`live your dreams, no matter what.` |\n`live your dreams, no matter what.`\nOpublikowano 25 grudnia 2010 Autor: Believer\n-Gotowy? – Shannon wpadł zdyszany do kuchni i rzucił mi przelotne spojrzenie.\n-Już prawie, kończę śniadanie – odpowiedziałem mu nieprzytomnym głosem.\n-Jared, idioto, mamy za niecałą godzinę być w studiu – wściekł się na mnie brat.\n-Stary, wyluzuj, damy radę.\n-Chcę Cię za dziesięc minut widziec przy samochodzie, bo jak nie – tu rzucił groźne spojrzenie w stylu ‘Ja Shannon Leto jestem niebezpieczny i macie mnie słuchac!’ - to odjadę bez Ciebie i świat się dowie, że 30 seconds to mars mają nowego wokalistę.\nKiwnąłem lekko głową. Naprawdę nie miałem dziś ochoty na żadne żarty. Szybko zjadłem śniadanie, po czym pobiegłem na górę założyc coś sensownego. Jak na złośc, nie mogłem znaleźć niczego, co by się nadawało. W końcu ubrałem czarne spodnie, koszulkę w tym samym kolorze, a na to czarną kurtkę skórzaną. Nie za mrocznie, Leto? Nie, w końcu taki już jestem. A może nie? Z resztą kogo to obchodzi? No Twoich fanów obchodzi. I całą tą telewizyjną szmirę. Trudno. Nie mam dziś głowy do tego. Będę wyglądał tak, jak wyglądam. No jasne, teraz to sobie zaprzątamy naszą piękną główkę wczorajszą nocą. Co, Leto, czemu tak o tym ciągle myślisz? Nie wiem. To mnie przeraża.. Przeraża? A może wręcz przeciwnie? Może podnieca? Może Ci się podobało? Bzdury! Nigdy by mi się nie podobało coś takiego! Nie jestem gejem! To się dopiero okaże. Musisz się dowiedziec, jak do tego doszło. Musisz sprawdzic, czy Ci się podobało. Niby jak? Z resztą nie mam zamiaru! Chcę o tym zapomniec! Nie chcesz i dobrze o tym wiesz. Och, zamknij się!\nSkończyłem swoją bitwę myśli, jednak wiedziałem, że wojna nadal trwa. Tak łatwo nie odpuści. To będzie się za mną ciągnęło. Szlag by to trafił.\nGotowy już zszedłem do samochodu, gdzie Shann już grzał samochód.\n-Trzy.. dwa.. jeden – mruknął pod nosem, patrząc na zegarek, kiedy otwierałem drzwi do samochodu-brawo braciszku! Punktualnie! Jestem z Ciebie dumny!\n-Och, dziękuję Shannon! Twoje słowa wiele dla mnie znaczą! – powiedziałem to tak poważnym i pełnym wdzięczności tonem, że aż sam się zdziwiłem. Inaczej to miało zabrzmiec. Co się z Tobą dzieje, Jared?\n-Okej.. – rzucił tylko Shanislav zdziwionym głosem i się odwrócił. Ruszyliśmy.\nDroga do studia, w którym nagrywano „Rock Today” była dosyc długa. Trzeba było co prawda dojechac tylko do centrum, ale wiadomo, to jest Los Angeles. Korki są ogromne, szczególnie w tych godzinach. Jechaliśmy może z czterdzieści pięc minut. No tak, spóźnimy się. Znowu. Wcale tego nie chcę. Znów wyjdziemy na jakieś divy, które mają gdzieś ludzi i ich czas. Tego też nie chcę. No, ale muszę cierpliwie czekac i jedyne co mi pozostało, to po raz enty oglądac moje LA. Lubię to miasto. Ba, ja je kocham! Jest piękne, zwłaszcza nocą. W dzień również, ale jakoś wolę je nocą. Ma w sobie to coś. Nie umiem dokładnie określic, co mnie tu trzyma. Po prostu wiem, że to moje miejsce na Ziemi. Te wszystkie budynki, Ci wszyscy ludzie.. To po prostu częśc mojego życia. Nie umiem sobie wyobrazic mieszkania gdzie indziej, tak samo jak nie umiem sobie wyobrazic życia bez 30 seconds to mars i Echelonu. To nawet nie sentyment, to pewna nieokreślona siła. Im dłużej mnie tu nie ma, tym bardziej mnie przyciąga. Nagle poczułem, że samochód się zatrzymał. Jesteśmy.\nWysiedliśmy z pojazdu i stanęliśmy przed wysokim budynkiem. Nie zastanawiając się dłużej, skierowaliśmy się do środka. Czułem się dziwnie, mijając tych wszystkich ludzi. To do mnie niepodobne, ale tak było. Ponadto dopadło mnie irracjonalne przeczucie, że stanie się coś złego. Nie miałem pojęcia, co to może być. Po prostu coś budziło we mnie lęk, który, jak się miało okazac, nie był do końca nieuzasadniony.\nW końcu spotkaliśmy Tomo razem z Markiem stojących na uboczu i rozmawiających z jakąś kobietą. Poznałem. Sara McBoley. Będzie prowadziła z nami wywiad. Razem z Shannimalem podeszliśmy do nich i grzecznie się przywitaliśmy. Po chwili Sara przekazała nam kilka informacji. Chwilę potem zostaliśmy sami, we czwórkę.\n-No chłopaki, gotowi na wywiad? – zapytał Mark, po czym nie czekając na odpowiedź kontynuował – a teraz idźcie tam i czekajcie, co Wam powiedzą. Ja spadam, bo muszę jeszcze chwilę pogadac z kilkoma osobami.\nMark odszedł, a my skierowaliśmy się we wskazanym kierunku.\n-Pamiętajcie, zero wzmianek o naszych prywatnych sprawach – rzekłem, akcentując głośno każde słowo. Przyjaciele się zdziwili. W sumie nie dziwię się, przecież nigdy o tym im nie przypominam. Sami to doskonale wiedzą. Ale ja mam swój powód, by o tym przypomniec. Ale czy na pewno? Przede wszystkim świat nie może dowiedziec się o moim wczorajszym.. incydencie. Cholera. Denerwuję się. Pierwszy raz. Leto, uspokój się!\nPoczułem szturchnięcie w ramię.\n-Jared, wszystko gra? – zapytał Tomo.\n-No jasne, a co miałoby nie grac? – odrzekłem, siląc się na obojętny głos.\n-Może to, że jesteś blady jak ściana – dodał Shannon.\nLeto, do jasnej cholery! Ogarnij się!\n-Wszystko jest w porządku – powiedziałem, starając się zabrzmiec szczerze. Chyba ich nie przekonałem – Naprawdę.\nSpojrzeli na mnie z powątpiewaniem. Leto, nie spieprz tego. Nie daj po sobie nic poznac. Spróbuję, naprawdę.\n-Panowie Leto i pan Milicevic, proszę tędy – poszliśmy za mężczyzną, który wskazał nam, gdzie mamy usiąść – wchodzimy na wizję za dwie minuty.\nDobra, Jared, show czas zacząc. Dasz radę. Panikujesz jak jakaś laska. Nieprawda. Prawda. Nie. Tak.\n-Nie! – krzyknąłem. Kilka osób się na mnie spojrzało. No pięknie, nawet nad swoimi myślami nie potrafię zapanowac. Po chwili już nikt nie zwracał na mnie uwagi. Uf..\n-Jared, ogarnij się – powiedział mi brat – przecież to nie nasz pierwszy wywiad!\nPosłałem mu mordercze spojrzenie. Przecież wiem, co mam robic.\n-Wchodzimy za trzydzieści sekund – usłyszałem.\nRozsiadłem się wygodnie na czerwonej kanapie koło chłopaków. Mina wyluzowanego gościa przyjęta. Aktorstwo jednak się przydaje. Obok nas, na fotelu siedziała Sara. Była to kobieta około czterdziestki, chyba nawet starsza ode mnie. Miała czarne długie włosy, które w tej chwili były pokręcone. Na twarz przyjęła firmowy uśmiech. Zielone oczy w tej chwili szybko przebiegały po linijkach tekstu, który miała napisany na kartce, którą trzymała. Na jej twarzy malowały się już zmarszczki, ale pod warstwą pudru były ledwo widoczne. Jednak jak ktoś siedzi tak blisko jak ja, to z łatwością może je dostrzec. Oderwała w końcu wzrok od kartki i usadowiła się na fotelu w odpowiedniej pozie. Czekała, aż program się zacznie.\nPrzed nami znajdowała się publicznośc. Było tam może z pięćdziesiąt osób. Nie miałem tremy. Występowałem w końcu przed tysiącami ludzi. Przebiegłem szybko wzrokiem przez publikę i mój wzrok zatrzymał się na jednej osobie.\n-Wchodzimy za trzy, dwa, jeden..\n-Witam państwa – rozległ się głos Sary – w „Rock Today”. Dziś mam przyjemnośc rozmowy z gwiazdami muzyki rockowej, którymi są członkowie zespołu 30 seconds to mars: Jared Leto – ręką wskazała na mnie, po czym rozległy się brawa. Skinąłem lekko głową i uśmiechnąłem się – Shannon Leto – jeden zwinny gest i oklaski – oraz Tomo Milicevic – sytuacja się powtórzyła.\nZaczęło się. Ja jednak ciągle nie mogłem oderwac wzroku od jednej osoby. Naprzeciwko mnie siedział, we własnej osobie, osobnik, koło którego obudziłem się dziś rano w hotelu. Co on tu robi? Myśli wirowały mi w głowie. Nie słyszałem pytań, na jakie odpowiadali chłopaki. W końcu kiedy usłyszałem swoje imię, zareagowałem.\n-Powiedz mi Jared, czy macie już jakieś plany na kolejną płytę?\n-Póki co, nie skończyliśmy jeszcze promowac „This is war” – odrzekłem – ciągłe koncerty, wywiady oraz inne projekty, to nam zajmuje trochę czasu. Z pewnością jeszcze nie myślimy o kolejnych płytach, choc w wolnym czasie oczywiście coś komponujemy.\n-Czyli znów postanawiacie trzymac fanów w niepewności kolejne cztery lata? – jak ja nie lubię takich sformułowań.\n-Trudno jest nam odpowiedziec na to pytanie – powiedziałem – to nie tak działa. Na pewno nie zostawiamy fanów. Oni zdają sobie sprawę, a przynajmniej powinni, że do nagranie takiej płyty potrzeba trochę czasu. Póki co jesteśmy z nimi na koncertach, tam dzielimy się z nimi naszą muzyką. Nie wiemy, ile czasu nam zejdzie z nową płytą. Myślę, że po skończonej trasie promującej „This is war” oraz po zakończeniu się programu, w którym będziemy jurorami, zasługujemy na krótką przerwę. Wtedy zaczną się kolejne prace nad nową płytą. Może zejdzie nam z tym rok, może dwa. Wierzymy, że fani to zrozumieją – zakończyłem swój wywód.\n-Jared ma rację – dodał Tomo – nie jesteśmy w stanie nagrywac płyt rok w rok, bo chcemy się z nimi podzielic z jak największą ilością fanów na całym świecie. Pragniemy odwiedzic jak najwięcej państw, to zajmuje dużo czasu.\n-Poza tym nie chcemy wydac płyty z przymusu – wtrącił się Shannon – każda nasza płyta jest przemyślana. Opisuje nas i nasze przeżycia. Nie chcemy wrzucic w obieg jakiegoś chłamu. Nie lubimy komercji. Płyta musi mieć to coś. Musimy nad nią popracowac.\n-Rozumiem – pokiwała głową Sara – a propo tego, o czym wspomniał Jared. Chodzi mi konkretnie o program, gdzie będziecie oceniac. „Band vs band”. Opowiecie coś o Waszym udziale?\n-Cóż, nie ma za dużo do opowiadania – odpowiedział Tomo – za trzy miesiące będziemy już oceniac młode zespoły, które chcą się wybic. Bardzo się na to cieszymy, chcemy pomóc młodym talentom.\nRozmowa toczyła się dalej. Już nie patrzyłem na tego faceta. Wręcz unikałem jego wzroku. Nie mogłem po prostu na niego patrzec.\n-A co z Echelonem? Jakie macie podejście do tej, jak to siebie nazywają Wasi fani, rodziny?\n-Oni nie są naszymi fanami. Nienawidzę tego słowa. Oni są naszą rodziną – zacząłem – bez nich by nas tu nie było. Są naszą inspiracją, wsparciem, wszystkim. Jesteśmy bardzo blisko z Echelonem, staramy się z nimi często rozmawiac. Bardzo szanujemy ich członków – no Leto, masz okazję. Zmiękcz ich serca – każdego. Na przykład dziś rano miała miejsce pewna sytuacja. Byłem bardzo zdenerwowany, wszystko mnie wytrącało z równowagi. Wpadłem na pewną dziewczynę, która była jedną z Echelonu i bardzo niemiło się do niej odniosłem. Chcę teraz stąd ją bardzo serdecznie przeprosic. Możliwe, iż to ogląda – co mnie podkusiło, żeby w ogóle coś takiego powiedziec? No, ale nic. To mi wyjdzie na dobre w sumie.\n- No proszę, Jared Leto przeprasza fankę za to, że na nią wpadł – zaczęła dosyc nieprzyjemnie Sara – a co z tymi wszystkimi, które były dla Ciebie tylko przygodą na jedną noc? Je też przeprosiłeś?\n-A skąd masz taką pewnośc, że takie w ogóle były?\n-Oprócz tego, że na takiego wyglądasz, to jeszcze krążą różne plotki – odpowiedziała z zajadliwym uśmiechem. Nie ma co, milutka.\n-Wiesz Saro, Ty mi wyglądasz na taką, co by się pieprzyła z producentem tego programu, bo ma kasę, jednak nie posądzam Cię o takie rzeczy. Jesteś też bardzo powierzchowna, jeśli wierzysz we wszystkie plotki, jakie słyszysz – odparłem oschle.\nWytrąciłem ją z równowagi. Nieźle.\n-Wiesz, Jared, ale to nie ja sypiam z kim popadnie.\n-A jaką mam pewnośc, że nie bzykałaś się już z każdym spośród tu zgromadzonych? Zanim wywnioskujesz coś na czyjś temat, zastanów się co mówisz i do kogo.\nUśmiechnęła się ozięble.\n-No cóż, to by było na tyle, moi mili – zwróciła się do kamery – kończę mój wywiad z 30 seconds to mars, a Wam – zwróciła się do naszej trójki z fałszywym uśmiechem – dziękuję za udzieleniu go. Żegnam państwa!\n-I.. koniec! – usłyszałem kogoś.\nNa Sali zawrzało. Sara poderwała się z miejsca i za chwilę krzyczała w niebogłosy, rzucając we mnie wyzwiskami.\n-Co Ty sobie myślisz, Leto? Że możesz mnie tak zwyczajnie upokorzyc?\n-Na przyszłośc uważaj, z kim zaczynasz – odpowiedziałem jej tylko i odszedłem.\nZaraz podeszli do mnie Tomo i Shannon. Obaj się widocznie dobrze bawili podczas tego wywiadu, bo na ich twarzasz malowały się szerokie uśmiechy.\n-Nieźle, stary – poklepał mnie po plecach Tomo – trochę to nam może namieszac, ale warto było.\n-Eeee tam zaraz namiesza – odrzekł ucieszony Shannon – w końcy Ameryka to kraj wolny! Wolnośc słowa panuje.\nNagle usłyszałem czyjś głos za sobą..\nPoczułam czyjeś ręce na biodrach. Z miską popcornu, którą trzymałam w ręce, odwróciłam się i spojrzałam na tego kogoś, głośno przy tym wzdychając.\n-Johny, nie – jęknęłam – mieliśmy teraz oglądac film.\n-A nie możemy kiedy indziej? – odpowiedział i musnął mnie w szyję – Charlotta..\nCharlotta. Zawsze tak mnie nazywa, jak chce mnie do czegoś przekonac, bo wie, że działa to na mnie jak nic innego. Po prostu mięknę, jak to słyszę.\n-Nie – postanowiłam być twarda – naprawdę chcę obejrzec dziś ten film.\nZrezygnowany chłopak spojrzał na mnie z wyrzutem.\n-Potem – mruknęłam mu do ucha i pociągnęłam za rękę.\n-To gdzie masz ten film? – zapytał mnie Johny obojętnym tonem.\nWskazałam mu film i spojrzałam na ekran. Była włączona jakaś stacja.\n-O, leci „Rock Today” – zaczęłam z zamiarem wyłączenia tego, lecz nagle zauważyłam, kto udziela wywiadu – o, Marsi. Możemy chwilę to obejrzec.\n-Myślałem, że wkurzyłaś się na nich i nie będziesz chciała ich oglądac.\n-Nie, wkurzyłam się na Jareda – odpowiedziałam, przypominając sobie, jak dziś rano na niego wpadłam, a on nieprzyjemnie mnie potraktował.\n-Bo to dupek – odrzekł bez przekonania mój chłopak i chciał już wyłączyc to.\n-Poczekaj, chciałabym obejrzec ten wywiad.\nUsiadł w milczeniu koło mnie i razem zaczęliśmy oglądac.\n-… bardzo szanujemy ich członków, każdego. Na przykład dziś rano miała miejsce pewna sytuacja. Byłem bardzo zdenerwowany, wszystko mnie wytrącało z równowagi. Wpadłem na pewną dziewczynę, która była jedną z Echelonu i bardzo niemiło się do niej odniosłem. Chcę teraz stąd ją bardzo serdecznie przeprosic. Możliwe, iż to ogląda… – usłyszałam z ust samego Jareda Leto.\n-Wow – zdążyłam tylko wydusic z siebie.\n-Brawo, Leto Cię przeprosił – powiedział ze zdziwieniem Johny. Spojrzałam na niego. Mój piwnooki brunet miał rację, własnie przeprosił mnie sam Jared Leto. Może nie bezpośrednio, ale zawsze coś. Może nie jest jednak takim dupkiem?\nObejrzeliśmy do końca wywiad, po czym znudzony chłopak w końcu rzekł:\n-No to oglądamy ten film, czy nie? – zapytał, mając pewnie nadzieję, że powiem: nie.\n-Oglądamy, oglądamy – rzekłam i włączyłam film. Po chwili siedziałam już wtulona w niego..\nWelcome again! No więc mam wrażenie, że rozdział trochę dłuższy niż zwykle, ale może to zwykłe wrażenie. Czy lepszy? Nie powiedziałabym. Tak, Caroline będzie miała jakieś znaczenie w opowiadaniu. Na razie małe, ale z czasem to się rozwinie. Wiem, że opowiadanie jest nudne i przewidywalne, ale pracuję nad tym. A rozdział dodany w dzień świąteczny, ponieważ bardzo bardzo bardzo, ale to bardzo nie lubię świąt i wyrwałam się z nich najszybciej jak mogłam. No to tyle!\nOpublikowano 22 grudnia 2010 Autor: Believer\nZielony, żółty, niebieski, czerwony, pomarańczowy, fioletowy.. Wszystkie kolory mieszały się ze sobą i tworzyły rozmazany obraz. Wirowały, tworzyły koła, kwadraty, fale.. Po prostu wszystko. Nic innego, tylko ta kolorowa przestrzeń. Czemu ja tu jestem? Czy ktoś mnie tu zamknął? Wypuśccie mnie stąd! Czuję się jak w jakiejś klatce. Pomocy! Nie chcę tu byc! To mnie przeraża! Gdzie jest wyjście? Gdzie jest cokolwiek? Gdzie jest ziemia, a gdzie niebo? Gdzie ja, do jasnej cholery, jestem?! RATUNKU!\n-Aaaa! – zduszony krzyk wydobył się z moich ust. Moje oczy mimowolnie otworzyły się i przede mną ukazał się niewyraźny widok jakiegoś pokoju. To nie był mój pokój. Gdzie ja jestem?\nMoje spojrzenie szybko omiotło całe pomieszczenie, starając się zapamiętac tyle, ile się da. Promienie słoneczne, przebijające się przez zasłony, raziły moje oczy. W niedalekiej odłegłości ode mnie stał mały szklany stolik, a o niego stała oparta czerwona gitara akustyczna. Kilka metrów dalej stała komoda wykonana z dębowego drewna. Wszędzie w koło leżały różne części garderoby. W końcu mój wzrok przeniósł się na moje ciało. Było nagie. Jedynie przykryte cienką kołdrą. Przyjemnie leżało mi się na tym łóżku. Bardzo wygodnie, gdyż ów mebel był miękki i delikatny. W sumie, to nawet nie chce mi się podnosic. Co prawda, nie wiem, gdzie jestem, ale zaraz pewnie się wszystkiego dowiem. Jeszcze tylko jeden rzut oka na lewo. Hmm, obok łóżka stał mały stoliczek, a na nim zwyczjany budzik. Nic niezwykłego. No, wydaje mi się, że czas sie zbier.. Chwila, chwila! Kto leży koło mnie?! Czy to.. czy to jakiś facet?! W dodatku nagi.. Leto, czy Ty przespałeś się z facetem?!\nOgarnęło mnie przerażenie. Co jak co, ale w życiu nie spodziewałbym ujrzec siebie w takiej sytuacji. To nie może byc prawda. Nie, to po prostu niemożliwe! Pewnie po prostu pijany wpadłem do tego pokoju i położyłem się spac. Tak, tak na pewno było! Ale czemu obaj jesteśmy nadzy?! Już wiem! Pewnie obaj zabawialiśmy się z jakimiś dwoma pannami, a one rano po prostu zwyczajnie zwiały. Tak! To na pewno to! A tymczasem spadam stąd, póki ktoś mnie zobaczy!\nJuż ściągnęłem z siebie kołdrę z zamiarem podniesienia się oraz ubrania, kiedy poczułem czyjąś dłoń oplatającą się wokół mojego pasa. Wiedziałem, do kogo ona należy, jednak sparaliżował mnie strach oraz obrzydzenie.\n-I jak Ci się podobała wczorajsza noc, Leto? – usłyszałem męski szept nad moim uchem.\nOdskoczyłem od niego jak oparzony.\n-O czym Ty w ogóle mówisz?! – krzyknąłem wściekły, ale i przerażony nie na żarty.\n-Nie udawaj, że nie wiesz – mruknął ociągale nieznajomy.\n-Nie wiem i wiedziec nie chcę! Spadam stąd.\nNarzuciłem szybko na siebie moje rzeczy, które leżały rozwalone na podłodze i szybkiem krokiem skierowałem się w stronę drzwi. Wychodząc, usłyszałem jeszcze tylko `chocbyś, nie wiem jak, chciał o tym zapomniec, to i tak nie zmieni to faktu, co stało się tej nocy`. Gnojek jeden. Co on sobie myśli?! Nie jestem żadnym gejem. Nie przespałem się z nim. Pewnie to sobie zmyślił.\nMijając kolejnych ludzi w hotelowym korytarzu, modliłem się tylko, by znaleźc już się w swoim domu. Musiałem się wykąpac. Zmyc z siebie ten bród wczorajszej nocy, to upokorzenie. To nie mogło się stac. To po prostu niemożliwe. Nie wierzę w to. To pewnie głupi sen. Zaraz się obudzę. Szlag! Leto, kogo Ty oszukujesz?! TO stało się! I nic tego nie zmieni!\nNagle poczułem wibracje w lewej kieszeni spodni. Mój blackberry. Spojrzałem szybko na wyświetlacz. Shannon dzwoni.\n-Halo? – zapytałem, próbując uspokoic się. Chyba mi to nie wyszło, bo brat się od razu połapał, że coś jest nie tak.\n-Coś się stało? Z resztą nieważne! Nie wiem, gdzie jesteś, ale rusz się, bo za trzy godziny mamy wywiad w „Rock Today”.\n-Co? – krzyknąłem, aż kilkoro ludzi się na mnie spojrzało – jak to już dziś? Przecież mieliśmy go udzielac za tydzień!\n-Wiem, bracie, ale plany uległy zmianom. Po prostu się pospiesz – nie dał mi nawet nic powiedziec, bo po prostu się rozłączył.\nPrzyspieszyłem kroku, aż w końcu wyszedłem z hotelu. Często o tej godzinie opuszczam jakiś hotel lub czyjś dom. Zwykle wtedy wychodzę od jednej z kobiet, które zdążyłem już zaliczyc. Czuję się wtedy wyśmienicie, ale nie ma słów, by opisac to, jak czuję się teraz. Obrzydzenie i upokorzenie. To jedyne, co w tej chwili odczuwam. Do siebie i do niego. Jak to się stało? Przecież nie wypiłem za dużo. Co się stało, Jared? Co? Jakim prawem..? Jakim cudem?\n-AŁA! – usłyszałem krzyk jakiejś dziewczyny. Rozejrzałem się wokół. Przede mną leżała przewrócona dziewczyna. Na oko miała może dwadzieścia pare lat. Czarne, długie, proste włosy. Hmm ładna – mógłbyś mi chociaż pomóc wstac, skoro już mnie przewróciłeś!\nPatrzyłem na nią i zastanawiałem się, co zrobic. W sumie mógłbym sobie z nia pogadac, oczarowac ją i.. i co? Zrobic to samo, co zrobiłeś zeszłej nocy z tamtym facetem? Od razu humor mi się pogorszył.\nPodałem jednak dziewczynie rękę i spojrzałem na nią z wyższością.\n-Dzięki – powiedziała i przyjrzała mi się.\n-Dobra, nieważne – warknąłem – a teraz zjeżdżaj, mała. I ani waż się komuś wspomniec, że mnie tu widziałaś.\nDziewczyna spojrzała na mnie zaskoczona. Po chwili ujrzałem na jej szyi naszyjnik z triadą. No ładnie, właśnie podle potraktowałem Echelona. Ciekawe, co teraz sobie pomyśli. Z resztą nieważne, mam ważniejsze sprawy na głowie.\n-Palant z Ciebie, Leto – usłyszałem jeszcze tylko za sobą i dalej praktycznie biegłem w kierunku swojego domu. Wyrzuc z siebie te wszystkie myśli, Jared, tak będzie lepiej.\nPo dziesięciu minutach byłem już w domu. Pierwsze co zrobiłem, to udałem się pod prysznic. Gorące krople wody spływały po moim ciele. Stanowczo za gorące. Parzyły. Bolało. Jednak to była kara za to, co się wydarzyło minionej nocy. Coś w stylu oczyszczenia. Jednak nie przyniosło ulgi. Czułem się wręcz jeszcze gorzej. Wyszedłem spod prysznica i owinęłem ręcznik wokół bioder.\nPodszedłem do lusterka, które wisiało nad umywalką.\n-Coś Ty najlepszego zrobił, Leto? – spytałem sam siebie lekko załamującym się głosem – przecież nie jesteś gejem! A co.. co jeśli mi sę wczoraj podobało? Co jeśli faktycznie mam zapędy homoseksualne?\nWlepiałem swój wzrok we własne odbicie i robiło mi się niedobrze na samą myśl, że moje ciało mógł pieścic mężczyzna. Przemyłem twarz lodowatą wodą, co trochę postawiło mnie na nogi. Dopiero teraz odczułem ogromny ból głowy. To jednak poczeka. Dokładnie umyłem zęby i to trzy razy, na wszelki wypadek. W końcu zdecydowałem się iśc coś zjeśc. Muszę. I wziąc jakieś proszki. Koniecznie..\nStałam tak i ciągle nie mogłam uwierzyc w to, co się właśnie stało. Właśnie ja, Caroline Smea, spotkałam swojego idola, ulubionego wokalistę oraz aktora i on potraktował mnie w sposób bezczelny. A co z tym, jak bardzo kocha wszystkich Echelonów? Z tym, że jesteśmy dla niego ważni, że jesteśmy rodziną? Czy tak traktuje się rodzinę? Puste słowa. Nie mogę uwierzyc, że dawałam się nabrac na te wszystkie komercyjne słowa. Jaka ja jestem naiwna. Jared Leto ma po prostu w dupie swoich fanów. A może po prostu miał zły dzień? Ale nie rozumiem! Przecież nie rzuciłam się na niego jak jakiś fangirls, nawet nie poprosiłam o autograf czy coś! Po prostu mu zwyczajnie podziękowałam! Co to miało byc? Wszystkie moje pogądy i idee o Jaredzie właśnie rozwiały się. Mam nadzieję, że inni członkowie zespołu tacy nie są. Z resztą nieważne. Nie jestem fanką Jareda. Jestem fanką 30 seconds to mars. Jestem Echelonem. Przykro mi, że mnie tak potraktował, ale przez to nie załamię się, ani nie przestanę słuchac Marsów. Nie.. Może po prostu był zmęczony lub się źle czuł, nieważne..\n-Laura, wstawaj – jakiś głos szeptał mi do ucha. Niee, nie wstanę. Jest jeszcze wcześnie. Jest weekend.\n-Odejdź – mruknęłam, nie otwierając nawet oczu.\n-Proszę Cię, mam dla Ciebie niespodziankę – ciągle słyszałam czyjś szept. W końcu rozpoznałam.\n-Phil – otworzyłam oczy i się uśmiechnęłam.\nUjrzałam nad sobą uśmiechniętego bruneta. Mojego bruneta. Pocałował mnie lekko w usta.\n-A teraz wstaniesz? -zapytał, słodko się przy tym uśmiechając.\n-A muszę? – zapytałam, robiąc minę skrzywdzonego dziecka. Zawsze mięknął przy tym. Jednak nie tym razem.\n-Nie dziś, kochanie – pocałował mnie w czoło – to dziś na mnie nie działa. Jeśli chcesz poznac tą niespodziankę, to musisz wstac.\nWyszedł z mojego pokoju. Ach, jacy oni wszyscy są uciążliwi. Kto tak rano wstaje?\nSpojrzałam na budzik. Fakt.. dochodziła dwunasta, ale to nie powód, by mnie budzic!\nNo dobra, skoro juz i tak się obudziłam, to pójdę się ogarnąc, niech się cieszą.\nNie zajęło mi to długo. Góra dziesięc minut. Założyłam czarny dres i włosy związałam w ciasnego kucyka. To znaczy, taki był zamiar, ale z moimi gęstymi lokami jest to raczej niemożliwe. Ot co, nic nadzwyczajnego. Właśnie w takim uborze udałam się do kuchni. Lesley gawędziła sobie z Philem o programie, do którego nas zgłosiła. Czułam zapach świeżej kawy, która chyba na mnie czekała.\n-Tak! To świetny pomysł! – ekscytował się Phil – ale co my zagramy?\n-Wiesz kochanie, sprawy Marsów i ich piosenek zostaw mi – uśmiechnęłam się do niego, po czym zaczęłam sobie robic tosty – w końcu to mój ulubiony zespół. Wiem, jakie piosenki wyjdą nam najlepiej. Już ja coś wymyślę.\n-Niby masz rację, Lau, ale jednak ta piosenka musi podejśc wszystkim – zauważyła Lesley.\n-Słusznie – odrzekłam, nie przerywając wykonywanej przeze mnie czynności – to zróbmy tak – odwróciłam się do nich przodem – wybiorę dziesięc najlepszych piosenek. Z tego wszyscy razem wybierzemy trzy czy cztery, które zagramy. W końcu nie potrzeba nam więcej.\n-Można tak zrobic.\nUsiadłam do stołu i zaczęłam jeśc tosty, popijając do tego kawę.\n-No Phil, co to za niespodzianka? – zapytałam, przełknąwszy pierwszy kęs.\n-Hmm – zamyślił się – w sumie nic nadzwyczajnego. Po prostu mam dla Ciebie prezent.\n-Sam fakt, że go dla mnie masz, jest ważny – oznajmiłam – a jaki to prezent?\nMój chłopak chwilę się zamyślił, po czym sięgnął ręką do tylnej kieszeni. Wyciągnał jakieś dwa papierki. Doskonale wiedziałam, co to jest. Polowałam na nie od dłuższego czasu, ale nie były już dostępne. Bilety na koncert 30 seconds to mars w Londynie, który jest za tydzień.\nUcieszyłam się jak małe dziecko. Uradowana rzuciłam mu się na szyję i zaczęłam dziękowac.\n-Spokojnie, bo mnie udusisz – zaśmiał się, kiedy go ściskałam – choc w sumie.. nie przeszkadza mi to.\nLesley chyba miała ze mnie niezły ubaw. No, ale nieważne. Mam wspaniałego faceta, który zabiera mnie na koncert mojej ulubionej kapeli. I jak tu go nie kochac?\n* Chciałam przedstawic, jak ta fanka mogła czuc się w takiej sytuacji, gdzie Jay zachował się trochę podle. Nie wiem, po co w sumie. Może ona jeszcze odegra tu jakąś rolę?\nWitam znów. Rozdział krótki, bo krótki. U mnie to nic nowego. Mam wiele pomysłów dotyczących Jareda, Shannona, Tomo, a wkrótce i Tima. Tyle, że zaczynam od Jareda, ale ich wątki też się rozwiną. Za to zero pomysłów dotyczących Laury i reszty. To znaczy jest pewna koncepcja, ale końcowa. Na teraz nic nie mogę wymyślic o nich, dlatego części o nich są takie krótkie. Wybaczcie, że tak długo nie piszę. Wątpie, że to się zmieni, ale w przerwie świątecznej postaram się to zmienic. Zaległości na Waszych blogach stopniowo uzupełniam. Nie mogłam wiele przeczytac, gdyż mam nadmiar nauki. Na prawdę. Ale postaram się wszystko nadrobic.\nNo to chyba tyle. Provehito in Altum moi Echeloni!\nRelacja z Torwaru 14.12.2010r. – koncert marsów!\nOpublikowano 15 grudnia 2010 Autor: Believer\nJejku. Jeszcze moje emocje nie opadły. Powiem tyle, jak dla mnie było genialnie, sto razy lepiej niż na Coke’u. No, ale opowiem Wam to, co pamiętam i opiszę moje wrażenia. Najprawdopodobniej będa one bardzo chaotyczne, bo choc pamiętam wiele, to jednak niezbyt chronologicznie.\nNo więc przybyłam na Torwar z koleżanką i jej starszym bratem oraz siostrą o godzinie 18.00. Kolejki były spore, ale my jakoś wbiliśmy się niemalże od razu. Już na początku było dla mnie niemiło, gdyż pani ochroniarka nie chciała mnie wpuścic, jako iż nie miałam skończonych szesnastu lat. Zaczęłam się z nią wykłócac. W regulaminie było jasno i wyraźnie napisane, że trzeba miec ukończone PIĘTNAŚCIE lat, by samemu wejśc. Nawet moja mama dzwoniła i się pytała! Na szczęście pełnoletni brat koleżanki podpisał oświadczenie, że bierze za mnie opiekę i weszłam.\nByłam w szoku, bo było mało osób pod sceną. Najpierw stałam z tą koleżanką i jakieś dziewczyny się nas spytały, czy chcemy tą kredkę, żeby się wymalowac. Odrzekłyśmy, że jasne, a potme miałyśmy podac dalej, ale nikt nie chciał, to oczywiście mądra Karolina musiała się wydrzec na całego `CHCE KTOŚ KREDKĘ?!`, a po usłyszeniu z drugiego końca tłumu `TAK`, rzucic ją daleeeeeko. No cóż, ja już tak mam. Potem z koleżanką zaczęłyśmy sobie z tymi dziewczynami śpiewac piosenki marsów, ale z pierwszej płyty. Najbardziej nam na nich zależało. Potem jakiś facet z kamerą pośród tłumu zaczął chodzic, to oczywiście musiałam coś odwalic i kiedy był przy mnie, że patrzyłam się wprost w kamerę, to wręcz nie mogłam się powstrzymac, by krzyknąc `POGOOOOOOOO`. Jak już wspominałam, ja tak mam. No i wtedy się powoli już zaczynało..\nNajpierw wszedł support. To był jakiś zepsół.. elektroniczny? Nawet takie coś jak techno, nie umiem tego opisac. Jako, że stałam jakoś koło sporej grupki chłopaków, to nagle się spytałam `robimy do tego pogo?!`, a oni odrzekli `jasne` i zrobiliśmy sobie do tego minipogo. Jednakże fanki zaczęły się na nas wściekac, to odpuściliśmy sobie. Support skończył grac, a my oczekiwaliśmy ponad pół godziny.\nI nagle dym.. Wiedziałam, że to już to. Emocje były mniejsze niż na Coke’u, bo już po prostu wiedziałam jak to wygląda, ten cały wstęp. Zobaczyłam Shannona siadającego za perkusją oraz wchodzącego Tomo. Pierwsze dźwięki Escape.. I nagle słyszę ten głos śpiewający `Time to escape..`. Wybuchłam. Emocje wzięły nade mną górę. Znowu! Znowu miałam okazję ich zobaczyc i usłyszec! Zaczęłam się niemiłosiernie drzec, a raczej wykrzykiwac kolejne słowa piosenki `it’s just a new beginning..`. Wszyscy krzyczeliśmy jak tylko mogliśmy. Aż przyszedł tne moment… `THIS IS WAAAAAAAAAAR!`. Daliśmy radę! Świetnie nam to wyszło! Pociągnęliśmy to tak długo, jak się tylko dało! I wtedy ujrzałam tą niebieską czuprynę i usłyszałam pierwsze dźwięku kolejnej piosenki. Night of the hunter! Wszyscy zaczęliśmy skakac! Śpiewaliśmy z nim, tyle ile mieliśmy tchu! Osobiście moje płuca już słabo dawały radę, bo po prostu darłam się tak głośno, że już nie mogłam. Ale wytrzymałam. Dla Marsów warto. Moment `honest to God i will (…) rip you apart` zaśpiewaliśmy zdecydowanie najgłośniej. Po prostu tak nas było słychac, że.. ach! Skończyło się NOTH, Jared nic nie powiedział, tylko od razu przeszli do piosenki A beautiful Lie. Tak. Wreszcie pamiętałam tą piosenkę z koncertu! (Przypominam, iż na coke’u praktycznie na niej zasłabłam, ale dałam radę).Tak! To było coś! No i wersy `’cuz this is just a game!` śpiewaliśmy sami, bez Jareda. Głośno. Nawet bardzo! Rewelacja. Potemod razu przeszli w Attack. TAK! To było istne szaleństwo! Szaleliśmy ile sił! Daliśmy czasu! My, Oni, WSZYSCY! Potem, o ile się nie mylę, a to bardzo możliwe, było vox populi. Chcieliśmy, i nawte to zrobiliśmy, sami zacząc początek, ale jak już przechodziliśmy w wers `this is a battle song` to Jay zaczął `this is a call to arms`. No dobra, on tu rządzi! Zbytnio tej piosenki nie pamiętam, ale.. Wiem, że krzyczał ciągle `Polaaaaaaand!` oraz oczywiście swój stały tekst `how you feeling up there?!`, no i czasami `Poland! make some noise!`. Potem grali bodajże Search And Destroy! Tu też skakaliśmy i darliśmy się w niebogłosy. Jestem niemalże pewna, że pokręciłam kolejnośc pewnych piosenek, no ale mówię, jak pamiętam. Przyszła pora na This is War. O tak! To było dopiero coś! Jak było `to the right, to the left!` to odpowiednio, że tak powiem, biegaliśmy raz w prawo, raz w lewo! Tak! To było po prostu niesamowite! (Jejku, nadal przeżywam ten koncert!). W międzyczasie, pomiędzy piosenkami, mówił jeszcze, a nawet obiecywał na to, jak na tej scenie stoi, że (cytuję) 30 seconds to mars WILL RETURN! FUCK YEAH! Teraz to sobię kupię goldena. No, ale po usłyszeniu tego, wszyscy wpadliśmy w jeszcze większy szał. Od razy po TIW weszło 100 suns. I.. tak. Udało się. Nasza akcja fanowska się udała! A o co w niej chodziło? No więc Ci, co mieli bilety na płytę, mieli wziąc ze sobą coś czerwonego, a Ci co na sektory, coś białego. I podczas własnie 100 suns mieliśmy wszyscy to unieśc. Widok był świetny. Jared w pewnym momencie w 100 suns powiedział `Wow, that’s beautiful!`. I grał dalej z bananem na mordzie. A jak już skończył, to podziękował za tą piękną niespodziankę. Udało nam się! Zaskoczyliśmy chłopaków! Daliśmy radę! Czyż nie jesteśmy świetnymi fanami?\nNastępna piosenka to była prawdopodobnie Closer to The Edge. No i oczywiście poinformowanie nas przez Jareda, że mamy śpiewac `NO NO NO NO!`. No ok, śpiewaliśmy. Też było bosko. Nie rozpisuję się zbytnio, bo mniej więcej w tym czasie znów zroibło mi się słabo. Ale co tam, wytrwałam do końca. Wiem, że wszystko słyszałam, cały czas śpiewałam, choc czasem miałam obraz zamazany. W każdym razie po CTTE jeszcze trochę musieliśmy się podrzec `NO NO NO NO!` na życzenie pana L., ale było przyjemnie. Następnie akustycznie From yesterday. Tak. Na to czekałam. Świetnie zaśpiewał, jeszcze tak wyciągnął dosyc. Świetnie się przy tym bawiłam. Potem pytał się, co byśmy chcieli teraz. Różnie krzyczeliśmy, ale zagrał Alibi. Dobrze, bo akurta wtedy się trochę ogarnęłam. Potem ponownie zadał to pytanie. Najgłośniej było `Buddha` oraz `Capricorn`. Wygrało to drugie. JAK JA SIĘ UCIESZYŁAM, ŻE BYŁO COKOLWIEK Z PIERWSZEJ PŁYTY! Strasznie się ucieszyłam! Zagrał połowę piosenki, a potem.. Boże, Marsi dziękuję Wam za to! Zagrali Was it a dream! Przyznam się otwarcie, praktycznie popłakałam się ze szczęścia, bo od tej piosenki zaczęła się moja przygoda z Marsami. Po prostu to było coś dla mnie pięknego. I też nie zagrał całej, ale refren śpiewaliśmy sami! I on się tak.. przyjaźnie zaśmiał, że tak dobrze nam to wyszło. I potem znów zadał pytanie, co byśmy chcieli usłyszec. I właśnie znów krzyczeliśmy `Buddha`. I on usłyszał to i się spytał `Buddha?`. A my zaczęliśmy się drzec, że tak. A on coś powiedział, że `holy shit you fucking know this song?` coś takiego, choc pewnie pomieszałam. My, że tak, ale on zagrał coś.. innego. Nikt nie wiedział co to jest. I nie wiem jakim cudem, ale ja sobie coś ubzdurałam, że on powiedział potem, że on sobie tą piosenkę wymyślił haha. Nie wiem w ogóle czemu. A w rzeczywistości on powiedział, że to jest `speciall secret`. No, ale po tym przeszedł od razu w Bad Romance. Wszyscy zaczęliśmy to głośno śpiewac. Kocham to, jak Marsi przerobili tą piosenkę na balladę rockową. I potem The kill.. Połowa akustyczna.. Ładna rozgrzewka. A potem.. FULL! O tak! to było coś! Biegał po scenie, a potem praktycznie wpadł w tłum! Kurde, byłam o wyciągnięcie dłoni od niego! No, ale nie dałam rady się tam dopchac. Nieważne! I tak było bosko! No i w końcu Shannon wraz z Tomem mogli dac popis na gitarach. Tak. L490. Jejku, jak ja to kocham! Po prostu uwielbiam.. Odpłynęłam. Totalnie. Następnie The Fantasy. Jak ja się ucieszyłam słysząc to! Jejku! W pierwszej minucie w ogóle szukałam z jakąś dziewczyną jej telefonu, ale potem bawiłyśmy się razem z resztą! Po prostu totalny odjazd! Genialnie! My pokazaliśmy na co nas stac, Marsi to samo! A potem Jared zaczął mówic o Hurricane.. Trochę tylko zrozumiałam, bo mnie mroczyło. Mówił, że niektóre stacje nie chcą puszczac tego teledysku, coś tam chyba o robieniu dzieci (?). Nie pamiętam, ale wiem, że ogólnie dużo się śmialiśmy. I zagrali Hurricane. Boże na to czekałam! I ten moment kiedy MY SAMI śpiewaliśmy `do you really want (..) to live a lie!`.. genialnie nam to wyszło! O tak! I na końcu Kings and Queens. I tu się wkurzyłam. Bo byłam przy barierkach (bo to w ogóle było tak, że jak mnie zamroczyło, to mnie wypchęli trochę do tyłu, a jak już prawie zemdlałam to usłyszałam `weźcie ją do rpzodu, bo się źle czuje` i poczułam, że mnie do przodu przepychają. Nagle wszystko zaczęło przybierac kształtu i.. stałam w drugim rzędzie!) i Jared wybierał osoby na scenę. Pokazał NA MNIE (haha czyżbym się jakoś wyróżniła z bandamą na głowie?), a ochroniarz stał tylko i patrzył się na niego jak na idiotę. No kurdę! No ale trudno, przeżyłam to jakoś. Potem w połowie piosenki wyjęłam swój kawałek czerwonego mateirału znowu i go uniosłam. Jakaś dziewczyna koło mnie zrobiła to samo. I akurat Jareda się spojrzał w naszym kierunku i uśmiechnął lekko. Jejku, jak się ucieszyłam! A na końcu kazał nam kucac i kucac, i kucac.. Aż w końcu zabrzmiała muzyka i wszyscy w górę! Ach to było coś!\nPonadto jeszcze było kilka świetnych chwil. Chociażby jak poprosił, żeby wszyscy unieśli swoje telefony lub coś, co świeci. I.. obejrzałam się i cała sala w malutkich światełkach. Niesamowite!\nAlbo jak on nam między piosenkami jakimiś pokazywał, że jak ręcę do góru, to żebyśmy się darli, a jak opuszcza to, żeby była cisza. I tak coraz szybciej. To było śmieszne. A potem tak jedną reką. Podnosił, opuszczał, podnosił, opuszczał, a my robiliśmy, tak jak chciał. I w końcu już nie uniósł jej, a my z przyzwyczajenia krzyknęliśmy. A on tak śmiesznie pokazał na nas palcem w stylu `haha mam Was!` i taki zaciesz na mordzie mu się pojawił. Poleciał z nami w kulki, ale to było śmieszne! I potem tak cały czas robił, że trzy razy w górę i raz w dół ręką. No i tak krzyczeliśmy wg tego (w ogóle już za 5 razem, to jak opuścił rękę to cisza jak makiem zasiał była!) i w końcu dwa razy wziął ręką w górę i znów się daliśmy złapac haha. I On znów z nas zaciesz. I tak jeszcze kilka razy. To było świetne.\nI jeszcze tam do nas mówił, że jakąs tam piosenka jest `for all believers tonigh here` albo, że `welcome to the echelon family`.\nPodsumowując, pewnie jeszcze sobie potme coś przypomnę. Było genialnie, jak dla mnie sto razy lepiej niż na Coke’u. Dziękuję Marsom za tę noc i Wam Echeloni również! Spisaliśmy się!\nMarshugs! Provehito in altum!\nPS – za wszelkie błędy przepraszam. Nie sprawdzałam już tego. Piszcie mi swoje relacje z koncertu i jak Wam się podobało!\nPomyliłam setlistę. To znaczy kolejnośc. O to poprawna:\n8 100 Suns\n9 Closer to the Edge\n11 From Yesterday (acoustic)\n12 Alibi (acoustic)\n13 Capricorn (A Brand New Name) (acoustic)\n14 Was It a Dream ? (acoustic)\n15 Tajemnicza piosenka (jak niektórzy to nazywają Mysetry Song, bo to było coś nieznanego.)\n16 Bad Romance (Lady Gaga cover)\n18 The Fantasy\nOpublikowano 23 października 2010 Autor: Believer\n-No Leto, jak zwykle wyglądasz jak bóg seksu – uśmiechnąłem się do swojego odbicia, po czym jeszcze raz poprawiłem lekko swe włosy.\n-Stary, ile można? – krzyknął zza drzwi Shannon.\nKiedy gotowy wyszedłem już na zewnątrz, ten tylko obrzucił mnie wzrokiem i mruknął z politowaniem:\n-Biologicznie wydajesz się byc mężczyzną, ale zachowujesz zupełnie jak baba. Ile jeden facet może siedziec w łazience? – spojrzał na mnie z kpiną.\n-Shannon, Shannon, Shannon – pokręciłem głową z dezaprobatą – jak Ty nic nie rozumiesz.\nBrat spojrzał na mnie z drwiną, na co ja tylko westchnąłem i objąwszy go ramieniem, kontynuowałem.\n-By wyglądac tak jak ja – tu dumnym gestem wskazałem siebie – trzeba poświęcic na to dużo czasu… no i miec ten swój urok. A jeśli się tego czasu w ogóle nie poświęca, to – urwałem na chwilę, szukając odpowiedniego słowa – to wygląda się jak Ty, stary!\nMój brat prychnął i walnął mnie w ramię.\n-Ty mi lepiej nie mów, jak mam się ubierac – rzucił tylko.\n-Przecież ktoś musi! I lepiej, żebym to był ja, niż media! A wiesz – uśmiechnąłem się triumfalnie – w końcu nie bez przyczyny ludzie mówią, że jestem najlepiej ubranym celebrytą roku – dodałem dumnie. Tak na prawdę, nie cierpię określenia `celebryta`, ale w tej chwili to bez znaczenia.\n-Co? – lekko się wkurzyłem. Nie będzie mi tu wyjeżdżał od pedałów żadnych.\n-Jajco! Jeden zero dla mnie – roześmiał się szyderczo. Jaki on jest dziecinny! – Ale tak na serio, stary, powiedz mi, który facet maluje sobie paznokcie? A raczej, który normalny facet?\n-Odważny – odparłem poirytowany.\n-Oj bracie, bracie, mylisz totalnie pojęcia – powiedział i zaczął kierowac się ku drzwiom wyjściowym – lepiej się pospiesz, bo odjadę bez Ciebie.\nBez słowa wziąłem swoje najpotrzebniejsze rzeczy, bez których nigdzie nie wychodzę i udałem się za moim potwornie irytującym bratem.\nPo pół godziny byliśmy na miejscu. Klub The Flash Club jak zwykle olśniewał swoim wyglądem. Napis podświetlany neonami rozbłyskiwał się pośród ciemnej ulicy. To nie była dzielnica klubów, więc może dlatego, ten był taki ekskluzywny. Przed wejściem stało trzech ochroniarzy i wielka kolejka ludzi, którym i tak nie uda się wejśc. Żałosne, po co oni w ogóle to przychodzą? Przecież wiadomo, że to sfera dla VIPów. No nic, co mi do tego? Leniwym, ale za to seksownym krokiem udałem się w stronę wejścia.\n-Cześc Barny – przywitałem się z jednym z ochroniarzy i po chwili już byłem w środku.\nByło duszno, gwarno, ale dało się wyczuc tą snobistyczną atmosferę, jaka tu panowała. Były tu same znane osobistości: rockmeni, gwiazdy muzyki estradowej, modelki, aktorzy. Jednym słowem mówiąc, ludzie sławy. Podszedłem do jednego ze stolików, gdzie zauważyłem siedzącego Tomo ze swoją dziewczyną Vicky. Przywitałem się z nimi.\n-Jak leci? – rzuciłem krótko.\n-Zajebiście – odparł Tomo i pocałował swoją dziewczynę, po czym znów zwrócił się do mnie – pijesz coś?\n-Co za pytanie! No oczywiście, że tak! Co to za zabawa bez alkoholu? – uśmiechnąłem się do przyjaciół.\n-Oj, Jared – mruknęła Vicky – czasami mógłbyś sobie odpuścic.\n-Kotku, niech robi co chce – Milicevic przyssał się do ust swej narzeczonej.\nCóż, nie będę im przeszkadzał. Z resztą wcale nie chce mi się oglądac ich wymieniających się śliną, a kto wie, pewnie jeszcze resztkami jedzenie, które im zostały w zębach. Leto, jesteś obrzydliwy, zaśmiałem się w myślach, ale za to piorunująco seksowny.\nPodszedłem do baru, przy którym stał barman koło trzydziestki. Spojrzał się na mnie i zmarszczył czoło, pewnie zastanawiając się, co mogę chciec. Bądź, co bądź pewnie chciał dobrze wypaśc przy gwieździe rocka.\n-Co dla pana? – rzekł z tym swoim firmowym uśmieszkiem.\nBarman poszedł zrobic mi tego drinka, a ja w tym czasie omiotłem wzrokiem ludzie siedzących przy barze. Moją uwagę przykuła ciemna brunetka o bardzo długich nogach, która ukradkiem spoglądała na mnie. Co prawda wolę blondynki, ale takim nogom się nie odmawia. Czekając na barmana, już w myślach fantazjowałem o przeżyciach erotycznych z jej udziałem. Bo to, że ją zdobędę, było pewne.\n-Proszę, panie Leto – mężczyzna za barem podał mi szklaneczkę z trunkiem, przyjął zapłatę i udał się do innego klienta.\nPrzeczesałem ręką swoje włosy i ruszyłem na podbój.\n-Cóż taka piękna kobieta robi sama przy barze? – mruknąłem brunetce do ucha. Lekko drgnęła, ale zachowała fason i delikatnie się odwróciła.\n-Może czeka na Ciebie? – odpowiedziała zalotnie. Ta panna zaczyna mi się coraz bardziej podobac.\n-Tak powiadasz? – wypiłem łyk martini – a może zechciałabyś zatańczyc?\nUdaliśmy się na parkiet. Leciała akurat jakaś energiczna piosenka, a nasze ciała łączyły się w tańcu. Czułem jej biodra, jej pośladki, jej piersi. Dziewczyna była niezła, ale to nic w porównaniu z tym, co mam zamiar z nią zrobic. W końcu szepnąłem jej ponętnie do ucha:\n-A może wyjdziemy stąd?\nNie odpowiedziała. Po prostu pociągnęła mnie za rękę i po chwili już byliśmy poza klubem. Oboje byliśmy napaleni, więc nie szukaliśmy jakiś luksusowych warunków, tylko skręciliśmy w pierwszą uliczkę, jaką napotkaliśmy. Stanowczo przygniotłem ją do ściany, a mój język łączył się w raz jej, robiąc to kolejno kółka, piruety. Moje dłonie były wsunięte pod jej koszulkę i szybko przesuwały się po jej ciele. Zacząłem ją całowac po szyi. Dziewczyna też błądziła rękoma po moim już nagim torsie. To nie trwało długo. Czułem, że to już to. Wtedy złożyłem ręce na jej pośladkach i zacząłem podsuwac spódniczkę do góry, próbując dobrac się do bielizny. Nagle usłyszałem jej szyderczy śmiech.\n-Co Leto? Sądziłeś, że pozwolę Ci się przeleciec? – widziałem kpinę w jej oczach – nie kochasiu, nie takiemu – spojrzała na mnie z pogardą – przeciętniakowi.\nTeraz to przegięła.\n-Czy Ty wiesz do kogo mówisz? Mówisz do Jareda Leto! Boga seksu! Najlepszego z najlepszych! To Ty jesteś dla mnie za słaba i tyle.\n-Oj kotku – rzekła głaszcząc mnie po policzku – zrozum, że Ci odmawiam, bo jesteś żałosny.\nPoszła sobie. Najzwyczajniej w świecie sobie odeszła.\n-Suka! – krzyknąłem za nią i udałem się w stronę klubu. Znajdę sobie jakąś inną pannę.\n-Cześc Laura! – usłyszałam w słuchawce telefonu głos Clare – słuchaj, idziemy dziś do klubu!\n-Mmm dzisiaj? – zapytałam, popijając kawę – wiesz, nie za bardzo mam ochotę. Padam po próbie.\n-Oj przesań! Zabawisz się! No i gadałam z Lesley! Obiecała, że tam nam wszystko powie – świergotała mi do telefonu przyjaciółka.\n-No dobra, a wszyscy będą?\nKiedy usłyszałam przytaknięcie, pożegnałam się z Clare i rozłączyłam. W sumie można się wybrac, czemu nie. Poszłam do swojego pokoju. Lesley jeszcze nie było. Pewnie spotkamy się na miejscu. No nic, trzeba teraz zacząc się przygotowywac.\nWeszłam do zatłoczonej sali i zaczęłam szukac przyjaciół. Po kilku minutach znalazłam stolik, gdzie siedzieli. Byli wszyscy, z wyjątkiem Philla.\n-A gdzie jest… – zaczęłam, ale George mi przerwał.\nNo trudno. Jakoś bez niego przeżyję. Rozsiadłam się wygodnie na siedzeniu. Geogre i Steve oznajmili, iż idą kupic coś do picia.\n-Weźcie mi jakieś piwo – powiedziałam i zwróciłam się do Less – No kochana, gadaj.\n-A nie wolicie poczekac, aż chłopcy wrócą?\n-Mówże! – zniecierpliwiła się Clare.\n-No dobrze, już dobrze. Znacie program Band vs Band? – zapytała, a kiedy przytaknęliśmy, kontynuowała – no to Was zgłosiłam na casting.\n-Mówisz poważnie? – byłam w szoku.\nDziewczyna uśmiechnęła się potakująco. Ona jest genialna! Czemu my na to nie wpadliśmy?\nZaczęłyśmy we trzy rozmawiac na temat tego programu i co mogłybyśmy zagrac. Nawet nie zauważyłyśmy, że chłopaków ciągle nie ma. Pierwsza zreflektowała się Lesley.\n-Ile można zamawiac?\n-Wiecie co? Pójdę sprawdzic, co z nimi – powiedziałam do dziewczyn i udałam się w stronę baru.\nPrzeciskac się przez tłum tańczących, a do tego pijanych ludzi, to nielada wyzwanie. Co jakiś czas ktoś na mnie wpadał, to popychał. Jeszcze chwila, a wybuchnę i marnie to się skończy. W końcu dotarłam do baru. Nigdzie nie zauważyłam przyjaciół, więc miałam zamiar zawrócic do stolika, ale wtedy drogę zastąpił mi mężczyzna. Wyglądał na lat trzydzieści, choc prawdopodobne, że miał ich więcej. Jasne tęczówki świdrowały mnie wzrokiem.\n-Masz może ochotę się zabawic? – spytał bezczelnym tonem.\nW odpowiedzi tylko przewróciłam oczami…\nWitam Was! Tak jak ostrzegałam, nie mam zbytnio czasu na pisanie tego, a więc wybaczcie. Co do rozdziału to mi się nie podoba, ale zaczynam trochę wprowadzac Akcji. Czasem wulgaryzmów wręcz muszę użyc, więc chyba to zrozumiecie? Nie wiem, kiedy nowa notka, ale pewnie nie prędko. No nic, to tyle!\nOpublikowano 9 września 2010 Autor: Believer\nPróba minęła świetnie. Przećwiczyliśmy kilka coverów oraz dwie własne piosenki. Kiedy kończyłam śpiewać ostatnie wersy piosenki naszego autorstwa, „Killing thought„, do garażu wpadła Lesley z wielkim uśmiechem na ustach. On nie był zwyczajny. Zwykle taki uśmiech zwiastował rewelacyjne nowiny. Nie mogłam się już doczekać, co ma nam do powiedzenia, ale cierpliwie czekałam, aż ustaną ostatnie dźwięki. Dopiero wtedy w mgnieniu oka znalazłam się u jej boku i zaczęłam zasypywać ją pytaniami.\n-Co jest? Czemu się tak szczerzysz? Masz jakieś dobre nowiny związane z zespołem? – nie mogłam się opanować i nawet nie czekając na odpowiedź, zadawałam kolejne pytania.\n-Laura, spokojnie – rzekł Phil tym swoim leniwym głosem, który uwielbiałam, po czym podszedł i mnie objął w pasie.\nUśmiechnęłam się do niego. Jednak Lesley nie odezwała się ani słowem. Wszyscy w milczeniu wpatrywaliśmy się w nią z napięciem, ale ona widocznie wolała przetestować naszą cierpliwość.\n-Powiesz nam wreszcie? – spytał George.\n-Powiem – odpowiedziała uśmiechnięta Les – ale nie teraz.\n-Czemu? – zawołała Clare.\n-Ponieważ jak Wam powiem teraz, to nie skupicie się na próbie!\n-Ale my i tak już ją kończymy – rzekł Steve, po czym wziął swoją gitarę do ręki i zaczął coś brzdąkać. Cały Steve.\nReszta zaczęła potakiwać, ale Lesley się nie poddała.\n-A nie powinniście! Za to możecie dołączyć do waszych coverów jeszcze jakieś.\n-Nie wiem… – przyjaciółka zamyśliła się – może coś The killers? Albo 30 seconds to mars?\n-O! Jestem za! – krzyknęłam od razu.\nMoi przyjaciele doskonale wiedzieli, że jestem wielką fanką 30stm. Lubili ich, ale bez przesady. Jednak byli już przyzwyczajeni, jak reaguję na ten zespół, więc nawet nie spojrzeli się na mnie, a wręcz przeciwnie. Uznali to za dobry pomysł. Tak więc ustaliliśmy, że do listy naszych coverów wrzucimy jeszcze „Human” The Killers i „Buddha for Mary” 30 seconds to mars, iż jest to jedna z moich ulubionych piosenek tego zespołu. Niestety nie mogliśmy dziś tego przećwiczyć, bo nie byliśmy przygotowani na nowe piosenki, ale pod groźbą Lesley, że nam nie zdradzi dobrych nowin, przećwiczyliśmy jeszcze raz własne piosenki i cover „Smells like teen spirit” Nirvany.\nPo skończonej próbie udaliśmy się do kuchni Clare i tam napoiliśmy się. Milczeliśmy. W sumie nawet nie wie czemu. Dopiero po chwili zorientowałam się, że nie ma z nami mej współlokatorki.\n-A gdzie jest nasza pani menager? – zapytałam pół-żartem.\n-Pewnie znowu ją gdzieś wywiało – westchnął Phill i dodał zirytowanym głosem – tak właśnie na nią można liczyć.\n-Nie czepiaj się jej – warknął George – i tak się ciesz, że nam cokolwiek załatwia.\n-Tak, załatwia nam coś, o czym nie chce powiedzieć! I co? Mamy iść gdzieś grać w ciemno?! Do jasnej cholery, to niepoważne!\nI znowu zaczęli się kłócić.\n-Skoro Ci to nie pasuje, to sam może byś coś załatwił? A nie tylko czekasz, aż ktoś Ci coś podusnie pod nos, ale sam łaskie dupy nie ruszysz! – George był wkurzony i to było widać. Z resztą nie on jeden, Phill też powoli wychodził z siebie.\n-Dobra chłopaki, spokój! – do akcji wkroczyła Clare – Będziecie się kłócić jak dzieci? Spokojnie – zwróciła się teraz do Philla – jestem pewna, że Lesley nam wszystko powie w odpowiedniej chwili. Nie ma sensu się denerwować.\n-Mała ma rację, ostatnie czego nam potrzeba to kłótnia – dodałam.\nChłopaki spojrzeli na siebie spod byka. Wiedziałam, że zaraz o tym zapomną i znów będą gadać jak starzy kumple, ale teraz muszą się trochę na siebie powściekać. Cóż, nie powiem, mnie też trochę irytowało zachowanie Lesley, ale ja nie potrafiłam się na nią gniewać. Prawdę mówiąc, nie potrafię się na nikogo gniewać dłużej niż pięć minut. Cóż, taka już jestem.\nPostanowiłam wyjść na chwilę na zewnątrz. Zamknąwszy drzwi wejściowe, poczułam chłodne powietrze na swej twarzy. No tak, lato się już kończy, a zaczyna jesień. Po sześciu latach mieszkania w Londynie przyzwyczaiłam się do deszczowej pogody oraz chłodnego lata. Rozejrzałam się wokoło. Po przeciwnej stronie ulicy bawiły się dzieci. Grały bodajże w klasy. Och, jakże ja uwielbiałam grać w to w Polsce jako dziecko! Tęskno mi za tamtymi czasami i za Polską, ale nie żałuję tej podjętej decyzji o wyjeździe. Wiem, że musiałam tam zostawić przyjaciół i rodzinę, ale studia tutaj dały mi większe możliwości. Z resztą i tak utrzymuję z nimi kontakt i dwa, a czasami trzy razy w roku jestem w Polsce. Zazwyczaj na święta i wakacje. Miesiąc temu wróciłam z dwutygodniowego pobytu w mej ojczyźnie. Zawsze będę uważała się Polką, choć to w Anglii spędzę resztę życia. Taki los…\nNagle usłyszałam dźwięk zamykanych drzwi. Odwróciłam się w stronę domu i zobaczyłam wychodzącą z niego brunetkę.\n-A Ty gdzie się wybierasz? – zapytałam podejrzliwie.\n-Wybacz Laui, ale muszę uciekać. Szefowa mnie wzywa! – odpowiedziała szybko i cmoknęła mnie w policzek – Phill Cię odwiezie!\n-A co z tymi dobrymi wieściami? – nie dałam za wygraną.\n-Później Wam powiem! A teraz pa!\nWsiadła do samochodu, pomachała mi i odjechała. No trudno, poczekam…\nRazem z Shannonem wsiedliśmy do ciemnego BMW i ruszyliśmy w zupełnie inną częśc LA. Do Marka. Jechaliśmy może jakieś trzydzieści minut. Oczywiście ja prowadziłem; nie mógłbym znieśc myśli, że ktokolwiek inny prowadzi moje ukochane auto. Zbyt bardzo bym się o nie bał.\nPodczas jazdy nie dałem się sprowokowac głupim zaczepkom Shannona, który głowił się, jak dopiec mi za poranną pobudkę. Kiedy siedzę za kierownicą, nic nie jest w stanie przerwac mojego skupienia, nawet wygłupy mojego brata. Swoją drogą to wyrośnięty dzieciak! Tylko żarty mu w głowie. No, żarty i panienki. Chociaż to…\n-Ej, Ty! – krzyknął mi brat do ucha – przegapiłeś zjazd do domu Marka!\n-To niemożliwe – mruknąłem i rozejrzałem się wokoło. Faktycznie, przegapiłem. Jednakże nie chcąc dawac Shannonowi satysfakcji, postanowiłem dojechac tam dłuższą drogą.\n-A jednak – rzekł z tryumfem Shannislav – rozejrzyj się wokoło idioto.\n-Tyle, że ja nie chcę jechac na skróty, więc skończ się wymądrzac – syknąłem.\n-No jasne, a ja jestem egipską tancerką – parsknął śmiechem, po czym zaczął dziwnie gestykulowac – nie ściemniaj brachu, zagapiłeś się!\n-Shannon, do jasnej cholery! Ogarnij dupę! – wydarłem się na niego. Zaczął już mnie mocno irytowac.\n-Młody, wyluzuj – nienawidzę tego jego lekceważącego tonu! – tylko się wygłupiam. Coś Ty taki nie w sosie? O ile dobrze pamiętam, to niecałą godzinę temu byłeś w zupełnie innym nastroju, kiedy postanowiłeś sobie ze mnie zakpic.\n-I to było piękne – mruknąłem – ale nie o to chodzi. Ja prowadzę. I jeśli chcesz bezpiecznie dojechac do Marka, lepiej nie zaczynaj ze mną.\n-Uhuhu kto by pomyślał, że się Ciebie przestraszę – zironizował straszy brat – mały Jaredzik się wkurzył, to typowe.\n-Shannon, kurwa!* -zdenerwowałem się nie na żarty – albo się zamkniesz, albo wysiadasz tu i teraz!\n-Dobra, spokojnie młody. Nie bulwersuj się tak.\nReszta drogi minęła już w zupełnej ciszy. Kiedy zajechaliśmy do domu Marka, zobaczyłem, że jest już samochód Tomo, co oznacza, że dotarł tu pierwszy. Wjechałem na podjazd i zaparkowałem, po czym wyszedłem na zewnątrz, nie oglądając się nawet na tego pacana, którego muszę nazywac moim bratem. Szybko omiotłem wzrokiem całą posiadłośc. Nie była to jakaś super luksusowa villa, ale było widac, że należy ona do dosyc bogatego człowieka. Dom koloru brązowego z czarnym jak smoła dachem robił wrażenie. Nie był ogromny, ale do małych też nie należał. Za domem rozciągał się piękny ogród, a po środku niego stała altanka, w której często Mark robił grilla dla przyjaciół, w tym i dla mnie. Lubiłem tu przebywac, co nie znaczy, że podobało mi się tu bardziej niż w moim własnym domu.\nSzybko podszedłem do drzwi i nacisnąłem dzwonek. Niemalże od razu w drzwiach pojawił się gospodarz domu i z uśmiechem na twarzy przyjął nas w swe progi.\n-Nie mogę się doczekac, aż usłyszę, co nam załatwiłeś, stary – powiedział od razu podekscytowany Shann. Ja w tym czasie rozejrzałem się po wnętrzu mieszkania. Trochę się zmieniło. Na miejscu starych, gustownych mebli, pojawiły się nowsze, co nie znaczy, że gorsze. Też wyśmienicie pasowały do wnętrza, ale nie robiły takiego samego wrażenia na mnie, jak poprzednie. Jednak w końcu nie ja tu mieszkam. Ze ścian zniknęły secesyjne obrazy, a pojawiły się za to jakieś mozaiki. Ładnie.\n-A więc przejdźmy do kuchni, tam już czeka Tomo – rzekł Mark i poprowadził nas w stronę gustownie urządzonej kuchni.\nPrzywitaliśmy się z naszym przyjacielem, po czym wszyscy zaczęliśmy słuchac naszego meanagera uważnie.\n-No więc jak wiecie, za trzy miesiące, bo chodzi mi o ten termin, macie tylko kilka koncertów i ogólnie parę wywiadów. Niestety dla Was, postanowiłem trochę napiąc Wasz grafik i załatwiłem Wam udział w pewnym… hmm… przedsięwzięciu – dodał tajemniczym tonem.\n-Dowiemy się w końcu co to? – zapytał Shannimal.\n-Spokojnie – odparł Mark – także to nie będzie jednodniowe wydarzenie. Na to będziecie musieli poświęcic jedenaście tygodni.\n-Ale jak to? Jak my to pogodzimy z koncertami i w ogóle? – spytał zdezorientowany Tomo.\n-Nie dałeś mi dokończyc. A więc chodzi mi o udział w programie `Band vs Band`. Na pewno o tym słyszeliście? – zapytał, a kiedy kiwnęliśmy głowami, kontynuował – no więc zostaniecie w nim jurorami. Co Wy na to?\nTomo i Shannon wymienili spojrzenia, po czym po namyśle, stwierdzili, że to świetny pomysł. Ja milczałem.\n-Jared, a Ty co? – zapytał Mark – jakoś chyba to obojętnie przyjąłeś.\n-Wiesz Mark – zacząłem – następnym razem, kiedy chcesz, żeby coś było niespodzianką, nie dawaj znac mediom wcześniej o tym. To może totalnie zepsuc Twój plan `big suprise` – dodałem obojętnie.\nWysoki brunet lekko się speszył, ale zaraz uśmiech wstąpił spowrotem na jego twarz.\n-A czy to ważne, że dowiadujesz się ode mnie, czy od mediów? Chodzi o sam fakt! Racja, nie uzgodniłem wcześniej tego z Wami, ale – zaczął, ale mu przerwałem.\n-Właśnie, nie uzgodniłeś – rzekłem chłodno – a tu chodzi o nas, nie o Ciebie.\n-Stary, wyluzuj – powiedział Tomo z pretensją w głosie – przecież to nic złego, że będziemy jurarami w jakimś brytyjskim programie!\n-Ja wiem – westchnąłem – ale to wcale nie takie przyjemne dowiedziec się czegoś na swój temat, o czym nie miało się pojęcia, z telewizji.\n-Dobra Jared, masz rację. Przepraszam, że Was wcześniej nie uprzedziłem, ale tu chodziło o czas, a niestety wczoraj nie mogłem się do Ciebie dodzwonic.\nNo tak. Wczoraj zajęty byłem pewną Ariel, więc nie mogłem z nim pogadac. Kurcze, głupio wyszło. Muszę się ogarnąc.\n-Dobra, nieważne. Opowiedz coś więcej o tym „Band vs band” – szybko zmieniłem temat.\n-No więc tak: za dwa tygodnie zaczną się castingi w całej Wielkiej Brytanii. Nie będziecie uczestniczyc w castingach. Odpowiedni ludzie przesłuchają wszystkie zespoły i spośród nich wybiorą sto zespołów. Wtedy zaczyna się Wasza kolej. Weźmiecie udział w jedenastu odcinkach na żywo, z czego jeden to będzie finał. W każdym odcinku spośród dziesięciu zespołów wybierzecie jeden najlepszy, który przejdzie dalej. W wielkim finale, jak już pewnie zdążyliście zauważyc, wezmą udział te zespoły, które wybraliście i tam zmierzą się o główną nagrodę, czyli nagranie z Wami piosenek. Wygrywają trzy zespoły, ale Wy na to nie macie wpływu, gdyż całośc zależy od widzów. Z każdym wygranym zespołem nagrywacie po jednej Waszej piosence, po jednej napisanej przez odpowiednich ludzi i jedną wspólną ze wszystkimi wygranymi. Trochę będziecie miec pracy przy tych nagrodach, ale w końcu dostaniecie za to niemałe pieniądze. No i każdy zespół będzie śpiewał tylko Wasze piosenki: na castinach, w pół finale i finale. Takie są zasady. No, ale narazie to tyle powinniście wiedziec.\n-Wow – zdołał tylko wykrztusic Tomo.\n-Zapowiada się niezła zabawa – zatarł ręce Shann.\n-Nawet – dodałem. W głowie zacząłem knuc sobie pewien plan…\n-Dobra, a teraz pogadajmy jeszcze chwilę o zbliżającym się wyjeździe do Australii – zaczął Mark. Obgadaliśmy wszystkie szczegóły związane z tym wyjazdem, co zajęło nam około godziny.\n-Okey, to chyba wszystko.\n-Dobra, wiecie co? – zapytał Leto-Kotleto – proponuję uczcic nasze sędziowanie w brytyjskim programie! Co Wy na to?\n-Jestem za – odparł Tomo, po czym się wyszczerzył, ukazując swe białe zęby.\n-I to jest bracie to! – uniosłem kciuk w górę.\n-To co? Zaszczycamy dziś swoją obecnością The Flash Club?\nUmówiliśmy się na konkretną godzinę w klubie i razem z bratem pojechałem do domu. Taaak, to będzie kolejna okazja do wyrwania kolejnej panny. Zapowiada się ciekawie, zwłaszcza, że to ekskluzywny klub. Oj taaaaak…\n* Wybaczcie, ale przekleństwo wręcz musiało tu byc użyte.\nWitam znowu! Wiem, że długo nie pisałam, a obiecałam wstawic coś tuż po obozie, ale to nie moja wina, że obóz był tak bosko zorganizowany, że nie miałam czasu na pisanie! A że potem nie wstawiłam… cóż, miałam inne zajęcia ;] Wybaczcie, no ale teraz jest. Rozdział ogółem strasznie mi się nie podoba, ale nie chciałam z tym dłużej zwlekac. Pod względem stylistycznym jest okropnie, no ale musicie to jakoś przeżyc. Za pewne już się domyślacie jak to się potoczy – nie umiem byc tajemnicza ;( Ale będę miała dla Was pewną niespodziankę w postaci małej zemście na Jay’u ;D No to chyba wszystko. Nie wiem kiedy kolejna notka, ale pewnie nieprędko ;] Pa!\nRelacja z Coke Live Music Festival – koncert marsów!\nOpublikowano 21 sierpnia 2010 Autor: Believer\nPrzyjechałam na Coke spóźniona i dopiero o 17.30 przekroczyłam barierki. Byłam zła. Jednakże kiedy podeszłam do głównej sceny, uśmiech zagościł mi na twarzy. Przy scenie nie było sporo osób; prawie wszyscy siedzieli na trawie. Zostawiając mojego tatę i uprzednio umówiwszy się, że spotkamy się dopiero po marsach (gdyż nie chciałam, żeby on wbił w pogo), poszłam z koleżanką, starając się wbic jak najbliżej sceny. Byłyśmy może 10m od barierek. Grał zespół SOFA (o ile się nie mylę). Co jakąś minutę przesuwałyśmy się do przodu po kroczku, bo a to ktoś wychodził stamtąd, a to się zrobiło luźniej. Byłyśmy skazane na czekanie takie jeszcze 3 godzin.\nO 19 zaczęło grac N.E.R.D. Zespół mi totalnie nie podpasował i totalnie się na nim wynudziłam. Jednakże coraz bardziej posuwałam się w kierunku sceny. Gdy N.E.R.D. zakończyło swój występ, razem z koleżanką stałyśmy w trzecim rzędzie od barierek. To było coś.\nJeszcze pół godziny czekania. Sprawdzanie wszystkich sprzętów technicznych i w ogóle.\nI nagle światło zgasło… Na całej scenie spowił się dym. Powietrze przenikły piski i krzyki widowni. Wszyscy byli podnieceni. Zobaczyłam Shannona siadającego za perkusją i usłyszałam pierwsze dźwięki `Escape`. Zaczęło się. Wszyscy, w tym i ja, krzyczeli z podniecenia, utęsknie wypatrując Jareda. I wtedy usłyszeliśmy ten jego cudowny głos śpiewający `Time to escape…`. Wrzaski się podwoiły, ale publika również zaczęła śpiewac razem z nimi. I nagle się tak głośno wydarliśmy `THIS IS WAAAAAAAAAAAAAAAAR!`. Uwielbiam ten moment. Na każdym koncercie brzmi on jak na płycie! Wreszcie mogłam sama to poczuc. Wszystkie ręce w górze. Krzyki. Wrzaski. To Marsi robią taką furorę.\nPo skończonej piosence Jared krzyknął `Hey Poland!` co jeszcze wzmocniło nasze krzyki. Zaczęli grac `night of the hunter`. Wszyscy śpiewaliśmy i darliśmy się w niebogłosy. To było coś niesamowitego! Jared nas pochwalił i przeszliśmy do kolejnej piosenki `attack`! Oj zrobił nią totalną furrorę! Po `attack` było `vox populi`. Muszę przyznac, że daliśmy czadu. Wspólnie. Marsi i publika. Szczerze mówiąc, obawiałam się, że skoro jesteśmy na festivalu, to zawiedziemy Marsów, ale okazaliśmy się świetną publiką. Śpiewaliśmy z nimi do utraty tchu! Po każdym `let me hear your fucking screaming!` lub `make some fucking noise` darliśmy się w niebogłosy! Kiedy było `jump and touche the sky!` skakaliśmy wszyscy. Chyba bez wyjątku. Następnie zagrali `search and destroy`. Oj tu częęęęęęsto powtarzaliśy `a million little pieces!`. Było genialnie. Następnie było ` a beautiful lie`. No i tu troszkę miałam pewną przeszkodę. Mianowicie zrobiło mi się czarno przed oczami. Cały czas nuciłam słowa piosenki (ani na trochę nie przestałam!), ale miałam ciemno przed oczami i czułam jak wiruje mi świat. Oparłam lekko głowę o kogoś na przeciwko. To chyba był chłopak i chyba zrozumiał, że coś ze mną nie tak, bo nic nie powiedział, tylko się spojrzał. Wtedy tylko ten raz pomyślałam `dośc. skończcie już grac`. Jednak zaraz złapałam się mocno za głowę i wszystkie wirowania ustały i miałam ochotę zabic się za tą myśl. Oczywiście niech Marsi grają dalej! W tym czasie zdążyli mnie już wypchnąc jakieś 5-6m do tyłu. Tak właśnie minęła mi `A beatiful lie`. Wtedy nagle Jared poprosił, żebyśmy powtarzali za nim coś i zaczął mówic `To the right, to the left…` Publika wnet podłapała i sama już to śpiewała. Wtedy do gry weszły instrumenty i wspólnie zaśpiewaliśmy (Jared zaśpiewał, my zawyliśmy, ale tak uroczo :D) `This is war`. Genialne uczucie śpiewac tą genialną piosenkę z idolem na żywo…\nOd razu po niej, niemalże bez przerwy, przeszło do `100 suns`. Ślicznie to wyszło. Przynajmniej dla mnie. Nieważne, że trochę tekstu zapomniał. Następnie Shann dał pokaz swych umiejętności na gitarze i wtedy wszyscy sobie troszkę odpoczęli od pogo i machania rękoma oraz skakania. Co nie znaczy, że nie słuchali go z zapartym tchem! Po tej piosence nastąpiła wielka niespodzianka jak dla mnie! Zagrali moją pierwszą ulubioną ich piosenkę! A mianowicie `the story`. Nie powiem, przy niej chyba to był mój najszczęśliwszy moment koncertu, ale i bardzo się też zawiodłam. Miałam wrażenie, że nikt tego z Jaredem nie śpiewał! Jakby każdy tekst zapomniał! (Mówię, że miałam wrażenie, nie, że tak było!) Wtedy trochę się publicznością rozczarowałam. Jednak sama darłam się w niebogłosy, wykrzykując tekst piosenki, a za mną jedna dziewczyna i jeden chłopak. Tak się darliśmy, że inni przed nami się odwracali i sam Jared nas zauważył, bo odwrócił się w naszą stronę, uśmiechnął sie do nas i wskazał nas dłonią! (tzn, wiecie jak to jest. wskazał nas palcem z uśmiechem, śpiewając dalej). Wpadłam w taką euforię, że aż mnie brzuch zabolał. To było coś! (Miałam swoją chwilę! Jak z resztą wiele osób w innych chocby sytuacjach ;])\nPo `the story` zagrali akustyczną wersję `from yesterday`. Strasznie mi się spodobało, iż wyszło nam wszystkim to niesamowicie! Po pierwsze Jared tak ślicznie wyciągnął `but he doesn’t want the read the message… here…`, a po drugiej refren śpiewała sama publika, a wydawało się jakby z wokalistą – tak głośno i wyraźnie nam wyszło. Następnie było `alibi` (mam nadzieję, że nie pokręciłam kolejności tych wolnych piosenek ;p). Na tej piosence śpiewałam cicho, próbując zebrac więcej siły, bo bądź, co bądź, ale pogo siłę zabiera. Poza tym miło było sobie tak stac, słyszec głos Jareda na żywo i oddalic się w marzenia. Ach…\nPotem zagrali `Closer to te edge`. I w związku z tą piosenką były niezłe akcje. Ale od początku. Najpierw się spytał, czy widzieliśmy teledysk. My na to, że tak. Potem prosił nas o zrobienie `no, no, no, no!`. Zrobiliśmy. Powiedział, żeby jeszcze raz, bo nas nagrają. Każdy ucieszony. Tak było. Podczas piosenki skakaliśmy i głośno śpiewaliśmy. I chyba z 10 razy ponownie nas prosił o `no, no, no, no!`. No to oczywiście to robiliśmy. A on rzekł `i will never forget this moment`. My oczywiście euforia. To miło usłyszec coś takiego. Następnie grali `the kill`. STRASZNIE mi się podobało! Połowa akustyczna wersja, połowa taka ostra! Ach! Genialnie! Potem spytali, czy po ostatniej piosence jesteśmy gotowi na Chemical Brothers. Prawa (tam, gdzie byłam) strona odpowiedział `no, no!` a lewa chyba `yeah` i wyszło takie `noyeah`. W każdym razie nie do zrozumienia, wiec Jared zapytał ponownie. I wtedy wszyscy jak jeden mąż krzyknęli `no, no, no, NO!` (jak w `closer to the edge`) i tak kilka razy! Jared się zaśmiał, ale chyba nic więcej nie powiedział.\nI na koniec wziął jeszcze kilku ludzi na scene (w tym niestety nie byłam ja, ale nie byłam bardzo rozczarowana, tylko cieszyłam się za tych ludzi. Sam fakt, że byłam tak blisko, znaczył wiele.) i zagrali `Kings and queeens`. Każdy żałował, że to koniec. Tomo dał jakiejś dziewczynie kostę od gitary a Shannon rzucił pałeczki w tłum.\nOgólnie jeszcze mówili dużo. Oprócz `let me hear your fucking screaming` i ` jum and touche the sky` mówili, a raczej Jared trochę o Polsce, ale nie napisałam tego wcześniej, gdyż nie pamiętam w jakim to momencie dokładnie. No więc powiedział np. `I hope you don’t mind but since now i’m gonna consider myself Polish Man` i wszyscy już zaciesz i pisk. Mówił też `I never knew, never, never, never knew that this place where i am right now, Cracow, this will be a place where i’ll be returning for the rest of my life!`. Albo, że jesteśmy najlepsi i w ogóle. Wiem oczywiście, że pewnie mówią tak w każdym kraju, ale to i tak miło coś takiego usłyszec. Ach! i co najważniejsze! Powiedzieli, że wrócą do nas w grudniu! A jak nie wierzycie to sprawcie twittera Toma! `see you in december!`. Nie mogę się doczekac! I było też coś takiego, że Jared się pytał, czy chcielibyśmy, żeby zagrali jutro. My pisk i oczywiście, że tak, ale niestety się nie da ;p No i pamiętam jeszcze jego wzmiankę o moshpitach (które osobiście kocham!). `Do you like moshpit?! DO you want fucking moshpit?!` – odpowiedź `YEAAAAAAAAAAAAAAAH` ;D No i powiedział `so make a circle…` i coś tam jeszcze ;p Podobno zrobili to kółko, ale mnie ono nie dosięgło. Było też coś takiego, że on powiedział `everyone jump now the highest as you can and if you don’t i’ll hit you in your back` (oczywiście nie cytuję dosłownie) i pogroził takim kijem baseballowym. Hahaha to było śmiezne xD. W połowie którejś piosenki (chyba Search and destroy) zatrzymał piosenkę i rzekł `W tym momencie zwykle zatrzymuję piosenkę, bo nikt nie skacze. Ale nie martwcie się. Teraz zatrzymałem ją, bo nigdy nie widziałem tylu skaczących ludzi. Obudźmy Austrię! Obudźmy Niemców! Obudźmy Rosję! Obudźmy całą Europę!`. Te słowa też były strasznie miłe! Powiedział też `this might be the BEST crowd we’ve ever played for`. Tak cholernie miło to usłyszec! Genialne uczucie! No i jeszcze raz przebiegł między barierkami! To było świetne! Ale nie rzucił się w tłum. No trudno. Nie cierpię z tego powodu. Byłam na Coke’u. Słyszałam i widziałam na żywo Marsów. Tylko to się liczy.\nPowiedzcie mi jak to było z Waszego punktu widzenia! Chcę też przeczytac inne relacje! A jeśli ktoś z Was nie był, to mam nadzieję, że choc trochę przytoczyłam Wam, jak było ;]\nA teraz spadam, bo padam z nóg! Od 24h nie śpię ;p\nTrzymajcie się moi kochani Echeloni! Nie zawiedliśmy Marsów! Oni już do nas wrócą za 4 miesące!\nOpublikowano 28 lipca 2010 Autor: Believer\nZapukałem do drzwi prowadzących do pokoju Shannona. Cisza. Spróbowałem jeszcze kilka razy, ale nadal nie było żadnego odzewu. Zniecierpliwiony postanowiłem po prostu wejść tam. I tak też zrobiłem. Uderzyła mnie panująca tu duchota. Czy ten człowiek nigdy nie wietrzy pokoju? Szybko omiotłem spojrzeniem pokój brata. Jak zwykle panował tu lekki nieporządek. Facet ma już czterdziestkę na karku, a bałaganiarz z niego okropny! Jak dobrze, że nie muszę tu przebywać cały czas.\nPodszedłem do łóżka Shanna i zobaczyłem go śpiącego w dziwnej pozycji. Siłą woli powstrzymałem się, by nie wybuchnąć śmiechem. Już miałem krzyknąć mu prosto do ucha, żeby wstał, kiedy nagle usłyszałem jego pomruk.\n-Och rizotto, nie, nie chcę, zabierzcie to ode mnie – mówił przez sen, a ja miałem ochotę wybuchnąć głośnym śmiechem, lecz nadal nasłuchiwałem – nie! Ja chcę kotleta! Zabierz to ode mnie.\nShannon ze wstrętem mruknął kilka przekleństw, a ja już nie mogąc się powstrzymać, parsknąłem śmiechem.\n-Sierżancie kotletowy! Wstawaj! – krzyknąłem mu prosto do ucha. Tak jak przewidywałem, podskoczył zaspany i przerażony.\nZamglonym wzrokiem spojrzał szybko na mnie i w lekkim osłupieniu spytał:\n-Co? Jak? Kręcimy teledysk do This is war?\nWyszczerzyłem zęby. Słowo „sierżant” musiało mu się z wojną skojarzyć, a ta z naszą piosenką. No cóż, nie wyprowadzajmy chłopaka z błędu.\n-Tak! Pospiesz się majorze Leto Kotleto! Zaraz się spóźnimy – rzekłem z przejęciem, oczekując jego reakcji.\nPoderwał się jak oparzony z łóżka, lecz chyba sobie coś uzmysłowił, bo po chwili popatrzył na mnie wściekłym wzrokiem.\n-Co Ty bredzisz? Przecież już nagraliśmy ten cholerny teledysk – wycedził przez zęby.\nW odpowiedzi posłałem mu tylko kpiący uśmiech. Ten, niewiele myśląc, znów rzucił się na łóżko. Pokręciłem głową z dezaprobatą.\n-Shanislavie – zacząłem spokojnie, starając się naśladować rosyjski akcent – prosnis durniu!*\nBrat spojrzał na mnie zaskoczony. W sumie też bym się dziwił, gdyby zaczął mi nawijać po rosyjsku.\n-A Ty skąd znasz niby… – zająknął się, ale dodał pospiesznie – ten język?\nZaśmiałem się w duchu. A więc mój kochany braciszek nie wie po jakiemu do niego przemówiłem.\n-Rosyjski braciszku, rosyjski – oznajmiłem drwiąco – to urzędowy język państwa leżącego we wschodniej części Europy i północnej Azji, pamiętasz?\nWidok zdezorientowanego brata jest bezcenny.\n-Przecież wiem – żachnął się Shannon – każdy głupi wie, że to największe państwo świata.\nNa daremnie próbujesz wyratować się z tej sytuacji braciszku.\n-Ale nie odpowiedziałeś mi na pytanie, skąd rosyjski język znasz.\n-Pewna rosyjska fanka mnie… – przerwałem, szukając odpowiedniego słowa – nauczyła – dokończyłem stanowczym głosem.\n-W łóżku? – zapytał mój rozmówca drwiącym głosem. Oj bracie, lepsi próbowali mnie zawstydzić.\n-Hej! – udałem oburzenie, tym samym widząc błysk tryumfu w jego oczach. Niech się cieszy póki może – nie pytaj mnie gdzie! Spytaj jak!\nNo proszę. Po tryumfie śladu nie ma, za to na jego twarzy maluje się teraz zniesmaczenie.\n-Wolę nie – rzekł sucho.\nPo raz kolejny wyszczerzyłem swe idealne zęby. No tak, ale przecież przyszedłem tu z inną misją.\n-Dobra stary, nie przyszedłem tutaj z Tobą konwersować. Za półtorej godziny mamy być u Marka. Chyba znowu coś wykombinował.\n-Ciekawe co … – podrapał się w głowę – no dobra, już się zbieram. A Ty młody zrób mi śniadanie!\n-Pacjiełuj mienia w zadnicu** – powiedziałem tylko i wyszedłem z jego pokoju.\nWiedząc, że trochę minie, zanim Shannon się wyszukuje, skierowałem się do salonu, by obejrzeć telewizję.\nUsadowiwszy się wygodnie na sofie, włączyłem pilotem telewizor i ustawiłem na jakąś stację z muzycznymi newsami.\nNic ciekawego, a raczej nic nowego. Informacje o nowej płycie Katy Perry jakoś mnie nie interesowały. Poza tym już dawno o niej wiedziałem. Osobiście mi o niej powiedziała już jakiś czas temu. Co dalej? Krótka informacja o jakimś młodzieżowym zespole brytyjskim. The midnight beast. Co prawda nie słyszałem ich żadnej piosenki, a raczej parodii, bo ponoć się tym głównie zajmowali, ale z tego co słyszę, to są nieźli. Nieważne. I znów o jakimś skandalu związanym ze strojem Lady Gagi, kolejna trasa koncertowa ogłoszona przez zespół Slipknot i… zaraz, zaraz. Jak to? Teraz uważnie wsłuchałem się w słowa prezenterki.\n-A nasz kolejny news będzie dotyczył znanego nam dobrze brytyjskiego programu muzycznego `Band vs Band`. Za dwa tygodnie ruszają już castingi , spośród których zostanie wyłowionych sto najlepszych zespołów, które zmierzą się o główną nagrodę! Pierwszy casting odbędzie się w Londynie! W tamtym roku zwycięzcami byli: The Earthmen, So So So i Bloody Frog a w jury zasiadł zespół The Killers. W tym roku sędziować będą członkowie znanego Wam zespołu rockowego 30 seconds to mars, czyli Jared Leto, jego brat Shannon Leto oraz gitarzysta Tomo Milicevic. Tak więc koniecznie weźcie udział w castingu! Kto wie? Może to Wasz zespół wygra? Przejdźmy teraz do newsów o Kings of Leon. Ostatnio… – wyłączyłem telewizor.\nA więc proszę, to Mark miał na myśli mówiąc, że coś nam załatwił. Cholera. Nie żebym się nie cieszył, ale przecież jedna edycja programu trwa ponad dwa miesiące! Ponadto mamy liczne koncerty, jak my się z tym wyrobimy?\nDo pokoju wszedł Shannon. Widząc moją zaskoczoną minę, domyślił się, że coś się stało.\n-Nie pytaj – uprzedziłem go – po prostu przygotuj się, że okres wysypiania się minął – szybko wstałem i poszedłem do kuchni po butelkę zimnej wody, zostawiając go tym samym zdezorientowanego.\n-A więc jesteśmy – rzekłam.\nPodeszłam do lodówki Clare i wyjęłam sobie z niego zimny sok. Cóż, u przyjaciół zawsze czuję się jak w domu.\n-Dłużej nie można było? – spytał prowokująco George.\n-Można! – odparłam na zaczepkę – zademonstrować?\nKochałam te nasze sprzeczki. Cóż, nie ja jedyna. Oboje mieliśmy przy tym niezły ubaw, ale zazwyczaj irytowaliśmy nimi resztę. No trudno.\n-Dobra, przestańcie – do akcji wkroczył Steve – w końcu nie przyszliśmy tu się droczyć.\n-Młody ma rację – poparł go Phil – sprawy zespołu wzywają.\nKiwnęliśmy wszyscy potakująco. Zespół był dla nas bardzo ważny. Był częścią naszego życia i dla niego zawsze odkładaliśmy wygłupy na później.\n-To tak – zaczęła Clare – przejrzałam kilka stron interenetowych i znalazłam jeden festival rockowy. Jest idealny, bo akurat szukają mało znanych zespołów.\n-Zgłosiłaś nas? – zapytałam, czując, że zaczyna mi się polepszać humor.\n-Czemu? – zdziwiła się Lesley. Co prawda nie należy ona do naszego zespołu, gdyż, co by się oszukiwać, uzdolniona muzycznie to ona nie jest, ale i tak angażowała się w te sprawy i starała się nam pomagać, jak tylko się da.\n-Wiecie, siedzimy w tym razem – spojrzała na nas wymownie – jesteśmy jednym zespołem i razem decydujemy o wszystkim.\n-Ale przecież wiesz, że jeśli chodzi o występy, to wszyscy jesteśmy zgodni – mruknął lekko zezłoszczony Phil.\n-No tak, ale co jeśli jedno z nas by nie mogło lub coś? – moja rudowłosa przyjaciółka próbowała się bronić jak się tylko dało.\n-Zejdźcie z dziewczyny – zaczęłam – ma rację. To nasz wspólny biznes. Z resztą czy to ważne, czy zgłosiła nas wtedy, czy zrobimy to teraz? – dodałam, przenosząc wzrok z jednej osoby na drugą.\n-Dobra, wszystko jedno, napiszmy to zgłoszenie i bierzmy się za próbę.\n-Dobrze gadasz Steve. I tak już straciliśmy sporo czasu – George spojrzał na mnie znacząco. W odpowiedzi uśmiechnęłam się tylko drwiąco.\nLesley wzięła do ręki laptopa Clare i zaczęła pisać nasze zgłoszenie. Reszta, oprócz mnie, poszła do garażu przygotować instrumenty. To właśnie u Clare odbywały się próby, gdyż to miejsce najbardziej nam pasowało i sąsiedzi się nie skarżyli na hałas.\nSpojrzałam na ekran laptopa i oparłam głowę o ramię przyjaciółki. Napisała niezły tekst zgłoszeniowy, po którym powinni nas wziąć.\n-Brawo – uśmiechnęłam się do niej – jeszcze podpisz nas tylko.\n-Członkowie zespołu Ferny – powiedziała na głos – no i proszę.\nDziewczyna odłożyła laptopa i spojrzała na mnie wyczekująco.\n-Idź już lepiej, bo Cię zabiją za kolejne spóźnienie – zaśmiała się tym swoim perlistym śmiechem – ja zaraz przyjdę.\nKiwnęłam głową i udałam się w stronę, z której dochodziły już dźwięki instrumentów.\nZnów będę mogła zaśpiewać. Znów robić to, co kocham…\n* prosnis durniu – (ros. wstawaj durniu) napisałam tylko wymowę tych słów.\n** pacjiełuk mienia w zadnicu (ros. pocałuj mnie w dupę) to samo. To tylko wymowa.\nA więc na dziś tyle. Miałam ten rozdział opublikować dopiero po powrocie z obozu, ale nie wytrzymałam. Wiem, że jest w nim dużo dialogów i mało opisów, ale mam nadzieję, że mi wybaczycie. I wiem, że nie mam talentu pisarskiego, więc wybaczcie wszelakie błędy stylistyczne. A co do akcji tej historii, to też nie jest zbyt ciekawa, ale mam pomysł na dalsze części. A jeśli w ogóle się okaże, że to opowiadanie będzie kompletną porażką, to spróbuję to przerobić na taką historię hmm… do wygłupów, że tak to nazwę. To tyle! Bywajcie!\nOpublikowano 27 lipca 2010 Autor: Believer\nObudziło mnie światło promieni słonecznych wpadających przez okno. Mogłam wczoraj zasunąć zasłonkę, ale oczywiście nie pomyślałam o tym. Spojrzałam na budzik stojący na półeczce przy moim łóżku. Trzynaście po siódmej. Kto to widział, żeby wstawać tak wcześnie w niedzielny poranek? To nawet nie to, że mój organizm przyzwyczaił się do tak wczesnego wstawania. Ba! Na tygodniu, kiedy muszę wcześnie wstać do pracy na pierwszą zmianę, Lesley musi mnie praktycznie ściągać siłą z łóżka. Kochana Lesley. Gdyby nie ona, już dawno bym straciła swoją jakże ciekawą pracę w banku za spóźnianie się. Może i pensja nie była najgorsza, ale ta poranna zmiana mnie dobijała. Jednak nie śmiałabym nawet próbować jej zamienić na popołudniową. Szczerze mówiąc, sama wybłagałam o ranną zmianę. Inaczej nie miałabym czasu dla zespołu. Właśnie, zespół… Jest praktycznie dla mnie wszystkim. Dzięki niemu czuję, że żyję, że się spełniam. Może i nie jesteśmy sławni, a grywamy głównie na jakiś festynach lub małych festiwalach rockowych, jednak nie poddajemy się i dalej wierzymy w nasze marzenie, że kiedyś się wybijemy. Stale pracujemy nad sobą, uczymy się na błędach. Jesteśmy jak jeden mąż. Jesteśmy rodziną.\nPostanowiłam poleżeć jeszcze przez jakiś czas. Nim się zorientowałam, znów odpłynęłam do krainy Morfeusza.\nŚwiatła zgasły. Nastała cisza. Dało się wyczuć coraz większe podekscytowanie w atmosferze. I nagle błysk… Światła oświetliły scenę, na której stało pięć osób. Uśmiechali się do zgromadzonych ludzi, którzy wpadli w zachwyt. Dali upust swoim emocjom. Ich euforia tylko pogłębiła uśmiechy ludzi na scenie, którzy wzięli do ręki instrumenty. Popłynęły pierwsze dźwięki piosenki i dziewczyna o czarnych kręconych włosach zaczęła śpiewać…\n-Laura, wstawaj! – usłyszałam nad sobą głos mojej przyjaciółki. Otworzyłam niechętnie oczy i zobaczyłam nad sobą zirytowaną twarz brunetki – Ile można spać?!\n-Przecież jest dopiero po siódmej – rzekłam zachrypniętym głosem, po czym z powrotem zamknęłam oczy.\n-O nie! Wstawaj, ale już! Jest już jedenasta, a za godzinę mamy być u Clare!\n-Dobra, dobra, już wstaję – mruknęłam, ale i tak nie otworzyłam oczu.\n-Jeżeli za pięć minut nie będziesz na nogach, to użyję drastycznych środków – rzekła Lesley złowrogim tonem i wyszła z pokoju.\nOdetchnęłam z ulgą i z powrotem na chwilkę odpłynęłam. Naprawdę miałam zamiar wstać za pięć minut! No, może za dziesięć… Dobra, góra piętnaście! Przecież jest niedziela, powinnam wreszcie móc się wyspać, a nie zrywać się wcześnie z łoż…\n-AAAAAAAAAAAAAA! – wrzasnęłam przeraźliwie zaraz po tym, jak poczułam przeszywający mnie ból. Zimny ból. Otworzyłam szybko oczy i zobaczyłam, że jestem cała mokra, a naprzeciwko mnie stoi Lesley. Widziałam ten tryumf w jej spojrzeniu. W tej chwili miałam ochotę ją zabić. Jak mogła posunąć się tak daleko i oblać mnie lodowatą wodą, kiedy spałam?!\n-Czyś Ty do reszty oszalała?! – wydarłam się na nią.\n-Mówiłam, że zastosuję drastyczne środki. Nie możesz mieć pretensji, ostrzegałam Cię – spojrzała na mnie z satysfakcją.\n-Ale myślałam, że żartujesz! – wrzasnęłam – kto o zdrowych zmysłach by naprawdę tak postąpił?!\n-Ja – wyszczerzyła te swoja równe rządki zębów w uśmiechu – a teraz rusz się, bo mamy zaledwie 20 minut do wyjścia.\nDziewczyna ponownie wyszła z pokoju. Uznałam, że nie ma sensu robić jej na złość i zostać jeszcze dłużej w tym mokrym łóżku, bo i tak bym nie usnęła. Westchnęłam ciężko i leniwym krokiem powlokłam się do łazienki.\nWziąwszy szybki prysznic, zaczęłam rozczesywać te swoje beznadziejne włosy. Strasznie nienawidziłam tych loków! Już dawno bym je ścięła, gdyż okropnie mi przeszkadzały, ale Phil je lubił. Tylko dla niego się z nimi męczyłam. Ech, głupie włosy…\nUbrana i uczesana udałam się do kuchni i zasiadłam za pustym stołem. Spojrzałam wyczekująco na Lesley.\n-No co? – zapytała złośliwie – śniadanie było godzinę temu, teraz sama sobie zrób – wystawiła język i wyszła z kuchni.\nTaa, kochana Lesley.\nWstałam z krzesła i zaparzyłam sobie kawę. Popijając ją, słuchałam rockowych piosenek z radia. W tej chwili leciało „Highway star” zespołu Deep Purple.\n-I’m in heaven again, I got everything – zaczęłam sobie nucić. To bardzo dobra piosenka. W sumie to moglibyśmy ją wrzucić na naszą listę coverów, gdyż własnych piosenek mamy niewiele.\nW momencie, gdy piosenka się kończyła, Lesley weszła z powrotem do kuchni.\n-Boże, dziewczyno czy Ty masz w ogóle poczucie czasu? – jęknęła brunetka – jesteśmy i tak już spóźnione do Clare.\n-Nie panikuj – mruknęłam i odstawiłam szklankę do zlewu. Szybko ją umyłam i oznajmiłam, że jestem gotowa. Swoją drogą, Lesley jest strasznie niecierpliwa. Zaczyna mnie powoli to irytować.\nWyszłyśmy z domu i wsiadłyśmy do czarnego Audi.\n-Włączę muzykę – oznajmiłam i ustawiłam jakąś rockową stację. Właśnie leciała piosenka mojego ulubionego zespołu – 30 seconds to mars. Śpiewając „From yesterday” równo z wokalistą, zastanawiałam się, dlaczego tak bardzo uwielbiam jego głos. Przecież wiele artystów ma bardzo dobre, charakterystyczne głosy. Dlaczego akurat ten jest moim ulubionym? Nie wiem, ale za każdym razem, kiedy słucham śpiewającego Jareda Leto, czuję jakby on żył tą piosenką, wkładał w nią całego siebie. Tak, można z łatwością wyczuć pasję jego w głowie. Ale przecież wielu wspaniałych artystów również kocha to, co robi i wkładają serca w swoje dzieła! Już nic nie rozumiem. Wiem tylko, że jego głos działa na mnie kojąco. Ale to chyba nie dziwne? Każdy chyba ma swojego idola, artystę, którego głos wprawia w zachwyt, prawda?\nNagle mój telefon dał o sobie znać. Rozbrzmiała się piosenka „The kill”, oznajmując, że ktoś mnie wzywa. Spojrzałam na wyświetlacz. Clare.\n-Za ile Wy będziecie? – usłyszałam poirytowany głos przyjaciółki – wszyscy na Was czekamy.\n-Spokojnie, będziemy za dziesięć minut – odparłam znudzonym głosem. Czemu wszyscy się tak spieszą?\n-To samo mówiła Les pół godziny temu.\n-Och dajże spokój, zaraz będziemy – rozłączyłam się.\n-A nie mówiłam? – spytała Lesley z satysfakcją.\n-Les – zaczęłam słodkim tonem – zamknij się wreszcie.\nPrzyjaciółka wyszczerzyła się, ale już więcej nic nie mówiła.\nSzedłem wolnym krokiem, przemierzając kolejne przecznice ulic. Orzeźwiający wiatr targał moje i tak nieuczesane włosy. Bo niby kiedy miałem się uczesać? Przecież przed chwilą wyszedłem z mieszkania długonogiej brunetki, którą poznałem wczoraj. I na tym się nasza znajomość zakończy. To tylko panna na jedną noc, jakich wiele. Pewnie kiedy się obudzi, zadzwoni do swoich koleżanek i pochwali się, że przespała się z boskim Jaredem Leto. One zawsze tak robią. Żałosne. Choć w sumie nie… Na ich miejscu też bym się podniecał, że spałem ze sobą. W końcu nie codziennie widzi się boga seksu. Oj Leto, one wszystkie chcą Ciebie, zaśmiałem się w myślach. I wcale się temu nie dziwię. Ale tylko nieliczne ja chcę.\nW końcu doszedłem do mojej villi, w której mieszkam wraz ze swym starszym bratem. Była ogromna. Ściany były koloru marmurowego, a dach miał barwę głębokiego brązu. Z tyłu rozciągał się wielki ogród z dużym basenem pośrodku. Cóż, najlepszy dom w LA musi należeć do najlepszych osobistości. A właśnie Los Angeles. Kocham to miasto, ale niestety ciągle muszę z niego wyjeżdżać. No tak, za kilka dni znowu je opuszczę, by udać się do Australii. Nie to, żebym się nie cieszył. W końcu każda okazja, by zobaczyć moich fanów jest dobra, ale wolę swoje LA. Miejmy nadzieję, że wyłapię tam też jakąś seksowną panienkę.\nOtworzyłem drzwi i wszedłem do domu. Cisza. Pewnie Shann jeszcze śpi. A niech śpi, przynajmniej spokój mam. Skierowałem się do łazienki i wziąłem szybko prysznic, śpiewając „Hurricane”. Muszę przyznać, że ta piosenka nam się wyjątkowo udała.\nPo wyjściu z łazienki poszedłem do kuchni coś przegryźć. Właśnie wtedy zadzwonił telefon. Z niechęcią powlokłem się do niego i odebrałem.\n-Halo? – rzuciłem niedbale do telefonu.\n-Jared, tu Mark – usłyszałem w telefonie głos naszego meneagera – macie za dwie godziny być wszyscy u mnie.\n-Coś znowu wykombinował? – zapytałem podejrzliwie, słysząc jego nadzwyczajnie spokojny głos. To zawsze go zdradzało.\n-Po prostu coś Wam załatwiłem, ale to nie rozmowa na telefon.\n-Dobra, będziemy. Dałeś znać Tomowi?\n-Tak – odrzekł – to narazie.\nOdłożyłem słuchawkę. Posiedziałem jeszcze chwilę przed telewizorem i poszedłem budzić tą śpiącą królewną, która według prawa jest moim bratem.\nA więc witajcie na moim nowym blogu! Tym razem, jak z resztą sami widzicie, piszę opowiadanie o 30 seconds to mars. Może oni nie są głównymi bohaterami, ale mają duże znaczenie w tej historii. Także mam nadzieję, że Wam się spodoba. Od razu mówię, że o nowych notkach informuję TYLKO przez gg, więc jak coś to albo piszcie do mnie, że chcecie być informowani (7888140-moje gg), albo zostawcie swój nr gg w komentarzu. No i wiem, że krótko, ale dopiero zaczynam.\nTak jak zauważyliście pewnie, prolog trochę nie pasuję do pierwszego rozdziału. Jeżeli nadal jesteście skołowani, to powiem Wam, że prolog nie musi byc tylko tym, co się działo przed daną akcją, ale to po prostu wprowadza do opowiadania.\nChcę jeszcze powiedziec, że bardzo mi smutno z tego powodu, że odeszła nasza siostra Giulia. Niech spoczywa w spokoju. [*]\nTo chyba tyle. Żegnam Was narazie! Bywajcie!\nOpublikowano 24 lipca 2010 Autor: Believer\nW życiu już tak jest, że nic nie dzieje się bez powodu. Nie zostaje się kimś ważnym ot tak. Aby osiągnąć jakiś cel w życiu, trzeba włożyć w to wiele pracy lub po prostu mieć szczęście. Jednak przecież nie zawsze można polegać na łasce losu. Nie do każdego się on uśmiechnie. Ja jednak miałam farta, który zapoczątkował moje nowe życie. Dzięki niemu jestem właśnie tutaj, a moje serce bije jak szalone z podekscytowania.\nTo ma nastąpić już za chwilę. Dosłownie za kilka minut. Nie powiem, denerwuję się. To bardzo stresująca chwila, przecież od tego zależy tak wiele. Jednak cieszę się na samą myśl o tym. Przecież zawsze o tym marzyłam. Nie mogę nikogo zawieść, a szczególnie tego, który podarował mi skrzydła, dzięki którym mogłam się wzbić na szczyt. Tego, który właśnie wszedł do pomieszczenia, w którym się znajduję i obdarzył mnie promiennym uśmiechem.\n-Gotowa? – spytał, przeciągając sylaby.\nKiwnęłam głową na znak, że jestem. Mężczyzna spojrzał na mnie swoim przenikliwym wzrokiem, jakby chciał sprawdzić, czy naprawdę jestem gotowa zmierzyć się z tym wyzwaniem. W odpowiedzi tylko się uśmiechnęłam. Mój przyjaciel podszedł do mnie i mocno mnie przytulił. Ostrożnie położyłam swoją głowę na jego ramieniu i delikatnie wciągnęłam zapach jego perfum. Woń rozkosznie łaskotała moje nozdrza.\n-Powodzenia – brunet szepnął mi do ucha, musnął ustami mój policzek i szybko wyszedł za drzwi.\nDzięki, pomyślałam. Przyda mi się. W końcu to moment prawdy. Słyszę ożywione głosy wołające „Fake Hope! Fake Hope!”, odgłos tysięcy klaszczących dłoni i wreszcie zapowiedź, na którą czekałam tak długo:\n-A przed Wami, moi drodzy, Fake Hope!\nWitam Was na mym blogu o 30 seconds to mars! Tak, to będzie opowiadanie z ich udziałem. W każdym razie chcę przejśc do sedna. Ostrzegam: pamiętajcie, że prolog jest tylko wprowadzeniem do utworu. Nie powiem Wam wprost o co mi chodzi Wierzę, że sami zrozumiecie, a nawet jeśli nie, to po pierwszym rozdziale powinniście. A mówię to z tego względu, że boję się, że pierwszy rozdział Was skołuje lub źle to zinterpretujecie ;]\nWidziałam wiele blogów, gdzie taka rubryka funkcjonuje, więc uznałam, iż dla mojego bloga też się to przyda. Następujące ogłoszenia:~stałe:1. Jest to blog z fickyjnym opowiadaniem o zespole 30 seconds to mars. Cała fabuła, akcja jest tylko moim wymysłem, rzeczy te nie miały miejsca w rzeczywistości :) Proszę o nie kopiowanie tego, inaczej zgłoszę do onetu.2. To opowiadanie nie ma na celu kogokolwiek obrazic. Jest tylko moim ciągiem pytań i odpowiedzi `Co by było, gdyby...`. Nie chcę, aby ktokolwiek poczuł się urażony, że tak a nie inaczej piszę o członkach 30stm. Jeśli zajdzie taka sytuacja, chciałabym byc o tym poinformowana.3. Czasem w opowiadaniu wręcz konieczne jest użycie wulgaryzmów. Naprawdę, nie lubię tego, ale czasami wymaga tego sytuacja. Z góry za to przepraszam; nie zawsze się to przyjemnie czyta.~zmienne:1. Jeszcze nie napisałam kolejnego rozdziału. Możliwe, iż znajdę na niego trochę czasu w terminie 6-9.01.2011r. Jeśli nie uda mi się zrealizowac tego planu, to rozdział pojawi się później. Mam teraz znowu mnóstwo nauki, więc w ogóle o tym nie myślę. Ale obiecuję, że na pewno pojawi się do końca lutego. Długo, wiem, ale inaczej nie mogę.2. Czytam Wasze wszytskie blogi, jednak nie zawsze je komentuje :) I w niektórych mam pewne zaległości, ale nie martwcie się, nadrobię je :)3. Zawieszam bloga na czas bliżej nieokreślony.\nOpowiadania o 30stm\nJared — Leto\nJared and Magda story\nPossibillity of Mars\nWszystkich wizyt: 10273


kanade | 2013-08-13\nWiele książek dostało się w moje zachłanne dłonie, ale to „Wiedźma.com.pl” zostawiła jako jedna z nielicznych tak trwały znak w moim umyślę. Biorąc się do jej lektury, za zachętą kolegi, miałam mieszane uczucia. Po lekturze książek Pilipiuka byłam bardzo wymagająca, a nie przekonywał mnie też fakt, że książka to tzw. urban fantasy, do którego w tam tym okresie miałam dość spory uraz. Jednak przełamałam się i nie pożałowałam w żadnym stopniu. Białołęcka prezentuje tu istny majstersztyk w ironicznym przedstawieniu świata, w tym jest współczesna do bólu. Maniaczka komputerowa, pipidówa i magia – mieszanka całkowicie wybuchowa. Na zasadzie czego nie mogę zrobić, znajdę w Internecie. Język lekki, porządny, czyta się jak marzenie, fabuła również nie nudzi.\nKsiążka niezwykle wciągająca, intrygująca, łamiąca schematy. Nie ma staroświeckiej bohaterki, w ogóle to czy ktoś tam jest stary oprócz mar, które się pojawiają? Jest zbzikowana na punkcie kompów mamuśka, która po wyjeździe na tzw. pipidówę szaleje bez internetu jak na odwyku. Mogę polecić ją z czystym sercem wszystkim, którzy potrzebują dynamicznej, zaskakującej książki. Sięgnij po nią a wciągnie Cię tak mocno jak Internet.


14 minut rozgrywki z Shin Megami Tensei III: Nocturne HD Remaster | myNintendo.pl\nmyNintendo » 14 minut rozgrywki z Shin Megami Tensei III: Nocturne HD Remaster\nOsiemSiedem, 24 lipca 2020 Nintendo Switch\nAtlus długo kazał czekać fanom na następne informacje o grach zmierzających na Nintendo Switch. W poniedziałek odbył się pierwszy Nintendo Direct Mini: Partner Showcase i największą niespodzianką obok Shin Megami Tensei V, było ujawnienie remejku trzeciej części cyklu. Shin Megami Tensei III: Nocturne pierwotnie zostało wydane na PlayStation 2 w 2003 roku, a pod koniec października Remaster HD zadebiutuje w Japonii. Niestety anglojęzyczni gracze będą musieli poczekać na zrozumiałą wersję do przyszłego roku.\nW trzeciej części SMT gracz wciela się w młodego chłopca, który wraz z dwoma kolegami z klasy – Chiaki Hayasakim i Isamu Nittą, odwiedza chorego nauczyciela Yuko Takao i wpadają w środek apokalipsy. Gracz musi przetrwać w Świecie Wirów (Vortex World), dzięki nowym mocom i możliwościom, które otrzymał dzięki Magatamie uzyskanej od Lucyfera. Dzięki tym mocom gracz ma możliwość dostosowania się do Powodu(Reason), który decyduje o tym, jaki będzie świat.\nPoniżej możecie sprawdzić kilkunastominutowy zapis rozgrywki, który został zaprezentowany podczas ostatniego live streamu.\nAtlus sg Shin Megami Tensei III: Nocturne HD Remaster\nrolnik (286 komentarzy) w dniu: Lipiec 25, 2020 7:27 pm\nCiekawe czy u nas w pudle wydadzą.\nAntari (519 komentarzy) w dniu: Lipiec 25, 2020 9:53 pm\nMogliby dać jakieś wypaśne wydanie z CDkiem jak kiedyś :)\nAur0n (8 komentarzy) w dniu: Lipiec 26, 2020 4:22 am\nW Japonii (na chwile obecną) będzie wydana limitowana edycja – https://www.siliconera.com/wp-content/uploads/2020/07/2020-07-20_090003.jpg i wygląda to super. Patrząc też na cene preorderu w Japońskim eszopie (ok. 6500 JPY), raczej możemy być pewni, że pojawi się wersja fizyczna. Mam nadzieję, że to nie koniec odświeżania gier Atlusa na Switcha – chętnie bym zagał w Digital Devil Saga w HD.


Zabił partnerkę i jej dziecko. Był na przepustce z więzienia\n9 września 2018 | 15:50\nDo podwójnego zabójstwa doszło w Warszawie w sobotę wieczorem na terenie Śródmieścia. Policjanci ujawnili ciało kobiety oraz jej dziecka. 40-letni partner kobiety, który był na jednodniowej przepustce z więzienia, sam zgłosił się na policję. Mężczyzna usłyszał już zarzuty.\n– W sobotę policjanci zostali powiadomieni, że w jednym z mieszkań w Śródmieściu mogą znajdować się ciała dwóch osób. Informacja ta została natychmiast zweryfikowana. Funkcjonariusze odnaleźli ciała kobiety oraz dziecka – poinformowała w niedzielę PAP podkom. Ewa Szymańska-Sitkiewicz z zespołu prasowego Komendy Stołecznej Policji.\nWedług ustaleń PAP, matka zamordowanej kobiety nie mogąc się dostać do mieszkania córki wezwała ślusarza. Po otwarciu drzwi, w sobotę około godziny 17:00, w mieszkaniu znalazła ciało 35-latki oraz 3-letniego wnuczka.\n– Ze wstępnych ustaleń wynikało, że ze zdarzeniem może mieć związek konkubent kobiety. Mężczyzna sam zgłosił się na komendę. W niedzielę przeprowadzono z nim czynności procesowe, usłyszał zarzut podwójnego zabójstwa – powiedział prok. Łukasz Łapczyński, rzecznik Prokuratury Okręgowej w Warszawie. Śledczy nie informują, czy mężczyzna się przyznał. Wiadomo, że złożył obszerne wyjaśnienia, a prokuratura skierowała do sądu wniosek o tymczasowe aresztowanie.\nŁapczyński powiedział PAP, że zarzut, który przedstawiono 40-latkowi, obejmuje stwierdzenie o dokonaniu czynu „w warunkach wcześniejszego skazania za przestępstwo zabójstwa”. Mężczyzna odbywał karę w zakładzie karnym, w sobotę przebywał na jednodniowej przepustce.\n– Z uwagi na dobro postępowania prokuratura nie informuje o „mechanizmie śmierci” ofiar, ale – jak powiedział PAP Łapczyński – jest on znany. Na poniedziałek zaplanowano sekcję zwłok matki i dziecka.\n40-latek i 35-latka poznali się kilka miesięcy wcześniej. Z ustaleń śledczych wynika, że planowali ślub, który miał się odbyć w tym miesiącu. Trzyletni chłopiec nie był ich wspólnym dzieckiem.


Start O nas Galeria Studio Usuwanie tatuaży Kontakt\nMasz stary tatuaż, którego się wstydzisz? Trafiłeś do kogoś kto zamiast wymarzonego tatuażu oszpecił Twoje ciało? Teraz to już nie problem!\nDzięki laserowi najnowszej generacji Q-switch możesz pozbyć się starego tatuażu, usuwając go całkowicie, lub rozjaśnić go do tego stopnia, że bedziesz mógł nałożyć na niego nowy tatuaż.\nTrochę suchych faktów....\nPracujemy na urządzeniu PRO-MEDIS - jest to najnowszej generacji LASER\nQ-SWITCH Nd-Yag do usuwania tatuaży posiadający UNIJNY CERTYFIKAT URZĄDZENIA MEDYCZNEGO zgodnie z Dyrektywą 93/42/EEC dla urządzeń medycznych klasy IIb. Urządzenie posiada też medyczny certyfikat CE zarejestrowany w Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w Warszawie.\nLaser Q-switch PRO-MEDIS kumuluje energię w ultrakrótkim impulsie w efekcie czego cząsteczki barwnika ulegają rozbiciu bez nadmiernego przegrzania tkanek. Dzięki zastosowaniu unikalnych parametrów zabiegi są bardzo skuteczne i charakteryzują się niewielkimi efektami ubocznymi. Jedynym przejściowym efektem pozabiegowym są przebarwienia, które najczęściej ustępują samoistnie.\nUżywany przez nas laser Nd:YAG Q-switch jest systemem odpowiadającym najnowszym standardom i zmniejsza ryzyko powstania blizn czy powikłań do minimum. Zabieg jest mało bolesny (wykonanie tatuażu jest bardziej bolesne) i znieczulenie miejscowe nie jest konieczne.\nStrzały lasera powodują delikatne powierzchowne uszkodzenia naskórka, które szybko się goją. Po kilku dniach drobne strupki odpadają odkrywając zaczerwieniony naskórek, który należy chronić przed słońcem (w razie konieczności kremem z wysokim faktorem). Istnieje bardzo niewielkie ryzyko powstania blizn, z wyjątkiem przedwczesnego zrywania strupków i ewentualnej infekcji (rzadko). Prawie po każdym zabiegu usunięcia tatuażu występują czasowo przebarwienia, odbarwienia oraz zmiany w teksturze skóry w miejscu zabiegu. W większości przypadków zanikają one w czasie 1-3 lat po zabiegu. W rzadkich przypadkach dochodzi do trwałych zmian, które jednak zazwyczaj są delikatne, ledwo widoczne i tym samym przez pacjentów akceptowane.\nZabieg poprzedzany jest konsultacją z próbą laserową kwalifikującą do zabiegu. Usuwanie tatuaży w jednym zabiegu jest przeważnie niemożliwe. Liczba koniecznych zabiegów zależy od koloru lub ilości występujących kolorów, wielkości, gęstości "upakowania" barwnika jego głębokości oraz indywidualnej reakcji na laser. Tatuaże amatorskie wymagają do całkowitego względnie 90%-owego usunięcia 2-5 zabiegów. Profesjonalne tatuaże, które zazwyczaj cechuje duża gęstość i silne pigmenty wymagają min 4-6 zabiegów. Pomiędzy zabiegami powinna być min. 4 tygodniowa przerwa, podczas której rozbite drobinki barwnika są wchłaniane przez organizm, co uwidacznia się stopniowym rozjaśnianiem tatuażu. Zabieg trwa w zależności od rozmiaru od 5-60 minut. Po zabiegu tworzy się delikatny strupek, który w celu uniknięcia infekcji należy smarować maścią dezynfekująca i w żadnym wypadku nie należy próbować go zrywać (grozi to powstaniem blizny). Po odpadnięciu strupka ukażą się części blednącego stopniowo tatuażu. Miejsce zabiegu będzie zaczerwienione.\nDla przykładu, orientacyjny koszt jednego zabiegu dla tatuażu wielkości 5x5 cm wyniesie ok 200 zł a wielkości 10x10 cm 300 zł. Dla tatuaży większych koszt będzie odpowiednio większy. Z powodu niemożliwej do przewidzenia ilości koniecznych zabiegów, całkowitego kosztu usunięcia tatuażu nigdy nie można przewidzieć dokładnie.\nUsuwanie laserowe wykonywane jest w ściśle sterylnych warunkach,\nz zachowaniem wszelkich zasad higieny, sterylności, bezpieczeństwa.\nFacebook Zostań fanem\nBodyInk© Copyright 2013, No animals were harmed in the making this page - BodyInk Tattoo - studio tatuażu Poznań - tatuaz Poznan