Premiera Studia Jazzowego Polskiego Radia i Jana Ptaszyna Wróblewskiego 5 – płytowego boxu\n18 grudnia 2020 18 grudnia 2020 strefamusicart\nImponujący dorobek Studia Jazzowego Polskiego Radia pod kierownictwem Jana Ptaszyna Wróblewskiego z lat 1969-1978, a także późniejsze nagrania wielkiego polskiego jazzmana, zebrano w obszernym, pięciopłytowym wydawnictwie, które przygotowane zostało z okazji 95-lecia Polskiego Radia. Premiera w piątek 18 grudnia.\nStudio zarejestrowało dla Polskiego Radia 187 utworów, z czego 56 znalazło się na pierwszych czterech dyskach jubileuszowego wydawnictwa. Płyta piąta to nagrania kwartetu i sekstetu Jana Ptaszyna Wróblewskiego z lat 1979-2017. Znajdziemy na niej fragment występu z Festiwalu Jazz Jamboree ’79 i dwóch kolejnych koncertów, które odbyły się 10 i 20 lat później, z okazji 70. i 80. urodzin Ptaszyna.\nWydawcą pięciopłytowej kompilacji jest Agencja Muzyczna Polskiego Radia. Album został dofinansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.\nPartnerzy albumu: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Narodowe Centrum Kultury oraz Związek Artystów Wykonawców STOART.\nAlbum do nabycia w sklepie Polskiego Radia.\nWydanie dostępne również w cyfrowych serwisach muzycznych.\nJan Ptaszyn Wróblewski Jazz\nKoncert Louisa Tomlinsona w Polsce wyprzedany w 20 minut!


Od Zygmunta Augusta do dziś – Nowy Kurier Galicyjski\nPoczta – ta instytucja kojarzy się nam przede wszystkim ze znaczkami, zapachem laku, wagami do ważenia paczek i telegramami. To teraz poczta ma takie funkcje i tak wyglądają urzędy pocztowe. Trudno byłoby wyobrazić sobie życie bez tego wszystkiego. Chociaż obecnie list można napisać i wysłać mailem, życzenia świąteczne też są już w wersji elektronicznej audio i wideo, ale nawet jak coś zamówimy w sklepie internetowym, to i tak ktoś nam nasze zakupy przywozi do domu. Dostawca, chociaż nie pocztowiec. Wróciliśmy więc do początków, z których wyrosła przez wieki ta cała instytucja.\nZaczynało się jeszcze w zamierzchłych czasach, gdy ludzie wysyłali sobie jakieś wiadomości. Wysyłano gońca i kazano mu powtórzyć widomość. Z czasem goniec wiózł list. Tak to funkcjonowało do średniowiecza. Aż w XIV wieku pierwsza poczta powstała we włoskich republikach miejskich. Miasto utrzymywało gońca, który w określone dni wyruszał po pewnej trasie i roznosił przesyłki. Włosi na ten czas byli głównymi kupcami w Europie i wymyślili tak wygodny system komunikowania się. Początkowo gońcy poruszali się pieszo, później konno. Z czasem ten system przejęły i rozwinęły miasta Hanzy – stowarzyszenia miast kupieckich i portowych nad brzegami Bałtyku i morza Północnego. Przedstawicielstwo poczty Hanzy było nawet w Nowogrodzie. W XVI wieku kurierzy zakładają stowarzyszenia – konfraternie i korporacje. Każde miasto wytyczało kierunki ruchu kurierów, ich ilość, czas wyruszania. Wszystko to było ściśle przestrzegane. Swoich prywatnych kurierów utrzymywali książęta, uniwersytety, takie jak Sorbona i Jagielloński, klasztory.\nZa datę powstania poczty w Polsce uważa się 18 października 1558 roku, kiedy to Zygmunt August „…ustanowił stałe połączenie pomiędzy Krakowem i Wenecją przez Wiedeń, za pomocą poczty, czyli koni rozstawnych”. Było to na rękę przede wszystkim jemu samemu, ponieważ wszczął proces o spadek po swojej matce, królowej Bonie. Było o co walczyć: dwa miliony złotych polskich w gotówce, 150 tys. dukatów pożyczonych potajemnie z kasy królewskiej przez Bonę cesarzowi Karolowi V, 430 tys. dukatów pożyczki Filipowi II Hiszpańskiemu, potwierdzenie praw Zygmunta do sukcesji włoskiej, nie licząc klejnotów, kosztowności i sprzętów, które Bona zabrała ze sobą. Stanowisko zarządcy poczty król powierzał swoim zaufanym dworzanom, ale przez intrygi nikt z nich nie utrzymał sie na dłużej na swej posadzie. Dopiero w 1568 roku to stanowisko zostało przejęte przez mieszczanina krakowskiego Sebastiana Montellupi, w którego rodzie urząd ten pozostawał ponad 100 lat. Oni to rozszerzyli działanie tej instytucji na całe Królestwo Polskie. Była to poczta królewska, utrzymywana całkowicie z kasy królewskiej.\nPierwszą pocztę partykularną (nie królewską) powołano przywilejem z 12 maja 1629 roku we Lwowie. Przywilej ten został nadany mieszczaninowi lwowskiemu Roberto Bandinelliemu. Na podstawie przywileju Bandinelli nadawał usługi pocztowe do wszystkich miast polskich i na całą Europę. Królewski przywilej brał pocztę pod ochronę prawną, nadawał mu swobodę działania, zwalniał z ciężarów publicznych(podatków), ale koszty przesyłek ponosił już sam korespondent. Ceny przesyłek były ściśle określone. I tak do Zamościa przesyłka kosztowała 1,5 grosza, do Lublina 2 grosze, a do Warszawy 3 grosze.\nBandinelli dobrze dbał o swój interes, na który miał stały wgląd, ponieważ urząd pocztowy umieścił w swej prywatnej kamienicy przy Rynku lwowskim. Miał temperament typowy dla Włocha, więc ze swoimi wierzycielami nie patyczkował się. Jak piszą kronikarze: „Na mieszczanina Stanisława Podleskiego rzucił sie z gołym rapierem, Boima naszedł gwałtownie w domu, a Groswajera wezwał na pojedynek”. Roberto Bandinelli zmarł w 1650 roku. Ale w jego kamienicy nadal mieścił się urząd pocztowy i oprócz wdowy zamieszkiwał tam „pocztarz”, kontynuujący jego dzieło.\nRoberto Bandinelli pierwszy ułożył plan działania poczty – Ordinato Posthal. Dokument ten jest w Archiwum Historycznym miasta Lwowa. Korespondencję ze Lwowa wysyłano raz na tydzień, w sobotę. Pocztę we Lwowie obsługiwało 17 kursorów. Kursorzy składali przysięgę, mieli określone obowiązki. Kursor, który jechał do Warszawy miał obrócić tam i z powrotem za dwa tygodnie. Jeżeli się spóźnił musiał na piśmie to umotywować. Jeżeli nie dawał wiarygodnego wyjaśnienie przyczyny spóźnienia był karany spłaceniem 5 grzywien (nie mylić z hrywnami) i więzieniem. Jeżeli kursor był przyłapany na wożeniu listów na własną rękę płacił 8 grzywien, odsiadywał w więzieniu i był wyrzucany z poczty bez prawa pracy w niej. Był też karany, gdy list został zgubiony czy otwarty. List można było wysłać i w inny dzień tygodnia, ale za to wszystko płacił już sam korespondent z własnych funduszy.\nNic dziwnego, że Roberto Bandinelli tak pilnował sprawnego działania „swojej firmy”. Przynosiło to jemu wcale niezłe dochody. Jego kamienica jest jedną z najpiękniejszych na Rynku. Pod względem wystroju wewnętrznego i kompozycji kamienica Bandinellich przypomina pałace w Wenecji.\nTak działała poczta w XVII wieku, a dziś…. 3 stycznia otrzymałem wiadomość z Warszawy, że nie dotarła do adresata kartka z życzeniami świątecznymi, wysłana we Lwowie pocztą państwową 10 grudnia. Może by tak wrócić do karania „kursorów”?\nA swoją drogą, najszybszą pocztą na świecie była i pozostaje „poczta pantoflowa”. Tu wszystkie wiadomości rozchodzą się w różnych kierunkach z prędkością światła.\nPrevious PostKolekcja Klasyczna\nNext PostLwowskie warsztaty witrażowe. Część 1


4WheelsMadness - blog motoryzacyjny: Zima - narzekań ciąg dalszy\nWszystko dzięki innym kierowcom. Niestety jeżdżąc pobocznymi drogami (jeżdżę takimi sporo), które nie są najlepiej odśnieżone napotyka się na różne utrudnienia. Śnieg nie jest dobrze odgarnięty, przez co drogi są węższe, do tego spora warstwa śniegu, która pozostaje, jest rozjeżdżana przez samochody z czego robią się koleiny - przeważnie są to trzy wąskie paski.\nJadąc samemu nie trzeba się niczym przejmować, spokojnie można połykać kolejne kilometry. Małe, aczkolwiek bardzo denerwujące problemy pojawiają się gdy z naprzeciwka wyłania się inny samochód. Wtedy to trzeba wyjechać z kolein na ubity śnieg (blisko pobocza często jest miękki) i oczekuje się, że zbliżający się pojazd zrobi to samo... ależ skąd! Często jest tak, że kierowcy widząc jak inny samochód wyjeżdża i "ustępuje im miejsca" jadą sobie w tych koleinach, po czarnym asfalcie w ogóle nie zwalniając i mijają mnie o parę centymetrów. Aż się we mnie gotuje jak to widzę. No, ale nic - jadę dalej. Za jakiś czas dzieje się to samo. Natomiast najlepsze jest wtedy, gdy mijam kierowcę i widzę, że trzyma mocno kierownicę i nawet nie drgnie, nie zerknie ani trochę na bok, tylko jedzie sobie jakby był jedynym uczestnikiem drogi... Czasami mam wrażenie, że taki osobnik jest pod wpływem hipnozy.\nMoże kiedy ktoś takiego delikwenta przytrze albo urwie mu lusterko, to wtedy się czegoś nauczy?\nOczywiście mógłbym jeździć podobnie. Wiele razy się nad tym zastanawiałem - skoro inny kierowca nie chce zrobić mi trochę miejsca, to może spróbować tego samego? I może wtedy ustąpi? No właśnie, tylko najgorzej jak nie ustąpi...\nTak jak pisałem lubię jeździć zimową porą; gdyby tylko mentalność niektórych kierowców była inna... Ale na szczęście są i tacy, którzy potrafią iść na kompromis i podobnie jak ja nie chcą kupować nowego lusterka albo składać niepotrzebnej aczkolwiek wymuszonej wizyt lakiernikowi.\nAutor: Kai o 13:00\nMotoCentrum 31 stycznia 2013 11:55\nRacja - wielu kierowców nie najlepiej radzi sobie z jazdą w trudnych warunkach atmosferycznych jakie panują np. zimą.\nKai 1 lutego 2013 20:15\nJa nie jestem pewien co przez to chcą osiągnąć... Bo za którymś razem auto z naprzeciwka może nie zjechać i "komedia" gotowa.\nquattro 14 października 2013 13:05\npowoli coraz wiecej roku trwa zima :( chyba czas sie przyzwyczaic do sniegu, cos czuje ze w tym roku zacznie sie w listopadzie


Aktorka nominowana do Oscara z radości pokazała biust! - Super Express\nAktorka nominowana do Oscara z radości pokazała biust!\nAutor: Instagram Florence Pugh\nW poniedziałek 13 stycznia poznaliśmy ostateczne listy nominowanych do tegorocznych Oscarów. Był to ważny dzień także dla polskich kinomanów, ponieważ nominację otrzymało dobrze ocenianie „Boże Ciało” Jana Komasy. Niektórzy zareagowali na wieści z Hollywood dość widowiskowo…\nWiadomość o nominacji dla „Bożego Ciała” rozgrzała wyobraźnię polskich filmowców oraz miłośników kina. Pojawiły się żywiołowe reakcje, chociaż Polacy, co zrozumiałe, nie byli odosobnieni w swoim entuzjazmie. Dość niespodziewanie zareagowała Florence Pugh, zaledwie 24-letnia aktorka, która już jest wymieniana na równi z gwiazdami Hollywood.\n24-latka podczas ogłaszania nominacji była w łóżku, a z radości… pokazała biust! Na Instagramie nagie piersi zasłoniła jednak obrazkami awokado.\nFlorence Pugh dostała nominację za rolę drugoplanową w ekranizacji słynnej powieści „Małe kobietki”. Wcześniej wystąpiła między innymi w thrillerze „Midsommar. W biały dzień”, który opowiadał historię grupy amerykańskich studentów wplątanych w obchody rzadkiego skandynawskiego święta środka lata.\nBefore the moment.. the exact moment. #nominated #forafuckingoscar!!!!!! Post udostępniony przez Florence Pugh (@florencepugh) Sty 13, 2020 o 6:12 PST\nLizaveta Misnikova - tego mogliście nie wiedzieć o uczestniczce The Voice Kids 3!\nJustin Bieber znów w formie! Po szczerych wyznaniach poczuł się lepiej\nHoroskop tygodniowy 27 stycznia-2 lutego. Czekają cię KŁÓTNIE z partnerem!\nTe znaki zodiaku to NAJSEKSOWNIEJSZE kobiety. Mężczyźni śnią o nich po nocach!\nPŚ Zakopane RELACJA NA ŻYWO: Dawid Kubacki znów zachwyci polskich kibiców?\nŚwiątek - Kontaveit TV TRANSMISJA STREAM ONLINE 4. runda Australian Open: Świątek ...\nLEGENDARNY reprezentant kraju nie żyje. Dwukrotnie był wicemistrzem świata\nKaczyński w niemieckiej gazecie: Rosja powinna zapłacić nam za wojnę!\nReal Valladolid - Real Madryt TV ONLINE TRANSMISJA NA ŻYWO. Primera Division: Real...\nGorzów: Obiady dla bezdomnych są już wydawane. Wciąż można pomóc!\nZagraniczny sparing Stomilu Olsztyn. Piłkarze zagrali w nietypowych okolicznościac...\nToruń. Uwaga kierowcy - ograniczenia w ruchu na ul. Szosa Chełmińska! [MAPA]\nNapoli - Juventus TV ONLINE TRANSMISJA NA ŻYWO. Serie A: Napoli - Juventus STREAM ...\nPrezydent Andrzej Duda na stoku w Zakopanem! Co za forma! [ZDJĘCIA]\nNadal - Kyrgios KIEDY i O KTÓREJ GODZINIE IV runda Australian Open: Nadal - Kyrgio...\nAS Roma - Lazio Rzym TV ONLINE TRANSMISJA NA ŻYWO. Serie A: Roma - Lazio STREAM ON...\nPolacy UTKNĘLI w Chinach. Mogą zarazić się ZABÓJCZYM koronawirusem?\nŁowcy łyżwiarskich talentów w Manufakturze\nAgnieszka Woźniak-Starak odpoczywa w Tatrach W górach znajduje ukojenie!


East Side Mario's, Owen Sound - recenzje restauracji - TripAdvisor\nOwen Sound — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu East Side Mario's\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Owen Sound Atrakcje w pobliżu obiektu East Side Mario's\nKanada Ontario Grey County Owen Sound Owen Sound Restauracje East Side Mario's\nNr 27 wśród 73 Restauracje w lokalizacji Owen Sound $$ - $$$\nWłoska, Kanadyjska, Amerykańska 1315 16th St E, Owen Sound, Ontario N4K 1Z4, Kanada+1 519-372-2772Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 3,5 Liczba recenzji: 74Doskonałe20%B. dobre44%Średnie17%Złe9%Okropne8%16 kwi 2017“Best spinach dip ”26 mar 2017“Good food”Godziny otwarcia restauracji + Dodaj godziny otwarciaKUCHNIE Włoska, Kanadyjska, Amerykańska, PizzaCENA $$ - $$$SZCZEGÓŁY 1315 16th St E, Owen Sound, Ontario N4K 1Z4, KanadaObsługaJedzenieWartośćAtmosferaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenie\nOceny podróżnych Doskonałe15B. dobre33Średnie13Złe7Okropne6Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (37)angielski (74)Język polski (37)angielski (74)\nSandcastlerOntario11937Zrecenzowano 2 tygodnie(-i) temu Not at all like it once was...Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Sandcastler TackcaTOwen Sound, Kanada62Zrecenzowano 4 tygodnie(-i) temu z urządzeń przenośnych Sanitary nightmareTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, TackcaT Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieAmany J7220Zrecenzowano 16 kwietnia 2017 z urządzeń przenośnych Best spinach dip Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNienortherngirl_travel72Zrecenzowano 12 kwietnia 2017 z urządzeń przenośnych Speedy and friendly service!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiethe4taalsOwen Sound, Canada17957Zrecenzowano 26 marca 2017 Good foodWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNie710cruickshankOwen Sound, Kanada188Zrecenzowano 1 marca 2017 family lunchJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieSDN24Owen Sound317Zrecenzowano 22 lutego 2017 Good filling foodJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMarcia WKemble, Kanada4516Zrecenzowano 25 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych Great foodJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieHappyTraveller201163Winnipeg, Kanada1425Zrecenzowano 26 grudnia 2016 Great food and service at East Side Mario's Owen SoundWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiebazwar6Owen Sound, Kanada126Zrecenzowano 5 listopada 2016 GREAT MEAL, LIVE MUSIC.Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeKettles Back Home Cookin'Liczba recenzji: 221 w odległości 0,7 km The European bakeryLiczba recenzji: 57 w odległości 0,69 km Bishop's Landing Restaurant and LoungeLiczba recenzji: 60 w odległości 1,46 km Pobliskie atrakcjeInglis FallsLiczba recenzji: 270 w odległości 5,45 km Harrison ParkLiczba recenzji: 157 w odległości 2,96 km Indian FallsLiczba recenzji: 59 w odległości 5,38 km Tom Thomson Art GalleryLiczba recenzji: 42 w odległości 2,3 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu East Side Mario's.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlijWeryfikacja: Popraw to ogłoszenie\nWłoska, Kanadyjska, Amerykańska, Pizza\n1315 16th St E, Owen Sound, Ontario N4K 1Z4, Kanada Lokalizacja:


Potrawka warzywna - Kulinarna Mapa\nPotrawka warzywna to pyszny pomysł na ciepły posiłek, nie tylko dla wegan. Bogata w warzywa świetnie sprawdzi się dla osób poszukujących niskokalorycznych, a jednocześnie sytych posiłków. Aromatyczna potrawka warzywna to świetna propozycja na obiad podczas chłodnych, zimowych dni.\nBogactwo jesiennych warzywa\nPotrawka warzywna została przygotowana na bazie warzyw, które królują w jesiennym sezonie. W skład wchodzą: cukinia, papryka oraz marchew. Nie zabrakło również warzyw nadających walorów smakowych potrawie takich jak czosnek i cebula.\nWarto jeść sezonowo ponieważ warzywa na które jest aktualnie sezon smakują najlepiej. Sezonowe gotowanie jest również korzystne z punktu ekonomicznego ponieważ ceny sezonowych warzyw są zazwyczaj tańsze niż poza sezonem.\nW potrawce jesiennej nie może zabraknąć przypraw, które rozgrzeją nas po długim jesiennym spacerze. U mnie jest to papryka wędzona oraz ostra. Z ziół wybrałam majeranek, ponieważ bardzo go lubię w tego typu potrawach. Dodatkowo majeranek korzystnie wpływa na procesy trawienia. Do duszących warzyw dodałam również ziela angielskiego oraz liści laurowych.\nCzerwona fasola – źródło białka\nDo tego typu potrawek często dodaje się wieprzowe mięso. Chciałam jednak aby potrawka była niskokaloryczna dlatego zamiast kiełbasy zdecydowałam się na źródło białka wprost z kuchni wegańskiej czyli czerwoną fasolę. Dodatkowo według najnowszych zaleceń należy ograniczać mięso czerwone ponieważ zbyt duża jego ilość w diecie jest jednym z czynników powstawania raka jelita grubego. Zamiast niego warto wybierać chudy drób, ryby lub właśnie nasiona roślin strączkowych.\n2 liście laurowego\nMarchew obrać, odkroić końcówki i pokroić w cienkie półplastry.\nPaprykę umyć, przekroić na pół, usunąć gniazda nasienne i pokroić w grubą kostkę.\nCukinię umyć, odkroić końce (jeśli skórka nie jest poniszczona nie trzeba obierać cukinii), pokroić w grubą kostkę.\nCzosnek obrać i przecisnąć przez praskę lub drobno pokroić.\nNa patelni rozgrzać 2 łyżeczki do oleju. Następnie dodać cebulę pokrojoną w kostkę, zeszklić (ok. 5 min.)\nPalnik na którym smaży się cebula ustawić na najniższą moc, dodać czosnek i smażyć ok. 1 minuty cały czas mieszając.\nJeśli masz małą patelnię, przełóż wszystko do większego garnka.\nDo cebuli i czosnku dodać pokrojoną marchew i smażyć ok. 3 minut, dodać paprykę, smażyć ok. 5 minut, następnie dodać cukinię i smażyć ok. 3 minut.\nCałość zalać 1 szklanką gorącej wody i dodać słodką paprykę, ostrą paprykę, majeranek, pieprz, sól, liść laurowy oraz ziele angielskie. Dusić aż warzywa zmiękną.\nPod koniec duszenia dodać opłukaną, czerwoną fasolę.\nZ czym podawać potrawkę warzywną?\nPotrawka warzywna będzie świetnie smakować z wszelkiego rodzaju kaszami, szczególnie z kaszą jęczmienną i gryczaną. Dobrze sprawdzi się również w towarzystwie ziemniaków. W ramach kolacji możesz spożyć je z kromką ulubionego pieczywa.\nJakie są Wasze sposoby na potrawkę?\nGET IT FIT Desperado - opinia\n22 października 2020 17:22\nNiezwykle apetyczne i kolorowe danie 🙂


Parasolniki - Produkty - AlmiDecor\nW domu wszystko musi mieć swoje miejsce – także parasol, który zawsze powinien być pod ręką. Najlepiej, by parasole znajdowały się w widocznym i dostępnym miejscu, by nikt z domowników o nich nie zapominał. Idealnym rozwiązaniem będą więc parasolniki. Specjalnie zaprojektowane, utrzymają parasole w pionowej pozycji, dzięki czemu nie będą się uszkadzać i wyginać. Nowoczesne parasolniki są stworzone z materiałów najwyższej jakości po to, by woda spływająca z parasoli ich nie zniszczyła. W naszej ofercie, między innymi znajdą Państwo stylowy model parasolnika ze stali nierdzewnej z eleganckim zbiornikiem na spływającą wodę. Taki dodatek oprócz tego, że jest przydatny, będzie także ozdobnym elementem wnętrza.


12 sprawdzonych kroków, aby stać się szczęśliwszą wersją samej siebie - EvaSlowLife. Z pasją w tle\nKochane, zbliża się Dzień Kobiet, a wraz z nim wiosna. Dla mnie to już wystarczający powód do radości. Przedstawiam 12. sprawdzonych kroków do BYCIA SZCZĘŚLIWĄ, CHOLERNIE SZCZĘŚLIWĄ! Do wydrukowania i powieszenia - niekoniecznie na lodówce. :)\n1. Bądź ze sobą szczera. Nie kombinuj, nie spekuluj, nie udawaj, życie jest za krótkie - uwierz - szkoda na to czasu!\n2. Od dzisiaj zacznij dbać o ciało! Nie czekaj z tym do maja, aż zrobi się ciepło. I nie zastawiaj się brakiem czasu i małymi dziećmi, to nie jest dobra wymówka! Poszukaj dyscypliny, która będzie sprawiała Ci przyjemność: jazda rowerem, fitnes, basen, bieganie, taniec, sztuki walki. Jest tyle możliwości. Do wiosny każdy zgubiony kilogram będzie na wagę złota.\n3. Odstaw słodycze! Na zawsze.\n4. Bądź dla siebie wyrozumiała! Każdy ma prawo do pomyłki. Jeżeli coś pójdzie nie tak, nie miej wyrzutów sumienia i dalej rób swoje.\n5. Nie jedz na stojąco i w pośpiechu! Jeden ciepły posiłek w ciągu dnia zdziała cuda, jeżeli będziesz go spożywała przez co najmiej 30-45 minut.\n6. Znajdź czas na codzienny relaks. Tylko kilkanaście minut ale każdego dnia! Długa kąpiel, słuchanie muzyki, spacer, kawa z przyjaciółką, taniec, co tylko chcesz, pamiętaj, żeby dać w tym czasie 100 procent siebie.\n7. Zrezygnuj ze słodyczy! Wiem, wiem, taki punkt już był, to zabieg celowy, żeby sprawdzić, czy czytasz uważnie. Nie będę wymieniać negatywnych skutków jedzenia słodyczy, bo każda z Was może sobie je wyguglować.\n8. Jedz królewskie śniadanie! Zróżnicowane, bogate i wartościowe. Ale nie rób rewolucji żywieniowej, śniadanie to konieczność, która też ma być przyjemnością! Do tego co lubisz dodaj owsiankę, sok naturalny, zieloną herbatę, owoce. I tak do końca życia!\n9. Uprawiaj seks i kochaj! Ciekawe co na to mój T, pewnie powie, że ten punkt powinien być przed numerkiem 1.\n10. Wywołaj swój uśmiech i bądź OPTYMISTKĄ! Jeśli Ci to pomoże noś różowe okulary (róż będzie modny wiosną), do mózgu dotrą informacje, że świat jest piękniejszy. Przywołaj miłe wspomnienia. Przypomnij sobie jakąś scenę, tak żeby zrobiło Ci się gorąco! I pamiętaj - optymiści żyją dłużej!\n11. Bądz kreatywna, odśwież swój potencjał. Zacznij robić coś nowego. Zapisz się na jakiś kurs, który będzie spełnieniem Twoich małych pragnień, nieważne czy to będzie szydełkowanie, szycie na maszynie, czy taniec na rurze. Może drzemie w Tobie ochota żeby zacząć pisać bloga? Wiosna to czas zmian i poszukiwania nowego, twórczego JA! Zatem do dzieła! :)\n12. Zainspiruj się własnym dzieckiem! Stań się spontaniczna, radosna i ciekawa świata. I tak jak Ono, żyj pełnią życia!


Forum LUGPOL :: Zobacz temat - [MOC] QinetiQ Six Wheeler\nForum LUGPOL Strona Główna » Tematycznie » Technic, Model Team, GBC » [MOC] QinetiQ Six Wheeler Poprzedni temat «» Następny temat\n[MOC] QinetiQ Six Wheeler\nWysłany: 2010-01-24, 00:44 [MOC] QinetiQ Six Wheeler\nStrasznie sie napocilem. Nie jest to cud techniki, ale moj pierwszy PRAWIE skonczony pojazd. Na warsztacie mam aktualnie QinetiQ do Truck Trialu, ale pomyslalem ze w ramach rozrywki zrobie szybko takie male. Okazalo sie, ze nie tak szybko to robilem, ale sie udalo :)\nPoprawek wymaga uklad napedowy (cos tam przeskakuje) i kierowniczy ... wypada zebatka przy maksymalnym skrecie. Ale na prostej :):):) calkiem niezle sobie radzi.\nMosty to kolebki, jednak amortyzatorow nie udalo mi sie juz zmiescic.\nz tylu czerwone klocki usztywniaja rame (a wlasciwie nadowzie) wzgledem tylniego mostu, srodkowy i przedni sa luzem na ciegnach :) - osia obrotu dla mostow jest oska dzieki ktorej skrecaja sie os przednia i srodkowa.\nitd. az do ...\nOstatnio zmieniony przez lyyar 2010-01-24, 00:55, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2010-01-25, 17:07\nMi się podoba, pewnie przez kolor, bo DBG to jeden z moich ulubionych :) Szkoda, że zdjęcia nieostre. No i jakiś film zarzuć żebyśmy zobaczyli jak toto jeździ.\nWysłany: 2010-01-25, 17:32\nFajne "malutkie", chociaż mógłbyś zabudować kabinę bardziej.\nWysłany: 2010-01-25, 22:15\nwiem ze filmik by sie przydal, jednak poki nie poprawie przeskakujacego kola zebatego i jednej wypadajacej zebatki to nie ma co filmu robic :)\nMozliwe, ze kabine bardziej jeszcze zabuduje, aczkolwiek jest to moj PIERWSZY (1) :) skonczony projekt i zmeczylem sie juz nim :) musze odpoczac od niego aby moze za 2-3 tygodnie jeszcze raz do niego przysiasc :)\nP.S. Wiem, ze zdjecia nieostre ale po calym dniu budowania i publikacji po polnocy juz wymiekalem :) sam ledwo na oczy widzialem ...\nWysłany: 2010-01-25, 22:18\nWiem, ze zdjecia nieostre ale po calym dniu budowania i publikacji po polnocy juz wymiekalem :) sam ledwo na oczy widzialem ...\nForum LUGPOL Strona Główna » Tematycznie » Technic, Model Team, GBC » [MOC] QinetiQ Six Wheeler


Korzystanie z widoku podzielonego i obrazu w obrazie na iPadzie, jak to zrobić\nW iOS 9 i 10 Apple oferuje kilka fajnych opcji wielozadaniowości. Jeśli masz iPada Pro, iPada Air lub nowszego, a nawet iPada mini 2 lub nowszego, możesz teraz sprawdzić dostępną opcję obrazu w obrazie.\nFunkcja podzielonego ekranu jest bardzo pomocna. Powiedzmy, że właśnie wysyłałeś SMS-a do znajomego, próbując zaplanować opcje menu na następne spotkanie ze znajomymi i rodziną. Jeśli podczas rozmowy ze znajomym próbujesz zbadać niektóre opcje przepisów, nie musisz już wychodzić z aplikacji tekstowej, aby otworzyć Safari, a następnie wrócić do wysyłania wiadomości tekstowych.\nMożesz wykonywać obie te czynności jednocześnie, bez wychodzenia z jednej aplikacji i przechodzenia do następnej. Ponadto możesz udostępniać informacje z jednej aplikacji do drugiej, gdy jesteś w trybie podzielonego ekranu. I to, moi przyjaciele, jest piękno podzielonego ekranu!\nZ nowszymi modelami iPada, dlaczego nie spróbować? Więc idź dalej, przetestuj i użyj Split-ScreenView i zacznij uruchamiać dwie aplikacje obok siebie na tym samym ekranie.\nKorzystanie z widoku podzielonego ekranu\nTo najłatwiejsza i jedna z najwygodniejszych opcji wielozadaniowości na iPadzie. Dzielisz ekran na dwie części i uruchamiasz dwie aplikacje obok siebie. Ta funkcja działa lepiej w trybie poziomym z aplikacjami obsługującymi podzielony ekran.\nPocząwszy od iOS9, Apple nalega, aby programiści aplikacji zapewniali obsługę wielozadaniowości. Ogólnym wyjątkiem jest to, że programiści, którzy tworzą aplikacje zorientowane na kamerę lub aplikacje do gier, które używają czujników iPada jako części swojej podstawowej rozgrywki, mogą zrezygnować z obsługi funkcji wielozadaniowości . Dlatego sprawdź zgodność aplikacji z funkcjami wielozadaniowości.\nNa iPadzie po prostu przesuń palec w lewo od prawej ręki ekranu. Zostanie wyświetlony pasek boczny. Przesuń w górę, aby użyć drugiej aplikacji na pasku bocznym. Możesz przewijać pasek boczny w górę iw dół, aby przejrzeć wszystkie dostępne aplikacje i stuknąć tę, którą chcesz otworzyć.\nGdy obie aplikacje są kompatybilne z podzielonym ekranem, po lewej stronie paska bocznego powinna być widoczna linia. Przeciągając linię dzielącą dwa okrążenia w lewo i w prawo, możesz ustawić miejsce przydzielone każdej aplikacji na ekranie głównym.\nAby wyjść z trybu podzielonego ekranu, przesuń linię do końca w lewo lub w prawo, w zależności od tego, która aplikacja ma być otwarta.\nMożesz łatwo przenosić informacje z jednej aplikacji do drugiej w widoku podzielonym. Na przykład, jeśli szukasz informacji w Safari w jednej części ekranu, możesz skopiować i wkleić adres internetowy do wiadomości e-mail po drugiej stronie ekranu.\nKorzystanie z funkcji obrazu w obrazie\nPodczas oglądania wideo w aplikacji obsługującej wielozadaniowość możesz dotknąć małego kwadratu w kwadratowym przycisku (ma w nim małą strzałkę) w prawym dolnym rogu, jak pokazano na poniższym obrazku.\nPo dotknięciu tego przycisku możesz oglądać wideo w małym oknie, korzystając z innej aplikacji na iPada na ekranie. Możesz przeciągnąć okno wideo do dowolnej części ekranu, uszczypnąć i rozłożyć, aby zmienić jego rozmiar, i dotknąć go, aby wyświetlić elementy sterujące PIP.\nPodzielony ekran na iPadzie nie działa\nNiektórzy użytkownicy stwierdzają, że nie mogą korzystać z funkcji podzielonego widoku na swoim urządzeniu iPad Air 2. Jeśli masz do czynienia z wyzwaniami związanymi z korzystaniem z podzielonego widoku lub funkcji obrazu w obrazie na iPadzie, postępuj zgodnie z instrukcjami.\nPrzed wykonaniem poniższych kroków upewnij się, że dwie aplikacje, których próbujesz użyć w trybie podzielonego widoku, są rzeczywiście zgodne z tą funkcją.\nKrok - 1 Jeśli Twoje urządzenie obsługuje funkcję wielozadaniowości (iPad Air i nowsze), pierwszą rzeczą do zrobienia jest ponowne uruchomienie i zresetowanie urządzenia oraz sprawdzenie, czy funkcja działa. Naciśnij klawisz Home i przycisk usypiania / budzenia razem przez około 10 sekund, aż zobaczysz logo Apple pojawiające się na ekranie. Niech iPad uruchomi się sam, a następnie przetestuj funkcję podzielonego widoku, przesuwając palcem od lewej do prawej na ekranie.\nKrok - 2 Sprawdź ustawienia urządzenia. Przejdź do aplikacji Ustawienia -> Ogólne -> Wielozadaniowość. Upewnij się, że opcja Zezwalaj na wiele aplikacji jest włączona. W przypadku obrazu w obrazie powinna być również włączona przełączana, oznaczona jako trwała nakładka wideo.\nDaj nam znać, co myślisz o tym, jak wykorzystałeś te funkcje, aby zapewnić Ci produktywność. Mamy nadzieję, że ten artykuł pomógł Ci w podstawowej konfiguracji korzystania z tych fajnych funkcji na iPadzie.


Żyrandole i inne lampy sufitowe | galeriacanvas.pl\nHome » Żyrandole i inne lampy sufitowe\nW dwudziestym pierwszym wieku wiadomo, iż oświetlenie każdej przestrzeni – a szczególnie biurowej , jak również domowej – jest bardzo ważne ze względu na komfort oraz uzyskanie świetnej estetyki. Najłatwiej to zyskać za pomocą wysokiej jakości lamp, które dają ładne światło, zarówno mocne, jak i przyjemne. W dwudziestym pierwszym wieku jest bardzo wiele typów lamp i zdecydowanie każdy może znaleźć coś najkorzystniejszego na swe potrzeby i co będzie fachowo pasowało do estetyki całokształtu mieszkania – przykładowo lampy stojące oraz wiszące z sufitu, drobne lampki biurkowe, intensywne lampy ogrodowe.\nNa pewno dobrze zastanowić się przed zakupieniem o designie – możliwe są lampy tradycyjne, kryształowe żyrandole , jak również różne designerskie i wschodnie lampiony. Współcześnie wyjątkowo szeroki wybór jest dostępny w rozmaitych sklepach sieciowych.\nAby zapoznać się bliżej z obfitą ofertą estetycznych lamp do każdego biura i mieszkania dobrze jest odwiedzić godny zaufania przez mnóstwa użytkowników sklep sieciowy – w tym celu da się dla przykładu wstukać w wyszukiwarkę hasło typu tanie lampy podłogowe, by poznać ogrom ciekawych ofert.\nKoszty lamp są znacznie zróżnicowane w zależności od rozmaitych czynników – przykładowo producenta, materiałów z jakiego są zrobione i państwa pochodzenia. W zamiaru znalezienia cen poszczególnych modeli bądź rodzajów lamp najlepiej posłużyć się internetem i wpisać w wyszukiwarkę sieciową hasło tanie lampy ogrodowe – dzięki temu można się zorientować w kosztach w czasie zmiany miejsca zamieszkania albo urządzania domu lub innych wnętrz. Z pewnością należy zapamiętać parę pożytecznych trików usprawniających dobieranie oświetlenia do wnętrz, które są używane m.in. poprzez wykwalifikowanych dekoratorów. Polecamy tanie plafony.\nChociażby w sypialni najlepiej zadbać , aby światło było miękkie, punktowe i ciepłe, a jego oprawa wysoce nastrojowa i dekoracyjna – wysoce niebanalnym sposobem są lampy stylizowane na japońskie, perskie bądź ubarwione na wysoce ciepłe barwy – chociażby przeróżne odcieni czerwieni i pomarańczowego. W łazience , a także kuchni z kolei światło musi być wysoce równo rozproszone w całym wnętrzu, aby móc dokładnie ocenić stan ubioru lub sprzętu AGD.\nW przypadku znacznie dużych i wykwintnych przestrzeni oryginalnym sposobem są rozmaite żyrandole, wysoce wykwintne i eleganckie. W internecie da się odnaleźć wysoce wiele danych modeli tego typu lamp – przeważnie wystarcza wpisać w wyszukiwarkę frazę żyrandole sklep internetowy, by móc zamówić żyrandol idealnie pasujący do wybieranego wnętrza.


Parasole reklamowe - parasole Galleria, Impliva | Katalog SEO\nParasolereklamowe.eu Parasole reklamowe - parasole Galleria, Impliva (Katalog marketing i rekl…)\nHurtownia parasoli reklamowych, oferujemy najlepsze parasolki i parasole reklamowe. Wyłączny importer parasoli Galleria Enterprises - najniższe ceny. Parasol reklamowy z nadrukiem w najniższej cenie.\nBase - gadżety reklamowe, ubrania, upominki, parasole Gadżety reklamowe, ubrania, nadruki, Gdańsk, parasole reklamowe, upominki dla firm, znakowanie gadżetów, nadruki reklamowe, gadżety.\nparasole reklamowe z nadrukiem Firma asgard jest importerem gadżetów reklamowych. W ofercie posiada ponad 500 artykułów reklamowych, w tym: breloki, kubki termiczne, latarki wizytówki i inne. Firma oferuje również grawerowanie logo na produktach.\nParasolereklamowe.eu w Katalogu SEO - skomentuj!


Szukając Noel - Richard Paul Evans - opinia o książce (131318) - Lubimyczytać.pl\n7,29 (2150 ocen\ti\t294 opinie) Zobacz oceny\nGdy Mark był dzieckiem, mama opowiadała mu, że anioły czasem przebierają się za ludzi i schodzą na ziemię. Gdy dorósł, zwątpił w te słowa. Kiedy jednak znalazł się na samym dnie, ponownie w nie uwierzył. Mark Smart był życiowym nieudacznikiem, który nigdzie nie potrafił znaleźć dla siebie miejsca. Los postawił jednak na jego drodze niezwykłą dziewczynę - Macy. Uczucie, którym ją obdarzył...\nMayka | 2017-03-01\nNa półkach: Przeczytane, Chcę posiadać, Przeczytane 2017, Recenzja 2017\nWiara w anioły jest podstawą wielu religii, a wierzący w nie ludzie ufniej podchodzą do wyzwań, jakie stawia przed nimi codzienność, wiedząc, że nad ich losem czuwa ktoś wyjątkowy. Każdy z nas, bowiem pragnie wierzyć, że w gorszych chwilach będzie przy nas ktoś, kto pozwoli nam je przetrwać i sprawi, że na nowo zobaczymy sens naszego życia. Mamy świadomość, że istot tych raczej nigdy nie będzie nam dane zobaczyć na własne oczy, więc całą naszą ufność w nich pokładaną opieramy na przeświadczeniu, że istnieją. Zdarza się jednakże tak, że „(…) anioły czasem przebierają się za ludzi i schodzą na ziemię”. W tę prawdę Mark uwierzył w dniu, w którym poznał Macy, w dniu, w którym wszystko zaczęło się zmieniać.\nMarka poznajemy w dniu, kiedy to zimny, listopadowy wieczór zagonił go w poszukiwaniu ciepłego kąta do pewnej kawiarni, zaraz po tym jak samochód odmówił mu posłuszeństwa w drodze do domu. Tam właśnie poznaje pewną dziewczynę o nietypowym imieniu, Macy, która twierdzi, że „nic nie goi ran na duszy lepiej niż gorąca czekolada”. Nie wiadomo, czemu z pozoru zwykłe pytanie o samopoczucie zadane przez obcą mu osobę sprawiło, że pękła w nim tama powstrzymująca długo tłumione emocje. Opowiada on o swoim życiu – o Alabamie, z której pochodzi i w której miał narzeczoną, o studiach na Uniwersytecie Stanowym w Utah, które musiał przerwać z powodu problemów finansowych oraz o rodzicach… O ojcu, z którym nie czuje żadnej więzi oraz o matce, która była dla niego zawsze opoką, a o której śmierci dowiedział się już po pogrzebie. Jak z czasem się dowiaduje, nie tylko jego życie nie jest usłane różami.\nMacy pracuje w miejscu, którego właściwej nazwy nie umiałoby wskazać większość jej gości. Tam poznaje Marka, który z dnia na dzień staje się jej coraz bliższy i to z nim dzieli się swoim marzeniem – pragnie odszukać siostrę, z którą przed laty została rozdzielona. Poznanie jej historii, a więc śmierć chorej na nowotwór matki, oddanie przez ojca narkomana do adopcji czy oddanie jej pod opiekę pani Hummel, która zdecydowanie nie okazywała jej cieplejszych uczuć, pokazuje, że „(…) podczas gdy ciężkie doświadczenia jednych ludzi hartują, innych pozostawiają złamanych i zgorzkniałych.”\nMoim zdaniem główni bohaterowie są aniołami stróżami dla siebie wzajemnie. Macy odciąga Marka od samobójczych myśli, które krążą w jego głowie od czasu straty najbliższej mu osoby, a on pomaga jej w poszukiwaniach siostry i uporaniu się z bolesną przeszłością. Richard Paul Evans gra na emocjach, co wielu mu zarzuca, jednak czy to nie właśnie one rządzą naszym życiem? Czytając tę książkę uśmiechnęłam się nie raz, wzruszyłam się też nie raz a nawet wkurzyłam, co miało miejsce w momencie, gdy Macy opowiadała o tym jak i dlaczego urzędnik postanowił rozdzielić ją z siostrą.\nKsiążki tego autora są specyficzne, dużo w nich miejsca jest poświęconych na opisywaniu czegoś, co nazywa się wiarą – w lepsze jutro, w ludzi, w Boga. Jest to jednak zrobione w sposób absolutnie nienarzucający nic czytelnikowi. Każdy z nas może zinterpretować jego książki na swój sposób i wyciągnąć z nich, co najlepsze dla siebie.


Janowicz w finale | Polska Times\nHubert Zdankiewicz Paryż 8 czerwca 2008, 15:46\nWydawało się, że dla polskich kibiców turniej Roland Garros zakończył się wraz z odpadnięciem Agnieszki Radwańskiej i Marty Domachowskiej. Tymczasem miłą niespodziankę sprawił nam Jerzy Janowicz.\n17-latek z Łodzi awansował w piątek do finału juniorów, pokonując 6:4, 6:4 Argentyńczyka Guido Pellę. W dodatku w pięknym stylu, co warto podkreślić, bo jego rywal regularnie grywa już w turniejach seniorskich. Polak pokazał w tym meczu nie tylko piekielnie silne serwisy (stąd przydomek "polski Roddick"), ale również mądrą i odważną grę z głębi kortu. W niedzielnym finale jego rywalem będzie Tsung-Hua Yang z Tajwanu, który pokonał 7:5, 6:4 Meksykanina Cesara Ramireza.\n- Jest szybki, dobrze serwuje. Przegrałem z nim w tym roku w ćwierćfinale juniorskiego Australian Open. Liczę na rewanż. Tym bardziej, że gram w Paryżu coraz lepiej. Dziś byłem niemal bezbłędny - powiedział nam w piątek Janowicz.\nW gorszych humorach byli za to Serbowie, bo Novak Djoković nie zdołał pójść w ślady Any Ivanović i awansować do finału seniorów.\n- Powodzenia - rzuciłem przed jego meczem z Rafaelem Nadalem do siedzącego obok mnie dziennikarza DSL Sport. - Żartujesz, albo jesteś szalony - stwierdził w odpowiedzi. - Moim zdaniem Novak nie ma szans z tym hiszpańskim cyborgiem - dodał ze smutkiem. Nie mylił się, choć Djoković zrobił wszystko, jak należy. Dobrze serwował i grał przy siatce, celnie uderzał z głębi kortu. Chwilami można było jednak odnieść wrażenie, że grał ze ścianą. Nadal wygrał pewnie 6:4, 6:2, 7:6(3).\nNiespodzianki nie było również w drugim półfinale. Francuz Gael Monfils walczył jak lew, ale nie dał rady Szwajcarowi Rogerowi Federerowi (2:6, 7:5, 3:6, 5:7). Tym samym finał tegorocznego Roland Garros będzie powtórką dwóch poprzednich. Czy znów wygra Nadal?


Kto w Europie będzie tęsknił za Donaldem Trumpem? / STOLICE – EURACTIV.pl\n"Gratulacje dla Joe Bidena za udaną kampanię prezydencką", napisał na Twitterze prezydent Andrzej Duda w reakcji na ogłoszone przez media zwycięstwo kandydata demokratów w wyborach prezydenckich w USA./ Foto via [EPA/POLAND OUT]\nKtórzy europejscy liderzy nie pogratulowali Joemu Bidenowi zwycięstwa w wyborach prezydenckich? Jak wypadł drugi weekend z masowymi testami na Słowacji? Między innymi o tym piszemy w poniedziałkowej edycji „Stolic Europy”.\nCzas na nowe otwarcie? UE powinna „poczekać na nową administrację USA i rozpocząć od nowa negocjacje” ws. nałożenia zatwierdzonych przez WTO ceł na 4 mld dolarów na amerykańskie produkty, powiedział czeski minister spraw zagranicznych Tomáš Petříček (S&D).\nPetříček ma nadzieję, że w najbliższych miesiącach stosunki handlowe między UE a USA poprawią się.\nBUDAPESZT | LUBLANA | WARSZAWA\nDziwne gratulacje. „Gratulacje dla Joe Bidena za udaną kampanię prezydencką”, napisał na Twitterze prezydent Andrzej Duda w reakcji na ogłoszone przez media zwycięstwo kandydata Demokratów w wyborach prezydenckich w USA.\nPo wygranych przez Joego Bidena wyborach prezydenckich pogratulowali mu niemal wszyscy światowi przywódcy. W samych Stanach Zjednoczonych gratulacje płyną również z obozu Republikanów. Złożyli je m.in. były prezydent George W. Bush, kandydat Partii Republikańskiej w wyborach z 2012 r. senator Mitt Romney.\nSpośród przywódców światowych jednym z pierwszych, którzy gratulowali Bidenowi zwycięstwa był jednoznacznie sprzyjający Trumpowi premier Wielkiej Brytanii Boris Johnson. Gratulacje napłynęły też m.in. z Francji, Niemiec, Australii, Japonii, Włoch, Unii Europejskiej oraz NATO. Wszyscy pisali o zwycięstwie w wyborach, jednoznacznie nazywając Joego Bidena prezydentem-elektem, a niektórzy nawet prezydentem.\nNa tym tle bardzo dziwne wrażenie sprawiają „gratulacje” ze strony Andrzeja Dudy, który postanowił co prawda pogratulować, ale nie zwycięstwa w wyborach, tylko „zwycięskiej kampanii”, po czym stwierdził, że w oczekiwaniu na „nominację Kolegium Elektorskiego” liczy na utrzymanie dobrych relacji polsko-amerykańskich. Gratulacji Bidenowi nie złożyli też do tej pory prezydenci Rosji oraz Chin.\nSzef Gabinetu Prezydenta Krzysztof Szczerski kilka dni temu w wywiadzie dla RMF FM stwierdził, że w USA drugą turą wyborów może być „batalia sądowa”. Andrzej Dera z kancelarii prezydenta stwierdzi z kolei w TVP INFO, że „oficjalne gratulacje byłyby przedwczesne”.\nPremier Słowenii Janez Jansza napisał w sobotę wieczorem w mediach społecznościowych: „We wszystkich stanach USA z niewielką różnicą głosów złożono zażalenia. Sądy nawet nie zaczęły ich rozpatrywać. Mimo to media głównego nurtu (a nie jakiś organ urzędowy) ogłaszają zwycięzcę. Gratulacje napływają ze wszystkich stron. Takie rządy prawa”.\n„Dość jasne jest, że naród amerykański wybrał Donalda Trumpa i Mike’a Pence’a na cztery kolejne lata. Im więcej opóźnień i negacji faktów ze strony MSM (mediów mainstreamowych – red.), tym większy końcowy triumf dla prezydenta. Gratulacje dla GOP („ang. „Grand Old Party” – red, Partii Republikańskiej) za świetny wynik w całym USA”, napisał tuż po głosowaniu Jansza.\nInny ze środkowo-europejskich polityków – Viktor Orban – wysłał list z gratulacjami do Joe Bidena – poinformował w niedzielę rano w rozmowie z agencją MTI Bertalan Havasi, szef biura prasowego węgierskiego szefa rządu.\n„Pozwolę sobie pogratulować udanej kampanii prezydenckiej. Życzę Panu dobrego zdrowia i dalszych sukcesów w wykonywaniu niezwykle odpowiedzialnych obowiązków”, napisał Viktor Orbán do prezydenta-elekta USA.\nWęgierski premier w swoich wypowiedziach faworyzował dotąd Donalda Trumpa. „Prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump jest przyjacielem Węgier, a stosunki między Węgrami i USA są teraz najlepsze”, mówił np. kilka dni temu w Radiu Kossuth, pytany o amerykańskie wybory prezydenckie.\n(Mateusz Kucharczyk | EURACTIV.pl | (Željko Trkanjec | EURACTIV.hr)\nSzczere gratulacje. „Pogratulowałem prezydentowi-elektowi Joe Bidenowi i wiceprezydent-elekt Kamali Harris. Będziemy nadal budować partnerstwo i dobre stosunki sojusznicze między Chorwacją a Stanami Zjednoczonymi. Jest wiele rzeczy, które nas łączą. Współpracujemy w ramach szerszego partnerstwa transatlantyckiego między USA a UE”, powiedział premier Andrej Plenković.\nPrezydent Zoran Milanović stwierdził, że „jest przekonany, że zwycięstwo Joe Bidena będzie oznaczało przywrócenie partnerstwa euroatlantyckiego, zagrożonego w ostatnich latach”. Prezydent Chorwacji wyraził nadzieję, że Europa ponownie będzie głównym sojusznikiem USA.\nBoris Johnson mniej powściągliwy niż Andrzej Duda. Premier Wielkiej Brytanii Boris Johnson wezwał w niedzielę (8 listopada) do zacieśnienia stosunków z prezydentem-elektem USA Joe Bidenem, podkreślając konieczność współpracy w ramach najważniejszych wyzwań.\n„Stany Zjednoczone są naszym najbliższym i najważniejszym sojusznikiem, i tak było za każdego prezydenta i każdego premiera – to się nie zmieni. Myślę, że w każdej chwili i na każdym etapie o wiele więcej łączy rząd tego kraju i rządy w Waszyngtonie niż nas dzieli”, powiedział Johnson w udzielonym w niedzielę wywiadzie.\nIrlandia dumna z Bidena. Po ogłoszeniu przez amerykańskie media wygranej Joe Bidena premier Irlandii Micheal Martin przesłał mu gratulacje.\nBUDAPESZT | WARSZAWA\nWęgry użyją weta? Premier Węgier Viktor Orbán napisał list do kanclerz Niemiec Angeli Merkel, w którym zapowiedział zawetowanie budżetu UE i Funduszu Odbudowy UE, jeśli przyjęte zostanie rozporządzenie łączące przekazywanie środków z tzw. zasadą praworządnością.\n(Vlagyiszlav Makszimov | EURACTIV.com; (Mateusz Kucharczyk | EURACTIV.pl)\nNie przestają testować. W sobotę, podczas pierwszego dnia drugiej rundy ogólnokrajowych badań przesiewowych, pod kątem koronawirusa przebadano prawie 1,3 mln osób – zakażenie wykryto w 0,63 proc. przypadków.\nPrzed tygodniem na Słowacji rozpoczęły się ogólnonarodowe badania przesiewowe pod kątem nowego koronawirusa SARS-CoV-2.\nW niedzielę przebadano około 1,5 mln próbek. W przypadku 9783 (0,63 proc.) uzyskano pozytywny wynik.\nPrzeciwko restrykcjom. Blisko 20 tys. osób zgromadziło się w sobotę (7 listopada) w centrum Lipska w proteście przeciwko restrykcjom narzuconym pandemią. Ze względów bezpieczeństwa demonstracja została przedwcześnie zakończona.\nZa kilka dni weryfikacja. We Francji niemal każdego dnia notuje się rekordowe wyniki nowych zakażeń SARS-CoV-2: w piątek było to ponad 58 tys. Tak wysoką wykrywalność wirusa zawdzięczają Francuzi m.in. bardzo dużej liczbie wykonywanych testów: blisko 2,2 mln tygodniowo.\nNa prawie 2,2 mln wykonywanych tygodniowo testów 20,7 proc. daje wynik pozytywny. Inny wskaźnik – liczba stwierdzonych przypadków COVID-19 na 100 tys. mieszkańców – wynosi około 450 na dobę.\nMinister zdrowia przekonuje, że środki dotyczące powstrzymania rozprzestrzeniania się SARS-CoV-2 przynoszą efekt. Godzina policyjna i lockdown wdrożony wraz z początkiem listopada „spowalniają postęp pandemii”, powiedział w niedzielę Olivier Véran. Prezydent Emmanuel Macron zapowiedział, że 15 listopada dojdzie do weryfikacji skuteczności obostrzeń oraz ich ewentualnego zaostrzenia.\nProkuratura w Lyonie poinformowała, że sprawa miała podłoże osobiste, a sprawca próby zabójstwa nie był związany z żadną organizacją terrorystyczną. Do duchownego strzelił… z zazdrości.\nRząd chce więcej władzy. Kanclerz Sebastian Kurz (ÖVP) wezwał parlament do przyznania jemu i jego rządowi szerszych kompetencji w zakresie walki z terroryzmem. Polityk wystosował apel w kilka dni po zamachu terrorystycznym w Wiedniu, w którym zginęły 4 osoby.\nÖVP od dawna rozważa pomysł prewencyjnego aresztowania osób podejrzanych o planowanie ataku terrorystycznego. Do tej pory współrządzący z chadekami Zieloni zdecydowanie sprzeciwiali się takiej propozycji, jednak minister zdrowia Rudolf Anschober z ramienia tego ugrupowania powiedział, że należy rozważyć kroki prawne w celu zaostrzenia środków wobec potencjalnych terrorystów.\nKolejny czerwony region. Gubernator autonomicznej prowincji włoskiej Bolzano-Górna Adyga, znanej ze swoich kurortów narciarskich ogłosił, że prowincja staje się czerwoną strefą.\nOd poniedziałku (9 listopada) w prowincji obowiązuje reżim ścisłej kwarantanny – zamknięte zostaną sklepy (z wyjątkiem sklepów spożywczych, drogerii i aptek), restauracje będą mogły serwować posiłki tylko na wynos, a mieszkańcy prowincji nie mogą opuszczać swoich miasteczek – wyjątki dotyczyć będą podróży np. do pracy w innym mieście.\nCzerwonymi strefami są też gminy w północnej części Lombardii, Piemont i Aosta, niewielki region alpejski. Czerwoną strefą jest też położona na południu Włoch Kalabria.\nKoronawirus: We Włoszech dojdzie do buntu regionów?\nSzefowie regionalnych władz w Lombardii, Piemoncie, Dolinie Aosty i Kalabrii protestują przeciwko „zamrażaniu” lokalnych gospodarek.\nDalsze restrykcje. W niedzielę dalsze zaostrzenie lub wydłużenie restrykcji ogłosiły władze Kastylii-Leon, Andaluzji, Melilli oraz Ceuty.\nMinister zdrowia Salvador Illa ponownie ogłosił, że kierowany przez niego resort nie będzie akceptował próśb wspólnot autonomicznych o wprowadzanie na ich terenie przymusowej izolacji społecznej.\nWypowiedź Illi jest odpowiedzią na kolejne zapytania ze strony władz kilku hiszpańskich regionów w sprawie możliwości ogłoszenia zakazu opuszczania domów przez lokalne populacje. Wnioskowały o to władze Asturii i Nawarry.\nNieugięta Bułgaria. Bułgaria poinformowała Komisję Europejską, że nie może zaakceptować proponowanego projektu ram negocjacyjnych dla Macedonii Północnej i załączonego projektu deklaracji, ponieważ nie zapewnia niezbędnych gwarancji spełnienia warunków określonych przez Sofię.\nBułgarski premier Boiko Borysow i jego odpowiednik z Macedonii Północnej Zoran Zaew rozmawiali w niedzielę telefonicznie – poinformowała agencja prasowa MIA z Macedonii Północnej. Jednak Borysow nie podał jeszcze treści rozmowy do wiadomości publicznej.


2011.09.15 g. 22:53\nGrand Prix Warszawy już w sobotę\nZa dwa dni w okolicach zajezdni Metra Kabaty odbędzie się już szósta edycja biegów na 5 i 10 km. Po nim odbędą się już tylko trzy zawody. Ostatni w pierwszy weekend listopada.\nZ uwagi na podmokłe tereny tradycyjnego miejsca odbywających się biegów, skrzyżowania ulic Leśnej i Moczydłowskiej w Lesie Kabackim, drugi raz z rzędu biuro jak i trasa będą zlokalizowane przy końcowej stacji metra, kilkaset metrów za jednym ze znanych marketów.\nZmianie nie ulegnie natomiast godzina startu. Zawodnicy na dystansie 5 km wyruszą o 11, a na dwukrotnie dłuższym dziesięć minut później. Do pokonania będzie jedna lub dwie pętle. Najlepsza trójka kobiet i mężczyzn otrzyma na koniec tradycyjnie puchary. Odbędzie się także losowanie cennych nagród. Zainteresowani otrzymają również bezpłatne wejściówki do fitness klubów, będącego jednym ze sponsorów zawodów.\nPierwsza impreza tegorocznego Grand Prix miała miejsce w lutym. Następne zawody miały miejsce w marcu, kwietniu oraz czerwcu, jak i przed dwoma tygodniami. Kwietniowa edycja była dedykowana tragicznie zmarłemu w Smoleńsku w 2010, Prezesowi Polskiego Komitetu Olimpijskiego, Piotrowi Nurowskiemu.\n3 września na nowej trasie wśród kobiet zwyciężały Dominika Stawczyk z Entre.pl Team i Patrycja Bereznowska z Aktywnego Relasku Wołowin w biegach na 10 i 5 km oraz Mariusz Giżyński z WKS Grunwald oraz Sulwester Kuśmierz z Byledobiec Anin, na tych samych dystansach.\nNajlepsza trójka mężczyzn w biegu na 10 km przed dwoma tygodniami\nUroczyste zakończenie odbędzie się w trzecią sobotę listopada. Podczas gali zostaną wręczone nagrody nie tylko najlepszej szóstce kobiet i mężczyzn w kategorii open, ale również i w kategoriach wiekowych, liczonych co pięć lat. Każdy zawodnik mający na koncie minimum siedem biegów, bez względu na uzyskane czasy jak i miejsca, otrzyma pamiątkowy medal. Do klasyfikacji końcowej wliczanych jest właśnie siedem najlepszych występów z ogółu dziewięciu biegów.\nPrzeczytaj też relację:\nPiąty bieg Grand Prix Warszawy


Ta wystawa pokazuje eksponaty związane z kulturą kulinarną książąt opawsko-raciborskich • Racibórz - nowiny.pl - portal, gazeta - Racibórz, Wodzisław, Rybnik, Agronowiny\nTa wystawa pokazuje eksponaty związane z kulturą kulinarną książąt opawsko-raciborskich\n05.12.2020 06:00 | 1 komentarz | d\nNa wystawie zobaczyć można repliki dworskiej oprawy i zastawy stołowej, eksponaty związane z kulturą kulinarną książąt opawsko-raciborskich. Nie brakuje też przykładów średniowiecznych przepisów. Oglądając wystawę, dowiemy się m.in. jak zrobić kwaśne mleko migdałowe, białą polewkę czy sos na ogon bobra. Jednym z ciekawszych prezentowanych tu eksponatów jest plansza przedstawiająca piec kaflowy, pochodzący z przełomu XV i XVI wieku, zrekonstruowany z 93 kafli wypełniających i narożnych znalezionych prac badawczych prowadzonych na terenie Zamku Piastowskiego w 1990 roku. Obecnie można go zobaczyć w Muzeum w Raciborzu.\nZamek Piastowski przy okazji informacji o wystawie „Przy książęcym stole”, przypomina jedną z ciekawostek. Oto ona:\nW drugiej połowie XVII wieku miasto Racibórz gościło na tutejszym zamku Eleonorę Marię Józefę - cesarską córkę. Zatrzymała się tutaj w drodze na swój ślub z królem Polski - Michałem Korybutem Wiśniowieckim. Magistrat zaplanował wtedy wielką ucztę. Zakupił 20 wołów, 60 cielaków oraz 30 baranów. I co? Proszę sobie wyobrazić, że do uczty nie doszło! Dwór cesarski oświadczył, iż mięsa nie będzie się spożywać z uwagi na Wielki Post. Tutaj ciekawostka! Szanowny narzeczony arcyksiężniczki - Michał Korybut z pewnością nie odepchnął by posiłku. Był straszliwym obżartuchem...\nInformacje Przy książęcym stole Racibórz wystawa zamek zamek piastowski\n~Rack (89.151. * .169) 05.12.2020 22:50\nTo Zamek jest otwarty dla zwiedzających??


XIV Marsz Nadziei przejdzie przez Żory, jako gest solidarności z chorymi na raka\nJuż po raz czternasty ulicami naszego miasta przejdzie Marsz Nadziei, organizowany przez Hospicjum im. Jana Pawła II w Żorach. Marsz zakończy tegoroczną edycji Międzynarodowego Programu „Pola Nadziei”.\nW najbliższy piątek 2 czerwca dzieci i młodzież zamanifestują solidarność i wsparcie dla osób chorych, promując przy tym ideę opieki hospicyjnej i wolontariatu. XIV Marsz Nadziei wyruszy o godzinie 11:15 sprzed siedziby Hospicjum im. Jana Pawła II, przy ul. Promiennej 4. Następnie ul. Okrężną, Boryńską, Górnym Przedmieściem – przez Rynek i ul. Szeptyckiego przejdzie do Domu Kultury. Tam, podczas krótkiego programu artystycznego, podsumowana zostanie XIV edycja „Pól Nadziei”. Wręczone zostaną również nagrody zwycięzcom konkursów – plastycznego „Żonkilowe logo” i literackiego – „Historia z żonkilem w tle”.\nJak co roku, do udziału w Marszu Nadziei zaproszeni są podopieczni przedszkoli, uczniowie szkół podstawowych, gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych, przedstawiciele samorządu i mediów, a także wszyscy przyjaciele żorskiego Hospicjum.


Moja mania uprawiania - Leniwa Niedziela\nOgród lipiec 18, 2014 lipiec 18, 2014\nDlaczego uprawiać własne warzywa? Czy to się w ogóle opłaca? Chyba nie wychodzisz z tego ogrodu? Ile osób ci pomaga? To najczęściej zadawane pytania na temat moich warzyw.\nZaczęło się niewinnie od kilku ziół i pomidorka koktajlowego w donicy na tarasie. Ogród był już skończony i projektując go zupełnie nie brałam uwagę uprawy warzyw. Gdy zwariowałam na punkcie smaku tego mojego małego pomidorka musiałam pokombinować, gdzie wcisnąć coś co jak wyczytałam świetnie nadaje się do uprawy w ten jak już myślałam skończony ogród.\nMinęło cztery lata i jak śmieją się niektórzy okazało się, że mój ogród jest z gumy, bo wcisnęłam już 9 wzniesionych grządek. Zaraz napiszę o nich nieco więcej.\nNasza rodzina je ogromne ilości warzyw i owoców i niestety nasz ogród nie jest w stanie dostarczyć nam wszystkiego. Ale udaje mi się nie kupować sałaty od kwietnia do grudnia i pomidorów i cukinii od końca lipca do listopada. Nie to jednak jest najważniejsze. Te nasze warzywa są po prostu genialnie pyszne, chrupiące, słodkie. Nigdy nie udało mi się takich kupić w sklepie. I wcale nie są takie idealnie wyglądające jak sklepowe, ale smak….mmmm cudo!\nKolejna ważna rzecz to fakt, że nie używam na nich chemii. Przez cztery lata upraw oprysku chemicznego użyłam raz na dwóch krzakach pomidorów jako ostateczność. Na codzień używam nawozów naturalnych- obornika, kompostu, gnojówkę z pokrzyw, guano plus saletry potasową, wapniową, siarczan magnezu(sól Epsom/gorzka).\nPoniżej pierwsze moje grządki w których znajdziecie: groszek, marchewki, buraki(po lewej), oregano, szczypiorek i sałaty(po prawej), pomidory, sałaty, kolendra, pietruszka, szczypiorek, dymka i rabarbar(z tyłu)\nPierwsze dwa zdjęcia z początku czerwca tego roku.\nGrządka wzniesiona jest obudowana drewnianymi deskami, na dnie jest siatka przeciw kretom i nornicom, dalej warstwa liści i resztek z ogrodu, na to nierozłożony jeszcze kompost, następnie roczny kompost i ziemia z worków. Są pozbawione chwastów, więc nie spędzam czasu na pieleniu(vide pytanie ile spędzam czasu w ogrodzie ;))\nLipcowe zdjęcia ze zbierania ostatniego groszku i pierwszych marachewek(w tym roku żółte, białe i pomarańczowe). Groszek jest „winowajcą” tego całego ambarasu, mój dziadek Heniek wpuszczał mnie zawsze do swojego ogródka i pozwalał rwać tego groszku ile tylko chciałam. Ten smak mam w głowie od 30 lat! Okazuje się, że groszek najpyszniejszy i najsłodszy jest w pierwszych chwilach po zerwaniu, zanim cukry nie zamienia się w skrobię.\nTu many kolejną część ogrodu niedaleko altany- jest tu foliak z pomidorami i kolejne „ukryte” w trawach grządki. W foliaku mieści się około 30 krzaków pomidorów i tu rosną najlepiej i dają najwięcej owoców. Udało mi się wcisnąć kilka papryczek chilli i sałat. Gdy pomidory skończą owocować planuję wsadzić kilka jarmuży, sałat, szpinak i boćwinę na zimę.\nPomiędzy laser traw ozdobnych mam ukrytą kolejną grządkę, z kolejnymi pomidorami, boćwiną, truskawkami i sałatą.\nPo lewej kolejne grządki- znów pomidory, fasola, bazylia. Z tyłu cukinie i dynie. W tym roku zrobiliśmy trejaże dla fasoli i dyń, by mogły się wspinać, zobaczymy jak się sprawdzą!\nPisałam Wam już o moim „testowym” ogrodzie balkonowym. Mam taras z południową ciepłą ścianą- w tym roku sprawiłam sobie takie fajne półki na kolejne doniczki i skrzynki z sałatą, paprykami i ziołami. Mam tu shiso, estragon i bazylię. W ciemnych dużych donicach jest rozmaryn, tymianek, szałwia i kwiaty: werbena, maki, nagietek. W doniach kolejne papryki i pomidory.\nNapiszcie co uprawiacie u siebie? Jakieś ulubione? Jakieś porażki?\nMoje żelazna lista to: pomidory, cukinie, sałata, szpinak, groszek, dynie, zioła.\nA odpowiedzi na pytania z początku: chyba się nie opłaca ;), myślę, że spędzam godzinę dziennie nad warzywami, nikt mi nie pomaga 🙂\nbio, diy @pl, organiczne, owoce, uprawa warzyw w ogrodzie, własne ekologiczne warzywa, wyhoduj sam\nPrevious articleKlopsiki jagnięco-wołowe z bobem\nNext articleWymarzony domek do zabawy w ogrodzie\nlipiec 23, 2014 o 8:17 am\nJa sie pytam … dlaczego tak malo zdjec ????? Mogla bym ogladac, ogladac , ogladac … a tu koniec 😛\nPiekny ogrodek , bajecznie pokazany 🙂\nsierpień 7, 2014 o 8:40 am\nHeh Edytko a mąż ciągle krzyczy, że wstawiam za dużo zdjęć i takie do siebie podobne 😉 Tłumaczę mu, że to kobiety tu głównie wchodzą i im to w ogóle nie przeszkadza 😉 No i mam dowód 😉\nlipiec 24, 2014 o 5:57 pm\npięknie!! zazdroszczę, będę ‚wznosić’ grzędy wiosną, na razie ‚urzęduję’ kątem u Teściowej;\nżelazna lista to must have – koniecznie!\nSuper Sylwio, koniecznie wklejaj zdjęcia!\nsierpień 7, 2014 o 1:34 pm\nU nas dziecię jeszcze małe, ogródek to raczej taki wybieg dla dziecięcia (50m2) więc mamy 6 krzaczków pomidorów (za namową majowego wpisu o pomidorach) i 17 krzaczków poziomek. I poziomki u nas się zadomowią na dłużej chyba bo u dziecięcia jest absolutny szał poziomkowy. Mięta na upały też zostaje 🙂 Resztę na razie planujemy bo pomidory były naszym pierwszym ogrodowym mieszkańcem więc dość początkujący z nas ogrodnicy 😉\nAsiu powodzenia- bywają różne lata, ale zawsze coś się udaje. Przy pomidorach najlepsze plony są spod folii i chorób jest zdecydowanie mniej. U mnie w tym roku plonują pięknie, ale zaraza jest wyjątkowo upierdliwa w tym roku niestety.\nstyczeń 16, 2015 o 6:55 pm\nhej:) moja pierwsza myśl gdy pisałaś o tym groszku: jakie 30 lat?? Bardzo młodo wyglądasz 😀\nstyczeń 16, 2015 o 7:14 pm\nhahaha no tak,przejrzałam bloga dalej 🙂 toż to córka :))\nstyczeń 31, 2017 o 9:25 pm\npiekny masz ogrod, taki bajkowy, zaskakujacy\nja jestem na etapie wyprobowywania, szukania inspiracji itd.\na moja zelazna lista to pomidory, buraki, marchew, groszek wlasnie ze wzgledu na jego slodki smak, rzodkiewki, salaty, fasolka (bo najpyszniejsza to ta z ogrodka) i ogorki.\nniestety ogorki jak dotad byly tylko porazka, zobaczymy co bedzie w tym roku, nie poddaje sie.\nco do burakow, fasolki, marchewki i pomodorow to takiego smaku jak z wlasnej grzadki w sklepie sie nie znajdzie.\npoza tym grzadka z truskawkami razem z rosmarynem, tymiankiem i szalwia\na bazylia niestety nie idzie mi w ogole\nw tym roku musze znalezc miejsce jeszcze na czosnek niedzwiedzi\nluty 16, 2017 o 1:14 pm\nMalino u mnie też nie ma szczęścia z ogórkami- podjrzewam, że moje radosne podjeście do nieregurlanego podlewania ma tu wiele wpływu. Ogórki rosną, ale widzę, że potrzebowałby bardziej powtrzalnych warunków nawodniających 😉 Powodzenia!


COVID po polsku | PNP 24\nZ pandemią jest podobnie jak kiedyś ze stanem wojennym: ugruntowała zdolność do wzajemnej pomocy wśród zwykłych Polaków i ujawniła bezradność władzy. To dowód, że pewne zjawiska utrwalają się ponad zmianami ustrojowymi. Potwierdziło się, że mamy silne społeczeństwo i słaby rząd, nawet jeśli napina muskuły.\nPonad 800 nowych zachorowań dziennie to groźny i niechlubny rekord. Łączna liczba ofiar śmiertelnych zbliża się do 1800 co oznacza, że wirus z Wuhan pochłonął już dziewięć razy więcej istnień ludzkich niż katastrofa samolotu w Lesie Kabackim w latach 80 oraz kilkanaście razy więcej niż tragedia smoleńska. Koronawirus nie wybiera: zachorował pracownik ursynowskiego Instytutu Onkologii i burmistrz Pragi Południe. Trzech senatorów i poseł. Telewizje 24-godzinne drobiazgowo filmowały dozowniki z odkażaczami w gmachu parlamentu, chociaż dokładnie takie same środki ostrożności stosuje się w każdym sądzie rejonowym w Polsce, gdzie kamer – nie licząc tych od monitoringu – nie widać.\nWybitny epidemiolog prof. Krzysztof Simon uznaje, że rząd zbyt szybko rozluźnił liczne obostrzenia w tym dotyczące wesel. Wskazuje również, że ludzie przestali wielu zasad ochrony przestrzegać, ale nie podbudowuje tego statystykami, lecz własnymi obserwacjami z kurortów. Ten problem wydaje się wiązać z poprzednim: obywatele skłonni są podporządkować tym restrykcjom, których sens dostrzegają. Władza sama daje zły przykład: po pierwsze na tragedii zarabia – jak pokazują biznesowe decyzje ministra zdrowia Łukasza Szumowskiego, po drugie jej oceny podporządkowuje interesom wyborczym, czego dowodzą optymistyczne komunikaty premiera Mateusza Morawieckiego, które skończyły się wraz z kampanią prezydencką. Wcześniej władza łagodziła ograniczenia nie dlatego, że statystyki się poprawiały a prognozy niosły za sobą nadzieję, tylko żeby przed wyborami poprawić samopoczucie rządzonym. Blefowano, żeby ludzie na wybory poszli, bo w grupie osób starszych, szczególnie troszczących się o zdrowie, PiS notuje ponadprzeciętne poparcie. Zabiegał więc jak mógł, żeby seniorzy nie bali się zagłosować.\nPrzykład idzie z góry. Dla mieszkańców najbliższą władzą jest spółdzielnia. W budynku zarządzanym przez SM “Kopernik” w środku pandemii z piwnic wali straszliwy smród, czuć go na obu klatkach schodowych. Przy próbach interwencji władze spółdzielni wmawiają, że to bezdomni musieli napaskudzić. Miękną dopiero, gdy pojawia się straż pożarna. Wiadomo, że po wielkich ulewach w stolicy w wielu miejscach wybiła kanalizacja. Skutki tego ze względów epidemiologicznych powinno się likwidować natychmiast. Spółdzielnia woli jednak walczyć z mieszkańcami, że za długo trzymają na korytarzach worki ze śmieciami. Wiadomo też, że u kogoś trwa remont, pokątnie robiono jakieś podłączenia, ale nie sposób się dowiedzieć, jaki to ma związek z buchającym smrodem, ani w ogóle niczego konkretnego.\nW sieciowej kawiarni Green Caffe Nero przy Nowym Świecie szwenda się osobnik o wyglądzie psychopaty, nachyla się nad zajętymi przez innych stolikami, niby sięga po książkę na stojącym z tyłu regale, ale na czytelnika nie wygląda. Kierownik zmiany ponaglony, żeby coś z nim zrobił, znajduje wywodzącą się jeszcze z poprzedniego ustroju odpowiedź: – Musi pan sam pilnować swojej kawy.\nSzkoda, że nie słyszy tej odzywki Adam Ringer, pomarcowy emigrant z Polski, który do prowadzenia swojej firmy dorobił przyjazną i empatyczną ideologię. Nikt nie zada sobie trudu, żeby wydzwaniać do sanepidu, na policję czy po straż miejską by ukarała jednego kierownika zmiany za lekceważenie zagrożenia pandemicznego, bo szkoda czasu, powinni to raczej zrobić jego przełożeni. Ale im pewnie wszystko jedno.\nZwolennicy tezy, że problem z COVID-19 wymyślono, żeby na nim zarobić stanowią podobnie jak ruchy antyszczepionkowe grupę pewnie zaskakująco liczną ale jednak wciąż marginalną. To sama władza, wprowadzając najpierw absurdalne ograniczenia – jak zakaz wstępu do lasu nawet w masce wydrwiony przez mistrzynię olimpijską Justynę Kowalczyk – a później równie bezsensowne poluzowania zasad, jak zwiększenie dopuszczalnego dystansu z 1,5 metra do dwóch stworzyła chaos, który nie sprzyja pilnowaniu chroniących zdrowie reguł.\nDawny kandydat PiS na prezydenta stolicy, wybitny architekt a wcześniej jeszcze bohater antykomunistycznej opozycji Czesław Bielecki głosił swego czasu koncepcję silnego państwa minimum. Do jego ograniczonych zadań zalicza się niewątpliwie zapewnienie obywatelom bezpieczeństwa zdrowotnego i organizowanie skutecznej akcji ratowniczej w sytuacji klęsk żywiołowych a pandemia pozostaje niewątpliwie jedną z nich. Podobnie koncepcja państwa jako nocnego stróża zakłada, że podnosi on alarm i podejmuje działania gdy przychodzi epidemia. Niepotrzebne jednak seminaryjne typologie, żeby ocenić, że państwo polskie, formalnie demokratyczne ale rządzone od pięciu lat przez jeden obóz polityczny luźno traktujący ograniczenia prawne nie sprawdziło się w miesiącach próby.\nPaństwo pozostaje słabe a rodzące się wspólnoty obywatelskie jak mogą tak je zastępują. Robienie zakupów i wyprowadzanie psów osobom na kwarantannie albo po prostu starszym sąsiadom, którzy w momencie eskalacji zagrożenia niechętnie wychodzili z domu – wszystkie te formy pomocy przypominają wzajemne wspieranie się w czasach stanu wojennego i powszechnych niedoborów podstawowych produktów od żywności po środki higieny, które uzupełniano wtedy wspólnymi siłami i znajomościami.\nW śródmiejskiej piekarni emeryt ostro ruga za brak maski młodszego od niego ze dwa razy klienta, z wyglądu pracownika korporacji. Obsługa, która wcześniej w ogóle nie reagowała, kolejnych gości napomina już, gdy wchodzą, żeby maseczki założyli. A oni się do tego stosują. Zadziałało.\nPandemony i obywatele\nPandemia odsłania, co działa w polskim państwie: ofiarnością wykazują się lekarze i służby ratownicze, kompromituje się policja. Sprawdzili się samorządowcy, bezradny pozostaje rząd i parlamentarna większość. Skoro znów słabe okazuje się państwo ze swoimi siłowymi strukturami a mocne – społeczeństwo z praktyką wzajemnej pomocy to można mówić o powrocie do sytuacji z lat 80 i zastanowić się, jak zmarnowaliśmy trzy dekady.\nW ogóle nie pilnują tego odpowiedzialne służby – policja ani straż miejska – które w szczycie restrykcji ofiarnie uganiały się po parkach, tropiąc wyprowadzające swoje pieski babcie bez masek. Szerokim łukiem za to stróże porządku omijają gromadzących się w centrach miast lumpów: brudnych, nagabujących przechodniów, wystających w grupach po pięciu czy nawet siedmiu, stanowiących chodzący rozsadnik zarazy. Zagrożenie, któremu żadna służba nie przeciwdziała niosą za sobą również spoceni rowerzyści, wywijający po chodnikach piruety między przechodniami, nierzadko pijani albo oszołomieni innymi używkami, czasem – jeśli po wyglądzie oceniać – pewnie całą tablicą Mendelejewa. Z amatorami elektrycznych hulajnóg i skaterami jest podobnie. Mają do dyspozycji swoje tory i ścieżki i nie muszą wystawiać na szwank zdrowia innych. Ale ktoś powinien tego pilnować. Łatwiej jednak i przyjemniej wlepiać mandaty popijającym na ławkach piwo osiemnastolatkom, którzy chociaż też przepisy łamią, nikomu przy tej okazji nic złego nie robią. Ale zapłacą i złego słowa panu władzy nie powiedzą.\nW czasach plagi COVID-19 rynek też działa. Rozkwitają zielarnie czy inne “sklepy ze zdrowiem” oferujące środki zabezpieczające: przyłbice, maski, różne rodzaje odkażaczy. Ale nie wszyscy handlują tym, co związane z pandemią. Pozostali dostosowują się do niej z różnym skutkiem.\nW jednych sklepach widać wyłożony do użytku klientów komplet antypandemicznych środków – od rękawiczek po płyny odkażające – w innych żadnych zabezpieczeń się nie uświadczy. Nikt jednak nie wyróżnia tych pierwszych ani nie karci tych drugich. Zdarza się, że w sporym sklepie daremnie rozglądam się za dozownikiem. Typowo administracyjne środki jak mandaty czy upomnienia nie zawsze skutkują. Lepiej korzystanie ze środków pomocowych na czas kryzysu czy różnego rodzaju ulg i zwolnień uzależnić od dążeń do sterylności.\nAle ta władza sprawia wrażenie doskonale obojętnej na ten problem. Nie da się przecież pochwalić później w TVP Info statystyką wyróżnionych za przestrzeganie reguł higieny i prewencję sklepów. Ani ich ukaranych za brak masek klientów. Zaś pijanego spoconego rowerzystę czy roznoszącego zarazki lumpa trzeba najpierw złapać, a w taki upał służbom nikogo gonić się nie chce…


ZAKŁADKA DO KSIĄŻKI BURSZTYNY W ŻYWICY 7953  Kolczykarnia - autorska biżuteria hand made\n» ZAKŁADKA DO KSIĄŻKI BURSZTYNY W ŻYWICY 7953 \nZAKŁADKA DO KSIĄŻKI BURSZTYNY W ŻYWICY 7953 \nZakładka do książki - eleganckie pióro z elementem filigranowym i bursztynami.\nBursztyny zatopione w krystalicznej żywicy - cieszą oko przez długi czas.\nZakładka ma długość ok 12cm.\nOpakowana jest w ładne, klasyczne pudełko prezentowe - utrzymane w naturalnej tonacji piaskowo beżowej. Pudełeczko wypełnione włóknem kokosowym, przewiązane jest naturalną rafią.


Iza - AntoniGrycuk - Portal Pisarski\nIza - AntoniGrycuk\nProza » Obyczajowe » Iza\nDziś wracam z objęć Morfeusza już po czterech godzinach snu. Błyskawicznie otwieram ciężkie powieki, zerkam na zegarek. Piąta dwadzieścia. Tykanie wdziera się do mojego mózgu, jakby to były krople wody roztrzaskujące się na czole. Czuję się zmęczona. Szczególnie rano tak miewam, kiedy jeszcze nie wejdę na obroty. Na nocnej szafce, jak zwykle, pali się lampka. Całą noc. Denerwujące, ale konieczne światło. Mogłam spać dłużej, bo przecież nigdzie mi się nie spieszy, jednak dzisiaj jest to. Czekałam ponad piętnaście lat. Zbyt długo. I sama nie wiem, czy to przez czekanie, czy przez co innego, ale buzują mi myśli, których nawet nie jestem w stanie sprecyzować. Czekam, ale nerwowo zaciskają mi się mięśnie.\nCieszę się, bo dwa dni wolnego w pracy, dla znajomych też mnie nie ma, liczy się tylko on. Ale to dopiero o pierwszej po południu. Potem gdy go już spotkam, czas nie będzie się liczył. Przekręcam głowę w stronę nocnej szafki, widzę jego zdjęcie otulone półmrokiem. Jest na nim razem ze mną. Miałam wtedy czternaście lat i widziałam go tamtym razem tylko przez chwilę. Zdjęcie zrobiła mama, jak siedzimy przytuleni na kanapie. Wciąż czuję jego ciepło. Na dworze ciemno, głucho, a Misiek śpi w najlepsze z ułożoną głową na przednich łapach, wygląda, jakby o coś prosił. Ten zegarek kupiłam sobie sama, ale zawsze będzie mi się kojarzył z nim; dostałam od niego taki na rękę, gdy miałam sześć lat; już wtedy uczył mnie, jak czytać godzinę po wskazówkach. A potem to już go nie było. Znaczy, był, ale nie przy mnie. Ciągle znikał na długie miesiące czy lata, a mama tłumaczyła, że wyjechał w delegacje i zajmuje się bardzo poważną pracą dla rządu. Na początku nawet nie wiedziałam, co to znaczy, ale po obejrzeniu kilku szpiegowskich filmów zrozumiałam. Czy jest takim drugim Jamesem Bondem? A może kimś jeszcze bardziej tajemniczym? W każdym razie dla mnie był niedostępny. A ja go potrzebowałam. Zawsze czekałam na jego powrót, nie odchodziłam od okna, wyglądałam. Zjawiał się na chwilę, a potem znikał znów na całą wieczność. I ponownie był niedostępny.\nBiorę w rękę zdjęcie, dotykam kciukiem jego twarzy, próbuję poczuć kształt. I wydaje mi się, że jest przy mnie, że zaraz wyjdzie ze zdjęcia i usiądzie obok. Po chwili zbliżam je do nosa, wącham. Może wyczuję jego zapach? Głupia jestem.\nOdkrywam kołdrę, przeszywa mnie dreszcz chłodu i patrzę na nogi, których nie goliłam już z miesiąc, bo i po co? Misiek tylko sapie, przewraca się na drugi bok i chyba myśli, że jego pani zwariowała, że tak wcześnie wstaje. Idę do łazienki, umyć zęby, przepłukać twarz, skorzystać z toalety, a martwa cisza wdziera się do mojej głowy z siłą tajemnicy. Pstrykam kontakt, ale światło tylko błysnęło i zgasło. No tak, jeszcze żarówka się przepaliła. Przynoszę taboret, ostrożnie się na niego wdrapuję, ściągam nieco zakurzony klosz i nagle kręci mi się w głowie. Szum, mroczki i zawrót. Taboret wysuwa mi się spod stóp, przechylam się i po chwili uderzam barkiem w ścianę, a potem ląduję na podłodze w nieokreślonej pozycji przy koszu na brudną bieliznę. Jedyne, co poczułam, to uderzenie w tyłek i przedramieniem o sedes. Ale nie za bardzo boli. Pewnie dopiero zacznie. Widzę przed sobą roztrzaskany klosz na setki drobin, taboret leżący pod umywalką, a wszystko to przesłonięte przez brąz włosów, które opadły mi na oczy w trakcie upadku. Po chwili do łazienki wchodzi Misiek i skomle, czując, że coś jest nie tak. Odganiam go, aby sobie łap nie pokaleczył. Sama niespiesznie wstaję, uważając na te wszystkie odłamki. Ledwo je widzę, ale odrobina światła z przedpokoju skrzy się w nich. Co mi się stało, że tak poleciałam? Przecież nigdy nie miałam problemu z błędnikiem ani z równowagą w ogóle. Może to mała ilość snu, a może nadchodzące spotkanie?\nRobię sobie kawę. Rozpuszczalną, bo ekspresu nigdy nie kupiłam. W sumie najważniejsze, aby pobudzała, a to, czy ma dobry smak, stoi na drugim miejscu. Jak idę do knajpy albo do znajomych, to smak się liczy, a w domu niekoniecznie. Czajnik rozpruwa ciszę głośnym szumem oraz miarowym rytmem trzasków. Wkrótce wychodzę z Miśkiem. Jest dość zimno, bo w końcu jesień. Silny wiatr przenika kurtkę, spodnie łopocą o łydki, a włosy wpadają mi do oczu. Zgarniam do torebki kupkę Miśka, wyrzucam do kosza i widzę przechodzącego sąsiada. Rzadko go widuję, jedynie w weekendy. Spaceruję krócej niż zwykle. Sama nie wiem czemu. Chyba boję się, że nie zdążę.\nPo powrocie do domu Misiek się kładzie na swoim posłaniu, a ja siadam do komputera i zaczynam przeglądać internet. Na Onecie reklama bardzo ładnej sukienki. Kiedy kupiłam sobie coś szałowego? A może by tak dziś się wylansować? Może i ogolę nogi? W końcu mam sporo czasu, a i usiedzieć na czterech literach nie mogę, roznosi mnie. Rozbieram się ponownie, wchodzę do wanny. Płyn się podnosi, powoli rozgrzewa moje ciało, a ja zastanawiam się, kiedy ostatnio tak poleżałam w wannie pełnej wody. Zwykle nie mam na to czasu. Dziś jest wyjątek. Kiedy już zakręciłam kran, golę nogi, powoli, pociągnięcie za pociągnięciem, a po czole, łaskocząc, spływa kropla potu wywołana gorącą wodą. Ponownie się rozkładam w wygodnej pozycji i czuje ciepło każdym kawałkiem zanurzonego ciała. Wystaje mi tylko głowa. Kiedyś lubiłam kąpać się z pianą, otulona tylko światłem świec, ale ostatnio stałam się bardzo pragmatyczna. Zresztą unikam ciemności, zasypiam przecież przy zapalonej lampce. Kiedyś tak nie było, nasiliło się z wiekiem. Dziwne, bo to dzieci zwykle boją się ciemności... A co do pragmatyczności, to nawet ubrania kupuję takie, które są mi potrzebne, a nie ze względu na wygląd. Żakiety, garsonki, spodnie, bardzo rzadko spódnice, a nie sukienki. Dziś muszę zaszaleć. Bo nawet gdybym chciała, to nie mam w czym. A dla niego chcę. Wycieram się miękkim ręcznikiem, staję nago pośrodku łazienki, spoglądam w lustro i widzę uśmiechniętą twarz. Kiedy ostatnio ta gęba tak wyglądała? Zbliżam się do niej, przyglądam uważnie i widzę kurze łapki w kącikach oczu. Moja mama mówiła, że będę piękniała do dwudziestego piątego roku życia, a potem to już z górki. Ale nie martwię się, może trochę. Jak zareagowałby Andrzej na taki wygląd? Nadal by mnie chciał? Kusi mnie, aby spróbować go odnaleźć i pogadać. Lecz przecież obiecałam sobie – żadnego narzucania się. Jednak chciałabym poczuć, że jestem dla niego atrakcyjna, nadal jedyna. Chyba zawsze tego pragnęłam...\nPamiętam, jak Andrzej na mnie patrzył. Byliśmy raz nad wodą, nie miałam kostiumu, więc wykąpałam się w samym podkoszulku i majtkach. Jak wyszłam, spojrzał na moje ciało opięte mokrym ciuchem, wyraźnie uwidocznione piersi i widziałam, że miał ochotę za nie złapać. Ale ja byłam za bardzo królową, aby jakiś napalony koleś się ślinił. Kurde, chciałam być dla niego atrakcyjna, a zarazem brzydziłam się jego reakcji... Lecz to minęło, została mi teraz praca i dzisiejsze spotkanie. Bo już nie pamiętam, kiedy się z kimś spotkałam na randkę, nie wspominając o stałym związku. Brakuje mi tego. Patrzę nadal na coraz mniej uśmiechniętą gębę i chyba umaluję rzęsy. Na co dzień tego nie robię. Matka, jak żyła, powtarzała, żebym się malowała, bo sama to robiła, ale tak widziałabym jeszcze więcej napalonych facetów. Ale dziś, dla tego, z którym mam się spotkać, zrobię sobie rzęsy.\nW końcu robię kolejną kawę, włączam muzykę, dźwięki wypełniają melancholią całe mieszkanie i przez chwilę myślę, czy nie potańczyć. Kiedyś tańczyłam sama, ale teraz już nie. Może to starość, a może ten pragmatyzm? Powinnam zjeść śniadanie, zwykle to robię, ale nie dziś. Przed tym spotkaniem niczego bym nie przełknęła. Staję przy oknie i patrzę na już ogołocony z liści klon. Nagie konary wydają się martwe. Który to już raz porównuję jesień do swojego wieku? Koń by się uśmiał! Mam przecież dopiero trzydziestkę. Już jest całkiem widno, więc dostrzegam puste gniazdo blisko wierzchołka. Latem tylko docierało do mnie stamtąd kwilenie pisklaków, bo liście wszystko zasłaniały, a teraz mogę się przyjrzeć, ale po co? Przecież ptaki odleciały. Może tak jest w całym życiu, że to, co najpiękniejsze jest zakryte, niewidoczne, niedostępne? A to, co ordynarne i zwykłe na wyciągnięcie ręki? A może jest odwrotnie i to, co na wyciągnięcie ręki wydaje się prozaiczne?...\nPrawie ósma, więc trzeba iść do Lidla po zakupy spożywcze. Zwykle robię to w sobotę, a gdy i tego dnia pracuję, to w niedzielę. Podchodzę do zdjęcia, przykładam je sobie do piersi. Biorę głęboki oddech. Robi mi się cieplej na duszy... Wychodzę. W sumie powinnam wysuszyć włosy, lecz chcę czuć jak najdłużej tę świeżość wilgoci. Nie przeziębię się. Bo kiedy ostatnio byłam chora? Pewnie ze trzy lata temu. Jak miałam kilkanaście lat, lubiłam biegać z mokrą głową. Wariatka byłam. Nawet matka mi mawiała: wariatka z mokrą głową. Pamiętam, jak on mnie wykąpał, umył głowę, ale suszyć nie chciał, bo stwierdził, że się uodpornię. I chyba miał rację. Wychodzę szybkim krokiem, spotykam Mariolę i zamieniam z nią tylko kilka zdawkowych słów. Spieszy się do pracy, więc rozumiem ten pośpiech. W końcu wchodzę do sklepu, zgarniam do koszyka, co potrzebne, mijam krzątających się i niewiedzących, co ze sobą zrobić ludzi, i staję jak wryta przed półką z dziecięcymi zabawkami. Nie mogę się ruszyć z miejsca, a przecież tak nie znoszę robienia zakupów... Ania to się ze mnie śmieje, że nie umiem jak normalna kobieta, muszę wszystko mieć poukładane, zorganizowane. To mi służy, odnajduję się w tym. Nawet Andrzej się dziwił, czemu jestem taka, jak to mawiał, mechaniczna. W końcu zaciskam zęby, spinam się w sobie i idę do kasy. Facet przede mną pakuje zakupy do torby. Jak wolno, jak nieporadnie. To jakaś ciota czy co? Następna jest babka około pięćdziesiątki, niewiele lepsza, lecz ona przynajmniej zaczęła pakować, zanim zapłaciła. Ale i tak to wszystko za wolno. Czy ci ludzie odnajdują przyjemność w takim ślamazarstwie? W końcu moja kolej. Zanim przyszło do płacenia, mam już prawie wszystko spakowane. I co, można? Zbliżam kartę, dopakowuję resztę, wbijam pin i wychodzę, nie czekając na paragon. Bo po co mi on? Wrócę z reklamacją, że kajzerki zbyt okrągłe albo banany powykrzywiane?\nCzemu ja wszystko robię tak szybko? Nie potrafię jak człowiek? Jestem tym zmęczona. Bardzo zmęczona. Nie mam sił. Chciałabym usnąć i przespać kilka dni...\nWchodzę do domu i pakuję wszystko do lodówki. Zaglądam jeszcze raz do łazienki, sprawdzam, czy równo pomalowałam rzęsy, przyglądam się ponownie kurzym łapkom i uśmiecham się autoironicznie, lecz szyderczo. Włączam muzykę i biorę się za prasowanie. Jak zrobię to dziś, będę miała wolny weekend. W końcu i tak nie mogę usiedzieć w miejscu.\nZrobiła się prawie dziesiąta, więc pora jechać po sukienkę. Czy zdążę przed spotkaniem? Na pewno tak, tylko głupia panikuję. Zerkam na jego zdjęcie i chcę się do niego przytulać tak jak wtedy. Czuć bliskość, słyszeć ciepły głos. Wychodzę z domu, wsiadam w samochód i ruszam z piskiem opon. W sumie zdążę, bo mam jeszcze dwie godziny do wyjazdu, ale jakoś nie lubię tak wolno, statecznie. Chyba powinnam mieć jaja jak facet, ale, o dziwo, jeszcze nie urosły. Jadę do outletu, wyprzedzam po kolei samochody, hamuję przed światłami tak, że prawie ląduję na kierownicy, ruszam znów z piskiem i w końcu parkuję tyłem równolegle wzdłuż jezdni przy sklepie, bo reszta parkingu jest w remoncie. Idę do mojego ulubionego stoiska, rozglądam się, ale tam nie uwidzi sukienek – same garsonki, żakiety, trochę innych ciuchów. Ale czego się spodziewałam? Przemierzam cały outlet, zerkam na wystawy i w pewnym momencie przykuwa moją uwagę sukienka w kolorze błękitnym. Nie, to raczej morski. Jest śliczna. Wchodzę bez namysłu, pytam dziewczynę o mój rozmiar, dostaję do przymierzenia, ale sama nie jestem pewna, czy w ogóle to robić. Rozmiar to rozmiar. Ale z drugiej strony dziś muszę wyglądać idealnie. Więc wchodzę do przymierzalni i przywdziewam to cudo. Leży jak ulał. Bioderka zarysowane, talia podkreślona, a cycki lekko upięte i wypchnięte ciut do góry. Robię kilka kroków w te i nazad, sprawdzając, czy nie ogranicza ruchów, po raz kolejny spoglądam w lustro i nie dostrzegam kurzych łapek – widzę tylko szeroki uśmiech. Płacę ponad czterysta złotych i ruszam do domu. Pewnie znalazłabym tańszą, ale tak rzadko coś sobie kupuję, że kasa nie ma większego znaczenia. Wracam autem jeszcze szybciej, naładowana jak elektrownia atomowa. Aż dziw, że nie mam wypadku, bo ciągle zerkam na sukienkę.\nStoję w łazience, przebieram się w sukienkę, dokładnie się sobie przyglądam. Powinnam mu się spodobać. Jak to będzie cudownie go spotkać po tylu latach. Stęskniłam się. Poprawiam opięcie na biodrach, przekręcam ciało raz w jeden, raz w drugi bok; z profilu też wyglądam świetnie – widać biust, tyłeczek i prawie idealnie płaski brzuch. Przesuwam ramiączka tak, by leżały idealnie, podciągam nieco cycki. Może założyć biustonosz pushup? W końcu mam czym się chwalić. Idealnie by to wyglądało z tą sukienką. Ale nie, to byłaby przesada, przecież nie jadę na randkę. Znów rzucam okiem na jego podobiznę, wygląda na niej jak anioł stróż. Jestem taka samotna... Zabieram zdjęcie ze sobą, bo boję się, czy go rozpoznam po tylu latach.\nGdy dojeżdżam do Olkusza, widzę billboard o niestosowaniu przemocy wobec dzieci. Odwracam wzrok. To mnie nie dotyczy. Wszędzie o tym trąbią: w telewizji, radiu, internecie, na mieście. Zawsze się od tego odcinam. Jest za dwadzieścia pierwsza, więc mam jeszcze trochę czasu; wolę być wcześniej. Pędzę tak szybko, że nikt mnie nie wyprzedza. Wreszcie dojeżdżam do centrum, gdzie jest ta kawiarnia, parkuje samochód, rozpinam kurtkę, poprawiam sukienkę i nakręcona, ale i niepewna idę. Nogi mi się coraz bardziej trzęsą i są jak z waty. Szukam przez chwilę kawiarni, w końcu widzę z daleka napis: Rodzinna. Dobrze sobie to wymyślił, aby spotkać się w takim miejscu. Zajmuję stolik przy oknie, żeby było widać zbliżających się ludzi, ale wcale się nie odprężam. Serce wali, czuje to. Zdejmuję kurtkę, zostając w samej sukience. Nerwowo rzucam okiem na zdjęcie. Miałabym ochotę je walnąć przez okno, a przecież chcę spotkania. Co ze mną? Podchodzi kelner, zamawiam kawę i ciastko. W sumie nie jestem pewna, czy chcę to drugie, bo nie czuje głodu, ale trzeba coś zamówić. Kelner uśmiecha się, chyba mnie podrywa; mówi, że ślicznie wyglądam, a następnie, że jakbym czegoś potrzebowała, to jest na moje zawołanie. Trochę niedobrze mi się robi od takich słów, bo słyszę je od większości mężczyzn. Tylko Andrzej był inny. On nigdy nie powiedział, że jestem piękna, atrakcyjna, że mogę na niego liczyć – on, zamiast gadać, robił takie rzeczy, że sama o tym wiedziałam. To wyjątkowy facet. Ale i tak go nie chciałam. Czemu?...\n– Brakowało mi ci... – nie jestem w stanie dokończyć.\nCoś mi zaczyna świtać...\nJak to? Przecież jest i był moim ukochanym tatusiem...\n– Ja cię ko... – znów słowa grzęzną, czuję gorycz w gardle. Tyle razy sobie powtarzałam, że go kocham, a teraz to nie może mi przejść przez gardło.\n– Tato, możesz do mnie przyj... – Rozpłakuję się na dobre. Nie ze względu na niego czy swoją przeszłość, którą tak dobrze mi przypomniał, ale na bezsilność. A może tak mi się wydaje...\nJuż nie wiem, co powiedzieć. Mam spuszczoną głowę, chusteczką wycieram nos i oczy, czuję w piersi ucisk, ale już nie mam ochoty wyjść. I odwagi spojrzeć mu w twarz. Kochany tatuś...\nNie mam siły, aby za nim pobiec. Nie mam siły na nic. Wciąż go kocham i będę kochała. Na zawsze. Bo tak czuję. Bo to prawdziwa ja. Zamykam oczy i widzę ciemność spiżarni. Przerażającą. Boję się nawet płakać. Tylko duszę w sobie wszystko, wierząc, że po każdej nocy musi przyjść dzień...\nAntoniGrycuk · dnia 20.11.2018 13:41 · Czytań: 350 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 6\nStudnia nadziei – drabble\nLeniwiec2 dnia 22.11.2018 01:36\nAntoni, odwiedzam Cię, bo zauważyłem, że wróciłeś na portal.\nWarsztatowo jest całkiem dobrze, to opowiadanie jest o wiele lepsze, niż fragmenty Twoich dłuższych tekstów. Mam wrażenie, że stosujesz nawet stylizację językową. Rzuciło mi się w oczy tylko jedno zdanie, które brzmiało bardziej nie tak:\nUbrany jest w jakieś stare dżinsy, brązową kurtkę i buty, których nowość minęła dawno temu.\nWydaje mi się, że słowo nowość tam nie pasuje.\nCo do "mięsa" - podoba mi się. Długi spokojny wstęp, prawie że strumień świadomości bohaterki jest całkiem autentyczny i jeśli zabiegi językowe są celowe, dużo niej mówi. Dosyć dojrzale przedstawiłeś "kobiecość" i to też na wielki plus.\nTroszkę nie podeszło mi rozwiązanie tej historii. Może dlatego, że jeśli ludzie chcą się od kogoś odciąć, zwykle robią to po najmniejszej linii oporu.\nAle ogólnie rzecz biorąc, to jeden z Twoich lepszych tekstów, i całkiem mi się podoba. Jak zwykle - to tylko moja opinia.\nAntoniGrycuk dnia 22.11.2018 07:43\nLeniwcze (chyba się nie obrazisz za taką odmianę ),\nbardzo Ci dziękuję za komentarz i za czytanie.\nPiszesz, że jeśli ludzie chcą się od czegoś odciąć... Powiem tak. Nie zamierzałem pisać czegoś psychologicznego, a raczej zwykły tekst, który może wywołać emocje. I z reakcjami emocjonalnymi na niego bywa różnie - jedni przechodzą niewzruszeni, a inni poruszeni. I o to mi chodziło. Choć bywa, że wymazujemy coś z pamięci. Czasem pojedyncze emocje, a czasem całe sekwencje zdarzeń. Ale nie o tym, nie o tym...\nCieszę się, że Ci się podobało. To jeden z moich ulubionych własnych tekstów.\nOstatnio nie komentuję, więc nie miej za złe, jeśli nie pojawię się pod jakimś kolejnym Twoim tekstem. Może mi się jednak uda...\nJOLA S. dnia 24.11.2018 07:47\nLos komentatora nie jest słodki, ale skoro przeczytałam wypada coś powiedzieć o tekście.\nSprawnie władasz piórem, czułam swobodę myśli, klimat ...\nI nie miałabym pretensji, gdyby narratorem był mężczyzna. Na moim odbiorze tekstu, zaważył fakt, że udzieliłeś głosu kobiecie i to chyba był błąd.\nNiełatwo jest mówić mężczyźnie o uczuciach kobiety i jej reakcjach. Wynika to zwyczajnie - z odrębność płci.\nZ tym problemem z powodzeniem rzadko radzą sobie nawet uznani pisarze. To byłoby na tyle.\nAntoniGrycuk dnia 24.11.2018 09:50\nCiekaw byłem, jak mi wyjdzie wcielenie się w kobietę. Czy mi wyszło? Niektóre kobiety uważają, że zrobiłem to całkiem sprawnie, część zarzuca mi to, co Ty, ale zdarzają się też prawdziwie wściekłe, bo kto to pomyślał, żeby facet głosem kobiety pisał. Cóż, uczę się i tyle.\nKazjuno dnia 03.12.2018 10:27\nKiedyś czytałem opowieść o Izie. Odnoszę wrażenie, że dziewczyna której analizę przeprowadzałeś na łamach powieści, tej którą skasowałeś, ma bardzo wiele wspólnego z Izą. Iza jest wprawdzie starsza, historię życia tamtej przestałem czytać, kiedy została studentką polonistyki.\nI tu należy Ci się z mojej strony wyjaśnienie!\nOtóż tęsknię za usuniętą Twoją tasiemcową powieścią. Zżyłem się z bohaterką i opisami jej dziejów. Odnoszę wrażenie, że pisałeś o niej, bo ta dziewczyna była dla Ciebie kiedyś bardzo ważna, jakbyś pisał o swojej miłości życia.\nMam za sobą podobne próby i podobnie do Ciebie je doraźnie odpuściłem. Zastanawiam się czy nie powrócić do tych tekstów.\nZanim odniosę się do "Izy", jeszcze parę słów o tasiemcowej powieści. Otóż zdarzało mi się, że nie byłem zachwycony sposobem Twojej narracji. Nie małe jej części były napisane sprawnie, miały swoją dynamikę, połykało się tekst. Były jednak fragmenty słabsze zbytnio rozbudowane sny, chyba i inne niedomogi, których teraz nie będę rozgrzebywał. Jednak coś mnie zatrzymywało, było magnesem i wprawdzie odkładałem czytanie, ale chciałem do Twojej powieści wracać. Zawarłeś w niej pasję. Chyba typową dla badacza - psychoanalityka. Z jednej strony prowadziłeś swoisty psychologiczny reserch, z drugiej, starałeś się efekty przemyśleń przerabiać na fabułę z dramaturgią, która ma zachęcić czytelnika do chłonięcia dalszych dziejów bohaterki. Przyznaję, że w dużym stopniu Ci się to udawało.\nMoże to Antosiu dobrze, że odłożyłeś na pewien czas obszerną powieść. Choć mam nadzieję, że za jakiś czas do niej wrócisz, Z perspektywy nowych pisarskich doświadczeń, czytając po jakimś czasie tę powieść odkryjesz ją ponownie. Wtedy z pasją, dostrzegając jak na dłoni poprzednie ułomności, dokonasz przeróbek i zachwycisz odbiorców. Czego Ci życzę z całego serca.\nSymptomem Twoich pisarskich postępów, gdzie zawarłeś już znacznie lepsze tempo, bardziej wyrazistą dramaturgię, w sumie uwiodłeś czytelników lepszą narracją, jest opowieść "Iza".\nPodobała mi się, mimo że poznałem ją wcześniej.\nI jeszcze jedno. Przepraszam Cię, że nie doczytałem kilku dodanych rozdziałów powieści, o której wspominałem. Miałem pewne kłopoty, rzadko zaglądałem do PP. (Pewnie żal ma też do mnie Mike 17, bo zaniedbałem czytanie jego świetnych opowiadań).\nAntoniGrycuk dnia 03.12.2018 19:30\ntamtą powieść usunąłem z wiadomych tylko mi przyczyn. Przykro mi, że się zżyłeś z bohaterką, a teraz nie masz jak kontynuować. Nawet usunąłem dwa krótsze opowiadania będące częścią tej samej pozycji.\nCiesze się, że Ci się podobało to opowiadanie.\nA czy mają ze sobą wiele wspólnego bohaterki? Pewnie tak, bo w końcu ta sama osoba - ja - to pisała. Praktycznie u większości autorów można zauważyć pewne podobieństwa postaci z różnych książek. Ja jednak sądzę, że Iza bardzo się różni od Agnieszki. Iza to zdecydowana, energiczna i działająca jak przecinak dziewczyna, a Agnieszka należy do tych dumnych, ale skromnych i cichych.


Jacek Gruchalski - XII KONFERENCJA SIM\nInterim Manager, doradca, negocjator, członek SIM. Posiada ponad 22 lata doświadczenia na wysokich stanowiskach menedżerskich, które zdobywał pracując dla dużych międzynarodowych korporacji. Ma za sobą udział w start-upach firm na terenie Polski, ekspansji i udanych restrukturyzacjach, współpracował także z rodzimym biznesem jako doradca.\nJacek uczestniczył w opracowywaniu i wdrażaniu kompleksowych strategii funkcjonowania firm, jest ekspertem specjalizującym się w budowaniu i reorganizacji działów zakupu, definiowaniu strategii zakupów, zarządzaniu operacyjnym ze szczególnym uwzględnieniem analizy i optymalizacji procesów, zarządzania kategoriami, negocjacji i zarządzania dostawcami. Przygotowywał i wdrażał strategie rozwoju marek własnych, architektury produktów, importu oraz merchandisingu dla dużych firm.\nPosiada unikalne połączenie kompetencji zakupowych, sprzedażowych i zarządczych co daje możliwość spojrzenia na problemy kompleksowo. Jest doświadczonym negocjatorem, prowadził negocjacje umów biznesowych w kraju i za granicą. Współpracował z międzynarodowymi zespołami w strukturach matrycowych.\nZ wykształcenia Prawnik, fan jazdy na rowerze i modelarstwa kolejowego.\nNegocjator, Interim Manager, Certyfikowany Mediator oraz Certyfikowany Doradca GROWING PAINS STRATEGY®