Prof. Chazan nie poda się do dymisji. Prezydent Warszawy czeka na raport - TVN24\nProfesor Chazan nie poda się do dymisjiFakty TVN\nKontrola krajowego konsultanta ds. ginekologii wykazała szereg nieprawidłowości, m.in. brak wykonania badań prenatalnych czy odraczanie kolejnych terminów konsultacji, co uniemożliwiło w rezultacie wykonanie zabiegu przerwania ciąży. Pacjentka urodziła dziecko w bardzo ciężkim stanie w Szpitalu Bielańskim. - Dziecko będzie umierało przez najbliższy miesiąc albo dwa - mówił w TVN24 dyrektor placówki, prof. Romuald Dębski. Ewa Kopacz jako lekarz i była minister zdrowia przypominała o tym, co jest najważniejsze w tej służbie zdrowia - o pacjencie. Nie kwestionuje prawa do klauzuli sumienia, ale jako marszałek, przypomina, że żyjemy w państwie prawa. - Ten pan doktor, w służbie pacjenta, dla najważniejszej istoty w tym systemie opieki zdrowotnej, nie może dbając o swoje prawa pozbawiać praw pacjenta - powiedziała. Premier dziś wyjątkowo niechętny kontaktom z dziennikarzami w tej sprawie bardzo krótko stwierdził, że nie można łamać prawa. Te słowa rozwinęła rzecznik rządu, choć wypowiadała się nie w imieniu premiera a własnym. - Żaden człowiek nie ma prawa stawiać się ponad prawem i decydować w tak brutalny sposób o życiu innych ludzi, chciałabym, by lekarze, mając prawo do klauzuli sumienia, myśleli o cierpieniu innych ludzi - powiedziała Małgorzata Kidawa-Błońska.\nPrezydent Warszawy czeka na raport\nNa to, że profesor Chazan złamał prawo wskazują raporty pokontrolne przygotowane na wniosek Ministerstwa Zdrowia, NFZ-u czy Rzecznika Praw Pacjenta. Brakuje jeszcze tylko jednego tego dla władz miasta.\n- Musi być kontrola dość rzetelna i chce powiedzieć, że my niczego nie opóźniamy tylko, to jest sprawa precedensowa i trudna - przyznała prezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz.\nProfesor nie czuje się winny\nProfesor Chazan nie czuje się winnym. Mówi, że gdyby zgodził się na zabicie dziecka, zwłaszcza chorego, byłby współodpowiedzialnym morderstwa. Przypominał i wypominał, że kara którą nałożono na szpital to 70 tys. zł a za aborcję można otrzymać 1,6 tys. zł. Atakuje też polityków, zwłaszcza tych, którzy wypominali mu hipokryzję i obiecywali wiezienie. Janusza Palikota nazywa "jakimś producentem gorzałki z Biłgoraja". Od decyzji o karze będzie się odwoływał, bo "nie zrobił niczego złego i nie jest w tym poglądzie odosobniony". Maciej Hamankiewicz, prezes Naczelnej Rady Lekarskiej, czeka na decyzje Trybunału Konstytucyjnego, który zbada na jego wniosek czy obowiązująca dziś klauzula sumienia nie ogranicza wolności sumienia. - Nawet najwyższy urzędnik państwa, a tym bardziej jakiś kontroler, kimkolwiek by nie był, nie ma prawa stwierdzić, że było złamanie prawa. To nadużycie i zagarnianie władzy - stwierdza Hamankiewicz. Twierdzi, że to państwo powinno zagwarantować pacjentkom dostęp do informacji o miejscach, w których mogą szukać pomocy, a nie jak w tym przypadku profesor. Sprawą profesora Chazana zajmuje się prokuratura.\nSąd Okręgowy w Łodzi wydał wyrok w sprawie Mamuki K., oskarżonego o zabicie 28-letniej łodzianki, Pauliny D. Obywatel Gruzji został uznany za winnego brutalnego morderstwa i skazany na 25 lat pozbawienia wolności. Prokuratura domagała się dożywocia. Oskarżony po 20 latach będzie mógł ubiegać się o zwolnienie z aresztu. Wyrok nie jest prawomocny.


Czapki z głów, czyli jak zregenerować włosy po zimie? - Kobietapisze.pl\nYou are at:Home»Nowości»Czapki z głów, czyli jak zregenerować włosy po zimie?\n27 lutego 2014 1 Comment\nWybrane linie do pielęgnacji włosów dostępne w ofercie Agito.pl\nL’Oreal Professionnel – Absolut Repair\nSeria produktów silnie regenerujących do włosów suchych i zniszczonych: szampon, odżywka, serum, maska, spray. Hit wśród blogerek urodowych! Seria odpowiednia do włosów przesuszonych i zmęczonych zabiegami stylizacji.\nMatrix – Total Results Repair\nSeria produktów odbudowujących strukturę włosa: szampon, odżywka, eliksir i maska. Sprawdzony przez fryzjerów, powszechnie stosowany w dobrych salonach fryzjerskich.\nPantene – Nature Fusion Oil Therapy\nLinia pielęgnacyjna na bazie olejków dla włosów wymagających odżywienia i nawilżenia. Odpowiednia dla osób ceniących naturalne wyciągi z roślin, oraz poszukujących sposobu na odbudowę rozdwojonych końcówek.\nRegeneracyjna linia profesjonalnych produktów do włosów, składa się na nią: maska, szampon i odżywka. Firma stanowi własność popularnej prezenterki i dziennikarki telewizyjnej Kingi Rusin. Linia oparta o składniki posiadające certyfikaty ekologicznego pochodzenia.\nL’Oreal Homme Renaxil 125 ml\nZaawansowane kuracja dla mężczyzn stosowana przy zaawansowanym wypadaniu włosów. Aktywne składniki: Aminexil i Madecassoside. Formuła jest lekka, nietłusta. Proste zastosowanie, polegające na wmasowaniu preparatu w skórę głowy. Skuteczność potwierdzona w badaniach.\nnawilżanie włosów porowatość włosów regeneracja włosów włosy suche włosy wysokoporowate\nKLORANE Pielęgnacja włosów na bazie mango do włosów suchych\n12 lutego 2014 3\nMalina on\t 27 lutego 2014 20:38\nna własnym przykładzie stwierdzam, że nic tak nie pomaga włosom jak ścięcie zniszczonczonych końców


Białe trampki/ Uniwersalne trampki sznurowane LA BOTINA- obuwie dla każdego!\n» Białe trampki/ Uniwersalne trampki sznurowane\nKod produktu: 6092 WHITE\nTrampki męskie/Tenisówki męskie sznurowane\nKlasyczne trampki to idealny model do wielu stylizacji. Obuwie występuje w uniwersalnej granatowej kolorystyce, który spodoba się na pewno nie jednemu klientowi. Fason ten charakteryzuje się przede wszystkim lekkością i komfortem noszenia. Model jest po prostu doskonały, więc warto mieć go w szafie!\nKlasyczne trampki to idealny model do wielu stylizacji. Obuwie występuje w uniwersalnej białej kolorystyce, ale również posiada wstawki bordowo-granatowe po bokach, co dodaje mi efektywności. Fason charakteryzuje się przede wszystkim lekkością i komfortem noszenia. Model ten jest po prostu doskonały, więc warto mieć go w szafie!


Gimnazjum Specjalne, Marecka 76, Zielonka\nJesteś tutaj: eduranking.pl > Szkoły w Polsce > Szkoły - województwo mazowieckie > Szkoły - powiat wołomiński > Szkoły - gmina miasto Zielonka > Gimnazjum Specjalne\nOrgan prowadzący Jacek Pac\nGimnazjum Specjalne mieści się w miejscowości Zielonka pod adresem Marecka 76. Telefon do szkoły to 227718745. Faks: 227718745. Gimnazjum mieści się na terytorium gminy Zielonka, powiat wołomiński , województwo mazowieckie. Organem nadzorującym jest osoba fizyczna - pracodawca. Witrynę internetową placówki gimnazjalnej można odwiedzić pod adresem www.moszielonka.pl. Gimnazjum funkcjonuje w rejestrze pod numerem 01237585400049. Organ rejestrujący dla Gimnazjum Specjalne to powiat ziemski.\nPobieranie nauki w jednostce gimnazjalnej to czas obejmujący trzy lata i kończy się ogólnopolskim sprawdzianem umiejętności organizowanym w kwietniu w ostatniej klasie gimnazjum. Przystąpienie do egzaminu jest jednym z warunków ukończenia szkoły gimnazjalnej. Rezultaty testu są oceniane przez egzaminatorów powołanych przez szefa Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej. Dokumenty egzaminacyjne są poufne tak, że sprawdzający nie wiedzą czyje testy poddają ocenie. Rezultaty testu w formie stosownego zaświadczenia gimnazjaliści otrzymują około 1,5 miesiąca po przeprowadzeniu egzaminu gimnazjalnego.\nLaureaci olimpiad przedmiotowych o zasięgu wojewódzkim lub ponadwojewódzkim z zakresu jednego z przedmiotów objętych sprawdzianem gimnazjalnym są zwolnieni z odpowiedniej części egzaminu gimnazjalnego. W takiej sytuacji laureat otrzymuje z danej części egzaminu maksymalną ilość punktów. Rezultat sprawdzianu gimnazjalnego stanowi połowę maksymalnej możliwej do osiągnięcia puli punktów rekrutacyjnych do szkół ponadgimnazjalnych.\nPowiat wołomiński ma zarejestrowane 41 gimnazjów, a województwo mazowieckie - 1003. Na 6967 uczniów w powiecie przypada 41 innych gimnazjów (169,93 na placówkę), a średnia w województwie to 149,6 (150050 gimnazjalistów na 1003 placówek).\n2005 3.37 -0.55 7.84\n2006 2.94 0.04 4.37\n2007 3.74 -0.44 3.74\n2008 5.15 0.93 9.94\n2009 0.02 -0.35 4.97\n2010 1.68 -0.24 9.15\n2011 3.8 1.47 6.2\n2005 -0.8 -4.1 7.7\n2006 0.9 -0.74 11.34\n2007 1.4 -1.68 1.4\n2008 2.61 -2.05 0.88\n2009 0.22 -1.88 5.93\n2010 2.91 -0.63 5.99\n2011 1.99 -1.39 8.26\nMłodzieżowy Ośrodek Socjoterapii Nr 62


Vege Place : Ahimsa.\nZakończyliśmy bezmięsny eksperyment, więc dzisiaj kilka słów o wegetarianizmie, ale z nieco innej perspektywy. Wiemy już, że wbrew temu, co jeszcze niedawno twierdzono, dieta wegetariańska jest bezpieczna dla naszego zdrowia. Mało tego - jest znacznie zdrowsza od naszej tradycyjnej kuchni.\nDzisiaj chciałam napisać o ahimsie, która jest pierwszym wśród uniwersalnych zakazów na ośmiostopniowej ścieżce jogi.\nJogę praktykuję od trzech lat. Od dwóch lat nie jem mięsa i w praktyce doświadczałam (i nadal doświadczam) zmian, jakie zachodziły w moim ciele, umyśle i duchu. Według Iyengara , który jest wybitnym nauczycielem jogi i jej żywą legendą, wegetarianizm jest nieodzownym elementem praktyki. Ale ahimsa to nie tylko odrzucenie mięsnych pokarmów.\nAHIMSA - niekrzywdzenie, nieużywanie przemocy.\nOto, jak pisze o nim sam Iyengar:\nSłowo ahimsa składa się z przedrostka a znaczącego "nie" i rzeczownika himsa oznaczającego zabijanie lub gwałt. Jest to jednak pojęcie szersze niż sam zakaz zabijania, ponieważ obejmuje także miłość. Ta miłość powinna się odnosić do wszystkich stworzeń.\nNie wystarczy zatem nie jeść mięsa, bo przecież wegetarianinem może być "spragniony krwi tyran, gdyż gwałt jest pochodną stanu umysłu, a nie rodzaju pożywienia". Gwałt i przemoc rodzą się ze strachu, słabości , niewiedzy i niepokoju. Do ich powściągnięcia potrzebna jest przede wszystkim wolność od lęku .Droga do wolności prowadzi zaś przez zmianę stosunku do życia i przestawienia sposobu myślenia.\nKażde stworzenie ma takie samo prawo do życia. Jogin zwalcza przejawy zła, a nie osoby czyniące zło. Jest to zasadnicza różnica.\nJeżeli człowiek podejmuje działania z poziomu duszy, nie jest zdolny do przemocy. Bowiem istota jego życia nastawiona jest na pokój.\nNiekrzywdzenie odnosi się do wielu aspektów naszego życia. Dotyczy naszego stosunku do zwierząt, ludzi i przyrody. Tak więc w szerokim wymiarze stosowanie ahimsy to także dbanie o nasze środowisko naturalne i wszystkie stworzenia żyjące na naszej planecie.\nW dzisiejszych czasach trudno mówić o poszanowaniu planety, na której żyjemy. Niszczymy nie tylko ją, ale siebie samych nawzajem. Żądze ludzi rozrosły się do ogromnych rozmiarów , a nieokiełznane zaspokajanie własnych potrzeb stało się nową religią milionów.\nNa szczęście jest wielu, którzy dostrzegają problem i nie boją się o nim mówić, ale to ciągle tylko maleńki procent.\nJa tymczasem polecę Wam kilka filmów, które powstały, są ważne, ale raczej nie zobaczycie ich w TV. Mam na myśli HOME, WIEK GŁUPOTY czy baardzo poruszający film ZIEMIANIE.\n[linki do nich znajdziecie w ramce "do obejrzenia"]


Oprawa muzyczna ślubu Śpiew i skrzypce na ślubie - Sopot - PlanujemyWesele\n791 430 084\nW celu rezerwacji terminu proszę o kontakt na numer tel. 791 430 084 lub na maila slubykarolinawesolowska@gmail.com\nWitam serdecznie. Jestem skrzypaczką/ wokalistką z wieloletnim doświadczeniem w graniu w kościele i na ślubach. Chętnie umilę ceremonię ślubną śpiewem oraz grą na skrzypcach. Swoje umiejętności zdobyłam w szkole muzycznej II stopnia im. Feliksa Nowowiejskiego w Szczecinie. W moim repertuarze są pieśni kościelne, utwory klasyczne oraz muzyka rozrywkowa. Na życzenie grywam solowo lub w ducie z gitarzystą/wokalistą. Zapraszam do zapoznania się z moją ofertą. Występ solo lub w duecie od 500 do 800 zł / występ - W cenie 500zł wszystkie utwory wykonuję grając i śpiewając solowo, do dobrej jakości podkładów muzycznych (+ewentualne koszty dojazdu) - W cenie 800zł gram z akompaniamentem gitarzysty/wokalisty. Gramy i śpiewamy w duecie (+ ewentualne koszty dojazdu) W celu rezerwacji terminu proszę o kontakt na numer tel. 791 430 084 lub na maila slubykarolinawesolowska@gmail.com\nKarolina Wesołowska - Twoja Miłość (LIVE)\nSchowaj Mnie - Karolina Wesołowska cover\nOd utworzenia oferty 31.08.2021


Kiedy wszystkie dziewczyny odejdą - Jayne Ann Krentz - Książka | Gandalf.com.pl\nKiedy wszystkie dziewczyny odejdą (miękka)\nKiedy wszystkie dziewczyny odejdą - mobi, epub 25.84 zł\nKiedy wszystkie dziewczyny odejdą - opis produktu:\nSą kłamstwa, które skrywamy, namiętności, którym ulegamy,\ni przeszkody, które pokonujemy, byle by tylko poznać prawdę...\nCzy to nagłe zniknięcie ma coś wspólnego ze śmiercią jej najbliższej przyjaciółki, jednej z pięciu, które tworzą w Seattle klub inwestorek?\nPolicja twierdzi, że to samobójstwo, lecz Charlotte podejrzewa, że jest inaczej.\nTego samego zdania jest Max Cutler, rozwiedziony, wypalony były policyjny profiler, który stawia pierwsze kroki jako prywatny detektyw. Ale prawda jest o wiele bardziej szokująca. Prowadzi Charlotte i Maxa w przeszłość kobiet z klubu. I może ich kosztować życie...\nKsiążka Kiedy wszystkie dziewczyny odejdą pochodzi z wydawnictwa Amber. Autorem książki jest Jayne Ann Krentz. Należy do gatunków: literatura piękna, dla kobiet. Książka Kiedy wszystkie dziewczyny odejdą liczy 336 stron. Jej wymiary to 130x210. Oprawa jest miękka. Publikacja dostępna jest również w formie elektronicznej.\n20,69 zł 39.78\n-10% Kiedy wszystkie dziewczyny odejdą książka


> to nie ciemiączko..\n> jest twarde na pewno jest to kość czaszki\nto wgłębienie jest w kości?\nciemiączko jest twarde w tak młodym wieku?\nForum: Niemowlę - wgłębienie na główce\nUkraińskie sokoly Kołodyński pochyla głowę i odgarnia siwe włosy na potylicy. Pod palcami daje się wyczuć wgłębienie w czaszce. Szerokie na sześć-osiem centymetrów i przynajmniej na jeden centymetr wklęsłe. Pierwsze skojarzenie Czytaj więcej...\nForum: Malarstwo, fotki, muzyka, ..i - Ukraińskie sokoly Zagłębienie w czaszce czy to normalne?\nForum: Zdrowie - Zagłębienie w czaszce czy to normalne?\nwitam,ja mam 51 lat i od nie dawna zauwazylam najpierw jedno wglebienie a po jakims miesiacu drugie.Szukalam po internecie roznych odpowiedzi i niec nie znalazlam,pomyslalam ze zwariowalam ze szukam c Czytaj więcej...\nForum: Zdrowie - Re: wgłębienie w czaszce?\n- wgłębienie w czaszce?\n"Dziura" nie mogła powstać samoistnie /nawet przy b\nForum: Malarstwo, fotki, muzyka, ..i - Ukraińskie sokoly Re: wgłębienie na główce\n- wgłębienie na główce\nczy ktoś spotkał się z takim wgłębieniem w czaszce ( jakby rowek 4cm dł i szerokość 1 cm , wgłębienie na ok 0,5 cm ) na czubku głowy u niemowlęcia ?\nMoje dziecko 3 miesięczne ma coś takiego i wyczułam je podczas głaskania główki..wydaje mi się że wcześniej go nie było bo bym zwróciła uwagę a jest\nMój synek ma teraz 14 miesięcy i ledwo wyczuwalne, lekkie wgłębienie w czaszce w\nmiejscu ciemienia (ale już twarde).\n- Ja zarasta się u Was ciemiączko?\n- śmiertelny wypadek w łaźni miejskiej w 1961 r.\nZapytaj pediatry, może niech "pomaca". Napisz dokładnie, gdzie ten węzełek - ta\nnarośl się znajduje? Moja córka miała z tyłu głowy....jak to opisać.... Spróbuję\ntak. Dotknij swojej głowy, z tyłu ,po środku na karku jest wgłębienie - bliżej\nkarku. Po obu stronach tego wgłębienia masz taką\n- Urazy głowy u małego dziecka\n- ciemiączko i szwy czaszkowe\n- Dom pod Atlasami: słynna łódzka kamienica w rem...\nmam pytanie,czy to normalne,że moja córcia po jednej stronie ma wgłębienie w\nczaszce.Nie wiem,czy to może być od leżenia na jednym boczku,teraz kładę ją na\ndrugim,ale trochę się denerwuję.Z góry dziękuję za odpowiedź.\nA może jednak był upadek po pijaku ze schodów? Szalona rodzinka. Pani widziała ślady po kulach i wyjęte pociski, przynajmniej tak wynika z opisu "wgłębień" i "metalowych przedmiotów" wydobytych z czaszki. A lekarze sądowi tego nie widzieli? Mnie interesuje zaś, czy badania potwierdziły pobicie czy upadek po pijaku ze\n- Powtórny pogrzeb Stanisława Pyjasa\nForum: Malarstwo, fotki, muzyka, ..i - ...świadek Rzezi Wołyńskiej...\nJakim cudem pocisk z wgłębieniem wierzchołkowym po rykoszecie od asfaltu mógł\nmieć jeszcze tyle energii by przebić drzwi auta i czaszkę człowieka? Ta\namunicja w ogóle dosyć słabo rykoszetuje a nawet jeśli to ma po tym już bardzo\nmało energii. Biegli sądowi to jakieś totalnie nieuki.\n- Policjant nie popełnił błędu, gdy strzelał do p...\nPo prawej stronie głowy, we wgłębieniu u podstawy czaszki?\nWykluczając ukąszenie robala, bo zaczerwienienia nie ma, a jest opuchlizna.\n- Co może boleć?\nzaokrąglona, a z\ndrugiej pojawia się wgłębienie w okolicach szwu czaszkowego. Nie wygląda to\nzbyt ładnie, zwłaszcza przy krótkich włoskach. Pediatra uważa, że niektóre\ndzieci tak mają i nie ma co się przejmować, ale nie daje mi to spokoju. Czy\nwarto skonsultować to z jakimś specjalistą? Czy dieta lub\n- Głowa 5-latka\nPanie Pawle moja 11 miesięczna córeczka ma podłużne wgłębienie na czaszce.\nWygląda ono jak głęboko odciśnięty ślad po opasce. Umiejscowione jest na szwie\nczaszkowym. Wymiary tego odkształcenia to ok 3x10cm. Ciemiączko jest już\nmalutkie, takie na pół opuszka. Wiem, że kształty czaszek są różne i nie\n- "opaska" na głowie - foto\nRe: Do czego zdolna jest młodzież i dzieci ;) Gość portalu: bell napisał(a):\n> 3. Wyminęłam!\n> Aczkolwiek nie do końca, dziecko dostało kierownicą centralnie w\n> czoło, a ja wylądowałam w rzece.\n> 4. Obrażenia dziecka wyglądały przerażająco, bo zamiast guza miało wgłębienie w\n> czaszce,które, na szczęście już po kilku\n- Do czego zdolna jest młodzież i dzieci ;) Re: Sprawdzone sposoby na migrenę!?\n- pęknięta czacha\nPunkty na myślenie - ćwiczenie możliwe do wykonania również w pozycji siedzącej. Wykonuje się je poprzez położenie jednej ręki na pępku, podczas, gdy drugą ręką masujemy wgłębienia między pierwszym a drugim żebrem bezpośrednio pod obojczykiem, po lewej i po prawej stronie\nRe: Do czego zdolna jest młodzież i dzieci ;) końca, dziecko dostało kierownicą centralnie w czoło, a ja wylądowałam w rzece.\n4. Obrażenia dziecka wyglądały przerażająco, bo zamiast guza miało wgłębienie w\nczaszce,które, na szczęście już po kilku minutach przeobraziło się w\nI ja i dziecko przeżyło. Młode organizmy\n- Do czego zdolna jest młodzież i dzieci ;) Re: szwy czaszkowe,kraniostoza...\n- Nie daję rady... jako ogarnąć sytuacje z synem?\nPewnie juz o tym było, ale nie moge znależć, a mamy problem. Moja mala ma 4\nmiesiące i ma bardzo małe ciemiączko. Przy urodzeniu miała 0,5 cm, potem było\ncały czas na 1 cm. Ostatnio moja mama powiedziała że już jej w ogóle nie\nwyczuwa. Dodatkowo ma troszkę dziwny kształt czaszki. Po obu\nRe: Ten kleszcz w razie zakażenia wirusem KZM.\nJestem teraz w strachu, bo mała zaczęła gorączkować (z dużymi przerwami) kilkanaście godzin po wyjęciu kleszcza, który tkwił we wgłębieniu u nasady czaszki niestety na pewno dłużej niż 2 doby :( niezauważalnie we włosach. Mam skierowanie na konsultację do szpitala\n- Ten kleszcz Re: Randka nietypowa dłuuuuuugie:)\nOd urodzenia nasza córeczka ma wgłębienia na główce w miejscy łaczenia sie części czaszki.\nŻaden lekarz nie zwrócił na to uwagi... Dopiero nasze ciekawskie pytania, zwróciły uwagę jednego z lekarzy, który dał nam skierowanie na USG przezciemiączkowe.\nWyszły tam jakieś drobne zmiany, niezwiązane ze\n- NIEZROŚNIĘTA CZASZKA w wieku 7 miesiecy!!!\nNawet nic nie mów o studiach :| Ja dzisiaj oglądałem PAM - taka mała wycieczka\ndo Szczecina by dowiedzieć się kiedy po książki, jak tam plan uczelni wygląda\netc i dopiero do mnie dotarło, że to już niecały miesiąc ;( Jeszcze na dokładkę\nodkopałem atlasy ze studiów rodziców - tam każdę wgłębienie na\n- sposób na nudę??\nRe: wnuczek w kilka dni po porodzie przeszedł operację na otwartej czaszce,z powodu wgłębienia w czaszce,którego NIE BYŁO PO PORODZIE. Strach pomyśleć czy to nie jakaś ci.. za mocno go ujęła w łapy.Jak tu.\n- Pielęgniarki i wcześniaki\n? Prawie każda rodzina jaszczurek ma jakichś\n> beznogich przedstawicieli. Często wiąże się to z podziemnym trybem życia. Na\n> przykład scynk piaskowy _Neoseps reynoldsi_ wygląda jak wąż i ma ledwo widoczne\n> kończyny (przednie jednopalczaste i w razie potrzeby ukrywane we wgłębieniach\n- Niezbity dowód na stałość gatunków..\nktórzy nie umieją nic poza\nProblem jest głębszy: gdy młodzi, o mało co, medycy kują wgłębienia na czaszce a POtencjalni inżynierowie rozwalają całki i nocują w laboratoriach, studenci Elitarnych Studiów działają "sPOłecznie", noszą teczki za\n- Andrzej Tatuśko będzie nowym dyrektorem DCO?\npolityką, to ulotki których u mnie w domu zawsze było pełno - spiętych gumkami\nrecepturkami, Zomokotywa wykuta na pamięć, wpajanie przez rodziców, że tego co\nsię w domu mówi, nie wolno wywlekać na zewnątrz bo by ich zamknęli do więzienia\ni ich nienawiść do PZPR. Pamiętam jeszcze wgłębienie za\n- Taka mnie nostalgia naszła na tamtejsze czasy\n- Jak rozpoznać groźne guzy?\nnoża używał zwykłej ławy stołowej, którą gruchotał czaszki, jakby to były makówki.\nPEWNEGO RAZU zebraliśmy trzy rodziny ukraińskie w jednym domu i „Twardy” postanowił wykończyć je „na wesoło”. Założył sobie znaleziony na półce kapelusz i – wziąwszy leżące na stole skrzypce\nwzór w różowe czaszki stan bdb\nprofilowane materiałowo- skórzane\nmiękkie- klasyka wykonania\nroz 23 cm dł wkładki wew 14,5 cm dł paseczka ok 20 cm\n- Buty DZIEWCZYNKA letnie różne rozmiary 23-29\n- maja spadła ze stołu - potrzebne wsparcie...\nbardziej złowrogiego nawet, niż w wygolonych czaszkach potomstwa Pomiotu\nLirycznego spod piątki. Jakaś taka bezkształtna bulwiastość...\n-Sadzeniaka? - zaoponował nieśmiało Podmiot. -Jak pan może, to moje... A\nwłaściwie kuzyna Miśka... To bardzo osobiste...\n-Pan to odda -głos obcego zabrzmiał\n- Wczoraj się wgłębiłem w cywilizację Sumeryjską\nukląkł na podłodze, aby przyjrzeć się twarzy zmarłej. W miejscu zetknięcia czoła z krawędzią brodzika ujrzał nienaturalne wgłębienie w kości czaszki. Śmierć nastąpiła na miejscu.\nNa umywalce stała opróżniona do połowy butelka szkockiej whisky. Stopy kobiety leżały skrzyżowane, zaplątane w łazienkowy\n- Z nieśmiałą prośbą\nWłaśnie wczoraj zadałam to samo pytanie? U Pani dziecka są wgłębienia,a u mojego\nwypukła linia na czole. Nie mam pojęcia, czy to oznacza za szybkie zarastanie,\nczy to jest normalne, a ja panikuję. Wgłębienia chyba oznaczają, że się jeszcze\nna całe szczęście nie zarosło, ale wypukłe linie? :-( Syn\n- Pomocy-dołek z tyłu czaszki u niemowlęcia!!!!\nTen dołek to chyba jest po prostu tylnie ciemiączko i wszystkie dzieci tak mają. Słyszałam,że zapadnięte ciemiączko może świadczyć o odwodnieniu, ale specjalistką w tej dziedzinie nie jestem.\nsylwunka28 napisała: > U mojej prawie 4 miesięcznej córci wymacałam wgłębienie


Męska wyprawa do Fabryki MAN'a | szczypiorki.pl\n30 lipca 20152 sierpnia 2015 SzczypiorkiWydarzenia\tKolejny raz życie zweryfikowało nasze wyjazdowe plany. Mogłabym napisać, że czerwcowy urlop to porażka, bo zamiast zwiedzać ciekawe miejsca, walczyłam z gorączką. Tym razem jednak nie narzekam. Owszem, ja i Córcia utknęłyśmy na kilka dni w domu, za to chłopaki mieli okazję pobyć w tylko swoim, męskim towarzystwie. Wygląda na to, że…świetnie się bawili. 🙂\nGłówną atrakcją wyjazdu miał być Piknik Lotniczy przy krakowskim Muzeum Lotnictwa Polskiego. Moi mężczyźni uwielbiają samoloty, więc nie mogli przepuścić takiej okazji. Muszę przyznać, że mnie samą fascynują poczynania Jurgisa Kairysa i Jemu podobnych. Jednak zdarzyło się tak, że piknik odszedł na dalszy plan i został potraktowany po macoszemu. Dlaczego?\nNasz Synek, bardziej niż samoloty kocha…samochody, zwłaszcza te duże. Kiedy dowiedział się, że w Fabryce MAN Trucks w Niepołomicach mają być drzwi otwarte, wszystko inne przestało mieć znaczenie. Ilekroć przejeżdżaliśmy w pobliżu fabrycznego parkingu, wyciągał się jak tylko mógł by zobaczyć stojące tam ciągniki siodłowe. W końcu mógł popatrzeć na nie z bliska, a nawet usiąść za kierownicą jednego z nich.\nZ wiadomych względów, nie potrafię dokładnie opowiedzieć co chłopaki robili i widzieli. Mam nadzieję, że nie pogardzicie relacją z drugiej ręki. 😉\nGłównym punktem dnia było zwiedzanie zakładu produkcyjnego i prześledzenie procesu powstawania pojazdów w towarzystwie przewodnika. Podobno nasz Synuś był deczko znudzony, a odżył dopiero po wyjściu na parking. Tam dopiero pochłonęły go atrakcje przygotowane specjalnie dla najmłodszych odwiedzających.\nJedna z ciężarówek została udostępniona dla gości, a nasz Bohater nie omieszkał z tego nie skorzystać. Posiedział, pokręcił, poprzyciskał i wyjść nie chciał. 😀 Później przesiadł się na mini ciężarówkę, by pośmigać po specjalnie przygotowanym torze. Szczypiorkowy Tata mówił, że każde dziecko dostało kamizelkę odblaskową, a po ukończeniu toru, również symboliczne prawo jazdy. Synuś tradycyjnie nie wziął…bo nie potrzebuje, On ma. 😀\nPracownikom MAN Trucks należy się szczególne uznanie za wpajanie dobrych nawyków z zakresu pierwszej pomocy. Maluchy dostały do dyspozycji górę materiałów opatrunkowych i ogromnego misia. Rezultaty ich poczynań możecie zobaczyć na zdjęciach. 😉\nTamten weekend zaliczamy do tych wyjątkowo udanych. Żałuję, że nie mogliśmy być tam wszyscy razem, jednak cieszę się, że mogliśmy spełnić kolejne marzenie naszego Synka. A wspólny wyjazd…jeszcze sobie odbijemy. 🙂\nTagged atrakcje, ciągnik, ciężarówka, diesel, drzwi, fabryka, historia, Kraków, linia, man, męski, niepołomice, otwarte, produkcja, produkcyjna, produkcyjny, relacja, siodłowy, syn, Tata, trucks, wyjazd, zakład, zwiedzanie\tNawigacja wpisu\nMoja szczęśliwa blogowa siódemkaPłodność po porodzie. Fakty i mity\nAle fajne! Mam nadzieję, że kiedyś jeszcze będzie można pooglądać takie cuda. My byliśmy ostatnio w muzeum Tatry i Smok też szalał między samochodami, ciężarówkami i innymi pojazdami 😀\nMam nadzieję, że za rok znów odbędzie się taki event i uda mi się nadrobić zaległości 😉 To muzeum Tatry to u nas czy w Czechach? Chętnie byśmy odwiedzili.\nDokładnie na Morawach koło Sztramberku. Na pewno niedługo napiszę o tym muzeum coś więcej. Jest świetne :-D. A piknik lotniczy z tego co wiem organizują ostatnio co roku. Dam ci na pewno znać o nim 😀\nW takim razie, czekam na Twoją relację 🙂 A może Wy wybieracie się na Piknik Lotniczy do BB?\nPiknik Lotniczy w Bielsku? Kiedy? Jak? Ja nic nie wiem 😀\nJak to możliwe? :O 29-30 sierpnia…jak co roku 😉 http://www.pikniklotniczy.pl\nŚwietna sprawa. Nawet nie wiedziałam, że takie dni otwarte są organizowane. Dla maluchów to musi być niesamowita frajda. Cudownie jest spełniać marzenia swojego dziecka prawda?\nO dniu otwartym dowiedzieliśmy się od Wujka Szczypiorków, który mieszka w Niepołomicach, więc jest na bieżąco 😉 O tak, cudownie jest patrzeć na małą buzinkę rozpromienioną z zachwytu 🙂\nJakie atrakcje! Ale bym się tam świetnie bawiła 😀\nLubisz duże samochody? 🙂\nHa! My tez byliśmy na tych dniach otwartych ;p Nie wiem kto był bardziej zainteresowany my rodzice czy Młody ;p\nAtrakcja świetna to i zainteresowanie duże 😉


Shini's Dolls - 21 stycznia 2013 - archiwum monsterhighobsession.pinger.pl\nWpisy użytkownika Shini's Dolls z dnia 21 stycznia 2013\nShini's Dolls: Nowa / Stara lalka ?\nZanim przejdę do właściwej części wpisu (tak, będą zdjęcia XD), chciałabym przeprosić za tak rzadkie dodawanie wpisów. Oczywiście mam wytłumaczenie - zbliża się koniec semestru, więc muszę ciężko pracować, a raczej - starać się mniej obijać. Jak na złość ferie mam jako ostatnia (11 lutego - czekam!), więc muszę tylko psychicznie wytrzymać do 31 stycznia i będzie dobrze. Póki co, w szkole mam ogólnie nie ciekawą sytuację - w związku z paroma wydarzeniami wszyscy mnie unikają. No cóż. Zacytuję Emilię - z samotnością mi do twarzy i tyle. : p\nPomysły na zdjęcia mam i to sporo - są jednak dwa problemy. Po pierwsze wszystkie pomysły zdjęć w domu płoną na początku przez światło, a raczej jego brak. Drugim problemem są sesje plenerowe - odkąd się przeprowadziłam mam trochę dalej do... ładnych miejsc na zdjęcia XD. Cóż, samo przeniesienie lalki, aparatu i całe to zimno skutecznie mnie zniechęcają.Znając życie, gdy będę mieć ferie to pewnie zachoruję czy coś, ale jak nie, to obiecuję zimową sesję... ale zapewne nie będzie już śniegu. >.< Ja mam jednak pecha.\nDobra, pomarudziliśmy więc czas przejść do dalszej, zapewne ciekawszej części wpisu. : p Otóż ostatnio tak patrzę na moje lalkowe pierdoły i na lalki, znowu patrzę i nagle mój wzrok pada na Hanyuu i byłego, rudego wiga Bell. "Ale ja głupia jestem, czemu wcześniej na to nie wpadłam ?" - pomyślałam. Pewnie wiecie, co się kroi ? Szybko zeskoczyłam z łóżka, chwyciłam Hanyuu i wig i po chwili oczom ukazała mi się zupełnie nowa lalka. Mimo, iż Hanyuu na pewno wróci do fioletu (bo ma być słodka i tyle! ^-^) to póki co siedzi sobie w czerwieni. : D Mojej mamie wyjątkowo teraz przypadła do gustu ( a wiedzcie, że moją mamę naprawdę mało obchodzą moje lalki), więc coś musi w neij być. To pozostawiam waszej ocenie. Enjoy.\n/5 lat temu (21 stycznia) /11 komentarzy\nLooven: też mam od 11 D: ostatnie zdjęcie jest urocze :3\nKirisaki.: Ja też mam 11 lutego ferie. :c Nie zmieniaj jej wiga, wygląda cudownie! Zostaw ją taką. ^^\nKatie ;3: Wow naprawdę wygląda inaczej w tym wigu,tak poważniej.Ale też ślicznie :D


Jak stworzyć PDF w Dokumentach Google? - Blokotek\nCzy wiedziałeś, że w darmowych Dokumentach Google (Google Docs) na Dysku Google (Google Drive) możesz utworzony plik tekstowy pobrać również w formacie .pdf, charakterystycznym dla e-booków? Poniżej opiszę, jak to zrobić.\nW edytorze tekstowym przejdź w menu Plik => Pobierz jako => Plik PDF (.pdf). Następnie wskaż miejsce zapisu pliku na dysku. To wszystko! Teraz, by otworzyć dokument potrzebny będzie program typu Adobe Reader lub Foxit Reader.\nKróciutka instrukcja, jednak mam nadzieję, że komuś się przydała :)


Anne Arundel Seafood, Pasadena - recenzje restauracji - TripAdvisor\nPasadena — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Anne Arundel Seafood\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Pasadena Atrakcje w pobliżu obiektu Anne Arundel Seafood\nWyszukaj Stany Zjednoczone›Maryland (MD)›Pasadena›Pasadena Restauracje›Anne Arundel Seafood\nNr 8 wśród 91 Restauracje w lokalizacji Pasadena $$ - $$$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 230 Mountain Rd, Pasadena, MD 21122-1027 +1 410-255-3344\nWyczyść wszystko Zacznij pisać recenzję lokalizacji Anne Arundel Seafood Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Anne Arundel Seafood — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nPasadena, MD Wszystkie restauracje w: Pasadena (108)\nByłeś(-aś) w Anne Arundel Seafood? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nNa wynos, Miejsca siedzące, Dostępny parking, Telewizja, Dostęp dla niepełnosprawnych, Alkohol, Ogródek\n230 Mountain Rd, Pasadena, MD 21122-1027 Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Anne Arundel Seafood.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Anne Arundel Seafood Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 9 recenzje(-i) Kinder Farm Park\n5 recenzje(-i) Diehl's Produce Market\n25 recenzje(-i) Fifer's Seafood\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 95 recenzje(-i) Lista's Grill\n106 recenzje(-i) Bella Napoli Italian Restaurant\n7 recenzje(-i) Vocelli Pizza


Zalukaj VIP − portalonlinebialystok.pl\nNikogo nie zdziwi fakt, że od czasu do czasu mamy ochotę oglądania czegoś interesującego. Nieodpłatne filmy to coś, co obchodzi ogromną ilość osób. Miejscem, gdzie jest możliwość znaleźć darmowe seriale i filmy jest witryna Zalukaj-Pl.pl. W Internecie nie trudno można odnaleźć dobrej jakości produkcje filmowe zupełnie za darmo. Zalukaj-Pl jest serwisem internetowym, który proponuje dla sporego grona ludzi najpopularniejsze seriale i filmy. Jest to niezwykle znany dostawca filmów dla osób w Internecie.\nDużo portali internetowych udostępnia seriale i filmy do podziwiania przez użytkowników Internetu. Takim portalem jest na przykład Zalukaj-Pl.Pl. Możemy obejrzeć tam produkcje, które są aktualnie najchętniej oglądane w Europie. Należy pamiętać, że widzowie regularnie szukają ulubionych seriali i filmów w Internecie. Stąd też dobrym pomysłem będzie przetestowanie tej witryny.\nRozwój serwisów VOD w internetowej sieci w Polsce wyraźnie nabrał rozpędu. Spora ilość widzów preferuje w podziwianiu filmów i seriali nieodpłatnie. Z racji tego nie chcą płacić pakietu portalu z usługami VOD. Użytkownicy doceniają znaczenie takich portali jak wspomniany wyżej Zalukaj. Ten portal cieszy się sporym umiłowaniem użytkowników sieci internetowej. Usługa wielu portali VOD z filmami nie wszystkim nie podoba się.\nStrona Zalukaj-Pl posiada mnóstwo filmów i seriali, które trafiają w gusta użytkowników. Zalukaj-Pl jest rozdzielony na kategorie produkcji filmowych. Z pewnością ta opcja spowoduje, że widzowie częściej będą chcieli skorzystać z tej oferty. Oglądanie najpopularniejszych seriali i filmów to idealne zajęcie na deszczowe popołudnie. Właśnie dla tego będzie dobrze wypróbować filmów, które proponuje portal Zalukaj-Pl. Z usług tej strony korzysta sporo użytkowników.\nzalukaj kod vip www.zalukaj-pl.com/zalukaj-vip\nOglądanie seriali jest niesamowicie popularne wśród użytkowników. Dlatego też portal Zalukaj-Pl.Pl próbuje dostarczać najpopularniejsze produkcje filmowe dla swoich widzów.


pompka rowerowa reczna Topeak Race Rocket MT - hike.pl\nHike.pl > Rower > Akcesoria rowerowe > pompki ręczne > pompka rowerowa ręczna Topeak Race Rocket MT\nWydajna pompka z systemem SmartHead™ ThreadLock działa z zaworami Presta i Schrader. Efektywnie i płynnie napełnia dętki do 120 psi / 8 bar. Gruby aluminiowy tłok szybko pompuje dętki. Wyciągany, elastyczny wąż zapobiega wyginaniu się wentyli podczas pompowania\nPompka rowerowa ręczna Topeak Race Rocket MT.\nspecjalnie zaprojektowana do dętek w rowerach MTB\nnakręcana główka SmartHead™ ThreadLock ze zintegrowaną zatyczką\ncylinder CNC Aluminum\nwydajność 120 psi/ 8 bar\nwymiary: 19,6 x 3,7 x 3,3 cm\nzobacz prezentację pompki rowerowej Topeak Race Rocket MT\npompka rowerowa ręczna Topeak Race Rocket MT - Specyfikacja i gwarancja\nmateriał: aluminiowa rączka\nwymiary zewnętrzne 19,6 x 3,7 x 3,3 cm


Wrota Shibuyi czekają... Wejdziesz?:  http://czarna-smierc.blogspot.com/\nAdres bloga: Czarna Śmierć\nAdres bloga jest łatwy do zapamiętania i prosty. Szczerze mówiąc, dziwię się, że był dostępny. Sądząc po tytule, opowiadanie będzie przesiąknięte (w pozytywnym znaczeniu) grozą. Wskazuje na to przymiotnik „czarny” i rzeczownik „śmierć” – dobre połączenie obu wyrazów.\nKiedy weszłam na bloga stwierdziłam, że adres idealnie oddaje klimat nagłówka jak i całej strony. Muszę tylko się przyczepić do napisu na belce. „Strzeż się żywych, zmarli nic ci nie zrobią…” – jak to? Pierwszy człon zdania jest w porządku, ale jak to „zmarli nic ci nie zrobią”? Spoglądając na nagłówek, na którym znajduje się zombie (nie wygląda przyjaźnie), stwierdzam, że zombie raczej nie będą mieli miłego usposobienia. Nie bardzo rozumiem przekaz. Napis „Czarna Śmierć” jest czytelny, ponad to ma czcionkę oddającą atmosferę opowiadania.\nJednym zdaniem – nie mogę się doczekać przejścia do treści, ponieważ lubię mroczne klimaty. Tak jak napisałeś – spodziewam się dużo grozy i krwi.\nNie będę tu się za dużo rozwodzić nad tym kryterium. Szablon jest mroczny, ciemny. Wszystko ze sobą współgra. Jednak jest trochę za monotonnie. Rozumiem temat opowiadania i wiem, że nie są wskazane jakieś różowe dodatki, ale czerwień na pewno by pasowała do wystroju. Czcionka również jest w porządku, ma odpowiednią wielkość. Ogólnie na blogu panuje prostota – nie ma żadnych specjalnych „powywijanych” czcionek. Jest prosto i schludnie. Zauważyłam jedną wadę – nie justujesz tekstu. Tracisz trochę na estetyce.\nSzablon mnie nie zachwycił, ale nie jestem zniesmaczona.\nTak jak wspominałam – nie justujesz tekstu. No to zagłębiamy się w treść…\nŚwietnie! Już na samym początku jest akcja. W tym prologu poznajemy więźnia Horny’ego. Muszę powiedzieć, że bardzo lekko piszesz dialogi – wszystko jest takie realne, a momentami nawet się uśmiałam. Jednak po przeczytaniu całej strony, nie bardzo poznałam osobowość Dale’a. Szczerze mówiąc, nawet nie wiem za co trafił do więzienia. Dziwne, prawda? Opisałeś wszystkich ośmiu więźniów, a zapomniałeś o głównym bohaterze. Nie wiem, czy było to celowe. Przeczytałam jedynie, że uroda Dale’a stała się jego przekleństwem, ale to chyba tyczy się tylko Rona i jego orientacji seksualnej.\nZnalazłam również dziwny fragment dialogu:\nWybacz, ale przypomina mi to typowy „pocisk” z „gimbazy”. Nie wyobrażam sobie dorosłego faceta, który tak mówi, nawet jeśli jest homoseksualistą. Ten wątek jest trochę dziecinny. I jeszcze dwa:\nTen pierwszy był typowym chuderlakiem-outsiderem, a do tego najprawdopodobniej geniuszem komputerowym, co podkreślały liczne pryszcze na podłużnej twarzy.\nCo mają pryszcze do bycia geniuszem komputerowym? Bardziej zrozumiałabym okulary, ale pryszcze?\nByć może Horny nawet by się roześmiał, gdyby nie to, że bardziej chciało mu się płakać.\nSerio? Płakać? Innych błędów tego typu nie znalazłam.\nBardzo podobał mi się wątek, gdzie opisany był wypadek. Zrobiłeś to bardzo realistycznie… z grozą. Wczytałam się w to i cieszę się, że nie jestem na miejscu Horny’ego – ciężki widok. Musi mieć mocną psychikę.\nAkcja! Akcja! Akcja! Nie spodziewałam się, że już dorzucisz sytuację z zombie. Jestem pozytywnie zaskoczona. Mina Dale’a musiała być powalająca, gdy zobaczył Rona na końcu.\nTen prolog jest szokujący. Kiedy doszłam do końca, zorientowałam się, że czytałam z zapartym tchem, co rzadko mi się zdarza. Bardzo dobrze przedstawiłeś postać Grega. No właśnie, Grega. Znowu pominąłeś główną bohaterkę. Muszę napisać, że byłam zszokowana, gdy Greg opuścił swoją przybraną siostrę. Prawdopodobnie uznał, że będzie ich kulą u nogi. No cóż, zero wrażliwości. Greg wydaje się być „człowiekiem pozbawionym człowieczeństwa”. Nie rozumiem tylko czemu zabił tamtych dwóch, co chcieli im pomóc. Wydaje mi się, że jego męskie ego odezwało się, gdy to Jane, dziewczyna, znalazła rozwiązanie z ciężkiej sytuacji. Szkoda, bo mogli się wydostać. Dobrze, że już go nie zobaczymy. Jane również posiada charakterek. To, co zrobiła, jak to zrobiła, z jaką premedytacją, absolutnie mnie zaskoczyło. Chyba miała dość okrutnego przyrodniego brata, ale nie spodziewałam się takiego zakończenia. Skazała się na samodzielne działanie, co będzie trudne w skutkach.\nZabrakło mi jednego – opisów. Kompletnie nie wiem jak wygląda dom. Wiem tylko, że ma dwa piętra, ale nic poza tym. Szkoda. Tracisz na tym.\nTen prolog bardziej mnie rozśmieszył i był mniej drastyczny. Podziwiam Willa za cierpliwość. Ja nie dałabym rady patrzeć jak staruszek broni swojej ugryzionej żony. Beznadziejna sytuacja. Will jest chory, co mogłoby być zupełnie niepomocne, a tu niespodzianka! Gdyby nie ten głos w jego głowie, nic by nie wymyślił, nie zdołałby uciec. W tym wypadku choroba nie była czymś złym. Opisana sytuacja jest bardzo realna – myślę, że dużo ludzi, jak właśnie Will, porobiłoby zapasy jedzenia i zostałoby w domu, czekając na cud.\nZdziwiło mnie jedynie, dlaczego Will pobiegł do spiżarni? Trochę dziwne zachowanie, ale pewnie był w szoku.\nWidzę, że Shawn to jeden z inteligentniejszych bohaterów – i takich nie może zabraknąć, prawda? Podoba mi się to, że ta postać wyciąga odpowiednie wnioski z sytuacji. Podchodząc to nieżywego zombie, dotykając pleców i potem włosów, można by rzec, że jest profesjonalistą, bądź już miał do czynienia z określaniem przyczyny zgonu. Przyda się też ktoś, kto potrafi władać bronią.\nSzczerze mówiąc, nie spodziewałam się dwunastoletniego dziecka. Robi się coraz ciekawiej. Bardzo spodobało mi się to, że zaczynasz łączyć bohaterów, że zaczynają się spotykać. To coś zupełnie nowego w Twoim opowiadaniu. Jestem ciekawa jak dojdzie do spotkania z resztą. Zdenerwowała mnie tylko Rita. Sarę rozumiem, że chciała wrócić po zabawkę bo to jeszcze dziecko, ale żeby dorosła kobieta nie zdawała sobie sprawy z powagi sytuacji? Gdyby informacja o epidemii była tylko w radio to jeszcze ok, ale nawet gdy mąż jej mówi, co widzi, bo pracuje w szpitalu, a ona jeszcze najchętniej zostałaby w domu, to to jest śmieszne, a raczej niedorzeczne. Nie odejmę za to punktów, bo niestety nawet w filmach kobiety, w takich sytuacjach, wychodzą na kompletne idiotki.\nRozdział 0: Kendra\nTen rozdział kompletnie mnie zaskoczył! Myślałam, że będzie tak jak zawsze – uciekający ludzie, czy coś w tym stylu, a tu niespodzianka. Poznajemy Kendrę i Marię, które dosłownie bawią się zombiakami, zabijanie ich to dla nich wielka przyjemność. Dziwiło mnie to, że na „luzie” podchodzą do sytuacji, jednak nie mam zastrzeżeń. Każdy inaczej reaguje na takie rzeczy. Już polubiłam Marię i mam nadzieję, że nie zginie w najbliższych rozdziałach. Jestem ciekawa, ile lat mają te dziewczyny. Lekko mnie zdziwiła reakcja Kendry na sam koniec. Dlaczego wycelowała w nich bronią? Przecież pomogli jej, Shawn chciał się nawet przedstawić. Ich położenie nie było ciekawe, powinni się łączyć, aby sobie poradzić.\nPo prostu uwielbiam wątki z Hornym! Dosłownie nie mogłam powstrzymać śmiechu jak Ron nazywał go plastusiem. Bardzo ciekawy duet. Jestem ciekawa, co będzie dalej. Jednak coś mi tu nie gra. Zauważyłam, że Dale nic nie mówi. Powaga. Nie wiem, czy coś pominęłam, ale on chyba ani razu się nie odezwał, poza momentem, gdy chciał porozumieć się z Harrym. Hm dziwne, nie sądzisz? No i w końcu dowiedziałam się ile lat mają dziewczyny. Dobrze, że więcej niż dwadzieścia, bo zwykle w opowiadaniach blogerskich występują bohaterskie szesnastolatki.\nOdnosząc się do Horny’ego… biedny chłopak. Mógł pomyśleć, aby wziąć pierwszą lepszą broń i ulotnić się jak najszybciej. Jak już wspominałam, bardzo ciekawy duet.\nTrochę denerwuje mnie Jane. Jest taka… nijaka. Nic się nie dzieje w wątkach z nią. Bodajże jest najmniej interesującą postacią. No ale zobaczymy, co będzie dalej.\nNa sam początek powitał mnie Will. Hm, dał imię swojemu alter ego – sprytnie. Cały czas nie rozumiem, dlaczego tak cały czas potępia Rudera. Wiem, że on wie, że jest chory, ale gdyby nie to coś w jego umyśle prawdopodobnie by nie przeżył jak i nie miałby „towarzysza” – jakkolwiek można to nazwać.\nShawn znowu zaskakuje. Chyba jest to moja ulubiona postać. Podoba mi się w nim to, że potrafi zaufać obcej kobiecie i jej rozsądkowi. Kendra też ma coś w sobie, bo wymyśliła ten plan. Wydaje mi się, że ma zdolności przywódcze.\nO Jesse już nie wspomnę. On już w ogóle mnie zaskoczył. Podziwiam jego odwagę. Przecież on ma tylko dwanaście lat. Wydaje mi się, że gdyby nie poznał Shawna, nie zachowałby się tak. Detektyw stał się wzorem dla dziecka i słusznie.\nNo i teraz się zaczęło. Rozśmieszyły mnie słowa Kendry, kiedy zapewniła, że pójdzie na polowanie, aby wszyscy mogli zjeść w rodzinnym gronie.\nJestem bardzo ciekawa intencji Rona. Zawsze taki osiłek, niczego się nie bojący, a teraz co?\nMoje przypuszczenie się potwierdziło – przeczytawszy ostatnie linijki, stwierdziłam, że nie lubię Jane. Dlaczego chciała się zabić? Dziwna dziewczyna.\nWidzę, że Horny to niezłe ziółko. Ma pewne plany wobec Kendry. Jestem ciekawa co z tego wyniknie, no i przede wszystkim, czy Kendra da się nabrać?\nMmm Horny mnie trochę rozczarował. Przeszkodził Shawnowi, ponieważ za wolno się ruszał? Trochę głupie zachowanie, jak na taką sytuację. Powinien być trochę bardziej poważniejszy.\nNo i w końcu spotkali Willa. Ciekawe kiedy reszta grupy dowie się o jego chorobie, a może Will będzie „publikował” pomysły Rudera?\nNowi przybysze to grupka Jane, jeśli dobrze rozumiem? I tutaj staję po stronie Kendry. Ona ma rację. W domu jest zbyt dużo ludzi, a poza tym to jej domek i to ona powinna decydować. Sama nie lubię natrętów.\nNo i Shawn znowu zaskakuje. Jak zwykle staje po stronie dobra. Mają charakterki, mają.\nŻal mi się zrobiło Max’a. Przecież chciał tylko udowodnić, że jest użyteczny. Cóż, przynajmniej uratował Jessie’ego. Jednak jego scena śmierci mnie wzruszyła, gdy wykrzyczał „Przepraszam!” do ojca. O, i jeszcze jedno. Jak to możliwe, że Josh wyszedł bez ugryzienia? Zdziwiło mnie to. Trochę nierealna sytuacja.\nDiabełek też dał znać o sobie Dale’owi. Jednak „życie za życie”, prawda? Kilka rozdziałów temu, Horny stwierdził, że ma dług życia wobec Rona.\nNo i Ruder zaczyna działać. Chyba to on jest moją ulubioną „postacią”.\nNie ogarniam Willa. Niestety. Jego alter ego nie wydaje się być aż takie złe. Trochę denerwuje mnie jego postawa wobec jego. Przecież Ruder nie przejmuje jego ciała do złych celów. Cóż, to i tak mój ulubiony „bohater”.\nWoho, chyba osobowość Dale’a postanowiłeś odkrywać powoli. Stwierdzam, że jest trochę mroczny. Mało kogo podnieca sala tortur.\nNo i w końcu Will zaufał Ruderowi. Robi się coraz ciekawiej.\nHorny mnie trochę zdziwił. Najpierw chciał Kendrę, a teraz Jane? Jest zmienny. Zobaczymy, co z tego wyniknie.\nZrobiło mi się żal Jane. Wcale nie jest taka zła. Jest po prostu zagubiona w nowym świecie. Ponad to zaczynam nie lubić Horny’ego.\nNie rozumiem wątku z Jasperem. Jak to możliwe, że nikt z grupy go nie zauważył. Gdzie były wtedy Kendra i Maria?\nJessie mnie zaskoczył. Przez tę epidemię bardzo wydoroślał. W sumie, moim zdaniem, jego słowa i tak były trochę… za dorosłe. Nie dziwię się, że podniósł Jane na duchu, bo i mnie by dał radę.\nJane postanowiła wziąć się w garść. Ona chyba naprawdę ma silną depresję. Cały czas płakała.\nBrakuje mi wątków z Kendrą i Hornym.\nNo, no ale Jessie dał kopa Joshowi. Coraz bardziej mi imponuje, natomiast Josh mnie wkurza. Jessie ma racje, on przynajmniej umie strzelać z broni i opiekuje się siostrą, a on nic nie robi i na dodatek narzeka. Wkurzający człowiek.\nKendra i Maria wpadły w niezłe tarapaty. Jestem ciekawa, co teraz zrobią.\nKendra jest świetna! To, w jaki sposób podeszła strażnika, było naprawdę dobre. Niezła z niej manipulantka. Jednak coś mnie zdziwiło. Kendra miała związane dłonie, a ten strażnik był ponoć gruby. Jak to możliwe, że Kendra, bez pomocy rąk, przepchnęła go w taki sposób, że musiał oprzeć się o biurko? Trochę nierealna sytuacja biorąc pod uwagę fakt, że Kendra to szczupła kobieta.\nZdziwiło też mnie to, że Kendra wpadła tak do tego pokoju, gdzie była Maria. Zawsze uchodziła za sprytną i ostrożną kobietę, a tu nadzwyczajnie zabrakło jej tych cech. Rozumiem, że miłość do siostry, ale i tak to mi się nie zgadza.\nOstatni rozdział, na którym niestety kończę moją ocenę.\nCzytałam go z zapartym tchem, ponieważ był bardzo ciekawy. Bardzo, bardzo dobrze opisałeś ich bitwę z mieszkańcami Derry. Wszystko było takie realne. I co to za chłopak w bagażniku?\nJedna mała uwaga: tytuł rozdziału zdradza zakończenie. Trochę zepsuł klimat, bo czytelnik od razu wiedział, co się stanie.\nTwoje opowiadanie jest niezwykle interesujące i nieprzewidywalne. Bardzo wiele sytuacji mnie zaskoczyło i czasami nie spodziewałam się niektórych momentów. Z wielką przyjemnością przeczytałam wszystkie rozdziały od deski do deski, i cóż mogę stwierdzić – masz po prostu talent. Nie rezygnuj z pisania, bo szkoda.\nDialogi w Twoim opowiadaniu są bardzo realne i momentalnie (szczególnie rozmowy Dale’a i Rona) śmieszne. Czyta się lekko. Słownictwo idealnie dopasowujesz do wieku jak i klasy postaci. Tylko dwa razy, na całe opowiadanie, pewne dialogi były nienaturalne. Podoba mi się to, że stosujesz nawet przekleństwa. Dzięki nim, bohaterowie zachowują się jak zwykli ludzie. Przeczytałam już wiele książek, a jedynym „przekleństwem” było słowo „cholera”, które ani trochę nie wzmacniało wypowiedzi bohaterów. Porównując autorów książek do Ciebie, stwierdzam, że są ograniczeni.\nWyłapałam błąd rzeczowy, który ciągniesz w prawie wszystkich rozdziałach. Mianowicie schizofrenia nie ma żadnego związku z rozszczepem osobowości (rozdwojeniem jaźni). Kiedy człowiek choruje na schizofrenię, ma halucynacje, słyszy głosy, ma niepotrzebne lęki. Niestety, kiedy wpisałam w google hasło „schizofrenia” nie wyskoczyło mi nic o dwóch osobowościach. Tak więc powinieneś zmienić nazwę choroby na „zaburzenia tożsamości” albo po prostu „rozdwojenie jaźni”. W wikipedii jest napisane, że zwykle dwie osobowości nie wiedzą o sobie nawzajem, ale właśnie, zwykle. Will może być wyjątkiem.\nZmartwiło mnie to, że porzuciłeś wątek Dale’a i Kendry. Byłoby ciekawiej, gdyby to ją starał się… „posiąść”. Byłoby to dla niego większe wyzwanie (a z tego co wiemy, lubi je) niż Jane. Zostawiłeś to, tak po prostu.\nZauważyłam, że stosujesz mało opisów. W dalszych rozdziałach sytuacja się poprawia, ale na początku tak dziwnie mi się czytało. Trochę za późno dodajesz też opis zewnętrzny bohaterów. O tym, że Kendra ma krótkie blond włosy napisałeś później, niż powinieneś. Na przykład ja wyobraziłam sobie Kendrę, jako dziewczynę ładną, o rudych, lokowanych, długich włosach. Kiedy przeczytałam, że ma krótkie blond włosy, byłam trochę zbita z tropu i już nie brałam Twojego opisu pod uwagę. Tak więc pamiętaj, aby opisy dodawać zaraz na początku.\nMyślę, że zanim zacząłeś pisać, trochę zastanawiałeś się nad postaciami. Muszę napisać, że opłaciło Ci się to. Każdy z bohaterów ma swój charakter i trzymasz się tego. Nie zauważyłam żeby jakieś osobowości się pokrywały. Brawo.\nDale na początku wydaje się być cichy. Ale on prostu nie pokazuje swojego „ja” od razu. Jest skryty, tajemniczy i intrygujący. Sądziłam, że raczej jest typem więźnia, który trzyma się z dala od kłopotów, a tym czasem on sam nakłania wszystkich do rozpoczęcia wojny. Ciekawie przedstawiona osoba.\nShawn na początku wydał mi się nudny i taki trochę pozostał. Jest bardzo inteligentny, aż za idealny. Coś w stylu Gary Stu. Takie jest moje zdanie. Nie popełnił żadnego błędu.\nJane. Na samym początku ją polubiłam – sądziłam, że ma charakterek, jednak później okazała się nudna. Depresyjna, płaczliwa, słaba psychicznie, ufna – chyba najtrafniejsze przymiotniki. Później okazała się całkiem ok, no żal mi się jej zrobiło, gdy napisałeś o planach Horny’ego.\nKendrę i Marię od razu polubiłam. Marię bardziej, ale Kendra później okazała się „równa”. Absolutnie nic do nich nie mam.\nJessie. Jessie jest jednym z moich ulubionych bohaterów. Dwunastoletnie dziecko z umysłem dwudziesto-paro latka, z tym że nie zakochiwał się bezsensownie. W jakimś rozdziale nawet mówił, że nie rozumie takiego zachowania dorosłych. Chłopiec bardzo wydoroślał. Ładnie opisałeś jego emocje i charakter.\nWill od razu mnie zaciekawił. Jest postacią bardzo… inną. Jako jedyny jest chory, co czyni go wyjątkowego. Przepraszam, że Rudera i Willa rozdzielałam na dwie postacie w opisywaniu rozdziałów, ale tak jest mi po prostu łatwiej. Rudera od razu polubiłam. Gdyby był realny, z pewnością dogadał by się z Hornym. Rozśmieszył mnie moment, gdy horda zombie zmierzała to domku grupy, wszyscy myśleli, że to ich koniec, ale nie. Bohaterski Ruder wkroczył do akcji. Nie wiem dlaczego, ale wolałabym żeby Ruder nie był wytworem wyobraźni Willa tylko jakimś duchem, czy coś w tym stylu.\nNie mam żadnych zastrzeżeń do bohaterów, tylko ten Ruder, no.\nPiszesz bardzo ciekawym stylem, raczej rzadko spotykanym, co czyni Twoje opowiadanie wyjątkowe.\n(…)wśród starych więziennych „wyjadaczy”.\n- Hm, wyjadaczy? Dziwnie to brzmi. Napisałabym „weteranów”.\nPrzyzwyczajenie z czasów szkolnych jak widać trzymało się dobrze także w więzieniu, więc „elita” tradycyjnie zajmowała tyły.\n- Przecinek przed „jak widać” i po.\nNiemniej chłopak chyba zrozumiał swój błąd po tym, jak wściekły tatuś pozbawił go połowy zębów (…)\n- Przecinek po „Niemniej”.\nChyba dyskusja zahaczająca o niezbyt chwalebną działalność co niektórych z nich przestawała mu się podobać.\n- Przecinek przed „co”.\nNozdrza nosa momentalnie zaatakował zapach krwi.\n- A są nozdrza od czegoś innego niż nosa? Proponuję zamienić na „Zapach krwi momentalnie zaatakował nozdrza / nos”\n(…)wyjął aparat i zaczął fotografować dosłownie wszystko, co mogłoby mu się przydarzyć.\n- „Przydarzyć”? Myślę, że chodziło Ci o „przydać”.\nMinęły domek, by dostał się na jego tyły, gdzie dawno temu ojciec (…)\nZombiaki posłusznie odkleiły się od krat i z jękami na ustach zaczęły powłóczyć nogami w stronę Marii.\n- „Powłóczyć”? Może lepiej zastąpić „chwiejnym krokiem” lub „powoli iść”? „Z jękami na ustach”? Proponuję wykreślić „na ustach”.\nStarsza siostra zaśmiała się, widząc, jak bezbłędne uniki wykonuje jej siostra w czasie tańca z potworami.\nNic się od tamtego czasu nie zmieniło, oprócz tego że przybył jakiś gość z załamaną rodzinką, który uznał nasz dom za hotel.\n- Przeciek przed „że”.\nPo tych słowach przeszedł kilka metrów wzdłuż autobusu, omijając plamy krwi i wnętrzności i zatrzymał się dopiero przy drzwiach do kabiny kierowcy.\n- Przecinek przed drugim „i”.\n(…)zwłaszcza kiedy przywołała uśmiech swoich śnieżnobiałych zębów.\n- Uśmiech śnieżnobiałych zębów. Brzmi jakby to zęby się uśmiechały.\nDzisiaj kiedy pojawiła się tu ta grupa, także zadziałała perfekcyjnie.\n- Przecinek przed „kiedy”.\n- Pomocy! – wydarła się na cały głos, prawie zdzierając sobie gardło. Nie mogła oszczędzać strun głosowych. Nie miała zielonego pojęcia, gdzie byli teraz Horny i Shawn, ale wiedziała, że jeśli nie usłyszą jej wołania, to kobietę czeka bolesna śmierć.\n- Zmień na „to czeka ją bolesna śmierć”.\nKendrze wciąż nie podobał się nowy stan rzeczy, bardzo dobrze.\n- Myślę, że „bardzo dobrze” jest zbędne.\nPodpuchnięte powieki i czerwone źrenice (…)\n- Nie można mieć czerwonych źrenic. Jak już to „przekrwione oczy”.\n- Nie jestem w stanie z tobą walczyć – powiedział do Ruder po długim milczeniu.\n- „Do Rudera”.\nStrzelanie było rzeczą, do której po prostu miał talent. I wiedział o tym, od kiedy po raz pierwszy wziął do ręki pistolet.\n- Zamiast kropki po „talent” wstaw przecinek.\nMężczyzna wpadł do domu, asystując Wilowi przy chodzeniu poprzez (…)\n(…) oparła się na szafce.\n- „O szafkę”.\n(…)uzbrojony w sanki i zjeżdżał po śnieżnej pokrywie na dół, wypełniając leśną ciszę okrzykami radości.\n- Nie można zjeżdżać inaczej niż w dół. Tak samo jak nie można cofać się do przodu, czy spadać w górę. Wykreśl „na dół”.\nPo chwili na twarzy kobiety pojawił się grymas.\n- Jaki grymas?\nNo dobra, będziemy potrzebowali jeszcze tego raportu z nocnych zwyczajów miasteczka. Właśnie o tej porze dnia zaatakujemy…\n- Albo jest noc, albo jest dzień. Wykreśl „dnia”.\nTylko się nie zdziw, kiedy to złe zło w końcu przestąpi nad twoimi prochami.\n- Nie ma dobrego zła. Wykreśl „złe”.\nPrzez moment wydawało jej się, że już otwiera usta, żeby coś powiedzieć, ale zanim zdążyła się nad tym zastanowić, zamknął je.\n(…) zdejmował już pierwsze jednostki nieumartych.\nPodczas poprawiania ostatnich nierówności usłyszał za sobą ostrożnie stawiane kroki.\n- Po „nierówności” powinien być przecinek.\n(…) najlepsze uczucie pod Słońcem.\n- „Słońcem” małą literą.\nTo najwspanialszy widok pod Słońcem.\nZauważyłam, że zapisujesz części jako akty. Moim zdaniem to jest błąd, ponieważ „akt” kojarzy mi się z dramatem, gatunkiem literackim z podziałem na role. Powinieneś zmienić to na części.\nNa książki! Dobrze, że nie weszłam w tę zakładkę, zanim zaczęłam czytać opowiadanie. Po co Ci to? Dobry autor potrafi dobrze opisać wygląd zewnętrzny bohaterów. Ty nie opisujesz ich szczegółowo, za co masz pochwałę, bo pozwalasz uruchomić wyobraźnię czytelnika. Nie lubię tej zakładki. Żaden z bohaterów nie przypomina mi nikogo z mojej wyobraźni. Dobrze chociaż, że wszystkie zdjęcia są czarno-białe. Punkt za estetykę. Błędów nie znalazłam.\nWow, dużo tekstu. Rzadko kiedy autorzy tyle o sobie piszą, ale to plus dla Ciebie. Przynajmniej ja lubię wiedzieć więcej niż co nieco o autorze opowiadania, które czytam. Nie znalazłam błędów.\nWszystko w porządku, linki działają.\nDziała. Wszystko jest ok.\nPo prawej stronie znajduje się archiwum i inne przydatne podstrony. Super, że dałeś tę ankietę, ale szkoda, że nie można już głosować. Uaktualnij ją.\nTwoje błędy są w małych ilościach, ponad to nie są drastyczne. Napisałabym nawet, że nie chodzi w nich o Twoje braki w znajomości polszczyzny, tylko po prostu o nieuwagę. Widać, że sprawdzasz tekst przed publikacją, bo nie znalazłam żadnych ortów, ale jak brzmi jeden z tytułów rozdziału „Diabeł tkwi w szczegółach” – i tu to się sprawdza.\n++ za dialogi, lekkość z jaką piszesz\n+ za małą ilość błędów\n- ważny błąd rzeczowy (o tej schizofrenii)\nZdobyłeś 74/89 pkt.\nSzczerze? Myślałam, że wyjdzie piątka, ale dokładnie wszystko sprawdziłam i uważam, że sprawiedliwie podzieliłam punkty.\nWyżej opisałam nad czym musisz popracować. I pamiętaj, aby nie przestawać pisać. Masz naprawdę talent.\nGratuluję i życzę dalszych sukcesów. J\nMokatte 30 kwietnia 2014 23:39\nPrzepraszam za ten dziwny margines po lewej stronie, nie umiem go zlikwidować...\nFl4shTV 1 maja 2014 10:38\nA więc na początek dziękuję pięknie za ocenę, która naprawdę mnie zaskoczyła. Byłem mniej więcej w środku wolnej kolejki i spodziewałem się, że upłynie co najmniej kilka miesięcy, nim doczekam się tekstu recenzenckiego. Jestem aż zdziwiony, że zdecydowałaś się wybrać akurat mojego bloga, niemniej - oczywiście - nie narzekam. :)\nCo do uwag - większość pokornie przyjmuję, zwłaszcza te o małej ilości opisów (sam średnio za nimi przepadam, nie tylko jako piszący, ale i czytelnik), zakładce "Bohaterowie" i poprawki, które udało Ci się zaznaczyć, jednak myślę, że wiele zarzutów potrafię logicznie odeprzeć. :)\n1. Zdziwiła Cię treść motta zamieszczonego pod logo bloga. Już tłumaczę. Otóż zdanie jest z jednej strony ironiczne, a z drugiej przygnębiająco prawdziwe. Chodzi o to, że nawet w świecie wypełnionym po brzegi chodzącymi trupami, tak naprawdę największym potworem jesteśmy my sami - człowiek. Wiem, że to może być zagmatwane, ale mi się bardzo podoba i raczej tego nie zmienię.\n2. Brak opisanej przeszłości Horny’ego w I rozdziale? I nic dziwnego. To będzie najwolniej odkrywany bohater, który w pewnym momencie po prostu wbije czytelnika w fotel swoimi działaniami. Nie będę zdradzał jednak, co mam na myśli.\n3. Greg wskutek akcji z rodzicami i wychowania przez ojca oraz częściowo dzięki uwarunkowaniom genetycznym (;)) po prostu zgłupiał. Te kilka wydarzeń kompletnie zwaliło mu psychę i stał się bestialskim paranoikiem z bronią w ręku, który wszędzie widział zagrożenie. Nawet w ludziach próbujących im pomóc. Wiesz, był, jak człowiek, który robi wszystko źle i tylko on myśli, że jest odwrotnie.\n4. Will boi się zombie. Tak bardzo, że pomimo upływu kilku miesięcy, wciąż niewiele się zmieniło. Właśnie dlatego wolał wtedy pobiec do piwnicy, byle tylko uniknąć z nimi kontaktu, zwłaszcza że był to jego przysłowiowy pierwszy raz.\n5. Kendra niezbyt lubi się z kimkolwiek łączyć. To typ samotniczki.\n6. Horny praktycznie się nie odzywał w relacji on-Ron z prostej przyczyny – nienawidził osiłka, uważał go za półmózga i nie widział powodów, żeby cokolwiek mówić. Poza tym nie jest tak wygadany, jak niektórzy w grupie. Używa słów raczej tylko wtedy, kiedy jest w stanie coś zyskać.\n7. Scena z Joshem to czysta tradycja w produkcjach związanych z TWD. Zarówno w komiksie, jak i serialu oraz grze komputerowej była scena, gdzie pojedyncza jednostka przeżywała starcie okrążona przez dziesiątki zombiaków. Nie mogło jej zabraknąć także tutaj. Poza tym, pomimo że staruszek jest irytujący i cyniczny, jeszcze wielokrotnie zaskoczy czytelników swoją siłą.\n8. Wyobraź sobie, że dręczą Cię przerażające głosy, bez powodu pocisz się na całym ciele, nie możesz się na niczym skoncentrować, dostajesz oczopląsów, ból głowy pulsuje niczym zegar, a na dodatek nieistniejące alter ego przejmuje nad Tobą kontrolę i w ten dziwny sposób kradnie Twoje życie. To nie jest nic fajnego. Willa prześladuje paskudna choroba psychiczna, która dosłownie go wyniszcza. Ja tam mu się nie dziwię.\n9. Wątek z Jasperem to retrospekcja, a on sam był ojcem Kendry i Marii. Ten krótki fragment opisał spalenie ich domu przez mieszkańców Derry i wydarzył się przed spotkaniem grupy.\nFl4shTV 1 maja 2014 10:41\n10. Kendra nie jest wcale taka szczupła. To wysoka, krępa i zahartowana pracą w lesie kobieta, która ma więcej krzepy w łapach niż duża część znanych jej mężczyzn. Z zaskoczenia spokojnie mogła powalić niezbyt stabilnego strażnika.\n11. Will ma schizofrenię, której jednym z objawów jest właśnie rozszczepienie osobowości, rzecz występująca także przy okazji tej choroby. Ogólnie rzecz biorąc, to niesamowicie niewygodne schorzenie, jakie - zależnie od sytuacji – przybiera kilkaset różnych form! Nie da się w tym wypadku wrzucić wszystkiego do jednego worka. Zresztą, pytałem właśnie o tę kwestię dyplomowanego psychiatrę, więc mam pewność co do autentyczności wątku. :)\n12. Shawn zacznie się zmieniać dopiero od IV aktu (wkrótce rozpoczęcie). Jeszcze Was zaskoczy.\n13. Nie mogę zmienić aktów na części, dlatego że już w tej chwili mamy do czynienia z I częścią Czarnej Śmierci – pierwsze 5 aktów to I tom trylogii. :)\nNo nic, czas zakończyć tę ścianę tekstu. Mam nadzieję, że rozwiałem większość wątpliwości. Jeszcze raz dziękuję za ocenę. Była nie tylko zaskakująca, ale i pomocna, a poza tym czytało się ją świetnie. :)\nMokatte 1 maja 2014 18:22\nCieszę się, że odpowiedziałeś tak wyczerpująco. Faktycznie - masz rację, co do niektórych moich uwag.\nSzczególnie mnie zdziwiła kwestia schizofrenii, ale skoro skontaktowałeś się z psychiatrą, to nie mogę sądzić, że mam większą wiedzę od niego, bo nie mam. Zwracam honor. :)\nJego odczucia musiały mi po prostu umknąć. Z tego, co pamiętam w prologu było napisane, że Will tylko pocił się i miał bóle głowy. Hmm ale to i tak nie jest super. Trochę źle ujęłam to, co napisałam. Chodziło mi o to, że Will sam prosił go o pomoc i za każdym razem Ruder przejmował kontrolę nad jego ciałem, a Will potępiał go. Nie chodzi mi tutaj, aby cieszył się, że ma tę chorobę i nie oczekuję, aby zaakceptował swoje objawy, ale on rozmawia z nim jak ze zwykłym człowiekiem. Wydaje mi się, że i tak nie przedstawiłam tego tak jak chciałam.\nCo do punktu 13.\nNie widziałam nigdzie w książkach, pisanych prozą, "aktu".\nNie mogę wymyślać, jaki może będzie później Shawn. Czytam i opisuję to, co czytam.


Miecz Nieśmiertelnego (Blade of the Immortal) <wydz.> - Forum Waneko\nPost autor: Remiel » sob lip 10, 2004 10:41 am\nOj, skarbonka Hmm... Chyba jednak trzeba będzie składać...\nKtoś wie ile tomów ma BotI?\nPost autor: Gotenks » sob lip 10, 2004 10:57 am\nRemiel, Boti ma na dzień dzisiejszy bodajże 16 tomów\nJa kupię chyba wszystkie trzy tytuły. Skrzydła Serafina kupuję już z przyzwyczajenia, poza tym bardzo podobają mi się dziewczyny w tej mandze\nW Boti nie bardzo podoba mi się okładka, wszystko przez ten Polski tytuł Mam nadzieję, że w środku wszystko będzie OK\nPost autor: Krejt » sob lip 10, 2004 11:01 am\nOkładka BotI (trzeba się będzie przyzwyczajać do skrótu MN fajna, tylko ta czcionka, którą napisany jest tytuł...\nPost autor: Remiel » sob lip 10, 2004 11:03 am\nGotenks pisze: na dzień dzisiejszy\nWiedziałem czyli GBA odpada... Módlmy się, aby nagle przerwali BotI jak Edena Żartowałem Kiedy premiera? Ma być ponoć na jakimś konwencie, prawda li to?\nPost autor: Gotenks » sob lip 10, 2004 11:31 am\nReanimation 16-18 lipca, Bydgoszcz. Dla mnie to drugi kraniec Polski, więc lepiej poczekam aż pojawi się w sklepach\nPost autor: zandam » sob lip 10, 2004 2:48 pm\nNie tylko dla ciebie ja też muszę poczekać\nPost autor: Remiel » sob lip 10, 2004 2:54 pm\nHmm, ja dokonam zakupu dopiero w sierpniu... Nigdy nie jestem na czasie jak ludzie gadają o jakiejś mandze na forum. Szlag!\nPost autor: zandam » sob lip 10, 2004 3:23 pm\nWidzę,że nie tylko ja jestem trochę opóźniona Nie przejmuj się ja mam tak samo 8) i nawet to jest lepsze krócej czekasz za następnym tomem\nPost autor: Remiel » sob lip 10, 2004 3:41 pm\nzandam pisze: Widzę,że nie tylko ja jestem trochę opóźniona Nie przejmuj się ja mam tak samo 8) i nawet to jest lepsze krócej czekasz za następnym tomem\nNiby tak , ale wciąż człowiek powinien miec dochody proporcjonalne do zainteresowań Wielu pewnie mnie wysmieje, ale ja nie mam AŻ takich wymagań od życia, żeby mieć Porsche Boxtera z automatyczną skrzynią biegów Chociaż... gdybym miał prawo jazdy...\nMam nadzieję, że BotI nie sprowadza się tylko do masakry i kreska jest doganiana przez fabułe, co najmniej.\nPost autor: _Keitaro_ » sob lip 10, 2004 5:17 pm\nRemiel pisze: (...) Wielu pewnie mnie wysmieje, ale ja nie mam AŻ takich wymagań od życia, żeby mieć Porsche Boxtera z automatyczną skrzynią biegów Chociaż... gdybym miał prawo jazdy...\nże co? O.o to dobre dla emerytów, automatyczna skrzynia zabija piękno jazdy, ano i o drifcie można wttedy pomarzyć [: (musiałem to napisać x3)\nco do BotI to kupię pierwszy tomik, o ile do Stalowej dotrze\nPost autor: zandam » ndz lip 11, 2004 2:38 pm\nale wciąż człowiek powinien miec dochody proporcjonalne do zainteresowań\nA jeśli ktoś wogóle nie ma dochodów??\nMam nadzieję, że BotI nie sprowadza się tylko do masakry i kreska jest doganiana przez fabułe, co najmniej\npodobno tak a jak jest na prawdę to dowiemy się dopiero jak kupimy 8)\nPost autor: Remiel » ndz lip 11, 2004 4:56 pm\nPowinien pomyśleć nad pracą dorywczą Moja koleżanka pracuje w lodziarni i sprzedaje lody Przyjemny zawód, ale do tego trzeba być naturalnie w pogodnym nastroju, a to coś w jej guście. Nie ma to jak naturalny uśmiech u ekspedientki Ijest dochód na mangi\nNie chciałbym być tendencyjny, ale kilka stron, które widziałem i tytuł nie wróżą nic innego. Ale cóż, jeśli to komiks akcji, to niech ta akcja będzie dobrze rozrysowana Bardziej dynamicznie od walki z czołgiem w Appleseedzie chyba się nie da, ale oczywiście mogę się mylić\nPost autor: Krzych Ayanami » pn lip 19, 2004 11:10 pm\nKupiłem, przeczytałem... I się powaznie zastanowię.\nSamo wydanie nie jest złe. Jakoś druku jest w porządku, nie mogę się przyczepić. Ale jak to czytam to wydaje mi się że całość opiera się na schemacie "jest gostek, którego nie mozna zabić -> sa źli gostkowie -> więc trzeba ich posiekać -> ratując przy okazji taką jedną".\nNiewiele to się różni dla mnie od Dragon Balla.\nW sumie oczekiwałem czegoś innego. Miałen nadzieję na przyzwoitą mangę samurajską z normalnymi postaciami, która mi coś powie o realiach przedstawionego świata. Zamiast tego trafiłem na historię, któa rozwija się od jednej rąbanki do drugiej.\nPost autor: Narsil_Alavel » pn lip 19, 2004 11:37 pm\nO_O aleś mnie Krzych pocieszył :/ a miałem nadzieję na jakiś bestseller XD\nPost autor: Remiel » pn lip 19, 2004 11:37 pm\nCzyli jednak sobie oszczędzę, albo wykupię je jak będe miał kase (marzenia ). Ale może to i lepiej... Mniej wydatków, na których mogę się zawieźć.\nPost autor: Gotenks » czw lip 22, 2004 9:52 am\nJa już kupiłem (razem z Edenem i Skrzydłami Serafina ). Swoją drogą strasznie szybka ta komiksiarnia, zamówiłem mangi we wtorek, a już na następny dzień przyszły\nNie czytałem jeszcze bo zostawiam ją sobie na podróż do USA (już w sobotę ), ale po pobieżnym przeglądnięciu mam pozytywne odczucia. Gdyby nie ta okładka, to byłaby to najlepiej wydana manga przez Egmont. Zostawiono dużo onomatopei oryginalnych zamiast je zamazywać/wstawiać Polski odpowiednik. Druk jest dobry i czytelny. Nie wiem jak tłumaczenie, ale nazwisko Witolda Nowakowskiego w stopce raczej nastraja pozytywnie\nPost autor: zandam » czw lip 22, 2004 8:49 pm\nU mnie tak samo. Pierwszy raz zamawiałam w niej i po jednym dniu już mam(JPF przy nich to ślimak )\nPrzeczytam jutro i ocenię ,ale według mnie powinneś spróbować sam a nie patrzeć na innych z nimi to różnie bywa a gusta każdy ma inne\nPost autor: GonZo » pn lip 26, 2004 11:53 am\nPrzeczytałem i...trochę się zawiodłem. Manga nie jest zła, powiem więcej jest całkiem dobra, ale moje oczekiwania były znacznie większe. Tyle było "ochów" i "achów" przed jej wydaniem, że spodziewałem się dzieła wybitnego, jedynego w swoim rodzaju. No, ale może trochę za wcześnie wypowiadam takie osądy. W końcu "BoI" nie składa się tylko z jednego tomu, wszystko jeszcze może się zmienić...\nPost autor: zandam » pn lip 26, 2004 12:32 pm\n2. tomik juz we wrześniu 8) więc się przekonamy Tak czy siak mi się podobało i na pewno kupię resztę chyba ,że się zaczną powtarzać\nPost autor: Remiel » pn lip 26, 2004 1:20 pm\nJa tak czy inaczej podziękuję. Kwestie finansowe i sporo niedokończonych dzieł będących w moim posiadaniu trochę komplikuje sytuację (literatury rzecz jasna nie wspomnę), więc jak uzbieram te serie co zacząłem, albo co najmniej większość, to wówczas pomyślę nad tym komiksem. Ale wątpię... nie chce mi się kupować czegoś co będzie miało kilkanaście tomów Chociaż uzbierać Akirę i tak uważam za konieczne Najlepiej w tych grubszych wersjach Marzenia


Birdaholic Diary: lipca 2017\nNa Wyspach Szczęśliwych. Tenerife - III: Gratisowe dni (27-29 I 2017)\n27.01.17, Los Silos\nCo my właściwie będziemy teraz robić przez dwa i pół dnia na Tenerife? Dobre pytanie. Z gatunków widzieliśmy już niemal wszystko, poza jerzykiem jednobarwnym, którego powinniśmy mieć też szansę zobaczyć na Fuerteventura. Pozostało męczyć temat podgatunków, z mysikrólikiem kanaryjskim na czele - endemitem wyspy, którego widzieliśmy bardzo ulotnie. Stale brakuje nam też kulona distinctus, uszatki canariensis, zięby canariensis, czy makolągwy meadewaldoi. Wypadałoby też choć raz skontrolować zbiorniki ze słodką wodą, których na wyspie jest kilka, pod kątem jakichś amerykańskich gości. Suma sumarum, może okazać się, że czasu nam na to wszystko braknie. Grafik dzisiejszego dnia mocno determinuje wylot Adama, którego musimy (w zasadzie to nie musimy, ale wypadałoby:)) odstawić o 15-tej na lotnisko Tenerife Sur. Powstaje więc pomysł, żeby z rana poczesać krzaki w Los Silos, a następnie spróbować poprawić obserwacje gołębi w Barranco de Ruiz. Jeśli starczy nam czasu, jeszcze w komplecie możemy rozejrzeć się za kulonami w rejonie lotniska.\nStartujemy na końcu nadmorskiego deptaku, prowadzącego z Los Silos w kierunku północno-zachodnim, który od paru lat przyozdobiony jest pokaźnym szkieletem wieloryba. Kilkadziesiąt metrów obok znajdują się Charco Los Chochos - naturalne, głębokie na dwa metry baseny ze słoną wodą, będące efektem ukształtowania terenu przez erupcje wulkaniczne - podobnych basenów jest całkiem sporo na pobliskim odcinku wybrzeża. Adam, Dawid i Paweł ruszają dreptać po krzakach, a ja z Marianem, wykorzystujemy tę chwilę, żeby popatrzeć w ocean. Poza kilkoma mewa romańskimi i przelatującymi daleko czaplami nadobnymi, nie dzieje się nic, ale za to nieopodal naszego auta mam okazję poprawić zdjęcia świergotków kanaryjskich. Nasza ekipa poszukiwawcza powraca za to z bilansem 3 pokrzewek aksamitnych oraz 4 jerzyków, których zdjęcia raczej nie napawają nadzieją na ich oznaczenie. Na pewne jerzyki jednobarwne trzeba chyba będzie jeszcze poczekać. Opuszczając Los Silos zatrzymujemy się jeszcze na foto pod muralem przedstawiającym płetwala błękitnego - szkoda, że nie zechciał się nam taki przytrafić podczas rejsu. Paweł namiętnie próbuje wyczesać jakąś siewkę na poszarpanym wybrzeżu i w końcu dopina swego, wynajdując "prawie błotowca" - czyli kulika mniejszego ;).\nSzkielet wieloryba w Los Silos\nW tle widoczna nasza "droga śmierci" - serpentyna, którą codziennie wydostajemy się z Los Silos\nLos Silos - stromo tu, ale to standard na Tenerife\nPod muralem z płetwalem błękitnym\nSkoro nigdzie nam się specjalnie nie śpieszy, nadszedł czas żeby zwiedzić wreszcie Garachico, malowniczo położone wśród tarasowych pól bananowych u podnóża klifów La Culata. Dużą przyjemność sprawia już samo spacerowanie po nierównych ulicach i podziwianie tradycyjnych białych domów rybackich. Zważywszy na historię miejscowości - cud, że jeszcze tu stoją. Garachico, założone przez genueńskiego bankiera Cristobal de Ponte po podbiciu Teneryfy w 1496 roku, w ciągu najbliższego stulecia przekształciło się w główny port wyspy, przede wszystkim eksportując cukier i wino. Kolejny wiek nie był już jednak tak łaskawy - w 1646 roku doszło do osunięcia się ziemi, w wyniku którego zginęło ok. 100 osób, a 40 statków zostało zatopionych. 5 maja 1706 roku wybuch wulkanu Trevejo zakończył złoty okres w historii miasta. Siedem warstw lawy spłynęło po zboczu Garachico, równając z ziemią i grzebiąc znaczną część miasta, a przede wszystkim port, który został praktycznie całkowicie zniszczony. Reszty dopełniły epidemie, pożary i inne kataklizmy - aż do trzęsienia ziemi w 1905 roku. Na zastygłej lawie odbudowano to, co możemy zobaczyć dzisiaj. Będąc w Garachico z pewnością trzeba odwiedzić centralny Plaza de la Libertad. przy którym znajdują się najważniejsze zabytki: Iglesia de Santa Ana, położony naprzeciw Ex-Convento de San Francisco, w którym znajdują się muzea: miasta i nauk przyrodniczych oraz Casa Palacio de los Condes de la Gomera. Pomiędzy niskimi drzewami porastającymi plac, ukryty jest pomnik Simona Bolivara - byłego naczelnika i prezydenta Wenezueli, którego rodzina pochodziła właśnie stąd.\nGarachico, Iglesia de Santa Ana\nGarachico, Iglesia de San Francisco\nGarachico, budynek magistratu\nKolejne minuty to powtórka z pierwszego pełnego dnia naszego pobytu na Tenerife - z Los Realejos pniemy się w kierunku Barranco de Ruiz - z tą różnicą, że zaraz za Icod el Alto skręcamy w prawo, tak żeby dostać się na wschodnią flankę wąwozu, skąd powinniśmy mieć dobry widok na miejsce, w które ostatnim razem zlatywała większość gołębi. Parkujemy na poboczu i wchodzimy na ścieżkę, oznakowaną jako peligrosa. O tym, jakie czai się tu niebezpieczeństwo, dowiadujemy się po przejściu 100 metrów - ścieżka jest zawalona głazami, które urwały się ze ściany powyżej. Przejść może by i się dało, gdyby nie brama z siatką, oznakowana jednoznacznym prohibido el paso - czyli no pasaran! W dolnej części siatka jest jednak dziurawa, a dziura spora na tyle, że stanowi wręcz niepisane zaproszenie do jej sforsowania dla Mariana i Adama. Zanim zdążę wyrazić swoją opinię, koledzy już znikają mi z pola widzenia. Ledwo się tak stanie, a od strony ulicy nadchodzi dwóch serwisantów, którzy dochodzą do bramy i w wymowny sposób debatują na temat dziury w siatce. Jeden z nich powraca do auta i po chwili taszczy już ze sobą... nową, grubszą siatkę i narzędzia do jej montażu. Będzie wesoło. Udając, że wcale nie uczestniczymy tu w żadnej kontrabandzie, zajmujemy się ptakami. Gołębie wprawdzie latają nad wąwozem, ale w zdecydowanie mniejszej liczbie i o wiele dalej, niż poprzednio. Wygląda na to, że nie był to najlepszy pomysł, żeby zajeżdżać wąwóz od wschodu. Skoro jednak już tu dotarliśmy przechodzimy się kilkaset metrów wzdłuż Barranco de Ruiz w drugą, dozwoloną stronę, co skutkuje obserwacjami pary góropatw berberyjskich, modraszek i świstunek kanaryjskich, kanarków, pokrzewki aksamitnej oraz dwóch rudzików podgatunku superbus. Niestety, nie udaje nam się zobaczyć mysikrólików... W pewnym momencie w wąwozie płoszą się gołębie skalne, co jest oznaką pojawienia się sokoła wędrownego, który daje zresztą świetny pokaz wokalny. W międzyczasie docierają do nas Marian z Adamem, którzy dłuższą chwilę czekać musieli na odejście serwisantów, a następnie forsowali siatkę... od góry. Cóż, jak ktoś woli gimnastykę zamiast ptaków... :).\nKoniec żartów i koniec przejścia\nŚwistunka kanaryjska (Phylloscopus canariensis)\nBarranco de Ruiz z widocznym w tle Pico del Teide\nJeszcze w paru miejscach próbujemy odbijać w boczne drogi, prowadzące wyżej, w miejsca, gdzie szosa przebiega nad linią sosnowego lasu, ale nawet te manewry nie przybliżają nas do mysikrólików. W końcu dochodzimy do wniosku, że jutro mamy na nie cały dzień, a tymczasem pora już zmierzać w kierunku południowego wybrzeża i zakończyć wspólny pobyt na Tenerife jakimś spektakularnym kulonem. ;) Informacje o tym gatunku, które udało się pozyskać przed wyjazdem, wskazują na El Medano, co jest nam bardzo na rękę, bo stamtąd do lotniska jest jak rzut beretem. Pierwsze współrzędne wyprowadzają nas jednak na kamienistą plażę, gdzie co najwyżej pooglądać możemy kraby, dzielnie walczące na mokrych kamieniach z naporem fal. Po przerwie na zakupy w HyperDino, próbujemy w kolejnym miejscu. Tym razem teren wygląda idealnie - taka półpustynia z dużą ilością suchych krzaków - w podobnym biotopie obserwowałem kulony w Izraelu czy Maroku. Różnica jest jednak zasadnicza - we wspomnianych krajach, po kilkudziesięciominutowym spacerze po takim siedlisku, dałoby się zobaczyć z 20-30 gatunków. Tutaj zaś bieda, aż piszczy - dwa świergotki kanaryjskie, to chyba jakiś żart. Poza tym, jedyną formą życia jest jakiś mały stawonóg wielkości trzech ziarnek piasku, który zresztą i tak od razu kryje się pod jednym z kamieni - jakby zawstydzony swoim wychylającym się przed szereg jestestwem. Przydałoby się już zmienić teren - najlepiej na inną wyspę, bo Tenerife zaczyna nas już nużyć swoim zestawem gatunkowym. Na to jednak musimy poczekać do pojutrza.\nW biotopie mysikrólikowym\nHyperDyno - wybór ryb nieco się różni od tego w naszym "Rybexie" ;)\nPółpustynia bez życia\nPonieważ Adam rezerwował swój bilet przez telefon, nie ma przy sobie karty pokładowej - nie wiadomo czy będzie to stanowiło większy problem, ale na wszelki wypadek udaję się z nim na lotnisko żeby wesprzeć go swoim angielskim. Język ten przydaje się tu jednak tak samo, jak suahili, bowiem zarówno facet w lotniskowej informacji (!), jak i przyjmujący bagaże do odprawy, z uporem maniaka próbują porozumieć się z nami w jedynym znanym sobie języku - hiszpańskim. Przy stanowisku odprawy jest już w ogóle cyrk na kółkach, ponieważ radosna obsługa odmawia przyjęcia bagaży od polskiej rodziny, próbującej odprawić się przed Adamem. Włączam się do negocjacji i jak się okazuje, z niewiadomych przyczyn uznano, że wszystkie bagaże główne przypisane są na jedną osobę. Kabaret. Na szczęście skecz nie ma kontynuacji podczas odprawy Adama, któremu wydrukowana zostaje bezpłatnie karta pokładowa. Życzymy sobie powodzenia, a ja jestem w stu procentach pewny, że nam, na Tenerife, przyda się ono bardziej.\nBędąc w El Medano, rzucił nam się w oczy wystający w ocean przylądek Punta de Abona, zwieńczony latarnią morską - na oko, oddalony o jakieś 20 kilometrów na wschód. Z braku lepszych pomysłów na ptaki, postawiamy podjechać tam, żeby popatrzeć chwilę na wodę. Celowo nie piszę "na ptaki", bo oczywiście nie widzimy niczego co miałoby skrzydła. Na pocieszenie pozostaje nam widok stadka grindwali krótkopłetwych, które szczególnie cieszą Dawida.\nWidoczne z oddali ruiny kościoła Abades w opuszczonej wsi Leper\nŻeby jednak zakończyć dzisiejszy dzień jakimś wyraźniejszym akcentem, proponuję odwiedziny dwóch pobliskich atrakcji, natury nieprzyrodniczej. Pierwsza z nich to pirámides de Güímar - zrekonstruowane szczątki sześciu tajemniczych budowli, które według niektórych hipotez mają być obserwatoriami astronomicznymi Guanczów (podczas przesilenia letniego z platformy na najwyższej z piramid ujrzeć można podwójny zachód słońca). Według innych, to z kolei jeden wielki pic na wodę, bowiem niedawno ustalono, że zostały one zbudowane bezpośrednio na warstwach, zawierających... XIX-wieczną ceramikę. Dopóki jednak nie udało się potwierdzić w stu procentach żadnej z tych tez, biznes kwitnie tu na całego. Jeżeli spodziewacie się czegoś na kształt azteckich piramid w Teotihuacán, przeżyjecie rozczarowanie, bowiem ich odpowiedniki z Güímar niewiele różnią się od powszechnych na wyspie tarasów uprawowych. Gdyby jednak ktoś zdecydował się zapłacić 18 EUR za przejście kilometrowym szlakiem pomiędzy kupami kamieni, to musi pamiętać, że trasa pochłania około godziny, a ekspozycja zamykana jest o 18-tej. Nam udaje się znaleźć darmową dziurę w płocie, przez którą widać w zasadzie wszystko co trzeba. Jeśli ktoś nie jest skrajnym fanem archeologii, polecam właśnie to rozwiązanie.\nZ Güímar niedaleko (11 km) jest do miasteczka Candelaria - a to miejsce, które z pewnością warto odwiedzić będąc na wschodnim wybrzeżu Tenerife. Położona bezpośrednio nad oceanem mieścina słynie przede wszystkim jako najważniejszy ośrodek kultu maryjnego i główny cel pielgrzymek na Wyspach Kanaryjskich. Jak głosi legenda, w XIV wieku dwójka pasterzy odnalazła na plaży posążek przedstawiający kobietę z dzieciątkiem i świecą (hiszp. candela - świeca). Figurka była przedmiotem kultu wśród Guanczów, którzy przechowywali ją w jaskini i nazywali ją Chaxiraxi. Po podboju Tenerife przez Hiszpanów, przeniesiona została do innej groty - Cueva de Achbinico, gdzie przebywała do 1826 roku, kiedy zabrały ją... wody oceanu, Kilka lat później miejscowy rzeźbiarz Estévez del Sacramento stworzył nową figurkę, którą po dzień dzisiejszy można oglądać we wnętrzu, powstałej całkiem niedawno (1959) Basílica de Nuestra Señora de Candelaria. Miejsce to znajduje się przy głównym, dużym placu - Plaza Patrona de Canarias, na którego wschodniej flance zobaczyć można inne ciekawe zabytki: Estatuas De Los Menceyes - dziewięć brązowych posągów wielkich wodzów Guanczów (menceyów), rządzących dziewięcioma okręgami, na które podzielona była dawniej Tenerife. Przedstawieni są tu Acaymo (mencey Tacoronte), Adjona (mencey Abona), Anaterve (mencey Güímar), Bencomo (mencey Taoro), Beneharo (mencey Anaga), Pelicar (mencey Icod), Pelinor (mencey Adeje), Romen (mencey Daute) oraz Tegueste (mencey Tegueste), Za ich plecami, fale Atlantyku obmywają piaski jednej z kilku czarnych plaż w Candelaria. Na południowym krańcu promenady, przy której znajdują się posągi, zlokalizowana jest grota Cueva de Achbinico, w której rdzenni mieszkańcy Tenerife oddawali niegdyś cześć Czarnej Madonnie. Aha - jeszcze jedno. Zwiedzając bazylikę, warto odwiedzić pomieszczenie w jednej z bocznych naw, w której znajduje się chyba najbardziej naturalny, plastyczny i żywy posąg ukrzyżowanego Chrystusa, jaki miałem okazję widzieć - jego spojrzenie naprawdę przeszywa...\nCandelaria, Basílica de Nuestra Señora de Candelaria\nCandelaria: Estatuas De Los Menceyes\nCandelaria: Cueva de Achbinico, w której przechowywano świętą figurę Maryi\nCandelaria: Plaza Patrona de Canarias\nCandelaria, święta figura maryjna w Basílica de Nuestra Señora de Candelaria\nZ Candelaria mamy już łatwą drogę do domu - 80 kilometrów po kulturalnych autostradach przez San Cristóbal de La Laguna i północne wybrzeże wyspy. Plus 100 do komfortu!\nNie było nas jeszcze w północno-wschodniej części wyspy, a jednocześnie ciągnęło nas tam parę spraw: chęć zobaczenia najlepiej zachowanych fragmentów dziewiczych lasów wawrzynowych, ochota na mysikrólika kanaryjskiego i lokalny podgatunek zięby oraz po prostu żądza nowych wrażeń i widoków. Od kolegi Sergiusza Owczarka, który wizytował te rejony parę dni temu dowiadujemy się, że w miejscowości San Andrés obserwował on stadko jerzyków jednobarwnych, których stale nam brakuje. Ponadto, właśnie w tej okolicy znajdowało się też kilka bardziej znanych wśród ptasiarzy zbiorniczków ze słodką wodą, a nasze pragnienie wyczesania jakiegoś "Amerykańca" nadal nie zostało zaspokojone. Plan na ostatni dzień pobytu na Tenerife, był więc z grubsza gotowy. Ktoś (zgadnijcie kto?) rzucił jeszcze pomysł ponownego wypłynięcia w rejs na walenie, ale nawet pomijając rozważania nad sensem wydawania pieniędzy, żeby obejrzeć, najpewniej dokładnie ten sam zestaw co parę dni temu, dzisiejszy ocean to nie było miejsce na relaksujące wycieczki. Kilkumetrowe fale roztrzaskiwały się o kamieniste wybrzeże w Los Silos z budzącą respekt siłą i jeśli miałbym już wypłynąć w takich warunkach, to na pewno nie takim katamaranem-łupiną, jak ostatnio - co, jak co, ale nie nazywam się Thor Heyerdahl.\nMorze nie zachęca do rejsu...\nObserwacje rozpoczynamy w stolicy wyspy i prowincji o tej samej nazwie - Santa Cruz de Tenerife, która jest pełnym życia miastem portowym. Zatrzymujemy się w pobliżu długiego basenu portowego, stanowiącego schronienie dla pływających platform wiertniczych, kontenerowców i paru liniowców. Kontrolujemy ocean, przyglądamy się niebu, ale nie widzimy niczego interesującego. Najciekawszym spostrzeżeniem z tego miejsca jest chyba ogromna ilość rowerzystów - skądś się w sumie muszą brać Ci wszyscy hiszpańscy potentaci kolarstwa szosowego.\nPlatforma wiertnicza nieopodal Santa Cruz de Tenerife\nSan Andrés: Avenida Marítima de San Andrés\nSan Andrés - nasz kolejny przystanek - to bardzo ładnie usytuowana kolorowa miejscowość, zbudowana na skalnym zboczu u podnóża gór Anaga. Ponieważ przyjeżdżamy tu dla jerzyków, lokujemy się na nabrzeżnej promenadzie, przy głównej ulicy, Avenida Marítima de San Andrés, skąd rozpościera się najkorzystniejszy, niczym nieograniczony widok na nieboskłon. Nad górami udaje nam się zobaczyć trzy pustułki i kruka lokalnych podgatunków... I to by było na tyle. Trochę ciekawiej (choć w kanaryjskich standardach) jest na oceanie, gdzie odnotowujemy rybitwę czubatą, dwie śmieszki i czaplę siwą (tak, człowiek cieszy się tu z takich obserwacji). Na szczęście dojrzeć można też grupkę czterech grindwali krótkopłetwych - te, przynajmniej dają nam pewien zastrzyk endorfin, które dotąd musieliśmy uzupełniać wcinając hiszpańskie słodycze. Z miasteczka wyjeżdżamy drogą TF-121 na wschód i po trzech kilometrach przystajemy na Mirador Las Teresitas, skąd rozpościera się widok na najsłynniejszą plażę na Tenerife - Playa de Las Teresitas. Ciekawostką jest, że jej złocisty piasek przywieziono tu z Sahary. Swoją popularność zawdzięcza też wygiętemu w cięciwę falochronowi, dzięki któremu przylegające doń wody są idealne do kąpieli. W rytmach hiszpańskiej muzyki z parkującego obok auta, przyglądamy się chwilę młodzieży grającej w ringo, kołyszącym się na falach rybackim łodziom, a przy okazji w kadr napataczają się kanarki i dwie góropatwy berberyjskie. A na oceanie, honor znów ratują grindwale - tym razem, w sile dziesięciu osobników. Co byśmy bez nich zrobili? ;)\nPlaya de Las Teresitas i San Andrés\nPo kilku minutach ostrej wspinaczki, droga kończy się w Igueste de San Andrés - jesteśmy teraz najdalej na wschód, podczas naszego pobytu na Tenerife. Lokalizacja miejscowości jest prawdziwie urokliwa - składa się ona w zasadzie z dwóch ulicówek, oddzielonych płytkim wąwozem o tej samej nazwie, którego dnem płynie wąska strużka otoczona zaroślami trzciny papirusowej. Ściany wąwozu porasta zaś jeden wielki rajski ogród, pełen soczystej zieleni bananowców, figowców i awokado, pokryty kolorowym dywanem kwiatów i rododendronów. W odróżnieniu od Masca, miejsce zdaje się bardziej tętnić życiem - choć gatunkowo jest bardzo podobnie. Różnicę czynią pierwiosnki (co najmniej trzy) oraz ładna amerykańska papuga - szmaragdolotka andyjska, którą jednak z całą pewnością potraktować można jako uciekiniera. Przechodzimy na wschodnią stronę wąwozu i wdrapując się pomiędzy malowniczo położonymi białymi domami, wydostajemy się na Plaza San Pedro, przy którym zlokalizowany jest Iglesia De San Pedro Apostol - jego wieżyczka zwieńczona jest ciekawą figurą Chrystusa z rozpostartymi ramionami, przywodząca na myśl monumentalną statuę z Rio de Janeiro. Do auta wracamy wzdłuż mocno wyschniętego cieku, który przypomina zagrodę dla drobiu hodowlanego - o miejsce przy wodopoju rywalizują piżmówki amerykańskie, sołtysy krzyżówek, kury i gołębie miejskie - te pierwsze przyłapujemy nawet na... kanibalizmie! Z "normalnych" ptaków trafiają się dwie pary pliszek górskich canariensis oraz sześć kokoszek. Pawła intryguje głos dobiegający z bujnych ogrodów na dnie wąwozu - ciężko przyrównać go do czegokolwiek znanego. Jak się później okazało, był to zapewne któryś z afrykańskich szpakowatych, błyszczaków - kolejny uciekinier z kategorii L(oro Park). Przesadzają chwilami Ci Hiszpanie...\nBananowiec (Musa paradisiaca)\nDaktylowiec (Phoenix L.)\nPiżmówki amerykańskie (Cairina moschata)\nPiżmówka amerykańska (Cairina moschata) w wersji kanibalistycznej\nPliszka górska (Motacilla cinerea canariensis)\nZ Igueste de San Andreas musimy się wrócić do San Andrés, gdzie obieramy kierunek na północ. Kierujemy się teraz w stronę Mirador Pico Del Inglés i lasów wawrzynowych. Duże przewyższenia, niekończące się serpentyny i zakręty przyprawiające o mdłości, wiodą przez młody iglasty las. Gdzieś tu, postanawiamy rozprawić się z mysikrólikiem kanaryjskim. Wybieramy losowe miejsce z optymalnym biotopem - z jednej strony stroma ściana z wysokimi sosnami, z drugiej przepaść, na krawędzi której rosną półmetrowe iglaczki. Typ okazuje się dobry! Reakcja na wabienie jest błyskawiczna - mysikrólik pokazuje się na chwilę na krawędzi stromej ściany, po czym zlatuje w dół urwiska. Żeby poprawić kąt widzenia wchodzimy na betonowe słupki, oddzielające drogę od przepaści i w tym momencie, Dawid zauważa leżący za jednym ze słupków... Ipod. Udaje się nam go uruchomić - na szczęście nie ma hasła dostępu, a baterii wciąż blisko połowa - mimo, iż ostatnie zapisane zdjęcie (z okolicy w której jesteśmy), jest sprzed blisko tygodnia, a temperatury tu nie rozpieszczają. Z Dawidem rozpoczynamy kilkunastominutowe "śledztwo", w ramach którego udaje nam się ustalić, że znalezisko jest własnością pary starszych i lubiących podróże Kanadyjczyków (o imionach David i Nancy), którzy na Teneryfie bawią od kilku tygodni. To jednak wciąż za mało. Wreszcie znajdujemy wizytówkę - są dwa numery telefonów, adres pracy oraz mail. Jest też "mesendżerowy" ślad prawdopodobnej żony. Trzeba działać. Próbuję dzwonić na oba numery, ale chociaż mam sygnał i na pulpicie wyświetlają mi się nazwy kanadyjskich stanów, odzewu brak. Podobnie z sms-ami z prośbą o kontakt. Przekopuję więc Facebooka, aż wreszcie udaje mi się znaleźć tego samego człowieka. Wysyłam zaproszenie do znajomych, pozostawiam wiadomość w skrzynce. Piszę maila. Odpowiedzi jednak nie ma. Gdyby udało się połączyć z wi-fi z i-poda, może trafilibyśmy na nowy ślad... Okazja taka, nadarzy się dopiero po powrocie do Polski. Udaje mi się znaleźć maila pani Nancy, na łamach którego dziękuje ona ambasadzie w Madrycie, za pomoc, której ta udzieliła im "po tym, co spotkało ich na Teneryfie dwa tygodnie temu". Skrobię maila i już po dwóch minutach mam odpowiedź, a po kilku dalszych telefonuje już do mnie pan David - z zastępczego telefonu. Tamte przepadły, razem z Ipodem, dokumentami i kosztownościami, kiedy ukradziono im plecak na drodze do Mirador Pico Del Ingles. Jest zszokowany, nie kryje radości - przyznaje, że chociaż spisał już pamiątki z wakacji na straty, w głębi duszy liczył, że jakimś cudem znajdą go miłosierni Samarytanie - do tego anglojęzyczni ;). Co za historia! Jak to się stało, że złodzieje pozbyli się tableta za kilkaset dolarów? Może wypadł im z ukradzionego plecaka, podczas ucieczki motocyklem? A może po prostu obawiali się, że za jego pomocą zostaną namierzeni przez policję? W sumie to nieistotne. Ważne, że urządzenie z bezcenną dla właścicieli zawartością (w albumach znajdowały się tysiące zdjęć z 5-6 lat) powróciło do nich, jeszcze na schyłku ich pobytu na Wyspach Szczęśliwych. Takie historie z happy endem cieszą niesamowicie!\nDroga do Mirador Pico Del Inglés\nMysikrólik "kanaryjski" (Regulus regulus teneriffae)\nPowróćmy jednak do bieżących wydarzeń. Dojeżdżamy do usytuowanego na zielonym dachu masywu Anaga, Mirador del Pico del Inglés. Przewodniki zgodne są co do tego, że to jeden z najatrakcyjniejszych punktów widokowych na wyspie - patrząc na wschód, przy bezchmurnej aurze, widok obejmuje cały masyw aż do miasta Santa Cruz. W kierunku zachodu, sama wyspa Teneryfa majestatycznie wznosić się ma ponad morze, z górą Teide na jej szczycie. W środku, z morza wyłaniać się powinny wyspy Gran Canaria i La Palma. No, ale to przy dobrej widoczności, a dzisiejszej daleko do takiej - cała okolica spowita jest bowiem nieprzenikliwie gęstą mgłą. W sumie to zastanawiamy się nad istotą zatrzymywania się w tym miejscu, ale wszystkie czarne myśli mijają, kiedy naszych uszu dochodzą głosy mysikrólików! Po chwili, przed lufami naszych obiektywów ugania się już kilka ptaków, które jednak ustrzelić jest niezwykle ciężko - przede wszystkim z powodu ich bliskości oraz ruchliwości, w panujących warunkach pogodowych wyzwalających okrutne czasy naświetlania. Na dokładkę dostajemy też parę zięb podgatunku canariensis, wydzielonego niedawno z "ogólnokanaryjskiego" podgatunku tintillon. No to teraz czekamy na kolejne wyodrębnienie - bo jeśli to nie jest kandydat do splitu, no to już nie wiem, co miałoby nim na Tenerife być :).\nZięba (Fringilla coelebs canariensis)\nKierujemy się na zachód i wjeżdżamy wreszcie w gęsty i ciemny, piękny las wawrzynowy, który swoim kobiercem pokrywa całą drogę. Naprawdę, warto przyjechać tu tylko dla zobaczenia tej formacji. Las wawrzynowy, który aktualnie istnieje na Teneryfie, miał swój początek w starych lasach trzeciorzędowych basenu morza Śródziemnego, które zniknęły miliony lat temu. Las, przez który właśnie przejeżdżamy, złożony jest z około dwudziestu różnych gatunków drzew, pod którymi rozwija się duża ilość paproci, mchu i innych roślin właściwych zacienionemu środowisku. Rodzina wawrzynowatych jest tu reprezentowana głównie przez cztery odmiany: wawrzyn kanaryjski (Laurus novocanariensis), smaczliwka indyjska (Persea Indica), lipa (Ocotea Foetens) oraz Apollonias Barbujana, choć zobaczyć można również inne gatunki z innych rodzajów, takie jak ostrokrzew kanaryjski (Ilex canariensis), Visnea mocanera czy Picconia excelsa. W miejscach, gdzie nastąpiła degradacja pierwotnego lasu wawrzynowego, wytworzyła się unikatowa formacja Fayal-brezal, złożona przede wszystkim z Myrica Faya i wrzośca drzewiastego (Erica arborea). Poczuć się tu można jak w indonezyjskiej dżungli i tylko szkoda, że nie ma tu tyle samo życia.\nNa wylocie z lasów masywu Anaga, zatrzymujemy się na jeszcze jednym malowniczym punkcie widokowym - Mirador de Jardina, który oferuje przepiękny widok na sielską dolinę La Laguna (w czasach Guanczów zwaną doliną Aguere), wąwóz Barranco de Tahodio, na którego ściany zachodzą obrzeża lasów trzeciorzędowych oraz dolinę Orotavy, z ukrytym za mgłą Pico del Teide. U obwoźnego sklepikarza zakupujemy kiść bananów (typical canarian!) oraz znane nam już kruche placki pelota de gofio (mucho typical!) - warto było nieco przepłacić, bo na okruchy tych drugich, przylatuje do nas samiec zięby canariensis. Rzut oka na krajobraz pod nami, skutkuje z kolei obserwacją stadka sześciu góropatw berberyjskich, paru kosów cabrerae oraz królika. Tenerife nauczyła nas już dawno, że na bezrybiu i rak ryba i cieszyć się należy z wszystkiego.\nMirador de Jardina: widok na dolinę La Laguna\nGóropatwy berberyjskie (Alectoris barbara)\nNastroje mogły nam poprawić zbiorniki wodne. Pierwszy w kolejności jest Embalse de Molina, na którym w 2004 roku obserwowano czerniczkę. Na powitanie, całujemy klamkę bramy, uniemożliwiającej nam jakikolwiek rzut oka na wodę. Nie pozostaje nam nic innego jak drapać się po błotnistym zboczu, wynoszącym się kilkadziesiąt metrów nad akwen, na lewo od ogrodzenia. Embalse de Molina okazuje się być wybetonowaną kałużą, która w Polsce nie wzruszyłaby żadnego ptasiarza i mogłaby uchodzić, co najwyżej za odstojnik oczyszczalni ścieków. Ptaki są dosłownie cztery: czapla siwa, kwokacz i dwa brodźce piskliwe. Niby biednie, ale dwa ostatnie gatunki dochodzą nam do listy wyprawowej, która siewkami dotąd nie grzeszyła. Strat jednak więcej niż zysków - schodząc pakuję się w jakiś kaktus, którego kwiaty eksplodują i oklejają moje ubranie lepką białą mazią. Jeszcze ciekawiej jest, kiedy wchodzimy do auta i uderza nas w nozdrza zapach... gnojówki. Ktoś chyba wdepnął - kwituje Dawid. W zasadzie, wdepnęliśmy wszyscy - błoto po, którym się drapaliśmy, było tak naprawdę zmieszane z gliną, najwyraźniej wymytą z pobliskich pól. Uch, czeka nas solidne mycie butów i wietrzenie auta.\nEmbalse de Molina\nKilka kilometrów na północ zlokalizowane są dwa pozostałe akweny wodne - Charcas de Tejina. Jeden z nich jest wyschnięty i służy aktualnie za pastwisko dla kóz, natomiast na drugim obserwujemy ptaki z "aż" czterech gatunków: łyski (10), kokoszki (4), czernice (4) oraz samca bączka. Miłośnicy ptactwa wodnego nie znajdą na Kanarach zbyt wielu okazji, żeby się wyszaleć.\nCharcas de Tejina\nBączek (Ixobrychus mintus) - digiscoping\nPraca na dziś skończona i teraz czekają nas już tylko przyjemności ;). Jeszcze przed wjazdem na autostradę, która zaprowadzi nas do Los Silos, znajdujemy otwartą knajpkę, gdzie zamawiamy pieczone kurczaki, frytki i porządny dzban lokalnego wina. Kelner, przyjmujący nasze zamówienia, prawie mdleje z zachwytu nad wyborem jadłospisu, ale na szczęście tym razem nie były to tylko czcze przechwałki - solidnie i treściwie napełniamy żołądki. Krótka sjesta mija nam na rozmowach z Ukraińcem, mieszkającym od paru lat na Tenerife, który wręcz namawia nas do pozostania na wyspie - bo w Polszy to i zimno będziemy mieli i pracy niet. Racji w tym sporo, ale przynajmniej ptaków więcej, a dzięki nim, nie dość że cieplej się często robi, to i praca się nierzadko znajdzie. ;)\nPonieważ o 13:50 wylatujemy z Tenerife na Fuerteventura, w południe musimy się już zameldować na lotnisku Norte w San Cristóbal de La Laguna. Czasu na ptaki mamy więc tyle co nic, więc postanawiamy podjechać tylko w pobliską dolinę La Laguna, widzianą z Mirador de Jardina, która sprawiała wrażenie biotopu idealnego, dla wciąż niewidzianych przez nas lokalnych podgatunków makolągw i szczygła. Rano pakujemy walizki, a ja rzucając kubkiem do otwartej walizki, rozpoczynam dzień od zbicia butelki najlepszego gatunkowo wina, które zakupiłem jako pamiątkę z wakacji. To zły znak - kwituje Paweł. Oby dotyczyło to tylko planowanych poszukiwań ptaków, a nie lotu na Fuertę... Tak czy inaczej, podsumować trzeba, że wino na tym wyjeździe leje się strumieniami.\nDostęp do interesującej nas części doliny możliwy jest z miejscowości Las Mercedes, położonej u samego podnóża gór Anaga. To znaczy - byłby w pełni możliwy, gdyby nie wszędobylskie ostrzeżenia w stylu "Coto privado" czy "Prohibida La Entrada", które zrozumieją nawet najwięksi językowi laicy. Mimo to, zanim zostajemy przegonieni przez bezkompromisowego macho (a raczej jego psa), do którego należy wybrany przez nas skrawek ciekawego terenu, udaje nam się chwilę pokrążyć po okolicy i wydobyć z niej rudzika podgatunku superbus, kilka lokalnych kosów i świstunek kanaryjskich oraz głosy góropatw berberyjskich. Tenerife ptasiarsko żegnamy ponowną wizytą na Mirador de Jardina, gdzie i tym razem nie zawodzi nas dobrze współpracująca zięba.\nRudzik (Erithacus rubecula superbus)\nDolina La Laguna\nNiedługo potem, po terenowo dość jałowym poranku, z nieskrywaną ulgą odprawiamy nasze bagaże na popołudniowy lot na Fuerteventura. Chociaż na Tenerife udało nam się zrealizować najważniejsze punkty naszego planu, przez tydzień czasu widzieliśmy tu ptaki z zaledwie 45 gatunków i ta monotonia stawała się już naszym przekleństwem. Na szczęście, teraz tylko krótki, trwający niecałą godzinę lot niewielkim samolotem linii Binter Canarias i staniemy w obliczu nowych wyzwań. Tuż przed 14-tą, zgodnie z planem odbijamy się od pasa startowego i z każdą chwilą oddalamy się od - z tej perspektywy wreszcie widocznego kopca Pico del Teide...\nPico del Teide - na pożegnanie z Tenerife\nAutor: Birdaholic Diary o 21:29 2 komentarze:\nNa Wyspach Szczęśliwych. Tenerife - III: Gratisowe...