Ostry dyżur - wypadki, przestępstwa w regionie - Złodziej wpadł na gorącym uczynku\n2019-12-09, 12:18 autor: pol\nNa gorącym uczynku wpadł złodziej, który demolował elementy stalowe ze ściany nieczynnego już budynku zakładu. Zamierzał następnie je sprzedać. Nie zdążył. Został bowiem zatrzymany przez funkcjonariusza patrolującego podległy rejon służbowy.\nPolicjant podczas patrolu jednej z miejscowości na terenie gminy Malczyce zauważył otwarte drzwi do nieczynnego zakładu. Wewnątrz zastał mężczyznę, który w ze ścian jednego z pomieszczeń wyrywał metalowe pręty. Część z nich była już oczyszczona z tynku i przygotowana do wyniesienia. Sprawcą okazał się znany funkcjonariuszom 34-latek.\nMężczyzna, który wcześniej odpowiadał za podobne przestępstwa, został zatrzymany i trafił do policyjnego aresztu. Podejrzany usłyszał zarzut usiłowania kradzieży mienia w postaci elementów stalowych ze stropu i ścian budynku oraz zniszczenia mienia na łączną kwotę 3600 złotych. W trakcie dalszych czynności policjanci ustalili, że mężczyzna ma związek również z innym przestępstwem. 34-latek włamał się do do pomieszczeń gospodarczych, skąd zabrał m. in. elektronarzędzia, przewody elektryczne i lampy oświetleniowe. W tym przypadku sprawca spowodował swoim działaniem straty w łącznej wysokości 2500 złotych.\nPolicjanci w wyniku sprawdzenia miejsca zamieszkania zatrzymanego, ujawnili przedmioty pochodzące z przestępstwa. Odzyskane mienie zostało zwrócone właścicielowi. Sprawca odpowie za kradzież z włamaniem oraz usiłowanie kradzieży i zniszczenie mienia. Grozi mu kara do 10 lat pozbawienia wolności.


Geekerella [Ashley Poston] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00027 008180 18795272 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Ashley Poston Liczba stron: 408\nISBN: 978-83-7976-987-2 Data wydania: 2018-10-31\nTytuł oryginału: Geekerella Copyright © Ashley Poston, 2017 Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018 Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018 Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz Redakcja: Natalia Szczepkowska Korekta: Joanna Pawłowska Projekt layoutu: Timothy O’Donnell Skład i łamanie: Klaudia Kumala Projekt okładki i ilustracje: Dan Sipple Adaptacja okładki: Magda Bloch Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie. eISBN 978-83-7976-987-2 WE NEED YA Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o. ul. Fredry 8, 61-701 Poznań tel.: 61 853-99-10 fax: 61 853-80-75 redakcja@weneedya.pl Niniejsza praca jest dziełem fikcji. Wszelkie nazwy, postaci, miejsca i wydarzenia są wytworem wyobraźni autorki. Wszelkie podobieństwo do osób prawdziwych jest całkowicie przypadkowe i niezamierzone.\nMojej Drużynie: żebyśmy przeżyli jeszcze wiele wspaniałych przygód\nMACOCHA ZNOWU GRASUJE. Na kuchennym stole leżą rozrzucone kupony: zniżkowe, na loterię, z różnymi gratisami. Moja macocha siedzi wyprostowana jak struna na jednym ze skrzypiących, drewnianych krzeseł, ostrożnie wycinając kolejny kupon. Zebrane na czubku głowy farbowane na blond włosy układają się w idealne loki, a szminka na ustach ma kolor krwi. Jej biała bluzka jest nieskazitelna, a ciemna ołówkowa spódnica idealnie wyprasowana. Macocha z pewnością spotyka się dzisiaj z potencjalną klientką. – Skarbie, musisz się dzisiaj pośpieszyć – mówi, pstrykając na mnie palcami. Maszeruję do kontuaru i otwieram puszkę z kawą. Wydobywa się z niej silny i tani zapach – jedyny, jaki znam z dzieciństwa. Nawet lepiej, skoro teraz nas nie stać na nic lepszego, chociaż wiem też, że nie powstrzymuje to macochy przed zamawianiem każdego ranka dirty chai latte z podwójnym espresso i mlekiem sojowym, by zapłacić za nią jedną z dziesiątek kart kredytowych. Catherine – moja macocha – przymierza się z nożyczkami do kolejnego czasopisma. – I żadnych węglowodanów dzisiaj. Taka spuchnięta się dzisiaj czuję, a mam po południu spotkanie z przyszłą młodą parą. Duży ślub. To arystokratka, niesamowite, prawda? W Charleston? Nic mnie już tutaj nie zdziwi. Każdy jest tutaj arystokratą, Córką Konfederacji albo dzieckiem polityka – Thronhilla albo Fishburne’a, albo Van Noya, albo Pickneya, albo jednego z wielu innych słynnych charlestonowskich nazwisk. A mnie to nic nie obchodzi. Wsypuję dwie miarki kawy do ekspresu – i zaraz jeszcze jedną, na wszelki wypadek. Czuję, że ten dzień wymaga trzeciej miarki. Może dodatkowa porcja kofeiny sprawi, że macocha i bliźniaczki wyjdą przed dziewiątą. To chyba nie jest wydumane życzenie, prawda? Spoglądam na zegar mikrofalówki. Ósma dwadzieścia cztery. O ile bliźniaczki nie zaczną się poruszać z prędkością warpową, ledwo się wyrobię. Odmawiam cichą modlitwę do Pana Światła albo Q, czy kto tam mnie słucha. Proszę, niech chociaż raz macocha z bliźniaczkami wyjdą z domu o czasie. Równo o dziewiątej na Hello, America ma się dokonać historyczna chwila dla Starfield, a ja nie zamierzam tego przegapić. Nie zamierzam. Wreszcie, po latach opóźnień, zmianie reżysera i problemach z dystrybucją, ukaże się film – reboot, ale nie można wymagać zbyt wiele – a dzisiaj mają ogłosić wyczekiwane od dawna wieści o obsadzie głównych ról, fabule i tak dalej. Przez Catherine i bliźniaczki przegapiłam maratony Starfield, seans ostatniego epizodu o północy w kinach, a także spotkania z twórcami na konwentach, ale tego nie przegapię. – Chcą złożyć przysięgę pod magnoliami na plantacji Boone Hall – ciągnie macocha. – Wiesz, odkąd Ryan Reynolds i jego żona wzięli tam ślub, mają zajęte wszystkie terminy. Catherine zajmuje się organizowaniem ślubów. Widziałam, jak całe weekendy spędza na ręcznym doszywaniu cekinów na bieżnikach i wytłaczaniu zaproszeń w drukarni w centrum. Sądząc po oddaniu, z jakim planuje każdy szczegół, łącznie z rodzajem tkaniny na obrusy i kolorem kwiatów w wazonach, można by pomyśleć, że to z powodu przykrego końca jej własnego szczęśliwego małżeńskiego pożycia, ale to nieprawda. Ona po prostu chce, by jej wesela były niczym z okładek „Vogue” albo „InStyle”, a zdjęcia z nich bez końca krążyły na Instagramie i Pintereście. Chce być z tego znana, ponieważ zainwestowała w biznes całą wypłatę z ubezpieczenia ojca. No, w jej biznes i wszystko, co jest „niezbędne” dla jej „wizerunku”. – Chcę przynajmniej wyglądać, jakbym robiła zakupy u Tiffany’ego – mówi bardziej do siebie niż do mnie. To ta sama gadka, co zawsze. Jak to kiedyś chodziła do Tiffany’ego. Jak to zapraszano ją na gale na plantacji Boon Hall. Jak to była szczęśliwą mężatką z dwiema ślicznymi córeczkami. Mnie – przybranej córki – oczywiście nigdy nie wspomina. Catherine kończy wycinanie kuponu, wzdychając. – Ale to wszystko było kiedyś. Zanim twój ojciec zostawił mnie i dziewczynki w tym okropnym domu. I na to czekałam. Znowu wszystko moja wina. Jakbym to ja wydała wszystkie jej oszczędności. Jakby to była wina taty. Sięgam po kubek ze Starfield – jedyną należącą do taty rzecz, jaka mi została – i nalewam sobie kawy. Pies sąsiadów zaczyna szczekać na przebiegającego przez ulicę mężczyznę w dresie. Mieszkamy na obrzeżach słynnej zabytkowej dzielnicy, nie dość starej, by stać się atrakcją turystyczną, lecz nie dość nowej, by przejść renowację – chociaż nas i tak nie byłoby na to stać. Dwie przecznice dalej znajduje się College Charleston. Nasz dom to jeden z ostatnich, które przetrwały huragan Hugo, jaki przetoczył się przez Karolinę Południową jeszcze przed moimi narodzinami. Budynek przecieka tu i tam, jak wszystko, co dobre i stare. Mieszkałam tutaj całe życie. Nie znam nic innego. Catherine nienawidzi go z całego serca. Zapach kawy jest wyrazisty i orzechowy. Upijam łyk i prawie odpływam. Niebo w gębie. Macocha chrząka znacząco, więc nalewam kawy do jej ulubionego kubka: białego z różowymi kwiatkami. Dwie kostki cukru (jedyna słodycz, na jaką sobie pozwala w ciągu dnia), delikatnie mieszana, z trzema kostkami lodu. Odbiera ją, nawet nie podnosząc wzroku znad czasopisma. A potem, kiedy jamnik sąsiadów zaczyna głośno wyć, odstawia kubek. – Kiedy ten kundel wreszcie nauczy się siedzieć cicho? Giorgio ma już wystarczająco dużo problemów. Catherine lubi udawać, że jest ze wszystkimi w dobrej komitywie, a już w szczególności z ludźmi, których uważa za istotnych. Pan Ramirez – Giorgio – jest bankierem, co oznacza, że posiada mnóstwo pieniędzy, a te automatycznie dają mu wpływową pozycję w country klubie, czyniąc go ważną osobistością. – Jeśli się zaraz nie zamknie – ciągnie tym swoim chłodnym, obojętnym tonem – sama pójdę założyć mu kaganiec. – On się nazywa Franco – przypominam jej. – I nie lubi być uwiązany. – Trudno, wszyscy musimy nauczyć się radzić z rozczarowaniem – odpowiada i upija kolejny łyk kawy. Jej krwistoczerwone usta wykrzywiają się, zaraz oddaje mi kubek z powrotem. – Za gorzka. Popraw się. Niechętnie wrzucam do naparu kolejną kostkę lodu. Catherine znowu pije i tym razem kawa jest najwyraźniej wystarczająco lurowata, bo kubek ląduje obok sterty kuponów, a macocha wraca do przeglądania kącika z plotkami w czasopiśmie. – No i? Waham się, spoglądając to na kubek, to na nią, i zastanawiam się, czy o czymś nie zapomniałam. Robię to od siedmiu lat i nie wydaje mi się, bym coś przegapiła. Na zewnątrz pies wydaje żałosny skowyt. Ach. Catherine unosi cienką kreskę brwi. – Jak tu spędzić spokojny poranek, jak to zwierzę tak wyje? – przybiera ten swój ton zapracowanej bizneswoman. – Gdyby Robin jeszcze tu był… Patrzę na nią z szeroko otwartymi ustami. Już mam powiedzieć, że też tęsknię za tatą, że też mi go brak… ale coś mnie powstrzymuje. Albo ja się powstrzymuję. To wszystko przez niedobór kawy. Jeden łyk nie daje tyle odwagi w wersji instant, co cały kubek. Poza tym nie chcę wkurzyć Catherine. Chcę, żeby upoiła się kofeiną, uspokoiła i wyniosła za drzwi. Przerzuca stronę magazynu i sięga znowu po nożyczki, żeby wyciąć kupon na zimową kurtkę. Mamy czerwiec. W Karolinie Południowej. Wtedy Catherine chrząka raz jeszcze. – Danielle, zrób coś z tym kundlem, żeby się wreszcie uciszył. – Ale… – Teraz – mówi macocha, dając mi znak, żebym się pośpieszyła. – Jasne, królowo – burczę pod nosem. Kiedy Catherine odkłada kupony i wczytuje się w artykuł o najnowszej stylizacji Jessiki Stone na czerwonym dywanie, wyjmuję z lodówki resztki wczorajszych steków i wybiegam przez tylne drzwi. Biedny Franco, brązowy jamnik z brudną czerwoną obrożą, siedzi w błocie za budą, bijąc ogonem w kałużę. Patrzy na mnie przez wyłamaną sztachetę w płocie. Zeszłej nocy padało i budę zalało, zupełnie tak, jak ostrzegałam pana Ramireza – to znaczy Giorgia. Pan Ramirez przyprowadził Franka do domu kilka tygodni po tym, jak ożenił się po raz drugi. Chyba chciał w ten sposób wynagrodzić sobie brak potomka. Jednak od rozwodu, czyli od kilku już lat, praktycznie mieszka w pracy, więc Franco został tylko zapomnianym pomysłem, który nigdy nie wypalił. Jego żałosne życie dopełnia już tylko mokra buda. Przekładam przez dziurę w płocie pojemnik i drapię jamnika za uszami, brudząc sobie palce. – Kto jest moim dobrym pieskiem? No kto? Gdy tylko oszczędzę wystarczająco dużo pieniędzy, oboje się stąd wyniesiemy. Co ty na to, mój drugi pilocie? – Ogon Franka merda z ekscytacją, rozchlapując błoto. – Kupię nam nawet takie same okulary przeciwsłoneczne. Język Franka wypada mu bokiem z pyska, jakby potwierdzając moje słowa. Może i nie robią okularów dla psów, ale przez chwilę mam w głowie taki obraz: ja i Franco w starym rzęchu, wyjeżdżającym na jedyną autostradę prowadzącą poza miasto i prosto do Los Angeles. Oczywiście w okularach. Odkąd pamiętam, ręce zawsze mnie świerzbiły, żeby coś robić. Żeby pisać. Tworzyłam pamiętniki, fanfiki, raz po raz uciekałam na strony zapełnione życiem kogoś innego. Jeśli tata miał rację, a ja faktycznie mogę być, kim zechcę, zrobię kiedyś taki serial jak Starfield i pokażę innym dzieciakom, że nie są sami. I zamierzam zająć się tym za rok, po skończeniu szkoły. Zacznę się uczyć scenopisarstwa. W pewnym sensie już mam portfolio. W tej chwili zaspokajam potrzebę pisania, publikując posty na moim blogu, Rebelgunner, gdzie opisuję to, na czym na pewno się znam: Starfield. Ten blog i pieniądze, które zbieram, pracując w food trucku, będą moją przepustką do innego życia. Pewnego dnia. – Danielle! – wrzeszczy macocha z kuchennego okna. Podtykam pojemnik z resztkami steków pod pysk Franka i jamnik bierze się za pałaszowanie mięsa. – Może w innym wszechświecie, piesku – szepczę. – Bo na razie mój dom jest tutaj. To miejsce skrywa zbyt wiele wspomnień, żebym mogła je tak po prostu zostawić, nawet gdybym chciała. Tata teoretycznie przepisał dom na mnie, ale Catherine ma nim dysponować do czasu, aż nie osiągnę pełnoletności. Dlatego na razie… – Danielle! Dlatego na razie utknęłam tutaj z macochą i jej córkami. – No już! Idę! Ostatni raz drapię Franka za uchem i żegnam się, zapamiętując, żeby wrócić po pojemnik, a potem wracam biegiem do kuchni. – Dziewczynki! – woła znowu Catherine, zakładając na ramię torebkę Gucci. – Pośpieszcie się, bo inaczej spóźnicie się na zajęcia u pana Craiga! Dziewczynki? Dziewczynki! Jak się okaże, że jeszcze leżycie w łóżkach, przysięgam, że… Słyszę dudnienie jej kroków w ich pokoju i spoglądam na zegar. Ósma trzydzieści sześć. Nie ma mowy, żeby wyszły z domu na czas. Chyba że trochę wszystko przyśpieszę. Niechętnie zbieram jarmuż, truskawki i mleko migdałowe, żeby przygotować im poranny koktajl. Catherine, oczywiście, zostawiła magazyn na stole, więc Darien Freeman szczerzy się do mnie z okładki. Rozciągam usta w złośliwym uśmieszku. Mówiło się, że ma wystąpić w remake’u Starfield, ale to żart tego samego kalibru, co stwierdzenie, że Carmindora zagra buldog francuski na deskorolce. Nie można oddać całej galaktyki w ręce gwiazdora oper mydlanych. Uruchamiam blender i staram się o tym nie myśleć. Z piętra docierają stłumione odgłosy Catherine wyciągającej córki z łóżek. Każdego ranka to samo. Jak w zegarku. Właśnie tak latem wygląda moja codzienność: budzę się i robię kawę – dodatkowa miarka w poniedziałki. Catherine ślęczy nad czasopismami, wycinając kupony. Spędza za dużo czasu przy torebkach i sukienkach. Ględzi o swoim starym życiu, wygłaszając jakieś pasywno-agresywne komentarze. Każe mi szykować śniadanie. Zamiast tego idę nakarmić Franka. Catherine maszeruje na górę, żeby powrzeszczeć na bliźniaczki za to, że „zapomniały” ustawić budziki. Śniadanie wciąż nie jest gotowe. Dziesięć minut później bliźniaczki kłócą się o łazienkę, a Catherine przypomina mi, że to ona ma pieczę nad domem, Danielle, więc o ile nie chcę, żeby zamieniła je na luksusowe mieszkanie – jakby mogła go sprzedać za odpowiednią sumę – mam się pośpieszyć ze śniadaniem. Dlatego miksuję im wymiociny Grincha, bliźniaczki zabierają identyczne kubki, a Catherine wypycha je przez drzwi, by poszły na lekcje tenisa. Pozostała część mojego dnia nie jest lepsza. Spóźniam się pięć minut do pracy, ale Sage – córka właścicielki food trucka – będzie zbyt pochłonięta czytaniem magazynów o modzie z Harajuku, żeby zwrócić na to uwagę. Potem spędzam osiem godzin w Magicznej Dyni, sprzedając zdrowe placki bankierom w ciasnych garniturach i mamuśkom z dzieciakami opartymi na biodrach. Później przeciskam się przez tłum w supermarkecie, a mam przy sobie tyle kuponów, że kobieta przy kasie przewraca oczami (nikt nie lubi kuponów). Wracam do domu na „rodzinny obiad”, znowu przygotowany przeze mnie. Wysłuchuję komentarzy bliźniaczek na temat moich zdolności kulinarnych, zanim nie znikną na piętrze, żeby nagrać vloga urodowego o idealnym kocim makijażu oczu albo najlepszym cieniu do powiek pasującym do rubinowej szminki. Potem zostaje tylko zmywanie, sprzątanie resztek, ostatnie głaskanie Franka i do łóżka. No, nie do końca. Oglądam jeszcze powtórki Starfield na starym telewizorze taty, który stoi w kącie pokoju. Czasami piszę post na blogu na temat odcinka, jeśli akurat czuję się zainspirowana. Sprawdzam wszystkie strony fanowskie w poszukiwaniu wieści. Zasypiam, słuchając głosu księcia Federacji. „Spójrz w gwiazdy. Obierz kurs. Leć”. Następnego ranka obudzę się i zrobię wszystko od nowa. Ale tym razem – zwrot akcji! – może dotrę do pracy na czas. Może Sage wreszcie się do mnie odezwie. Może bliźniaczki będą miłe. Może ktoś wsunie dwa bilety lotnicze do Los Angeles do słoika na napiwki. Może napiszę laurkę o odcinku czterdziestym trzecim zamiast kwestionować prawość bohaterów w chwili upadku kolonii. Może przyśni mi się tata. Blender warczy, jakby cierpiał katusze. Pozwalam mu chwilę odpocząć i wytrząsam koktajl do dwóch pojemników, nerwowo spoglądając na zegar mikrofalówki. Ósma czterdzieści jeden. Po zaserwowaniu śniadania bliźniaczek z gracją godną pracownika branży gastronomicznej wyciągam zachomikowany w szafce słoik masła orzechowego. Chronię go jak Smeagol Pierścień – jessssteś mój, sssskarbie – bez względu na to, jakiej aktualnie przestrzegamy diety w domu. W tej chwili Catherine przerzuciła się na paleo, ale w zeszłym miesiącu przerabiałyśmy dietę raw. Jeszcze wcześniej South Beach… a może Atkinsa? Coś z bekonem. W przyszłym tygodniu będzie niskotłuszczowa albo niskosodowa, albo… cokolwiek wpadnie Catherine w oko. Co by to nie było, zmusi mnie do przestrzegania zasad, grożąc sprzedażą tego domu – domu taty. Wyskrobuję resztę masła orzechowego z dna słoika, rozkoszując się jego smakiem. Cieszę się nawet z takich małych zwycięstw. Na piętrze wreszcie słychać jęk rur, który oznacza, że woda pod prysznicem została zakręcona. Wreszcie. Tego ranka bliźniaczki z niczym się nie śpieszą. Zazwyczaj cieszą się na zajęcia w country klubie, ponieważ zawsze spotykają tam przyjaciółki. To najmodniejsze miejsce dla bogatych i popularnych. Czy dla mnie? Catherine ciągle i niezbyt subtelnie sugeruje, że jedyne, do czego bym się w klubie nadawała, to noszenie za kimś kijów golfowych. Wyrzucam słoik po maśle do śmieci i sprawdzam telefon – niezniszczalną cegłę, którą „odziedziczyłam” po śmierci taty. Kolejny wspaniały pomysł macochy, kolejny sposób na zaoszczędzenie resztek pieniędzy: bliźniaczki mogły kupić sobie nowe komórki, ale ja musiałam wziąć to, co było w domu. Urządzenie jest ogromne – można by nim pewnie odgonić statek pełen Rozbójników – ale przynajmniej ma zegarek. Ósma czterdzieści trzy. Nie mogą wyjść wcześniej? Chociaż raz. Chociaż raz mogłyby wyjść z domu przed dziewiątą. Ciągle są na piętrze, ale nosowy głos Chloe jest doskonale słyszalny. – Ale mamo! Dzisiaj rano w telewizji będzie Darien Freeman! Nie mogę tego przegapić. Czuję ukłucie w sercu. Jeśli Chloe zajmie telewizor, nie ma mowy, żebym mogła obejrzeć Hello, America. – Możemy się spóźnić kilka minut – stwierdza Calliope. Cal zawsze staje po stronie Chloe. Są w tym samym wieku, co ja – zaczynamy ostatnią klasę – ale równie dobrze mogłybyśmy mieszkać na różnych planetach. Chloe i Calliope aspirują do uczelnianej drużyny tenisa. Biorą udział w pracach komitetu organizacji zjazdu absolwentów. Są liderkami w konkursie popularności. I używają swoich wpływów, żeby przypominać wszystkim w szkole, że jestem śmieciem. Że bez ich rodziny byłabym sierotą. Dzięki. Jakbym mogła o tym zapomnieć. – Nie możemy tego przegapić – tłumaczy Chloe. – Musimy to obejrzeć i nagrać vloga, inaczej wszyscy inni zgarną lajki przed nami. A to nas zabije, mamo. Zabije. – Skarby, płacę panu Craigowi naprawdę duże pieniądze, żeby uczył was gry w tenisa. Nie możecie marnować waszych miejsc w drużynie uczelnianej w przyszłym roku dla jakiegoś programu telewizyjnego! – Catherine schodzi i wkracza do kuchni, szukając czegoś w torebce. – Danielle, widziałaś moją komórkę? Sięgam nad kontuarem, żeby odłączyć aparat od ładowarki. – Proszę. – No i dlaczego ją tutaj położyłaś? – Odbiera telefon, nie patrząc na mnie, i zaczyna przeglądać Facebooka. – A, właśnie – dodaje – pamiętaj, że jutro jest… – Jasne, pamiętam. – Jakbym mogła zapomnieć o dniu, w którym umarł mój ojciec. – Powinnam w tym roku kupić storczyki czy… – Dziewczynki! – wrzeszczy Catherine, spoglądając na zegarek. – Złaźcie natychmiast! – Jak sobie życzysz! Idą, tupiąc, ubrane w stroje do gry w tenisa, i po drodze zabierają z kontuaru kubki z koktajlem. Bliźniaczki są bardzo podobne do matki, jakby skórę zdjął. Jasne włosy, orzechowe oczy, wydęte i nadąsane wargi. Chloe i macocha zachowują się też tak samo, ale Cal jest minimalnie inna, nieco cichsza. Moim zdaniem to dlatego, że jest podobna do ojca, który uciekł, gdy dziewczyny były jeszcze małe, i ożenił się z jakąś właścicielką kasyna w Atlantic City. W tej chwili obie mają włosy spięte w ciasne kucyki i nie da się ich odróżnić, o ile nie wie się, że Calliope zawsze dopasowuje kolczyki do fioletowych okularów, a Chloe każdego dnia ma inny kolor paznokci – tym razem letni błękit. Czasami zło nosi przebranie. – To niesprawiedliwe! Dlaczego Elle nie musi chodzić na te głupie zajęcia? – jęczy Chloe. – Dziewczynki. – Macocha cmoka, a potem uśmiecha się cierpliwie. – Elle musi sobie radzić z tymi talentami, które ma. Staram się ją ignorować, a potem zabieram klucze z miseczki w przedpokoju i wkładam je do torebki, udając, że jestem gotowa do pracy. Czasami wydaje mi się, że Catherine po prostu zapomina o mojej obecności. – Zniszczysz naszą karierę – oskarża Chloe, sącząc zielony koktajl. – Musimy być na bieżąco. – Wszyscy inni będą o tym tweetować – dodaje Calliope. – Odkąd osiągnęłyśmy sto tysięcy wyświetleń naszego tutorialu makijażu z Nadmorskiej zatoczki, ludzie oczekują, że będziemy trzymać rękę na pulsie! – DZIEWCZYNKI! – Catherine pokazuje różowym paznokciem na drzwi. – Lekcje za czterysta dolarów. TERAZ! Calliope przewraca oczami, porywa torebkę z wieszaka i wychodzi na podwórze, by wsiąść do czerwonej mazdy (kolejny „niezbędny” element „wizerunku” Catherine). Macocha spogląda spode łba na drugą bliźniaczkę. Jeśli istnieje coś, czemu Chloe nie potrafi stawić czoła, to z pewnością dezaprobata matki. Też bierze torebkę – taką samą jak siostry, ale różową – i maszeruje za Cal. Takiej podwózki im nie zazdroszczę. Macocha ostatni raz poprawia sobie włosy w zwycięskim geście, oglądając się w lustrze w przedpokoju. – Jesteś pewna, że nie chcesz, bym szepnęła o tobie dobre słówko w klubie, Danielle? Nie wątpię, że przyjęliby cię z powrotem nawet po tym… incydencie… z zeszłego roku. Dostałaś nauczkę i to się nie powtórzy, prawda? Czy nauczyłam się, by nigdy więcej nie zaufać facetowi? Jasne. – Nie, dziękuję – odpowiadam, uśmiechając się uprzejmie. – To najlepsze miejsce dla kogoś takiego jak ty, wiesz. – Kręci głową. – W końcu przekonasz się, że mam rację. Z tymi słowami zamyka drzwi. Czekam, dopóki samochód nie wyjedzie na ulicę, a potem biegnę do salonu i włączam telewizor dokładnie trzy minuty przed dziewiątą. Idealnie. Sage z food trucka ma odebrać mnie o dziesiątej, żebyśmy pojechały pod stadion RiverDogs po drugiej stronie miasta, więc mam mnóstwo czasu. Przez kolejną godzinę będę pławić się w prawdopodobnie najważniejszych wiadomościach w historii Starfield. Ta chwila, by zakończyć wszystkie chwile – a może je rozpocząć. Nowe Starfield dla nowego pokolenia. Podobają mi się te wszystkie rodzące się możliwości. Sięgam po leżącego na stoliku pilota i siadam po turecku przed pięćdziesięcioczterocalowym telewizorem. Czarny ekran rozbłyska, czuję przyjemną niecierpliwość. Szkoda, że tata tego nie widzi. Szkoda, że nie ogląda razem ze mną. Byłby tak samo podekscytowany jak ja – nie, on byłby bardziej podekscytowany. Niestety prawda jest taka, że nie mam z kim dzielić się swoim podnieceniem. Nie mam z kim spierać się o to, kto wreszcie założy mundur Federacji i zastąpi legendarnego Davida Singha, pierwszego księcia Carmindora. Od kilku miesięcy piszę o tym na blogu, ale tak naprawdę nikt tego nie czyta. Tworzenie go działa na mnie terapeutycznie, przypomina bardziej pamiętnik. Nikt nie jest mi tak bliski, jak społeczność Stargunnerów, gdzie wszyscy od dawna spekulują na temat obsady: może ten koleś z ostatniego filmu o Spider-Manie? Albo ten przystojny gwiazdor Bollywoodu, który ma własny zestaw GIF-ów na Tumblrze? Ktokolwiek nim zostanie, lepiej, żeby nie wybielali mojego księcia. W programie właśnie kończy się segment o zabawnych filmikach ze zwierzątkami w Internecie. Gospodyni uśmiecha się promiennie, a kamera zaraz potem pokazuje publiczność. Na widowni siedzi mnóstwo dziewczyn – całe mnóstwo – i wszystkie wiwatują. Trzymają transparenty. Mają na sobie koszulki z tym samym nazwiskiem. Nazwiskiem, które sprawia, że ekscytacja w mojej piersi tężeje i spada do brzucha jak bomba atomowa. Darien Freeman. Dziewczyny wyrzucają ręce do góry przed kamerą, wykrzykując jego imię. Niektóre wyglądają, jakby miały zaraz stracić przytomność z wrażenia. Ja nie omdlewam. Moja ekscytacja robi zwrot i zamienia się w strach. Nie, to nie może być prawda. Na pewno włączyłam zły kanał. Naciskam przycisk INFO. Pokazuje się napis Hello, America, a ja pragnę już tylko, żeby pochłonęła mnie Czarna Mgławica. Jak to możliwe, że przypadkiem znalazł się w tym samym programie? Jak to możliwe, że akurat jego zaprosili do odcinka, w którym zostanie ogłoszona obsada nowego Starfield? Tymczasem gospodyni uśmiecha się i mówi kilka słów, a potem wszystkie moje lęki się potwierdzają. Logo Starfield pojawia się na ekranie za plecami prowadzącej. Ten moment stał się wypadkiem na torach kolejowych, od którego nie potrafię odwrócić wzroku. Cała moja fanowska miłość przeobraziła się w płonącą, wrzącą lawę rozpaczy. Nie. Nie, to nie on. To nie może być on. Darien Freeman nie może być moim księciem Federacji Carmindorem.\nTŁUM JEST PEŁEN POTWORÓW. No dobra, nie prawdziwych potworów. Ale sami spróbujcie lecieć po nocy z Nowego Jorku, zasilani jedynie przepaloną kawą i połówką grejpfruta, by potem siedzieć pół godziny na fotelu przed lustrem, by stylista mógł idealnie ułożyć wasze kręcone włosy (na Boga, człowieku, to tylko włosy), w designerskich dżinsach, które uwierają was w miejsca, jakie o tej porze jeszcze się nie obudziły, podczas gdy wy próbujecie zapamiętać odpowiedzi do wszystkich pytań, które zadadzą wam gospodarze programu – po całych trzech godzinach snu, trzech – by na koniec jeszcze udawać podekscytowanego spotkaniem z fanami. Oddychaj, powtarzam sobie w duchu. Jest dobrze. Chodzę w kółko za sceną. Nikt mnie jeszcze nie zauważył, ale mrowi mnie skóra, jakbym był obserwowany. Tak już jest w tej branży. Teraz rozumiem, dlaczego Gail, moja opiekunka, kazała mi wziąć dwie tabletki z ibuprofenem przed rozpoczęciem programu. Bywałem już na koncertach rockowych (a także, dawno temu, na konwentowych panelach), ale ta widownia to kompletne przegięcie. Gail mówiła, że ustawiali się w kolejce już o czwartej rano. Kto normalny sterczałby tyle czasu dla mnie? Za moimi plecami Gail podskakuje w zużytych tenisówkach. Nie miała chyba czasu ich zdjąć od drugiego odcinka Nadmorskiej zatoczki. Przegląda wiadomości, kiwając głową. – Wszystko gra. Mamy zarezerwowane bilety na wieczorny lot, załatwiony dojazd na lotnisko, dwóch asystentów robiących za przynęty dla paparazzich… – Podnosi wzrok i spogląda na mnie z uśmiechem. – Ogarnięte. Podaje mi butelkę wody, przystawiam ją sobie do karku. Włosy w kolorze truskawkowego blondu ma spięte w zbyt mocny koczek, co stanowi pewny znak, że jest tak samo zestresowana jak ja. – Oddychaj głęboko, wszystko będzie dobrze. To dopiero przystawka przed prawdziwym medialnym szaleństwem. Dasz sobie radę. – Można powiedzieć, że wbijam wyższy level – żartuję. Patrzy na mnie bez zrozumienia. – Jak w grach komputerowych, wiesz? Kiedy zbierasz wystarczająco dużo punktów doświadczenia… nieważne, już się zamykam. – Odkręcam korek butelki i piję. Przez szparę w kurtynie widzę niecierpliwiących się fanów. Mrużę oczy. – Czy ta dziewczyna ma na koszulce moją twarz? – Nie zwracaj na nie zbyt wielkiej uwagi – odpowiada Gail i sięga po telefon, który właśnie zabipczał. Marszczy brwi. Zerkam na nią z ukosa. – Wszystko w porządku? Znowu przegląda wiadomości. – Ziemia do Gail, wszystko w porządku? – Nic. – Gail Morgan O’Sullivan. – Co? A! – Wsuwa z powrotem komórkę do tylnej kieszeni. – Przepraszam. Masz czasami tak, że wydaje ci się, jakbyś o czymś zapomniał? – Ciągle zapominam o bieliźnie – odpowiadam ze śmiertelną powagą. – Czasami sam sobie naciągam gacie, żeby tylko się upewnić, że je mam. Na jej zaniepokojonej twarzy pojawia się oszczędny uśmiech. – Wcale że nie. Gail jest ode mnie starsza – ma jakieś dwadzieścia pięć lat – jej policzki zdobią piegi ciemniejące latem, a gdy się uśmiecha, praktycznie promienieje. Nie licząc pierwszego rocznika komiksów o Batmanie z autografem, jest moją najlepszą przyjaciółką. Komuś takiemu jak ja posiadanie prawdziwych przyjaciół nie przychodzi łatwo. Albo w ogóle. Kiedyś ich miałem, ale w przykry sposób przekonałem się, że to już przeszłość. Gdy zyskujesz sławę, twoje życie się zmienia. Przychodzi asystent, żeby założyć mi mikrofon. Przeciągam go pod koszulką, a odbiornik przypinam do spodni. – Dwie minuty – zapowiada i ucieka. – Okej! – rzuca Gail. – Pamiętaj, żeby się uśmiechać i być po prostu najlepszym sobą, na jakiego cię stać. Mierzy mnie sokolim wzrokiem, poprawia mi włosy i wygładza blezer na podkoszulku. To najbardziej kosztowna rzecz, jaką posiadam – blezer, nie koszulka – zgodnie z wytycznymi agenta. Chce, żebym wyglądał jak „geek z sąsiedztwa”, ale jednocześnie miał w sobie coś z noszącego Burberry amanta z Nadmorskiej zatoczki. Moim zdaniem tych dwóch strumieni nie należy nigdy krzyżować. – Spójrz w gwiazdy. Obierz kurs. Leć – nuci Gail i ściska mnie mocno. – Jestem z ciebie taka dumna, Darien. Twój tata również. – Jest dumny z pieniędzy – mamroczę. Drga jej kącik ust. – Nie wydaje mi się, on po prostu… Wrzask widowni zagłusza resztę jej wypowiedzi. Podniósł się pisk, jakby otworzyły się bramy piekła. Jestem pewny, że moja towarzyszka z ekranu, Jessica Stone – urocza, popularna, z filmografią pełną niezależnych tytułów, które robią znacznie lepsze wrażenie niż mój angaż w Nadmorskiej zatoczce – przyciąga znacznie… spokojniejszych fanów. Wielbiący ją faceci nie noszą koszulek z napisem KOCHAM JESS, oni po prostu… no, w sumie nieważne. Właściwie to nie chcę myśleć, co wyszukują w sieci fani Jess Stone. Nasi fani bardzo się od siebie różnią, kropka. Reżyser Starfield, Amon Wilkins – który zasłynął serią filmów o gigantycznych robotach – pewnie uznał, że jej udział zwiększy szansę na pożądane nagrody branżowe i inne zaszczyty. Przekonamy się o tym całkiem niedługo, bo zdjęcia zaczynają się już jutro. A co ja robię? Najwyraźniej przyprowadzam ze sobą armię potworów do ukochanego fandomu. Moje wielbicielki nazywają się Zatoczankami, a może Darienczynkami. A dzisiejsze wydarzenie? To czysty chwyt reklamowy. Najwspanialszy przykład pracy mojej ekipy od PR-u i menadżera. Scotty może dać mi znak w każdej chwili. W tym też tkwi problem. Nie jestem pierwszym młodym aktorem, który przejmował kochaną przez wielu postać. Nie wątpię, że Chris Pine też budził niechęć za Kirka 2.0. Ale ja to co innego. Ja mam osiemnaście lat. Chris miał dwadzieścia kilka. Zdążył nauczyć się, jak mieć to wszystko w tyłku. Ja wciąż martwię się, czy na pewno mam skarpetki do pary i czy nie widać moich starwarsowych bokserek. Poza tym w tej chwili czuję, że zaczynam się pocić, a pocenie się w trakcie wywiadu w telewizji jest najgorsze. Wdech, wydech. Dasz sobie radę, Darien. Asystent wraca i zagania mnie na schodki prowadzące na scenę. Zaczyna odliczać na palcach. Pięć… cztery… Poprawiam blezer. Przełykam ślinę, by zdusić tremę. – A teraz powitajmy naszego następnego gościa – mówi jedna z prowadzących, uciszając tłum – młodego aktora znanego jako król Nadmorskiej zatoczki… Na świętego Kruszyciela Ego, Batmanie, tym tekstem zepsuła mi ca… – …który teraz przejmuje obowiązki naszego ulubionego gwiezdnego arystokraty, księcia Federacji Carmindora. Przed państwem Darien Freeman! Wdech. Wydech. Uśmiech. Niczym zakładający maskę superbohater wychodzę z siebie i przyjmuję rolę Dariena Freemana, dając się pochłonąć dzikim wrzaskom pięciuset nastolatek. Ciąg dalszy w wersji pełnej\nSPIS TREŚCI CZĘŚĆ PIERWSZA: SPÓJRZ W GWIAZDY CZĘŚĆ DRUGA: OBIERZ KURS CZĘŚĆ TRZECIA: LEĆ STARFIELD WZLATUJE DO GWIAZD PODZIĘKOWANIA Polecamy również\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Geekerella-ebookRO/p1054752i1184085" target="_blank" title="Geekerella [Ashley Poston] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Geekerella [Ashley Poston] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Stanowisko Fundacji Polistrefa wobec postępowania w sprawie Szymona Niemca\nPolistrefa / Aktualności/ Stanowisko Fundacji Polistrefa wobec postępowania w sprawie Szymona Niemca\nStanowisko Fundacji na Rzecz Różnorodności Polistrefa wobec postępowania w sprawie Szymona Niemca podejrzanego o obrazę uczuć religijnych\nSzymon Niemiec – ksiądz starokatolicki, konsekrowany na biskupa w 2012 roku przez arcybiskupa metropolitę Zjednoczonego Ekumenicznego Kościoła Katolickiego Terrego Flynn’a – odprawił 8 czerwca 2019 r. nabożeństwo ekumeniczne w namiocie Miasteczka Równości przed Paradą Równości w Warszawie. Wydarzenie nagłośniły media, a on sam został wezwany do Komendy Rejonowej Policji Warszawa I jako podejrzany o czyn z art. 196 kk:\nAby doszło do naruszenia cytowanego artykułu niezbędne jest spełnienie następujących warunków:\nDojść musi do obrażenia uczuć religijnych innych osób.\nDojść musi do znieważenia przedmiotu czci religijnej lub miejsca przeznaczonego do publicznego wykonywania obrzędów religijnych.\nZachowanie sprawcy musi mieć charakter publiczny.\nZachowanie sprawcy musi mieć charakter umyślny.\nW naszej opinii warunki te nie zostały spełnione, a zatem nie doszło do naruszenia art. 196 kk.\nNabożeństwo ekumeniczne odprawione przez bpa Szymona Niemca nie było wymierzone przeciwko jakiejkolwiek społeczności wiernych ani podstawom jej wiary. Zarzut obrażania uczuć religijnych i publicznego znieważania przedmiotu czci religijnej, szczególnie w zamiarze bezpośrednim, przez osobę duchowną podczas odprawiania nabożeństwa wydaje się być niedorzeczny. Równie absurdalne zarzuty można byłoby postawić duchownym innych chrześcijańskich mniejszościowych kościołów i związków wyznaniowych o uregulowanej sytuacji prawnej, jak i tych działających nieformalnie. Na marginesie należy podkreślić, że rejestracja związku religijnego nie jest w Polsce obowiązkowa, a jest to jedynie droga do uzyskania osobowości prawnej, możliwości podejmowania czynności prawnych oraz uzyskania szeregu przywilejów. Niezarejestrowany związek religijny, choć nie może podejmować czynności prawnych, ma prawo prowadzić inne działania (np. odprawiać nabożeństwa), o ile są one dozwolone przez obowiązujące prawo.\nNależy też zaznaczyć, że różne kościoły chrześcijańskie posługują się niekiedy liturgią bardzo przypominająca liturgię zwyczajnej formy rytu rzymskiego opisaną w Mszale Rzymskim Kościoła rzymskokatolickiego. W takich sytuacjach nie można mówić jednak o nadużyciach, parodii, czy prowokacji, ale oczywistych podobieństwach występujących w obrębie kościołów tej samej tradycji religijnej.\nNabożeństwa ekumeniczne sprawowane są przez bp Szymona Niemca przed każdą Paradą Równości od 2010 roku. Kierowane są do osób różnych wyznań i odpowiadają na ich potrzeby duchowe. Bp Niemiec twierdzi, że jako kapłan ma wręcz obowiązek otoczyć opieką duszpasterską te osoby, które przed Paradą pragną się wspólnie pomodlić.\nUważamy, że postawione bp Szymonowi Niemcowi zarzuty są również naruszeniem konstytucyjnej zasady wolności sumienia i wyznania (art. 53 Konstytucji RP):\nI jak stanowi pkt 5 art. 53 Konstytucji RP:\nW ekumenicznym nabożeństwie koncelebrowanym przez bpa Niemca uczestniczyło, według doniesień mediów, tylko około 20 osób. Nabożeństwo odbywało się na terenie Miasteczka Równości, czyli miejsca spotkań uczestników parady, w ściśle wydzielonym miejscu, w specjalnym namiocie. Ten fakt pozwala poddać w wątpliwość publiczny charakter tego wydarzenia, bowiem można o nim mówić wtedy, gdy „zachowanie sprawcy […] może zostać dostrzeżone przez większą lub bliżej nieoznaczoną liczbę osób, zarówno wtedy, gdy odbywa się w obecności większej grupy osób […], jak i wtedy, gdy ich obecność może być tylko potencjalna […]. Znamię publicznego znieważenia zostanie także spełnione, jeżeli sprawca posłużył się instrumentami umożliwiającymi mu dotarcie do większego, choć bliżej nieokreślonego kręgu osób […], i to nawet wtedy, gdy zarejestrowanie karalnego zachowania odbyło się wcześniej i nie miało charakteru publicznego, lecz zostało potem przekazane i rozpowszechnione”.\nRozumiemy, że dopuszczenie do koncelebrowania nabożeństwa także przez osobę z durszlakiem na głowie mogło szokować, budzić wątpliwości czy zostać uznane za kontrowersyjne. Niemniej jednak, durszlak jest tradycyjnym nakryciem głowy pastafarian, czyli wyznawców Kościoła Latającego Potwora Spaghetti (ang. Flying Spaghetti Monster, FSM) różnie traktowanego w poszczególnych krajach z uwagi na religioznawcze klasyfikacje FSM jako przynależnego do kategorii tzw. parodii religii, joke religion. Durszlak na głowie wyznawcy FSM był jednak typowym elementem stroju pastafarianina, który w obrębie założeń i norm tej organizacji jest uzasadniony. Należy przywołać też doniesienia mediów, że przedstawiciel FSM podczas nabożeństwa nie wypowiadał słów, czy wykonywał jakichkolwiek czynności, czy gestów, które mogłyby zostać uznane za prześmiewcze. Ponadto z samej definicji pojęcia nabożeństwa ekumenicznego wynikała możliwość udziału w nim przedstawicieli różnych wyznań.\nApelujemy o umorzenie postępowania przeciwko Szymonowi Niemcowi i innym podejrzanym o czyn z art. 196 Kodeksu karnego.\nWysłano do wiadomości Szymona Niemca oraz Komendy Rejonowej Policji Warszawa I\n Konrad Burdziak, Czy art. 196 kodeksu karnego w sposób nadmierny ogranicza wolność wyrażania poglądów i twórczości artystycznej? [w:] Studia Prawnicze. Rozprawy i Materiały 2018, nr 1 (22), str. 117 - 118\nS. Hypś, Komentarz do art. 196 k.k., [w:] Kodeks karny. Komentarz, red. A. Grześkowiak, K. Wiak, Warszawa 2015, s. 977


Badura świetna błyszcząca torebka kieszenie schowki! | Zamów na Rovicky.eu\nZgrabny, oryginalny i minimalistyczny worek od marki Badura zachwyca prostotą wykonania oraz praktycznością. Mimo pojemnej komory nie mieści rozmiaru A4, ale dzięki kompaktowym kieszonkom łatwo rozmieścisz wszystkie drobiazgi.\nBadura świetna błyszcząca torebka kieszenie schowki! T_D025SR_CD\nOryginalna torebka z bardzo ciekawym rozwiązaniem organizacji wnętrza. Torebkę uszyto z ekoskóry. Mimo sporych wymiarów nie mieści formatu A4. Zapinana na suwak, z jedną główną komorą i dwiema zewnętrznymi kieszeniami. W komorze głównej trzy kieszonki, jedna z zapięciem na suwak. Wysoki uchwyt. Do torebki dołączono długi, regulowany pasek.\nNumer artykułu: T_D025SR_CD\nWielkość torebki: 32x40x14 cm


Travel and smile – Podróże za jeden uśmiech\n3 listopada 2019 3 listopada 2019 Dodaj komentarz\nHej! Czas na kolejną podróżniczą odsłonę.\nBędąc drugi raz w Ustroniu Morskim mieliśmy okazję wraz z małżonkiem i synkiem wybrać się do cudownego miejsca. Mówimy o Ogrodach Hortulus w Dobrzycy. Czytaj dalej →\nPierwszy wyjazd z dzieckiem. Kiedy, gdzie i jak?\n19 września 2019 19 września 2019 Dodaj komentarz\nWiem,że bardzo długo mnie nie było. W grudniu zeszłego roku zostałam mamą i funkcja rodzica mnie całkowicie pochłonęła. Brunek właśnie skończył 9 miesięcy i zaczął się hardcore (ząbkowanie, lęk separacyjny i takie tam niemowlęce humory). To też nie zawsze jest czas i siła by coś skrobnąć. Jednak do rzeczy. Czytaj dalej →\nDzisiejszy wpis będzie poświęcony dzieciakom. Z pewnością zainteresuje również rodziców, którzy chcieliby zrobić frajdę swoim pociechom.\nPodróże po Polsce (17)


Rozmarynowy kurczak | Ewa Burzyńska - dietoterapia\n9 listopada 2015 17 lipca 2018 Ewa\nBardzo często pieczemy mięsa na różne sposoby. To idealny sposób na obiad na kilka dni, a także możliwość wypróbowania miliona kombinacji z przyprawami. Tym razem motywem przewodnim w mieszance stał się rozmaryn.\nPrzygotowanie: 1 h, pieczenie 1,5 h\n4 uda z kurczaka\n4 łyżki tłuszczu (może być smalec, olej kokosowy)\nprzyprawy: sól, czosnek, pieprz ziołowy, świeży rozmaryn (1 gałązka powinna wystarczyć)\nulubione dodatki: ziemniaki, bataty, buraki.\nRoztapiamy tłuszcz i wlewamy do naczynia żaroodpornego. Następnie dodajemy przyprawy. Rozmaryn siekamy na mniejsze kawałki i również dodajemy do marynaty. Mieszamy wszystko, a następnie wkładamy udka do marynaty i dokładnie nią smarujemy mięso. Wstawiamy do lodówki na 30-40 minut. Po tym czasie rozgrzewamy piekarnik do 180 stopni i pieczemy pod przykryciem ok. 1,5 h. Bardzo dobrym dodatkiem do tego dania jest sałatka z tartych buraków.\nBez cukru,Bez glutenu,Bez jajek,Bez nabiału,Kolacja,Obiad,Paleo,Przepis\nPulpety w sosie pomidorowym (bez mąki)\nPaleo – z czym to się je? Q&A\n3 thoughts on “Rozmarynowy kurczak”\n9 listopada 2015 o 17:15\nMmmm pyszności, rozmaryn i tymianek to moi sprzymierzeńcy, uwielbiam mięso z ich dodatkiem :)))\n10 listopada 2015 o 10:59\nspróbuję z piersią kurczaka 🙂 albo z udami tylko bez skórki, bo mają dużo tłuszczu.\nNie trzeba bać się tłuszczu 🙂 Poczytaj sobie tutaj o tłuszczach nasyconych i ich ważnej roli dla organizmu: http://cookitlean.pl/tluszczowa-bzdura-czyli-jak-media-mijaja-sie-z-logika/\nSkomentuj Niemodelka Anuluj pisanie odpowiedzi\nZacznij drogę do zdrowia z e-bookiem Równowaga hormonalna - 10 naturalnych sposobów.\nWyrażam zgodę na przetwarzanie podanych powyżej danych w celu otrzymywania newslettera od Ewy Burzyńskiej oraz na otrzymywanie informacji handlowych o produktach np. e-bookach.\nW sobotę, 11 grudnia o godz. 17.00 planuję 3-god\nMiewasz sytuacje, kiedy nie rozumiesz swojego zach\nJeżeli sądzisz, że gdy dopuścisz do siebie nie\nZ mojego doświadczenia widzę, że trądzik zazwy\nNa przełomie listopada i grudnia chcę zrobić wa\nProlaktyna to jeden z najdelikatniejszych hormonó\nZaburzenia hormonalne mają różnego rodzaju przy\nGłówną funkcją gruczołu tarczowego jest wychw\nEndometrioza to choroba, w trakcie której tkanki\n©2021 | Wszystkie treści zamieszczane na tym blogu służą celom wyłącznie edukacyjnym i nie zastąpią profesjonalnej porady lekarskiej. Autorka nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystywania informacji zawartych na stronie. Treści na blogu są moją pracą autorską. Zabraniam kopiowania ich w całości i we fragmentach bez odpowiedniej zgody i podania źródła. Na podstawie Ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83).


Łóżko Santo 160x200 cm, meble prowansalskie\n» Łóżko prowansalskie kremowe SANTO 160x200 cm\nKod produktu: SAN09\nPiękne łóżko dedykowane sypialni w stylu prowansalskim. Łóżko stoi na stylowo giętych nóżkach, zagłówek i przednóżek są tapicerowane. Łóżko posiada stelaż na materac 160 x 200 cm - materac nie jest dołączony. Subtelne przetarcia i wybarwienia nawiązują do estetyki shabby chic. Urocze łóżko, które sprawi, że Twoja sypialnia będzie przytulnym i stylowym wnętrzem z nutą romantyzmu.\nKod produktu SAN09\nWymiary (zmierzono najszersze zewnętrzne punkty) Wysokość: 110 cm, Szerokość: 171 cm, Długość: 215 cm\nMateriał Drewno topoli, mdf, tkanina tapicerska (Zagłówek i przednóżek są tapicerowane)\nKolor Kremowy beż, brązowy\nDodatkowe informacje Ze względów logistycznych przy zakupie szafy płatność przy odbiorze nie jest możliwa.


Aktualności | Gmina Jedlicze\nPowitaliśmy pierwszych mieszkańców Gminy Jedlicze\nZ wielką radością informujemy, że pierwsi mieszkańcy Gminy Jedlicze, którzy narodzili się w 2019 to Igorek z Długiego oraz Arletka z Podniebyla. Chłopiec czarującym uśmiechem przywitał gości. Przyszedł na świat 2 stycznia o godzinie 19.55 i ważył 2, 750 kg. Szczęśliwymi rodzicami są Państwo Natalia i Rafał. Arletka, która jak śmieje się mama Sylwia – „sama przyniosła sobie imię” (przyp. w tym dniu będzie obchodzić także imieniny), na świat przyszła 3 stycznia o godzinie 20.30, ważyła 3,430 kg. Już od pierwszych dni z zaciekawieniem słucha bajek, które czyta jej tata Kamil.\nPosted By Radosław Jermak czytaj dalej\nStrzelnica sportowa nabrała blasku\nDzięki inicjatywie i dobrej współpracy udało się przywrócić działalność strzelnicy sportowej z tradycjami, zlokalizowanej w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w Jaszczwi. 12 lutego odbyło się uroczyste otwarcie. Wkrótce rozpocznie tu działalność młodzieżowa sekcja strzelecka.\nPosted By redaktor czytaj dalej\nJakie uzyskaliśmy wpływy z podatków\nZnamy już wpływy dochodowe jakie uzyskaliśmy w roku 2018 z tytułu pobieranych przez Gminę podatków i opłat. Te dane zawsze budzą zainteresowanie mieszkańców w związku z powyższym przedstawiamy opłaty z tytułu podatku rolnego od osób fizycznych, podatku od nieruchomości od osób fizycznych, podatku leśnego od osób fizycznych, podatku od środków transportu od osób fizycznych, opłata z tytułu posiadania psa, opłata z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi, podatki od osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej na dzień 31 grudnia 2018 r.\nŁawka Niepodległości powstała w Jedliczu\nW centrum Jedlicza, w miejscu publicznym ogólnodostępnym, wybudowano modernistyczną Ławkę Niepodległości. Obiekt powstał dla upamiętnienia 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości.\nBudowa pomnika była możliwa dzięki dofinansowaniu jakie gmina uzyskała z Ministerstwa Obrony Narodowej.\nCałkowita wartość projektu wyniosła 34 950,00 zł.\nDofinansowanie stanowiło kwotę 26 212,50 zł, to jest 75%.\nWkład własny Gminy Jedlicze to kwota 8 737,50 złotych.\nGmina Jedlicze otrzymała dofinansowanie z Ministerstwa Sportu i Turystyki na realizację Programu Powszechnej Nauki Pływania „Umiem pływać”. Wniosek o dofinansowanie został złożony 17 października 2018 r. Dzięki programowi przeprowadzone zostaną zajęcia nauki pływania dla uczniów klas I-III szkół podstawowych z terenu Gminy Jedlicze. Całkowity koszt realizacji zadania wyniesie 36.000,00 zł, z czego połowę kosztów zadania to wkład własny.\nMłodzi górale w Żarnowcu\n7. lutego na zaproszenie Rady Rodziców przy Szkole Podstawowej im. Marii Konopnickiej w Żarnowcu gościł zespół folklorystyczny „Piekielnicanie”, działający pod patronatem Związku Podhalan Oddział w Piekielniku przy Zespole Szkoły Podstawowej im. Kornela Makuszyńskiego w Piekielniku na Podhalu. Przyjazd ufundował Związek Podhalan, rady rodziców obu szkół, a łagodnością finansową przy cenach biletów okazali się Prezes Zarządu CDŚ w Krośnie pan Paweł Szczygieł oraz Dyrektor Muzeum Marii Konopnickiej pan Paweł Bukowski. Zespołowi towarzyszyła prezes oddziału ZP pani Bożena Barnaś.\nXI Obchody Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu na Podkarpaciu\nW Szkole Podstawowej im. Wincentego Manierskiego w Jedliczu odbyły się uroczystości związane z XI Obchodami Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu na Podkarpaciu. Przybyli goście oraz uczniowie mogli uczestniczyć w spotkaniu z siostrą Katarzyną Kowalską ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej z Syjonu, która wygłosiła prelekcję dotyczącą „Roli Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej z Syjonu w dialogu chrześcijańsko – żydowskim”. To katolickie, międzynarodowe zgromadzenie zakonne, którego założeniem jest dialog międzyreligijny.


Polskie Koleje Państwowe » Radio 90 FM\n16 lipca 2020 / 16:41\nUtrudnienia na przejściu granicznym Chałupki-Bohumin\nW piątek (17.07.) pociągi kursujące przez przejście graniczne Chałupki – Bohumín zostaną zastąpione zastępczą komunikacją autobusową. Pociągi oraz autobusy będą kursowały według zmienionego rozkładu jazdy.\n9 maja 2020 / 06:39\nRemont torów na liniach do Wisły Głębce i Cieszyna bez opóźnień\nInwestycja o wartości 460 mln zł, realizowana przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. współfinansowana jest z funduszy unijnych. Efektem będą krótsze podróże koleją. Kolejarze obiecują: Pociągiem znów pojedziemy z Goleszowa do Cieszyna. Zakończenie prac planowane jest do końca 2021 roku.\n28 maja 2018 / 17:01\nDroga kolejowa pomiędzy Żorami a Rybnikiem zablokowana\nPowód? Niewybuch. Po godzinie 13:00 został znaleziony obok torowiska w rejonie ulicy Dworcowej w Żorach przez przypadkową osobę. Dlatego ruch na trasie został wstrzymany, a PKP zapewniło pasażerom komunikacje zastępczą, pociąg dalekobieżny skierowano na inną trasę.\n24 maja 2018 / 10:37\nOpóźnione pociągi w całym regionie\nPrzed godziną 6.00 ruch wstrzymano po wypadku na torach. Przy stacji Katowice- Piotrowice, na ul. Asnyka, pociąg Pendolino relacji Bielsko-Biała - Warszawa śmiertelnie potrącił kobietę przechodzącą przez tory.\n22 maja 2018 / 12:56\nUwaga, utrudnienia w przejściu przez wiadukt w Nędzy\nTrwa tam budowa nowej konstrukcji nad torami PKP, w ciągu drogi wojewódzkiej nr 421. To inwestycja Zarządu Dróg Wojewódzkich w Katowicach. Wykonawca prac zaczął właśnie układać asfalt, dlatego przejście przez wiadukt będzie w tych dniach utrudnione, ale nie niemożliwe.\n29 listopada 2017 / 16:11\nRemont dworca PKP. „W końcu”- mówią wodzisławianie\nIdą zmiany. Wodzisławianie cieszą się z remontu dworca kolejowego. Ruszyły prace związane z rewitalizacją samego budynku, a także budową centrum przesiadkowego i Centrum Usług Społecznych. Na miejscu pracują już ekipy, teren został odgrodzony przez wykonawcę od strony ul. Rybnickiej.\n5 października 2017 / 17:34\nMarszałek Saługa o przywróceniu ruchu kolejowego w Jastrzębiu-Zdroju\nJest potrzebne, sensowne i opłacalne, choć nie przyniesie zysków. To słyszeliśmy wczoraj w Radiu 90 o powrocie kolei do Jastrzębia. Jedna z prywatnych firm na zlecenie Urzędu Miasta przygotowała projekt odbudowy linii kolejowej zlikwidowanej w 2001 roku. Zdaniem ekspertów nie jest to inwestycja, która będzie przynosiła zyski, ale bardzo potrzebna.\n4 października 2017 / 13:29\nCzy kolej pasażerska wróci do Jastrzębia-Zdroju?\nTo pytanie powraca od lat i mimo starań kolejnych władz, mieszkańcy nadal nie mogą wsiąść do pociągu i dojechać na przykład do Katowic. Jest jednak szansa, że to się zmieni. Za unijne pieniądze przygotowano projekt pod nazwą "Analiza odtworzenia linii kolejowej w Jastrzębiu-Zdroju w kontekście regionalnych i transgranicznych połączeń kolejowych".\n9 sierpnia 2012 / 11:56


Wyszukaj: do szkła\n... moskitiery Jakość, wytrzymałość i użyteczność W przeciwieństwie do szkła w oknach i drzwiach (które może wzmacniać sztywność i wytrzymałość okna lub drzwi), tkanina siatkowa w niewielkim stopniu ...\n2. RCN SOLUTIONS wprowadza nową, innowacyjną technologię RD CLEAN CONCEPT\n... REVA BF (rodzaj folii EVA dostarczanej przez RCN), zapewniające wysoką przyczepność (folii laminującej do szkła) i dobrą wytrzymałość/jakość szkła laminowanego. Aktywne słuchanie to cenna i ...\n3. Łączniki montażowe szklanych balustrad\n5. Pilkington AviSafe™ - wybrany, by chronić ptaki\n... widocznych kształtów lub dekoracji do szkła. Było to bardzo skuteczne w powstrzymywaniu kolizji ptaków, ale jednocześnie podważa przeznaczenie szkła jako przezroczystej powierzchni okna. ...\n6. Promieniowanie cieplne i konwekcja wymuszona w piecach do hartowania szkła płaskiego\n7. MonitGlass – automatyzacja zarządzania procesem obróbki szkła\n9. Wyroby szklane w aranżacji wnętrz\n11. Właściwości modułu folii PVB wg współczesnych norm europejskich\n... projektowe jest przykładane do szkła o maksymalnej temperaturze (podejście konserwatywne). W niektórych przypadkach projektowe obciążenie szkła może się zmieniać w zależności od temperatury ...\n12. Wynajem maszyn budowlanych dla branży stolarki okiennej\n... do codziennego wykonywania ich zadań. Najbardziej popularnymi maszynami budowlanymi i urządzeniami przeznaczonymi dla branży stolarki okiennej są: - przyssawki do szkła, - manipulatory do szyb, ...\n13. Urządzenia do transportu i magazynowania szkła - przegląd 2020\n14. Programy komputerowe w przemyśle szklarsko-okiennym - przegląd\n15. Okucia do konstrukcji szklanych - przegląd\n16. Jak zapewnić wysoką jakość laminatu szklanego?\n... do optymalnej temperatury). A to wyraźna wskazówka, że przyczepność folii do szkła jest niewystarczająca. Po procesie autoklawowania może to prowadzić do wielu problemów, takich jak tzw. zjawisko ...\n17. Okucia i szkło – nowy kierunek rozwoju marki CGLASS\n18. RCN Solutions przedstawia: ISF – kompletna linia produkcyjna\n... ma systemy grzania oparte o zjawiska promieniowania i konwekcji, odpowiednie zarówno do szkła płaskiego, jak i giętego. RCN projektuje i buduje piece do laminowania od ponad dwudziestu lat. Rozwiązania ...\n19. Innowacyjne okucia do drzwi szklanych\n... SW-01B (fot. Okucia do szkła) Występują także nowocześniejsze konstrukcje okuć zamykających w postaci zintegrowanych zamków elektromechanicznych. Takie rozwiązanie proponuje firma Dormakaba w swoim ...\n21. Aplikacja HEGLA uzupełnia braki digitalizacji i usprawnia procesy produkcyjne\n... z przeglądami i serwisem na różne sposoby. Wszystkie dokumenty i przeglądy dotyczące na przykład maszyny do szkła, wózka widłowego, bramy rolowanej czy suwnicy można szybko zapisywać i rejestrować ...\n22. BeSeal: wodoszczelne połączenie w budownictwie\n23. Od ziarna piasku po taflę szkła – interaktywna wystawa edukacyjna w Sandomierzu\n24. VITRO-JET MULTIFLEX, nowa koncepcja kompaktowych drukarek cyfrowych do szkła architektonicznego\n25. Ramka dystansowa Butylver TPS: maksymalna wytrzymałość, automatyzacja produkcji i współczesny design\n... i niezmienną trwałość. Najbardziej charakterystyczną cechą tego profilu jest właśnie zdolność do zapewnienia szybkiego, stabilnego i stałego przylegania do szkła natychmiast po aplikacji. Jest ...\n26. Spis treści 05/2020\n27. Manipulator do szkła i okien nowej generacji Glassworker GW 625-2\nManipulator do szkła Glassworker GW 625-2 to elektryczna maszyna zasilana z umieszczonych wewnątrz urządzenia akumulatorów. Maszyna służy do podnoszenia i transportowania tafli szkła, pakietów szybowych ...\n28. Uszczelki stosowane w drzwiach\n... wykonaniu nawet do +230°C. Cechują się także dużą odpornością na starzenie pod wpływem tlenu, ozonu i światła UV oraz silną adhezją do szkła i metalu. Wadą tego typu materiału jest stosunkowo ...\n29. Firma KRAUS GmbH wznawia sprzedaż na terenie Polski w 2020r.\n... 1), bardziej szczegółowa siatka była tu potrzebna ze względu na koncentrację naprężeń przy utwierdzenu. Konwergencję stwierdzono w prostszym modelu QUAD4 do szkła, połączonym z HEX8 do określania przesunięć ...\n31. Serwisowanie ssawek to trwałość i bezpieczeństwo\nManipulatory próżniowe, czyli ramy ssawkowe lub po prostu ssawki do szkła – na stałe wpisały się w parki maszynowe polskich firm przetwórstwa szkła. Złożyły się na to dwa czynniki: z jednej strony sytuacja ...\n32. Ciepła ramka w szybach zespolonych gwarancją długotrwałego zadowolenia\n... i uszczelnione butylem (uszczelnieniem pierwotnym) Szczeliwo Ködispace 4SG jest precyzyjnie aplikowane maszynowo, przylega do szkła i pozostaje elastyczne przez cały okres użytkowania okna. ...\n33. BUDMA 2020. MONTERIADA – w trosce o lepszy wymiar budownictwa\n34. Tenon – dążenie do doskonałości w technologii szyb zespolonych\n... produkcji maszyn do szkła, a jako firma z innego kontynentu jesteśmy dumni z 32 rocznicy obecności TENON we Włoszech. Koncentrujemy się teraz na wprowadzeniu nowych rozwiązań, które zostaną pokazane na ...\n35. EnduroShield – profesjonalna powłoka ochronna do szkła\n... „easy-clean“ czyli łatwą w czyszczeniu. Oznacza to, że powierzchnia szklana jest chroniona przed wszelkimi zabrudzeniami, które nie przylegają trwale do szkła i są łatwo z niej zmywalne. ...\n37. Spis treści 01/2020\n... przyszłości w Twoim zasięgu Beata Culkowska Masy uszczelniająco-klejące – przegląd EnduroShield – profesjonalna powłoka ochronna do szkła ...\n38. Mocne wejście branży budowlanej w 2020 rok: MONTERIADA na BUDMIE\n... manipulatora do szkła Glasslift, profesjonalnych narzędzi ręcznych i elektronarzędzi Stanley Black&Decker, a także niezawodnych mocowań Klimas Wkrętmet. Będą wykorzystywać także zaawansowaną ...\n... tkaniną odbijającą promieniowanie elektromagnetyczne. Podczas prac fachowcy skorzystają z nowoczesnego manipulatora do szkła Glasslift, profesjonalnych narzędzi ręcznych i elektronarzędzi Stanley Black ...\n41. Ponad 50 godzin montaży na żywo – MONTERIADA 2020 coraz bliżej\n... odzieży roboczej Lahti Pro, skorzystają z manipulatora do szkła Glasslift, narzędzi Stanley Black & Decker, mocowań Klimas Wkręt-met (np. WHO/WHOW, LO, KPS-FAST 8 S) oraz pian montażowych, taśm i mas ...\n42. Eksperci od montażu szkła Heavydrive GmbH rozszerzają swiją działalność\nNowe oddziały na całym świecie i obsługa projektów międzynarodowych W 2019 r. utrzymywał się trend projektpwania coraz bardziej unikalnych koncepcji konstrukcyjnych, które wymagają montowania gigantycznych ...\n43. Urządzenia do transportu i magazynowania szkła - przegląd 2019\n44. Jak przechowywanie szkła laminowanego wpływa na cięcie szkła\n45. Szkło artystyczne w architekturze japońskiej. Część 5\n... do środka prowadzi szklany próg. Oszczędność materiału, który ogranicza się do szkła i wyraża światło, oddaje ideę wyrafinowanej estetyki ceremonii herbaty chanoyu i architektury pawilonu herbacianego. ...\n46. Targi Glass lustrem branży\n... z techniką podnoszenia szkła na różne wysokości. W naszej ofercie znajdzie: ssawki do szkła, mini żurawie oraz manipulatory. Jesteśmy bezpośrednim dystrybutorem na Europę Środkowo-Wschodnią marki SPT. ...\n47. Niezwykły park maszynowy na targach GLASS\n... nowoczesnych rozwiązań, które pozwolą podać i precyzyjnie zamontować dużą szybę czy okno. Park maszynowy na targach GLASS Manipulatory do szkła, mini żurawie czy dźwigi mobilne - ...\n48. Firma ABUK wprowadza na polski rynek nowy, przełomowy podnośnik do szkła\n... Ørum-Petersenem, który w przeszłości również związany był z firmą Smartlift. — W 2017 roku Ole wpadł na pomysł, że podnośniki do szkła powinny mieć większą moc, aby mogły być używane do podnoszenia ...\n49. Wiertarki Sulak to nie imitacja\n50. Powłoki optyczne do zastosowań motoryzacyjnych i budowlanych\n... oszklenie – pominięte zostaną powłoki optyczne do luster lub reflektorów. Wstęp Oszczędzanie energii było w przeszłości znaczącym motorem rozwoju nowych powłok do szkła, a ...


FORUMPIROTECHNICZNE.PL :: Zobacz temat - Kalichlorek i resurekcje\nKalichlorek i resurekcje\nWysłany: Czw Kwi 08, 2010 5:14 am Temat postu: Kalichlorek i resurekcje\nW zwiazku ze Swietami, przypomnial mi sie zwyczaj "szczelania" na nabozenstwo zmartwychwstania w czasie Wielkanocy.\nCiekawy jwstem , czy to sie dalej w Waszej okolicy praktykuje\nI jak ta tradycja ma sie do tego co nas otacza wspolczesnie\nWysłany: Czw Kwi 08, 2010 6:34 am Temat postu:\nCo prawda nie uczestniczę w żadnych obrządkach religijnych, ale mieszkam dość blisko kościoła i żadnych "szczałów" nie słyszałam, i o takim zwyczaju również nie. Może to bardziej lokalna tradycja? Na pewno ciekawa..\nWysłany: Czw Kwi 08, 2010 12:14 pm Temat postu:\nWysłany: Czw Kwi 08, 2010 2:02 pm Temat postu:\nNiestety, ale wszędzie zamiera. U nas na prowincji (Uć), kiedyś szczelali i to galancie. Pamiętam z czasów dzieciństwa powyrywany bruk z ulicy. Walili takie skromne 100 gramowe pęczuszki. Teraz nic.\nWiem, że np. na śląsku (przynajmniej opolskim) raczej tego nie praktykowali.\nWysłany: Czw Kwi 08, 2010 3:03 pm Temat postu:\nHmmm czy Wielkanoc to nie jest tym drugim dniem w roku kiedy można używać petard, ze względu właśnie na tę tradycję?\nU mnie też było cicho a mieszkam 50 km od Łodzi.\nAcha i jeszcze jedno. Jak się strzelało z kalichlorku? Młody jestem i nie widziałem nigdy czegoś takiego. Było to coś w tym stylu:\nChociaż koleś trochę przesadził\nWysłany: Pią Kwi 09, 2010 1:51 am Temat postu:\nWysłany: Pią Kwi 09, 2010 3:06 am Temat postu:\nPoniewaz w tym czasie bylem jeszcze " szczyl" (lata 60-te) , to starsi koledzy na parafi dali mi raz wystrzelic z " mozdzierza".\nCo to bylo Ano wyobrazcie sobie stalowy walec FI 50 mm , dlugosci 100mm , z nieprzelotowa dziura w srodku FI 20 - 25 mm ( dokladnie nie pamietam).\nDo postawy walca przyspawany jest 1.5 m pret zbrojeniowy sluzacy jako raczka.\nW dziure sypie sie kilka g kalichlorku (KClO3 + S) i zatyka czyms co sie nazywalo " lunek" ---- kawalek preta stalowego FI 10 - 15 mm.\nCalym zestawem wali sie o kamien lub sciane.\nLunek dziala jak iglica i powoduje wybuch kalichlorku.\nNie bylo to zbyt bezpieczne ( lunek lecial niewiadomo gdzie), ale widzialem tez mozdzierze z lunkiem uwiazanym na lancuszku.\nWysłany: Pią Kwi 09, 2010 10:06 am Temat postu:\nU nas na podworku gdzie sie wychowalem w miescie Szczecin, dzielnica Drzetowo:) strzelalismy miedzy innymi ze srub jak na rysunku. Pomiedzy nie wsypywalismy mase zeskrobana z zapalek. Sruby polaczone nakretka, najlepiej bez karba, polaczone sznurkiem, dokrecona na maxa i rzucane o ziemie wybuchaly glosno. Sruby od malej do wielkiej, jakie kto mogl zalatwic:)\nUdoskonalilem sposob skubania zapalek sciskajac je w pudelku od zapalek kombinerkami na poziomie lebkow i wysypywalismy potem. Byla jeszcze jedna metoda, rozpuszczania tej masy i odparowywania potem:)\nNikomu nic sie niegdy nie stalo, wiec mysle ze to dosyc bezpieczna zabawa.\nWysłany: Pią Kwi 09, 2010 3:50 pm Temat postu:\nCoś podobnego opisywał mi moj ojciec.\nDziało się to przed wojną.\nUrządzenie takie zamawiało się u kowala a strzelało\nprochem bezdymnym najlepiej artyleryjskim.\nW miejscowości skąd ojciec pochodzi w czasie I wojny światowej dość dlugo stał front austryjacko-rosyjski i od groma pozostało po nim wszelkiego rodzaju "dobra"\nWystarczyło na całe międzywojenne 20-lecie...\nA wypadków z niewypałami też nie brakowało...\nWysłany: Pią Kwi 09, 2010 4:18 pm Temat postu:\nZa komuny nie można było kupić kclo3 za to można było podwędzic jego ktoś miał okazję ( szkoła,laboratorium itp), ale ilu było takich z "okazją"\nKupowało się korki strzelające i one na 95 % były używane do robienia huku plus opisany zestaw ze śrub. Do tego jeszcze nadmanganian z apteki (drogie to było) plus srebrzanka. Dodałbym jeszcze karbid od spawaczy :-0\nKorki się obierało jak jajka a potem rzucone o chodnik strzelały. Czasami przy obieraniu zaliczało się niespodziankę\nWysłany: Pią Kwi 09, 2010 5:02 pm Temat postu:\nW 72 w sklepie z odczynnikami w Bydgoszczy udało\nmi się kupić kilogram KClO3 cz.d.a kg za 60 zł.\nJeszcze odrobinę go mam (jak relikwia!)...\nCo ciekawe widziałem w tym sklepie na półce kwas pikrynowy.\nBył drogi i nie był mi wtedy potrzebny bo miałem drobne zapasy...\nNigdy nie widziałem tak dobrze zaopatrzonego sklepu...\nWysłany: Pią Kwi 09, 2010 5:29 pm Temat postu:\nA teraz to terroryzm. W 2007 w Bostonie postawili na nogi całe miasto bo ktoś w ramach reklamy porozwieszał na mieście czarne tablice z diodami. Tutaj artykuł po angielsku: http://en.wikipedia.org/wiki/2007_Boston_bomb_scare\nWysłany: Pią Kwi 09, 2010 8:20 pm Temat postu:\nmi się kupić kilogram KClO3 cz.d.a kg za 60 zł.........Był drogi i nie był mi wtedy potrzebny bo miałem drobne zapasy...\n1 korek kosztował 60 groszy, masło coś ok. 1.8 zeta/kostka. Butelka w skupie 1 zet a wiem bo bywałem kandydatem na bezbesmena, hehe. Śmiejcie się ale mi kieszonkowego rodzice nie dawali więc się kombinowało. Gdy miałem 18 lat to za jeden dzień na wagonach (w soboty) mogłem zarobić 400 zeta (średnia wtedy ok. 3k ). Rekord miałem 800 zeta za 1 dzień (coś około 80 ton wyładowałem nawozu z pociągu i załadowałem na samochód a potem do magazynu - we dwie osoby). A dziś 18 latki wysokie niby postawne ale cherlawe i słabowite to, głowa pochylona, kręgosłup zgarbiony od siedzenia nad laptopem.\nA teraz kupujesz wszystko, tylko monitorują to . Dziś 1 kg kclo3 kosztuje tyle co dzisiejsze 3 masła więc za 60 zeta miałeś kiedyś 30 maseł. Wiem, nie można tak do końca liczyć bo ceny były pod kontrolą, nie mniej 6 dych to było kiedyś sporo.\nWysłany: Pią Kwi 09, 2010 9:11 pm Temat postu:\nSie nam tu siakiś klub geriatryczno-wspominkowy zrobił\nDla niektórych użytkowników lata siedemdziesiąte, to tylko historia.\nWysłany: Pią Kwi 09, 2010 9:47 pm Temat postu:\n.....Dla niektórych użytkowników lata siedemdziesiąte, to tylko historia.\n9/10 miło je wspomina. Nie było kompa, komórek, szpanu, wyścigu szczurów ............. dla mnie miłe czasy i nie tylko ja tak myślę. A czego mam dziś zazdrościć dzieciom . Ukrytego niewolnictwa, kredytu na mieszkanie na 30 lat (nie ma cudów, banki 50 % z nich w ch..a zrobią). No dobra, jest coś na plus. Zakupy to czysta przyjemność\nWysłany: Pią Kwi 09, 2010 11:53 pm Temat postu:\nTo były zupełnie inne czasy. Raz, że byliśmy młodzi, a dwa to zupełnie inne oczekiwania od życia (trochę siermiężne, ale na miarę czasów).\nTeraz młodzież jedzie na wypoczynek do pensjonatu, golfem cabrio w rytm muzyki ums, ums ums...\nCiekawe, czy spodobały by się im wyprawy zapakowanym po brzegi pociągiem, z tobołami, namiotem i cudem zdobytą konserwą. Mnie tam się podobało zbieranie butelek celem transferu na napoje wyskokowe, a czasem nawet na chlebek.\nW sumie teraz też jest fajnie, bo można zwiedzać świat w Google Map, bez ruszania d... z fotela... i mieszkać w chacie za którą zapłacą wnuki\nWysłany: Sob Kwi 10, 2010 8:35 am Temat postu:\n...Teraz młodzież jedzie na wypoczynek do pensjonatu, golfem cabrio w rytm muzyki ums, ums ums.\nCzytać młodzież ale macie dziś git czasy :-0\nWrócę do wątku. Za komuny nie można było kupić (nie liczę drogich wyjątków) kalichlorku w pierwotnym rozumieniu tego słowa; kalichlorek - chloran potasu. Dlatego ja bym obstawił wersję inną. Kalichlorek jest synonimem korka strzelającego więc "strzelać z kalichlorka" oznacza strzelać z tych korków.\nSwoją drogą podziwiam gościa, który produkował korki. Mieszanka Amstronga jest bardzo wrażliwa na bodźce. Po wyschnięciu jak bym do tego (w sporej iości) się nawet nie zbliżył .\nW dawnych czasach było jeszcze strzelanie z klucza i gwoździa. W klucz nabijało się "siarkę" z zapałek a resztę sie pewno domyślacie.\nWysłany: Nie Kwi 11, 2010 4:42 pm Temat postu:\nZa komuny nie można było kupić (nie liczę drogich wyjątków) kalichlorku w pierwotnym rozumieniu tego słowa; kalichlorek - chloran potasu. Dlatego ja bym obstawił wersję inną. Kalichlorek jest synonimem korka strzelającego więc "strzelać z kalichlorka" oznacza strzelać z tych korków.\nWezelek z KClO3 + S kladli na kamieniu i traktowali to drugim kamieniem.\nDodatkowo wspomina o okrecaniu nogawek spodni szmatami, zeby chronic nogi przed odpryskami kamieni.\nStrzelajace korki i korkowce przyszly chyba pozniej\nWysłany: Nie Kwi 11, 2010 7:22 pm Temat postu:\n....W ksiazce " Boso ale w ostrogach" Grzesiuk opisuje jak wygladalo strzelanie z kalichlorka w przedwojennej Warszawie.................Strzelajace korki i korkowce przyszly chyba pozniej\nPrzedwojenna W-wa była kapitalistyczna więc pewno łatwiej było kupić kalichlorek. No chyba, że Grzesiuk też wiedział skąd jego podwędzić :-0\nNie mam pewności czy mam rację z tym synonimem ale gdyby dosłownie podejść do słowa "kalichlorek" to z niego nie da się "strzelić" bo wymaga reduktora więc tak czy siak "strzelić z kalichlorka" i tak oznacza inne rozumienie słowa "kalichlorek" (jako utleniacz w mieszance a la petardowej).\nNie wiem jak w innych miastach, w moim mieście (80 - 100 k mieszkanców) gdzie się wychowałem był tylko jeden sklep z zabawkami gdzie można było kupić korki (chyba nie musze pisać, że strzelające). Jak było w pomniejszych miejscowościach nie wiem. Na pewno były one dostępne w sprzedaży odpustowej.\nCiekawy jest aspekt czy czysty kalichlorek może ulec wybuchowi. Teoretycznie może (przy rozkładzie wydziela się ciepło), praktycznie nigdy bo jest tego ciepła za mało.\n....W ksiazce " Boso ale w ostrogach" Grzesiuk opisuje\nWysłany: Nie Kwi 11, 2010 8:32 pm Temat postu:\nTylko ze slyszenia znam to strzelania z klucza, ale zawsze chcialem to zobaczyc w rzeczywistosci.\n"Kalichlorek" mozna bylo kupic w "CEZASIE" w Szczecinie za wlasnie te 60 zl:) Ale trzeba bylo pokazac dowod, w tym czasie go nie mialem;/\nChoran potrafi odpalic podczas odkrecania z nim sloja, tak slyszalem juz w podstawowce na kolku chemicznym gdzie krolowal Pan Sękowski oczywiscie.\nNie wierzylem, wiec zebralem chloran kiedys, ktory stal otwarty jakis miesiac, zawinalem w kawalek saczka, obwiazalem plastrem i walnalem w to mlotem. Odeszlo z wielkanocnym hukiem jak by bylo zmieszane z reduktorem:) Pewnie i kurz zrobil swoje.\nFajne zabawy byly z mieszanka chloranu, fosforu proszku Fe czasami Al , dextryna i male kuleczki rzucane na przerwach:)


01.07.2011 22\t12010 Rzeka... śmieci Limanowa. Intensywne opady deszczu spowodowały, że m.in. na rzece Łososina wezbrała woda, która zabrała ze sobą ... 01.07.2011 7\t4210 Stowarzyszenie posła będzie promować Limanowa. Stowarzyszenie „Razem dla Regionu” będzie promować „Polską Prezydencję w Małopolsce”. Zadanie finansowane jest przez Województwo 01.07.2011 7\t13837 Co i gdzie w ten weekend? Koncerty, konkursy, parady i biegi - tak w skrócie można zapowiedzieć rozpoczynający się weekend na terenie ...\n30.06.2011 50\t30699 Niebezpieczny wypadek przy wyprzedzaniu Limanowa. Trzy osoby trafiły do szpitala w wyniku zderzenia dwóch samochodów na ulicy Krakowskiej w Limanowej. 30.06.2011 42\t14197 Wyniki matury 2011 - najgorzej z matematyką Limanowa. Maturzyści poznali dziś wyniki swoich egzaminów, które zdawali od maja. Na terenie powiatu najwięcej osób ... 30.06.2011 25\t5365 Najwięcej chodników na mieszkańca Limanowa. Powiat Limanowski otrzymał wczoraj Platynową Płytę Chodnikową za wybudowanie 0,15 mb chodnika na 1 ... 30.06.2011 54\t14971 Parada motocyklowa z proboszczem na czele - To będzie jeden z najciekawszych budynków sakralnych w Polsce – przekonuje ks. Jan Gniewek, proboszcz ... 30.06.2011 40\t8619 Łopień z nowym szlakiem? Urząd Gminy w Tymbarku i Zarząd Koła PTTK „Tymbarskie Harnasie” podjęli działania, celem oznakowania szlaku ...\n30.06.2011 25\t9437 'Sytuacja się uspokoiła'-konfliktem... świetlica Limanowa. Ksiądz Stanisław Opocki – Krajowy Duszpasterz Romów, którego stałym miejscem pracy jest parafia w Łososinie ... 30.06.2011 17\t20699 Wypadek busa w Dobrej Dobra. Siedem osób podróżowało w busie, który uległ wypadkowi w Dobrej. Dwie z nich trafiły do 29.06.2011 1\t4944 Kolejne ostrzeżenie o intensywnym deszczu IMiGW wydał kolejne ostrzeżenie dotyczące opadów deszczu. 29.06.2011 18\t8249 Zamieszki po meczu. Interweniowała policja. Po dzisiejszym meczu w ramach Pucharu Polski pomiędzy Limanovią a Unią Tarnów doszło do zamieszek między ...


Żuraw samochodowy – jak zapewnić mu najlepszy stan techniczny?\nJak dbać o stan techniczny żurawi samochodowych?\nna 22 maja 2019\nJak dbać o stan techniczny żur...\nBudownictwo rozwija się w zawrotnym tempie, a nowoczesne konstrukcje umożliwiają korzystanie z zaawansowanych technologicznie urządzeń, które wyręczają ludzi w wielu obowiązkach. Jednym z nich jest żuraw samochodowy. Zastosowanie go przynosi znaczne ułatwienie w pracach montażowych i przeładunkowych – pod warunkiem, że sprawność techniczna urządzenia jest bez zarzutu. Jak o nią zadbać?\nŻuraw samochodowy – jak zapewnić mu nienaganną sprawność techniczną?\nNiemożliwa jest eksploatacja żurawia w złym stanie technicznym. Bez oficjalnego zezwolenia, które wydawane jest przez jednostkę dozoru technicznego, lub bez przeglądu konserwacyjnego maszyna nie wyjedzie do pracy – przedsiębiorca mógłby bowiem ponieść poważne konsekwencje prawne i finansowe. W związku z tym konieczne jest poddawanie żurawia konserwacji. Przeglądy tego typu są wykonywane przez konserwatora o sprawdzonych kwalifikacjach. Warto skorzystać z oferty firm, które świadczą specjalne usługi serwisowania i konserwacji żurawi i mają zespół pracowników, którzy profesjonalnie zajmą się powierzonym im zadaniem.\nŻuraw samochodowy – jak zapobiegać wypadkom?\nZły stan techniczny żurawia to najczęstszy powód awarii i wypadków, które nierzadko kończą się tragicznie. Jeśli chcesz uniknąć takich sytuacji, poniżej przedstawiamy kilka wskazówek, które pokazują, jak zapobiegać takim problemom.\nZawsze sprawdzaj stan smarowania i uzupełniaj punkty smarowe.\nBadaj dokładnie stan techniczny żurawia, czyli łożyska, przeguby, sprzęgła, elementy ruchome oraz hamulce.\nUpewniaj się, że urządzenia zabezpieczające są sprawne, podobnie jak układ cięgnowy, urządzenia chwytne, stan lin nośnych i pomocniczych.\nSprawdzaj szczegółowo działanie przyrządów kontrolnych i wskaźnikowych.\nKontroluj stan izolacji przewodów, instalacji elektrycznej i stan silników napędowych.\nPamiętaj, aby zawsze pracować żurawiem, który jest sprawny technicznie, ponieważ w grę wchodzi Twoje życie i zdrowie. Jesteś również odpowiedzialny za inne osoby, które znajdują się w pobliżu. Jeśli zauważysz awarię, natychmiast zatrzymaj żurawia i dopóki nie zostanie wyeliminowany problem, ponowne uruchomienie go nie wchodzi w grę.\nPoprzedni postNajczęstsze usterki żurawi samojezdnych\nNastępny wpisŚMIECIARKI I URZĄDZENIA KOMUNALNE


Wspólna zabawa - Pod 5 Aniołami\nListopadowe słoty miną nam pod znakiem energii, której patronuje Niebieski Anioł. Jego symbolika jest wieloraka. Niebieski znamionuje logiczne myślenie poparte jednak intuicją. Nasz Anioł ma wiele wspólnego z bryzą morską, oceanem i spieniona falą. Ale może również ukołysać jak spokojne morze swoja niezwykłą energią. Pierwotnym znaczeniem słowa „niebieski” było „przynależny do nieba” – tak właśnie wszyscy będą się czuć Pod 5 Aniołami, w niebiańskiej atmosferze smakując potrawy. Co więcej wśród czarodziejskich wróżb będzie można znaleźć 10 bezpłatnych zaproszeń na wieczór Andrzejkowy, gdzie Wróżka przepowie przyszłość.\nTak więc gorąco zapraszamy do wspólnej zabawy!


Jan ŚLIWA: Kto jest dobry, kto jest zły\nI tak to próbujemy żyć moralnie, filtrując fakty, nie będąc w stanie zaradzić całemu złu tego świata. Piekło jest wybrukowane dobrymi chęciami, ale w oceanie cynizmu dobre chęci to już coś – pisze Jan ŚLIWA\nPolitycy nie mają moralności, politycy mają interesy. Walczą o rozszerzenie stref wpływów: państwa, narodu i swoich własnych. Ale my, małe żuczki, chcielibyśmy stać po stronie dobra. Cieszy nas, gdy dobro wygrywa. Lepiej też, gdy jest to nasze dobro, ale wolimy wygrywać uczciwie. Możemy zaakceptować niesłusznie przyznanego karnego, ale lepiej się czujemy, gdy nasza drużyna wygrywa spektakularnymi bramkami, a nie łamaniem kości przeciwnika. Lubimy wiedzieć, kto jest dobry, a kto zły.\nChcielibyśmy też, by ta ocena dotyczyła wszystkich aspektów i była trwała. Wiemy wtedy, że tego komentatora warto słuchać, a temu politykowi można wierzyć. Ważne: oprócz tego, że nasz bohater powinien mieć szlachetny charakter, powinien też być mądry. Jeżeli więc jego zdanie na temat A uważamy za słuszne, to wierzymy też jego informacjom i opiniom na temat B. Niestety nie jest to takie proste. Panujący do niedawna podział bipolarny pozwalał na łatwy podział na swoich i obcych. C.N. Parkinson chwalił parlament typu brytyjskiego, gdzie rząd i opozycja siedzą naprzeciwko siebie i nawet gdy poseł przyśnie, to wie, czy ma krzyczeć „Aye!”, czy „Nay!” – aż speaker zawoła „Ooorder!”.\nAle ten prosty podział już nie obowiązuje, pojawiło się wiele nowych, wzbudzających silne emocje: pandemia i szczepionki, stosunek do Rosji i Niemiec, opinia o Armii Nowego Wzoru, appeasement czy postawa konfrontacyjna. Przytulna bańka, w której wszyscy się zgadzają we wszystkim, stała się maleńka. I tak na przykład w Szwajcarii lubię czytać tygodnik „Weltwoche”, lubiłem też słuchać codziennych pogadanek redaktora naczelnego Rogera Köppela. Można tam przeczytać, że polska demokracja działa poprawnie, a niebezpieczne są centralistyczne zapędy Unii. Panuje tam zasada: nie wierzmy mainstreamowi, patrzmy samodzielnie, dopuszczajmy różne opinie. I bardzo dobrze. Aż tu 24 lutego, w dniu agresji Rosji na Ukrainę, na okładce pojawił się smutny Putin z tytułem: „Niezrozumiany”. Szok. Jak z tym żyć? Trzeba przyznać, że później ukazały się też artykuły polemiczne, a na kolejnej okładce widać było zbombardowane domy Kijowa.\nRoger Köppel jest radykalnym zwolennikiem szwajcarskiej neutralności. Ma ona długą historię. Przez stulecia biedna Szwajcaria eksportowała wojaków, zwłaszcza do włoskich miast. Bywało, że w cudzym interesie walczyli Szwajcarzy ze Szwajcarami. Postanowili potem „nie stawiać płotów za daleko”, czyli nie mieszać się w cudze sprawy.\nNeutralność wygląda na tchórzostwo, bo wszyscy naokoło się wykrwawiają, a Szwajcaria czeka i zarabia. Ale takie nastawienie jest zrozumiałe. Szwajcaria jest za mała na mocarstwo, udział w konflikcie mógłby być jej końcem. Do tego jest wielojęzyczna – podczas I wojny światowej część francuska sympatyzowała z Francją, a niemiecka z Niemcami. Dystans był niezbędny. Więcej świat skorzystał z Czerwonego Krzyża niż ze szwajcarskiej wojaczki.\nJest też ziemią azylu, przybywali do niej uchodźcy – Tybetańczycy, Węgrzy, Czesi, Polacy, Tamilowie i Kosowianie. Znajdowali tam też schronienie opozycjoniści i rewolucjoniści. Jednym z nich był Lenin, z czego korzyść dla świata jest dyskusyjna. Banki pozwalają prześladowanym na ukrycie majątku przed prześladującymi, ale są też cichą przystanią dla majątków dyktatorów i ich przyjaciół. Nie są już tak dyskretne jak kiedyś, ale na przykładzie Rosjan widzimy, że nie jest z tym tak źle. To znaczy nie było źle do wojny; obecnie ich konta będą blokowane.\nSzwajcaria, utrzymująca poprawne stosunki ze wszystkimi, jest dogodną platformą do poufnych interesów i rozmów. Gdy zrywa się całkowicie stosunki, pozostaje ambasada szwajcarska, tak jak dla Amerykanów w Iranie. No i walczący na śmierć i życie mogą się dyskretnie spotkać, by omówić warunki zakończenia konfliktu. Oficjalnie tego zrobić by nie mogli, ale w dobrej restauracji z widokiem na Jezioro Genewskie, Alpy i winnice zawsze jest to możliwe. Hotelarz przy tym robi dobry interes. Czy to niemoralne? Na pewno praktyczne. Gdyby wszyscy potrafili być jak Szwajcaria, świat byłby piękny. Niestety, nie wszyscy mogą, nie wszystkie kraje leżą w Alpach, poza głównym kierunkiem natarcia.\nTrudnym problemem są uzasadnienia prawne w stosunkach międzynarodowych. Niepodległość Ukrainy od Rosji/ZSRR akceptujemy, niepodległość Polski oczywiście też. Ale autonomię ziem ukraińskich w ramach II RP – już mniej. Obecnie autonomię (lub nie daj Boże, niepodległość) Śląska – nie, podobnie żadnego Wolnego Miasta Gdańska. Szkocja i Katalonia – nie mam zdania. A Palestyna? Obiecano ją dwóm zwalczającym się narodom. Na jaką brutalność może pozwolić sobie Żyd, bojący się powtórki Holocaustu? Do czego może posunąć się Arab, który z powodu tych obaw Żydów został wypchnięty do getta w Strefie Gazy? Napływ Żydów zmienił stosunki demograficzne. Według Arabów nieuczciwie, według Żydów słusznie, przynajmniej jako rekompensata za Holocaust. Ale co na cudzym terenie mają z tym wspólnego Arabowie? A jakie prawa daje Żydom przekształcenie zaniedbanego terenu w kwitnący kraj? To te same argumenty, których używali Niemcy, twierdzący, że cała kultura na wschód od Odry to ich dzieło, Niemcy jako Kulturträger. A co z terenami po zmianie granic? Czy Polacy mają prawo pielęgnować polską tradycję we Lwowie? A Niemcy we Wrocławiu? Czy sytuacje te są symetryczne?\nObecnie przedmiotem gorącej dyskusji jest sprawa Ukrainy. Spodziewana walka o Kijów może być porównywana z Powstaniem Warszawskim. Czy warto? Wielu na Zachodzie, w tym filozof Richard David Precht, uważa, że Ukraina powinna wiedzieć, kiedy się poddać. Uniknie dzięki temu strat. Rosjanie są przy tym traktowani jak zabójcze roboty, do których moralność się nie stosuje. Podobnie było z „nazistami”. Oskarża się wszystkich, którzy ich informowali o ukrywających się Żydach, a przecież przed wojną podanie adresu pana Silbersteina, krawca, byłoby reklamą, a nie wyrokiem śmierci. A czy oskarżamy nazistów? Nie ma sensu, po prostu tacy są. Podobnie Rosjanie. Tak już mają, że bombardują miasta, a więc ze względów humanitarnych nie należy wystawiać się na strzał – ani narażać innych na koszty. Bo z kolei Zachód tak ma, że lubi żyć zamożnie w pokoju. Trzeba wiedzieć, że „pokój” w aktualnej sytuacji, z Rosją Putina, a również i z Rosją Nawalnego, oznacza brutalną okupację, gdzie podporządkowanie gospodarcze będzie najmniejszym złem. Oczywiście Rosja nigdy nie wypłaci reparacji, nawet jeżeli formalnie przegra. Rosjanie mają darmową rozrywkę, jak Niemcy niszczący Polskę. A Zachód będzie miał swój „pokój”. Uwaga: przy obecnym poziomie demagogii i hipokryzji co drugie słowo powinno być umieszczane w cudzysłowie.\nDylemat „bić się czy nie bić” jest jednak realny. Każdy dzień to ofiary. Oczywiście są to zbrodnie wojenne, ale niewiele to zmienia dla ofiar. Nie zgadzam się z rozumowaniem, że Rosja (czy ktokolwiek) ma prawo do ustanowienia swojej strefy bezpieczeństwa, co obejmuje zniewalanie innych narodów. Ale jeżeli mamy do czynienia z bandytą, to realizm każe uwzględnić jego reakcje, nawet użycie przez niego broni atomowej. Jasne, że nie będzie miał racji moralnej, ale wiemy, co to znaczy mieć rację moralną i wymordowane elity. Dlatego też, przewidując ruchy przeciwnika, należy wczuć się w jego sposób rozumowania, nawet jeżeli jest nieakceptowalny.\nEwangelia Łukasza (14,31) mówi: „Który król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie usiądzie wpierw i nie rozważy, czy w dziesięć tysięcy ludzi może stawić czoło temu, który z dwudziestoma tysiącami nadciąga przeciw niemu? Jeśli nie, wyprawia poselstwo, gdy tamten jest jeszcze daleko, i prosi o warunki pokoju”. Święte słowa – ale decyzja nie jest łatwa.\nPrzed agresją na Ukrainę tematem były ewentualne sankcje wobec Chin. Ale co nam szkodzą Chiny? Nie mamy bezpośrednich zatargów. Słyszeliśmy ostatnio często pochwały pragmatyzmu, by po prostu robić opłacalne dla kraju interesy. Ale w Chinach prześladowani są Ujgurzy. Prawdopodobnie jest to prawda, ale z drugiej strony słyszeliśmy wiele podkręcanych medialnie informacji. W Polsce ponoć biją gejów i nie wpuszczają ich do restauracji, a krajem rządzi straszny Kaczor. Widzę, kto takie informacje tworzy i kto ich chętnie słucha. Pewien dziennikarz sporego medium przy każdych wyborach oznajmia Zachodowi, że były to (znowu) ostatnie wybory i że w Polsce (znowu) skończyła się demokracja. Ma swoich czytelników, którzy z zapałem żądają sankcji wobec Polski. Podczas zimowej fali migracji przez Białoruś czytałem historię o całymi dniami pływającym w lodowatej wodzie Ibrahimie – opowieść godna barona Münchhausena.\nTrudno mi we wszystko wierzyć. Do tego też wiem, że nie naprawimy całego świata. Utrzymujemy stosunki z krajami dopuszczającymi eutanazję i zaliczającymi aborcję do praw człowieka. W pewnym momencie trzeba uznać, że to ich sprawa. Podobnie nie chcemy, by ktoś u nas forsował swoje wizje świata. A co do systemu rządów, to też nie jest takie jasne. Uważałem kiedyś, że trzeba usuwać złych dyktatorów, jednak Irak po Husseinie i Libia po Kaddafim to nie są historie sukcesu. Podobny problem jest z Turcją – czy wielki kraj pełen napięć etnicznych i religijnych, położony w zapalnym regionie świata, może być rządzony jak Belgia? Przy tym jeżeli mówimy o dawniejszej Belgii, to mamy na myśli jej część europejską, z czekoladkami i małżami z frytkami, nie afrykańską, gdzie za niedostateczną wydajność obcinano ręce. To też przykład na znaczenie perspektywy. Sanacyjna Polska krytykowana jest za brak demokracji, podczas gdy „demokratyczna” Anglia demokratyczna była tylko na niewielkiej wyspie, a reszta imperium już żyła inaczej. Ale to było daleko. Wybicie Indian w Ameryce było daleko od nas i trochę dawniej, do tego zostało przykryte westernową legendą. Pamiętam filmy, w których Indianie napadają na pociąg z „naszymi”, a dzielny kowboj odstrzeliwuje ich jednego za drugim, po czym przytula go w swych ramionach piękna blondynka. Uchodziło to za happy end. Niemcy próbowali taki podbój powtórzyć w Europie, jednak przegrali wojnę. Z naszego punktu widzenia było to zbyt blisko cywilizacji, jednak dla ludzi Zachodu obszar na wschód od Poznania był poza ich zakresem zainteresowania. Po wojnie stał się ten obszar krainą gułagów, ale Zachodu to nie podniecało, ważne było pokojowe współistnienie. Podobnie jak potrafili żyć ze Stalinem, daliby radę żyć z Hitlerem, a zwłaszcza z jego następcą. Dziś słyszymy z Niemiec, że agresja na Ukrainę to „wojna Putina”. Podobnie zbrodnie sprzed 80 lat też byłyby „zbrodniami Hitlera”, a po usunięciu tego jedynego sprawcy nastąpiłby pokój i business as usual, w tym import chemikaliów produkcji IG Farben z zakładu Buna Monowitz w Auschwitz. Bo dlaczego nie? A czy Niemcy potrafiliby przykryć to legendą o dzielnych germańskich pionierach na Wschodzie, opędzających się od wstrętnych akowców? Wytwórnia UFA dałaby radę. Na szczęście już się o tym nie przekonamy.\nNie znaczy to, że nie może ona zawierać elementów prawdy. Wiemy, że na Ukrainie są tendencje banderowskie, szalała też korupcja, ale celem rosyjskiej propagandy nie jest głęboka analiza problemów, lecz skłócenie Polaków z Ukraińcami. Podobnie sprawa pomocy – czy nie jest zbyt hojna, czy nie zapomina się o Polakach – to są uzasadnione pytania. Owszem, problemy należy rozwiązywać, ale bez szerzenia nienawiści. Propaganda wojenna zawsze podwyższa kontrast, robi się bardziej czarno-biała. I tak gdy sowieckie dywizje były niezbędne do rozbicia III Rzeszy, Stalin był wujaszkiem Joe. Alianci wybrali czerwonego rzeźnika do walki z brunatnym. Moralne? Nie bardzo. Wracając do prawdy: teoria, że szpital w Mariupolu był zamknięty, a rezydował w nim nazistowski (?) pułk Azow, wydaje się naciągana. Ale nie takie teorie okazywały się prawdziwe. Czy były na Ukrainie tajne laboratoria biologiczne? Ukraina była centrum surogatek noszących cudze dzieci. Czy w obszarze słabej kontroli prawnej mogły być robione inne dwuznaczne rzeczy? Może. Co właściwie robił tam Hunter Biden, którego interesy były przykrywane przez media? Podczas wojny akceptuję wyostrzenie zdań, podział na swój-obcy. To trochę jak z ruchami pokojowymi. Szlachetni ludzie walczą o ograniczenie zbrojeń w swoich krajach, po drugiej stronie widzimy godnych zaufania bojowników o pokój, ale za ich plecami szczerzy zęby machina wojenna. Na ile należy być krytycznym wobec własnej strony, jeżeli z drugiej lecą rakiety przebijające kilkupiętrowy budynek?\n.A po wojnie ocenimy sprawy na spokojnie. Nie wiem, czy racje łajdaków staną się akceptowalne, ale na pewno święci staną się mniej święci. Może pewne oceny okażą się błędne. Przed inwazją na Irak słuchałem wystąpienia premiera Blaira w Izbie Gmin. Byłem zachwycony jego talentem retorycznym, przekonał mnie. Ale potem nikt nie znalazł broni masowego rażenia w Iraku, a kraj pogrążył się w chaosie. Było wiele ofiar cywilnych. Długo wypierałem to, przecież Saddam był zły, a my mieliśmy rację. Ale te ofiary były. Z ręką na sercu – łatwiej było o nich zapomnieć, było to daleko.\nI tak to próbujemy żyć moralnie, filtrując fakty, nie będąc w stanie zaradzić całemu złu tego świata. Piekło jest wybrukowane dobrymi chęciami, ale w oceanie cynizmu dobre chęci to już coś.\ndobro proopaganda Ukraina zło


Posadzili drzewa dzieci w Dzień Dziecka - DSI - Drawskie Strony Internetowe\nPosadzili drzewa dzieci w Dzień Dziecka\nponiedziałek, 03 czerwiec 2019 01:06\nZłocieniec, Ochrona środowiska, Dzieci, Rozrywka,\nW sobotę 1 czerwca (Dzień dziecka) w Złocieńcu odbył się finał akcji „Jedno dziecko, jedno drzewo”. W akcji wzięło udział 15 rodzin wraz ze swoimi pociechami, niektóre z nich bardzo starały się pomagać rodzicom w sadzeniu drzew. Lipy zostały posadzone przy ścieżce rowerowej, za Rezydencją Stary Dworzec w miejscowości Cieszyno.\nUroczystość rozpoczął Zastępca Nadleśniczego Nadleśnictwa Złocieniec Pan Przemysław Krupa, po powitaniu zaproszonych gości oraz rodziców z dziećmi przedstawił ideę akcji „Jedno dziecko, jedno drzewo”. Następnie głos zabrała Wiceminister Środowiska Pani Małgorzata Golińska, która w kilku słowach przedstawiła historię powstania projektu.\nWszystko zaczęło się od tego, że pewien Polak mieszkający w szwajcarskiej Lozannie zainteresował pomysłem Ministerstwo Środowiska i udało się, pilotażowy projekt realizowany jest we wszystkich nadleśnictwach Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Szczecinku, w tym także w Nadleśnictwie Złocieniec przy współpracy z Gminą Złocieniec. Na koniec głos zabrał Krzysztof Zacharzewski Burmistrz Złocieńca, przytaczając historię drzewa, które posadził w dzieciństwie i które rośnie do dzisiaj.\nTym krótkim wstępem rozpoczęliśmy akcję sadzenia pamiątkowych lip, które będą rosły razem z dziećmi. Idea sadzenia drzewek ma na celu upamiętnienie ważnych wydarzeń w historii Polski, w tym 100. rocznicy odzyskania niepodległości. Symbolem pamięci będą drzewa, sadzone przez rodziców, którym w ubiegłym roku urodziło się dziecko. Każda rodzina sadziła swoje drzewo indywidualnie. Po wsadzeniu sadzonki rodziny otrzymały z rąk wiceminister środowiska pamiątkowy certyfikat, a burmistrz wraz z zastępcą nadleśniczego wręczali drobne upominki dla maluchów. Na zakończenie akcji na wszystkich uczestników czekał pyszny tort, którego smak docenili także najmłodsi. Każde drzewko otrzymało także tabliczkę z imieniem dziecka oraz datą jego urodzin.\nWięcej w tej kategorii: « Awans drużyny chłopców z SP 1 do Finału Krajowego w Czwórboju LA Wczoraj w nocy spłonął pojazd »


Energa obsłuży klientów na czacie - ccnews.pl\nEnerga obsłuży klientów na czacie\nGrupa Energa uruchomiła dla swoich klientów usługę live chat. Dzięki temu klienci tej sieci mogą w jeszcze łatwiejszy sposób kontaktować się z contact center czy monitorować przerwy w dostawie prądu.\nEnerga na dostawcę rozwiązania web-czat wybrała produkt wrocławskiej spółki Live Chat, która dostarcza takie rozwiązanie dla m.n. IKEA, Sony czy LG. Jednak, aby jak najlepiej dostosować go do potrzeb, Energa postanowiła zaangażować do testowania tego narzędzia swoich klientów. – Kierując się ich głosem, zweryfikujemy czy funkcja live chat jest praktyczna i użyteczna. Po 30-dniowym teście to właśnie ich opinia zadecyduje o ewentualnym wdrożeniu narzędzia na stałe – zapewniają przedstawiciele Energi.\n– Live chat w Enerdze to kolejny krok w budowie najnowocześniejszej w kraju Grupy energetycznej. Rozumiemy przywiązanie do tradycyjnych kanałów kontaktu, takich jak sieć salonów sprzedaży, elektroniczne biuro obsługi 24.energa.pl czy infolinia. Jednocześnie stawiamy na nowoczesność i nowe technologie. Zależy nam na tym, aby nasi klienci uczestniczyli w tworzeniu nowych rozwiązań informatycznych. Pracujemy nad cyfryzacją kolejnych procesów obsługowych, rozwojem nowych form kontaktu. Wzorce czerpiemy z takich branż jak bankowość czy ubezpieczenia. Nie ma żadnego powodu, dla których klienci spółek energetycznych nie mogliby korzystać z tych samych narzędzi czy rozwiązań, jakie dostępne są dla nich gdzie indziej. Priorytetem w wizji Energi pozostaje zbudowanie silnej więzi i relacji z klientami. Stwarzamy zróżnicowane warianty obsługi, zarówno form tradycyjnych, jak i bardziej nowoczesnych, i dajemy im prawo wyboru najlepszego dla siebie rozwiązania. – mówi Dariusz Chrzanowski, wiceprezes Energi Obrotu.\nKomunikator pozwala internautom uzyskać od obsługującego chat konsultanta informacje o produktach, usługach i warunkach oferty, a także wyjaśnić kwestie związane z umowami, fakturami, rozliczeniami czy sprawami technicznymi. Krótka ankieta po zakończeniu rozmowy dostarcza z kolei Enerdze informacji zwrotnej o tym, czy nowe rozwiązanie spełnia oczekiwania klientów. Dotychczas swoje zadowolenie z tej formy obsługi zgłosiło 94% klientów.\nLive chat jest szczególnie popularny w tematach:\nEbok/usługi – 46%\nRozliczenia i faktury – 26%\nUmowy – 16%\nSprawy techniczne – 6%\nWindykacja – 4%\n16 lutego 2018 o 22:52\nCzy ten czat obsługiwany jest przez bota?\n20 lutego 2018 o 09:01\nNiestety ten kanał albo rozwiązanie nie działają jak trzeba w Energa. Próbowałem kilka razy i przez pół godziny oczekiwania nikt się nie odezwał. Szkoda.\nCo robią kina, gdy są zamknięte? Większość stoi zamknięta. Po salach przemyka się pracownik ochrony. Ale nie na Śląsku. Tutaj pracownicy Kina Światowid, Kina Kosmos, Kinoteatru Rialto w Katowicach, Kina Janosik w Żywcu czy Kina Bałtyk w Raciborzu rozmawiają telefonicznie ze swoimi klientami.\nProsta Polszczyzna dla Credit Agricole\neBOK Enei wg. klientów najwygodniejszą formą kontaktu\nElektroniczne Biuro Obsługi Klienta (eBOK) staje się najpopularniejszą i najwygodniejszą formą kontaktu z Eneą. Zainteresowanie nią wśród klientów Enei stale rośnie. Od marca 2020 roku o 35% wzrosła liczba nowych kont w eBOK-u. Dodatkowo klienci indywidualni Enei za pośrednictwem eBOK-a mogą teraz także zawierać umowy na produkty Energia+ Pewna cena oraz Energia+ Fachowiec.


Przerwa | Akademia Triathlonu\nNiestety jest przerwa w treningach. Ale z drugiej strony kiedy wreszcie uda się naprawić mój nos i odetchnę nim bez przeszkód może to mi pomóc w poprawianiu wyników. Wyrok nie brzmiał tak strasznie. Pani doktor powiedziała 2 tygodnie bez sportu. Mało i dużo ale biorąc pod uwagę, że później ma być już dobrze myślę, że uda mi się te dwa tygodnie szybko odrobić.\nOby się udało. Tak więc do dzieła. ODPOCZYWAJMY 🙁\nPoprzedni artykuł„Never give up!” – Maciej Dowbor\nNastępny artykułTriathlonowa Rawa Mazowiecka\nAndrzej Stepien 1 czerwca 2017 W 07:54\nAndrzej Holub 27 maja 2017 W 10:11\nAndrzeju- cierpliwosci i wytrwalosci, bo to Ci sie teraz najbardzien pzyda przez nastepne kilka lat 😉\nAndrzej Stepien 25 maja 2017 W 01:54\nOczywiscie- do kat. 'matka’ nie smialbym sie nawet porownywac :).\nMałgorzata Rajczyba 24 maja 2017 W 09:10\nojcowie i dziadkowie to mały 'pikuś’, przy tym co muszą matki i babki zrobić, aby 'bawić’ się w jakikolwiek sport ( a TRI to już w ogóle kosmos). Wiem co piszę.\nAndrzej Stepien 24 maja 2017 W 08:45\n@Tomasz- dzieki wielkie, musze przyznac ze im wiecej komentarzy ojcow/dziadkow tym latwiej uwierzyc ze AG 'ojcowie’ jest do przezycia :).\nTomasz Kacymirow 23 maja 2017 W 16:50\nAndrzej Stepien 23 maja 2017 W 15:40\nBede oczywiscie szukal a jak wyszlo odpowie pewnie za kilkanascie lat moj syn 🙂\nMarek Strześniewski 23 maja 2017 W 11:11\nSzukaj balansu i równowagi we wszystkim co robisz…:)\nAndrzej Stepien 23 maja 2017 W 08:12\nJakub Masiuk 23 maja 2017 W 07:15\nMałgorzata Rajczyba 22 maja 2017 W 20:37\nOj, czarujesz tym brakiem talentu literackiego. Czytało się tekst wyśmienicie, świetnie Ciebie rozumiem. Prawdą jest to co napisał Arek- dzieci nadają sens, a wspólne starty- są wręcz przeżyciem metafizycznym 🙂 (jeśli w ogóle można to do czegokolwiek porównać). Wytrwałości życzę, ale przede wszystkim radości z obcowania z własnym dzieckiem.\nArkadiusz Cichecki 22 maja 2017 W 17:22\nCo tam treningi?! Dzieci to sens życia… Bezsenność minie, tylko patrzeć jak będziecie razem startować… 😉\nBartek Koczorowski 11 kwietnia 2013 W 10:44\nPrzegroda nosa to też moja zmora. Potwornie się boję bólu. Trzy razy miałem złamany nos i wiem jak to boli. Mój trener pływania namawia mnie na naprawę nosa opowieściami o nowym, pełniejszym oddechu ale to ja musze przełamać strach. Krzysiek, życzę powrotu do treningów i napisz coś więcej o naprawie nosa. Potrzebuję motywatora.\nŁukasz Grass 10 kwietnia 2013 W 20:58\n2 tygodnie to naprawdę niewiele w kontekście całego sezonu. Trzymaj dietę :-)) to podstawa przy braku aktywności po miesiącach treningów. I pamiętaj, aby po powrocie nie starać się 'odrabiać’ zaległości. Musisz z głową wejść w trening, stopniowo zwiększając objętość i intensywność. Trzymam kciuki.\nPlati 10 kwietnia 2013 W 20:35\nkurdę ja jakoś nie mogę zebrać na naprawianie przegrody, chyba się boję 😉 życzę szybkiego powrotu do treningów


① Przewozy do Holandii z Kalisza w ekstra warunkach ! Zapraszamy !\nSzukasz busów z Kalisz do Holandii ?\nOferujemy komfortowe busy z Kalisz do Holandii codziennie !\nEkstra busy z "Kalisz" do Holandii codziennie !\nOptymalne przewozy busem z Kalisza do Holandii to dobry wybór, zawsze stawiamy na bezpieczeństwo. Nasza flota to nowoczesne auta dobrze wyposażone. Regularne przeglądy techniczne i dodatkowe zabezpieczenia pozwalają nam zapewnić Państwu bezpieczeństwo. Kierowcy to doświadczeni i wykwalifikowani fachowcy w swoim zawodzie, zawiozą Państwa bezpiecznie i szybko do celu. Dbając o Państwa bezpieczną podróż dbamy o prawidłowe przestrzeganie czasu pracy, dlatego w podróż jedzie zawsze dwóch kierowców.\nPosiadamy wymagane licencje, zezwolenia i certyfikaty potrzebne w przewozach międzynarodowych osób. Mamy bogaty pakiet ubezpieczeń.\nKomfortowe przewozy osobowe busem z Kalisza do Holandii w ekstra warunkach !\nBusy z Kalisza do Holandii to również komfort podróży, który gwarantuje klimatyzacja, ogrzewanie postojowe, przyciemniane szyby i regulowane fotele. Dodatkowym atutem jest to że w busie znajdują się tablety, słuchawki, bezprzewodowy internet WiFi oraz tv. Można też u nas napić się kawy z ekspresu który mamy na wyposażeniu, a jeśli chcesz się zdrzemnąć w czasie drogi to poduszka i ciepły koc na pewno się przyda. Mamy również pojemny bagażnik i wiele schowków wewnątrz auta. Od lat podróżujesz prywatnym samochodem, ale chciałbyś coś zmienić tylko nie wiesz jaką ofertę wybrać. Zapewniamy Cię że nasza propozycja to najlepszy wybór na rynku. Z nami zaoszczędzisz pieniądze, bo powszechnie wiadomo transport zorganizowany jest znacznie tańszy od prywatnego. Do tego mamy liczne promocje i bonusy.\nOptymalne busy z Kalisza do Holandii zwsze na czas !\nCodzienne przewozy z Kalisza do Holandii to nie tylko indywidualne przejazdy ale również grupowe podróże. Można w bardzo łatwy sposób zarezerwować wyjazd, jak i powrót z naszą firmą, wystarczy zadzwonić, napisać SMS lub wypełnić formularz zgłoszeniowy zamieszczony na naszej stronie internetowej. Ekstra busy z Kalisza do Holandii odbiorą Państwa z wskazanego miejsca i zawiozą pod wskazany adres. Zawsze traktujemy każdego klienta indywidualnie, jesteśmy po to aby podróż była miłym wspomnieniem, i żebyście Państwo do nas zawsze wracali.\nProfesjonalne busy z Kalisz do Holandii !!! Zapraszamy juz dziś !\nBusy Kalisz Holandia !


Jojo - podręcznik do języka francuskiego dla dzieci\nPodręcznik do nauki języka francuskiego dla dzieci w wieku 8-10 lat, na poziom szkoły podstawowej, do nauki w klasie i indywidualnej. | czytaj opis serii ...\nJojo 3 ćwiczenia - cahier d'activités + Portfolio\nJojo jest trzypoziomowym kursem do nauki języka francuskiego przeznaczonym dla dzieci w wieku około 8-10 lat. Bohaterem książki jest śmieszny chłopiec o imieniu Georges nazywany zdrobniale Jojo oraz jego przyjaciele. Głównym celem metody jest wyposażenie dziecka w uniwersalne umiejętności i kompetencje językowe odpowiadające poziomowi A1 Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego i mające stanowić dla niego uniwersalne narzędzie do dalszego pogłębiania znajomości języka francuskiego. Atutem metody jest połączenie stymulacji dziecka do form komunikacji werbalnej, muzycznej, graficznej, fizycznej oraz emocjonalnej zgodnie z teorią inteligencji wielorakich. Metoda jednocześnie pozostawia nauczycielowi duży obszar dowolności wykorzystania materiałów i prowadzenia lekcji.\n-zeszytu ćwiczeń dla ucznia wraz z portfolio\n-podręcznika metodycznego dla nauczyciela z załączoną płytką CD audio\n-ilustrowanych kart dla nauczyciela