Stanowisko Fryzjerka Mińsk Mazowiecki - Gratka\nDarmowe · Stanowisko Fryzjerka\nPublished date: Maj 21, 2022 11:40 am\n⭕ Salon fryzjerski KAMELEON poszukuje kreatywnej fryzjerki damsko-męskiej o miłej aparycji z doświadczeniem. Praca w nowoczesnym salonie w miłej atmosferze. Oferujemy pracę na produktach wysokiej jakości. Praca na pełny etat i umowa o pracę. Szczegóły pod numerem telefonu 608 - -\nNumer telefonu: 699891175\nLaser DeLux® / Kosmetolog / CZĘSTOCHOWA\n⭕ Salon Kosmetyki Laserowej Laser DeLux®, zatrudni kosmetologa do nowo powstającego salonu w Częstochowie. Oczekujemy: -minimum wykształcenie wyższe licencjackie, kierunek kosmetologia; -doświadczenie w zawodzie; -wiedza z zakresu dermatologii -zaangażowanie w pracę; -umiejętności sprzedażowe; -znajomość j. angielskiego w stopniu komunikatywnym Oferujemy: -pracę na najnowocześniejszym sprzęcie; -ciągły rozwój; -atrakcyjne wynagrodzenie; -umowę o pracę (po okresie próbnym) Numer telefonu: 579097495


Zarządzanie własną firmą nie jest łatwo. Całe szczęście są interesujące pomoce, które ułatwiają znacznie to zadanie | Oprogramowanie komuterowe\nŁatwiej się funkcjonuje, gdy ludzie naokoło są godni zaufania. Lepiej się żyje, gdy nasze życie pozbawione jest problemów, a rzeczy potencjalnie groźne są normalne, jak każde inne. Ważne jest, aby ludzie, z którymi współpracujemy, podołali swoim zadaniom. Niezwykłym jest, kiedy nasi wrogowie (potencjalni) przeradzają się w naszych przyjaciół.\nA jeszcze najwspanialsze, gdy nie mamy żadnych problemów... Takie życie, to bajka dla każdego przedsiębiorcy. Przeciwwaga dla wycieńczonego umysłu to właśnie takie miłe i ciekawe wizje. Szkoda, że mało realne.\nNa szczęście nie jest tak tragicznie, żeby mówić, że wszystko co napisane powyżej w rzeczywistości wygląda całkiem inaczej. Tak źle oczywiście nie jest. Większość naszych współpracowników faktycznie daje radę, ponieważ są oni uczciwymi ludźmi, którym zależy na pracy. Jeśli już mamy wrogów, są oni naszą konkurencją. Nie toczymy z nimi otwartych wojen, jednak ciągle czujemy ich oddech na naszych plecach.\nNie da się żyć z nimi w pokoju, jednocześnie walki na śmierć i życie też nie są pożądane. Straci na tym każda ze stron. Brak problemów to... No właśnie, utopia, która nie ma przełożenia na żadna sferę życia. Problemy to część naszego życia i dziwny byłby świat, gdyby nagle się rozmyły. To jest niemożliwe. Na szczęście są narzędzia, które potrafią ograniczyć wszelkie problemy, przykładowo różne program do kadr czy .\nMożna dziś znaleźć wiele niedużych, niby niezauważalnych narzędzi, które podnoszą wydatnie wydajność naszej pracy. Zresztą, ciężko dziś nadążyć za wszystkim, gdyby nie takie wspaniałe pomoce. Najprawdopodobniej, bylibyśmy zdecydowanie zacofani w administracji, a na dodatek tracilibyśmy przez to klientów, jak i okazję na zarobek. Dlatego też życzmy sobie solidności w naszej pracy. Nie myślmy o sukcesach, nie bójmy się porażek, róbmy raczej tak, żeby zawsze było solidnie, bo wtedy osiągniemy zaufanie klientów.\nCentrale voip a dzisiejsze możliwości


Laboratorium Tailsa (IDW) | Sonic Wiki | Fandom\nLaboratorium Tailsa (IDW)\nLaboratorium Tailsa (ang. Tails' Lab) – lokacja pojawiająca się w serii komiksów Sonic the Hedgehog publikowanych przez wydawnictwo IDW Publishing. Jest to laboratorium Tailsa w Emerald Town.\nLaboratorium Tailsa to budynek w kształcie głowy Tailsa. Posiada okna i zewnętrzny monitoring, a także wyposażony jest w bardzo zaawansowany i nowoczesny komputer. W garażu laboratorium Tails trzyma także swój pojazd, Cyclone.\nW Sonic the Hedgehog #21 Tails przybył do swojego laboratorium w Emerald Town, aby opracować lekarstwo na Metal Virus. Musiał jednak uważać na krążące na zewnątrz Zomboty. W trakcie prac Tails postanowił pozyskać próbkę wirusa i wyleciał na zewnątrz laboratorium i złapał jednego z przelatujących Flicky-Zombotów. Wrócił następnie do środka i opracował formułę antidotum, którą miał zamiar załadować na serwery Restoration. Jednakże Zomboty Cheese i Chocola odcięły prąd z zewnątrz, przez co komputer Tailsa został wyłączony. Lis próbował uratować serwer z danymi, ale upuścił go przez Zombota, który wkroczył do środka. Lis wycofał się następnie po swój Cyclone, którego użył do odpędzenia Zombotów i ucieczki z laboratorium.\nW Sonic the Hedgehog #42 Tails odwiedził swoje laboratorium w Emerald Town, gdzie przygotował Zeti Zapper i Zeti Launcher. Później przygotował Tornado, aby wyruszyć do Restoration HQ i powstrzymać atak Deadly Six.\nLaboratorium Tailsa jest wzorowane na budynku z gry Sonic Battle, który pojawił się w Emerald Town, graniczącym z Central City.


Tu Bemowo - Przykryjmy tory, zróbmy park i lodowisko. Realne?\n¼ród³o: Kukiz'15 Wola\n"Przykryjmy tory, zróbmy park i lodowisko". Realne?\nPoprawa dojazdu do metra i nowe tereny rekreacyjne - na Jelonkach pojawi³a siê propozycja ca³kiem nowej inwestycji.\nStacje SKM dla Bemowa? Sprawa trafi³a do Sejmu Aktywi¶ci Kukiz'15 apeluj± o piln± budowê tymczasowych stacji dla SKM-ki, która mog³aby po³±czyæ Jelonki i Górce z Dworcem Gdañskim. czytaj\nBiegn±ce przez Jelonki i obok Wola Parku tory kolejowe to tzw. du¿a linia obwodowa, na co dzieñ wykorzystywana przez poci±gi towarowe. O dobudowaniu przy Górczewskiej i Po³czyñskiej stacji dla SKM-ki mówi siê od wielu lat, ale do dzi¶ nie powsta³ nawet ich projekt. Ostatnio PKP Polskie Linie Kolejowe zapowiada³y, ¿e nowe perony bêd± budowane "po roku 2023". W nieokre¶lonej przysz³o¶ci wzd³u¿ torów mia³by powstaæ tak¿e odcinek trasy S7 (trasy NS), ³±cz±cy S8 z Po³czyñsk±, a docelowo - z Marynarsk±.\nKtórêdy do metra?\n- Proponujemy przykrycie linii kolejowej dziel±cej Wolê i Bemowo oraz przeznaczenie odzyskanego terenu na funkcje sportowo-rekreacyjne oraz zieleni urz±dzonej, w tym po³±czenie z Wol± parku Anieli Krzywoñ - pisz± aktywi¶ci Kukiz'15. - W Warszawie sieæ kolejowa stanowi powa¿n± barierê architektoniczn±, dzieli nasze miasto na zamkniête kwarta³y, tworz±c komunikacyjne w±skie gard³a.\n"Kukizowcy" chcieliby wykorzystaæ rezerwê pod trasê S7 i tereny kolejowe do upieczenia na jednym ogniu kilku pieczeni. Pierwszym rozwi±zanym problemem by³by dojazd z Nowego Bemowa do stacji metra Ulrychów, która powstanie obok Wola Parku do 2022 roku. Przy obecnej sieci dróg po³±czenie autobusowe trzeba by³oby poprowadziæ naoko³o, przez Powstañców ¦l±skich i Górczewsk±. Gdyby wzd³u¿ torów powsta³a ulica, dojazd z Nowego Bemowa do metra skróci³by siê do kilku minut.\n- Nowa ulica obs³ugiwaæ bêdzie ponadto obszar nowych osiedli mieszkaniowych powstaj±cych na wolskim Ulrychowie, na terenach poprzemys³owych przylegaj±cych od wschodu do torów - pisze Kukiz'15. - Obecnie wyjazd z tych osiedli obs³ugiwaæ mo¿e wy³±cznie Jana Olbrachta, nieprzystosowana do przyjêcia tak du¿ej liczby nowych pojazdów.\nPatrz±c od pó³nocy, ulica rozpoczyna³aby siê na skrzy¿owaniu z Radiow± i Dywizjonu 303. Nastêpnie bieg³aby ³ukiem w kierunku Wola Parku, przy którym, miêdzy Maryninem a Górczewsk±, móg³by powstaæ parking P+R (to teren prywatny). Kolejne skrzy¿owania wypada³yby przy Jana Olbrachta, Str±kowej, Cz³uchowskiej, dwóch ulicach planowanych na terenie zak³adów PZL Wola i wreszcie przy Po³czyñskiej. Wed³ug Kukiz'15 ulica powinna mieæ po dwa pasy ruchu ogólnego, dwa buspasy i drogê rowerow±. Jezdnie nie by³yby po³±czone ani z tras± S7, ani S8, aby nie wt³aczaæ tranzytu w Radiow± i Górczewsk±.\nZarówno droga, jak i linia kolejowa by³yby przykryte, podobnie jak linia ¶rednicowa wzd³u¿ Al. Jerozolimskich w ¦ródmie¶ciu. Dziêki temu uda³oby siê wygospodarowaæ du¿o wolnej przestrzeni, któr± mo¿na wykorzystaæ na cele publiczne. Propozycje Kukiz'15 to powiêkszenie planowanego parku przy Krzywoñ oraz budowa terenu sportowo-rekreacyjnego (np. ca³orocznego krytego lodowiska) miêdzy Str±kow± a Cz³uchowsk±, w pobli¿u siedziby GKS ¦wit.\nTereny kolejowe s± w³asno¶ci± PKP PLK, wiêc przykrycie torów wymaga³oby albo zawarcia porozumienia, albo zmian w prawie. Jak pokazuje praktyka ostatnich lat, dogadanie siê samorz±du z kolejarzami jest zazwyczaj niemo¿liwe. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, by który¶ z pos³ów Kukiz'15 (np. wybrany z Warszawy lider ruchu) z³o¿y³ projekt ustawy przekazuj±cej we w³adanie samorz±du ca³e tereny kolejowe w granicach miasta albo wprowadzaj±cej warstwow± w³asno¶æ gruntu. Gdyby uda³o siê przekonaæ PiS do poparcia takich zmian, w przysz³o¶ci sta³oby siê mo¿liwe przykrycie tak¿e pozosta³ych linii kolejowych w Warszawie.\n03.10.2018 11:50 #Przeszczeñ\nCo to za bzdury?! Przecie¿ w tym miejscu znajduje siê rezerwa terenu pod budowê ³±cznika pomiêdzy wylotówk± S7 na Gdañsk a tras± S79.\n03.10.2018 12:34 #Kukiz15Bemowo\nAle nie bêdzie!!! O to w³a¶nie chodzi. Ten odcinek rezerwy trasy S7 to trasa we w³adaniu miasta !!! To miasta - Radni Rady Warszawy i Rady dzielnic w drodze inicjatywy uchwa³odawczej decyduj± o przeznaczeniu tego terenu. Nie interesuje, nas co tam sobie planuje GDDKiA, my mamy w³asne plany. Nie bêd± nam budowaæ autostrad przez miasto i bezczelnie nazywaæ ich "obwodnicami".\nWzywamy wszystkie konkurencyjne komitety wyborcze do poparcia naszej propozycji i uchwalenie w tej sprawie odpowiedniej uchwa³y w przysz³ej Radzie Warszawy.\nJeszcze raz - nie pozwolimy pod³±czyæ ulicy Górczewskiej pod wêze³ tras S7 i S8. Warszawa nale¿y do Warszawiaków a nie GDDKiA. Mamy co¶ w tej sprawie jeszcze wyja¶niæ? Tak doskonale sobie zdajemy sprawê z tego, ¿e realizacja tej inwestycji powoduje utratê sensu prowadzenia trasy S7 przez Bemowo. Proponujemy zatem wariant nr 3 trasy S7 albo jeszcze inny - ale nie ten wskazany obecnie, od którego zreszt± wnie¶li¶my odwo³anie.\n03.10.2018 12:43 #Bartek G³owacki\nTypowa "wrzutka" wyborcza. Propozycja z gatunku "populizm i demagogia". Sam pomys³ mo¿e i ciekawy, ale zupe³nie nierealny. Po pierwsze, co jest napisane w tek¶cie, w³a¶cicielem terenów kolejowych jest PKP. Nie ma szans na zmianê prawa, bo PKP nie odda samorz±dom swoich wartych wiele miliardów terenów. Ewentualne wspólne inwestycje z PKP to te¿ katastrofa, bo jak pokazuj± tocz±ce siê inwestycje kolejowe trwa to latami. Nie mówi±c ju¿ o kosztach - ¿eby przykryæ tory tak naprawdê trzeba by ca³y odcinek trasy wkopaæ g³êbiej w ziemiê, czyli de facto zbudowaæ od nowa. Ponadto przebiegi tras S7, S8 czy NS ustalaj± agencje rz±dowe - ich opór wobec jakichkolwiek zmian przebiegu zaplanowanych tras jest absolutnie nie do przeskoczenia - oni siê po prostu nie zgodz± na ¿adne zmiany w planach tras NS itd. I ani Rada miasta ani tym bardziej rada dzielnicy nie maj± tu nic do gadania.\n03.10.2018 13:46 #Kukiz15Bemowo\nCiekawe. "przebiegi tras S7, S8, czy NS" Ustalaj± agencje rz±dowe" - je¶li chodzi o S7 i S8 - zgadza, siê choæ jako strona w postêpowaniu administracyjnego wnie¶li¶my odwo³anie od tej decyzji. Co za¶ dotyczy rezerwy trasy NS - To nieprawda !!! To droga o statusie drogi miejskiej, decyzja dotycz±ca jej przeznaczenia - to decyzja m.st. Warszawy. To jakie ta rezerwa bêdzie mia³a przeznaczenie. Zale¿y dzi¶ od Wyborców. Bo to Rada Warszawy decyduje o przeznaczeniu tej rezerwy.\nG³osuj±c na Kukiz'15 zag³osuj± Pañstwo za uchwa³± Rady Warszawy ws. zmiany przeznaczenia rezerwy pod trasê NS. Kto siê do nas przy³±czy. mamy zamiar zbudowaæ koalicje wokó³ tej sprawy. Zatem pytamy, kto nas poprzez, kto jeszcze jest za zmian± przeznaczenia rezerwy pod trasê NS?\n03.10.2018 14:23 #AdamB\nTrasa NS jako droga miejska jest potrzebna! Mam sympatiê do ruchu Kukiz15 ale z tym kompletnie siê nie zgadzam bo w warszawie brakuje ulicy miejskiej która odci±¿y³aby choæ trochê ulicê Jana Paw³a II w kierunku pó³noc-po³udnie! Jeszcze bardzo wiele lat up³ynie zanim bêdziemy mieli sieæ linii metra w Warszawie a przebijanie siê z pó³nocy na po³udnie miasta to katorga, nie zawsze rozwi±zaniem jest wyjazd na obwodnicê!\nNale¿y raczej przypilnowaæ budowy tej drogi ale o parametrach drogi miejskiej z zakazem ruchu dla TIR-ów.


Aktywny Tata: Aktywnego tatę pogięło\nSiedziałem właśnie w moim kombiku podczepiony pod traktor który mnie wyciągał z zaspy... Padło więc na terenówkę. Wtedy mnie właśnie pogięło i kupiłem moje pierwsze 4x4, pierwszy używany i pierwszy z LPG. Żona była przerażona bo auto było duże, wysokie i strasznie głośne. Pryszczaty maturzysta od którego kupiłem samochód podniósł go, założył duże terenowe opony, snorkel i wydech od dużego Fiata. Fotele są dziurawe, tapicerka się odkleja, klima nie działa i do tego jest 3 drzwiowy.\nNa szczęście miałem sprzymierzeńca w osobie Bączka. Momentalnie wyczaił, że po tylnym zderzaku i po kole zapasowym można wejść na plastikowy dach. To był strzał w dziesiątkę. Nawet konieczność wdrapywania się do auta nie przeszkadzała mu.\nŻona zmieniła zdanie po pierwszym wyjeździe w góry;) Górskie drogi przez las, piknik z Ziuziną na pobliskim szczycie i kompletny ignor stanu nawierzchni. Ostatnio nawet wspomniała mojej Mamie, że jest bardzo zadowolona z tego zakupu.\nJest jeszcze jeden plus: tylko raz wsiadła za kierownicę:))!\nAktywny Tata ma świetną okazję do wypadów weekendowych z Bączkiem. Jedziemy się potaplać, a potem palimy ognisko i jemy kiełbaski.\n- Aktywny Tata musi od czasu do czasu pogrzebać coś w aucie;)\n- 18 letnie auto ma to do siebie, że często padają jakieś drobiazgi. Niestety przez te drobiazgi wychodzę czasem na idiotę. O tym nieco dalej,\n- Aktywny Tata trochę się rozmarzył oglądając zdjęcia z wypraw takimi autami w nieznane po nieutwardzonych drogach, w krajach (bardziej lub mniej) ościennych. Prawdziwie męska przygoda.....\nJak auto może zrobić z ciebie idiotę? Prosto. Silniczek krokowy padł więc na światłach silnik wkręcał się na 3000 obr, wracał na 1000, znów 3000, powrót do 1000, itd. Inni kierowcy myśleli, że chcę się ścigać... Wtedy zerkali na mnie z niedowierzaniem... 4x4, fotelik dla dziecka, garnitur i chce się ścigać z Civiciem??? No idiota!!! Mimo deszczowej pogody przeprosiłem się z ciemnymi okularami...\nDeszcze ujawniły kolejne mankamenty: z szyberdachu cieknie mi na głowę, coś przecieka i kapie mi na lewą stopę. Ale udało się naprawić klimę.\nJeśli zobaczycie w centrum Krakowa gościa w białych "nerdach", w koszuli, jadącego terenówką na wysokich oponach jest duża szansa, że to ja:)\nAutor: Aktywny Tata o 14:56


Energooszczędne grzejniki elektryczne - ceny, koszty eksploatacji, opinie - oooartstone.ru\nOOOArtstone > Budowa > Stan deweloperski > Ogrzewanie domu > Energooszczędne grzejniki elektryczne - ceny, koszty eksploatacji, opinie\nKażdego roku energia elektryczna opatrzona jest coraz większą ceną, dlatego też wybierając ogrzewanie elektryczne, warto pokusić się o zastosowanie rozwiązań, które będą sprzyjały oszczędzaniu energii, nie pogarszając przy tym komfortu cieplnego w pomieszczeniach.\nKaloryfery elektryczne i ich rodzaje\nKonwektorowe kaloryfery elektryczne wyposażone są w płytę lub grzałkę, która się nagrzewa. W tych grzejnikach bardzo często znajduje się zabezpieczenie przed przegrzaniem się. Wykorzystanie grzejników konwektorowych jest bardzo szerokie, a za średniej jakości model będziemy musieli zapłacić ponad 200 zł.\nGrzejnik olejowy działa na zasadzie podgrzewania oleju, który jest czynnikiem grzewczym. Tego typu grzejniki elektryczne energooszczędne zaleca się wykorzystać w większych pomieszczeniach. I choć nagrzewają się wolno, to stygną również w takim tempie. Cena grzejnika olejowego wynosi 150-600 zł. Przed zakupem, koniecznie przeczytaj ten artykuł z poradami, które grzejniki warto wybrać.\nEnergooszczędny grzejnik przenośny w postaci farelki to urządzenie, które zasysa powietrze z jednej strony i oddaje z drugiej. Na korzyść tego grzejnika przemawia szybkie rozprzestrzenianie się ciepła i możliwość zastosowania go w okresie letnim jako wiatraka służącego do chłodzenia.\nGrzejniki, które działają na podczerwień, nagrzewają przedmioty znajdujące się w małej odległości od nich, po czym oddają ciepło do pomieszczenia. Niestety zasięg takich grzejników jest niewielki, dlatego też doskonale sprawdzą się w małych pomieszczeniach. W zależności od rozmiaru, koszt grzejnika na podczerwień będzie nas kosztować od 50 do 500 zł.\nWśród szerokiej oferty grzejników elektrycznych znajdziemy także grzejniki ceramiczne, których podstawę stanowi ceramiczny rdzeń, w którym zatopione są elementy grzewcze, i aluminiowa obudowa. Taka konstrukcja sprawia, że mały grzejnik elektryczny bardzo szybko się nagrzewa, oddając bardzo wolno ciepło. Zakup grzejnika ceramicznego to wydatek rzędu 80-300 zł.\nGrzejniki elektryczne energooszczędne - opinie\nDużą popularnością wśród użytkowników cieszy się grzejnik elektryczny olejowy Ravanson OH-11. Model ten dobrze spełnia swoje funkcje, jako grzejnik podstawowy i dodatkowy. Jego właściciele docenili płynną regulację temperatury i trójpoziomową moc grzania. Mały grzejnik elektryczny ponadto posiada schowek na przewód zasilający, co jest wygodnym rozwiązaniem, szczególnie gdy grzejnik nie pracuje, a chcielibyśmy go przechować.\nWysoką ocenę wśród klientów uzyskał również model Atlantic F117/200 i grzejnik elektryczny konwektorowy polskiego producenta HB. Drugi z nich posiada możliwość regulacji mocy grzania, a to co wyróżnia to elegancki wygląd. Ponadto wyposażony jest w nóżki, dzięki którym możliwe jest jego ustawienie na podłodze. Jeśli rozważasz zakup pieca akumulacyjnego, w tym artykule znajdziesz niezbędne porady dotyczące jego wyboru.\nKaloryfery elektryczne - koszty eksploatacji\nOczywiste jest, że podczas porównania kosztów ogrzewania domu wykorzystując energooszczędne grzejniki elektryczne i kocioł na węgiel, ten drugi wariant przełoży się na mniejsze rachunki co roku. Problem polega na tym, że aby te rachunki były mniejsze, konieczne jest wydanie dużej ilości pieniędzy. Podczas, gdy koszt instalacji elektrycznej w domu o powierzchni 100 m2 wyniesie 1200 zł, system do ogrzewania na węgiel będzie nas kosztował 30000 zł.\nPrzyjmując, że ogrzewanie prądem będzie kosztowało 0,45 zł/kWh, a ogrzewanie węglem 0,13 zł/kWh, rocznie zapłacimy 4500 zł przy elektrycznych grzejnikach, a przy ogrzewaniu węglem – 1300 zł.\nDopiero po 9 latach eksploatacji wyrównają się łączne koszty ogrzewania. Przez cały wcześniejszy okres będziemy więc płacili mniej, jeśli zdecydujemy się na elektryczne grzejniki.\nogrzewanie elektryczne grzejniki rachunki za prąd\n05 września 2017 08:09 - Pawlo napisał(a) ocena: -3 głosowało: 3\nZdecydowałem się na panelowe ogrzewanie elektryczne ze względu na jego nowoczesny design, szybką instalację jak również łatwą obsługę. Instalację wykonywała mi firma Eco Partner z Rokietnicy. Jest ona zarazem producentem paneli grzewczych, dzięki czemu mamy pewność dobrej polskiej jakości. Ogrzewanie to sprawdza się w użytkowaniu. Daje komfortowe ciepło, które można ustawiać według indywidualnych potrzeb każdego z domowników.\n13 stycznia 2019 02:01 - ~hjkg napisał(a) ocena: 0 głosowało: 0


The Last of Us [Temat z listą + komentarze] - Archiwum fanfików - MLPPolska\nThe Last of Us [Temat z listą + komentarze]\nBy Pillster, November 25, 2012 in Archiwum fanfików\nCo się stanie gdy do raju trafi zło? Gdy poniżona i przeżarta nienawiścią istota spotka swoich największych wrogów, nieświadomych niebezpieczeństwa? Jak zareaguje gdy przy życiu trzyma ją tylko żądza zemsty?\nFik zawiera sceny obrazowej przemocy, wulgaryzmy oraz śladową zawartość treści o zabarwieniu erotycznym. Poza tym jest tu naprawdę wysokie stężenie nienawiści do naszych ukochanych kucyków. Nie jest typowym necromissionem więc nie będę go tam wstawiał, niemniej ze względu na regulamin forum nie udostępniam publicznie linka (pomijam fakt że opowieść jest w trakcie tworzenia).\nPoniżej znajduje się dokument który każdy może edytować. To swego rodzaju lista odbiorców na którą może się każdy wpisać i otrzymać "dzieło" po jego ukończeniu. Jest jeden warunek: niepełnoletnim linku nie daję. Dlatego obok maila proszę wpisać swój PRAWDZIWY wiek i nick z forum do porównania.\nGdy przyjdzie czas, wyślę link do odbiorców, jeśli zawiąże się jakaś dyskusja to proszę ją prowadzić w tym temacie.\n>> LISTA <<\nPodziękowania dla Artico za objaśnienie kilku spraw, związanych z uniwersum TCB.\nSpoko to na prawdę wielki i wspaniałe uniwersum. Powinieneś je poczytać. Dziwi mnie, że bez przeczytania ani jednego całego fika tcb udało ci się stworzyć tak epickie dzieło. Na prawdę on opierał się tylko na spoilach ode mnie ale jest tak dobrym pisarzem, że efekt i tak był gwarantowany. Poza tym jestem jednym z " pre readerów " ja i haryozborn patrzyliśmy mu na ręce na okrągło!!\nCo się stanie gdy do raju trafi zło?\nRozumiem, że to "zło" to ludzie? Oby to nie było coś w stylu "Mankind Triumphant!".\nPewnie chodzi o wejście kucy na Ziemię z tym "złem w raju".\nA w sumie kiedy tak można się spodziewać rozdziałów? Jestem bardzo ciekaw tego dzieła\nNie rozdziałów. Fik jest jednostrzałem. Będzie w przyszłym tygodniu.\nOpowieść skończona, linki rozesłane. Tych co je otrzymali proszę o opinię.\nO tak fik ukończony z tego co wiem. Z tego co widziałem błędów nie ma patrzyłem aż do końca jego pisania. I jest tak jak myślałem. Wgniecie was w ziemię bracia!! Mnie wgniotło po samą grzywę!!\nBardzo interesujące, ładnie napisane opowiadanie. Mam ambiwalentne uczucia wobec głównego bohatera i całej sytuacji, ale to normalne akurat. Farewell, Steve. Nie zapomnimy o tobie. No i miałem rację, zło się panoszy w tym ficu. Smutne.\nMożna prosić o ponowne wysłanie , pomieszały mi się konta sorki .\nech, no jasne. od 18 lat, ja się cieszę, że będzie ostro, a tu tak dokładna kontrola. dla mnie i tak już za późno. mój mózg już jest zniszczony. więc może jednak... dasz link...\nizy97 ile masz lat??\nna pw napisz jak tu nie chcesz\nHmm, fajny fic i jak najbardziej Mature pasuje;p Troche mi namieszał w głowie, ale jakoś żyje;p +++dobryś;p\nNo tego się nie spodziewałem , zwłaszcza finał historii był świetny (co prawda to tylko moja opinia ) naprawdę mi się podobało . Rzadko kiedy widzimy taki obraz ludzi , niestety jakże autentyczny ,czyli człowieka rządzonego przez uczucia często te negatywne jak i pierwotne instynkty . Ten fanfic nie jest dla wszystkich ale akurat mnie się naprawdę podoba , zwłaszcza motyw usuwania "zła" z ludzi , co prawda za cenę zmiany czyjegoś zachowania , lecz cena jest adekwatna do zysków. Mam nadzieję że napiszesz coś jeszcze w takim stylu , ten ff naprawdę skłania do przemyśleń\nCzy ja wiem czy ten obraz jest autentyczny i czy cena jest adekwatna do zysku... Fic pokazuje jedno - ponifikacja to niewola. Bohater ledwo nad sobą panuje, niszczy mu to psychikę. To, że jest przy okazji dupkiem, niewiele zmienia. I faktycznie, skłania do przemyśleń. Fic dobry, nawet jak zostawił mnie z mocno ambiwalentnymi uczuciami. Chwała ludzkości.\nCo do obrazu człowieka : to prawda potrafimy być dobrzy ale wymaga to od nas wysiłku natomiast zło nie ( odwołać można się do chociażby wojny , jakiejkolwiek , w tedy wychodzi na jaw to kim tak naprawdę jesteśmy). Co do ponifikacji bohatera ona była nie pełna przynajmniej tak to odebrałem , nastąpiła bez zmiany charakteru , co był powodem takiego zachowania ,a w sprawie ceny każdy powinien mieć swoje zdanie Tak czy siak raj na ziemi to czysta mrzonka .\nUwaga poniższy koment czytacie na własną odpowiedzialność!! Jeśli chcecie czytać tą część najpierw postarajcie się o fika!! To przemyślenie... Nie czytajcie go jeśli nie czytacie fika!\nCóż bohater sam się skrzywdził odrzucając dar na początku. To doprowadziło do rozłamu osobowości. Był człowiekiem karmił się nienawiścią wierząc, że tylko ona mu została. To nieprawda miał obok siebie kochającą go zawsze osobę. Nie dostrzegał tego. Ale to wynik zaślepienia nienawiścią. Cóż w końcu doszło do tego, że nawet o tym nie wiedząc powoli się kuczył w myśl zasady " z kim przystajesz takim się stajesz ". Przez kilka miesięcy pobytu nikogo nie skrzywdził. aż wreszcie nawet zemsta nabrała obrzydliwego smaku jak zabójstwo dla kuca. Dwie natury nie były w stanie się pogodzić co zaowocowało potwornymi cierpieniami psychicznymi. Nie dziwie się, że w końcu się poddał. Dopiero. gdy to uczynił odzyskał spokój umysłu. To jego zło zadawało mu cierpienie nie dobro kucyka.\nTak czy siak raj na ziemi to czysta mrzonka .\nTo prawda. Ale w niebie także. Nie pójdziesz do nieba nie zmieniony. Nie zachowasz pełnego człowieczeństwa. Nie zostanie z ciebie ani twoje ciało ani zło też musisz być z tego wyprany. Nie wyobrażałbym sobie nieba z ludźmi:p.\nNiebo to akurat fanfic w którego nie wierzę ,więc się nie wypowiem\nNajbardziej zbulwersowało mnie w głównym bohaterze to, że nieustannie przegrywał. Nie zrobił chyba nic sam. Nie pokonał ani swoich ograniczeń umysłowych po przemianie, ani charakteru, ani kontroli nad ciałem, nawet nie pokonał swojej nienawiści. Cały czas był bezwolną marionetką w rękach/kopytach innych.\nGhatorr: ciekawa hipoteza Artico: USUŃ TEGO POSTA ZE STRESZCZENIEM HISTORII!\nNaprawione sorry. czasami napisze przemyślenie zanim pomysle. Narwany jestem jak LUNA.\nNie zrobił chyba nic sam.\nZrobił coś sam . Zrobił broń , tylko że na tym poprzestał\nCóż... to fakt. A żeby nie spoilerować już fabuły... wszystkie głębsze odpowiedzi będę dawał w tym. Nie czytać ich przed fikiem.\nZrobił ale kucza natura go zablokowała. Nie dopuszczając do zbrodni.\nWidzę, że w Polsce zaczyna się moda na opowiadania Anti-TCB. Najpierw tłumaczenie "Not Alone", póżniej "Powrót Ludzkości" i aktualizacja "Orła Białego". A teraz to. Opowiadanie mi się podobało, ale nie było tak wybitne jak zagraniczne dzieła Anti-TCB. Głównego bohatera nie polubiłem, mimo iż walczył w słusznej sprawie. Był ogarnięty silną nienawiścią. Zdziwiło mnie to, że konwertyci nie zmieniali imion na kucze. Zombiaki raczej chciałyby odciąć się od wszystkiego co ludzkie. Zakończenie jest dość przewidywalne, mniej więcej w połowie czytania wiedziałem jak to się skończy.\nCóż, pierwszy fic tcb jaki czytałem.. Wcześniej tylko zobaczyłem opis 'o co w tym całym tcb chodzi'. Trochę mnie zamurowało..\nPo tym jak mu siostrę złapali, to myślałem że skończy się w taki sposób, że Steve pod koniec walki znajdzie swoją siostrę, zabije ją a potem będzie wielkie omg co ja najlepszego zrobiłem i samobójstwo, albo coś w tym stylu.. No ale widać inaczej wyszło\nGłówny bohater był mega dupkiem, ale go trochę rozumiem. Jedyna taka rzecz w książkach/ficach którą uważam za wielkie, ale to wielkie skur*, to jest manipulowanie czyimiś wspomnieniami/pranie mózgów... Z jednej strony przegrał, ale z drugiej stał się w końcu szczęśliwy. Bardzo mieszane odczucia powoduje, świetny fic.


Gra uczuć [Penny Jordan] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00456 010067 20263444 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-276-1357-8 Data wydania: 2015-03-20\nPenny Jordan Gra uczuć Tłumaczenie: Krystyna Rabińska\nROZDZIAŁ PIERWSZY – Och, Rebeko, moje drogie dziecko… Co za ulga! Jak to dobrze, że cię zastałam! Kiedy nie podniosłaś słuchawki od razu, zlękłam się, że jednak postanowiłaś wyjechać do Australii do rodziców i braterstwa. À propos, jak się mają Robert, Ailsa i dziewczynki? To już duże pannice, prawda? Ile one mają? Cztery i dwa latka? Jak ten czas… – Przepraszam, ciociu, ale czy możesz mi powiedzieć, o co właściwie chodzi? – Rebeka zdecydowanie wpadła swojej rozmówczyni w słowo. Oparła słuchawkę na ramieniu i przytrzymała brodą. Słuchając niezbornego monologu ciotki, a właściwie dalekiej kuzynki rodziców, starała się jednocześnie skoncentrować na poprawianiu wypracowań swoich uczniów. – No tak, dziecko, o czym to ja…? Aha, dzwonię do ciebie, moja droga, bo koniecznie potrzebuję twojej pomocy. Ciocia Maud potrzebuje mojej pomocy? Słysząc te słowa, Rebeka uniosła brwi. Chociaż przyczyną jej zdumienia mógł być również okropny błąd ortograficzny w pracy dziesięciolatka, którego szykowano na następcę ojca w banku handlowym należącym do rodziny. – Mojej pomocy? – spytała, z lekką ironią kładąc nacisk na zaimek dzierżawczy „mojej’’. Na drugim końcu linii, w dalekiej Cumbrii, zaległa cisza, świadcząca o tym, że powiątpiewanie w jej głosie zostało zauważone. – Bo widzisz, moja droga, właściwie poza tobą nie mam do kogo się zwrócić. Absolutnie – podjęła ciocia Maud po chwili. W jej głosie pobrzmiewała nuta desperacji i Rebeka mimowolnie pomyślała, że do przeprowadzenia tej rozmowy starsza pani musiała zmobilizować cały swój talent dramatyczny. – W innych okolicznościach skontaktowałabym się oczywiście z twoją matką, ale ona jest przecież na drugiej półkuli… Rebeki nie zdziwiła lekko wyczuwalna irytacja w głosie cioci Maud. Doskonale potrafiła sobie wyobrazić, że obojętnie, o jaką pomoc chodzi, wolałaby raczej zwrócić się do jej znanej z dobroci i dającej się wykorzystywać matki niż do niej. Cały czas słuchała paplaniny cioci Maud jednym uchem, starając się maksymalnie skoncentrować na pracach uczniów. Wszyscy, którzy uważają, że podczas długich wakacji nauczyciele nie mają nic do roboty, powinni zobaczyć teraz moje biurko, uginające się pod stosami nie tylko rocznych prac uczniów, lecz także niedokończonych konspektów programów oraz projektów planu zajęć na jesienny i zimowy semestr, pomyślała ponuro. Kochała swój zawód i uważała się za wybrankę losu, mogąc uczyć w ekskluzywnej prywatnej koedukacyjnej szkole podstawowej, znakomicie wyposażonej i świetnie zarządzanej, gdzie dzieci w większości nie sprawiały kłopotów wychowawczych, a poza tym naprawdę były chętne do nauki. Rozmyślając o pracy, straciła wątek rozmowy, lecz nie przejęła się tym zbytnio. Jakie kłopoty może mieć ciotka Maud w Aysgarth, gdzie wszystkim zajmuje się Frazer? Aysgarth było prywatnym królestwem Frazera, królestwem, w którym nic nie miało prawa odstawać od ustalonej normy, nic nie miało prawa zakłócić sprawnego funkcjonowania wszystkich trybów i trybików, jeśli sam pan i władca tego nie zaplanował, czego w przeszłości boleśnie doświadczyła na własnej skórze. Aysgarth było twierdzą zbudowaną z kamienia i zarządzaną przez mężczyznę o sercu z kamienia. Mimo to ciotka kochała to miejsce i kiedyś nawet sądziła, że… – …widzisz więc, moje dziecko – ciocia Maud kontynuowała swój monolog – że kiedy Frazera nie ma i wszystko jest na mojej biednej głowie, musiałam się do kogoś zwrócić, a zostałaś mi tylko ty. Ile czasu potrzebujesz, żeby tu dojechać? Dojechać? Która z nas oszalała, ona czy ja? Przecież ciocia Maud doskonale wie, że Frazer, chociaż wyraźnie nie zabronił mi przekraczać progu Aysgarth, to dał mi jasno do zrozumienia, że jestem w jego domu niemile widzianym gościem. Nie taił zresztą dlaczego. Na to wspomnienie Rebeka gorzko roześmiała się w duchu. Dlaczego? Bo dawno temu okazałam się na tyle głupia, że zapragnęłam uchronić go przed zawodem miłosnym. Za dobre chęci zostałam potępiona i skazana na banicję, uznana za judasza albo jeszcze gorzej. Mój Boże, westchnęła, akurat teraz potrzebne mi jest odnawianie bolesnych wspomnień. Było, minęło, przestało mieć jakikolwiek wpływ na moje życie. Dobre życie, wypełnione pracą, jaką lubię, spotkaniami z przyjaciółmi, z którymi mamy wspólne zainteresowania i upodobania, randkami z mężczyznami, z którymi pozwalam sobie na flirt, którzy schlebiają mi i przede wszystkim nie przygważdżają mnie lodowatym spojrzeniem stalowoszarych oczu pełnych pogardy tak przejmującej, że przeszywa mnie do szpiku kości. Rebeka była szczęśliwa, zadowolona z siebie, prowadziła życie bogate i pełne. Nie było w nim miejsca na czcze mrzonki o tym, co by było, gdyby… Skończyła dwadzieścia sześć lat, czuła się kobietą dojrzałą, ustabilizowaną i samowystarczalną. Zaraz, zaraz… Dopiero teraz słowa cioci Maud w pełni dotarły do jej świadomości i sprawiły, że nagle zapomniała o wypracowaniach. – To Frazera nie ma w Aysgarth? – zdziwiła się. – Przecież Rory i Lillian zawieźli tam dzieci dlatego, że on… – Otóż to właśnie usiłuję ci cały czas wytłumaczyć, moja droga. Frazer był, ale w ostatniej chwili, już nie pamiętam z jakiego powodu, musiał zastąpić kolegę, który miał jechać z cyklem wykładów do Stanów Zjednoczonych. Jako szef instytutu nie miał wyjścia, musiał rzucić wszystko i jechać. I to na trzy miesiące! – Trzy miesiące?! – wykrzyknęła Rebeka zdumiona i oburzona. – A co z dziećmi? Od matki wiedziała, że bratanica i bratanek Frazera byli parą urwisów nie z tej ziemi, wymagających twardej ręki. Niefrasobliwy ojciec ośmioletnich bliźniąt nigdy nie próbował wziąć ich w karby, a osiem miesięcy wcześniej beztrosko podrzucił dzieci swojemu starszemu bratu i wyjechał, by objąć posadę w Hongkongu. – Frazer zadbał o wszystko – ciocia Maud stanęła w obronie bratanka męża. Nigdy nikomu złego słowa nie pozwalała na niego powiedzieć. Kiedy rodzice chłopców – Frazer miał wówczas osiemnaście lat, a jego brat Rory dwanaście – zginęli w katastrofie lotniczej, na prośbę starszego przeprowadziła się do Aysgarth. – Zaangażował młodą osobę do opieki nad nimi. Rebeka zwróciła uwagę na pogardliwy ton towarzyszący słowom „młodą osobę’’, a ponieważ na bieżąco była informowana przez matkę, która utrzymywała stały kontakt z Frazerem, o wyczynach bliźniaków, od razu poczuła przypływ współczucia dla ich opiekunki. – I co się z nią stało? – Wyobraź sobie, że odeszła. Stwierdziła, że nie może brać odpowiedzialności za dzieci, i złożyła wymówienie. Smarkacze z piekła rodem, tak się o nich wyraziła. Oczyma duszy Rebeka ujrzała ciocię Maud, godną matronę z wydatnym biustem, jakby żywcem przeniesioną z epoki edwardiańskiej, pałającą świętym oburzeniem z powodu takiej zniewagi najmłodszych przedstawicieli rodu Aysgarth. Jednakże dawno minęły czasy, gdy nazwisko to robiło na Rebece wrażenie, gdy z nabożną czcią wysłuchiwała opowieści matki o zasługach swoich walecznych przodków. Pamiętała, że wakacje spędzane w Aysgarth tylko potęgowały ów podziw, szczególnie zaś obecność o dziesięć lat starszego od niej Frazera. Przystojny, poważny, milczący obserwator jej zabaw z Rorym, bóg o mrocznym obliczu, wkroczył w jej życie i wziął jej serce we władanie. – Czy przypadkiem nie miała odrobiny racji? – spytała z przekąsem. W słuchawce na chwilę zaległa cisza. – Helen i Peter to bardzo żywe dzieci – ciocia Maud przyznała z wyraźnym oporem – ale w ich wieku to zrozumiałe. – Domyślam się, że trudno nad nimi zapanować – wtrąciła Rebeka rzeczowo – i podejrzewam, że Rory podrzucił je Frazerowi między innymi po to, żeby nauczył ich trochę dyscypliny. Moim zdaniem powinno się je posłać do dobrej szkoły z internatem, gdzie ich energia zostałaby właściwie ukierunkowana. – Całkowicie się z tobą zgadzam, moja droga – skwapliwie przyznała ciocia Maud. – I właśnie dlatego dzwonię do ciebie, bo masz duże doświadczenie pedagogiczne – dodała. Rebeka zbyt późno zorientowała się, że wpadła w sprytnie zastawioną pułapkę. – Oczywiście, gdyby twoja matka była na miejscu, sytuacja wyglądałaby inaczej, ale pamiętając, jak bardzo lubiłaś przyjeżdżać do Aysgarth, spędzać tutaj długie wakacje… Teraz Rebeka przejrzała grę ciotki. Starsza pani ucieka się do szantażu emocjonalnego, sugerując, że jej obowiązkiem jest rzucić wszystko, popędzić do Cumbrii i zająć się bliźniakami Rory’ego. Po prostu winna jest to rodzinie. Natychmiast przyszło jej do głowy co najmniej z tuzin powodów, dla których powinna odmówić, na przykład wspólnie z przyjaciółmi zaplanowane wakacje w Grecji, lecz gdy o tym wszystkim pomyślała, było już za późno. Cioci Maud udało się ją sprytnie omotać i złapać w sieć. – Ale wiesz, że Frazerowi by się to nie spodobało! – wytoczyła ostatni argument. W słuchawce zapadło wymowne milczenie, po czym ciocia Maud słabym, zmęczonym głosem zaczęła: – Mój Boże, dziecko… To było tak dawno temu. Jestem przekonana, że Frazer nawet nie pamięta, o co poszło. On nigdy do nikogo nie chowa urazy. Poza tym to była tylko jakaś głupia sprzeczka między wami. Głupia czy nie, ale na tyle ważna, że przez ostatnich osiem lat Frazer ani razu nie zaprosił mnie do Aysgarth, pomyślała Rebeka. Od tamtego czasu widzieli się tylko dwukrotnie. Pierwszy raz spotkali się przelotnie na chrzcie bliźniąt, na który duma kazała jej pójść. Doskonale pamiętała, że wówczas kuzyn nawet się do niej nie odezwał. Traktował ją jak powietrze, jak gdyby w ogóle przestała dla niego istnieć. Drugą okazją był ślub Roberta i Ailsy. Rebeka była najstarszą druhną, odpowiedzialną za kilkoro towarzyszących jej w orszaku ślubnym małych dzieci: wśród nich byli córeczka i synek Rory’ego, i tylko dzięki temu udało jej się uniknąć bezpośredniej konfrontacji z Frazerem. Po tych wszystkich latach proszenie jej teraz, a właściwie żądanie, żeby przyjechała do jego domu, było ostatnią rzeczą, jakiej się spodziewała. Gdyby Frazer był w Anglii, jej wizyta byłaby niemożliwa. I to nie z powodu jego niechęci, lecz dlatego, że poczucie własnej godności by jej na to nie pozwoliło. Ale Frazera nie ma. Gdyby był w Anglii, problem w ogóle by nie zaistniał. Niestety stało się inaczej i mimo jej wszystkich wątpliwości, wszelkich powodów, dla których powinna stanowczo i zdecydowanie powiedzieć nie, wiedziała, że nie może odmówić starej kobiecie pomocy. Jakkolwiek nielogicznie, absurdalnie by to zabrzmiało, miała dług wdzięczności wobec, jeśli nie samego Frazera, to cioci Maud, która zawsze chętnie zajmowała się nią i Robertem, kiedy obowiązki zawodowe ojca wymagały, by rodzice spędzali długie miesiące za granicą. Teraz jest okazja zrewanżować się za jej dobroć i Rebeka uznała, że musi to uczynić chociażby tylko dlatego, żeby udowodnić, że obojętnie, co Frazer o tym myśli, trzymanie się z dala od Aysgarth było jej własną decyzją, a nie żadnym warunkiem postawionym przez niego. Nie, nie, Frazer nigdy wyraźnie nie zabronił jej przyjeżdżać do jego domu, presję wywarł w sposób znacznie bardziej subtelny i znacznie dotkliwiej raniący. I uczynił to, a żadne wysiłki cioci Maud, by umniejszyć wagę tamtego incydentu, na nic się nie zdadzą. Wiedząc, że najprawdopodobniej pożałuje tego kroku, Rebeka ustąpiła, zastrzegając tylko: – Obawiam się, że uda mi się przyjechać najwcześniej dopiero pod koniec tygodnia, ciociu. Kiedy odłożyła słuchawkę, zaczęła się zastanawiać, po kiego licha dała się wciągnąć w to wszystko. Przecież to oznacza praktycznie trzy miesiące opiekowania się dwojgiem urwisów w domu, którego właściciel nie tylko jej nie lubi, ale wręcz nią pogardza. Gdy Kate Summerfield, przyjaciółka i lokatorka Rebeki, usłyszała o tej decyzji, nie kryła zaskoczenia i zdumienia. – Miałaś przecież takie wspaniałe plany! – wykrzyknęła. – Wycieczka do Grecji i… – Wiem, ale tam jest sytuacja podbramkowa i czuję się w obowiązku pomóc. Rodzina powinna sobie pomagać. Kate przyjrzała się jej uważnie. – Nigdy nie wspominałaś o rodzinie w Cumbrii i nie przypominam sobie, żebyś kiedykolwiek tam jeździła… Po skończeniu studiów Rebeka i Kate wspólnie wynajmowały mieszkanie, a kiedy cztery lata temu Rebeka zdecydowała się kupić mały domek, Kate z radością zgodziła się być jej pierwszą lokatorką. – Miałam powody – odparła Rebeka i zaczęła opowiadać przyjaciółce wszystko od samego początku. – Czyli on praktycznie zabronił ci odwiedzać ten dom, tak? Czym mu się naraziłaś? Rebeka potrząsnęła głową. – To nie było tak wyraźnie powiedziane. Frazer niczego mi nie zabronił. Posłużył się znacznie subtelniejszymi metodami… Dał mi do zrozumienia, że nie jestem najbardziej pożądanym gościem w Aysgarth. – Ale dlaczego? Co takiego zrobiłaś? Zastawiłaś klejnoty rodzinne w lombardzie? – zażartowała Kate. – Nie całkiem. – Rebeka przygryzła wargę. Nigdy z nikim nie rozmawiała o zakazie Frazera, nawet z rodzicami, którzy, jak ciocia Maud, uważali, że młodzi pokłócili się o coś błahego. – To raczej długa historia – zaczęła powoli, starannie dobierając słowa. Rozmowa z Maud obudziła stare urazy, otworzyła stare rany. – Mam mnóstwo czasu – zapewniła ją Kate. – Opowiedz mi wszystko od początku. Nagle Rebeka poczuła potrzebę zwierzenia się komuś, przerwania długiego milczenia. – To wydarzyło się tuż po moich osiemnastych urodzinach – zaczęła. – Rodzice byli wówczas w Ameryce Południowej, a ja miałam jak zwykle spędzić wakacje w Aysgarth. Rory przyjechał po mnie do internatu. Chciał pochwalić się nowym samochodem. Mniej więcej pół roku przedtem ożenił się i jego żona, Lillian, spodziewała się dziecka. Frazer nie chciał, żeby młodszy brat żenił się tak wcześnie – ciągnęła. – Rory miał dopiero dwadzieścia jeden lat i Frazer uważał, że jest za młody, żeby brać na siebie taką odpowiedzialność. Ale Rory go nie słuchał. Kiedy tylko wsiadłam do samochodu, poczułam, że coś jest nie tak. Wiesz, zawsze byliśmy ze sobą bardzo blisko… – Jak brat i siostra? – przerwała jej Kate i spojrzała na przyjaciółkę pytającym wzrokiem. Rebeka wytrzymała jej spojrzenie i odrzekła: – Właśnie tak. Jak brat i siostra. Spytałam, co się stało, i po drodze do Aysgarth Rory opowiedział mi, co zaszło. Wplątał się w romans i Frazer jakimś sposobem się o tym dowiedział. Żądał, żeby Rory ujawnił, kim jest ta kobieta. – I…? – niecierpliwiła się Kate. – Rory nie chciał mu powiedzieć. Bo widzisz, tą kobietą okazała się sympatia Frazera. Wraz z rodzicami od niedawna mieszkała w okolicy i Rory domyślał się, że Frazerowi bardzo na niej zależy. – Co było dalej? – ponaglała ją Kate. Rebeka z rezygnacją wzruszyła ramionami. – Rory spytał mnie, czy się zgodzę, żeby powiedział Frazerowi, że romansuje ze mną. – Urwała i westchnęła. – Byłam naiwna, ale kiedy Rory zaczął opowiadać, jak bardzo Frazer kocha Michelle i jak bardzo będzie zraniony, jeśli się dowie o jej zdradzie… – Rozumiem. Miałaś osiemnaście lat, byłaś do szaleństwa zakochana i gotowa uczynić wszystko, żeby oszczędzić bólu obiektowi twoich westchnień – domyśliła się Kate. Rebeka roześmiała się gorzko. – To takie łatwe do odgadnięcia? Przyjaciółka potrząsnęła głową. – Wszystkie elementy łamigłówki pasują do siebie jak ulał. Kochałaś Frazera, prawda? – Tak mi się wydawało – przyznała Rebeka. – Chociaż po burzy, jaka się rozpętała, miłość szybko ustąpiła nienawiści. To było po prostu takie szczeniackie zauroczenie – dodała z nutą sarkazmu w głosie. Zaskoczyło ją, że Kate tak łatwo ją rozszyfrowała, i zaczęła się zastanawiać, kto jeszcze wiedział wtedy, co naprawdę czuła do Frazera. Co prawda nigdy specjalnie nie kryłam się z uwielbieniem dla niego, więc łatwo było się domyślić, że jestem w nim po uszy zakochana, stwierdziła w duchu. – Chcesz powiedzieć, że ten twój Frazer naprawdę uwierzył, że masz romans z Rorym? – Kate nie kryła zdumienia. – Cóż… Uwierzył. Oczywiście był wściekły. Oskarżył mnie, że chcę rozbić małżeństwo Rory’ego, powtarzał, że Lillian jest w ciąży, no wiesz, w ogóle odsądzał mnie od czci i wiary. – I naprawdę nie domyślał się, że to mistyfikacja? – Nie. Dlaczego? Kate wzruszyła ramionami i odpowiedziała rzeczowo: – Pytam ot tak, bez żadnej przyczyny. Facet musi być albo straszliwie naiwny, albo po prostu ślepy. Po pierwsze nie zorientował się, że kobieta, z którą się spotyka, romansuje z jego własnym bratem. Potem uwierzył, że zakochana w nim bez pamięci nastolatka jest kochanką tegoż brata. Świadczy o tępocie, nie? – Frazer nie jest tępy – oburzyła się Rebeka. – Można nawet powiedzieć, że jest bardzo spostrzegawczy. Czasami nawet za bardzo. – Kate wymownie milczała. – On chciał mi wierzyć – dodała z przekonaniem. Nie wiedziała, dlaczego tak gwałtownie broni Frazera. Na pewno na to nie zasłużył, pomyślała, przypomniawszy sobie kazanie, jakie jej palnął, gdy Rory wyznał, że związał się z nią. – Czyli wygodniej mu było uwierzyć, że to ty, a nie Michelle, uwiodłaś jego brata. – Kate była bezlitosna. – To nie jest spostrzegawczość, Rebeko. To jest zwyczajna, bezgraniczna głupota. Co się później stało z tą dziewczyną? Rebeka ściągnęła brwi. – Wiesz, to jest w tym wszystkim najdziwniejsze. Ich znajomość się rozwiała. Umarła śmiercią naturalną, przynajmniej takie odnieśliśmy wrażenie. Podejrzewam, że duma nie pozwoliła Frazerowi przyznać się komukolwiek, że kochał Michelle i że ją stracił. – Hm… – mruknęła Kate. Pochyliła się, by zebrać z podłogi jakiś pyłek, jakby to było teraz najważniejsze. – I od tego czasu – rzuciła po chwili – trzymacie się z daleka, tak? Rebeka wzruszyła ramionami. – Frazer dał mi jasno do zrozumienia, że nie będę pożądanym gościem w Aysgarth. Od tamtej pory nic się pod tym względem nie zmieniło. – A teraz zostajesz wezwana do Cumbrii, żeby pod nieobecność drogiego kuzyna opiekować się jego bratanicą i bratankiem – podsumowała Kate cierpko. – Ciekawe, jak zareaguje, kiedy się o tym dowie. – Uważasz, że nie powinnam jechać? – Rebeka poważnie się zaniepokoiła. Mimo nieprzeciętnej urody, niezaprzeczalnej inteligencji i niewątpliwego talentu pedagogicznego czasami wykazywała wyjątkowy brak wiary w siebie. Kate zawsze to intrygowało, teraz jednak zaczęła podejrzewać, że odgadła przyczynę tego stanu rzeczy. – Wręcz przeciwnie – odparła zdecydowanym to nem. – Uważam, że powinnaś. – Widząc wyraźną ulgę malującą się na twarzy przyjaciółki, dodała łagodniejszym tonem: – Nigdy nie miałaś ochoty po prostu wyznać mu prawdy? – Zauważyła, że Rebeka nagle pobladła, lecz niezrażona ciągnęła: – Teraz już przecież byś mogła. Sama mi powiedziałaś, że znajomość z Michelle umarła śmiercią naturalną. Dlaczego nie próbowałaś mu wszystkiego wyjaśnić? – naciskała. Rebeka odwróciła się do niej plecami i zaczęła przekładać papiery na biurku. – Po co? Nie ma powodu. Jeśli chce uważać mnie za czarną owcę, proszę bardzo. – Wydaje mi się, że znalazłaś sobie wygodną wymówkę – odparowała Kate. Ze współczuciem przyglądała się, jak rumieniec zalewa szyję i kark przyjaciółki. Rebeka miała wyjątkowo jasną karnację, co przy jej jedwabistych blond włosach stwarzało niezwykły efekt. Kate nie potrafiłaby wymienić wszystkich znajomych, jakich przedstawiła Rebece, którzy natychmiast tracili głowy dla tej drobnej blondynki o celtyckiej urodzie. Niestety ona żadnego z nich nie obdarzyła podobnym zainteresowaniem. Kate zawsze zastanawiała się, dlaczego przyjaciółka jest tak odporna na męski czar. Teraz już wiedziała. – Nie mogę tego zrobić! – wybuchnęła Rebeka. – Nie mogę tam pojechać! – Nie bądź śmieszna. – Kate starała się ostudzić jej emocje. – Oczywiście, że możesz pojechać, a nawet powinnaś. Już przecież obiecałaś to ciotce. Nie możesz jej teraz zawieść. Czego się obawiasz? – spytała, łagodniejąc. – Nawet jeśli Frazer wróci wcześniej i ciebie tam zastanie, to chyba cię nie wyrzuci. Na twoim miejscu… – urwała, jak gdyby się wahała, co powiedzieć – skorzystałabym z nadarzającej się okazji i zrobiła coś, za co powinien mi być tylko wdzięczny – dokończyła. Rebeka rzuciła jej spojrzenie pełne rozpaczy. Nie znasz Frazera, mówiły jej oczy. Nie wiesz, że jest ostatnią osobą, którą ucieszy perspektywa zaciągnięcia długu wdzięczności wobec kogokolwiek, a szczególnie wobec mnie. – Właściwie już ma wobec ciebie dług – ciągnęła Kate, odgadując tok myśli Rebeki. – Poświęciłaś swoje dobre imię, swoje uczucia, żeby chronić reputację jego dziewczyny i oszczędzić mu miłosnego zawodu – podsumowała cierpko. – Chyba się go nie boisz? – spytała, doskonale wiedząc, jak przyjaciółka zareaguje. – Oczywiście, że nie – żachnęła się Rebeka. – To dobrze. Wobec tego spokojnie możesz spełnić obietnicę daną ciotce. Rebeka milczała chwilę, potem odparła: – Rzeczywiście. Masz rację. Mogę.\nTytuł oryginału: Unspoken Desire Pierwsze wydanie: Mills & Boon Romance, 1990 Opracowanie graficzne okładki: Pamela Magierowska Redaktor prowadzący: Małgorzata Pogoda Korekta: Jolanta Rososińska © 1990 by Penny Jordan © for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o. Warszawa 2005, 2012, 2015 Poprzednio powieść ukazała się pod tytułem Skrywana namiętność. Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN 978-83-276-1357-8 Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Gra_uczuc-ebookRO/p91889i140990" target="_blank" title="Gra uczuć [Penny Jordan] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Gra uczuć [Penny Jordan] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Polsat Cyfrowy składa apelację. Nie chce płacić 993 tys. zł kary - Polska - NaszeMiasto.pl\nPolsat Cyfrowy składa apelację. Nie chce płacić 993 tys. zł kary\n2011-08-18, Aktualizacja: 2011-08-18 13:58\nCyfrowy Polsat zapewne złoży apelację od wyroku jaki wydał Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Kara 993 597 zł, jaką na spółkę nałożył UOKiK za naruszanie zbiorowych interesów konsumentów, została bowiem utrzymana.\nPod koniec roku 2009 r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ukarał Cyfrowy Polsat za zmianę zapisu w regulaminie. Zapis ten został uznany za naruszenie zbiorowych interesów konsumentów. Problemem stał się ten fragment, w którym Cyfrowy Polsat zastrzegał sobie prawo do wprowadzania zmian w zakresie liczby lub rodzajów programów telewizyjnych lub radiowych ze względu na tzw. „zdarzenia niezależne od spółki, uznawane za siłę wyższą, w szczególności o charakterze prawnym, technicznym lub ekonomicznym”.\nRzeczniczka spółki jak donosi portal Mediarun.pl, p. Olga Zomer mówi, że: "Cyfrowy Polsat aktualnie czeka na uzasadnienie wyroku i planuje złożyć apelację". Rzecznik pooddaje w wątpliwość wyrok, ponieważ decyzja została wydana pomimo faktu, iż dotyczy klauzuli zawartej w starym regulaminie. Spółka bowiem wprowadziła 1 listopada 2009 r., po konsultacjach z UKE i UOKIK, nowy regulamin, w którym zostało zmienione m.in. kontrowersyjne postanowienie.\nNałożono karę na Cyfrowy Polsat w wysokości 993 597 zł, co stanowi 0,09 proc. przychodu osiągniętego przez spółkę w 2008 roku. Sąd nakazał spółce obowiązek opublikowania decyzji przez sześć miesięcy na swojej stronie internetowej oraz zamieszczenia w jednym z dzienników ogólnopolskich ogłoszenia zawierającego meritum decyzji. Platforma cyfrowa odwoływała się od tego wyroku. W zeszłym tygodniu Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów potwierdził decyzję UOKiK i utrzymał wysokość kary oraz pozostałe ustalenia.\nNie dziwi fakt, że spółka złożyła apelację od wyroku, bowiem zgodnie z prawem, przedsiębiorca, wobec którego została wydana decyzja przez prezesa UOKiK, może się odwołać do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Natomiast w sądzie apelacyjnym przysługuje możliwość złożenia apelacji od wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.


Usability - blog agencji Netim\nBłąd 404 – jak zidentyfikować niedziałające podstrony w serwisie?\nBłąd 404 jest jednym z najpopularniejszych błędów pojawiających się w witrynach internetowych. Oznacza, że szukana strona nie została odnaleziona, w związku z tym jest ona niedostępna […]\nNaszą redakcję tworzą eksperci marketingu internetowego: specjaliści SEO, SEM/PPC, social media i copywriterzy. Chętnie dzielimy się wiedzą – jeśli masz do nas pytania, zostaw je w komentarzu. Z przyjemnością na nie odpowiemy :)\nE-commerce, Optymalizacja, Pozycjonowanie, Usability\nSEO redesign, czyli jak przebudować stronę, aby nie stracić ruchu?\nWszystkie większe zmiany na stronie, bez względu na powód, z jakiego zostały podjęte, powinny być odpowiednio wcześniej zaplanowane i dokładnie przemyślane. W przypadku redesignu strony przeprowadzenie […]\nE-commerce, Optymalizacja, Strony www, Usability\nLinkedIn benefituje uzupełnione profile Założenie konta to dobry początek, ale dopiero poprawne uzupełnienie go to droga do sukcesu. Algorytm LinkedIna działa w ten sposób, że w […]\nLikedIn, Optymalizacja, Pozycjonowanie, Social Media, Usability\nBudowa zaufania klienta i wizerunku sklepu internetowego\nWłaściciele oraz osoby zarządzające sklepami internetowymi często skupiają się przede wszystkim na zwiększaniu ruchu w witrynie, wykorzystując pozycjonowanie w wyszukiwarce, reklamy PPC czy działania w Social […]\nE-commerce, Optymalizacja, Social Media, Usability\nOptymalizacja strony WWW pod kątem promowania jej w mediach społecznościowych. Co zrobić, by strona WWW i kanały w social mediach współgrały ze sobą? Do tego służy […]\nOptymalizacja, Social Media, Strony www, Usability, WordPress\nOd ruchu do sprzedaży, czyli jak zwiększyć konwersję w sklepie internetowym?\nKażdy właściciel czy osoba zarządzająca sklepem internetowym staje przed nie łatwym zadaniem zwiększania sprzedaży i widoczności marki w sieci. Wiele osób skupia się jednak głównie na […]\nE-commerce, Optymalizacja, Usability\nMapy cieplne – hot or not?\nMapy cieplne (ang. heat maps) są jedną z form Eye Trackingu (Okularografii) czyli bardzo popularnej metody rejestracji wzrokowej. W branży SEO tę metodę wykorzystujemy do śledzenia […]\nOptymalizacja, Strony www, Usability


Pulpit - brak - Oprogramowanie - Polskie forum użytkowników Manjaro\nPulpit - brak\nAlcoo Październik 9, 2019, 3:50po południu #1\nProszę pomóżcie “sierocie” która sobie skasowała katalog Pulpit (jak na zdjęciu). Aż wstyd się przyznać… nie wiem w jakich okolicznościach to zrobiłem… a kosz wyczyściłem! Ah ten kot łazi gdzie popadnie… a mówiłem psa sobie sprawmy…\nI jak zrobić, żeby katalogi które są w /home/<użytkownik> nie pojawiały się na pulpicie, ponieważ teraz tak mi się zrobiło czyli to co było na pulpicie znikło, a pojawiło się to co jest w katalogu /home/.\nZa pomoc sierotce z góry dziękuję.\nTomek Październik 9, 2019, 4:19po południu #2\nJakie środowisko graficzne? Na przyszłość podawaj takie informacje, bo w każdym odpowiednie ustawienia mogą być schowane gdzieś indziej.\nAlcoo Październik 9, 2019, 4:23po południu #3\nHost: MSI Kernel: 5.2.11-1-MANJARO x86_64\nDesktop: KDE Plasma 5.16.4\nTomek Październik 9, 2019, 4:32po południu #4\nCzyli KDE. Kliknij prawym przyciskiem myszy na pulpicie i odblokuj elementy interfejsu, następnie znowu PPM i Ustawienia pulpitu i tam zmieniasz układ na Pulpit – to ci sprawi, że nie będziesz mieć żadnych ikon i pulpit będzie ci służył tylko do wyświetlania obrazka. Po wszystkim zablokuj elementy interfejsu.\nJeśli nadal chcesz mieć ikony, ale np. z innego katalogu to wystarczy, że wejdziesz w Ustawienia pulpitu w zakładkę Położenie i wybierasz interesującą cię opcję. Tutaj nie musisz odblokowywać elementów interfejsu.\nAlcoo Październik 9, 2019, 4:59po południu #5\nDziękuję za pomoc. To takie proste\nZapewne to wina kota …\nazja Październik 15, 2019, 9:34rano #6\nCo do skasowanego Pulpit’u (który w większości środowisk graficznych jest katalogiem), to wystarczy go utworzyć ponownie, w odpowiednim miejscu (pamiętając o wielkości liter). Oczywiście, jeżeli nie odtworzy się sam.


Skarb kibica pierwszej dywizji Ligi Światowej 2016. Poznaj składy drużyn i podział na grupy - Sport WP SportoweFakty\n12 drużyn z pierwszej dywizji przez trzy weekendy będzie rywalizować o 5 miejsc w turnieju finałowym Ligi Światowej w Polsce. WP SportoweFakty przygotowało zestawienie uczestników m. in. ze składami oraz historią startów drużyn w tych zawodach.\nSzymon Łożyński 16 Czerwca 2016, 06:48\nFrancja (10. miejsce w rankingu FIVB, obrońcy trofeum w Lidze Światowej)\nW Lidze Światowej 2016 zasada bij mistrza będzie obowiązywała przy spotkaniach z Francuzami. W Sydney Trójkolorowi rozpoczną drogę najpierw ku Final Six, a potem ku obronie tytułu. Poprzedni sezon był dla siatkarzy znad Sekwany więcej niż udany. Podopieczni Laurenta Tillie najpierw wygrali Final Four drugiej dywizji "światówki", by kilka dni później okazać się najlepszym w turnieju finałowym elity. Po pierwszym triumfie w Lidze Światowej Francuzi wygrali mistrzostwa Europy, a awans na igrzyska wywalczyli już w 2016 roku w japońskim turnieju interkontynentalnym. Czwarta drużyna świata opiera swoją siłę m. in. na Kevinie Tillie i Benjaminie Toniuttim, którzy w 2016 roku wywalczyli z ZAKSĄ Kędzierzyn-Koźle mistrzostwo Polski.\nskład Francji na Ligę Światową 2016:\nAtakujący: Antonin Rouzier, Stephen Boyer, Mory Sidibe\nPrzyjmujący: Trevor Clevenot, Kevin Tillie, Earvin Ngapeth, Nicolas Marechal, Thibault Rossard\nŚrodkowi: Jonas Aguenier, Mederic Henry, Kevin Le Roux, Julien Lyneel, Nicolas Lee Goff, Horacio D'Almeida, Franck Lafitte\nTrener: Lauren Tillie\nGrupy, w których wystąpią Francuzi podczas fazy interkontynentalnej Ligi Światowej 2016:\nGrupa A1 (17-19 czerwca, Sydney): Francja, Włochy, Belgia, Australia\nGrupa D1 (24-26 czerwca, Łódź): Francja, Polska, Argentyna, Rosja\nGrupa G1 (1-3 lipca, Nancy): Francja, Polska, Belgia, Brazylia\nSzczegółowe zasady Ligi Światowej 2016. Rekordowa liczba drużyn i zmiana systemu rozgrywek.\nstary kibic 16-06 12:43 Zgłoś komentarz\nZapraszam chętnych do zabawy w typowanie LŚ http://sportowefakty.wp.pl/siatkowka/608843/skarb-kibica-pierwszej-dywizji-ligi-swiatowej-2016-poznaj-sklady-druzyn-i-podzia\nReprezentacja Polski mężczyzn Reprezentacja Włoch mężczyzn Reprezentacja Bułgarii mężczyzn Reprezentacja Serbii mężczyzn Reprezentacja Rosji mężczyzn Reprezentacja Brazylii mężczyzn Reprezentacja USA mężczyzn Reprezentacja Argentyny mężczyzn Reprezentacja Francji mężczyzn Reprezentacja Iranu mężczyzn Reprezentacja Australii mężczyzn Reprezentacja Belgii mężczyzn Siatkówka Liga Narodów


ROBERT DAHLQVIST – Solo (Despotz Records) | Violence Online\nROBERT DAHLQVIST – Solo (Despotz Records)\nPosted by areklerch on wrz. 4, 2013 in Recenzje | Możliwość komentowania ROBERT DAHLQVIST – Solo (Despotz Records) została wyłączona\nW 2013 roku mija pięć lat odkąd Nicke Andersson pogrzebał genialnych The Hellacopters. Członkowie grupy udali się na inne podwórka, radząc sobie różnie. Po raz pierwszy na wydanie piosenek i podpisanie ich własnym imieniem i nazwiskiem zdecydował się Robert Dahlqvist, który wspomagał Nicke przez dziewięć lat. Rezultat tego kroku jest niezły.\nZakładać się nie mam zamiaru, ale sądzę, że większość z lubujących się w melodyjnym hard rocku i rocku z wykopem, gdy usłyszy, iż ktoś grał w The Hellacopters, to pewnie robiąc coś pod innym szyldem albo na własne konto, zapewne też łoi aż miło. Dahlqvist takiego osobnika zaskoczy już na wstępie, bo otwierający jego solowy debiut „Jag Va Kött Och Blod” to delikatna, akustyczna balladka, śpiewana kruchutkim głosikiem przez Szweda. Kolejny numer, w tym samym guście. Czyżby były wioślarz czołowej niegdyś rockowej kapeli przeżył jakieś nawrócenie, odtruł się i wraz z używkami porzucił czadowe granie? Na szczęście tak nie jest. Są na płycie Roberta nagrania przypominające, że kiedyś pazury miał ostre i wraz z kolegami skutecznie nimi raził. „Sneseglaren” to zdecydowanie najmilszy uchu spadek po The Hellacopters, którzy kochali się w The Stooges, MC5, Iggym Popie. „Redo Nån Gång” też zalicza się do wąskiego grona piosenek mocniejszych, podobnież „Ta Det Kallt”. Tak, wąskiego. „Solo” to album raczej spokojny, kontemplacyjny, intymny, introwertyczny niż wrzaskliwy, hałaśliwy, rockowo arogancki, łobuzerski, bezkompromisowy. W całości zaśpiewany po szwedzku, co wielu na pewno utrudni wgryzienie się w materię tekstową. A może zmotywuje do nauki tegoż języka? Ponoć jesteśmy zdolni, wspaniali, a jak się nauczymy szwedzkiego to praca będzie leżeć i czekać na nas pod drzwiami domu, rekruterzy, którzy wiedzą o człowieku więcej niż on sam, będą nas błagać o jej podjęcie, itp.\nDobra, dość żartów i wycieczek w kierunku, w którym w serwisie muzycznym chodzić nie należy. Ekswioślarz Hellacoptersów to miłośnik sprzętu, zarówno do grania, jak i do nagrywania, którego charakterystykę określa coraz bardziej współcześnie świechtane słówko „vintage”. Słychać i czuć, że na brzmieniu, które jest ciepłe, prawdziwe, silnie nawiązujące do muzyki sprzed paru dziesięcioleci, zależało Robertowi bardzo. Cel osiągnął przy pomocy producenta Björna Olssona. Aczkolwiek łatwo chyba nie było, skoro nagranie i wyprodukowanie 10 piosenek trwających nieco ponad 33 minuty zajęło ponad dwa lata. W sztuce jednak czas liczy się inaczej i deadline’y nie zawsze dobrze służą efektowi końcowemu. Lepiej być konsekwentnie wolno podążającym w wyznaczonym kierunku żółwiem, aniżeli gnającym do przodu zającem, jak uczy przypowieść.\nDahlqvistowi udało się pokazać, że jest artystą, który nie zamierza zamykać się w wąskich ramach melodyjnego hard rocka, z którego go poznaliśmy. Że nie obce jest mu aranżowanie piosenek na coś więcej niż tylko gitarę, bas i perkusję. Zgrabnie wplótł w utwory smyczki i fortepian (naprawdę pięknie zrobił to w „Ej Med Flit”), ciekawie użył gitarowych efektów. Szwed czuje się oczywiście świetnie w dynamicznym hard rocku, tu mającym brud wspomnianych artystów ze stanu Michigan. Daje nam jednak wyraźny sygnał, że nie należy od niego oczekiwać prostej kontynuacji The Hellacopters, czy Thunder Express, zespołu, który założył jeszcze w czasach grania z Nicke Anderssonem, będącego fuzją MC5 i The Rolling Stones. Na razie nie udało mu się napisać żadnego kawałka, po którym świat rozdziawiłby gębę w niemym zachwycie, lecz stworzył album równy, który może się podobać, którego słucha się z ciekawością. Raczej do kontemplacji niż hedonistycznych szaleństw.


poniedziałek 06-06-11, czytany: 44693 razy, autor: Noir\nhonorata skarbek honey sopot top trendy toptrendy statuetka konkurs nagroda internauci zdjęcia fotki foto\nNa Festiwalu Sopot Top Trendy.\nHonorata Skarbek / © KAPiF Jedną z gwiazdek ubiegających się o statuetkę Trendy podczas sopockiego festiwalu była Honorata Skarbek "Honey".\nHoney od nich właśnie dostała statuetkę Trendy.\nZobaczcie, jak Honey prezentowała się w Sopocie.\nInternauci zarzucali jej, że kopiuje Kylie Jenner (FOTO)\tJak wygląda dziś?\tczytano: 11464 razy\nHonorata Skarbek mówi w Shape o swoim CHŁOPAKU\tDlaczego nigdy go nie pokazuje?\tczytano: 5621 razy\nSZOK! Ty jesz to codziennie, Honorata Skarbek NIE ZNA tego smaku! Gwiazda w Shape opowiada o swoich żywieniowych zwyczajach. Ten jest mega-dziwny.\tczytano: 10547 razy\nHonorata Skarbek poświęca się dla piękna jak Kendall Jenner (FOTO)\tTo musiało trochę boleć...\tczytano: 20018 razy


Po prostu nie da rady... czyli... relacja z Pomerania Trail 43km - Blog o bieganiu\nZacznę od konkluzji i nie będę wracał kolejny raz do grzechów minionego lata, czyli marnie przepracowanego (a raczej przebiegniętego) okresu, w którym moja forma sukcesywnie szła w dół. Pisałem o tym wcześniej, a proste wnioski jakie wysnułem w miniony weekend są takie, że:\n1. zrobić formę to jedno, a utrzymać ją – to drugie…\n3. dystans maratoński boli, a w trailu nawet bardziej\n4. lubię moje paznokcie u stóp i spuszczanie ich w kiblu po takich biegach jest dość smutną czynnością…\nA konkretnie co się wydarzyło?\nPo zupełnie nieudanym (czasowo) Biegu Westerplatte we wrześniu oraz wiedząc, że na maraton w Chicago nie mam szans się dostać (zamknięte granice USA), zapisałem się na Pomerania Trail w Barłominie, pod Wejherowem. Dystans z grubej rury, czyli 43km. Taki bieg pocieszenia. Oczywiście, z perspektywy, pod Chicago byłbym przygotowany, a tutaj gotowości do takiego dystansu i to w trailu nie miałem prawie wcale. Fakt, wrzesień udało się zakończyć z nieco lepszą objętością i kilkoma fajnymi treningami, ale cudów się nie spodziewałem. Droga na szczyt (formy) to co najmniej kilka, jak nie kilkanaście tygodni solidnej orki. A u mnie raczej na zmianę Aperol i Martini Fierro…. Niemniej jednak, bardzo chciałem wystartować w czymś porządnym, z dobrymi opiniami oraz z liczną grupą znajomych. Takie małe biegowe święto.\nAha, byłbym zapomniał: moim taperingiem było przeziębienie i 4 dni bez biegania tuż przed startem. Nie wiem czy bardziej się wymęczyłem czy odpocząłem, ale chociaż nóżka była świeża i spragniona biegania 🙂\nI tak 9. października zjawiłem się w stadninie koni w Barłominie w przepiękny sobotni poranek. Pogoda marzenie, szczególnie na życiówkę w biegu ulicznym. Na miejscu atmosfera piknikowa, dużo śmichów-chichów z bliższymi i dalszymi znajomymi. Z jednym z nich czekała mnie rywalizacja na trasie – to oczywiście Adam 2h59min.pl. Z tą różnicą, że Adam był przygotowany, a ja nie 🙂\nPrzebrałem się, założyłem plecak, a w nim: lekka kurtka, jeden żel, 1 baton, 2 flaski, w tym jeden napełniony wodą, telefon i obowiązkowa folia NRC. Na głowie chusta. Biegłem na krótko, ale miałem rękawki oraz kompresję. Buty: Nike Pegasus Trail 2.\nPotem sprawy potoczyły się momentalnie, króciutka rozgrzewka, kilka zdjęć i o 10:00 ruszyliśmy w trasę. Nigdy tu nie biegałem i nie wiedziałem czego się w sumie spodziewać. Widziałem i słyszałem o kilku podbiegach, w tym na Jelenią Górę, z piękną panoramą Kaszub. Ale jak szacować tempo i rozłożyć siły? Nie miałem pojęcia.\nPo kilku kilometrach stawka się rozciągnęła. Zostałem w sumie tylko z Adamem, a 5 zawodników powoli się oddalało i głos rozsądku podpowiedział mi, że lepiej ich zostawić, niż trzymać się ich za wszelką cenę. Za dużo kilometrów przed nami. Adam tylko to potwierdził stwierdzeniem „zobaczymy kto kiedy odpadnie…”\nPrzez większość biegu biegliśmy więc sobie jak na zwyczajnym wspólnym treningu, rozmawiając o tym i owym. Trasa nie była specjalnie wymagająca, często bardzo płaska i szeroka, a podbiegów było mało. Dopiero na ok 9.km dotarliśmy pod wspomnianą wcześniej Jelenią Górę i zaczęło się wdrapywanie. Dosłownie. Choć rąk nie używałem 🙂 Na szczycie była wieża widokowa (ponoć niektórzy zawodnicy na nią wchodzili) i ponoć piękna panorama Kaszub. Adam po chwili zapytał:\n– Obejrzałeś się?\n-Tylko na sekundę. Nic, tylko las. Morza nie widać…\nI pognaliśmy dalej. Przynajmniej na zdjęciu widać co mnie ominęło… I tak, to nie są Bieszczady, tylko Kaszuby, jakieś 35km od wybrzeża Bałtyku…\nTempo mieliśmy solidne, w zależności od nachylenia terenu. Ładnie żarło, ale jeszcze masa biegania przed nami. Na 14.km po długim i stronym zbiegu dotarliśmy do pierwszego punktu z jedzeniem i piciem. Adam nie wziął nic, ja chwyciłem 2 kawałki drożdżówki z twarogiem. Odcinek do i z punktu wiódł tą samą trasą, więc najpierw zobaczyliśmy zawodników przed sobą (Adam obliczył jakieś 2min straty), a po chwili zaczęliśmy mijać zawodników za nami (w tym Agę, która pewnie prowadziła wśród kobiet oraz Bartka „somsiada”).\nPotem nie działo się w sumie nic godnego uwagi. Gdzieś od około 23.km dogoniliśmy zawodnika, który jednak okazał się biegaczem z dystansu 63. Potem pojawili się kolejni ultrasi. Dopiero po jakimś czasie dopadliśmy 5-tego w stawce. Wtedy to najpierw Adam mi się urwał, przegonił kolegę, potem przez kolejne 2km lecieliśmy po 3:55 jakąś leśną autostradą. Dorwałem obu na drugim punkcie, na którym się nie zatrzymałem. To pozwoliło mi zniwelować stratę i wskoczyć na 4/5 miejsce. Niestety woda powoli mi się kończyła, a baton energetyczny okazał się niejadalny i tak mi zalepił mordę, że równie dobrze mógłbym żuć roztopiony upałem asfalt. Generalnie kilka drobnych błędów taktycznych…\nNiedługo po punkcie stwierdziłem, że szanse na utrzymanie się Adama są raczej małe, więc określiłem to stwierdzeniem: „Adam, jeśli chcesz się urwać, droga wolna, ja nie uronię nawet łzy”. I tak też się stało. Adam sukcesywnie zaczął się oddalać. Był to 30.km i od tego momentu zaczęła sie już moja równia pochyła ku biegowej przepaści.\nPowiedzmy sobie otwarcie: w tym roku pobiegłem chyba 2 razy dystans powyżej 30km. Raz w wirtualnym maratonie w maju, a drugi raz na treningu z Antonim, w lipcu, w stylu sado-maso. No i co z tego wynika? Może i mam medal MP na 1500m w tym sezonie, ale mój organizm, bez treningu maratońskiego, nie jest w stanie gospodarować energią na długich dystansach. Zapas glikogenu został wyczerpany, a tłuszcze chyba spalały sie średnio. Pić pewnie też piłem za mało (a trzeba było profilaktycznie). Efekt: każdy kolejny podbieg hamował mnie jak kula u nogi. Wkrótce dogonił mnie kolega wyprzedzony na punkcie. Biegliśmy razem przez ok 2km, ale udało się lekko odskoczyć. Potem, co chwila mijając zawodników z dystansu 63, ale też z 25, dostrzegłem zawodnika na 4-tej pozycji. Na płaskim zbiegu wyprzedziłem go z łatwością, ale było to chyba apogeum moich biegowych możliwości tego dnia. Po skręcie w prawo rozpoczął się podbieg typu „silent killer”. Ciągnął się grubo ponad kilometr i choć nie był przesadnie stromy, to czułem się jakby mnie ktoś zaczął przybijać gwoździami do krzyża. Po chwili minął mnie najpierw jeden, a po chwili drugi konkurent i tak z 4-tej spadłem na 6-tą pozycję w ciągu chyba 2 minut. Trzymałem się ich jeszcze jako tako, ale moja motywacja do walki było wprost proporcjonalna do resztek sił, które mi zostały. A zależność jest prosta: możesz mieć tony motywacji, ale bez paliwa w baku możesz co najwyżej próbować złapać stopa…\nNa samej górze był ostatni punkt. Stanąłem sobie i łapczywie wypiłem 2 kubki coli. Pychota. W sumie to już mi się nie spieszyło. Uzupełniłem flask wodą i ruszyłem prosto w stronę biegowego Hadesu… Po chwili stało się jasne, że koledzy nie zatrzymując się na punkcie, odskoczyli mi i nie było już szans na pościg. Oczywiście wtedy było mi już wszystko jedno, a chwilę później było mi jeszcze bardziej wszystko jedno. Kilka razy przeszedłem do marszu. Na płaskim. A co mi tam!! Dopiero gdy spojrzałem na zegarek, który zakwiczał równo 42km oraz czas 3:29:00 stwierdziłem, że chociaż dystans maratoński zrobię ponizej 3:30. Przyspieszyłem nieco i dałem radę (to mój trzeci najwolniejszy maraton w życiu). Taka zasada małych kroków. Kolejnym krokiem było uniknięcie śmierci z wyczerpania, ewentualnie poprzez pożarcie żywcem przez borsuka lub jakąś wściekłą kunę. Na szczęście zegarek poprawnie pokazywał dystans i po 8 kolejnych długich minutach odkryłem, że jestem tuż przed metą. Ostanie 300m to niespieszny trucht z grymasem w stylu: „I’m a loser Baby, why don’t You kill me…” i spokojnie przekroczyłem linię mety. Fajerwerków nie było. Endorfin też nie. Był za to Adam i kilku znajomych w dystansu 25. Pogratulowałem Adamowi – zrobił fachową robotę. Niczym Kipchoge w Tokio odczekał i na 30.km odpalił wrotki, podczas gdy konkurencja powiesiła sobie wielki pustak na szyi i skoczyła z mostu. Pewnie i zasłużenie wbił się na podium. Aha, mega gratki dla Macieja i Artura. Dali radę chłopaki!! No i dla Agi od Adama: wygrana wśród kobiet z olbrzymią przewagą!\nZająłem więc 6-te miejsce open i 3-cie w kat. M40. Nie miałem jednak sił i ochoty czekać prawie 2 godzin na dekorację i chyba pierwszy raz w życiu się zwinąłem do domu. Nie byłem z siebie zadowolony. Czułem gorycz porażki z powodu utraty tych 2 pozycji po koniec. Ale powiedzmy sobie szczerze: jeśli miałbym dobiec 4-ty, to tylko wtedy gdyby konkurenci padli na ryj. A dzielnie się utrzymali i to mi powiedzieli „Sajonara, mały cieniasie!”.\nZ perspektywy oczywiście na nic więcej liczyć nie mogłem. Nie w tej formie i nie w tym stanie. Czy cieszę się, że wystartowałem? Tak! To bardzo fajna impreza, przepiękne widoki, masa znajomych i świetna atmosfera. Czy jednak bilans zysków i strat jest dodatni…? Nie sądzę. Głównie dlatego, że moja prawa stopa została zmasakrowana, a dokładnie 2 paznokcie. To od razu wykluczyło mnie z biegania na kilka dni. Zakwasy i ogólny ból to normalka, choć doszedłem do wniosku, że bieg trailowy daje w kość bardziej niż maraton płaski. Oczywiście tempo inne, ale obciążenie dla nóg i nieregularność ruchu też z innej bajki. A szybkie zbiegi to czysty masochizm.\nCzego się jeszcze nauczyłem? Dystans około-maratoński nie wybacza błędów w przygotowaniu oraz taktyce. Nie mam w długich biegach trailowych doświadczenia – to był mój zaledwie 2-gi taki start i zapłaciłem za to. Po przemyśleniu sprawy doszedłem do wniosku, że odkładam tego typu zabawę i koncentruję się na maratonie ulicznym w przyszłym roku, a biegi trailowe skracam do dystansów sub30. Najbliższy taki start to Garmin Ultra Race 27km w Gdańsku na początku grudnia. To moje podwórko, mój dystans i tam sobie pośmigam. A teraz regeneruje się dalej. Piona! 🙂\nAha, niczego się nie nauczyli. Medal nadal wielkości 5-złotówki… 🙂 (żartuję, nie przeszkadza mi to).\nDziękuję też za prześliczne fotki organizatora. Absolutny top!\nO suchym pysku… czyli… Gdańsk Maraton 5.5\n„Breaking 80″… czyli… spraw sobie życiówkę na półmaratonie\nOby do przodu… czyli… plan na 2020\nPrzelicytowane… czyli… relacja z 59. Biegu Westerplatte\nNajlepsza impreza biegowa świata… czyli… dlaczego warto biegać parkruna\nRelacja z TCS NYC Marathon 2019 2/3


Zapach - Opowiadania rodzinne - Adonai.pl\nPewnego zimnego, marcowego poranka, w jednym ze szpitali urodziła się dziewczynka: o wiele za wcześnie, trzy miesiące przed normalnym terminem, z powodu poważnych powikłań.\nByła to maleńka istotka, a jej rodziców boleśnie dotknęły słowa lekarza:\n- Uważam, że dziewczynka ma małe szanse na przeżycie. Ma tylko dziesięć procent szans na przeżycie nocy, a nawet gdyby jakimś cudem się udało, to prawdopodobieństwo przyszłych powikłań jest bardzo duże.\nWystraszeni taką diagnozą mama i tato z niepokojem słuchali lekarza, który przedstawiał im wszystkie problemy, jakie będą mieć z dzieckiem. Nigdy nie będzie chodzić, mówić, widzieć, będzie opóźniona umysłowo i jeszcze gorzej.\nMama, tato i ich starszy, pięcioletni synek, bardzo czekali na dziewczynkę. W ciągu kilku godzin zobaczyli, jak ich marzenia i pragnienia rozpadły się na zawsze. Jednakże ich problemy nie skończyły się, gdyż układ nerwowy dziewczynki był jeszcze nie rozwinięty. Dlatego każda pieszczota, pocałunek czy przytulenie było niebezpieczne. A ponieważ lekarz zabronił dotykania więc zasmucona rodzina nie mogła jej okazać nawet swojej miłości.\nCała trójka wzięła się za ręce i zaczęli się modlić, tworząc małe serce bijące w olbrzymim szpitalu:\n- Wszechmogący Boże, Panie życia, Ty sam uczyń to, czego my nie możemy zrobić: zatroszcz się o małą Dianę, przytul ją do siebie, ukołysz ją i przekaż jej całą naszą miłość.\nDiana była żywym maleństwem, jej stan powoli zaczął się poprawiać. Mijały tygodnie. Z każdym dniem maleństwo przybierało na wadze i stawało się coraz silniejsze. Kiedy Diana skończyła dwa miesiące, rodzice mogli ją w końcu po raz pierwszy przytulić. Pięć lat później Diana była radosną dziewczynką, która ufnie i z wielkim pragnieniem życia spoglądała w przyszłość. Nie miała oznak niedorozwoju fizycznego ani umysłowego. Była normalnym dzieckiem, bystrym i ciekawskim. Ale to nie koniec historii.\nPewnego gorącego popołudnia w położonym niedaleko od domu parku, Diana siedziała na kolanach mamy, podczas gdy jej brat grał z kolegami w piłkę. Jak zawsze szczebiotała z mamą, kiedy nagle zamilkła. Ścisnęła ręce, jak gdyby kogoś przytulała i zapytała mamę: - Czujesz?\nPo chwili Diana podniosła głowę i głaszcząc się po rękach zawołała: - Nie, pachnie jak On. Pachnie tak, jak wtedy, gdy Pan Bóg cię mocno przytula.\nOczy mamy najpierw zwilgotniały po chwili dwie ciężkie krople łez pojawiły się w kącikach. Tymczasem córeczka pobiegła do swoich małych koleżanek, aby się z nimi bawić.\nSłowa córeczki potwierdziły tajemnicę, którą kobieta już od dawna nosiła w swym sercu. Przez cały czas, gdy dziewczynka była w szpitalu walcząc o życie, Pan Bóg zatroszczył się o nią, przytulając ją tak często, że Jego zapach pozostał wyryty w pamięci Diany.\nW każdym dziecku pozostaje zapach Pana Boga. Dlaczego wszyscy tak się spieszymy, aby go wykreślić?


Opublikowano: piątek, 07, wrzesień 2012 07:47\nJuż jutro miłośnicy rekonstrukcji historycznych znajdą coś dla siebie. W Krzywopłotach odbędzie się I Piknik Historyczny „Jura 1914” z udziałem grup rekonstrukcyjnych oraz I Rodzinny Festyn Strażacki „U św. Floriana za piecem".\nNa pikniku będzie można zobaczyć grupy rekonstrukcyjne odtwarzające formacje wojskowe walczące po obu stronach frontu podczas Wielkiej Wojny na ziemiach Królestwa Polskiego i Galicji. Odbędzie się także prezentacja stacjonarnych dioram, na których grupy zaprezentują umundurowanie i wyposażenie żołnierzy z tamtego okresu oraz tzw. gawrę, czyli schron-ziemiankę.\nNie zabraknie też przysmaków z kuchni polowej.\nMiejsce nie jest przypadkowe, bowiem na tutejszych polach między 14 a 17 listopada 1914 r. rozegrała się "Bitwa pod Krzywopłotami".\nSmakosze odwiedzający piknik powinni też wstąpić do jednego ze sklepów firmowych piekarni „Patrycja & Paweł”, które mieszczą się w Kluczach, Olkuszu i Zawierciu. Nie dość, że kupią tam tradycyjne pieczywo, to jeszcze czeka na nich Sernik Jurajski, laureat pierwszego miejsca w kategorii Tradycyjne Smakołyki, przyznanego na 8. Małopolskim Festiwalu Smaku.\nKrzywopłoty, gm. Klucze, pow. woj. powiat: olkuski, woj. małopolskie\nNa linii „Wiedenki”\nOpublikowano: wtorek, 28, sierpień 2012 17:53\nProjekt budowy Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, czyli połączenia kolejowego Warszawy z Wiedniem powstał w 1835 roku. Pięć lat później rozpoczęto roboty na odcinku Warszawa - Skierniewice. Początkowo planowano używanie powozów ciągniętych po szynach przez konie, w końcu zdecydowano się jednak na nowoczesną trakcję parową. Pokonując liczne trudności, zwłaszcza finansowe, ukończono pierwszy odcinek linii z Warszawy do Pruszkowa; 28 listopada 1844 roku przejechał nim pierwszy pociąg. Podróż do Pruszkowa trwała 26 minut, z powrotem 20. W czerwcu 1845 roku ukończono odcinek do Grodziska Mazowieckiego i wówczas udostępniono kolej do publicznego użytku. 15 października tegoż roku tory doprowadzono do Skierniewic i Łowicza.\nCzytaj więcej: Na linii „Wiedenki”\nOpublikowano: poniedziałek, 27, sierpień 2012 15:23\nPodczas tegorocznej Parowozjady w Chabówce będzie obchodził uroczyście swoje setne urodziny najstarszy czynny parowóz w Polsce - Ol12. Dostojna „Oelka” wystąpi w roli głównej podczas parady parowozów i pokazu składów historycznych oraz w wieczornym pokazie iluminacji w scenografii lodowych fontann. Oprócz lokomotywy-jubilatki w Chabówce zobaczymy także parowozy Ty2-911, TKt48-191, TKh49-1, Ol49 oraz parowóz z Czech 534.0432 (po raz pierwszy w Chabówce) i parowóz 464.001 z Prievidzy na Słowacji.\nW programie pierwszego dnia znajdzie się m.in. cykl koncertów „Jubileuszowa podróż po Europie” z udziałem aktorów teatrów muzycznych Roma, Buffo i Komedia oraz show dla dzieci „PanYapa”.\nChętni będą mogli wejść na zaplecze parowozowni i poznać dawne techniki napraw taboru oraz obejrzeć pokaz obrządzania parowozów.\nDrugiego dnia Parowozjady odbędą się pokazy niezwykłej siły strongmanów w przeciąganiu wagonów, będzie można też skorzystać z przejażdżki w kabinie maszynisty parowozu lub w drezynie.\nDla miłośników podróży retro zostaną uruchomione historyczne składy pociągów wokół Chabówki m.in. w sobotę do Dobrej koło Limanowej, Nowego Targu i Rabki, a w niedzielę dwa pociągi do Mszany Dolnej.\nChabówka, gm. Rabka-Zdrój, pow. nowotarski, woj. małopolskie\nKultura i wino\nOpublikowano: poniedziałek, 27, sierpień 2012 15:15\nOd piątku do niedzieli w Krośnie zabrzmi muzyka, popłynie wino za sprawą Festiwalu Kultur Pogranicza Karpackie Klimaty i Festiwalu Win Węgierskich.\nKarpackie Klimaty zgromadzą artystów z Polski, Słowacji, Ukrainy, Czech i Węgier. Na dziedzińcu Centrum Dziedzictwa Szkła zaprezentują się działające w mieście i regionie huty, zakłady i pracownie artystyczne; będzie można też spróbować dmuchania szkła. Znajdzie się też tutaj wystawa poświęcona węgierskiemu winiarstwu, połączona z degustacjami.\nCzytaj więcej: Kultura i wino\nNa tropie Bachusików\nOpublikowano: sobota, 25, sierpień 2012 13:39\nZielona Góra wzorem Wrocławia ma miniaturowe, zabawne posążki. Są to Bachusiki, z których każdy coś przedstawia i ma inną historię. Pierwsze cztery figurki ufundowało miasto. Kolejne pochodzą już z prywatnych funduszy, a lista chętnych do ufundowania kolejnego Bachusika jest bardzo długa.\nPierwszy, Śpioch, zasnął pod szybą na Rynku, tuż obok kolorowych kramów a jego brat, Ciekawek, obserwuje go z niedowierzaniem i pokazuje ręką, gdzie się ukrył. Pędzibeczek stara się wepchnąć beczkę wina do Ratusza, Odpadek wspina się z dzbankiem w ręce po ścianie Wieży Głodowej. Clubikus ukrył się pod schodami Klubu Pinacolada przy Starym Rynku, Nieruchomek zaś usadowił się na kamienicy przy ul. Kazimierza Wielkiego. Palmix z kielichem w dłoni balansuje na krawędzi fontanny przed Pamiarnią. Nie byle jaka to fontanna, gdyż zdobi ją kamienna kula ziemska, która latem obraca się pod wpływem wody.\nWarto poszukać w mieście Bachusików, szczególnie że często znajdują się obok wartych uwagi zabytków, czasem niewielkich, ale tak efektownych, jak ujęcie wody widoczne na zdjęciu. Za nim widać Transportikusa ufundowanego przez firmę spedycyjną Francepol.\nZdjęcie: Alicja Skowrońska, www.klub.senior.pl\nZielona Góra, pow. zielonogórski, woj. lubuskie


Łazienka w stylu glamour – DomTrendy\nStyl glamour łączący w sobie wiele innych trendów to bardzo ciekawa prpozycja do łazienki. Spójrzcie na ten projekt łazienki marki Excellent. Błyszczące powierzchnie, wykorzystanie szkła i metalu oraz głębokiej czerni. Tak w skrócie można opisać tą aranżacje.\n← Nowoczesne lodówki → Baterie stojące


Wędrówka śladem ludowych obyczajów - Polskie Radio - polskieradio24.pl\nWędrówka śladem ludowych obyczajów\nDziś opowiem wam o różnych obyczajach ludowych, które od wieków towarzyszyły mieszkańcom wsi w przygotowaniach do zimy. Jesień to zawsze był bardzo pracowity czas: gospodynie robiły dżemy, powidła, soki i inne przetwory, które świetnie się sprawdzały w czasie zimowych chłodów, kiedy cała przyroda zapadła w sen.\nWędrówka śladem ludowych obyczajów (Opowieści ludów świata/Polskie Radio Dzieciom)_9.11.2019.\nGospodarze zaś gromadzili drewno na opał, plony pól i zabezpieczali je w chłodnych piwnicach i na przewiewnych strychach, aby starczyły do wiosny. Tej pracy nieodłącznie towarzyszyły obrzędy, przesądy i legendy które przekazywano sobie z pokolenia na pokolenie. Zapraszam was na jesienną wędrówkę śladem ludowych obyczajów.\nPodróż śladem dawnych opowieści o duchach\n2 listopada obchodziliśmy Dzień Zaduszny, zwany też Zaduszkami. Jest to zwyczaj wspominania bliskich którzy już odeszli. W Kościołach chrześcijańskich poświęcony jest on modlitwie za dusze zmarłych.\n55'57 Podróż śladem dawnych opowieści o duchach (Opowieści ludów świata/Polskie Radio Dzieciom)_2.11.2019.\nSymbolem naszej pamięci i troski o przodków stały się zapalane na cmentarzach znicze. W dawnych czasach na wsiach i w osadach w tym okresie odprawiano różne obrzędy dotyczące wędrówki dusz w zaświaty.\nZapraszam was na niezwykłą podróż śladem dawnych opowieści o duchach, świętych i innych niezwykłych gościach z wieczności.


Wielki skandal na polskich torach - Aktualności - Gospodarka - wiadomości gospodarcze - Dziennik.pl - wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl\nWielki skandal na polskich torach\n15 października 2009, 09:41 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nZagłada PKP Przewozy Regionalne to afera, przy której skandal hazardowy, czy stoczniowy, to nic - twierdzą eksperci. Według nich rząd musi jak najszybciej zająć się sprawą, inaczej rynek kolejowy w Polsce przestanie istnieć.\n"Spełnienie czarnego scenariusza polegającego na wypowiedzeniu ugody restrukturyzacyjnej z 2004 roku, które doprowadziłoby do powstania w PKP Przewozy Regionalne długu w wysokości 1,7 mld PLN i skutkowało dezintegracją pasażerskiego ruchu kolejowego w Polsce zasługiwałoby na miano afery kolejowej, która w swych skutkach społeczno gospodarczych przyćmiłaby tak szeroko dyskutowane teraz afery stoczniową i hazardową" - powiedział portalowi rynek-kolejowy.pl ekspert ZDG TOR Adrian Furgalski.\n>>>PKP przestanie wozić pasażerów\nWedług niego resort infrastruktury musi jak najszybciej zacząć działać. Ministerstwo nie może tłumaczyć się, że sprawa go nie obchodzi, bo nie dotyczy firmy, której właścicielem jest pańśtwo. Furgalski przypomina, że jeszcze kilka miesięcy temu wiceminister resortu wysyłał list do marszałków województw w sprawie PKP PR.\nEkspert wzywa do pilnego zebrania komisji infrastruktury w Sejmie, a także do tego, by problemem zajął się rząd. Inaczej dojdzie do sparaliżowania polskich kolei.\nCzołowe zderzenie pociągów w Egipcie


Hotele dla dzieci Estremadura: Estremadura noclegi, opinie - TripAdvisor\nHotele dla dzieci Estremadura\nWakacje w Estremadurze\nLoty do Estremadury\nEstremadura — Restauracje\nHotele Wszystkie hotele w: Estremadura Wg rodzaju hotelu\nNajlepsze tanie hotele (Estremadura) Luksusowe hotele (Estremadura) Najlepsze hotele dla rodzin w: Estremadura Hotele biznesowe (Estremadura) Romantyczne hotele (Estremadura) Loty\n> Hotele Estremadura\n> Hotele dla dzieci Estremadura\nCentrum biznesowe (69)\nObsługa pokojowa (83)\nUłatwienia dla osób niepełnosprawnych (80)\nPokaż wszystkie marki Wszystko (99)\nEstremadura — oferty specjalne\nEstremadura — wyświetl wszystkie oferty specjalne\nEstremadura — najpopularniejsze lokale\n1 101 recenzji Lizbona, Estremadura Tiara Park Atlantic Lisboa\n1 309 recenzji Lizbona, Estremadura Olissippo Lapa Palace\n434 recenzji Lizbona, Estremadura Corinthia Hotel Lisbon\n1 401 recenzji Lizbona, Estremadura Four Seasons Hotel Ritz Lisboa\n476 recenzji Lizbona, Estremadura Heritage Av Liberdade\n645 recenzji Lizbona, Estremadura Więcej Altis Belem\n340 recenzji Lizbona, Estremadura As Janelas Verdes\n297 recenzji Lizbona, Estremadura Hotel Avenida Palace\n854 recenzji Lizbona, Estremadura Mniej Ocena podróżnych TripAdvisor\nHotele dla dzieci Estremadura — recenzja\nOcena podróżnych TripAdvisor stanowi podsumowanie opinii na temat Hotele dla dzieci Estremadura, oparte na recenzjach podróżnych z TripAdvisor. Przed dokonaniem rezerwacji warto zapoznać się z recenzjami podróżnych na temat poszczególnych hoteli.\nPrzeglądaj inne zasoby (Estremadura):\nEstremadura — mapy\nOstatnio zrecenzowane hotele w okolicy Estremadura\nHotele w Estremadurze Polecane, biorąc pod uwagę:\n2 173 hotele/hoteli, 132 403 recenzji Hotele Lizbona\n2 073 hotele/hoteli, 67 353 recenzji Hotele Ateny\n644 hotele/hoteli, 45 298 recenzji Hotele Rzym\n8 998 hotele/hoteli, 370 469 recenzji Hotele Amsterdam\n1 694 hotele/hoteli, 146 510 recenzji Hotele Frankfurt\n353 hotele/hoteli, 31 424 recenzji Hotele Budapeszt\n1 740 hotele/hoteli, 77 013 recenzji Hotele Berkshire\n428 hotele/hoteli, 37 734 recenzji Mediolan\n1 120 hotele/hoteli, 77 255 recenzji Tureckie Wybrzeże Morza Śródziemnego\n4 252 hotele/hoteli, 133 661 recenzji Czy chcesz wyświetlić wyniki wyszukiwania na mapie?\nThe Beautique Hotels Figueira (Lizbona)\nPokaz slajdów Nr 31 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. CS Vintage Lisboa Hotel (Lizbona)\nNr 32 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Hotel Olissippo Oriente (Lizbona)\nNr 33 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n“Znakomity pomysł na nocleg w Lizbo...”\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Bairro Alto Hotel (Lizbona)\nOszczędź €20 na wybranych posiłkach\nPokaz slajdów Nr 34 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Dom Pedro Palace (Lizbona)\nNr 35 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Aviz Hotel (Lizbona)\nPokaz slajdów Nr 36 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Eurostars Das Letras (Lizbona)\nNr 37 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Mercy Hotel (Lizbona)\nPokaz slajdów Nr 38 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. America Diamond's Hotel (Lizbona)\nNr 39 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n“Bardzo dobry hotel dogodna lokaliz...”\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Altis Prime Hotel (Lizbona)\nNr 40 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Ibis Lisboa Liberdade (Lizbona)\nNr 41 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Altis Hotel (Lizbona)\nNr 42 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. HF Fenix Urban (Lizbona)\nNr 43 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Lisbon Marriott Hotel (Lizbona)\nPokaz slajdów Nr 44 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n“Lisboa Marriott Hotel”\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Residencial Florescente (Lizbona)\nPokaz slajdów Nr 45 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Hotel Ibis Lisboa Jose Malhoa (Lizbona)\nNr 46 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Hotel Dom Carlos Park (Lizbona)\nNr 47 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n“Znakomity hotel, wyborne śniadania”\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. SANA Reno Hotel (Lizbona)\nPokaz slajdów Nr 48 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Hotel Miraparque (Lizbona)\nPokaz slajdów Nr 49 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Hotel Roma (Lizbona)\nNr 50 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Turim Alameda Hotel (Lizbona)\nNr 51 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Acores Lisboa (Lizbona)\nNr 52 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Zenit Lisboa (Lizbona)\nNr 53 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Brown's Downtown (Lizbona)\nPokaz slajdów Nr 54 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Real Residencia Suite Hotel (Lizbona)\nPokaz slajdów Nr 55 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Clarion Suites Lisbon (Lizbona)\nNr 56 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Dom Carlos Liberty Lisboa (Lizbona)\nNr 57 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Turim Iberia Hotel (Lizbona)\nNr 58 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Fontecruz Lisboa, Autograph Collection (Lizbona)\nPokaz slajdów Nr 59 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. Tivoli Jardim Hotel (Lizbona)\nNr 60 wśród hoteli dla rodzin (Estremadura)\n*Powyższe ceny za jeden pokój dla dwóch osób zostały podane przez naszych partnerów i nie zawierają podatków ani opłat. Szczegółowe informacje można uzyskać u partnerów. 99 / 99


Alufelgi 16", 5x112 Audi, VW Skoda Seat – Gorlice – 198911416 | Gumtree\nMałopolskie auta akcesoria samochodowe opony i felgi | Gorlice ogłoszenie 198911416\nSprzedam alufelgi 16", rozstaw śrub 5x112, 6.5J ET46\nAlufelgi w stanie BDB, bez uszkodzeń\nPasują do aut z rozstawem śrub 5x112, Audi VW Seat Skoda\nZdjęcia przedstawiają stan każdej felgi\nPosiadam również inne orginalne koła do Audi, zdjęcia 5-7\nSprzedam felgi z nowymi oponami zimowymi do Mercedesa Sprinter.\nSprzedam felgi z nowymi oponami zimowymi do Mercedesa Sprinter. Opona Kleber 225/70R15C Felga nr katalogowy mercedesa: 903 401 08 02 Zainteresowanych proszę o kontakt telefoniczny pod nr tel.: 501 446 885\nCzęści samochodowe, opony, felgi, zapraszamy na timoto.pl\nPortal motoryzacyjny na którym znajdziesz opony, felgi, części samochodowe i nie tylko, wejdź i przekonaj się sam ! Zapraszamy.www.timoto.pl\nFelgi stalowe Fiat z oponami zimowymi 205/55 R16 - używane\nSprzedam komplet 4 felg stalowych 16" do Fiata wraz z oponami zimowymi 205/55 R16 Dębica Frigo 2 - używane. Cena 440 PLN. Odbiór osobisty w Gorlicach. Kontakt pod numerem telefonu podanym w "danych kontaktowych ogłoszeniodawcy".