Excentrycy - Włodzimierz Kowalewski - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Excentrycy - ebook\nWydawca: Marginesy Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2015\nLiczba stron: 331 Jest to ujednolicona liczba stron, która ułatwi Ci porównanie długości książek. Każda strona Legimi to 200 słów. Przeczytaj fragment ebooka\nOpis ebooka Excentrycy - Włodzimierz Kowalewski\nOpinie o ebooku Excentrycy - Włodzimierz Kowalewski\nFragment ebooka Excentrycy - Włodzimierz Kowalewski\nKorekta: JAN JAROSZUK\nŁamanie: | manufaktu-ar.com\nCopyright © by Włodzimierz Kowalewski Copyright © by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2015\nWarszawa 2015 Wydanie pierwsze w tej edycji\nWydawnictwo Marginesy dołożyło należytej staranności w rozumieniu art. 335 par. 2 kodeksu cywilnego w celu odnalezienia aktualnych dysponentów autorskich praw majątkowych do zdjęcia na okładce.\nZ uwagi na to, że przed oddaniem niniejszej książki do druku nie odnaleziono autora zdjęcia, Wydawnictwo Marginesy zobowiązuje się do wypłacenia stosownego wynagrodzenia z tytułu wykorzystania zdjęcia aktualnym dysponentom autorskich praw majątkowych niezwłocznie po ich zgłoszeniu do Wydawnictwa Marginesy.\nWydawnictwo Marginesy ul. Forteczna 1a 01-540 Warszawa tel. (+48) 22 839 91 27 e-mail:redakcja@marginesy.com.pl\nWszystkie nazwiska i fakty zmyśliłem.\nTylko Ciechocinek jest prawdziwy.\nW ciemności, błądząc ręką między okularami, szklanką i trójkątnym pudełeczkiem z tabletkami isalginu, namacała zegarek. Czwarta trzynaście – wskazywały fosforyzujące strzałki. Kto to widział cokolwiek zaczynać o tak głupiej godzinie?\nBól jednak nie dawał zasnąć, nie mogła znaleźć miejsca na starym, skrzypiącym tapczanie. Jak zawsze kiełkował po lewej stronie brzucha, trochę poniżej żeber. Najpierw niepokój, później poczucie, że tam, w środku, tkwi coś twardego i ostrego, wreszcie kłucie i rwanie wżerające się w kręgosłup, dochodzące falami aż do szczęk i skroni.\nTe ataki miała mniej więcej od roku; rzadko, potem częściej. Przychodziły nagle, o różnych porach, trwały też coraz dłużej, czasem po kilka godzin. Kiedy ostatni raz? Tydzień temu? Półtora? W pracy Drabikowa robiła jej zaraz zastrzyk z pyralginy, w domu było gorzej – dreptała bezradnie naokoło pokoju albo siedziała skulona, czekając, aż minie.\nBosymi nogami znalazła po omacku kapcie i zapaliła kinkiet nad toaletką z pękniętym lustrem. Dawał mętne, zaropiałe światło, rozłażące się jak pajęczyna po ścianie malowanej w biało-zielony wzorek. Zimno na chwilę przyniosło ulgę, dopiero teraz usłyszała, że pada deszcz, bębni o okiennice, woda chlupie przez dziurawe rynny, pluszcze na balkonach i okapach, wsiąka we wszystkie szpary w spróchniałych belkach. Pomyślała, że chyba trzeba będzie zacząć palić w piecu, bo ubrania znowu przejdą zgnilizną rozmokłego drewna.\nOkręciła się kocem, pojękując, znalazła w kredensie miętę, wsypała szczyptę do kubka i nastawiła prymus. Bayerowa na górze także nie spała. W kuchni słychać było ciężki, basowy kaszel i czuć papierosowy dym zmieszany z wilgocią.\nPrzycupnęła przy stole, parząc język, spijała małymi łykami gorące zioła, które wydawały się jej gęste i tłuste. Kubek lepił się do ceraty, podłożyła pod niego stary „Przekrój”, akurat na zdjęciu Soni Ziemann i artykule jakiegoś Johna Custance. „Piszę ten tekst w pełni kryzysu maniakalnego” – przeczytała. Uśmiechnęła się kwaśno.\nTylko w chwilach bólu gorączkowo zastanawiała się nad sobą. Bała się tych myśli. Przerażona, odkrywała wtedy, że nie wierzy w swoje własne obecne życie, że naprawdę istnieje gdzieś obok siebie, nie dzisiejsza, ale nadal ta dawna, z jedynej zachowanej fotografii, oderwanej od ostatniego biletu miesięcznego na „dziewiątkę”; przystanek przy wylocie ulicy Fredry. Czasem zrywała się w środku nocy przekonana, że to tylko przerwa w jakiejś długiej, męczącej podróży; marny hotel albo ławka dworcowej poczekalni. Przytomniała po chwili i opadała na poduszkę z biciem serca i ze łzami w oczach.\nA więc to egzotyczne miasteczko, o którym jeszcze w dzieciństwie słyszała od ciotki i które wtedy leżało na drugim końcu Polski, na drugim końcu świata, naprawdę miało być dla niej jedynym miejscem na ziemi, jakiego ponoć potrzebuje każdy człowiek? Ten obskurny pokoik w walącym się pensjonacie naprawdę ma być jej domem? Dlaczego?\nStało się coś tak strasznego; nie można tego ogarnąć żadną ludzką miarą. Przecież było miasto, do którego nigdy nie wróci, był Karol, jego siła, wargi rozcałowane do krwi, był zapach mężczyzny i miłosne noce oślizłe od potu. Były rozmowy i sprawy do załatwienia, cukiernie, jazz, kapelusze i żakiety, przyjaciółki, blask słońca na świeżo wyfroterowanej podłodze.\nA teraz śni albo znudzona patrzy na film o kimś o tej samej twarzy, ale zupełnie obcym. Ma czterdzieści trzy lata, samotność przecieka przez palce, przezroczysta jak woda z kranu. Dokąd dalej? Jak? Może powinna przetrzeć oczy i wreszcie zrobić coś ze sobą, a może nosi w sobie okropne choróbsko i robienie czegokolwiek nie ma już żadnego sensu? A może lepiej nie myśleć o sensie i bezsensie, tylko żyć – na ile się udaje, bez skrupułów i obrzydzenia?\nO szóstej zadzwonił budzik. Posykując z bólu, wyprasowała spódnicę i zdjęła papiloty. Sięgnęła po kawałek chleba i po słoik z masłem w osolonej wodzie, ale nie mogła niczego przełknąć. Na dworze było jeszcze prawie ciemno. Przez ogródek przeszła ostrożnie, żeby nie pośliznąć się w błocie i nie zapaskudzić czółenek. Powoli zamknęła namokłą od deszczu furtkę, zwisającą na jedynym, zardzewiałym zawiasie. Wiatr szarpał kikutami krzewów, wywracał parasol na drugą stronę, niósł lekki posmak soli.\nUtykając na lewą nogę, brnęła przed siebie chodnikiem zasłanym mokrymi liśćmi. O tej porze, poza sezonem, nie spotykało się tu przechodniów, z oszczędności nawet nie zapalano latarń. Drewniane wille odgrodzone konarami nagich lip trwały martwe w wilgotnym półmroku. Świeciło się zaledwie parę okien, żółty blask rozmiatały falujące gałęzie, zaczepiając o szyby i parapety. Od Wołuszewskiej przejechała jakaś furmanka, wiatr zagłuszył kłapanie kopyt w kałużach.\nPrzy ogrodzeniu parku, kiedy chciała przejść przez ulicę naprzeciw obdrapanego budynku dawnego hotelu Müllera, zaczepił ją listonosz. Spod wielkiej wojskowej płaszcz-pałatki wystawały tylko czubki butów i daszek czapki urzędowej.\n– Pani doktór, jest dla pani cóś! – zawołał z głębi mokrego brezentowego kaptura.\nPogrzebał pod peleryną i prędko podał jej kopertę obwiedzioną kolorowym szlaczkiem.\n– Wziułem zara rano z worka, żeby ten ubek, co przyjeżdża sprawdzać przesyłki, nie zobaczył.\nPodziękowała, schowała list do torebki. Deszcz zaczął padać mocniej, zasłoniła się parasolem, szybko minęła nieczynne solankowe źródło Grzyb, zamkniętą Zdrojową i pod wiatr, aleją między pustymi rabatami, na których latem układają dywany z kwiatów, dotarła do Łazienek nr 3.\nTu ciągnęły już z różnych stron grupki sanatoryjnych pacjentów, zabiegi wydawano od ósmej. Na piętrze długiego gmachu z rzędami wersalskich, półkolistych okien i wysokim, fabrycznym kominem działały inhalatoria, na parterze kąpiele błotne. Tam też, po lewej stronie od wejścia, w korytarzyku za kabinami borowinowymi, znajdował się jej gabinet.\n– Zrobi mi pani „trójkę” – jęknęła, wieszając płaszcz.\nDrabikowa kończyła właśnie śniadanie, wyjadając resztki bigosu z garnka okręconego kraciastą ścierką.\n– Znowu, pani doktór? Zaraz, tylko poszukam atropiny. Trza w końcu iść do doktora Garfinkla. Chce pani, to ja zaraz zadzwonię.\nPo zastrzyku ułożyła się na kozetce. Drabikowa wystawiła głowę przez drzwi i wrzasnęła w stłoczony tłumek:\n– Pani doktór będzie przyjmowała za godzinę albo za dwie. Pani doktór teraz odpoczywa!\nPrzy fotelu zasiadła jednak dopiero przed dziesiątą. Jak co dzień nieznani ludzie – gderliwi i zaślinieni starsi mężczyźni, zaciskający kurczowo dłonie na poręczach i wypychający ekskawator językiem, kobiety – jak zawsze gotowe na wszystko, dziewczynka bez nogi, przywieziona z sanatorium Młoda Gwardia. Próchnice ostre i przewlekłe, zapalenia miazgi, zgorzele. Wibracje ściskanej w palcach główki bormaszyny, które po latach odczuwa się dokuczliwie od nadgarstka po ramię. Czyszczenie kanałów, wypełnianie, swąd palonej kości. Ekstrakcje mleczaków jak ukręcanie zardzewiałych śrubek, ekstrakcje poważnych trzonowców – zapieranie się w nogach, pot na czole. Czasem reakcje nieprzewidziane – kiedyś pacjent odepchnął ją, uderzył w twarz, wyrwał z ręki kleszcze Bertena i plując krwią, uciekł na przełaj, tratując bezlitośnie szafirki, begonie i ageratum kwiatowego dywanu przed budynkiem łazienek. Innym razem zszokowany dzieciak darł się po zabiegu straszliwym, przechodzącym w wycie falsetem: „Dupa, dupa, dupa, dupaaa!!!”, tak opętańczo, że ojciec dobrą godzinę nie mógł go uspokoić. Słyszeli to chorzy leżący w wannach z błotem, słyszeli kuracjusze spacerujący wśród różowych magnolii, słyszało chyba całe uzdrowisko. Plotkowano potem zjadliwie o jej umiejętnościach.\nZaglądając do tych wszystkich ust, była pewna, że pochyla się nad ludzkim wnętrzem. Zęby mówiły jej o ludziach więcej niż psychoanaliza. Powtarzała sobie, że są fortyfikacją broniącą dostępu do duszy. Przyzwyczaiła się tak bardzo do cudzej śliny, ropnych wysięków, do krwi, zgniłego wyziewu, że nie potrafiła już odczuwać wstrętu. Doznania, po których normalny człowiek dostaje mdłości, przekształcała w życiowe historie. Wyobrażała sobie na przykład, że wady zgryzu to zaniedbane dzieciństwo w wielodzietnej rodzinie, próchnica – efekt nędznego pożywienia albo przeciwnie, rozpieszczenia i przekarmienia cukierkami przez dorastające kuzynki i brzuchatych wujków. Szczerby, ubytki, kostne zadziory sterczące z dziąseł – ślad bohaterskiego losu partyzanta albo bujnego temperamentu na wiejskich zabawach, eleganckie koronki i szwajcarskie złote plomby u skromnych starszych pań – ostatnia resztka „tamtego” dobrego życia. A brązowy nalot, rogowaciejące przyzębie – katastrofa męskości, której podstarzali faceci beznadziejnie usiłują zapobiec nikotyną.\nPrzez cały dzień nie wyjmowała listu, żeby nikt nie zobaczył znaczków z profilem królowej Elżbiety II albo po samym odcieniu papieru nie zorientował się, że to list nie z tego świata.\nHaczykowate pismo Fabiana poznała natychmiast. Brat pisał nieregularnie, zdarzały się dwa, trzy listy w ciągu miesiąca, ale też milczenie trwające kwartał i dłużej. Przysyłał także paczki, każdy list zwykle zapowiadał paczkę.\nBrała wtedy z szopy Bayerowej ręczny wózek i szła na pocztę. Żelazna kurtyna pękała na chwilę. Z wielkiego kartonu, i tak już przetrząśniętego łapskami celników, unosiła się najpierw ta szczególna, daleka, nierealna naftalinowo-mydlana woń Zachodu, a potem wysypywały się skarby. Materiał na kostium, nylonowe pończochy w szeleszczącym celofanie, mydło Palmolive, czarno-zielone, zupełnie takie samo, jakie kupowała kiedyś w drogerii przy placu Strzeleckim we Lwowie. Dalej herbata Lyonsa, kakao, twarde i grube czekolady Cadbury, prasowane daktyle, puszki Nescafé. O neskę, krzyk mody i snobizmu, dopytywał się zawsze właściciel pensjonatu Aryman z sąsiedztwa. Przyjeżdżająca latem nowoczesna warszawska inteligencja pijała ją z nabożną czcią, stosując specyficzny rytuał. Najpierw sypano kawę do szklanek, potem wszyscy przy stole łyżeczkami ucierali ciemny proszek z cukrem, długo, cierpliwie, jakby kręcili młynki modlitewne, oczekiwanie rozkoszy skracając namaszczoną rozmową. Wreszcie brązową pulpę w szklankach zalewano wrzątkiem z czajnika, głosy cichły, następował czas kontemplacji, przerywany tylko tłumionymi siorbnięciami i namiętnym wyrażaniem doznań: „Co za zapach! Jakaż ona cudownie aromatyczna! Czy nie czuje pani tej leciutkiej goryczy prażonych migdałów, pani magister?”. „Ależ tak, ależ tak! Chociaż ja czuję raczej posmak rumu i kalifornijskich rodzynek, panie inżynierze!”.\nZ poczuciem upokorzenia zauważała, że i w niej samej lęgnie się fascynacja dla błahostek, zwykłych śmieci, które teraz stanowiły przedmiot pożądania, zapewniały iluzję luksusu. Miała już odruch odkładania do szuflady pachnących papierków po mydle, cienkich sreberek i błyszczących, granatowych etykiet od czekolady z kolorowymi rysunkami winogron i orzechów. W ładnych puszkach po kawie i kakao, wystawionych na kredensie przechowywała szpulki, guziki, przyprawy i olejki do ciasta.\nTego dnia nie przyjmowała po południu w szpitalu Markiewicza. Wróciła więc prosto do domu, odgrzała sobie na obiad dwa kawałki serdelowej, zrobiła herbatę. Dopiero wtedy otworzyła list, starannie, pilnikiem do paznokci, jakby nie chcąc uszkodzić angielskiej koperty.\nListy Fabiana były zawsze krótkie. Pisał o tym, gdzie jest, co robi, co się wydarzyło – nigdy o przeszłości, nigdy o rodzinie. Zdobywał się nawet na szczerość. Chociaż była młodsza o sześć lat i dawno temu, w domu, traktował ją jak smarkulę, teraz przyznał się do romansu z mężatką, jakąś panią Zutą G., pisał też, że musi pracować jako robotnik, bo jest zbyt słaby, żeby tam grać na puzonie, utrzymać się w zawodzie i zarabiać.\nList zawierał zaledwie kilka zdań. Już po pierwszych dwóch głęboko westchnęła i opadły jej ręce: „Postanowiłem wrócić. Ponieważ nie mam dokąd – przyjadę do Ciebie”.\nDalej Fabian dokładnie informował, że przyjedzie we wtorek, dwunastego listopada wieczorem, że niczego się nie boi, był przecież tylko starszym sierżantem w orkiestrze.\n„Boże kochany! Przecież to już za trzy tygodnie!” – dotarło do niej po chwili. Nie wiedziała, czy się wściekać, czy cieszyć. W pierwszym odruchu chwyciła ołówek i chciała pisać, biec na pocztę, nadawać telegram, ekspres, zapytać go, czy jest naprawdę pewien, czy naprawdę nie wie, co straci. Napisać wprost, bez strachu, żeby nie wierzył reżymowym gazetom.\nPrzez osiemnaście lat rzadko do niego tęskniła. Nigdy nie byli ze sobą blisko. Istniał dla niej jako ktoś oficjalny i poważny, mniej czcigodny zastępca ojca. W wielkim i ciemnym mieszkaniu rodziców przy placu Halickim, zaraz koło pałacu Biesiadeckich i biura wagonów sypialnych Cooka, zakradała się czasem do jego pokoju. Kusił ją zapach tajemniczej kawalerskiej enklawy – głęboki, śliwkowy aromat cygar i kwaśna nuta kolońskiej wody Glockengasse zmieszane ze świeżością wypranych koszul i wyszczotkowanego ubrania. Ekscytował męski bałagan – spinki i krawaty rzucone byle gdzie, sterty gazet, papier nutowy i gramofonowe płyty porozwalane na stole, brudne szklanki, pełne popielniczki. Kiedy wychodził, potajemnie grzebała w jego rzeczach. Wiedziała, że głęboko w biurku ukrywa butelki koniaku i fotografie rozebranych kobiet. „Phi! Co takiego ciekawego może być w gołej kobiecie albo kobiecie ubranej w same pończochy? Męska paranoja! Co za obleśne świnie! Ze zwyczajnych pończoch zrobili sobie obiekt rozpusty! To tak, jakby mnie podniecały ich szelki, skarpety albo, tfu, kalesony!” – irytowała się nad wertowanym pośpiesznie sekretnym albumikiem. Tutaj również po raz pierwszy w życiu spróbowała alkoholu, pociągnęła potężny łyk winkelhausena z flaszy oplecionej wikliną, aż świeczki stanęły jej w oczach i ze strachu nie mogła wcisnąć z powrotem korka. Częściej jednak drzwi były zamknięte albo dochodził zza nich monotonny, żylasty pisk skrzypiec, katujących gamy i obowiązkowe wprawki. Ojciec, wykładowca łaciny średniowiecznej na uniwersytecie i długoletni śpiewak Chóru Cecyliańskiego, wymarzył sobie dla nich obojga kariery muzyczne. Fabian jednak po kilku latach udręki porzucił skrzypce dla puzonu i zaraz potem został wylany z konserwatorium. Ożenił się, wyprowadził do Ryśki na Białohorszcze, daleko, trzeba było iść kawał drogi od pętli tramwajowej. Ku zgrozie rodziny grał jazz i modne szlagiery z braćmi Langerfeldami, ostatecznie zamieniając sale koncertowe na bar Palais de danse w hotelu Bristol. Wtedy również i ją namówił, żeby spróbowała zaśpiewać z jazz-bandem. Uwielbiała to szaleństwo – światła, rytm, swoboda – The Jumpin’ Jive, Loch Lomond, Marie... Rodzice byli obrażeni, pryszczata jak ogórek hrabina Woroncewa, u której pobierała lekcje wokalistyki w Instytucie Szymanowskiego, dostałaby szczękościsku, gdyby ją zobaczyła na scenie w obcisłej sukni, czerwonej jak krew, wśród rozpalonych muzyką młodych mężczyzn. Potem Fabian zaczął występować na transatlantykach, dostał kontrakt na „Polonii”, przed samym wrześniem na „Piłsudskim”. Nie było go całymi miesiącami, przysyłał pocztówki z Dżakarty, Caracas, Montevideo – zewsząd takie same palmy, zachody słońca, białe żaglowce i ciemne tonie oceanów. Przywoził prezenty, najbardziej zapamiętała pantofle z krokodylej skóry, do nich krokodylową torebkę, puderniczkę, krokodylowe paski do zegarka i sukienki.\nCo się z tym wszystkim stało? I z jej babskimi drobiazgami na konsolce, przy Skarbkowskiej 19? Z chłodnymi w dotyku, niklowanymi przyborami do manicure, ostatnim flakonem Soir de Paris, zapachem lat trzydziestych, ze szminkami w złocistych oprawkach, z chińską skrzyneczką na korale i broszki? Całą gorycz, całą wielką niesprawiedliwość życia odczuwa się poprzez tęsknotę do małych rzeczy.\nW domu przyjęło się nie mówić głośno o sprawach brata, a samo imię „Fabian” wywoływało grymas zgorszenia na twarzy kucharki. Kiedyś pod drzwiami sypialni podsłuchała kłótnię rodziców, chodziło o zdrady, rzekome kochanki, podobno jedną w Rawie Ruskiej i drugą aż w Łodzi. Matka płakała, przekonywała, że to plotki, ojciec w kółko powtarzał nieswoim głosem: „Łajdus, łajdus, erotoman i łajdus!”. Innym razem ojciec walił o nocny stolik jakimiś papierami i ryczał w sposób zupełnie nielicujący z temperamentem filologa klasycznego: „Nie podpiszę! Nie zapłacę! Do gazet pójdę i ogłoszę, że nie ponoszę odpowiedzialności! Po nazwisku ogłoszę! Rozumiesz, Bubo, co ja mówię? Niech będzie skandal na całe miasto, psiakrew, a niech będzie! A my? Kogo myśmy wychowali, Bubo?”.\nNie napisała ani słowa, czysty papier zgniotła w kulkę, wrzuciła do wiadra przy zlewie. Poczuła nagły ucisk w piersiach i pieczenie policzków.\nPrzecież jednak bardzo chciała go zobaczyć, rzucić mu się na szyję, nieśmiało odgarnąć włosy – może teraz już siwe – jak wtedy, kiedy była młodą dziewczyną, a on starszym bratem, oschłym, wszechwiedzącym, budzącym nieśmiałość.\nI powiedzieć, koniecznie powiedzieć, że ona tak naprawdę też nie ma dokąd wracać, że zrobił błąd, jeśli myślał inaczej. Że ich świat się rozpłynął. Że widocznie był z cukru.\nBayerową zastała jak zwykle w łóżku. Rozkudłana, w przepoconej koszuli, siedziała oparta o poduszki i utykała wokół siebie starą, zbitą kołdrę. Świeciła stojąca lampa z abażurem w kształcie lilii, ale w pokoju było ciemno od dymu. Z kąta ział gorącem elektryczny grzejnik, na drugiej połowie małżeńskiego łoża walały się książki bez okładek, poplamiony biustonosz, pusta ćwiartka po wódce i talerz z petem wetkniętym w resztkę tłuczonych kartofli. Niedopałków i popiołu było pełno wszędzie – w doniczkach, pod szafą, w szklankach i kieliszkach zostawionych byle gdzie – na zakurzonej etażerce, na radiu, które, od rana do nocy włączone, bełkotało coś niezrozumiale.\n– Aaa, to ty, Wandzia – zahuczała Bayerowa ziewając. – Papierochy masz?\n– Zaraz... Najpierw okno otworzę, przecież tu już nie można wytrzymać!\n– „Tu nie można wytrzymać!” Masz ci los! „Tu” nie można! Nigdzie, kurwa jedna, już nie można! Nigdzie! Diabeł się zalągł! Jesteśmy prze! – zagrzmiał z łóżka oburzony bas.\nWanda opowiedziała o liście, o przyjeździe Fabiana, zapytała, czy mógłby na razie zamieszkać w pensjonacie, zanim postanowi, co dalej. Bayerowa łapczywie rozerwała paczkę żeglarzy, wydarła z niej kruszącego się papierosa i wetknęła do czarnej od smoły, szklanej cyfki. Wciągała dym, jak niedoszły topielec chwyta powietrze.\n– Najlepiej popędź go – dyszała przez ciężkie, gryzące kłęby. – Na cholerę ci on? W ogóle, to kto normalny stamtąd wraca? Znowu będę miała ubeków na karku. Ty nie pamiętasz tego skurwysyna, co chodził i zaglądał w okna? Akurat wtedy serwety krochmaliłam, patrzę: łazi, za parapety łapie, podskakuje, ręce przykłada do szyby, zagląda. Szlag mnie trafił! Za kocioł, na taras i wszystko lu! – na ten ryży łeb! Że też tyle siły miałam! Uciekł, upierniczony w krochmalu, aż ciekło portkami. Od razu przyjechali. „Świadomie i z rozmysłem utrudniacie czynności operacyjne” – darł się na mnie ten gruby, z koalicyjką, ten Kurył, Czurył czy jak mu tam, co jego stary przed wojną miotły kręcił na targu końskim. A ja: „Co utrudniamy? Jakie operacyjne? Gruszki mi, kurwa jedna, kradł!”. Ten do mnie z kajdankami: „Przeszkadzacie w wypełnianiu obowiązków władzy ludowej!”. A ja: „To władza ludowa ludowi gruszki podpierdala?”. Drugi jakiś: „Kobieto! Zaatakowałyście czynnie organy bezpieczeństwa publicznego!!”. „My? My zaatakowałym czynnie? Organ gruszki kradł!”. Nic mi wtedy nie zrobili, ale za tydzień zabrali pozwolenie na obiady domowe. A ty zresztą rób, jak uważasz. Żeby tylko co zapłacił. I tak wszystko stoi puste, licencji już nigdy nie dostanę, na wiosnę albo kwaterunek wejdzie, albo w cholerę zabiorą i won, do przytułku, do Aleksandrowa.\nPoprosiła jeszcze, żeby Bayerowa dała bratu pokój po Reichmanie, bo tylko tam zostały jakie takie meble, jest także ostatni w tym domu dobry piec.\nTamta spojrzała na nią jak bazyliszek, zawahała się przez chwilę, ale machnęła ręką, zwlokła tłuste cielsko z łóżka i poczłapała do drugiego pokoju. Tam otworzyła gablotkę, która kiedyś wisiała w recepcji, i niechętnie podała Wandzie klucz z wypolerowaną gałką, oznaczoną numerem „4”. Potem biegiem wróciła pod kołdrę, sycząc: „Zimno, zimno!”.\n– Wandzia, a może ty byś jutro gdzieś chociaż jakiś jarzębiak dostała? Diabeł się zalągł. Serio. Sama widziałam, wczoraj, przedwczoraj latał, kurwa jedna, po ogródku! Patrz – podniosła do światła strzęp „Gazety Pomorskiej” – chwalą się, że sputnika wystrzelili, a nikt już nie pamięta, co znaczy Martell, Bacardi czy choćby głupia whisky albo zwyczajny gin Gordona. Z całego smaku tylko litery zostały, człowiek może najwyżej sobie posylabizować. W dupie mam taki ustrój! Jesteśmy prze! Każden jeden – prze!\nJesienne dni zaczęły nagle pędzić jak szalone. Zawsze o tej porze roku coś rwało się w niej i strzępiło. Przestawała rozmawiać z ludźmi, nad spróchniałymi zębami pacjentów marzyła tylko, żeby już wrócić do domu, kupowała po drodze wszystkie tygodniki, jakie były w kiosku. Zamykała się, nigdzie nie wychodziła, wieczorami drzemała pod kocem albo bezmyślnie kręciła gałką radia, którego magiczne oko mrugało zielonym światłem w mroku pokoju jak fałszywa gwiazda. Teraz nie mogła usiedzieć na miejscu. Przede wszystkim – postanowiła wreszcie uszyć sobie garsonkę z szarej gabardyny od Fabiana i zupełnie zapominając o atakach bólu, pełna euforii jeździła popołudniowym pociągiem na przymiarki do krawcowej do Torunia. Zdobyła dwa adamaszkowe komplety pościeli, musiała po nie jechać do Bydgoszczy; znajoma dentystka dzwoniła, że będzie dostawa w pedecie. Zbiegiem okoliczności napatoczył się również kierownik składu opałowego, przyszedł z obwiązaną gębą i ropniem pod prawą dolną siódemką – załatwiła półtorej tony węgla, który na dodatek za darmo zwalili jej do piwnicy. Wyniosła na śmietnik stertę spranych ręczników, zmatowiałe szklanki, wyszczerbione talerze, rudziejące, pokrzywione widelce i łyżki. Kupowała nowe, jeśli tylko zobaczyła w sklepie, bez zastanowienia, na łapu-capu, byle błyszczały i pachniały nowością – jakby chciała koniecznie przekonać Fabiana, że jej życie nie jest takie, jakie jest naprawdę.\nPrzygotowywała też pokój. Na co dzień nie pamiętała o istnieniu hotelowego pawilonu o osiemnastu pustych pomieszczeniach, do których miesiącami nikt nie zagląda i których strzegą jedynie od dawna nieoliwione zamki i pourywane żaluzje. Przechodziło się tam przez hol pełniący kiedyś także rolę sali jadalnej. Zaginął już wszelki ślad po stolikach, dawne główne wejście do pensjonatu zabito deskami, pod jedną ścianą stał odwrócony kontuar recepcyjny z mosiężnym dzwonkiem, pod drugą wiekowe, obdrapane pianino, którego Bayerowa nie zdążyła jeszcze sprzedać, jak większości sprzętów ze swojego zakładu.\nPokój Reichmana znajdował się na piętrze, po lewej stronie. Prowadziły tam trzeszczące drewniane schody do połowy zarzucone rulonami starych chodników, grudkami ziemi doniczkowej, jakimiś wyschniętymi badylami zapakowanymi w gazety. Drzwi, jako jedyne, były zamknięte na klucz. Inne, uchylone albo nie wiadomo czemu zdjęte i oparte o framugi, odsłaniały kompletnie ogołocone wnętrza z odłażącymi tapetami, brudną podłogą, zalegającym smrodem kocich sików.\n„Co się dzieje w takich od dawna opuszczonych miejscach? Przecież nic nie powinno się dziać. Wszystko stoi w bezruchu. Nawet czas nie płynie, skoro nikogo tam nie ma. Nikt niczego nie używa, nikt niczego nie bierze do rąk, nie niszczy, nie psuje. A jednak wystarczy, że zabraknie ludzi – i tapety same się odklejają od ścian, podłoga sama zaczyna gnić, szyby mętnieją, rozsychają się niedotykane meble. A może to dowód na naszą boskość?” – roześmiała się do własnego odbicia w zakurzonym lustrze na korytarzu.\nO Reichmanie słyszała coś niecoś ze zdawkowych napomknień Bayerowej i z opowieści Sztorbeckiej, praczki, która kiedyś również sprzątała w pensjonacie. Przyjechał z Warszawy, pierwszy raz w trzydziestym drugim albo trzecim, chyba pacjent profesora Grucy; cierpiał na kręgosłup. Trafił tu przypadkowo, podobno przez dorożkarza. Potem przyjeżdżał na długo, na wiele miesięcy, pod koniec właściwie zamieszkał na stałe. Był ponoć poetą i dziennikarzem, pisywał do tygodników – chociaż nie przypominała sobie z tamtych czasów takiego nazwiska. Co rano chodził na zabiegi lecznicze, później zamykał się i pracował, wieczorem szedł do Europy, po drodze wysyłał zawsze kilka listów. Podobno często pił, sprowadzał kobiety: „Żadne jakieś tam, prosz pani, marmuzele!” – skrzeczała podekscytowanym szeptem Sztorbecka. – „To porządny człowiek był! Same bogate kurachy, małżonki poważnych panów na stanowisku! Starczyło, że jedną taką wytrachał, a perfumem francuskim za sto pięćdziesiąt złotych, prosz pani, w całym domu tydzień pachniało!”\nNa tym tle dochodziło podobno do scysji z Bayerową, ale regularnie płacił, był źródłem stałego dochodu, bo zostawał także na zimę. Zajmował też najdroższy pokój, ponoć najlepszy w całym kurorcie, z oddzielną ubikacją. Drugiego września, w sobotę, kiedy jeszcze chodziły pociągi, zapowiedział, że jedzie do Warszawy „rozejrzeć się, co i jak” i wróci za parę dni. Nigdy nie wrócił. Bayerowa zamknęła pokój, niczego nie ruszając. Nie wpuszczała tam innych gości, potrafiła go uchronić nawet wtedy, gdy obydwa piętra zajmowali oficerowie Waffen-SS. Tylko raz po wojnie, kiedy pensjonat jeszcze działał, przez kilka tygodni mieszkała tam jakaś jej krewna.\nPrzekręciła klucz. Otoczył ją zastały półmrok, przesycony odorem starych butów, zetlałego materiału i wilgotnego kopciu z pieca. Od lat nikt tu nie sprzątał. „Jeżeli czas ma jakąś naturalną woń, to chyba właśnie taką. Czas śmierdzi!” – przemknęło jej przez myśl. Odsunęła ciężką i sztywną od brudu zasłonę. Chwilę szarpała się z klamką, wreszcie szeroko otworzyła drzwi na balkon, gdzie wiatr nawiał brunatnych liści. Za zmurszałą drewnianą barierką sterczały gołe czubki drzew owocowych, dalej widać było dachy i kominy, jeszcze dalej – szczyt tężni z wieżyczką i gontowym okapem.\nNie wchodziła tu nigdy przedtem, dlatego długą chwilę stała na środku skrępowana. Najpierw zajrzała do wielkiej szafy z lustrem. Wisiało tam kilka ubrań starannie zabezpieczonych przed molami, w gumowanych pokrowcach, do których czyjaś ręka włożyła jeszcze niedawno świeże paczuszki lawendy i pęczki bagna. Wyżej leżały męskie kapelusze, zdefasonowane, dobre chyba już tylko dla strachów na wróble. Na granatowym suknie biurka przysuniętego do parapetu odciskał się jeszcze okrągły ślad po lampie, stała też popielnica z grubego szkła, a w niej złożone, martwo patrzące w sufit okulary. Resztka atramentu skamieniała na dnie firmowego kałamarza Watermana, stalówki na podstawce zardzewiały.\n„Lata płynęły, słońce wschodziło i zachodziło, zwycięzcy burzyli świat, kłamali i zabijali, kogo chcieli, a tej buteleczki nikt nawet nie dotknął, nie przesunął ani o milimetr. Zwycięzcy zmieniali granice, wypędzali z domów, znowu kłamali i znowu zabijali, a tu atrament wysychał sobie zacisznie i po cichutku, a stalówki rdzewiały spokojnie na nieporuszonej kupce”. Ugryzła się w język. „Ale ja jestem egzaltowana! Po co takie myśli? Lepiej w ogóle nie myśleć”.\nObejrzała biblioteczkę. Mebel rozsadzało od wewnątrz mnóstwo książek, przede wszystkim tanich, znajomych wydań Roju, upchanych bez ładu i składu – Marczyński obok Flauberta, Żywoty pań swawolnych przy wierszach Deotymy. Na dolnej półce grube periodyki, spiętrzone numery „Pamiętnika Warszawskiego” w ziemistych okładkach, zeszyty „Skamandra”, jakieś inne pisma. Pod przeciwległą ścianą stało łóżko bez pościeli, obok były drzwi do ubikacji, skąd śmierdziało stęchlizną i gdzie nad umywalką znalazła wyschnięte mydło do golenia oraz pudełko skamieniałego pudru firmy doktora Lustra. Kiedy z trudem, przez ścierkę, odkręciła zardzewiały zawór, woda, jakby drwiąc sobie z upływu czasu i wojennej gehenny ludzkości, zwyczajnie zabulgotała i z sykiem popłynęła do spłuczki.\nNajpierw napaliła w piecu. Na początku dymił, szczapy nie chciały się zająć, ale zaraz potem „złapał cug” i w pokoju zrobiło się inaczej; ciepło przywróciło chęć do życia. Kaszląc, usuwała pokłady kurzu, ściągała pajęczyny, trzepała na balkonie bordowy fotel, wietrzyła siennik. Kurz wrósł w powierzchnie mebli, trzeba je było zmywać, tak samo podłogę, którą przez kilka dni szorowała wielokrotnie proszkiem, wykręcając ze szmat czarną posokę i zdzierając dwie szczotki ryżowe. Spod łóżka i szafy wygarnęła pół wiadra mysich bobków, jakieś ścinki, kłaki, guziki, pożółkły, zmięty telegram z tekstem: „Nie przyjadę, nie czekaj”, a nawet niecierpliwie rozerwany papierek po olla – „specjalnościach gumowych”, jak reklamował kiedyś te miłosne akcesoria magazyn „Światowid”. Gdzieś we Włocławku zdobyła nowe firanki, postawiła na biurku wazon z chryzantemami. Uciekając od myśli o tym, jak to będzie, kiedy Fabian przyjedzie, jak go powita, co mu powie, o czym będą rozmawiali pierwszego wieczoru – pastowała i froterowała. Pokój nareszcie zaczął pachnieć i oddychać.\nW dzień przyjazdu wzięła wolne. O szóstej rano, przerażona, że może nie starczy jej jedzenia, stanęła jeszcze w kolejce do mięsnego. Udało jej się złapać ostatni kawał dobrego, chudego baleronu i dwa kilo schabu z kością. Na trzynastą była umówiona do fryzjera, do Tomaszewskiego naprzeciw Sienkiewiczówki. Kiedy wróciła, zmyła i polakierowała paznokcie, jeszcze raz pomalowała usta i brwi. Potem ustawiła talerze, przelała do jednej karafki ratafię, a do drugiej wyborową, włożyła nowy kostium, usiadła w kuchni i czekała, zerkając na tarczę budzika i bębniąc palcami o ceratę. Próbowała czytać ostatni „Przekrój”, fragmenty Dziennika stewardessy Alicji d’Unienville, ale nie mogła nic zrozumieć. Wreszcie nie wytrzymała, ubrała się i wyszła.\nZostało sporo czasu. Było zimno, zanosiło się na śnieg, idąc ciemnymi ulicami, dygotała pod futrem.\nPociąg się spóźniał, nie wychodziła więc na peron, stanęła w okrągłym dworcowym holu nakrytym kopułą jak bazylika i zacisnęła palce na pasku torebki. Roztrzęsiona, przestępowała z obcasa na obcas.\n„Jezu, Jezu, co mu powiedzieć na przywitanie? Jak się zachować? Czy w ogóle coś przejdzie jej przez gardło? Czy trzeba wzruszająco, że tęskniła, chociaż naprawdę nie tęskniła, że dopiero teraz skończyła się dla niej wojna? Albo jak na filmach, od razu o ich nieszczęściu, o rodzicach, o samotnych latach? Czy wystarczy tylko: «Dobrze, że już jesteś»? A może po prostu: jaką miał podróż, jakby zwyczajnie przyjeżdżał w odwiedziny ze Skierniewic, z Olsztyna, skądkolwiek? Albo wybuchnąć śmiechem na całą gębę, wrzasnąć: «Kopę lat!», i że ten czas, że ten los to starzy złodzieje i łobuzy, ale my ich mamy gdzieś, nic się nie zmieniliśmy i ni cholery się nie boimy!”\nTymczasem dochodziła siódma, ziemia zadrżała i osobowy z wagonami poznańskimi, planowy przyjazd 18.21, wjechał na stację. Serce skoczyło pod gardło.\nWysypała się gromada podróżnych. Jacyś uczniowie czy studenci, ludzie wracający z pracy, teczki, siatki z zakupami, kilkoro wystrojonych, zdezorientowanych kuracjuszy.\nZauważyła Fabiana, dopiero kiedy spojrzała w przeciwną stronę. Wysoki, dwa razy tęższy niż wtedy, gdy widziała go ostatni raz. W długim, ciemnym płaszczu i wielkim bretońskim berecie stał obok potężnej walizy, sterty toreb i futerałów, wyciągał szyję, patrzył nad głowami przechodzących. W obłokach pary spod kół lokomotywy wyglądał, jakby wychodził z mgły.\nZobaczył ją, poznał, zrobił krok do przodu – ale ona pierwsza rzuciła się biegiem, dopadła go zachłannie, objęła, przytuliła mocno twarz do kłującego policzka.\nŁamiącym się głosem wykrztusiła:\n– Czyś ty zwariował!!?\nLedwo zmieścili bagaże w dorożce. Pojazd ruszył, siedzieli obok siebie sztywni i spięci. Chociaż w świetle nielicznych latarń nie było widać niczego, Wanda nerwowo objaśniała: „O, o, popatrz, Teatr Letni, drewniany, drugi taki jest podobno tylko w Biarritz. Czasem świetne sztuki grają, w lipcu, w sierpniu przyjeżdża Eichlerówna, Dymsza, raz nawet Cybulski przyjechał, występował w Śnie nocy letniej, a może w Życie jest snem, nie pamiętam... Popatrz, tu popatrz! park Zdrojowy, pijalnia wód, a za nią jest muszla koncertowa. Zobacz, jak tu ładnie, tu są te słynne tężnie!”.\nFabian posłusznie spoglądał w ciemność, potakiwał i odpowiadał: „Rzeczywiście, rzeczywiście” albo „Tak, tak, słyszałem, słyszałem”.\nPrzed pensjonatem dorożkarz zakomunikował, że nie ma gdzie uwiązać konia i że go noga boli na „przygurbiu”, więc nie zlazł nawet z kozła, popalał sobie papierosa, a walizki i torby musieli wnosić do domu sami. Nie wiedząc, co do siebie mówić, gdy mijali się na ciemnej, zabłoconej ścieżce, za każdym razem powtarzali troskliwie i w różnych tonacjach: „Uważaj”, „Uważaaj”, „Uważaaaj!”.\nWreszcie dorożka odjechała, trzeba było wejść do środka.\nWanda pchnęła lekko Fabiana przez drzwi swojego jedynego pokoju i bąknąwszy „herbatę nastawię”, przemknęła do kuchni. Speszona, czekała nad prymusem, aż zacznie parować. Bała się odwrócić głowę, przysunęła ręce do spirytusowego płomyka w nadziei, że nie będą się trzęsły, ale i tak czuła wypełniającą ją po brzegi lodowatą ciecz.\nFabian nie wytrzymał i po paru minutach wsunął się za nią.\nNareszcie zobaczyli się w pełnym świetle. Patrzyli, milcząc, co chwila uciekali oczami w bok. Wreszcie on pierwszy przełknął ślinę.\n– A... gazu tu nie masz? Tak na westfalce się mordujesz? – pytał, wskazując płytę kuchenną i wiadro z węglem obok.\n– Trudno, można przeżyć... Zresztą, mało gotuję, w sanatorium jem.\n– A... – rozglądał się bezradnie. – A... wodociąg dobry? Nie cieknie?\nChwycił kawałek mydła leżący przy zlewie, odkręcił kran, machinalnie zaczął myć ręce. Podała mu czystą ścierkę.\n– Sama naprawiłam. Tylko uszczelek nie można dostać, musiałam wycinać z takiej gumki od butelki.\n– A... No bo jakby coś... tego, to ja, wiesz, też... tego. Takie rzeczy też tam robiłem. W końcu mosiądz to mosiądz – kran mosiężny, trąbka mosiężna...\nI znowu zamilkli, na zmianę podnosili na siebie wzrok i zaraz spuszczali głowy. Słowa się nie kleiły, nie przystawały, a tych, które by przystawały, nie można było znaleźć.\nNagle spotkali się spojrzeniami, oboje naraz parsknęli śmiechem i jeszcze raz zaczęli się ściskać, jak na dworcu.\n– Ależ ty pachniesz pięknie! Wodę kolońską masz taką jakby korzenną, tak jakby goździki. Tak – goździki i tytoń... Uważaj, kobity cię tu zjedzą, żadna się nie oprze – paplała prędko, żeby w ogóle cokolwiek mówić.\n– Życie to, mimo wszystko, koszmarna szmira. Najgłupszy refrenista by nie wymyślił – wycedził Fabian, krzywiąc usta.\nNa dobre rozgadał się dopiero przy stole.\n– Jak ty się nauczyłaś gotować! Coś podobnego! Ty – przy patelniach i brytfannach? Kto by pomyślał! Co by twój Karol na to?\n– Różnych rzeczy się nauczyłam. Było trochę czasu.\nWciągnął z lubością parę unoszącą się znad półmisków i potężnie westchnął.\n– I to naprawdę – ty to wszystko?\n– Nie mam kucharki.\n– Nie, kucharki nie. Ale myślałem, że może chociaż służącą. Co to za pani doktor bez służącej? Teraz ja będę twoją służącą.\nPo paru kieliszkach zapijanych herbatą próbował żartować. Rozgryzał brunatną, szorstką skórkę schabowego, miażdżył zębami miąższ, który akurat był taki, jaki powinien – słonawy, miękki, ale nie do końca wysmażony, rozlewający się w ustach – i cmokał głośno:


Luksusowe hotele - Ensanche Diputación | Hotels.com\nEnsanche Diputación — hotele (luksusowe)\nHotele luksusowe - Ensanche Diputación\nEnsanche Diputación — miejsce luksusowego wypoczynku\nLuksusowe hotele w miejscu takim jak Ensanche Diputación mają do zaoferowania o wiele więcej, niż wyłącznie nocleg — najwyższej klasy obsługa oraz fantastyczne udogodnienia to gwarancja udanego wypoczynku. Możesz wybierać spośród 5 luksusowych hoteli w miejscu takim jak Ensanche Diputación, więc na pewno znajdziesz tu coś dla siebie. Jeśli lubisz mieszkać w centrum, możesz wybrać pokój w hotelu, by niedaleko znajdowały się Port Alicante i Plaża Postiguet, lub wybrać luksusowy apartament w spokojniejszej okolicy. Bez względu na to, czy poszukujesz luksusowego hotelu w centrum tego miejsca (Ensanche Diputación), czy czegoś położonego trochę dalej, zespół Hotels.com ma dla Ciebie bogaty wybór ofert, które na pewno Ci się spodobają.\nJakie są najlepsze luksusowe hotele w miejscu takim jak Ensanche Diputación?\nGdy pozwiedzasz już miejsce takie jak Ensanche Diputación, wybierz się do świetnej restauracji, ciesz się otaczającymi Cię luksusami i połóż się na jedwabiście miękkiej poduszce na łóżku w Twoim luksusowym hotelu. W miejscu takim jak Ensanche Diputación możesz wybierać spośród 5 luksusowych obiektów na Hotels.com — oto te najpopularniejsze:\nHotel tylko dla dorosłych — Port Alicante w pobliżu\nHotel luksusowy — Port Alicante w pobliżu\nHotel luksusowy na plaży, gdzie goście mają do dyspozycji spa — Plaża Postiguet w pobliżu\nHotel luksusowy przy plaży, gdzie goście mają do dyspozycji bar przy basenie — Plaża Postiguet w pobliżu


Automatyczne skrzynie biegów • Wyświetl temat - Jatco jf506e Audi a3 szarpie z 2 na 3\nDzisiaj jest 20 sty 2019 21:50\nJatco jf506e Audi a3 szarpie z 2 na 3\nTytuł: Jatco jf506e Audi a3 szarpie z 2 na 3\nZamieszczono: 11 sie 2017 23:19\nRejestracja: 28 lis 2011 00:31\nSkrzynka szarpnie przy zmianie biegu z 2 na 3. Im cieplejsza skrzynia tym bardziej. Reszta funkcji działa bez zarzutu.\nKiedyś straciła wsteczny, oczywiście pękł hamulec taśmowy, już wtedy potrafiła szarpnąć i przy wymianie taśmy zostało to zgłoszone, skrzyniarz określił stan skrzyni na perfekcyjny, wymienił wtedy "coś" co niby było winne ale szarpnięcie zostało. Przy okazji olej, filtr.....\nAuto może i stare ale w przepięknym stanie, mam do niego sentyment i chcę zostawić je w rodzinie jako awaryjny dupowóz. Oczywiście chcę usunąć usterkę skrzyni.\nZastanawiam się który zawór ma na to bezpośredni wpływ. W dokumentacji vw jest opis które zawory odpowiadają za który bieg i tak:\n1 bieg - zawory A B C (N88, N89, N92)\n2 bieg - zawory A B (N88, N89)\n3 bieg - zawór B (N89)\n4 bieg - zawór C (N92)\n5 bieg - zawór A C (N88) ( N92)\nLogicznie, skoro zmiana biegów następuje poprzez wyłączenie poszczególnych zaworów, to winny jest zawór A, bo tylko on zmienia swój stan przy zmianie z 2 na 3.\nSkrzyniarz sugeruje wymianę zaworu B ale on jest wysterowany przez wszystkie 3 biegi i raczej nie ma wpływu na tę zmianę biegów.\nWszystkie inne zmiany są płynne, błędów brak.\nBędę wymieniał zawory do skutku ale może jakieś sugestie\nTytuł: Re: Jatco jf506e Audi a3 szarpie z 2 na 3\nZamieszczono: 13 wrz 2017 10:00\nPrzy zmainie z 2 na 3 odłączany jest zawór N88\nZamieszczono: 16 wrz 2017 18:54\nJak u Ciebie objawia się szarpanie?\nMam podobny problem ale auto podczas zmiany z 2 na 3 stuknie. Bieg wchodzi. Problem występuje tylko na rozgrzanym. Na zimnym skrzynia jest jak nowa. Nie ma innych objawów. Mam wymienione wszystkie elektrozawory. Sterownik był wyciągany i czyszczony. Mechanicy wykluczają uszkodzenie mechaniczne skrzyni. Niektórzy wskazują na zbyt niskie ciśnienie.\nDaj znać czy udało Ci się problem rozwiązać.


Głupi. - Socjologia - Nerwica.com\nPrzez wiejskifilozof, 6 Czerwiec 2014 w Socjologia\nCzasem mam wrażenie,że jestem najgłupszy na forum.Nawet Ci co mają o 17 lat,są oddemnie mądrzejsi.\nTeż mam czasem wrażenie, że jestem najgłupszy.\nPo co się nakręcacie. Mark, Ty nie jesteś głupi, masz tylko trochę stłumione emocje, ziom. A detektywmonk jak nikt ma pamięć do zapamiętywania wieku obywatelek, więc to też podchodzi pod niezłą umiejętność :)\nCzasem mam wrażenie,że jestem najgłupszy na forum.\nDetektyw , a co wywaliłeś ostatnio jakiegoś babola ,że się tak dręczysz ?\nTeż mam wrażenie, że jestem najgłupsza. To pewnie dlatego, że głównie marudzę o zwykłych, codziennych sprawach a nie wnoszę nic ciekawego w żadnym temacie. Nawet pomagać nie potrafię, powiedzieć czegoś miłego A jak już zdecyduje się napisać o czymś ciekawym to zawsze po napisaniu postu rezygnuje i wychodzę z tematu Mam wrażenie, że jestem gówniarz, w dodatku głupi więc nie mam prawa rozmawiać na poważniejsze tematy i to z ludźmi, ode mnie mądrzejszymi. Na innym forum jestem od podstawówki, wchodzę prawie codziennie a ilość moich postów można policzyć na palcach jednej ręki Boję się wyśmiania\ntrzeba jeszcze umieć odróżnić głupotę od choroby bo to nie to samo.niema zastrzyków i tabletek przeciwgłupotnych\nPo co się nakręcacie. Mark, Ty nie jesteś głupi, masz tylko trochę stłumione emocje, ziom.\nMój poziom wiedzy jest bardzo niski.\nNieprawda. Znasz się na przykład na meteorologicznych porach roku, ciekawe kto tutaj w ogóle wiedział, że coś takiego istnieje. Ha!\nI czym się tu przejmować? Ja też jestem głupi. Ale głupi nie wie, że jest głupi a mądry to wie\nludzie zdrowi są głupi bo nie wiedzą że w każdej chwili mogą zachorować.\nWydaję Ci się, ja pracuje pracowałem z prostymi ludźmi ze wsi, po zawodówce itp i poziom wszystkich tu piszących jest dużo wyższy niż ich( choć też do nich nic nie mam, ale oni by mieli problem z poprawnym sformułowaniem zdania nie mówiąc już o jakiejś poważniejszej dyskusji).\nI tak mój poziom wiedzy jest bardzo niski. W starym systemie edukacji to bym prawdopodobnie tylko podstawówkę dał radę skończyć.\nOsoby o naprawdę niskim poziomie wiedzy nie używają takich sformułowań jak poziom wiedzy czy system edukacji.\nTeż się czuję głupi i mam potrzebę pakowania swojego umysłu. Z tym że nauka nie wchodzi jak trzeba. No nic, może kiedyś mnie oświeci i będę mógł być mózgowcem.\nJuż świadomość bycia głupim świadczy że aż tak głupi nie jesteśmy, bo ci najgłupsi nawet tego nie są świadomi.\nZawsze się uważałem za głupiego. Po spotkaniach z psychologiem już się nie uważam za głupiego. To znaczy, że jednak jestem głupi?\nNie jesteś głupi, co za głupoty piszesz? detektywmonk, ty siebie nie doceniasz, bo gdybyś sie chociaż troszkę docenił i zaczął chodzić na psychoterapię po to , aby sie zmienić, a nie tylko dla renty to być może efekty jakie byś zobaczył przerosły by twoje najśmielsze wyobrażenia\nNie, jeśli masz prawidłową samoocenę możesz być mądry i tego świadomy, natomiast osoby o zawyżonej samoocenie często inteligencją, wiedzą nie grzeszą a uważają się za mądrych a w przypadku dominujących tu na forum osób o niskiej samoocenie nawet najmądrzejsi uważają się za głupich mimo że to nie prawda.\nKalekaŻyciowa, jesteś chory a nie głupi\n-- 06 cze 2014, 18:50 --\ndetektywmonk, wiesz,ja tego nie zauważyłam. Nie uważam żebyś był najgłupszy na forum.\nNo do najgłupszych na świecie nie należę, ale głupi to jestem.\nAle chyba nie jestem typowym 37 latkiem.\nNo tak typowy 37 latek ma 9 letnie dziecko pracę której nie cierpi i zdradza żonę no czyta 0,5 książki rocznie.\nI nie zachwyca go serial Pierwsza Miłość.I nie wzdycha do Agnieszki Wielgosz.


Brunner, John - "Na fali szoku" - katedra.nast.pl\nBrunner, John - "Na fali szoku"\nProblemy współczesne, rozwiązania nieco przestarzałe\nW siedzibie Tarnover, rządowej agencji o wielu, częściowo nieznanych kompetencjach, przesłuchiwany jest nieprzytomny mężczyzna. W jego braku świadomości nie ma nic sprzecznego – prowadzący wywiad Ralph Hartz korzysta z maszyn, pozwalających na bezpośredni dostęp przynajmniej do części wspomnień więźnia. Więźnia określanego jako Haflinger, ale kryjącego w swojej głowie historie mężczyzn noszących różne nazwiska, prowadzących rozmaite tryby życia i posiadających zdolność przypisywania sobie coraz to nowych tożsamości. A w każdej z nich planujących zemstę na Tarnover, instytucji, której Haflinger był wychowankiem...\nAkcja „Na fali szoku” dzieje się w Ameryce Północnej XXI wieku, w Stanach Zjednoczonych, kraju, na którego funkcjonowanie istotny wpływ mają rozmaite czynniki historyczne i społeczno-polityczne. Jeden z nich to katastrofa naturalna, która doprowadziła do zniszczenia Kalifornii oraz powstania z jednej strony żyjących na utrzymaniu rządu idealistycznych komun, a z drugiej bandyckich szczepów rodem z Mad Maxa. Drugi to fakt, że Stany oplata sieć połączeń elektronicznych, nie różniąca się zbytnio od znanego nam Internetu, ale bardziej scentralizowana i ściślej kontrolowana przez rząd. Rząd, który wykorzystuje najnowsze osiągnięcia naukowe oraz dostęp do informacji do doskonalenia władzy sprawowanej nad społeczeństwem. Podstawowym narzędziem służącym do wykonania tego zadania jest właśnie Tarnover, organizacja mająca teoretycznie na celu wyłonienie najzdolniejszych, najinteligentniejszych nastolatków i zaprzęgnięcie ich do pracy nad poprawianiem świata, a w rzeczywistości wypranie ich mózgów i zapewnienie aktualnej kaście rządzącej stabilności i pełni kontroli nad krajem.\n„Na fali szoku” to powieść opublikowana w 1975 roku (7 lat po wydanej wcześniej w Artefaktach świetnej „Wszyscy na Zanzibarze”). Z wielu powodów zaskakuje aktualnością – fundamentalny poruszany w niej problem to temat licznych współczesnych analiz, czyli rola informacji i braku dostępu do niej w manipulacji społeczeństwem. Tarnover nie jest co prawda formalnie korporacją, ale z wielu powodów ją przypomina. Rozmycie odpowiedzialności między rządem a jego agencjami, elektroniczne sposoby walki z wrogimi instytucjami, rola wirusów komputerowych (tu nazywanych robakami albo fagami), elementy zorganizowanego biznesu pocieszania i psychoterapii – wszystko to widzimy wokół siebie każdego dnia. Dość naiwnie i z dzisiejszego punktu widzenia niewiarygodnie wyglądają za to proponowane rozwiązania: nie sądzę, aby ktokolwiek zgodził się na wyrównanie szans poprzez całkowitą rezygnację z prywatności, minęły już też lata postrzegania hakerów jako rewolucyjnych bohaterów niosących przez sieć sztandary wolności, równości i braterstwa. Kuriozalnie (zwłaszcza z niedawnej polskiej perspektywy) brzmi też pomysł odwoływania się do referendum jako panaceum na kłopoty świata.\n„Na fali szoku” brakuje rozmachu i wyjątkowej konstrukcji „Wszyscy na Zanzibarze” – akcja powieści jest zasadniczo liniowa, choć do pewnego momentu poznajemy ją w retrospekcji. Do zalet powieści należy dynamiczna akcja, a przede wszystkim żywi, wielowymiarowi bohaterowie – sam Haflinger zdecydowanie nie przypomina nieskazitelnego herosa, główna postać kobieca to interesująca, choć nieatrakcyjna dziewczyna, córka kochanki Hafligera sama stająca się jego partnerką. W książce nie brak też smakowitych detali, takich jak choćby pomysł wykorzystywania dostępności bukmacherskich zakładów dotyczących praktycznie wszystkich aspektów życia jako sposobu przewidywania i kontrolowania trendów społecznych. Biorąc to pod uwagę, można autorowi wybaczyć wiarę w to, jak łatwo można wrócić z świata, gdzie kontrola nad informacją daje potężnym instytucjom władzę nad ludźmi, do słodkiej, socjaldemokratycznej szczęśliwości. W końcu 40 lat temu wiedzieliśmy mniej.\nDodano: 2015-10-04 20:09:09


Podkategoria: Apteki internetowe - strona 1 - monitormedyczny.pl - centrum informacji medycznej\nPrzedstawiamy Państwu stronę internetową, na jakiej odnajdziecie propozycję rozlicznych produktów, dzięki którym będziecie mogli poprawić swoje zdrowie jak również samopoczucie. W propozycji można znaleźć między innymi takie towary jak suplementy die ...\nInternet to wbrew pozorom niezmiernie użyteczny wytwór ludzkiej wynalazczości, ale jest taki tylko wtedy gdy potrafi się z niego właściwie korzystać. Oferuje on ogromne perspektywy i ułatwia pospolite czynności takie jak np kupowanie. W sklepie www I ...\nDziś chyba w każdym salonie kosmetycznym powinien znajdować się laser diodowy do depilacji. Panie uwielbiają bowiem mieć gładkie nogi i inne partie ciała, chętnie więc wydają pieniądze na trwałą depilację, jaka umożliwia to właśnie urządzenie. Jeśli ...\nSalon optyczny Ławrynowicz posiada wieloletnie doświadczenie w dopasowywaniu i sprzedaży okularów oraz soczewek kontaktowych. Stale poszerza swój asortyment, w którym dominują produkty renomowanych marek. Na miejscu istnieje również możliwość komplek ...\nApolonia to producent wysokiej klasy odzieży medycznej i kosmetycznej, dla kobiet oraz mężczyzn. W swojej ofercie mamy bogaty wybór kolorystyczny żakietów, sukienek, spodni, spódnic, fartuchów, tunik, marynarek, bluz, koszulek polo oraz obuwia. Na ży ...\nPotrzebujesz urządzenia, które pomoże Ci bezpiecznie przechowywać krew? A może sprzętu do transportu próbek? Właśnie takie wyposażenie znajdziesz w ofercie firmy Danlab. Odwiedź naszą stronę internetową – znajdziesz tam bogatą ofertę, w której znajdz ...\nWspółpracuj z najlepszym dostawcą sprzętu medycznego na rynku! Łatwa dostawa i szeroki asortyment sprawią, że będziesz zadowolony z naszych usług. Już dziś zamów aparaty KTG i EKG, dzięki którym wykonasz skomplikowane pomiary stanu zdrowia pacjentów. ...\nodzież medyczna (1), sprzęt kosmetyczny (2), CaliVita (1), suplementy diety (4), apteki internetowe (1), urządzenia kosmetyczne (1), sprzęt medyczny (5), okulista (2), zioła (1), suplementy (3), apteka internetowa (2), odchudzanie (7), leki (4), wyposażenie laboratorium (1), Spirometry (1), apteka online (2), tanie leki (1), kosmetyki (2), sklep z odzieżą medyczną (1), apteka (4), antykoncepcja (1), optyk (1), Detektory tętna płodu (1), salon optyczny (1), chłodziarki (1), Aparaty KTG (1), łóżka rehabilitacyjne (1), leki bez recepty (1), leki przeciwbólowe (1), sprzedaż leków (1), wyposażenie placówek medycznych (1), destylatory (1)


Nie tylko o bezpieczeństwie pożarowym | Zespół Szkół Ogólnokształcących Nr 2 im. Markiana Szaszkewicza w Przemyślu\nOmawiane tematy przybliżyłem poprzez prezentację plansz z kolorowymi zdjęciami, obrazującymi działania ratownicze podejmowane przez przemyskich strażaków, na terenie miasta i powiatu przemyskiego, w minionych latach. Zachęcony odpowiedzialną postawą młodzieży prezentowałem słuchaczom m.in. Identyfikacyjną Kartę Grupy Krwi, Kartę I.C.E., „Oświadczenie woli” dotyczące przekazania do transplantacji, po swojej nagłej śmierci, narządów ratujących życie innym. Ten temat był dla większości z nich nowością.\nWspomniałem, że kobieta po oddaniu 5, a mężczyzna po oddaniu 6 litrów krwi otrzymuje tytuł Zasłużony Honorowy Dawca Krwi. Zaznaczyłem, że w 2013 r. obchodziliśmy 55 lat HDK Polskiego Czerwonego Krzyża, a rok 2014 jest rokiem jubileuszu 95-lecia PCK. Poinformowałem, że od 22 maja 1999 r. patronem krwiodawców jest św. Maksymilian Maria Kolbe. Przytoczyłem słuchaczom słowa św. Maksymiliana: „Miarą wartości człowieka są jego czyny”.\nNastępnie przeprowadziłem konkurs wiedzy z zakresu przekazanych informacji. Osobom, które dobrze odpowiedziały na pytania wręczyłem drobne upominki, m.in. ulotkę informującą o działalności klubu HDK PCK „Płomyk” przy Komendzie Miejskiej PSP w Przemyślu, którego jestem prezesem od 27 lat, „kropelkę krwi”, itp.\nPan Zdzisław, posiadacz „Kryształowego Serca” oraz odznaki „HDK – Zasłużony dla Zdrowia Narodu” poprowadził w naszej szkole warsztaty na temat oddawania krwi dla ludzi w potrzebie. Zostaliśmy poinformowani o wymogach jakie musi spełniać osoba, która chce w ten sposób pomóc innym”. Po chwili dodaje: ” Przy okazji poruszone zostały tematy związane ze strażą pożarną, podstawowymi zasadami ewakuacji. Pan Wójcik zaprezentował nam również albumy ze zdjęciami z akcji. Pierwsza część zakończyła się skromnym konkursem, sprawdzającym naszą wiedzę na temat pożarnictwa\nNastępnie pani Bernadeta wygłosiła pogadankę połączoną z pokazem na temat udzielania pierwszej pomocy w nagłych wypadkach, wyjaśniając zasady udzielania pierwszej pomocy na miejscu zdarzenia, przez osoby które nie są profesjonalnymi ratownikami. „Uczniowie krok po kroku, dowiedzieli się w jaki sposób ocenić stan poszkodowanego i właściwie udzielić pierwszej pomocy przedmedycznej oraz poznali przepisy prawne regulujące obowiązek udzielenia pierwszej pomocy przedmedycznej, schemat „Łańcucha przeżycia” – czynności, których wykonanie maksymalnie zwiększa szansę przeżycia osób poszkodowanych i resuscytację krążeniowo-oddechową u osób dorosłych – czynności ratownicze w przypadku nagłego zatrzymania krążenia” – mówi pani Jasińska. Podsumowując zauważa: „Ważnym elementem było uświadomienie młodzieży, iż każdy z nich może znaleźć się w sytuacji, gdzie dzięki zdobytym umiejętnościom i wiadomościom, może przyczynić się do uratowania czyjegoś zdrowia lub nawet życia”.\nTo spotkanie bardzo ubogaciło prelegentów i słuchaczy. Warto pamiętać, że Jan Paweł II powiedział: „Oddając własną krew, dobrowolnie i bezinteresownie, to gest o wysokiej wartości moralnej i obywatelskiej. To dar życia… Niech dawcy krwi, którym należy się wdzięczność wszystkich, będą coraz liczniejsi we wszystkich częściach świata”. Cieszę się, że kilka osób skorzystało z mojej propozycji i wzięło czyste druki „Oświadczenia woli”.


MOJA AKTUALNA PIELĘGNACJA TWARZY - CZERWIEC. CERA MIESZANA, ODWODNIONA, TRĄDZIKOWA. | HappySunny\nMOJA AKTUALNA PIELĘGNACJA TWARZY - CZERWIEC. CERA MIESZANA, ODWODNIONA, TRĄDZIKOWA.\nHej;) Dawno nie było postu z aktualizacją pielęgnacji mojej twarzy, więc pomyślałam, że warto taki post stworzyć, tym bardziej, że pielęgnacja skóry latem różni się od pielęgnacji skóry zimą. Zwykle ograniczam trochę ilość kosmetyków, rezygnuje z tak mocnego nawilżania skóry, odstawiam kwasy, stawiam na produkty normalizujące. Bardziej skupiam się też na oczyszczaniu twarzy za pomocą produktów z zawartością węgla i glinek.\nMoja poranna pielęgnacja zawsze zaczyna się od umycia twarzy, zmycia resztek kosmetyków, które nie zdążyły się wchłonąć przez noc. W tym celu stosuję przeróżne produkty, aktualnie jest to odżywcza maseczka-peeling z mielonym lnem marki Vianek. Kosmetyk delikatnie złuszcza martwy naskórek. Zostawiam ją na około 5 minut, następnie zmywam wodą. Skóra jest po nim nawilżona, napięta, bardzo gładka, pory są zwężone. Maseczka zostawia delikatnie tłusty film na skórze.\nNastępnie spryskuję całą twarz tonikiem różanym Magic Rose z Evree, dzięki czemu moja cera jest nawilżona, odświeżona i ukojona.\nKolejnym krokiem jest nałożenie kremu. Latem stawiam na lżejsze konsystencje, które szybko się wchłaniają i nie pozostawiają tłustej warstwy. W tej chwili używam na zmianę dwóch kremów - nawilżającego Vianek oraz normalizującego Evree Pure Neroli. Pod oczami ląduje krem arganowy Nacomi, który jest dla mnie ideałem na dzień, na noc i pod makijaż.\nW ciągu dnia kilka razy przemywam twarz tonikiem normalizującym Pure Neroli z Evree. Mam cerę mieszaną, która w lecie bardzo szybko się przetłuszcza, więc czuję potrzebę by zdjąć nadmiar sebum. Jeśli mam na sobie makijaż to oczywiście kończy się tylko na spryskaniu twarzy - zarówno makijaż jak i moja skóra są po tym kroku odświeżone. W razie potrzeby odciskam jeszcze nadmiar sebum bibułkami matującymi. Jeśli jestem saute najpierw obficie spryskuję tonikiem twarz, a następnie przecieram ją wacikami kosmetycznymi.\nJeśli nie mam na sobie makijażu to kilkakrotnie w ciągu dnia aplikuję na niedoskonałości żel punktowy, również z serii Pure Neroli od Evree. Żel zawiera w składzie olejek z drzewa herbacianego, więc działa antyseptycznie, antybakteryjnie i wysusza te niedoskonałości.\nWieczorną pielęgnację zaczynam od zmycia makijażu olejkiem - w tej chwili używam różanego Magic Rose, od Evree. W ogóle marka Evree ostatnio zdominowała moją pielęgnację:)\nNastępnie myję twarz za pomocą żelu - na zmianę używam żelu węglowego Bielenda Carbo Detox i żelu enzymatycznego Vianek.\nKolejnym krokiem jest nałożenie na twarz serum lub olejku. Obecnie używam serum Ava z witaminą C. To serum bardzo mocno napina skórę i bardzo delikatnie rozjaśnia przebarwienia. Mimo to chyba wolę Vita C Infusion z MincerPharmy. Na koniec aplikuję na twarz treściwy krem - aktualnie używam kremu Miya Cosmetics myWONDERBALM Call Me Later z masłem shea. Krem jest tłusty, bardzo gęsty i naprawdę dobrze nawilża. Pod oczami ląduje ten sam krem co rano - arganowy marki Nacomi.\nRaz/dwa razy w tygodniu stosuję maseczkę oczyszczającą, węglową Evree Black Rose. Dokładnie oczyszcza cerę, likwiduje zaskórniki i wygładza skórę.\nDajcie znać w komentarzach, jak wygląda Wasza pielęgnacja twarzy. Koniecznie napiszcie jakie kosmetyki u Was się najlepiej sprawdzają.\ncoolturaikoty 13 czerwca 2017 15:01\nNie miałam jeszcze doczynienia z pielęgnacja do twarzy Evree. Uwielbiam ich balsam Repair o zapachu mango i krem do stóp. Kremy, żele i toniki Vianek polecam każdej koleżance, a krem pod oczy z Nacomi to moje odkrycie ostatnich tygodni. Muszę zakupić sobie żel myjący z Bielendy, maseczka z aktywnym węglem zrobiła na mnie wrażenie już po pierwszym zastosowaniu. Pozdrawiam!\nHappySunny 14 czerwca 2017 11:53\nO tak, ten balsam z mango jest moim ulubieńcem:) Kremu do stóp jeszcze nie miałam. W takim razie ja muszę się zaopatrzyć w maseczkę. Również pozdrawiam:)\nBlingBlingMakeUp 14 czerwca 2017 09:30\nWidze duzo produktow marki Evree, u mnie rowniez gosci tonik rozany tej marki. Koniecznie musze siegnac po inne ich kosmetyki <3\nHappySunny 14 czerwca 2017 12:05\nJa właśnie zaczynałam przygodę z tą marką od toniku różanego:) Polecam całą tę serię Magic Rose;)\nLaven 15 czerwca 2017 22:10\nDużo produktów, które gdzieś mi się przewijały przed oczami, ale sama nie miałam okazji z nich korzystać. Zainteresowałaś mnie nimi ;)


Jak lina ratunkowa - warszawa.gosc.pl\nwarszawa.gosc.pl → Jak lina ratunkowa\nJak lina ratunkowa\nMatki w Modlitwie modliły się również przy grobie bł. ks. Jerzego Popiełuszki\tTomasz Gołąb /GN\nPonad 200 mam wzięło udział w spotkaniu grup Matek w Modlitwie na Żoliborzu.\nW kościele św. Stanisława Kostki odbyła się 5 października Krajowa Konferencja Matek w Modlitwie z udziałem założycielki Weroniki Wiliams, krajowej koordynatorki Lucyny Dec z Białegostoku i ks. Mirosława Korsaka – asystenta kościelnego Matek w Modlitwie.\n– W pewnym momencie mojego życia dotarło do mnie, że nie chcę być kiedyś zapamiętana jako bizneswoman. Czuję się przede wszystkim matką – mówiła inicjatorka ruchu, który w Warszawie ma już kilka wspólnot spotykających się raz w tygodniu na wspólnej modlitwie za własne dzieci. Weronika Wiliams przedstawiła podstawowe zasady międzynarodowego ruchu Mothers Prayers (Matki w Modlitwie). Założony w 1995 r., bardzo szybko znalazł naśladowców w ponad 100 krajach świata. – Widocznie na całym świecie są matki, które czują podobnie: że same nie dają już rady i że muszą w stu procentach zaufać Panu Bogu. Zrozumiały, że w życiu ich dzieci nie jest najważniejsza wola matki, ale Stwórcy – mówi Ewa Kocemba Gumowska, która została warszawską koordynatorką ruchu. – Sama przeżywam po ludzku beznadziejną sytuację, ponieważ moje 18-letnie dziecko wyprowadziło się z domu. Wspólnota MwM jest dla mnie, bezsilnej, żyjącej bez wsparcia w świecie, jak rzucona lina ratunkowa. Siła Matek w Modlitwie leży bowiem w jedności i wspólnocie duchowej z mamami z całego świata. Różne są drogi naszego macierzyństwa, nie zawsze proste i łatwe, różne są sukcesy i błędy wychowawcze, ale jestem przekonana, że moje dziecko i macierzyństwo jest największą radością i sukcesem, jaki odniosłam w życiu – dodaje E. Kocemba Gumowska.


Dr Bodnar: Gdyby mnie posłuchano pandemia byłaby opanowana w miesiąc! - Sanok - wiadomości, informacje, wydarzenia, noclegi\nOpublikowano: sob, 20 mar 2021 11:50 Ostatnia modyfikacja: sob, 20 mar 2021 13:02\nWiadomości Dlaczego nie polegają na słowach lekarze z wieloletnim stażem? O tym jak dr Włodzimierz Bodnar próbował walczyć o powszechne stosowanie amantadyny pisaliśmy wiele razy. Pulmonolog przedstawił kolejne dane potwierdzające skuteczność swojej terapii w walce z COVID-19. Skuteczność była wysoka, a po 48 godzinach od podania amantadyny następowała znaczna poprawa.\nNie tak dawno wydawało się, że trzeba zapomnieć o powszechnym stosowaniu amantadyny w leczeniu koronawirusa. Rząd zakazał go stosować u pacjentów zakażonych COVID-19!\n• Koniecznie przeczytaj: Na taką pandemię czekano wiele lat. Ma ona trwać i trwać


Farouk Systems | ELNINO PARFUM\nMarki Farouk Systems\nBiosilk Color Therapy (5)\nBiosilk Hydrating Therapy (3)\nBiosilk Rock Hard (1)\nBiosilk Silk Therapy (8)\nCHI Dry Conditioner (1)\nCHI Dry Shampoo (1)\nCHI Infra Treatment (1)\nCHI Ionic (1)\nCHI Shine Infusion (1)\nO marce Farouk Systems\n
Piękne, lśniące, jedwabiście gładki i zadbane włosy. Jeśli o takich właśnie marzysz, to powinnaś używać kosmetyków, które Ci to umożliwią. Z pewnością takimi kosmetykami są Kosmetyki Farouk Systems. Pełna gama jedwabi, sprayów, pianek, szamponów i odżywek sprawi, że w końcu będziesz mogła zadbać o nie tak, jak zawsze o tym marzyłaś. Podasz im doskonałej jakości kosmetyki używane w salonach fryzjerskich na całym świecie, kosmetyki, które kochają włosy i odwdzięczają się za nie fantastycznym, po prostu obłędnym wyglądem.

Jeśli wyobrażasz sobie, że takie kosmetyki kosztują fortunę, to jesteś w błędzie! W naszej internetowej drogerii znajdziesz je w bardzo atrakcyjnych cenach, znacznie niższych niż proponowane ceny w salonach fryzjerskich czy znanych Ci drogeriach stacjonarnych. Tylko u nas będziesz mogła kupić je wszystkie, bez wychodzenia z domu, z opcją dostawy pod wskazany przez Ciebie adres. To doskonała szansa, aby w końcu cieszyć się kosmetykami, które prawdziwie i jak najlepiej zadbają o Twoje włosy.

Nasza internetowa drogeria, to prawdziwa kopalnia markowych kosmetyków, perfum z najwyższej półki – uwielbianych przez kobiety na całym świecie, niesłychanie cenionych przez wszystkie gwiazdy. Dzięki nam we własnym domu będziesz mogła stworzyć swoje prywatne SPA, w którym zapomnisz o całym świecie, w którym oddasz się błogiemu relaksowi z najlepszymi kosmetykami pod ręką. Od dzisiaj, waśnie na najlepsze rzeczy będzie Cię po prostu stać.

Jak zrobić zakupy w naszym sklepie? To bardzo proste. Wchodzisz na stronę internetową naszej wirtualnej perfumerii. Kierując się nazwami producentów, marek wybierasz to, co chciałabyś mieć u siebie. Dodajesz do wirtualnego koszyka, podajesz adres dostawy, płacisz i czekasz aż następnego dnia kurier zapuka z paczką do twojego domu. Sama widzisz, że zakupy w naszej perfumerii są nie tylko szybkie ale także przede wszystkim – bardzo tanie. Takiej okazji nie możesz przegapić, dlatego kupuj u nas już dzisiaj! Gwarantujemy Ci pełne zadowolenie, satysfakcję a sobie pewność, że na pewno do nas jeszcze wrócisz.


Maxatin – Opinie, Cena Oraz Efekty Suplementu – PolskaYear\nIstnieje wiele preparatów usprawniających pracę penisa. Jednak jest tylko jeden w swoim rodzaju produkt, który nie tylko pomaga w przypadku zaburzeń erekcji, potęguje przyjemność, ale też zwiększa produkcje spermy. Wytrysk będzie zarówno znacznie bardziej pokaźny, bo aż pięciokrotnie większy, jak i lepszej jakości. Zauważalna jest też zwiększona ruchliwość plemników. Po kuracji Maxatin stosunek na pewno będzie przyjemniejszy zarówno dla Ciebie jak i dla niej. Suplement jest również idealny dla osób, które mają stale niskie libido i nie odczuwają popędu seksualnego. Często wynika to ze stresu dnia codziennego, czy po prostu zmęczenia. Dzięki tej suplementacji każdy facet stanie na wysokości zadania w łóżku.\nMaxatin – Opinie użytkowników\nMaxatin Opinia Jurka z Koszalina, wiek 36 lat\nMaxatin Opinia Wojtka z Mławy, wiek 43 lata\nMaxatin Opinia Mirka z Piły, wiek 50 lat\nMaxatin – Cena produktu, Gdzie można go kupić?\nMaxatin – Skład, Dawkowanie\nZanim zapoznamy się z dokładnym składem i efektami jakie daje stosowanie suplementu, warto dowiedzieć się co inni użytkownicy sądzą na temat preparatu. Najprostszym sposobem, aby sprawdzić opinie pozostałych użytkowników jest przejrzenie stron oraz fora internetowe o podobnej tematyce. W takich miejscach można dowiedzieć się wielu prawdziwych historii jak Maxatin pomógł innym facetom w walce z problemami, poniżej trzy świetnie oddające sedno sprawy.\n„Od pewnego czasu mam problemy z erekcją. Nie wiem dlaczego, bo przecież nie jestem jeszcze w takim wieku, żebym potrzebował jakiś niebieskich tabletek. Wiadomo nowa praca, kredyt na dom i przez to wszystko stresu nie ubywa, prawdopodobnie to główna przyczyna moim dolegliwości. Mimo wszystko chcę nadał być postrzegany przez żonę jako prawdziwy facet, a nie pierdoła. Dlatego postanowiłem poszukać pomocy w Internecie. Wielu facetów poleca Maxatin jako środek bezpieczny i podnoszący libido. Rzeczywiście po zastosowaniu tego produktu moje życie seksualne wróciło do normy.”\n„Każdy się starzeje i jest to nieunikniona, dopadło i mnie. Jednak najgorsze są te zmiany w organizmie. Dla mnie i myślę, że dla mojej żony także najbardziej przykre było znaczne obniżenie libido. Wiadomo, zmęczenie robi swoje, ale nie sądziłem, że będzie to aż tak odczuwalne. Szczególnie martwi mnie to, bo moja małżonka jest trochę ode mnie młodsza, więc nie stroni od seksu. Z pomocom przyszedł Maxatin, który sprawił, że seks nigdy nie był lepszy. Mój popęd seksualny teraz jest jak u dwudziestolatka.”\n„Może i już wiek nie ten, ale w końcu 50 lat to jeszcze nie wyrok śmierci. Szczególnie, gdy ma się tyle energii co ja! Niestety od czasu do czasu nie jestem w stanie zaspokoić swojej małżonki. Po prostu mimo szczerych chęci nie dochodzi do wzwodu penisa. Mój brat, który jest trochę starszy ode mnie, sprezentował mi Maxatin, który z reszta sam też zażywa. Suplement okazał się niezwykle skuteczny w moim przypadku i teraz zawsze jest zwarty i gotowy na harce w łóżku.”\nSzczerze poleca się dokonanie zakupu tego produktu za pośrednictwem sklepu online producenta. Dzięki temu oprócz korzystnej ceny otrzymuje się szereg dodatkowych zalet tak jak w przypadku Vigrax, o którym już pisaliśmy. Nigdzie indziej nie ma się 100% pewności oryginalności kupowanego produktu. Po drugie sklep zapewnia całkowitą anonimowość, dzięki temu nawet żona nie dowie się o Twoim złotym środku. Ponadto producent oferuje dostawę także poza granicami Polski. Natomiast sama dostawa jest bezpłatna. Często jest tak, że sam produkt wydaje się tańszy, ale gdy doda się koszt wysyłki to jednak wychodzi na to samo albo i jest drożej. W przypadku sklepu internetowego producenta Maxatin otrzymasz to co zamówiłeś i to w ekspresowym tempie bez dodatkowych kosztów. Sama cena preparatu jest uzależniona od ilości zakupionego produktu.\nSuplement jest dostępny wyłącznie w Internecie. Apteka czy sklep stacjonarny nie będą miały w swoim asortymencie tego produktu. Wszystko po to, aby maksymalnie obniżyć koszta. Dzięki klient płaci tylko za produkcje i wysokiej jakości skład, a nie dystrybucję na szeroką skalę.\nTo, czym chętnie chwali się producent jest wysokiej jakości skład preparatu oraz zapewnienie bezpieczeństwa. Dzięki wykorzystywaniu roślin z upraw spełniających wszelkie atesty oraz wolnych od GMO, ma się pewność pozytywnego działania tych tabletek. Mało jest obecnie na rynku produktów, które mogą poszczycić się brakiem wywoływania skutków ubocznych wśród sowich użytkowników. Bardzo ważne jest również odpowiednie stosowanie suplementu. Nigdy nie należy podnosić zalecanej dawki, która wynosi dwie tabletki dziennie. Producent do każdego opakowania dołącza wszelkie potrzebne informacje dla użytkownika. Jedno opakowanie wystarcza na miesięczna kurację. Do najpotrzebniejszych składników, które stoją za sukcesem Maxatin są:\nDodatkowo zawiera szereg witamin i minerałów dodających energię oraz witalność.\nMaxatin to połączenie tego co naturalne z dobrą ceną oraz skutecznością. Niczego więcej nie potrzebujesz w swoich dążeniach do lepszego seksu. Dzięki temu preparatowi będziesz zawsze w świetnej formie, a Twoja sperma w doskonałej jakości ponadprzeciętnej ilości.


Shiqian Hospital of Traditional Chinese Medicine (Hospitalby.com)\nPełny tytuł: Shiqian Hospital of Traditional Chinese Medicine\nZarówno minimalne zabiegi chirurgiczne, jak i te, które wymagają obszaru roboczego w Shiqian Hospital of Traditional Chinese Medicine zazwyczaj wymagają kilku miesięcy prolongaty w praktycznie wszystkich medycznych polisach ubezpieczeniowych, więc należy odczekać około chwilę po wypisie, aby móc przeprowadzić zabieg. Do Pana/Pani należy najpierw skonsultować się z lekarzem prowadzącym, aby doradzić specjaliście lub bezpośrednio pomóc, jeśli zna Pan/Pani leczenie lub ma Pan/Pani wcześniejszą diagnozę w innym szpital.\nMoże ten szpital jest bardziej zaawansowany technologicznie niż myślisz, więc spójrz na jego stronę, a będziesz zaskoczony. Ogólną zasadą jest, że lekarze taki jak ten zazwyczaj posiada służbę ratunkową, która zajmuje się każdą awarią, która może powstać bez konieczności wcześniejszego wywołania Shiqian Hospital of Traditional Chinese Medicine.\nDzisiaj, centra medyczne są w dużej mierze obsadzone przez profesjonalnych lekarzy, specjalistów i asystentów, chociaż dawniej praca ta była zazwyczaj wykonywana przez założycielskie prośby religijne lub przez wolontariuszy. xPLACExx. Jeśli chodzi o jakość usług świadczonych przez lekarz, indywidualne spojrzenie na nie ma duże znaczenie i powinieneś być tego świadomy przed wizytą na szpital.\nNowy w Shiqian?\nChińska Republika Ludowa, Guizhou Sheng, Shiqian\nTelefon +86 856 762 6999\nTop szpitale do Shiqian\nOprócz oszczędności energii, co jest znane jako okrągłe światła stają się o wiele bardziej istotne, taki, który minimalizuje napięcie o środowisku. Większość lekarze jak ten, blisko Chińska Republika Ludowa, posiada podstawowe udogodnienia lecznicze, radzi sobie z początkowymi trudnościami scenicznymi i pokazuje więcej kierunku.\nZależna od oddziału metoda lekarz jest nadal przedstawiana jako wyjątkowo skuteczna, szczególnie dla tego personelu medycznego, niemniej jednak jest uważana za bardziej irytującą dla osób cierpiących i niekorzystną dla ich poziomu prywatności. Ogólną zasadą jest, że lekarze taki jak ten zazwyczaj posiada służbę ratunkową, która zajmuje się każdą awarią, która może powstać bez konieczności wcześniejszego wywołania Shiqian Hospital of Traditional Chinese Medicine.\nShiqian Xinhua Hospital\nIstnieją wszelkiego rodzaju interwencje i w zależności od stopnia ich trudności mogą być przeprowadzane w ramach konsultacji ogólnych lub bardziej specjalistycznych. Ten szpital w China, Guizhou, Tongren, Shiqian, 长征路 zapewnia wszystkim swoim specjalistom znaki, aby zapewnić, że poszkodowany odzyska zdrowie tak szybko, jak to możliwe. W tym konkretnym przypadku problemem jest dostosowanie się do kroków wskazanych przez specjalistę medycznego, z którym pielęgniarki stale pracują.\nLeidaqun Traditional Chinese Medicine Clinics\nJeśli masz zamiar poprosić o wizytę w szpital, możesz wcześniej zapytać osoby z twojego otoczenia, do jakich szpital zwykle chodzą i jaka jest ich opinia, jakie są ich ceny i jakie usługi oferują. W zasadzie, hospitalizacja nie ma prawie żadnego limitu czasowego, więc wakacje w Luocheng Clinics zależą od tego, czy w opinii panelu medycznego, który wykupił wstęp, technologia powinna pozostać w szpitalu, czy też nie.


FemiFeral 30 kapsułek cena 23,27 zł\nApteka internetowa Apteka-leki.pl » WITAMINY I MINERAŁY » Żelazo » FemiFeral 30 kapsułek\nDziałanie:FemiFeral został stworzony z myślą o kobietach i dla kobiet.\nDba o dobre samopoczucie\nPonadto: FemiFeral zawiera foliany w psotaci kwasu foliowego, który jest istotny w profilaktyce wad wrodzonych cewy nerwowej.\nFemiFeral polecany jest również w stanach zmęczenia, które mogą być objawem niedoboru żelaza. Żelazo jest składnikiem hemoglobiny znajdującej się w krwinkach czerwonych, która służy przenoszeniu tlenu w organizmie. Dostarczamy je naszemu organizmowi m.in. wraz z codzienną dietą. Jednak z różnych przyczyn może ono zostać nieprzyswojone przez nasz organizm.\nDawkowanie:Doustnie 1 kapsułka dziennie. Zaleca się przyjmowanie preparatu o dowolnej porze dnia w trakcie posiłku lub do 30 minut po posiłku, popijając pół szklanki wody. Kapsułkę należy połknąć w całości, nie otwierać, nie rozpuszczać w płynie.\nSkład:(na 1 kapsułkę): witamina C (jako kwas L-askorbinowy) – 80 mg, żelazo (Fe2+) (jako diglicynian żelaza (II) – chelat żelaza) – 30 mg, laktoferyna – 25 mg, żelatyna (substancja pomocnicza, otoczka kapsułki), maltodekstryna (substancja pomocnicza), witamina B6 (jako chlorowodorek pirydoksyny) – 1,4 mg, stearynian magnezu (substancja dodatkowa, substancja przeciwzbrylająca), kwas foliowy (jako kwas pteroilomonoglutaminowy) – 400 mcg, dwutlenek tytanu (substancja dodatkowa, barwnik kapsułki), witamina B12 (jako cyjanokobalamina) – 2,5 mcg.\nPALMERS COCOA Maść przeciw pieluszkowemu zapaleniu skóry 125 g katronik


HOTEL DISCOVERY (Kutaisi, Gruzja) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Hotel Discovery\nHotele w pobliżu DI VINE\nHotele w pobliżu David Agmashenebeli Square\nHotele w pobliżu Travel Kutaisi\nHotele w pobliżu TTTours\nHotele w pobliżu Void Club\nHotele w pobliżu Lechkhumian Wine Cellar\nHotele w pobliżu Bagrati Cathedral\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Hotel Discovery\nAtrakcje w pobliżu obiektu Hotel Discovery\nHotel Discovery opinie, Kutaisi\nNr 5 wśród 30 hoteli w lokalizacji Kutaisi\nJerusalime st., 1, Kutaisi 2400, Gruzja\nZnaleziona cena jest o 11% niższa od spodziewanej ceny tego hotelu, wynoszącej 53 USD za noc.\nCodziennie prognozujemy ceny hoteli na każdy dzień w ciągu najbliższych sześciu miesięcy na podstawie milionów wyszukiwań naszych użytkowników. Znaleziona właśnie cena (47 USD) jest o 11% niższa od naszej ostatniej prognozy (53 USD) dotyczącej tego obiektu w tym terminie.\n#5 z 30 hoteli w lokalizacji: Kutaisi\n40restauracjiw obrębie 1 km\nJerusalime st., 1, Kutaisi 2400 Gruzja\nKutaisi Airport3 km\nUżytkownik Mateusz B napisał recenzję wrz 2016\nZłodzieje i naciągacze\nPrzylecieliśmy do kutaisi o pierwszej rano i do tego hotelu zawiózł nas rzekomy taksówkarz z lotniska. Zanim weszliśmy do hotelu, taksówkarz na osobności rozmawiał z recepcjonistą (prawdopodobnie ustalali cenę). Oboje wykorzystali to, że nie mieliśmy wyjścia (byliśmy po dwóch…\nUżytkownik Anna M napisał recenzję wrz 2015\nDoskonała lokalizacja, bardzo miła obsługa, wygoda, dobra cena\nGorąco polecam. Hotel w świetnej lokalizacji. Duże pokoje z własnymi łazienkami. Czyściuteńko. Bardzo miła obdługa. Dobra cena. Jesteśmy niezmiernie wdzięczni panu, który zabrał nas na wycieczkę do kanionu oraz pod wodospady.\nUżytkownik lalik322 napisał recenzję cze 2018\nTbilisi, Gruzja150 przesłanych treści10 podziękowań\nDobra cena za jakość\nTo jest centralnie położony hotel z restauracją w holu. Pokoje są przestronne, niektóre z widokiem na Bagrati katedra i dzielnica żydowska, ale te mają wiele hałasu. Śniadanie mogłoby być lepsze mimo, że kobieta, która pracuje w kuchni przyszedł wcześniej do nas obsłużyć.…\nMieliśmy bardzo duży pokój na 4 piętrze z pięknym widokiem. Położony blisko centrum miasta. Miło pomocni ludzie pracujący w hotelu, włożyli AC w pokoju, zanim przyjechaliśmy, aby pokój był fajny, kiedy weszliśmy. Straszne śniadanie.\nUżytkownik A-flying-Dutchman napisał recenzję lip 2017\nMaastricht374 przesłane treści46 podziękowań\nPo prostu dobry hotel\nHotel położony jest w odległości spaceru od centrum miasta. Jest w bardzo spokojnej okolicy. W nocy, nie byliśmy niepokojeni przez głośne dźwięki z innych gości lub w inny sposób. Personel hotelu jest przyjazny, a śniadanie jest bogate. Winda może korzystać z remontu. Pokoje są…\n36 USD - 72 USD (na podstawie średniej ceny za pokój standardowy)


Mandriva Linux (dawniej Mandrakelinux, Linux Mandrake) – dystrybucja Linuksa firmy Mandriva, uznawana za łatwą w użytkowaniu nawet dla niezbyt doświadczonego użytkownika. Charakteryzuje się dbałością o graficzny interfejs użytkownika oraz obsługą dużej ilości modeli sprzętu popularnego w zastosowaniach biurowych.17 sierpnia jest 229. (w latach przestępnych 230.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 136 dni.\nMozilla Firefox – otwarta przeglądarka internetowa oparta na silniku Gecko, stworzona i rozwijana przez Korporację Mozilla oraz ochotników. Obecnie zajmuje trzecią pozycję (z udziałem 18,11% w październiku 2013) w rankingu najpopularniejszych przeglądarek na świecie pod względem liczby użytkowników oraz pierwszą w Polsce z udziałem w wysokości 39,78% (dane z okresu 21–27.10.2013).Ubuntu – kompletna dystrybucja systemu operacyjnego GNU/Linux, przeznaczona przede wszystkim do zastosowań biurowych i domowych (ang. desktop), choć powstała również wersja serwerowa oraz na netbooki. Rozwój tej ostatniej zakończył się w 2011 roku, gdyż zdecydowano o połączeniu wydań dla komputerów biurowych i domowych z wersją dla netbooków, jednocześnie dodając nową powłokę graficzną – Unity – będącą w rzeczywistości nakładką na popularnego GNOME.\n6 stycznia – koniec wsparcia dla systemu Windows 98 Second Edition oraz Windows Milenium Edition\n15 stycznia – ukazał się pakiet aplikacji Mozilla Suite w wersji 1.6\n9 lutego – Mozilla Firebird zmienił nazwę na Mozilla Firefox, pojawia się wersja 0.8 tej przeglądarki; równolegle wydana została Mozilla Thunderbird w wersji 0.5.\n1 marca – ukazała się wersja 2004.0 dystrybucji Gentoo Linux\n4 marca – ukazała się wersja 10.0 Community dystrybucji Linuksa Mandrakelinux\n1 kwietnia – został uruchomiony Google Mail( Gmail)\n17 maja – ukazała się wersja 10.0 dystrybucji Linux Knoppix\n19 maja – ukazała się wersja 2004.1 dystrybucji Gentoo Linux\n23 czerwca – ukazała się wersja 10.0 dystrybucji Linux Slackware\n16 lipca – Tim Berners-Lee, dyrektor W3C został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego za stworzenie i rozwijanie usługi WWW\n17 sierpnia – została wydana nowa wersja Netscape Navigatora – 7.2\n18 sierpnia – Antoine Joux na konferencji Crypto 2004 ogłasza złamanie algorytmu haszującego SHA0 oraz częściowe złamanie SHA-1\n20 października – powstała dystrybucja Linuksa Ubuntu\n9 listopada – oficjalna inauguracja opensource'owej przeglądarki internetowej Firefox 1.0.\n16 grudnia – ogłoszenie planów połączenia firm Symantec i VERITAS.


Ratunek dla marż i szansa na większe zyski, czyli jak podnosić ceny - Money.pl\nStrona głównaFirmaWiadomościZarządzanie - wiadomościRatunek dla marż i szansa na większe zyski, czyli jak podnosić ceny\nRatunek dla marż i szansa na większe zyski, czyli jak podnosić ceny\nWdrażanie podwyżek, choć trudne, jest jedną z nielicznych możliwości zwiększenia zysków w firmie.\nWdrażanie podwyżek cen często jest bardzo trudnym do przeprowadzenia procesem, jednakże jest to jedna z nielicznych, możliwych dróg prowadzących do zwiększenia zysków w firmie.\nWpływ cen na zyskowność oraz kondycję finansową firmy jest niezmiernie istotny. Biorąc pod uwagę, że średnia rentowność małych i przedsiębiorstw w Polsce wynosi około 4,3 proc. (dane GUS za 2010 rok) podniesienie cen transakcyjnych zaledwie o 1 procent, skutkuje wzrostem zysku o ponad jedną piątą. Tak znaczący wynik trudno jest uzyskać redukując już zwykle i tak wyśrubowane koszty lub zwiększając sprzedaż na nasyconym i konkurencyjnym rynku.\nDlaczego podnosić ceny?\nKryzys finansowy z 2008 i 2009 roku zmusił małych i średnich przedsiębiorców do obniżania cen, w celu utrzymania klientów. Pomimo tego, że te czasy mamy już za sobą nabywcy przyzwyczaili się do niskich cen i ciągle oczekują wysokich upustów. W międzyczasie producenci przyjmowali na siebie wzrost cen surowców, podwójnie zmniejszając w ten sposób swoje marże. Dla przykładu w branży budowlanej w 2010 roku mogliśmy zauważyć kilkunastoprocentowy wzrost cen surowców oraz podstawowych mediów (prąd, gaz itp.), jednakże mimo tego nastąpił spadek o 2-4 proc. cen materiałów budowlanych. Powstała w ten sposób presja cenowo-kosztowa doprowadziła wiele firm do stanu, w którym podwyżki stały się koniecznością, aby przetrwać na rynku.\nNiestety niewielu przedsiębiorców odważa się zwiększyć ceny swoich produktów, panicznie obawiając się odpływu klientów do dużych konkurentów. Doświadczenie pokazuje jednak, że efektywne wdrożenie podwyżek jest możliwe, a w poniższym artykule prezentujemy skuteczną metodę podnoszenia cen tak aby rzeczywiście prowadziły do wzrostu zysku.\nCzy podwyżka, to tylko zmiana ceny na produkcie?\nPodwyżka kojarzy się najczęściej z ustaleniem wyższej ceny cennikowej danego produktu bądź usługi. Jednakże wachlarz możliwości zmian cen jest bardzo szeroki i przedsiębiorcy często zwracają się do zupełnie innych metod podwyżek. Możemy wyróżnić dwa rodzaje podwyżek: bezpośrednie oraz pośrednie. Bezpośrednio producent może zwiększyć cenę cennikową produktu bądź też zmienić wielkość opakowania bez zmiany dotychczasowej ceny (np. wiecznie malejące kostki masła). Drugim podejściem do zmiany cen są podwyżki pośrednie, takie jak: pobieranie dodatkowych opłat, zmniejszenie wysokości rabatów lub też skrócenie terminów płatności.\nJeśli podwyżka jest konieczna, to jak ją wprowadzić?\nKażdy przedsiębiorca przynajmniej raz staje przy trudną decyzją podniesienia cen swoich produktów. Nie jest to decyzja łatwa, wymaga odpowiedniej wiedzy oraz precyzyjnego planowania. Skuteczne wprowadzanie podwyżek zależy w znaczniej mierze od skupienia się na poniższych 8 krokach: **\n1. Wybór produktów, których ceny będziemy chcieli podnieść\nNiezależnie od tego, czy poruszamy się na hiperkonkurencyjnym rynku towarów masowych, czy też oferujemy dobra luksusowe - nie wszystkie produkty w ofercie będą miały taką samą wrażliwość cenową, a co za tym idzie - na niektóre z nich łatwiej będzie podnieść ceny niż na pozostałe.\nZdecydowanie warto różnicować skalę ruchu cenowego w zależności od stopnia wrażliwości cenowej.Zazwyczaj najmniej wrażliwe są produkty wolnorotujące, czyli takie które nie budują naszego wizerunku cenowego w oczach klientów i zmiana ich cen nie wpłynie znacząco na wolumen sprzedaży. Dotyczy to również produktów o małym udziale w koszyku zakupowym klientów np. akcesoriów w przypadku których wrażliwość na zmianę ceny jest znacznie niższa. **\n2. Wybór klientów, którym ceny będziemy chcieli podnieść\nNie wszyscy klienci koncentrują swoją uwagę tylko na cenie. Poszczególne segmenty klientów często wykazują się różną wrażliwością na zmiany cen ponieważ posiadają odmienne potrzeby, a co za tym idzie różne czynniki budują wartość produktu.Przeważnie klienci, którzy dokonują dużych zakupów znacznie bardziej zareagują na zmianę ceny, niż klienci o małym obrocie. To samo dotyczy klientów, dla których zakupy u danego dostawcy stanowią istotną część koszyka zakupowego.\nNależy również pamiętać, że często ważniejsze dla nabywcy są warunki transakcji: odroczona płatność, szybka dostawa lub roczne bonusy poza fakturowe.Kluczem do sukcesu jest skupienie się na tych odbiorcach, dla których cena nie jest najważniejszym bądź jedynym elementem decyzyjnym.\nW przypadku gdy nie mamy możliwości różnicowania cen pomiędzy segmentami, właściwym rozwiązaniem będą warianty produktów adresowane do poszczególnych grup klientów. Praktyka potwierdza, że działania tego typu możliwe są zarówno na rynkach wybitnie masowych (surowce, chemikalia, podstawowe materiały budowlane itd.), jak i na specjalistycznych (elektronika, farmaceutyki itd.).\n3. Wybór sposobu podniesienia ceny\nJak wspominaliśmy wcześniej podwyżki można wprowadzić bezpośrednio oraz pośrednio. Wybór jest uzależniony od rodzaju produktów,segmentu klientów którego zmiana ceny dotyczy oraz wrażliwości cenowej. Niektóre formy podwyżek są znacznie bardziej akceptowalne przez klientów niż inne – przykładowo wprowadzenie dodatkowych opłat jest zwykle odbierane lepiej niż zmiana ceny na produkcie.\nO przewidywaniu reakcji klientów, czytaj na następnej stronie\n4. Przewidywanie reakcji klientów\nZrozumienie zachowań klienta jest kluczem do sukcesu każdej firmy. W przypadku podwyżek warto mieć na uwadze w jaki sposób klienci zareagują na zmianę ceny. Firma, która wcześniej informuje klientów o potrzebie wprowadzenia podwyżek może spotkać się ze zjawiskiem robienia zapasów. Klienci przewidując zmianę ceny nabywają większą niż standardowo ilość produktów (w miarę możliwości ich magazynowania), ograniczając w konsekwencji chwilowo zakupy po zmianie poziomu cen. Zrozumienie reakcji klientów na zmianę ceny pozwoli firmie uchronić się przed nerwowymi reakcjami na, w gruncie rzeczy przewidywalne zjawiska.Ważna jest jednak świadomość, że ruch cenowy musi pociągać za sobą reakcję klientów. Jej brak oznacza tylko jedno – skala ruchu była zbyt mała. **\n5. Przewidywanie reakcji konkurentów\nPodwyżki cen wymagają zrozumienia spodziewanej reakcji konkurencji oraz odpowiedzi na pytanie: _ Czy podążą za nami czy tez wykorzystają okazje do zaatakowania naszych klientów? _.\nAby zrozumieć reakcję konkurentów należy uważnie monitorować rynek. Wiele firm ustala swoje ceny w oparciu o ceny lidera lub głównego konkurenta. Brak świadomości o wpływie zmiany ceny na rynek może prowadzić do błędnych ruchów lub w najgorszym przypadku wojen cenowych. W takim przypadku konkurencja cenowa zmniejsza tylko rentowność wszystkich graczy nie zmieniając zasadniczo udziałów rynkowych. **\n6. Określenie komunikacji zewnętrznej\nKomunikacja jest jednym z najważniejszych czynników sukcesu przy wdrażaniu podwyżek i posiada dwojaki cel:w przypadku komunikacji do klientów uzasadnia konieczność i powody podniesienia cen, oraz zmienia podejście konsumenta z _ dlaczego _ na _ kiedy i ile? _. W przypadku komunikacji do rynku, ma ona na celu zasygnalizowanie planowanych zmian cen, wpłynięcie na zachowanie rynku oraz zbudowanie ogólnej, sprzyjającej atmosfery podwyżek (wiele branż _ zmiękcza klientów _ przed planowanymi ruchami cen). Do komunikacji zewnętrznej możemy również zaliczyć aktualną popularność tematu konieczności podwyżek w poszczególnych branżach szeroko komentowaną w mediach.\nPodwyżka, której nie umiemy uzasadnić, nie ma najmniejszych szans powodzenia. Badania zachowań konsumenckich potwierdzają, że klienci ze zrozumieniem podchodzą do zmian cen, które wydają im się uzasadnione. Właściwa argumentacja dotycząca kosztów bardzo często pozwala obniżyć stopień wrażliwości cenowej. Nie powinniśmy jednak koncentrować się wyłącznie na aspekcie kosztowym - ważna jest wcześniejsza symulacja potencjalnych pytań, zastrzeżeń i zarzutów ze strony klientów z poszczególnych segmentów. Jeśli opracujemy zasady argumentacji w odpowiedzi na każde z nich, podwyżka ma znacznie większe szanse powodzenia.\n7. Określenie komunikacji wewnętrznej\nKomunikacja wewnętrzna polega na edukacji sił sprzedażowych wewnątrz firmy. Sprzedawca musi rozumieć dlaczego podnosimy ceny wybranych produktów oraz czym jest to uwarunkowane. Wiedza ta przyda mu się w kontaktach z klientami, dzięki czemu będzie w stanie przekonywająco wytłumaczyć nabywcy zmiany cen. Komunikacja wewnętrzna buduje podwaliny komunikacji zewnętrznej i jest jednym z kluczowych elementów przygotowania ruchów cenowych. **\n8. Właściwy monitoring cen\nKażdy proces zmiany cen wiąże się z analizą wyników tego procesu, w oparciu o ustalone wcześniej wskaźniki. Dzięki temu przedsiębiorca jest w stanie określić, co poszło zgodnie z planem, a gdzie nasze działania się nie powiodły i dlaczego.\nPowyższa lista zasad to zaledwie wycinek tematu skutecznego wdrażania podwyżek cen produktów. Pozwala jednak zrozumieć, że systematyczne podejście do podwyżek jest możliwe i przynosi oczekiwane efekty. Pamiętajmy, że sukces podwyżek mierzy się przede wszystkim twardymi wartościami, czyli dodatkowym wypracowanym zyskiem. Jak pokazuje praktyka, jest on osiągalny.\n[ ( http://static1.money.pl/i/h/88/t115544.jpg ) ] (http://msp.money.pl/wiadomosci/zarzadzanie/artykul/decyzje;rzadu;niepokoja;wlascicieli;firm,152,0,851352.html) Decyzje rządu niepokoją właścicieli firm Wzrost VAT, składki rentowej czy kary związane z tzw. ustawę śmieciową, wpłynęły na pogorszenie nastrojów w sektorze MSP.


2 czerwca 2012, o 20:54\nZ nazwy dekodera "SD" wnioskować należy że jest on tylko dla kanałów SD i stad nie ma byc moze obrazu na kanale nadawanym w HD.\nPowinien jednak znaleźć oba kanały TVP w SD.\nTVP-1 MUX3 k49\nTVP-2 MUX1 k41\n2 czerwca 2012, o 20:43\nOdpowiedz jest prosta. Po kablu Euro nie bedzie HD. Nie byłbym tego pewny... pewnie jakosci HD nie bedzie, ale sam kanał powinien być widoczny. Zależy może jaki odbiornik TV sie posiada. Ja mam jakoś zwykły TV kineskopowy i połączenie poprzez EURO-SCART i oba HD normalnie odbierają tak jak i SD Z t...\n2 czerwca 2012, o 19:42\nWyłącz LCN i spróbuj może ręcznego wyszukiwania z danej częstotliwosci i zobacz jakie kanały ci wyszuka z danego muxa. Nie masz żadnych danych na temat tego co to za dekoder? Nie mam pojecia dlaczego tylko ten, jeden program nie ma obrazu u Ciebie. Wnioskuje ze wszelkie kombinacje w opcjach tunera o...\n2 czerwca 2012, o 17:33\nCzym dalej od nadajnika tym chyba bardziej trzeba dokładniejszego ustawienia anteny. Ja bym na Twoim miejscu spróbował pokombinować z ustawieniem anteny aby sygnał z MUX-1 był stabilny i wtedy sprawdził co się dzieje z MUX-2. Sygnał z obu muxów jest prawdopodobnie nadawny z tą sama mocą. U mnie nawe...\n1 czerwca 2012, o 00:25\nOd północy czyli już 1 czerwca TVP-2 z Mux3 nadaje już z logiem HD. :D Napisałem "z logiem HD" bo z jakością HD wiemy jak różnie to bywa :lol: Wyłączono także (zgodnie z zapowiedziami) jedną wersje TVP Info. Na tą chwilę nadają: na MUX-1 = 7 prog. TVP1 HD, TVP2, TVP INFO (Szczecin), Eska TV, TTV, Po...\n31 maja 2012, o 22:15\nNiestety telewizory FUNAI mają coś nie tak i to nie wina nadawcy. Poczytaj sobie ten wątek: http://forum.emitel.pl/viewtopic.php?f=36&t=3146 Wniosek jest prosty że jeśli na kilku innych sprzętach w tej samej lokalizacji (na tej samej antenie) jedno z urządzeń nie łapie a pozostałe łapią sygnał bez p...\n31 maja 2012, o 18:51\nMam wszystkie kanały TVP - łącznie teraz ze zmnianą TVP-1 na TVP 1 HD\nPozostałe TVP bez zmian i bez problemów.\nPrawde mówiąc mam tak poukładane kanały ze się już pogubiłem które są z którego muxa\nJednak są wszystkie (TVP) i nie mam problemu z odbiorem.\n29 maja 2012, o 23:01\nPodzielam w pelni poglad osoby. aby w mux1 byl jakis program przyrodniczy lub turystyczny. Jakies Tv Polo , to juz wielkie nieporozumienie. Od razu zostal ten program usuniety z mojego tv , aby mi nie "zasmiecal". Prawda jest taka że ilu odbiorców tyle opinii - mi akurat ten program pasuje a jednoc...\n28 maja 2012, o 17:57\nJa na Gumieńcach (około 20 km od nadajnika) mam wszystkie Muxy w jakości 100% Tuner nie pokazuje wskaźnika siły sygnału ale wskaźnik jakości i wszystkich trzech muxów utrzymuje się na maksymalnym poziomie 100% i jest stabilny. Nie zauważyłem żadnych, nawet drobnych wachań na Mux-3. p.s. Z mux-3 miał...\n25 maja 2012, o 16:33\nA jednak.. myślałem że to nie ma nic współnego ale wraz z uruchomieniem MUX-1 niemieckie muxy mi całkowicie zniknęły a przy wyłączonym całkowicie dzisiaj sygnale z Kołowa miałem na 100% k.22 Oczywiście to tylko niemcy i taka ciekawostka - najważniejsze że polskie mam idealnie. Dla mnie może tak już ...\n25 maja 2012, o 12:31\nFajnie że coś się w koncu ruszyło i prace trwają. Nie wiem czy to jest spowodowane wyłączeniem teraz sygnału z Kołowa czy tym że dzisiaj poprawiałem jeszcze połączenie z anteną ale mux niemiecki na k.22 mam teraz 100% :shock: a k.23 - około 65% Bardzo dobry odbiór. EDIT: Gdzieś od godz 14.30 wystart...\n23 maja 2012, o 20:00\nMiałem problem o którym pisałem wcześniej - nie znajdowało mi wogóle MUX-3 (MUX2 był za to idealnie) Teraz sprawdziłem podłączenie i przy antenie miałem podłączony kabel do jakieś płytki (prawdopodobnie wzmaczniacz czy coś takiego) Kabel też miałem już w nie najlepszej kondycji i w dodatku raz łączo...\n7 maja 2012, o 19:38\nCi co narzekają na odbiór obu MUX-ów w Szczecinie muszą coś mieć z anteną, a przynajmniej tak mi się wydaje. Masz racje (lub coś z okablowaniem) - sam to doświadczam i mam możliwość sprawdzenia. Ja mam jedną antenę na dachu z której korzystamy osobno - ja (na I piętrze) i rodzice mieszkający na par...\n3 maja 2012, o 00:41\nRe: OVERMAX OV-TN 06\nMała rada na błąd wynikający z pracy pilota na podobnym kodzie jak np. pilot,który mamy od TV U mnie dzieje się tak,że przełączenie kanału w TV pilotem od TV (np. przełącenie z kanału AV na 1 lub dowolna inna zmiana kanałów już w TV) - powoduje jednocześnie zmianę kanałów na Mux'ie w tunerze DVB.(ch...\n28 kwietnia 2012, o 14:19\nJA chciałbym się najzwyklej zapytać czy jest szansa że przyjdzie czas i wszystkie muxy będą jednakowo odbierane w tak dużym mieście jak Szczecin w każdej dzielnicy i obojętnie w jakim miejscu? Nie rozumiem tego że w tej chwili mam idealnie Mux2 a Mux3 wogóle ani śladu. Tak jakby nic nie było nadawan...\n11 kwietnia 2012, o 18:59\nJa mam antene wysoko na maszcie nad domkiem i w analogu jest wsio ok. Wrócę tutaj do tematu robienia ludzi w balona z tą niby "cyfrową rewolucją". Ja,jeszcze jako człowiek młody to sobie poradzę - poklnę,wyłoże dodatkową kasę i pokombinuje anteną,wyleze ponownie na dach domu i sobie zrobię.Ale co ma...\n10 kwietnia 2012, o 23:04\nMieszkam na gumieńcach i MUX3 do bani - tuner wogóle mi nic nie znajduje. Nie wiem co jest grane bo na analogu mam np TVP2 i TVP Info praktycznie "żyleta" Wszędzie trąbią aby ludzie się przygotowali na zmiany ,"na lepszy odbiór i jakość" a to chyba nadawca powinien sie przygotować wcześniej na nadaw...