Fuckt - wydanie specjalne: Nudna Pani z Banku\nNudna Pani z Banku\nMetamorfozy, rozdział kolejny.\nZnowu zmieniłam pracę. W małej firemce w Tallaght, po której to robocie tyle sobie obiecywałam, wytrzymałam zaledwie rok, a i to przy wielkim wysiłku, bo tak naprawdę chciałam stamtąd spieprzać już po miesiącu. Długo by opowiadać dlaczego (tl,dr: nienawidziłam każdego jednego aspektu tej pracy, włącznie ze współpracownikami), dość powiedzieć, że byłam do tego stopnia zdesperowana, że złożyłam wymówienie nie mając nowej pracy na horyzoncie.\nTak, było to odważne. Tak, było to konieczne.\nWysłano mnie na zieloną trawkę już po paru dniach od rezygnacji (ale zapłacili do końca okresu wypowiedzenia, więc OK). Nie miałam planu co dalej. Byłam na jakiejś rozmowie o pracę, firma nie podobała mi się już od samego frontu. Wymieniłam parę maili z rekruterami na temat innych ofert. Przejrzałam spam z linkedIn i odpowiedziałam na jedną czy dwie oferty.\nA nade wszystko, sprawdziłam stan oszczędności i skonstatowałam, że mogę pożyć jakiś czas bez pracy, i tak właśnie zrobię. Zabukowałam loty do Polski (te niedrogie), zasubskrybowałam Dublin Free Event Guide i cieszyłam się, że wreszcie będę miała czas dla siebie. Nie szukałam pracy, leżełam na kanapie oglądając Scrubs, przemeblowałam sypialnię, robiłam biżu.\nA potem potoczyło się szybko: napisał do mnie jakiś koleś na LinkedIn, pogadaliśmy przez telefon, potem dwa krótkie interview telefoniczne i wtem! mam nową pracę. Nawet bezrobocie mi się nie udało.\nNie obiecywałam sobie wiele. Myślałam "to tylko 6 miesięcy kontraktu, zacisnę zęby, zrobię swoje, odłożę więcej kasy i znowu bezrobocie". No i klops.\nBo oto, wbrew wszelkim przesłankom...\nBardzo polubiłam swoją nową pracę.\nDostałam robotę w Ballsbridge, czyli jakieś 20 minut piechotą od domu. W pięknej okolicy. W ogromnym, jasnym, przestronnym biurze. Z kantyną i kawiarnią (co jest nie bez znaczenia, bo nie cierpię gotować). A nade wszystko, zostałam wrzucona na głęboką wodę i mianowana managerem (co było moim marzeniem już od co najmniej dwóch lat).\nMoja nowa fabryka, czyli AIB Bankcentre\nChoć jeszcze trochę się boję ponownego zawodu i staram się nie podawać serca na talerzu zbyt pochopnie, to w sekrecie muszę wam wyznać, że fruwam pod sufit z radości.\nPo raz pierwszy w życiu wiem, co to znaczy lubić swoją pracę.\nLubię tam być.\nW niedzielę wieczorem cieszę się, że nazajutrz idę do pracy.\nCo rano maszeruję do biura z uśmiechem.\nKurde, nawet z dress codu się cieszę, bo mam pretekst, żeby bardziej dbać o wygląd.\nRobię samojebki. Często. Lubię samojebki.\nNie ukrywam: nie jest różowo. Wkurwu nie brakuje, jest stres, jest presja. Ale za to w niecałe dwa miesiące nauczyłam się więcej niż przez rok w poprzedniej pracy (w której to nie nauczyłam się praktycznie niczego), w zasadzie nie ma dnia, żebym nie dowiedziała się czegoś nowego.\nKilka rzeczy, których nauczyłam się w tylko tym tygodniu:\nw Teradata SQL assistant można importować dane z pliku tekstowego do tabeli\nwirtualna drukarka do PDF nie jest już wynalazkiem dla odklejonych nerdów, tylko najwyższą koniecznością\ntelekonferencje są lepsze od spotkań w sali konferencyjnej, bo każdy siedzi przed kompem i może mieć dokument przed nosem\nw excelu można zablokować formuły w danych komórkach bez blokowania całej reszty\nsałatka: winogrona+orzechy włoskie+gotowany kurzy cyc+oliwa to piękno i dobro\nkolczyki typu "wkrętki" to fatalny pomysł, jeżeli musisz dużo rozmawiać przez telefon\njeżeli w Twoim telefonie Cisco trzeszczy i przerywa, zacznij od wymiany samej słuchawki i przewodu doń, a nie całego aparatu.\nMój mózg wreszcie odżył i zasuwa na najwyższych obrotach, a adrenalina tak mi skacze, że chyba niedługo przestanę potrzebować Tabletek Na Manie Wyjebane.\nLudzie również stanowią miłą odmianę. Miejsce, w którym aktualnie haruję, jest olbrzymie i przetrzymuje kilka tysięcy ludzi. Efekt: nikt nie zawraca mi gitary przy lunchu, pełna anonimowość. Poznaję tylko ludzi, z którymi bezpośrednio pracuję, a kontakty ograniczają się do wymiany uprzejmości (zrobiłam się całkiem niezła w small talk, chociaż nadal nie przepadam za tym sportem) i rozmów na tematy służbowe. Żadnego pierdolenia o ślubach, dzieciach, wakacjach w Las Vegas i samochodach, nikt mnie nie pyta, co robiłam/mam zamiar robić w weekend. Mało tego, mój team ma swoją stronę, gdzie każdy umieścił parę informacji o sobie, więc nawet nie muszę nikogo wypytywać ani odpowiadać na nudne pytania typu "ile lat mieszkasz w Irlandii". RTFM. Jestem wniebowzięta.\nCo do szefów (bo w końcu szefów ma każdy), to mam ich dwoje - ona lubi marudzić, on mówi "fuck" średnio co trzy słowa. Nie muszę dodawać, że się dobrze dogadujemy? ;)\nKantyna jest absolutnie zajebista. Co prawda samo pomieszczenie ze stolikami jest niespecjalnie ładne i tchnie latami 70., ale jedzenie wynagradza wszystko. Wybór sałatek, dań wegetariańskich, kanapek, a nawet deserów jest oszałamiający. Nawet śniadania jadam w pracy (bo nie tylko nie znoszę gotować, ale nawet kupować jedzenia, więc nigdy nie mam nic na śniadanie). Nie muszę za nic płacić na miejscu, ani martwić się gotówką (której mi notorycznie brakuje, wierzę w Plastik Jedyny), bo wszystko idzie na moją kartę pracownika i jest bezpośrednio potrącane z konta na koniec miesiąca. Jaka to piękna odmiana po kuchni wielkości mojego salonu, ze stołem na kilka osób, przy którym wiecznie ktoś siedział i chciał wchodzić ze mną w interakcje (przeszkadzając mi czytać) i stacją benzynową jako jedyną sensowną opcją, kiedy nic sobie nie przyniosłam z domu.\nTak, jestem Chujową Panią Domu. Nie gotuję, nie kupuję normalnego jedzenia, zmywam raz na tydzień, piorę raz na miesiąc. Handlujcie z tym :)\nCo do samej pracy, to roboty jest w cholerę. W jednym tygodniu żongluję trzema-czterema projektami różnej wielkości, chodzę na ok. 4 zebrania strategiczne tygodniowo, tylko w tym tygodniu musiałam oszacować czas testowania dla 5 czy 6 kolejnych projektów, a na dodatek zostałam postawiona na czele teamu, który ugrzązł z robotą do tego stopnia, że zainteresowały się tym wyższe warstwy Grupy Trzymającej Władzę i postanowiono dać im dodatkowy bat nad głową (czyli mnie). Każdy nowy dzień jest wielkim wyzwaniem i nie mogę uwierzyć, że robię to wszystko. Bo jeszcze do niedawna myślałam, że nigdy, ale to przenigdy nie będę umiała tego zrobić, a teraz po prostu to robię. Wystarczyło zacząć. Strach pomyśleć, co jeszcze mogłoby mi się udać, gdybym tylko odważyła się spróbować.\nWnioski mam takie, że:\nkorpo nie jest takie złe\nzbiorkom wysysa energię życiową\nrodzinna atmosfera w pracy jest nie dla mnie\ndress code ma sens\nmanager też człowiek (sprawdzić, czy nie ja)\nbuty w cielistym kolorze są super, a obcasy są dla ludzi\nKto by pomyślał, że tak wiele się zmieni w moich poglądach. Wiem, że tylko krowa ich nie zmienia ( a ja w końcu jestem świnką), ale mimo wszystko nadal jestem zdumiona, jak wiele porażek zawodowych musiałam doświadczyć, żeby zrozumieć, kim jestem i czego chcę.\nWiem jedno - i wiedziałam to od zawsze: praca jest dla mnie bardzo ważna i nie mogę być szczęśliwa w życiu bez bycia szczęśliwą w pracy. I tyle.\nLabels: korpoharówa, lans, look, refleksje\nBlisko Michy 3 sierpnia 2014 17:15\nGratulacje! Też się zbieram, żeby tym wszystkim pierdolnąć raz a dobrze i zrobić sobie miejsce na nowe. Ale jak wiadomo powszechnie- Polska to nie Irlandia. I odwrotnie :D


„Nikt nie chce być w sferze nieistnienia”. Lesbijki, wieś i Kościół | Miesięcznik Znak\nJustyna Struzik, Ewa Furgał, Natalia Sarata wrzesień 2017\nZ jednej strony poczucie izolacji i wyobcowania, wykluczenie, poszukiwanie własnego miejsca we wspólnocie, a z drugiej, przywiązanie do tego, co lokalne – taki obraz wyłania się z opowieści lesbijek żyjących poza dużymi miastami.\nSpołeczność LGBT w Polsce to nie tylko osoby żyjące w dużych miastach, chodzące do klubów i dumnie machające tęczową flagą na paradach równości, jak wskazywałoby popularne wyobrażenie na temat tej grupy. Część z nich żyje na wsi i w miasteczkach, często nie ujawniając swojej orientacji seksualnej, bez kontaktu z innymi gejami i lesbijkami oraz organizacjami działającymi na ich rzecz. Dla wielu z nich religijność stanowi istotny wymiar własnej tożsamości i funkcjonowania społecznego.\nW latach 2011–2015 Fundacja Przestrzeń Kobiet przeprowadziła badania sytuacji nieheteroseksualnych kobiet żyjących na wsi i w małych miastach w Polsce. Wcześniejsze działania podejmowane przez Fundację traktowały te dwa zagadnienia – a więc kobiety na wsi oraz sytuację lesbijek i kobiet biseksualnych – oddzielnie. Inspiracją do ich połączenia była świadomość miejskocentrycznego charakteru działań zarówno organizacji LGBT, jak i kobiecych oraz analiza dostępnych danych na temat sytuacji osób LGBT poza dużymi miastami. Okazało się, że badania społeczne rzadko uwzględniają gejów i lesbijki z małych miejscowości, natomiast w analizach zajmujących się wsią kategoria orientacji seksualnej nie pojawia się wcale.\nAby dotrzeć do lesbijek żyjących na wsi, w zaproszeniu do badania posługiwałyśmy się nie tyle kryterium tożsamości (czyli nie trzeba było się określać jako lesbijka), ile kryterium doświadczenia – do udziału zaprosiłyśmy kobiety, które były zakochane w innych kobietach.\nChodziło o celową rezygnację z języka, który – choć dla wielu jest oczywisty – nie oddaje różnorodności sposobów myślenia o sobie i swoich relacjach. Uczestniczki badań rekrutowane były na różne sposoby: ogłoszenia pojawiły się w Internecie, zostały również wysłane do wiejskich liderek biorących udział we wcześniejszych projektach Fundacji. Choć napotkałyśmy wiele wyraźnych barier w dotarciu do potencjalnych rozmówczyń, otrzymałyśmy od mieszkanek wsi mnóstwo sygnałów o wadze prowadzonych badań i potrzebie podejmowania dalszych działań.\nPierwsza część raportu, zatytułowana Niewidoczne (dla) społeczności, w której wzięło udział niemal 300 nieheteroseksualnych kobiet mieszkających poza dużymi miastami, ujawniła ogromną izolację geograficzną i społeczną, w jakiej pozostawały nasze rozmówczynie, brak nie tylko systemowego, ale także społecznościowego wsparcia. W drugiej części, realizowanej pod nazwą Spoza centrum widać więcej, w gronie samych zainteresowanych oraz przedstawicielek organizacji LGBT i animatorek społeczności lokalnych poszukiwałyśmy sposobów na poprawę sytuacji. Świadectwa i wypowiedzi na temat relacji z Kościołem pojawiały się często, mimo że nie pytałyśmy bezpośrednio o religijność, ale o funkcjonowanie w lokalnej społeczności. Świadczy to niewątpliwie o ważnej pozycji Kościoła w wiejskich i małomiejskich społecznościach i jego istotności dla osób LGBT. W opowieściach uczestniczek badań to Kościół był miejscem, w którym pojawiał się bezpośrednio temat homoseksualności. Można było usłyszeć o nim podczas kazania wygłaszanego z ambony lub w trakcie lekcji religii w miejscowej szkole. Inne instytucje ważne dla mieszkańców pojawiały się często w kontekście strukturalnych problemów wsi i niekoniecznie ich przywołanie odnosiło się do doświadczonej homofobii.\nSkrzyżowanie pewnej grupy wyobrażeń na temat religijności i wsi jest częstą kalką używaną do opisu tego, co w Polsce „prowincjonalne”, „zacofane” i „nietolerancyjne”. Taki obraz własnych miejsc zamieszkania pojawiał się także stosunkowo często w wypowiedziach samych kobiet nieheteroseksualnych mieszkających w małych miejscowościach. Jednak w tym przypadku opinie te były osadzone i ugruntowane w konkretnych doświadczeniach i biografiach naszych rozmówczyń. One same, opisując swoje społeczności, podkreślały nierzadko wpływ lokalnego Kościoła na całokształt życia społecznego w danej miejscowości. Lokalna parafia zyskiwała w ich oczach główną rolę kulturo- i wspólnototwórczą.\n„»Wsi spokojna, wsi wesoła« – chciałoby się powtórzyć za słowami Kochanowskiego. Idylliczne wsie w dzisiejszych czasach można odnaleźć tylko w powieściach. Urodziłam się i wychowałam w małej, choć postępowej wsi nieopodal Krakowa. Tak jak w każdej tego typu miejscowości, centralnym punktem, sercem wiejskiej społeczności był kościół. Oczywiście ja też, wierząc w piekło, niebo, Boga Ojca, Syna, Ducha i w całą litanię świętych, rzuciłam się w wir kościelnej działalności”.\nReligijność wiejskiej społeczności była domyślnie łączona przez uczestniczki badań z przywiązaniem do tradycji, konserwatywną obyczajowością i niechęcią do wszelkiej odmienności od obowiązującego na wsi stylu życia. Wskazywana była też jako istotne narzędzie sprawowania społecznej kontroli wobec mieszkańców małej miejscowości.\n„Ludzie tutaj są tradycjonalistami i jest ciężko. Wszyscy co tydzień chodzą do kościoła. Kiedy powiedziałam, że nie będę chodzić, to cała wieś na mnie krzywo patrzyła. Przed znajomymi ukrywam, że jestem niehetero, bo by nie zrozumieli. Nikt o tym nie wie. Rówieśnicy, przyjaciele, rodzina. Staram się udawać, że jestem hetero, i póki co mi się to udaje”.\nJednocześnie, zdaniem naszych rozmówczyń, to właśnie ksiądz jako często najbardziej znaczący autorytet w wiejskiej społeczności mógłby wpłynąć na zmianę postrzegania osób LGBT: „Nie wiem, czy jest coś takiego, co zmieniłoby tok myślenia ludzi. U nas jest tak, że wszyscy do kościoła w niedzielę, tylko kościół, Może gdybyśmy trafili na jakiegoś księdza, który by powiedział, że to nie choroba, że są tacy ludzie, że to jest w porządku, myślę, że ludzie by w to uwierzyli, nie byłoby z tym takiego problemu. Albo byłaby afera z drugiej strony, że co to za ksiądz, chociaż myślę, że każdy u nas jakoś w ten kościół wierzy, każdy jest zapatrzony, może jakoś by to wpłynęło, ale nie wiem, czy to jest wykonalne…”\nKościół był więc ważnym punktem odniesienia dla wielu lesbijek mieszkających na wsiach, nawet jeśli nie czuły się osobami religijnymi lub też nie uczestniczyły w praktykach religijnych. Przypisywano mu jednak zdecydowanie ambiwalentną rolę.\nZ jednej strony, pojawiał się jako miejsce społecznościowe, podtrzymujące i utrwalające więzi między mieszkańcami i mieszkankami wsi, umożliwiające spotkania i wspólne działania. W tych rozważaniach ważny był szerszy kontekst wielu opisywanych miejscowości, które przedstawiane były jako miejsca „niezbyt wielu możliwości”, oferujące jedynie „pewien bardzo ustalony model życia (…) obowiązujący dla młodych kobiet”, jako „zadupie totalne”, gdzie „nic się nie dzieje”.\nWsie były więc opisywane przez pryzmat wielu barier i wyzwań, z jakimi muszą radzić sobie mieszkańcy i mieszkanki. Na tle strukturalnych problemów wsi kościoły były więc czasem jedyną przestrzenią życia wspólnotowego. Mogły również stanowić ważne źródło wsparcia dla kobiet nieheteroseksualnych, jeśli te nie decydowały się na otwarte wyznanie dotyczące swojej orientacji seksualnej. Dla jednej z uczestniczek badania Kościół był miejscem, gdzie poznała swoją pierwszą miłość – zakochała się w kobiecie. Jej kolejną miłością była zakonnica z pobliskiego klasztoru.\n„Ludzie obserwowali mnie bacznym okiem, ale myślę, że przez swoją świętoszkowatość nie dopuszczali do siebie myśli, że kobieta może kochać kobietę, a co dopiero zakonnicę. Parę razy zapytano mnie, czy chcę wstąpić do zakonu”.\nZ drugiej strony, lokalny kościół, a także – szerzej – Kościół katolicki w Polsce był często obarczany winą za homofobiczną, „duszną” atmosferę w wielu społecznościach. Objawiało się to np. w doświadczeniach dyskryminacji i przemocy, przywoływanych podczas rozmów przez uczestniczki badań. Wśród przyczyn problemów doświadczanych przez lesbijki i kobiety biseksualne z małych miejscowości uczestniczki badań wymieniały duży wpływ Kościoła katolickiego na postawy nietolerancji Polaków i Polek oraz na dyskurs publiczny. Wiejski proboszcz często występował w roli przekaźnika nienawistnych poglądów, osoby kształtującej perspektywę dominującą w całej społeczności.\n„Kiedy się chodzi do kościoła w takiej małej miejscowości, to się słyszy, że Sodoma i Gomora i że homoseksualiści to pedofile, i że pójdą do piekła”.\nPogarda, niewiedza i milczenie\nW rozmowach z uczestniczkami badań uderza z jednej strony częsta niechęć, otwarcie wyrażana przez reprezentantki i reprezentantów hierarchii Kościoła katolickiego wobec osób o orientacji nieheteroseksualnej; wykluczająca postawa, zawierająca mieszankę pogardy i lęku, ugruntowana – jak wynika z relacji rozmówczyń – w uprzedzeniach i braku wiedzy, czym właściwie orientacja seksualna jest, a czym nie jest. Mówią o tym wszystkie te relacje, które odnoszą się do głoszenia z ambony czy zza nauczycielskiego biurka przez księży lub siostry zakonne niezgodnych z najnowszą wiedzą naukową tez o homoseksualności jako chorobie psychicznej, zaburzeniu umysłowym, szaleństwie itp.\nZ drugiej strony, szczególnie uderzające jest milczenie i brak działania przedstawicieli hierarchii Kościoła katolickiego w sytuacjach, gdy odpowiedź lokalnej społeczności lub konkretnej rodziny na coming out jej członkini jest szczególnie dramatyczna lub nawet wroga. W żadnej ze stosunkowo licznych relacji dotyczących burzliwych reakcji rodziny na akt ujawnienia się nie pojawia się opowieść o księdzu czy zakonnicy reagujących na przemoc, wyrzucenie z domu, odcięcie się rodziny. Ten brak interwencji, ta nieobecność w wypowiedziach jest szczególnie wymowna. Wydawałoby się, że nie jest ona zaskakująca wobec negatywnej retoryki hierarchów polskiego Kościoła i popularnych katolickich mediów w stosunku do osób homoseksualnych. Zważywszy jednak na wspólnotowy wymiar społeczności religijnych, szczególnie tych wiejskich czy małomiejskich, a także biorąc pod uwagę kontekst przykazania miłości bliźniego, ten rodzaj ciszy, brak publicznego sprzeciwu, brak zajęcia jasnego stanowiska wobec przemocy czy wyrzucenia z domu w związku z ujawnieniem orientacji nieheteroseksualnej musi być traktowany jako zajęcie stanowiska – bezradności, zaniechania, przyzwolenia.\nOtrzymanie wsparcia od osób związanych z Kościołem jest jednak możliwe. Warunkiem jest niemówienie o swojej homoseksualności otwarcie. Osoby LGBT żyjące w małych miejscowościach czasem funkcjonują w Kościele w sposób satysfakcjonujący i otrzymują to, czego ludzie zazwyczaj poszukują we wspólnotach: poczucie więzi i przynależności.\n„W rożnych wspólnotach kościelnych znajdowałam ciepło, zrozumienie i bliskość. Nie musiałam się bać krytyki. Znajdowałam wsparcie, czy to w rozmowie z księżmi, czy zakonnicami w czasie wyjazdu na rekolekcje. Poznałam też fajnych ludzi, którzy dawali mi pozytywnego »kopa«. (…) Nie mogę powiedzieć, że zostałam jakoś skrzywdzona przez ludzi związanych z Kościołem, wprost przeciwnie, doświadczyłam od nich dużej pomocy w trudnych momentach mego życia. Dlatego Kościół postrzegałam pozytywnie”.\nSytuacja jednak komplikuje się, kiedy osoba LGBT decyduje się na coming out i nie chce dłużej milczeć na temat ważnej części swojej tożsamości. Proces ujawniania się zazwyczaj związany jest z osobistą zmianą, która nieuchronnie prowadzi do niezgody na brak akceptacji ze strony znaczących osób i instytucji.\n„Zaczęłam zwracać baczną uwagę na wypowiedzi hierarchów kościelnych i brak w tych wypowiedziach zrozumienia, ciepła, troski, życzliwości, postawę pełną pogardy, kpiny i drwin. To wszystko sprawiło, że poszłam inną ścieżką w życiu. Jak mogę identyfikować się z ludźmi, którzy nie chcą mnie szanować taką, jaka jestem?”. To moment, w którym wiele religijnych osób LGBT odchodzi z Kościoła.\n„Wiem, że noszę w sobie potrzebę obcowania z absolutem, bo mimo wszystko wierzę w Boga. Ten Bóg zmienił się tak jak i ja. Jego oblicze z groźnego i surowego stało się ciepłe i przyjazne. Już wiem, że kiedy będę na uboczu Kościoła, świat się nie skończy, że nie dotknie mnie żadna kara, plaga, nieszczęście”.\nUczestniczki badań zwracały często uwagę na przemilczanie tematu związków jednopłciowych w obrębie wspólnot religijnych. Przemilczanie spychało je i ich uczucie do „sfery nieistnienia”. To z kolei miało wpływ na ich podejście wobec ujawniania swojej orientacji czy związku z kobietą. Mieszkanki małych miejscowości podkreślały, że coming out jako pewnego rodzaju narzędzie emancypacji niekoniecznie pasuje do kontekstu, w którym funkcjonują. Wolą one na różne inne sposoby okazywać przywiązanie do swojej partnerki, niekoniecznie nazywając je wprost.\nNiektóre badane wspominały również, że ich religijność i uczestniczenie w praktykach kościelnych było dla nich swoistą ochroną przed podejrzeniami ze strony społeczności, związanymi z byciem singielką (czy też niebyciem żoną) – praktykująca katoliczka nie mogła być przecież lesbijką. „Zastanawiam się, czy na mój temat były jakieś plotki. Kościół stanowi przykrywkę dla faktu, że jestem lesbijką”.\nPrzestrzenią, w której w kontekście badania uwidoczniły się negatywne wpływy Kościoła, była szkoła. Większość uczestniczek badania stanowiły osoby młode, dla których wspomnienia ze szkoły i lekcji religii wciąż pozostawały żywe i ważne. Jedna z badanych, która sama siebie określa mianem „wiejskiej dziwaczki” ze względu na różny od innych kobiet styl życia, w odpowiedzi na pytanie o doświadczenie nierównego traktowania przywołała izolację i wykluczenie, jakiego doznała przez nieuczęszczanie na lekcje religii.\n„Głównie to dzieciaki wkurzały mnie w podstawówce tym, że nie chodzę na religię. To była taka chyba największa dyskryminacja, jaka mnie kiedykolwiek spotkała. Problem jest taki, że ludzie wiedzą, że oddam. (…) Zakonnica nakręcała te dzieciaki, że jestem dziwna, bo nie chodzę na religię. Nie poszłam do komunii, bo rodzice mnie chcieli bardzo wysłać i ja im powiedziałam, że w to nie wierzę, nie będę żadnych przykazań zdawać przed żadną siostrą, która mi nie potrafi odpowiedzieć na proste pytanie”.\nUczestnicząc w lekcjach religii, można było natomiast dowiedzieć się, co przedstawiciele Kościoła myślą o osobach LGBT. Uczennica technikum mieszczącego się w kilkunastotysięcznej miejscowości, do którego dojeżdżała ze swojej wsi, opowiadała, w jaki sposób ksiądz „edukował” młodzież na temat homoseksualności: „Ostatnio na lekcji religii dowiedziałam się, że jestem osobą chorą umysłowo, powinnam się leczyć w zakładzie zamkniętym, odosobniona od ludzi. Była to lekcja o osobach homoseksualnych, więc stricte o mnie. Było strasznie. Przedstawiałam księdzu argumenty, iż jest udowodnione naukowo, że homoseksualizmu nie można nazwać chorobą! Moje zdanie podzielało 3/4 klasy. Na co ksiądz podawał wersy z Biblii i mówił: »Życzę wam, żeby wasze dzieci były gejami lub lesbijkami – wtedy przejrzycie na oczy«. Wstałam i wyszłam, a za mną cała klasa. To nieprawdopodobne, jak człowiek duchowny może być nietolerancyjny. Myślę o tym, aby przepisać się na etykę. Jednak wierzę w Boga i chodzę w niedzielę do kościoła. Konsekwencją przepisania się na etykę jest wysłanie listu powiadamiającego do naszego proboszcza. Nie chcę mieć problemów”.\nW tej sytuacji zwraca uwagę wsparcie rówieśnicze, którego udzieliła dziewczynie klasa. Widać też, że w sytuacji wrogości ze strony przedstawiciela Kościoła homoseksualna osoba nie kontestuje swojej religijności, wyraża jedynie rozczarowanie postawą duchownego. Inną sprawą jest konieczność pewnego konformizmu, aby „nie mieć problemów” we własnej społeczności. Otwarty sprzeciw wobec poglądów księdza jest więc możliwy poza terytorium wpływu „swojego” proboszcza.\nW sytuacji poszukiwania przez osoby LGBT psychologicznego wsparcia w miejscu zamieszkania silna pozycja Kościoła na wsi budzi lęk.\nDostęp do usług psychologicznych i psychoterapeutycznych jest w małych miejscowościach skandalicznie niski. Czasem jedyną szansą na otrzymanie wsparcia jest kontakt z osobą związaną z Kościołem. W takiej sytua-cji osoby LGBT spodziewają się, że usługa psychologiczna będzie realizowana zgodnie ze stanowiskiem Kościoła wobec homoseksualności, a nie standardami obowiązującymi w Polskim Towarzystwie Psychologicznym.\n„Funkcjonuje coś takiego w mojej miejscowości jak spotkania z psychologiem czy raczej z psycholożką, ale to jest pani związana bardzo mocno z Kościołem, więc myślę, że to byłoby ciężkie”. Kościół jest więc często jedyną instytucją we wsi, oferującą mieszkańcom i mieszkankom różnego rodzaju pomoc czy usługi społeczne. Ze względu na pozycję Kościoła w lokalnych społecznościach wzrasta również jego rola w szkole, gdzie rzadko podważa się autorytet księdza czy katechetki.\nRole kobiet na wsi\nInne uczestniczki zwracały uwagę na promowanie przez kościół tylko jednej ścieżki życiowej dla kobiet: zamążpójścia i bycia matką. Warto podkreślić, że ponieważ wiejskie kościoły są tak ważne dla społeczności, modele te odbierane były jako ważne życiowe drogowskazy dla wszystkich, niezależnie od religijności danej osoby. Z takiej narracji one jako lesbijki i kobiety biseksualne czuły się automatycznie wykluczone, mimo że religia pełniła dla nich de facto bardzo zróżnicowane funkcje i zajmowała różne miejsca w ich życiu. Te, które nazywały siebie katoliczkami i wspominały o przywiązaniu do Kościoła, opowiadały o swoim doświadczeniu w kategoriach „rozdarcia” i ciągłego poszukiwania spójności. Pomocne dla niektórych z rozmówczyń okazywały się spotkania grupy Wiara i Tęcza odbywające się zazwyczaj w pobliskich dużych miastach. Często jednak spotkania te pozostawały niedostępne dla uczestniczek badania ze względu na odległość.\n„Musiałam się jakoś z tym uporać, że Kościół jedno, a ja jedno. Wymyśliłam sobie swoją wersję”.\nInna rozmówczyni, pochodząca z Podhala, podkreślała silne oddziaływanie lokalnej tradycji nasyconej akcentami religijnymi na wybory życiowe żyjących na wsi kobiet i rodzinną, sąsiedzką czy – szerzej – społecznościową presję społeczną, aby wybory te podporządkowane były tradycyjnym wzorcom:\n„Kiedy rozmawiałam z dziadkiem, jak jeszcze żył, to zawsze pojawiały się pytania, czy mam jakiegoś chłopaka. Czuć było taką presję dużą, jeżeli chodzi o właśnie te tradycje podhalańskie, wiadomo, że trzeba było wyjść za mąż, to jest podstawa, i jakoś się realizować w tej społeczności lokalnej, mocno religijnej zresztą. Przynajmniej na pokaz”.\nO ile więc życie w dużym mieście pozwala czasem na dystansowanie się od tych oczekiwań, choćby poprzez odnajdywanie własnych wspólnot i budowanie w ich obrębie relacji według własnych scenariuszy, o tyle presja społeczna na wsi i brak alternatyw sprawia, że niektóre z rozmówczyń biorą pod uwagę migrację do dużego miasta. Takie rozwiązanie nie zawsze jest możliwe ze względu na obowiązek sprawowania opieki nad chorymi członkami rodziny, który przeważnie spada na kobiety, lub też przez wzgląd na inne życiowe, zawodowe i rodzinne okoliczności. Niektóre kobiety nieheteroseksualne wprost wspominały o niechęci wobec migracji i woli pozostania w miejscu zamieszkania.\nJedna z rozmówczyń, wobec braku poczucia bezpieczeństwa w swojej społeczności i trudnych warunków ekonomicznych, które nie pozwalały jej ryzykować swojej pozycji społecznej i materialnej, podjęła decyzję o nieujawnianiu swojej orientacji homoseksualnej. W relacji na temat społeczności wiejskiej intensywnie odnosiła się do poczucia zagrożenia, wytykania jej palcami jako „dziwaczki” – samotnie żyjącej kobiety – opiekującej się obłożnie chorym ojcem, w domu bez bieżącej wody i kanalizacji. Ujawnienie orientacji w jej przekonaniu spowodowałoby jeszcze większe utrudnienia życiowe. Problemem definiowanym przez nią jako najbardziej dojmujący były niezwykle trudne warunki materialne, a dopiero następnie poczucie zagrożenia, samotność i izolacja od innych, podobnych jej kobiet, lesbijek.\nJednocześnie ta sama uczestniczka badań poddawała refleksji dwie twarze swojej społeczności, związane z prezentowaniem przywiązania do wartości religijnych oraz codzienną praktyką życia w społeczności, która od tych wartości odbiega. Ze wsi, gdzie mieszkała, wywodzi się jeden z najważniejszych katolickich intelektualistów w Polsce, akademik, autor, duchowny i publicysta. Jego pamięć jest w tej miejscowości szczególnie pielęgnowana, a jej mieszkańcy z dumą podkreślają przywiązanie do wartości przez niego reprezentowanych w swoich relacjach na zewnątrz społeczności. Nasza rozmówczyni w badaniach ujawniła jednak frustrację i rozczarowanie wynikające z rozmijania się tego kreowanego na zewnątrz wizerunku otwartej, solidarnej i wspierającej społeczności z realiami życia w niej na co dzień. Opowiadała nam o duchocie intelektualnej, ciasnych horyzontach, niskiej tolerancji dla różnic społecznych i stylów życia odbiegających od tych najbardziej tradycyjnych. Miała poczucie tak silnej stygmatyzacji z powodu swojego odstawania od tego, co było uznawane za domyślną ścieżkę przeznaczoną dla kobiet w swojej małej społeczności, że była jedyną osobą spośród wszystkich uczestniczek naszego badania, która zgadzając się na rozmowę z nami, nie zgodziła się na jej nagranie. W związku z tym jej opowieść o funkcjonowaniu wątków dotyczących Kościoła i religijności w kontekście jej orientacji możemy odtworzyć jedynie w formie zapośredniczonej przez notatki i naszą pamięć. Niektóre elementy jej narracji zostały także na jej prośbę zmienione, tak aby uniknąć ryzyka ujawnienia.\n„Ten temat jest dla mnie niewygodny”\nNie tylko rozmówczynie, które powierzyły nam swoje opowieści w ramach badań Niewidoczne (dla) społeczności, ale także te nieliczne nieheteroseksualne kobiety, których wizerunki dostępne są w mediach, spotykają się z milczeniem ze strony osób reprezentujących wspólnotę religijną w małej miejscowości. Sołtyska podpoznańskiego Grzebieniska Marzena Frąckowiak żyje w swojej wsi z córką i partnerką Dorotą. W artykule prasowym opowiada o dobrym przyjęciu ich relacji przez społeczność sąsiedzką, o swojej pracy na rzecz społeczności, o publicznej akceptacji, której doświadcza ich rodzina ze strony mieszkańców wsi. Z jednym wyjątkiem: „W sierpniu ksiądz organizował z Marzeną gminne dożynki. Wprowadził chleb na ołtarz, ludzie dzielili się plonami. Marzena: – To jedyny raz w roku, gdy można mnie spotkać w kościele. – Ten temat jest dla mnie niewygodny. Powiem tylko tyle, że Marzena jest bardzo zaangażowana – ucina ksiądz”.\nObowiązująca w polskim Kościele narracja na temat homoseksualności nie pozwala na wypowiedzenie komunikatu jednoznacznie doceniającego jej działalność i nieoceniającego jej jako osoby. Sama społeczność wyprzedza w rozwoju świadomości i otwartości instytucje religijne.\nKościół pozostaje ważnym punktem odniesienia dla osób LGBT mieszkających w małych miejscowościach. Niezależnie od tego, czy realizują swoje potrzeby religijne w ramach kościelnej wspólnoty czy też poza nią, Kościół ma ogromny wpływ na społeczność, w której żyją. Jednym z najważniejszych postulatów wypracowanych podczas warsztatów z lesbijkami z małych miejscowości, animatorkami społeczności lokalnych i aktywistkami LGBT było zapewnienie uczniom i uczennicom wszystkich szkół, także tych wiejskich, rzetelnej, wrażliwej na różnice i otwartej na różnorodność edukacji, w której mogliby oni czuć się bezpiecznie niezależnie od tego, kim są. Ważne jest także dbanie o lokalne wspólnoty – obok oczywistych potrzeb dotyczących przełamywania barier strukturalnych i ekonomicznych utrudniających codzienne funkcjonowanie mieszkankom wsi pojawiała się także konieczność przeciwdziałania wykluczeniu lesbijek z miejscowych wspólnot, w tym rodzinnych i kościelnych. Lęk przed odrzuceniem, przemilczeniem i brakiem akceptacji ze strony bliskich i „znaczących innych” jest bowiem o wiele silniejszy w przypadku osób LGBT żyjących na wsiach i w małych miastach niż u gejów i lesbijek zamieszkujących metropolie i mających kontakt z bardziej otwartymi głosami Kościoła.\nNiewidoczne (dla) społeczności. Sytuacja lesbijek i kobiet biseksualnych mieszkających na terenach wiejskich i w małych miastach w Polsce. Raport z badań, red. J. Struzik, Fundacja Przestrzeń Kobiet, Kraków 2012.\nSpoza centrum widać więcej. Przeciwdziałanie dyskryminacji krzyżowej ze względu na płeć, orientację seksualną i miejsce zamieszkania. Raport z badań, red. J. Struzik, Fundacja Przestrzeń Kobiet, Kraków 2015.\nO wsi bez uprzedzeń. Raport z badań, red. J. Struzik, Fundacja Przestrzeń Kobiet, Kraków 2016.\nWersje elektroniczne raportów są dostępne na stronie Fundacji Przestrzeń Kobiet: http://www.przestrzenkobiet.pl\n Wypowiedzi cytowane w tekście pochodzą z wywiadów z uczestniczkami badań Fundacji Przestrzeń Kobiet Niewidoczne (dla) społeczności i Spoza centrum widać więcej z lat 2011–2015 oraz rozmowy przeprowadzonej na potrzeby niniejszego artykułu w czerwcu 2017.\n T. Nyczka, Lesbijka sołtyską? W Polsce? Tak, w Grzebienisku, http://wyborcza.pl/1,75398,19573241,lesbijka-soltyska-w-polsce-tak-w-grzebienisku.html (dostęp: 16 lutego 2016)\nDziałaczka Fundacji Przestrzeń Kobiet, socjolożka i badaczka społeczna związana z Instytutem Socjologii UJ.\nAutorka bloga „Dziewczyna w spektrum” i innowacji społecznej dla niepracujących dziewczyn z zespołem Aspergera „ZAwodowe ZAprzyjaźnianie się”. Edukatorka antydyskryminacyjna, prowadziła szkolenia m.in. z zarządzania różnorodnością. Pracuje w Fundacji Przestrzeń Kobiet. Diagnozę zespołu Aspergera otrzymała w wieku 36 lat.\nDziałaczka społeczna i badaczka, edukatorka antydyskryminacyjna, współzałożycielka Fundacji Przestrzeń Kobiet. Lesbijka, pochodzi ze Szczawnicy – małego miasta uzdrowiskowego w Pieninach.\nJustyna Struzik, Ewa Furgał, Natalia Sarata


Piłka nożna i piękne kobiety – Hiszpania\nZnajdujesz się tutaj: rezerwacjaturystyczna.pl > Europa > Piłka nożna i piękne kobiety – Hiszpania\nOpublikowano w Europa | Lipiec 15th, 2012\nHiszpania to kraj leżący na półwyspie Iberyjskim, na samym końcu Europy. Piłka nożna i piękne kobiety – Hiszpania Jego powierzchnię można porównać do wielkości Polski, jednak ludnościowo znacznie ją przewyższa. Hiszpania jest jednym z najcieplejszych i najpiękniejszych europejskich państw, przez co wiele ludzi, szczególnie z Holandii i Niemiec, wybiera właśnie ją na wakacyjny urlop.\nPółwysep Iberyjski, a szczególnie jego hiszpańska część, słynie z przepięknych plaż. Mowa tutaj generalnie o słynnej Costa Brava. Jeśli to właśnie tam zamierzacie się udać, zasmakujecie wspaniałych regionalnych win, piaszczystego wybrzeża i lazurowej wody. Przede wszystkim jednak, będziecie bardzo blisko Barcelony. Sama Barcelona jest pięknym miastem, które po prostu trzeba zwiedzić. Najbardziej wyczuwalny jest jednak duch piłki nożnej – hiszpańskiego sportu narodowego. Piłka nożna i piękne kobiety – Hiszpania Legendarny stadion Camp Nou powinien być obowiązkowym punktem naszej wycieczki po Barcelonie.\nO samych mieszkańcach tego prześlicznego kraju chodzą same dobre opinie, mogłem tego doświadczyć na własnej skórze. Są to ludzie niezwykle mili, gościnni, czerpiący nieustanną radość z życia. Wydawałoby się wręcz, że żyją tylko dla piłki nożnej i gorącego morza. Potrafią jednak również irytować – każdą sprawę wydają się „olewać”, nie podchodzić do niej poważnie. Piłka nożna i piękne kobiety – Hiszpania Wkurzająca może być również „obowiązkowa”, popołudniowa sjesta, podczas której na cztery spusty pozamykane są wszystkie sklepy i nie można załatwić żadnej sprawy.


TROMBONE SHORTY - Fun in Poland\nTrombone Shorty jest oczywiście nie tylko sidemanem, lecz również bandleaderem, nagrywającym na własny rachunek od 2002 roku, a od 2009 roku koncertującym pod szyldem Trombone Shorty & Orleans Avenue. Ostatnie studyjne dokonanie nowoorleańskiego muzyka to pochodzący z 2017 roku album “Parking Lot Symphony”.\nPłytę otwiera kompozycja “Laveau Dirge No. 1”, kwintesencja piękna soulu z Nowego Orleanu, poświęcona słynnej kapłance voodoo. Wraz z towarzyszącymi muzykami Trombone Shorty skacze na płycie z gatunku na gatunek, czerpiąc również z bluesa, funku, hip-hopu, popu. Jak mówi: “Muzyka przynosi jedność”.\nPo powrocie kompozycje zostały zarejestrowane z pełnym składem. W zestawie znalazł się napisany przez legendę sceny nowoorleańskiej Allena Toussainta utwór “Here Comes The Girls” oraz kompozycja The Meters “It Ain’t No Use”, w której gościnnie pojawia się gitarzysta zespołu Leo Nocentelli. W napisaniu “Familiar” wspomógł go Aloe Blacc.\nSą na płycie momenty wzruszające, jak instrumentalny “Tripped Out Slim”, zainspirowany śmiercią przyjaciela rodziny, który miał właśnie taką ksywkę. Ślady popu znajdziemy w “Where It At?”, który napisał znany z Better Than Ezra Kevin Griffin.\nWarto zaznaczyć, że Trombone Shorty nie tylko prezentuje umiejętności gry na puzonie, lecz również świetnie śpiewa. “To życiowa płyta. O tym, by iść do przodu bez względu na przeszkody” – mówi Trombone Shorty o “Parking Lot Symphony”. I sam stosuje się do tej tezy. Odniesione sukcesy dowodzą, że było warto.


Strona główna / Specjalista ds. windykacji terenowej\nPraca: Specjalista ds. windykacji terenowej\nPracownik ds. Telewindykacji opolskie SAF S.A. PUP Dalnie Windykator Specjalista ds. windykacji terenowej


Z jakich urządzeń korzysta firma sprzątająca - Czysty Dom Białystok\nHomeBlogZ jakich urządzeń korzysta firma sprzątająca\nZ jakich urządzeń korzysta firma sprzątająca\nKażda profesjonalna firma sprzątająca dba, aby z biegiem lata posiadać nie tylko coraz lepiej wyszkolonych pracowników, ale i lepszy sprzęt. Jakość oferowanych usług musi bowiem wzrastać. Poznaj urządzenia, które w tej branży są niezbędne.\nFirmy sprzątające posiadają różnorodny sprzęt\nKażdy Klient ma nieco inne wymagania. Z tego powodu firmy sprzątające muszą dostosowywać się do przeróżnych wymogów. Oto kilka urządzeń, dzięki którym przedsiębiorstwa te mogą szybko i skutecznie wykonywać swoją pracę:\nParownica sprawdza się podczas czyszczenia dywanów. Dzięki niej można usunąć nie tylko zabrudzenia, ale tez i mikroorganizmy. Urządzenie jest na tyle elastyczne, że można go używać do czyszczenia trudno dostępnych miejsc. A działa ono w oparciu o emitowaną za pomocą specjalnej nakładki parę wodną. Firma sprzątająca może wybrać parownicę o mniejszej lub większej mocy grzałki.\nOdkurzacz modułowy to urządzenie, dzięki któremu można usuwać zabrudzenia np. po kawie, herbacie lub innych cieczach. Jest on także przydatny podczas prania dywanów. Jego modułowa konstrukcja umożliwia dostosowanie go do przestrzeni różnego typu, a potężna turbina przemysłowa sprawia, że siła jego ssania jest imponująca – ma specjalne zastosowanie przy sprzątaniu po remoncie.\nZamiatarka natomiast pozwala szybko oczyścić powierzchnię z kurzów i pyłów. Rozmiar urządzenia dostosowuje się do rozmiaru powierzchni. Co ciekawe, najbardziej zaawansowane zamiatarki posiadają nawet silniki spalinowe.\nIstota mniej zaawansowanych narzędzi\nWymienione powyżej urządzenia nie są wykorzystywane za każdym razem. Firmy sprzątające korzystają niekiedy wyłącznie z podstawowych narzędzi. Również dzięki nim osiągają satysfakcjonujące rezultaty. Do grona tych sprzętów zaliczają się:\nOdkurzacz można wykorzystać zarówno do sprzątania biur, jak i sprzątania domów. Firmy sprzątające często używają tych, które mogą pracować na sucho. Urządzenia tego typu muszą cechować się lekką konstrukcją, aby można je było szybko i wygodnie transportować. Ponadto powinny mieć odpowiednio dużą siłę ciągu.\nPojemny kosz to kolejne urządzenie, bez którego firmy sprzątające nie mogą pracować. Najczęściej wybierane są te o pojemności nie mniejszej niż 30 litrów. Kosze posiadają specjalne oznaczenia, dzięki czemu można szybko posegregować wrzucane tam śmieci. Aby ułatwić to zadanie, niekiedy wyposaża się je w różnokolorowe pokrywy.\nWózki do sprzątania są przydatne podczas konserwacji podłóg – przeważnie wystarczy jeden lub dwa kosze. Cechą urządzenia jest mocny stelaż i koła skrętne. Dzięki nim można przenosić dużo narzędzi do czyszczenia czy środków piorących, a przy tym wykonywać trudne manewry. Takie wózki mają zwykle dwa wiadra, uchwyt na worek i wyżymaczkę do mopa.\nFirmy sprzątające dysponują wieloma innymi urządzeniami. Jednak te wymienione należą do grona tych najbardziej przydatnych.


Ogromny sukces Polaka. Buduje Sztokholm, a mógł... Warszawę - WP Opinie\nOgromny sukces Polaka. Buduje Sztokholm, a mógł... Warszawę\nW Szwecji miał praktykować przez rok, zdobyć wiedzę i wrócić do Warszawy, by zrobić dyplom i budować fajne rzeczy. Dziś Aleksander Wołodarski jest autorem najbardziej prestiżowych projektów urbanistycznych w Sztokholmie. Momentami brak mu Polski, ale wracać już nie chce.\nEwa Koszowska: Jak się pan znalazł w Szwecji?\nAleksander Wołodarski: Wyjechałem kilka miesięcy przed marcem 1968. Byłem na piątym roku architektury, kiedy wziąłem roczny urlop dziekański, spakowałem się i wylądowałem w Szwecji.\nChciałem poznać szwedzką architekturę, o której na wydziale architektury w Warszawie w pasjonujący sposób opowiadała pani profesor Zarębska - świetny specjalista od historii urbanistyki. Zainteresowałem się bliżej tym tematem i im więcej czytałem, tym bardziej mnie tu ciągnęło. W końcu znalazłem człowieka, który mieszkał w Szwecji i przysłał mi zaproszenie. Miałem tu praktykować przez rok, zdobyć wiedzę i wrócić do Warszawy, by zrobić dyplom i budować fajne rzeczy.\nCzyli nikt pana z Polski nie wyrzucił?\nW żadnym razie! Wyjechałem niby turysta, niby praktykant i tu mnie zastał marzec 1968. Ale już w 1967 roku, zaraz po wojnie sześciodniowej w Izraelu, moją mamę wyrzucono z pracy. A później w polskiej ambasadzie w Sztokholmie odmówiono mi przedłużenia paszportu. I to był ten moment, w którym zrozumiałem, co się dzieje.\nWtedy, w tej ambasadzie, spotkałem się z jawnym antysemityzmem w stosunku do mnie. I to mnie bardzo zabolało. Gdy chciałem przedłużyć paszport, który był ważny tylko kilka miesięcy, konsul - wskazując palcem na swój nos - powiedział: "O, proszę pana, takich jak pan to my w kraju już nie potrzebujemy". To była wyraźna instrukcja generalna, przyzwolenie na demonstrowanie wrogości w stosunku do tzw. obcych. Jednocześnie mama przysłała mi wiadomość przez Londyn, bym mnie wracał.\nZacząłem się starać o kontynuację studiów tutaj - na Politechnice Królewskiej w Sztokholmie. Miałem wtedy 24 lata, byłem młodym człowiekiem, entuzjastycznie nastawionym do spraw architektury. Ale czekał mnie trudny okres.\nBo właściwie przyjechałem tutaj w poszukiwaniu rozwiązań modernistycznych. W Warszawie modernizm był w tym czasie nową religią. Po socrealizmie muzyka miała być jazzowa, kolory jaskrawe, architektura nowoczesna. Tymczasem w praniu okazało się, że to, do czego tęskniłem, nie zdało egzaminu. To się nie podobało i to w skali Sztokholmu było po prostu nieporozumieniem.\nŹródło: East News / Sztokholm zamieszkuje około milion osób, fot: Marek MICHALAK\nJednocześnie uratowało mnie to, że miałem świetne przygotowanie zawodowe. W Warszawie uczyli mnie historii sztuki, historii architektury, jak wygląda plac w Paryżu, a jak w Londynie. Musiałem umieć je narysować, znać proporcje. W Sztokholmie okazało się, że mam duży arsenał zawodowy, z którego można było korzystać. Wiedziałem, jak to się robi.\nAle studia musiał pan w Szwecji zacząć od nowa. Dlaczego?\nBo wschodnioeuropejskie uczelnie tutaj nikomu nie były znane. Ja po prostu za wcześnie przyjechałem. Bo ludzie z 1968 roku mieli już łatwiej. Wtedy były już polityczne rozwiązania, byli akceptowani w ramach solidarności i pomocy dla ludzi prześladowanych. Im często zaliczano już lata studiów w Polsce. Ja tego wszystkiego nie miałem.\nW sumie więc studiował pan architekturę 10 lat?\nTak, ale to właśnie dzięki studiom w Szwecji nauczyłem się pracy w zespole. Zrozumiałem, jak ten mechanizm międzyludzki tutaj funkcjonuje. Jak oni się nawzajem słuchają, jak respektują. To był zupełnie inny świat. A jednocześnie pracowałem już w pracowni urbanistycznej, gdzie bardzo dobrze się czułem, bo ludzie byli dla mnie bardzo serdeczni. Bo byłem młody, nikomu nie zagrażałem swoją wiedzą i energią. Muszę przyznać, że z ogromną czułością wspominam ten okres.\nMówi się o panu "naczelny architekt Sztokholmu". Chociaż słyszałam, że nie bardzo pan lubi to określenie...\nWobec tego, że przemeblowanie miasta trwa w dalszym ciągu, toteż moje nazwisko figuruje na łamach tutejszej prasy. Media tytułują mnie tak pewnie dlatego, że dużo zbudowałem. Ale nie byłem naczelnym architektem, co wielokrotnie dementowałem.\nAle przecież jest pan autorem najbardziej prestiżowych projektów urbanistycznych w Sztokholmie. W zasadzie to pan buduje Sztokholm, prawda?\nTo trochę przesada, ale zbudowałem dużo. Jestem po prostu architektem, który angażuje się nie tylko w sprawy wielkie, ale też w sprawy małe.\nDetale, szczegóły, rozwiązanie ulic, placów. Sama wspaniała wizja nie wystarczy, trzeba też dobrnąć do realizacji i pilnować, żeby to miało ręce i nogi. I to jest właśnie problem dzisiejszego miasta, że jest porozbijane różnymi pomysłami, koncepcjami, a nie ma zwartej, jednolitej wizji, która jest przeprowadzona w sposób konsekwentny do końca.\nNaczelny architekt nie zajmuje się dzisiaj takimi sprawami. On po prostu jest przerzucany z miejsca na miejsce. To jest taka funkcja prestiżowa, reprezentacyjna. Jak przyjedzie jakaś delegacja, to trzeba tych ludzi na wysokim szczeblu oprowadzić. I wtedy wychodzi architekt miasta i ubiera w piękne słowa najczęściej brzydkie koncepcje (śmiech).\nTo co pan zbudował w Sztokholmie?\nJa się zajmuję zagęszczaniem miasta. Gdzieś do połowy lat 70. miasto rozrastało się od środka na zewnątrz. Było więc coraz rzadsze i zdeglomerowane. To była naczelna koncepcja powojennej Europy, że dobre miasto musi być miastem luźnym, w którym jest dużo zieleni i w którym jest wielka przestrzeń. A od mniej więcej 1975 roku rozpoczął się nowy etap miasta europejskiego na zachodzie Europy.\nCena za ropę naftową poszła tak do góry, że na całym Zachodzie została zmieniona koncepcja miasta luźnego, rozrastającego się w miasto zagęszczane. To znaczy, korzystając z istniejącej infrastruktury miasto się dogęszczało na bazie istniejących inwestycji: metra, autobusów, tramwajów, siatki zabudowania itd.\nTo mi bardzo odpowiadało, bo było tożsame z moją wrażliwością architektoniczną, że miasto należy usprawniać, unowocześniać, ale nie zmieniać samej istoty rzeczy. Miasto rozrzucone, nijakie nie jest bezpieczne. Mówi się na nie "miasto tonące w zieleni". W praktyce jednak wygląda to tak, że miasto tonie w wielkich parkingach. Bo żeby takie miasto funkcjonowało, to każda rodzina musi mieć co najmniej dwa samochody. Takie miasto staje się czymś antymiejskim, to znaczy pozbawionym przestrzeni publicznej. Ta przestrzeń jest nijaka - do wszystkiego i do niczego. A przestrzeń publiczna musi być bardzo precyzyjnie określona i uformowana architektonicznie.\nI pan się zabrał do uformowania architektonicznego Sztokholmu?\nZrobiłem duże dzielnice mieszkaniowe na wiele tysięcy mieszkańców, właśnie z taką określoną, zdefiniowaną przestrzenią publiczną. Poza tym przerobiłem kilka parków i placów, które były rozjeżdżone przez komunikację miejską i stworzyłem z tego przestrzeń architektonicznie zdefiniowaną, z piękną posadzką, z zielenią bardzo sukcesyjnie określoną. Przerobiłem Park Królewski, Przebudowałem Plac Wallenberga w centrum miasta i wiele różnych rozwiązań dzielnic.\nOstatnio zaprojektowałem dzielnicę Hagastaden na 6 tysięcy mieszkań i 50 tysięcy miejsc pracy. To jest jedno z największych założeń urbanistycznych. W Sztokholmie zaprojektowałem dzielnice Starrbäcksängen z Wyższą Królewska Szkoła Muzyczną, która jest już zbudowana, nowy uniwersytet w Albano, który jest w trakcie budowy. Wcześniej zbudowano według mojego projektu dzielnicę Sankt Erik.\nJak na tę pańską koncepcję zareagowali koledzy architekci?\nIstotą mojego dramatu osobistego było to, że przyjechałem z Warszawy, która słynęła z Pałacu Kultury. Do tego koledzy wiedzieli, że rozpocząłem studia w Moskwie i studiowałem w Warszawie, a potem skończyłem je w Sztokholmie. Zresztą rozpoczynając je tutaj od zera. To nie jest takie proste, żeby wejść na główne inwestycje miasta z takim życiorysem. Ponieważ pół Europy wschodniej było budowane przez Sowietów, to siłą rzeczy stalinowski system budowlany wzbudza pewne negatywne emocje. No i szczególnie wśród braci architektów byłem brany pod mikroskop.\nCo zadecydowało o sukcesie w Szwecji?\nKiedy przyjechałem do Szwecji, był kryzys na rynku i w biurach prywatnych nie było pracy, A ponadto był ogromny kryzys ideologiczny. Do pracowni urbanistycznej dostałem się właściwie przypadkowo. Także to było takie zło niby konieczne. A się okazało dla mnie zbawienne. Bo z całą energią oddałem się pracy w organizacji miejskiej.\nA jak pan wspomina życie w Polsce?\nMożna powiedzieć, że ludzie w Polsce są podzieleni między dwa światy: wewnętrzny i zewnętrzny. Wobec tego, że historia Polski jest tak skomplikowana i tak burzliwa, w związku z tym mentalność człowieka rozgrywa się w dwóch sferach, jakby od siebie niezależnych. Świat wewnętrzny, który składa się z rodziny i przyjaciół, jest zwarty i serdeczny. Podczas gdy świat zewnętrzny jest okrutny i zupełnie bezlitosny.\nJako dziecko był pan ofiarą antysemityzmu?\nMój ojciec był deportowany do obozu pracy na Syberii, gdzie poznał moją matkę. Ja się tam urodziłem. Ojciec pochodził z Równego, z Wołynia, matka ze Lwowa. Po wojnie nie mieli dokąd wracać. Ich rodziny zostały zamordowane. Rodzice wrócili do Polski. Po pierwsze miałem problem z nazwiskiem. Wszystko byłoby w porządku, gdybym się nazywał Włodarski, ale ja się nazywam Wołodarski. A do tego mój ojciec wymawiał "ł" po wołyńsku. Przezywali mnie "Rusek" albo "Wołodia".\nŹródło: Archiwum prywatne / Aleksander Wołodarski przed wyjazdem z Polski\nZ podwórka pamiętam jawny antysemityzm. Wyzwiska były na porządku dziennym. Nienawiść do obcego była bardzo rozbudowana. Kiedy wszystkim było źle, to obcy był łatwym obiektem do niszczenia.\nA potem rodzice się rozwiedli?\nTak. Po rozwodzie mama wyjechała do Moskwy jako korespondentka "Polityki". Zabrała mnie i brata ze sobą. I tam nagle zafunkcjonowałem jako Polak. Stałem się popularny, bo przyjechałem z Zachodu. Byłem lepiej ubrany niż wszyscy. Miałem inne podejście do życia, pewien dystans. Także ten okres moskiewski wspominam bardzo pozytywnie. Ale w Rosji był bardzo silny antysemityzm.\nJak się pan czuje, gdy przyjeżdża teraz do Polski?\nW zasadzie bardzo dobrze. Kiedy jestem w Polsce, spotykam swoich serdecznych przyjaciół z okresu studiów. Emocjonalnie nic się nie zmieniło, bo język ma swoją siłę. Jestem przywiązany do języka polskiego. Wzruszam się, gdy siedzę w tramwaju i słyszę, że dzieci mówią po polsku.\nZ drugiej strony skóra mi cierpnie, kiedy słyszę wypowiedzi premiera czy innych partyjniaków, którzy się mądrzą o bohaterstwie narodu polskiego. Po co to zatruwanie atmosfery? Przecież naród polski nie musi być podpompowywany. Polska kultura i historia nie musi być nagłaśniana przez złe megafony. To szkodzi Polsce i przypomina mi najgorsze czasy.\nŹródło: East News / Wypowiedzi premiera Morawieckiego szkodzą Polsce, fot: Michal Wozniak\nSowietyzm. W okresie sowieckim mówiono to samo. Gdy pojechałem w tamtym czasie do Auschwitz, zobaczyłem wypisane teksty podobne do tych, których się teraz używa. W świecie demokratycznym powinna obowiązywać nie pedagogika wstydu, tylko respekt dla ludzi, dla narodu, który był tak bestialsko potraktowany.\nAle PiS walczy, by nie używać określenia "polskie obozy koncentracyjne".\nPiS używa tego w celach propagandowych. Po pierwsze, zdarza się to rzadko.\nNawet jeśli ktoś tak napisze, to nieświadomie. Polski rząd węszy antypolski spisek. Tymczasem jest to po prostu niewiedza, określenie geograficzne bez żadnego kontekstu historycznego. Oczywiście, to jest nieszczęśliwe określenie. Ale nikt tego nie traktuje poważnie, bo wiadomo, kto rozpoczął wojnę i kto mordował. Zresztą sam Jan Karski używał określenia "polskie obozy", w odróżnieniu od tych, które były położone w Niemczech. To określenie geograficzne nagle uderzyło w dumę narodu polskiego. To przecież można było bardzo łatwo załatwić.\nWystarczyło złożenie deklaracji: Niemcy, Izrael i Polska. Nie byłoby z tym żadnego problemu. Ale to, co w tej chwili się dzieje, nie mieści w normalnej zachodnioeuropejskiej głowie. Ludzie się mnie dopytują, co się dzieje w Polsce.\nNie jest prosto im to wytłumaczyć. Przecież to wszystko jest robione na potrzeby wewnętrzne. Zachód nie jest taki durny, jak by się wydawało. W tej chwili nacjonalizm w Polsce tak się nasilił, że z perspektywy Zachodu, sytuacja wydaje się być z innej, zaprzeszłej epoki. Nie do pomyślenia jest, żeby ktoś nagle zaczął się wydzierać, że "my jesteśmy narodem bohaterów". Tu nikt nie mówi w ten sposób o swojej wspaniałości.\nJa w tej chwili tego nie kwestionuję. Oczywiście, Polacy mają swoją historię wojenną: zaangażowanie na wielu frontach, armię podziemną, brak oficjalnej współpracy z Niemcami itd. Ja o tym wszystkim wiem, ale to, co polski premier wygaduje na Zachodzie jest straszne. Pełna kompromitacja Polski. I mam wrażenie, że Polacy sobie do końca z tego nie zdają sprawy. Myślę sobie: "Boże kochany, żeby on przynajmniej nie znał angielskiego".\nAntysemityzm jest w tej chwili w Polsce obecny?\nJak najbardziej. Antysemityzm ma różne twarze. To znaczy, ciągle jak gdyby zmienia swoją gębę. Bo ten antysemityzm, który ja pamiętam z Polski, to był dwojakiego rodzaju. Z jednej strony zamaskowany, partyjny - czyli oficjalnie mówiono o równości społecznej, a robiono zupełnie coś innego. Ten fałszywy - jak ja go nazywam - antysemityzm szedł z Moskwy. To tam zaatakowano lekarzy kremlowskich żydowskiego pochodzenia i ich rozstrzelano. A Gomułka chętnie z tego antysemityzmu korzystał, żeby dostać z powrotem zaufanie narodu polskiego po 1956 roku.\nŹródło: East News / W 1986 roku Jan Paweł II określił wyznawców judaizmu naszymi "starszymi braćmi", fot: Monkpress\nBył też inny antysemityzm - chrześcijański, średniowieczny, dosyć brutalny. Ja go nazywam ludowym albo kościelnym. Z dziada pradziada się przecież słyszało, że Żydzi zamordowali Chrystusa. Nikt nie miał tak naprawdę zielonego pojęcia, o co chodzi. Kto to był ten słynny Żyd? Jeszcze wtedy ludzie nie wiedzieli, że Chrystus był Żydem. Dopiero później, w 1986 roku, Jan Paweł II określił wyznawców judaizmu naszymi "starszymi braćmi". Kościół zaczął się angażować.\nPapież Benedykt XVI powiedział, że kto spotyka Chrystusa, spotyka judaizm, że z Żydami mamy budować wspólnotę braterstwa i przyjaźni.\nMimo tego, ludowy antysemityzm pozostał. Ktoś kto nie chodził do kościoła i się nie modlił, od razu był podejrzany. To był ktoś obcy. Ja akurat znałem wszystkie pacierze, bo nasza gosposia po kryjomu prowadziła mnie do kościoła i wszystkiego mnie nauczyła (śmiech). Ale ten ludowy antysemityzm był na każdym kroku. I człowiek był do tego nieprzygotowany i nie mógł się przed nim bronić. Bo ja nie miałem też takiej identyfikacji w tradycji żydowskiej. My nie byliśmy religijnymi Żydami, tylko ludźmi, którzy wierzyli, że narodowość nie ma żadnego znaczenia. Ta identyfikacja była taka ogólnoludzka. I może to jest dobre (śmiech).\nBo z religijnymi Żydami też mnie niewiele łączy. Jestem niewierzący. Ale dzisiejszy antysemityzm ma charakter krzykliwy, nacjonalistyczny. Politycy, którzy się nawzajem przekrzykują, jak Marek Jakubiak z Kukiz’15, który uważa, że Polacy wycierpieli nie mniej niż Żydzi. "Gdzie byli Żydzi, kiedy 500 tys. Polaków w ciągu roku wymordowano na ich oczach?" - pytał z sarkazmem. Dla mnie on i jemu podobni są uosobieniem najgorszego ludowego antysemityzmu.\nZastanawiał się pan kiedyś nad powrotem do Polski?\nW pewnym momencie miałem propozycję z Warszawy, bym przyjechał i objął funkcję architektoniczną. Rzeczywiście, zastanawiałem się wtedy nad przyjazdem. To był taki dobry okres, kiedy się wydawało, że Polska idzie w dobrym kierunku. Ale z perspektywy czasu widzę, że nie nadawałbym się do pracy w Polsce. Ja bym się po prostu nie zmieścił w tym polskim nacjonalistycznym wymiarze. To co się w Polsce dzisiaj dzieje, jest dla mnie okropne.\nW Szwecji czuje się pan już jak w domu?\nNie, nie do końca. W Szwecji urodziły się moje dzieci i wnuki. To jest mój dom, oczywiście. Ale nie czuję się całkiem jak u siebie w domu.\nW Polsce kocham język i pewien buntowniczy sposób myślenia. Moje życie zawodowe ułożyło się wspaniale w Szwecji. Ale człowiek to jest coś więcej. Człowiek potrzebuje bliskości innych ludzi, wspólnoty, nie narodowej lecz kulturowej. Tego mi brakuje. No ale wszystkiego człowiek nie może mieć w życiu. Musze się jednak przyznać, że brak mi momentami Polski.\nŹródło: Archiwum prywatne / Na zdjęciu: Aleksander Wołodarski\nAleksander Wołodarski - architekt, twórca wielu założeń urbanistycznych Sztokholmu. Parę miesięcy przed wydarzeniami marcowymi 1968 roku wyjechał do Sztokholmu. Pozostał w Szwecji, gdy odmówiono mu przedłużenia ważności paszportu. Jeden z bohaterów książki Krystyny Naszkowskiej "Wygnani do raju".\nPrzeczytaj też: Najbardziej rozpoznawalny Polak w Szwecji. Z Polski został wygnany\nantysemityzmwywiadrząd pissztokholmmarzec 1968Aleksander Wołodarski


Jeżówka purpurowa (Echinacea purpurea) 'Eccentric' – Encyklopedia Kwiaty Ogrody\nOpublikowano 08/06/2020 08/06/2020 przez Petrus\nOpis: Jeżówka ta należy do rodziny astrowatych (Asteraceae). Jest to przepiękna nowa odmiana, która urzeka kwiatami w kolorze szkarłatnym. Kilkuletnie okazy uzyskują wysokość ok. 1 m, przeciętnie jest to 60-70 cm. Liście ma jak wszystkie jeżówki, na długich ogonkach, zielone, jajowatolancetowate pokryte drobnymi włoskami. Łodygi również pokryte włoskami, sztywne i grube. Koszyczki kwiatostanowe składają się z płatków dolnych, a główka składająca się z rurkowatych kwiatostanów jest duża. U odmiany 'Ecentric’ z czasem staje się coraz większa w stosunku do części z dolnymi płatkami. Kwitnie od lipca aż do jesieni. Obrywanie przekwitłych kwiatostanów przedłuża kwitnienie. Jest mrozoodporna w naszym klimacie. Bardzo dobrze wygląda sadzona w grupie po kilkanaście sztuk. Może być składnikiem łąk kwietnych. Wabi motyle, pszczoły i inne owady.\nUprawa i pielęgnacja: Jak na jeżówkę przystało, odmiana 'Ecentric’ potrzebuje słonecznego stanowiska. W półcieniu też sobie poradzi, ale będzie wytwarzać mniej kwiatów. Podłoże musi być przepuszczalne i wilgotne. W zbyt suchej glebie nie rozwija się prawidłowo. Gleby gliniaste rozluźniamy przed sadzeniem jeżówki 'Ecentric’ piaskiem lub żwirem. Przed nadejściem zimy ścinamy liście i pędy równo z poziomem podłoża. Warto wokół jeżówki wysypać korę ogrodową.\nRozmnażanie: Przez podział większych kęp na wiosnę jak ukażą się pierwsze liście ze względu na zachowanie czystości odmiany.\nChoroby i szkodniki: Czasem może zaatakować jeżówkę rizoktonioza, ale to dotyczy ewentualnych roślin rozmnożonych przez siew. Ze szkodników to mszyca ziemniaczana i bursztynka pospolita (ślimak, żerujący na lisciach).\nbyliny długo kwitnące, byliny kwitnące jesienią, byliny kwitnące latem, byliny ogrodowe, byliny ogrodowe wieloletnie, byliny wieloletnie, kwiaty wieloletnie w ogrodzie, rośliny kwitnące latem, rośliny wieloletnie do ogrodu\nnajpiękniejsze róże świata byliny ogrodowe rośliny ogrodowe rośliny ozdobne z liści rośliny na p ogród japoński rośliny wieloletnie do ogrodu kwiaty doniczkowe byliny długo kwitnące domowe kwiaty doniczkowe kwiaty rabatowe wieloletnie ozdobne rośliny doniczkowe byliny kwitnące latem róże ogrodowe kwiaty cebulowe ogrodowe byliny wiosenne byliny kwitnące wiosną byliny wieloletnie krzewy ogrodowe byliny ogrodowe wieloletnie kwiaty ogrodowe rośliny na r kwiaty wieloletnie w ogrodzie rośliny na s rośliny miododajne rośliny kwitnące latem kwiaty balkonowe kwiaty cebulowe wieloletnie kwiaty na rabaty rośliny doniczkowe do domu


Gładka porażka Tauron AZS-u w trzecim meczu o utrzymanie (zdjęcia) - wCzestochowie.pl - Twoja gazeta w Internecie\nGładka porażka Tauron AZS-u w trzecim meczu o utrzymanie (zdjęcia)\nSAS 16.03.2019 08:37\nW trzecim meczu fazy play-out Tauron AZS dość niespodziewanie przegrał w piątek, 15 marca bez walki 0:3 z UKS-em Mickiewicz Kluczbork.\nPo dwóch spotkaniach rozegranych na wyjeździe częstochowianie prowadzili 2:0 z Mickiewiczem Kluczbork. Wydawało się, że drużyna Piotra Łuki już w piątkowym meczu przed własną publicznością zapewni sobie utrzymanie w I lidze. Sytuacja, w której znaleźli się goście, wyraźnie ich zmotywowała, czego nie można powiedzieć o częstochowianach. Zespół z Kluczborka nie dał żadnych szans akademikom i pozostał w grze o utrzymanie.\nDrugi mecz obu drużyn w Hali Sportowej Częstochowa odbędzie się w sobotę, 16 marca o godz. 17. Jeśli AZS wygra, zapewni sobie utrzymanie. W przypadku porażki o tym, który zespół będzie nadal grał w I lidze, zadecyduje spotkanie w Kluczborku.\nTauron AZS Częstochowa – UKS Mickiewicz Kluczbork 0:3\nAZS: Nedeljković, Murek, Bieńkowski, Szewczyk, Borris, Romanutti, Bik (libero), oraz Mańko, Prokopczuk, Walczak, Macheta (libero), Rykała\nMickiewicz: Polański, Popik, Mucha, Frąc, Pasiński, Kowalonek, Sachnik (libero), oraz Stysiał (libero), Napiórkowski, Jedliński\nTauron AZS Częstochowa - UKS Mickiewicz Kluczbork\nFot.PL 15.03.2019 22:53


11-02-2011 TECHNO/M25: WALENTYNKOWA ADRENALINA Z DJ RUSHEM [Warszawa] - Imprezy na Forum - bibainfo.pl\n11-02-2011 TECHNO/M25: WALENTYNKOWA ADRENALINA Z DJ RUSHEM [Warszawa]\nWysłany: 26-01-2011 0:25 Temat postu: 11-02-2011 TECHNO/M25: WALENTYNKOWA ADRENALINA Z DJ RUSHEM [\nTECHNO/M25: WALENTYNKOWA ADRENALINA Z DJ RUSHEM\nDeath Maker aka Bartosh\nwst. 30 zł\nIsiah Major, czyli innymi słowy DJ Rush to wyjątkowo wyrazista indywidualność sceny techno i house. Dziś to postać legendarna, wyznacznik pewnego standardu, jednoznacznie kojarzonego z hasłem Rush. DJ ten pochodzi z USA, dokładnie z Chicago, dorastał w południowej części tego miasta. Bardzo szybko zaczął zaglądać na imprezy w lokalnych klubach. Pojawiał się w takich miejscach jak The Ringzone, Playground, The Candystore czy w legendarnym The Music Box. Od razu zabrał się za produkcę swojej muzyki. Razem z przyjaciółmi eksperymentował z dźwiękami perkusji i wokalami. Kolejnym wyznacznikiem w jego zyciu była DJ'ka. W 1989 roku został rezydentem klubu Reaktor w Chicago, gdzie w tym czasie dominowała muzyka disco.\nNastępnie pojawił się w kolejnych klubach: Medusa, Power House, Music Box i Warehouse. W ten oto sposób stał się centralną postacią sceny house i techno w Chicago. Z USA wyruszył na podbój świata, dażył cały czas do tego, aby być utożsamianym z jego muzyka, która do dzisiaj ukazują się w najróżniejszych labelach: Hi Octane, Force Inc, Djax Up Beat, Pro-Jex, Predicaments i wielu innych. Prawie zawsze gdzie się tylko pojawia Rush to ukazuje się jego nowa płyta. Najdziwniejsze jest to, że jego pierwszy album "Shall We Dance?" ukazał się dopiero w 2000 roku nakładem Pro-Jex. Rush o swojej muzyce opowiada, że to co w niej go inspiruje to brazylijski jazz, nagrania Beatlesów i stare disco. Tylko co to wszystko ma wspólnego z techno? Są to raczej wyłącznie preteksty do kolejnych nagrań. Styl Rusha określa się jako połączenie trzech elementów: twarda stopa automatu perkusyjnego, szalejąca perkusja, a do tego wokale i na dodatek wszystko w najróżniejszych konfiguracjach. Całość jest bardzo charakterystyczna, zdecydowanie skierowana na parkiet, a nie do słuchania w domu. Rytmy i wokale są bardzo charakterystyczne dla tego producenta, z łatwością rozpoznawane przez fanów pozwoliły na określenie tego stylu jako Chicago techno. W zasadzie można powiedzieć, że jego sety są masywne, bezkompromisowe, z pędzącą rytmiką. DJ Rush nie bawi się w jakieś ostrożne rozkręcanie publiki. Z demonicznym uśmiechem na twarzy od razu uderza ciężkim dźwiękiem, a potem nie daje nawet chwili odpoczynku, tańczących potrafi doprowadzić do kompletnego szaleństwa. I to własnie dzięki temu jego sety są zawsze pełne radości i nie ma kogoś kto patrzy na to z boku - każdy się świetnie bawi!\nKami Lee to djka o niezwykłej charyzmie, która pokochała winylowe płyty do szaleństwa. Z muzyką jest związana od dzieciństwa, grała kilka lat na gitarze akustycznej i inspiruje ją wiele gatunków muzycznych. Jej różnorodna i dynamiczna muzyka zawsze sprawdza się na klubowych parkietach. Miksuje wiele gatunków muzycznych, oscylując pomiędzy pompującymi elektronicznymi dźwiękami i energetyczną linią basu. Serce tej filigranowej postaci bije jednak w rytmie hard techno - niezwykle szybkiego, dynamicznego i ciężkiego gatunku. Od niedawna zajeła się stawianiem pierwszych kroków w produkcji i zaczęła kolekcjonować własne bity.\nZadebiutowała w 2004 roku w białostockim klubie Gwint, grając na tej samej imprezie co wielka gwiazda detroit techno - Donell Knox oraz polskie gwiazdy - Echoplex & K1 Krizz. Kami Lee podjęła współpracę z Setsey & OmegaRed djs, czego efektem było powstanie kolektywu muzycznego Liquidbeatz majacego na celu promowanie muzyki elektronicznej i kontrolowanie parkietu zza konsolety.\nW lipcu 2006 roku Kami Lee reprezentowała Polskę na największym festiwalu muzyki elektronicznej na świecie - Love Parade @ Berlin 2006, z ponad milionową publiką. Grała na zwycięskiej platformie z najlepszymi djami z Polski, takimi jak Carla Roca, Angelo Mike czy Diana D’Rouze. W 2007 roku, na imprezie z cyklu Kne Deep World Tour, stanęła za tymi samymi gramofonami co najbardziej ukochana gwiazda hard techno na swiecie - Dj Rush. Od tamtej pory supportowala go wielokrotnie.\nMiała okazję grać w całym kraju i za granicą (m.in. Berlin, Bratyslawa, Koszyce) z czołówką polskiej i swiatowej sceny technicznej m.in. Dj Major Rush, Ben Sims, Remus, Bold, DAVE The Drummer, Chris Liberator, Leo Laker, Eric Sneo, Viper XXL, Mario Ranieri, Arcus P, Pet Duo, Felix Kroecher, Lucca, Tom Hades, Michael Burkat, Marco Carola, Michael Burian, Donell Knox, Hardy Hard, Oliver Koletzki, Tomcraft, Massimo i inni. Najwieksze eventy artysty : Love Parade @ Berlin 2006, Kne Deep World Tour 2007, DoubleDecker @ Bratislava 2006, Stigma OAP @ Koszice 2006, Soundtropolis OAP @ PL 2006, Electrocity @ PL 2009.\nBartłomiej Czajkowski urodzony w 1988 w Warszawie, swoją przygodę z muzyką elektroniczną zaczał w 2004/05r. Zafascynowany muzyką hard techno w warszawskim klubie "Lokomotywa". Przygodę z gramofonami zaczął w 2006r w klubie "Przestrzeń Graffenberga". Od tamtej pory grał w wielu klubach w całej Polsce oraz na Słowacji. Jego sety są grane najczęściej w tempie 156 -165Bpm. Grał z wieloma wielkimi didżejami i producentami.\nStanął za deckami pierwszy raz w 2000 roku, podrywając rzesze gromadzące się podówczas na imprezach znanego i kochanego kolektywu Reformation. Nie dawał odpocząć nawet na moment, grając czasem bardzo szybko, często balansując zręcznie na granicy kiczu, jednak nigdy jej nie przekraczając. Z czasem jego sety zwolniły i stały się bardziej wyważone, jednak nadal są w nich niezwykłe pokłady energii. Inspiracji szuka przemierzając na rowerze industrialne areały miasta, spod rdzy i smaru wydobywa czystą, barwną energię. Od jakiegoś czasu regularnie wypuszcza starannie wypieszczone sety studyjne, otwarte muzycznie i różnorodne, których nie da się zaszufladkować do konkretnego gatunku. Można ich posłuchać na portalu Soundcloud - gdzie cieszą się dużą popularnością:\nReprezentant Groźnej Nuty, składu w którym od 2004 roku promuje alternatywną elektronikę w stolicy. Początkowo było to szeroko pojęte brytyjskie techno. Na imprezach spod szyldu Groźnej Nuty zagościli Chris Liberator, Dave the Drummer, Thermobee, Jeff Amadeus, Alex Calver i wielu polskich DJs. Z czasem jego upodobania muzyczne obrały kierunek szybkich francuskich nurtów muzycznych określanych jako Hardtek / Tribe / Hardfloor. Na kolejne edycje eventów zaczęli przyjeżdżać goście z Francji m.in. DJ Maissouille, Narkotek (Guigoo & Kefran), Matt Weasel oraz Floxytek. Jedną z głównych idei jego eventów była organizacja imprez w miejscach typu non-club, mieszając wiele różnych gatunków i budując przez to jedną wspólną scenę alternatywnych brzmień.\nJego ostatnie imprezowe projekty to głównie artyści z londyńskiej sceny D'n'B / Breaks: DJ Aphrodite, Prolix, Krypic Minds oraz legenda D'n'B z USA - Dieselboy. Z uwagi na fascynacje tego rodzaju brzmieniami jego najnowsze sety to mieszkanka mrocznych połamanych bitów.\n27-11-2010 TSYK'a press Download from UK |INQ|


Jak radzić sobie ze smogiem? - Fakteo.pl\nkropek 21 lutego 2018\nAż 33 z 50 miast Unii Europejskiej o największym stężeniu pyłu w powietrzu znajduje się w Polsce. Smog stał się realnym problemem wielu Polaków, zwłaszcza na południu kraju, stąd wzrosło zapotrzebowanie na nowe rozwiązania pozwalające na ochronę przed nim oraz unikanie zanieczyszczonego powietrza.\nAlarmy smogowe w całej Polsce ostrzegają przed szkodliwym dla zdrowia zanieczyszczeniem powietrza. Najbardziej zagrożone są miejscowości znajdujące się w kotlinach górskich, gdzie na skutek wysokiej emisji, bezwietrznych dni i częstego zamglenia zanieczyszczenia w postaci związków chemicznych i pyłów kumulują się w postaci gęstej warstwy smogu, widocznego i wyczuwalnego nawet bez specjalnych urządzeń pomiarowych. W naszej strefie klimatycznej mamy do czynienia głównie ze smogiem typu londyńskiego, w którego skład wchodzą tlenki azotu, dwutlenek siarki, tlenki węgla, rakotwórczy benzo(a)piren i pyły zawieszone w powietrzu. Najbardziej narażone na skutki długo utrzymującego się smogu są osoby z chorobami układu oddechowego, dzieci i osoby starsze. Zaleca się by w trakcie wysokiego stężenia pyłów zawieszonych w powietrzu nie otwierać okien, nie wietrzyć mieszkań, nie wychodzić na spacery z dziećmi i nie uprawiać sportu na zewnątrz. Można w takim „zamknięciu” wytrzymać 2-3 dni, jednak dłuższy okres bez otwierania okien w mieszkaniu powoduje zwiększenie wilgotności we wnętrzach, duchotę i nieprzyjemny zapach – nie poprawia to komfortu przebywania w pomieszczeniach i po kilku dniach zazwyczaj się poddajemy i otwieramy okna, nawet jeśli powietrze na zewnątrz ma fatalną jakość, co przy długich okresach zimnej i bezwietrznej pogody niestety się zdarza. Podobny horror odczuwają alergicy w trakcie pylenia roślin, na które są uczuleni – powietrze im wówczas szkodzi. Wtedy najlepszym sposobem na uniknięcie wdychania szkodliwych substancji jest oczyszczenie powietrza za pomocą oczyszczacza.\nDecydując się na zakup oczyszczacza powietrza powinno się zwrócić uwagę na kilka kluczowych parametrów\nDo najważniejszych z nich należy kubatura pomieszczenia, w którym chcemy oczyścić powietrze, ilość pokojów w mieszkaniu, zastosowana technologia filtracji (różne rodzaje filtrów np. węglowy, HEPA, elektrofiltr, filtr wodny), poziom hałasu, wahające się poziomy zanieczyszczenia powietrza w miejscu zamieszkania. Do domowych oczyszczaczy powietrza polecane są przede wszystkim kombinacje filtrów HEPA z filtrami węglowymi.\nTechnologia Smart Shield zastosowana w naszym oczyszczaczu powietrza Cristal Air Coral, to aż 3-stopniowe filtrowanie powietrza – filtry HEPA i filtry z węglem aktywowanym zostały wzbogacone o wysokiej klasy filtr włókninowy, który oczyszcza powietrze z drobinek kurzu, sierści i pyłków roślin. Oczyszczacz powietrza świetnie sprawdza się w okresie grzewczym, wówczas za czyste powietrze odpowiadają intensywnie oczyszczające filtry HEPA (usuwają bakterie, wirusy, pierwotniaki, zarodniki pleśni i grzybów pyły PM 2.5) oraz filtry z węglem aktywowanym, które na swojej powierzchni adsorbują związki chemiczne m.in. benzopireny, dioksyny, furany, gazy odpowiadające za nieprzyjemne zapachy. Dodatkową zaletą Cristal Air Coral jest możliwość używania go nie tylko w okresie jesienno-zimowym, ale także wczesną wiosną i latem, gdy w powietrzu unoszą się silnie alergizujące pyłki roślin np. kwiatów, drzew i traw, zarodniki grzybów oraz roztocza intensywnie rozwijające się na psiej i kociej sierści, dywanach i w kurzu. Oczyszczacz Cristal Air Coral przeznaczony jest dla małych i średnich pomieszczeń do 20 m2, więc najlepiej ustawić go w sypialni czy pokoju dziecięcym. Wydajność urządzenia dochodzi do 180 m3/h, co oznacza, że na przefiltrowanie powietrza w pokoju o powierzchni 20 m2 i wysokości 2,5 m wystarczy około 20-30 min pracy urządzenia, w zależności od stężenia zanieczyszczeń. Z powodzeniem można go używać w trakcie snu dziecka, ze względu na ciche działanie, generowany przez nie dźwięk to poniżej 40 dB.\nW miejscach gdzie przebywa się przez większość dnia np. biuro czy mieszkanie o większej powierzchni składające się z kilku pokoi warto sięgnąć po mocniejszą broń w walce o czyste powietrze – 5-stopniowy system oczyszczania! Oczyszczacz Goclever Cristal Air Advanced to jedno z najbardziej zaawansowanych modeli nowej generacji oczyszczaczy powietrza, który jest dostępny w bardzo przystępnej cenie. Technologia filtracji PENTA Shield pozwala na usunięcie cząsteczek kurzu dzięki filtracji elektrostatycznej, filtr HEPA usuwa z powietrza mikrocząsteczki pyłu smogowego, bakterie, wirusy, pyłki roślin, zarodniki pleśni i innych grzybów, filtr węglowy pozbywa się przykrych zapachów oraz rakotwórczych i niebezpiecznych dla zdrowia gazów (pochodzących ze smogu), filtr włókninowy zatrzymuje cząstki dymu i pyły, a lampa UV eliminuje drobnoustroje chorobotwórcze, zapobiegając namnażaniu się ich w otoczeniu. System ten pozwala na usunięcie 99,97% zanieczyszczeń powietrza. Cristal Air Advanced wyposażony jest w moduł oszczędzania energii oraz jonizacji powietrza 5 mln/cm3. Można go stosować w pomieszczeniach od 20 do 40 m2.\nAlergicy oraz osoby cierpiące na choroby układu oddechowego obecnie mogą w prosty sposób zabezpieczyć swoje otoczenie przed smogiem, alergenami w postaci kurzu, pyłków roślin czy roztoczy dzięki zaawansowanemu oczyszczaczowi powietrza Cristal Air Pro. Niezwykle wydajne urządzenie wspomoże nas w profilaktyce chorób układu oddechowego, pozytywnie wpłynie na zdrowie wszystkich domowników i polepszy ich samopoczucie. Świetny system oczyszczania najnowszej generacji pozwala osiągnąć krystalicznie czyste powietrze we wszystkich pomieszczeniach, w których przebywasz. W niewielkim oczyszczaczu został upakowany nowoczesny system 8-stopniowego oczyszczania powietrza. Cristal air pro posiada filtry: elektrostatyczny, HEPA, włókninowy, z węglem aktywowanym oraz lampę UV, fotokatalizator, który wspiera proces unieszkodliwiania zarazków, moduł aktywnego ozonu, który niweluje zanieczyszczenia biologiczne i chemiczne a także jonizator, który wspiera procesy immunologiczne organizmu ludzkiego. To także świetny pomocnik biurowy. Jeśli Twoi pracownicy narzekają na niemożność skupienia uwagi, ciągle drapanie w gardle, katar, kaszel i bóle głowy może być za to odpowiedzialny smog lub nie w pełni sprawna instalacja klimatyzacyjna. Zastosowanie oczyszczacza powietrza pozwoli na bardziej komfortową pracę i lepszą wydajność pracowników.\nNowoczesne oczyszczacze powietrza gwarantują lepszą jakość powietrza w domu lub w biurze, sprzyjają profilaktyce chorób układu oddechowego i toczą aktywną walkę ze smogiem i alergenami. Urządzenia te powinny być codziennie używane w domach alergików, by w końcu mogli bez obaw odetchnąć pełną piersią. Przydadzą się także wówczas, gdy w domu są małe dzieci szczególnie narażone na negatywne działanie smogu.


Muffinka w wafelku - przepisy na muffinka w wafelku z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na muffinka w wafelku\npianka z orzechami na wafelku\nmuffinka z kubka\nMuffinki z Prince Polo 131\nKolorowe wafelki do dekoracji muffinków 82\nPrzy okazji pieczenia muffinków (o których więcej będzie jutro) przyszedł mi do głowy pomysł na dekorację. Koniec końców musiałam z niego zrezygnować i wybrać bardziej minimalistyczną wersję. Dlaczego Zobacz więcej\nWafelki Dodane 16 maja, 2012 w Ciasteczka, Desery, Dodatki Taka mała słodka przekąska. W sam raz do herbatki czy kawki. Bardzo fajna sprawa taka maszynka, myślę że wafelki można by spokojnie użyć do c Zobacz więcej\nMuffinki z wafelkami 33\nHej :) Jak tam po weekendzie, bo u mnie jakoś chorobowo :( Młody kicha, mnie tez coś próbuje rozłożyć :( Niedobrze :((. Dzisiaj kolejne muffinki, tym razem z wafelkami Góralki. Wyszły bardzo smaczne, Zobacz więcej\nWitajcie muffinkujący, Co raz częściej słyszę, że moje muffinki: "wyglądaja apetycznie, ale jestem na diecie". To zainspirowało mnie, żeby pomyśleć o muffince dietetycznej. Ale takiej naprawdę fit. Be Zobacz więcej\nMuffiny z wafelkami 342\nMięciutkie, puszyste ciasto, lekko chrupiąca skórka, a w środku czekoladowe niespodziankiJ Polecam bardzoJ Źródło: przepis pochodzi z bloga Loriel Składniki: 1 szklanka maślanki 100 ml oleju 270 g mą Zobacz więcej\nMuffinki w wafelkach 115\nDziś ciekawy pomysł, który powstał na imprezę plenerową w żłobku córci, muffiny w wafelkach do lodów :) 400 g mąki 300 g cukru 4 łyżeczki proszku do pieczenia 8 płaskich łyżek kakao 300 ml coca coli Zobacz więcej\nSzybkie, smaczne i niedrogie domowe wafelki. Składniki: opakowanie suchych wafli kostka margaryny szklanka cukru 3 łyżki mleka w proszku łyżka kakao żółtko Sposób wykonania: Margarynę rozpuścić w rond Zobacz więcej\nWafelki mojej Mamy :) pamiętam je z dzieciństwa, choć ja sama przygotowuję je bardzo rzadko Zawsze znikają bardzo szybko, ale przygotowuje sie je jeszcze szybciej:D Mała chętnie zamiast innych baton Zobacz więcej\nWafelki z kajmakiem 992\nTo, że jestem wielkim łasuchem, wie każdy kto mnie zna;) Uwielbiam słodycze, ale najbardziej smakują mi te przygotowane w domu, bez konserwantów, sztucznych barwników itp. Wczoraj gościł u mnie słodk Zobacz więcej\nMuffinki pieczone w lodowych wafelkach 61\nZanim upiekłam te muffinki, poczyniłam małe "śledztwo" w internecie. Obawiałam się, czy wafelki wytrzymają proces pieczenia, i czy nie przewrócą się w trakcie. Okazuje się, że wafelki typu miseczki, z Zobacz więcej\nMuffiny... Muffinki........ Muffinieńki........ Pełno ich wszędzie, przeróżnych, z czekoladą, z wanilią, tęczowych... oczywiście mowa o muffinkach:) Nie tak dawno w wafelkach piekła je Marika:) Przy Zobacz więcej\nPyszne i szybkie muffinki z wafelkami i czekoladą. Polecam dodać wafelki o różnych smakach kakaowe, toffi czy kokosowe lub trzymać się tylko jednego wybranego smaku ale to musicie sami przetestować Zobacz więcej\nBlog > Komentarze do wpisu « Twix z marsowa mina : Babka stracciatella » Wafelki Ulubione wafelki mojej córki :)Przepis jest prosty, tylko czasochlonny. Wafelki przepyszne. Polecam! Skladniki:1 szkla Zobacz więcej\nOd czego tu zacząć... :) Po pierwsze - muffinki czekoladowe z dżemem wiśniowym wg Nigelli były mi dobrze znane na długo zanim zaczęłam przygodę z blogiem. Przepis od zawsze "pożyczałam" z forum cinci Zobacz więcej\nMuffinki w wafelkach 224\nJakiś czas temu znalazłam zdjęcie muffin pieczonych w lodowych wafelkach, jednak nie mogłam znaleźć sposobu aby je upiec, aż do wczoraj. Są dwie wersje pieczenia tego rodzaju muffinek, albo w wafelkac Zobacz więcej\nSposób na...wafelka 64\nSposób na...wafelka Kiedy lodówka świeci pustkami, a w puszcze ze słodyczami widać jedynie dno, dobrze mieć w domu zestaw kilku produktów z których można wyczarować bajecznie kolorowy i smaczny deser. Zobacz więcej\nWafelki śmietankowe 1330\nŚmietankowy krem do wafli to chyba jeden z najbardziej klasycznych smaków jakie mogą być. By uzyskać bardziej śmietankowy smak dodałam olejku śmietankowego, ale bez niego krem nie był zły, więc jeśli Zobacz więcej\nMuffinki z wafelkami 85\nPonieważ całkiem niedawno przekonałam się do ciast, w których pierwsze skrzypce grają owoce – nie mogę jeść ich non-stop, muszę raz na jakiś czas zrobić sobie przerwę na coś mocno słodkiego, bez żadne Zobacz więcej


:: George Dawes powróci?\nWszystko wskazuje na to, iż w ¶wiątecznym wydaniu programu z pogranicza absurdu z bograczem - "Shooting Stars", wystąpi... George Dawes! Dla wszystkich niewtajemniczonych: teleturniej "Shooting Stars" był w PL emitowany kilka lat temu wieczorną porą na BBC Prime. Matt Lucas wcielał siê w nim w postaæ George Dawesa - charyzmatycznego "bêbniarza-zliczarza_punktów". Jego ówczesne dokonania możecie obejrzeæ -> tutaj.\nW sumie powyższego newsa napisałem kilka dni temu. Dzisiaj w godzinach rannych kto¶ włamał siê na serwer i wyczy¶cił całą 'newsową bazê'. Na szczê¶cie udało mi siê ją szybko odbudowaæ.\nNo cóż... są i tacy.\nDodane 09 Lipiec 2008 przez: Boguslaw || Komentarzy 1 <---- skomentuj\n:: LB: USA - zwiastun HBO\nW zwiastunie HBO prezentuj±cym najciekawsze zapowiedzi filmów/seriali/programów TV, które pojawi± się podczas jesiennej ramówki, nie zabrakło wzmianki o "Little Britain USA". Dwu i pół minutowy filmik możecie "ogl±dn±ć" [zawsze chciałem użyć tego wyrazu] tutaj -> 'HBO's Summer 2008 promo'\nTo co Nas interesuje najbardziej, rozpoczyna się w 1.37 min zwiastunu i trwa aż 9 sekund. Z tego co można zauważyć, w serialu pojawi± się dwie nowe postacie - pięknie umię¶nieni chłopcy o uroczo wyprofilowanych karkach. Szafki w tle mog± ¶wiadczyć o tym, iż s± oni zawodnikami jednej z drużyn futbolu amerykańskiego. We'll see...\nTakie info, tak na za¶: Matt Lucas rozstał się ze swoim mężem Kevinem McGee. Matt i Kevin byli par± od ponad 4 lat.\nDodane 26 Czerwiec 2008 przez: Boguslaw || Komentarzy 1 <---- skomentuj\n:: Little Britain'owy update strony [Postacie, LinkY, Search]\nPodczas dzisiejszej aktualizacji w dziale "LB: USA" dodałem zakładkę "Postacie". Umie¶ciłem tam wszystkich tych, o których już wiem, że pojawi± się w najnowszej odsłonie Little Britain. Lista nie jest jeszcze zamknięta, st±d też systematycznie będę aktualizował to miejsce. W¶ród nowych postaci pojawił się kosmonauta Bing - 8 człowiek na księżycu. Wła¶nie fakt bycia ósmym bardzo go wkurza i zasmuca. Chciałby być pierwszy, ale niestety... "to se ne wrati".\nW dziale "LinkY" pojawił się ł±cznik do strony o perypetiach superbohatera z Opola. Jeżeli go nie znacie, to poznajcie... fajne miasto.\nPo Waszej prawicy oddałem do użytku wyszukiwarkę. I nie jest to byle jaka wyszukiwarka! Dzięki niej możecie wyszperać wszelkie informacje dotycz±ce tego serwisu. Prawda, że to cudna i klawa_jak_egon sprawa?\nI pamiętajcie! 27 lipca to dzień rakiety! Celebrujcie go należycie!\nDodane 19 Czerwiec 2008 przez: Boguslaw || Komentarzy 0 <---- skomentuj\n:: Sting w LB: USA\nW najnowszej serii Little Britain pojawi się kilka gwiazd filmu i estrady. W¶ród nich znajdzie się m.in. Gordon Matthew Sumner, angielski muzyk, kompozytor i wokalista, szerzej znany jako Sting. Oprócz niego w serialu zagoszcz±: aktorka Rachael Harris i aktor Bob Stephenson. Kimkolwiek oni s±.\nCałkiem prawdopodobne, że plan LB: USA odwiedzi jeszcze kilka innych znanych i lubianych. Gdy tylko się czego¶ dowiem, zwłocznie Was poinformuje.\nW galerii LB: USA pojawiło się zdjęcie Bubbles De Vere, która przemierzaj±c amerykański deptak wywołała obfit± konsternację przechodnio-gapiów.\nDodane 03 Czerwiec 2008 przez: Boguslaw || Komentarzy 0 <---- skomentuj


Rekrutację do programu prowadzimy wspólnie z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Rodzinie, bo to asystenci rodzin pracujący w terenie najlepiej wiedzą, komu trzeba zaoferować taką pomoc - mówi Joanna Jeleniewska, ze Spółdzielni Socjalnej Zakątek Pomocy, koordynatorka projektu.\nChodzi o to, by dotrzeć z pomocą do osób starszych i niepełnosprawnych, które mają problemy w codziennym funkcjonowaniu i znaleźć w ich otoczeniu osoby, które podjęłyby się systematycznej opieki nad nimi. Wychodzimy z założenia, że najlepszym opiekunem osoby niesamodzielnej będzie jej sąsiad. Ktoś, kogo ona zna, i kto być może miał już okazję wykazać się dobrym uczynkiem - mówi Joanna Jeleniewska.\nIndywidualny zakres wsparcia ustalą wspólnie: osoba, na rzecz której świadczona będzie pomoc, sąsiad-opiekun oraz koordynator. Co istotne, nie określamy godzinowego wymiaru czasu pracy. Ważniejsze w tym przypadku jest zabezpieczenie potrzeb podopiecznego, a to w dużej mierze determinuje indywidualna sytuacja. Może się zdarzyć, że pomoc udzielana będzie np. w godzinach nocnych - zaznacza Joanna Jeleniewska. Opiekunowie zostaną wcześniej odpowiednio przeszkoleni, na przykład z zakresu udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej czy umiejętności komunikowania się z osobą niepełnosprawną. Następnie, podpisana z nimi zostanie umowa, a za pomoc otrzymają comiesięczne wynagrodzenie.\nPodopieczny, oprócz usługi sąsiedzkiej, będzie miał zagwarantowany również pakiet usług medycznych (wizyty u lekarzy specjalistów, specjalistyczne usługi pielęgniarki, rehabilitację w miejscu zamieszkania i w pracowni rehabilitacji, a także transport medyczny na zabiegi i konsultacje). Nad jakością świadczonych usług czuwać będą koordynatorzy. Do dyspozycji uczestników projektu będzie również zespół konsultacyjny składający się z psychologa, pracownika socjalnego, pielęgniarki i prawnika. Jego zadaniem będzie udzielanie specjalistycznego wsparcia zarówno opiekunom jak i osobom objętym usługami sąsiedzkimi.\nProjekt realizowany będzie do lutego 2021 r. przez Spółdzielnię Socjalną „Zakątek pomocy” w partnerstwie z Przychodnią Lekarską Szombierki\nWięcej informacji: 506080246, e-mail: zakatek.pomocy@gmail.com .\nDofinansowanie z Unii Europejskiej wynosi 980 tys. zł.


Podróż na Kefalonię | Jak dostać się na Kefalonię | Ecotravel\n1. Podróż z Polski\nRozpoczynając naszą podróż w Polsce z miast takich jak Poznań czy chociażby Warszawa Modlin musimy się udać do Aten. Radzę wybrać najtańszego przewoźnika - Ryanair. Obcięcie kosztów przyda się, gdyż podróż z Aten na Kefalonię może być nawet dwa razy droższa. Oczywiście możemy udać się z lotniska Warszawa Chopin liniami Aegan Airlines, ale nie da się ukryć że będzie to bardziej kosztowne. W zależności od godzin przylotu do Aten, możemy wybrać dwie opcje dotarcia na Kefalonię: lot liniami Olympic Air lub Sky Express bezpośrednio na Kefalonię (koszt od 20-100 euro) lub przejazd autobusem linii KTEL - długość przejazdu około 7 godzin (w tym od 1,5-3,5 godzin na promie + koszt około 45 euro). Aby dotrzeć na przystanek KTEL należy udać się do centrum. Jest to dodatkowy koszt (6 euro autobus lub 10 euro metro/osobę).\nInne połączenia są dostępne w sezonie letnim. Podróż z Polski (Poznań, Warszawa i Katowice) na Peloponez - Patra Araxos Airport (GPA). Bilety czarterowe dostępne są w ofercie TUI. Ceny wahają się od 600-1200 zł w dwie strony (bagaż rejestrowany 20 kg + 5 kg podręczny). Opcja ta wymaga trochę więcej samodzielności. Na lotnisku na Peloponezie należy wsiąść w taksówkę (koszt około 50 euro, około 40 minut), która zawiezie nas do portu w Kyllini. W porcie należy zakupić bilet na prom na Kefalonię (około 10 euro/osobę). Podróż promem trwa 1h 15 min a miastem w którym wysiądziemy będzie Poros. W zależności od miejsca naszego zakwaterowania możemy znów zamówić taksówkę bądź wsiąść w jeden z autobusów KTEL (dopłacając oczywiście kilka euro za podróż np. do Argostoli).\nInną opcją jest podróż do Londyn Stansted (np. z Poznania - Ryanair) a następnie z Londyn Stansted bezpośrednio na Kefalonię. Istnieją też połączenia z Berlina (EasyJet) lub Frankfurt International (Ryanair) bezpośrednio na Kefalonię.\nPrzedostatnią już opcją jaką przedstawię jest przelot z Polski na Zakynthos. Z lotniska na wyspie należy wsiąść w taksówkę (około 50 euro, 45 minut) i dojechać do portu Agios Nikolaos. W porcie zakupić bilet na prom na Kefalonię (około 10 euro/osoba, 1,5 godziny). Miastem w którym wysiądziemy na Kefalonii będzie Pessada. Dalsza podróż do miejsca zakwaterowania - taksówką.\n2. Podróż z innych krajów tanimi liniami lotniczymi:\nLondon Stansted - Kefalonia (Ryanair)\nBristol - Kefalonia (Easy Jet)\nLondon Gatwick - Kefalonia (Easy Jet)\nManchester - Kefalonia (Easy Jet)\nMediolan Bergamo - Kefalonia (Ryanair)\nMediolan Malpensa - Kefalonia (Easy Jet)\nBolonia - Kefalonia (Ryanair)\nPiza - Kefalonia (Ryanair)\nVenetia (Marco Polo) - Kefalonia (Easy Jet)\nAthens - Kefalonia (Aegean Airlines, Olympic, Sky Express)\nCorfu - Kefalonia (Olympic air, Sky Express)\nZakynthos - Kefalonia (Olympic air, Sky Express)\nVienna - Kefalonia (Ryanair)\nBerlin Tegel - Kefalonia (Ryanair, Easy Jet)\nFrankfurt International - Kefalonia (Ryanair)\nFrankfurt - Hahn - Kefalonia (Ryanair)


Hardcore sleeper. Chiny cz. V. | Klapki Kubota State Of Mind\n…zachód to już stare, niedobre Chiny. Syf na podłodze rozprzestrzenia się z godziny na godzinę, pod koniec podróży brniesz do wychodka w skorupkach słoneczników, opakowaniach po zupkach chińskich i sikach dzieci (dzieci sikające w wagonie nie bulwersują nikogo – tylko Maję). I w końcu, na dobitką, wszechogarniający dym z papierosów. Pomimo porozwieszanych plakietek z zakazem palenia, cały wagon radośnie kopci. Z początku walczyliśmy z palaczami łagodnymi metodami perswazji, wypraszając ich do palarni. Co prawda szli posłusznie, ale ogólnie nie kumali bazy, bo kolejnego papierosa odpalali na swoim miejscu – wiadomo, wygodniej… Zrezygnowani, ubieraliśmy maski chirurgiczne i doturlywaliśmy się do celu tymi przewozami regionalnymi, niewyspani i śmierdzący jak po dobrej dyskotece.\nW pociągach pociągowi sprzedają wszystko, od jedzenia przez szczoteczki i amulety, po świecące nie-wiadomo-co (Chińczycy kupują masę świecących, gównianych zabawek – wiadomo, duże dzieci). W PKP to by nie chwyciło.\nIkea. Jest wszędzie, ale w Chinach ma swoistą specyfikę. Ludzie przychodzą posiedzieć na kanapie,\nPopołudnie w Ikei.\npoczytać gazetę, pospać sobie na tapczanie. Swoboda obowiązuje do tego stopnia, że nasza CS z Kantonu urządziła tam alkoholową imprezę z finalnym naparzaniem się poduszkami. Obsługa nie zareagowała, a Chińczycy z uciechą strzelali foty.\nA gdzie muchy? W Chinach z rzadka uświadczysz muchy. Chiński rząd zlecił masowe pryskania DDP. Tak, to to trujące świństwo. Większość miast jest „czysta”.\nChińczycy podchodzą do niego wybiórczo. Pałeczki na ten przykład. Jeśli pomyślisz, że w Chinach dziennie powiedzmy tylko 100 milionów osób (100.000.000) użyje drewnianych pałeczek jednorazowych, to co najmniej z tysiąc drzew pójdzie pod siekierę. Szczęściem są pałeczki wielokrotnego użytku, nadal jednak jest to kwestia wyboru, a nie prawomocnego nakazu. Państwo powinno regulować pewne sprawy (np. obowiązkowo odpłatne plastikowe torby). Trzeba po prostu pamiętać, że ludzie sę z natury leniwi i chciwi, z większym naciskiem na chciwość.\nPrzesadą jest natomiast recycling oleju spożywczego. Chińczycy marnotrawią olbrzymie ilości jedzenia. Niejednokrotnie połowa posiłku jest nietknięta (szacuje się, że to marnotrastwo mogłoby wyżywić 100 milionów ludzi dziennie). No fakt jest faktem, w związku z którym\nJednorazowe pałeczki to problem skali.\npo mieście jeżdżą specjalne śmieciarki na żywność. Jest ona wywożona na wieś, gdzie powinna trafić na pasze. Co sprytniejsi Chińczycy rafinują jednak z tych resztek olej, na którym jedzenie było gotowane, dodają chemikali, żeby tak nie śmierdziało i „v’oula”: popularnie tu zwany „ściekowy olej” gotowy! Średnio co dziesiąta knajpa go używa. Rząd stara się to zwalczyć, ale co tu może rząd…\n…no właśnie: co może? Może dużo i mało. Dużo to zastraszanie opozycji demokratycznej (sprawdźcie, kto dostał tegorocznego Pokojowego Nobla i co z tym faktem zrobił rząd), przeganianie ulicznych sprzedawców, tych maluczkich, na straży których powinna stać Komunistyczna Partia. Z drugiej strony Chińczycy są dość nieposłuszni, wręcz pyskaci do stróżów prawa. Podejrzewam, że trudno jest zapanować nad tą masą ludzi, którzy prawo mają w głębokim poważaniu, a i buntować się potrafią…\n…w Chinach średnio co 200 lat przechodzi fala rozruchów i zniszczeń. Ten wesoły naród w oczyszczającej samodestrukcji unicestwia większość swoich zabytków, by po chwili refleksji odbudować je, niekoniecznie tak samo. Po ostatniej takiej balandze (Rewolucja Kulturalna) odbudowali większość, ale już z betonu. Następne generacje będą miały ciężki orzech do zgryzienia. Zakazane Miasto stoi w Pekinie, cały ekwipunek ze środka jest bezpieczny na Tajwanie.\nZdjęcia oczywiście dostępne tutaj (PICTURES).\nThis entry was posted in Chiny and tagged hardcore sleeper, ikea w chinach, muchy DDT chiny, recycling oleju by klapkikubota. Bookmark the permalink.


Kronika ekohisterii - blog Republikaniec\n20 lipca 2019, 11:14 373 odsłony\nPolskie parki narodowe są w niebezpieczeństwie. Świętokrzyski ma zostać zmniejszony, przez Magurski i Biebrzański będą jeździć samochody, a przy Poleskim ma powstać kopalnia – takie alarmujące informacje możemy znaleźć w internecie. Czy jednak rzeczywiście, jak twierdzą ekolodzy grozi nam w Polsce parkageddon? Pozostawiając kwestie związane z sytuacją w Poleskim (planowana budowa kopalni węgla kamiennego) i Biebrzańskim (budowa S16) osobom bardziej zorientowanym, napiszę parę słów o pozostałych.\nW Świętokrzyskim Parku Narodowym właśnie ważą się losy 5 hektarów ziemi, które miałyby zostać wyłączone z jego granic. Ich nowym właścicielem ma stać się Klasztor Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Zakonnicy planują uporządkowanie i zagospodarowanie najbliższego otoczenia istniejących zabudowań, należących zresztą niegdyś do klasztoru. Starania trwają od 1990 r. Chodzi o teren wokół jednego z najstarszych sanktuariów w Polsce, miejsce, w którym od 1306 roku przechowywane są przekazane przez Władysława Łokietka cząstki Krzyża Świętego. Dwunastowieczny klasztor, jeden z najstarszych w naszym kraju, to cel licznych pielgrzymek, miejsce, z którego pod Grunwald wyruszył Władysław Jagiełło. Dyrekcja parku wyraża ostrożną, obwarowaną wynikającymi z przepisów o ochronie przyrody warunkami zgodę, ale – oczywiście do boju ruszają zielone zastępy. To teren według nich niezwykle cenny przyrodniczo - ponoć historyczne budowle znajdujące się w Parku – w tym Klasztor na Świętym Krzyżu kruszeją, a z ich murów wymywany jest węglan wapnia. Ten z kolei trafia do gleby i stwarza środowisko przyjazne ślimakom. Wokół zabytkowych budowli wykryto ponoć 46 gatunków ślimaków, z czego 13 to gatunki rzadkie. Komentarz wydaje się zbędny.\n#nietędydroga – pod takim hasłem można znaleźć petycję przeciwko remontowi drogi biegnącej przez Magurski Park Narodowy. Stworzyła ją Fundacja Dziedzictwo Przyrodnicze i szybko uzbierała prawie 10 tysięcy głosów poparcia. Do akcji dołączyła również para znanych literatów i celebrytów, którzy mieszkają w okolicy - Andrzej Stasiuk i jego żona Monika Sznajderman. – Nie rozumiem, dlaczego ktoś chce rozp**dalać park narodowy – mówi Stasiuk w rozpowszechnianym na Youtube filmiku nagranym przez Dziedzictwo Przyrodnicze. Chodzi o planowany remont drogi powiatowej na trasie Krempna-Żydowskie-Grab. Choć przecina ona Park, należy do Starostwa Powiatowego w Jaśle. Obecnie droga ze względu na stan nawierzchni jest nieprzejezdna. Istnieje inna, alternatywna droga Krempna -Grab. Jednakże jej trasa przebiega w terenie osuwiskowym, toteż droga ta może zostać wyłączona z ruchu. Wsie Grab, Ożenna i Wyszowatka mogą w takim razie liczyć na połączenie drogowe z kilkudziesięciokilometrowym objazdem przez Słowację.\nPośród popierających petycję trudno znaleźć jednak kogokolwiek z miejscowych. Stara droga, wyasfaltowana w latach 70. XX w., od lat 90. kompletnie nieremontowana, uległa naturalnej degradacji. Jej obudowę lokalsi uważają za coś naturalnego, zaś protestantom wskazują przykłady dróg przecinających Bieszczadzki Park Narodowy, których jakoś nie potrzeba zaorywać, by populacja niedźwiedzia, wilka i rysia miała się tam dobrze. O kolizji z pojazdem przedstawiciela któregoś z tych gatunków (to jest najgłośniejszy argument, podnoszony przez Stasiuka) nie pamiętają najstarsi Bieszczadnicy. Jedyny znany mi przypadek zabicia rysia przez samochód miał miejsce parę lat temu we Frysztaku (na północ od Jasła i Krosna), ponad 100 km od Bieszczadów i Magury.\nPrzykład Parku Magurskiego, który mimo szumnych zapowiedzi o korzyściach, jakie przyniesie lokalnej społeczności, okazał się delikatnie mówiąc mało dla nich przyjazny, wpływa zresztą na kwestię tzw. Turnickiego Parku Narodowego, pozostającego póki co w sferze postulatów ekologów . To teren znajdujący się na Pogórzu Przemyskim, dla którego obrońcy przyrody lansują nazwę Puszczy Karpackiej, ich zdaniem spełniający wszystkie kryteria, by otrzymać najwyższą formę ochrony. Jak twierdzą z żalem ekolodzy, jest on jednak zakładnikiem przepisów, według której samorządy mają prawo veta jeśli chodzi o tworzenie nowych parków narodowych. Samorząd boi się, ograniczeń, a Lasy Państwowe nie planują pozbywać się znakomitego gospodarstwa. Bowiem owa odwieczna puszcza to jednak niemal w 90% piękne lasy gospodarcze, wyhodowane przez leśników po II wojnie światowej na opuszczonych, dawnej użytkowanych rolniczo terenach. Mieszkańcy Birczy i innych okolicznych gmin przestudiowali dzieje trzydziestu ostatnich lat Krempnej, zwłaszcza w kontekście coraz bardziej sztywnego gorsetu ograniczeń budowanych przez Park Magurski, toteż bronią się przed narodowym uparkowieniem wszelkimi siłami. Wpływ ustanowienia Parku na wyrąb drewna zapewne nie byłby tak duży – jeśli brać miarę z obserwacji ilości leśnego surowca wywożonego rokrocznie z Magurskiego, co Park Narodowy tłumaczy planową wymianą gatunkową. Jakoś tu dzięcioły i korniki mniej maja do powiedzenia. W tymże Magurskim jeleniowate również nie mają powodów do pełnego zadowolenia. Wiadomo oczywiście, że kontrolowanie ich populacji jest konieczne, skoro same wilki nie nadążają, lecz w sezonie łowieckim wieczorny grill w Świątkowej Wielkiej akustycznie bardziej przypomina doznania z pod Stalingradu, niż cichą noc. Czyżby więc chodziło nie tyle o idealistycznie pojmowaną ochronę zasobów przyrody, co o to, kto kontroluje możliwości korzystania z nich?\nOpublikowano: 20 lipca 2019, 11:14\nSpołeczeństwo Drożdże a sprawa polska\nRepublikaniec 3 kwietnia 2020, 11:31\n@londoncity Wania, dla Pekinu to wy jesteście partnerami tylko we własnych marzeniach. Chyba że oddacie dobrowolnie wszytko po Ural.\nRepublikaniec 3 kwietnia 2020, 11:28\n@supreme Z lewakiem o logice Przecież wy na wszystkie kłopoty macie jedną receptę - jeszcze więcej tego samego. Pewien mądry człowiek zdefiniował...\nRepublikaniec 3 kwietnia 2020, 10:09\n@barbie Coś tam pamiętasz, ale nadal nic a nic nie pojmujesz.