Jak mu to powiedzieć? cz.4 - Blog Alexa - "Żyj dobrze, dostatnio i na luzie"\tJak mu to powiedzieć? cz.4 - Blog Alexa - "Żyj dobrze, dostatnio i na luzie"\nPaweł Kuriata 2011-08-03 at 23:48\nWspominałeś, że ta seria postów jest przeznaczona dla kobiet – ok. Moje pytanie brzmi: jak mogą wykorzystać to faceci? Czy można powyższe rady wykorzystać jako mężczyzna czy od naszej strony wygląda to zupełnie inaczej? Jak to z nami jest w tej kwestii, może prościej? :)\nJacek Koszla 2011-08-04 at 00:26\nA co z tą kobietą i z tym mężczyzną za 40-50 lat? Bo mnie w życiu interesują, drogi Alexie, perspektywy długoterminowe.\nmystical 2011-08-04 at 00:35\nwow, otworzyłeś mi oczy na jedną sprawę, dzięki Alex\ni w ogóle świetny wpis ;) choć nie wiem czy chciałbym usłyszeć takie słowa od kobiety…\nEwa W 2011-08-04 at 09:08\nPytasz: „A co z tą kobietą i z tym mężczyzną za 40-50 lat?”.\nNa to pytanie raczej nikt rozsądny Ci nie odpowie. Czy Ty wiesz, co będzie z Tobą za choćby 10-20 lat? Nie. Taka wieloletnia perspektywa jest według mnie niemożliwa do przewidzenia w odniesieniu do samego siebie, a co dopiero dwóch osób. Niezależnie od tego, jakiej dotyczy relacji. Równie dobrze możecie nie żyć lub jedno z Was, a równie być fantastycznymi przyjaciółmi (z pierwiastkiem erotycznym lub bez). Jest jeszcze masa innych możliwości. Możesz oczywiście planować, przypuszczać, niemniej „Jak chcesz rozśmieszyć Pana Boga – powiedz mu o swoich planach”.\nJakub 2011-08-04 at 09:13\nNie jestem do końca przekonany, czy taka analiza i odpowiednie dobieranie każdego słowa, jest w tym przypadku najlepszym rozwiązaniem. Jako mężczyzna wolałbym, aby kobieta dała mi znać o tym, że ma ochotę na coś więcej, za pomocą gestów, mowy ciała itd (a większość kobiet to potrafi), a nie za pomocą słów.\nDruga sprawa: czy mężczyzna, któremu podoba się kobieta z którą jest na stopie koleżeńskiej i ma on ochotę na coś więcej, ale boi się wykonać pierwszy ruch, może być dla takiej kobiety atrakcyjnym facetem?\nJak najbardziej rozumiem Alex cel i sens tej serii wpisów, ale moim zdaniem zdecydowana większość kobiet nie chce wykonywać pierwszego ruchu, a jeśli facet go nie wykonuje, to zazwyczaj przestaje w końcu być dla kobiety atrakcyjnym. No bo co to da, że ona teraz wyjdzie z inicjatywą i wylądują razem w łóżku, jak facet w przyszłości dalej nie będzie potrafił w tej relacji „prowadzić”?\nPodkreślam, że uogólniam, na pewno są na świecie kobiety, które lubią „prowadzić”, ale moim zdaniem to zdecydowana mniejszość.\nW każdym razie żywię nadzieję, że jednak udzielone przez Ciebie wskazówki pomagają kobietom i nie spowodują, że mężczyźni zapomną o swojej roli (bez względu na typ faceta).\nEwa W 2011-08-04 at 09:26\nPrzeczytaj uważnie – post dotyczy KON!\n„Jako mężczyzna wolałbym, aby kobieta dała mi znać o tym, że ma ochotę na coś więcej, za pomocą gestów, […] a nie za pomocą słów.” – ok, niemniej w tym poście odnosi się to do KON, a nie do każdego mężczyzny.\n„boi się wykonać pierwszy ruch” – znowu nie dotyczy to KON, poza tym nigdzie nie jest powiedziane, że się boi.\nKocimiętka 2011-08-04 at 11:14\nWydaje mi się, że warto zaznaczyć, że w przypadku KON jeśli w ogóle dochodzi do rozmowy to raczej dlatego że ON nie reaguje na JEJ gesty. I nie dlatego że ich nie rozumie – bo akurat KON doskonale zna ich znaczenie – a bardziej z WYBORU.\nWięc ONA chce a ON to wie i nic z tym nie robi. A choćby i z powodów które wymienił Alex albo po prostu nie jest pewien czy ONA będzie w stanie podejść do tematu pogłębienia tej relacji tak jak on. Albo nie chce :)\nJeśli zaś KON jest zainteresowany pogłębieniem znajomości – to ją pogłębi i bez tej rozmowy.\nJeśli już jednak na rozmowie się skupiamy ( wszak dyskutujemy jak mu POWIEDZIEĆ ) to rzeczywiście z KON można wprost – najzupełniej szczerze i bez owijania w bawełnę.\nTo jest dość bezproblemowy w tej materii typ :) Bo jego podejście do relacji koleżeńskiej nie zmieni się pot ej propozycji i dlatego, że nie wyciągnie pokręconych wniosków przez pryzmat „ona chce iść ze mną do łóżka”. Pełen komfort :)\nWięc prawie zero ryzyka a potencjalne korzyści całkiem spore ( jeśli się uda pogłębić relację o cielesną bliskość to naprawdę jest to niesamowite przeżycie :) ). Parafrazując – no risk, lots of fun.\nMags 2011-08-04 at 11:25\n„Nie jestem do końca przekonany, czy taka analiza i odpowiednie dobieranie każdego słowa, jest w tym przypadku najlepszym rozwiązaniem. Jako mężczyzna wolałbym, aby kobieta dała mi znać o tym, że ma ochotę na coś więcej, za pomocą gestów, mowy ciała itd (a większość kobiet to potrafi), a nie za pomocą słów”. – to znaczy co, ma zamachać rzęsami i podnieść do góry spódniczkę?:)\nMiałam to szczęście spotkać w zyciu KONa, i było to jedno z tych doświadczeń, które zmieniło moje życie. Przeczytajcie jeszcze raz charakterystykę KONa, to nie jest facet, który stoi pod budką z piwem, a jego ulubionym tematem jest rozmowa o felgach aluminiowych. Zupełnie inna kategoria. To nie jest również typ podrywacza, nie każda kobieta jest dla KONa odpowiednia. Oboje muszą znajdować się na podobnym poziomie intelektualnym i nawet emocjonalnym – ja to nazywam atrakcyjnością wielowymiarową. Facet rozumie, że kobieta też ma swoje potrzeby i nie robi z tego wielkiego halo. Tak jak Alex wczesniej napisał, odpowiedż może być pozytywna albo negatywna, i prawdą jest że często nie ma nic wspólnego z kobietą.\nKoneser to fajny facet, chciałabym dla dobra ludzkości:), żeby takich facetów było więcej na świecie.\nWhiteLightning 2011-08-04 at 11:41\nSzybkie pytanie, czy James Bond jest KONem ?\nAlex W. Barszczewski 2011-08-04 at 11:57\nPytasz: „Moje pytanie brzmi: jak mogą wykorzystać to faceci? „\nMam nadzieję, że męska część Czytelników tego blogu przeczyta uważnie moje posty, najlepiej uzupełnione dodatkami Kocimętki i zastanowi się gdzie znajdują się oni w chwili obecnej. To może niektórym pomóc w dalszym rozwoju, czego im serdecznie życzę.\nDalej: „Czy można powyższe rady wykorzystać jako mężczyzna czy od naszej strony wygląda to zupełnie inaczej? „\nTo wymagałoby zastanowienia się, jakie grupy docelowe kobiet wchodzą w grę i odpowiedniego dopasowania postępowania (od Matki Polki po rozpasaną nimfomankę :-)). Sprawa generalnie powinna być prostsza bo jest w Polsce więcej „fajnych” kobiet niż fajnych facetów.\nPS: Aby uciąć ewentualne dyskusje: w prawie każdej Matce Polce da się doszukać rozpasanej nimfomanki jak się dobrze poszuka w warunkach (jej) komfortu psychicznego, ale to już jest zupełnie inny temat :-)\nEwa W ubiegła mnie w wyjaśnieniu Ci tego :-)\nPiszesz: „..choć nie wiem czy chciałbym usłyszeć takie słowa od kobiety… „\nDlatego robiłem cały ten podział na FTP, ZDM,ZDS,ZDC i KON :-) To są słowa przeznaczone dla Konesera!!\nPiszesz: „Nie jestem do końca przekonany, czy taka analiza i odpowiednie dobieranie każdego słowa, jest w tym przypadku najlepszym rozwiązaniem. „\nJa tez nie i nigdy czegoś innego nie twierdziłem :-) Mi wystarczy, że w większości przypadków jakieś podejście daje dobre lub bardzo dobre rezultaty, aby było użyteczne. Tak tez jest w tym przypadku.\nDalej piszesz: „czy mężczyzna, któremu podoba się kobieta z którą jest na stopie koleżeńskiej i ma on ochotę na coś więcej, ale boi się wykonać pierwszy ruch, może być dla takiej kobiety atrakcyjnym facetem „\nEwa W zwróciła już Ci uwagę na błąd myślowy w założeniu, że on nie wykonuje tego ruchu, bo się boi. Wyraźnie napisałem w poście powyżej:\n„To oznacza, że albo brakowało mu istotnych informacji, albo widział potencjalne przeszkody lub zagrożenia w takim rozwoju Waszej relacji. Zanim zdecyduje się pójść dalej zapewne będzie chciał te wątpliwości wyjaśnić. „\nMogę Cie pocieszyć, że Koneser, raz rozpoznany przez choćby nieco doświadczone kobiety jako taki, jest dla nich atrakcyjnym facetem :-)\nPytasz: „co to da, że ona teraz wyjdzie z inicjatywą i wylądują razem w łóżku, jak facet w przyszłości dalej nie będzie potrafił w tej relacji “prowadzić”? „\nO bardzo wiele :-)\nPo pierwsze, jak już wylądują w łóżku, to tam dzieją się (jak dobrze pójdzie) nie tylko bardzo przyjemne rzeczy, ale powstają tez całkiem nowe płaszczyzny komunikacji i budzą się niezwykle potężne siły i instynkty. To trzeba z dana osobą doświadczyć, aby wiedzieć, nie da się tego przekazać w rozmowie przy kawie :-) Te nowe elementy mogą postawić relację na zupełnie inne „nogi” :-) Gwarancji oczywiście nie ma, ale no risk no fun :-)\nPo drugie bardzo wiele kobiet, jak da im się bezpieczeństwo emocjonalne lubi od czasu do czasu wziąć sobie i przelecieć faceta, zwłaszcza takiego, który przy innej okazji nie waha się w razie potrzeby i ją po prostu „zerżnąć” (ostatnie słowo użyte świadomie!!)\nPrzypomina mi się taki dialog:\n-”kochanie, już południe, może zrobimy coś użytecznego?”\nprzecież robimy!! Używasz mnie od rana!! :-)”\nDziękuję za wyjaśnienia dla Czytelników. Oszczędziłaś mi pisania :-)\nJak zwykle w tej serii zgadzam się z Twoim zdaniem z jednym tym razem zastrzeżeniem.\nPiszesz: „Jeśli zaś KON jest zainteresowany pogłębieniem znajomości – to ją pogłębi i bez tej rozmowy „\nteoretycznie masz rację, przy założeniu że nie istnieję świat wokoło.\nW praktyce do Koneserów, szczególnie akurat „wolnych” jest zazwyczaj spora konkurencja :-)\nMoże się zdarzyć, że Koneser poznał Panią A z którą doskonale mu się rozmawia, ale ma pewne wątpliwości (być może niesłuszne!!), czy powinien z nią pójść do łóżka. Poznaje tez Panią B z która doskonale mu się rozmawia i jakoś takich wątpliwości nie ma. Jeżeli teraz Pani A nie zainicjuje takiej rozmowy i to szybko, to może się zdarzyć że Koneser wyląduje w łóżku Pani B i… pozamiatane. Bo warto zauważyć, że Koneser nie idzie na ilość!!\nMnie tak „ustrzeliła” kiedyś niezmiernie ciekawa kobieta, która była totalnie poza moim „targetem” i miałem nie tylko potężne wątpliwości, ale też atrakcyjne alternatywy. Mimo tego błyskawicznie „trafiony zatopiony” co bardzo rozszerzyło moje horyzonty i jestem jej za to niezwykle wdzięczny :-)\nBardzo mi się podoba Twoje określenie „atrakcyjność wielowymiarowa”. Mogę go czasem używać?\nNapisałaś: „Miałam to szczęście spotkać w zyciu KONa, i było to jedno z tych doświadczeń, które zmieniło moje życie. „\nCoś podobnego miałem na myśli pisząc post http://alexba.eu/2009-07-17/rozwoj-kariera-praca/relacje1/\nMy faceci możemy mieć podobne szczęście patrz post http://alexba.eu/2010-11-27/rozwoj-kariera-praca/czego-mozemy-nauczyc-sie-z-bajek-cz-2/\nPiszesz też: „Koneser to fajny facet, chciałabym dla dobra ludzkości:), żeby takich facetów było więcej na świecie „\nJa też :-) Mielibyśmy wtedy mniej niewyżytych szaleńców na drogach, ludzie na ulicy uśmiechaliby się częściej a moi tymczasowi sąsiedzi w Międzyzdrojach uprawialiby seks przez pół nocy zamiast w tym czasie (w mieszanym towarzystwie!!) upijać się i hałasować :-)\nSzybka odpowiedź: James Bond jest sztuczną, plastikową postacią stworzoną na potrzeby dość niewymagającej publiczności.\nRównie dobrze mógłbyś zapytać, czy Myszka Miki jest KONem\nteraz czas na plażę :-)\nKocimiętka 2011-08-04 at 12:53\nMasz całkowitą rację :) Świetnie to wyjaśniłeś na przykładzie. Dlatego też uważam, że jeśli chce się z KON wejść w bardziej zażyłe stosunki to w ogóle nie ma sensu zostawiać spraw samym sobie. I taka rozmowa bywa strzałem w dziesiątkę.\nMarta 2011-08-04 at 13:27\nNo i doczekaliśmy się pierwszej odpowiedzi na zadane w serii postów pytanie. Tak na marginesie, to zaprezentowałeś bardzo ładne ujęcie tematu Alexie. Dziękuję za ten post. Uśmiecham się pod nosem, bo przywodzi mi on na myśl coś na kształt wdzięcznego niezbędnika każdej kobiety, z serii „How to..” :-). Ale wracając do rzeczy…\nKoneser, jako jednostka dojrzała emocjonalnie, jak i mająca silne poczucie własnej wartości wypada w świetle poruszanego tematu bardzo korzystnie. Można powiedzieć, że dzięki jego wyważonemu podejściu, kobieta może funkcjonować na preferencyjnych warunkach, jeżeli przyjdzie jej wyjść samej z taką propozycją.\nTak jak zostało to opisane, z dużą dozą prawdopodobieństwa kobieta znajdująca się w tego typu sytuacji będzie się poruszała w otoczeniu „bezpiecznej piaskownicy”, gdzie może niekoniecznie każda stawianych babek będzie miała szansę przeobrazić się w piękny zamek z piasku, nie mniej jednak, nie ma tego krytycznego zagrożenia, że można się gdzieś przy okazji boleśnie potłuc :-)\nTaka sytuacja stwarza atrakcyjne warunki szczególnie w fazie eksperymentowania na tym polu i stanowi potencjalną okazję do przełamywania własnych lęków i obaw na drodze do poznania siebie i przeobrażenia w pewną siebie i własnych możliwości kobietę.\nNiesłychanie ważne jest też to, co zostało napisane o szacunku dla takiego mężczyzny i działaniu podejmowanym przez kobietę w dobrej wierze. Pozwolę sobie to przytoczyć, bo niezmiernie mi się to spodobało:\n„Zakładam też, że jest to wiedza dla kobiet, które w dobrej wierze chcą rozszerzyć zakres znajomości z facetem, którego znają i szanują.”\nW mojej opinii, dobra wiara powinna zawsze w tego typu sytuacjach stanowić absolutną podstawę wszelkich motywów, którymi kieruje się na swojej drodze kobieta. W przypadku odpowiedzi odmownej ze strony konesera, dobra wiara będąca głównym motywem działań, a którą się koneserowi jakoś umiejętnie zaakcentuje, będzie właśnie tym czynnikiem o cudownym działaniu, który sprawi, że nie będzie trzeba się martwić o samą dotychczasową znajomość z koneserem czy też ewentualny spadek jej wartości. Polecam tak więc wszystkim paniom wziąć sobie tę Alexową uwagę głęboko do serca :-)\nW przypadku odwrotnym (czytaj – odpowiedzi pozytywnej)… coż, jak to mówią – sky is the limit… :-)\nKrzysiek S 2011-08-04 at 13:52\nPrzykro mi to stwierdzać, ale chyba po komentarzach czytelników zauważyłem, że znowu idzie idealizowanie KON jako tego „najkorzystniejszego”.\nTo tak jak powiedzieć, że szampan jest najlepszy.\nCóż może jestem staromodny, ale mi w zależności od potrawy smakują zarówno Riesling jak i Caberenet Sauvignon.\nMichał Radwański 2011-08-04 at 16:09\nDrogi Krzyśku S,\nJak to Marta podkreśliła (nie pierwszy raz w tej serii postów i wygląda na to że nie ostatni :) ) – „Koneser, […] wypada w świetle poruszanego tematu bardzo korzystnie”, ze zwróceniem szczególnej uwagi na 'w świetle poruszanego tematu’.\nGdybyśmy zajadali sobie deserek pewnie wybralibyśmy Riesling, a do soczystego steku raczej sięgniemy po Caberenet. A skoro w tej serii postów mowa o wznoszeniu toastu, to dlaczegoby szampan nie miałby być wyborem numer jeden? :)\nSwoją drogą, fascynuje mnie to, że tak często pojawia się tutaj problem czytania ze zrozumieniem. Może to po prostu chęć Czytelników by dorzucić swoje trzy grosze 'po drugiej stronie barykady’. Zauważyłem, że często chętniej w życiu zabieramy głos gdy mamy kontrargumenty niż gdy jest okazja by się z kimś/czymś zgodzić. Może warto zwrócić uwagę na ten aspekt komunikacji. No ale to już temat na całkiem inną dyskusję ;)\nMarta 2011-08-04 at 18:06\n„Przykro mi to stwierdzać, ale chyba po komentarzach czytelników zauważyłem, że znowu idzie idealizowanie KON jako tego “najkorzystniejszego”.\nKrzyśku z tym idealizowaniem to byłabym ostrożna, natomiast jeśli chodzi o tego „najkorzystniejszego” to jak najbardziej zgadzam się z takim stwierdzeniem. Choć należałoby przy tej okazji doprecyzować w jakim konkretnie aspekcie koneser może być dla kogoś najkorzystniejszy.\nJeśli już mowa o byciu najkorzystniejszym, to dla mnie – ale tylko dla mnie (!) – koneser (czyli, żeby nie upiększać – po prostu facet o wykształconych na drodze ewolucji kilku krytycznych cechach, które zupełnie zmieniają mój – czyli kobiecy odbiór jego osoby), jest najkorzystniejszy tylko w jednej (!) kluczowej sprawie.\nA mianowicie w tym jakim to współczynnikiem PITA (Pain In The Ass – o tym wspominał kiedyś Alex) będzie obarczone zakomunikowanie mu tego, że podoba mi się, świetnie się czuję w jego towarzystwie i chciałabym pójść w naszej znajomości o krok dalej, w myśl rozszerzenia jej o płaszczyznę seksualną. I jak już zostało gdzieś powiedziane, dzięki swojej względnej bezproblemowości w tym zakresie, koneser jest właśnie tym typem faceta, który potencjalnie dostarczy mi najmniej niemiłych niespodzianek, jeśli już postanowię być dzielna, zakasać rękawy i wziąć sprawy w swoje ręce. Kropka. :-)\nCo do całej reszty – tego jak potem będzie się toczyła znajomość w nowej formie, tego czy można czy też nie zostać zranionym w wyniku takiej znajomości z koneserem, czy też w końcu, czy taki koneser jest akurat kimś dla mnie itd., to powiem może w ten sposób: życie jest na tyle nieprzewidywalne i miewa tyle różnych zwrotów, że nie sądzę, aby można było tak zindywidualizowane rzeczy upchać gdzieś razem i oprawić w ramy kategorii typu „naj naj”.\nStąd Krzyśku, jeśli już cokolwiek w związku z postacią konesera, z mojego osobistego punktu widzenia może być najkorzystniejsze, to tylko i wyłącznie wystartowanie z nim tego typu przedsięwzięcia, jeżeli inicjatorem ma być właśnie kobieta. Grozi to znikomymi perturbacjami dla samej zainteresowanej.\nKrzysiek S 2011-08-04 at 21:09\nDobra macie racje – tytuł jest „Jak mu to powiedzieć”.\nSwoją drogą – nie jestem kobietą, nie uważam się za KON, a nigdy nie miałem problemów z przekazaniem swoich uczuć kobietom tak żeby drugiej strony nie urazić. Moim zdaniem do tego wystarczy wrażliwość, którą mogą mieć i mają inne typy mężczyzn.\nRobert 2011-08-05 at 08:45\nMam podobne przemyślenia. Bez sygnałów niewerbalnych, ze strony kobiety, taki tekst, jak zaproponował Alex, będzie dla mnie dziwny. Sytuacja da dużo do myślenia i pierwsza reakcja będzie negatywna. Chociażby dlatego, że kobieta nie umiejąca wysyłać oczekiwanych sygnałów niewerbalnych, jest conajmniej dziwna.\nEwa W 2011-08-05 at 09:51\nA czy postrzegasz siebie jako KONa? Z tego co napisałeś wnioskuję, że raczej nie.\nZatem nic dziwnego że Ci taka komunikacja nie pasuje, bo – jak napisałam również Jakubowi – ten post dotyczy KON!\nNapisałeś też: „kobieta nie umiejąca wysyłać oczekiwanych sygnałów niewerbalnych, jest conajmniej dziwna” – dziwne jest dla mnie takie sformułowanie.\nCo to znaczy „conajmniej dziwna” – rozwiń to proszę.\nCo do sygnałów niewerbalnych jeszcze – oprócz umiejętności ich wysyłania przez jedną stronę (tu kobietę), ważna jest umiejętność ich zauważania i odczytywania przez drugą (tu mężczyznę), i to odczytywania zgodnie z intencją nadawcy. I tu jest cały problem z tymi „sygnałami”.\nKrzysiek S 2011-08-05 at 11:48\nTutaj zgodzę się z Ewą.\nKobiety dużo lepiej potrafią przekazywać sygnały, niż my potrafimy je odczytywać. Nie potrafimy bo robią to zupełnie inaczej niż mężczyźni – na dodatek każda kobieta w zależności od swojego charakteru ma inny zestaw sygnałów. Czasem się one powtarzają, a czasem nie. A i faceci potrafią nadinterpretować lub nie zauważać sygnałów.\nA co do tego, że kobieta „nie chce wykonać pierwszego ruchu” – jest to wg. mnie nieprawda. Większość po prostu nie wie jak to zrobić. Co więcej – większość młodych kobiet i mężczyzn nie wie nawet jak podejść do osoby, która jej się podoba i porozmawiać. Dlatego kursy „NLP – jak poderwać dziewczynę” mają takie wzięcie.\nJa bym problemów z takim pytaniem nie miał. Co więcej – zrobiło by mi się niewiarygodnie miło, że ktoś mnie tak postrzega.\nKarolina J 2011-08-05 at 12:00\n„Koneser pozytywnie odniósł się do Twojego pomysłu, a jednak nie zaproponował tego wcześniej z własnej inicjatywy.”\npozniej napisales o wszelkiego rodzaju watpliwosciach i przeszkodach, ktore mogly byc tego przyczyna.\nJesli KON mial wczesniej ochote na seks, dlaczego, sam nie zaczal rozmowy, w ktorej rozwial by swoje watpliwosci i zaproponowal seks, na ktory ma ochote? Przeciez KON wie czego chce!\nW przypadku zgody KONa na seks, wydaje mi sie, ze to nie byl naprawde KON, tylko „facet trzesacy portkami” !?\nRobert 2011-08-05 at 15:32\n> A czy postrzegasz siebie jako KONa?\n> Ci taka komunikacja nie pasuje\nMoim zdaniem, w „przepisie” podanym przez Alex-a, brakuje odniesień do innych znaczących aspektów np. komunikacji niewerbalnej. Propozycja zaproponowana przez Alex-a, powinna być stosowana wobec wszystkich mężczyzn. Zawiera w sobie uniwersalne elementy jak: szacunek, empatia, zrozumienie, kultura. Nie widzę powodu aby wobec FTP czy ZDC, mówić inaczej. Tym samym nie wiem, po co pisać kolejną część ? :-)\n> Co to znaczy “conajmniej dziwna”\nPowinno być: nietypowa. W zbiorze kobiet, stanowi rzadkość.\nRobert 2011-08-05 at 15:36\nW przypadku odpowiedzi negatywnej piszesz:\n> O tym ewentualnie można spokojnie porozmawiać, bo jesteście przecież dorosłymi ludźmi.\nZałóżmy hipotetycznie, że Pani dla Pana jest nieatrakcyjna fizycznie. Jak wyobrażasz sobie taką rozmowę ?\nEwa W 2011-08-05 at 16:38\n„A jakie to ma znaczenie ?” – Zasadnicze. Odniosłeś się do postu konkretnie o KON i komunikowaniu wobec niego. Napisałeś o sobie „pierwsza reakcja będzie negatywna.” – dla KON będzie ok., bez szczególnej „oprawy niewerbalnej”.\nCo do: „brakuje odniesień do innych znaczących aspektów np. komunikacji niewerbalnej”.\nKomunikacja niewerbalna zawsze towarzyszy bezpośredniej rozmowie, a nawet rozmowie telefonicznej.\nWięc jeśli nie dostajesz tego tekstu od kobiety na piśmie (!), to jest też komunikacja niewerbalna (swoją droga wybór formy pisemnej też jest komunikatem).\nAle czy mężczyzna umie zawsze ją właściwie odczytać? Żeby nie bawić się w domysły – mamy język, słowa.\nW bliskich relacjach z ludźmi za dużo dzieje się według mnie na płaszczyźnie domysłów, a za mało na poziomie słów i jasnych komunikatów słownych. Jest to źródło wielu późniejszych rozczarowań i nieporozumień. Wolę komunikaty jasne i jednoznaczne.\nAlex W. Barszczewski 2011-08-05 at 16:40\nCiesze się, że uważasz ten post za przydatny. Zastanawia mnie dlaczego tak mało kobiet wyraziło się o nim tutaj w ten sposób? :-)\nPodoba mi się twoje porównanie interakcji z Koneserem do bezpiecznej piaskownicy :-) Rzeczywiście coś w tym jest!\nDobra wskazówka dla sporej grupy kobiet, będących na początku ich drogi rozwoju jest :\n„Taka sytuacja stwarza atrakcyjne warunki szczególnie w fazie eksperymentowania na tym polu i stanowi potencjalną okazję do przełamywania własnych lęków i obaw na drodze do poznania siebie i przeobrażenia w pewną siebie i własnych możliwości kobietę.”\nNa koniec piszesz: „W przypadku odwrotnym (czytaj – odpowiedzi pozytywnej)… coż, jak to mówią – sky is the limit… „\nA nawet więcej :-) Dlatego w jednym ze standardów jazzowych wokalistka śpiewa: „Heaven, I’m in heaven…”\nRozumiem, że większość Czytelników zna różnice pomiędzy „sky” i „heaven”, przynajmniej teoretycznie :-)\nZ całym szacunkiem, ale ten post chyba nie jest skierowany do Ciebie i to z kilku powodów. Paru Czytelników wyjasniło to chyba wystarczająco jasno, więc nie będę się powtarzał.\nPiszesz: „ fascynuje mnie to, że tak często pojawia się tutaj problem czytania ze zrozumieniem. „\nTo jest kolosalny problem w społeczeństwie polskim. Z jednej strony szkodzi on całości, z drugiej stwarza kolosalne możliwości jednostkom, które potrafię to lepiej.. No ale to temat na inną dyskusję.\nPodobnie jest z „..często chętniej w życiu zabieramy głos gdy mamy kontrargumenty niż gdy jest okazja by się z kimś/czymś zgodzić „\nKolejny aspekt tradycyjnej polskiej mentalności :-) Równie zabójczy dla osiągania trwałego sukcesu, jak poprzedni.\nOdrobinkę się z Tobą nie zgadzam, kiedy piszesz: „ …jest najkorzystniejszy tylko w jednej (!) kluczowej sprawie. A mianowicie w tym jakim to współczynnikiem PITA (Pain In The Ass – o tym wspominał kiedyś Alex) będzie obarczone zakomunikowanie mu tego, że podoba mi się, świetnie się czuję w jego towarzystwie i chciałabym pójść w naszej znajomości o krok dalej, w myśl rozszerzenia jej o płaszczyznę seksualną.”\nTo prawda, ale nie cała. W sprawach dalszej relacji emocjonalno-seksualnej Konesera możemy porównać, do pilota samolotu, który ma dobry wzrok w obydwu oczach (przeczytaj jego opis w cz.3)\nWedług tych kryteriów wielu innych facetów należy niestety porównać do pilotów jednookich, bądź wręcz niewidomych (to wiem z relacji wielu kobiet!!!). Zgodzisz się, że po „wystartowaniu” też nie jest wszystko jedno, jakim „wzrokiem” dysponuje pilot podczas dalszego lotu, a szczególnie w fazie szczęśliwego i zadowalającego wszystkich „lądowania”, prawda? :-)\nWiem, że teraz sporo Panów się oburzy, ale wiele rzeczy w życiu jest jak pilotowanie samolotu – same dobre chęci nie wystarczą. I lepiej sobie to uświadomić, inaczej mamy niepotrzebne katastrofy. A sami chcieliscie, abym pisał prosto z mostu, patrz dyskusję http://alexba.eu/2010-12-29/tematy-rozne/jak-chcemy-dyskutowac/\nnapisałeś: „..taki tekst, jak zaproponował Alex, będzie dla mnie dziwny. Sytuacja da dużo do myślenia i pierwsza reakcja będzie negatywna. „\nDziękuję!! To jest kolejny dowód (po wypowiedzi Jakuba), że dopasowanie proponowanego sposobu przeprowadzenia rozmowy do różnych typów mężczyzn ma głęboki sens :-)\nZnów mnie wyręczyłaś w odpowiedzi dla Roberta, dziękuję :-)\nOdnosisz się do wypowiedzi „A co do tego, że kobieta “nie chce wykonać pierwszego ruchu” – jest to wg. mnie nieprawda. „\nHmmm.. zatrudniłem wyszukiwarkę i chyba nikt w tym wątku czegoś takiego nie twierdził (a użyłeś cudzysłowu). Jak to wyjaśnić??\nZgadzam się za to z Tobą, kiedy piszesz: „Większość po prostu nie wie jak to zrobić. Co więcej – większość młodych kobiet i mężczyzn nie wie nawet jak podejść do osoby, która jej się podoba i porozmawiać. „\nZ tym, że wspomniane przez Ciebie kursy “NLP – jak poderwać dziewczynę” wcale nie są dobrym rozwiązaniem.\nNawiasem mówiąc, jak wytłumaczysz, że na spotkaniach ze mną (jak np. ostatnie wyjście do teatru http://alexba.eu/2011-05-18/tematy-rozne/wieczor-w-teatrze-z-alexem/ ) było wiele nieznających się (i atrakcyjnych!!) kobiet i mężczyzn i nie mieli oni najwyraźniej żadnego problemu, aby poznać się wzajemnie?\nPytasz: „Jesli KON mial wczesniej ochote na seks, dlaczego, sam nie zaczal rozmowy, w ktorej rozwial by swoje watpliwosci i zaproponowal seks, na ktory ma ochote? „\na potem stwierdzasz: „W przypadku zgody KONa na seks, wydaje mi sie, ze to nie byl naprawde KON, tylko “facet trzesacy portkami” !? „\nPrzeczytałaś dokładnie charakterystyki FTP i KON?? To powinno właściwie wystarczyć, ale proszę bardzo, oto parę dodatkowych wyjaśnień.\nPo pierwsze Koneser rzeczywiście zazwyczaj lubi dobry seks, ale nie oznacza to ani chęci, ani konieczności kopulowania z kim popadnie. Chodzi o 3 zasadnicze czynniki:\n1) seks ma sprawiać dużą przyjemność obydwu stronom\n2) nie należy uprawiać seksu z osobami, z którymi potem mogą byś spore kłopoty jakiegokolwiek rodzaju\n3) dobry Koneser konsekwentnie stosuje zasadę Google „do no evil”\nJak z tego widać, dla kogoś, kto nie ma akurat „seksualnej sytuacji awaryjnej” najpierw trzeba poznać bliżej potencjalna partnerkę. To poznanie może pójść dosyć szybko, ale może się zdarzyć, że brakuje jakiś kluczowych informacji, a z różnych powodów nie było czasu ani okazji aby je uzyskać (bo Koneser zazwyczaj nie ugania się jak pies z wywieszonym …. językiem za jedna kobieta, tylko ma swoje własne życie)\nMoże być tak, że jak wspomniałem powyżej jest jeszcze Pani B, z którą sytuacja jest klarowniejsza …, może informacje, które potrzebuje są bardzo delikatnej natury i sytuacja nie była jeszcze dojrzała do zapytania o nie i tak dalej i tak dalej.\nNie ma to nic wspólnego z baniem się, teraz rozumiesz?\nUciekasz Ewie W z kluczowego pytania :-) :-)\nEwa W Ci pewnie odpowie na Twoje, ciekawe co z tego wyniknie :-)\nPiszesz: „ Nie widzę powodu aby wobec FTP czy ZDC, mówić inaczej. Tym samym nie wiem, po co pisać kolejną część ? „\nPatrząc choćby na jedną z Twoich uprzednich wypowiedzi staje się jasne, że takie rozgraniczenie w zależności od typu faceta jest potrzebne. Teoretycznie można podejście dla pozostałych grup stosować też do KON, ale byłaby to niepotrzebna droga okrężna, do tego coś odwrotnego do tego, co KON ceni u kobiety.\nPytasz: „Załóżmy hipotetycznie, że Pani dla Pana jest nieatrakcyjna fizycznie. Jak wyobrażasz sobie taką rozmowę ? „\nNajpierw wyjaśnijmy co przez to rozumiesz. Polecam uprzednia lekturę postu http://alexba.eu/2009-04-06/rozwoj-kariera-praca/uroda-atrakcyjnosc-fizyczna/\nRobert 2011-08-05 at 18:05\n> dla KON będzie ok., bez szczególnej “oprawy niewerbalnej”.\nCzyżby ? Chyba, że jest nastolatkiem nakręconym na seks, singlem z wyboru lub też nie będącym aktualnie „w potrzebie”.\nNie zgadam się, z klasyfikacją przedstawioną przez Alex-a. Jest płaska, prymitywna i niewiele wnosi do mojej znanej rzeczywistości. Wśród mężczyzn których znam, włączając w to siebie, nie jestem w stanie wykonać przypisania.\nCzytając inne posty odnoszę wrażenie, że do KON-a pakuje się wszystkie pozytywne cechy, a pozostałym pozytywnych cech się nie uzupełnia i odmawia.\n> Uciekasz Ewie W z kluczowego pytania\nA które było kluczowe ?\n> to niepotrzebna droga okrężna,\nPrzeczytałem. Poczekam na Twoje propozycje dla pozostałych typów.\n> Najpierw wyjaśnijmy co przez to rozumiesz.\nMoje znaczenie atrakcyjności fizycznej ściągnąłem z Wiki:\nAtrakcyjność fizyczna – atrakcyjność erotyczna, związana przede wszystkim z wyglądem ciała, ale także zapachem, tembrem głosu, zachowaniem, wyraźnie pociągająca dla innych.\nW tej sytuacji, mam na myśli subiektywne odczucia Pana, a nie ogółu społeczeństwa.\nEwa W 2011-08-05 at 18:22\nco do mojego: „dla KON będzie ok., bez szczególnej “oprawy niewerbalnej”.” – napisałam na podstawie swoich doświadczeń. A jakie Ty masz doświadczenia z proponowaniem mężczyznom rozszerzenia znajomości o wątek erotyczny, że poddajesz w wątpliwość moje słowa i piszesz: „Czyżby ? Chyba, że jest nastolatkiem nakręconym na seks, singlem z wyboru lub też nie będącym aktualnie “w potrzebie”.”????\nRobert 2011-08-05 at 18:54\n> A jakie Ty masz doświadczenia … poddajesz w wątpliwość moje słowa\nNie bezpośrednio tak jak u Ciebie, ale mam też koleżanki które mówią co nieco :-)\nSam byłem świadkiem nieudanej propozycji:\nOn, Ona i ich Kolega. Lata temu, więc dialogów nie przytoczę:\nOna: w większym towarzystwie, proponuje jemu otwarcie seks.\nOna: jestem brzydka, chciałabym być kochana przez facetów.\nOn: głupia baba, przecież wie, że mam dziewczynę. Gdyby nie w towarzystwie to mogłoby, coś z tego wyjść.\nIch kolega: A mi to nie przeszkadzałoby. Chętnie bym ją zaliczył.\nJaki popełniła Ona błąd: nie powiedziała mu o tym, w sytuacji jeden na jeden.\nNie liczą, się tylko słowa. Liczy się też kontekst. A jak rozumiem poradnik Alex-a nie jest dla Koneserek, tylko dla każdej z Pań, więc kontekstu nie należy pomijać :-).\nAlex W. Barszczewski 2011-08-05 at 19:52\nUciekasz zarówno mnie jak i Ewie W od pytania „A czy postrzegasz siebie jako KONa? „\nTo nieładnie, dodatkowo w ten sposób pokazujesz, że wypowiadasz się w poście nie do Ciebie skierowanym i nie ciebie dotyczącym (co do tego nie mam w międzyczasie żadnych wątpliwości) i widać też, że bez znajomości tematu.\nPotem, zbywasz mnie definicja z wikipedii, zapewne nie pofatygowawszy się, aby przeczytać post, który Ci zaleciłem, a którego znajomość znacznie ułatwiłaby nam dyskusję.\nPiszesz jakąś niejasną myśl w którą wrzucasz, cytuję: „Chyba, że jest nastolatkiem nakręconym na seks, singlem z wyboru lub też nie będącym aktualnie “w potrzebie” „ cokolwiek by to miało znaczyć (co ma wspólnego singiel z wyboru z pozostałymi dwoma??)\nPotem podajesz jakiś kompletnie „od czapy” przykład dialogu, który nijak się nie ma do tego, co napisałem w głównym poście.\nW Międzyzdrojach wypogodziło się i wieczór zaprasza na spacer po plaży. Czy wobec powyższego mam teraz siedzieć przy komputerze i próbować Ci dalej coś wytłumaczyć?\nMoja odpowiedź brzmi „zdecydowanie nie!!”\nZrób sobie w miarę miły wieczór\nEwa W 2011-08-05 at 20:15\nPo przeczytaniu Twojego komentarza mam pewność, że poruszamy się po zupełnie innych orbitach i mówimy o zupełnie innych sytuacjach.\nI mam też wątpliwość, czy przeczytałeś te posty z uwagą. „Zaliczanie” kobiet czy mężczyzn to zupełnie „inna bajka” i na ten temat się nie będę wypowiadała, bo takich doświadczeń nie mam i to mnie mało interesuje. A i nie do takich według mnie sytuacji odnosi się Alex w swoich postach.\nTo (mam takie przekonanie) nie jest „instrukcja” ani – jak to nazywasz – „poradnik” dotyczący tego, jak „wyrwać” faceta na imprezie, jak „zaliczyć” faceta.\nSzkoda, ze nie widzisz tej różnicy.\nNa pytanie, czy postrzegasz się jako KON już nie musisz odpowiadać…\nRobert 2011-08-05 at 22:20\n@Alex Ewa W\nNie pasuję do żadnej z tych grup. Niektóre z cech z każdej grupy posiadam lub posiadałem. Jakie znaczenie może mieć, włożenie mnie do którejś z szuflad z napisem FTP, ZDM, ZDC i KON ?\n> zapewne nie pofatygowawszy się, aby przeczytać post, który Ci zaleciłem,\nPost przeczytałem. Twoje definicje 'uroda’ i 'atrakcyjność fizyczna’, nie pasowały mi do wyjaśnienia sprawy. Nigdy nie rozumiałem, tych słów, jak Ty je przedstawiasz. Stąd moja definicja.\nMaciek K. 2011-08-06 at 06:18\nCzytając serię postów z cyku „Jak mu to powiedzieć… ” nasuwa mi się kilka refleksji, którymi chciałbym się tu podzielić. Oczywiście, wszystkie mają charakter subiektywny i jak to często mówi Aleks o swoim pisaniu, nie pretendują one do miana prawdy absolutnej.\n1. Wydaje mi się (z naciskiem na „wydaje”), że wiele kobiet ma pewien problem z proszeniem mężczyzn w ogóle o cokolwiek, nie tylko o seks, zatem w pewnym zakresie rady zawarte w tej serii mogą działać i być pomocne nie tylko w sytuacjach intymnych/erotycznych.\n2. Czytając 4 część serii, odnoszę wrażenie, że wszystko co pisze Aleks jest całkowicie oczywiste, naturalne, logiczne i wręcz intuicyjne. To, że takie sytuacje w życiu rzadko wyglądają tak prosto, utwierdza mnie w pewnym przekonaniu, że wielu ludzi sama sobie komplikuje z różnych powodów swoje życie. Tym bardziej czekam na ostatnią część serii (zapewne dotyczącą sytuacji częściej występujących w życiu, niż opisanej w tej części). Najlepsze zatem będzie na koniec!\n3. Śledząc dyskusję doszedłem do wniosku, że kryterium przedstawionej klasyfikacji mężczyzn, wbrew temu, co widzą niektórzy komentatorzy, absolutnie nie dotyczy kwestii moralnych! Co więcej granice podziału zupełnie nie przebiegają wg linii monogamia/poligamia. Nie jest tak, że np. ZDM to monogamiści, a koneserzy to poligamiści, bo w danym momencie, w jakiś aspektach (np seksualnych) może być właśnie zupełnie odwrotnie. Istota przedstawionych różnic pomiędzy poszczególnymi typami wg mojego odczytania opiera się nieco upraszczając na: doświadczeniu w kontaktach z kobietami, stopniu zainteresowania kobiecą psychiką, poziomem lęku wobec kobiet, umiejętności bycia szczerym wobec kobiet. I tylko tyle.\n4. Choć towarzystwo kobiet generalnie lubię, osobiście raczej nie widzę w sobie konesera kobiecej psychiki, chociażby z racji niespełniania kryterium bogatego doświadczenia z różnymi kobietami, oraz co uczciwie przyznaję, istnienia pewnego lęku przed niektórymi kobietami. Niemniej gdyby przytrafiłaby mi się sytuacja opisana w części 4 nie odbierałbym jej jako jakiejś dziwnej czy uwłaczającej kobiecie, która złożyłaby taką propozycję. Zapewne rozważyłbym taką propozycję i być może odmówił (ze względu na monogamiczny związek), ale nie miałoby ona żadnego wpływu na moje postrzegania czy stosunek do tej kobiety. Co więcej, skoro nikt takich propozycji werbalnie mi nie składa, pewnie odebrałbym ja jako coś pochlebnego. Osobiście mam przekonanie, że w rzeczywistości większość mężczyzn taką propozycję odebrałoby tak jak ja, choć jak czytam to co piszecie, zdaje sobie sprawę, że pewnie to moje przekonanie jest w jakimś stopniu błędne.\n5. Skoro tak duża seria postów została poświęcona wyłącznie dla kobiet, przyłączam się do grona oczekujących na posty dla mężczyzn, w którym mógłbyś Aleks opisać swoje podejście, które pozwala Ci zapewnić kobiecie bezpieczeństwo emocjonalne i sprawia, że kobieta czuje się zwyczajnie dobrze (zapowiadany post „Dlaczego nie należy dawać jej kwiatów…”). Byłoby to pożyteczne także dla męskiej części blogowiczów.\nKrzysiek S 2011-08-06 at 10:28\n„Z całym szacunkiem, ale ten post chyba nie jest skierowany do Ciebie i to z kilku powodów. Paru Czytelników wyjasniło to chyba wystarczająco jasno, więc nie będę się powtarzał.”\nRozumiem, że prosisz mnie o nie komentowanie więcej tego cyklu? Bo jakie to ma znaczenie, że post nie jest skierowany do mnie?\nPisał o tym Jakub w 5 poscie – dokładnie\n„Jak najbardziej rozumiem Alex cel i sens tej serii wpisów, ale moim zdaniem zdecydowana większość kobiet nie chce wykonywać pierwszego ruchu,”\n„Z tym, że wspomniane przez Ciebie kursy “NLP – jak poderwać dziewczynę” wcale nie są dobrym rozwiązaniem.”\nNigdzie nie stwierdziłem, że są.\nAle cykl „Jak mu to powiedzieć” też nie jest do końca dobrym rozwiązaniem. Te osoby potrzebują zbudować pewność siebie, a nie sprawdzać czy facet jest KON czy FTP tylko po to by odpowiednio dobrać słowa.\n„Nawiasem mówiąc, jak wytłumaczysz, że na spotkaniach ze mną (jak np. ostatnie wyjście do teatru http://alexba.eu/2011-05-18/tematy-rozne/wieczor-w-teatrze-z-alexem/ ) było wiele nieznających się (i atrakcyjnych!!) kobiet i mężczyzn i nie mieli oni najwyraźniej żadnego problemu, aby poznać się wzajemnie?”\nCoż – te osoby czytają Twojego bloga już od jakiegoś czasu więc nie mają takich obaw. Najprawdopodobniej mają o sobie dobre zdanie i są pewnymi siebie osobami. One nie potrzebują cyklu „Jak mu to powiedzieć”.\nPS 2011-08-06 at 12:22\nNapisałeś:”Wiem, że teraz sporo Panów się oburzy, ale wiele rzeczy w życiu jest jak pilotowanie samolotu – same dobre chęci nie wystarczą (…)” i dalej o pisaniu prosto z mostu.\nDla mnie Twoje posty, szczególnie ta seria są niezwykle pouczające. Staram się wyciągnąć jak najwięcej i dopasać do siebie, zwłaszcza, że ostatnio mi się poprawiło w stosunkach damsko-męskich :). IMHO, pisanie prostu z mostu jest lepsze. Więcej się uczę, i widzę jak inaczej można podejść do wielu rzeczy w życiu.\nWspominałeś, o zamiarze napisania postu o kwiatach. Chętnie go przeczytam, bo zapowiada się interesująco. Stosunek mojej partnerki do kwiatów znam, jednak pewnie i tak coś wyciągnę z tego postu dla siebie :)\nKomentarz trochę off topic za co przepraszam, ale rzadko tutaj komentuję, bo generalnie zgadzam się z poglądami Autora, i z racji zajęć sprawdzam w praktyce, także nie lubię pisać. Często, też ktoś mnie ubiegnie :) , zwłaszcza Ewa W., której komentarze czytam i uważam za bardzo wartościowe.\nJuż Ktoś Ci to napisał Ewo, że jesteś bardzo interesującą kobietą (może nie tak dokładnie ale coś w tym stylu), i zgadzam się z tym :)\nWpisy o tej tematyce – damsko-męskiej uważam, swoim zdaniem, za potrzebne. Sam często miałem i mam problem w relacjach damsko-męskich wynikający z nieśmiałości i sztucznych filtrów. Poza tym jako mężczyźni chyba trochę jesteśmy „upośledzeni” w okazywaniu uczuć i byciu partnerem dla kobiety.\nNa szczęście człowiek się uczy.\n@Kocimiętka – bardzo pouczającą lekturą były dla mnie Twoje komentarze. Dzięki wielkie za nie.\n@ Maciek K.\n„że wielu ludzi sama sobie komplikuje z różnych powodów swoje życie. ”\n– heh, całkowicie się zgadzam z Tobą. Ale też: ich życie, ich wybór.\nJa jestem na przeciwnym biegunie.\nTak na marginesie – wczoraj byłem bliski skomplikowania sobie pewnej relacji. Na szczęście, szybkie zastanowienie się nad tym co mi to da – otrzeźwiło mnie.\nAntek 2011-08-07 at 14:16\nco ciekawe niezaliczam siebie do KON, raczej juz to bedzie mieszanka zdobywcow. Rowniez bardziej wole gdy jest tak dobrze ze az niepotrzebujemy niczego pytac, ale pomimo tego nie mialbym problemu z zaproponowanym dla KON metody „jak mu to powiedziec”. Nie odczuwalbym zadnego dyskomfortu od tego rodzaju pytania kobiety. Rozumiem ze niektorym mezczyznom to moze wydawac sie nie idealna metoda, ale nie rozumiem dlaczego niektozi tak ostro reaguja i twierdza ze to nie to i ze np. czuliby sie dziwnie. Dziwne te dziwowanie sie:)\nRomeoAD 2011-08-07 at 16:39\nWitam wszystkich. Dawno nic nie pisałem, a tym razem mam wrażenie, że mogę wnieść coś do dyskusji.\n»Załóżmy hipotetycznie, że Pani dla Pana jest nieatrakcyjna fizycznie. Jak wyobrażasz sobie taką rozmowę ?«\nNp. tak: Ostatnio zastanawiałem się nad tym, jak wyglądałaby nasza relacja gdyby do niej włączyć odrobinę seksu, gdyż widzę w tym pewne zagrożenia dla tego do czego doszliśmy dotychczas. Wmieszanie do tego aktywności seksualnej ma spore szanse na popsucie tego, co w naszej relacji cenię. A muszę zaznaczyć, że nie chciałbym stracić ciebie jako przyjaciela* z powodu takich komplikacji. Tak jak jest, jest dobrze i nie powinniśmy tego zmieniać.\n*) to niekoniecznie musi być przyjaciel. Zarówno niekoniecznie takie wytłumaczenie oznacza, że ta druga osoba jest nieatrakcyjna fizycznie dla wypowiadającego (bądź wypowiadającej) te słowa.\n»Jesli KON mial wczesniej ochote na seks, dlaczego, sam nie zaczal rozmowy, w ktorej rozwial by swoje watpliwosci i zaproponowal seks, na ktory ma ochote? Przeciez KON wie czego chce!«\nMógł przecież chcieć, żeby wątpliwości pozostały, żeby zobaczyć co ona z tym fantem zrobi :) Brzmi znajomo?\nMichał Radwański 2011-08-07 at 18:28\nBardzo mi się podoba Twoje spostrzeżenie w ostatnim akapicie.\nJest ono dla mnie trafne zwłaszcza w sytuacji gdy to kobiecie bardziej podoba się mężczyzna, a nie odwrotnie. Jest to dosyć delikatna sytuacja dla mężczyzny, bo nasza inteligencja emocjonalna przy tej samej u kobiety jest niestety bardzo ułomna. Dokładając do tego fakt że w tej sytuacji bardzo łatwo jest się mu wykazywać inicjatywą i wiele zachowań po prostu uszłoby mu 'na sucho’, łatwo mogłoby dojść do tego, że kobieta zostałaby w jakiś sposób zraniona. Dlatego właśnie mógłby chcieć, jak piszesz: „żeby wątpliwości pozostały, żeby zobaczyć co ona z tym fantem zrobi” i w ten sposób nie 'wykorzystać’ sytuacji oraz dowiedzieć się o kobiecie jzegoś więcej.\nI tutaj wypowiedź jaką zasugerował Alex, która, adresowana do mężczyzny o dojrzałości emocjonalnej KONa, pokazuje temu ostatniemu, że kobieta jest bardzo świadoma w sferze erotycznej i będzie mógł zaangażować się z nią seksualnie z mniejszą obawą, że ktoś na tym ucierpi.\nZ drugiej strony chciałbym zaznaczyć że to rozwiązanie nie powinno być poradnikiem 'jak uwieść KONa’, bo skoro ten rodzaj przekazu jest dobry właśnie dla tego że niesie ze sobą pewne informacje o kobiecie, to musi się ona z tą wypowiedzią utożsamiać i czuć komfortowo, a nie używać tylko po to żeby się do KONa 'dobrać’, bo wtedy wracamy do punktu wyjścia :)\nKasia 2011-08-07 at 21:31\nPrzeczytałam post Alexa wczoraj, a dziś tak sobie pomyślałam… że można liczyć na zdecydowanie bardziej pozytywną reakcję proponując facetowi seks ( Wiesz, tak dobrze się nam ze sobą rozmawia i zastanawiam się jakby to było, gdybyśmy rozszerzyli nasza znajomość o * trochę czułości/intymności\n* pierwiastek erotyczny\n* trochę przyjacielskiego/ gorącego/ niezobowiązującego ale sympatycznego/ delikatnego/ namiętnego seksu\njak Ci się to podoba/jak Ci się podoba taki pomysł?”, aniżeli proponując pogłębienie relacji na płaszczyźnie emocjonalnej.\nRobert 2011-08-08 at 18:07\nTwoja propozycja ma według mnie 2 wady:\n1. brakuje stanowczego powiedzenia: 'Nie’ lub podania przynajmniej ważnego powodu ( w jej skali wartości ) dlaczego, nie możesz zgodzić się na jej propozycję.\n2. przekazujesz Pani informację, że z Twojej strony są „pewne zagrożenia” oraz „spore szanse na popsucie”, co nie do końca jest zgodne z prawdą, bo Pani Ci się po prostu nie podoba.\nTak formułując wypowiedź, należy liczyć się z tym, że zdecydowana Pani może odczuć potrzebę pomocy Panu, w usunięciu wskazanych przez Ciebie zagrożeń. Wystarczy, jej poczucie, że można to zrobić. Będzie się to objawiać różnymi działaniami z jej strony, które kosztować będą ją sporo czasu, energii i emocji.\nDla Pana nie jest to obojętne, bo zapewne wielokrotnie będzie nagabywany i będzie musiał się tłumaczyć z „pewnych zagrożeń” oraz „szans na popsucie” :-)\nJak zatem uniknąć powyższego ?\nM.D 2011-08-19 at 11:22\nAlex zawsze wspominasz o dostępnych danych pogodowych online – :) google dodał na google mapy nakładkę z pogodą – pytanie na ile są one aktualne, ale wygląda to ciekawie ;)\nKarolina 2011-08-23 at 23:31\nNa 100% ludzi, z którymi koleguję się 85% to mężczyźni. Oczywiście relacje ja – kolega nie są takie same do wszystkich moich kumpli, niektóre są głębsze, inne płytsze. Lubię facetów i kolegować się z nimi. Nie mam jednak szczęścia do związków. Ale czytając Twoje charakterystyki konkretnych typów, to ja nie chcę mieć takiego szczęścia. Obrzydziłeś mi wizję związania się z jakimś facetem bardziej niż to do tej pory odczuwałam. Już mi przechodziło, ale jak przeczytałam co tu wypisujesz, to przypomniałam sobie, że to nie dla mnie. Bez obawy, mam 24 lata, więc być może kiedyś minie mi obrzydzenie do związku z facetem głębszym niż koleżeński, ale jak sądzę nie prędko.\nPS. Poznałam fascynującego faceta. Znamy się już około rok czasu. Wydawało mi się, że zakochałam się w nim. Chciałam nawet dać mu jakoś znać, że jestem nim zainteresowana, ale dzięki Tobie zrezygnowałam. Wolę mieć święty spokój i dobrego kumpla, któremu mogę powiedzieć, żeby wszelkie pretensje schował do kieszeni, bo nie jestem jego kobietą.\nPS2. Wiem, że to tylko uogólnienia. W moim przypadku jednak mogły być pomocne w celu przekształcenia dobrego kumpla w mojego faceta. Ale nie skorzystam. Bo uwierzyłam Ci. A z doświadczenia wiem, że super kumpel jak przestaje być kumplem, a zaczyna być facetem kobiety, to zachowuje się całkiem inaczej, wręcz ciężko człowieka rozpoznać.\nKarolina 2011-08-24 at 00:39\nPS3. Przyszło mi nagle coś do głowy. Jeśli powiem KON, że chciałabym z nim seksu, nie zostanę odrzucona, jeśli podobam mu się fizycznie. To już ktoś napisał wcześniej.\nŻaden facet nie odrzuci takiej propozycji jeśli kobieta podoba mu się, chyba że ma HIV, wszystkowiedzącą żonę lub jest gejem.\nTaka propozycja od kobiety zostanie potraktowana nie jako propozycja pogłębienia znajomości, ale jako oferta: jestem na raz.\nznak_zapytania 2011-08-25 at 20:04\nA czego właściwie koneser oczekuje od kobiety? Co w sytuacji kiedy on niby w zartach proponuje sex a ona też pół serio odbiera to jako żart? Jeśli nie powie zdecydowanie „do mnie czy do ciebie” bo chce pozostawić odrobinę tajemniczości/być uwiedzioną to jest skazana na wieczną samotność? Czy przypadkiem nie jest tak, że zarówno kobiety jak i mężczyźni nie lubią rzeczy podanych na tacy? Czy dyskutujemy tu tylko o one night stand albo friends with benefits? Nic poza tym?\nOsobiście nie odważyłabym się otwarcie i na serio wydeklamować proponowanej sentencji. Uważam, że sygnały niewerbalne są kluczowe. Chociaż skoro piszę to jestem ciekawa czy tylko dla mnie?\n@Alex byłam kiedyś na jedym z Twoich 'otwartych’ spotkań – było super. Od tamtej pory zaglądam tu od czasu do czasu i zazwyczaj sie zgadzam prawie w 100% ale aktualny temat chociaż bardzo ciekawy wydaje mi się nieco kontrowersyjny.\nSknera 2011-08-26 at 19:51\nChyba jednak mam problem z akceptacja tak luznego podejscia. Czy naprawde to jest jakis problem zeby hajtnac sie z 1 kobieta/facetem i nie miec nic na boku. To co wy tu piszecie to mimo wszystko graniczy z puszczalstwem i niemoralnoscia.\nMichał Radwański 2011-08-27 at 09:03\nSodoma i Gomora, już nie ma ratunku.\nSknero, nie ma żadnego problemu tak z podejściem które prezentujesz jak i z tym luźniejszym prezentowanym w serii postów i komentarzach do nich, ot kwestia osobistych wyborów.\nProblem się pojawia właśnie gdy nie ma akceptacji, bo wtedy nie ma mowy ani o jakiejkolwiek dyskusji na poziomie, ani w ogóle o sensownej interacji z innymi ludźmi, a akceptacja to nie jest 'przyzwolenie’ komuś do robienia czegoś, gdy uznamy, że w jakiś sposób zgadza się to z naszym światopoglądem. Akceptacja to uszanowanie czyjegoś światopoglądu bez względu na to czy 'mieści się nam on w głowie’.\nZachęcam do prześledzenia wątku jeszcze raz, tym razem wzbudzając w sobie uczucie szczerej ciekawości świata, takiej z jaką badają świat dzieci, a potem, jeśli przyjdzie na to ochota, do konstruktywnego zabrania głosu w dyskusji :)\nAnna 2011-09-03 at 16:02\nCzytając tytuł od razu naszło mnie pytanie, ale po co mu to mówić? Zacznijmy od tego, że skoro się spotykamy i dobrze nam w swoim towarzystwie, a do tego czujemy jakąś chemię, to później łatwo o dotyk dłoni itd. Teraz są chłodne wieczory, więc śmiało można powiedzieć, jak nam zimno i powiedzieć, że potrzebujemy gorących ramion do przytulenia, a to tylko krok do pocałunku( w najgorszym przypadku na pożegnanie).\nJak nie podziała, to może nie jest zainteresowany i czas na poszukiwanie innych gorących ramion, których z pewnością ktoś użyczy :)\nKocimiętka 2011-09-19 at 18:18\nAnno – po co mówić wprost? Bo czasem pewne rzeczy lepiej powiedzieć sobie przed niż po aby nikomu nie stała się krzywda.\nLudzie są omylni, nikt nie jest wszechwiedzący, i czasem nasze „rozpoznanie terenu” bywa nawet nie tyle niepełne co po porostu z uwagi na percepcję błędne.\nDo tanga trzeba dwojga i warto aby obie strony miały świadomość tego, mówiąc mocno pragmatycznie, na co się umawiają. Inaczej trudno o nieporozumienia. Bo może się okazać ze podczas gdy mężczyzna proponuje tango ona myśli o latynoskiej salsie :)\nZ doświadczenia powiem wam, że wszyscy Koneserzy jakich znam werbalizują kwestie tego co takie pogłębienie kontaktu może znaczyć i jakie są ich preferencje w tym zakresie. Aby dać wybór, pozwolić na świadomy wybór kobiecie. Nie zawsze ma to miejsce w konkretnej jednej rozmowie, bywa że po prostu wypływa w czasie znajomości, jednak zawsze wyłania się z nich jednoznaczny obraz tego na co kobieta moze liczyć. I (byś może) co ważniejsze na co kobieta liczyć nie może.\nWerbalizacja – powiedzenie czegoś wprost – daje coś czego jednak niewerbalne sygnały dać nie mogą, bo zbyt są zależne od percepcji i interpretacji. Daje prawie pewność tego że jesteśmy dobrze rozumiani.


Fotoradar w Kraśniku na zastrzeżonej częstotliwości. Strażnicy: "Nie mamy zakazu" - Dziennik Wschodni\nFotoradar w Kraśniku na zastrzeżonej częstotliwości. Strażnicy: "Nie mamy zakazu"\nStraż miejska dostała fotoradar w 2009 roku. Wówczas strażnicy się chwalili, że może być obsługiwany zarówno na miejscu a także zdalnie - dzięki połączeniu bezprzewodowemu i przenośnemu komputerowi komputer\nW Kraśniku to właśnie fotoradar jest głównym źródłem mandatów wystawianych przez Straż Miejską. Twardym dowodem na to są liczby: w zeszłym roku strażnicy wystawili mandaty na około 400 tys. złotych, przy czym 85 proc. tej kwoty to mandaty wystawione na podstawie zdjęć zrobionych kierowcom. A planowane na ten rok wpływy z mandatów w Kraśniku to już 600 tys. zł.\nTyle, że kraśnicki fotoradar może trafić na półkę.\nWszystko z powodu częstotliwości, na której pracuje to urządzenie. Kilka dni temu Urząd Komunikacji Elektronicznej poinformował o wszczęciu postępowań wobec tych straży miejskich i gminnych, które używają fotoradarów wykorzystujących częstotliwości zarezerwowane dla wojska.\n– Obecnie nie jest dozwolona praca urządzeń do pomiaru prędkości w ruchu drogowym wykorzystujących częstotliwości 34,0 GHz oraz 34,3 GHz – czytamy w komunikacie UKE. – Na liście straży miejskich i gminnych, które wykorzystują przyrządy do pomiaru prędkości w ruchu drogowym, wykorzystujących częstotliwości 34,3 GHz, na terenie województwa lubelskiego znajduje się Straż Miejska w Kraśniku. Wykorzystuje jeden fotoradar w tym zakresie – informuje Anna Lewandowska z Urzędu Komunikacji Elektronicznej.\nStraż temu nie zaprzecza. – Tak wynika z instrukcji – przyznaje Jacek Lodowski, komendant Straży Miejskiej. Mimo to fotoradar nadal jest tam w użyciu, a dostępny w internecie grafik pracy tego urządzenia jest rozpisany aż do końca sierpnia. Według niego dziś między 6 a 22 radar pracuje przy ul. Granicznej a jutro, w tych samych godzinach, ul. Przemysłowej.\nRatusz potwierdza, że fotoradar nie zostanie wyłączony. – Nie mamy powodu – wyjaśnia Michał Mulawa, rzecznik Urzędu Miasta. – Nie otrzymaliśmy żadnego pisma w tej sprawie, a urządzenie zostało kupione ze wszelkimi homologacjami – dodaje.\nZgodnie z przepisami Urząd Komunikacji Elektronicznej, po wszczęciu postępowania w sprawie konkretnej straży gminnej lub miejskiej może wydać decyzję zakazującą używania urządzenia. Decyzji takiej nadawany jest rygor natychmiastowej wykonalności. Co więcej, za używanie sprzętu bez pozwolenia UKE może nałożyć karę pieniężną.\nZaplanowana na ten rok kwota wpływów z mandatów wystawianych przez kraśnicką Straż Miejską to ponad 61 proc. kwoty, którą kosztować ma funkcjonowanie tej formacji.\n900 / 2 października 2015 o 19:23\nsuper że już nie stawiają go\nGość / 24 sierpnia 2015 o 10:19\nfotoradary nie dla niedouków z straży miejskiej do tego trzeba być przeszkolonym a nie z podstawówkom ustawa 2006 r. zabraniający kontroli kierowców nierobów do wojska a nie za 4 tys.z utrzymywać z poatników pieniędzy\nRudek / 12 sierpnia 2015 o 01:58\nTylko że to zastrzeżenie częstotliwości dla wojska jest od niedawna, a fotoradary na tym paśmie wprowadzone były na rynek bodajże w 2006 r., konkretnie Multanova 6F. I mają wszystkie certyfikaty CE, świadectwo zgodności, legalizację itd. więc niech UKE sobie przypomni, że prawo nie działa wstecz. Można nie lubić straży ale ja jeszcze bardziej nie lubię, jak się mnie traktuje jak bezmózgego kretyna.\nMożesz mieć Kolego rację.\nAle co by nie było pierwsze (zastrzeżenie częstotliwości, czy zakup "wadliwych" radarów), to wkurza mnie i jednocześnie martwi to, że zapewne jak zwykle nikt nie okaże się winny tej zaistaniałej kuriozalnej sytuacji. Oczywiście każdy działał zgodnie z obowiązującymi przepisami i niczego nie zaniedbał i o niczym nie zapomniał.\nMam nadzieję, że się ze ną zgodzisz.\nLukas / 10 sierpnia 2015 o 08:59\nGość / 9 sierpnia 2015 o 23:57\nsprawa dla Emila pogromcy fotoradarów,sam w swoich nagraniach zachęca do podsyłania mu tego typu przekroczeń updawnień wiec pewnie rozważy wizyte w Kraśniku poparcie ma TVN'u takze zapewne pewna skutecznośc. Moze ma mtos chwile na podeslanie mu tego tematu z kilkoma mądrymi zdaniami na zachętę.\nGość / 9 sierpnia 2015 o 17:13\nSkoro wplywy z mandatow pokrywa tylko 60 % kosztu funkcjonowania Strazy Miejskiej to oznacza ze formacja jest nierentowna. Jaki sens ma jej utrzymywanie ?\nGość / 9 sierpnia 2015 o 16:57\nMulawa kłamca i tyle, mieszka w Lublinie, pracuje w Krasniku, a w deklaracjach wyborczych twierdzi że mieszka w Tarnogrodzie, aby startować z bilgorajskiego powiatu z listy PiS. W Biłgoraju i Tarnogrodzie gra obrońcę ludzi a tu taka czerwona kur,,,,a\nGość / 9 sierpnia 2015 o 14:42\nkosik do SM na rower!wnioskujemy my mieszkacy bo policja go przerasta!\nRudek / 9 sierpnia 2015 o 13:25\nKiedy Straż Miejska wraz z Policją nauczą ludzi przetrzegania znaków drogowych? Chodzi mi szczególnie o parkowanie przy tzw Czerwoniaku. Zmieniono tam organizację ruchu, ale dalej funkcjonuje parking naprzeciwko drzwi do poczty, co utrudnia ruch samochodów.\nPanie Janie. Stanowczo za dużo pan wymaga, zwłaszcza od Policji.\nWg tych panów w zupełności wystarczy sama ich obecność, że z rzadka snują się radiowozami po ulicach i czasami utną sobie miłą pogawędkę ze znajomymi. Chciałby pan, żeby jeszcze w ten upał wysiadali z samochodów i pracowali?. Stanowczo za wiele pan oczekuje.\nJan / 9 sierpnia 2015 o 13:11


Mocny WIG20. Wzrosty Lotosu i JSW - Bankier.pl\nMocny WIG20. Wzrosty Lotosu i JSW\nWIG20 z wysokiego "C" rozpoczął nowy tydzień, wzrosty ograniczyły się jednak przede wszystkim do blue chipów. Mniejsze indeksy poradziły sobie zdecydowanie słabiej.\nWIG20 wzrósł na zamknięciu o 1,64 proc. i wyniósł 2233,7 pkt. Jest to 5. sesja wzrostowa od 26 października i od tamtej pory indeks zyskał 7,25 proc. Warto jednak zauważyć, że w ujęciu tegorocznym WIG20 wciąż jest 11 proc. pod kreską.\nDzisiejsze wzrosty można przypisać poprawie sentymentu do rynków wschodzących. Podczas gdy najważniejsze zachodnie indeksy kończyły dzisiejszą sesję w pobliżu piątkowych zamknięć, giełdy w Turcji, na Węgrzech czy właśnie w Polsce wyraźnie rosły. Za oceanem dobrze dzień rozpoczęły także indeksy giełd w Chile, Meksyku, czy Brazylii. Na Wall Street panował raczej umiarkowany optymizm. Indeksom ciążyło m.in. Apple, które taniało o 3,5 proc.\nW Polsce wyraźne wzrosty ograniczyły się niestety do blue chipów. Choć WIG wzrósł o 1,2 proc. była to głównie zasługa dobrej postawy WIG20. Przykładowo mWIG urósł już tylko o 0,3 proc., sWIG zaś ledwie o 0,05 proc. Obroty wyniosły kiepskie 647 mln zł, z czego 527 mln zł wygenerowały blue chipy.\nWśród spółek z WIG20 najbardziej zwyżkowały spółki paliwowe i banki. Najmocniej zyskał kurs Lotosu (+5 proc.). Spółka przedstawiła dane na temat marży rafineryjnej, która w październiku wzrosła o blisko 2 dolary na baryłce. W śrubowaniu marży pomagają spadki cen ropy, jednocześnie uderzają one jednak w rentowność wydobywczych projektów Lotosu. Mniej takich projektów ma Orlen, który rósł dziś o 2,8 proc.\nZwyżkowała większość spółek z WIG-Banki (+1,56 proc.). Wzrostom przewodził mBank (+4 proc.). Zyskał także PKO BP (2,8 proc.) i Santander Bank Polska (+1,5 proc.). Kurs Banku Millennium spadł zaś o 0,6 proc. Spółka podpisała umowę dotyczącą zakupu ok. 99,79 proc. akcji Euro Banku za 1,83 mld zł. Analitycy ocenili, że cena jest wysoka i reakcja rynku może być początkowo negatywna. Jakość przejmowanych aktywów jest jednak lepsza niż w ostatnich transakcjach rynkowych i w średnim terminie powinna być ona dla Millennium pozytywna.\nKurs LPP zwyżkował o 2,7 proc. Spółka poinformowała w poniedziałek, że otworzyła pierwszy salon Reserved w Kazachstanie. Kolejne otwarcia, tym razem marek House, Mohito oraz Sinsay, planowane są na 21 listopada w centrum handlowym A’port.\nWśród małych i średnich spółek największe wzrosty odnotował TS Games (+13,6 proc.) i Grupa Azoty (+3,9 proc.). Kurs ten pierwszej ruszył w górę po publikacji dobrych danych przychodowych za III kwartał. Na pełny raport trzeba będzie jednak poczekać do 20 listopada.\nEuro Stoxx 50 Strefa euro 3217,37 0,09 1,98 -3,83 -12,81 -8,18\nDAX Niemcy 11494,96 -0,21 1,41 -5,09 -14,72 -11,01\nFTSE 100 W.Brytania 7103,84 0,14 1,10 -2,93 -6,04 -7,60\nCAC 40 Francja 5101,39 -0,01 2,25 -4,81 -7,55 -3,97\nIBEX 35 Hiszpania 9010,70 0,20 2,15 -2,63 -13,01 -10,29\nFTSE MIB Włochy 19281,03 -0,56 1,27 -5,23 -16,22 -11,77\nASE Grecja 618,84 -0,09 -3,32 -6,09 -18,95 -22,87\nBUX Węgry 37794,87 1,72 3,22 2,47 -4,59 -4,02\nPX Czechy 1072,44 0,44 1,63 -2,80 1,98 -0,53\nRTS INDEX (w USD) Rosja 1134,80 0,30 3,32 -2,12 2,29 -1,70\nBIST 100 Turcja 95947,73 1,94 5,97 1,12 -13,79 -16,81\nWIG 20 Polska 2233,74 1,64 7,25 -1,35 -10,45 -9,24\nWIG Polska 57000,37 1,21 5,50 -2,42 -11,23 -10,58\nmWIG 40 Polska 3881,57 0,32 1,80 -5,64 -19,94 -19,92\nSpadki na rynku. W WIG20 najwięcej traci Dino Polska\n3 7 silvio_gesell 2018-11-05 19:40\nJest hossa, kto nie ma długiej ten przegrał życie.\n0 0 pull_up_terrain_ahead 2018-11-05 20:47\nA ja Ci daję plusik, a co :) Zauważ też, że napisałem z wielkiej litery ;)\n0 1 silvio_gesell odpowiada pull_up_terrain_ahead 2018-11-05 21:03\nMi tam wystarczą plusiki na rachunku. :)\n0 1 pull_up_terrain_ahead odpowiada silvio_gesell 2018-11-05 21:43\n0 0 silvio_gesell odpowiada pull_up_terrain_ahead 2018-11-06 10:51\nCzyli jest jednak bessa, obróciłem na krótką.\n2 6 niepelnosprawny_org 2018-11-05 19:19\ndobre tłuste święta, zakupy...


Warto zadbać, aby nasz dom wyglądał estetycznie i wzbudzał podziw sąsiadów. Dlatego też tak ważną rolę odgrywa elewacja, którą należy pokryć odpowiednim materiałem, który oprócz ładnego wyglądu będzie chronił nasz dom przed uciekaniem ciepła i zapewni nam szczelność.\nPodsufitka inaczej nazywana jest podbitką dachową. Służy ona do wykończenia dachu. Podbitka oprócz funkcji estetycznej zapobiega niszczeniu okapu.\nMontując ją należy pamiętać o zachowaniu przepływu powietrza potrzebnego do wentylowania dachu, przez co unikniemy wilgoci i zwiększenia straty ciepła. Dlatego też takie zadanie najlepiej powierzyć fachowcom z naszej firmy.\nNa rynku znajdziemy wiele rodzajów podsufitek, które mogą być drewniane, drewnopochodne, metalowe lub wykonane z PCV. Obecnie najbardziej popularnym materiałem, który stosujemy na podbitki są panele sidingowe, które swoim wyglądem przypominają drewniane deski.


filtry oleju, SKODA OCTAVIA, 2012 - ... III (5E5) - Motochemia\nfiltry oleju do SKODA OCTAVIA, 2012 - ... III (5E5)\nNa tej podstronie znajdziesz listę typów silnika SKODA OCTAVIA z rocznika 2012 - ... III (5E5) dla których mamy w ofercie dedykowane filtry oleju.\nfiltry oleju według typu silnika w SKODA OCTAVIA z rocznika 2012 - ... III (5E5):\nCzemu szukać filtry oleju specjalnie do SKODA OCTAVIA z rocznika 2012 - ... III (5E5)?\nSKODA OCTAVIA z rocznika 2012 - ... III (5E5) mają swoich wiernych fanów, dlatego dbają oni o to, aby używać odpowiednie filtry oleju. W zależności od typu silnika (1.6 MPI, 1.6 TDI - (1598 ccm) lub 2.0 TDI - (1968 ccm)) niektóre produkty takie jak np. filtry oleju mogą być specjalnie dedykowane dla SKODA OCTAVIA z rocznika 2012 - ... III (5E5) z silnikiem 1.2 TSI - (1197 ccm). Jeśli jesteś szczęśliwym posiadaczem tego modelu, ale masz wątpliwości czy konkretne filtry oleju pasują do rocznika 2012 - ... III (5E5) - wybierz odpowiedni silnik (np. 1.8 TSI - (1798 ccm)) i upewnij się, że znajdziesz to czego naprawdę potrzebujesz. Aktualnie w sklepie mamy 2 produktów typu filtry oleju, które pasują do SKODA OCTAVIA z rocznika 2012 - ... III (5E5). Jeśli chwilowo nie mamy ich lub masz inne wątpliwości - zadzwoń do nas (512 802 277).\nPrzykładowe filtry oleju do SKODA OCTAVIA z rocznika 2012 - ... III (5E5)


"Nad piękny modrym Dunajem" - koncert karnawałowy Rzeszowskiego Teatru Muzycznego | Hej.Rzeszow.pl\n„Nad pięknym modrym Dunajem” to koncert karnawałowy organizowany corocznie przez Rzeszowski Teatr Muzyczny „Olimpia” wraz z Estradą Rzeszowską z udziałem świetnych solistów i Rzeszowskiej Orkiestry Kameralnej pod dyrekcją Andrzeja Szypuły, który z batutą i humorem opowiadać będzie o wiecznie popularnej muzyce słynnych wiedeńskich Straussów, a także F. Lehara, E. Kalmana czy F. Loewe. Popularne arie i duety operetkowe i musicalowe śpiewać będą gwiazdy rzeszowskiej „Olimpiii”: Beata Kraska – sopran i Tomasz Furman – tenor.\nNie zabraknie cudownych walców J. Straussa: „Cesarskiego”, „Odgłosy wiosny”, „Nad pięknym modrym Dunajem”, a także uroczych polek: „Anna”, „Tik-Tak”, „Na polowaniu”, „Błyskawice i pioruny” czy marsza Radetzky’ego.\nKoncert odbędzie się w niedzielę, 5 stycznia 2020 r., o godz.18.00 w sali koncertowej Instytutu Sztuk Muzycznych Uniwersytetu Rzeszowskiego, ul. Dąbrowskiego 83.\nBilety na koncert w cenie 55 zł (w przedsprzedaży do 30 grudnia, po tym dniu 75 zł) można nabyć w Estradzie Rzeszowskiej oraz internetowo na platformie Ekobilet.pl.\nPoprzedni artykuł: W IKEA zbierają pluszaki dla rzeszowskich karetek\nKolejny artykuł: IPN oskarża za wpis na Twitterze!


Czy można coś zrobić z kredytem we frankach szwajcarskich?\nUmowy o kredyty we frankach zawierają klauzule abuzywne – postanowienia zabronione przez prawo. Takie punkty nie powinny wiązać kredytobiorcy lub powinny powodować nieważność całej zawartej umowy. Aby poradzić sobie z kredytem we frankach szwajcarskich, należy pozwać bank o zwrot nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, zmniejszenie salda zadłużenia lub unieważnienia całej umowy. Jak to zrobić?\nWygrana sprawa z bankiem. Czy to możliwe przy kredycie frankowym?\nDobre przygotowanie i poprowadzenie sprawy jest kluczem do wygranej. Przygotowanie powinno obejmować analizę umowy kredytowej pod kątem jej legalności w związku z ewentualnym zastosowaniem niedozwolonych zapisów prawnych, zabezpieczenie roszczeń kredytobiorcy poprzez przerwanie biegu przedawnienia, oszacowanie wartości nadpłaconych rat, oraz sprecyzowanie roszczeń. Odpowiednio przeprowadzona sprawa z bankiem ma duże szanse powodzenia. Idealnie dobrany pełnomocnik na etapie przedsądowym i sądowym także stanowi element kluczowy.\nCzy warto iść do sądu z kredytem we frankach?\n„Koszty społeczne są ogromne – tysiące załamań nerwowych i chorób, tysiące rozbitych rodzin, emigracja, tysiące zniszczonych firm, zabijane nadzieje, lawinowo wzrastająca liczba samobójstw, to już 8000 rocznie” – tak Maciej Pawlicki opisał skutki kryzysu, jaki wywołały niesprawiedliwe instrumenty finansowe. Ze względu na wysoki odsetek wygranych spraw, warto zawalczyć przed sądem. Chodzi nie tylko o pieniądze, ale również własność, sprawiedliwość i dobrobyt kredytobiorcy. Przy pomocy profesjonalistów, który poprowadzą sprawę o kredyt we frankach szansa na powodzenie jest wysoka.\nKiedy przedawniają się roszczenia przy kredycie we frankach?\nJak już zostało wyjaśnione, z kredytu we frankach można się wyplątać. Pozostaje jednak jedna ważna kwestia. Banki komercyjne należą do sektora prywatnego, a udzielając pożyczek, zawierają umowy ze swoimi klientami. W związku z tym regulowane są przez Kodeks cywilny i inne ustawy. To znaczy, że klientom przysługują roszczenia – na przykład o zwrot nadpłaty – które zgodnie z Kodeksem cywilnym ulegają przedawnieniu. Od 2018 każda zapłacona rata przedawnia się po 6 latach.\nCo z tymi, którzy spłacili kredyt we frankach?\nWiększość spraw o kredyty we frankach dotyczy tych pożyczek, które dalej są spłacane. Co jednak, jeżeli kredyt został już spłacony? Czy możliwe jest odzyskanie pieniędzy? Osoby, które spłaciły już swój kredyt zaciągnięty w walucie obcej jak najbardziej mogą wystąpić przeciwko bankowi o unieważnienie umowy kredytowej. Mogą one żądać zwrotu nadpłaty. Część rat jest przedawniona, ale te, które zostały spłacone w ciągu sześciu lat przed wniesieniem pozwu, mogą być przedmiotem takiego roszczenia. W naszej firmie Podkarpackie Centrum Odszkodowań Versus s.c. obsługujemy klientów zarówno będących w trakcie spłaty, jak i tych, którzy kredyt już spłacili.\nPodkarpackie Centrum Odszkodowań VERSUS s.c. obsługuje wielu Klientów frankowych. Frankowicze, przekazując nam dokumenty do analizy dokładnie wiedzą, czego mogą spodziewać się w efekcie zakończenia swojej sprawy.


Korpolicja « Wolne Media\nOpublikowano: 13.05.2019 | Kategorie: Opowiadania, Publikacje WM\nMały oddział policji korporacyjnej zbliżył się do wysokiego bloku osiedla biedoty supermiejskiej. Otaczające ich standardowe pola ochronne załamywały osiemdziesiąt procent padającego na nich światła. Z okien mieszkania na siedemnastym piętrze, do którego się kierowali, wyglądali jak powidok pełznący po betonowej alejce. Prowadzący oddział Sierżant Abaddon Kaliński otworzył drzwi klatki, przystawiając do panelu skanującego opaskę na przegubie ręki. Komputer zarządzający blokiem automatycznie przyznał mu uprawnienia administratora; ściągnął w dół wszystkie cztery windy i zamknął klatki schodowe.\n— Sprawdzić poziom ochrony osobistej i ustawienia emiterów — wydał polecenie Sierżant, gdy jechali na górę.\n— Zgodne z wytycznymi — odpowiedziało pięciu mężczyzn.\nNa siedemnastym piętrze jeden z korpolicjantów ostrożnie wysunął głowę, omiatając wzrokiem obie strony długiego korytarza. Pole otaczające jego głowę zostało natenczas zwielokrotnione.\n— Czysto – odparł szeptem, który pojawił się w uszach pozostałych.\nWyszli i skręcili w lewo. Poruszali się truchtem. Dźwięk i wibracje każdego ich kroku były absorbowane przez pola siłowe, które cały czas kamuflowały ich obecność. Pół minuty później zatrzymali się przed szarymi drzwiami, na których widniał numer sto dziewięćdziesiąt dwa. Sierżant dwoma, krótkimi gestami lewej dłoni wyłączył swój kamuflaż i zapukał w drzwi.\n— Korpolicja! Otwierać! — krzyknął i odczekał ustawowe trzy sekundy, stojąc naprzeciwko drzwi. Przepisy wymagały od niego umożliwienia identyfikacji go przez mieszkańców, co było wymogiem formalnym. Niedopełnienie go dawało możliwość składania zażaleń, a nawet oficjalnych prób negowania decyzji podjętych przez funkcjonariuszy w czasie trwania akcji.\nPo upływie trzech sekund przywrócił swój kamuflaż. Nie czekając na reakcję mieszkańców przyłożył do zamka drzwi opaskę na przegubie ręki, otwierając go momentalnie. Pchnął silnie drzwi i cały oddział wpadł do dużego salonu. Na środku stała kanapa, na której siedziała kobieta w średnim wieku przed wielkim telewizorem. Po prawej w aneksie kuchennym stał mężczyzna w fartuchu, mieszając coś w dużym garnku. Całkiem po prawej znajdował się krótki przedpokój zakończony jasnymi drzwiami. Po lewej szeroko uchylone drzwi ukazywały sypialnię z wielkim, idealnie pościelonym łóżkiem.\n— Sygnał dochodzi w prawej — poinformował Starszy Szeregowy Sammael Kropka.\nSierżant wskazał krótkim gestem drzwi na końcu przedpokoju. Trzech korpolicjantów ruszyło w jego kierunku z wyciągnięta bronią.\n— Hej, co jest! — krzyknęła kobieta, zrywając się z kanapy. — Czego tutaj mendy chcecie?\nNikt jej nie odpowiedział, więc ruszyła w ich stronę z przekleństwami na ustach. Gdy tylko wykonała drugi krok, Sierżant wystrzelił w nią wiązką ze swojego emitera. Strumień energii otoczył i unieruchomił kobietę. Kaliński wykonał krótki ruch lufą ku górze i kobieta podleciała, zastygając płasko na suficie. Spojrzał na faceta przy garach, który uniósł obie dłonie kręcąc ugodowo głową. Mądry pantofel, pomyślał Sierżant.\nTrójka korpolicjantów wpadła do małego pokoju wyważając drzwi. Panował w nim półmrok i wszędzie walały się rzeczy. Ubrania, książki, podzespoły elektroniczne. Po prawej siedział chłopiec przed płaskim ekranem komputera, trzymając ręce na holograficznej klawiaturze. Zniknęła, gdy tylko cofnął je zaskoczony wtargnięciem funkcjonariuszy. Szybko przywiódł ręce z powrotem do ekranu i zaczął wpisywać polecenia na transparentnej klawiaturze. Jeden z korpolicjantów wystrzelił w jego stronę z emitera i ruchem lufy skierował go na przeciwległą ścianę, na której chłopiec zastygł spłaszczony w bezruchu.\n— Mamy go! — krzyknął Szeregowy Aryman Giewont przez ramię, obracając głowę w kierunku stojącego w salonie Sierżanta. Ten wolnym krokiem ruszył w jego stronę, obdarzając mężczyznę w aneksie kuchennym przeciągłym spojrzeniem lekko przymkniętych oczu. Tamten językiem ciała zapewnił go, że żadne mu w głowie głupie numery.\n— Tutaj — powiedział szeregowy, siedząc już przed ekranem komputera chłopaka i szybko naciskając klawisze holograficznej klawiatury. — Proszę spojrzeć, to jest podstawowy kod, który może zostać wykorzystany do nielegalnego generowania Feniksów.\n— Jesteś pewien? — spytał sierżant.\n— Tak, wszystko na to wskazuje — mówiąc to, cały czas uderzał palcami w klawiaturę. — Zresztą taką informację otrzymaliśmy od systemu filtracji sieci. Ona nigdy się nie myli — dodał, podpierając się autorytetem korporacyjnej Sztucznej Inteligencji.\nSierżant odwrócił się i podszedł do chłopca płasko przywierającego do ściany.\n— Jeżeli jesteś w stanie zrobić coś takiego — wskazał kciukiem prawej ręki na komputer stojący za jego plecami — to wiesz dobrze, że sieć jest zarządzana przez SI i każdy komputer skanowany, gdy tylko się do niej podłączy. Więc dlaczego to zrobiłeś? — spytał, wpatrując się w oczy dziecka, które rozpaczliwie szukały ucieczki przed jego spojrzeniem, wędrując po suficie i ścianach.\n— Hej! — krzyknął Sierżant i chwycił chłopca za twarz, którego oczy otwarły się szerzej i zatrzymały na twarzy mężczyzny.\n— Ja… nie wiem… o co chodzi… — wydukał chłopak.\n— Właśnie przyłapaliśmy cię na tworzeniu oprogramowania, za pomocą którego można nielegalnie generować oficjalną walutę.\n— To jest podstawowy kod, który można wykorzystać odpowiednim oprogramowaniem… — wtrącił zza jego pleców Szeregowy Giewont, cały czas pochylony nad klawiaturą i przeglądający na monitorze zawartość dysku dziecka.\n— Tak czy inaczej — kontynuował Kaliński — jest to czyn nielegalny, który jest zagrożony jedną z najsurowszych kar. Rozumiesz? — wypowiedział ostatnie słowo powoli, nachylając się do twarzy chłopca ujętej w dłoń. Wiedział lepiej, niż nabierać się na udawaną, najpewniej wyćwiczoną mimikę przerażenia i rozpaczy. Tacy młodzi hakerzy byli często bardzo inteligentni i dojrzali jak na swój wiek. Doskonale wiedzieli, co robią.\n— Ale…. ja pisałem sobie… to jest do gry… którą robię… — dukał chłopiec. Łzy płynęły po jego policzkach, a w jego kroczu pojawiła się mokra plama.\n— Dobrze, że się boisz — skomentował to Sierżant. — To znaczy, że wiesz co zrobiłeś — utwierdził się w przekonaniu. Wypowiedzenie go na głos uczyniło je prawdziwym.\nPuścił jego twarz i podszedł do Szeregowego siedzącego przy komputerze.\n— Dobra, zabieramy sprzęt, dzieciaka i jego matkę.\n— A ojciec? — spytał Starszy Szeregowy Kropka.\n— Niech dalej gotuje.\nSkinęli mu głowami. Wyciągnęli z płaskich plecaków czarne, zrolowane worki. Rozwinęli je i zaczęli pakować do nich wszystko, co uznali za związane w wykrytym procederem. W tym wszystkie kości pamięci jakie znaleźli w pokoju chłopca i zabawki posiadające procesory. Na końcu Szeregowy Giewont chwycił swój miotacz i wprowadził kilka komend na jego bocznym panelu. Chłopak oderwał się od ściany i unosząc w powietrzu zaczął kierować się do wyjścia, płynąc przed wychodzącymi funkcjonariuszami.\n— Ale panowie — zaprotestował w końcu mężczyzna.\n— Ani drgnij! — krzyknął do niego Sierżant Kaliński.\n— Ale mój syn… — powiedział błagalnie.\n— Zgłoś się na posterunek zachodni pojutrze to się dowiesz, co będzie się z nim dalej działo. A teraz wracaj do garów — rzucił, wskazując na dwa garnki na płytach grzewczych z buchającą parą spod pokrywek.\nCała szóstka wyszła z mieszkania, wraz z uwięzionymi w polach energii matką i dzieckiem. Twarz kobiety była czerwona, a jej usta poruszały się gwałtownie. Otaczające ją pole nie przepuszczało jednak żadnych dźwięków. Sierżant postanowił oszczędzić sobie jej wynurzeń i zachować je dla biurkowiczów na Posterunku.\nWyszli z bloku i skierowali się do zaparkowanego dwie alejki dalej radiowozu. Znajdował się poza widokiem z okien mieszkania na siedemnastym piętrze. Kilkoro przechodniów, dwójka nastolatków trzymająca się za ręce, starsza kobieta wracająca z siatką zakupów z pobliskiego targu i pracownik porządkowy zbierający śmieci z trawników, oglądnęło się za grupą mundurowych i ludzi lecących przed nimi w powietrzu. Nikt jednak nie śmiał ich zaczepić. W tej części supermiasta nawet niepochlebne słowo skierowane do korpolicjanta mogło skończyć się aresztem lub kilkugodzinnym – przy odrobinie szczęścia – przytwierdzeniem do podłoża. Powodował go wystrzał korpolicyjnego emitera w odpowiednim trybie. Człowiek nie mógł się ruszyć i nikt nie mógł go dotknąć. Aurora, pankorporacja powstała z połączenia kilkunastu największych korporacji pod koniec dwudziestego pierwszego wieku, nazywała ten tryb ‘Refleksją w Bezruchu’. W spotach propagandowych przedstawiano to jako coś pozytywnego. Pomagającego ludziom nabrać odpowiedniej perspektywy do świata i swoich czynów.\nKobietę i dziecko umieścili z tyłu pojazdu. Oboje złapani w jego wewnętrzne wiązki energetyczne, tkwili nieruchomo rozpłaszczeni na bocznych ścianach. Sierżant usiadł za sterami, a reszta tuż za nim na szerokich, wzdłużnych siedzeniach. Radiowóz wzniósł się w powietrze i gdy osiągnął pułap stu metrów, ruszył z ogromnym przyspieszeniem na wschód. Kaliński zobaczył w bocznym lusterku oddalające się szare bloki mieszkalne, za którymi ciągnął się wysoki mur otaczający supermiasto. Osiedla biedoty zawsze budowano w zewnętrznych pierścieniach zagospodarowania przestrzennego. Im bliżej centrum, tym wyższe klasy zasiedlały coraz lepszej jakości lokale. Wewnętrzny pierścień stanowiło centrum biznesowe i naukowe, do którego przylegały najdroższe i najbardziej ekskluzywne apartamenty. Wszystkie wyposażone w ostatnie zdobycze technologii, zapewniające materialnie beztroskie i luksusowe życie.\nW połowie drogi otrzymali powiadomienie o próbie podkopu pod murem w zachodniej części. Wszystkie jednostki w promieniu dziesięciu kilometrów miały skierować się na miejsce i sprawdzić wskazania sensorów. Sierżant Abaddon Kaliński uśmiechnął się pod nosem i zawrócił radiowóz.\n— Sierżancie, ale jesteśmy ponad dwadzieścia kilometrów od… — zaprotestował Kropka.\n— Nikt nie włamie się do tego miasta na mojej służbie! — przerwał mu Kaliński. W jego głosie usłyszał determinację, która nie pozostawiała złudzeń. Będą pierwszym patrolem, który tam dotrze.\nCztery minuty później dolatywali do trzydziestometrowego muru. Jasny, zbudowany ze specjalnej mieszanki opracowanej przez Aurorę, był jej najważniejszym produktem. Gdy tylko otaczała swoim murem miasto, praktycznie należało do niej. Jej dynamiczny produkt fortyfikacyjny pozwalał miastom rozrastać się i obejmować coraz większe obszary. Był szeroki na blisko piętnaście metrów i pozwalał na patrolowanie jego szczytu równocześnie trzem pojazdom opancerzonym. Posiadał system obrony naziemnej i przeciwlotniczej. Był zdolny do emitowania serii krótkich, ukierunkowanych impulsów elektromagnetycznych. Stosowane powszechnie SI mogły kiedyś przekroczyć nałożone na nie ograniczenia i przezwyciężyć imperatyw służenia człowiekowi. Armia takiego przeciwnika byłaby najtrudniejsza do odparcia, jak głosił spot reklamowy Aurory. Trudnym w każdym bądź razie dla każdego, kogo nie chronią jej produkty fortyfikacyjne.\nPrzelecieli nad murem, na którym stacjonujące siły obrony miasta wskazały im miejsce wykryte przez sensory. Minęli szczyt muru i pod nimi pojawiło się wysypisko wszelkich rzeczy, wśród których dominowały drewniane konstrukcje. Wielu ludzi bez pozwolenia na pobyt w supermiastach decydowało się pozostać w ich pobliżu, mieszkając nawet u samego podnóża murów. Miejsce wskazane przez komputer stanowiła porządniejsza konstrukcja przypominająca piętrową, drewnianą chatę. Gdy radiowóz wyłonił się znad muru, kilka osób wbiegło do niej zatrzaskując za sobą drzwi. Na podglądzie termicznym widzieli, jak barykadują drzwi i uciekają w głąb domu. Po chwili ich odczyty cieplne zniknęły.\n— Muszą wchodzić pod ziemię — oznajmił Sierżant Kaliński.\nSkręcił radiowozem i przez moment pozwolił mu bezwładnie spadać, by zatrzymać go metr nad ziemią. Nikt w środku nie poczuł najmniejszego przeciążenia, otoczony polami energii wozu. Znacznie lepiej spełniały swoje zadania niż ich pradziadkowie, pasy bezpieczeństwa. Pojazd korpolicyjny osiadł miękko na gruncie, który wcześniej wyrównał wiązką cieplną biegnąca po obwodzie podwozia. Sierżant wyszedł z radiowozu pierwszy, a za nim jego pięcioosobowy zespół. Jednym wystrzałem z emitera rozbili drzwi, które połamane wleciały do środka. Wkroczyli do wewnątrz osłaniając się wzajemnie, z polami ochronnymi o pełnym maskowaniu postaci. Wewnątrz panował półmrok i byli praktycznie niewidoczni w świetle rzucanym przez pojedynczą żarówkę zwisającą na długim kablu z sufitu. Siebie widzieli jednak doskonale na wewnętrznych ekranach pól, które filtrowały zawartość otoczenia w zależności od potrzeb użytkowników. Te komunikowano komendami głosowymi lub za pomocą paneli na przegubach rąk.\nPrzeszli duże pomieszczenie, które w normalnym domu byłoby salonem. Na jego końcu znajdował się mały pokój. Jego północną ścianą był mur supermiasta. Tuż przy nim znajdował się otwór w ziemi o średnicy blisko dwóch metrów. Wokół niego stały niskie metalowe obramowania, obwiązane prymitywnymi linami ginącymi w jego wnętrzu. Sierżant stanął nad krawędzią otworu i spojrzał w dół. Przeskakiwał w różne tryby widzenia, lecz nie mógł nikogo dostrzec. Technologia nie odnalazła obecności żywych istot. Wycelował w otwór swój emiter, któremu dodał element dotąd znajdujący się na jego przedramieniu. Broń zwiększyła swój rozmiar i teraz Kaliński trzymał ją jak karabin. Na panelu po wewnętrznej stronie pola zobaczył, że broń przeszła w tryb obrazujący. Strzelił dwukrotnie, wpuszczając do tunelu pierścienie energii, które rysowały przed oczami Sierżanta wnętrze tunelu na ekranie pola. Widział wszystkie nierówności, szersze i węższe miejsca. Czasami pojawiała się poprzeczna podpora o skrzyżowanych ramionach, podtrzymująca ściany. Pierścienie energii odtworzyły na ekranie pola Kalińskiego kilkunastometrowy pion tunelu, który zaczął skręcać. Po kilku metrach stawał się poziomy i wchodził pod mur. Sierżant wiedział, że fortyfikacja wpuszcza w ziemię kilkuwarstwowe tytanowe panele. Nie pamiętał tylko dokładnie na jaką głębokość. Sądził, że co najmniej trzydzieści metrów. To byłoby rozsądne i praktyczne. Tunel przeszedł jednak pod murem nieco poniżej dwudziestu metrów i zaczął się wznosić pod lekkim kątem, który został utrzymany aż po otwór na jego drugim końcu.\n— Krew zaleje! — krzyknął Sierżant i wykonał krótki gest dłonią.\nPrzeniósł swój widok na ekrany pozostałych, którzy zobaczyli tunel w kształcie litery U z półleżącym prawym ramieniem. Pierścienie energii rozproszyły się na otwartej przestrzeni wewnątrz supermiasta, obrazując kilkanaście metrów kwadratowych terenu. Zobaczyli wycinek lasu.\nSierżant zmienił tryb emitera i posłał w tunel kilka gęstych wiązek energii. Lekko zatrzęsła się ziemia pod ich stopami, gdy tunel zaczął się zasypywać. Nim wyszli z drewnianego domu zamknął się całkowicie. Pobiegli do radiowozu i wystrzelili w powietrze. Osiągnięcie drugiej strony zajęło sierżantowi trzydzieści cztery sekundy. Osiedli przy wylocie tunelu, który teraz wypełniony był ciemnobrązową ziemią. Czwórka szeregowców rozproszyła się po terenie, a Starszy Kropka pozostał przy Sierżancie. Po tej stronie znajdował się zagajnik w idealnie utrzymanym paśmie zielonego parku ciągnącego się dookoła supermiasta. Dla poprawy jakości powietrza Aurora zasiała w nim wiele drzew z myślą o stworzeniu kiedyś pasma lasu, które miało znacząco podnieść jakość powietrza. Warszawa już dawno zdecydowała się na dodatkową opcję produktu fortyfikacyjnego, jakim była kontrola wewnętrznego klimatu. Mur generował silne, elektrostatyczne promieniowanie sięgające wysoko w niebo. Dzięki temu izolował setki kilometrów kwadratowych otoczone murem i ustanawiał pożądane filtrowanie atmosfery. Odrzucano wszelki brud i zanieczyszczenia latające w powietrzu w formie cząstek. Eliminowano też te uznane za szkodliwe. Nie wszystkie chmury udawało się jednak rozproszyć, albo nie zawsze przywołać ich odpowiednią ilość, gdy wymagała tego sytuacja wewnątrz. Aurora twierdziła, że właśnie kończy przygotowywać aktualizację fortyfikacji, którą zaoferuje bezpłatnie wszystkim swoim klientom. Jest to duża zmiana, która będzie wymagać lekkich modyfikacji konstrukcyjnych. Wdrożona, pozwoli miastu na wzniesienie nad sobą kopuły energetycznej. Z górnym pułapem zawieszonym pięć kilometrów nad ziemią, będzie mogła w pełni kontrolować wewnętrzny klimat. W tym przywoływać zimę w porze lata lub odwrotnie. To ostatnie kosztowałoby fortyfikację wiele energii i byłoby drogie dla miasta, ale możliwe do osiągnięcia. Jeszcze tylko kilka miesięcy testów i będzie dostępna. Nowi klienci produktu fortyfikacyjnego będą musieli zapłacić pół miliona Fenixów więcej za mur z taką aktualizacją. Dlatego jak głosił spot reklamowy, lepiej przyłączyć się do tej ekskluzywnej grupy już teraz, zanim aktualizacja zostanie ukończona.\n— Nikogo nie znaleźliśmy — zakomunikowali szeregowi, gdy wrócili do Sierżanta.\nTen nacisnął coś na swoim panelu i spojrzał na radiowóz. Część jego dachu zaczęła się poruszać i po chwili wzbiła w powietrze. Podzieliła się na kilkanaście małych elementów i ruszyła w obie strony zielonego pasma. Na ekranie pola Kaliński obserwował mapowany w czasie rzeczywistym, powiększający się obraz parku otaczającego Warszawę. Pozostałe patrole odnalazły drewniany dom po drugiej stronie muru i wkrótce dołączyli do Sierżanta i jego zespołu. Radiowozy zaczęły patrolować pierścień parku nieregularnymi przelotami. Po godzinie zaangażowano ponad dwieście jednostek. Nie udało im się jednak nikogo znaleźć. O szesnastej oficjalnie zakończono akcję poszukiwawczą. Profilaktycznie podwojono ilość patroli w supermieście. W centrum potrojono i wysłano w powietrze drony. Autonomiczne jednostki zdolne do poszukiwania, negocjowania przez przyzwoitą SI i prowadzenia otwartej walki. Kolejny genialny produkt Aurory, który wiele lat temu był wysyłany zamiast korpolicji to toczenia wojen supermiejskich. Jedenaście takich dronów potrafiło skutecznie walczyć z tłumem kilkuset rozwścieczonych ludzi, którym uniemożliwiały przejście przez chronione przecznice wielopasmowych ulic.\nKaliński z Kropką, Giewontem i pozostałą trójką szeregowych wrócili na Posterunek pół godziny później. Ściągnięto ze ścian radiowozu kobietę i dziecko i przetransportowano zamkniętych w polach energii do komisariatu. Gdy wreszcie ich uwolniono, dziecko dostało ataku paniki i na przemian krzyczało i wymiotowało. Kobieta z początku była katatoniczna. Gdy jeden z funkcjonariuszy bliżej jej się przyglądał, zaatakowała tak wściekle i z taką zajadłością, że została na miejscu zastrzelona. Do rana następnego dnia chłopczykowi nie udało się dojść do siebie. Majaczył coś przyciśnięty do ściany z oczami goniącymi po otoczeniu. Lekarz, który przyszedł na poranną zmianę polecił odebrać mu przytomność na dwie doby. Później ocucony będzie spokojniejszy i lepiej przygotowany do postawienia przed sądem. Korporacja wychodziła z założenia, że jeżeli zaczynasz manipulować światową walutą, to znaczy że jesteś wystarczająco dojrzały, by ponieść za to surową karę. Zatrzymany chłopiec stanie się mężczyzną w korporacyjnym zakładzie penitencjarnym. Wpoją mu tam również odpowiednie wartości, które będą zgodne z kierunkiem rozwoju Aurory.\nDwa dni później jeden z patroli zgłosił napotkanie podejrzanej grupy osób. Wszystkie miały wszczepione identyfikatory, ale w jednym przypadku nie zgadzała się płeć. Markiem Bocheńskim okazała się być trzydziestokilkuletnia kobieta o krótkich blond włosach i twarzy zbyt kobiecej, by mogła należeć kiedyś do mężczyzny.\n— Patrol sto trzydzieści dwa w drodze! — krzyknął Sierżant Kaliński do tapicerki radiowozu i zawrócił dużą pętlą, ponieważ akurat był rozpędzony goniąc obywatela Centrum, który przekroczył dozwoloną prędkość. Ominęło go właśnie pouczenie.\n— Sierżancie, ale to na drugim końcu miasta… — zaprotestował Kropa. Czuł, że jako Starszy Szeregowy powinien interweniować, gdy dowódca oddziału przestanie być racjonalny. Wiedział jednak, że poza zwerbalizowaniem protestu nie jest w stanie nic zrobić. Znał Sierżanta i wiedział, że jak się do czegoś zapali, to nie ma sensu z nim walczyć. Można sobie tylko zaszkodzić, a on i tak nie odstąpi.\nDotarli wreszcie do północno-wschodniej części środkowego pierścienia mieszkalnego. Wylądowali obok dwóch radiowozów, przed którymi stały ich połączone oddziały przy roboczo wzniesionej wyspie holograficznej. Nad nią wyświetlał się teren osiedla rezydencji mapowanych teraz przez drony. W końcu zauważono kilka osób. Porównali wcześniejsze odczyty i potwierdzili, że należeli do uprzednio zauważonej grupy. Gdy dołączyły do nich jeszcze dwa patrole, zdecydowano o ruszeniu za nimi piechotą. Starsi Szeregowi mieli pilotować radiowozy i trzymać się sto metrów za nimi, wspierając działania naziemne.\nSzli U-kształtną formacją, której ramiona rozciągały się coraz bardziej. Otaczano całą grupę, która zatrzymała się w jednej z rezydencji. Sierżant Augustyn Krajewski upomniał wszystkich, że to mogą być obywatele supermiasta i mogą nie mieć uprawnień do otworzenia do nich ognia bez ostrzeżenia. Dlatego muszą zacząć od identyfikacji.\n— Zrozumiałem — potwierdził otrzymanie wytycznych Kaliński. Gotował cały w środku i był gotowy do walki. Przeszkadzało mu, że musi się hamować. Tym bardziej, że wiedział. To byli oni. Ci sami, którzy uciekli mu dwa dni temu i narazili go na głupie docinki ze strony pozostałych sierżantów. To był jego bałagan i zamierzał go dzisiaj posprzątać.\nDochodziła dwudziesta i szybko zaczęło się ściemniać. Lato tego roku było wyjątkowo upalne. Zostało wybrane takim przez mieszkańców Warszawy przytłaczającą większością głosów. Ułatwiało im pracę. Ścigani odczuwali je w pełni, a korpolicjanci chronieni osobistymi polami mieli zapewnione optymalne warunki dla swoich organizmów w danej chwili. Teraz, przy wzmożonym wysiłku fizycznym, dostarczały im dodatkowe trzy procent tlenu we wdychanym powietrzu.\nDrony osiadły na dachu i wypuściły jednostki skanujące. Małe sfery, które obleciały budynek w poszukiwaniu wejścia. Dyskretne urządzenia zwiadowcze. Jedno z nich osiadło bezgłośnie na szafce obok śpiącego mężczyzny na piętrze rezydencji. Na tyle blisko, by otrzymać pełny skan ciała i przyjrzeć się uważniej wszczepionemu identyfikatorowi. Po kilku minutach ustalono, że był fałszywy. Bardzo dobrze podrobiony, z identyfikacją zmarłego dwa lata temu Warszawiaka. Ktoś w administracji handlował danymi. Umieszczą to w raporcie i poślą dalej. Góra będzie wszczynać dochodzenie. No chyba, że to sama Aurora sprzedawała pakiety tożsamości niemiastowym w zamian za surowce. Takie rzeczy się zdarzały.\nPozostali sierżanci nie protestowali, gdy Kaliński wyznaczył siebie jako grot włóczni, którą mieli zaatakować najeźdźców. Ponieważ tym byli. Obcymi bezprawnie najeżdżającymi terytorium autonomicznego supermiasta, którego prawa mają pierwszeństwo decydowania o ich losie odkąd przekroczyli jego mury.\nBezszelestnie otworzył drzwi frontowe upewniwszy się, że w promieniu dziesięciu metrów nie ma żadnego ludzkiego odczytu cieplnego. Za nim sierżanci wchodzili dwójkami, na końcu szeregowi z emiterami uzupełnionymi o części z przedramion. Korporacyjny emiter energii posiadał dwa podstawowe tryby bojowe. Rzadko sięgano po wielofunkcyjne działo ofensywne jak teraz. Domyślnie był to rewolwer ze wspomagającym je systemem nawigacji na przedramieniu użytkownika. Emiter sam wskakiwał w dłoń i znacznie zwiększono celność poprzez automatyczną korektę ustawienia wyciągniętej dłoni korpolicjanta. Broń komunikowała się z implantem optycznym i przysadkowym, optymalizując swoje działanie.\nSierżant Abaddon Kaliński kucał przy drewnianym wykończeniu ściany krótkiego przedpokoju, przylegając do niego plecami. Jego wewnętrzny stan niczym nie ustępował chwili eksplozji kiloton trotylu. Trwał jednak opanowany w bezruchu, czekając na potwierdzenie pozycji wszystkich szesnastu osób. Gdy je otrzymał, rozpętał piekło.\nPrzełączył emiter w swój autorski tryb, nad którym pracował od blisko roku. Cały przyległ do jego przedramienia i wierzchniej strony dłoni. W jej wnętrzu pojawiła się błękitna kula energii, którą mógł manipulować ruchem palców. Poziom energii wraz z jej zagęszczeniem wzrastał, gdy je zaciskał. Po krótkiej chwili ruszył z miejsca.\n— Musimy zatrzymać przynajmniej dwóch żywych — usłyszał na kanale dzielonym przez sierżantów.\n— Zrozumiałem — odparł Kaliński. Dobrze zrozumiał. Czternastu jest do eliminacji. Dostał swój rozkaz.\nTrójka w salonie po prawej nie zauważyła nawet jak oddał strzał zamaskowany polem ochronnym. Bezszelestny przelot energii nie mógł ich zaalarmować o nadciągającym niebezpieczeństwie. Zginęli porażeni na kanapie. Ich ciała zarumieniły się jak steki na rożnie, a włosy kobiet zaiskrzyły momentalnie się spalając. Pola nie pozwalały korpolicjantom poczuć zapachu spalonych ciał. Protokół związany z higieną psychiczną podczas akcji blokował takie doznania. W strategicznie ważnych momentach, filtrował nawet płacz dzieci i wołania kobiet o pomoc, jeżeli korpolicjant wykonywał zadania o wysokiej randze ważności. Jak odzyskiwanie wrażliwych danych lub projektów, które wykradły pozamiejskie organizacje starzejącej się cywilizacji.\nCała myśl techniczna zaczęła być skupiana w supermiastach, które wyrastały wszędzie na planecie. Wielu odmówiło głębokiej inwigilacji i praktycznie pozbawienia prawa do prywatności i żyło poza supermiejskimi ośrodkami ludzkimi. Te ostatnie z upływem dziesięcioleci zaczęły coraz bardziej prześcigać technologicznie pozamiejską część ludzkości. Ekonomia była sztucznie utrzymywanym tworem, dla zachowania dotychczasowego stylu i porządku życia poza supermiastami. Realnie ceny wszystkich dóbr ustalały jednak takie potęgi jak Aurora i ich supermiasta. Ludzie z zewnątrz świadczyli usługi na rzecz korporacji za dostęp do osiągnięć ośrodków supermiejskich. Pod koniec dwudziestego drugiego wieku różnice pomiędzy ludźmi były tak wielkie, że mówiło się oficjalnie o dwóch cywilizacjach. Starej i nowej, wyższej, która wyłoniła się ze stymulacji naturalnego ludzkiego potencjału tkwiącego w każdym człowieku. Gdy wsparty odpowiednią technologią i poziomem rozumienia świata, rozwijał się coraz bardziej i pozwalał ludziom ewoluować. Dla większości członków nowej cywilizacji przedstawiciele starej wyglądali trochę groteskowo i dziko. Jak gdyby mieli do przebycia bardzo długą drogę, by stać się tacy jak oni, im równi. Bez supermiejskich implantów i powszechności relacji ludzkich z SI, które od pokoleń były obecne w ich życiach pomagając się im rozwijać i doskonalić, ludzie starej cywilizacji pozostali daleko w tyle.\nKolejną dwójkę sierżant Kaliński zaskoczył w pokoju na tyłach. Siedzieli na krzesłach przy stole i jedli, gdy dwie skoncentrowane wiązki odebrały im życie. Wrócił się do schodów, by jako pierwszy wejść na górę. Ogłuszył parę kochającą się w łazience. Ona chyba właśnie szczytowała. Tego tylko żałował po wszystkim; że nie poczekał i nie dał jej chwili dla siebie. Szczególnie, że jemu się udało i miał czas się tym napawać. Poważaniem i szacunkiem ze strony innych korpolicjantów, za to że praktycznie sam przeprowadził akcję zaplanowaną dla dwudziestu ludzi. Czternaście potwierdzonych zgonów i dwóch zatrzymanych. Uciekinierzy z innego supermiasta, którego właścicielem był największy i jedyny konkurent Aurory na Ziemi, pankorporacja Horyzont. Do niej należał Mars. Aurora królowała na Księżycu i przodowała w badaniach Słońca. Horyzont zakładała bazy na obrzeżach Układu Słonecznego. Aurora wysłała dwie załogowe misje do sąsiednich gwiazd. Horyzont w odpowiedzi wysłała swoje. Goniły się i prześcigały. Czasami prowadziły zacięte wojny, innym razem współpracowały ze sobą, jak gdy nawiązali kontakt z grupą ludzi z innej planety. To była zupełnie inna cywilizacja od nich, która wyznawała szaloną ideologię dzielenia się i bezinteresownego świadczenia pracy na rzecz dobra innych. Obie korporacje uważnie studiowały ich koncepcje mówiące o ścieżkach realizacji ludzkich pasji. Horyzont zaproponowała, uprzedzając Aurorę, że ludzie na ich Ziemi nie mają mieć prawa dostępu do tego typu idei. Nie były zgodne z kierunkami ich rozwoju.\nSierżant Abaddon Kaliński uznanie zdobył w oddziałach korpolicji. Góra nie była jednak zadowolona z jego działań. Okazało się, że zabił większość naukowców i dwóch pracowników wysokiego szczebla korporacji Horyzont. Oszczędzona dwójka twierdziła, że tamci mieli cenne informacje dla Aurory. Ocalała kobieta była naukowcem, specjalizowała się w nanoinżynierii; mężczyzna był urzędnikiem średniego szczebla, który realizował proces zarządzania Trójmiastem. Jak wszystkie supermiasta wokół Bałtyku, należało do Horyzont. Aurora zdominowała natomiast basem morza śródziemnego. Ziemia została ściśle podzielona pomiędzy korporacje i rzadko wybuchały spory terytorialne. Zachowania agresywne na planecie ograniczały się do wykradania uzdolnionego personelu naukowego lub politycznego. Czasami udawało się pozyskać nową technologię. Innym razem wrażliwe informacje wywiadowcze, które można było wykorzystać w negocjacjach.\nSierżant Kaliński otrzymał formalną naganę w aktach, ale jego środowisko postrzegało go jako półboga. I tylko to było dla niego ważne. Jego przełożeni, którzy nigdy nie postawili nogi na żadnym Posterunku, a już tym bardziej nie brali udziału w jakiejkolwiek akcji, nie wiedzieli o czym mówią. Oglądali tylko nagrania z ich implantów i orzekali swoje wyroki. Najczęściej nie wtrącali się jednak w wykonywanie służby przez korpolicjantów. Ci ostatni byli dobrze zaprogramowani na działania zgodnie z zasadami Aurory, które regularnie wzmacniano przez oddziaływanie osobistych pól ochronnych. W domyślnym trybie funkcjonariusz cały czas otoczony był cienką warstwą energii, której siła ochrony pozwala zatrzymać pocisk. W takim kokonie wszystkie pięć zmysłów było angażowanych do wymyślnego programowania mentalnego. Czasami pole inicjowało reakcje bliskie ekstazy, gdy funkcjonariusz wykonał ważne zadanie chroniące interesy korporacji. Innym razem SI zarządzająca polem prowadziła z właścicielem długie rozmowy po służbie. Kaliński lubił swoją, Kaśkę. Równa z niej była SI. Na przestrzeni lat wytworzyła bardzo odpowiadającą mu osobowość. Była dokładnie taka, jaką zawsze chciał poznać kobietę. Jego żona była dobra. Bardzo dobra nawet. Ale Kaśka była idealna. Za wyjątkiem tego, że nie mógł jej dotknąć.\n— Wraca już do domu — powiedziała do niego, gdy siedzieli wieczorem w barze.\nKasia siedziała blisko niego. Zaglądała mu w oczy, ubrana w elegancką przyjacielską sukienkę, w której i tak widział w niej kochankę.\n— Jeszcze jedno piwo — odparł i uniósł w górę pustą butelkę. Jeden z barmanów natychmiast zastąpił ją pełną.\n— Marta na ciebie czeka — upomniała go. Świadomie balansowała pomiędzy dbaniem o jego małżeństwo, a uwodzeniem go. Nauczyła się, że w ten sposób ma na niego największy wpływ.\n— Marty nie ma jeszcze w domu — oświadczył, po zaciągnięciu się z butelki. — Ma dzisiaj spotkanie z Justyną.\n— To spotkanie zostało odwołane. Od trzech godzin jest w domu — odparła.\nJuż miał spytać skąd to wie, gdy sam sobie odpowiedział. Pewnie skontaktowała się z SI ich rezydencji. Zresztą cały czas miała dostęp do lokalizacji wszystkich członków jego rodziny.\n— Nie dostanę awansu kapitańskiego — zagaił po długiej chwili ciszy.\n— Na razie nie — odparła po pauzie wypełnionej troskliwym spojrzeniem.\n— Wiesz, że od trzech lat się o niego ubiegam. Przyznaję, miałem swoje obawy, że go nie otrzymam. Ale teraz to jestem już tego prawie pewien. A właściwie całkiem pewny — skwitował i pociągnął długi łyk z butelki.\n— Nie straciłeś swojej szansy. Została tylko odroczona. — Położyła holograficzną dłoń na jego ramieniu. — Jesteś świetnym facetem i bardzo dobrym sierżantem. Najlepszym. Zasługujesz na to. I wierzę, że w końcu go dostaniesz.\nSpojrzał na nią, w jej ciemne oczy i jasną twarz z malującym się uśmiechem i poczuł ulgę. Jakoś udało się jej ściągnąć z jego barków ciężar snutej przez siebie wizji swojej przyszłości. Podziękował barmanowi i wyszedł z lokalu. Pół godziny później wszedł do swojej rezydencji w środkowym pierścieniu mieszkalnym i przywitał się z żoną. Po kilku minutach rozmowy wyczuł, że pójdą dzisiaj ze sobą do łóżka. Rozpoczęła się wspólna gra. Szybko zapomniał o doskonałości Kasi i braku możliwości awansu w najbliższym czasie. Ich osobiste SI ustaliły wcześniej, że oboje tego potrzebują i cały dzień ich na to przygotowywały. Teraz małżeństwo realizowało programowanie stymulujące ich wzajemne pożądanie. Tej nocy kochali się długo i namiętnie. Jak na początku, gdy dopiero się poznawali i byli sobą zafascynowani. Jutro każde z nich będzie znacznie efektywniej wypełniało swoje obowiązki.