młotki i gwoździe w pogotowiu.\nSekretarz Bogusiewicz Marcin.\nObrączki na nowy sezon są już dostępne,hodowcy którzy chcą już odebrać proszę zgłaszać się telefonicznie do Pawła.\nJeśli uzbiera się większa ilość chętnych tzn.powyżej 10 osób to zrobimy wydawanie w klubie,jeśli nie,odbierać trzeba będzie indywidualnie u Pawła.\nDrodzy koledzy,mało tego że czasy mamy bardzo trudne to jeszcze losowe tragedie nie omijają członków naszego klubu.\nWczoraj w miejscowości Aleksandria spaliły się garaże oraz gołębniki Piotrka Walo,informacja bardzo smutna i dołująca ponieważ Piotr tak naprawdę jest filarem tego Klubu,zresztą sami wiecie że jak trzeba coś zrobić to on zawsze jest chętny.\nJestem w kontakcie z Piotrem i jak potrzebna będzie jakaś pomoc to myślę że on również będzie mógł na nas liczyć.\nOby jak najmniej takich informacji na naszej klubowej stronie.\nHarmonogram przyjmowania opłat i wydawania obrączek dla biorących udział w tej zabawie:\ngodz. 9.00 Kamiński Piotr\n9.10 Bogucki Radek\n9.20 Wielogórski Paweł\n9.30 Janczak Jarosław\n9.40 Melon Radek\n9.50 Melon Zdzisław\n10.00 Baranowski Sławek\n10.10 Frąc Dorian\n10.20 Niedźwiadek Tomasz\n10.30 Strzemieczny Krzysztof\n10.40 Wiśniewski Marcin\n10.50 Walo Piotr\n11.00 Sułkowski Marek\nOpłata będzie wynosić 70 zł za sztukę i będzie to tzw.zaliczka,resztę\nbędziemy wpłacać w późniejszym terminie.\nCałkowita opłata za sztukę będzie wynosić 350 zł.\nMatematycznie jest to 334 zł ale zaokrąglam to do 350 w tym hodowca\ndostanie obrączki na młodego oraz ja biorę na siebie koszty transportu na WG.\nMyślę że to uczciwe rozwiązanie,oczywiście jeśli ktoś się nie zgadza to zapłaci 16 zł mniej ale będzie musiał kupić obrączki i wysłać gołębie sam.\nZbliżają się Święta Bożego Narodzenia, szczególne w tradycji chrześcijańskiej, a my nie możemy się spotkać by przełamać się opłatkiem. Miejmy nadzieję, że to pierwszy i ostatni raz. Zarząd KHGPŻ składa więc tą drogą najlepsze życzenia zdrowych i rodzinnych Świąt. Pamiętamy, że niestety nie ma już wśród nas Mariana Krasuckiego. Wspomnijmy naszego kolegę siedząc przy wigilijnym stole. Dla wszystkich którzy będą czerpać siłę z Narodzenia Pańskiego niech nadchodzący rok będzie lepszy pod każdym względem a przede wszystkim niech da nadzieję normalnego życia, abyśmy spotkali się w takim składzie jak zakończyliśmy sezon. Niech naszych relacji nie zepsują przyziemne spory. Wspierajmy się nawzajem i wybaczmy wzajemne urazy jakie mogły stać na drodze do budowania naszej wspólnoty. Niech nasza pasja jednoczy a nie dzieli bo nie wyniki są najważniejsze a droga do celu, która wtedy jest owocna gdy podążamy nią razem.\nPieniążki na WG będę zbierał na początku stycznia,zorganizujemy to w domku klubowym według harmonogramu tak jak przy koszowaniu.\nWydam też każdemu hodowcy obrączki dla młodych na WG,będą to pierwsze numery.\nKażdy hodowca dostanie podwójną liczbę obrączek,tzn. jeśli na WG przeznaczył dwa gołębie to otrzyma 4 obrączki w razie jakby młode się zmarnowały itp.\nW galerii dodaję zdjęcie gołębia którego wygrała drużyna nr.2 i nadal czekam na propozycje co z nim dalej począć bo jak do tej pory tylko Tomasz się wypowiedział,oraz uchwałę Zarządu KHGPŻ.\nSekretarz Bogusiewicz Marcin\nW galerii na 2021 rok jest zdjęcie kart i obrączek na sezon 2021\nWitam kolegów,mamy pierwszą wygraną w rywalizacji na WG Kaszuby,otóż zadzwonił dziś do mnie kolega Sebastian Ostoja-Lniski (organizator) z wiadomością że drużyna KHGP Żyrardów 2 wylosowała gołąbka podarowanego przez kolegę Marka Kiedrowicza ,jest to rodzeństwo do gołębia który wygrał edycję 2019 na WG Kaszuby.\nJest to gołąbek tegoroczny,puźny,chyba samiczka z tego co mi przekazano.\nFilmik z losowania dostępny na stronie WG i na You Tube.\nGołąbek pod koniec tego tygodnia powinien być już u mnie,proszę o sugestie jak się nim podzielimy\nWedług mnie wylosowany gołąb powinien pozostać u pomysłodawcy wysłania gołębi na WG czyli u kolegi Marcina. Tak chyba będzie najsprawiedliwiej\nOdszedł Marian Krasucki\nDziś dotarła do nas bardzo smutną wiadomość o śmierci Mariana, naszego kolegi, długoletniego członka naszego Klubu. O szczegółach dot. pogrzebu będziemy informować jak tylko takie informacje do nas dotrą. Miejmy Mariana w naszej pamięci a wierzących prosimy o modlitwę.\n22.10. godz. 22.00\nPogrzeb śp. Mariana Krasuckiego odbędzie się w sobotę 24.10. Msza św. pogrzebowa o godz. 10.30 w kościele Św. Cyryla i Metodego na os. Wschód.\nRozpisałem drużyny na WG,hodowców dobierałem losowo,ideą było to aby nikt nie miał dwóch gołębi w jednej drużynie:\n1 Janczak Jarosław\n2 Kamiński Piotr\n3 Wielogórski Paweł\n4 Baranowski Sławomir\n5 Melon Zdzisław\n6 Frąc Dorian\n1 Sułkowski Marek\n2 Walo Piotr\n3 Bogucki Radek\n4 Wiśniewski Marcin\n5 Strzemieczny Krzysztof\n6 Bogusiewicz Marcin\n1 Wachnik Rafał\n2 Niedźwiadek Tomasz\n3 Baranowski Sławomir\n4 Melon Zdzisław\n5 Walo Piotr\n6 Strzemieczny Krzysztof\n1 Frąc Dorian\n2 Wachnik Rafał\n3 Bogusiewicz Marcin\n4 Melon Radosław\n5 Kamiński Piotr\n6 Janczak Jarosław\nCo do podziału ewentualnych nagród to pomysł jest taki:\nnagrody indywidualne tzn.za wygrane loty,kategorie AS itp. otrzymuje właściciel gołębia.\nNagrody drużynowe będą dzielone na całą drużynę, ale tylko na te gołębie które na dany lot były koszowane, np.jeżeli w drużynie zostaną 3 gołębie\n(3 pozostałe zginą bądź nie będą z jakiegoś powodu koszowane na lot)\nto nagroda będzie dzielona na te 3 które brały udział w locie w równych proporcjach na każdego gołębia.\nPo za tym polecam każdemu przeczytać regulamin który jest dostępny na stronie Wg Kaszuby.\nGdyby ktoś się nie zgadzał z doborem drużyn bądź miał inne pomysły co do dzielenia nagród to proszę o kontakt telefoniczny.\nGołębie na WG będę chciał zawieźć osobiście 01.05.21-03.05.21 tak że musimy parować w mniej więcej w jednym terminie,według moich wyliczeń to będzie gdzieś 05-10.03.21\n19.10. godz. 15.00\nMarcin co do tej daty parowania to jeszcze trzeba wziąć pod uwagę jak długo im się zejdzie ze zniesieniem jajek. Jak są to pary z ubiegłego roku to ok. ale jak nowe połączenia to lepiej zrobić próbne parowanie bo moze mi się zejść trochę dłużej zanim zniosą jajka....\nKoledzy udało się zebrać 4 pełne drużyny na WG Kaszuby.\nJanczak Jarosław 2 szt\nKamiński Piotr 2 szt\nWielogórski Paweł 1 szt\nMelon Radek 1 szt\nBaranowski Sławek 2 szt\nMelon Zdzisław 2 szt\nFrąc Dorian 2 szt\nBogusiewicz Marcin 2 szt\nNiedźwiadek Tomasz 1 szt\nStrzemieczny Krzysztof 2 szt\nWiśniewski Marcin 1 szt\nBogucki Radek 1 szt\nWachnik Rafał 2 szt\nWalo Piotr 2 szt\nSułkowski Marek 1 szt\nRazem 24 szt\nNiebawem zamieszczę informację na kiedy szykujemy dokładnie młode oraz jakiś taki mały regulamin jak to będzie wyglądać.\nMamy 3 pełne drużyny na WG Kaszuby,dwie są już zgłoszone oficjalnie,trzecią zgłoszę jutro.\nJanczak Jarosław 1 szt\nKamiński Piotr 1 szt\nBogusiewicz Marcin 1 szt\nWachnik Rafał 1 szt\nWalo Piotr 1 szt\nW kuluarach przebąkuje się o drużynie nr 4,brakuje do jej pełnego składu 3 gołębi,tak że jest szansa dla kolegów którzy jeszcze się wahają.\nInformacje na bieżąco będę zamieszczał na stronie.\nKoledzy nie spodziewałem się takiego odzewu na mój pomysł wysłania gołębi na WG\nJestem po rozmowie z organizatorem i mamy zapisane 2 drużyny na\nWG Kaszuby,(12 gołębi).\nByć może to tchnie nowego ducha w naszą Klubową wspólnotę bo ostatnio\nwkradł się jakiś marazm i zniechęcenie,miejmy nadzieję że zabawa wypali,wstydu sobie nie zrobimy i wszyscy będą zadowoleni.\nLista osób które zgłosiły chęć rywalizacji na WG:\nGdyby ktoś się jeszcze zdecydował to koledzy którzy zadeklarowali 2 gołębie mogą dać po jednym.\nJeszcze spóźnione życzenia urodzinowe dla naszego Prezesa Lotowego,\nZdrowia i szczęścia w miłości\nNo i ja się dołączam do życzeń dla Piotra szczególnie w tej części dotyczącej miłości, bo czymże jest życie bez miłości? Łatwiej jest powiedzieć czym jest życie pełne miłości a mianowicie życie pełne miłości jest życiem bez pieniędzy bo miłość musi kosztować\nWidzę, że inicjatywa bardzo fajnie się rozwija więc proszę aby ten drugi gołąb zgłoszony przez Marcina mógł być opłacony przeze mnie. Jest takie przysłowie, lepiej z mądrym zgubić niż z głupim znaleźć\nTego się nie spodziewałem,uzupełniamy listę i zbieramy 3 drużynę\nrazem 17,brakuje jeszcze jednego do trzeciej drużyny.\nFrekwencja większa niż na walnym zebraniu\nW celu promocji Klubu na arenie ogólnopolskiej chciałbym zorganizować wysyłkę drużyny gołębi młodych pod nazwą KHGPŻ i na naszych klubowych obrączkach na wspólny gołębnik w sezonie 2021.\nCzłonków klubu którzy mają chęć wziąć udział w takiej zabawie proszę o zgłaszanie się bezpośrednio do mnie,co do wyboru WG to będzie to prawdopodobnie WG Kaszuby ale sprawa jest jeszcze otwarta.\nSerdecznie zapraszam chętnych,pokażmy że mamy dobre gołębie i nie boimy się rywalizacji z najlepszymi,a jak będziemy się modlić żarliwie to może kilka lotów dadzą radę przelecieć\nZarząd KHGPŻ dementuje plotki, które od jakiegoś czasu krążą wśród członków klubu, jakoby były plany rozwiązania klubu i przyłączenia się do któregoś z ościennych oddziałów PZHGP.\nJest to nieprawda, nie są prowadzone żadne rozmowy w tej kwestii z żadnym oddziałem PZHGP.\nNieprawdą jest również informacja o masowych rezygnacjach z członkostwa w klubie, choć być może są osoby którym na rękę jest rozsiewanie takich fake newsów.\nOsobiście dostałem kilka miłych telefonów od członków z różnym stażem, którym dobro Klubu nie jest obojętne\nCo do imprezy zakończeniowej to sytuacja robi się dość trudna i może okazać się, że jej przeprowadzenie będzie skomplikowane a może nawet niemożliwe.\nZarząd w tej kwestii robi co może. Prosimy o śledzenie wpisów na stronie,\nDziś dotarła do mnie bardzo dobra wiadomość, że Piotr Płaza wraca w nasze szeregi i od przyszłego roku zaczyna lotowanie. Jest to bardzo dobra informacja, ponieważ Piotrek jest powszechnie lubianym kolegą , wnoszącym oprócz niefrasobliwego zamieszania, sporo humoru i pozytywnej energii. Życzymy Piotrkowi "ruszofej" przyszłości\nSupermistrzostwo Klubu Hodowców Gołębi Pocztowych sezon 2020.\nL.P.\tNazwisko Imię\tIlość konkursów\tPunkty\n1\tMelon Radosław\t64\t1819,19\n2\tWachnik Rafał\t64\t1.785,16\n3\tBaranowski Sławomir\t63\t1.718,29\n4\tWalo Piotr\t62\t1.709,15\n5\tZemlik Paweł\t62\t1.683,30\n6\tWiśniewski Marcin\t62\t1.679,96\n7\tJanczak Jarosław\t61\t1.597,36\n8\tWielogurski Paweł\t60\t1.697,35\n9\tFrąc Dorian\t58\t1.546,78\n10\tMelon Zdzisław\t58\t1.492,71\n11\tDąbrowski Wiesław\t49\t1.539.65\n12\tKędzior Zbigniew\t49\t1.511.23\n13\tStrzemieczny Krzysztof\t48\t1.409,98\n14\tLewicki Adam\t43\t1.331.78\n15\tRadziszewski Benedykt\t43\t1.301,36\n16\tBogusiewicz Marcin\t43\t1.182,48\n17\tSułkowski Marek\t42\t1.120,16\n18\tBaran Ryszard\t42\t1.077,63\n19\tNiedźwiadek Tomasz\t42\t1.054,64\n20\tDomański Daniel\t38\t1.098,07\n21\tRomanik Jacek\t35\t998.79\n22\tJurkowski Jarosław\t32\t844.01\n23\tCzyżewski Marian\t30\t641,48\n24\tKazana Mariusz\t25\t668.15\n25\tKamiński Piotr\t23\t526.47\n26\tŁuszczewski Krzysztof\t20\t551.56\n27\tAdamski Tadeusz\t18\t463.45\n28\tLachocki/Muras Tadusz/Max\t17\t433.79\n29\tOwczarek Andrzej\t15\t368.46\n30\tKacprzak Adam\t13\t398.56\n31\tKoczara Adam\t11\t215.45\n32\tJędral Włodzimierz\t9\t163.66\n33\tWrzosek Mieczysław\t5\t100,25\nLOT nr 4 został odwołany a Zarząd KHGPŻ w związku z sytuacją zakażenia jednego z kolegów koronawirusem zdecydował o zakończeniu sezonu i uznaniu wyników po locie trzecim za ostateczne.\nDecyzja ta stoi w zgodności z naszymi ustaleniami z SANEPIDEM i Strażą Miejską. Stworzyłem bardzo dobre regulacje pozwalające przeprowadzać loty i zadeklarowaliśmy jako Klub maksymalną ostrożność w przeprowadzeniu lotów w sezonie pandemicznym i prawie nam się udało. Zaznaczyć należy, że wprowadziliśmy takie obostrzenia, że przy ich zachowaniu zakażenie na terenie klubu było bliskie zeru.\nSprawa następna z jaką się obecnie musimy zmierzyć, to brak empatii i godny pożałowania nawyk mielenia jęzorem na naszym targowisku próżności. Zarówno ja jak i wszyscy zdrowo myślący koledzy jesteśmy zszokowani jak można upubliczniać dane w tak delikatnej w\nkwestii. Oczywiście solidaryzujemy się z kolegą, którego jakby nie było, dotknęło nieszczęście. W takich chwilach myślenie o lotach i jakiekolwiek wyrażanie intencji innych niż postawa wsparcia to wyraz małostkowości i egoizmu. Dlatego też proszę aby przemyśleć czy czujemy się jakąkolwiek wspólnotą, czy mamy do siebie elementarny szacunek czy też jesteśmy zbieraniną mająca za cel tylko włożyć gołębie a wszystko inne mamy w czterech literach i los kolegi też mamy w tym niewymownym miejscu. Nie dziwmy się jak ktoś z boku patrzący na nasze środowisko ma o nas nie najlepsze oględnie mówiąc zdanie.\n07.09. godz. 20.00\nLot z Gniezna wielokrotnie przekładany wreszcie się odbył i jak pokazują wyniki przekładanie miało sens. Gołębi zleciało się na tyle sporo, że można spokojnie myśleć o solidnym czwartym locie aby nikt nie czuł niedosytu. Wyniki pokazują, że Rafał (jakby chcieć sparafrazować slogan epoki minionej) rośnie w siłę a jego gołębiom żyje się dostatniej. Radek Melon też nie powinien czuć się niekomfortowo. Paweł Zemlik złożył mi po pierwszym locie deklarację, z której jak widzę, jako człowiek honoru wywiązuje się znakomicie. Wpadka Pawła może oznaczać definitywnie zakończenie się pewnej epoki ale zawsze jak coś się kończy to coś innego się zaczyna. Na ostateczne podsumowania przyjdzie czas po ostatnim locie\nKoszowanie na lot w sobotę 05 września według poniższego harmonogramu\nGodzina-Imię i Nazwisko-Stanowisko 1/2/3/4\n19.00 Melon Z. /Baranowski /Koczara /Wielogurski-Frąc\n20.20 Wachnik/Jurkowski/Melon R./Strzemieczny\nZarząd KHGPŻ prosi wszystkich hodowców chcących wziąść udział w trzecim locie gołębi młodych o zgłaszanie się do sekretarza Klubu bez względu na to czy lecą na zegar czy bez.Termin zgłoszeń do czwartku,trzeba też podać liczbę wkładanych gołębi.\nLot II Młodych Konin\nMobilizowany przez koła zbliżone do początku listy po drugim locie, zobligowany jestem, aczkolwiek podkreślam, że bez nadmiernej egzaltacji, do napisania komentarza do tego dziwnego bądź co bądź lotu. Jest wiele teorii na temat dolotów naszych ptaków w takim a nie innym czasie i w takiej a nie innej ilości i po prawdzie nie wiem gdzie ta prawda leży.... Według śp. ks. Tischnera jest prowda, cysto prowda, tylko prowda i gówno prowda.... Jak tak się głębiej zacząłem zastanawiać to są czynniki o wpływie pośrednim i domniemania, które jakby były pewnikami to one właśnie byłyby odpowiedzialne za to co się wydarzyło. Według mnie czynnikami pośrednimi, które zaistniawszy razem sprawiły to, że gryźliśmy pazury jeszcze w niedzielę, były wysoka temperatura, niekorzystny wiatr, kondycja gołębi i inne loty które na trasie się trafiły. Jednym z podstawowych domniemanych czynników mających negatywny wpływ na orientację gołębi ma być sieć 5G. Trudno się do tego odnieść bo twardych dowodów nie ma, ale powszechność zagubień jaka w tym roku w całym kraju dotyka hodowców, skłania do poważnego brania pod uwagę tej przyczyny. Tak na marginesie to czy to jest 5G czy punkt G to nikt tego nie widział a zawsze z tym są problemy żeby znaleźć\nWspółczuję Marcinowi i Piotrowi, którzy muszą podejmować decyzje lotowe, wiedząc z góry, że co nie zdecydują to nigdy nie będzie to rozwiązanie wszystkim pasujące. I po raz kolejny też muszę przypomnieć, że nie ma przymusu wkładania gołębi co lot i każdy hodowca powinien śledzić mapy pogodowe. No i na koniec wspomnieć jednak trzeba, że są koledzy bardzo z tego lotu zadowoleni, mając straty poniżej 20% a tydzień się jeszcze nie skończył. Rozmawiałem dziś z kolegą Mirkiem Czyżewskim, który już przygotowuje ptaki do lotu nr III i nie zamierza odpuszczać nawet gdybyśmy mieli je wozić w kabince treningowej z powodu braku quorum. I takich właśnie postaw w klubie nam potrzeba. Najprościej jest oczywiście szukać winny wszędzie tylko nie u siebie. Trudniej już uderzyć się w piersi i powiedzieć, że samemu coś się spartoliło. Kolega Mirek, wschodząca gwiazda lotów młodych ma szansę potwierdzić za tydzień, że to jak gołębie lecą zależy od pracy a nie od gadania.\nHarmonogram koszowania na lot nr 2 zawiera kosmetyczną zmianę.\n19.00 Frąc/Melon Z./Badowski/Sadowski\n21.20 Melon R./Skowroński/Koźbiał-Kujawa/Sułkowski\nPamiętajmy, że obowiązuje nas noszenie maseczek zasłaniających usta i nos oraz dezynfekcja rąk przed wejściem na, i przed opuszczeniem terenu koszowania. Ostatnie dni przyniosły znaczący wzrost liczby zakażeń koronawirusem w Polsce. Jednocześnie, coraz częściej spotykamy się na ulicach, w sklepach, w naszym otoczeniu z rozluźnieniem zasad bezpieczeństwa. Chcemy Wam przypomnieć, że zagrożenie wirusem jest realne, musi być traktowane bardzo poważnie i wymaga ścisłego przestrzegania zasad ostrożności w każdym miejscu i momencie naszej aktywności społecznej.\nAktualności Plany lotówMapy lotówWyniki lotów Kontakt Wykaz obrączek Zarząd Historia Ogłoszenia Galeria\nGołębie pocztowe - samiec 17r. - P. Witta x Van De Poel\nDzisiaj odwiedzono nas: 4031 razy\nNa aukcji: Gołębie pocztowe - samiec 2020r. 100% A&P Kulbacki\nData zakończenia: 28.01.2021 12:03\n154,549,828 unikalne wizyty. Wszystkie prawa zastrzeżone! Stronę wygenerowano w 0.07 sekund.