Standard rasy Beagle - Treść May\nDATA PUBLIKACJI OFICJALNEGO STANDARDU BIEŻĄCEGO: 13.10.2010\nKLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 6. Psy, kopyta krwi i pokrewne rasy.\nSekcja 1.3: Ogary niewielkich rozmiarów, z testami jakości roboczych.\nKRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Beagle pochodzi prawdopodobnie od dużych Foxhoundów, którzy polowali łowcami stóp, głównie zające. Beagle wciąż żyją paczkami w różnych instytucjach, w tym szkołach wyższych i szkołach. Hałaśliwy, żarliwy piesek, pełen entuzjazmu i energii, nieustannie gotowy na każdą aktywność, w której możesz wziąć udział. Wszystko w tej rasie sprawia wrażenie oddania i energii, i nie ma lepszego widowiska niż szukanie stada beagle, z głową w dół do toru, ogony podciągnięte, gdy skupiają się na znajdowaniu i chwytaniu zdobyczy. Podczas panowania króla Henryka VIII i królowej Elżbiety I pojawili się twardogłowi Bigleyowie, z których niektóre były tak małe, że mogły zmieścić się w kieszeni kurtki myśliwskiej. Z biegiem lat wielkość psów rasy beagle wzrosła, ale niektórzy drobni członkowie rasy, zwani "kieszonkowymi beagle", wciąż się rodzą.\nMocny, zwarty pies, sprawiający wrażenie siły bez oznak chamstwa.\nZabawny pies, którego naturalnym celem jest polowanie, głównie na zające, które ściga na szlaku. Odważny, bardzo aktywny, odporny i zdecydowany. Zwinny, inteligentny i zrównoważony. Dobroduszny, bardzo mobilny, bez oznak agresji i tchórzostwa.\nProporcjonalna długość, mocna, ale nie szorstka, bardziej elegancka u kobiet, bez fałd i zmarszczek.\nCzaszka: Lekko wypukła, umiarkowanie szeroka; guz potyliczny łagodny.\nStop: dobrze zdefiniowany, dzieląc długość głowy od potylicy do czubka nosa tak równomiernie, jak to możliwe na pół.\nNos: nos jest szeroki, najlepiej czarny; osłabienie pigmentacji jest dozwolone u psów o jasnym kolorze. Nozdrza szerokie.\nKufa: nie zaostrzona.\nWargi: umiarkowanie wyraziste ujęcia.\nSzczęki / zęby: Szczęki powinny być mocne, z doskonałym, jednolitym i pełnym zgryzem nożycowym, to znaczy, że górne siekacze ściśle przylegają do dolnych siekaczy i stoją pionowo w szczękach.\nOczy: Ciemnobrązowe lub orzechowe, raczej duże, niezbyt głębokie i nie wystające, raczej szeroko rozstawione, z miękkim przyjemnym wyrazem.\nUszy: długie, z zaokrąglonymi końcami, kiedy ciągną się do przodu, prawie osiągając czubek nosa. Niski, miękki, dopasowany do kości policzkowych.\nWystarczająco dużo, aby pies mógł z łatwością podążać szlakiem. Lekko zakrzywione, z niewielkim podgardlem.\nTopline: Prosto i poziomo.\nLędźwie: krótkie, ale w równowadze z resztą ciała. Silny i elastyczny.\nKlatka piersiowa: Opuszczona poniżej łokci. Żebra są dobrze wysklepione i sięgają daleko w tył.\nBrzuch: Nie zbyt podciągnięty.\nŁopatki: Dobrze wyluzowane, bez obciążenia.\nŁokcie: Solidne, nie skręciły ani nie, ani na zewnątrz.\nPrzedramię: Przednie nogi są proste, ustawione pionowo pod ciałem, z dobrymi kośćmi i zaokrąglonymi kośćmi, które nie zwężają się do łap.\nPrzednie nóżki: zebrane i mocne. Palce są zwarte, klocki są ciasne. Łapy nie są zające. Pazury są krótkie.\nStawy kolanowe: o dobrze zdefiniowanym kącie.\nTylne łapy: zebrane i trwałe. Palce są zwarte, klocki są ciasne. Łapy nie są zające. Pazury są krótkie.\nPlecy są proste, mocne, bez śladów "toczenia". Krok jest wolny, z dobrym chwytaniem przestrzeni przez przednie kończyny; prosty ruch, bez dużego uniesienia kończyn; tylne kończyny - z dobrym popychaniem. Tylne kończyny nie powinny się zbiegać, przód - nie powinien grabić ani zbłądzić.\nKolor: Tricolor (czarno-czerwono-biały); niebiesko-czerwono-białe; borsuk; zajęczkowy; cytrynowy pstrokat; cytryna biała; czerwony i biały; czerwony i biały; czarno-biały; solidne białe. Z wyjątkiem jednolitej bieli, wszystkie wymienione kolory mogą mieć plamki. Żadne inne kolory nie są dozwolone. Końcówka ogona jest biała.\nPożądana minimalna wysokość w kłębie 33 cm.\nPożądana maksymalna wysokość w kłębie wynosi 40 cm.\nWszelkie odstępstwa od powyższych przepisów powinny być traktowane jako wada / wada, a powaga, z jaką oceniany jest wada / wada, powinna być proporcjonalna do jej dotkliwości, a także wpływu na zdrowie i dobre samopoczucie psa oraz na jego zdolność do wykonywania tradycyjnej pracy.\nOstatnie zmiany od 01.07.2011 pogrubione\nBeagle Standard FCI №161\nBeagle Standardowa rasa FCI №161 / 01.27.2011\nBeagle miał pochodzić od dużych Foxhoundów, którzy polowali na wędrowców, głównie zające. Beagle wciąż żyją paczkami w różnych instytucjach, w tym szkołach wyższych i szkołach. Hałaśliwy, żarliwy piesek, pełen entuzjazmu i energii, nieustannie gotowy na każdą aktywność, w której możesz wziąć udział. Wszystko w tej rasie sprawia wrażenie oddania i energii, i nie ma lepszego widowiska niż szukanie stada beagle, z głową w dół do toru, ogony podciągnięte, gdy skupiają się na znajdowaniu i chwytaniu zdobyczy.\nPodczas panowania króla Henryka VIII i królowej Elżbiety I pojawili się twardogłowi Bigleyowie, z których niektóre były tak małe, że mogły zmieścić się w kieszeni kurtki myśliwskiej. Z biegiem lat wielkość psów rasy beagle wzrosła, ale niektórzy drobni członkowie rasy, zwani "kieszonkowymi beagle", wciąż się rodzą.\nDługość głowy, od potylicy po czubek nosa, dzieli się stopą na równi jak to tylko możliwe. Długość przednich kończyn do łokci jest w przybliżeniu równa połowie wysokości psa w kłębie.\nKrótki w dolnej części pleców, ale dobrze wyważony.\nDolna linia i brzuch: niezbyt schowany.\nGruba, umiarkowana długość. Wysoko osadzony, jest zabawny, ale nie skręcony na plecach i nie skierowany do przodu od podstawy. Dobrze okryte włosami, zwłaszcza na spodzie.\nStawy skokowe: mocne, niskie, równoległe do siebie.\nZmontowane i trwałe. Palce są zwarte, klocki są ciasne. Łapy nie są zające. Pazury są krótkie.\nKrótki, gęsty i odporny na warunki atmosferyczne.\nTricolor (czarno-czerwono-biała); niebiesko-czerwono-białe; borsuk; zajęczkowy; cytrynowy pstrokat; cytryna biała; czerwony i biały; czerwony i biały; czarno-biały; solidne białe. Z wyjątkiem jednolitej bieli, wszystkie wymienione kolory mogą mieć plamki. Żadne inne kolory nie są dozwolone. Końcówka ogona jest biała.\nPożądana wysokość w kłębie 33 cm - 40 cm.\n• Każdy pies wyraźnie wykazujący zaburzenia fizyczne lub behawioralne musi zostać zdyskwalifikowany.\nBeagle Standard rasy, cechy\nNorma wskazuje, jaki powinien być idealny pies danej rasy.\nJest publikowany przez specjalny klub w kraju, w którym hodowano rasę, a jeśli jest kilka takich klubów, to najstarszy z nich. Następnie standard musi zostać zatwierdzony przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Psa (ang. International Dog Association, FCI), po którym hodowcy muszą ściśle przestrzegać go przy hodowli psów.\nBeagle ma postać mocnego psa o kompaktowej budowie.\nSprawia wrażenie wyrafinowanego psa, który nie ma żadnych grubych rysów. Ma wesołą postać, a jego głównym zajęciem jest polowanie i tropienie bestii, głównie zając na szlaku. Jest odważny i wesoły, zdecydowany i energiczny, żywy, inteligentny, pełen temperamentu, kochający i inteligentny, nie wykazuje agresywności ani nieśmiałości.\nGłowa jest raczej wydłużona bez grubych rysów. Samice są węższe. Na skórze nie ma fałd. Czaszka jest lekko wypukła, umiarkowanie szeroka, z małym wycięciem w tylnej części głowy. Dobrze zaznaczony stop dzieli głowę na dwie, najlepiej równe części: od głowy do stopy i od stopy do nosa.\nKufa nie jest zwężona, usta są opuszczone, nos jest szeroki, najlepiej czarny, ale lżejsze psy umożliwiają mniej pigmentacji nosa. Nozdrza szerokie, otwarte. Oczy są ciemnobrązowe lub orzechowe, raczej duże, dobrze osadzone na orbitach. Między nimi wielka odległość. Wygląd jest delikatny i pełen zaufania. Długie uszy, zaokrąglone na końcach. Jeśli pociągniesz ich do przodu, dotrą one do czubka nosa. Baza jest wystarczająco niska. Powiesić wdziękiem wzdłuż kości policzkowych. Szczęki mocne, z ukąszeniem nożyczek i pełnym zestawem zębów. Górne siekacze przykrywają dolne, ściśle do nich przylegające. Długość szyi powinna pozwolić psu opaść nisko nisko nad ziemię. Szyja jest lekko zaokrąglona, z małym podgardlem. Ramiona są pochyłe, nie ciężkie. Kończyny przednie są proste, ustawione pionowo pod ciałem. Struktura kończyn jest gęsta, kości są zaokrąglone. Nie dociera do dna. Nadgarstek jest krótki, a łokcie nie są skierowane do wewnątrz ani na zewnątrz.\nWysokość od łokcia do ziemi jest w przybliżeniu równa połowie wysokości w kłębie. Kręgosłup jest prosty i gładki. Klatka piersiowa schodzi poniżej łokci. Żebra są zakrzywione i rozciągnięte w kierunku tyłu. Schab jest krótki, ale jednocześnie proporcjonalny. Jest silna i odporna. Żołądek prawie się nie wyróżnia. Kończyny tylne są muskularnymi, grubymi, wystającymi udami i silnymi równoległymi piszczelami. Łapy są obcisłe z mocnymi stawami i klockami. Zajęcze łapy są uważane za wadę. Pazury są krótkie.\nOgon jest mocny, umiarkowanej długości. Zawieszony wysoko. Pies trzyma go z sierpem nad plecami, ale nigdy nie powinien się zwinąć na plecach ani pochylić do przodu w kierunku jego podstawy. Jest gęsto pokryta wełną, szczególnie u dołu, co nadaje mu wygląd pędzla. Podczas ruchu tył jest poziomy i stabilny. Pies nie powinien być zgięty w łuk.\nPies porusza się bez wysiłku. Przednie kończyny są wyrzucane daleko i prosto, a nie wysoko. Kończyny tylne dają dobry impuls. Minimalna wysokość kłębu wynosi 33 centymetry, a maksymalna 40 centymetrów. Niestety standard jest tak powierzchowny jak wszystkie angielskie standardy. Ale niektóre cechy, o których w ogóle nie wspomina lub są wymieniane mimochodem, odróżniają wysokiej klasy beagle od beagle klasy średniej. Na przykład bardzo ważne jest, aby kości twarzoczaszki i kości boczne kufy były równoległe. Kolejnym ważnym punktem jest pigmentacja wzdłuż konturu nacięcia oka. W żartach mówią, że beagle przynosi oczy tuszem do rzęs. Podkreśla to głębię widoku.\nO uszach mówią, że powinny sięgać do czubka nosa, ale nie dłużej, aby beagle nie przypominał Ogara lub Bassetta. Kiedy pies jest na straży, uszy nie powinny opaść. Ich płaska część jest odwrócona na lewą stronę, a cały typ psa mówi, że jest czujny. Ponieważ u beagle jest ceniona większa siła niż elegancja, jego szyja powinna być potężna. Ta cecha jest bardziej zauważalna u mężczyzn niż u kobiet. Lekka piwnica, o której mowa w normie, powinna być ograniczona do dwóch fałd wełny, które zaczynają się od szczęki i równolegle schodzą pod szyją.\nSchab jest krótki, ale klatka piersiowa jest długa i dobrze rozwinięta. Serce i płuca są dogodnie zlokalizowane. Tak więc tułów jest dość długi. Harmonia w proporcjach jest bardzo ważna. Pies gończy nie powinien mieć zbyt krótkich kończyn, aby nie przypominać jamnika francuskiego lub szwajcarskiego. Nie powinno to sprawiać wrażenia, że jest zbyt ciężkie lub kruche. Jeśli chodzi o kolorystykę, może to być kombinacja bieli i czerni z odcieniami brązu do pomarańczy lub cytryny. Pożądane jest, aby na twarzy była biała maska, najlepiej symetryczna.\nKońcówka ogona powinna być biała, nie tylko ze względu na estetykę. Pozwala to myśliwemu nie tracić z oczu psa, nawet w gęstych zaroślach. Z tego samego powodu pies rasy beagle musi mieć wysoko uniesiony ogon. Mały pies z opuszczonym ogonem po prostu znika w wysokiej trawie. Wiele zalet i wad beagle staje się bardziej widoczne podczas jego biegu.\nKończyny przednie i tylne powinny poruszać się równolegle do siebie, co nie jest możliwe, jeśli występują defekty, takie jak skrzynia, która jest zbyt szeroka lub ciało zbyt wąskie lub lekko muskularne.\nStandard FCI nr 161 / 27.01.2011 / EN\nKolor podkreśla dodatki przyjęte w 2010 roku.\nData publikacji pierwotnego obowiązującego standardu: 10/13/2010.\nCel: Trail Hound\nKlasyfikacja F.C.I: Grupa szósta Harriers pracująca na szlaku i spokrewnionych rasach. Sekcja 1.3 Małe psy. Z testami roboczymi.\nKrótkie tło historyczne: Mówi się, że pies rasy beagle został wyhodowany z większego ogara dla wędrówek, głównie dla zająca. W svornoy polowania są obecnie wykorzystywane, paczki są często zbierane przez instytucje, w tym szkół wyższych i szkół. Żywy, niecierpliwy piesek, pełen entuzjazmu i energii, zawsze gotowy na każdą aktywność. Największe wrażenie na tej rasie wywiera sportowe skaczenie beagle oraz praca paczki beagle na torze, kiedy to z opuszczonymi głowami i podniesionymi ogonami są w pełni skupione na pościgu. Podczas panowania Henryka VIII i królowej Elżbiety I, popularny był siwowłosy bigley, niektóre były tak małe, że mieściły się w kieszeni kurtki myśliwskiej. Z biegiem lat wielkość beagle wzrosła do nowoczesnej, ale czasem rodzą się małe przypadki, tzw. "Beaglesów kieszonkowych".\nOgólna prezentacja: Solidny, zwinięty pies, sprawiający wrażenie jakości bez szorstkości.\nWażne proporcje: Długość głowy między tyłem głowy a czubkiem nosa jest o połowę równomiernie zmniejszana o stopę. Wysokość do łokcia jest około połowy wysokości w kłębie.\nCharakterystyka / Temperament: Wesoły pies, którego główną funkcją jest tropienie myślistwa, głównie zająca. Odważny, bardzo energiczny, odporny i zdecydowany. Żywy, inteligentny, o zrównoważonym temperamencie. Przyjazny, inteligentny, nie wykazujący agresji ani nieśmiałości.\nGłowa: wystarczająca długość, mocna, ale bez szorstkości, cieńsza u samic, bez zmarszczek i fałd.\nCzaszka: Lekko kopulasta, średniej szerokości, z niewielkim guzkiem potylicznym.\nStop: Dobrze zdefiniowany, dzieli odległość między grzbietem głowy a czubkiem nosa tak równomiernie, jak to możliwe.\nNos: Szeroki, najlepiej czarny, słaba pigmentacja jest akceptowalna w jaśniejszym kolorze beagle. Nozdrza szerokie.\nWargi: umiarkowanie obwisłe\nSzczęki / zęby: Silne szczęki z doskonałym, regularnym i pełnym zgryzem nożycowym, tzn. górne zęby szczelnie przykrywają dolne zęby, szczęki tworzą prostokąt.\nOczy: ciemnobrązowe lub orzechowe, raczej duże, niezbyt głęboko osadzone, nie wystające, ustawione w wystarczającej odległości, z miękkim, czarującym wyrazem twarzy.\nUszy: długie, z zaokrąglonymi końcami, sięgające prawie do czubka nosa, jeśli są wydłużone. Nisko osadzony, delikatna tekstura, powiesić wdziękiem, mocno przylega do policzków.\nSzyja: Wystarczająco długo, aby pies mógł z łatwością podążać szlakiem, lekko zakrzywionym, z lekkim podgardlem.\nTopline: Straight and Smooth\nLoin: krótki, ale dobrze wyważony. Schab jest silny i elastyczny.\nThorax: Upada poniżej łokcia. Żebra są dobrze zgięte i nieporęczne.\nKonkluzja: bez zbytniego dopasowania\nOgon: Mocny, średniej długości. Wysoko osadzony, noszony wesoło, nie zwinięty z tyłu, nie wygięty od podstawy. Dobrze pokryte włosami, szczególnie z tyłu.\nŁopatka: dobrze wyluzowana, bez obciążenia\nŁokieć: Wytrzymały, nie skręcający ani na zewnątrz, ani na zewnątrz\nPrzedramię: Gładkie i pionowo umieszczone pod ogarem, gęste, okrągłe, nie zwężające się ku końcowi\nŁapa: Mocna i ciasna. Dobrze zmontowane w bryle, z gęstymi poduszkami. Nie "zając". Pazury są krótkie.\nStaw kolanowy: Dobrze kątowany\nStawy skokowe: mocne, dość krótkie i równoległe względem siebie\nŁapa: Mocna i ciasna. Dobrze zmontowane w bryle, z gęstymi poduszkami. Nie "zając". Paznokcie krótkie\nChód (chód) / ruch: plecy są płaskie, mocne, bez śladów "garbusa". Krok jest wolny, łapy są przenoszone daleko do przodu, krok bez skakania; tylne nogi pokazują siłę. Nie powinien zbiegać się w ruchu, nie grabić i nie potykać się.\nWełna: krótka, gruba i wodoodporna.\nKolor: trójkolorowy (czarno-czerwono-biały), niebiesko-czerwono-biały, pstrokaty borsuk, hare-pstrokaty, cytrynowy pstrokat, cytrynowy biały, czerwono-biały, czerwono-biały, czarno-biały, biały. Z wyjątkiem jednolitej bieli, wszystkie wymienione kolory mogą mieć plamki. Żadne inne kolory nie są dozwolone. Końcówka ogona jest biała.\nWymagana minimalna wysokość w kłębie - 33 cm (13 cali) *\nŻądana maksymalna wysokość w kłębie - 40 cm (16 cali) *\nImadła: Każde odstępstwo od powyższych punktów należy traktować jako występek, a jego powaga jest proporcjonalna do stopnia, w jakim ta wada wpływa na zdrowie i dobre samopoczucie psa oraz jego zdolność do wykonywania tradycyjnej pracy.\n• Agresywny lub nadmiernie nieśmiały.\n• Każdy pies wykazujący anomalie fizyczne lub behawioralne musi zostać zdyskwalifikowany.\n• Samce powinny mieć dwa normalne jądra całkowicie zstępujące do moszny.\n• W hodowli może być stosowany tylko zdrowy funkcjonalnie i klinicznie pies o typowych cechach rasowych.\n* Najnowsza wersja standardu na stronie internetowej FCI nie oznacza wzrostu w calach.\nTłumaczenie z języka angielskiego O. Boyarskaya\nilustracje są pobierane z Internetu\nNormy dla dorosłych psów i szczeniąt beagle (zdjęcie)\nTreść Wśród chorób ludzi zapalenie błony śluzowej żołądka należy do najczęstszych chorób. Jednak ten sam obraz obserwuje się u naszych przyjaciół czworonożnych - zapalenie błony śluzowej powierzchni żołądka znowu prowadzi.\nTreść Właściwie wybrać zbilansowaną dietę dla swojego psa w domu jest dość trudne. Na szczęście teraz jest wiele firm, które zajmują się tym i produkują gotowe pasze.Nie jest tajemnicą, że różne zwierzęta mają różne potrzeby, dlatego dieta psa będzie się różnić w zależności od wieku, rasy, pewnych indywidualnych cech organizmu.


Test HP 15s - Tani notebook do pracy z układem Core i3-1005G1 | PurePC.pl\nDamian Marusiak | 29-03-2020 15:00 |\nTest HP 15s - Tani notebook do pracy z układem Core i3-1005G1 - SPIS TREŚCI\n1 - Testujemy multimedialnego notebooka HP 15s z Core i3-1005G1\n2 - HP 15s - wygląd zewnętrzny, wnętrze\n3 - HP 15s - specyfikacja techniczna\n4 - HP 15s - badanie jakości matrycy kolorymetrem\n35 - Podsumowanie - Czy warto zwrócić uwagę na laptopa HP 15s?\nNie tak dawno temu prezentowaliśmy na łamach portalu PurePC laptopa HP Pavilion 15, który w dość rozsądnej cenie oferował topowy obecnie procesor z rodziny Intel Ice Lake-U - mowa oczywiście o układzie Core i7-1065G7. Tym razem kontynuujemy badanie terenu wokół tanich laptopów do pracy czy multimediów. W dzisiejszej recenzji bierzemy pod lupę atrakcyjnie wycenionego notebooka HP 15s - pod względem wizualnym jest zbliżony do uprzednio prezentowanego Paviliona 15, jednak pozory mogą mylić, a drobne szczegóły wpływają na ogólną ocenę sprzętu. W cenie nieco ponad 2 tysięcy złotych amerykański producent oferuje warianty oparte o procesory Intel Core i3-1005G1. Czy najniższy w hierarchii układ Intel Ice Lake-U jest w ogóle warty rozważenia?\nHP 15s to kolejny tani notebook, który testujemy na portalu PurePC. I tym razem ogólne pierwsze wrażenie patrząc na komputer HP 15s jest całkiem niezłe. Sprzęt posiada atrakcyjny, ale zarazem prosty design. Jakość wykonania na pierwszy rzut oka nie budzi większych zastrzeżeń. Otrzymujemy także procesor Intela wykonany w 10 nm procesie technologicznym. Dodając do tego solidny dysk SSD oraz 15-calową matrycę IPS Full HD wraz z systemem Windows 10 powinniśmy otrzymać naprawdę niezłe urządzenie w cenie nieprzekraczającej 2200 złotych. Ważne są jednak szczegóły i tymi szczegółami zajmiemy się w poniższej recenzji. Testowany wariant bazuje przede wszystkim na 2-rdzeniowym i 4-wątkowym procesorze Intel Core i3-1005G1, tak więc można łatwo się domyślić, że do bardziej wymagających czynności ten notebook raczej się nie nada.\nHP 15s to kolejny testowany notebook, którego cena nie przekracza 2200 złotych. Tym razem sprawdzimy możliwości procesora Intel Core i3-1005G1 z rodziny Ice Lake-U wraz ze zintegrowanym układem Intel UHD Graphics G1 (UHD Graphics 920).\nKonfiguracja HP 15s:\nProcesor Intel Core i3-1005G1 (1,2 GHz - 3,4 GHz)\nDysk SSD Micron MTFDHBA256TCK-1AS1AABHA / 512 GB / Interfejs PCIe x4 Gen.3 NVMe\nOprócz modyfikacji w samej strukturze procesorów Ice Lake, zmianie uległ także zintegrowany układ graficzny - tym razem 11 generacji, zamiast 9,5 gen. Zintegrowane układy graficzne w nowych procesorach, określane obecnie jako Gen11, mają być pierwszym krokiem na drodze realizacji planu oferowania graczom wydajności i rozwiązań technicznych, które pozwolą grać w popularne gry, niezależnie od implementacji. Według Intela nowe integry graficzne GT2 jako pierwsze mają oferować moc obliczeniową na poziomie 1+ TFLOPS. W Gen11 znacząco wzrośnie liczby jednostek wykonawczych - z 24 w Gen9.5 do 64 w Gen11. Każda jednostka wykonawcza ma obsługiwać maks. siedem wątków (tak jak Gen9.5), tak więc cała jednostka graficzna ma w efekcie 512 równoległych potoków. Aby lepiej rozporządzać efektywnością pracy potoków Intel wprowadził zmiany w organizacji podsystemu pamięci. Czterokrotnie zwiększono pojemność pamięci podręcznej trzeciego poziomu (do 3 MB). Ponadto pamięć ta jest teraz oddzielnym blokiem GPU. W przypadku testowanego modelu mamy do czynienia z najbardziej podstawowym modelem iGPU - Intel UHD Graphics G1, wyposażonym w 32 jednostki wykonawcze. Wydajność układu będzie w tym wypadku niewiele wyższa niż w poprzedniku Intel UHD Graphics 620 czy UHD Graphics 630.


Porzucona reprezentacja | PNP 24\nPaulo Sousa przestał być selekcjonerem reprezentacji Polski, bo znalazł lepszą posadę. Drużynę porzucił na niespełna trzy miesiące przed barażami decydującymi o jej udziale w finałach Piłkarskich Mistrzostw Świata w Katarze.\nPortugalski trener w ogóle nie powinien zostać na tę funkcję powołany, zaś jego porażki – tak sportowe jak moralne – już dwa razy powinny skłonić Polski Związek Piłki Nożnej do jego zwolnienia.\nPoprzednik Sousy, Jerzy Brzęczek doprowadził drużynę narodową do awansu do finałów piłkarskiego Euro, przed którymi – zamiast premii – otrzymał dymisję. Ówczesnemu prezesowi PZPN Zbigniewowi Bońkowi zamarzył się bowiem trener z międzynarodową renomą. Sousa ją wcześniej zdobył, ale jako piłkarz. Selekcjonerskich umiejętności wcale nie potwierdził. Finały Euro zaczęliśmy od kompromitującej porażki ze słabą Słowacją, przy czym zawodnicy, nawet przegrywając przemieszczali się po boisku tak, jakby zły wynik ich urządzał. Później przyszedł w miarę wartościowy, ale tylko prestiżowo, remis z mocną Hiszpanią i porażka w grze o awans ze Szwecją.\nJeszcze gorzej było jesienią, również z pozaboiskowych względów. Chociaż reprezentacja właśnie świętuje stulecie (pierwszy mecz z Węgrami 0:1 rozegrała bowiem w grudniu 1921 r.) nigdy wcześniej nie zdarzyło się, żeby na boisko nie wybiegała w najsilniejszym składzie z innych niż kontuzje lub dyskwalifikacje względów. A tak się stało w decydującym o rozstawieniu w barażach przed finałami w Katarze meczu eliminacji Mundialu z Węgrami. Najlepszy zawodnik Robert Lewandowski nie kwapił się do wyjścia do gry i po zagadkowych pertraktacjach z trenerem Sousą uzyskał wspólną decyzję, że na boisku go zabraknie. W efekcie przegraliśmy z Węgrami, obniżając barażowy ranking, co sprawiło, że za rywali mamy silną Rosję, a nie na przykład Macedonię Pn. lub Turcję, gdyby nas losowano z lepszego koszyka.\nW dodatku z tą mocniejszą teoretycznie od nas Rosją zagramy w marcu na moskiewskich Łużnikach gdzie nawet klimat sprzyjać musi gospodarzom. Gdybyśmy z Węgrami choćby zremisowali, baraż organizowalibyśmy u siebie, polski futbol zarobiłby pieniądze, które za sprawą fochów Lewandowskiego oraz braku autorytetu i odpowiedzialności Sousy przeszły nam koło nosa.\nSkoro o pieniądzach mowa, to wcześniej pojawiał się argument, że pomimo porażek nie da się Sousy zwolnić, bo trzeba by mu było strasznie dużo zapłacić. Jak się okazało, dla samego selekcjonera zapisy kontraktu nie stanowią przeszkody, żeby się z jego warunków nie wywiązać. I porzucić drużynę narodową przed rozstrzygającym o udziale w katarskim turnieju starciem.\nJak to ostatnio w polskim futbolu, kto inny podejmował decyzje, kto inny ponosi za nie odpowiedzialność. Za niefortunny wybór Sousy i absurdalny kształt jego kontraktu (75 tys euro miesięcznie przy braku wyników) odpowiada poprzedni prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej Zbigniew Boniek. Jednak tym, który się od Sousy dowiedział, że ten już drużyny narodowej trenować nie zamierza, okazał się nowy sternik krajowego piłkarstwa Cezary Kulesza, twórca sukcesu białostockiej Jagiellonii. Jemu pozostaje też zadanie znalezienia następcy.\nGrzegorz Lato, w 1974 r. król strzelców Piłkarskich Mistrzostw Świata, później kontrowersyjny prezes PZPN przed Bońkiem, wiele razy bywał wykpiwany zwłaszcza przez “Gazetę Wyborczą” za zachwalanie “polskiej myśli szkoleniowej”. Jak się okazało, niesłusznie, skoro krajowi trenerzy nie tylko mają lepsze wyniki (nad dekadę przed Sousą reprezentacja męczyła się z Holendrem Leo Beenhakkerem) ale okazują się po prostu bardziej obliczalni od “rycerzy-gości”. Wszystkie sukcesy polskiej reprezentacji tworzyli trenerzy z kraju: Kazimierz Górski (złoty medal olimpijski w 1972 r, pierwszy po wojnie awans do Mistrzostw Świata kosztem Anglików po zwycięskim remisie na Wembley w 1973 r, trzecie miejsce w świecie w 1974 r), Jacek Gmoch (piąte miejsce w świecie w 1978 r. w Argentynie), Antoni Piechniczek (trzecie miejsce w świecie w 1982 r. i udział w szesnastce najlepszych w Meksyku w 1986 r.), Janusz Wójcik (srebro olimpijskie w 1992 r.) i Adam Nawałka (ćwierćfinał Euro 2016 r.). Żadnych zaś obcy.\nNa krzywdzie ludzkiej, jak się znów okazało, nie da się budować. Po raz pierwszy w historii, o czym była już mowa, selekcjoner kadry zwolniony został nie po przegranych lecz wygranych eliminacjach, przed finałami, do których z zespołem awansował. Jerzy Brzęczek nie jest dla kibiców postacią tuzinkową. Zapisał się w historii nie tylko wygraniem grupy przed Euro, co przecież istotne, ale wcale nie w życiu najważniejsze. Odegrał rolę dobrego ducha w tragicznej, ale zakończonej happy endem historii życia Jakuba Błaszczykowskiego. Gdy ojciec zabił małemu Kubie matkę, to wujek, wtedy jeszcze piłkarz Jerzy Brzęczek, wziął go na wychowanie: zadbał i o zduszenie traumy i o rozwój piłkarskiego talentu. Wszędzie w świecie tacy ludzie stają się ikonami, korzysta się z ich ciepłego wizerunku. W Polsce rozumieją to kibice, ale już nie działacze. Sousa jako last minute wybór Bońka okazał się jedną wielką kompromitacją. Beneficjent tego absurdalnego kontraktu nie będzie z niego w portugalskim obszarze językowym rozliczany, za to ci, którzy go powołali, powinni się po polsku z tego wytłumaczyć.\nCo z tego bowiem, że Boniek zna języki obce, skoro ani jedno jego powiedzenie nie stało się wśród Polaków grepsem powszechnie znanym, jak słynne “piłka jest okrągła, a bramki są dwie” mniej bywałego w świecie lwowiaka Kazimierza Górskiego. Bez przesady nikomu przed Janem Pawłem II nie udało się aż tak oczarować Polaków. Dumny intelektualista Jacek Gmoch filozofował, że futbol jest grą wojenną, wydawano w wysokim nakładzie jego “Alchemię…”, przytaczał przykłady z czasów II wojny i okupacji, ale za jego czasów, gdy najlepsi w świecie Niemcy zremisowali z Polakami na otwarcie kolejnych mistrzostw – schodzili z boiska z ulgą i wcale nie rozczarowani. Zaś następny charyzmatyczny selekcjoner Antoni Piechniczek sprawił, że piłkarze z kraju, gdzie wszystkiego poza nadzieją brakowało, najpierw wyeliminowali betonową NRD z walki o finały w Hiszpanii, a potem chociaż pojechali na nie bez rozegrania jednego choćby meczu towarzyskiego (Zachód bojkotował juntę gen. Wojciecha Jaruzelskiego, państwa socjalistyczne bały się prosolidarnościowych demonstracji na trybunach), zdobyli tam trzecie miejsce, zyskując sympatię i uznanie.\nKazimierz Górski miał jeszcze jedno powiedzenie: dopóki piłka w grze, wszystko jest możliwe. Dlatego skoro czasu tak mało, szkoda go na lamenty. Jeśli bowiem pokonamy na wyjeździe Rosję, choćby w rzutach karnych (jak na Euro drużynie Nawałki pięć i pół roku temu udało się z też mocną Szwajcarią) a potem u siebie Szwecję lub Czechy, tej pierwszej rewanżując się za niedawną porażkę z europejskich mistrzostw – nikt nie będzie się już Sousą zajmował ani przejmował. Pozostanie szybkie przygotowanie się do Mundialu w Katarze.\nW futbolu nieobecni nie mają racji. Przekonała się o tym polska piłka nożna przez prawie trzydzieści lat po wojnie, kiedy to brakowało nas na Mistrzostwach Świata aż do 1974 r. Kiedy jednak tam zaistnieliśmy, na długo, bo aż do 1986 r. zadomowiliśmy się w czołówce światowej, na czym korzystały też kluby (ćwierćfinał europejskich pucharów był wtedy dla Ruchu Chorzów, Stali Mielec czy Śląska Wrocław standardem, zaś z dzisiejszej perspektywy przypomnieć warto, że awans do najlepszej ósemki ostatnio uzyskała warszawska Legia – nie śmiejcie się państwo – …ćwierć wieku temu) czy wreszcie grający w drużynach zagranicznych nasi zawodnicy (Boniek z Juventusem i Józef Młynarczyk z FC Porto zdobywający Puchar Europy, ale także Lato i Włodzimierz Lubański w Lokeren). Zyskiwał też prestiż Polski, gdy wygrywaliśmy – jak w 1974 r i 1982 – z krajami bez porównania od nas bogatszymi i lepiej rządzonymi jak Włochy, Szwecja, Belgia czy Francja albo z legendarnymi czarodziejami futbolu z Brazylii lub Argentyny. W trudnych czasach piłkarskie sukcesy rekompensowały nam ich brak w polityce czy gospodarce.\nBajeczne wyczyny Roberta Lewandowskiego w monachijskim Bayernie, ale również zaskakujące choć pojedyncze awanse naszych drużyn w pucharach, jak wyeliminowanie przez skromny częstochowski Raków niedawnego uczestnika Ligi Mistrzów Rubina Kazań, z budżetem parę razy większym – także fenomen odradzających się klubów, jak ratowany dwadzieścia lat temu przez przedsiębiorcę Dariusza Grabowskiego Radomiak, teraz w ekstraklasie zajmujący po jesiennych rozgrywkach czwarte miejsce i gromiący do niedawna eksportową Legię Warszawa na jej własnym terenie 3:0, wszystko to pokazuje, że jest z czego budować, nawet w przyspieszonym tempie. Zaś jeśli wygrać baraży i pojechać do Kataru się nie uda, zawsze znajdzie się czas na rozliczenie winnych. Zresztą niektórzy sami siebie już ocenili: z zarządzaniem futbolem im nie wyszło, więc reklamują piwo Tyskie. Za nimi zaś zamiast murawy pozostaje spalona ziemia, czego w taką jak dziś pogodę nie widać. Czas na odwilż w polskiej piłce.


ŚRODA: Piknik charytatywny dla pogorzelców z Sanoka. W programie atrakcje dla całych rodzin | Portal Esanok.pl | Telewizja Sanok - Aktualności - Ogłoszenia - Firmy\nŚRODA: Piknik charytatywny dla pogorzelców z Sanoka. W programie atrakcje dla całych rodzin\nSANOK / PODKARPACIE. Na środę 20 czerwca zaplanowano Piknik Charytatywny, z którego dochód zostanie przeznaczony na pomoc dla rodziny ucznia II LO, która w wyniku pożaru straciła cały dorobek życia. Piknik rozpocznie się o godzinie 12:00 w Centrum Sportowo-Dydaktycznym PWSZ w Sanoku. Organizatorzy przewidzieli wiele atrakcji dla całych rodzin.\nTagi: aukcja przedmiotów, Centrum Sportowo-Dydaktyczne PWSZ w Sanoku, koncerty, loteria fantowa, Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Sanoku, piknik charytatywny, piknik w PWSZ, Podkarpacie, pogorzelcy, pogorzelcy z ul. Zagumnej w Sanoku, pożar, program pikniku, PWSZ, Sanok, sanoktv, ŚRODA: Piknik charytatywny dla pogorzelców z Sanoka. W programie atrakcje dla całych rodzin, Telewizja Sanok, turniej piłki siatkowej, tvsanok, zabawy dla najmłodszych


Gałązka rozmarynu w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej\n18.11.2018, godz. 13:49\nFilm wyświetlono 618 razy.\nStękający pan reżyser, mam wrażenie że nie wie o co mu chodzi. Spektakl jak akademia szkolna. scenka, piosenka, scenka piosenka itd. A ja sie pytam gdzie tu teatr i aktorstwo?


Blog | Bookszop | Magia Indiebooków\nDo końca sprzedaży pozostało:\nImuran: Rumak Wesołego Skowronka Rozdział III „Na dnie”\nImuran nie przewidział takiego obrotu spraw. Był pewny, że skoro Sępy zbadają jaskinię i nie znajdą go w niej, po prostu wrócą o wszystkim zameldować Vulturii. Pomylił się i najprawdopodobniej przepłaci tę pomyłkę schwytaniem w sępie szpony. Co prawda, mógł, zakopany w piaskach pustyni, ukryty pod ziemią, centralnie pod szkieletem, na którym siedział Fultus, poczekać do rana. Wówczas jednak piaski wyssały by z niego całe siły witalne i z pewnością nie zdołałby dotrzeć do Cmentarzyska.\nNaszła go myśl, że to kres jego ucieczki. Zostanie schwytany w szczątkach innego nieszczęśnika, która lata temu zamarzył o wolności.\n„Świat jest tak skonstruowany Imuranie, nie jesteś w stanie nic zmienić” – myśli kłębiły się w jego upiaszczonej głowie.\nCzy w istocie każde żyjące stworzenie jest tylko drobiną piasku, niesioną przez życie jak przez wiatr? A może ten cały świat sam w sobie jest taką drobinką umiejscowioną pośród innych miriadów drobinek we wszechświecie?\n„Jesteś sam. Gdziekolwiek byś nie uciekł, gdziekolwiek byś się nie znalazł, jesteś zupełnie sam. Możesz napotkać na swojej ścieżce towarzyszy, wspólników niedoli, nawet przyjaciół, nie zmieni to jednak twojej natury. Niewolniczej samotności”.\nCzy wszystko co przydarzyło się Imuranowi było efektem Wielkiej Wojny? Gdyby nie ona nigdy nie stałby się niewolnikiem. Dalej miałby rodziców, z którymi zamieszkiwał by uroczą norkę, gdzieś pośród trawiastych równin Mongolii. Przeczuwał jednak, że jego los nigdy nie miał być losem jednego z wielu. On nie był drobinką, on był burzą piaskową, która w stosownej chwili mogła wywrócić świat do góry nogami. Wiedział to, często chciał to wyprzeć ze swojej duszy, zbagatelizować, ale zawsze wiedział. Wiedziała też Królowa Vulturia, która nie mogła sobie pozwolić na tak wielką stratę.\nPiasek zaczął robić się chłodny. Oznaczało to, że musiał zapaść zmrok. Ciemności są dobrym pomocnikiem w podejmowaniu poważnych decyzji, dlatego też Imuran stwierdził, że nie można dłużej czekać. Po cichu musi przemknąć pod szponami oprawców i ruszyć w kierunku Cmentarzyska. Powoli zaczął przekopywać ziemię. Miał perfekcyjną orientację w terenie, doskonale wiedział, w którym kierunku musi się przedzierać. W zupełnej ciszy machał łapkami i odgarniał piasek. Wszystko szło zgodnie z jego planem, gdy nagle…\nKonstrukcja szkieletu zapadła się pod wpływem drążenia mikrotunelu. Fultus wzbił się w powietrze z przerażającym „KRAAAAAAAAAH!”, reszta towarzyszy zrobiła to samo. Imuran pędził przez podziemne tunele, ale wiedział, że tylko kwestią czasu jest, aż któryś z Sępów chwyci jego futro. Przerażające „KRAAAAAH!” dudniło mu w uszach. Pędził już na oślep, byleby zdezorientować przeciwników.\n– Pędzi wprost do jaskini! – wykrzyknął Fultus – Brać go!\n– KRAAAAAH! KRAAAAAAAAH! – przerażający wrzask zadudnił o półki skalne. Jeden z Sępów wyszczerzył zębiska, zadarł pazury i zanurkował po Imurana.\nOn był zaś już u samego wejścia do jaskini, gdy nagle poczuł jakby stado noży, wbijało się w jego strudzone ucieczką futro. Syknął sparaliżowany przez ból, wystrzelił do góry, przy czym pociągnął za sobą Sępa, który kurczowo trzymając się jego grzbietu, z całym impetem rąbnął łbem w półkę skalną osadzoną u samego wejścia do jaskini. Runął na ziemię, ale nie zwolnił żelaznego uchwytu. Imuran przewrócił się w momencie, gdy gwałtownie został przytrzymany przez Sępa. Jego prędkość była jednak tak szybka, że ptaszysko nie utrzymało równowagi i potoczyło się w głąb jaskini. Wyglądali jak tuman kurzu pędzący przez pustynię.\n– KRAAAAH! Zaraz runą w przepaść! – wykrzyknął jeden z Sępów i ruszył na odsiecz. W tym jednak momencie Imuran przekoziołkował nad swym oprawcą i był pierwszym, który runął w otchłań. Ptaszysko w ostatniej chwili chwyciło się pazurami powierzchni i zatrzymało pęd ku zagładzie. Imuran wisiał w powietrzu, a pod łapami miał tylko ciemność. Nie myśląc długo ugryzł z całych sił Sępa w jego szpon.\n– KRAAAAAH! – ten wrzasnął z bólu i zwolnił chwyt. Imuran wyswobodził się i nie myśląc, ruszył po grzbiecie Sępa do góry. Wskoczył mu na łeb i już myślał, że uniknął śmiertelnego upadku w otchłań jaskini…\n– MAM CIĘ! – wrzasnął drugi Sęp, gdy tylko ujrzał Imurana. Ten podskoczył i w strachu wbił swoje pazury wprost w łysy łeb, kurczowo trzymającego się skały ptaszyska.\n– KRAAAH!!!!!!!!!!!!!!!!!!- wykrzyknął i puścił półkę skalną.\n– NIEEEEE! – wrzasnął Vultus, ale było już za późno.\nImuran pędził w dół na spotkanie ze śmiercią.\nDługo spadali zanim zorientowali się co tak naprawdę się stało. Żaden nie zamierzał jednak dać za wygraną do samego końca. Ptaszysko przysłoniło skrzydłami twarz Imurana i próbowało zadusić go w locie. Ostre pióra Sępa kaleczyły twarz Imurana, który próbował wyrwać się ze śmiercionośnego uścisku. Co chwila obijali się o występy skalne, ale żaden z nich nie był na tyle duży, aby ich utrzymać. Z łoskotem lecieli w dół. Wreszcie, podczas jednego z uderzeń, Sęp złamał skrzydło, którym przytrzymywał swojego jeńca i Imuran przez moment mógł odetchnąć. Ten oddech na nowo napełnił go wolą walki. Chwycił się pazurami złamanego skrzydła Sępa i próbował usadowić mu się na grzbiecie. Ptaszysko mogłoby zamortyzować upadek i pozwolić wyjść myszy polnej z całego zajścia bez szwanku.\n– KRAAAAH! Zostaw mnie! KRAAAAH! – wrzeszczał ptaszor i również nie dawał za wygraną, ale ze złamanym skrzydłem nie mógł już zbyt wiele zdziałać. Powietrze zmieniło się, było coraz bardziej wilgotne.\n– Jak masz na imię? – zapytał Imuran, kurczowo trzymając się grzbietu sępa.\n– Viz… – syknął już niemal nieprzytomny ptak, który poddał się walce i po prostu sunął w dół na spotkanie z przeznaczeniem.\n– Mam przeczucie, że śmierć nie będzie końcem tej podróży Viz – powiedział Imuran i zamknął oczy.\nNagle obaj huknęli o taflę i zanurzyli się w lodowatej wodzie. Ciemność była przerażająca, ale jakoś udało im się wydostać na powierzchnię i zaczerpnąć tlenu. Imuran szybko wykaraskał się na brzeg. Trudniej miał Viz, który bronił się przed utonięciem tylko jednym skrzydłem. W pierwszej chwili Imuran chciał go tu po prostu zostawić, by na zawsze spoczął w nieprzenikliwych odmętach podziemnego jeziora. Szybko jednak odezwały się w nim wyrzuty sumienia. Viz uczciwie mógł przegrać tylko w walce. Tutaj pozostawiałby przeciwnika na niesprawiedliwy i pozbawiony honoru los. Obrócił się i pomógł Sępowi dobić do brzegu.\n– Czemu to robisz? – odezwał się Viz po wypluciu dość sporej ilości wody ze swych płuc.\n– Przecież wy nigdy nie chcieliście mnie zabić – odparł – Mieliście mnie dopaść wyłącznie żywego.\n– To prawda – potwierdził Viz.\n– Dlatego musisz zrobić wszystko żeby mnie wyprowadzić z tej ciemnicy. Inaczej twoja misja zakończy się niepowodzeniem, a twoje kości na zawsze pozostaną pod ziemią – powiedział poważnym tonem Imuran i spojrzał prosto w ślepia Viz’a – To jak będzie ptaszyno, dopełnisz swoich obietnic?\n– Niechaj tak będzie – odparł Viz po czym zemdlał.\n– Pułkowniku Fultusie oni nie mieli szans tego przeżyć – powiedział jeden z sępów nie patrząc w oczy swemu dowódcy. Ten wydawał się być przepotężnie rozgoryczony. Jak ta durna polna mysz mogła mu uciec? Jemu?! Dowódcy Szwadronu Śmierci?!\n– Trzeba również zameldować Królowej Vulturii, że straciliśmy jednego z nasz…\n– Milcz! – wykrzyknął Fultus i uderzył w pysk swojego żołnierza – Viz nic mnie nie obchodzi! Najważniejsze to dorwać Imurana!\nTo wywołało niemałą konsternację w szeregach szwadronu. Z racji na jego elitarny charakter wszyscy żołnierze byli jak bracia. I w obowiązku każdego z nich należało chronić brata za każdą cenę. Fultus dostrzegł szybko niezadowolenie swoich żołnierzy. Nie spodobało mu się to, ale wiedział, że nie jest to czas na spory.\n– Wracamy do Królestwa! – zadecydował – Głupotą byłoby narażać kolejne życie. Muszę zdać meldunek Vulturii – odparł, po czym stado dziewięciu, a nie jak przedtem dziesięciu sępów, wzbiło się w powietrze.\nGdy Viz się ocknął jego skrzydło podtrzymywane było przy ciele prowizorycznym temblakiem wykonanym z obślizgłych, wodnych roślin. Imuran siedział nad brzegiem jeziora i wpatrywał się w otchłań.\n– Zamierzasz tu ze mną siedzieć cały dzień? – zapytał oschle sępa. Ten zmieszał się, podniósł się z ziemi i otrząsnął skrzydło.\n– Ruszajmy zatem. Nie wiem dokąd zaprowadzi nas ten korytarz, ale to jedyna droga – wskazał na ciemny tunel.\nI tym sposobem przedziwny duet ruszył przed siebie. Imuran wiedział, że nic na świecie nie dzieje się bez przyczyny. Jaką zatem rolę odegra Viz w całej tej historii? Czy to Sęp ma go uwolnić z jaskiniowych lochów? A może jego rola okaże się znacznie ważniejsza? Do niedawna Viz był dla Imurana wyłącznie jednym ze ścigających go sępów. Bezimiennym, pozbawionym tożsamości, siejącym postrach i oznaczającym kłopoty. Teraz był jego towarzyszem niedoli i swego rodzaju wzmocnieniem. Nikt nigdy do końca nie wie, jakie niespodzianki czają się w odmętach świata. Ba! Imuran zdecydował się go nawet opatrzyć. To się nazywa dopiero przewrotność dziejów!\nPrzez całą drogę Viz i Imuran niemal nie zamienili słowa. Kilkakrotnie przystanęli, aby odetchnąć albo upewnić się, że dobiegające ich dźwięki z ciemności nie oznaczają kłopotów. Niestety cały czas wydawało im się, że jaskiniowa ścieżka prowadzi delikatnie w dół, a to nie było ich celem. Liczyli na to, że wreszcie zacznie się ona wspinać do góry i w dłuższej perspektywie pozwoli na wydostanie się na powierzchnię. Na to jednak na razie się nie zapowiadało.\nPo upływie kilku godzin marszu, ścieżka gwałtownie zaczęła zakręcać i zdecydowanie kierować się w dół. Zarówno Imuran jak i Viz byli zaniepokojeni, ale nie mieli innego wyjścia. Nadzieja na wydostanie się z piwnicy Sępich Gór była jedynym co im zostało.\n– Czujesz to? – w pewnym momencie zapytał Viz i pociągnął dziobem – To ogień.\n– Smok?! – wytrzeszczył oczy Imuran.\n– Głupiec jesteś – parsknął Sęp – Nikt tu nigdy nie widział żadnych smoków, to bajki dla dzieci.\n– Więc co to może być?\n– Legendy mówią, że kiedyś te jaskinie zamieszkiwał prastary ród. Ponoć już dawno wyginął, ale kto wie, może zachowała się jeszcze jakaś dawna osada – wyjaśnił Viz. Imurana zdziwiło, że ptaszysko, które wydawało mu się być do tej pory tępym i bezlitosnym zabijaką, zna prastare legendy. Zrobili jeszcze kilka kroków do przodu i gwałtownie zatrzymali się.\nWyrosła przed nimi skalna ściana, gdzie korytarz drastycznie zwężał się i zamieniał w tunel. Nie było szans, aby mogli przedostać się przez niego utrzymując równowagę.\n– Musimy się czołgać – stwierdził Imuran.\n– Nie – oschle zarządził Viz – tunel w dalszym ciągu kieruje się w dół. Jak zaczniemy się czołgać to spadek może okazać się tak duży, że roztrzaskamy głowy o jakąś ze skał. Musimy się położyć na plecach i liczyć na to, że wylądujemy na czymś naprawdę miękkim.\n– Czyli niczym zabawa na zjeżdżalni – zażartował Imuran.\n– Dokładnie tak, jak na zjeżdżalni – potwierdził Viz – Kto pierwszy?\n– Jedziesz przyjacielu! Pamiętaj, że to moje futro ma wyjść z tej przygody bez szwanku – wykrzyknął Imuran i pchnął sępa, który upadł na kuper i zaczął jechać w dół.\n– KRAAAAAH! Zwariowałeeeeeś? – darł się Viz, ale w przeciągu sekund zniknął w tunelu.\n„No to jazda” – pomyślał Imuran i ruszył zaraz za nim.\nImuran- Rumak Wesołego Skowronka Rozdział II „POŚCIG”\nMinęło dość sporo czasu zanim publika zorientowała się, że Imuran wykorzystał swoją wygraną i ruszył w drodze ku wolności. Niektórzy do samego końca nie wierzyli, że zdecydował się na taki krok i liczyli, że zaraz wyłoni się zza zakrętu. Myśleli, że to część atrakcji jaką przygotowali dla nich organizatorzy wyścigu. Niestety mylili się i szybko ich radość zamieniła się w rozczarowanie, a zaraz potem – w złość.\nKrólowa Vulturia również do samego końca czekała z podjęciem jakichkolwiek kroków. Zresztą obok siebie miała tylko gwardią ochroniarzy, którzy nie byli przygotowani na pościg za rozpędzoną myszą stepową. Imuran dzięki temu zyskiwał cenne minuty, a Vulturia naraziła cały swój majestat na kompromitację. Po kilkunastu minutach, otoczona przez swoją ochronę w końcu uwolniła się z trybun toru wyścigowego i czym prędzej nakazała pościg. Niestety szwadron śmierci, który był dedykowany do wyłapywania uciekinierów, akurat był w czasie ćwiczeń i w gotowości stawił się dopiero po kilkudziesięciu minutach. Na pierwszy rzut oka minuty te nie miałyby większego wpływu. Do tej pory każdy z myszych uciekinierów został wyłapywany maksymalnie po upływie doby. Losy uciekinierów były tragiczne. Często przywiązywani do sępich pazurów, roztrzaskiwani byli o twarde skały.\nW tym wypadku sprawa nie była jednak tak oczywista. Vulturia zdawała sobie sprawę, że Imuran nie jest jak reszta niewolników. Znała go najlepiej ze wszystkich, był jej ulubioną zabawką, ale kłamstwem byłoby powiedzieć, że tylko zabawką. Pomimo jej straszliwego oblicza wiedziała, że jest wyjątkowy. I nie mogła sobie pozwolić by go stracić.\n– Królowo! – Potężny sęp odziany w stalowy hełm, osłaniający pancerzem zakrzywiony dziób, zasalutował Vulturii – Pułkownik Fulvus melduje szwadron śmierci w gotowości do pościgu!\n– Pułkowniku! Macie dostarczyć go żywego! – parsknęła Królowa.\n– Ależ Król… – Sęp chciał zaprotestować, gdyż jego kompania lubiła zabawić się ze schwytaną ofiarą.\n– To rozkaz Fulvusie!– krzyknęła Królowa, a pułkownik nie zamierzał protestować. Szwadron śmierci załopotał skrzydłami i z przerażającym piskiem wzbił się w powietrze.\nSzwadrony śmierci powstały podczas trwania Wielkiej Wojny i to właśnie na ten czas przypadała ich największa aktywność bojowa. Siały spustoszenie od samych Sępich Gór po ocean na wschodzie i Zatokę Bagienną na południu. Powołane zostały jako najmocniejsza, elitarna broń przeciwko żołnierzom zjednoczonego świata. I swoją rolę spełniły perfekcyjnie. Do samego końca Wielkiej Wojny ostatni Szwadron Śmierci bronił Sępich Gór przed oblężeniem, które trwało dziewięćdziesiąt pięć dni. Ich mordercza determinacja uchroniła Królestwo Sępów przed całkowitym upadkiem. Co prawda Sępy przegrały Wielką Wojnę, ale zachowały swoje wpływy na północnym-zachodzie kontynentu. Z racji dość sporych strat poniesionych przez ptaszyska podczas wojny, dekretem Króla Sępów – Vultura Strasznego, wprowadzono zasadę o istnieniu tylko jednego szwadronu, w skład którego wchodzić miało trzynastu potomków sępów z legendarnych szwadronów. Szwadron wykorzystywany był głównie do wyłapywania uciekinierów i czynił to ze stu procentową skutecznością. Tym razem żaden z jego członków również nie wątpił w powodzenie misji, przed jaką go postawiono…\nPułkownik Fulvus był jednym z najsilniejszych Sępów w Królestwie. Jego potężne skrzydliska łomotały na wietrze niczym dwa czarne żagle pirackich galer. Zakrzywiony dziób oprawiony w czarny pancerz lśnił pod słońcem. Oddział szybujący nad wąwozami wyglądał doprawdy przerażająco i budził grozę. Wszyscy dzicy mieszkańcy krainy czym prędzej szukali jakiegokolwiek schronienia przed złowrogim spojrzeniem sępów. Ale one nie były zainteresowane kimkolwiek. Szukały tylko i wyłącznie jednego zbiega – Imurana.\nImuran niestrudzony pędził przez piaski pustyni. Pamiętał jak był jeszcze dzieckiem i jeden ze starszych kolegów postanowił mu pokazać Cmentarzysko Świata. Miejsce to było owianą złą sławą i znienawidzone przez Sępy. Odegrała się tam bowiem jedna z największych bitew, w której to Sępy poniosły dotkliwą porażkę. Porażka ta umożliwiła wojskom narodów świata obleganie Sępich Gór przez dziewięćdziesiąt pięć dni. Imuran nigdy jednak do cmentarzyska nie dotarł, gdyż już po godzinie złapano ich. Jego przyjaciel umarł w lochu, on zaś z racji tego że był jeszcze dzieckiem, dostał tylko kilka batów, ale cięższej kary uniknął. Do końca nie był nawet pewien czy miejsce, o którym wspominał mu towarzysz, w ogóle istnieje. Wiedział tylko, że czeka go trzydniowa przeprawa przez pustynię, a jedynym schronieniem mogą być niebezpieczne jaskinie jakie można było spotkać się w ciągnącym się pasie gór lub podziemne korytarze drążone miliony lat przez mikroorganizmy, z których nikt nie znał drogi wyjścia i nie wiedział czy jakakolwiek w ogóle istnieje. Co prawda, zyskał trochę na czasie, ale zdawał sobie sprawę że to zdecydowanie za mało. Ciężko też było łączyć wyczerpujący bieg z myśleniem. Póki co postanowił pędzić ile sił w łapkach, a przed zmrokiem skupić się na znalezieniu kryjówki. Ale i tych sił zaczęło mu powoli brakować. Przecenił swoje możliwości i przez moment przez jego głowę przebiegła przerażająca myśl:\n– A może by się tak po prostu zatrzymać?\n– Nie! – wykrzyknął w myślach i dał z siebie wszystko, aby jeszcze przez najbliższe kilka godzin zapomnieć o bólu i przebiec jak największy dystans.\nBiegł całkowicie jednostajnie. Wyglądał raczej jak chomik w kołowrotku niż uciekinier. Popadł w trans, który umożliwiał mu przebieranie zmęczonymi kończynami.\nJakoś dwie godziny przed zmrokiem poczuł dość ostre ukłucie w prawej tylnej łapie. Szybko pyszczkiem wygrzebał z tobołka jedną z mikstur rzuconą mu przez tłum i czym prędzej wypił całą zawartość. Omal nie zwymiotował, bo maź smakowała okropnie. Wiedział jednak, że dzięki niej oszuka trochę swój organizm i przepędzi tak bolesne skurcze. Jednocześnie szybko dokonał remanentu inwentarza. Okazało się, że mikstur nie było wcale tak wiele, jak wcześniej sobie wyobrażał. Było to zaledwie kilka buteleczek, w tym niektóre już do połowy upite. Nie mógł jednak w tym momencie pozwolić sobie na zwątpienie. Nie teraz kiedy jest jeszcze szansa, a sępy są daleko (choć zdawał sobie sprawę, że depczą mu po piętach i wkrótce dojrzy je na niebie). Zmienił trochę kierunek biegu i ruszył bliżej podnóża gór. Trzeba było zacząć rozglądać się za schronieniem. A za takie mogły uchodzić jedynie jaskinie. Imuran wiedział, że groty są równie niebezpieczne jak sępy – nieprzewidywalne, pełne dzikich mieszkańców tych ziem, którzy w jednej chwili mogą w ciemności rozerwać go na strzępy. Postanowił jednak zaryzykować. Pech chciał, że na skalnej ścianie przez dłuższy czas nie było żadnej szczeliny zwiastującej kryjówkę. Słońce zaczęło zachodzić i Imuran szybko kalkulując wiedział, że zaraz pojawią się sępy.\nPo okolicy rozniósł się przerażający okrzyk grupy pościgowej. Sępy najwidoczniej trochę skróciły drogę i zaraz miały wyłonić się zza górskich szczytów. Imurana przeszył dreszcz.\n– Już po mnie… – pomyślał, a krwiożercze KRAAAAAAAH! ponownie wstrząsnęło okolicą…\nTuzin straszliwych ptaszorów krążył nad okolicą. Pułkownik Fulvus przysiadł na szkielecie jakiegoś gryzonia do połowy zanurzonym w piachu u progu jaskini i mrużąc ślepia wpatrywał się w jej otchłań.\n– I co macie go?! – wrzasnął wydawało się w pustkę.\n– Musiał spaść w otchłań. Nic tu nie ma tylko pionowa droga w dół, nie mająca końca – odpowiedział mu jeden z jego żołnierzy.\n– Głupcy! – syknął Vultus – Mieliśmy dostarczyć go żywego! Królowa się wścieknie jak dowie się, że ta parszywa mysz roztrzaskała swoje futro o dno jaskini!\nSępy przeczesywały jeszcze przez prawie godzinę otchłań groty, jednak bezskutecznie i dalsze poszukiwania były zupełnie bezsensu.\n– Zostajemy tu do rana i wznawiamy poszukiwania! – zadecydował Pułkownik – Niech trzy sępy patrolują teren z powietrza, trzy następne jaskinię a potem zmiana! – wydał rozkazy, a sam spoczął na nadgryzionym przez czas szkielecie gryzoniowatego nieszczęśnika.\n– Pamiętacie? – odparł i stuknął dziobem w spoczywające na pustyni kości – Złapaliśmy tego durnia jak chciał uciec na Cmentarzysko – odparł dowódca. Ślepia aż mu się zaświeciły. Szkielet musiał wywołać w nim jakieś straszliwie miłe wspomnienia – Głupiec był już prawie u celu. Przecież to niespełna dobę stąd! – wrzasnął, a pozostałe Sępy zareagowały przeraźliwym KRAAAAAAH KRAAAAAAAH!\nCmentarzysko Świata istniało naprawdę.\nImuran – Rumak Wesołego Skowronka Rozdział I „Wyścig”\nTo był jeden z najbardziej gorących dni tego roku. Słońce prażyło ziemię, a cząsteczki powietrza zamieniły się w stado rozżarzonych, niewidzialnych bomb, które spadały na powierzchnię z niesłyszanym łoskotem, drżąc nad trawiastymi stepami, pagórkowatym podgórzem, brzegami jezior, piaszczystymi pustyniami, a wreszcie nad skalnymi monumentami Sępich Gór, które zajmowały północno-zachodnie rubieże kontynentu. Wpadały do jaskiń, nie szczędziły szczytów gór, wypełniały rozległe kaniony,\nw których to właśnie trwał wyścig myszy polnych.\nImuran kończył pierwszy odcinek. W ostatnie okrążenie wszedł z niesamowitym impetem, uderzając swoim futrem o zbocze góry, która aż zadrżała i kilka średniej wielkości kamieni, oderwało się od ustępu i runęło\nz łoskotem na rozpalony, piaszczysty tor. Imuran jednak tylko otrząsnął się i pędził dalej jak oszalały, poprzez tunel rozgrzanego do czerwoności piasku i gorącego jak piekło powietrza. Gdy mijał punkt kontrolny, ktoś z zaprzyjaźnionych niewolników rzucił w jego stronę zmoczoną szmatę. Zawodnik podskoczył i złapał ją w locie. Mimo tego, że zaledwie po kilkunastu sekundach była sucha niczym wiór, dodała Imuranowi nowych sił i sprawiła, że pędził dalej. Przedarł się przez wąski korytarz skalny obcierając trochę grzbiet, ale na szczęście wyszedł z tego bez szwanku. Wyrzucił za siebie tumany kurzu i biegł przebierając łapkami. Przez moment zastanawiał się czy sobie poradzi. Analiza trwała bardzo krótko, bo odpowiedź była tylko jedna – musi. Przy następnym zakręcie uważał już bardziej i futro pozostało nienaruszone. W pełni kontrolował koordynację swego ciała, kosztowało go to jednak dużo sił witalnych. Był całkowicie skupiony na wyścigu, który angażował każdy jego zmysł. Gdy poczuł uderzenie gorąca wiedział, że tor zaraz wpadnie wprost w wypełniony rozpalonym powietrzem wąwóz. Nabrał powietrza w płuca i sunął w dół, rozpędzając się jeszcze bardziej. Nie widział nic, piach spod łap sypał mu się do oczu. Wyścigi w tej części świata uchodziły za morderczą rozrywkę, toteż pod Sępie Góry ściągały tłumy szemranych turystów, chcących zafundować sobie porcje wątpliwej dla normalnego osobnika przyjemności. Imuran doskonale wiedział, że tutaj tylko zwycięzcy się liczą. Nie istnieje drugie, trzecie miejsce. Liczy się tylko jedno miejsce na podium.\nTa myśl dodawała mu siły i wprawiała w ruch jego ciało. Ta idea przesłaniała mu piaszczystą burzę szalejącą na trasie jego wyścigu. Tylko ona pozwalała by biegł coraz szybciej i szybciej. Z jego futra lał się pot. Wyglądał jakby przedzierał się przez fale wzburzonego oceanu. Od oceanu jednak dzieliło Imurana setki kilometrów, z czego doskonale zdawał sobie sprawę. Nienawidził tych gór, nienawidził tych piasków i teraz za wszelką cenę chciał pokazać całą złość jaką w nim wywoływały. Przyśpieszył jeszcze bardziej, nie było już w zasadzie widać jego łap. Tylko tumany kurzu i piachu, które zostawiał za sobą.\nWreszcie opuścił wąwóz i odetchnął (oczywiście o prawdziwym odetchnięciu mógł tylko pomarzyć – po prostu znów powietrze zrobiło się nieco lżejsze, ale i tak należało do najbardziej rozgrzanych na powierzchni). Kanion, którym biegł, miał zwężenie na samym końcu, przez co Imuran musiał się całkowicie skupić by zmieścić się w wąskim przesmyku. Jeżeli pomyliłby się choć o centymetr, to przy tej prędkości – roztrzaskałby czaszkę o nierozerwalne skały. Niejeden z jego pobratymców właśnie w tym miejscu na zawsze pożegnał się z szansą na zwycięstwo i z szansą na życie…\nWytężył wzrok, wyciągnął przednie łapy jeszcze bardziej do przodu, przez co wydawał się nienaturalnie rozciągnięty – niczym z gumy, która rozciąga się do nieopisanych długości, by potem zamienić się w futrzaną kulkę. Nastroszył uszy i nasłuchiwał drgań powietrza, rozszerzył nozdrza by poczuć zapach wolności, która czekała za owianym złą sławą ujściem wąwozu. W myślach powtarzał sobie, że da radę. Tyle razy to mu się udało, tyle razy musiał tędy przemykać. Teraz też się uda. Przedrze się przez otwór, skończy okrążenie i dalej ruszy w morderczą trasę. Skończy kolejne okrążenie, tłum zacznie wiwatować, a on po raz kolejny okrzyknięty zostanie najszybszym niewolnikiem Sępich Gór… jak dziesiątki razy od kilku lat… to było jego przekleństwo. Jego rutyna.\nNagle potężne uderzenie cisnęło nim o skałę, tak że prawie stracił dech. Przez pierwsze mikrosekundy zupełnie nie wiedział co się stało. Szybko jednak zorientował z czym przyszło mu się zmierzyć.\nPan Scourer był najbardziej przerażającym zawodnikiem w historii wyścigów myszy stepowych. Słynął ze swojej bezwzględności i zamiłowania do nieuzasadnionej przemocy. U podnóża Sępich Gór chodziły o nim przerażające legendy, opisujące jego niecne występki.\nJedna opowiadała, że nie miał rodziców, gdyż powstał ze skalnego popiołu. Druga, że zjadł swych rodziców i z własnej, nieprzymuszonej woli został niewolnikiem tylko po to, żeby nękać pozostałych osobników cierpiących na brak wolności. Jeszcze inna, że sam Pan Ciemności wyrzucił go z mrocznych podziemi i uczynił piekielnym renegatem, który miał skąpać powierzchnię w krwi i cierpieniu.\nImuran nie wierzył w te bzdury. W Pan Scourer’rze upatrywał zdemoralizowanego, skrzywdzonego przez los odrażającego potwora, który z braku przyjaciół, uczuć i radości zamienił się w monstrum, którego jedynym celem było zwalczanie słabszych od niego. Dlatego też atak podczas wyścigu wcale go nie przestraszył, a wręcz przeciwnie – Imuran rzucił się w pogoń za rywalem i w przeciągu kilku chwil był w stanie zębami chwycić jego wyliniały ogon.\nIch rywalizacja również urastała często do rangi legendy. Spór, który z nich jest lepszy, toczony był od lat. Wyniki również nie były jednoznaczne. Raz wygrywał Pan Scourer, drugi raz – Imuran. Trzeci, czwarty, piąty Imuran, ale już szósty, siódmy, ósmy, dziewiąty i dziesiąty – Pan Scourer. Później dwa razy Imuran, później raz Pan Scourer i tak dalej i tak dalej. Jeden nie istniał bez drugiego, dlatego też w całej nienawiści jaką siebie darzyli, była kropla zrozumienia, a nawet podziwu – tylko Imuran był godnym przeciwnikiem Pan Scourer’a i na odwrót. Tylko Pan Scourer mógł mierzyć się z Imuranem. W tym przesmyku śmierci spotykali się nie pierwszy raz. I zawsze obaj wychodzili z niego cało.\nTym razem miało być inaczej…\nPrzed wyścigiem Imurana nawiedził dziwny sen. Imuran generalnie nie śni, ale jak już śni – są to przedziwne sny, w których drzemie pradawna moc. W swoim śnie widział starcie. Ogromne fale pędziły przez pustynię i rosły przed monumentalnymi górami. Świat drżał w posadach, aż Pan Ciemności zgrzytał zębami w swoim podziemnym królestwie. Fale zbliżały się do gór i rosły. Rosły i rosły, aż wreszcie przykryły i porwały góry, które pękały pod ich naporem jak kruche źdźbła trawy, składały się i znikały pod morską topielą jak drewniane domki. Potem wielka woda wsiąkła, a świat zamienił się w rozpościerającą się w nieskończoność pustkę. Imuran obudził się i chcąc zerwać się na równe nogi, niemal nie skręcił sobie karku, bowiem przy jego szyi przypięta była potężna obroża. Był niewolnikiem i jak każdy niewolnik – spał w metalowych okowach. Jedna tylko rzecz wyróżniała go od innych uwięzionych…\nNie spał tak jak oni w lochach Sępich Gór. Spał na jednym z najpilniej strzeżonych szczytów, w samej głębi jednej z gór. Spał u samej Królowej Vulturii. Był jej ulubieńcem, a zarazem niewolnikiem, któremu łamała serce. Z nieodgadnionych nikomu przyczyn był szaleńczo zakochanym w najstraszniejszej postaci jaką zrodziły te pasma. Ona wykorzystywała jego nieskazitelne uczucia. Bawiła się nim, upokarzała i traktowała jak zabawkę. Dlatego też wystawiała go w wyścigach. Aby zdobyć jej względy, musiał je wygrywać. Gdy zaś mu się nie udawało – wtrącany był do karceru, co znosił z ogromną pokorą.\nSny Imurana szczególnie interesowały Królową. Wówczas nie dawała mu spać, póki nie opowiedział jej każdego snu ze wszystkimi szczegółami. Tego słuchała ze szczególną uwagą, a na jej twarzy rysowało się przerażenie. Tylko ona jedna wiedziała co oznaczają sny Imurana i tylko ona wiedziała jak cennym jest on niewolnikiem.\n– Stajesz w kolejnym wyścigu! – wrzasnęła przerażona, po czym kazała go wtrącić do lochu na dziesięć dni.\nSama również nie spała przez ten czas. Zamknęła się w swej komnacie, nie kazała wpuszczać nikogo i studiowała wszystkie stare księgi jakie udało się zebrać w jej królestwie.\n– To niemożliwe… – oznajmiła sama do siebie dnia dziesiątego, po czym opadła na swój tron i kazała wyciągnąć z lochu swojego ulubieńca…\nImuran wyrównał bieg z Pan Scourer’em. Od przesmyku dzieliło ich zaledwie kilkanaście susów. Spojrzeli na siebie ze wściekłością. Doskonale wiedzieli, że równolegle jest w stanie przedrzeć się tylko jeden z nich… Nagle Imuran niespodziewanie rzucił się na skałę, odbił się od niej łapkami i wskoczył wprost na grzbiet rywala, który zdezorientowany zapiszczał złowieszczo, ale nie był w stanie nic już zrobić i po prostu razem przebiegli przez otwór. Następnie Imuran przebiegł po nim i zaledwie w kilka chwil – Pan Scourer znów był drugi. Tłum wiwatował jak Imuran kończył okrążenie jako zwycięzca. Z najlepszej trybuny cały wyścig obserwowała oczywiście Królowa Vulturia – przerażająca i niewzruszona, właśnie delektowała się napojem z kości swoich niewolników. Imuran pragnął jej spojrzenia, ale tego nie było mu dane w tym momencie doświadczyć.\nImuran trafił pod Sępie Góry jak miał zaledwie kilka dni. Nie pamiętał zupełnie swojego dzieciństwa, kiedyś tylko jak uradował Vulturię zwycięstwem w wyścigu, ta w przypływie dobrego humoru (i gotówki, którą zgarnęła z zakładów bukmacherskich) opowiedziała mu, że pochodzi znad samego oceanu i że wraz z rodzicami został porwany podczas trwania Wielkiej Wojny. Rodzice zginęli podczas napadu, a jego sprzedano jako niewolnika. Nie wiedział nic więcej, nigdy też nie słyszał o oceanie. Wyobrażał go sobie czasem i nawiedzał on go w snach. Ocean zawsze był w nich przepotężny i siał spustoszenie.\nW tej chwili tłum wiwatujący na cześć Imurana wydał mu się przez moment taką właśnie falą. Po przebiegnięciu mety zwolnił co prawda, ale jeszcze się nie zatrzymał. Z radością odkrył też, iż mimo skwaru i morderczego biegu – jest pełen sił. Publika skandowała na jego cześć, rzucała w jego stronę szmatki nasączone wodą, buteleczki z różnymi eliksirami. Imuran zebrał kilka szmatek, zawinął w nie wszystkie butelki jakie tylko zdołał i przewiesił przez ramię. Myśl, która przeszła przez jego głowę była genialna. Zatrzymał się na moment, ale dalej tuptał w miejscu, by nie stracić impetu do działania. Po raz ostatni spojrzał na Vulturię. Ta jednak zupełnie nie była nim zainteresowana. Wypatrywała Pan Scourer’a, który właśnie doczłapał do mety. Imuran zagryzł zęby, gwałtownie obrócił się i ku uciesze tłumu, zaczął biec kolejne okrążenie. Widownia była wniebowzięta. Szykuje się kolejny pokaz w ramach wyścigu.\nImuran nie był jednak na tyle głupi. Chociaż w swoim mniemaniu trochę był, bo to co planował mógł zrobić już dawno, dawno temu. Postawił sobie nową metę. I zanim tłum spostrzegł, że zawodnik właśnie wypadł z toru i pędzi w zupełnie innym kierunku – Imuran był o kilka kilometrów bliżej oceanu…\nImuran – Rumak Wesołego Skowronka\nUWAGA: W cytowanym fragmencie została zachowana oryginalna pisownia niektórych wyrazów.\nSpostrzegłszy mknącego imurana, ptaszek natychmiast podlatuje do niego, siada mu na grzbiet i, naprzemian — śpiewając lub trzepocąc skrzydełkami i łapiąc pasorzyty, trapiące przyjaciela, odbywa wesołą konną przejażdżkę ku widocznemu zadowoleniu zwierzątka, zamaszyście wywijającego długim ogonkiem z ciemną kitą na końcu. Mongołowie bardzo trafnie nazywają imurana „rumakiem wesołego skowronka“.\nSkowronek i imuran mogą służyć za przykład tak zwanej „obronnej symbjozy“. Imuran wyrzuca z nory robaczki, liszki i różne odpadki swego gospodarstwa, z czego korzysta skowronek w tych pozbawionych pokarmu miejscowościach. Ptak zaś zastępuje swemu przyjacielowi wartę: gdy spostrzeże krążącego sępa, natychmiast wydaje dwa krótkie gwizdki na trwogę i zapada gdzieś pod kamień, znikając bez śladu na szarożółtej powierzchni stepu. Po tym sygnale żaden imuran nie wymknie się już ze swych podziemnych labiryntów, oczekując spokojnie na wesołą arję skowronka, gdy już nieprzyjaciel odleci.\nW ten sposób w warunkach przyjaznego sąsiedztwa żyją w mongolskich stepach głodowych i w pustyni skowronek i jego „koń“ — imuran (Lagomys ladacensis).\nFragment powieści Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów\nZainspirowany powyższym fragmentem powieści Fernanda Ossendowskiego, 4 lata temu stworzyłem konspekt powieści, który to jeszcze do niedawna spoczywał gdzieś w „elektronicznej” szufladzie. Ostatnio powróciłem do swojego zarysu. Efektem tej decyzji jest rozpoczęcie prac nad nową powieścią o tytule Imuran – Rumak Wesołego Skowronka.\nDziś mamy Pierwszy Dzień Wiosny i wesołe skowronki zdecydowały się zawitać również na nasz portal!\nW każdą niedzielę w godzinach wieczornych na portalu będzie pojawiał się rozdział nowej powieści. Teksty będą dostępne całkowicie za darmo.\nPremiera I rozdziału już 26 marca!\nBurmuch i Burmuszka\nBurmuch i Burmuszka to bajka, która została wyróżniona w konkursie blogowych dbajek portalu onet.pl . Dzisiaj publikujemy ją na naszej stronie. Jej treść można znaleźć poniżej w poście oraz po zainstalowaniu aplikacji http://itunes.apple.com/pl/app/blogowe-dbajki/id484006166?mt=8\nBurmuch i Burmuszka mieszkali sobie w spiżarce, na półce z przetworami, dokładnie za słoikami z kompotem z truskawek. Byli rodzeństwem. Burmuch miał 5 lat. Uwielbiał psocić, śmiać się z innych, był bardzo niegrzeczny i nie usłuchany. Burmuszka była jego młodszą, pięcioletnią siostrą. Burmuszka była bardzo miła i uczynna, zawsze słuchała swoich rodziców i grzecznie bawiła się z innymi stworkami zamieszkującymi spiżarkę. Jej brat wolał jednak spędzać czas samotnie, psując zabawę i humor inny\n– Burmuchu! Czemu się z nami nie pobawisz? – często pytała jego siostra.\n– Nie chcę mi się! – odpowiadał szorstko i chował się za swój słoiczek, albo siedział i biernie przypatrywał się zabawom innym. Często też robił na złość swoim kolegą.\n– Burmuch znów popsuł mi mój samochodzik !\n– Burmuch znów pomazał mój obrazek !\n– Burmuch znów zniszczył mój zamek z ziemniaków!\nTak to na Burmucha skarżyli się wszyscy mieszkańcy spiżarki. Ale na nic się to zdawało. Burmuch dalej był niegrzeczny. Mimo wielu próśb, mimo wielu kar, nie zmieniał swojego postępowania. Burmuch był bardzo nie lubianym osobnikiem w spiżarce.\nBurmuszka natomiast była bardzo grzeczna i inne stworki ją uwielbiały. Uczestniczyła w prawie wszystkich zabawach jakie były organizowane w spiżarce. Często też namawiała inne stworzonka by zaprosić do zabawy jej brata – Burmucha.\n– W żadnym wypadku! – krzyczały stworzonka – Znów popsuje nam całą radochę! – dodawały kolejne.\nSiostra nigdy nie była w stanie przekonać swoich przyjaciół do wspólnej zabawy z Burmuchem. Burmuch przysłuchiwał się temu wszystkiemu i śmiał się.\n– Jutro też wywinę im jakiś numer! – mówił sam do siebie i zacierał rączki.\nGdy stworzonka wstały i szykowały się do wspólnego śniadania, odkryły że ktoś pozamieniał im wszystkie buciki oraz wypił całe kakao. Miarka się przebrała.\n– Ta na pewno ten wstrętny Burmuch! – krzyczały – Musimy wreszcie go ukarać!\nBurmuch jednak schował się na wyższej półce i ani myślał stamtąd wyjść. Był dumny z siebie, że udało mu się tak popsuć dzień rówieśnikom. Tylko Burmuszka cały czas broniła brata i starała się wytłumaczyć jego psoty. Nikt nie chciał jej jednak słuchać.Stworzonka zmówiły się i postanowiły, że nie będą całkowicie ignorować Burmucha. I tak,\ngdy Burmuch robił jakiś dowcip – nikt na niego nie reagował. Gdy Burmuch pomazał rysunek – wszyscy zachwycali się nad jego pięknem, gdy zniszczył zamek z ziemniaków – stworzonka cieszyły się, że ktoś ich wyręczył. To zaczęło\ndenerwować Burmucha. Ale stworzonka były nieugięte i kolejne psoty Burmucha nie wywoływały żadnych reakcji.\nPewnego dnia rodzice poprosili Burmucha, aby wybrał się na najwyższą półkę po trochę przypraw, których jego mama potrzebowała do obiadu.\n– Nigdzie nie idę! – krzyknął Burmuch i zajął się swoimi zajęciami.\n– Ja pójdę mamo – zaproponowała Burmuszka.\n– Dobrze Burmuszku, tylko uważaj na siebie – powiedziała mama i wysłała córeczkę po przyprawy.\nBurmuszka dzielnie wspinała się po kolejnych półeczkach. Gdy dotarła na miejsce, była bardzo zmęczona i postanowiła, że trochę odpocznie. Niestety pech chciał, że usiadła na pajęczynie. Wpadła w pułapkę pająka.\n– Pomocy! Pomocy ! – krzyczała przerażona Burmuszka, ale nikt jej nie słyszał.\n– Ratunku! Na pomoc! – krzyczała głośniej.\nBurmuch, który akurat wyszedł zza słoiczka usłyszał wołania siostry. Nie namyślając się ani chwili, zaczął się wspinać po półkach by ją uratować. Na górę zdążył w samą porę, gdyż do Burmuszki zbliżał się już wielki\n– Odejdź od niej! To moja siostra! – krzyknął do pająka, ale ten nic nie robił sobie z ostrzeżeń Burmucha.\n– Odsuń się, bo pożałujesz – powiedział do Burmucha i coraz bardziej zbliżał się do Burmuszki. To rozzłościło Burmucha. Czym prędzej rzucił się na pajęczynę. Miał więcej siły niż\nBurmuszka i szybko zerwał nici, które owijały jego siostrę. Burmuszka była\n– Uciekajmy ! – krzyknęła Burmuszka, ale Pająk chwycił jej brata i nie chciał puścić.\n– Uciekaj do domu Burmuszko! Ja go tutaj przytrzymam! – krzyknął Burmuch i siłował się z wielkim pająkiem.\nBurmuszka zauważyła, że jedna nić pajęczyny zwisa na sam dół komody. Nie zastanawiając się chwyciła się jej i popędziła w dół. Po chwili znalazła się na podłodze spiżarki.\n– Na pomoc! Na pomoc! – zaczęła krzyczeć i zaraz wszystkie stworzonka otoczyły ją\n– Co się stało Burmuszko? – spytały.\n– Tam na górze pająk chwycił mojego brata. Trzeba go uratować – powiedziała.\n– Burmuch walczy z pająkiem? – zdziwił się ktoś z tłumu.\n– Tak, uratował mnie, ale sam wpadł w jego łapska. Trzeba mu pomóc. Stworzonka początkowo zdziwiły się, ale po chwili ruszyły na górę na pomoc.\nDotarły na miejsce w samą porę, gdyż Burmuch tracił już siły. Pająk, gdy ujrzał tak wiele stworzonek przestraszył się i puścił Burmucha, który o mało co nie spadł z półki. Złapały go stworzonka, które przybyły z pomocą.\n– Dziękuję wam – powiedział zmieszany Burmuch i spuścił głowę. Wszyscy wrócili na dół spiżarki. Następnego dnia. Gdy zaczęły się gry i zabawy Burmuszka znów zaproponowała, by zawołać jej brata Burmucha. Stworzonka nie protestowały.\n– Niech się z nami pobawi! – krzyczały.\n– Burmuchu! Burmuchu! – krzyczała Burmuszka, ale na marne. Wreszcie sama poszła poprosić brata, by dołączył do zabawy.\n– Nie Burmuszku, oni mnie nie lubią, nie chcę wam psuć zabawy – powiedział smutny Burmuch.\n– Ależ to nieprawda! Wczoraj pokazałeś jaki jesteś dzielny i wspaniały! Chodź ze mną, no chodź – krzyczała Burmuszka i ciągnęła swojego brata za rękę. Ten po długich namowach wreszcie dał się namówić.\nWszystkie stworzonka bardzo szybko polubiły Burmucha. Okazało się, że jest świetnym towarzyszem zabaw. Burmuch był tego dnia pierwszy raz radosny i szczęśliwy.\n– Czemu wcześniej nie daliśmy się namówić na zabawę z twoim bratem – mówiły stworzonka do Burmuszki.\n– Myśleliśmy, że Burmuch to łobuz i nicpoń, a to bohater naszej spiżarki – dodały po chwili.\nBurmuch zawstydził się.\n– Burmuchu, jesteś najwspanialszym bratem jakiego tylko można mieć! – wykrzyknęła Burmuszka i rzuciła mu się na szyję.\n– Ty jesteś moja najukochańszą siostrą, a wy najlepszymi przyjaciółmi – wykrzyknął Burmuch i wszyscy już teraz mogli się bawić bez żadnych przeszkód.\nPisz, Czytaj, Pomagaj!\nBookszop rozkręca się i to na dobre. Portal zbiera bardzo dobre recenzje, codziennie spływają kolejne zamówienia na pierwszą promowaną powieść. To cieszy. Cieszy mnie, że wśród nas – czytelników, jest tak duża chęć poznawania nowych pozycji oraz wola niesienia pomocy potrzebującym.\nPisz, czytaj, pomagaj to trzy filary, na których opiera się portal. Dlatego też zachęcam wszystkich twórców piszących do szuflady – nadsyłajcie swoje propozycje publikacji, jesteśmy otwarci na każdy rodzaj literacki, nikogo nie skreślamy, niczego nie wykluczamy. Jeżeli twoja propozycja się nam spodoba, zapewnimy redakcję, obróbkę graficzną i promocję wydanego ebooka.\nJednocześnie nakłaniam do zapoznania się z powieścią Mimiś i Mimiśka: Z Dziennika Badacza. Coraz więcej czytelników decyduje się każdego dnia na zapoznanie z przygodami Badacza, który przemierzając ocean natrafia na zaskakujące sytuacje i oryginalne postacie. Podczas podróży odkrywa też samego siebie, a finał całej historii jest naprawdę zaskakujący.\nBookszop – Magia indiebooków\nDzisiaj portal bookszop.com oficjalnie rozpoczyna sprzedaż pierwszego ebooka. Portal będzie funkcjonował w oparciu o trzy zasady: Czytaj – Pisz – Pomagaj.\n50% kwoty z każdego zakupionego ebooka, czytelnik będzie mógł przeznaczyć na cele charytatywne, bądź przekazać autorowi. Tylko od was zależy czy kogo i w jaki sposób będziecie wspierać.\nPierwszą udostępnioną powieścią jest Mimiś i Mimiśka: Z Dziennika Badacza. Powieść opowiada o podróży, podczas której odkryjemy, co oznacza miłość i czym jest dla każdego z bohaterów.\nJest to moja pozycja, która ma zachęcić autorów do przesyłania swoich propozycji wydawniczych. Misją portalu jest wydawanie w formie ebooków ciekawych i oryginalnych powieści autorów, którym nie zależy tylko i wyłącznie na rozgłosie i sławie, ale na współtworzeniu portalu indie booków.\nZachęcam do kliknięcia kup teraz i rozkoszowania się przygodami bohaterów. Nie jest to wyłącznie powieść dla dzieci, również dorośli odnajdą w niej uniwersalne prawdy i ciekawe historie.\n© bookszop.com - Wszelkie prawa zastrzeżone.


Kłódka - jaką wybrać?\n/ Kłódka - jaką wybrać?\nWiem najlepiej nie rzucająca się w oczy bo i tak nie ma\nWłaśnie szukam i trafiłem na takie coś:\na może Trzpieniowa Pancerna Kłódka Żeliwna?\nSprzedający TytanowyCom Gdańsk\n2012-04-01 01:37 PM\nRE: Kłódka - jaką wybrać?\nTych z trzpieniem nie da się od tak przeciąć - z tym, że nie wszędzie wejdą bo to dość toporna konstrukcja. Te magnetyczne to raczej jakiś gadżet-wynalazek\n2012-04-01 01:41 PM\nTrzpieniowe chyba lesze.\nNie wiem jak z odpornością na mrożenie (skroplone powietrze) i młot. Najlepiej, żeby nie dało się łatwo zamachnąć i walnąć - czyli kłódka we wnęce.\nBTW. - jeżeli kłódka z zamkiem typu Yale to bump-key ją otworzy dosłownie w sekundę.\n(link usunąłem - ze względów bezpieczeństwa, jak ktoś będzie szukał to przypomnę na priv.)\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 2012-04-01 07:52 PM przez emir.)\n2012-04-01 05:42 PM\nZ tego co mi wiadomo to nie kupować samo zatrzaskowych, są wygodne ale wszystkie można otworzyć tak jak na filmiku powyżej. A na nożyce do drutu żadna kłódka nie pomoże.\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 2012-04-01 06:55 PM przez piotr.)\nPiotr - budowa tych trzpieniowych wyklucza ucięcie nożycami - nie ma jak podejść ani nimi ani brzeszczotem. Jedyne co zostaje to boszka ale i tak trzeba się namęczyć tnąc na wskroś przez kłódkę\n2012-04-01 07:02 PM\nPolecam Kabro C5, ewentualnie niższe modele. Bardzo dobra relacja cena/jakość.\n2012-04-01 07:48 PM\nmożna na niej umieścić laskę termitu i z powodzeniem przepali tyle że będzie widać światło na pół km\n2012-04-01 07:50 PM\nWszystko można zniszczyć, kwestia zaangażowanych sił i środków\nOsobiście nigdy nie słyszałem(w realnym świecie) żeby przy włamaniu ktoś otworzył nieinwazyjnie kłódkę Zawsze jest to przecięcie/łom lub wyrwanie całej zasuwy. Inna sprawa że 99% procent używanych kłódek to najtańszy szajs.\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 2012-04-01 11:23 PM przez Piotr_.)\n2012-04-01 08:15 PM\nZnajomy ślusarz radził żeby nie kupować kłódek z dużym pałąkiem - łatwo wsadzić w nie łom i rozerwać. Generalnie polecał te trzpieniowe.\nTUTAJ filmik jak otwierać kłódki za pomocą puszki od coli. Próbowałem ale zwykłej Gerdy nie udało mi się tym sposobem otworzyć (a innych kłódek akurat nie mam pod ręką). Ale może to brak wprawy.\nCiekawy paten na zabezpieczenie kłódki, to przyspawanie do skobla, w miejscu gdzie jest kłódka, kawałka stalowej rury. Ta rura otacza kłódkę, dzięki temu nie ma jak jak podejść np z piłą i trudniej z nożycami. Postaram się zrobić zdjęcie, bo u mnie w piwnicy wiele osób to ma.\n2012-04-04 08:54 PM\nTylko trzpieniowa z dopasowanym okiem, żeby nie było za dużo luzu. Materiał bloku nie korodujący, często - mosiądz. I nie na zwykły klucz, bo to każdy lepszy cwaniak otworzy spinką do włosów, tylko jakaś Gerda lub coś w ten deseń.\n2012-04-05 07:08 PM\nNóż - co wybrać na trudne czasy killrathi 4 8,177 2016-09-07 09:56 AM\nOstatni post: Looki


Tajfun Hagupit (2014). Wszystkie informacje o Tajfun Hagupit (2014) zostały zaktualizowane 2022.\nes de it pt Tajfun Hagupit (2014) nl cs ro hu da sv no fi tr\nTajfun Hagupit (2014)\nInformacje, które udało nam się zgromadzić na temat Tajfun Hagupit (2014), zostały starannie sprawdzone i uporządkowane, aby były jak najbardziej przydatne. Prawdopodobnie trafiłeś tutaj, aby dowiedzieć się więcej na temat Tajfun Hagupit (2014). W Internecie łatwo zgubić się w gąszczu stron, które mówią o Tajfun Hagupit (2014), a jednocześnie nie podają tego, co chcemy wiedzieć o Tajfun Hagupit (2014). Mamy nadzieję, że dasz nam znać w komentarzach, czy podoba Ci się to, co przeczytałeś o Tajfun Hagupit (2014) poniżej. Jeśli informacje o Tajfun Hagupit (2014), które podajemy, nie są tym, czego szukałeś, daj nam znać, abyśmy mogli codziennie ulepszać tę stronę.\nArtykuy o tej samej nazwie mona znale w Tropical Cyclone Hagupit .\nTen artyku jest projekt dla meteorologii i klimatologii , Azji i Pacyfiku .\nZdjcie satelitarne Typhoon Hagupit\n1 grudnia 2014 r\nKategoria tajfun 5\n905 (szacowany i nie zatwierdzony) hPa\n114 milionów dolarów ( USA )\nSfederowane Stany Mikronezji Palau Filipiny Wietnam Chiny\nTrajektoria i intensywno Typhoon Hagupit.\nSezon huraganów 2014 na pónocno-zachodnim Pacyfiku\nHagupit tajfun lub tajfun Ruby to tropikalny cyklon z sezonu huraganów w 2014 roku w pónocno-zachodniej czci Oceanu Spokojnego . Kategoria 5 na Saffira-Simpsona i wiatrów o 270 km / h, rednio z porywach ponad 285 km / h , jest to najwikszy cyklon w 2014 roku.\nBurza rozpocza si 130 km na pónoc od równika i pod koniec dnia okoo 530 km na poudniowy zachód od Kosrae . 29 listopada 2014 . Joint Typhoon Warning Center (JTWC) wydaa ostrzeenie formacji cyklon tropikalny nastpnego dnia.\n(in) Track of Typhoon 22W (Hagupit) [txt] , 5 grudnia 2014\n(in) " szkolenie alarmu cyklonu tropikalnego " , 5 grudnia 2014\n(en) Informacje o cyklonie tropikalnym na stronie internetowej Agencji Meteorologicznej Japonii\n(en) Informacje ogólne JMA\n(en) Wspólne Centrum Ostrzegania przed Tajfunem\n(w) Produkty satelitarne\n(w) 22 W. HAGUPIT\nMamy nadzieję, że informacje, które zgromadziliśmy na temat Tajfun Hagupit (2014), były dla Ciebie przydatne. Jeśli tak, nie zapomnij polecić nas swoim przyjaciołom i rodzinie oraz pamiętaj, że zawsze możesz się z nami skontaktować, jeśli będziesz nas potrzebować. Jeśli mimo naszych starań uznasz, że informacje podane na temat _title nie są całkowicie poprawne lub że powinniśmy coś dodać lub poprawić, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym. Dostarczanie najlepszych i najbardziej wyczerpujących informacji na temat Tajfun Hagupit (2014) i każdego innego tematu jest istotą tej strony internetowej; kierujemy się tym samym duchem, który inspirował twórców Encyclopedia Project, i z tego powodu mamy nadzieję, że to, co znalazłeś o Tajfun Hagupit (2014) na tej stronie pomogło Ci poszerzyć swoją wiedzę.\nDzięki. Pomógł mi artykuł o Tajfun Hagupit (2014).


Kursy językowe Mysłowice - Katalog stron www e-seokatalog.eu jest inny\nCiekawą formą poznawania innych ludzi stają się portale albo aplikacje randkowe. Ludzie wybierają je, skoro są nieangażujące, natomiast czasem starczy im jedynie dyskusja na czatach. Być może okaże się, iż znajdziemy tam prawdziwą miłość. Takie portale są ogólnokrajowe plus spotkać możemy tam czasami ludzi z wszelkiego świata. Gdy trafimy na kogoś, kto jest interesującą osobą, ale nie mówi w naszym języku pojawia się problem. Przecież słowniki albo tłumacze pomogą nam tylko na starcie, natomiast rozmowa powinna przebiegać płynnie jeżeli pragniemy coś zrozumieć tudzież być zrozumiałym. Rozwiązaniem tego mogą być kursy lingwistyczne, dzięki jakim opanujemy dopasowany język w raptem parę dni. Wystarczy wejść na stronę www.Ruda-Slaska.kursy-jezykowe.edu.pl dodatkowo zapoznać się z ofertą. Strategia nauki wsparta jest na koncepcji Emila Krebsa, natomiast polega na połączeniu odpowiedniego tempa mówienia oraz właściwej kombinacji słów. Do wyboru mają Państwo języki: niemiecki, angielski, francuski, hiszpański oraz włoski. Starczy 14 dni po 40 minut dziennie również opanujemy dany język i będziemy się nim sprawnie posługiwać.


Relacja oraz galeria z XXII Memoriału im. Piotra Nowackiego – Komisja Sędziowska\nGaleria z Memoriału\n(Materiał wideo opublikujemy wkrótce w osobnym poście)\nW dniu 24 sierpnia 2017 roku na obiekcie Skalnika Kamionka Wielka przy słonecznej pogodzie odbył się XXII Memoriał poświęcony pamięci tragicznie zmarłemu koledze Piotrowi Nowackiemu. Piotrek był młodym, utalentowanym sędzią III ligi z Kolegium Sędziów Nowy Sącz. Jak co roku na turniej zostały zaproszone reprezentacje Kolegiów Sędziowskich zrzeszonych w Małopolskim Związku Piłki Nożnej. W sumie 8 drużyn. Tuż przed rozpoczęciem rozgrywek okazało się, że ze względu epidemię grypy żołądkowej w turnieju nie wystąpi drużyna Nowy Sącz Girls składająca się z sędzin należących do Komisji Sędziowskiej w Nowym Sączu, uzupełniona o zawodniczki KS Starówka Nowy Sącz (II liga kobiet).\nPrzed rozpoczęciem rozgrywek przedstawiciele naszego Kolegium złożyli wiązankę na grobie zmarłego kolegi. Następnie ksiądz prałat Józef Wojnicki koncelebrował mszę świętą w intencji Piotra oraz wszystkich sędziów, którzy odeszli w tym roku. Byli obecni na niej sędziowie oraz goście Memoriału.\nRozgrywki sportowe rozpoczęły się po godzinie 16. W pierwszej kolejce zmagań KS Nowy Sącz przegrał z KS Nowym Targiem. W drugim spotkaniu tej grupy Kraków dość pewnie pokonał zespół Bochni 3:1. W następnej kolejce spotkali się triumfatorzy oraz przegrani poprzednich spotkań. W meczu o zachowanie teoretycznych szans na wyjście z grupy Bochnia pokonała gospodarzy turnieju. Z kolei Kraków uporał się z ekipą z Podhala umacniając się w ten sposób na pozycji lidera. W ostatniej serii spotkań najciekawiej zapowiadał się pojedynek między Nowym Targiem i Bochnią. Zwycięstwo 2:1 zapewniło „góralom” awans z grupy z 2 miejsca.\nW Grupie „B” po wycofaniu się zespołu Nowy Sącz Girls rywalizowały trzy zespoły. W pierwszym spotkaniu Limanowa uległa Gorlicom 1:0. W drugiej kolejce jeden z głównych faworytów turnieju Brzesko wysoko pokonało Gorlice 4:0, by w ostatniej kolejce po wyrównanym i pełnym dramaturgii spotkaniu ulec Limanowej 2:1. Lepszy bilans bramkowy zadecydował, że do dalszej fazy turnieju z pierwszego miejsca awansowało Brzesko, tuż za nim uplasowała się Limanowa, a trzecim miejscem musiały zadowolić się tym razem Gorlice.\nW przerwie między pojedynkami w grupach odbyło się uroczyste otwarcie Memoriału. Gości przywitał Przewodniczący Komisji Sędziowskiej w Nowym Sączu Konrad Kolak wraz z Prezesem Kolegium Sędziów OZPN Stanisławem Brożkiem. Wśród przybyłych znaleźli się między innymi: rodzina Nowackich, Przewodniczący Kolegium Sędziów MZPN Andrzej Sękowski, Prezes OZPN w Nowym Sączu Robert Koral oraz jego zastępca Antoni Ogórek, byli Prezesi OZPN-u Marian Kuczaj i Zbigniew Stępniowski, Prezes Podokręgu Piłki Nożnej w Gorlicach Zbigniew Augustyn, Wiceprezes Podhalańskiego PPN Bogusław Górnik. Po powitaniu drużyn i oficjeli wznowiono rozgrywki na obiektach Skalnika.\nW spotkaniu o 5 miejsce Gorlice uporały się z Bochnią, wygrywając stosunkiem 3:1. W półfinałach turnieju spotkał się Kraków z Limanową oraz Brzesko z Nowym Targiem. W pierwszym spotkaniu trudno było wskazać faworyta, lecz ostatecznie to goście z Limanowej wygrali spotkanie 3:1 i jako pierwsza ekipa zameldowała się w finale, czekając na swojego rywala którego miał wyłonić pojedynek ekipy Brzeska oraz Nowego Targ. Po zaciętym i wyrównanym spotkaniu drużyna z Podhala wygrała 2:1. W meczu o trzecie miejsce padła tylko jedna zwycięska bramka dla drużyny z Brzeska.\nPrzed rozpoczęciem turnieju raczej nikt nie typował, że w finale zobaczymy zespoły z Limanowej i Nowego Targu, to tylko świadczy o wyrównanym i wysokim poziomie wszystkich zespołów biorących udział w memoriale. Sam finał był bardzo pasjonującym widowiskiem. Wokół areny zmagań zgromadziło się wielu kibiców i honorowych gości którzy chcieli zobaczyć ten pojedynek. Każda drużyna dawała z siebie wszystko i nie odstawiała nogi. Jednak ostatecznie to Nowy Targ wygrał 2:1 i został zwycięzcą XXII memoriał im. Piotra Nowackiego. Po końcowym gwizdku sędziego „Górale” odtańczyli taniec radości na boisku.\nPo sportowych zmaganiach odbyło się uroczyste wręczenie nagród i pucharów. Królem strzelców został Krzysztof Łukaszczyk (Nowy Targ). Odebrał on pamiątkową statuetkę oraz koszulkę drużyny Sandecji Nowy Sącz z podpisami wszystkich zawodników pierwszej drużyny którą wręczył mu dyrektor sportowy Sandecji Nowy Sącz Arkadiusz Aleksander. Najlepszym zawodnikiem wybrano Tomasza Śmierciaka (Limanowa), a najlepszym bramkarzem okrzyknięto Michała Fudalę (Brzesko). Po odebraniu nagród i indywidualnych odznaczeń, XXII memoriał im. Piotra Nowackiego został oficjalnie zakończony, lecz wspólna zabawa ekip sędziowskich trwała do późnych godzin wieczornych.\nDobrym podsumowaniem XXII memoriału im. Piotra Nowackiego będą słowa Prezesa A. Sękowskiego, który podczas ceremonii zamknięcia turnieju powiedział, że nasz Memoriał nie jest zwykłym turniejem sędziowskim, ale ma specjalną rangę związaną z upamiętnieniem Piotrka oraz pozostałych zmarłych kolegów sędziów. Jest na nim miejsce nie tylko na sportowe emocje związane z rywalizacją na boisku, czy żarty przy biesiadnym stole, ale również na chwilę refleksji i zadumy.\nPozostaje nam podziękować za fantastyczną frekwencję zaproszonych gości oraz liczne pozytywne sygnały dotyczące organizacji imprezy. Już teraz zapraszamy na przyszłoroczną edycję.\nDrużyna z Nowego Sącza wystąpiła w składzie: Stefan Mac oraz Jan Tokarczyk, Przemysław Grębski, Witold Mróz, Dawid Mituś, Maciej Hojniak, Ciężobka Grzegorz, Kamil Sobczak.\nMiejsce Grupa A Pkt Br Grupa B Pkt Br\n1. Kraków 7 5:2 Brzesko 6 8:2\n2. Nowy Targ 6 4:3 Limanowa 6 5:2\n3. Bochnia 3 4:6 Gorlice 6 4:4\n4. Nowy Sącz 1 1:3 Nowy Sącz Girls 0 0:9\nNowy Sącz – Nowy Targ 0:1 Limanowa – Gorlice 0:1\nBochnia – Kraków 1:3 Brzesko – Nowy Sącz Girls 3:0 walk.\nBochnia – Nowy Sącz 2:1 Limanowa – Nowy Sącz Girls 3:0 walk.\nKraków – Nowy Targ 2:1 Brzesko – Gorlice 4:0\nNowy Targ – Bochnia 2:1 Brzesko – Limanowa 1:2\nNowy Sącz – Kraków 0:0 Gorlice – Nowy Sącz Girls 3:0 walk.\nNowy Sącz – Nowy Sącz Girls 3:0 walk.\nGorlice – Bochnia 3:1\nKraków– Limanowa 1:3\nBrzesko – Nowy Targ 1:2\nMecz o 7 miejsce: Nowy Sącz – Nowy Sącz Girls 3:0 walk.\nMecz o 5 miejsce: Gorlice – Bochnia 3:1\nMecz o 3 miejsce: Brzesko – Kraków 1:0\nFinał: Nowy Targ – Limanowa 2:1\nKS Nowy Sącz Girls\nKról strzelców: Krzysztof Łukaszczyk\nNajlepszy zawodnik: Tomasz Śmierciak (Limanowa)\nNajlepszy bramkarz: Michał Fudala (Brzesko)\nDziękujemy wszystkim sponsorom i osobom, które pomogły w zorganizowaniu tego wydarzenia. W szczególności:\nOkręgowemu Związkowi Piłki Nożnej w Nowym Sączu\nPanu Sławomirowi Nowackiemu\nPanu Marianowi Kuczajowi\nPanu Grzegorzowi Kogutowi\nPiekarni Danek – Andrzej Danek\nHurtowni chemicznej SAM-CHEM\nArkadiusz Aleksander – KKS SANDECJA\nI wreszcie wielkie na samym końcu (ale to nie znaczy, że najmniej ważne) podziękowania należą się sędziom z KmS w Nowym Sączu, którzy byli mocno zaangażowani w przygotowanie i przeprowadzenie całego turnieju. Kto nie organizował podobnej imprezy ten nie wie ile pracy wymaga i ile osób musi być zaangażowanych. Bardzo nas cieszy, że nasi koledzy, niezależnie od stażu sędziowskiego, tak licznie i chętnie angażują się w organizację. DZIĘKUJEMY!!! Bez Was ta impreza nie mogła by się odbyć.


TDM EVO II czyli YAMAHA po lifcie\nhome Motocykl TDM EVO II czyli YAMAHA po lifcie\nPosted on 10/07/2014 16/09/2017\nNasza Yamaha zyskała trzy nowe elementy.\nPo pierwsze bagster, który będzie spełniał 3 zadania: ochrona zbiornika przed odpryskami od kamieni, stabilne mocowanie torby na zbiornik oraz coś dla kierowcy – miękkie wypełnienie w okolicy kolan, co znacznie poprawia komfort jazdy. Bagster został wykonany ze skaju przez zaprzyjaźnionego tapicera, który wcześniej wykonywał na zamówienie fotel do naszej Yamahy. Moim zdaniem wygląda imponująco.\nRama naszego motocykla nosiła już ślady użytkowania, otarcia od butów itp. Psuło to wizerunek całego motocykla, więc postanowiłem zmatowić powierzchnię, zrównać wszelkie zadziory i całość okleić folią imitującą włókno węglowe. Znacznie poprawiło to wygląd całego motocykla. Teraz Crossover wygląda nawet jeszcze bardziej futurystycznie.\nKolejna nowość to bagażnik na kufer. Chodzi dokładnie o kawałek płyty aluminiowej o grubości 3 mm wyciętej metodą bardzo wysokiego ciśnienia wody na zamówienie w zaprzyjaźnionej firmie z Opola. Płyta została zamontowana na metalowo-gumowych poduszkach do górnej części kufra. Taki dodatkowy bagażnik stanowi spore zwiększenie możliwości ładunkowych motocykla. Będzie służył do załadowania rzeczy lekkich, ale o większym gabarycie, takich jak namiot czy materace.\nTAGS: bagażnik na kufer tdm bagażnik yamaha bagster tdm carbon yamaha crossover crossover yamaha futurystyczny motocykl futurystyczny wygląd kufer tdm kufer yamaha tdm rama z włókna węglowego włókno węglowe YAMAHA yamaha tdm crossover yamaha tdm enduro


Wrocław: Rutynowa kontrola policji. Kierowca bez prawa jazdy, papierosy i alkohol bez akcyzy - Gazetawroclawska.pl\nWrocław: Rutynowa kontrola policji. Kierowca bez prawa...\nWrocław: Rutynowa kontrola policji. Kierowca bez prawa jazdy, papierosy i alkohol bez akcyzy\n11 stycznia 2015 18:48 11.01.2015 18:48\nPolicjanci zatrzymali mężczyznę podejrzanego o nielegalne posiadanie papierosów i alkoholu. Co ciekawe podejrzany wpadł podczas rutynowej kontroli drogowej na terenie Wrocławia. Funkcjonariusze sprawdzili wnętrze pojazdu i zabezpieczyli towary bez akcyzy. Mężczyzna nie miał też prawa jazdy. Teraz grozi mu kara nawet do 3 lat pozbawienia wolności.\nPodejrzany 25-latek jest mieszkańcem powiatu wrocławskiego. Policjanci zatrzymali go do kontroli drogowej w centrum. W trakcie sprawdzania wnętrza pojazdu znaleźli ponad 4,5 tysiąca sztuk papierosów oraz butelki z alkoholem bez polskich znaków akcyzowych. Okazało się też, że nie ma uprawnień do kierowania pojazdami.\nPolicjanci wyjaśniają szczegółowo wszystkie okoliczności tej sprawy. Ustalają również wartość posiadanych przez niego towarów bez akcyzy. Mężczyzna odpowie teraz przed sądem. Grozi mu do 3 lat więzienia i kary finansowe.\nsmutna prawda (gość) 11.01.15, 20:30:14\nNie ma czegoś takiego jak rutynowa kontrola policji w państwie innym niż totalitarnym. Ciekawe, czy przyklepali sobie już srawo, że za samo posiadanie idzie się do łagru. Może nadal trzeba wykazać...rozwiń całość\nNie ma czegoś takiego jak rutynowa kontrola policji w państwie innym niż totalitarnym. Ciekawe, czy przyklepali sobie już srawo, że za samo posiadanie idzie się do łagru. Może nadal trzeba wykazać się sprzedażą towaru bez akcyzy. Hmm, a nie znaleźli tam jakiegoś kradzionego batonika? Byłoby łatwiej.zwiń\npawko (gość) 11.01.15, 19:46:13\nRafałka jak zatrzymacie to z dopalaczami...\nwsiowy (gość) 11.01.15, 19:18:32\nWrocławianin (gość) 11.01.15, 19:35:20\n(nereczkę ) przewieszoną przez ramię..:):)\nnie (gość) 11.01.15, 19:53:55\nNie nereczka tylko kołczan prawilnosci


Buraczane ciasto czekoladowe - przepis na buraczane ciasto czekoladowe od cukry proste - Durszlak.pl\nPrzepis: Buraczane ciasto czekoladowe\nOd dawna nosiłam się z zamiarem upieczenia tego buraczanego ciasta czekoladowego i w końcu się udało! Fascynują mnie takie niecodzienne i nieoczywiste połączenia słodkiej czekolady z warzywami - awokado, fasolą czy burakiem właśnie. Przepis pochodzi z najnowszej książki Lorraine Pascale pt. A Lighter Way to Bake, w której znajdziemy mnóstwo nieco zdrowszych wypieków i deserów, a przy każdym podana jest ilość kalorii. I tak na ...\nokurrrka: Czekoladowe • 07.05.2014\nCzekoladowe ciasto buraczane (wegańskie) 190\nCZEKOLADOWE CIASTO BURACZANE 90\nBuraczane ciasto czekoladowe 161\nWeekendowa Cukiernia - Czekoladowe ciasto... 198\nczekoladowe ciasto buraczane / z czekoladą 101


Aktualny czas: 12-11-2018, 15:18\nPraca w domu - Dodatkowa Praca - Zarabianie przez Internet / Zarabiam.com / Strony Partnerskie / JakZarobic100zl.pl\n» strona - blog promocje bankowe i inne sposoby na zarobienia w internecie\nLiczba postów: 3,548\nForum Gold: 72.11\nCoś tam zawsze wpadnie podsumowując ubiegły rok jakby skorzystać z każdej promocji która się pojawiła to nawet ponad 5 tysięcy można było zarobić. W praktyce jedne promocje czasami wykluczały inne, a także niektóre warunki promocji były wygórowane, to tak "normalnie" około tysiąca złotych można było zarobić spokojnie.\nkubaski, dumny członek http://zarabiam.com od Mar 2015.\nOdświeżamy temat, pojawiło się kilka nowych artykułów na stronie, w najbliższym czasie trochę przebuduję stronę. W ostatnim czasie strona została trochę zaniedbana, z rożnych powodów, ale powoli wracam do regularnych wpisów.\nZapraszam wszystkich oszczędzających do zapoznania się z krótkim, ale konkretnym w informacje wpisem dotyczącym najlepszych lokat i promocji które są obecnie dostępne na rynku finansowym.\nLink do wpisu na stronie jakzarobic100zl.pl : Najlepsze lokaty marzec 2017\nZapraszam do nowego wpisu dotyczącego nowej promocji której organizatorem jest Bankier.pl i Bank Millennium do zdobycia nawet 460 zł (a praktycznie za nic 100 zł gwarantowane). Opis promocji znajdziesz pod tym linkiem: Promocja Banku millennium zgarnij premię\nZapowiada się intensywny weekend w kolejce jeszcze dwie dobre promocje mam do opisania.\nFajny blog Na pewno zajrzę\nblog naprawdę dobry kosztuje mnóstwo pracy nawet opisałes haczyki banków szacunek\nPewnie że kosztuje sporo czasu, część można kopiować sztywnych informacji, ale też wymaga własnej inwencji twórczej, promocja BGŻ BNP Paribas dodana gdzie można zdobyć nawet 400 zł\nStronka dosyć ciekawa.\nMógłbyś poprawić tekst, żeby był wyrównany do lewej?\nPoza tym w Twoim programie inwestycyjnym jest błąd "[contact-form-7 404 "Not Found"]" na samym końcu artykułu - tuż przed komentarzami.\nNa czym dokładnie polega ten program? To zwykły HYIP, czy serio w coś inwestujecie?\nKlik, dumny członek http://zarabiam.com od Sep 2017.\nZastosuję się do Twoich wskazówek dzięki za informacje


Bycie matką to moja misja. - Mamala by Alicja Wegner - dla kobiet szukających szczęścia.\nBycie matką to moja misja.\nKilka lat temu zastanawiałam się jak to jest być matką i wychowywać nowego człowieka. Im bliżej byłam decyzji o zajściu w ciążę, tym bardziej przerażał mnie trud wychowania. To, że to od nas samych zależy na kogo wyrosną nasze dzieci i jakie wartości sobie przyswoją. Wiedziałam, że każdy najmniejszy błąd może mieć swoje konsekwencje w przyszłości. Wiedziałam też, jakich błędów moich rodziców nie powielić.\nW momencie, w którym stałam się mamą, postawiłam głównie na intuicję. Nie czytałam i nie czytam żadnych poradników. Czasem najdzie mnie zainteresowanie na coś typu nauka czytania metodą Domana jednak po głębszym przemyśleniu stwierdzam, że nie chcę niczego przyspieszać i się spinać, niech wszystko idzie swoim tempem. Jednak z dnia na dzień coraz większą uwagę przywiązuję do tego w jaki sposób komunikować się z moim dzieckiem i w jaki sposób wytwarzać z nim więź. Staram się mimo braku sił bawić się z nią o poranku, pokazywać jej nowe rzeczy, nazywać je i opisywać. Mówię jej jak bardzo ją kocham i jaka jest piękna. I nawet jeśli podrośnie będę jej to mówić. Nie słucham rad typu : nie mów dziecku, że jest piękne ; nie chwal go. Dlaczego? Bo tak trzeba? Bo tak ktoś ustalił? Bo badania psychologów wykazują, że to źle wpływa? A wiecie jak wpływa to gdy dziecku się NIE MÓWI, że jest piękne? Nie? To Wam powiem. Moja mama od zawsze była kobietą, która miała problem z okazywaniem uczuć. Przyszła teściowa zawsze mi mówi” Wiesz, że mama Cię kocha prawda?” niestety, ale ostatnio odpowiedziałam jej „Nie wiem” . Bo na prawdę nie wiem. Nie pamiętam kiedy ostatni raz mi to powiedziała i czy w ogóle kiedyś powiedziała. Może jak byłam mała. Może. Nigdy nie mówiła mi, że jestem piękna. Za to uświadomiła mi, że mam niezgrabne nogi. Nie chciała mnie urazić, ale zrujnowała mi poczucie, że moje nogi są zgrabne i piękne. Nigdy nie czułam się ładna w otoczeniu swojej rodziny. Przez to później nie czułam się piękna nigdzie. Niska samoocena i brak poczucia własnej wartości zabierały mi pewność siebie i powodowały problemy na każdym kroku. Dużo czasu mi zajęło, bym czuła się tak jak teraz. Śliczna, mądra i pewna siebie. I właśnie dlatego moi drodzy moje dziecko będzie słyszeć często jakie jest piękne. Broń Boże, nie będę jej wpajać, że wygląd jest NAJWAŻNIEJSZY, ale ma czuć się dobrze w swoim ciele i ze swoją urodą – jaka by nie była.\nKolejną rzeczą jaka jest dla mnie ważna, jest tworzenie zarówno w swojej głowie jak i w głowie Poli naszych wspólnych wspomnień. Czerpanie radości z jedzenia malin i stworzenie chwili, która chociaż dla Was jest niepozorna dla nas jest przesiąknięta wyjątkowością. Chcę, by ze łzami w oczach przypominała sobie nasze wspólne chwile, nasze uśmiechy i łzy szczęścia.\nWszystko co robię ze swoją córką i wszystko co robię dla niej jest moją misją. Moją misją jest wychować Polę na człowieka, którego nie będę musiała się wstydzić. Nie musi być piątkowym uczniem i nie musi mieć na koncie nie wiadomo jakich osiągnięć. Chcę po prostu, by była człowiekiem, który wie co to miłość i szacunek. Chcę, by traktowała ludzi tak jak sama chciałaby być traktowana. Wręcz pragnę, by zarażała miłością w oczach. Boję się jednak, że na tym zepsutym świecie przepełnionym ludźmi bez zasad… będzie ciągle kopana po tyłku za to jak bardzo kochającą osobą jest. Dlatego właśnie zaszczepię w niej poczucie własnej wartości i pewność siebie. Pragnę, by wierzyła w to, że jest najlepszą wersją siebie i jest wyjątkowa. Pragnę, by była osobą, która nigdy w życiu nie pozwoli sobie wmówić, że jest nikim. Pragnę, by nigdy nie pozwoliła podcinać sobie skrzydeł. Pragnę po prostu, by była szczęśliwa. I nie zmieniała się nigdy dla nikogo.\nTak. Bycie matką to moja misja. Robienie jej mleka rano, gotowanie warzyw i podawanie deserków. Misją jest tulenie w środku nocy i szeptanie do ucha jak bardzo ją kocham. Misją jest pokazywanie jej świata, przedmiotów i opowiadanie o tym jak bardzo zielone są te jabłka na drzewie w sadzie i jak milutkie są zajączki przebiegające raz po raz przez pole za domem. Misją jest każdy nowy dzień spędzany z nią i świadomość, że to co robię z nią każdego dnia… zaowocuje efektami w przyszłości. Głęboko w to wierzę i jestem przekonana, że mimo zapewne wielu niepowodzeń i potknięć – moja misja będzie zaliczona. A dowodem tego będzie moja córka, która za kilkanaście lat powie mi…powie mi, że jest dumna. Jest dumna z tego jakim człowiekiem jest. Dzięki mnie.


Pomoc w rzuceniu palenia papierosów - Rozmowy - Polki.pl\nnapisał/a: tryba7 2018-12-06 16:39\nnapisał/a: lentilka 2019-04-12 21:22\nPowiedz mi Ciebie też przy rzucaniu palenia mocno męczyla chrypka?Moja mama rzuca, ciągle ją chrypi, kupiłam jej cevitt do ssania żeby złagodzić to drapanie w gardle i chrypkę i wiem że duzo jej to pomogło, nie chciałabym żeby zrezygnowała z postanowienia z takiego powodu.\nnapisał/a: MissQ 2019-08-01 10:21\nMój tata rzucił palenie blisko 15 lat temu i ciągle boryka się z chrypką i kaszlem.\nnapisał/a: Jessie17 2019-08-26 15:00\nMówicie o kaszlu palacza? Przejdzie po jakimś czasie sam, ale można się podratować jakimiś tabsami do ssania zawsze\nnapisał/a: bajowaOla 2019-09-18 17:58\nJessie17 napisal(a): Mówicie o kaszlu palacza? Przejdzie po jakimś czasie sam, ale można się podratować jakimiś tabsami do ssania zawsze\nMnie przeszedł sam jak całkowicie przestałam palić. Jedynie to czasem używałam jakichś tabletek nawilzajacych gardło i tyle.