"Temperatura sięga 700 stopni, hala może się zawalić" - TVN24\n26 maja 2017, 16:00\n26 maja 2017, 9:00 Aktualizacja: 26 maja 2017, 16:00\nAkcja trwa od piątkowego śwituTVN24 Łódź\nTrwa akcja dogaszania pożarutugazeta.pl\n"W hali panuje bardzo wysoka temperatura"TVN24 Łódź\nZgłoszenie o płomieniach w hali przy ul. Bolesławskiej w Wieruszowie wpłynęło dotarło do strażaków około 5:20.\n- Na miejscu z żywiołem walczyli strażacy z powiatu wieruszowskiego, sieradzkiego, wieluńskiego oraz z Ostrowa Wielkopolskiego. W pewnym momencie na miejscu były 22 zastępy straży - opowiada w rozmowie z tvn24.pl mł. bryg. Dariusz Górecki z wieruszowskiej straży pożarnej.\nStrażacy wciąż nie mogą wejść do środka hali z powodu bardzo wysokiej temperatury.\n- Chwilę po zdarzeniu temperatura w środku hali dochodziła do około 600-700 stopni. W tej temperaturze swoje właściwości traci stalowa konstrukcja hali. Obawialiśmy się, że konstrukcja się zawali - tłumaczy strażak.\nPo godz. 15 temperatura w środku hali spadła do 300 stopni. Wciąż jednak konstrukcja jest na tyle niepewna, że akcja gaśnicza musi być prowadzona przez strażaków bez wchodzenia do środka budynku.\nŻeby ułatwić pracę strażakom, została rozebrana jedna ze ścian hali.\nKilka dni akcji\nPłonąca hala ma około 2,8 tys. metrów kwadratowych. Żywioł objął połowę konstrukcji. Pożar jest opanowany, ale nie zmienia to jednak faktu, że strażacy jeszcze długo będą na miejscu niezbędni.\n- W nocy czuwać będą tutaj cztery zespoły strażaków. Dogaszanie ma skończyć się dopiero za dwa, trzy dni. Stosy płyt wiórowych trudno się rozpalają, ale kiedy już zapłoną, to bardzo trudno je ugasić - wyjaśnia mł. bryg. Dariusz Górecki.\nW hali, w której doszło do pożaru zazwyczaj nie przebywają ludzie. Jak wyjaśniają strażacy, hala była używana przede wszystkim do składowania surowców przeznaczonych do utylizacji.\n- Nie wiemy na razie, co albo kto spowodował pożar. Na te pytania będziemy szukać odpowiedzi po zakończeniu kluczowej części naszych działań - kończy mł. bryg. Dariusz Górecki.\nZ nieoficjalnych informacji do których dotarła dziennikarka TVN24 wynika, że pożar mógł zostać wywołany przez awarię jednego z urządzeń technicznych.\nŹródło zdjęcia głównego: TVN24 Łódź, tugazeta.pl, Kontakt 24


Koronawirus – podsumowanie informacji: 19 kwietnia - Magiczny Kraków\nObecnie mamy w Małopolsce 646 potwierdzonych przypadków zakażeń. 69 ozdrowieńców, 17 zmarłych. 190 osób jest hospitalizowanych, 8 310 objętych kwarantanną, 1 858 nadzorem epidemiologicznym (stan na godz. 17.00)\nPrzypominamy – w miejscach publicznych obowiązkowe są maseczki ochronne. Od 16 kwietnia w miejscach publicznych, w których trudno jest zachować bezpieczną odległość od innej osoby, wszyscy mają obowiązek zasłaniania ust i nosa\nOd jutra, 20 kwietnia, zostaną ponownie otwarte tereny zielone: parki i lasy. Wciąż jednak należy przestrzegać środków ostrożności: zachować odstęp od innych ludzi, nosić maseczki, nie gromadzić się w zbiorowiskach. Nie oznacza to także zachęty do masowych wycieczek do lasów i parków\nRównież od jutra zmienią się niektóre zasady w handlu. W sklepach do 100 m kw. będą mogły być 4 osoby na stanowisko kasowe. W sklepach powyżej 100 m kw., będzie może przebywać 1 osoba na 15 m kw.\nInne zasady, które zaczną też obowiązywać od 20 kwietnia: w miejscach kultu religijnego – na 1 osobę ma przypadać 15 m kw. Młodzież powyżej 13. roku życia będzie mogła poruszać się bez opieki osoby dorosłej\nSynoptycy ostrzegają przed przymrozkami. W Krakowie do wtorku, 21 kwietnia, do godz. 7.30 prognozuje się nocny spadek temperatury do -1°C, lokalnie w obniżeniach terenu do -2°C, a przy gruncie miejscami nawet do -4°C\nKrakowska policja prosi o pozostanie w domach. W domu można przecież czytać – Kraków to w końcu Miasto Literatury UNESCO!\nPrzypominamy: od jutra, 20 kwietnia, zostaną wprowadzone kolejne zmiany w funkcjonowaniu komunikacji miejskiej. Zmianie ulegną godziny szczytu porannego i popołudniowego. Nowy rozkład jazdy zacznie obowiązywać od 20 kwietnia, od godz. 4.00. Dostępny tutaj\nOd poniedziałku przez okres około trzech tygodni remontowany będzie przejazd kolejowy na ulicy Fredry. Autobusy linii nr 133 i 135 będą kursować przez ul. Turowicza. Przystanki autobusowe „Sucha” i „Fredry” pozostaną nieczynne\nDziś o godz. 16.00 na profilu Teatru Bagatela na Facebooku premiera opowieści dla dzieci „Jaś i Małgosia”. Czyta Marcin Kobierski. Szczegóły tutaj\nKoronawirus sprawił, że szkoły są zamknięte, a uczniowie pozostają w domach. Ale to nie znaczy, że kwarantanna jest nudna! Kreatywność krakowskich dzieciaków nie zna granic. Prezentujemy filmik Karoliny Fryt, zgłoszony do konkursu „Festiwal kwarantanny”\nPrzypominamy, że do 19 kwietnia 2020 r. publiczne sprawowanie mszy świętych i nabożeństw jest ograniczone do 5 osób. Na stronie Archidiecezji Krakowskiej można znaleźć listę transmisji mszy oraz nabożeństw w radiu, telewizji oraz Internecie\nChorągiew Krakowska ZHP proponuje zdobywanie kolejnej sprawności z cyklu „Zostań w domu”. Dziś jest to zadanie 38: domowa sesja zdjęciowa. Wystarczy wykonać zdjęcie, zatytułowane „Ja harcerz”, „Ja harcerka” i, oczywiście, podzielić się efektem w komentarzu\nTAGI: podsumowanie, koronawirus SARS-Cov-2


Olej silnikowy do kombajnu - jaki wybrać? Na co zwracać uwagę? - Części Rolnicze\nCzęści Rolnicze > Blog > Olej silnikowy do kombajnu – jaki wybrać? Na co zwracać uwagę?\nJuż niebawem zaczyna się sezon żniwny. Wielu z rolników jest w trakcie remontów swoich kombajnów zbożowych przed ciężkim dla nich okresem, gdzie długotrwale ich silniki kombajnów będą wystawione na długotrwałą pracę pod dużym obciążeniem oraz w wysokich temperaturach. Dlatego bardzo ważny jest odpowiedni dobór oleju silnikowego do kombajnu by wytrzymał on trud pracy.\nKiedy należy wymienić olej silnikowy w kombajnie zbożowym?\nJaki wybrać olej do silnika kombajnu\nPodobnie jak to ma w przypadku ciągników rolniczych informacje o częstotliwości wymiany olejów uzyskamy w instrukcji obsługi kombajnu lub u producenta / dealera kombajnu. Jeśli nie mamy możliwości tych informacji uzyskać jak to prawdopodobnie będzie w przypadku starszych (jak i tych nowszych) kombajnów to najbezpieczniejszym rozwiązaniem będzie wymiana oleju silnikowego co sezon. Silnik kombajnów podczas pracy jest wystawiony na wysokie obciążenie, pracę na wysokich obrotach oraz nierzadko pracę w bardzo wysokich temperaturach otoczenia. I aby zapewnić bezawaryjną pracę silnika, a przez co zmniejszyć koszty remontów i eksploatacji warto zainwestować w wymianę oleju przez sezonem.\nJak w przypadku ciągników rolniczych najważniejszym parametrem jest lepkość. Szczegółowe informacje o tej właściwości oleju można znaleźć w poście dotyczącym doboru oleju silnikowego w ciągniku rolniczym. W przypadku kombajnów zbożowych, których porą pracy jest lato należy patrzeć na klasy letnie klasyfikacji lepkościowej SAE (Society of Automotive Engineers). Klasa letnia jest to druga część oznaczenia SAE. Przykładowo dla oleju o oznaczeniu 15W40, klasą letnią jest 40. Im wyższa klasa letnia oleju tym większa odporność na wysokie temperatury. Lecz nie zaleca się we wszystkich przypadkach używanie olejów o wysokich klasach letnich. Głównym wyznacznikiem powinno być dla nas informacja producenta znajdująca się w instrukcji i wg. tej informacji powinniśmy dobierać olej. Jeśli takiej informacji nie posiadamy to należy określić wyeksploatowanie silnika. Silniki z dużym przebiegiem i mające tendencje do zaniku ciśnienia w wysokich temperaturach należy zalewać olejami o wysokich klasach letnich. Im silnik w lepszej kondycji tym ta klasa może być niższa, choć najbardziej odpowiednią dla kombajnu Bizon Super można przyjąć klasę 40. Taką klasą letnią charakteryzuje się między innymi kultowy już olej TURDUS, który posiada klasyfikację jakościową SAE 15W40.\nPrzy doborze należy również wziąć pod uwagę to czy kombajn będzie używany podczas zbioru kukurydzy. Jesienią, kiedy następuje zbiór kukurydzy temperatury otoczenia są niższe, czasami tylko kilkustopniowe. Jeśli mamy w zamiarze jeździć na tym samym oleju podczas żniw kukurydzanych należy nie rozważyć wybór oleju o niższej klasie letniej.\nGdy nie posiadamy instrukcji od kombajnu lub nie możemy uzyskać informacji od producenta to przydatnymi narzędziami mogą być dla nas wyszukiwarki olejów udostępnione przez producentów olejów. Wystarczy w nich podać markę i model kombajnu, a one podpowiedzą odpowiedni olej oraz jego ilość. Są to np. narzędzia firmy:


Materace szamocin - budowa domów drewnianych i szkieletowych budowa domów drewnianych i szkieletowych\nJakim sposobem wybrać wyśmienity materac?\nŻyjemy w czasach, w których każdego dnia towarzyszy nam wiele stresu, który niekorzystnie wpływa na jakość naszego życia oraz samopoczucia. Wyszukujemy różnorakich sposobów na radzenie sobie z codziennymi problemami, dążymy do przedłożenia zdrowych nawyków, zmiany sposobu odżywiania czy też włączamy w swój harmonogram dnia różne odmiany aktywności fizycznej. Zależy nam na zdrowiu i wyśmienitym samopoczuciu, chcemy być wypoczęci a także pełni energii na co dzień a także dążymy do tego, aby bajecznie wyglądać. Często zapominamy, jak bezkresną rolę odgrywa w tym wszystkim sen. Jego jakość istotnie ingeruje na wszystkie wyliczone przymioty. Kiedy jesteśmy wyspani poprawniej działamy, mamy większą zdolność koncentracji, wręcz bijemy energią, a poza tym korzystnie oddziałuje to na wygląd. Ażeby niemniej jednak bardzo dobrze się wyspać powinno się pamiętać o tym, aby spać stosownie długo, wygodnie, zatroszczyć się o spokojny posiłek we należytym czasie a także przygotować sobie świetne dla siebie warunki snu. Niezwykle ważne jest zwyczajnie miejsce, w którym śpimy, czyli po prostu łóżko. Oprócz porządnej pościeli, stelażu najważniejsze są materace, na których kładziemy się do snu. Jest to rzecz, na której spoczywa cały ciężar ciała, każdy centymetr skóry ma z nim połączenie i jest zwyczajnie najbliżej nas. Występuje wiele rodzajów materacy, w związku z tym ważne jest by przystosować należyty rodzaj właśnie dla siebie. Każdy z nas ma inne preferencje dotyczące jego twardości czy towarów, z których jest zrealizowany. By wybrać wariant odpowiedni właśnie dla nas powinno się zwrócić uwagę na parę znaczących czynników. Jeżeli cierpimy na alergię lub bóle kręgosłupa czy też inne dolegliwości ortopedyczne, należałoby zasięgnąć rady profesjonalisty, który pomoże w wyborze najlepszego artykułu. Najlepszy materac to taki, który zagwarantuje równomierne oraz należyte ułożenie kręgosłupa przez całą noc. Trzeba spędzić na nim toszkę czasu przed kupnem, aby mieć pełne przekonanie, że będzie dla nas stosowny. W każdym salonie konsultant powinien umożliwić przetestowanie artykułu. Nie może być za miękki, ani za twardy, im pieczołowiciej dokonamy wyboru oraz przystosujemy materac do swoich wymagań, tym lepszy\nsen osiągniemy. Zapewne jest to produkt, w który należałoby zainwestować, albowiem faktycznie zaprocentuje to w przyszłości. Będziemy się cieszyć dobrym snem przez lata.\nFrezowanie cieszyn Frezowanie Większa część surowców, by nadać im stosowny wygląd koniecznie należy poddać obróbce. Jednym z modeli obróbek jest tzw. obróbka skrawaniem. Polega ona na ścinaniu...\nCegła klinkierowa ostróda Plusy cegły klinkierowej W dziedzinie budownictwa jedną z najbardziej specyficznych form surowców jest powszechnie znana, pełna rozmaitych plusów zużytkowania cegła klinkierowa. To towar niezmiernie wymagający,...


Kto może mi pomóc w planowaniu ofert pod zamówienia?\nForum mieszkańców Bemowa » Bemowo » Wydarzenia » Kto może mi pomóc w planowaniu ofert pod zamówienia?\nNasza firma realizuje bardzo dużo projektów. Ale teraz jak jest nowelizacja to musze to na nowo zaplanować no i przyswoić info na co szczególnei zwrocić uwagę. Szukam teraz osoby która mi powie co i jak bardziej, bo na jednym szkoleniu byłem, ale nie do konca mnie usatysfakcjonowało, więc musze szukać dalej… Kto może mi pomóc w plaowaniu ofert pod zamówienia?\nw kraju przeciez masz mnóstwo doradców prawnych no i adwokatów ds. zamówień publicznych wiec oni ci mogą nieco rozjaśnić. Ale na pewno łatwiej ci był było przygotować dobrą ofertę.\njak chcesz jakiegos doradcy to poczytaj o tych http://www.kancelariamazurek.pl/zespol.html oni doradzaja w sprawach zamówień publicznych no i nie tylko. A jednak zamówienia to spora kasa wiec bardzo mieć dobra ofertę, by firma kasowo nie straciła za bardzo. A tak masz wyjaśnione jakei dokumenty masz mieć np\ntylko nowe ustawy…eh


Pan Tomasz nagrodzony w Indiach. - Frysztak24.pl\nStrona główna / Gogołów / Kultura i sztuka / Nasze Pasje / News / O ludziach / Pan Tomasz nagrodzony w Indiach.\nPan Tomasz nagrodzony w Indiach.\nWojciech Patla 20.10.17 Gogołów , Kultura i sztuka , Nasze Pasje , News , O ludziach Edit\nZawodowo nauczyciel historii w Szkole Podstawowej we Frysztaku. Prywatnie wielki pasjonat fotografii, fotografii na tyle profesjonalniej aby zdobywać nagrody. Tak właśnie się stało w Indiach, Pan Tomasz Okoniewski zdobył kolejną nagrodę fotograficzną.\nTomasz Okoniewski uhonorowany tytułem artystycznym MIVAF – Master Indian Visual Arts Foundation – Indyjskiej Fundacji Sztuki Wizualnej w Indiach - Kalkuta. IVAF – to członek ILFIAP należy do czołowych klubów fotograficznych występujących w pucharze świata FIAP.\nPan Tomasz fotografuje również gminę Frysztak. Kilka dni temu dostaliśmy informacje o zdjęciach od Pana Tomasza, które wykonał w Gogołowie.\nGogołów - poranek. FOTO: Tomasz Okoniewski\nCisza poranna - Gogołów. FOTO: Tomasz Okoniewski\nJeśli chociaż trochę spodobały się Państwu zdjęcia Pana Tomasza i chcą Państwo zobaczyć więcej, zapraszamy na profil - Facebook Pana Tomasza - link, kliknij tu.\nRedakcja Frysztak24.pl gratuluje kolejnego sukcesu Panu Tomaszowi Okoniewskiemu.\nPan Tomasz nagrodzony w Indiach. Reviewed by Wojciech Patla on 20.10.17 Rating: 5


Krawędź otchłani [Paul K. Martin] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00022 002773 20670844 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Paul K. Martin Liczba stron: 398\nISBN: 978-83-7856-877-3 Data wydania: 2018-08-24\n© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2018 © Copyright by Paul K. Martin, 2018 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy lub autora. Projekt okładki: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż Korekta: Agnieszka Mańko, Dominika Ładycka Skład: Wojciech Ławski Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad Książka wydana w Systemie Wydawniczym Fortunet™ www.fortunet.eu ISBN: 978-83-7856-877-3 Wydawnictwo Poligraf ul. Młyńska 38 55-093 Brzezia Łąka tel./fax (71) 344-56-35 www.WydawnictwoPoligraf.pl To Marta, in loving memory I osądzono zmarłych z tego, co w księgach zapisano, według ich czynów. I morze wydało zmarłych, co w nim byli, i Śmierć, i Otchłań wydały zmarłych, co w nich byli, i każdy został osądzony według swoich czynów. A Śmierć i Otchłań wrzucono do jeziora ognia. Apokalipsa św. Jana, 20, 12–14\nSPIS TREŚCI Prolog Krawędź otchłani Postscriptum Podziękowania\nPROLOG Koreańska wojskowa linia demarkacyjna; 37°57ꞌ21ꞌꞌN, 126°40ꞌ36ꞌꞌE Wspólny obszar bezpieczeństwa w strefie zdemilitaryzowanej Poniedziałek, 6 lutego 2017, godzina 08.43 PYT Od zawsze czekał na ten dzień. Jeszcze dzisiaj będzie wolny albo zginie, postanowił, a teraz czuł, że serce wali mu jak oszalałe, a żołądek kurczy się ze strachu i głodu. Sung-min od dobrych kilku dni nie miał w ustach niczego poza małymi łykami makgeolli z aluminiowej manierki, popijanego na odwagę. Tylu innym się w końcu powiodło, dlaczego nie miałoby udać się jemu? „Plan ucieczki jest dobry, bo niezwykle prosty” – uspokajał się w duchu. Terenowy łazik dowożący jak co dzień pocztę i prasę dla oficerów dziś nie stanie przed posterunkiem straży granicznej, tylko pełnym gazem pomknie na most, o ironio! „Wolności”, przerzucony nad rzeką Imjin. Wtedy znajdzie się na drodze prowadzącej prosto do linii demarkacyjnej. Na wysokości błękitnych baraków należących do wojsk rozjemczych ONZ przedrze się, korzystając z zaskoczenia, na stronę południową. Powtarzał sobie w myślach jak mantrę, żeby w sfatygowanym do granic możliwości wojskowym UAZ-ie nie używać trzeciego biegu, który od czasu do czasu nie dawał się włączyć i skutecznie blokował przekładnię. Niewiele brakowało, aby ten jego banalnie prosty plan powiódł się. Znudzeni służbą pogranicznicy Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej grali w minhato, kiedy zamiast przepisowo zatrzymać się przed ich budynkiem, łazik pocztowy niespodziewanie przyspieszył i pognał w głąb zakazanej strefy. Zanim się połapali w sytuacji i wybiegając na drogę, otworzyli do niego ogień z kałasznikowów, samochód zdążył oddalić się o kilkaset metrów. Ale to nie był koniec. Sung-min musiał pokonać jeszcze dobrze ponad kilometr strefy zdemilitaryzowanej. Powiadomiony o akcie dezercji drugi posterunek graniczny, położony bezpośrednio przy linii demarkacyjnej, zgotował mu gorące powitanie. W kierunku UAZ-a poleciał grad kul z pistoletów maszynowych. Ostatnią rzeczą, jaką Sung-min zapamiętał, był czerwony rozbryzg jego własnej krwi na przedniej szybie terenówki.\nRivanna Station, Charlottesville, Virginia; 38°45ꞌ11ꞌꞌN, 77°11ꞌ49ꞌꞌW Nicholson Building, National Ground Intelligence Center1 Wtorek, 14 lutego 2017, godzina 14.54 czasu EST Dzwonek telefonu wyrwał Normę z głębin lektury poufnego raportu, który dzisiejszego ranka trafił na jej biurko. Dokument opracowało Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, najwyższa instancja dowódcza amerykańskiej armii, której naczelnym zadaniem jest służenie radą prezydentowi Stanów Zjednoczonych. W ocenie wojskowych jedynym sposobem, aby ze stuprocentową pewnością zneutralizować wszystkie składniki arsenału jądrowego Korei Północnej, była inwazja lądowa. Jej skutki, a zwłaszcza wielkość strat w ludziach, wymykały się przewidywaniom. Zwłaszcza wobec faktu, że przedmieścia Seulu znajdują się zaledwie pięćdziesiąt kilometrów od linii demarkacyjnej, rozdzielającej obie Koree. Według oceny Pentagonu reżim Kima stworzył całe mnóstwo obiektów wojskowych ukrytych głęboko pod ziemią. Na dobrą sprawę należałoby je wszystkie po kolei zlokalizować i zniszczyć, podczas gdy przeciwnik mógłby w odwecie przeprowadzić atak atomowy na stolicę Południa. Raport nie ujawniał szczegółów objętej klauzulą najwyższej tajności taktyki USA i państw sojuszniczych w odpowiedzi na ewentualną północnokoreańską próbę kontruderzenia przy użyciu broni jądrowej. Na ekranie stacjonarnego aparatu wyświetlił się numer sekretariatu naczelnego dyrektora. Podniosła słuchawkę po pierwszym sygnale. – Lee! – Cześć, Shadow2, szef chce z tobą rozmawiać – oświadczyła sekretarka generała. – Natychmiast. – OK. Maureen, już do was biegnę – odpowiedziała analityczka. Przezwisko przylgnęło do niej jeszcze podczas studiów w akademii West Point. Było tak trafione, że prawie nikt z kolegów nie pamiętał już jej prawdziwego nazwiska. Na pierwszy rzut oka Shadow nie wyróżniała się niczym. Więcej, była chodzącą kwintesencją przeciętności. Potrafiła wtopić się w każde tło i długo pozostawać niewidoczną. Jeśliby nawet ktoś ją zauważył, już po pięciu minutach nie umiałby opisać jej wyglądu. W tej pracy było to bardzo pożyteczną cechą. Na przekór swojemu niepozornemu wyglądowi, Norma była wybitną analityczką. Umiała czytać pomiędzy wierszami i błyskawicznie wyciągać właściwe wnioski. W swojej pięcioletniej karierze w NGIC jeszcze nigdy nie zdarzyło się jej pomylić. Miała jeszcze jedną, bezcenną zaletę. W sprawach zawodowych potrafiła milczeć jak grób. Dlatego szef zwykł powierzać jej ocenie sprawy najwyższej wagi państwowej. Tak było i dzisiaj. – Oglądałaś dzisiaj rano CNN? – zapytał bez wstępów generał, wskazując jej fotel naprzeciw swojego biurka. – Nie, a coś się stało? – Tydzień temu była strzelanina w strefie zdemilitaryzowanej koło posterunku ONZ, ale dopiero teraz puścili to w telewizji. – Czyli co, kolejne naruszenie zawieszenia broni? – Coś w tym rodzaju. Dezerter z Ludowej Armii Korei Północnej usiłował przedrzeć się samochodem terenowym na stronę południową. Udało mu się, ale tylko częściowo, bardzo ciężko go postrzelili. – Chyba nie nasi? – spytała analityczka. – Skąd, tamci! Nasi go tylko ratowali. Ostatecznie przeżył, chociaż zdrowo oberwał serią z AK-47. Stracił większość krwi. Cud, że się tam, na miejscu, nie przekręcił! Teraz dochodzi do siebie po serii operacji w szpitalu uniwersyteckim w Suwon. – Ale jaki to ma związek ze mną, panie generale? – Po wybudzeniu ze śpiączki złożył zeznanie, czym się tam zajmował. Ten żołnierz twierdzi, że zanim zbiegł, służył w supertajnym, wojskowym ośrodku badawczym w Wonsan. Jest to zapisane, razem z tłumaczeniem, na tym pendrivie – wyjaśnił generał, wręczając jej metalowe zaplombowane pudełko. – Chciałbym, żebyś po swojemu oceniła wiarygodność jego zeznania. Bo jeśli to, co on mówi, jest prawdą, to mamy poważny problem. I jeszcze jedno. – Tak, szefie? – Happy Valentine, Shadow! Uśmiechnęła się blado. *** Po godzinie zadzwoniła, korzystając z bezpiecznej, wewnętrznej linii. – Obawiam się, że mamy rzeczywiście problem, szefie. Według mnie ten facet nie zmyśla. Język jego ciała mówi nawet więcej niż same słowa. – Na ile jesteś tego pewna? – Na dziewięćdziesiąt pięć procent, panie generale. – Dziękuję, Shadow. Chyba już wiem, co muszę w tej sytuacji zrobić… Wyspy Marshalla, środkowy Pacyfik; 11°18ꞌ00ꞌꞌN, 162°11ꞌ60ꞌꞌE Stanowisko testowe projektu „Ivy Mike” Sobota, 1 listopada 1952, godzina 7.00 czasu lokalnego MHT Porucznik Michael David Graves nerwowym ruchem poprawił lotnicze gogle z filtrem o gęstości cztery koma pięć na spoconym czole i oblizał suche jak wiór wargi. Trzydziestodwuletni czarnoskóry drugi pilot bombowca typu Convair B-36 „Peacemaker” z jedenastego skrzydła Ósmej Dywizji Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, na co dzień stacjonującej w bazie Carswell w Nowym Meksyku, odczuwał jakiś wewnętrzny niepokój. Na dobrą sprawę sam nie potrafiłby określić, czy był to niewypowiedziany lęk przed nieznanym, czy raczej ów szczególny rodzaj podniecenia, jaki odczuwamy czasem w oczekiwaniu niewiadomego. Tłokowe silniki bombowca strategicznego bulgotały już od kilku minut na jałowym biegu. Temperatura oleju osiągnęła przepisowe 165 stopni Fahrenheita. Ogromne śmigła umieszczone za krawędzią spływu skrzydeł obracały się luźno, nie generując jeszcze ciągu, ale ich drgania, przenoszące się na konstrukcję kadłuba, powodowały lekkie mrowienie na plecach obydwóch pilotów, trzech operatorów kamer, dwóch mechaników i nawigatora, przypiętych pasami do foteli w kabinie, ciaśniej niż zazwyczaj. Nad Wyspami Marshalla na dobre wstał już dzień. Niebo lekko tylko zachmurzone białymi cumulusami wyglądało malowniczo i spokojnie. Błękitny ocean falował łagodnie od południowo-wschodniego wiatru i zupełnie nic nie zapowiadało niewyobrażalnej skali piekła, jakie miało się tu za kilka chwil rozpętać. Elugelab maleńka wysepka połączona ponad dwukilometrową sztuczną groblą z betonowym bunkrem, zawierającym skomplikowaną aparaturę pomiarową, wzniesionym na sąsiadującej wysepce archipelagu, zdążyła już całkiem opustoszeć. Jedynie niewielki, czarny jak asfalt, tymczasowy budynek z płaskim dachem, mieszczący ponad sześćdziesięciotonową instalację pierwszej superbomby w historii przypominał o wielomiesięcznej pracy ogromnego zespołu ludzi, która właśnie dzisiaj dobiegła końca. – Jesteśmy gotowi do startu, panie pułkowniku – zameldował Graves. – OK, poruczniku, ruszajmy, już czas – odpowiedział Anthony Perna, zajmujący fotel pierwszego pilota dowódca skrzydła, i jakby chcąc dodać nieco otuchy młodszemu koledze, podniósł prawą dłoń z uniesionym kciukiem, potwierdzając zgodę na start. Graves ustawił dźwignie składu mieszanki, kątów łopat śmigieł i klap do pozycji startowej, a potem popchnął manetki przepustnic. Sześć dwudziestoośmiocylindrowych jednostek Pratt & Whitney R-4360, każda o mocy ponad trzech tysięcy koni mechanicznych, odpowiedziało zgodnym akordem, w mgnieniu oka zamieniając potężne, pchające śmigła w świetliste kręgi. Wówczas Perna zwolnił hamulce i Peacemaker pomknął lekko po asfaltowym pasie lotniska zaimprowizowanego na wyspie Eniwetok. Zupełnie jak gdyby nie ważył swoich stu pięćdziesięciu ton. Praktycznie w ogóle nieobciążony, niosący tylko niewielką załogę, kamery i sprzęt pomiarowy, samolot bez najmniejszego wysiłku oderwał się od runwayu i zaczął szybko nabierać wysokości. – Poruczniku, proszę wejść na okrąg na wysokości trzydzieści sześć tysięcy stóp, utrzymywać prędkość dwieście trzydzieści węzłów i trzymać się co najmniej piętnaście mil od punktu zero, zrozumiał pan? – Tak jest, sir! – potwierdził beznamiętnie drugi pilot. Graves miał stuprocentowe zaufanie do dowódcy, chociaż specjalnie zapamiętał, że instrukcja bezpieczeństwa napisana dla samolotów obserwujących detonację, osobiście zatwierdzona przez samego profesora Tellera przewidywała minimalny dystans dwudziestu mil morskich od epicentrum. Na mostku kapitańskim USS Estes, okrętu dowodzenia klasy Mount McKinley, trwały już ostatnie przygotowania. Do odpalenia eksperymentalnego ładunku pozostała minuta. Sztab naukowców i oficerów marynarki wojennej zastygł w pełnym napięcia oczekiwaniu. Projekt „Ivy Mike” był dopiero pierwszą z całej serii zaplanowanych detonacji ładunków wodorowych, które miały potwierdzić w praktyce słuszność teorii Tellera-Ulama, jako metody wyjścia z impasu, w jakim projekt budowy broni termonuklearnej znalazł się jeszcze niecałe dwa lata wcześniej. Wtedy z obliczeń naukowców wynikło bezdyskusyjnie, że reakcja syntezy jąder helu w środowisku deuteru nie będzie zachodzić samoistnie. Dopiero w pierwszych miesiącach 1951 roku dwaj pochodzący z Europy Wschodniej uczeni, fizyk Edward Teller i matematyk Stanisław Ulam, wspólnie znaleźli rozwiązanie problemu, dokonując przełomowego odkrycia, że dla podtrzymania reakcji syntezy termojądrowej konieczne jest środowisko olbrzymiego ciśnienia, które należy wytworzyć sztucznie, najlepiej poprzez użycie zwykłej bomby atomowej jako zapalnika. Paliwem jądrowym w próbie pod kryptonimem „Ivy Mike” był ciekły deuter, schłodzony do temperatury minus 250 stopni Celsjusza. Stąd wzięły się tak monstrualne rozmiary instalacji. Kiedy na pokładzie USS Estes rozpoczęto finalne odliczanie, Peacemaker znajdował się na wysokości 35,800 stóp w odległości szesnastu i pół mil morskich od punktu zero. Perna spojrzał na tarczę wojskowego chronometru Longines, zsynchronizowanego z głównym zegarem okrętu USS Estes i wydał rozkaz: – Uwaga, panowie, wszyscy zakładamy gogle z filtrem – zakomunikował przez interkom – a kto nie musi patrzeć, to niech odwróci wzrok albo najlepiej całkiem zasłoni oczy! – Potem pułkownik przeżegnał się dyskretnie. Piętnaście sekund, dziesięć, pięć, cztery, trzy… To, co nastąpiło później, przesądziło o losach świata na najbliższe sześćdziesiąt pięć lat. Skutki eksplozji pierwszej bomby wodorowej przerosły nawet najśmielsze oczekiwania jej twórców. Najpierw na wyspie, gdzie jeszcze przed ułamkiem sekundy widniał niepozorny, czarny budynek, pojawił się upiorny oślepiający rozbłysk białego światła. Każdy, kto choćby tylko spojrzał w jego stronę, nie mając przy tym odpowiedniej ochrony dla oczu, utraciłby wzrok już na zawsze. Następnie jego miejsce zajęła pomarańczowa kula ognia o pięciokilometrowej średnicy, która niczym drugie słońce oderwała się od ziemi i błyskawicznie poszybowała w niebo. Ocean w promieniu wielu kilometrów zamienił się w chmurę formującą w niewiarygodnym tempie gigantyczny grzyb. Piloci i nawigatorzy na pokładzie Peacemakera obserwowali ten niewiarygodny spektakl przez pierwsze kilkanaście sekund w kompletnym milczeniu, przytłoczeni jego nadspodziewanym ogromem. „Wielki Panie Boże… co myśmy stworzyli!?” – pomyślał dowódca, a potem jako pierwszy odezwał się przez interkom: – Poruczniku Graves, kurs 1-8-0! Natychmiast wykonać! – I dodał: – Chłopaki, trzymajcie się mocno, bo zaraz dotrze do nas fala uderzeniowa! Anthony Perna wiedział, że za kilkadziesiąt sekund nieuchronnie uderzy w nich front hydrodynamiczny, ściana sprężonego powietrza stanowiąca czoło sferycznej fali uderzeniowej, która pierwsze cztery mile od strefy zero pokonała z prędkością naddźwiękową i chociaż potem zaczęła stopniowo tracić impet, to jednak wciąż poruszała się z prędkością dźwięku. Do samolotu obserwacyjnego doleciała w niecałą minutę. Michael Graves na szczęście zdążył już wykonać polecenie dowódcy i skierować Peacemakera nosem w stronę puchnącego grzyba eksplozji. Przez przednie owiewki kabiny widać było wyraźnie, jak monstrualna chmura, konglomerat unicestwionej właśnie wysepki i wód oceanu, z ich całą żywą i martwą zawartością, wciąż się wypiętrza, osiągając niewiarygodną wysokość. Chmura sięgnęła już dobrych piętnastu kilometrów i nadal nieustannie rosła, kiedy potężna niewidzialna siła miotnęła najcięższym bombowcem świata jak piłeczką pingpongową, wyrzucając maszynę o dobre trzysta stóp w górę. Nagłe przeciążenie wbiło załogę w fotele, ale na szczęście wszyscy byli ciasno przypięci pasami, inaczej nie obyłoby się bez obrażeń. Wydawało się, że dosłownie wszystkie dźwigary i wręgi, stanowiące strukturę metalowego kadłuba samolotu, zatrzeszczały rozpaczliwie z wysiłku, ale solidna konstrukcja płatowca wytrzymała. Potem rzuciło ich jeszcze po kilka razy w górę i w dół, lecz turbulencja nie trwała dłużej niż kilkanaście, co prawda bardzo długich, sekund. Na moment wszystkie przyrządy nawigacyjne zupełnie zwariowały, ale już po chwili wszystko wróciło do normy. Wtedy pilot zmienił kurs i Peacemaker zaczął oddalać się od epicentrum wybuchu. Tymczasem potworny grzyb rósł nadal, sięgając już granic stratosfery. Po pięciu minutach osiągnął wysokość ponad czterdziestu kilometrów, a jego kapelusz przesłonił niebo na obszarze dwóch i pół tysiąca mil kwadratowych. Wybuch na zawsze zmienił geografię archipelagu. Z dawnej wysepki niewiele co pozostało, gdyż niczym pod wpływem erupcji jakiejś gigantycznej kaldery wulkanicznej zamieniła się w ledwo widoczny ponad falami atol, w centrum którego ziała, zalana wodami oceanu, ciemna otchłań krateru. Na pokładzie okrętu dowodzenia USS Estes zapanowała euforia. Ludzie ściskali się za ręce i padali sobie w ramiona. Naukowcy prognozowali teoretyczną moc ładunku wodorowego na jakieś cztery megatony, ale jak ktoś szybko wyliczył, musiało być ich dobrze ponad dziesięć! Fala sejsmiczna wywołana przez detonację Ivy Mike dwukrotnie obiegła ziemski glob i zmieniła odczyty na wszystkich sejsmografach. Edward Teller, który przebywał w swoim domu na Zachodnim Wybrzeżu Stanów, uradowany spektakularnym sukcesem projektu, wysłał do swoich współpracowników w laboratorium Los Alamos telegram o zaszyfrowanej treści: „It is a boy!”. W szaleńczym korowodzie śmierci, składającym się na dzieje ludzkości, otworzył się nowy rozdział. Berlin-Biesdorf, Walsheimer Strasse nr 2; 52°30ꞌ29ꞌꞌN, 13°33ꞌ49ꞌꞌE Salon samochodowy Autohaus Körner, GmbH Piątek, 7 kwietnia 2017, godzina 11.27 czasu CET Johannes Schinne, trzydziestosiedmioletni, tęgawy i lekko łysiejący blondyn, kierownik działu obsługi klientów flotowych, miał dzisiaj wyraźnie dobry dzień. Krótko przed godziną dziewiątą udało mu się ostatecznie dopiąć negocjowane od dobrych trzech tygodni warunki dostawy sześciu nowych hyundaiów typu SUV dla Ambasady Korei Południowej. Ostatecznie zamówiono dwa przedłużane, siedmioosobowe auta Grand Santa Fe, obydwa w kolorze timeless black i cztery krótsze, pięcioosobowe Santa Fe, w tym trzy również przepisowo czarne i jeden w błękitno-srebrnym kolorze hyper metalic. Wszystkie auta miały być dostarczone w najwyższej specyfikacji wyposażenia platinum. Ponieważ w związku z ostatnio bardzo napiętymi relacjami z Północą, zwłaszcza po tym, jak w niejasnych okolicznościach zamordowano przyrodniego brata Wielkiego Przywódcy, o które to zabójstwo oba państwa podzielonej Korei wzajemnie się obwiniały, ambasadora Jae-Shin Kim wezwano tydzień temu do Seulu na konsultacje, sprawą zakupu nowej floty dla ambasady zajmował się teraz chargé d’affaires, któremu wyjątkowo zależało, aby chociaż jeden z zamówionych samochodów można było odebrać od ręki. Dlatego ambasada już w dniu wczorajszym przed godziną jedenastą zdążyła przelać na konto salonu zaliczkę w kwocie stu dwudziestu tysięcy euro. Zgodnie z umową pięć czarnych fabrycznie nowych aut miało zostać dostarczonych odbiorcy w ciągu sześciu tygodni od daty zamówienia. Aktualnie wszystkie znajdowały się na pokładzie samochodowca linii Hoegh Autoliners, gdzieś na Oceanie Indyjskim. Jedyne dostępne od zaraz błękitno-srebrne auto, które jeszcze do niedawna służyło firmie jako model pokazowy, zostało specjalnie przygotowane i sprzedane ambasadzie z solidnym rabatem. Dzisiaj miało zostać odebrane przez któregoś z jej pracowników. Stało teraz za wielką szybą, na specjalnym stanowisku przeznaczonym do wydawania pojazdów, przykryte miękkim, czerwonym pokrowcem. Schinne przejrzał jeszcze raz arkusz zamówienia i plik faktur proforma, stwierdzając z zadowoleniem, że wreszcie wszystko się zgadza. Złożył starannie wszystkie kartki i już chciał użyć zszywacza, kiedy jego uwagę przykuła szczupła sylwetka młodej kobiety, wysiadającej od strony pasażera z czarnego auta marki Kia Stinger. Auto natychmiast odjechało, ale Schinne zdążył jeszcze uchwycić wzrokiem dyplomatyczną rejestrację, złożoną z samych cyfr rozpoczynających się od zera. Sprzedawca nie był tylko pewien, z przedstawicielstwa jakiego kraju pochodziła. Kiedy przed młodą kobietą rozsunęły się szklane drzwi salonu, Johannes machinalnie wstał od swojego biurka. Nie trzeba było być ekspertem od damskiej garderoby, żeby dostrzec, że klientka ma na sobie nienagannie dopasowany, markowy czarny kostium ze starannie dobranymi dodatkami. Gdyby Schinne trochę bardziej interesował się damską modą, wiedziałby, że pochodzi on z wyróżnionej przez prestiżowy magazyn „Haute Couture” ubiegłorocznej, jesiennej kolekcji Diora, którą po raz pierwszy zaprezentowano w futurystycznym Phoenix Center w Pekinie. Dziewczyna była opaloną, ciemnowłosą Azjatką o powalającej urodzie modelki, a w jej miękkich ruchach było coś kociego. – Dzień dobry – odezwała się po niemiecku do Johannesa – czy mówi pan po angielsku? – Tak, naturalnie – odpowiedział sprzedawca, jak gdyby w Berlinie było to czymś zupełnie oczywistym. – Czym mogę pani służyć? Dziewczyna w odpowiedzi podała mu elegancką wizytówkę, którą zdążyła wyjąć z którejś z przegródek przepastnej, białej torebki, przypominającej sakwojaż dziewiętnastowiecznego lekarza domowego. – Nazywam się Im Ji-Min i jestem pracownikiem Ambasady Korei Południowej w Berlinie. – Klientka odezwała się nienagannym, brytyjskim angielskim. – Mam dzisiaj odebrać od państwa nasz nowy samochód. To zdaje się będzie ten? – Wskazała wzrokiem na czerwony kształt widoczny za szkłem. – Tak, proszę pani, to ten samochód. Jest zarejestrowany i poza tym, że ma niewiele paliwa, całkowicie gotowy do jazdy! – Świetnie – powiedziała Ji-Min – a czy pamiętaliście może państwo o naszej specjalnej prośbie? To auto będzie wozić dla nas pocztę dyplomatyczną. – Ależ oczywiście, proszę pani. – Schinne starał się nie gapić zbyt natarczywie na klientkę, ale trudno mu było oderwać od niej wzrok. – Proszę, niech sama pani zobaczy! Podeszli do samochodu. Johannes ściągnął pokrowiec, spod którego ukazała się wypolerowana karoseria w jasnym odcieniu srebrnego błękitu. Potem szybkim ruchem przesunął stopę pod tylnym zderzakiem, co spowodowało, że potężna klapa bagażnika otworzyła się prawie bezgłośnie. – Zechce pani spojrzeć – powiedział dumny z siebie sprzedawca. – Pierwsza klasa, solidna niemiecka robota! Ich oczom ukazał się profesjonalnie wmontowany w podłogę bagażnika sejf HTS 133-01, pochodzący z renomowanej firmy Hartmann Tresore AG z Paderborn. – Proszę tylko pamiętać, że nawet pusty sejf to dodatkowe 52 kilogramy masy za tylną osią. Musieliśmy zlikwidować koło zapasowe. Za to w schowku po lewej stronie ma pani zestaw naprawczy z pianką i kompresorem, w razie czego. Ale dzisiaj awarie opon już się prawie nie zdarzają, na szczęście… Zresztą nie wyobrażam sobie akurat pani zmieniającej koło na drodze w tym SUV-ie! „Oj, żebyś się tylko, kolego, nie zdziwił” – pomyślała w duchu Ji-Min, ale ugryzła się w język i nie skomentowała tego ani słowem. Sprzedawca nie miał przecież prawa wiedzieć, że przeszła specjalne szkolenie na „farmie”, zarezerwowane dla elitarnej południowokoreańskiej formacji znanej jako Batalion 707, obejmujące nie tylko skoki spadochronowe i operacje podwodne, ale również obsługę wszelkich pojazdów mechanicznych, włączając w to lekkie transportery opancerzone i śmigłowce. – W razie czego tutaj ma pani numer telefonu do naszej całodobowej pomocy drogowej na terenie całych Niemiec… – Schinne wskazał na niewielką naklejkę na bocznej tylnej szybie auta. – Ten sejf to mercedes w swojej klasie, proszę pani, posiada certyfikat antywłamaniowy klasy B według normy VDMA, podwójne ściany ze stali grubości dwunastu milimetrów, no i zawsze wymaga użycia dwóch kluczy… Johannes mówił więcej, niż zwykł w takich razach, starając się pokryć paplaniną piorunujące wrażenie, jakie wywierała na nim uroda klientki i odbierający wszelki rozsądek zapach jej perfum. – Jeśli pani pozwoli, opowiem teraz trochę więcej o tym samochodzie. Ji-Min spojrzała dyskretnie na zegarek Cartier na przegubie ręki i po raz pierwszy tego dnia uśmiechnęła się lekko do sprzedawcy. – Bardzo pan uprzejmy, ale dziękuję, dobrze znam ten model. A poza tym czas mi się już skończył. Proszę mi tylko łaskawie powiedzieć, co mam panu podpisać? Grunau bei Hirschberg; 50°55ꞌ57ꞌꞌN, 15°44ꞌ36ꞌꞌE Lotnisko polowe dawnej szkoły szybowcowej Wolfa Hirtha Czwartek, 12 kwietnia 1945, godzina 23.56 czasu CET Kolumnę składającą się z sześciu pojazdów otwierał niewielki, szary łazik VW Kübelwagen typ 82, wiozący dwóch uzbrojonych po zęby mężczyzn w polowych mundurach Waffen SS. Tuż za nim podążały cztery trzytonowe ciężarówki opel blitz w barwach ochronnych Wehrmachtu, a całość zamykał czterodrzwiowy, czarny mercedes V-170. Wszystkie auta miały zaciemnione reflektory. Pozostawiono na nich jedynie wąskie szpary niezamalowanego szkła, gdyż na nocnym niebie mógł w każdej chwili pojawić się wrogi samolot i wykryć konwój, a wtedy cała operacja nie miałaby najmniejszych szans powodzenia. Dowódcą niewielkiego oddziału, któremu powierzono wykonanie zadania, był major Heinrich Reichmann, doświadczony żołnierz i jeden z najbardziej zaufanych ludzi samego generała Wilhelma von Haase, naczelnego wodza XVII Armii, znanej również jako Armeegruppe Ruoff. Reichmann zajmował miejsce z przodu, obok kierowcy mercedesa. Na tylnym siedzeniu podróżowało incognito jeszcze dwoje ludzi. Milczący, szczupły, dobiegający pięćdziesiątki mężczyzna ubrany był po cywilnemu w czarny skórzany płaszcz i kapelusz. Kobieta, blondynka w zbliżonym do niego wieku, ze śladami wielkiej urody na twarzy, miała na sobie krótkie futro ze srebrnych lisów, a na głowie niewielki toczek z czarną woalką. Poza nią oraz Reichmannem nikt z uczestników konwoju nie wiedział, że ów mężczyzna to sam doktor Hans Kammler, generał SS i niezwykle wpływowa szara eminencja III Rzeszy, człowiek odpowiedzialny za wszystkie najtajniejsze projekty badawcze niemieckiej machiny wojennej. Jedynie Kammler znał natomiast prawdziwą tożsamość swojej towarzyszki podróży, którą była Marii Orsitch, przywódczyni tajnej organizacji Vril, mistyczka i najbardziej zaufane medium samego Adolfa Hitlera. W czarnym niepozornym neseserze, którego generał nie wypuszczał ani na moment z ręki, w szarej kopercie zalakowanej państwową pieczęcią III Rzeszy, z orłem i Hakenkreuzem, spoczywała dokładna specyfikacja ściśle tajnego ładunku, transportowanego na skrzyniach ładunkowych ciężarówek. Samochody posuwały się bardzo wolno, jadąc zderzak w zderzak, w prawie zupełnych ciemnościach, z wysiłkiem pokonując górską drogę prowadzącą w kierunku polowego lotniska dawnej szkoły szybownictwa, którą w latach trzydziestych na cały świat rozsławiły sportowe sukcesy skonstruowanego tutaj szybowca Grunau Baby. Teraz jednak nikt już o tym ani nie myślał, ani nawet nie pamiętał. Odliczano już dni do końca straszliwej wojny światowej, a Dolny Śląsk był już jednym z ostatnich skrawków III Rzeszy na wschodzie niezajętych jeszcze przez zwycięską i bezwzględną dla wroga Armię Czerwoną. Dowództwo XVII Armii wyznaczyło termin operacji na tę noc ze względu raz na dobrą prognozę pogody, dwa na korzystną fazę Księżyca. Właśnie przypadał nów, co pozwalało żywić nadzieję, że kolumna pojazdów pozostanie do końca niewykryta. Zadanie powierzone Reichmannowi było w zasadzie proste: miał dopilnować, aby ładunek znajdujący się w sześciu pomalowanych na czarno, drewnianych skrzyniach o różnych rozmiarach, oznaczonych jedynie wypalonymi w drewnie gotycką czcionką numerami od 01 do 06, wiezionych przez pierwsze trzy z czterech samochodów ciężarowych konwoju, trafił bezpiecznie na pokład samolotu transportowego, który miał tutaj wylądować zaraz po północy. Czwarty opel przewoził grupę dwunastu polskich więźniów, pilnowanych przez kolejnych sześciu uzbrojonych w pistolety maszynowe MP-40 Parabellum esesmanów, pod dowództwem Scharführera3 Olafa Melke. Więźniowie pod czujnym okiem strażników mieli dokonać błyskawicznego przeładunku. Poza dwojgiem tajemniczych pasażerów mercedesa nikt z uczestników konwoju nie miał pojęcia ani nawet nie próbował się domyślać, co mogły zawierać czarne skrzynie. Reichmann wiedział oczywiście, że w Breslau, Pradze oraz w najtajniejszych podziemiach kompleksu Riese w niedalekich Górach Sowich już od wielu miesięcy trwały prace nad stworzeniem Wunderwaffe, cudownej broni, która miała całkowicie odwrócić losy wojny, pomimo że według wszelkich znaków na niebie i ziemi już definitywnie przegranej. Ale nawet on, nie będąc wtajemniczonym co do zawartości ładunku, został jedynie pouczony, że jego misja może przesądzić o przyszłych losach ojczyzny i że żywo interesuje się nią sam Führer. Kiedy kolumna dotarła na trawiaste wzgórze, na którym w latach dwudziestych dwudziestego wieku urządzono lotnisko sportowe dla szybowców, samochody zatrzymały się jednocześnie, z wyjątkiem Kubelwagena, którego dwuosobowa załoga miała wyznaczone jeszcze jedno dodatkowe zadanie. Polegało ono na rozstawieniu co pięćdziesiąt metrów na terenie lotniska osiemnastu karbidowych lamp sygnalizacyjnych mających oznaczyć drogę lądowania. Zapas karbidu w lampach obliczono tak, aby trawiasty pas pozostawał oświetlony tylko przez trzydzieści minut, w czasie których samolot transportowy miał wylądować, przejąć ładunek i ponownie wystartować w niewiadomym kierunku. Razem z cennym frachtem na pokładzie mieli znaleźć się również Kammler i jego towarzyszka podróży. Gdyby jednak samolot nie dotarł tej nocy do Grunau4, zgodnie z rozkazem miano zebrać latarnie, a kolumna w tym samym szyku winna była pokonać powrotną trasę niespełna sześćdziesięciu kilometrów do Zamku Fürstenstein5, koło Waldenburga6. Major Reichmann miałby tam oczekiwać na dalsze rozkazy. Nie okazało się to jednak konieczne. Jarzące się trupio sinym światłem karbidowe lampy wyznaczały teren lądowiska od siedmiu minut, kiedy Kammler po raz pierwszy sięgnął do kieszeni kamizelki po płaski złoty zegarek marki Glashutte i oświetlił jego tarczę zapałką, aby sprawdzić godzinę. Generał miał dobre wyczucie czasu, gdyż w niecałe dwie minuty później dał się słyszeć basowy pomruk silników jakiejś bardzo ciężkiej maszyny latającej. Do lądowania na terenie dawnej Segelflugschule Grunau podchodził ogromny samolot transportowy typu Messerschmitt 323-D Gigant. Pomimo panujących ciemności, ledwo co rozpraszanych podwójnym szpalerem karbidowych lamp, markujących granice zaimprowizowanego pasa startowego, Reichmann spostrzegł, jak niewiarygodnie monstrualne były rozmiary maszyny, która przed momentem wylądowała na trawiastym polu. Major niczego podobnego nigdy wcześniej nie oglądał. Samolot rozmiarami mógł nieomal konkurować ze sterowcami Zeppelina, które Reichmann widywał czasami przed wojną, na lotnisku Tempelhoff w Berlinie. Z rozpiętością skrzydeł ponad pięćdziesięciu pięciu metrów Messerschmitt Me 323-D był największym samolotem transportowym używanym przez Luftwaffe i w ogóle największą maszyną latającą II wojny światowej. Bazę do jego budowy stanowił szybowiec desantowy Messerschmitt Me 321 Gigant, który jednak z uwagi na brak własnego napędu okazał się zupełnie nieprzydatny do celów transportowych. Dlatego od 1941 roku zakłady Messerschmitt AG w Leipheim oraz w Obertraubling zaczęły montować w Gigantach początkowo po cztery, a kiedy i to okazało się niewystarczające po sześć czternastocylindrowych, francuskich silników Gnôme-Rhône w układzie podwójnej gwiazdy, każdy o mocy prawie tysiąca dwustu koni mechanicznych. I właśnie taka sześciomotorowa maszyna wylądowała tej nocy w Grunau. Samolot obsługiwała pięcioosobowa załoga. Za sterami zasiadało dwóch doświadczonych pilotów Luftwaffe, major Dietrich Volke i jego dowódca, pułkownik Hermann Von Graf. Teraz pod lufami pistoletów maszynowych esesmanów dwunastu polskich więźniów z widocznym wysiłkiem wnosiło na pokład ciężkie, drewniane skrzynie o niewiadomej zawartości. Tymczasem ogromny transportowiec już gotował się do ponownego startu. Kammler uścisnął na pożegnanie dłoń Reichmanna, który regulaminowo zasalutował: – Heil Hitler! – Hajtla… – odpowiedział Kammler, trochę jakby bez przekonania. – Mam nadzieję, że dobrze pamięta pan rozkazy, majorze? –zapytał cicho i tak beznamiętnym tonem, jak gdyby chodziło o zakup dzisiejszego numeru „Berliner Zeitung”. – Naturalnie, Herr General. – Ochoczo zameldował Reichmann. – To dobrze, bardzo dobrze – odparł Kammler i zwrócił się do swojej towarzyszki: – Pozwoli pani, madame? Na nas już czas! Kobieta w futrze bez słowa podała mu ramię i oboje sprężystym krokiem weszli po opuszczonym trapie na pokład samolotu. Poza czarnym skórzanym neseserem Kammler nie miał ze sobą żadnego bagażu. Marii Orsitch niosła jedynie niewielki, elegancki sakwojaż, zupełnie jak gdyby obydwoje udawali się na niedzielny wypad nad Wannsee, a nie w podróż bez powrotu. Generał zatrzymał się na sekundę i jeszcze raz popatrzył uważnie na stojącego poniżej Reichmanna, jak gdyby coś jeszcze chciał dopowiedzieć, ale tylko machnął ręką na pożegnanie. Potem odwrócił się i wraz ze swoją towarzyszką zniknęli w czeluściach kabiny. Załoga podniosła trap. Silniki zagadały chrapliwie i wielka maszyna pomknęła w dół trawiastego wzgórza, aby w końcu z widocznym wysiłkiem unieść się w powietrze i skierować na północny zachód. Nawet w słabym świetle karbidowych markerów Reichmann zauważył ze zdziwieniem, że olbrzymi samolot nie posiadał żadnych znaków rozpoznawczych. Kubelwagen znów zjechał w dół wzgórza, a jego załoga starannie pozbierała dogasające latarnie. Potem samochody ruszyły konwojem w stronę zamku na wysokiej skale. Kilka kilometrów dalej kolumna nagle zjechała z drogi i zatrzymała się na skraju lasu. Więźniów wygoniono z samochodu i nakazano im ustawić się w szeregu nad przydrożnym rowem. Czując już, co się święci, najmłodszy z nich, niespełna dwudziestoletni, jasnowłosy chłopak próbował wykorzystać okazję i rzucił się do ucieczki, licząc, że uda mu się zniknąć w ciemnościach lasu. Esesmani byli jednak czujni. – Halt! – wrzasnął Melke. Jednocześnie za nieszczęsnym uciekinierem poleciała długa seria dziewięciomilimetrowych pocisków z parabellum, które rozerwały mu klatkę piersiową. Chłopak, zdążywszy przebiec zaledwie kilka kroków pomiędzy drzewami, padł twarzą na ziemię porośniętą wilgotnym mchem. Krew buchnęła mu z ust, ale był wciąż jeszcze przytomny, kiedy Oberscharführer podszedł bliżej i z odległości trzech metrów dobił go pojedynczym strzałem z pistoletu w tył głowy. Następnie Melke wydał rozkaz pozostałym pięciu strażnikom: – Feuer!7 Waszyngton, District Columbia; 38°53ꞌ52ꞌꞌN, 77°02ꞌ12ꞌꞌW Pensylwania Avenue 1600 NW, Gabinet Owalny Środa, 19 listopada 1952, godzina 19.47 czasu EST Harry Truman nie był zadowolony z przebiegu rozmowy, która właśnie zdawała się umierać własną śmiercią. – Może jeszcze odrobinę bourbona, panie generale? Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki wskazał na kryształową karafkę wypełnioną do połowy płynem w kolorze starego złota. Był to jego ulubiony gatunek Jim Beam Soft Red Wheat. Wciąż jeszcze urzędujący, do czasu formalnego przejęcia władzy nad Białym Domem i dużą częścią świata przez swojego następcę, Harry S. Truman już od ponad dwóch godzin starał się przekonać prezydenta elekta, generała Dwighta D. Eisenhowera, co do słuszności przyjętej przez Stany Zjednoczone „strategii powstrzymywania komunizmu”. Pomimo że formalnie doktryna Trumana stanowiła kamień węgielny ugody pomiędzy republikanami a demokratami dotyczącej kierunków polityki zagranicznej, w tonie głosu i języku ciała generała można było wyczuć chłód Oceanu Arktycznego. – Nie, bardzo dziękuję, panie prezydencie. – Eisenhower skrzywił się prawie niezauważalnie. – Może na koniec poproszę tylko o filiżankę herbaty. Natomiast jeśli się pan nie pogniewa, to chętnie bym jeszcze zapalił. Obiecałem, co prawda, żonie, że rzucę nałóg przed objęciem urzędu, a to już w końcu całkiem niedługo… – Ależ naturalnie, panie generale, ja, co prawda, nie palę, ale pan niech się tutaj czuje swobodnie – odpowiedział Truman – przecież to już prawie pański gabinet! – Dziękuję, panie prezydencie! Na razie jeszcze ten gabinet jest całkowicie pański, przynajmniej do 20 stycznia… Generał wyjął ze skórzanej cygarniczki kubańskie cygaro marki Hoyo de Monterrey. Elegancka złota zapalniczka dupont z czarną inkrustacją i wygrawerowanym monogramem brzęknęła cicho i szlachetnie jak szklany dzwoneczek. Truman spojrzał z zainteresowaniem. – To prezent od de Gualle’a – powiedział Eisenhower takim tonem, jak gdyby nagle chciał się usprawiedliwić. Co by nie mówić, jesienią 1952 roku sytuacja międzynarodowa była trudna. Karnawał przyjaźni, zawsze zresztą patykiem na wodzie pisanej, pomiędzy aliantami koalicji antyhitlerowskiej należał już do historii. Po pokonaniu wspólnego wroga coraz wyraźniej wychodziły na jaw sprzeczne interesy niedawnych sojuszników. Wielką nadzieją dla zrujnowanej wojną Europy okazał się plan Marshalla, uchwalony w czerwcu 1947 roku, który miał służyć odbudowie gospodarki zachodniej części kontynentu, stanowiąc zarazem koronny argument przeciwko ewentualnym zapędom komunistów do przejęcia władzy w którymkolwiek z objętych nim krajów. W miesiąc później Truman podpisał ustawę o utworzeniu Departamentu Obrony, Centralnej Agencji Wywiadu i Rady Bezpieczeństwa Narodowego, które stały się głównymi narzędziami globalnej polityki Stanów Zjednoczonych i od tego momentu napięcie na linii Wschód–Zachód nieustannie rosło. Dlatego w kwietniu 1949 roku Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja i Kanada oraz jeszcze osiem państw Europy Zachodniej podpisało traktat północnoatlantycki, ustanawiając nowy sojusz militarny. Tymczasem w Europie Wschodniej „wujaszek Joe8” robił, co chciał. W krajach, które na mocy porozumień, teherańskiego i jałtańskiego, znalazły się w sowieckiej strefie wpływów, na potęgę fałszowano wybory i brutalnie rozprawiano się z opozycją. Żelazna kurtyna opadała coraz niżej, dzieląc Europę na dwa coraz bardziej wzajemnie wrogie obozy. Na Bałkanach wrzało. Komunistyczna Partia Jugosławii Josipa Broz Tito coraz bardziej „papieskiego od papieża” podejmowała próby eksportowania rewolucji komunistycznej na całą Europę, co kontestowała już nawet sama Moskwa, obawiając się zbyt ostrej konfrontacji z Zachodem. Zdążyło już dojść do kilku poważnych incydentów zbrojnych z aliantami zachodnimi, kiedy Jugosławia siłą przyłączyła terytoria włoskie na półwyspie Istria, w tym miasta Zadar i Rijekę. Nienasycony Tito zamierzał podbić jeszcze strategiczny Triest, ale tego już było Zachodowi za wiele. Nastąpiła gwałtowna eskalacja konfliktu, w tym walk powietrznych z udziałem US Air Force, w których Amerykanie utracili co najmniej cztery maszyny. Tito przyjął plan zakładający zbrojne uderzenie na Włochy i Grecję celem wywołania tam komunistycznej rewolucji, co nie było bynajmniej jakąś mrzonką. W lipcu 1948 roku po nieudanym zamachu na Palmiro Togliattiego na przemysłowej północy Włoch doszło do pospolitego ruszenia pod skrajnie lewicowymi hasłami, a Chrześcijańscy Demokraci pod przywództwem Gasperiego chyba tylko cudem boskim pokonali w wyborach parlamentarnych silny sojusz komunistów z socjalistami. Wszystko to razem wywoływało obawy, iż „tygiel bałkański” stanie się za chwilę zarzewiem nowej wojny światowej. Niewiele lepiej działo się wokół pokonanych Niemiec. W styczniu 1947 roku Stany Zjednoczone i Wielka Brytania połączyły swoje strefy okupacyjne, a w kwietniu 1949 roku przyłączono do nich strefę francuską. Trzej sojusznicy ogłosili powstanie Niemieckiej Republiki Federalnej. Niejako w odpowiedzi w październiku tegoż roku Związek Sowiecki utworzył ze swojej strefy okupacyjnej Niemiecką Republikę Demokratyczną, która z demokracją miała tyle wspólnego co nazwę, gdyż przyjęła model ustrojowy Wielkiego Brata z wszechobecną Stasi, spadkobierczynią metod Gestapo w prostej linii. Dzięki strumieniowi dolarów z planu Marshalla szybko postępowała odbudowa zachodnioniemieckiej potęgi gospodarczej. W reakcji na to Stalin ogłosił blokadę Berlina, która stała się zalążkiem kryzysu politycznego na linii Wschód–Zachód uznanego za początek zimnej wojny. Stany Zjednoczone oraz ich zachodni sojusznicy, ponosząc wprost niewyobrażalne koszty, utworzyli most powietrzny, zaopatrując odcięte od świata miasto we wszystko, co było niezbędne do życia jego mieszkańcom, łącznie z węglem opałowym. Szczęśliwie, pomimo nachalnej sowieckiej propagandy, wybory samorządowe w Berlinie Zachodnim zakończyły się totalną porażką sił prokomunistycznych i Stalin, nolens volens, musiał po kilku miesiącach ustąpić i znieść blokadę. Stanom Zjednoczonym z największym trudem udawało się utrzymywać względne poparcie liczących się sił politycznych w Europie Zachodniej dla prowadzonej przez nie polityki. Nieustannie wybuchały ogniska sprzeciwu, zwłaszcza wobec amerykańskich prób z bronią atomową, umiejętnie podsycane przez wszechobecnych działaczy komunistycznych, aktywnie wspieranych finansowo przez agentów sowieckiego Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego. Nuklearny monopol Stanów Zjednoczonych nie potrwał długo. Już w sierpniu 1947 roku na poligonie w Kazachstanie dokonano pierwszej, udanej detonacji radzieckiej bomby jądrowej. Przyczynili się do tego walnie sowieccy szpiedzy, a wśród nich zwłaszcza naukowcy-pięknoduchy przekonani, że tylko równowaga sił supermocarstw może zapobiec atomowej zagładzie świata. Równolegle trwała wojna w eterze. Stany Zjednoczone poprzez finansowanie Głosu Ameryki i Radia Wolna Europa stawiały na długofalowe rozmiękczenie wschodnioeuropejskich reżimów i ostatecznie doprowadzenie bloku komunistycznego do upadku. Harry Truman zdawał sobie jednak sprawę, że będzie trzeba jeszcze wielu dziesięcioleci, aby uzyskać jakikolwiek namacalny efekt prowadzonej wojny propagandowej. Dlatego za pośrednictwem CIA Stany Zjednoczone usiłowały wspierać ruchy opozycyjne w krajach Bloku Wschodniego. Z mizernymi efektami, gdyż za sprawą sprawnych służb sowieckich i wcale nierzadkich przypadków zdrady we własnych szeregach prawie wszystkich zachodnich agentów wykrywano i likwidowano. – A jak ocenia pan sytuację w Indochinach, panie prezydencie? – zapytał Eisenhower, wypuszczając z wyraźną przyjemnością kłąb aromatycznego dymu z cygara. – Jak pan sam najlepiej wie, panie generale, wciąż mamy tam regularną wojnę – odpowiedział Truman. – Trwa ona od czasu, kiedy w 1949 tak zwana Armia Ludowo-Wyzwoleńcza Mao Zedonga pokonała popieranego przez nas Chang Kai-szeka, a Mao utworzył Republikę Ludową i zawarł taktyczny sojusz ze Stalinem. Co gorsza, wygląda na to, panie generale – ciągnął prezydent – że ci komuniści zdobyli poparcie dużej części chińskiego chłopstwa. Musieliśmy ewakuować Changa na Formozę9. Nie muszę chyba panu tłumaczyć, jakie to rodzi potencjalne zagrożenie, zwłaszcza od kiedy Sowieci przełamali nasz monopol atomowy. Z lepszych wiadomości, panie generale, to mamy już coś lepszego od bomby atomowej. – Boże Święty, panie prezydencie! Cóż może być „lepszego” od bomby, która w ułamku sekundy obraca w pył duże miasto? Od bomby mającej siłę dwudziestu tysięcy ton trotylu?! – Jeszcze potężniejsza bomba, panie generale, dużo potężniejsza! Jakieś… dziesięć milionów ton trotylu! Mamy już taką, mniej więcej od dwóch tygodni. Eisenhower zamilkł i zaczął ciężej oddychać, zupełnie jak gdyby nagle poczuł przygniatający go ciężar odpowiedzialności związanej z nadchodzącą prezydenturą. Truman wyraźnie zadowolony z efektu, jaki wywarł na swoim następcy, ciągnął dalej, cedząc słowa. – Zapalnym punktem jest teraz Półwysep Koreański podzielony w połowie na dwa przeciwstawne państwa, prokomunistyczną Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną i naprawdę demokratyczną Republikę Korei Południowej. Kiedy dwa lata temu wojska komunistów z północy dokonały inwazji na Seul, Rada Bezpieczeństwa potępiła tę agresję i upoważniła nas do utworzenia pod naszym dowództwem sił ONZ, ale wtedy Mao zaraz wysłał do Korei swoich bojowników z tak zwanej Ludowej Armii Ochotniczej. Wujaszek Joe udawał, że trzyma się z daleka, ale po cichu go wspierał, oczywiście po swojemu, siejąc defetyzm na zapleczu, czyli w krajach uczestniczących w operacji wojsk ONZ. U naszych kuzynów w Wielkiej Brytanii już prawie mu się udało podburzyć społeczeństwo, strasząc je eskalacją konfliktu koreańskiego na cały świat i wybuchem globalnej wojny nuklearnej. Do dzisiaj mamy z tym poważny kłopot, panie generale! – A nie uważa pan, panie prezydencie, że my jednak trochę przesadzamy z tą naszą polityką powstrzymywania? Pomijam już koszty, ale przecież ludzie w tych wszystkich krajach powinni sami wybierać sobie takie rządy, jakie im odpowiadają! Jako kandydat na prezydenta Dwight Eisenhower obiecywał w kampanii wyborczej szybkie zakończenie konfliktu koreańskiego i znaczne ograniczenie wydatków na zbrojenia. – To bardzo piękna idea, panie generale, ale w rzeczywistości tak to nie wygląda – odparował Truman. – Inaczej zupełnie umawialiśmy się z wujaszkiem Joe w Jałcie, i co z tego wyszło? Oni nie stosują naszych cywilizowanych metod w polityce! Jak już tylko gdzieś wlezą, to opanowują wszystko i nigdy się nie wycofują po dobroci, chyba że pod przymusem! Nie, my nie chcemy komunistycznego raju i gułagów na całym świecie… Wspomni pan jeszcze moje słowa, że wszystko rozegra się na Półwyspie Koreańskim, panie… prezydencie! Harry Truman zwrócił się tak do generała Eisenhowera po raz pierwszy. – A czy to już wszystko, panie prezydencie, i czy mógłby pan zamówić mi tę herbatę? – Oczywiście, panie generale, już wołam kamerdynera! Nagle w głosie prezydenta pojawił się ton wahania. – Nie, panie generale, mówiąc szczerze, obawiam się, że to jeszcze nie wszystko… – To o czym jeszcze pańskim zdaniem powinienem wiedzieć, panie prezydencie? – W głosie generała Eisenhowera pojawił się odcień irytacji. – Mamy pewien problem, panie generale, i obawiam się, że dość poważny… Naturalnie wszystko, o czym tutaj rozmawialiśmy, jest przeznaczone wyłącznie do pańskiej wiadomości, ale o tym, o czym powiem panu teraz, wie naprawdę bardzo niewiele osób. Nie ukrywam, że musieliśmy bardzo się o to postarać, gdyż inaczej sytuacja mogłaby nam całkowicie wymknąć się spod kontroli. Miałem szczerą nadzieję, że sam się z tym zdołam uporać i nie pozostawię mojemu następcy, kimkolwiek on nie będzie, takiej schedy… Stało się jednak inaczej, panie generale. Wszystko przez te kłopoty, na jakie natrafili nasi naukowcy w Los Alamos. Jak pan wie, mamy tam najlepszych ludzi, najlepszych na świecie! Pracują dla nas Fermi, Oppenheimer, Alvarez, Teller, Feynman, no i ten Polak, jak mu tam, Ulam! Dzięki projektowi „Manhattan” mogliśmy o ładnych kilka miesięcy szybciej zakończyć wojnę na Pacyfiku, inaczej jeszcze co najmniej sto tysięcy naszych chłopców już nigdy nie zobaczyłoby domu! – Z całym szacunkiem, panie prezydencie, ale opowiada mi pan teraz rzeczy, o których uczymy nasze dzieci w czwartej klasie! – Dwight Eisenhower już nie skrywał zniecierpliwienia. – Czy powie mi pan wreszcie, o co chodzi? – Bomba atomowa okazałaby się za słaba – powiedział Truman – potrzebowaliśmy prawdziwej superbomby! – Ale do czego, na miłość boską, panie prezydencie?! Przecież dobrze pan wie, że Stalin nas teraz nie zaatakuje! Ma dosyć kłopotów u siebie, musi odbudować swój zrujnowany kraj i zapanować nad wschodnią połową Europy! Sowieci nie zgodzili się przyjąć naszej pomocy w ramach projektu generała Marshalla i teraz muszą sobie poradzić z tym wszystkim sami! Wiem, wiem, nie mamy już monopolu atomowego i możemy za to pięknie podziękować państwu Rosenberg! No cóż, fatalnie się stało, ale już tego nie odwrócimy, a oni na pewno zostaną przykładnie ukarani za zdradę ojczyzny. Ja wciąż wierzę w sprawiedliwość amerykańskich sądów, panie prezydencie! – Panie generale. – Truman cierpliwie nie przerywał. – Tu nie chodzi o Sowietów. – No, to ja już nic z tego nie rozumiem, panie prezydencie. Indochiny? Korea? Przecież chyba nie potrzebujemy tej pańskiej superbomby, żeby rozprawić się z Mao Zedongiem!? – Oczywiście, że nie, panie generale. Niech mi pan, proszę, pozwoli do końca wyjaśnić, otóż musimy rozprawić się ostatecznie z Adolfem Hitlerem! – Czy pan sobie ze mnie żartuje, panie prezydencie? Przecież Hitler popełnił samobójstwo w swoim berlińskim bunkrze 30 kwietnia 1945! Bardzo dobrze tę datę pamiętam, bo nieskromnie powiem, miałem w tym nawet swój niewielki udział! Mało tego, ja widziałem wyniki jego sekcji zwłok, co prawda zrobili ją agenci sowieckiego Smierszu10, a ciało Adolfa spalono ale… – Jest pan jak zawsze nad wyraz skromny, panie generale. – Prezydent Truman starał się panować nad emocjami, ale tym razem zdecydował się przerwać. – Ja dobrze znam pański bezcenny wkład w kampanię w Europie. Powiem więcej, gdyby nie pan i generał Patton Sowieci najpewniej piliby dzisiaj szampana na Montmartre! Panie generale, ja też do niedawna święcie wierzyłem, że Adolf Hitler i Ewa Braun zginęli w tym cholernym bunkrze, jeszcze przed kapitulacją Niemiec, ale dyrektor Edgar Hoover pokazał mi akta, którymi dysponuje FBI. Są w nich bardzo wiarygodne zeznania naocznych świadków ucieczki tej pary łodzią podwodną do Argentyny w maju 1945 roku. Oczywiście można byłoby próbować włożyć to między bajki, gdyby w 1947 nie wydarzyło się coś, co dodatkowo te zeznania potwierdziło! Czy zna pan admirała Byrda? – Richarda Evelyna Byrda? Tak, owszem, poznaliśmy się, kiedy on wizytował nasze jednostki na froncie w Europie, oczywiście to było już po desancie w Normandii… O ile mi wiadomo, admirał Byrd miał ostatnio jakieś poważne osobiste kłopoty. Mówiono mi, że przebywa na leczeniu na oddziale zamkniętym w szpitalu Veterans’ Medical Center w Salem, w Virginii. Podobno cierpi na syndrom stresu posttraumatycznego czy czegoś w tym rodzaju, czy to prawda, panie prezydencie? – zapytał Eisenhower. – Jak zwykle, panie generale, w każdej takiej opowieści jest ziarno prawdy. Mówiłem panu już wcześniej, że trochę się napracowaliśmy, żeby nie nadać sprawie zbyt dużego rozgłosu. Admirał rzeczywiście przeszedł kilkutygodniowy kryzys po tym, czego doświadczył w trakcie naszej operacji antarktycznej „High Jump” na przełomie 1946 i 1947 roku. Musieliśmy go potem na pewien czas odizolować, gdyż niestety trochę za bardzo chciał dzielić się swoimi przeżyciami z opinią publiczną. My jednak… – Harry Truman westchnął ciężko – my jednak nie mogliśmy mu na to pozwolić. Ale proszę się nie martwić, admirał ma się już dobrze, a przez ostatnie miesiące to chyba nawet wyśmienicie. Umieściliśmy go w bezpiecznym miejscu poza granicami kraju, konkretnie w jednym z naszych bardzo ekskluzywnych ośrodków na Dominikanie. Na razie jest jeszcze na przedłużonym urlopie, ale sądzę, że niedługo można go będzie sprowadzić do Waszyngtonu. Na początek dostanie pan, panie generale, jego raport. Ale zanim go pan otrzyma, będzie musiał pan przejść procedurę Top Secret Clearance. Inaczej musielibyśmy czekać aż do pańskiego zaprzysiężenia. A sprawa jest nagląco pilna, gdyż dotyczy bezpieczeństwa narodowego, i to nie tylko naszego! Być może gra idzie tutaj o przyszłość całej naszej cywilizacji! Po zapoznaniu się z raportem na pewno będzie pan miał wiele pytań do admirała i dlatego najlepiej byłoby, jeśli zadałby mu je pan w osobistej rozmowie, może nawet w cztery oczy? Bo niestety, panie prezydencie… – Truman po raz drugi tego wieczoru zwrócił się tak do Eisenhowera – wychodzi na to, że to właśnie na panu będzie teraz spoczywać odpowiedzialność za posprzątanie tego bałaganu. Rosja, Okolice Czelabińska; 55°10ꞌN, 61°24ꞌE 38,000 stóp nad poziomem morza Piątek, 31 marca 2017, godzina 22.31 czasu YEKT Czterosilnikowy Airbus A-340/300 w barwach Swiss International Airlines wykonywał swój codzienny rejsowy lot na liczącej ponad dziewięć tysięcy kilometrów trasie z Zurychu do Szanghaju. Samolot wystartował punktualnie o trzynastej pięć z lotniska Kloten w Szwajcarii i teraz ponad rozległymi pustkowiami Syberii zmierzał z prędkością dziewięciuset kilometrów na godzinę na spotkanie świtu i celu podróży, odległego jeszcze o sześć i pół godziny lotu. Bertrand Lamarre, zajmujący miejsce A4 przy lewym oknie na samym przedzie kabiny business, z podniecenia nie mógł nawet zmrużyć oka. Nie pomogło ustawienie oparcia wygodnego fotela do pozycji leżącej ani nawet dwie szklaneczki whisky z lodem, zaserwowanej z profesjonalnym uśmiechem przez stewardesę o imieniu Ingrid i nordyckiej urodzie, świetnie komponującej się z jej ciemnogranatowym uniformem. „Dunka? Niemka? Szwedka?” – zastanawiał się dłuższą chwilę, zanim zdecydował się ją o to zapytać, przy okazji prośby o trzecią szklankę jacka daniel’sa. – Urodziłam się w Helsinkach – odpowiedziała dziewczyna, odsłaniając klawiaturę białych jak śnieg ząbków w uśmiechu – ale już od piętnastu lat mieszkam w Genewie. I to był już koniec tej rozmowy, gdyż do Bertranda nagle dotarło, że młoda Finka podczas mówienia układa wargi identycznie jak jego była dziewczyna Karen. Lamarre miał już wielką ochotę o niej zapomnieć, a teraz przykre wspomnienie znów go dopadło. Żeby odwrócić myśli, zaczął odtwarzać w pamięci wydarzenia z ostatnich 24 godzin. Jeszcze wczoraj przebywał na krótkich wakacjach w alpejskim kurorcie Zermatt, gdzie wjechawszy kolejką zębatą na wysokość 3089 metrów, do końcowej stacji Gornegrat, zamierzał oddać się bez reszty nartom, jednemu z trzech jego ulubionych sportów. Planował spędzić jeszcze kolejne cztery dni i trzy noce w górskim hotelu, z którego rozpościera się jedna z najwspanialszych górskich panoram na świecie, ale niespodziewanie zmienił plany. Wszystko za sprawą krótkiej wiadomości tekstowej, która późnym popołudniem pojawiła się na ekranie jego smartfona Samsung Galaxy, kiedy Bertrand zatrzymał się na chwilę, nawet nie odpinając nart, na stoku Rotenboden. Tekst był napisany po angielsku: BERT, NEED UR HELP. COME 2 SHANGHAI ASAP PLS; GOT U RES 4TOMORROW FL SWISS 188. BEST, SHAUN11. Nadawcą był ktoś, kto ukrywał się pod nickiem Shaun_im84, ale Lamarre dobrze wiedział, kim naprawdę jest autor wiadomości. Kiedy ją przeczytał, zrobiło mu się najpierw gorąco, a potem nagle tak zimno, że ogarnęły go dreszcze. Niewiele myśląc, kliknął OK. Potem wrócił do hotelu i zgłosił, że od zaraz zwalnia pokój. Recepcjonista, odbierając klucz, uprzedził, że hotel obciąży go i tak kosztami całego zarezerwowanego pobytu, bo na jego miejsce nikogo tak szybko nie znajdzie. Lamarre oczywiście wiedział, że była to kompletna bzdura, gdyż recepcję regularnie nachodzili turyści, przybysze z kolejnych pociągów chętni, aby trochę dłużej nacieszyć oczy jedynym w swoim rodzaju widokiem na majestatyczną, skalną piramidę Matterhornu i bodaj 29 czterotysięczników tworzących koronę Alp, ale tylko machnął ręką. Najbliższym pociągiem zjechał do Zermattu i dalej do Täsch, następnej miejscowości zamienionej w jeden gigantyczny parking. Odszukał przysypane świeżym śniegiem swoje auto, stalowoszare porsche cayenne i już po chwili zmierzał w stronę Berna. Pomiędzy miejscowościami Spiez i Brig wjechał na platformę kolejową, aby przez czternastokilometrowy tunel Lötschberg przedostać się na drugą stronę masywu Ärmighorn. Późnym wieczorem dotarł do swojego trzypokojowego mieszkania przy Jupiterstrasse w Bernie, w którym zamieszkiwał od prawie siedmiu lat. Ostatnie cztery z nich Bertrand spędził w nim sam, od czasu kiedy jego jedyna dotąd narzeczona, Karen, pewnego dnia po prostu zniknęła. Po dwóch tygodniach paskudnej niepewności i częstych wizyt na komisariacie policji z poranną pocztą nadeszła widokówka z Nowej Zelandii nadana w Auckland. Napisała tylko: „Bert, kiedyś, mam nadzieję, zrozumiesz, Karen”. Od tego czasu już wszelki ślad po niej zaginął. Lamarre zaliczył potem cztery przelotne związki, trzy z kobietami i jeden z mężczyzną. Ten ostatni nie był właściwie prawdziwym związkiem, tylko dziwną niby to przyjaźnią z ciemnoskórym zawodnikiem taekwondo z Cleveland, który po międzynarodowych zawodach sportowych, w których w półfinale przegrał walkę z Lamarrem, jakoś dziwnie wydłużył swój pobyt w Szwajcarii. Bertrand szybko przepakował walizkę, zamówił przez Internet zestaw sushi z małą butelką śliwkowego wina na kolację, wziął zimny prysznic i położył się do łóżka, ale długo nie mógł zasnąć. Sen przyszedł dopiero nad ranem, a wtedy zdawało mu się, że odziany w srebrnoczarny kombinezon astronauty, w towarzystwie kilkunastu podobnie ubranych ludzi, okrąża na niskiej orbicie Księżyc w dziwnym statku kosmicznym w kształcie spłaszczonego cygara. Czuł instynktowny lęk, że zaraz spadnie, ale nie spadał, tylko lewitował, źle znosząc uczucie nieważkości. Obudził go dopiero dzwonek telefonu, w którym przezornie ustawił sobie alarm na 7.30 rano. W sam raz, aby wypić podwójne espresso, wezwać taksówkę i udać się na dworzec kolejowy. Ekspres ICC trasę do Zurychu pokonał w niecałą godzinę tak, że Bertrand ledwo zdążył zjeść śniadanie w wagonie restauracyjnym, kiedy już dotarł na miejsce. Na dworcu złapał kolejną taksówkę, którą pojechał na lotnisko, gdzie w biurze Swiss Airlines czekał już na niego bilet na lot do Szanghaju klasą business. Szczęśliwie chińska wiza, załatwiona z okazji niedawnego wyjazdu Bertranda na turniej taekwondo do Szenzen, była wciąż jeszcze ważna. Wybrzeże Stanisława Wyspiańskiego 27; 51°6ꞌ26.7ꞌꞌN, 17°3ꞌ43.7ꞌꞌE Sala wykładowa nr 322 gmachu A-1 Politechniki Wrocławskiej Piątek, 31 marca 2017, godzina 18.30 czasu CET – Mechanika kwantowa od lat doprowadza naukowców do rozpaczy, ponieważ wymaga od nas porzucenia wszelkich, zdroworozsądkowych zasad poznawania rzeczywistości! Profesor doktor habilitowany Bogdan Meller, kierownik Katedry Technologii Kwantowych na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki w Instytucie Fizyki Politechniki Wrocławskiej, wypił łyk wody ze szklanki stojącej na katedrze i przerzucił kolejny slajd. Na ekranie ukazała się czarno-biała fotografia przedstawiająca łysego, wąsatego mężczyznę w okularach o wyraźnie zasępionym wyrazie twarzy. – Max Planck aż do swojej śmierci nie mógł się z tym pogodzić. Wyprowadziwszy metodami kwantowymi równanie promieniowania ciała doskonale czarnego, eleganckie i całkowicie poprawne, przez kolejnych kilkadziesiąt lat życia bezskutecznie poszukiwał jakiejkolwiek lepszej teorii, takiej, która pasowałaby do jego wyobrażeń o świecie. I nie ma się co dziwić, proszę państwa, gdyż teoria mechaniki kwantowej prowadzi do niezliczonych paradoksów, czego przykładem może być choćby słynny kot Schrödingera, który jest równocześnie żywy i martwy! Teoria kwantowa znakomicie sprawdza się w mikroświecie, natomiast fatalnie wypada na poziomie struktur, w których żyjemy na co dzień. Potrafimy tworzyć wiarygodne modele matematyczne, a nawet fizyczne kota Schrödingera, ale tylko dla niewyobrażalnie małych układów! Umiemy na przykład umieścić pojedynczy elektron w pułapce i znajduje się on wówczas równocześnie w dwóch miejscach, gdyż dopóki nie dokonamy pomiaru, dopóty nie dowiemy się, gdzie on jest faktycznie. Czy jest to dla państwa jasne? – Nie, nie do końca, panie profesorze. – Szatynka w obcisłych, błękitnych dżinsach i ciemnopopielatym sweterku, wyglądająca na studentkę, uśmiechnęła się bezradnie. – Skąd w ogóle wzięła się ta cała teoria kwantowa? – Mniej więcej od początku dwudziestego wieku, to jest, od kiedy dysponujemy już odpowiednio czułą aparaturą, dla wielokrotnie powtarzanych doświadczeń prowadzonych w identycznych warunkach fizycznych odnotowujemy diametralnie różne wyniki. Tego nie da się w żaden logiczny sposób wyjaśnić za pomocą tradycyjnych, deterministycznych teorii fizycznych, proszę pani! Proszę zwrócić łaskawie uwagę, że od kiedy fizyka doświadczalna zaczęła wykazywać rezultaty, dla których brakowało racjonalnych modeli teoretycznych, zagroził nam totalny chaos moralny. Tak, nie boję się tego tak nazwać! Na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku ludzkość została nagle pozbawiona solidnej kotwicy racjonalizmu. Ba, łańcuch kotwiczny zwyczajnie się wtedy urwał! No i co? Natychmiast rzucono się hurmem w stronę pseudonauk: mistycyzmu, spirytyzmu, ezoteryki, okultyzmu i czego tam jeszcze! Uczeni-teoretycy musieli się dopiero ostro zabrać do roboty! Albert Einstein ciężko to odchorował, ale w końcu sformułował najpierw jedną, a potem drugą teorię względności. Dzięki niemu dzisiaj nasza sytuacja jest już o niebo lepsza! – Czyżby? – Głos dziewczyny przybrał zaczepny ton. – Jakoś tego, z całym szacunkiem, nie dostrzegam, panie profesorze! Widzę za to, że w dziedzinie fizyki teoretycznej nadal panuje totalny chaos wynikający z głębokiej niewiedzy i wcale nie mamy jasnego obrazu sytuacji! Za to co chwilę pojawiają się nowe, coraz mądrzej brzmiące terminy, o których w ogóle nie wiemy, co znaczą! Wszyscy zachwycają się ostatnio teorią, która zakłada istnienie jedenastowymiarowego wszechświata i opisuje cząstki elementarne jako tony, emitowane przez bliżej niezdefiniowane byty, które nazywają superstrunami, a teoretycy pokochali tę teorię, pewnie tylko dlatego, że szanse na jej doświadczalne obalenie są moim zdaniem równe zeru! Niech mi pan powie, że nie mam racji! – Ma pani nawet sporo racji, gdyż od dawna zmagamy się z wieloma zagadnieniami, jak na przykład ze znanym problemem interakcji pomiędzy obserwatorem a zjawiskiem, zwłaszcza o naturze kwantowej… – Sama nie raz tego doświadczyłam, panie profesorze, grzyby w lesie raz zauważone przestają dalej rosnąć! – zażartowała studentka. – Widzi pani, to świetny dowód na działanie mechanizmu kwantowego – odpowiedział żartem profesor – ale tak na poważnie, to istnieją również dowody na to, że opanowanie reguł fizyki kwantowej może dokonać prawdziwej rewolucji w technologii przesyłania informacji. Wyobraźmy sobie, że zbudowaliśmy źródło emitujące sprzężone pary fotonów, które nazywamy „splątanym”. Wyobraźmy sobie teraz jeszcze, że oznaczamy jeden z fotonów pary jako „niebieski”, a drugi jako „czerwony”… – Malujemy fotony? W jaki sposób, przepraszam? Teraz to pan sobie z nas żartuje, panie profesorze? – Studentka nie dawała za wygraną. – O dziwo, proszę państwa, nie jest to żaden prima aprilis! W praktyce informację dotyczącą pojedynczego fotonu kodujemy za pomocą stanu polaryzacji światła. Więc umówmy się, że foton spolaryzowany pionowo jest „czerwony”, a poziomo „niebieski”. Otóż za pomocą takich par splątanych fotonów o zdefiniowanej polaryzacji możemy przesyłać prawie trzykrotnie więcej informacji. I jest to już wynik porządnie przeprowadzonych i udokumentowanych doświadczeń! – Trochę to jednak zbyt abstrakcyjne! – wyrwało się dziewczynie. – Zdaję sobie sprawę, że to może być trudne do wyobrażenia, gdyż nikt z państwa nigdy na oczy nie widział pojedynczego fotonu, ale dobrze, pozwólcie państwo, że posłużę się może bardziej obrazowym przykładem. Wyobraźmy sobie stół bilardowy, przy którym stoi dwóch graczy i każdy trzyma w ręku kij. Na stole są dwie bile. Jedna jest czerwona, trzymajmy się już tej kolorystyki, a druga niebieska. Na dany sygnał gracze uderzają jednocześnie, każdy w „swoją” bilę. Ale w tej samej chwili gaśnie światło i zaczynamy szukać bil w ciemnościach. Kiedy znajdziemy tę niebieską, wiemy od razu, że druga bila jest czerwona, pomimo że jej jeszcze wcale nie widzimy. Zanim jednak którąkolwiek z bil znajdziemy, to obydwie są z naszego punktu widzenia albo czerwone, albo niebieskie, i tak właśnie działa mechanizm kwantowy! Już sam wielki Albert Einstein nie mógł pogodzić się z tym, że układy fizyczne mogą występować w stanach „splątanych”, ale nawet jemu nigdy nie udało się zaproponować żadnego lepszego rozwiązania. Konsekwencją takiego „splątania” jest jednak możliwość przesłania informacji w sposób natychmiastowy, nawet z jednej galaktyki do drugiej, gdyż odległość przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie! Znalazłem czerwoną bilę i wiem, że ta druga w innej galaktyce musi być niebieska. Wiem to natychmiast! Pozornie jest to paradoks, ponieważ szczególna teoria względności dowodzi, że nic nie może poruszać się szybciej od światła w próżni. Tyle tylko, że jeżeli wiemy, jak ten system działa, to nie mamy już potrzeby fizycznego przekazywania tej informacji. Mówimy w takim przypadku o korelacjach, co oznacza, że nasz bilard ma pewną szczególną własność! Jak do tej pory wierzymy, że obydwie teorie: mechanika kwantowa, dopuszczająca istnienie tych szczególnych korelacji, i teoria względności, zabraniająca „zbyt szybkiego” przesyłania informacji, są prawdziwe, ale od ponad stu lat bezskutecznie poszukujemy jednej spójnej logicznie teorii, która by je pogodziła! – Profesor znów wypił łyk wody ze szklanki i wyraźnie zadowolony ze swojego wywodu ciągnął dalej: – Stąd już tylko krok dzieli nas od opanowania zjawiska teleportacji. Podstawowe pytanie brzmi: czy potrafimy replikować obiekt fizyczny, czyli odtworzyć go tak, aby był identyczny z oryginałem\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Krawedz_otchlani-ebookRO/p00646267i006" target="_blank" title="Krawędź otchłani [Paul K. Martin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Krawędź otchłani [Paul K. Martin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ponad połowa inwestorów to byki – Analizy – SII\nWzrosty na giełdzie wprowadziły inwestorów w szampańskie nastroje. Udział byków przekroczył 50% w minionym tygodniu. Z kolei w Ameryce niedźwiedzie ogłosiły kapitulację i stanowią najmniejszą grupę wśród inwestorów.\nOd początku listopada indeks WIG wzrósł o ponad 17% i z nawiązką odrobił spadkowy październik. Wpłynęło to na istotną poprawę nastrojów inwestorów. Najnowszy odczyt udziału byków to 53,2%, co oznacza wzrost t/t o 7,2 p.p. Z kolei w przeciągu ostatnich czterech tygodni optymiści zyskali 27,3 p.p. Udział niedźwiedzi stopniał natomiast do 27,3%, co oznacza spadek t/t o 4,3 p.p., a w przeciągu ostatnich czterechtygodni spadek o 22 p.p.\nZmiana t/t: +7,2 p.p.\nDane zebrano podczas badania przeprowadzonego w dniach 12.11-19.11.2020. Odczyty mogą się nie sumować do 100% ze względu na zaokrąglenia.\nWartość indeksu INI zbliża się do niebezpiecznego poziomu 30 punktów, który na przestrzeni ostatniego roku wyznaczał punkt zwrotny. Najnowszy dczyt indeksu to 25,9 punktów, +11,5 t/t.\nW USA optymizm mocno ostygł, choć wciąż utrzymuje się wysoki optymizm wśród amerykańskich inwestorów indywidualnych. Udział byków spadł t/t o 11,5 p.p., do 44,4%, choć wciąż jest to największa grupa wśród inwestorów (przewaga utrzymuje się piąty tydzień z rzędu). Warto zwrócić uwagę, że inwestorzy przeszli głównie do obozu neutralnych, którzy zyskali t/t 10 p.p., rosnać do 29,3%. Tym samym najmniejszą grupą wśród inwestoró zostały niedźwiedzie z wynikiem 26,4%.\nDane zebrano podczas badania przeprowadzonego w dniach 11.11-18.11.2020. Odczyty mogą się nie sumować do 100% ze względu na zaokrąglenia.


PHOENIX CONTACT | FAME 2 — wtyk pomiarowy z opatentowanym uchwytem obrotowym — przegląd funkcji:\nFAME 2 — wtyk pomiarowy z opatentowanym uchwytem obrotowym — przegląd funkcji: Wtyk pomiarowy z uchwytem obrotowym i blokadą\nWtyk pomiarowy FAME 2 z opatentowanym uchwytem obrotowym\nZdefiniowane, mechanicznie wspomagane wyciąganie opatentowanego wtyku pomiarowego z bloku kontrolnego. Sygnalizacja optyczna i wymuszona blokada w różnych położeniach łączeniowych.\nKrok 1 Wtyk pomiarowy wetknięty i ustalony zatrzaskiem\nWtyk pomiarowy jest całkowicie wetknięty i zamocowany zatrzaskiem. Okienko wskaźnikowe pokazuje kolor czerwony. Wszystkie zestyki kontrolne są połączone zgodnie ze strukturą pomiaru.\nPołączenie zestyków pomiarowych\nUchwyt obrotowy zostaje przekręcony do oporu w górę. Okienko wskaźnikowe pokazuje kolor żółty. Zestyki pomiarowe z krótkimi sprężynami stykowymi (np. przekładniki prądowe) są ponownie połączone z urządzeniem zabezpieczającym. Przekładnik jest jeszcze zwarty.\nWyciągnięcie wtyku pomiarowego\nUchwyt obrotowy musi zostać ponownie przekręcony do pozycji wyjściowej. Okienko wskaźnikowe pokazuje kolor zielony. Mechanizm zwalnia wtyk, umożliwiając jego całkowite wyciągnięcie. Przekładnik nie jest już zwarty.\nFAME 2 — przegląd funkcji:FAME 2 — wtyk pomiarowy z opatentowanym uchwytem obrotowym — przegląd funkcji: /plpl/web/main/products/subcategory_pages/Plug-in_test_system_without_power_plug_P-15-08-01-02/cc666b5d-94d9-4578-908c-5f5d16ad1c22/cc666b5d-94d9-4578-908c-5f5d16ad1c22


1. Uczczenie ofiar ataku w Toronto\n... również ludzi oraz narzędzia, którymi się posługują. Artysta uchwycił "portret pracy" oraz charaktery poszczególnych osób a nie tylko otaczającą architekturę. Samobójstwa Na Empire State Building ...\n3. Film z katastrofy samolotu\nAmerykański bombowiec B-25 uderza w Empire State Building pomiędzy 78 a 79 piętrem niszcząc biura oraz konstrukcję budynku. Zginęło jedenaście osób znajdujących się wewnątrz wieżowca oraz załoga samolotu. ...\n4. Regulamin strony\n... lub pośrednio w celu sprzecznym z prawem, Regulaminem, dobrymi obyczajami lub powszechnie przyjętymi zasadami korzystania z sieci Internet, korzystania z Serwisu w sposób naruszający prawa firmy Somapro ...\n5. Historia architektury\n... jednak następna osoba chciała się wdrapać na szczyt naszej wieżyczki to ten biedny człowiek na samym dole mógłby tego nie znieść. Rozwiązaniem tej sytuacji jest zwiększenie liczby osób na dole, które pomagałyby ...\n... pracujących ludzi w ESB ponad 15,000 Personel 250 osób Ilość wyrzucanych śmieci 100 ton na miesiąc Ilość zużywanego prądu 40 milionów kilowatogodzin Ilość hydrantów 400 ...\n... zainstalowania. Wymyślono także sposób dostarczenia 10 milionów cegieł potrzebnych do budowy: zamiast rozładowywać wszystko na ulicę, firma skonstruowała zjeżdżalnię prowadzącą do zsypu znajdującego się ...\n... powodując śmierć 14 osób: pilota, pozostałe dwie osoby z załogi samolotu i 11 osób pracujących wtedy przy biurkach. Wybuch paliwa zranił następne 26 osób. Szczątki samolotu przebiły ścianę budynku, przeleciały ...


10 Najlepszych Ofert Na Wózki Widłowe w Środzie Śląskiej, 2021\nNajlepsze Oferty na Wózki Widłowe w Środzie Śląskiej, 2021\nKiedy szukasz bezkonkurencyjnej oferty wózków paletowych w miejscowości Środa Śląska, zatrudnij ekspertów w branży. Systemy Logistyki Magazynowej wykorzysta swoje kompetencje i przedstawi Ci zacną propozycję. Ustal pasujący termin bez zbędnej zwłoki i na własne oczy przekonaj się, że warto!\nTakiego sprzedawcy prędko nie znajdziesz na terenie Środy Śląskiej, więc jeśli szukasz porządnych wózków widłowych czołowych to bez zbędnej zwłoki poznaj Gosia Serwis Wózków Widłowych Małgorzata Zagroba. Gorąco zachęcamy do zadawania pytań - to Ci się opłaci.\nKupno wysokiej jakości wózków widłowych bocznych może być trudne, ale OKSEL na 100% pomoże Ci w znalezieniu odpowiedniego produktu. Skontaktuj się z nimi jak najszybciej i poznaj ofertę.\nWysokiej Jakości Wózki Widłowe Boczne Środa Śląska\nJeśli poszukujesz dobrej jakości wykonywanych usług to eksperci z DMS Service SC są dla Ciebie idealni. Już nie trać czasu i poproś o ofertę - gwarancja zadowolenia!\nCenione Wózki Widłowe Środa Śląska\nJeśli szukasz najlepszej oferty widłaków w okolicy Środy Śląskiej, skorzystaj z pomocy fachowców w branży. Osoba fizyczna wykorzysta kompetencje swoich pracowników i przedstawi Ci niezłą propozycję. Zapraszamy do zadawania pytań - bez wątpienia warto.\nDołącz do naszych Sprzedawców Wózków Widłowych w Środzie Śląskiej\nDziałasz na rynku jako Sprzedawca Wózków Widłowych i szukasz nowych Klientów z Środy Śląskiej lub okolic? Załóż konto i realizuj potrzeby zainteresowanych Klientów z Oferteo!\nPowiązane strony: Wózki widłowe, Kupię wózek widłowy Środa Śląska\nWidłaki Środa Śląska\nPlanujesz wybrać dobrego specjalistę do realizacji swoich planów? Libet SA będzie najszybszą drogą. Wykonaj jeden telefon, a otrzymasz ofertę, która na pewno zrobi na Tobie dobre wrażenie.\nNie możesz odnaleźć się w gąszczu ofert na wózki widłowe? Specjaliści z Roda Service pomogą Ci znaleźć najbardziej korzystne rozwiązanie. Zachęcamy do zapoznania się z ofertą - nie pożałujesz.\nSzukając paleciaków natkniesz się na sprzedawców, którzy mają ofertę, ale to Teresa Maliszewska jest najwyższej próby. Nie trać czasu - umów się z nimi na rozmowę i poznaj ofertę.\nSzukasz cen lub cenników wózków widłowych? A może interesuje Cię najtańsza oferta sprzedawców widlaków w Środzie Śląskiej? Złóż zapytanie, a specjaliści z Środy Śląskiej sami prześlą Ci wyceny.\nInne pobliskie usługi: Dostawcy maszyn i urządzeń Środa Śląska Maszyny rolnicze Środa Śląska Maszyny budowlane Środa Śląska\nJeśli szukasz dobrej jakości i ceny to właśnie oni oferują sprzedaż wózków widłowych na terenie Środy Śląskiej i w sąsiednich miastach. Poproś o ofertę dopasowaną do Twoich potrzeb i sprawdź co firma ma do zaoferowania.\nChesz znaleźć dostawcę idealnych paleciaków w miejscowości Środa Śląska lub na terenie powiatu i wymagasz atrakcyjnej ceny? Zapytaj o ofertę dopasowaną do Twoich potrzeb i sprawdź co firma ma do zaoferowania.\nTrudno Ci się odnaleźć w gąszczu ofert na wózki widłowe czołowe? Profesjonalna kadra z ZAKŁAD USŁUGOWO WYTWÓRCZY doradzą Ci najbardziej korzystne rozwiązanie. Zachęcamy do zapoznania się z ofertą - nie pożałujesz.\nFirma Dariusz Tyma oferuje swoje usługi zapewniając bezpłatne konsultacje na temat możliwych opcji współpracy. Koncentruje się na Klientach z rejonu Środy Śląskiej i okolic. Zatelefonuj i otrzymaj niewiążącą propozycję współpracy, która przypadnie Ci do gustu.\nPoszukując wózków paletowych trafisz na firmy, które mają ofertę dla Ciebie, ale Gosia Serwis Wózków Widłowych Monika Zagroba jest najwyższej próby. Umów się na rozmowę już teraz, a otrzymasz dopasowaną ofertę.\nJeśli interesują Cię opinie na temat najlepszych wózków widłowych, szukasz porad lub ofert skontaktuj się ze specjalistami z Środy Śląskiej. Otrzymasz fachową pomoc oraz oferty na zakup potrzebnego Ci wózka widłowego. Już teraz wyślij zapytanie do profesjonalistów z Oferteo i poznaj najlepsze rozwiązania.\nChesz znaleźć dostawcę markowych wózków widłowych w miejscowości Środa Śląska lub na terenie powiatu i wymagasz odpowiedniej jakości? Określ czego potrzebujesz i poznaj dobrą ofertę spełniającą Twoje oczekiwania.\nGdy szukasz rewelacyjnej jakości wykonywanych usług to specjaliści z BMJB są dla Ciebie idealni. Podejmij decyzję bez zwłoki - zatelefonuj i otrzymaj propozycję współpracy, która spełni Twoje wymagania.\nPoszukujesz idealnych wózków widłowych bocznych w okolicy Środy Śląskiej i wymagasz odpowiedniej jakości? Wystarczy, że zadzwonisz, a otrzymasz ofertę, która na pewno zrobi na Tobie dobre wrażenie.\nPoszukujesz bezkonkurencyjnych paleciaków w okolicy Środy Śląskiej i wymagasz atrakcyjnej ceny? Ledwie chwila dzieli Cię od dostania świetnej propozycji - zobacz!\nChesz znaleźć dostawcę doskonałej jakości wózków widłowych w okolicy miejscowości Środa Śląska i wymagasz atrakcyjnej ceny? Ledwie krok dzieli Cię od otrzymania świetnej oferty - zadzwoń!\nBINTECH - Wózki Widłowe z Środy Śląskiej specjalizuje się w oferowaniu świetnych paleciaków w korzystnej cenie każdemu odbiorcy, zapewniając liczne formy realizacji płatności. Zapytaj o wycenę dopasowaną do Twoich potrzeb i sprawdź co firma ma do zaoferowania.\nWybranie dobrych wózków widłowych używanych może być trudne, ale Ivo Maciej Kozak na pewno pomoże Tobie w znalezieniu właściwego towaru. Ażeby otrzymać dokładną wycenę skontaktuj się - możesz tylko zyskać.\nWciąż nie znalazłeś odpowiedniego dostawcy wózków widłowych, chociaż poszukujesz go od wielu dni? BWM Serwis SC może rozwiązać Twój problem. Zachęcamy do zadawania pytań.\nNie możesz odnaleźć się w nadmiarze ofert na paleciaki? Fachowcy z Jazgot Wrocław Sp z oo - Wózki widłowe pomogą Ci znaleźć najbardziej korzystne rozwiązanie. Napisz w krótkim formularzu czego potrzebujesz i otrzymaj dobrą ofertę spełniającą Twoje oczekiwania.\nWynajem Wózków Widłowych Wózki widłowe wynajem wózków widłowych oferuje sprzedaż wózków widłowych na terenie Środy Śląskiej i okolicznych miejscowości. Skorzystaj z doświadczenia naszych fachowców i już dziś otrzymaj dobre wózki widłowe w najniższej cenie. Ofertę możesz otrzymać jeszcze dzisiaj.\nJeszcze nie znalazłeś odpowiedniego dostawcy wózków widłowych, mimo że poszukujesz go od kilku tygodni? Kemot Tom może być Twoim rozwiązaniem. Już teraz umów się z nimi na rozmowę, aby uzyskać więcej szczegółów.\nChcesz znaleźć specjalistów od sprzedaży wózków widłowych w rejonie Środy Śląskiej lub w przyległych miastach? Umów się na rozmowę jak najszybciej, a otrzymasz dopasowaną ofertę.\nFirma Guittard oferuje sprzedaż wózków widłowych na terenie Środy Śląskiej i pobliskich miejscowości. Skorzystaj z porady naszych ekspertów i już dziś otrzymaj opłacalne wózki widłowe czołowe w najniższej cenie. Zdecyduj się od razu - skontaktuj się i otrzymaj ofertę, która Cię usatysfakcjonuje.\nCzujesz się zagubiony w nadmiarze ofert na wózki widłowe? Profesjonalna kadra z Framer sc doradzą Ci najlepsze rozwiązanie. Umów się na rozmowę od razu, aby uzyskać więcej informacji.\nZnalezienie tanich wózków widłowych to duże wyzwanie, dlatego nie zwlekaj - fachowcy z FLT Grupa Sp z oo poradzą Ci i znajdą spełniające Twoje oczekiwania rozwiązanie. Realizują wymagania nawet najbardziej wymagających Klientów.\nKupno dobrych wózków widłowych jest niełatwe, ale FLOTA FORKLIFTS na pewno pomoże Ci w znalezieniu dobrego towaru. Jeszcze dziś umów się z nimi na rozmowę.\nNastępnego takiego dostawcy szybko nie znajdziesz w miejscowości Środa Śląska i okolicy, dlatego jeśli szukasz wysokiej jakości widłaków to koniecznie sprawdź PHU MACFED MACIEJ FEDYK. Określ czego potrzebujesz i poznaj dobrą ofertę spełniającą Twoje wymagania.\nNadal nie znalazłeś odpowiedniego dostawcy wózków widłowych używanych, choć szukasz go od wielu dni? Taurus Wojciech Wojciechowski może ma szansę zakończyć Twój problem. Ustal pasujący termin od razu i na własne oczy przekonaj się, że warto!\nFirma Galtech oferuje swoje usługi dbając o szczegóły i zadowolenie Klientów. Koncentruje się na Klientach z miejscowości Środa Śląska i okolic. Nie zwlekaj i skontaktuj się od razu - gwarantujemy, że będziesz zadowolony!\nWyśmienite widłaki z doręczeniem pod Twoje drzwi to zwyczajna usługa Mariusz Materna, dzięki której będziesz całkowicie zadowolony. Realizują oczekiwania nawet najbardziej wymagających Klientów, dlatego są świetnym wyborem.\nZnalezienie dobrych wózków widłowych nie jest łatwą sprawą, dlatego nie zwlekaj - specjaliści z Orion Forklift dadzą wskazówki i dobiorą spełniające Twoje oczekiwania rozwiązanie. Poproś o ofertę już teraz i przekonaj się co firma może Ci zaproponować.\nOdpowiednie paleciaki z dostawą pod Twoje drzwi to standardowa usługa Etrans Wózki Widłowe sc, dzięki której będziesz całkowicie kontent. Skontaktuj się, a otrzymasz ofertę, która Cię zaskoczy - na plus.\nRanking Sprzedawców Wózków Widłowych obejmuje również takie miejscowości jak: Środa Śląska, Miękinia, Wilkszyn, Lutynia, Malczyce, Mrozów, Pisarzowice, Gałów, Kostomłoty, Szczepanów, Brzezina, Krępice, Udanin, Rakoszyce, Wróblowice, Ciechów, Księginice, Żurawiniec, Ujazd Górny, Rusko. więcej...\nPodobne zlecenia: Wózki widłowe używane Środa ŚląskaWózki podnośnikowe Środa Śląska\nTytuł otrzymują Specjaliści cieszący się uznaniem wśród Klientów w swojej branży i regionie. Jesteś jednym z Najlepszych? Pochwal się Klientom dodając ten link na swojej stronie internetowej: https://www.oferteo.pl/wozki-widlowe/sroda-slaska#Najlepsi


Swanson Probiotyk ProLacto Acidophilus 60kaps vege - suplement diety :: Fit-zone.pl\nSwanson Probiotyk ProLacto Acidophilus 60kaps vege - suplement diety\nSwanson Probiotic Prolacto Acidophilus - suplement diety\nPodstawowa bakteria Lactobacillus acidophilus\nAż 4 miliardy bakterii w 1 kapsułce\nPrebiotyki wspierające bakterię\nProdukt dostarcza aż 4 miliardy jednego z najważniejszych szczepów bakterii Lactobacillus acidophilus w jednej kapsułce, aby spełniał swoją zbawienną dla naszego organizmu rolę w przewodzie pokarmowym. Dodatkowo produkt zawiera aż 125mg prebiotyków – opatentowanych przez firmę NutraFlora fruktooligosacharydów FOS.\nLactobacillus acidophilus 4 milardy *\nNutraFlora scFOS (krótkołańcuchowe fruktooligosacharydy - min. 95%) 125mg *\nSkład: Lactobacillus acidophillus, NutraFlora® scFOS®, celuloza (otoczka kapsułki), mikrokrystaliczna celuloza (substancja wypełniająca), stearynian magnezu i/lub dwutlenek krzemu (substancje przeciwzbrylające)\nSPOSÓB UŻYCIA: Jedna kapsułka rano z posiłkiem. Nie przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia. Produkt nie może być stosowany jako substytut prawidłowo zróżnicowanej diety. Produkt niewskazany dla kobiet w ciąży i karmiących.\nNutraFlora oraz scFOS są znakami zastrzeżonymi przez firmę GTC Nutrition Company\nSwanson Olej magnezowy 237ml - suplement diety\n37,99 zł 43,15 zł


13858 Views Posted on: 2021-03-07\nNerwobóle - jak sobie z nimi radzić\nCodziennie przez nasz układ nerwowy przebiegają niezliczone sygnały. Dzięki temu nasz mózg jest w stanie kontrolować, co dzieje się wokół nas i w naszym wnętrzu. A odczucie bólu informuje go o występowaniu pewnych nieprawidłowości. Jeśli więc dokuczają nam nerwobóle, możemy założyć, że z jakiegoś powodu nerwy w danym miejscu nie są w stanie spełniać swojej roli. Tak jak brzuch boli nas, gdy ze stresu nie może spokojnie trawić.\nCzym są nerwobóle i jakie mają przyczyny?\nLeki na nerwobóle i 5 innych skutecznych rozwiązań\nNeuralgie, czyli inaczej nerwobóle, występują z różnych powodów w różnych miejscach w ciele, ale wspólny dla nich jest napadowy charakter objawów. Możliwe przyczyny to:\nPod wpływem długotrwałego stresu organizm rozkłada komórki w celu pozyskania energii, co może dotyczyć również neuronów. Ponadto nerwobóle w klatce piersiowej są sygnałem na tyle niepokojącym, że z reguły przekonują nas do wycofania się w danej sytuacji, co nasz organizm potrafi wykorzystywać jako formę samoobrony.\nNiektóre z nich atakują układ nerwowy.\nZdarza się, że podczas wypadków czy operacji nerw dosłownie zostaje przerwany.\nKiedy pobliskie tkanki, na przykład przez namnażanie się komórek nowotworu, uciskają na nerw, to on wysyła sygnał o bólu.\nWywoływane chociażby przez półpasiec.\nWitaminy z grupy B są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania neuronów.\nPowinniśmy uważać nawet na dwutlenek węgla, jeśli o nie chodzi. Co nie znaczy, że powodują akurat nerwoból międzyżebrowy. Bardziej podtruwamy się tym związkiem pijąc gazowane napoje niż przy przeprowadzaniu wymiany gazowej.\nNerwobóle może wywołać niedoczynność tarczycy, cukrzyca, borelioza, skolioza, dyskopatia, stwardnienie rozsiane czy reumatoidalne zapalenie stawów.\nSilny ból bywa zlokalizowany w różnych miejscach, stąd podział neuralgii na:\nNie ma ona swojej nazwy, ale występuje w rejonie objętym półpaścem nawet przez kilka lat po wyleczeniu choroby.\nJeśli dokuczają nam nerwobóle w klatce piersiowej lub nawet wrażenie, że coś na nią dusi, to możliwe, że uszkodzony jest któryś nerw między żebrami. Choć lepiej dla nas, żeby nie był to stan nieodwracalny.\nNeuralgię nerwu trójdzielnego\nNazywa się go trójdzielnym, bo rozgałęzia się na nerw oczny, szczękowy i żuchwowy, stąd jego ból często wywołany jest przez stany zapalne zębów i zatok. Najczęściej dotyczy kobiet po 35. roku życia.\nInaczej neuralgia amiotroficzna. Charakteryzuje się bólem w ramieniu i obręczy barkowej, który po kilku dniach prowadzi do niedowładów mięśni.\nOdczuwać go można w okolicy ucha, tylnej ściany gardła, korzenia języka i poniżej żuchwy. Nieraz utrudnia przełykanie pokarmu.\nNeuralgię nerwu podpotylicznego Arnolda\nPoza bólem z tyłu głowy, można cierpieć na światłowstręt i szumy uszne.\nNeuralgia jest uciążliwa, bo charakterystyczne są dla niej silne napady. Aby pozbyć się bólu, potrzebne nam specjalistyczne środki. Na przykład:\nNLPZ to te zawierające chociażby ibuprofen czy kwas salicylowy. Popularne w leczeniu grypy i sprzedawane bez recepty, sprawdzają się na nerwobóle powodowane infekcjami.\nJest to środek przeciwdepresyjny, a one zmniejszają odczucie bólu.\nObniżające poziom lęku leki na nerwobóle, zwłaszcza wywołane stresem, działają nieraz lepiej od tabletek przeciwbólowych.\nWpływają na receptory, hamując docieranie do nich bodźców bólowych. Należy do nich morfina, którą podaje się w szpitalach pacjentom w ciężkim stanie, co zdecydowanie świadczy o jej skuteczności.\nA kiedy nie chcemy faszerować się lekami, możemy skorzystać z:\nMasażu – nieraz można rozmasować stan zapalny czy pozbyć się toksyn z bolącego miejsca w ciele,\nTermokoagulacji – zabiegu zniszczenia części nerwu, wysyłającej uciążliwe sygnały, za pomocą wysokiej temperatury,\nGlicerolizy – wstrzyknięcia glicerolu do neuronu w celu doprowadzenia do jego rozkładu,\nAkupunktury – może okazać się dla niektórych lepsza od masażu,\nWzbogacenia diety o witaminy B6 i B12.\nNerwobóle są dokuczliwe, bo charakteryzują się napadami silnego bólu, którego nie jesteśmy w stanie uśmierzyć domowymi środkami. Wywoływać je może wiele czynników, od możliwych do zwalczenia, takich jak infekcje czy toksyny, po nieodwracalne, jak mechaniczne przerwanie neuronu w trakcie operacji. Jeśli nie da się działać u źródła, co byłoby najlepszym rozwiązaniem, musimy ratować sytuację lekami lub zabiegami, które zmniejszą dolegliwości.


Dunlop Sport Maxx RT 2 245/40 R19 98 Y XL, MFS, ZR » Oponeo\nDunlop Sport Maxx RT 2 245/40 R19 98 Y XL, MFS, ZR\nOcena łączna: 5,5 274 opinie Opona Rewelacyjna!\nInformacje o oponie zbierane są od 1674 dni. W tym czasie zebraliśmy 274 opinie.\nNasi klienci przejechali łącznie 3838000 km.\nOpony które zakupiłem to już kolejne dunlopy.jak dotąd zadowolony.oczywiście używałem tez innych marek ale dużo droższych a różnica co do jakości jak dla mnie nie wyczuwalna. Polecam tym mniej zdecydowanym.\nPodsumowanie: Jak dla mnie opony godne polecenia\nMam gwarancję bezpiecznej jazdy po drodze. Właściwości opon w pełni mnie zadowalają. Polecam opony Dunlop.\nBardzo dobre opony, super zachowują się w warunkach mokrych.\nBardzo dobre opony w rozsądnej cenie...