rower | Sport i zdrowy tryb życia\nChcecie być bardziej szczęśliwi i lepiej wyglądać? Recepta jest bardzo prosta: wystarczy, że systematycznie będziemy uprawiać sport. Dzięki temu nasza sylwetka stanie jest smuklejsza, a poziom endorfin sprawi, że życie stanie się bardziej przyjemne. Jeżeli nie uprawiamy żadnego sportu, od dzisiaj musimy to zmienić. Przyczyniamy się nie tylko naszemu zdrowiu, lecz również ulepszy to nasze postrzeganie całego świata i pozostałych ludzi.\nNiezbędny czynnik każdego roweru, jakim będą klocki hamulcowe, żeby pasja rowerowa mogła być zrealizowana.\nKażdy człowiek powinien mieć jakieś hobby. To sformułowanie tak zostało napisane, gdyż zostało naukowo zbadane, iż ludzie którzy mają jakieś pasje dużo lepiej radzą sobie w życiu. Nie wiadomo, z jakiego powodu tak się dzieje, natomiast należy przyjąć, iż tak właśnie bywa. Jakie można mieć zainteresowania? Można zbierać wszelkiego rodzaju rzeczy, na przykład znaczki bądź modele samolotów. Można wykonywać rożnego rodzaju sporty, które dodatkowo pozytywnie wpłyną na zdrowie jak i samopoczucie hobbysty.\nRead more about Niezbędny czynnik każdego roweru, jakim będą klocki hamulcowe, żeby pasja rowerowa mogła być zrealizowana.\nWielu współczesnych rodziców wspomina chwile, kiedy ich wielkim pragnieniem było posiadanie roweru, łyżew lub wrotek. Zdobycie nie tylko sprzętu sportowego, ale nawet odpowiedniego do ćwiczeń ubioru, wymagało przeważnie nie lada wytrwałości. Obecnie w sklepach znajdziemy wiele akcesoriów niezbędnych do uprawiania poszczególnych dyscyplin sportowych, ale czymś coraz bardziej deficytowym jest motywacja dzieci do ruchu. Dzieci coraz częściej czas wolny spędzają przed komputerem, zaś rodzice zadają sobie pytanie, jak zachęcić dziecko czy nastolatka do aktywności wykraczającej poza świat gier.\nRead more about Co zrobić by sprowokować dziecko do aktywności fizycznej?\nJeżeli musimy wykorzystywać z jakichś materiałów? Na rynku proponuje się nam wiele różnorakich rzeczy, co sprawia, że możemy w nich dowolnie przebierać. Jednakże nie zawsze możemy korzystać z nich jednakowo, a czasami korzystanie z jakiejś rzeczy może okazać się uważane za nieodpowiednie. Czy w takim razie, powiemy kiedy z czego możemy wykorzystywać?\nPomysł na urlop na rowerze jest wspaniały dla osób czynnych. Jak Polska długa i szeroka, rowerem jest możliwość trafić wszędzie. A w poniektóre miejsca na dwóch kółkach należałoby się wybrać przede wszystkim. Wyprawa rowerowa jest też świetnym sposobem na spędzenie czasu na łonie natury, także poznanie oryginalnych malowniczych miejsc, jakie na co dzień mijamy. W Polsce jest dużo tras rowerowych zarówno dla zaprawionych rowerzystów, jak i tych mniej usposobionych. Atrakcyjną trasą rowerową jest ta, jaka łączy stolicę z Trójmiastem.\nRead more about Projekt na wypoczynek na rowerze\nRuch jest nadzwyczaj istotny w harmonijnym rozwoju dzieci. Polepsza napięcie oraz siłę mięśniową, dzięki czemu maluch zyskuje kontrolę nad własnym ciałem. Zdobyte umiejętności ruchowe umożliwiają aktywne poznawanie świata.\nRead more about Ruch jak też jego wpływ na harmonijny rozwój malucha\nSport to rzecz ogromnie ważna, jeżeli zależy nam na prowadzeniu zdrowego życia. Nie sposób czuć się dobrze bez dobrego wysiłku fizycznego. Tylko dieta nie pomoże, aby utrzymać własne ciało w świetnej kondycji.\nRead more about Co odgrywa duże znaczenie, gdy mamy zamiar wieść zdrowe życie? Dlaczego sport jest rzeczą obowiązkową?\nRóżne są powody uprawiania sportu. Bieganie, pływanie, jazda na rowerze to sporty uprawiane przede wszystkim dla zdrowia. Ćwiczenia na siłowni łączą i zdrowie i dbałość o sylwetkę. Zaś przyjemność to główny powód uprawiania piłki nożnej czy turystyki pieszej. Nieważne którą formę ruchu się zdecydujemy, istotne by na stałe zagościł w naszym życiu.\nRead more about Dart i cymbergaj wiecznie żywi\nRead more about Czy bieganie na świeżym powietrzu jest zdrowe\nObecnie nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie zapanowała ogromna moda na ćwiczenie swojego ciała. Na bieżąco uprawiany sport stał się niemal obowiązkiem – od tego w wielkiej mierze zależy także na przykład atrakcyjność danej kobiety. Na dodatek sport jest oczywiście konieczny z jeszcze jednego powodu – zwyczajnie pozwala nam utrzymać ciało w dobrej formie przez całe lata, a w dodatku sprawia, że czujemy się super. Kiedy Ty również chcesz zacząć uprawiać jakiś sport, na pewno powinnaś oczywiście zacząć od wyboru konkretnej dyscypliny . Znalezienie odpowiedniego roweru nie jest takie łatwe jak na początku byśmy mogli pomyśleć.\nRead more about Rower rowerowi nierówny\nZa oknem słońce. Przyroda obudziła się z zimowego snu, a słoneczne i coraz cieplejsze dni zachęcają do spędzania wolnego czasu poza domem. Ruch na świeżym powietrzu pozytywnie wpływa nie tylko na nasz stan psychiczny ale także na nasze ciało. Z myślą o naszym wyglądzie i zdrowym trybie życia, wyciągamy z szafy łyżworolki, kijki do nordic walking czy buty do biegania. Chętnie sięgamy również po rower, którego grono amatorów powiększa się co rok.\nW okresie jesiennym, kiedy pogoda mało zachęcająca jest do wychodzenia z mieszania warto zastanowić się nad regularnym uprawianiem sportu. Brzydka pogoda skłania nas do podjadania między posiłkami, a co się z tym łączy- bardzo łatwo jest nabrać wtedy dodatkowych kilogramów, których ciężko jest się później pozbyć. Żeby temu zapobiec, dobrze jest kupić do domu urządzenia do ćwiczeń. Nie musimy rezygnować z wolnej przestrzeni i zapełniać jej wszystkimi urządzeniami, które oferuje nam sklep sportowy, zadowolić możemy się częścią z nich. Nadal znaczną popularnością cieszą się kluby fitness, które mają w ofercie różnorodne treningi grupowe. Jeśli chcielibyśmy mamy możliwość opłacenia indywidualnych zajęć z trenerem, który powie nam w jaki sposób mamy ćwiczyć.\nRead more about Czy własna sala treningowa musi być droga?\nJesienne wędrówki w góry mogą więc sprawić wielką przyjemność, a warunki pogodowe zazwyczaj umożliwiają przewędrowanie sporych dystansów. Jak każdy rodzaj wycieczki, także jesienna wycieczka górska wymaga właściwego przygotowania i ekwipunku. Im dłuższa wycieczka z kolei, tym skrupulatniej należy się przygotować. Ponadto za każdym razem korzystniej będzie wybrać się w góry w towarzystwie niż samemu, co jest rozwiązaniem znacznie bardziej bezpiecznym. Pasjonujący się bieganiem sądzą, ze sport to dla nich przede wszystkim przyjemność.\nRead more about Idealne przygotowanie sportowców do maratonu czy wspinaczki jest szczególnie ważne


Zawód z perspektywami czyli masażysta - Twój portal\nStrona główna » Zawód z perspektywami czyli masażysta\nSektor medyczny stale się rozwija – zapotrzebowanie na personel medyczny jest wysokie. Jednym z bardziej poszukiwanych zawodów medycznych jest masażysta. Dlatego wielu młodych ludzi stających przed wyborem zawodu, powinno rozważyć zapotrzebowanie rynku pracy. Osoba wykonująca masaż leczniczy musi posiadać zwód medyczny, gdyż jest to świadczenie w zakresie ochrony zdrowia.\nAby uzyskać tytuł technika masażysty trzeba skończyć dwuletnią szkołę medyczną. Tego typu szkoły można spotkać w większych miastach jak np. Toruń. W czasie nauki można nauczyć się różnych technik masażu takich jak: leczniczy, klasyczny, sportowy, profilaktyczny a także kosmetyczny. W jakich miejscach może szukać zatrudnienia absolwent takiej szkoły? Czy zawód masażysty jest satysfakcjonujący? Na jakie zarobki może liczyć absolwent?\nSalon masażu w Toruniu przyniesie Ci ukojenie gdy zmagasz się z bólem kręgosłupa.\nCzy warto zostać technikiem masażystą?\nAnaliza rynku pokazuje, że od jakiegoś czasu nie ma zbyt wielu wykwalifikowanych masażystów. Dzięki dużemu zapotrzebowaniu nie powinno być problemów ze znalezieniem pracy. Ilość osób z problemami układu ruchu, a w szczególności z chorobami kręgosłupa nieustająco wzrasta. W chwili obecnej można uznać, że jest to choroba cywilizacyjna, która dotyka wiele osób. Dobrze wykonany masaż, przez wykwalifikowanego masażystę może przynieść wytchnienie w bólu, oraz zupełnie go zlikwidować. Takie wsparcie pacjentom w ich cierpieniach może przysporzyć masażyście wiele zadowolenia z przeprowadzonego masażu. W przypadku wszelkiego rodzaju kontuzji, masaż jest również zalecaną formą terapii, wspomagającą dojście do zdrowia.\nCzym właściwie zajmuje się masażysta?\nObpowiednio wykształcony masażysta musi znać wszelkie rodzaje masaży zarówno lecznicze, jak i relaksacyjne. Potrafi dobrać on odpowiedni masaż w zależności od problemu, a także innych uwarunkowań pacjenta takich jak ogólny stan zdrowia czy wiek. Celem masażysty jest usuwanie różnych problemów bólowych oraz pomoc w powrocie do zdrowia po przebytych urazach. Istotną umiejętnością jest rozpoznawanie wad postawy i metody zwalczania ich.\nW jakich kierunkach może się kształcić masażysta?\nZe względu na dużo różnych sposobów masażu, wykonawca może doskonalić się w wybranych. Z pewnością każdy z tych masaży w inny sposób oddziałuje na ciało, dlatego warto zgłębiać wiedzę na ten temat. W inny sposób przeprowadza się masaże rehabilitacyjne, a inaczej te, których najważniejszym celem jest zmniejszenie stresu czy redukcja cellulitu. Masażysta specjalizujący się w masażach leczniczych może otrzymać posadę w szpitalach, ośrodkach fizjoterapii czy w sanatoriach.\nOczywiście nic nie stoi na przeszkodzie aby otworzyć swój własny gabinet. Jeśli zdecyduje się na ścieżkę kariery masażu relaksacyjnego, wtedy pracę może znaleźć w gabinetach kosmetycznych, centrach spa, klubach sportowych, siłowniach. Wybranie tej specjalizacji także umożliwia otwarcie swojego własnego gabinetu. Jeżeli chodzi o pensję w tym zawodzie to z pewnością na najwyższe może liczyć absolwent, który zdecyduje się na otwarcie własnego gabinetu masażu. Jednak powinien mieć świadomość, że trzeba kupić w np. łóżko do masażu, oraz zyskać choć minimum doświadczenia.\nDla wielu masażystów ten zawód jest także ich pasją. Niewątpliwie jest to trudna fizycznie praca, w którą trzeba włożyć sporo wysiłku. Jednak jeżeli ktoś kocha to co robi i nieustannie się dokształca – wtedy staje się prawdziwym profesjonalistą. Masażyści również w pewnym stopniu są pewnego rodzaju terapeutami – często podczas takiej sesji pacjenci zwierzają się. Z pewnością jest to praca dająca wiele zadowolenia, mimo wszystko masażyści często uskarżają się na niewłaściwe propozycje które składają klienci. Głównym kłopotem są „pacjenci”, którzy żądają masażu erotycznego. Na pewno zawsze spotykają się z odmową, ale z pewnością nie jest to miłe doświadczenie dla masażysty.\nZawód masażysty jest perspektywiczny. Absolwent szkoły medycznej kształcący się na kierunku technika masażysty z pewnością nie będzie miał najmniejszego problemu z otrzymaniem pracy. Trzeba pamiętać, że jest to trudny fizycznie i psychicznie zawód, w którym należy ciągle się kształcić. Z tego powodu warto, żeby osoba, która uda się na ten kierunek lubiła to co robi, wówczas ewentualne trudności nie będą zbyt dużym kłopotem.\nPrev post Czy usunięcie kamienia nazębnego jest możliwe jedynie u stomatologa?\nNext post Najwyższa jakość, najlepszy efekt - Wybieramy olejki eteryczne


CLJ U-18: Nadrobią zaległości z Hutnikiem – Jagiellonia Białystok\nStrona głównaAktualnościCLJ U-18: Nadrobią zaległości z Hutnikiem\nCLJ U-18: Nadrobią zaległości z Hutnikiem\nW środę, 19 maja, zespół juniorów starszych Jagiellonii Białystok rozegra kolejny mecz Centralnej Ligi Juniorów U-18 sezonu 2020/2021. Żółto-Czerwoni przy Elewatorskiej zmierzą się z Hutnikiem Kraków.\nDo konfrontacji z ekipą z Małopolski białostoczanie przystąpią z pozycji 10. drużyny tabeli (32 punkty). Jak dotąd Jagiellończycy zanotowali dziewięć zwycięstw, pięć remisów i 10 porażek. Ostatnim ligowym spotkaniem podopiecznych Krzysztofa Zalewskiego była wyjazdowa wygrana z Górnikiem Zabrze 1:0.\n– Mecz nie był wielkim widowiskiem z obu stron. Dominowała walka w środku pola, nie było za dużo sytuacji bramkowych. Wybijaliśmy przeciwników z rytmu, próbowaliśmy ich skontrować. Dużo emocji przyniosła natomiast końcówka. Na szczęście Mieszko Materna został bohaterem i obronił rzut karny. Wywieźliśmy z Zabrza bardzo cenne trzy punkty – mówił szkoleniowiec drużyny juniorów starszych Jagiellonii.\nSłowo jeszcze o środowych rywalach Jagiellończyków. Hutnik Kraków to w tym momencie ekipa znajdująca się na ostatnim miejscu w szesnastozespołowej tabeli CLJ U-18. Jak dotąd młodzi piłkarze z województwa małopolskiego zgromadzili 10 punktów w 24 meczach. Ich bilans to trzy zwycięstwa, jeden remis i 20 porażek. Jesienią Jagiellończycy pokonali na wyjeździe z krakowian 4:0. Niech i tym razem rezultat będzie korzystny dla naszych chłopców. Trzymamy kciuki.\nPoczątek zaległego meczu Jagiellonia Białystok – Hutnik Kraków rozgrywanego w ramach 21. kolejki Centralnej Ligi Juniorów U-18 o godzinie 12:00 w środę, 19 maja. Trzymamy kciuki za Żółto-Czerwonych. Informujemy, że transmisję wideo z tego spotkania będzie można obejrzeć w serwisie YouTube na kanale JagaTV.\nPrzypominamy również, że spotkania odbywające się na terenie Ośrodka Treningowego Jagiellonii Białystok przy ul. Elewatorskiej od 15 maja rozgrywane są już z udziałem publiczności. Na trybunach można zająć 25 procent dostępnych miejsc. Obowiązuje zasada pierwszeństwa.


„Przynależę do wyjątkowej rodziny teatralnej” – rozmowa z Piotrem Pilitowskim - Kraków Pomaga\n15 minut zajmie przeczytanie\n"Wujaszek Wania" w reż. M. Bogajewskiej, fot. Klaudyna Schubert\nO dzieciństwie w otoczeniu artystów, drodze do aktorstwa i pracy na scenie Piotr Pilitowski, aktor filmowy, telewizyjny i teatralny, którego zobaczyć można między innymi na deskach Teatru Ludowego, opowiada w rozmowie z Patrycją Babicką. Zapraszamy do lektury wywiadu.\nPierwsze pytanie, jakie chciałabym Ci zadać, jest inspirowane zdjęciem z Twojego dzieciństwa. Jesteś na nim z siostrą, rodzicami i Piotrem Skrzyneckim. Opowiedz, jak to było wychowywać się w rodzinie z artystycznymi tradycjami, wśród bohemy artystycznej lat 60. i 70. XX wieku. Czy to było magiczne dzieciństwo?\nPiotr Pilitowski: Patrząc na to z dystansu, można mówić, że było magiczne, choć z mojej ówczesnej perspektywy – zwyczajne. Oczywiście było coś ekscytującego w spotykaniu osób znanych z telewizji, czy będących luminarzami życia kulturalnego w Polsce. Jeździliśmy z rodzicami i z siostrą na wakacje do Chałup, na Helu, gdzie zjeżdżała się warszawsko-krakowska śmietanka aktorek, aktorów i reżyserów. Mieli trochę lepsze samochody, byli zachodnio ubrani, więc dla mnie jako chłopaka 8-10-letniego to było najbardziej fascynujące. A serio mówiąc, na pewno doświadczenia dzieciństwa wpłynęły na to, że poszedłem w stronę tego świata i sam zostałem aktorem. Tak jak mówisz, wizyty Piotra Skrzyneckiego czy bliska znajomość z mieszkającym za ścianą wspaniałym fotografem, Wojciechem Plewińskim i z wieloma innymi ludźmi, a także fakt, że w każdym tygodniu byłem w teatrze (na próbach, na przymiarce kostiumów mamy czy na spektaklach), na pewno w dużym stopniu mnie ukształtowały. Pamiętam, że gdy zdawałem do szkoły teatralnej, dla większości moich kolegów było to wielkie, właśnie – magiczne – doświadczenie. Byli podekscytowani tym, że teraz będziemy robić sztukę, wszystko było takie uduchowione i emocjonalne. A ja nie mogłem pojąć, o co im chodzi. Przecież to takie zwykłe rzeczy. Myślę, że zaważyło to na moim stosunku do zawodu. Owszem, miewam tak, jak reszta przedstawicieli świata teatru, co pewnie też znasz, że gdy jest premiera, to nam się wydaje, że świat stanął w miejscu i nie ma nic ważniejszego, a w efekcie ktoś, kto ogląda, albo się zaśmieje, albo zapłacze i tyle. Świat toczy się dalej. Dlatego staram się pielęgnować stosunek umiarkowanego dystansu do przedpremierowych emocji.\nFot. archiwum prywatne Piotra Pilitowskiego\nCzy w tym środowisku z dzieciństwa miałeś jakiegoś wujka czy ciocię, którzy spełniali dla Ciebie rolę idoli?\nP.P.: Trudno mi kogoś wyróżnić z tamtego świata. Największą idolką mojego dzieciństwa była babcia Helena, która pomagała rodzicom w opiece nad nami. Mama jest aktorką [Maria Nowatorska – przyp. red.], a więc próba, spektakl, próba, spektakl, a tata był architektem [Jerzy Pilitowski – przyp. red.], więc pracownia, obiad, pracownia, projekty, dlatego dużo czasu spędzałem z babcią. To była nasza wielka ostoja, opoka, przyjaciółka, nauczycielka życia. A ze środowiska artystycznego w tych Chałupach, o których mówiłem, co roku spotykaliśmy się z cudownymi ludźmi – był np. pan Gustaw Lutkiewicz, wspaniały aktor i jego żona Wiesława Mazurkiewicz, również świetna aktorka, która zresztą bardzo niedawno zmarła, jakieś kilka tygodni temu… Uwielbiałem ich towarzystwo. Z ciekawych znajomych rodziców, z którymi spotykaliśmy się tylko na wakacjach, był np. ojciec Rafała Trzaskowskiego, słynny muzyk jazzowy, kompozytor i dyrygent festiwali w Sopocie – pan Andrzej. To nie były oczywiście wielkie przyjaźnie, ale pamiętam, że obserwowałem ich z dużym zainteresowaniem. Mieli w sobie coś wyjątkowego. Pamiętam też niezwykle śmiesznego aktora, Igora Śmiałowskiego. Był gwiazdą kina i typowym amantem. Bardzo przystojny i elegancki pan. Pamiętam, gdy z rodzicami byliśmy z nim na kolacji. Ja coś powiedziałem, a że miałem fatalną dykcję, zwrócił się do mnie z tą całą swoją wykwintnością w fularze: „Piotrusiu, jak to, mama aktorka, a ty tak niedbale mówisz. Piotrusiu, spójrz na mnie i powtarzaj za mną: pan mi się barrrdzo podoba” (śmiech). No i był Piotr Skrzynecki, który przechadzał się po naszym salonie z jakimś kwiatkiem i recytował poezję. Uwielbiałem też bywać u Plewińskich. Pan Wojciech był nie tylko fotografem, ale też płetwonurkiem, myśliwym, podróżnikiem, więc do jego domu wchodziło się jak do skarbnicy ciekawych przedmiotów.\nTrudno sobie wyobrazić, by chłopiec wychowany w takim towarzystwie został kimś innym niż artystą. Nie żałowałeś nigdy, że zostałeś aktorem?\nP.P.: Nie. To była najlepsza decyzja, jaką mogłem podjąć. Zresztą wydaje się, że też jedyna możliwa. Nie chodzi o to, że byłem uwarunkowany rodzinnie, tylko o to, że słabo się uczyłem (śmiech). W liceum byłem potwornym leniem. Niektóre przedmioty oczywiście wchodziły, ale inne, ścisłe, to ledwo ciągnąłem… Zastanawiałem się więc, co mogę robić w życiu. Dużo też rysowałem i malowałem, bo po ojcu miałem do tego rękę, więc myślałem o ASP, nawet zacząłem przygotowywać teczkę. Podobała mi się też architektura, ale bałem się na egzaminach spotkać twarzą w twarz z matematyką. Myślałem też o anglistyce, ale ponieważ już znałem dobrze angielski, wydawało mi się to nudne. Dopiero w 3. klasie zrobiłem z koleżankami i kolegami z liceum szkolny kabaret i nagle dostałem od nauczycieli, którzy myśleli, że nic ze mnie nie będzie, feedback, że byłem świetny. Koledzy mówili to samo, więc pomyślałem: no to czemu nie? Dostałem się za pierwszym razem, miałem 18 lat. Ale po szkole miałem momenty zwątpienia. Byłem niedojrzałym aktorem i człowiekiem, grywałem już w Teatrze Ludowym, ale to były głównie epizody i tak mniej więcej po 5 latach od ukończenia szkoły postanowiłem coś zmienić. Postanowiłem, że zostanę stewardem nowych, już nieistniejących linii lotniczych – Delta Airlines. Pomyślałem sobie: lubię służyć ludziom, popodróżuję po świecie, poznam piękne stewardessy, będę przystojnym stewardem w mundurze. To był przełom lat 80. i 90. Pojechałem więc na casting do Warszawy, do hotelu Mariot i zdałem ten egzamin. Warunki były takie, że musiałem się przenieść do Warszawy i zrezygnować z aktorstwa. Finansowo nie była to praca bardzo atrakcyjna. Jeden kolega mnie przekonywał: „Ale wiesz, będziesz mógł handlować, przewieziesz jakiś obraz czy coś”. Zastanowiłem się więc nad tym i kompletnie nie widziałem siebie w roli przemytnika (śmiech). Dlatego wróciłem grzecznie do tego, czym się zajmowałem. I bardzo dobrze, bo pod koniec lat 90. moja kariera nabrała tempa. Zacząłem grać naprawdę ciekawe, duże role. I nigdy nie żałowałem, mimo że czasem bywa, że borykamy się z trudnościami. Szczególnie teraz.\nCzy któraś z ról zmieniła coś radykalnie w Tobie lub w Twoim życiu?\nP.P.: Są takie role, które dały mi duży rozwój. Każda poważna rola wpływa na mnie jako aktora, czasem człowieka, ale rzeczywiście są takie, które pozwalają postawić kolejny krok w całożyciowym procesie uczenia się aktorstwa. Pierwszą rolą, która pokazała mi, że coś potrafię i dała mi pewność siebie, była postać Franza Kafki w spektaklu reżyserowanym przez mojego kolegę, Tomka Wysockiego. Kilka lat temu zagrałem też Klaudiusza w „Hamlecie” w reżyserii Krzysztofa Minkowskiego. To była pierwsza taka twarda, z krwi i kości szekspirowska, duża postać. Poczułem dzięki niej w sobie prawdziwą moc. Potem oczywiście Arnold Friedman, w „Sekretnym życiu Friedmanów” w reż. Marcina Wierzchowskiego, gdzie musiałem zmienić się nawet fizycznie. Dzięki temu spektaklowi poznałem też nowy rodzaj pracy teatralnej, którego wcześniej nie znałem, opartej na ogromnym researchu i tygodniowych improwizacjach, szukaniu postaci w nowy sposób. To metoda, z której od tamtej pory czerpię już zawsze i nadal będę czerpał. Osobiście też mocno odczułem jako mężczyzna po kryzysie wieku średniego „Hańbę” J. Coetzee`ego, też w reż. Marcina Wierzchowskiego, gdzie gram podstarzałego nauczyciela uniwersytetu, który ma swój łabędzi śpiew i doświadcza ostatnich ekscytujących zdarzeń w swoim życiu.\n“Hamlet” z Katarzyną Tlałką, fot. Sebastian Strama\nA masz preferencje co do typu bohatera, którego grasz? Np. lubisz grać amanta czy czarny charakter?\nP.P.: Lubię grać ludzi złamanych przez życie, których dotyka jakieś szaleństwo, doświadczających psychicznego bólu i pognębienia, ludzi słabych i przegranych, też takich, których los potraktował brutalnie lub sami wybrali ścieżkę, która ich ściągnęła w dół, generalnie – kruchych.\nA co z komediami?\nP.P.: Uwielbiam. Gram w kilku farsach. Np. Ferrisa w „Akcie równoległym” w reż. Tadeusza Łomnickiego, takiego szalonego recepcjonistę w hotelu. Dostaliśmy za ten spektakl nagrodę Grand Prix „Talia” w zeszłym roku. Uwielbiam rozśmieszać ludzi i grać role komediowe. Zwłaszcza po premierach, które wiele mnie emocjonalnie kosztują.\nJak jest z wchodzeniem w psychikę takiego bohatera farsy? Robisz to takimi samymi metodami, jak wtedy, gdy pracujesz nad rolą w tragedii?\nP.P.: Metoda budowania postaci jest podobna, natomiast w graniu farsy zagrożeniem jest reakcja widowni. (śmiech) Chodzi mi o to, że w tym gatunku aktorom często zdarza się poddawać reakcjom widzów. Staramy się jednak, by sceniczne zachowania naszych postaci wynikały z prawdy psychologicznej. Bohaterowie farsy to żywi, prawdziwi ludzie, którzy znaleźli się w ekstremalnych sytuacjach. Dodatkowo, farsy są tak napisane, że wymagają innej sprawności i dodatkowych umiejętności – trzeba bardzo szybko myśleć, reagować i poruszać się w innym tempie – wchodzisz, łapiesz temat, akcja, wychodzisz… Ja osobiście cenię w swoim zawodzie to, że mogę grać zarówno farsy, jak i poważne sztuki. Taka różnorodność jest bardzo rozwijająca.\nSkoro jesteśmy przy tematach zabawowych, to może opowiesz jakąś swoją wpadkę na scenie.\nP.P.: Rzeczywiście bywają takie sytuacje. Mnie również się zdarzyła. To jest o tyle straszne, że wtedy spełnia się najgorszy sen aktora. Robiliśmy sztukę Yasminy Rezy „Życie: Trzy wersje” w reż. Włodzimierza Nurkowskiego. Pierwszą scenę grałem z Kasią Tlałką. Wyszedłem na scenę, powiedziałem pierwsze słowo i bach! Czarna dziura. Nie wiem kompletnie nic. Ani co mówię, ani – na jaki temat. Wpadłem w panikę czarnej dziury. Bo to działa tak, że im bardziej rozpaczliwie szukasz w odpowiedzi w czarnej dziurze, tym czarniejsza się ona robi. (śmiech) Pamiętam, że wyszedłem w kulisę z nadzieją pomocy, ale jej tam nie było. W garderobie na stoliku leżało jabłko. Wziąłem je. Kaśka była na scenie, przerażona. Wiedziała, że ja mam zacząć i nie miała pojęcia, jak mi pomóc. Wróciłem z tym jabłkiem, patrzyłem na nią, jadłem i grałem na zwłokę. Trwało to wieczność. Czyli pewnie jakieś 30 sekund. (śmiech) Inna wpadka, jaka zdarzyła mi się na scenie, była przy okazji „Krawca” Mrożka w reż. Tomasza Wysockiego. Graliśmy w duecie ze św. pamięci Darkiem Gnatowskim. Darek grał Króla barbarzyńców, a ja grałem Barbarzyńcę. On stał z tyłu, przy samym horyzoncie. Ja miałem do niego podejść, dostać od niego niby fangę w ryj. Zawsze robiłem ten numer, że się klepałem, żeby był jeszcze dźwięk ciosu, po czym dwoma koziołkami lądowałem na proscenium, tuż przed nosem widowni. Udawałem, że nastawiam sobie nos i było super. Na premierze podszedłem do Darka za blisko albo on źle wymierzył i tak mnie walnął w nos, że cały zalałem się krwią. Dograłem jakoś tę scenę, ale miałem naprawdę złamany nos. Po spektaklu moja dziewczyna podeszła do mnie i mówi: „Super ten numer z krwią, ale kolor nie za bardzo. Jakąś inną farbę musicie wziąć”.\n“Krawiec”, fot. Łukasz Woźniak, od prawej: A.Deskur, P.Dąbrowski, T.Łomnicki, D.Gnatowski i Piotr Pilitowski\nCzy są jacyś reżyserzy, z którymi chciałbyś powtórzyć współpracę?\nP.P.: Mam trzech takich. Marcin Wierzchowski, Marcin Wierzchowski i Marcin Wierzchowski. (śmiech)\nP.P.: Serio mówiąc, było więcej reżyserów, z którymi praca była rozwijająca, natomiast gdybym miał wymienić jedną osobę, byłby to Marcin. Nigdy wcześniej nie pracowałem z tak kompletnym reżyserem jak on. Daje najlepsze uwagi aktorskie – takie, które otwierają w głowie kosmos możliwości. Podsuwa inspiracje, tropy. W jego spektaklach nie ma niedorobionych ról, czyli niezależnie od tego, na którym planie się gra, można być pewnym, że rola będzie przemyślana i zbudowana od początku do końca. Poza tym wszystkim porusza też tematy, które mnie interesują. Np. jeśli reżyser robi postać kosmonauty w „Solaris”, to jest tak mała rola, że posiłkujemy się podobnymi postaciami, choć nie wprost. Np. trzeba przeczytać kilka książek o himalaistach. Dlaczego o himalaistach? Bo szukamy podobnej emocjonalności, hardości ducha, przeciwieństw losu itd. Ta metoda rzeczywiście działa. Albo inny przykład – idę na wycieczkę z misją, by znaleźć informacje o swoim fikcyjnym przyjacielu ze sztuki. Odbywam tę wycieczkę, robię sto zdjęć, potem je przeglądam i wiem, gdzie jestem. A wszystko po to, by powiedzieć monolog, w którym pada zdanie „Zginął mój najlepszy przyjaciel”. Dzięki metodzie Marcina wiem dokładnie, o kim mówię. To zdanie przestaje być puste. Bo wiem, kim był mój przyjaciel, co lubił, gdzie mieszkał i jak spędzaliśmy razem czas. Oczywiście nie zawsze jest to potrzebne, ale mnie się ten sposób po prostu podoba. Jest uczciwszy i pełniejszy.\nNad czym nowym pracowałeś w czasie roku zamkniętych teatrów, czyli w czym będziemy mogli Cię już niebawem oglądać?\nP.P.: Było tego dużo. Już w pandemii dokończyliśmy „Solaris” S. Lema w reż. Marcina Wierzchowskiego. Udało nam się nawet pokazać publiczności podczas jednej z teatralnych odwilży. Pracowaliśmy także nad „Władczynią much” M. Fertacz w reż. Konrada Dworakowskiego. To bardzo ciekawy plastycznie spektakl dla młodzieży. Ale najbliższe mi jest najnowsze dziecko Teatru Ludowego, tj. „Wujaszek Wania” A. Czechowa w reż. Małgorzaty Bogajewskiej, z niezwykłą scenografią Anny Marii Kaczmarskiej i muzyką Bartłomieja Woźniaka. Pracę nad spektaklem skończyliśmy pięć dni temu. To była trudna praca, bo dwukrotnie z powodu obostrzeń musieliśmy ją przerywać. Gdy po raz trzeci ruszyliśmy do pracy, mieliśmy nadzieję, że lada dzień premiera. Niestety, decyzje naszego pożal-się-Boże rządu znów okazały się irracjonalnie sprzeczne z oczekiwaniami społeczeństwa. Otworzyły się wesela, ogródki, galerie handlowe, że o kościołach nie wspomnę, a teatr został znów uznany za „piekielne niebezpieczeństwo”, więc musimy poczekać. Nie zmienia to faktu, że to nasze nowe, kochane dziecko już się urodziło. Cieszę się z tego bardzo, bo nie tylko pierwszy raz w życiu robię Czechowa, ale też dlatego, że była to niezwykła przygoda. Tekst jest świetny, szczególnie w nowym tłumaczeniu Agnieszki Lubomiry-Piotrowskiej.\n“Wujaszek Wania” w reż. M. Bogajewskiej, fot. Klaudyna Schubert\nA kogo grasz?\nP.P.: Wujaszka Wanię. (śmiech) Co prawda, w tekście napisane jest, że ma 47 lat, ja mam trochę więcej, ale przyjąłem, że kiedyś ludzie się szybciej starzeli. W tej pracy odnalazłem wiele odniesień do swoich doświadczeń już dojrzałego mężczyzny: niespełniona miłość, poczucie utraconych lat itd. Bardzo dobrze współpracowało mi się z Małgorzatą Bogajewską, mimo że jest moją dyrektorką. (śmiech) Mam w tym spektaklu przestrzeń do zaprezentowania wielu aspektów swoich umiejętności, a to dla aktora zawsze jest bardzo wartościowe. U Czechowa dużo miejsca poświęca się na różne skrajne stany emocjonalne – totalne pijaństwo, ból, rozpacz, miłość, czyli mięcho dla aktora, ale również tematy niezwykle bliskie człowiekowi. Zaskakujące dla mnie też było, że moja 16-letnia córka, która miała okazję zobaczyć ten spektakl, była zachwycona. Celowo wcześniej nie pchałem jej na trudne premiery, bo nie chciałem, by się zraziła do teatru. Chodziła na farsy, spektakle muzyczne, a teraz po raz pierwszy zabrałem ją na coś poważnego. Widzę, że zrobiło to na niej wielkie wrażenie – od trzech dni nieustannie do mnie o tym mówi. Cieszę się, że mogłem ją w taki sposób poznać z klasyką.\nA pozostała obsada? Dobrze pracowało się Wam ze sobą, mimo trudnych warunków, o których wspomniałeś?\nP.P.: Tak. Uwielbiam z tymi ludźmi grać. Spotkałem się znów z Piotrem Franasowiczem, z którym przez ostatnie lata ciągle pracujemy przy tych samych spektaklach. Tak się akurat złożyło. Piotr gra moich synów, kumpli i oprawców. Także znamy się jak łyse konie i mamy przetestowane na sobie już chyba wszystkie relacje. (śmiech) Maja Pankiewicz, która jest młoda, ale doskonała pod każdym względem, gra Sonię. Jest też równie wspaniała Roksana Lewak w roli Heleny. No i Kajetan Wolniewicz, z którym mam jedną dużą i ważną scenę. Z Kajtkiem też uwielbiam grać, bo jest totalnym zawodowcem i zawsze jest przekonujący. W mniejszych rolach są jeszcze Basia Szałapak, Jadwiga Lesiak, Tadzio Łomnicki i Piotr Piecha. Co ciekawe jeszcze, a czego się kompletnie nie spodziewałem, uważam, że te przerwy w pracy nad spektaklem przyniosły wspaniały skutek. Każde nowe spojrzenie były świeże, weryfikowało wcześniejszą pracę, pozwalało wyciągnąć z niej esencję.\nJesteś w Teatrze Ludowym 33 lata. To jak druga rodzina, zgodzisz się?\nP.P.: No pewnie, że tak. Ostatnio było 65-lecie Teatru Ludowego. A ja jestem w nim połowę jego historii, w co nie bardzo mogę uwierzyć. (śmiech) I jest to wspaniała druga rodzina. Gdyby ktoś mi zaproponował przeniesienie do jakiegoś wielkiego teatru, oferował wielkie pieniądze, nie poszedłbym. Zwłaszcza po ostatnim, naprawdę dobrym czasie Ludowego. Chcę jednak zaznaczyć, że ostatnia dyrekcja wiele zmieniła na plus, ale wcześniej też bywały wspaniałe spektakle. Aktorzy w większości też byli ci sami. Tylko opinia publiczna była od nas odwrócona. To się szczęśliwie zmieniło i dodało nam skrzydeł, ale będę bronić tego, że zawsze byliśmy fajni. Jestem wdzięczny moim poprzednim dyrektorom, Henrykowi Giżyckiemu, Jerzemu Fedorowiczowi i Jackowi Stramie za to, że mnie wspierali i dawali mi wiele szans na rozwój artystyczny.\nNie brakuje Ci nowych wyzwań?\nP.P.: Nie. Mam je! I życie osobiste, i teatr, wciąż dostarczają mi dużo inspirujących bodźców. Oczywiście różnie bywa, bo nawet ukochane dziecko ma swoje wady. Tak samo jest z teatrem. Nie wyobrażam sobie innego miejsca i innych ludzi. I całkowicie bez wazeliniarstwa jestem pewien, że pod względem ludzkim to miejsce jest wyjątkowe. Mam koleżanki i kolegów, pracujących w innych zespołach i znam ich doświadczenia. Można powiedzieć, że przynależę do wyjątkowej, bo niezwykle zgodnej, rodziny teatralnej.\nOstatnie pytanie dotyczy Twojej pasji muzycznej. Podobno jesteś perkusistą?\nP.P.: Tak. Gram w zespole Kurtyna Siemiradzkiego. (śmiech) Gdy byłem nastolatkiem, marzyłem, by grać w zespole rockowym. Nie było jednak okazji, by się temu poświęcić należycie. Dopiero pod koniec lat 90., gdy byłem już po trzydziestce, założyliśmy z kolegami, którzy mieli podobne marzenia, czyli z Jackiem Wojciechowskim, z Grześkiem Łukawskim, Maksem Szelęgiewiczem i Maurycym Polaskim, zespół grający covery. Wybraliśmy najgłupszą nazwę, jaka nam przyszła do głowy. Drugą nazwą, którą rozważaliśmy była The Holoubex, ale Gustaw Holoubek jeszcze żył i nie chcieliśmy go wkurzać. Co ciekawe, nauczyliśmy się grać podczas koncertów. (śmiech) Zagraliśmy ich kilkaset. Pojechaliśmy nawet w trasę na Inwazję Mocy RMF, gdzie graliśmy jako support przed Hey, Republiką, Perfectem, Budką Suflera i innymi top gwiazdami z Polski. Graliśmy też regularne koncerty w klubie Piękny Pies. To pokazało mi, że w życiu nie ma rzeczy niemożliwych.\nTo na koniec – czy jako spełniony i zadowolony aktor masz jakieś przesłanie dla młodszego pokolenia twórców?\nP.P.: Nie ma recepty, ale na pewno trzeba chłonąć doświadczenia, bo to rozwija. Nie powiem, że trzeba walczyć o swoje, bo ja nigdy nie potrafiłem tego robić. Trzeba robić swoje!\nZ Piotrem Pilitowskim rozmawiała Patrycja Babicka.\ntagiaktor teatr wywad


Program tv na środę, 8.05.2019. Zobacz, co warto dzisiaj obejrzeć w TV! [PROGRAM TELEWIZYJNY, PLAN DNIA] - Telemagazyn.pl\nKrzysztof Połaski 08.05.2019 01:27, Program TV\nProgram tv na środę, 8.05.2019 r.:\nMathieu mieszka z rodziną w Paryżu. Jego córka cierpi na chorobę, która zmusza ją do izolowania się od świata zewnętrznego i przebywania w cylindrze imitującym normalny pokój. Miasto zostaje spowite toksyczną mgłą. Mieszkańcy w panice przenoszą się na dachy najwyższych budynków, dokąd nie sięgają opary. Wkrótce staje się jasne, że ratunek nie nadejdzie. Zdesperowany Mathieu decyduje się zanurzyć we mgle, aby wyprowadzić córkę z zamkniętego pomieszczenia. Musi przetrwać w warunkach, w których każdy oddech grozi śmiercią.\n"Kataklizm" - CANAL+ Film, godz. 20:00\nQuinquin jest już całkiem dorosły i prowadzi zupełnie zwyczajne życie. Wszyscy znają go pod pseudonimem Coincoin. Przesiaduje z kumplami na plażach Wybrzeża Opalowego i chętnie uczęszcza na spotkania partii nacjonalistycznej razem ze swoim przyjacielem z dzieciństwa. Jego pierwsza miłość, Eve, porzuciła go dla swej koleżanki Corrine. Rutyna dnia powszedniego zostaje przerwana, gdy w pobliżu miasteczka zostaje odnaleziona tajemnicza magma. Mieszkańcy zaczynają zachowywać się dziwacznie. Do akcji wkracza dwójka osobliwych detektywów – poprowadzą oni śledztwo w sprawie Nieludzi i kosmitów, którzy wywołali epidemię.\n"Coincoin i Nieludzie" odcinek 1 - Ale kino+, godz. 20:10\n"Nie zadzieraj z fryzjerem" - Polsat, godz. 20:40\nBarbara po wybudzeniu ze śpiączki dziwnie się zachowuje, co od razu niepokoi Barta i Michała. Na oddział profesora trafia Anka, nastolatka, która cierpi na lekooporną padaczkę. Gdy Bart chce dziewczynę zoperować, matka chorej sprzeciwia się temu ze względu na jego nałóg. Radwan nadal mieszka z gośćmi, których Wiki zaprosiła do domu i jest u kresu wytrzymałości nerwowej...\n"Na dobre i na złe" odcinek 742 - TVP2, godz. 20:50\nKibice obejrzą rewanżowy pojedynek Tottenhamu z Ajaksem w półfinałowej fazie Ligi Mistrzów UEFA. Drużyny te ostatnio spotkały się w pierwszej rundzie sezonu 1981/1982 Pucharu Zdobywców Pucharów. Wtedy piłkarze TH okazali się lepsi od holenderskich graczy łącznie 6:1. Tym razem rywalizacja londyńczyków i amsterdamczyków powinna być bardziej wyrównana niż ta sprzed niespełna czterdziestu lat. Na boisku powinni pojawić się między innymi Harry Kane w składzie gospodarzy i Dušan Tadić w składzie gości.\nTottenham Hotspur - AFC Ajax: półfinał - rewanż - TVP1, godz. 20:55\n"Miłość i inne używki" - TVP2, godz. 22:30\nSprawdź pełny program tv na środę, 8.05.2019 >>


Świąteczne spotkanie Koła Różańcowego w Tuszewie\nW Szkole Podstawowej w Tuszewie odbyło się spotkanie wigilijne pań należących do Koła Różańcowego w Tuszewie. W spotkaniu uczestniczył również ks. dr Marcin Staniszewski, proboszcz parafii pod wezwaniem św. Jana w Lubawie.\nsobota, 14 grudnia 2013 12:00\nW Szkole Podstawowej w Zwiniarzu na wesoło obchodzono Mikołajki. Tego dnia wszyscy uczniowie, a także nauczyciele przybyli do szkoły w „mikołajkowych czapeczkach”.\nJuż 14. grudnia Jarmark Bożonarodzeniowy na Rynku\nczwartek, 12 grudnia 2013 16:00\nPodczas przedświątecznych zakupów warto zajrzeć na Jarmark Bożonarodzeniowy, który po raz drugi organizowany będzie na Rynku Miejskim w Lubawie. Stoiska będą rozstawione w najbliższą sobotę, 14. grudnia w godz. od 9 do 15.\nczwartek, 12 grudnia 2013 14:00\nczwartek, 12 grudnia 2013 09:15\nChoć remont drogi wojewódzkiej oznaczonej liczbą 541 jeszcze trwa to kierowcy już narzekają na niektóre zastosowane tam rozwiązania. Po ich skargach odwiedziliśmy z aparatem wskazane miejsca.\nMieszkańcy miasta i gminy ofiarowali 843 kg żywności\nW dniach od 29. listopada do 1. grudnia w 26 sklepach na terenie miasta i gminy Ośrodek Pomocy Społecznej Gminy Lubawa i Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Lubawie w porozumieniu z Bankiem Żywności w Olsztynie zorganizował „Świąteczną Zbiórkę Żywności”.\nśroda, 11 grudnia 2013 10:48\nLubawska podstawówka zaprasza na świąteczny koncert\nwtorek, 10 grudnia 2013 10:26\nW oczekiwaniu na Święta Bożego Narodzenia w najbliższą niedzielę, 15. grudnia warto zajrzeć do Szkoły Podstawowej w Lubawie. Szkolna społeczność organizuje bowiem doroczny koncert świąteczny połączony z bożonarodzeniowym kiermaszem.\nponiedziałek, 9 grudnia 2013 11:20\n7-latek, zjeżdżający z górki na sankach, wjechał pod przejeżdżające renault. Z otarciem głowy trafił do szpitala w Olsztynie.\nObchody Dni Honorowego Krwiodawstwa w Byszwałdzie\nponiedziałek, 9 grudnia 2013 11:00\nSzkolne Koło PCK pod kierunkiem Mirosławy Wiecierzyckiej z okazji Dni Honorowego Krwiodawstwa Polskiego Czerwonego Krzyża zorganizowało spotkanie z Ireneuszem Babskim, mieszkańcem wsi Byszwałd, który jest zasłużonym Honorowym Dawcą Krwi.\nMikołajki przy choince w podmuchach wiatru\nsobota, 7 grudnia 2013 09:00\nGdzie mieszka Mikołaj? Kto ciągnie sanie z prezentami? Te i inne pytania usłyszały dzieciaki, które wraz z rodzicami wybrały się na mikołajkowe spotkanie przy lubawskiej choince.


Pokaż gospodarzy usuniętych z planu po pozytywnych testach COVID przed planowanym występem na żywo przez wiceprezesa\nKamala Harris nie miała kontaktu z gospodarzami przed występem, ale jej wywiad został odciągnięty daleko od ostrożności\nNandita Boss i Heather Timmons\n24 września 2021 • 8 godzin temu • 1 minuta czytania • 14 komentarzy\nGospodarze The View, Sunny Houston i Anna Navarro, opuszczają plan z powodu pozytywnych wyników testu COVID-19, właśnie wtedy, gdy wiceprezes Kamala Harris miała pojawić się w programie, 24 września 2021 r. Obraz za pomocą zrzutu ekranu / paralaksy\nWASZYNGTON — Współgospodarze porannego programu The View uzyskały pozytywny wynik testu na obecność COVID-19, zanim wiceprezydent Kamala Harris pojawiła się w piątkowym wywiadzie na żywo, zmuszając ją do zdalnego pojawienia się.\nHarris miała po raz pierwszy wystąpić w studiu jako wiceprezes. Ale tuż przed tym, jak pojawiła się z czterema gospodyniami w porannym programie, aby omówić wszystko, od aborcji po imigrację, Anna Navarro i Sunny Houston zostały poproszone o odejście.\n„W ostatniej chwili zdaliśmy sobie sprawę, że to pozytyw” – powiedział Joy Behar, współgospodarz programu. Dodała, że spotkanie z Harris będzie teraz bardzo odległe, „ponieważ nie chcieli ryzykować” jej pojawienia się na scenie.\nWygląda na to, że pojawienie się wiceprezydenta i wywiad z wiceprezydentem zostały skrócone z powodu pozytywnych testów. Harris udał się do Nowego Jorku, aby wystąpić w 25. sezonie ABC, który w pierwszym kwartale 2021 roku został uznany za najpopularniejszy w Ameryce poranny program informacyjny lub talk-show z 2,967 milionami widzów dziennie.\nRzeczniczka wiceprezydenta Sabriny Singh powiedziała, że Harris nie kontaktował się z gospodarzami przed występem. „Jej dzisiejszy harmonogram będzie kontynuowany zgodnie z planem” – dodał Singh. Harris ma dziś spotkać się z liderami z Indii, Australii i Japonii.\nREAD Mark Zuckerberg traci prawie 10 miliardów dolarów w wyniku awarii Facebooka\n.wiceprezes Harris: „Słoneczny [Hostin] i Anna [Navarro] To silne kobiety i wiem, że nic im nie jest, ale to również przemawia za tym, że zostały zaszczepione, a szczepienia robią ogromną różnicę, bo inaczej martwilibyśmy się o hospitalizację i gorzej. ” pic.twitter.com/m5NMwT5dk8\n– Widok (@Widok) 24 września 2021\nW programie wiceprezydent został zapytany o traktowanie haitańskich imigrantów i czy Stany Zjednoczone udzielą azylu Haitańczykom na granicy z Meksykiem. „Musimy zrobić więcej”, aby wesprzeć Haitańczyków w kraju – powiedziała.\nAdministracja Bidena spotkała się w ostatnich dniach z ostrą krytyką za deportację setek imigrantów do kraju karaibskiego z obozu na granicy amerykańsko-meksykańskiej. Haiti to najbiedniejszy kraj półkuli zachodniej.\nHarris dodała, że Stany Zjednoczone przyznały status czasowej ochrony 55 000 haitańskich imigrantów, a ostatnio rozszerzyły go do ponad 100 000.\nZapowiedział również inwestycję w wysokości 1,2 miliarda dolarów, która ma pomóc trzem milionom uczniów w dostępie i zapewnieniu usług szerokopasmowych w całym kraju.\nPrev post Europa zaciska sznurki, by wywrzeć presję na Polskę i Węgry\nNext post Port Lightning iPhone'a nigdzie się nie wybiera, bez względu na to, co mówi UE


Cytaty o pięknie, pękno: 98 cytatów i aforyzmów :: Strona nr 2\nKategorie: o pięknie, o sobie, o czasie\nPiękno życia jest tylko w pracy.\nKategorie: życiowe, o życiu, o pięknie, o pracy\nKategorie: o pięknie, o złu, o słowach\nŻycie mija, ale odradza się w następnym pokoleniu, i to właśnie jest piękne. Reszta okazuje się złudą.\nKategorie: życiowe, o życiu, o pięknie\nKategorie: o pięknie, o urodzie\nKategorie: obserwacje, o pięknie\nWidok ze szczytu góry. Kiedy stoję na samym wierzchołku i za chwilę mam zjechać na snowboardzie. To fantastyczne uczucie. Wokół cisza, przestrzeń, widać wszystko aż po horyzont.\nJustin mówi o tym, co robi na nim wrażenie. Źródło: wywiad dla Yoli Czaderskiej-Hayek: http://yola.stopklatka.pl/wywiad.php?id=302\nKategorie: o pięknie, o sobie, o górach\nDziwacy zdobią świat.\nŹródło: Opowieść o nieodwzajemnionej miłości\nKategorie: o pięknie, o świecie


Archiwum 17 02 2020 w problematyce abc prąd - http://abc-prad.leczenielysienia.com.pl/\nArchiwum 17 02 2020 w problematyce abc prąd\nLista tekstów Spis opracowań Spis arykułów\nzestawy fotowoltaiczne sklep Być niezależnym od zakładu energetycznegoChociaż solary, czyli panele słoneczne nie należą do tanich i trzeba mieć sporą kwotę na start, to jednak jest to jednorazowa inwestycja. Później nie trzeba martw całość\nKomu potrzebne są transformatory? Dowiedz sięBez tego nie byłoby prąduSolary na dachu - cenyJak mieć tańszy prąd?Solary i ich instalacjaKilka mniej znanych faktów o transformatorachOto jak lepiej kupić panele fotowoltaiczneJak poradzić sobie z rosnącymi cenami prądu?Popularne solary - prąd ze słońcaTopowe fakty o transformatorzeKilka kwestii odnośnie transformatorówSzukam informacji jak kupić zestaw fotowoltaicznyPopularne solary, czyli prąd z energii słońcaJesteś elektrykiem? Sprawdź nasz wpis o transformatorachTopowe fakty o transformatorzeGdzie można kupić panele fotowoltaiczne a gdzie nie?Dlaczego wszyscy oszaleli na punkcie paneli fotowoltaicznych?Komu warto zainwestować w panele słoneczneModuły fotowoltaiczne - darmowy prąd?Kilka kwestii odnośnie transformatorówKrótko o transformatorachTopowe fakty o transformatorzeElektrownia w domu - instalacja fotowoltaicznaJak bez problemu kupić panele fotowoltaiczneSolary i ich instalacjaCo oprócz paneli? Instalacje fotowoltaiczneBądź eko, produkuj swój prądCoś dla elektryków - o transformatorachCzym są transformatoryBez tego nie byłoby prądu - o transformatorach


Lopez De Hoyos, 4 - 28006, Madryt, Hiszpania\nBarcelo Emperatriz jest 5-gwiazdkowym designerskim hotelem oferującym stylowe pokoje znajdujące się na wyciągnięciu ręki od Prado, Muzeum Thyssen i Park Retiro. Oferując tradycyjną architekturę, hotel przyjmuje gości od 1953 r.\nHotel ma wyjątkową lokalizację w pobliżu stacji metra Alonso Cano. Goście mogą dostać się do centrum Madryt, które znajduje się 3 km stąd.\nTen hotel składa się z 146 pokoi dysponujących Dwuosobowy pokój Premium, Pokój Dwuosobowy typu Deluxe i Pokój Trzyosobowy. Są one również wyposażone w prywatne łazienki z wanną, prysznicem i szlafrokami.\nSmakowite śniadanie w formie bufetu jest serwowane w restauracji. Restauracja Atrium serwuje pyszne dania kuchni hiszpańskiej. Bar z przekąskami oferuje przekąski i sałatki oraz zdrowe napoje.\nZ lotniska Madryt-Barajas można dojechać w 15 minut do Barcelo Emperatriz Hotel.\nGran Via Madryt Acis I Galatea Intercontinental Hotel In Madrid Senator Gran Via Hotel Madrid Amaral Hotel Madrid Ilunion Atrium Hotel Madrid Vp Jardin Metropolitano Hotel Madrid Meninas Hotel Madrid Abalu Hotel Madrid La Posada De Huertas Madrid Foxa 32 Hotel Madrid Nh Sur Hotel Madrid Casual Madrid Del Teatro Hotel Malasana Central Suites Madrid Nh Alonso Martinez Hotel Madrid Novotel Madrid Campo De Las Naciones Friendly Rentals Mirasierra Madrid New Point Madrid Apartments\nHostel Intro Krasków strona internetowa Hotel Puro Krasków strona internetowa Hotel Secesja Krasków strona internetowa Hotel Santorini Krasków strona internetowa Hotel Columbus Krasków strona internetowa Hotel Ibis Spandau Berlin strona internetowa Hotel Albergo Hotel Berlin strona internetowa Zajazd Holiday Airport - Conference Centre Berlin strona internetowa Hotel Best Western Premier Airporthotel Fontane Berlin strona internetowa Hotel Wyndham Excelsior Berlin strona internetowa Hotel Concordia Wenecja strona internetowa Hotel Mercurio Wenecja strona internetowa Hotel Carlton On The Grand Canal Wenecja strona internetowa Hotel Danieli Wenecja strona internetowa Hotel Olimpia Wenecja strona internetowa Hotel Pk Ryga strona internetowa Hotel Albert Ryga strona internetowa Hotel Radisson Blu Latvija Ryga strona internetowa Hotel Jurnieks Ryga strona internetowa Hotel Forums Ryga strona internetowa Hotel Cabinn City Kopenhaga strona internetowa Hotel Marine Dublin strona internetowa Hotel Metro Airport Dublin strona internetowa Hotel Brooks Dublin strona internetowa Hotel Castleknock And Country Club Dublin strona internetowa Hotel Camden Court Dublin strona internetowa Hotel Le Meridien Cyberport Hongkong strona internetowa Hotel Gracery Tamachi Tokio strona internetowa Hotel Alkan Hotel Antalya strona internetowa Hotel Unizo Asakusa Tokio strona internetowa Hotel Sunny Tokio strona internetowa Hotel Apple Hongkong strona internetowa Hotel Coco Grand Ueno Shinobazu Tokio strona internetowa Hostel Canoas Rio de Janeiro strona internetowa Hotel Golden Park Rio Rio de Janeiro strona internetowa Hostel Jean Pierre Rio de Janeiro strona internetowa Hotel Voyage Belek Golf & Spa Antalya strona internetowa Hotel Mercure Cap 3000 Aeroport Nicea strona internetowa Hotel Casablanca Rimini strona internetowa Hotel apartamentowy Villa Leonie Nicea strona internetowa Hotel Kyriad Ouest - Saint Isidore Nicea strona internetowa Hotel Ambassador Nicea strona internetowa\nHotelsriodejaneiro.org Antalyahotel.org Cityhotelssofia.com Hotels-rimini-it.com All-venicehotels.com Hotel-in-berlin.org Hotels-tokyo-jp.com Krakowhotels.net


Str. głównaMuzyka alternatywnaCold waveJohn Button. Niezwykła historia zwykłego człowieka\nZapewne kojarzycie charakterystyczną okładkę składanki The Cure, zatytułowanej „Standing On A Beach” (w Polsce i kilku innych krajach wydanie na CD nosi tytuł „Staring At The Sea”). Materiał ten został wydany w 1986 roku z okazji dziesięciolecia działalności zespołu. Cover art przedstawia czarno-białe zdjęcie twarzy staruszka, którego poczciwe i chyba nieco zmęczone życiem spojrzenie zdaje się zaglądać w głąb naszej duszy. Ta osoba nie jest bezimiennym bohaterem okładki płyty. To John Button – skromny brytyjski rybak, którego historię postanowiłem Wam przytoczyć.\nRyby zamiast bomb\nJohn Button urodził się w Rye w 1920 roku. Rye to małe, portowe miasteczko w Anglii, położone w hrabstwie East Sussex. Mieścinka ta według średniowiecznych map znajdowała się w zatoce Kanału La Manche, zwanej Rye Camber. Johnowi nie było dane spędzić jednak w rodzinnej miejscowości całego wieku dorastania. Jego ojciec był żołnierzem Królewskich Sił Powietrznych, dlatego rodzina często podróżowała. Krótko po ukończeniu przez Johna szkoły, Buttonowie przenieśli się do Egiptu.\nJako cywil pracował on w wojsku do wybuchu wojny. Potem wstąpił do armii w Kairze. Stacjonował w Egipcie i na Krecie, gdzie został schwytany przez Niemców, kiedy najechali wyspę. John spędził dwa lata jako jeniec wojenny. Był pierwszym repatriowanym jeńcem Rye. W mieście z okazji powrotu rodaków odbyła się duża uroczystość, w której Button był gościem honorowym.\nW domu na „urlopie na czas nieokreślony” większość czasu spędzał na łowieniu ryb. Po pięciu miesiącach został wezwany ponownie do wojska, ale w ciągu doby odesłano go do cywila. John postanowił więc, że najlepiej spełni się jako rybak. Rybołówstwo nie miało co prawda powodzenia na początku lat pięćdziesiątych, lecz po martwych siedmiu latach na lądzie, John powrócił na kuter. Zawód rybaka realizował do końca swojego życia.\nPodobno podczas jednej z wypraw jego kuter rozbił się u wybrzeży Winchelsea Beach. Na pokładzie byli również brat i szwagier Johna. Wszyscy trzej musieli dopłynąć do brzegu.\nJohn Button i jego najważniejszy dzień życia\nJohn Button spłodził dwójkę dzieci i doczekał się kilku wnuków. Za najważniejszy dzień jego życia uznać należy jednak spotkanie z samą Królową Elżbietą II, do którego doszło w jego rodzinnym Rye w 1966 roku. Rada Miasta postawiła Buttona niemal przed faktem dokonanym i wyznaczyła go, by reprezentował lokalnych rybaków podczas spotkania z głową państwa. Mężczyzna niezwykle stresował się całą sytuacją. Luz poczuł dopiero wtedy, gdy Królowa rozpoczęła konwersację na temat przekazywanych jej przez niego „Ray bloaters”, czyli odmianie wędzonych śledzi.\nElżbieta II miała podobno zapytać, czy John sam złowił ryby. „- Nie ja, ale jedna z lokalnych łodzi rybackich to zrobiła – powiedział Button. Jej Wysokość następnie zapytała, czy są wędzone w Rye, a rybak odpowiedział, że tak” – relacjonowała jedna z lokalnych gazet tuż po wydarzeniu.\nBędąc już na emeryturze, Button nie zrezygnował z połowów. Po wykonanej robocie chodził świętować do miejscowej knajpy Boulogne. Wieść gminna niesie, że któregoś razu pobił się z francuskim marynarzem i noc skończył w areszcie.\nW 1986 roku do Rye wybrał się Tim Pope – osoba odpowiedzialna za teledyski The Cure, ale również m. in. Davida Bowie czy Siouxsie and the Banshees. Reżyser przybył z zamiarem zrealizowania klipu do utworu „Killing An Arab”. Pomimo tego, że piosenka ukazała się na debiucie zespołu „Three Imaginary Boys”, do realizacji teledysku zabrano się dopiero dziesięć lat później. Wcześniej nie było na to po prostu kasy. Pope wypatrzył gdzieś Buttona i zaproponował mu udział w klipie.\n– Facet na okładce „Standing on a Beach” The Cure to ktoś, kogo spotkałem w Rye, niedaleko Hastings na południowym wschodzie Wielkiej Brytanii. Rybak imieniem John Button. Obsadziłem go w teledysku do „Killing An Arab”. Wideo było częścią kompilacji – wspominał po latach Pope.\nButton zdecydował się wystąpić w teledysku i na okładce nie z powodu „parcia na szkło”, ale z czystej chęci pomocy. – Jeśli pomogę tym młodym się przebić, to czemu nie… – miał powiedzieć reżyserowi teledysków The Cure, nie zdając sobie sprawy z tego, że grupa miała już status super-gwiazdy muzyki alternatywnej. Poczciwy rybak zadeklarował też, że wkrótce kupi sobie nowy odtwarzacz kaset, by przesłuchać album „The Head On The Door”.\nJohn Button zmarł krótko po nakręceniu teledysku do „Killing An Arab”, 24 czerwca 1986 roku. Wnuczek rybaka w jednym z internetowych wpisów zdradził, że The Cure wysłali do Rye wieniec po śmierci jego dziadka. Można chyba jednak pokusić się o stwierdzenie, że skromny rybak z Rye dzięki swojej dobroci stał się osobą nieśmiertelną.


O fitnessie inaczej - Strona 2\nStrona Główna O fitnessie inaczej\nUdowodnimy ci, że fitness to naprawdę świetna rozrywka, która prowadzi do prawdziwej satysfakcji. Sport to przede wszystkim dobra zabawa i ciekawy sposób na spędzenie wolnego czasu.\nĆwiczenia wcale nie muszą być nudne i standardowe, a ty nie musisz ograniczać się do zwykłej siłowni i podstawowych sprzętów – uwolnij skrywane pokłady kreatywności i zaszalej! Dzięki zmianie podejścia do aktywności fizycznej i wysiłku chętniej ruszysz na trening, który będzie samą przyjemnością i odskocznią od codzienności.\nSauna i jej pozytywne aspekty często są wychwalane. Dostępność tego typu miejsc jest coraz większa – prawie każda siłownia i basen może pochwalić się możliwością skorzystania z sauny. Jednak nie…\nGdy w jesienne wieczory doskwiera Ci nuda, a seriale nie mają już więcej sezonów starasz się wymyślać nowe sposoby na spędzenie leniwych wieczorów? Siłownia już Ci się znudziła, a chłód…\nJak ćwiczyć, by spalić tłuszcz?\nZapewne zdecydowana większość osób, które postanawia zmienić swoje dotychczasowe przyzwyczajenia zdrowotne robi to z konkretnych powodów. Jakich? Zazwyczaj po to, aby zrzucić zbędne kilogramy i pozbyć się tzw. „wałeczków”. Istnieje…\nOtwarte Strefy AktywnościZespół policystycznych jajnikówSiłownie zewnętrzne Fitpark.plTaśmy TRXSkazana na fitness


Udostępniła zdjęcie nagrobka swojej rodziny. To zdjęcie mówi o szczepieniach więcej niż wiele artykułów. - Podaj.to\nUdostępniła zdjęcie nagrobka swojej rodziny. To zdjęcie mówi o szczepieniach więcej niż wiele artykułów.\nUżytkowniczka portalu Faceook Atrycja Marciniak-Skolimowska zamieściła niedawno post, który udostępniły już tysiące ludzi. Powód jest bardzo prosty. Jedno zdjęcie, które zamieściła mówi bardzo wiele na temat szczepionek.\nDyskusja na temat skuteczności szczepionek polaryzuje społeczeństwo. A przecież jest tak wiele dowodów naukowych na temat ich skuteczności. Społeczeństwa w których nie szczepi się dzieci masowo przeżywają naprawdę okropne epidemie chorób, którym można zapobiegać. Dlatego też ten głos jest tak ważny w tej dyskusji. Przeczytajcie proszę co napisała i udostępnijcie dalej.\nOto co napisała obok zdjęcia nagrobka swojej rodziny:\n"Do zastanowienia.. .To jest prawdziwy nagrobek mojej rodziny. Proszę zwrócić uwagę na daty zgonu 3 dzieci - wszystkie w ciągu jednego miesiąca..brakuje jeszcze napisów dat zgonu rodziców tez w tym miesiącu umarli - co ich zabiło? Oczywiście jedna z tych " łagodnych" chorób zakaźnych... przeżyła tylko nasza babcia ...w wieku 3 lat została sama bez rodziny. To prawdziwa nasza historia..nie wirtualna . Dziś nie umieramy na te choroby. Są szczepionki..oni nie mieli takiej szansy. Piszę to szczególnie ku zastanowieniu do moich pacjentów, bo naprawdę zależy mi na nich, a nie mam już siły toczyć wiecznych dyskusji czy warto się szczepić..Nie musisz szczepić wszystkich swoich dzieci...zaszczep tylko te, które chcesz aby przeżyły .. Trochę sarkazmu na koniec. Wybierajcie..."


Wielki mąż stanu i ciepły człowiek. Reportaż o prymasie Wyszyńskim [POSŁUCHAJ] - Trójka - polskieradio.pl\nWielki mąż stanu i ciepły człowiek. Reportaż o prymasie Wyszyńskim [POSŁUCHAJ]\nOstatnia aktualizacja: 09.09.2021 18:40\n– Prymasa Wyszyńskiego można porównać, odwołując się do Biblii, do proroka – mówi ks. infułat Stanisław Kur, doktor habilitowany nauk teologicznych, biblista. Posłuchaj wspomnień o kardynale.\nPowrót prymasa Polski ks. kard. Stefana Wyszyńskiego i biskupów po uroczystościach w katedrze do siedziby biskupiejFoto: Narodowe Archiwum Cyfrowe\nKsiądz Kur jest najstarszym kapłanem archidiecezji warszawskiej, który otrzymał święcenia kapłańskie z rąk kardynała Wyszyńskiego. Uroczystość odbyła się 23 sierpnia 1953 roku, miesiąc przed aresztowaniem prymasa.\n– Były to pierwsze święcenie kapłańskie w odbudowanej katedrze warszawskiej. Miał pięknie kazanie, była ewangelia o posłaniu apostołów. Prymas mówił "posyłam i Was", mówił, że w naszym życiu kapłańskim będziemy różnie widziani i traktowani, pamiętając, że był to czas komunizmu – wspominał duchowny.\n11:20 _PR3_AAC 2021_09_09-18-40-23 reportaz.mp3 Wielki mąż stanu i ciepły człowiek. Prymas Stefan Wyszyński we wspomnieniach (Reportaż/Trójka)\nPrymas Polski Stefan Wyszyński podczas internowania w Komańczy, fot. NAC\n– Trochę wygląda na takiego urwisa. Jest taka historia, że pokłócił się ze swoimi siostrami i wrzucił im lalki do pieca. Spalił je. Krzyk, lament, płacz. Gdy wszedł ojciec, siostry go nie wydały i zaczęły go bronić, mówiąc, że się naprawi, nawróci. Stefan Wyszyński wracał do tej sytuacji, już będąc prymasem, że się nawrócił – opowiadała dr Justyna Majewska, zastępca kierownika Działu Wydawniczo-Naukowego Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego. Jak przyznaje, początkowo podczas studiów na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, postrzegała Prymasa Tysiąclecia jako niedostępnego męża stanu, z czasem – wraz z poznawaniem jego tekstów – zobaczyła zupełnie inną osobę, o głębokiej wrażliwości. – To, co mnie zaskoczyło, to to, że prymas nauczał po prostu o miłości w każdym aspekcie naszego życia – dodaje.\nW reportażu wykorzystano archiwalne nagrania ze zbiorów Instytutu Prymasowskiego, usłyszeliśmy także głosy osób odwiedzających Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego.\nW niedzielę, 12 września, w Warszawie odbędzie się uroczystość beatyfikacji kardynała Stefana Wyszyńskiego i matki Elżbiety Czackiej. Msza beatyfikacyjna zostanie odprawiona w Świątyni Opatrzności Bożej o godzinie 12.00.\nW dniu beatyfikacji w godz. 9.00 – 16.00 Program 3 Polskiego Radia wyemituje cykl Elżbiety Korczyńskiej składający się z 8 odcinków przedstawiających te wyjątkowe postacie i ich niezwykłe dzieła życia, zawierających wypowiedzi biskupów diecezji, które były w szczególny sposób związane z życiem kardynała Stefana Wyszyńskiego, sióstr ze Zgromadzenia Franciszkanek Służebnic Krzyża oraz historyków.\nNa stronie wyszynski.polskieradio.pl zostały przedstawione najważniejsze wydarzenia z życia Prymasa Tysiąclecia i wpływ, jaki dzięki swojemu autorytetowi miał zarówno na rzesze wiernych, jak i odpieranie przez Kościół ataków komunistycznych władz. Dzięki archiwalnym nagraniom pokazano też inną, osobistą stronę postaci Wyszyńskiego – człowieka obdarzonego poczuciem humoru, filozofa miłującego przyrodę, pacjenta walczącego z cierpieniem spowodowanym nieuleczalną chorobą.\nTytuł reportażu: "Prymas z bliska"\nZobacz więcej na temat: Trójka Antoni Rokicki reportaż Stefan Wyszyński\nOstatnia aktualizacja: 31.08.2021 18:39\n– Byłem naocznym świadkiem tych wydarzeń, to na mnie wywarło ogromne wrażenie – przyznaje Andrzej But, działacz Wolnych Związków Zawodowych, które przygotowały strajki sierpniowe. – Nigdy sobie nie wyobrażałem, że partia, która ma w nazwie robotnicza, będzie strzelać do robotników, ale tak się stało – przyznaje.\nReportaż Marzeny Bakowskiej z Radia Gdańsk opowiada o ludziach, dla których masakra robotników na Wybrzeżu stała się momentem przebudzenia politycznego. Wstrząs wywołany strzałami do bezbronnych, protestujących robotników był przełomem i impulsem. Bez tego nie zaczęliby podziemnej działalności. Bez tego nie zaangażowaliby się w strajk w sierpniu 1980 roku. – Siła Solidarności wypływała z pamięci o masakrze na Wybrzeżu – ocenia autorka audycji.\n13:04 PR3 2021_08_31-18-39-45 reportaz.mp3 Wydarzenia grudnia '70 i sierpnia '80 głosami świadków (Reportaż/Trójka)\n– W grudniu 1970 roku byłem uczniem w zakładach naprawczych taboru kolejowego w Gdańsku. (...) Widziałem, jak panie niosły zakrwawioną flagę Polski, bo ktoś został przejechany przez czołg. To taki moment startu politycznego dla mnie – opowiada Andrzej Osipów, uczestnik Grudnia '70 i Sierpnia '80.\n𝐆𝐫𝐮𝐝𝐳𝐢𝐞𝐧́ 𝟏𝟗𝟕𝟎 ➡ 𝐙𝐛𝐫𝐨𝐝𝐧𝐢𝐚 𝐛𝐞𝐳 𝐤𝐚𝐫𝐲 ❗ – Przystanek Historia odc. 25/IPNtvPL\n"Czterdzieści lat minęło…" Posłuchaj archiwalnych nagrań!\nUczestnik Grudnia '70 Andrzej Gwiazda, kiedy wraz z żoną zdecydował się na działanie w podziemiu, zaczął od przywracania pamięci o masakrze. – Napisaliśmy list do Sejmu, który się nieprzyjemnie kończył, że my uczestnicy wydarzeń z 1970 roku nie mamy wątpliwości, że rację ma KOR, a nie partia. W odpowiedzi dostaliśmy inwigilację i zakaz opuszczania PRL. (...) W Gdańsku po 1970 roku powstała szeroka akcja zakończona w kilku miejscach połowicznym czy czasowym sukcesem, czyli hasło związki bez kierowników i bez partyjnych – wspomina. Opozycjonista opowiadał także o tym, jak narodziła się idea wolnych związków zawodowych.\nTak wydarzenia z sierpnia 1980 wspomina Andrzej Kołodziej, działacz Wolnych Związków Zawodowych, który zorganizował strajk w gdyńskiej stoczni. – Przez kilka dni nie mogłem utworzyć komitetu strajkowego. Dla nich najtrudniejsze było pójście pod tę bramę. Dla tych, którzy pamiętali grudzień 70 roku, to im przed oczami stanął tamten obraz. Panicznie wręcz bali się tego, co stało się w 1970 roku – opowiada.\nPorozumienia Sierpniowe i powstanie NSZZ "Solidarność"/dzieje.pl\nTytuł reportażu: "Bez Grudnia '70 nie byłoby Sierpnia '80"\nAutorka reportażu: Marzena Bakowska\nZobacz więcej na temat: Trójka Grudzień 1970 sierpień 80 reportaż historia Polski\nReportaż o człowieku, który uratował polskie złoto [POSŁUCHAJ]\nOstatnia aktualizacja: 01.09.2021 19:00\nIgnacy Matuszewski to jeden z najwybitniejszych, a zarazem najbardziej niedocenianych polskich polityków XX wieku. Ten pułkownik Wojska Polskiego, dyplomata, minister, niezwykle utalentowany publicysta i polemista odegrał ważną rolę w walce o niepodległość i należał do bliskich współpracowników Piłsudskiego.\nMinister skarbu RP Ignacy Matuszewski na Dworcu Głównym w Warszawie, maj 1931Foto: Narodowe Archiwum Cyfrowe\n– To może zaskakujące, ale żadnych studiów nie skończył. Sporo pisał i zasłynął z artykułu, w którym pisał, że Niemcy będą szukały porozumienia przeciwko Polsce w Sowietach – mówi Sławomir Cenckiewicz, dyrektor Wojskowego Biura Historycznego, autor książki "Pułkownik Ignacy Matuszewski 1891–1946". – Jeszcze w sierpniu 1939 roku szef Oddziału II nie mógł zrozumieć, co opisał potem w pamiętnikach, dlaczego Matuszewski uważał, że wewnętrznie sprzeczne systemy, jakimi są nazim i komunizm, będą się w stanie porozumieć i wiązać taktycznym sojuszem – dodaje.\n– 5 września  wykonał telefon do swojego przyjaciela, wielkiego poety Kazimierza Wierzyńskiego i powiedział "Polski i Warszawy za chwilę nie będzie" i że trzeba się ewakuować – opowiada Sławomir Cenckiewicz.\n12:50 TROJKA Reportaz 2021_09_01 18-36-01.mp3 Wyrugowany z historii (Reportaż/Trójka)\nOd 8 września 1939 roku razem ze swoim przyjacielem, Henrykiem Floyar-Rajchmanem, kierował wywozem z Polski 75 ton złota Banku Polskiego. Dzięki zdolnościom organizacyjnym i autorytetowi zyskał przychylność władz rumuńskich i tureckich. Po miesiącu wędrówki przez Rumunię, Morze Czarne, Turcję i Syrię stanął z polskim złotem w Paryżu i przekazał je władzom RP.\nJako jeden z nielicznych organizował polską opinię publiczną w USA przeciw polityce ustępstw wobec żądań Stalina. Zmarł nagle rok po zakończeniu wojny. Nad jego grobem poeta Kazimierz Wierzyński powiedział: – Straciliśmy człowieka, ale nie postradamy jego idei. Minęło życie ludzkie, ale nie przeminie jego dzieło.\nTytuł reportażu: Wyrugowany z historii\nZobacz więcej na temat: Urszula Żółtowska-Tomaszewska społeczeństwo II wojna światowa złoto historia Polski Trójka\nReportaż: Jan Borkowski – szkic do portretu [POSŁUCHAJ]\nOstatnia aktualizacja: 06.09.2021 19:15\nW poniedziałek, 6 września, odbył się pogrzeb Jana Borkowskiego. Był związany z Polskim Radiem przez ponad pół wieku. Jak powiedział Paweł Sztompke: to człowiek instytucja. Współtworzył wraz z Agnieszką Osiecką Radiowe Studio Piosenki, odkrył wiele talentów muzycznych, prowadził w Trójce audycję "Trzy kwadranse jazzu", współtworzył klub Hybrydy i festiwal Jazz Jamboree, dziesięć razy zdobył Złotą Płytę i doprowadził do powstania Studia im. Agnieszki Osieckiej. Jedna osoba zrobiła tak wiele. Jak to możliwe?\nJan Borkowski (1934-2021)Foto: Forum/Luka Lukasiak\nUrodził się w 1934 roku w Warszawie. Już jako 23-latek współtworzył Hot Club Hybrydy, jeden z najstarszych klubów studenckich w Polsce, dzięki któremu popularność zyskali m.in. Włodzimierz Nahorny, Michał Urbaniak czy Tomasz Stańko, a także wiele, dziś legendarnych, postaci ze świata literatury, filmu i sztuki. Jako popularyzator muzyki jazzowej został jednym z pomysłodawców festiwalu Jazz Jamboree. Z Polskim Radiem związał się w 1963 roku, gdzie przez siedem lat - wraz z Agnieszką Osiecką i Wojciechem Młynarskim - prowadził "Radiowe studio piosenki". Od 1970 roku współpracował z Programem 3 Polskiego Radia jako prowadzący programu "Trzy kwadranse jazzu", a od 1999 roku jako kierownik Redakcji Muzycznej. Jego przygoda z radiową Trójką zakończyła się dopiero w 2014 roku.\n15:08 TROJKA Reportaz 2021_09_06 18-39-57.mp3 Jan Borkowski - szkic do portretu (Reportaż/Trójka)\n– Jestem człowiekiem, który urodził się przed wojną. I podczas wojny uczyłem się wyłącznie muzyki. Byłem jedną nogą muzykiem i jedną nogą działaczem studenckim. W 1962 roku powstał Program 3, gdzie kierownikiem muzycznym był mój dobry znajomy Mateusz Święcicki. Zaproponowałem mu, że zrobimy z Agnieszką Osiecką jedną audycję pod hasłem "Piosenki dla panów" – wspominał Jan Borkowski. Agnieszka Osiecka była moją koleżanką, sąsiadką na Saskiej Kępie. Ona była związana z STS-em, a ja z Hybrydami – tłumaczył.\nW tym samym roku, z inicjatywy Trójki, odbył się pierwszy festiwal w Opolu. Pierwszą nagrodę zdobyli "Okularnicy" Agnieszki Osieckiej. – Niedługo później Polskie Radio zaproponowało Agnieszce, aby nagrywała i popularyzowała ten nurt piosenki, która odniosła tak wielki sukces w Opolu. Agnieszka zaproponowała mi współpracę od strony muzycznej i tak w 1963 roku powstało "Radiowe studio piosenki" – opowiadał bohater reportażu. – Trwało siedem lat, nagrało ponad 500 piosenek – wskazywał.\n– Poznaliśmy się w 1974 roku, kiedy przyszedłem do pracy i zostałem skierowany do słynnego pokoju 24 na Myśliwieckiej – tak Tomasz Szachowski wspomina początek znajomości z Janem Borkowskim. – W jakimś momencie to było centrum życia jazzowego w kraju. Tam bywali wszyscy najważniejsi muzycy: Wojtek Karolak, Jan Ptaszyn Wróblewski, Zbyszek Namysłowski – wylicza.\n– To było cudowne: siedzieć z boku przy maszynie i słuchać: jest muzyka? Kto napisze? Na jaki temat? Jak to zrobimy, jaka kolejność? Janek najczęściej miał pomysł, był projektodawcą – dodaje. – Powstawały inicjatywy: a gdyby ktoś taki zaśpiewał z kimś takim, co by wtedy wyszło? A może zorganizować jakiś duet? A może ten kompozytor napisałby nie jak zwykle dla jakiegoś zespołu, ale innego? – potwierdza Jan Ptaszyn Wróblewski.\n– To człowiek-instytucja: dziennikarz, autor, redaktor nagrań, redaktor muzyczny – określa krótko Paweł Sztompke.\nTytuł reportażu: Jan Borkowski – szkic do portretu\nZobacz więcej na temat: Hanna Bogoryja-Zakrzewska KULTURA Polskie Radio Jan Borkowski reportaż Trójka


Pixel 2 XL - Pytania nowego użytkownika oraz pytania do właścicieli. - strona 11 - Google Pixel 2 / 2 XL - Forum Android.com.pl\nJakoś to inaczej się robiło\nDobra udało się trzeba dodać plik do folderu Music a nie do Ringtones. W ogóle inaczej niż na dotychczasowych telefonach .\nZnacie jakiś sprawdzony pomysł na mirror ekranu na tv LG? Taki bez mira/chrome cast.\nRozmyślam na zakupem pixela i w grę wchodzi używany 2xl lub 3a. Jak uważacie, który będzie lepszym wyborem? 2xl ma jeszcze ponad rok gwarancji aktualizacji i mi to nie przeszkadza.\nDodatkowo na co zwrócić uwagę przy kupowaniu używki 2xl? Miał jakieś wady fabryczne jak ostatnie nexusy? Jak wam trzyma bateria w chwili obecnej?\nMam 2xl od 2 m-cy. Bateria to jakieś min 5 max 7 h na ekranie, rewelacja jak dla mnie. Generalnie nie mam się do czego przyczepić w tym telefonie poza ekranem który jest po prostu dobry, wcześniej miałem Samsunga S7 edge i tam był kozak, ale reszta funkcji, płynność działania tego systemu to bajka. Miałem na 2 tygodnie pixela 3(bez a ), był rewelacyjny pod każdym względem i wielki plus bo dało się obsługiwać go jedną ręką , ale ma moim zdaniem jedną poważna wadę - bateria. Około 20/25 % na godzinę, spadało w oczach. Gdyby nie ten minus to zostałbym przy 3, a tak został ze mną starszy model.\nPlus 2xl Ma certyfikat IP 67.\nA jak wygląda sprawa ekranu? Mocno się wypalają? Jak najlepiej go sprawdzić w używanym urządzeniu?\nGodzinę temu, gente napisał:\nZ tego co czytałem to rzadki przypadek. Co do ekranu to zobaczysz bardzo niebieska poświatę przy odchyleniu go do przodu lub tylu, a to oznacza że jest to ekran z pierwotnej wersji. Dobry ekran ma bardzo małe zniebieszczenie i lekko wpada w żółty kolor.\n15 godzin temu, oo21o napisał:\nCoś podobnego jak na tym filmiku? Ten po prawej rozumiem jest poprawiony?https://youtu.be/Y0kIhb8chak\n3 godziny temu, gente napisał:\nO dokładnie po prawej jest ok


ZTE Blade - powiew świeżości | VideoTesty.pl\nZTE Blade - powiew świeżości\nZTE Blade to zgrabny smartfon, oferujacy 3.5 calowy wyświetlacz, wirtualną klawiaturę QWERTY, wbudowany nadajnik GPS oraz łączność 3G, HSUPA i HSDPA. Już na pierwszy rzut oka wyróżnia się swoim eleganckim wyglądem i wyświetlaczem o dużej rozdzielczości.\nCzarna obudowa wzbogacona o chromowane elementy prezentuje się klasycznie i stylowo. Z kolei 3.5 calowy ekran o rozdzielczości 480 x 800 pikseli, wyposażony w matrycę TFT zapewnia dużą czułość i czytelność, co przekłada się na wygodę i komfort podczas użytkowania.\nSmartfon oprócz przycisków funkcyjnych posiada także wirtualną klawiaturę QWERTY, która znacząco ułatwia pisanie. Jak każdy telefon, urządzenie ZTE obsługuje tryb GSM, a dodatkowo zapewnia łączność internetową, dzięki funkcjom 3G, WiFi, a także GPRS, EDGE oraz szybkim HSDPA (7.2 Mb/s) i HSUPA (5.76Mb/s). Wszystko to sprawia, że przeglądanie stron internetowych przebiega sprawnie i bez zakłóceń.\nBlade to kolejny smartfon oparty na nowoczesnym systemie operacyjnym Android 2.1. Pamięć systemowa i operacyjna urządzenia wynosi 512MB, a opcjonalnie można ją zwiększyć instalując kartę pamięci microSD. Smartfon ZTE posiada także liczne, dodatkowe funkcje, oferujące zarówno użyteczność jak i odrobinę rozrywki. Blade wyposażony jest w 3.2 MPx aparat oraz funkcję kamery video. Ponadto posiada odtwarzacz multimedialny, a także radio FM.\nSzczególny nacisk twórcy położyli na odtwarzacz audio, co przekłada się na bardzo dobrą jakość słuchanej muzyki. Praktycznym i mało spotykanym rozwiązaniem jest wbudowany GPS, dlatego Blade to ciekawa propozycja dla wszystkich kierowców.\nObecnie dostępny jest na polskim rynku w opcji Red Bull MOBILE.


REALIZACJA PODSTAWY PROGRAMOWEJ - Przedszkole Samorządowe nr 56 w Białymstoku\n5) uczestniczy w zabawach ruchowych, w tym rytmicznych, muzycznych, naśladowczych, z przyborami lub bez nich; wykonuje różne formy ruchu: bieżne, skoczne, z czworakowaniem, rzutne; 6) inicjuje zabawy konstrukcyjne, majsterkuje, buduje, wykorzystując zabawki, materiały użytkowe, w tym materiał naturalny;\neksperymentuje rytmem, głosem, dźwiękami i ruchem, rozwijając swoją wyobraźnię muzyczną; słucha, odtwarza i tworzy muzykę, śpiewa piosenki, porusza się przy muzyce i do muzyki, dostrzega zmiany charakteru muzyki, np. dynamiki, tempa i wysokości dźwięku oraz wyraża ją ruchem, reaguje na sygnały, muzykuje z użyciem instrumentów oraz innych źródeł dźwięku; śpiewa piosenki z dziecięcego repertuaru oraz łatwe piosenki ludowe; chętnie uczestniczy w zbiorowym muzykowaniu; wyraża emocje i zjawiska pozamuzycze różnymi środkami aktywności muzycznej; aktywnie słucha muzyki; wykonuje lub rozpoznaje melodie, piosenki i pieśni, np. ważne dla wszystkich dzieci w przedszkolu, np. hymn przedszkola, charakterystyczne dla uroczystości narodowych (hymn narodowy), potrzebne do organizacji uroczystości np. Dnia Babci i Dziadka, święta przedszkolaka (piosenki okazjonalne) i inne; w skupieniu słucha muzyki;\nwymienia nazwę swojego kraju i jego stolicy, rozpoznaje symbole narodowe (godło, flaga, hymn), nazywa wybrane symbole związane z regionami Polski ukryte w podaniach, przysłowiach, legendach, bajkach, np. o smoku wawelskim orientuje się, że Polska jest jednym z krajów Unii Europejskiej;\nposługuje się pojęciami dotyczącymi zjawisk przyrodniczych, np. tęcza, deszcz, burza, opadanie liści z drzew, sezonowa wędrówka ptaków, kwitnienie drzew, zamarzanie wody, dotyczącymi życia zwierząt, roślin, ludzi w środowisku przyrodniczym, korzystania z dóbr przyrody, np. grzybów, owoców, ziół;


Fiberlogy Refill Easy PET-G White - 3DJake Polska\nEasy PET-G Refill do Masterspool\n85,00 zł (10,00 zł / 100 g)\nŁatwy wkład PET-G do Masterspool\nEasy PET-G Refill do Masterspool in Vertigo\nNr art.: FL-Ref-Easy-PET-G-White, Zawartość: 850 g\nREFILL to filament bez szpuli zgodny ze standardem MASTERSPOOL wielokrotnego użytku, który każdy może wydrukować samodzielnie dzięki darmowemu iw pełni dostępnemu projektowi RichRap. To rozwiązanie jest bardziej ekologiczne i nieco tańsze niż filamenty na szpulach jednorazowych. Fiberlogy jest jedną z pierwszych firm na świecie, która zdecydowała się na włączenie rozwiązania do swojego asortymentu.\nSposób użycia jest taki sam jak w przypadku szpul filamentowych. Jedyną różnicą jest to, że wkład nie ma szpuli. Dzięki temu jest bardziej przyjazny dla środowiska.\nMasterspool do pobrania!\nEASY PET-G jest bardzo łatwy do wydrukowania i ma wysoką wytrzymałość porównywalną z konwencjonalną PET-G. EASY PET-G jest jeszcze łatwiejszy do wydrukowania niż typowy PET-G. Tworzenie nici lub spalanie filamentu zostało znacznie zmniejszone. EASY PET-G jest dostępny w wersji nieprzezroczystej i przezroczystej.\nFibrelogy EASY PET-G nadaje się do drukowania funkcjonalnych modeli oraz elementów dekoracyjnych.\nPytania i odpowiedzi użytkowników Fiberlogy Refill Easy PET-G White\n141,00 zł - 282,00 zł\n183,24 zł - 1.316,00 zł\n61,00 zł - 141,00 zł\nFormfutura HDglass™ Biały\n117,00 zł - 211,00 zł\nbq Easy Go PET-G Biały\nKlienci, którzy nabyli "Refill Easy PET-G White", zakupili także:\nPolymaker PC-ABS biały


Symulator majsterklepki? – recenzja gry Generalne remonty domów: House Flipper | Nie Tylko Gry\nPolska symulatorami stoi. Chociaż gry tego typu są popularne na całym świecie, to wydaje się, że upodobali je sobie zwłaszcza Polacy. Trudno inaczej wyjaśnić to, że na naszym rynku wydawany jest chyba każdy możliwy symulator – od śmieciarki, po batyskaf. Nie dziwi też, że polskie studia próbują uszczknąć coś dla siebie z tego tortu. Jedną z takich produkcji są Generalne remonty domów: House Flipper, mogące uchodzić za symulator majsterklepki i malarza-tapeciarza w jednym. Jak sprawdza się najnowszy symulator wydany przez PlayWay? Całkiem nieźle, chociaż brakuje mu szlifów.\nGra jest banalnie prosta i nie posiada żadnej fabuły. Po prostu wcielamy się w człowieka będącego jednoosobową firmą remontowo-sprzątającą i zaczynamy przyjmować zlecenia. W lwiej części przypadków polegają one na posprzątaniu czyjegoś domu, czasem na pomalowaniu go czy wyburzeniu ścian i postawieniu nowych. Wszystko jest do bólu uproszczone. Chcemy burzyć i murować? Nie trzeba wynosić mebli ani zabezpieczać niczego folią ani gazetami, wystarczy walnąć młotem w ścianę, a ta rozpadnie się i zniknie. Montowanie prysznica czy kładzenie kafelek to, w odróżnieniu od rzeczywistości, banalna czynność, wymagająca klikania tylko na PPM. Nie można więc powiedzieć, że mamy do czynienia z symulatorem, a bardziej z tym, co najlepsze w The Sims. Wspomniane zlecenia służą jako samouczek, ale przede wszystkim do zdobywania pieniędzy. Przykładowo, za posprzątanie domu otrzymujemy 20 tys. złotych (czy innej waluty, którą wybierzemy), a kiedy uzbieramy ich dostatecznie dużo, możemy kupić jakąś ruderę.\nOdnawianie takich ruder, jak wskazuje tytuł gry, stanowi trzon rozrywki. Zasady są mniej więcej takie same, jak przy zleceniach. Dom trzeba posprzątać, pomalować, wyposażyć w meble, wyburzyć albo dobudować ściany celem połączenia pokojów albo zrobienia nowych. Na każdy taki dom mamy kilku potencjalnych kupców, których awatary widzimy na ekranie podczas remontowania. Komentują oni czynione przez nas postępy, dzięki czemu wiemy, co im się podoba, a co nie. Informacje o nich pojawiają się również na ekranach ładowania, w ograniczonym zakresie można je też sprawdzić w mediach społecznościowych. I w tym przypadku zasada jest banalna: remont trzeba wykonać tak, żeby dom można było sprzedać z jak największym zyskiem. Kiedy zakończymy pracę, wystawiamy odnowiony dom na aukcję i sprzedajemy temu, kto oferuje najwięcej. Wraz ze zleceniami, pozwala to na zdobycie dalszych pieniędzy, a docelowo – kupno, remont i sprzedaż wszystkich dwudziestu domów. W ostateczności któryś dom można przekształcić na swoje biuro zamiast go sprzedawać.\nJedną z pierwszych rzeczy, która urzekła mnie w House Flipperze, jest polskie tłumaczenie. Chociaż akcja ponad wszelką wątpliwość rozgrywa się w Ameryce, wzorem The Sims autorzy zdecydowali się na zabawne nazwiska zleceniodawców. Ale rzeczą absolutnie genialną są mejle, które od nich otrzymujemy. Nie są to sztywne, formalne wiadomości, jak to często bywa w grach, tylko bardzo luźne i pełne potocyzmów teksty. Sam prowadziłem kiedyś własną firmę, więc przy niektórych mejlach śmiałem się szczerze, widząc, jak tłumaczom udało się idealnie odwzorować styl różnych rodzajów klientów. Jak przystało na grę debiutującą w 2018 roku, mamy również system rozwoju umiejętności. Przykładowo, na samym początku zużywamy takie ilości farby, że niejeden malarz by się załamał. Kiedy jednak maksymalnie ulepszymy zdolność malowania, na jednej puszcze możemy objechać i pół domu. Jest to mało realistyczne, ale dzięki temu wyraźnie czujemy, że nasza postać czyni postępy, nawet jeżeli rozwinięcie wszystkich umiejętności do maksimum wymaga sporo czasu.\nMożliwości wyremontowania i urządzenia domu są sensowne. Zaczyna się od sprzątania, potem gipsowanie, malowanie, kładzenie kafelków, wyburzanie i budowanie ścian itd. Na pewno jest co robić, ale jak na mój gust jest tego jednak za mało. Przykładowo, nie można nic zrobić z ogrodem – jeżeli rosną w nim chwasty, to pozostaną tam na zawsze. Jeżeli twórcy stwierdzili, że w danym miejscu można zamontować kaloryfer, sedes czy prysznic, to można to zrobić tylko w tym miejscu i już. Nie ma możliwości przeniesienia łazienki do innego pomieszczenia albo powiększenia jej, bo jesteśmy skazani na z góry przewidziane dla sanitariatów miejsce. Stelaż na kaloryfer przeszkadza, bo nie można ustawić pod oknem półki? No trudno.\nZ jednej strony można by to wytłumaczyć tym, że kanalizacja i ocieplenie są podłączone w tych konkretnych miejscach, co ma nadać grze chociaż namiastki realizmu. Nie skuwam jednak kafelków ani nie zdzieram paneli, tylko w ciągu 30 sekund maluję cały pokój farbą (albo nawet buduję już pomalowaną ścianę). Realizmu w tej grze nie ma, więc co komu przeszkadza magiczne przenoszenie rur kanalizacyjnych? To samo tyczy się zresztą ścian konstrukcyjnych – nie da się ich wyburzyć, co oznacza brak możliwości powiększenia albo zmniejszenia domu. A że nie ma też schodów, nie dobudujemy piętra ani piwnicy. Skutkuje to tym, że kupujemy działkę, której tylko pewną część zajmuje dom o odgórnie narzuconym metrażu, a cała reszta to nieużytek.\nGra cierpi na drobne błędy albo niedopatrzenia. Parę razy zdarzyło się, że nie mogłem w ogóle usunąć zabrudzenia. Choćbym nie wiem, pod jakim kątem się do niego zabierał, w którym miejscu i jak długo je wycierał, nie chciało ono zejść. Kiedy zabrudzenie przestaje być widoczne, wcale nie oznacza to, że zostało usunięte. Chociaż wykupiłem ulepszenie pokazujące na minimapie brudy, wskazywało ono na czyste miejsce. Okazywało się, że pozostał tam jakiś piksel – kiedy wreszcie szczęśliwym trafem na niego najechałem, pokazywała się opcja „wyczyść”. Bez wykupienia wspomnianego ulepszenia gracze mogą dostać białej gorączki, widząc nieskazitelnie czyste pomieszczenie, w którym ukryte jest niewidoczne zabrudzenie. Sporadycznie zdarzają się też inne błędy, jak chociażby niemożność wkręcenia jednej śrubki karnisza, co jest równoznaczne z niezamontowaniem go w ogóle. Razu pewnego, idąc kliknąłem przycisk zamknięcia drzwi. Ponieważ nie zdążyłem wyjść z framugi, zablokowałem się w niej wraz z zamkniętymi drzwiami, a gra zgłupiała i nie wiedząc, co robić dalej, bidulka się zawiesiła.\nRzecz, która zdecydowanie jest nieprzemyślana, to brak podsumowania zlecenia w trakcie jego wykonywania. Będąc w „bazie” dostajemy mejl ze szczegółami, a na miejscu dysponujemy tabletem, który niestety opcji odczytania wiadomości nie posiada. Mamy co prawda cele do wykonania wyświetlone pod minimapą, ale niekoniecznie są one pomocne. Raz, że tekst nie zawsze mieści się w przeznaczonym na niego obszarze, a dwa – cele są dość lakoniczne. Jak dla mnie dość poważną wadą jest, że tak prosta gra nie obsługuje padów. Godzina to maksimum, jakie potrafię spędzić przy House Flipperze – tyle czasu trzymania PPM niemal non stop czas sprawia, że nadgarstek po prostu zaczyna boleć.\nSporym minusem jest też stosunkowo niewielka ilość przedmiotów – kolorów farb, wzorów paneli, łóżek itd. Jeżeli zdecydujemy się wyremontować wszystkie domy, to poczujemy znużenie brakiem różnorodności – i nie pomoże nawet możliwość tworzenia własnych obrazów z plików przechowywanych na komputerze. Oprawa graficzna jest całkiem niezła jak na grę o raczej dość ograniczonym budżecie, ale w żaden sposób nie usprawiedliwia znaczących spadków płynności, powodowanych… tak naprawdę licho raczy wiedzieć przez co. Ot, w jednym momencie mamy 60 klatek, a po sekundzie, kiedy obrócimy się w innym kierunku, już 20. Gra ma nawet jakąś muzykę, czy może motyw muzyczny inspirowany plimkaniem Steve’a Jablonskiego do The Sims. Jest tego jednak na tyle mało, że po dłuższej chwili słuchania w graczu budzi się chęć mordowania niewinnych. Stąd też najlepiej jest już na dzień dobry wyłączyć całkowicie muzykę, a w tle puścić sobie swoją. Przy dźwiękach Shakiry, Álvara Solera i innych hiciorów, przy których zawsze pracuję, nawet fikcyjne remontowanie jest dużo lepsze.\nHouse Flipper jest przyjemny ze względu na swoją prostotę i pozwala zrelaksować się, kiedy akurat nie mamy ciekawszych zajęć. Wersja, która trafiła do sprzedaży po wyjściu z wczesnego dostępu to jednak nadal raczej szkielet. Początkowo liczba rzeczy do zrobienia wydaje się sensowna, ale im więcej czasu spędzimy z grą, tym większe znużenie i powtarzalność odczuwamy. Nie możemy rozbudowywać ani wyburzać, dobudowywać pięter czy zająć się ogrodem. Nie oznacza to wcale, że House Flipper jest grą złą – to miła odskocznia, przy której raz na jakiś czas można się dobrze odstresować przez jakąś godzinkę, a potem wrócić do niej po tygodniu i zrobić to samo. Nałogowe granie raczej nie wchodzi w rachubę, bo prędzej umrze się z nudów. No chyba że twórcy będą rozwijać ją w ramach jakichś darmowych aktualizacji o kolejne możliwości – jeżeli nie, 72 złote wydają się ceną trochę zbyt wygórowaną.\nTytuł: Generalne remonty domów: House Flipper\n+ odstresowuje i relaksuje\n+ sporo opcji remontowych i zakupowych...\n- ale z drugiej strony – zbyt mało\n- polowanie na piksele, żeby usunąć zanieczyszczenia\n- nie zawsze pomocne wskazówki do zadań\n- sporadyczne glitche\nPoprzedni artykułWALKA O PRZYSZŁOŚĆ recenzja drugiego tomu mangi Dragon Ball Super\nNastępny artykułWyprawa do Pyrlandii – czyli relacja z Pyrkonu 2018\nArtbooki growe 08/12/2015