Piraci | Dział Zagraniczny\nPosts Tagged ‘Piraci’\nSandra robi botoks\n27/02/2011 dzialzagraniczny\t2 comments\nUpływający tydzien spokojnie możemy zaklasyfikować jako mocno penitencjarny.\n1. Świstak zaraz nie będzie miał w co zawijać\nWiadomość tygodnia, to oczywiście powrót wojny domowej na Wybrzeże Kości Słoniowej. Co prawda jeszcze nie oficjalnie, ale wszystko na to wskazuje.\nPodłoże jest dokładnie wyjaśnione we wpisie z 12 grudnia, ale przypomnijmy szybko, że poprzedni konflikt wybuchł w 2002 r. i de facto podzielił kraj na dwie połowy: kontrolowaną przez rebeliantów północ i rządowe południe. W 2007 obie strony podpisały zawieszenie broni i wszystko miało pójść w niepamięć w listopadzie zeszłego roku, podczas wyborów prezydenckich. Z tym, że rządzący do tej pory Laurent Gbagbo obraził się na wyniki, powiedział, że nie uzna swojej przegranej i zamknął się w budynkach rządowych. Tymczasem uznawany przez resztę świata za nową głowę państwa Alassane Ouattara też nie wychodzi ze swojej siedziby, którą jest obstawiony przez błękitne hełmy luksusowy hotel. W kraju pat, czasem jakieś ruchawki na ulicach, są zabici i ranni.\nPartyzanci z północy najwyraźniej nie wytrzymali już ciśnienia i w nocy z czwartku na piątek zajęli miasto Zouan-Hounien przy granicy z Liberią. Z której na pomoc Gbagbo ciągną ponoć wzywani przez niego najemnicy. Według statystyk UNHCR, z kraju ucieka już ok. 5 tys. osób dziennie. Nowa wojna wisi w powietrzu.\nTymczasem ceny kakao osiągnęły najwyższy poziom od 32 lat (przypomnijmy, że 1/3 nasion na świecie jest produkowana właśnie na Wybrzeżu Kości Słoniowej, a Unia Europejska nałożyła na nie embargo, licząc, że zmusi Gbagbo do oddania władzy). Innymi słowy: ruszajcie do sklepów po czekoladę, bo Dział Zagraniczny przewiduje smutną Wielkanoc.\n2. Prison botoks\nW grudniu Dział Zagraniczny zajmował się też tym, że kartele narkotykowe w Meksyku się feminizują, a najsłynniejszą kobietą-narco jest tam Sandra Ávila Beltrán. Znana jako Królowa Pacyfiku.\nKrólowa siedzi teraz w stołecznym więzieniu i czeka, jak potoczą się jej losy, a na rozprawach ewidentnie nie chce wypaść źle, bo dwa tygodnie temu przez media przetoczyła się wiadomość, że władze aresztu pozwoliły pewnemu doktorowi odwiedzić Sandrę za kratkami i strzelić jej kilka zastrzyków z botoksu. Co – jak łatwo się domyślić – nie należy do tej samej grupy praw więźnia, co np. prysznic.\nNaczelnika zakładu oczywiście zwolniono, ale w ten piątek zdołał się poskarżyć, że nieniesłusznie, bo botoks był nie dla Królowej, tylko dla niego samego. Chciał chłopak dobrze wyglądać na spacerniaku. Sandra całą sprawę komentuje tak:\nJaki botoks? Fot. EFE\n3. Tenis, mąka, sznaucery\nSkoro już Meksyk, to odnotujmy, że w poprzedni weekend zaczął się w Acapulco Mexican Open. Miejscowi gangsterzy postanowili uczcić turniej tenisa, mordując 13 osób i podpalając pięć samochodów. Nie wiadomo, czy wcześniej robili sobie zastrzyki z botoksu.\nRzutem na taśmę, przelećmy sobie jeszcze jeden z ulubionych tematów Działu Zagranicznego: przestępczość w Ameryce Centralnej. W poprzednią niedzielę, w Gwatemali komuś nie spodobało się, że klub piłkarski Xinabajul (z miasta Huehuetenango) ma kiepskie wyniki, w związku z czym zastrzelił jego prezesa (w listopadzie to samo spotkało szefa klubu Malacateco). We wtorek, w stolicy kraju tłum zlinczował czterech mężczyzn podejrzanych o kradzież… mąki (w zeszłym roku kolektywna sprawiedliwość ulicy zakatowała w sumie 39 osób). A tego samego dnia, w sąsiednim Hondurasie, inni złodzieje zastrzelili ewangelickiego pastora, bo nie chciał im oddać… swoich dwóch sznaucerów. Dział Zagraniczny doszukał się tylko, ze oba skradzione psy to szczeniaki, nie wiadomo czy miniaturki, czy olbrzymy.\n4. No tak, no, zabił, ale ma kartę “Wychodzisz z więzienia”\nInformowaliśmy już w dwóch podsumowaniach tygodnia, o sytuacji Amerykanina w Pakistanie, który zastrzelił dwóch mężczyzn na ulicy, twierdząc że w samoobronie. Ten tydzien przyniósł już pewne informacje, że Raymond Davis co prawda członkiem CIA nie był, ale działał “na zlecenie” agencji. Czytaj: był płatnym mordercą. Stany mają jednak taką twardą zasadę, że nie porzucają swoich ludzi w potrzebie, w związku z czym dowodzą, że zabójca czy nie, to przed strzelaniną został wpisany na listę pracowników ambasady i immunitet ma. Więc, Pakistanie, przestań szlochać i wypuść Raymonda.\nDział Zagraniczny nie wgłębia się w sprawę jakoś szczególnie, ale pierwsze co przychodzi do głowy to: Waszyngtonie, bardzo git z twojej strony, że nie porzucasz ziomka w potrzebia, szkoda że równocześnie dajesz wszystkim prawdziwym pracownikom ambasady w Islamabadzie jasny sygnał “Chłopaki, czas bardzo szybko zmienić siedzibę firmy”.\n5. Łaska pańska\nZajrzyjmy szybko do sąsiada. W Afganistanie na wolność wyszedł właśnie Sayed Mussa. Mężczyzna trafił do więzienia w maju zeszłego roku, po tym jak lokalna telewizja pokazała nagrania, na których widać modlących się Afgańczyków, którzy zmienili wiarę na chrześcijaństwo. Większość szybko się ukryła, ale Sayed wpadł.\nW kraju teoretycznie panuje wolność wyznania, ale prozelityzm (czyli właśnie zmiana wiary, czytaj: przede wszystkim z islamu na jakąkolwiek inną) jest surowo zabroniony. Mussie groziła nawet kara śmierci. Po 9 miesiącach odsiadki i licznych międzynarodowych naciskach, mężczyzna został wypuszczony z aresztu, a prokuratura umorzyła dochodzenia. Formalnie z braku wystarczających dowodów, nieoficjalnie podobno pod warunkiem, że Sayed wróci do dawnego wyznania.\nW więzieniu wciąż przebywa inny mężczyzna, zatrzymany pod tymi samymi zarzutami.\n6. Kto butem wojuje, od buta ginie\nJeszcze kraje muzułmańskie. Czytelnicy Działu Zagranicznego być może kojarzą kim jest Muntazer al-Zaidi, ale jeżeli nie, to wyjaśniamy, że to ten były dziennikarz z Iraku, który wsławił się ciśnięciem buta w stronę ówczesnego prezydenta USA, George’a W. Bush. Przypomnijmy:\nAl-Zaidi został wówczas na krótko aresztowany. W tym tygodniu powtórnie trafił do paki, za publiczne nawoływanie do rebelii w stylu egipskim. Na razie nie wiadomo jeszcze, ile czasu spędzi za kratkami.\nW ramach ciekawostki, przypomnijmy tylko, co przez ostatnie lata działo się z facetem, który zapoczątkował prawdziwą falę rzucania butami w nielubianych polityków (ofiarami, oprócz Busha, padli też między innymi Wen Jiabao, Dominique Strauss-Kahn, Palaniappan Chidambaram, oraz Mahmud Ahmadineżad). Otóż w grudniu 2009, Al-Zaidi sam stał się celem takiego ataku: swoim obuwiem cisnął weń na konferencji prasowej inny dziennikarz, który oskarżył Muntazera o wybielanie dyktatury Saddama Husajna. Zaidi od jakiegoś czasu mieszkał w Bejrucie, gdzie pisywał felietony do miejscowej gazety. Emigracja mu się najwyraźniej znudziła, ale jak widać, powrót do domu w jego przypadku oznaczał powrót na więzienną pryczę.\nCiekawe, czy w bagdadzkim areszcie robią botoks?\n7. Kevin Costner wraca do gry!\nWyspy Marshalla zalało. Konkretnie Majuro, stolicę, którą zamieszkuje ponad połowa z wszystkich 55 tys. mieszkańców archipelagu.\nWyspy Marshalla są znane z dwóch rzeczy. Pierwsza jest taka, że drugie największe skupisko ich mieszkańców – wyspa Ebeye – jest powszechnie uważana za najgorszy slums na Pacyfiku. A druga to fakt, że najwyższe wzniesienie w kraju to niecałe 3 metry nad poziomem morza. A według oceanologów, poziom wód na świecie będzie się przez następne lata podnosił. W związku z czym rząd Wysp Marshalla ogłosił właśnie, że wybuduje wokół stolicy wielki mur, który powstrzyma zalania.\nDział Zagraniczny mówi: Waterworld!\nNiektórzy w młodości wierzyli w Jezusa, Dział Zagraniczny wierzył w Kevina Costnera\n8. Czyli nie macie kasy?\nI to podsumowanie tygodnia zakończmy radosnym, morskim właśnie akcentem. Na Sri Lankę wrócili właśnie rybacy, których kuter zaginął na Oceanie Indyskim na początku miesiąca. Marynarze wyjaśnili, że po prostu napadli ich piraci, którzy dokonali abordażu, zabijając dwóch rybaków i uprowadzili łódź do Somalii. I dopiero wtedy postanowili pogadać ze swoimi ofiarami. Według tych drugich, dialog wyglądał z grubsza tak:\n– Jesteście z Iranu?\n– Nie, ze Sri Lanki.\n– A, czyli nie macie kasy? No to sorry, nasza pomyłka. Możecie wracać do domu.\nDział Zagraniczny nie posiada się z radości, że są jeszcze na świecie piraci, którzy wykazują empatię.\nPS W ramach tygodniowego bonusa, video ze spotkania piłkarskich reprezentacji do lat 20 w meczu Ekwador-Chile. Komentarz po hiszpańsku, ale wystarczy się przyglądać:\nCategories: Uncategorized Tags: Afganistan, Chile, Ekwador, Gangi, Gangsterzy, Gwatemala, Honduras, Irak, Meksyk, Narcos, Pakistan, Piraci, Piractwo, Somalia, Sri Lanka, Wojna domowa, Wybrzeże Kości Słoniowej, Wyspy Marshalla\nJohnny Depp bez pudru\n05/12/2010 dzialzagraniczny\t3 comments\nKiedy mieszkałem na warszawskiej Pradze byłem blisko zaprzyjaźniony z kilkoma sąsiadami. Największą życiową pasją chłopaków – poza alkoholem – byli “Piraci z Karaibów”, którzy co sobota rządzili okolicą stacji “Bliska”. Wpasowałem się w klimat, bo też od dawna jaram się piratami. Chociaż nie tymi z Karaibów, tylko z Somalii. A ostatnio sporo się u nich dzieje.\nO tym co, jak i dlaczego w Somalii nie ma sensu pisać. Blog tego nie ogarnie, to materiał na książkę. W skrócie jest tak, że w 1991 roku ostatecznie upadł rząd Mohameda Siada Barre i Somalia się skończyła. Dosłownie. Rządzić zaczęli watażkowie wojenni, władza każdego sięgała tak daleko, jak mogła dolecieć kula z karabinu. Kraj pogrążył się w biedzie i przemocy. Coś tam próbowali zrobić jeszcze Amerykanie, bo przecież komunizm upadł i historia się skończyła, więc mieli trochę wolnego czasu. Ale dostali po tyłku (“Helikopter w ogniu”) i było po misji.\nPrzynajmniej Sławomir Idziak dał radę za kamerą (Fot. “Black Hawk Down”)\nPromyk nadziei pojawił się jeszcze latem 2006 roku, kiedy niespodziewanie Mogadiszu i całą południową część terytorium opanowały siły tak zwanego Związku Sądów Islamskich. Wprowadziły bardzo surowe prawa, ale nawet krytycy przyznawali, że wreszcie skończyły się strzelaniny w stolicy. Jednak Etiopii – odwiecznemu rywalowi Somalii – nie na rękę był spokój u sąsiada. Prezydentowi Bushowi wystarczyło powiedzieć “Islam”, żeby zapaliła mu się lampeczka i USA przyklepały inwazję, która błyskawicznie obaliła nowych władców. Po pół roku względnego spokoju, wszystko znów wróciło do normy: wybuch na śniadanie, ostrzał na kolację.\nDwie frakcje Al-shabab jeżeli akurat nie walczą ze sobą, to walczą z siłami Unii Afrykańskiej, z którą walczy Hizbul Islam, z którym walczą siły rządowe, z którymi walczą prywatne milicje. A wszyscy oni najchętniej zasadziliby się na najbardziej kolorową ekipę: piratów.\nKeira Knightley druga od lewej (Fot. EFE)\nPiraci są szczególnie medialni. Raz, że można przyszpanować na błyskotliwego publicystę, robiąc jakieś kretyńskie odniesienie do Johnego Depp’a (patrz początek posta). A dwa, że jako jedyni zagrażają bezpośrednio “nam” (czyli tankowcom). Więc w miarę regularnie można coś o nich usłyszeć, chociaż na ogół straszne klisze. W Polsce najlepszym do tej pory materiałem był tekst Wojciecha Jagielskiego w “Dużym Formacie” jakieś dwa-trzy lata temu. Chyba jako jedyny wyjaśniał skąd oni się w ogóle wzięli. A wbrew pozorom, wcale nie z chęci zysku.\nSomalia ma najdłuższą linię brzegową w Afryce (3 tys. kilometrów) i kiedyś potrafiła się o nią zatroszczyć: w latach 60. flotę wojenną zbudował im Związek Radziecki, a gdy drogi Mogadiszu i Moskwy rozeszły się w roku 1977, na miejsce wskoczyły Stany Zjednoczone i wyposażyły okręty w sprzęt bojowy. Ale gdy kraj pogrążył się w otchłani, to samo stało się z jego statkami, z których część rozkradziono, a część zwyczajnie przestała się do czegokolwiek nadawać.\nSytuację błyskawicznie wykorzystali ci, którzy dziś tak narzekają na tych strasznych piratów. Japońskiej, koreańskie, chińskie i tajwańskie kutry zaczęły łowić na somalijskich wodach bez żadnego opamiętania. Miejscowy rybacy coraz częściej wracali do swoich wiosek z pustymi rękoma. Niespodziewanie na wybrzeżu pojawiła się plaga chorób: krwawienia z jamy ustnej i krwotoki wewnętrzne, potworne bóle brzucha, rzadkie typy chorób skóry, problemy z płucami. Dzieci rodziły się z deformacjami ciała. Specjalne dochodzenie ONZ wykazało, że europejskie firmy (szczególnie włoskie, powiązane z camorrą) zrobiły sobie z Somalii jedno wielkie wysypisko. Toksyczne odpady, które na papierze były utylizowane w sterylnych warunkach, w rzeczywistości lądowały w oceanie. Reakcja Unii Europejskiej? Brak.\n– Nie ma ani planów oczyszczania, ani planowanych odszkodowań, ani żadnej prewencji – powiedział wprost Ahmedou Ould-Abdallah, specjalny wysłannik ONZ do Somalii.\nNa Wybrzeżu Kości Słoniowej też zrzucali (Fot. ANP)\nNo więc w końcu miejscowym na tyle zabuzowało pod garnkiem, że wsiedli na swoje łódeczki, zamiast sieci wzięli kilka karabinów maszynowych i popłynęli szukać Chińczyków. W rezultacie powstało coś na kształt ochotniczej straży przybrzeżnej, która strzałami w powietrze przeganiała obce kutry. Aż ktoś wpadł na pomysł, żeby od przepływających przez te wody statków pobierać cło. A od cła do okupu droga była już krótka.\nPojmani w ostatnich latach piraci podczas zeznań na ogół wciąż przedstawiają się jako prości rybacy, którzy tylko bronią swojej własności. I pewnie z ich perspektywy tak właśnie jest, ale z boku widać wyraźnie że to już po prostu wielki biznes.\nW Harardhere i Hobyo działają najnormalniejsze w świecie giełdy pracy dla piratów. Szef operacji opłaca informatorów, którzy dają mu namiary na duże tankowce płynące z Azji do Europy przez Kanał Sueski. Na giełdzie pojawia się ogłoszenie o planowanej akcji. Bogaci inwestorzy z somalijskiej diaspory w Kanadzie i Wielkiej Brytanii wykupują “udziały” w przedsięwzięciu: za zagwarantowany procent zysków z przyszłego okupu, wykładają na stół twardą gotówkę. Dzięki tym pieniądzom piraci mogą kupić zapasy amunicji, paliwa do motorówek, wody pitnej i drabiny potrzebne do abordażu wysokiej burty. Na giełdzie zbierają się chętni na wyprawę, części się poświęci i dostaną angaż na konkretną robotę.\nStatki nie są rabowane, a załodze nie dzieje się żadna krzywda, bo porywaczom zależy tylko na okupie. Dostają go w gotówce, na ogół zrzucony w workach z przelatującego samolotu, albo helikoptera. Tankowce są uwalniane, jak tylko kasa zostanie przeliczona. ONZ w jednym ze swoich raportów podaje, że około 40 proc. zysków trafia do faktycznych wykonawców roboty, 10 proc. do miejscowej starszyzny plemiennej, a połowę zgarniają sponsorzy. Trudno oszacować dokładnie, bo pieniądze obracane są w hawali, bardzo nieformalnym sytemie bankowym, jaki funkcjonuje w państwach islamskich. Pieniądze dosłownie rozpływają się w powietrzu.\nSomalijscy piracy imponują skutecznością. Od dwóch lat na ich terenie działa do 30 okrętów wojennych NATO, a oni nie tylko zwiększyli liczbę ataków, ale wypuszczają się coraz dalej. W połowie listopada porwali statek na wodach bliżej Indii niż Afryki. W tym samym czasie inna grupa dostała najwyższy okup w historii: 12,3 mln dolarów. A w ich rękach jest jeszcze około 28 dużych jednostek i pół tysiąca marynarzy.\nBudka z goframi i byłaby Jurata (Fot. NAVFOR Somalia)\nA piszę o tym wszystkim, bo wbrew pozorom ta złota passa może się już niedługo skończyć. Najwyraźniej wszyscy inni Somalijczycy są już poważnie wściekli, że ochrona wybrzeża zamieniła się w szemrany biznes. Kiedy piraci porwali w okolicy Seszeli jacht z parą angielskich staruszków, diaspora w Wielkiej Brytanii zrobiła im taką awanturę, że ostatecznie wypuścili ich “po kosztach”. Gdy dwa tygodnie temu mieszkańcy wioski Bandar Beyla, zorientowali się, że na ich terenie trwa abordaż jemeńskiego statku, najzwyczajniej w świecie ostrzelali i pogonili precz niedoszłych porywaczy.\n– Jesteśmy prostą rybacką wspólnotą i będziemy ich zwalczać – mówił burmistrz Said Adan Ali.\nA kilka dni temu AP donosiło w jednej ze swoich depesz, że Puntland, czyli region, który kiedyś ogłosił secezję i z terenu którego operują prawie wszyscy piraci, właśnie tworzy ponad tysiącosobowe siły, które mają na nich polować. Milicją dowodzi Mohamed Farole, syn prezydenta Puntlandu. Tata już kupił synowi i kolegom sześć samolotów patrolowych oraz broń za 10 mln dolarów.\nWszystko wskazuje na to, że konfrontacja będzie ostra. Warto śledzić depesze, bo może już niedługo ta bardzo barwna historia dobiegnie końca.\nPS Rząd Somalii, który przy wsparciu wojsk Unii Afrykańskiej kontroluje zaledwie kilka dzielnic stolicy, formalnie wciąż posiada flotyllę. Jej szefem od 1982 roku jest Farah Ahmed Omar. Który, jak sam rozbrajająco przyznaje, ostatni raz był na morzu 23 lata temu.\nCategories: Uncategorized Tags: Gangi, Marynarka, Partyzanci, Piraci, Piractwo, Porwania, Somalia, Wojna domowa


Ta restauracja drukuje przygotowywane jedzenie! [WIDEO] - NaszeMiasto.pl\nFood ink. via Youtube.com\nFood ink to pierwsza na świecie restauracja drukująca potrawy w 3d. Drukarka została zaprojektowana specjalnie dla lokalu. Urządzenie potrafi drukować nie tylko płaskie wzory, ale także skomplikowane kształty. Zamiast plastiku drukarka wykorzystuje jednak czekoladowy mus, ser kozi, pasty spożywcze lub hummus. Konkretne dania ozdabiane są następnie jadalnymi kwiatami, dodatkami i wypełniane płynnym nadzieniem. W ten sposób powstają niesamowite kreacje serwowane bezpośrednio klientom Food ink.\nNie wszystko, oczywiście da się wydrukować. Do drukarki 3d trafić może jedynie pasta, płynna masa, z której powstają konkretne elementy potraw. To dobra wiadomość dla kucharzy, którzy nie prędko zostaną zastąpieni przez nową technologię.\naktualizacja: 09.08.2016 13:47\nŹródło: Ta restauracja drukuje przygotowywane jedzenie! [WIDEO] - Warszawa NaszeMiasto.pl\nA byliście w restauracji gdzie na waszych oczach kucharz przyrządza dla was pyszną kaczkę ? :) W restauracji Pańska 85 dzieją się takie fajne rzeczy, zamówiłem kaczkę po pekińsku i ku mojemu zdziwieniu kucharz kroił ją przy moim stoliku i podawał. Była wyśmienita.\nciekawy pomysł, ostatnio próbuję nowych miejsc więc może tam wpadnę :) kilka dni temu byłam w świetnej restauracji z kuchnia izraelską Zachodni Brzeg\nBardzo ciekawa rzecz! Ja wolę mimo wszystko chyba tradycyjne posiłki, a u nas W Radomiu na szczęście jest gdzie zjeść np. w Pasji mają bardzo dobre jedzenie! Obsługa profesjonalna, miła, uprzejma.Poza tym jest fajnym miejscem na spędzenie wolnego czasu .


Szukasz alternatywy dla Kustomera? Wypróbuj Crisp - nr 1 dla małych i średnich przedsiębiorstw\nPoznaj najlepszą alternatywę dla programu Kustomer\nJak wypada Crisp w porównaniu z Kustomerem? Jaka jest najlepsza platforma do obsługi klienta CRM dla firm? Jaka jest najlepsza alternatywa dla Kustomera? Dowiedz się, dlaczego Crisp jest świetną alternatywą dla Kustomera.\nZałożona na początku 2016 roku firma, stworzona przez Brada Birnbauma i Jeremy'ego Suriela, chciała umożliwić każdemu w branży obsługę klienta. Z chęcią przebudowania CRM od podstaw, aby zapewnić lepsze doświadczenie dla każdego przedstawiciela.\nObecnie Kustomer jest platformą typu all-in-one dla przedsiębiorstw, która została niedawno przejęta przez firmę Meta (Facebook). Z kolei Crisp zaczynał jako czat na żywo, a rozwinął się jako kompleksowe rozwiązanie wielokanałowe dla zespołów obsługi klienta na całym świecie.\nJeśli szukasz czegoś więcej niż tylko CRM stworzonego do obsługi klienta, oto dlaczego powinieneś rozważyć Crisp jako świetną alternatywę dla Kustomera.\nSzukasz alternatyw dla programu Kustomer?\nJesteśmy firmą francuską, w pełni zgodną z GDPR\nAby pomóc klientom, Crisp oferuje możliwość wspólnego przeglądania stron z użytkownikami. Możesz nawet przejąć kontrolę nad ich ekranem bez żadnej dodatkowej wtyczki! Dzięki naszemu oprogramowaniu do co-browsing i współdzielenia ekranu, nasi klienci mogą pomagać swoim użytkownikom w czasie rzeczywistym, zamykać więcej transakcji i lepiej rozumieć problemy UX.\nW porównaniu do Kustomera, Crisp oferuje prosty cennik, który umożliwia nieograniczone korzystanie z produktu. Crisp oferuje stałą cenę dla każdej firmy, bez względu na liczbę agentów, kontaktów, rozwój firmy czy włączone funkcje.\nDowiedz się, jak Kustomer wypada w porównaniu z Crisp


Studia MORSKIE 2021 | 16 kierunków studiów | uczelnie i wymagania | opinie\nStudia morskie 2021\nStudia morskie w Polsce to studia licencjackie, inżynierskie lub magisterskie, których program kształcenia zazwyczaj trwa od 3 lat do 4 lat (studia I stopnia) lub od 1,5 roku do 2 lat (studia II stopnia) i kończy się uzyskaniem dyplomu (licencjata, inżyniera lub magistra).\nGdybyśmy powiedzieli, że studenci studiów morskich pozyskują wiedzę i umiejętności związane wyłącznie z morzem, byłaby to jedynie półprawda. Studia morskie to znacznie szersze zagadnienie, na które składają się nie tylko kierunki takie jak: Eksploatacja siłowni okrętowych, czy Nawigacja. Studia morskie oferują również wykształcenie, które można wykorzystać nie tylko na morzu i na lądzie, ale w nowoczesnych przedsiębiorstwach, reprezentujących różne branże. To wiedza, na którą składają się nauki inżynierskie, techniczne, informatyka, czy zarządzanie.\nPopulare kierunki morskie: bezpieczeństwo morskie, hydrografia morska, oceanografia, oceanotechnika, nawigacja.\nAbsolwenci studiów morskich znajdują pracę w sektorze gospodarki morskiej, administracji morskiej, służbach technicznych przedsiębiorstw armatorskich, placówkach naukowo- badawczych, stacjach badawczych, biurach projektowych, biurach konstrukcyjnych, branży IT.\nNie będzie przesadą jeśli powiemy, że na absolwentów studiów morskich czeka morze możliwości zawodowych. Otrzymują oni wykształcenie z różnych dyscyplin, co daje dość dużą swobodę na rynku zatrudnienia.\nJakie są kierunki morskieNa jakich uczelniach są kierunki morskieJakie są morskie studia podyplomoweJakie są popularne kierunki morskieJakie kierunki morskie wybierają inniJak wyglądają studia na kierunkach morskichIle trwają studia na kierunkach morskichJakie wymagania / co zdawać na maturzeJaka praca po studiach na kierunkach morskichCzy warto iść na studia na kierunkach morskichCo dadzą ci studia na kierunkach morskichCzego nie dadzą ci studia na kierunkach morskichCo warto sprawdzić idąc na studia na kierunkach morskichStudia morskie na kierunkach morskich – zaoczne Studia morskie na kierunkach morskich – opinie\nJak wyglądają studia na kierunkach morskich\nStudia morskie zdają się być zarówno zamknięte, przez swoją dość wąską tematykę, jak i otwarte, ze względu na obszar, w którym można wykorzystywać zdobytą wiedzę.\nNa pewno możemy określić je mianem charakterystycznych i wyjątkowych, nie tylko z powodu problematyki, jaką poruszają, ale także tego, że dostępne są tylko w trzech polskich miastach.\nChcąc związać swoją drogę edukacyjną, a potem zawodową z morzem możemy udać się do jednego z pomorskich miast: Szczecina, Gdańska, bądź Gdyni. Każde miasto posiada odpowiednie uczelnie, bądź wydziały, dzięki którym można zanurzyć się w ocean wiedzy.\nDla niewtajemniczonych warto zaznaczyć, że nie istnieje kierunek o nazwie „morze”, czy też „kierunek morski”, a część ofert dydaktycznych szkół wyższych stanowią kierunki szeroko znane, takie jak choćby Mechanika i budowa maszyn, czy Transport, tylko że przystosowane do innego otoczenia. Ponadto, kandydaci na studia oprócz kierunków kształcenia mogą wybrać system zdobywania wiedzy, gdyż niektóre uczelnie proponują zarazem studia cywilne i studia wojskowe.\nJakie przedmioty realizowane są na studiach morskich? Za przykład niechaj posłuży nam kierunek Nawigacja. W planie zajęć znajdują się takie zagadnienia jak:\npodstawy konstrukcji maszyn i grafiki inżynierskiej,\nbudowa i stateczność jednostki pływającej,\nmanewrowanie jednostką pływającą.\nNa liście zagadnień egzaminacyjnych znajdują się, na przykład:\n„budowa i oznaczenie kontenera”,\n„wachta portowa w warunkach zagrożenia terrorystycznego”,\n„materiały sztauerskie używane przy załadunku ryżu”,\n„wykorzystanie środków łączności do złożenia zapotrzebowania na rozładunek statku w porcie w ramach umowy czarterowej”.\nPodobnych pytań jest znacznie więcej.\nIle trwają studia na kierunkach morskich\nCo ważne, cztery tygodnie po drugim roku studiów studenci odbywają praktyki morskie. Naturalnie, wymiar praktyk może różnić się w zależności od wybranej uczelni. Obok, zajęć na uczelni wszyscy zainteresowani mogą odbyć szereg szkoleń i kursów.\nJakie są to kursy? Na przykład: przygotowujące do egzaminów państwowych na wszystkie rodzaje świadectw operatora urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacyjnej morskiej i żegludze śródlądowej, zgodnie z przepisami międzynarodowymi oraz krajowymi, czy też kursy kwalifikacyjne, aktualizujące, specjalistyczne, członków załóg statków morskich oraz innych pracowników gospodarki morskiej, zgodnie z wymaganiami i zaleceniami narodowymi.\nMówiąc o studiach dla kandydatów na żołnierzy zawodowych, w semestrach letnich organizowane są szkolenia i kursy niezbędne do uzyskania uprawnień na poziomie operacyjnym, a później zarządzania w dziale pokładowym w żegludze międzynarodowej.\nPo zakończeniu każdego semestru kandydaci na żołnierzy zawodowych biorą udział w praktykach na okrętach MW RP, realizowanych często w formie kilkutygodniowych rejsów z wejściami do portów zagranicznych. W ramach ciekawostki możemy wspomnieć o tym, że uczelnie morskie oferują także kształcenie na „lądowych” kierunkach, na przykład Pedagogice, czy Stosunkach międzynarodowych.\nBiorąc za przykład Akademię Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte, powiedzmy, że postępowanie rekrutacyjne przebiega według następujących etapów: test znajomości języka angielskiego, sprawdzian sprawności fizycznej, ankieta psychologiczna oraz rozmowa kwalifikacyjna.\nSprawdzian sprawności fizycznej zawiera elementy sprawdzające siłę, szybkość i wytrzymałość. Obejmuje następujące konkurencje: dla mężczyzn: podciąganie na drążku, bieg na 1000 metrów, bieg wahadłowy 10x10, pływanie na 50 metrów stylem dowolnym; dla kobiet: pompki, bieg na 1000 metrów, bieg wahadłowy 10x10m, pływanie na 50 metrów stylem dowolnym.\nNatomiast, rozmowa kwalifikacyjna ocenia, między innymi: predyspozycje do pełnienia zawodowej służby wojskowej w tym m.in. osiągnięcia i uprawnienia przydatne w służbie wojskowej, zainteresowania ukierunkowane na służbę wojskową, w tym w morskim rodzaju Sił Zbrojnych, znajomość problematyki dotyczącej marynarki wojennej, czy też odporność na stres i predyspozycje przywódcze.\nWarto dokładnie zaznajomić się z zasadami rekrutacji, gdyż można się w nich łatwo zagubić, a na dodatek różnią się w zależności od szkoły wyższej, kierunku kształcenia oraz tego, czy wybieramy studia cywilne, czy też studia wojskowe.\nJaka praca po studiach na kierunkach morskich\nKierunek Morskie systemy transportowe kształci fachowców w zakresie budowy, eksploatacji oraz zarządzania i sterowania morskimi systemami transportowymi i logistycznymi, czy też eksploatacji terminali portowych oraz centrów logistycznych. Wiąże się to z tym, że absolwent takiego obszaru kształcenia zostaje przygotowany do pracy na stanowiskach o profilu inżynierskim, jak też menedżerskim, w szeroko rozumianym sektorze Transportu, Spedycji i Logistyki, czyli:\nspedycyjnych i logistycznych,\nfirmach współpracujących z szeroko rozumianym międzynarodowym sektorem transportu i obrotu towarowego.\nInnym przykładem niechaj będzie kierunek Technologia remontu urządzeń okrętowych i portowych, który polega na zdobyciu wiedzy z zakresu nowoczesnego kierowania i prowadzenia prac remontowych urządzeń okrętowych i portowych.\nAbsolwenci mogą więc znaleźć zatrudnienie w:\nzakładach przemysłowych zajmujących się gospodarką remontową,\nzakładach gospodarki morskiej, stoczniach remontowych i produkcyjnych,\nCo ważne, wiedzę zdobytą na studiach morskich absolwenci mogą wykorzystać nie tylko na morzu, ale także na lądzie. Ich umiejętności są na tyle szerokie, że bez problemu powinni poradzić sobie, po prostu, wszędzie.\nCzy warto iść na studia na kierunkach morskich\nSpecyfika tych studiów daje nam zdecydowanie większą pewność co do naszej przyszłości zawodowej; nie dość, że poznajemy zagadnienia natury technicznej, to jeszcze z tak konkretnego zakresu.\nMówiąc bardziej przyziemnie, studia morskie mogą być dla niektórych spełnieniem dziecięcych marzeń. Sny o pływaniu po szerokich wodach, w załodze wielkich okrętów dzięki nim może się spełnić.\nCo dadzą ci studia na kierunkach morskich\nPrzede wszystkim, studia morskie dadzą nam oryginalną wiedzę. Jeśli omawiane umiejętności można zdobyć tylko w kilku miejscach w kraju, to znak, że muszą być one naprawdę wyjątkowe.\nOczywiście, studiując każdy kierunek można być przekonanym o jego wyjątkowości i warto budować w sobie dobre samopoczucie, ale kierunków związanych z morzem na pewno nikt nigdy nie będzie w stanie kwestionować, ani powiedzieć o nich, że są nudne, nieciekawe, niepraktyczne i pozbawione perspektyw.\nCzego nie dadzą ci studia na kierunkach morskich\nZachodzi ryzyko, że studia morskie nie dadzą nam chwili wytchnienia. Oczywiście, nie musi to być twardą zasadą, gdyż wszystko zależeć może od wybranego przez nas kierunku kształcenia.\nAle studia morskie należą do grona intensywnych, zatem nie da się studiować na pół gwizdka. Studia morskie to obszar kształcenia, w który wchodzi się w całości, całym sobą; inaczej nie będzie to miało większego sensu. Mówiąc z przymrużeniem oka studia morskie nie dadzą także odpoczynku od wody, ale należy założyć, że żaden przyszły oraz obecny student nie przejawia do niej antypatii, albo sygnałów, że mu się już znudziła. Studia morskie nie dadzą także zapomnieć o dyscyplinie, choć przykład ten zdaje się być nieco banalny, zwłaszcza w zakresie studiów wojskowych.\nCo warto sprawdzić idąc na studia na kierunkach morskich\nIdąc na studia morskie należy sprawdzić dokładnie zasady rekrutacji. Każda uczelnia, każdy wydział i każdy kierunek mogą posiadać odrębne reguły i można się w tym łatwo pogubić.\nNiektóre kierunki zakładają tylko konkurs świadectw, a niektóre też egzaminy praktyczne i rozmowy kwalifikacyjne. Warto zapoznać się z programami nauczania, planem zajęć i praktyk, aby zdać sobie sprawę z tego, jaki charakter posiadają te studia, z czym będziemy musieli się zmierzyć oraz ile pracy nas czeka na studiach.\nStudia morskie na kierunkach morskich – zaoczne\nStudia dzienne, czy studia zaoczne? Takie pytanie bardzo często bywa tematem dyskusji i wiele osób prowadzi poważny spór, wymieniając się argumentami, która forma nauki jest lepsza.\nOczywiście, istnieją między nimi zasadnicze różnice oraz, co się z nimi wiąże, zarówno jedna jak i druga forma posiada zalety i wady.\nStudia morskie na kierunkach morskich – opinie\nEdukacja to temat, który wzbudza emocje i zazwyczaj każdy rozmówca ma wyrobione zdanie na jej temat. Nie inaczej bywa w przypadku kształcenia wyższego.\nPodczas rozmów o studiach głos zabierają nie tylko kandydaci na studia, studenci i absolwenci, ale także te osoby, które na kształcenie wyższe nigdy się nie zdecydowały. Można przypuszczać, że studia morskie budzą szacunek i respekt.\nSą na tyle wyjątkowe i charakterystyczne, że jeśli ktoś z naszego grona usłyszy, że studiujemy na przykład Nawigację to prawdopodobnie zrobi całkiem zdziwioną minę i zacznie zadawać wiele pytań, również takich czy spotkaliśmy prawdziwego pirata na swojej drodze. Ale jak naprawdę wyglądają studia morskie? Jak odbierają je sami studenci?


Komu bank nie pożyczy - Finansowanie - rp.pl\nAktualizacja: 06.10.2008, 07:00\nKomu bank nie pożyczy\nO tym, że coraz trudniej będzie pożyczyć od banku pieniądze na mieszkanie, mówi coraz więcej analityków i bankowców. Tłumaczą, że instytucje finansowe wystraszone tym, co dzieje się za oceanem, nie będą już zawyżały zdolności kredytowej swoich klientów.\nCzy rzeczywiście za kilka miesięcy będzie coraz trudniej o pożyczenie 100 procent wartości nieruchomości, nie mówiąc o dodatkowych 20 procentach przeznaczonych na dowolny cel? Dziś takie produkty są jeszcze w ofertach banków. Poniżej dalsza część artykułu\nNa rynku słychać też, że skończą się kredyty na 40 – 50 lat, bo jeśli ktoś zadłuża się na tak długi okres, to pewnie dlatego, że nikła zdolność kredytowa nie pozwala mu na kredyt 20-letni.\nCzy rzeczywiście takich obostrzeń można się spodziewać? Czy eksperci nie mówią dziś o nich trochę na zapas, patrząc na amerykańskie kłopoty z kredytami subprime (czyli podwyższonego ryzyka)?\nI jeszcze jedna wiadomość z rynku: dane o dłużnikach alimentacyjnych, za pośrednictwem Biura Informacji Gospodarczej, mają trafiać do Biura Informacji Kredytowej, które to przekazuje bankom dane o niesolidnych dłużnikach. Jeśli więc ktoś nawet spłacał inny kredyt o czasie, ale z alimentami nie nadążał, może mieć kłopoty z pożyczeniem pieniędzy na kupno mieszkania.


have a beautiful day: MAC Pro Longwear Concealer odcień NW 20\nAutor: Tuśka o 15:22\ndi 25 marca 2013 15:42\nod dawna zastanawiałam się kiedy zrecenzujesz ten produkt:) zgadzam się z wszystkim co napisałaś. najbardziej lubię właśnie jego długotrwałość. siedzi na miejscu cały dzień. ja mam spore problemy z nakładaniem go, skóra rzeczywiście musi być uprzednio nawilżona, bo inaczej sieje spustoszenie. spróbuję aplikacji puchatym pędzelkiem. mam ten sam odcień co Ty, ale po dłuższym stosowaniu stwierdzam, że mogłabym mieć wersję jaśniejszą.\nwidziałaś kamuflaże z nowej kolekcji catrice? ja się nad nimi zastanawiam. i nad goshem jeszcze. szukam swojego ideału;)\nTuśka 25 marca 2013 16:04\nFaktycznie dość długo się zbierałam, ale ostatnio poczułam się na siłach, żeby go dokładnie opisać i zrecenzować :)\nMi się go jakoś dobrze "stempluje" i rozciera puchaczem, czasem pomagam sobie palcami i daje radę, choć do najłatwiejszych w obsłudze rzeczywiście nie należy.\nO, nie widziałam, już są w szafach Catrice?\nSą już jakies opinie na temat tych kamuflaży? Nad goshem też myślałam, bo ładnie wyglądał na zdjęciach u Aliny:) Ja również lubię szukać nowości, choć jestem zadowolona z Macowego i nawet czasem z samych minerałów, bo u mnie ładnie wyglądają pod oczami:)\ndi 26 marca 2013 02:10\nod naszej ostatniej wizyty nie byłam jeszcze w naturze, więc nie wiem, ale podobno w hebe już te produkty są od dawna\nEweliśka 25 marca 2013 16:25\nFajny efekt, dobrze kryje i plus za jego długotrwałość. Ja szukam jakiegoś fajnego korektorka lub kamuflażu, ale wolę jakiś tańszy odpowiednik.\nTuśka 25 marca 2013 17:17\njak znajdziesz to daj znać:)!\nfacehairbodycare 26 marca 2013 01:05\nTeż się nad nim kiedyś zastanawiałam, jednak zdecydowałam się na korektor Clinique All about eyes przede wszystkim ze względu na dostępność (w Warszawie jestem jedynie kilka razy do roku, a nigdzie bliżej nie mam Maca ;p). Mojego Clinique zostało już niewiele, teraz chyba przetestuję coś z niskiej półki - a nuż trafi się perełka za 10zł! A jak niczego nie znajdę, to może przetestuję i ten :)\nTuśka 27 marca 2013 13:44\na jak oceniasz korektor Clinique?\nfacehairbodycare 27 marca 2013 14:34\nOgólnie rzecz biorąc nie mam mu zbyt wiele do zarzucenia :) dobrze kryje (nie spotkałam dotychczas takiego, który kryłby lepiej, ale nie jest to krycie w 100% idealne), nie wysusza, dobry odcień. Tutaj wrzucałam recenzję: http://facehairbodycare.blogspot.com/2012/10/korektor-clinique-all-about-eyes.html\nTuśka 27 marca 2013 14:56\nfajnie, dzięki:) umknęła mi ta recenzja, a chętnie przeczytam!\nksenka 26 marca 2013 02:52\nJa używam pod oczy skin 79 line cover, kiedyś myślałam o tym korektorze ale żeby używać na twarz jednak do najbliższego MAC mam chyba ok 300 km :P jak trochę wysusza to pod moje oczy by się niestety nie nadał\ndenticoo 26 marca 2013 08:39\nWygląda świetnie, kolor byłby idealny i dla mnie. Mac zdecydowanie powinien otworzyć więcej sklepów w PL.\nRakasta 27 marca 2013 08:39\nteż się na niego skusiłam jakiś czas temu :) trochę się jednak zawiodłam i ponownie nie kupię ('nie odkupię' ;D). mam odcień nw 15 (te z nc są bardziej żółte).\nnie jest zły, ale czasem sprawia problemy. tak jak piszesz - może przesuszać skórę pod oczami. ja zawsze utrwalam korektor pudrem, żeby wszystko się lepiej stopiło. niestety czasami robi się na twarzy nieco 'ciastowaty', szczególnie pod oczami, nawet gdy skóra jest mocno nawilżona. różnie z tym bywa. pompka jest felerna, zawsze się z nią siłuję i trzeba cudu, żeby wycisnąć odpowiednią ilość. nie lubię też zapachu, jest alkoholowo-chemiczny, aż zniechęca do nakładania na skórę.\nmac nie umywa się jednak do mojego ukochanego korektora pure cover mineral z maybelline, który wycofali ;( miał o wiele przyjemniejszą konsystencję i krycie. jak już znajdę jakieś kwc to zawsze wycofają :/ jedyną jego wadą było, że na zdjęciach z fleszem potrafił robić białą pandę, ale dla mnie to nie było nic wielkiego. mac nie zawiera filtra, więc ten problem go nie dotyczy. przynajmniej jedna rzecz na plus ;]\nJa nawet chciałam kupić ten polecany przez Ciebie i przychodzę, a tu nie ma typa właśnie, buu...\nRakasta 27 marca 2013 16:26\nmaybelline wprowadził chyba teraz jakieś nowe korektory z serii affinitone, trzeba przetestować, może nie zmienili za bardzo formuły ;)\njulita el bah 28 marca 2013 00:15\nhej:) ja troche z innej beczki:)czytalam Twoja pozytywna recenzje serum migdalowego BU. Otóż stosuję owe serum nie całe 2 miesiące i efekty są średnie,jak długo czekałaś aż zuważyłaś że serum zwalcza zaskórniki?bo u mnie jak były są nadal choć trochę ich mniej..\nTuśka 28 marca 2013 01:08\nCześć:) z tego co pamiętam to pierwsze zaskórniki, np. na czole ruszyły się po jakichś trzech miesiącach. Ale tak swoją drogą to ono rzeczywiście działa dość łagodnie, być może trzeba będzie się wspomóc czymś mocniejszym. U mnie najlepsze efekty są jednak przy kombinacji: to serum plus np. jakiś kwasowy tonik, na zmianę:) W moim przypadku dobry był ten AHA/BHA 10 %\njulita el bah 29 marca 2013 14:33\nzastanawialam sie nad tym tonikiem,ale ze względu na porę roku boję się,że jest za mocny choć wiosny nie widać:)łuszczyłaś się bardzo po tym toniku?\nmiałaś wysyp po stosowaniu serum?\nja stosuje to serum na zmiane z acnederm,niestety mam tyle zaskornikow, ze co chwile robia sie z nich stany zapalne..:(pozbyłaś sie wszytskich zaskorników?wogóle duzy miałaś problem z cerą przed kuracją?\nTuśka 1 kwietnia 2013 10:22\nJa mam cerę dość odporną, więc nie łuszczyłam się po tym toniku wcale :-) po żadnych kwasach nie miałam też wysypu. Niestety nie pozbyłam się wszystkiego, poza tym mam teraz różne huśtawki hormonalne i co się z czymś uporam to pojawia się jakiś kolejny problem, ale i serum i tonik znacznie poprawiły koloryt i uporały się z wieloma zaskórnikami :-)\nkruha 30 marca 2013 14:40\nMuszę w końcu na niego odkładać pieniążki :D


Caravaggio „Wieczerza w Emaus” » Niezła sztuka\nJoanna Krakowian • 1122 • 29 września 2021\nCaravaggio, Wieczerza w Emaus, 1601,\nolej, tempera, płótno, 196,2 × 141 cm,\nCaravaggio, Wieczerza w Emaus | 1601, National Gallery, Londyn\nTrudno uniknąć egzaltacji, gdy mówi się i pisze o Caravaggiu. To tak, jakby wewnętrzny ogień trawiący jego samego obejmował także głowy i pióra tych, którzy zetknęli się z nim i jego obrazami. W nienawistnym uniesieniu płonęły serca krytyków i rywali. Miłosierdzie sprzymierzeńców było silniejsze niż reputacja zbrodniarza. Wreszcie gorący podmuch sławy sprowadzał z dalekiej północy naśladowców malarskich osiągnięć artysty.\nMichelangelo Merisi, zwany Caravaggio\nMichelangelo Merisi, zwany Caravaggio, przyszedł na świat 29 września 1571 roku w Mediolanie, jako syn Ferma i Lucii, z domu Aratori. Ojciec przyszłego malarza był zaufanym człowiekiem lokalnej elity; ród matki również posiadał pewne feudalno-prywatne związki z rodami Sforza i Colonna. Możliwe, że Fermo był architektem na zleceniach potężnych rodów, jak sugerują biografowie artysty; z pewnością zaś zajmował się zarządzaniem i pielęgnacją mediolańskiej rezydencji Franciszka II Sforzy. Niestety w wyniku zarazy zmarł w roku 1577. Matka małego Michelangela wraz z jego rodzeństwem schroniła się przed epidemią w lombardzkiej miejscowości należącej do możnych protektorów rodziny – Caravaggio. Z pewnością utrata opiekuna i głowy rodziny musiała być dla chłopca i jego rodzeństwa zapowiedzią przykrych zmian.\nNa skutek wielu perturbacji rodzinnych Michelangelo postanowił odciąć się od rodziny. Zanim jednak Caravaggio dotarł do Stolicy Apostolskiej, spędził pewien czas w mediolańskim warsztacie Simona Peterzano. Ów uczeń Tycjana w historii sztuki zapisał się dzięki swoistemu zawieszeniu między potężnymi sylwetkami genialnego nauczyciela i genialnego ucznia. Opuszczając Peterzano, siedemnastoletni Caravaggio przez kilka lat pozostawał jeszcze w północnej Italii, gdzie nadal kształcił się i praktykował w rozmaitych warsztatach. Poddany wpływowi lombardzkiej sztuki młodziutki artysta formował własny rodzaj naturalizmu, osiągając biegłość w detalu i studiach martwych natur. Warto nadmienić przy tym, że dominujący styl Lombardii siedemnastowieczni krytycy uważali za prymitywny i pozbawiony wdzięku. Główny zarzut dotyczył nie dość wyszukanego realizmu.\nPrzedstawiciele późnego rzymskiego manieryzmu kultywowali z kolei platońskie dążenie do ideałów, wyobrażeń o pięknie, cnotach moralnych i ich fizycznej manifestacji. Świat, który otaczał artystów i ich wykształconych, wyrafinowanych zleceniodawców, nie nadawał się do wiernego odtwarzania; nie spełniał etycznych i estetycznych oczekiwań. Należało go udoskonalić, podobnie jak doktrynę kontrreformacyjnego kościoła. Z upodobaniem poszukiwano tego, co wzniosłe, niezwykłe, nieludzkie. Kierunek dla tych poszukiwań trwale wyznaczył Michał Anioł i jego dekoracja Kaplicy Sykstyńskiej, rozpięta jak baldachim nad całym ówczesnym wyobrażeniem o sztukach pięknych i ich wielkim celu.\nPoczątki Michelangela w Rzymie były niełatwe. Blisko dwudziestojednoletni, gnębiony zwykłą nędzą przybył do stolicy europejskiego malarstwa jak wielu innych, zapewne żywiąc nadzieję na polepszenie bytu i prominentne zlecenia. Był rok 1592. Poszukujący za wszelką cenę pracy i schronienia młody malarz był zdany na dobrą wolę innych. Jedynym rzymskim sprzymierzeńcem wydawał się wówczas jego wuj Ludovico Merisi, kapelan w kościele Santissima Trinità dei Pellegrini. To on pośredniczył w przekazaniu przybysza pod skrzydła duchownego wysokiej rangi, Pandolfa Pucciego, który nie spełnił jednak oczekiwań młodego Michelangela. Artysta opuścił w niedługim czasie opiekuna, zapewne niezbyt szczodrego. Sam Caravaggio z przekąsem nazywał go Monsignior Insalata. To właśnie liśćmi sałaty Pucci najchętniej raczył swojego głodnego podopiecznego1. Jedną z pierwszych przystani dla młodego Caravaggia był także prężnie działający rodzinny warsztat Cesarich. Źródła wspominają, że podobno młody malarz miał sypiać w pracowni na swego rodzaju podnoszonej platformie czy też antresoli, służącej do organizacji studyjnych kompozycji2. Zapewne warunki jego życia były trudne. Wśród jeszcze bardziej przyziemnych obowiązków od zdolnego malarza oczekiwano przede wszystkim uzupełniania obrazów opuszczających pracownię o anonimowe studia martwych natur, realistycznie malowane kiście kwiatów i owoców. Ów brak swobody twórczej i nieprzynosząca rozwoju eksploatacja doprowadzały Caravaggia do narastającej frustracji. Ostatecznie, po licznych nieporozumieniach i w wyniku pogarszającego się stanu zdrowia Caravaggio zerwał współpracę z Giuseppem Cesarim i jego bottegą3. Po pobycie w szpitalu della Consolazione polegał znów tylko na sobie i życzliwości garstki lojalnych przyjaciół. Wśród nich należy wymienić malarzy: Lorenza Siciliano, Prospera Orsiego, Maria Minittiego.\nZanim na dobre trafił do pałaców możnych, nawiązywał kontakty z kolekcjonerami i handlarzami sztuki. Sprzedawał pojedyncze obrazy o tematyce świeckiej za doprawdy niewielkie sumy. Był rok 1598 albo nawet 1597, gdy do przybytku galerzysty i handlarza sztuką Constantina Spaty wszedł ze znajdującego się naprzeciw pałacu kardynał Francesco del Monte i przeżył rodzaj poruszenia, które zaowocowało dalszą współpracą z Caravaggiem a w konsekwencji – powstaniem przełomowych dla sztuki europejskiej arcydzieł. Tymczasem, szczęśliwie dla tego ostatniego, za sumę kilku skudów hierarcha zakupił od Spaty obraz Caravaggia, Szulerzy. Już w roku 1599 artysta przebywał w Palazzo Madama przy piazza Navona, w siedzibie del Monte. Wkrótce rozpocznie się dla niego kilkuletni okres względnej prosperity oraz publicznych, prestiżowych zamówień. Pierwszy przełom przyniosło zamówienie na dekorację kaplicy Cantarelli w San Luigi dei Francesi.\nTrzy monumentalne obrazy poświęcone życiu i męczeństwu św. Mateusza zrealizowane dzięki wstawiennictwu del Monte powstały około roku 1599. Nowatorskie ujęcie konwencjonalnych motywów wzbudziło powszechną mieszankę szoku i zachwytu. Caravaggio dzięki temu osiągnięciu stał się osobą rozpoznawalną; o jego obrazach dyskutowali inni malarze, wysokie duchowieństwo, wreszcie lud pielgrzymujący do rzymskich sanktuariów. Sukces obrazów z kaplicy Cantarelli powtórzył Caravaggio także w kościele Santa Maria del Popolo, tym razem w kaplicy rodziny Cerasi. To właśnie tam, u progu nowego, siedemnastego stulecia (1600–1601), w architektonicznej aranżacji Carlo Maderno zestawiono ze sobą, najpewniej nieświadomie, dwa odmienne i kluczowe dla rozkwitającego baroku żywioły malarskie. Wniebowstąpienie Najświętszej Marii Panny pędzla uwielbianego w Rzymie Annibalego Caracciego zajmuje po dziś dzień centralną płycinę kaplicy. Dzieło urzekało współczesnych starannością rysunku, słodyczą niemalże klasycystycznej twarzy Madonny, żywiołowością kolorów. Dwie boczne kwatery oddane do artystycznej dyspozycji Caravaggia zdumiewały z kolei nieprawdopodobnie śmiałymi kompozycjami i niemalże abstrakcyjnym światłocieniem (Nawrócenie św. Pawła oraz Ukrzyżowanie św. Piotra). Artysta, będący wówczas u szczytu możliwości i dobrej passy, zawierzył całkowicie własnej intuicji. Nie zważał na możliwą krytykę. Była to postawa ryzykowna, szczególnie w kontraście z odmiennym, posiadającym świetną renomę malarstwem starszego od niego Annibalego.\nCaravaggio, Nawrócenie św. Pawła w drodze do Damaszku, detal | 1600–1601, Bazylika Santa Maria del Popolo, Rzym\nCaravaggio, Chłopiec ugryziony przez jaszczurkę | ok. 1593-1595, Fondazione di studi di storia dell’arte Roberto Longhi, Florencja\nDojrzały Caravaggio-malarz był uparty, bezczelny i przekorny. Jego bezkompromisowa postawa stawała się coraz bardziej radykalna, przybierając na sile wraz z prestiżem kolejnych zleceń. Zupełnie tak, jakby Michelangelo zdradzał pewną przedziwną tendencję do rzucania na szalę tym więcej, im więcej mógł stracić. A było to nie tylko dobre imię w społeczeństwie opanowanym całkowicie przez obsesję honoru i swoistą kastowość. Tymczasem niepokorny Lombardczyk cieszył się jeszcze protekcją możnego duchowieństwa i arystokracji. Igrał z gustami zamawiających, ale wciąż był „górą”. Odrzucone religijne kompozycje kupowali książęta i możni. Po wykonaniu dwu spektakularnych publicznych zleceń w świątyniach Caravaggio stał się na pewien czas gościem Palazzo Mattei. Trzech braci Mattei było entuzjastami i kolekcjonerami ówczesnego malarstwa – byli to kardynał Girolamo, Ciriaco i Asdrubale. Gromadzili oni antyczne rzeźby, ale interesowali się również bieżącymi trendami w sztukach wizualnych.\nButny, dumny, a przede wszystkim nieprzeciętnie uzdolniony Michelangelo stał się na pewien czas pupilem rzymskich salonów. Szczęśliwie w archiwum rodu Mattei zachowały się dokumenty, pozwalające uchwycić dokładny kontekst i czas powstania trzech wspaniałych płócien Caravaggia. Zatrzymamy się tutaj, w złotej erze krótkiego życia artysty – w czasie, gdy osiągnął niewątpliwą dojrzałość artystyczną, a śmierć jeszcze nie deptała mu po piętach.\n„Dwóm z nich idącym, podążającym na wieś, zjawił się w innym kształcie” (Ewangelia według św. Marka 16,12)4. Wizerunek Chrystusa namalowany przez Caravaggia na obrazie Wieczerza w Emaus (obecnie w londyńskiej National Gallery) wprowadził krytyka Giovanniego Bellorego w stan konsternacji. Spójrzmy zatem na dzieło mistrza oczami siedemnastowiecznego erudyty, miłośnika apollińskich dzieł Annibalego Carracciego:\n„Poza plebejskimi postaciami dwóch apostołów i Pana Naszego przedstawionego jako młodego i bez brody, asystuje im jeszcze gospodarz w czepcu na głowie, przy stole z winogronami, figami i granatami; są to owoce spoza sezonu (Paschy)”5.\nBellori stwierdził u Caravaggia co następuje: brak szacunku do świętości (diagnozuje on wprost plebejski, wulgarny naturalizm), błędy natury merytorycznej – bo jakże to, miast wiosennych źdźbeł i kwiatów (które po zmartwychwstaniu pańskim musiały się uginać pod stopami apostołów w drodze do Emaus), namalować mógł ów Michelangelo jesienne dary natury? I ten nieszczęsny czepek na głowie poczciwca usługującego w gospodzie, czepek, który w obecności Chrystusa winien być odwieszony bezzwłocznie i z wyprzedzeniem. A sam Chrystus bez patriarchalnej brody, tego atrybutu dojrzałości i autorytetu, jakże miałby pobudzać najtkliwszą pobożność ? Tymczasem Wieczerza w Emaus jest arcydziełem.\nW pierwszych dniach stycznia 1601 roku Ciriaco Mattei zleca malarzowi płatność za „Il quadro de N.S in fractione panis”6, czyli „obraz Pana Naszego łamiącego chleb”. Płótno powstało zatem w pracowitym roku 1600, gdy artysta miał dwadzieścia dziewięć lat. Przedstawia ono jeden z ciekawszych epizodów znanych z tekstów Ewangelii według św. Marka i św. Łukasza. Oto dwaj uczniowie Chrystusa, wstrząśnięci śmiercią Nauczyciela, idą do niewielkiej judejskiej wioski. Po drodze spotykają nieznajomego wędrowca. Ten ostatni towarzyszy im aż do przydrożnej gospody, gdzie w trakcie łamania chleba ukazuje się zaskoczonym towarzyszom jako zmartwychwstały Chrystus. Gdy tamci pojmują, On znika sprzed ich oczu. Ów moment objawienia, cudu, który wydarzył się nad niewyszukanym stołem, jest tematem wielkiego dzieła artysty. Caravaggio był iluzjonistą – studiował sposoby osiągnięcia głębi i ekspansywnej przestrzeni, jednak to dopiero Wieczerza w Emaus jest jak panoramiczne zwierciadło, w którym odbija się i błądzi percepcja widza.\nCaravaggio, Kosz z owocami | koniec XVI wieku, Veneranda Biblioteca Ambrosiana, Pinacoteca Ambrosiana, Mediolan\nArtysta przedstawił bohaterów Ewangelii w nieco ponadnaturalnej skali, w ruchu i świetle, które wypełnia i definiuje faktyczną płaszczyznę o wymiarach prawie dwu metrów szerokości na półtora metra wysokości. Postaci dwóch uczniów flankują prostą scenę posiłku; ich zamaszyste gesty niejako rozpychają geometryczne bariery obrazu. W istocie to poruszenie jest spontaniczną, psychologiczną reakcją na zjawisko nadprzyrodzone. Mężczyzna po lewej stronie kompozycji cofa się gwałtownie na drewnianym krześle; ujęty został przez malarza w „ćwierćprofilu”, praktycznie odwrócony plecami. Punktem, który wydaje się być najbliżej, jest niewątpliwie spiczasta wypukłość jego łokcia. Artysta podkreślił ów detal, jakby puszczając do nas oko; na niemalże trójwymiarowym modelu przyobleczonym w zieloną znoszoną kurtkę namalował… dziurę. Z nędznego rozdarcia połyskuje biel spodniej koszuli.\nCaravaggio, Wieczerza w Emaus, detal | 1601, National Gallery, Londyn\nZaskakująco docześnie wygląda także drugi z uczniów Chrystusa, starzec ujęty profilowo po prawej stronie obrazu. Ubrany jest jak pątnik, skromnie i prosto, ze skórzaną kapą na ramionach i muszlą przegrzebki. W geście osłupienia wyciąga on ręce szeroko, na długość stołu, nad którym siedzi. Caravaggio odmierza kierunki długością ramion, palców, osią domowych sprzętów. Emocjonalna ekspresja obu uczniów równoważona jest przez stateczną pozę usługującego przy wieczerzy mężczyzny; zaciska on jedynie dłonie na białym fartuchu. Jego roboczy strój również nie nosi śladów jakiejkolwiek stylizacji. Cień, jaki rzuca, realistycznie rozpływa się i rozciąga na ścianie gospody – jest długi jak wszystkie cienie rzucane o zachodzie słońca. Niemniej prócz światła fizycznego o kierunku nadawanym przez naturę rzeczy artysta dodał coś jeszcze – rodzaj odbitego blasku, którego źródłem jest Chrystus. Ów blask uwypukla brzuśce dzbanów i kielichów, rysuje pękate kształty owoców i pieczywa; otacza je i odrywa od własnego cienia.\nChrystus bez brody?\nPostać Zbawiciela, ukazanego w centrum kompozycji, została mistrzowsko skonstruowana przez młodego malarza poprzez kontrasty barwne i światłocieniowe. Mięsistość czerwonej szaty i białego płaszcza posiada także wymiar symboliczny – to kolory oznaczające mękę i zmartwychwstanie. Na dłoniach Chrystusa próżno jednak szukać śladów po gwoździach. Podobnie samo jego oblicze to promienna pucołowata twarz młodzieńca o łagodnych, niemal dziewczęcych rysach. Uroku młodości dodają jej sprężyste spiralne pasma włosów opadające na ramiona.\nDlaczego Caravaggio właśnie tak zapragnął przedstawić przemienionego Chrystusa? Wybór malarza był nietypowy i jako taki został odczytany przez współczesnych. Mimo zarzutów wydaje się jednak, że ów impulsywny, malujący bez uchwytnego rysunkowego przygotowania Caravaggio poczynił pewne teologiczno-źródłowe studia przed rozpoczęciem prac. Nazwany przez florenckiego malarza Vincentego Carducchia „Antychrystem malarstwa”7. przeciwstawiany był często innemu Michelangelo, Michałowi Aniołowi Buonarottiemu. To wyraziste porównanie późnomanierystycznego drugoligowego artysty zasadza się nie tylko na zbieżności imion; w istocie Lombardczyka uważano w pewnych konserwatywnych kręgach za mąciciela i wywrotowca, który obraca wniwecz całe dziedzictwo renesansu. Tymczasem, co uderzające, artystą, który po raz ostatni przedstawił Chrystusa jako młodzieńca pozbawionego zarostu, był… Michał Anioł. Trudno oprzeć się wrażeniu, że Caravaggio mógł w sposób pośredni lub bezpośredni ulec inspiracji wizerunkiem ze słynnego Sądu Ostatecznego.\nMichał Anioł, Sąd Ostateczny, detal | 1534–1541, Kaplica Sykstyńska, Watykan\nMozaika przedstawiająca Chrystusa bez brody, ok. 350 n.e., British Museum, Londyn\nŹródła ikonograficzne prowadzą natomiast jeszcze dalej i głębiej, ku przedstawieniom wczesnochrześcijańskim, modelowi dobrego pasterza, który przejął pewne atrybuty Mitry i słonecznego bóstwa Apolla. Nie było zatem w żadnym stopniu nieuzasadnionym kaprysem artysty przedstawienie Chrystusa w wyżej opisany sposób. Niewątpliwie powziął on przemyślaną decyzję, mając po swojej stronie geniusz Buonarottiego. Nie bez znaczenia są też słowa Ewangelii. Św. Marek wzmiankuje wprost, że zmartwychwstały Chrystus objawił się uczniom w „innej formie”. Tak jak w Kaplicy Sykstyńskiej, tak również na płótnie Caravaggia młodzieńcza postać Chrystusa zdaje się uosabiać jednoczesny początek i kres – wstanie z martwych oraz ponowne przyjście.\nW tym sensie gest, który wykonuje Chrystus nad stołem, gest uniesionej błogosławiącej dłoni jest nawiązaniem do głębi i treści sakramentu eucharystii. Wieczerza w Emaus Caravaggia jest w istocie niezwykle wyrafinowanym, rozbudowanym, wizualnym przewodnikiem po dogmatach chrześcijaństwa skupionych właśnie wokół odkupienia i transfiguracji. Uczone rozmowy Matteich i ich gości musiały toczyć się wobec powyższych zagadnień, przed samym obrazem, będąc często kulturalnym i wdzięcznym wstępem do rozmaitych, mniej lub bardziej prywatnych uroczystości. Czy jednak mieszkańcy luksusowego Palazzo położonego w sercu Rzymu rozumieli bądź chcieli zrozumieć, skąd na obrazie dwu biedaków w łachmanach? Chrystus Caravaggia nie traci nic ze swojej nowotestamentowej mocy; artysta nie widział końca narracji w kanonicznym tekście. Zbawiciel przychodzi z dobrą nowiną wmieszany w tłum pielgrzymów, ubogich, wędrujących, pozbawionych opieki. Przychodzi do obskurnych rzymskich osterii, do ciemnych zaułków, samotnych starców i prostytutek.\nTragiczny obrót zdarzeń\nArtysta namalował dla braci Mattei przynajmniej jeszcze dwa obrazy – Św. Jana Chrzciciela (obecnie w Muzeach Watykańskich) oraz kolejne wybitne dzieło, Pojmanie Chrystusa w ogrodzie, eksponowane w dublińskiej National Gallery of Ireland. W 1606 roku namalował natomiast jeszcze jedną wersję Wieczerzy w Emaus – obecnie znajdującą się w mediolańskim muzeum – Pinacoteca di Brera.\nCaravaggio, Wieczerza w Emaus | 1606, Pinacoteca di Brera, Mediolan\nObraz ów wydaje się wyznaczać kolejny etap w życiu artysty, co podkreślają nowe rozwiązania artystyczne, czytelna transformacja stylu. Dzieło to miało powstać w jednym z majątków księcia Marzio Colonny, gdzie Caravaggio ukrywał się po zabójstwie, którego dopuścił się na rzymskim gangsterze i notablu, Ranuccio Tomassonim. Umyślnego czy nie, dziś trudno rozsądzić.\nTrzydziestopięcioletni Michelangelo Merisi, będący u szczytu sławy i twórczych możliwości, w sposób nagły i haniebny przekreślił swoją karierę w Rzymie. Od tej pory będzie mu towarzyszył nieustający i uzasadniony niepokój o własne życie; niemalże do końca ścigany, rzuci się w desperacką ucieczkę na południowe krańce Italii. Obraz, który powstał w tym okresie, znacznie różni się od namalowanej przed pięcioma laty, zrównoważonej i świetlistej kompozycji. Poza podobnymi wymiarami, skalą i osadzeniem postaci wokół stołu uderzające są przede wszystkim różnice w nastroju dzieła. Wersja znajdująca się w Mediolanie posiada walory, które nadają obrazowi bardziej kontemplacyjny, surowy i oszczędny charakter. Znaczące jest także pewne obniżenie perspektywy – widz obserwujący późniejszy wariant Wieczerzy w Emaus może doświadczyć jeszcze bardziej dojmującego poczucia uczestnictwa w przedstawionej scenie.\nCaravaggio zastosował radykalne chiaroscuro, potęgując wrażenie przygnębienia – brak na płótnie z Mediolanu tej rozproszonej świetlnej aury z poprzedniej wersji motywu. Chrystus w wizji trzydziestopięcioletniego artysty z przetrąconą biografią wydaje się osamotniony, osaczony przez ciemność. Dokonuje sakramentu pośród zdziwienia uczniów, zniecierpliwienia rysującego się na pospolitej twarzy gospodarza, obojętności kobiety niosącej sztukę duszonego mięsa w misie. Tymczasem On, skupiony i poważny, błogosławi chleb. Całe napięcie emocjonalne koncentruje się na Jego zadziwiająco ludzkim, przemęczonym, dojrzałym obliczu , ożywionym przez światło tylko w połowie. Trudno oprzeć się wrażeniu stopniowego wygaszania ekspresji, efektownych środków artystycznych. Gesty postaci są bardziej dyskretne, paleta mistrza natomiast całkowicie oparta na matowych ziemnych pigmentach. Caravaggio wkrótce jeszcze dosadniej odkryje paradoksalną, prowokacyjną siłę malarstwa, które nie zabiega o zachwyt poprzez patetyczne, umowne piękno. Niejako stojąc nad przepaścią, błąkając się jeszcze przez kilka lat w beznadziejnej ucieczce przed mścicielami Tomassoniego, malarz przeżywał swoje doświadczenie w rozpaczy świętych, ich bezsilności, nieuchronności ich cierpienia. Walczył do samego końca o powrót do Rzymu i papieskie ułaskawienie. Jako wygnaniec, artysta i człowiek szukał w malarstwie odkupienia. Bosym i złachmanionym, bo tacy jesteśmy – dał wzgląd do tajemnicy. I sam nią pozostał.\n1. Graham-Dixon A., Caravaggio. Vita sacra e profana, Mediolan 2019.\n2. Mancini G., Baglione G., Bellori G.P., The Lives of Caravaggio, Los Angeles 2016.\n5. Zuffi S., Caravaggio. Zbliżenia, tłum. Ł. Szulim, Warszawa 2016.\nG. Mancini, G. Baglione, G.P. Bellori, The Lives of Caravaggio, Los Angeles 2016, s. 31. ↩\nA. Graham-Nixon, Caravaggio, Vita Sacra e Profana, Mediolan 2019, s. 86. ↩\nA. Baran, Ewangelia. Powrót do źródła, Warszawa 2013, s. 266 ↩\nA. Graham-Dixon, op. cit., s. 217. ↩\nIbidem, s. 215. ↩\nTeoretycy, historiografowie i artyści o sztuce. 1600–1700, oprac. J. Białostocki, Gdańsk 2009, s. 572. ↩


Warto sprawdzić jak PIT 37 online można wypełnić | Turbacz\nKiedy szukamy wsparcia we właściwym oraz równocześnie prędkim wypisaniu rozliczeń rocznych, to bez wątpienia musimy patrzeć, z jakich możliwości możemy tu używać.\nIstnieje dużo różnorakich programów, które pomogą nam to wszystko wypełnić, jednak najlepiej, gdy zadecydujemy się na wersję online, ponieważ wtedy wszystko będzie nam dużo łatwiej robić.\nTrzeba sprawdzić jak wygląda PIT 37 online\nPragnąć uzyskać świadomość, że będziemy poprowadzeni krok po kroku przez wypisywanie rozliczeń rocznych, musimy się dowiedzieć, co proponuje nam PIT 37 online.\nWejdź na naszą nową stronę, na której odkryjesz atrakcyjny bieżący materiał (https://www.secretclient.com/badania-marketingowe/badanie-telefoniczne/) na wybrany temat. Oczekują na Ciebie dodatkowe posty.\nMa szansę się wtedy okazać, że takie uzupełnianie odpowiednio ze wskazówkami, pomoże nam zyskać sporo czasu, a w dodatku jeszcze posiadamy gwarancję, że jakieś podstawowe pomyłki będą od razu wyłapane. Co więcej, potrzeba tu zaznaczyć, że taki PIT 37 online ma szansę być nie tylko wypełniony, ale również mamy szansę go w ten sposób przesłać, przez co będziemy mogli zyskać czas, do tej pory niezbędny na dojazd do urzędu oraz czekanie w kolejce do okienka.\nTeraz zjawia się dużo przeróżnych udogodnień, które powodują, że wypełnianie rozliczeń rocznych jest, nie tylko łatwiejsze ale też błyskawiczne.\nCzy zainteresowała Cię moja strona www (https://www.rankingkont.pl/)? Niezmiernie mi przyjemnie. Świetnie będzie, jeżeli znajdziesz jeszcze minutę, aby napisać swoją opinię.\nTrzeba z nich wykorzystywać, bo wtenczas ten coroczny obowiązek będzie nam się kojarzył jako mniej trudny.


Z czego składa się życie... - Walczący Alkoholik\nPublished on 7 września 2017\n3 biliony komórek własnych i 3,9 biliona bakterii “obcych”. Więcej tego niż wszystkie widzialne gwiazdy. Każda komórka to wiele atomów, a każdy atom to zbieranina jeszcze mniejszych drobin…\nWdech… wydech… wdech… wydech… Czy jesteś tego świadom, świadoma, że gdy przestaniesz na kilka minut – umrzesz ? Oddychamy nieświadomie, półświadomie i świadomie. Możemy kontrolować, możemy tylko czuć oddech i możemy o nim zapomnieć a ciało i tak będzie to za nas robić. Ta czynność utrzymuje przy życiu każdą naszą komórkę. Drobiazg – nie zwracamy nań uwagi, bo po co, skoro to dzieje się samo.\nDzień dobry – witam rano Jagodę, Ewę i kilkoro przyjaciół na FB… Mogę przecież wstać, ubrać się i wyjść do pracy. Być może nikt nie zwróciłby nawet uwagi na moje milczenie. Ot jak co dzień wstał, zjadł i poszedł coś robić, jednak i bez tego drobiazgu coś by w nas zaczęło umierać. Dwa proste słowa, które umilają poranek i pozwalają poczuć się częścią rodziny, która nie pozostaje mi obojętna.\nGdy już wstanę i odwiedzę łazienkę, przekonam się, że na swoim miejscu jest papier toaletowy, mydło, ręczniki… Takie to oczywiste. Same tak jednak nie przyszły, nie kupiły się i nie znalazły się pod ręką. O te drobiazgi zadbała moja żona i choć ona w to nie wierzy, to za każdym razem gdy po nie sięgam, w duchu jej dziękuję.\nSchodzę po schodach przesuwając ręką po poręczach, które kilka lat temu zamontowałem i otwieram szafę z ubraniami. Są wyprasowane koszulki, spodnie , i poskładane skarpetki. Znów pada ciche “jesteś wielka”, choć to tylko drobnostki…\nOtwieram wreszcie lodówkę. Czasami ciężko jest z kasą ale nigdy nie ma tam tylko światła. Kawałek serka, jakaś wędlina, masło, warzywo. Zawsze coś tam znajdę na śniadanie. Czasami kupujemy to razem, czasami ja sam a czasami ona. Małe zawiniątka, za które jestem wdzięczny. Bez tego nie pożyłbym długo a to przecież takie banalne i “przyziemne”.\nCzasami to Ewa robi mi śniadanie. Kilka kanapek, fajnie skomponowanych z tego co akurat jest pod ręką. Nie narzekam, nie wybrzydzam jak dawniej. Nic wielkiego… kilka kromek, ale jak ważne, gdy czeka mnie ciężki dzień pracy.\nWchodzę do biura, włączam komputer, wpisuję hasło – odruchowo, bez zastanowienia. Błahe czynności, które uruchamiają wielkie możliwości. Przeglądam maile, tworzę plan dnia i… do czegoś zmierzam. Mam cel. Zarobić na utrzymanie rodziny i domu. Są też ambitne cele – chcę znów żeglować na jakiejś fajnej łajbie. To już nie są maleńkie sprawy. Wydają się wręcz wielkie, jak na moje możliwości finansowe. Jednak by do nich dojść muszę wykonać wiele maleńkich ruchów, tysiące a może i setki tysięcy drobniutkich gestów, przemyśleń i kroków. Tutaj wchodzi myślenie alkoholika… Nie chce mi się ! Ja już chcę to mieć ! Ja już chcę siedzieć u sterów !\nZaczynam więc biec. Coraz szybciej i szybciej ! Potrącam żonę z talerzem kanapek, zawracam na pięcie, chwytam talerz i marudząc pod nosem, że chleb nie taki a szynka mdła, jem w milczeniu i napięciu. Znika spokój. Cały umysł jest skupiony na pokonywaniu kolejnych wielkich przeszkód w drodze do celu. O oddechu już nie pamiętam wcale – samo leci. Dzień dobry – już mi nie potrzebne – przecież się do cholery nie rozstajemy wieczorami, żeby się rano witać ! Skarpetki i koszulki mają tam być na miejscu – co ona ma do roboty w tym domu jak nie prać i prasować ?! Dzieci – tylko przeszkadzają w mojej gonitwie – niech ona się nimi zajmie !\nNa oczach mam już klapki. Przysłaniają mi wszystko, co wcześniej uważałem za cenne. Zieleń za oknem mnie nie obchodzi. Błękit nieba – jest bo jest. Jedzenie jest bo ma być. Koń przeca żreć coś musi… Galopuję i przewracam się raz za razem. Bezsenne noce i poranki, gdy nie potrafię się zwlec z łóżka. Kawa, pepsi, papieros… leki i do przodu. Czuję coraz większe napięcie, bo cel stał się najważniejszy. Stał się ważniejszy niż droga do niego. Biegnę po trupach… znajomości, przyjaźni, rodziny i po swoim własnym trupie. Jeb !\nZawroty głowy, odrealnienie, szczękościsk, przemęczenie i ciągłe zdenerwowanie. Nie potrafię dłużej biec. Leżę a moje mięśnie napinają się same, jakby ciągle szykowały się do skoku, do ataku, czy też obrony. Próbuję się odprężyć i mówię sobie – to głód alkoholowy tak mną miota… zasypiam w środku dnia… na kilka godzin, po których jest nieco lepiej, więc podnoszę się i patataj, patataj… zaczynam swój galop od nowa. Jeszcze tylko kilka dni ! Złożyć i skończyć kolejny projekt. Sprzedać coś, kupić, dogadać ofertę. Wszystko w pośpiechu. Nie robię notatek, w końcu mam już dobrą pamięć. STOP !\nCzy cel jest ważniejszy niż droga do jego osiągnięcia ? Nie. Majątek można zarobić i spać spokojnie, ciesząc się swoimi dokonaniami. Można też go ukraść i żyć w ciągłym lęku przed konsekwencjami. Można też dorobić się kosztem życia rodzinnego, towarzyskiego i w końcu swojego własnego. Dzieje się tak, gdy pożądany efekt przesłania nam resztę świata. Identycznie sprawa się ma z piciem. Efekt jakiego się spodziewamy po wypiciu alkoholu, wydaje się zasłaniać wszystko. Nagle potrafimy kłamać, łamać własne postanowienia, wynosić rzeczy z domu, zapożyczać się. Cel uświęca środki – czyż nie ?\nDwa tygodnie temu tak mną tąpnęło, że niemal się załamałem. Wstawałem przemęczony i zdenerwowany. Jakbym budził się na polu bitwy pod ostrzałem. Znów musiałem zaciągnąć hamulce. Któregoś ranka spuściłem głowę i musiałem przyznać, że przeskoczyłem w pracoholizm. Już na całego. Tylko po co i dlaczego ? Chyba dlatego, że mogłem. A po co ? By sobie zrekompensować brak alkoholu. Po latach znów mogę robić tak wiele rzeczy. Mam sprawne ręce i wiele pomysłów a na dodatek dzisiaj tak wiele rzeczy jest na wyciągnięcie ręki… Zachwyciłem się własnymi możliwościami i przeceniłem siły. Zacząłem pogoń za satysfakcją ze zrobionych rzeczy. No właśnie… Celem stała się satysfakcja a nie fakt zrobienia czegoś. Uruchamiam jakiś stary sprzęt i mimo dużych braków wiedzy po raz kolejny mi się udaje, więc rozpiera mnie duma. Problem w tym, że to trwa bardzo krótko. Skoro już działa, to szybko biorę się za kolejny. Nie potrafię usiąść wygodnie i posłuchać…\nNie pisałem tutaj długo, bo nie potrafiłem wykrzesać z siebie nic… a właściwie pisałem… po kilka zdań dziennie… Jeśli mam być szczery, to jestem zawiedziony swoją postawą. Zapomniałem o tych wszystkich drobnych rzeczach. O ich pięknie i o tym, że bez nich nie byłoby świata w którym żyjemy. Zawsze gdzieś biegnę… Po dziesięć srok za ogony łapię… i na tym tracę.\nZrobiłem więc zwrot. Zacząłem się pozbywać wszystkiego co mi zawadza, irytuje, zalega. Zacząłem dokańczać projekty, które mi leżały i załatwiać różne przeterminowane sprawy. Oddałem koledze naprawionego CD, skończyłem zaległą robotę geodezyjną, zamknąłem działalność gospodarczą, która była zawieszona, zlikwidowałem nieużywane (zajęte przez komornika) konto, zrobiłem instalację na strychu i położyłem tam podłogę. Zlikwidowałem akwarium, bo zaniedbywałem je i szkoda mi było rybek, by się męczyły. Wykreślam jedna po drugiej rzeczy z mojej listy, takie, które mi zaległy i na półkach i w głowie. Leży mi na półce pistolet-wiatrówka, który wziąłem do naprawy jakiś czas temu. Brakuje tam drobiazgu… Drobiazgu dosłownie i nie mogę się za to zabrać… Taka pierdoła spędza mi sen z powiek… To kompletnie bez sensu !\nMam kryzys. Na domiar złego wczoraj, gdy byłem już mocno zmęczonym znalazłem dwie “ćwiartki” z dawnych czasów. Jedna była pusta, ale druga miała jeszcze dobry łyk na dnie… Poskręcało mnie… Patrzyłem na tą butelkę… jak w hipnozie… W końcu zawołałem Ewę, żeby to zabrała. O taki kolejny drobiazg…\nDobra kończę na teraz… jest prawie 9 rano a mi się cholernie chce spać po ciężkiej nocy.\nPrevious Article Previous Article: Wykluczenie.\nNext Article Next Article: Maniek idzie w górę :)\nTags alkohol, alkoholizm, blog alkoholika, blog alkoholizm, blog o alkoholu, skutki picia, trzeźwienie


Czy rewolucja ma smak Angielskiego Śniadania? - Piwolog radzi ... Czy rewolucja ma smak Angielskiego Śniadania? - Piwolog radzi ...\nCzy rewolucja ma smak Angielskiego Śniadania?\n14/12/2012 / bimbelt / 8 komentarzy\nAngielskie Śniadanie – Pinta\nPiwo, które dzisiaj wam zaprezentuję jest przez niektórych uważane za totalne zaprzeczenie rewolucji. Styl nudny i konserwatywny – jak cała Wielkiej Brytania*. Amerykanie śmieją się z piw wyspiarskich, uważając je za nijakie i archaiczne. Tym samym głosem mówi większość polskiej „nowej” sceny piwowarskiej.\nTyle, że ja się nie zgadzam. Ja protestuję! Kocham brytyjskie style – bittery, esb, portery i inne klasyki. Uwielbiam ich odmienność i że są jednak jakieś, że oferują bogactwo smaku i są często oznaką wielkiego kunsztu i wielowiekowej tradycji. To, że nie ma tu cytrusów czy innych mango, że język nie drętwieje od ogromnej goryczki, to nie jest żadna wada. Anglicy słusznie uważają, że nasypać chmielu bez sensu i bez umiaru potrafi każdy, a prawdziwą sztuką jest uwarzyć piwo harmonijne. I ja się pod tym podpisuję obiema lewymi.\nPolska zasługuje na piwną różnorodność. Zbyt długo tkwiliśmy w marazmie, by rewolucja miała smakować wyłącznie mocno chmielonymi wiosłującymi jackami czy innymi atakami chmielu. Pinta pokazuje nam bogactwo piwnego świata i chwała im za to. Jeśli jeszcze robi to dobrze (a robi), to tym większe uznanie się chłopakom należy.\nAngielskie śniadanie – Extra Special Bitter\nEkstrakt 14Blg, alkohol 5,3%\nWygląd: kolor ciemnego bursztynu, mocnej herbaty, miedzi. Piana drobna, koloru kremowego, wątła, nietrwała. Brak piany jest tu raczej normalny i charakterystyczny dla tak nisko wysyconych piw. Wyjątkiem stanowią piwa nasycane azotem -na tych piana potrafi się utrzymać długo pomimo niskiego wysycenia.\nAromat: przyjemne i harmonijne zestawienie karmelu, kwiatowego chmielu oraz owoców: moreli, śliwek, dojrzałych truskawek. Karmel delikatnie wybija się na pierwszy plan, ale nie dominuje jakoś specjalnie. Wyczuwalny jest diacetyl (masło), który w tym piwie nie jest jakąś szczególną wadą, a dodaje przyjemnej pełni.\nWysycenie: niskie, właściwe dla stylu.\nSmak: totalne zaprzeczenie aromatu. Tam było słodko i owocowo, tutaj jest gorzko i chmielowo. Jest wyraźna słodowość, ale przede wszystkim bogactwo trawiasto-ziemistego chmielu. Do tego wyrazista i wysoka (ale nie bardzo wysoka) goryczka, pozostająca na języku jeszcze chwilę po przełknięciu.\nOdczucie w ustach: śniadanie ma dwa oblicza. Pierwsze jest średnio treściwe, słodkie i gładkie. Drugie zdecydowanie gorzkie i nieco pozostające. Coś dla miłośników skrajnych doznań.\nWrażenie ogólne: Wybitny przedstawiciel stylu. Myślę, że wiele brytyjskich browarów powinno chylić czoła przed Pintą. Dawno nie piłem tak dobrze skomponowanego i nachmielonego bittera. Wszystko tutaj się zgadza, do tego piękny wygląd i oprawa. Trzeba też wspomnieć o wysokiej pijalności, choć po którejś kolejnej pincie alkohol może nam nieco zaszumieć. Z przyjemnością spędziłbym sobotni wieczór przy beczce takiego śniadania.\nbrytyjski akcent, Degustacja, polskie przysmaki\nZdążyć przed Końcem Świata.\nBracki Rauchbock kontra domowy protoplasta\n„Anglicy słusznie uważają, że nasypać chmielu bez sensu i bez umiaru potrafi każdy, a prawdziwą sztuką jest uwarzyć piwo harmonijne. I ja się pod tym podpisuję obiema lewymi.” – o to, to!\nYes, popieram w całej pełni 😉\nKolejne doskonałe piwo od Pinty.\n15/12/2012 at 18:19\nA ja nie piłem. Na południu chyba nie do dostania! Zwiedziłem z 10 sklepów i nic 🙁\nWolę Amber Boya, choć od czasu do czasu dobrze jest wypić Angielskie Śniadanie.\nAmerykańska rewolucja piwna to nie tylko mocno chmielone AIPA czy DIPA, CDA. Są też American Farm Ales czyli miejscowe saissony. Jest barley wine itp itd.\nTutaj w Stanach robią wszystko co możliwe we wszystkich kombinacjach ale też doprowadzają do prefekcji klasyczne style. Np. parę powiatów dalej od mojej miejscowości jest browar Oomengang – specjalizuje się w piwach belgijskich i wygrywa w tych właśnie kategoriach medale pokonując browary z Belgii na European Beer Star. Zaś na Beer World Cup 2012 w którym startuje ponad 800 browarów z 54 krajów świata i wystawia się piwa do konkursu w 95 kategoriach stylowych. Amerykańskie małe browary zgarniają większość nagród masakrując piwa brytyjskie we własnych kategoriach – zdobyli 49 z 54 możliwych nagród w typowo brytyjskich kategoriach!\nNo to zazdroszczę ci miejsca zamieszkania. Muszę częściej zaglądać do ciebie. Masz na pewno o czym pisać.\nJestem tu już czwarty rok ale pod koniec czerwca powrót do Europy. Szkoda, że nie miesiąc później bo koledzy z lokalnego klubu piwowarów domowych ruszają właśnie w czasie mojego wyjazdu do Filadelfii na coroczną konwencję piwowarów domowych. W tym roku 2.500 biletów zostały już sprzedane w parę godzin i oprócz wyborów najlepszych piw domowych w swoich kategoriach będą tam jeszcze całe panele poświęcone dobieraniu jedzenia do danego piwa czy codziennie każdy amerykański klub będzie wystawiał na stoiskach za darmo swoje piwa dla innych piwowarów. Moi koledzy i większość z okolic postawili sobie to jako sprawę honoru aby dobrze wypaść – bo od ponad 10 lat zostało to zorganizowane w tej części Stanów. I szykują już lokalny kokurs na najlepsze wystawiane piwa,, wystrój stoiska itp. Niestety mnie to ominie :/ Ale do tego czasu będę aktywnie umieszczać informacje o lokalnej scenie piwnej. Na jesieni tego prawdopodobnie przeniosę się do UK więc będzie też sporo innego materiału 🙂


Czarne Buty Sportowe Mcculloch w Born2be.pl\n15h 58m 04s\nKod produktu: 112026\nDługość stopy 26.7 27.2 28 28.5 29.4 30\n Długość wkładki 27.2 27.7 28.5 29 29.9 30.5\nButy Sportowe Mcculloch osadzone na grubej podeszwie z bieżnikiem. Niska cholewka, która sięga poniżej kostki. W tylnej części niewielki uchwyt. Nosek zaokrąglony. Wiązane na okrągłe sznurówki. Dekorowane subtelnymi przeszyciami i małym napisem. Wykonane z ekoskóry. Sprawdzą się jako element stylizacji sportowej, np. kiedy wybierasz się na spacer. Możesz nosić je do spodni o typowo sportowym kroju, np. dresów, militarnych cargo czy joggerów. Dopasujesz je też do klasycznych regular fitów albo taper legów.\nButy idealne lekie wygodne luzne w srodku szczególnie jak ma sie wysokie podbicie super. Pieknie zapakowane dostawa szybka polecam\nJak narazie całkiem okej. Zobaczymy co będzie dalej.\nBardzo fajne buty i mega wygodne i bardzo ladnie wygladaja. Polecam\nOpinie dodano w: Stary Dzierzgoń\nPrezentują się wspaniale, rozmiar standardowy. Mąż skomentował że on nie potrzebuje takich drogich butów. Nie chciał wierzyć że były tak tanie 😁\nŁadne i wygodne. Dla osób które mają dosyć szeroką stopę i wysokie podbicie są akurat. Polecam.\nbut idealnie pasuje;\nSuper lekkie, wygodne dobrze wykonane buty\ntowar zgodny z opisem rozmiar zgodny z deklaracją\nSwietny design warto je miec\nBardzo wygodne. tak twierdzi mój mąż.


Analityka internetowa | Katalog SEO\nWebmetrics.pl Analityka internetowa (Katalog pozycjonowanie i…)\nWeb Metrics to witryna w głównej mierze poświecona zagadnieniom związanym z analityką internetową i optymalizacją konwersji. Naszym celem przede wszystkim jest udostępnianie wartościowych informacji na tematy związane ze statystykami stron www i optymalizacją współczynnika konwersji. Chcemy przewartościowywać perspektywę spojrzenia na działalność w internecie. Zależy nam by decyzje dotyczące usprawniania działalności w internecie były przemyślanie i oparte o liczbowe dane z narzędzi służących do analityki internetowej.\nZa dużo jest przypadków gdy osoby decyzyjne kierują się przeczuciem i impulsem. Takiemu podejściu mówimy stanowcze nie, stawiając na analitykę internetową i optymalizację współczynnika konwersji.\nStronka fajnie się zapowiada, czekam na kolejne artykuły. Praca przez internet, 2013.05.30\nPozycjonowanie Opole Firma Asemp zajmuje się usługami w zakresie szeroko pojętego marketingu internetowego w tym w szczególności inboud marketingu, analityki internetowej, optymalizacji konwersji oraz kampanii SEM.\nWebmetrics.pl w Katalogu SEO - skomentuj!


Strona Główna > Pielgrzymki\nZmiana dot. pielgrzymki\nZ racji zaistniałej sytuacji na świecie postanowiliśmy zmienić program pielgrzymki na Litwę, która miała się odbyć początkiem sierpnia. Najbezpieczniejsza będzie dla nas zmiana programu, ale na pielgrzymkę po Polsce. Dlatego Biuro Podróży proponuje nam 3 dniową pielgrzymkę na Podlasie w terminie od 04 do 06 sierpnia. W programie będą takie miejsca jak: Niepokalanów, Białystok, Święta Woda, Sokółka i inne. Koszt takiej pielgrzymki to 825 zł\nWIĘCEJ INFORMACJI U KSIĘDZA MARCINA I TUTAJ!


Uczniowie ZSP 3 Malbork na Game Arena Poznań 2018. Niesamowita gratka dla klas informatycznych | Malbork Nasze Miasto\nUczniowie ZSP 3 Malbork na Game Arena Poznań 2018.…\nTargi Game Arena to wydarzenie obowiązkowe dla każdego fana gier komputerowych. Podczas tegorocznej, rekordowej pod względem frekwencji edycji, można było m.in. spotkać się z twórcami treści internetowych, zapoznać się z nowinkami z branży IT oraz najnowocześniejszym sprzętem komputerowym, a także zagrać w ulubione gry.\nNa targi wybrali się uczniowie z klas pierwszych, którzy kształcą się w zawodzie technik informatyk. Młodzież nie tylko zapoznała się z ofertą wystawców, ale także mogła zmierzyć się w komputerowych rozgrywkach.\n- Stoisk z wystawcami gier była ogromna liczba i każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Ponadto, można było wygrywać świetne nagrody w konkursach wiedzowych, w układaniu kości RAM-u na czas lub turniejach w ulubione gry - mówi Alan Kalkowski, jeden z uczniów ZSP 3 w Malborku, który również uczestniczył w wydarzeniu.\n- Dwa dni pobytu na targach umożliwiły obejrzenie turnieju gier Counter Strike i League of Legends rozgrywanych przez profesjonalnych graczy w ramach ESL Mistrzostw Polski. Mogliśmy także wziąć udział w rozgrywkach oferowanych przez wystawców. Udział w tych targach to niesamowite przeżycie, byliśmy na nich pierwszy raz i niejeden z nas wybierze się na nie w przyszłości sam - dodaje Alan.\nTargi odbyły się w dniach 13-14 października br.


Wróżka Henrietta - Kobieta w INTERIA.PL\nWróżka Henrietta - bezpośredni kontakt, gwarantowana anonimowość\n72622WH.IN [wpisz swoją datę urodzenia i pytanie]\nJestem przeciętną osobą, która urodziła się wróżką.\nWróżka Henrietta /Astrodoradca\nZawsze różniłam się od swojego otoczenia, zarówno wiedzą jak i zachowaniem. Część moich przodków pochodzi z Kresów i Zamojszczyzny. Tam było najwięcej szamanek, zielarek, szeptunek, znachorek, były wśród nich moje prababcie.\nZaczęłam wróżyć bardzo wcześnie, już w wieku 19 lat. Naprawdę jednak zajęłam się tym dwadzieścia lat temu, chociaż nigdy nie myślałam, że wróżenie będzie moim zawodem. Robię teraz to, co lubię i co zawsze robiłam najlepiej.\nKarty nie mają dla mnie tajemnic. Zajmuję się również chiromancją, określam wiek duszy i poprzednie wcielenia.\nMoje ulubione "narzędzia" to Tarot, karty Lenormand, karty cygańskie i Kipper, karty anielskie, karty wyroczni.\nTarot, karty cygańskie, anielskie, wyroczni.


Zwierzęta polne - Kolorowanki dla dzieci ze zwierzętami polnymi do drukowania\nZwierzęta polne - Kolorowanki dla dzieci ze zwierzętami polnymi\nZnajdujesz się w dziale „kolorowanki dla dzieci ze zwierzętami polnymi”.\nW kategorii „zwierzęta polne” łącznie znajduje się 1 kolorowanka.\nKolorowanki dla dzieci ze zwierzętami polnymi do druku\nZawarte na tej stronie kolorowanki o zwierzętach polnych przeznaczone są do druku. Wydrukują je dla swojego dziecka a sprawisz mu wiele radości. Powyżej znajdziesz również inne kolorwanki ze zwierzętami polnymi. Życzymy przyjemnego kolorowania.


mojej szarej rzeczywistości…\n23 września 2017 by Skylar\nWszystko zaczęło się jeszcze w liceum. Nowa szkoła, nowa rzeczywistości, nowe obowiązki i nowe problemy. Zawsze byłam cicha, nieśmiała i wrażliwa. Do dzisiaj ciężko nawiązywać mi nowe znajomości. To przechyliło szale mojego smutku. Za bardzo wszystko brałam do siebie, każdy przytyk, każde słowo, gest. W pierwszej klasie grupka kolegów zaczęła mi dokuczać. Bez powodu. Chcieli pokazać jacy są fajni, „cool”. Znaleźli sobie osobę z której mogli się zgrywać… Mnie. Pomyślałam, że może faktycznie jest coś ze mną nie tak, skoro mi dokuczają. Nie potrafiłam się obronić to coraz bardziej było mi smutno i źle, coraz bardziej zapadałam się w sobie… Odreagowywałam jedząc słodycze, to na chwilę odrywało mnie od szkoły. Klase zmieniłam, gnębienie się skończyło. Znalazłam swoją paczkę, jednak zostało coś innego – skłonność do zajadania smutków. W tamtym okresie przytyłam nie wiele bo chyba z 2 kg. Ważyłam około 55 kg, waga całkiem adekwatna do mojego wzrostu, jednak postanowiłam się odchudzić, chociaż nie… Postanowiłam się głodzić. Oczywiście szybko schudłam, lecz równie szybko rzuciłam się na jedzenie – bo przecież już schudłam… I tak rozpoczęła się spirala chudnięcia i tycia. W końcu nabawiłam się kompulsywnego jedzenia. W pewnym momencie zaczęłam korzystać ze wspomagaczy, jeśli tak to można nazwać. Senefol… Tak dobrze znany motylkom. Pamiętam ten okropny ból brzuchy, który jednak mnie uszczęśliwiał. Czekałam na pierwszy skurcz brzucha jak na pierwszą gwiazdkę podczas Bożego Narodzenia, bo wiedziałam, że gdy wejdę następnego dnia na wagę ona pokaże mi mniej. Chociażby 100 g mniej, ale nic nie dorównywało temu szczęściu, że jestem lżejsza, że mam kontrolę nad sobą. Kolejna fala obżarstwa… Szczęście, że czuję smak czekolady, że mogę porządnie się najeść. Łzy… Gdy po tygodniu czy dwóch niepohamowanej uczty waga pokazuje 4 kg więcej. Smutek, złość, postanowienie poprawy. Myśli, że tym razem zrobię to zdrowo. Na początku tak, ale zaczyna się ucinanie kalorii, ćwiczenia. I wszystko zaczyna się od początku. Jeszcze rok temu ważyłam 54 kg, dziś natomiast 61 kg. W ciągu dwóch miesięcy moja waga potrafi się wahać o 5 kg. Lecz nie tylko ciało ucierpiało… Psychika, nie do końca normalna. I jest coraz gorzej. Obsesyjnie myślę o jedzeniu, kaloriach, tłuszczu. Nie potrafię sobie z tym poradzić. To trwa już zbyt długo. To 4 lata upadków i wzlotów. Ciągła sinusoida, która prowadzi donikąd. Gdybym tylko wiedziała, że to odchudzanie cztery lata temu tak się skończy – nigdy bym nie zaczęła… Czasu nie cofnę, ale wreszcie mogę o tym napisać. Wyrzucić z siebie. Może trafi tu zabłąkana dusza, która tak jak ja kiedyś, chce się odchudzić głodując, przeczyta to i zada sobie pytanie: czy na pewno chcę to zrobić? To będzie dla mnie sukces, bo może właśnie przez moją historię uchroni się przed ED. Ja już jestem więźniem swojej wagi, a Ty?\nOtagowane dieta, ED, ja, kompulsywne jedzenie, problemy, przeszłość, psychika, szkoła, słabość, zaburzenia odżywiania, życie\n2 thoughts on “Fat story”\n~Słowo na śniadanie napisał(a):\nSuper, że zrozumiałaś co robiłaś do tej pory źle Odchudzanie nigdy nie powinno wiązać się z głodzeniem! Przede wszystkim należy wprowadzić regularność posiłków (tak! właśnie po to się mówi o 5 posiłkach dziennie!), włączyć ruch o czym ci już pisałam, znaleźć coś co będziesz robić w chwilach słabości zamiast jedzenia (i tu możesz wykorzystać sport!) i ostatnie: jest jeden trik na odchudzanie – jedzenie na małym talerzu zamiast na dużym, bo nie dość, że jesz to co człowiek potrzebuje do życia to jeszcze w mniejszych porcjach I oczywiście na deser owoc zamiast ciastka\n1 października 2017 o 16:28\nRozumiem cię jak nikt – będę śledzić.\nWszystkich wizyt: 120


uzasadnij dlaczego wybrałaś św. Faustynę jako two... - Zadane.pl\nuzasadnij dlaczego wybrałaś św. Faustynę jako twoją patronkę na bierzmowanie!... PILNE\nprzez martyna0205 13.04.2010\nWybrałam właśnie tą świętą za życie jakie prowadziła. Już od najmłodszych lat chciała zarabiać na życie, by pomóc swoim rodzicom. Ważne było dla niej życie duchowe, codziennie uczestniczyła w Mszy św. oraz odwiedzała chorych i potrzebujących pomocy.


Zbli¿a siê Tydzieñ Ochrony Przyrody - Elbl±g\nZbli¿a siê Tydzieñ Ochrony Przyrody\nW pa¼dzierniku, a wiêc ju¿ za kilkana¶cie dni, obchodzimy jak co roku Tydzieñ Ochrony Przyrody - czytamy w Dzienniku Ba³tyckim z 19 wrze¶nia 1964 roku.\nSk³ania to do pewnych refleksji nad tym, ¿e szanujemy przyrodê nie tylko dlatego, ¿e jej piêkno cieszy i wzbogaca w swoisty sposób nasze ¿ycie, ale równie¿ i dlatego, ¿e pomaga nam ona w³a¶nie w codziennym ¿yciu. Powinni¶my o tym pamiêtaæ nie tylko w czasie trwania Tygodnia Ochrony Przyrody, ale tak¿e przez ca³y rok. Apel ten zw³aszcza skierowaæ trzeba do osób, które niejednokrotnie, je¶li nie ze z³ej woli, to bezmy¶lnie niszcz± krzewy i kwiaty w parkach czy w lesie, albo te¿ krzywd± ptaki i zwierzêta. Pamiêtajmy tak¿e, ¿e krzewy i drzewa - to p³uca miast, ¿e zieleñ wp³ywa koj±co na nasze nerwy, ¿e ptaki i zwierzêta - to nasi przyjaciele, o których nie mo¿na zapomnieæ zw³aszcza zim±, kiedy potrzebuj± systematycznego dokarmiania.


W jaki sposób przygotować się do przyjęcia psiaka do naszego miejsca zamieszkania? | Firma Gadziński\nNie od dziś wiadomo, że istota ludzka jest stworzeniem, które potrzebuje żyć w społeczeństwie. Samotność w wielu przypadkach jest dla nas niesłychanie ciężkim doświadczeniem, w związku z tym też permanentnie poszukujemy sposobów, dzięki którym uda się nam wykreować nowe relacje.\npokazuje nam, że o ile utworzenie nowych znajomości z ludźmi może w wielu przypadkach spowodować nam wiele kłopotów, to przy kontakcie ze zwierzętami sprawa w znacznym stopniu się odmienia. W stosunku do takiej sytuacji duża część z nas postanawia do prywatnego miejsca zamieszkania kupić jakieś zwierzątko. Najczęściej jest to pies, który ponadto uznawany jest za wiernego przyjaciela człowieka. W tej sytuacji wskazane jest jednakże odnotować, że przygotowanie naszego mieszkania na przyjęcie psa wcale nie jest prostym zadaniem.\nWiedzą o tym przede wszystkim zawodowi hodowcy, którzy posiadają już określone doświadczenie w tym temacie. Jeżeli w takim razie w naszych myślach pojawia się myśl sprowadzenia do naszego mieszkania psa, to obowiązkowo musimy stworzyć mu odpowiednie otoczenie w obrębie naszego budynku. Na które aspekty powinniśmy w takim razie zwrócić szczególną uwagę, o ile zamyślamy kupić psa? Głównym naszym elementem, o jaki z pewnością jesteśmy zobowiązani się zatroszczyć to kupno witamin dla naszego psa – sprawdź dodatkowe informacje.\nWarto zadbać o normalne miejsce jego snu, stąd powinno mu umożliwić wygodne warunki korzystania. Zdecydowanie z pomocą w realizacji tego zadani przyjdzie nam sklep zoologiczny, w jakim znajdziemy wiele towarów wartej naszej uwagi. W gąszczu ich wyboru z niewątpliwe zauważymy legowisko, które przypadnie zarówno własnemu psu jak i nam do gustu. Niemniej jednakże istotna okaże się także kwestia odżywiania. Zazwyczaj szczenięta muszą otrzymywać karmę wiodącego gatunku – , w takim razie też wskazane jest wziąć w rachubę ją w naszych wyszukiwaniach, ponieważ pochodzi ona od polecanego producenta.\nInteresuje Cię ten tekst? Jeśli tak, to odwiedź źródło monitory wrocław a przeczytasz tam atrakcyjne informacje, które na długi czas zapadną Ci w pamięć.\nWraz ze wzrostem naszego psa uda się nam także bez większego trudu dopasować nową karmę.\nPosted in Artykuły biuroweTagged karma, pies, witamin


[Problem][CS:GO] Serwer wymusza ładowanie map z sufix'em _se - Problemy - AMXX.pl: Support AMX Mod X\nWitamy w Nieoficjalnym polskim support'cie AMX Mod X, jak w większości społeczności internetowych musisz się zarejestrować aby móc odpowiadać lub zakładać nowe tematy, ale nie bój się to jest prosty proces w którym wymagamy minimalnych informacji.Rozpoczynaj nowe tematy i odpowiedaj na inneZapisz się do tematów i for, aby otrzymywać automatyczne uaktualnieniaDodawaj wydarzenia do kalendarza społecznościowegoStwórz swój własny profil i zdobywaj nowych znajomychZdobywaj nowe doświadczenia Guest Message by DevFuse [Problem][CS:GO] Serwer wymusza ładowanie map z sufix'em _se\nTemat rozp. LaLiK, 22.09.2015 10:20\nNapisano 22.09.2015 10:20\nPrzychodzę do Was z problemem z którym borykam się odkąd zakupiłem serwer do Counter-Strike: Global Offensive.\nZaznaczam że próbowałem już rozwiązać problem sam, ale wszystkie znane mi sposoby zawiodły, a ręce opadły.\nZakupiłem serwer u zagranicznego hosta - TrinityGames. 'My English is so bad', a problem 'so big' więc z supportem ciężko mi się dogadać. Serwer startuje z mapą zdefiniowaną w commandline ("+map aim_map"). Nadchodzi koniec rundy, dochodzi do standardowego (valv'skiego) głosowania na następną mapę. Wszystkie mapy są z sufix'em _SE (de_dust2_se, de_aztec_se). Oczywiście map tych nie było w katalogu csgo/maps (były standardowe bez _se), co sprawiało że serwer się wysypywał. Tak więc z lenistwa doinstalowałem brakujące mapy. Ale, po przeprowadzeniu głosowania i wyborze następnej mapy: de_aztec_se, wczytuje się: de_dust_se. Krótko mówiąc, niezależnie na jaką mape padnie głosowanie serwer i tak wybiera "swoją" z "swojego" mapcycle. OK powiecie, głosowanie nie działa, zmieńmy mapcycle.\nZdefiniowałem podstawowe mapy w mapcycle - efekt taki sam. Definiowałem nawet te z _se tylko w innej kolejności, niestety i tak wczytuje się jako druga de_dust_se, niezależnie jaka jest pierwsza/druga mapa w mapcycle.\nSzukałem pliku który odpowiada za ładowanie tych map, przejrzałem 95% configów i pików tekstowych na ftp. Efekt marny.\nOstatnio wgrałem plugin do automatycznej zmiany trybów gry i map do SourceMod. - zmiany to nie przyniosło żadnej.\nMówicie co mam wam pokazać: screenshooty, cfg'i - tylko pomóżcie.\nJeśli regulamin tego nie zabrania, to podam IP serwera, w celu przetestowania/zobaczenia problemu.\nUżytkownik LaLiK edytował ten post 22.09.2015 10:21\nRównież z jednym lub większą ilością słów kluczowych: _se, problem\nNapisany przez makskubicki1, 09.12.2016


Lech Poznań 2:0 Lechia Gdańsk skrót z meczu (23.02.2020). Wynik, wideo i bramki\nLech Poznań 2:0 Lechia Gdańsk skrót meczu (23.02.2020)\nData: 23.02.2020 20:35\nLech Poznań - Lechia Gdańsk skrót meczu\nZapraszamy do obejrzenia skrótu z meczu Lech Poznań - Lechia Gdańsk, który odbył się dnia 23.02.2020 17:30. Nasz portal oferuje również skróty i wideo z innych meczów rozgrywanych w ramach takich rozgrywek jak PKO BP Ekstraklasa. Już teraz możesz zobaczyć pozostałe materiały wideo i skróty meczów rozegranych w ramach jednej z najpopularniejszych dyscyplin sportowych jaką niewątpliwie jest Piłka nożna. Obejrzyj najciekawsze sytuacje, gole i skrót ze spotkania Lech Poznań - Lechia Gdańsk i sprawdź co wydarzyło się w zakończonym wydarzeniu. Nasza strona każdego dnia prezentuje bogaty wybór materiałów wideo z różnych dyscyplin i rozgrywek sportowych.


Matko! Daj sobie w pysk! ⋆ Milkii.pl\nPosted by milkii.plTags: macierzyństwo, po porodzie, początki macierzyństwaLeave a comment\nNie ma co wariować po porodzie. Rozumiem, że zżera Cię stres, często nie wiesz co robić, ale „namacalne dziecko”, które widzisz,słyszysz i czujesz jest dość instynktowne w obsłudze. Trzeba tylko dać sobie w pysk, nie być miękką fają i mieć trzeźwy umysł.\nZa pierwszym razem byłam spięta, miałam wrażenie, że każdy patrzy mi na ręce, że nie podołam a potem okazało się, że najlepiej sobie radzę jak mam wszystkich w d… . Z synem od początku było inaczej. Poród zaczął się sam. Wyszedł i był. Każdy płacz i krzyk nie wprawiał mnie w stan ogólnego wkur… tylko odpalał pokłady empatii.\nWiem, że łatwo mi mówić bo już mam to dwa razy za sobą a tu jest wiele pierworódek.\nTylko, że mnie przed pierwszym porodem każdy straszył-nie bedzie spać, nie będzie jeść, nie da ci żyć. Bedziesz styrana,zajechana i dobita. Nie bedzie czasu na nic. I ja to sobie tak wkreciłam, że nie pozwalałam na dojście do głosu tego co działo się w rzeczywistości, która dała mi złote dziecko. Dziecko, ktore spało, jadło i było spokojne. Dziecko, które nie było absorbujące a ja czułam się jakbym rąbała nockę w kopalni. Jedyną logiczną opcją jest wg mnie dać sobie czas, empatię-dla samej siebie i nie wpuszczać przez pierwszy tydzień wycieczek do domu.\nKażdy kiedyś zaczynał. Pierwsze dziecko to egzemplarz testowy-brzydko brzmi, ale tak jest. Ono stawia pierwsze kroki w życiu a my pierwsze kroki w byciu mamą. Na kimś musimy się nauczyć obsługi noworodka a plastikowa lalka nie wchodzi z nami w żadne interakcje. Nie zapłacze, nie zrobi kupy kiedy Ty jedną ręką trzymasz je za brzuch a drugą szarpiesz się z chusteczkami nawilżanymi, które oczywiście wychodzą w ilości minimum 6 na jedno pociągnięcie!\nTaki mały, żywy człowiek – pierwszy w naszym życiu powinien być nazwany człowiekiem ze stali. Taki terminator bejbi – musi przeżyć starcie z laikiem, który zrobić mu krzywdy nie chce, ale czasami niedomaga. Przecież w pudełku ze szpitala nie dali nam instrukcji obsługi dziecka.\nto jest potrzebne każdemu. Nie chodzi do dramatyzowanie i wpadanie w bejbi blusa. Raczej chodzi tutaj o samotność, która ma dać spokój. Pisałam wyżej o tym by nie wpuszczać wycieczek do domu. Nie potrzeba nam rozrywki a każdy chce przyjść zobaczyć, pociumciać, poszczypać, powąchać , ach! jaki malutki! Jaki grubiutki! jak pięknie śpi, a je? nie karmisz? karmisz? może za mało skoro nie śpi? a może dać mu wody? a może ma mokro bo się wierci, a może… a może…\nA może dalibyście być matce matką?\nPozwolilibyście jej na te wątpliwości? na wykazanie się? Może czasami warto wrzucić na luz i przypomnieć sobie swoje pierwsze dni z noworodkiem? Bo obstawiam, że każdy zaliczył mega ciśnienie na matkę/babkę/ciotkę/ dziadka i sąsiada. Złote rady mogą się przydać. Jednak wyrozumiałość i trzymanie języka za zębami jest bardziej cenione przez świeżą mamę. A Ty, mamo- pozwól sobie na brudne gary, wywleczony odkurzacz i dres na tyłku. W innym wypadku z pierwszych tygodni życia Twojego dziecka zapamiętasz ciągły zapier**l, niedospane noce, brudne mieszkanie a nie pierwszy uśmiech, przytulenia, odruch moro i słodkie pojękiwanie dziecka w kołysce.\nNie cierpię kiedy widzę na fejsie kolejne nagłówki zaczynające usprawiedliwianie swojej beznadziejności. Bo ja rozumiem czasami…


wtorek, 5 listopada 2019 12:13\nTarnowscy policjanci udaremili wyścigi samochodowe, do których miało dojść na DK nr 4 w Łukanowicach. Gotowa do startu była setka samochodów.\n1 listopada wieczorem, w rejonie cmentarza w Wojniczu zebrała się grupa kilkuset młodych ludzi oraz blisko setka samochodów. Do dyżurnego tarnowskiej policji dotarła informacja, że mieli przygotowywać się do ulicznych wyścigów.\nNa miejscu błyskawicznie pojawiły się patrole drogówki. Mundurowi przy murach cmentarza i obwodnicy Wojnicza zastali około setki zaparkowanych pojazdów, oraz drugie tyle zebranych ludzi. Nie byłoby w tym nic dziwnego, ale z ustaleń policyjnych wynikało, że mieli to być "widzowie rajdów", których start przewidziano na starym, 300-metrowym odcinku drogi krajowej numer 4 w Łukanowicach. Ich uczestnicy zajęli już pozycje na drodze dojazdowej. Być może nawet już odbył się jakiś wyścig, bo policjanci zastali także leżący w rowie samochów w miejscu, gdzie miałą być meta wyścigów.\nWłaściciel auta został przebadany za zawartość alkoholu i narkotyków i ukarany wysokim mandatem. Pozostałe osoby na widok policjantów zaczęły wracać do swoich pojazdów, a kierowcy, których auta były ustawione do startu, próbowali bezskutecznie zawrócić i zbiec.\nMundurowi skontrolowali znajdujące się na miejscu samochody i wylegitymowali uczestników zbiegowiska. Na końcu sprawdzili sąsiedni teren, aby upewnić się, że nie doszło do zgrupowania się osób w innym miejscu.


Okna : Ekologia\nBudowanie to nazewnictwo, które służy społeczeństwu od dawien dawna, właściwie od początków istnienia człowieka. Nowością są światło. Choć początkowo budownictwo niczym nie przypominało obecnych budynków, to jednakowoż gdyby nie budowle wznoszone przez naszych przodków, z których zresztą dużo istnieje cały czas, nie byłoby możliwości rozwinięcia się w tej dziedzinie i wznoszenia niebanalnych, nowoczesnych wytworów techniki, tworów budowlanych, które towarzyszą ludziom w przeróżnych celach, zarówno jako rejonu do zamieszkania, jak również miejsca zatrudnienia. Inteligentny dom – wypróbuj. Od momentu, gdy budownictwo łączone było szczególnie przez budynki wykonywane ku czci bogów, albo miejsca schowania się przed zimnem lub wrogami, kiedy to nie troszczono się o wygląd lecz stabilność, wiele przemieniło się. Budownictwo przechodziło oraz cały czas przechodzi spore metamorfozy, które przyczyniają się do poszerzenia się grupy wspaniałych budynków, z których każdy odznacza się czymś nietuzinkowym oraz zaliczany jest do jakiejś danej epoki, nosząc jej znamiona – zobacz Samochody elektryczne. Teraz jednak do najbardziej znanych obiektów, jakie budowane są dzień po dniu są budowle jednorodzinne, bloki mieszkanie jak też budowle biurowe.\n2016/04/23Nasz serwis rekomenduje ten artykuł reklamowy\n2016/04/27Wpis sponsorowany – przeczytaj koniecznie\n2016/04/27Rekomendowany wpis reklamowy przez moją stronę internetową\n2016/04/23Jeśli chcesz wysłać komuś list


Nowe plotki o iPhone 5. Premiera w październiku? | Interaktywnie.com\nZ wcześniejszych plotek wynikało, że iPhone 5, następca modelu 4S, zadebiutuje na sklepowych półkach mniej więcej w połowie roku. Różne źródła mówiły raz o czerwcu, raz o sierpniu. Teraz jednak Gene Munster, analityk w firmie Piper Jaffray Cos. przyznał, że październik jest znacznie bardziej prawdopodobną datą - podaje Bloomberg.\nPowodem opóźnienia premiery ma być problem z chipami Qualcomm, które teoretycznie miałyby być użyte w nowym aparacie iPhona.\nNa początku maja swoją premierę będzie mieć nowy Samsung Galaxy S III, jeden z największych konkurentów iPhona. Gdyby miesiąc później Apple zaprezentował swojego smartfona, miałby spore szanse znów zmieść konkurencję. Zdaniem analityków, październik może być zbyt odległym terminem.\nRok temu w październiku na rynek trafił iPhone 4S, nieco ulepszona wersja iPhona 4. Wtedy również spekulowano o "piątce", jednak koncern zdecydował się nie wprowadzać rewolucyjnych zmian w urządzeniu. Mimo to iPhone sprzedał się w rekordowej liczbie egzemplarzy, a marka telefonu pozostaje najlepiej sprzedającym się produktem w tej kategorii w USA - zgarnia aż 53 procent sprzedaży za ostatni kwartał 2011 roku.\napple, iPhone 4S, iPhone 5, smartfony\nTomasz Zieliński zgłoś nadużycie\n21.04.2012 / 12:29\nile z was zrezygnuje z 4 aby sprawić sobie 5?:)\n02.05.2012 / 00:13\nJa obecnie posiadam 4, ale czekam na 6 (serio). Jeśli jednak nie dotrwa do premiery szóstki, a naprawa nie będzie opłacalna to przesiadam się na bb albo wp.