Ranni w buncie w poprawczaku |\nŚWIAT / / 22.07.2019, godz. 09:51\nKilku osadzonych w zakładzie poprawczym w stanie Nowa Południowa Walia w Australii zostało rannych podczas buntu, który wybuchł na terenie obiektu w niedzielę wieczorem i trwa do tej pory - poinformowała dziś miejscowa policja.\nZamieszki w poprawczaku wybuchły w niedzielę o 20.30 czasu lokalnego (godz. 12.30 w Polsce).\nPortal dziennika "Sydney Morning Herald" pisze, że duża grupa osadzonych wydostała się ze swoich cel i zaatakowała pracowników zakładu. Na miejsce skierowano oddział prewencji. Część uczestników buntu wyszła na dach budynku i tam spędziła noc. Ok. 10-20 osób wciąż pozostaje na dachu - informuje portal.\nOrganizacja reprezentująca strażników przekazała, że napastnicy przy użyciu akcesoriów ogrodniczych zaatakowali też skazanych za przestępstwa seksualne.\nJeden z nastolatków ma rany kłute i w stanie ciężkim został przewieziony do szpitala w Sydney. Czterech innych podopiecznych, również z ranami kłutymi, zostało przewiezionych do szpitala w Gosford. Jeden z nastoletnich osadzonych ma skręconą kostkę, a inny złamany nos.\nPolicja zapewnia, że żaden z osadzonych nie uciekł z poprawczaka. Zakład, w którym trwają zamieszki, jest największym poprawczakiem w stanie Nowa Południowa Walia.\nTEMATY: bunt, ranni, poprawczak, Australia


Za darmo skorzystasz z gogli VR - HTC Vive! W salonach T-Mobile! | 90sekund.pl - CZAS NA TECHNOLOGIE\nT-Mobile ma jedną z najciekawszych propozycji promocyjnych, z jakimi się spotkałem w ostatnim czasie. Oto będziesz mógł/mogła osobiście przetestować, jak wygląda i z czym się je wirtualna rzeczywistość! Bo co tam czytanie na blogach, robienie relacji na YT, pokazywanie piszczących z podniecenia ludzi, a co innego samemu sprawdzić, jak to jest w świecie, którego nie ma, ale istnieje ;).\nJuż od poniedziałku 6 czerwca, w salonach T-Mobile będziesz mógł/mogła wypróbować gogle VR. I to nie byle jakie gogle, bowiem headset od HTC i Valve nazwany Vive, to nie lada gratka dla fanów wirtualnych doznań! Przede wszystkim dlatego, że to jeden z najciekawszych hełmów na rynku. I oczywiście bardzo drogi, ale możesz być pewnym/pewną, że to sama czołówka.\nT-Mobile szykuje akcję na cały okres wakacji, a będzie ona zorganizowana w aż osiemdziesięciu salonach tej sieci w całej Polsce. Oczywiście to nie wszystko. Bo jeśli jesteś (lub być może zostaniesz) fanem albo fanką smartfonów HTC, to skorzystasz przy okazji z licznych promocji, które operator zapowiada na smartfony HTC dostępne w jego ofercie. Cóż, propozycja kusząca, ale…\nHTC Vive – 90sekund.pl\n…tak, trzeba się wpierw zapisać. I możesz to zrobić TUTAJ. Za to pod TYM linkiem znajdziesz listę salonów z adresami, pod które należy się udać, aby z tej rozrywki skorzystać. Nie ukrywam zdziwienia, że w Poznaniu HTC Vive będzie tylko w jednym salonie T-Mobile i do tego przy ul. Murawa 2 (na Winogradach, z dala od ścisłego Centrum), skoro zdecydowanie większym sukcesem akcja cieszyłaby się w jakimś centrum handlowym, w tym mam na myśli to najbardziej reprezentatywne przy ul. Półwiejskiej, czyli Starym Browar… No nic – jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma… chociaż poznańska lokalizacja nie jest porywająca. No ale kto wie, może ktoś z okolicy skorzysta…?\nPełen zestaw HTC Vive – fot. mat. pras.\nOsobiście miałem już Vive na nosie i tak jest faktycznie, że gogle robią wrażenie. W ogóle VR to świetna sprawa, chociaż nie dla wszystkich. Ja odpadam po kilku minutach z uwagi na zawroty głowy, ale ćwiczę się ostatnio trochę z Cardboardem 2 i stwierdzam, że trening czyni mistrza ;). W każdym razie warto sprawdzić, czy jest się w stanie do tego świata wejść, chociaż ze względów zdrowotnych ponoć nie są gogle VR polecane osobom ze zdiagnozowaną epilepsją, więc nim się zapiszesz zadbaj o swoje zdrowotne bezpieczeństwo i upewnij się, czy ta rozrywka jest dla Ciebie(?).\nTagi: cyfrowa polska htc HTC Vive Valve VR 90sekund vr t-mobile vr virtual reality wirtualna rzeczywistość t-mobile


Kredyt gotówkowy a BIK - Ekstra Gotówka\nKiedy decydujemy się na kredyt gotówkowy sprawdzana jest nasza zdolność. Najczęściej banki kierują się historią kredytową w BIK. Czym są punkty w BIK? Jakie mamy realne szanse na dostane kredytu gotówkowego mając ich dużo?\nCzym są punkty kredytowe?\nNa jednym z for internetowych można znaleźć temat punktów kredytowych w BIK. Dlaczego są takie ważne? Banki przed udzieleniem kredytu muszą tak naprawdę oszacować ile ryzykują pożyczając Ci pieniądze. Czasami się zdarza tak, że pieniądze bezpowrotnie znikają. Jak uchronić się przed oszustami? Jeśli chodzi o rynek finansowy wprowadzono pewne udogodnienia. Ocena punktowa ma na celu określenie jak wysoką ma zdolność kredytową klient starający się o pożyczkę. Im wyższa ocena to jesteś dla banku wiarygodnym klientem. Każda placówka ustala sobie pewną uzgodnioną wcześniej normę. Jeśli klient posiada wskaźnik poniżej tej normy to niestety będzie musiał się liczyć z tym, że nie dostanie pożyczki. Pozostają jeszcze negocjacje, ale czy mają one wtedy sens? Wszystko zależy od profilu idealnego klienta. Każdy bank może posiadać zupełnie inny profil. W banku A odmówili Ci kredytu, ale to nie znaczy, że w banku B go nie dostaniesz. Odwiedź EKREDYTOWYmarket.pl - oprocentowanie w bankach, wiele ofert w jednym miejscu!\nJak liczyć te punkty? W tym celu stworzono pewną formułę matematyczną, która ma na celu przydzielenie punktów po każdym wziętym kredycie. Oczywiście takim, który został w całości już spłacony. Klient otrzymuje punkty za różne rzeczy jak na przykład wcześniejszą spłatę pojedynczej raty. Maksymalną ilością punktów jest wartość 631. Dane przedziały są przedstawione za pomocą gwiazdek. Przedstawiają się one następująco:\n-od 192 do 279 to 1 gwiazdka,\n-od 280 do 367 to 2 gwiazdki,\n-od 368 do 455 to 3 gwiazdki,\n-od 456 do 543 to 4 gwiazdki,\n- od 544 do 631 to 5 gwiazdek.\nW przypadku kiedy nigdy nie brałeś żadnego kredytu to ocena nie zostanie naliczona. W pewien sposób to krzywdzące dla innych klientów, gdyż pierwsza pożyczka wiąże się z tym, że niemal zawsze ją dostanie. Niestety zawsze jest ten pierwszy raz. To szansa dla klientów, żeby zbudować pozytywną historię kredytową.\nNa pierwszy plan trzeba sobie wziąć opóźnienie w spłacie kredytu. Temu także podlegają opóźnienia w spłacie miesięcznej raty. Jak w przypadku przedterminowej spłaty są bonusy tak tutaj punkty idą w dół. Wszystko zależy od czasu w jakim rata została opóźniona. Tak czy inaczej, im większy okres zalegania z płatnością tym więcej możemy stracić punktów. Kolejną rzeczą, za którą stracimy sporo punktów to wykorzystanie limitu kredytowego. O co chodzi? Sprawa obejmuje głównie karty kredytowe. Na karcie posiadamy pewien limit jeśli chodzi o gospodarowanie środkami. Jeśli przekroczymy ten limit to niestety będziemy się musieli liczyć z tym, że wpłynie to na naszą historię kredytową. Wpływa na to także duża aktywność kredytowa. Klient, który co chwilę bierze kredyt nie jest traktowany poważnie przez banki.\nNie ma złotego środka jak być branym poważnie przez banki. Po przeanalizowaniu błędów, jakie robią potencjalni kredytobiorcy można dość do wielu wniosków. Zamiast brać co chwilę nowy kredyt pora nauczyć się oszczędzać. Banki dość niepochlebnie patrzą na osoby, które mają problem z oszczędzaniem. Kolejną rzeczą to terminowe spłacanie poprzedniego kredytu. Nie można sobie odpuszczać, gdyż od poprzedniego kredytu zależy czy dostaniemy nowy. Jeśli bank zauważy, że nie mieliśmy problemów z jego spłatą to zaufa nam po raz kolejny. Często na forach można znaleźć pytania od ilu punktów można liczyć na kredyt gotówkowy. Wszystko zależy od określonego banku, bowiem to oni wyznaczają limit. Dlatego zamiast martwić się czy dostaniemy kolejny kredyt zajmijmy się aktualnym. Budowanie historii kredytowej jest zabiegiem czasochłonnym, dlatego na efekty będziemy jeszcze musieli poczekać.\nśroda, maj 31 2017, 10:26


Zakup używanej przyczepy - Wymiana opon Warszawa\nNajłatwiejszym i najtańszym sposobem na rozpoczęcie własnej przygody z karawaningiem jest zakup używanej przyczepy kempingowej. Na co zwrócić szczególną uwagę, by przyczepa nie sprawiała problemów i doskonale spełniała swoją rolę? Specjaliści podkreślają, że największym wrogiem przyczep jest nieszczelność. Wszelkie ślady wilgoci czy zapach stęchlizny wewnątrz przyczepy powinny ją skreślić z listy naszych zainteresowań.\nSprawdźmy też, czy podłoga się nie ugina, co może świadczyć o intensywnym użytkowaniu przyczepy. Dokładnie należy też skontrolować stan techniczny przyczepy. W podwoziu sprawdźmy stan ramy i dyszli, układu hamulcowego, zespołu jezdnego oraz urządzenia najazdowego. Sprawdźmy również stan nadwozia przyczepy. Nie zapominajmy, że przyczepy wyposażone są w instalacje wodne, elektryczne i gazowe, które należy dokładnie skontrolować. Warto oglądać przyczepę w towarzystwie kogoś, kto ma w tym zakresie duże doświadczenie i wskaże nam ewentualne usterki czy też źródła potencjalnych problemów.\nPrevious Post:Przyczepa czy kamper\nNext Post:Historia polskich przyczep


Strona główna » Karty kredytowe » Karty kredytowe bez zaświadczeń o zarobkach jedynie na oświadczenie\nZ kart kredytowych korzysta coraz większa liczba osób. Nic dziwnego. Dzięki niej bowiem mamy możliwość skorzystania z kredytu odnawialnego i przyznawany jest praktycznie bez konieczności wypełniania większych formalności. Można ją dostać nie tylko w bankach ale także, co może być zadziwiające, również w supermarketach. Coraz większe zainteresowanie tym produktem sprawia, że bank oferują swoim klientom nowe rozwiązania, w tym na przykład karty z limitem dla studentów.\nPojawianie się na rynku nowych banków sprawia, że zaostrza się walka o potencjalnego klienta. A nic nie działa na korzyść klienta tak, jak przepychanki między bankami. W wyniku tego pojawiać się zaczęły nowe produkty, takie jak karta bez zaświadczeń oraz BIK (Biuro Informacji Kredytowej – miejsce, do którego trafiają dane każdego kredytobiorcy z informacją, czy zobowiązanie jest spłacane terminowo). Do tej pory uzyskanie karty kredytowej wymagało udokumentowania stałych dochodów. W grę wchodziły zarówno zarobki pochodzące z prowadzenia własnej działalności, jak i te wynikające z podpisanej umowy o pracę.\nStałe dochody mają zagwarantować bankowi, że kredytobiorca będzie w stanie spłacać zaciągnięte zobowiązanie. Czerpiąc z doświadczenia zagranicznego i w Polsce postanowiono, że kryterium dochodowe nie powinno być jedynym, które decyduje o przyznaniu bądź nie karty kredytowej. Wielu klientów bowiem posiada stałe dochody lecz nie może ich udokumentować. Banki doszły więc do wniosku, że nie powinny odmawiać takim osobom kredytów, tym bardziej, że są one w stanie spłacać terminowo zobowiązanie.\nKarty bez zaświadczeń to jeden z bardziej korzystnych dla klienta produktów – przynajmniej ze strony formalnej. Staranie się o nią nie wymaga od klienta przedstawiania stosu odpowiednich dokumentów. Dzięki temu więc uzyskanie kredytu oraz karty jest łatwe, proste i przyjemne. Można go ponadto otrzymać w placówce bankowej, jak i przez Internet. Skupmy się w tym miejscu na samym terminie kredyt bez zaświadczenia, ponieważ może budzić on niewielkie wątpliwości. Oznacza on, że bank nie wymaga od kredytobiorcy przedstawienia żadnych zaświadczeń o zarobkach, co jest praktycznie podstawą do uzyskania kredytu. Nie łudźmy się jednak – nikt na piękne oczy nie da nam pieniędzy. Bank, zamiast wspomnianego już zaświadczenia, wymagać będzie innego poświadczenia, a mianowicie zeznania podatkowego za poprzedni rok (PIT).\nCo różni karty bez zaświadczeń od tych zwykłych z BIK-iem? Przede wszystkim te pierwsze mają niższy limit – przeważnie do tysiąca złotych. Bank nie sprawdza historii kredytowej klienta, ale też nie da mu zbyt dużo gotówki. W ten sposób choć trochę minimalizuje ryzyko związane z ewentualnym nieterminowym spłacaniem zobowiązania. Z jednej strony rozwiązanie to jest bardzo korzystne dla studentów bądź osób, które mają nieciekawą historię kredytową lub też takich, którzy są w trakcie spłacania jakiegoś zobowiązania i po prostu bank nie da im kolejnego kredytu. Z drugiej jednak osoba, która nie ma środków do życia i jest bankrutem. W każdej chwili może wziąć kolejne zobowiązanie.\nJak już wspomnieliśmy na karcie bez BIK widnieje limit w kwocie tysiąca złotych. Kiedy klient chciałby otrzymać większy kredyt zobowiązany będzie do przedstawienia bankowi normalnego zaświadczenia o zarobkach.\nPrzed zdecydowaniem się na kartę kredytową bez zaświadczeń należy zorientować się, co faktycznie wchodzi w skład kosztów związanych z jej korzystaniem. Do najważniejszych haczyków należą: niższy limit, brak jakichkolwiek dodatków oraz wysokie oprocentowanie.\nBIK i BIG – jak sprawdzić swój status?\nW Biurze Informacji Kredytowej swój status możemy sprawdzić raz na sześć miesięcy. Po wypełnieniu odpowiedniego wniosku znajdującego się na stronie internetowej, przesłany zostanie na nasz adres raport zawierający zgromadzone do tej pory informacje na nasz temat. Można go także odebrać osobiście w biurze BIK. Podobnie rzecz się ma ze sprawdzeniem statusu w Biurze Informacji Gospodarczej. Każdy z nas ma prawo do otrzymania bezpłatnego raportu raz pół roku. Także należy pobrać i wypełnić wniosek, z odpowiedniej strony w Internecie, a następnie odesłać go do biura BIG. Można go również odebrać osobiście.


Kombatanci bez wsparcia władz w Poznaniu? | wMeritum.pl\nKombatanci bez wsparcia władz w Poznaniu?\n1 marca to Narodowy Dzień Pamięci o Żołnierzach Wyklętych. W wielu miastach Polski przy pomocy lokalnych władz, organizowane są tego dnia uroczystości, w których przypomina się o m.in. o podziemiu antykomunistycznym. Wszystko wskazuje na to, że takiego wsparcia w przyszłym roku nie udzielą władze w Poznaniu.\nJednym z powodów takiej decyzji władz stolicy województwa wielkopolskiego, jest zaangażowanie poznańskiego magistratu w prace nad organizacją trzech innych wielkich imprez historycznych:\n– Ogólnopolskie obchody 1050. rocznicy chrztu Polski i początku polskiej państwowości, organizowane w Gnieźnie 14 kwietnia 2016 r. i w Poznaniu w dniach 15 i 16 kwietnia 2016 r.,\n– Uroczyste obchody 60. rocznicy Powstania Poznańskiego Czerwca 1956 roku, których poszczególne elementy będą organizowane w przebiegu całego przyszłego roku, natomiast ich centralna część przypadnie w dniach 26-28 czerwca 2016 r.,\n– Tydzień Misyjny w ramach Światowych Dni Młodzieży – 20-25 lipca 2016 r. – wizyta około 10 tysięcy młodych ludzi w Poznaniu (przygotowania na wzór organizacji 32. Europejskiego Spotkania Młodzieży TAIZÉ w 2009 r.).\n– powiedziała w rozmowie z portalem miastopoznan.pl rzecznik Urzędu Miasta – Hanna Surma. Jednocześnie podkreśliła, że nie jest to wynik złej woli ze strony miasta i sytuacja ta jest przejściowa.\nPracownicy Gabinetu Prezydenta są w kontakcie z poznańskim organizatorem Dnia Żołnierzy Wyklętych, spotkali się z nim w tej sprawie osobiście i zapewnili o kontynuacji naszego wsparcia w kolejnych latach. Oczywiście nawet w tym roku gdyby zaistniała konieczność naszej pomocy, to będziemy wspierać organizatora, choć zapewne nie będzie to możliwe w tak szerokim zakresie, jak to było w latach ubiegłych.\nRozczarowania tym faktem nie ukrywa dr Rafał Sierchuła, historyk, a zarazem jeden z członków społecznego komitet obchodów Narodowego Dnia Pamięci „Żołnierzy Wyklętych” w Poznaniu. Jak sam podkreślił, nie chodziło tutaj o pieniądze:\nChoć w poprzednich latach wsparcie urzędu było symboliczne, tym razem od urzędników usłyszeliśmy tłumaczenia o zbyt dużej ilości imprez w przyszłym roku (…) Dziwi mnie taka postawa Poznania, bo jest to święto państwowe, ale przeżyjemy brak pomocy i ewentualną nieobecność oficjeli. Dla nas to tym bardziej przykre, że nigdy prosiliśmy o pieniądze\n– skomentował to dla „Głosu Wielkopolskiego”.\nWarto przy tym zauważyć, że tegoroczne obchody 1 marca w Poznaniu, obfitowały w wydarzenia zarówno kulturowe, jak i sportowe. Jak donosi „Głos Wielkopolski”, nie tylko organizatorzy Narodowego Dnia Pamięci o Żołnierzach Wyklętych nie będą mogli liczyć na wsparcie poznańskiego magistratu.\nProblem mogą również mieć przedstawiciele wielkopolskiego okręgu Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, którzy planują w lutym przyszłego roku upamiętnienie przeprowadzonej w 1942 r. przez żołnierzy AK akcji „Bollwerk”.\nWładze miasta mają widocznie ważniejsze sprawy na głowie. Przykro nam, ale już się do tego przyzwyczailiśmy. Dobrze, że głównym organizatorem jest szkoła podstawowa, znajdująca się w pobliżu tablicy pamiątkowej, przypominającej o akcji\n– powiedział w rozmowie z „Głosem Wielkopolskim” wiceprezes Zarządu Okręgu „Wielkopolska” ŚZŻAK mjr Ludwik Misiek.\nMożliwe jednak, że kombatanci otrzymają wsparcie. Według informacji „Głosu”, poprawkę do budżetu w tej sprawie ma złożyć radny z ramienia Platformy Obywatelskiej – Marek Sternalski. Chodzi o kwotę 100 tys. zł., które mają zostać przeznaczone na realizację projektów związanych z wydarzeniami historycznymi. Jak podkreślił sam Sternalski, prezydent Jacek Jaśkowiak był zaskoczony zaistniałą sytuacją.\nTagi Akcja BollwerkJacek JaśkowiakNarodowy Dzień Pamięci Żołnierzy WyklętychpoznańŻołnierze Wyklęci


Tecaform - właściwości i zastosowanie tworzywa konstrukcyjnego\nBlogStrona główna » Tecaform – właściwości i zastosowanie tworzywa konstrukcyjnego\nTecaform – właściwości i zastosowanie tworzywa konstrukcyjnego\nTecaform to popularne i wielofunkcyjne tworzywo oferowane w postaci wałków, rur oraz płyt. Jest to materiał często stosowany w przemyśle spożywczym, przetwórczym, rolniczym i chemicznym. Doskonale nadaje się do kontaktu z żywnością oraz świetnie sprawdza się w wilgotnym środowisku.\nWłaściwości tworzywa TECAFORM:\nNiska absorpcja wilgoci – tworzywo nadaje się do zastosowania w wilgotnym środowisku, ponieważ jest stabilne wymiarowo\nDuża stabilność wymiarowa – materiał nie absorbuje wody i wilgoci\nPosiada wysoką odporność na pełzanie\nCharakteryzuje się skrawalnością na bardzo wysokim poziomie, jest to tworzywo idealne do obróbki\nStabilna praca do 100°C\nMateriał może mieć bezpośredni kontakt z żywnością, wodą pitną oraz farmaceutykami – posiada atest FDA (UWAGA! jeśli są Państwo zainteresowani certyfikatem FDA, prosimy o informację przed zakupem). Ma odporność na chemikalia.\nTecaform jest uniwersalnym tworzywem konstrukcyjnym, które oferujemy w wałkach, tulejach oraz płytach w kolorach białym i czarnym. Swoją popularność zawdzięcza bardzo dobrym właściwościom obróbczym i wytrzymałościowym. Na uniwersalność tworzywa TECAFORM wpływa również atest do kontaktu z żywnością oraz stabilność wymiarowa w wilgotnym środowisku.\nRury / tuleje\nFormatki docinanie na wymiar\nNa zapytanie dostępne są również modyfikowane tworzywa TECAFORM w postaci:\nAST – tecaform przewodzący elektrostatycznie\nZ teflonem PTFE – poprawione właściwości ślizgowe\nZe środkiem smarnym – bardzo niski współczynnik tarcia, zwiększone właściwości ślizgowe\nZ włóknem szklanym GF15 lub GF30 – poprawiona wytrzymałość\nZ dodatkiem antybakteryjnym – dla zastosowań higienicznych\nPrecyzyjne części maszyn i urządzeń – dzięki wysokiej stabilności wymiarowej materiału\nElementy elektroizolacyjne stosowane w elektronice\nNaszym klientom oprócz półproduktów w postaci wałków, rur i płyt oferujemy detale gotowe wykonywane na precyzyjnych maszynach numerycznych.\nJesteś zainteresowany ofertą? Skontaktuj się z nami telefonicznie lub mailowo.\nTecamid – wałki, tuleje, płyty z tworzywa TECAST


Altra Torin 3.5 Buty Mężczyźni, blue | Sklep Bikester.pl\nAltra Torin 3.5 Buty Mężczyźni, blue\nAltra Torin 3.5 Buty Mężczyźni, blue (2020)\nNowy Torin 3.5 został całkowicie przeprojektowany w celu uzyskania bardziej dynamicznego wyglądu i wyczucia. Cholewka posiada zupełnie nową siatkę z ulepszoną oddychalnością, mocnym kolorem i zintegrowanym językiem. Pięta z syntetycznego nubuku zapewnia wyjątkową trwałość, a sprawdzona amortyzacja podeszwy środkowej zapewnia komfort i wydajność, które kochasz.\n5 mm wstępnie ukształtowana stopa\n28 mm Wysokość podeszwy\nPodeszwa: Podeszwa zewnętrzna FootPoda\nPodeszwa środkowa: Ultralekka EVA z A-Bound Top Layer\nOstateczny wierzący na odległość\nTak szczęśliwy od wielu lat napędza ten model paszportu / konkurencji długodystansowej, okrutnie zadowolony.\nTerminowa dostawa i doskonałe buty Wypróbuj je są świetne\nMiękkie i delikatne tłumienie. Mam nadzieję, że trzymają podekscytowanie, które było problemem z byłym Allra.


ocieplenia - Najlepsze strony - Katalog Gery.pl\nBudujemy i burzymy. Ocieplamy i demontujemy!\nŚwiadczymy pełną gamę usług budowlanych, od fundamentów po wykończenia i ocieplenia budynków. Posiadamy sprzęt i uprawnienia do przeprowadzania wyburzeń i demontażu obiektów budowlanych. Zajmujemy się handlem surowcami wtórnymi w ilościach hurtowych. W naszej ofercie znajdą Państwo również usługi związane z zagospodarowaniem terenów zieleni. Posiadamy wieloletnie doświadczenie poparte referencjami naszych klientów. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą!\nKompania Budowlana CIEPŁY DOM sprzedaje materiały budowlane do ocieplenia budynku znanego, polskiego producenta systemów ociepleń - firmy ERBAK z Żywca.\nFirma WI-BUD posiada 16 lat doświadczenia w usługach docieplania budynków. Specjalizujemy się w realizacji robót dociepleniowych (budynków mieszkalnych i przemysłowych), fasadach i elewacjach, ocieplaniach poddaszy, układaniu kostki brukowej\nOferujemy nowe mieszkania w stylowym budynku położonym przy ul. Toruńskiej 1A-D w Legnicy. Pod Starym Zegarem to przebudowany obiekt wojskowy. Solidne budownictwo z cegły, zyskało nowe ocieplenia, cichobieżną windę i inne rozwiązania charakterystyczne dla współczesnych trendów architektonicznych. Mieszkania mieszczą się na trzech kondygnacjach, są przestronne i wysokie. Na ostatniej kondygnacji lokale wzbogacono o antresole. Klatki schodowe są kameralne, obiekt oddzielony jest od ulicy pasem budownictwa mieszkaniowego oraz alejką starych drzew.\nIzolacje natryskowe - Novopur\nNovopur to firma, której działalność polega na ocieplaniu budynków przy użyciu izolacji natryskowych z pianki pur. Firma wykonuje głównie ocieplenia poddaszy oraz fundamentów.\nizolacje natryskowe rzeszów\nDodano: 01 lipca 2016


Książki Moja Miłość: Konkurs z Wydawnictwem Esprit\nTym razem będziemy chcieli zachęcić was do kreatywnego działania :-)\nW komentarzu poniżej napiszcie w kilku zdaniach (max3) Jakim człowiekiem chcielibyście się obudzić za rok?\nKonkurs potrwa od: 20.08 - 24.08. 2011r.\nWyniki konkursu ogłosimy: 25.08.2011r.\nNagrodą w konkursie są trzy egzemplarze książki "Ja, którym chcę być. W poszukiwaniu Bożej wersji siebie"\n- Zwycięzców konkursu wybierze administracja bloga.- Z zwycięzcami konkursu skontaktujemy się mailowo\nKsiążki otrzymaliśmy od:\nAutor: Książki Moja Miłość o 10:41\nEtykiety: konkurs, wydawnictwo esprit\nKaś 20 sierpnia 2011 11:02\njakim? szczęśliwym, spełnionym i spokojnym o los swoich bliskich... tak po prostu, bo czasem proste rozwiązania bywają najlepszymi.\nAnonimowy 20 sierpnia 2011 11:27\nChciałabym przede wszystkim, żeby moje życie nie było zwyczajne. Wstać i mieć pewność, że spełniłam wszystkie moje marzenia, że ludzie wokół mnie są szczęśliwi i że jestem dla kogoś całym światem. Pragnęłabym również być sławna i mieć więcej pieniędzy, bo wtedy można pomagać wszystkim potrzebującym ludziom na świecie na dużo większą skalę.\nGoya7 20 sierpnia 2011 11:45\nChciałabym nie narzekać na otaczający mnie świat, odsunąć się od wampirów energetycznych. Chciałabym być bardziej radosna i przebojowa jak to kiedyś było. Chciałabym...żeby "chciałabym" nie było trybem przypuszczającym - niech tak będzie i już!\nAgnieszkaWawka 20 sierpnia 2011 11:58\nChciałbym się obudzić z sercem przepełnionym miłością do Boga i ludzi,otwartą nieść pomoc potrzebującym. Zawsze żyć w prawdzie nie ważne ile by to mnie miało kosztować, umieć się cieszyć z najmniejszych rzeczy.Obudzić się z odnalezioną pierwszą miłość do mego Stwórcy.\nAnonimowy 20 sierpnia 2011 12:10\nChciała bym obudzić się jako człowiek spokojny i cierpliwy z większa nadzieją na przyszłość. Chciała bym też znaleźć w sobie więcej wiary w ludzi i siły do zmieniany swych niezbyt chwalebnych cech.\nAnonimowy 20 sierpnia 2011 12:31\nChciałabym za rok obudzić się i nie czuć ,że moje serce to puste pudełko.Chciałabym móc czuć radość,miłość, szczęście itp...Chciałabym naprawdę żyć ...\nAnonimowy 20 sierpnia 2011 13:50\nCzłowiekiem pokornym, gotowym poddać się woli Pana. Mieć tą pokorę Hioba, by patrząc na swe życie wiedzieć, że to co z pozoru złe było częścią Bożego planu i prowadziło do dużego dobra.\nKami 20 sierpnia 2011 14:25\ncyrysia 20 sierpnia 2011 15:57\nZa rok pragnęłabym się obudzić jako człowiek bardziej ufający ludziom i sobie. Ponadto pragnę wreszcie zrzucić z siebie ciężar winy, która leży w moim sercu i nie daje normalnie funkcjonować. Pragnę także znów nauczyć się kochać Boga i zacząć od nowa z nim iść przez życie.\nalikatena 20 sierpnia 2011 16:15\nJeśli jedno zdanie zobrazuje dwa kolejne jednak niedopowiedziane, bez sensu wysublimowane i bez potrzeby rymowane, to odpowiedzieć mogę zawrzeć w jednym słowie.. Spełnionym. . .\nAnonimowy 20 sierpnia 2011 16:18\nGdybym miała taką możliwość by obudzić za rok ...\nChciałabym być przede wszystkim SOBĄ ,niczego nie udawać ,Żyć pełną piersią ...korzystać z tego co daje nam LOS i cieszyć się każdą chwilą... ...Chciałabym móc uzdrawiać LUDZI i zarażać ich swoim UŚMIECHEM...:D\nmegosia@gmail.com 20 sierpnia 2011 16:23\nRok wydaje się być czasem tak odległym, ale jak zawsze minie zbyt szybko. Przez te miesiące chciałabym nauczyć się doceniać to co już mam. Uważniej słuchać, częściej milczeć. Zrozumieć powód dla którego tu jestem i dążyć do celów, które są na prawdę istotne, a nie tych, które wabią ładnym opakowaniem. Obudzić się spokojną o swoją rodzinę. Ufać Bogu, tak by życie było jedną wielką modlitwą. Codziennie, co godzinę, co minutę...\nDorota Szczęsna 20 sierpnia 2011 18:23\nGdybym miała okazję obudzić się za rok to chciałabym być osobą bardziej radosną, umiejącą znajdywać rozwiązania niełatwych problemów, jednak mimo wszystko ciesząca się życiem.\nP.S. 23.08 w nocy wyjeżdżam i wracam 29 lub 30.08 (w zależności jak uda się z powrotem-pociągiem z daleka).\nAnonimowy 20 sierpnia 2011 18:24\nCzłowiekiem umiejącym przebaczyć. Nie wracającym do przeszłości i bólu jaki ona zawiera.Kochającym i kochanym...\nLilien 20 sierpnia 2011 18:47\nZa rok chciałabym się obudzić taką, jaką jestem teraz, czyli osobą, która potrafi się śmiać i cieszyć z życia mimo przeciwności losu. Chciałabym, żebym za rok mogla powiedzieć: "Jestem taka, jaka chcę być, a nie taką, jaką chcą mnie widzieć inni". Wtedy będę szczęśliwa.\nSzasta 20 sierpnia 2011 18:49\nGrafogirl 20 sierpnia 2011 20:41\nJaka chciałabym się obudzić za rok? Pod względem charakteru i wyglądem taką samą, jaką jestem teraz. Chciałabym tylko, żeby przybyło mi nieco doświadczenia i umiejętności.\nAnonimowy 20 sierpnia 2011 21:44\nJest takie ćwiczenie - aby wypisywać sobie każdego dnia cele - jakie się chce osiągnąć za rok, każdego dnia od nowa należy je zapisywać, aby uświadamiać sobie to, co dla nas jest ważne w danym momencie. Po roku ta lista może wyglądać zupełnie inaczej, ale ważne jest to, że dąży się do wciąż nowych rzeczy. Taką chciałabym być - idącą wciąż ku nowemu, ku temu - co mnie rozwija, wzmacnia, powoduję, że jestem bliżej poznania Prawdy ostatecznej:)\nPozdrawiam i życzę, aby każdy po roku był taki - jaki pragnie:)notocoewela@gazeta.pl\nAnonimowy 20 sierpnia 2011 21:52\nZa rok chciałabym być szczęśliwsza niż teraz. Chciałabym być zadowolona z tego, co zrobiłam przez ten czas i móc powiedzieć "Nie zmarnowałam tego roku". I chciałabym poprawić moje poczucie humoru ,może za rok się uda ;)\nOleńka 20 sierpnia 2011 22:23\nChciałabym obudzić się ze zdziwieniem dziecka: dziwić się barwom skrzydeł motyli, co odwiedzają mój ogród, jakbym widziała je po raz pierwszy (choć co roku przylatują dziesiątki).\nChciałabym obudzić się z myślą dziękczynną za to, że mogę szeroko otworzyć okno na pachnący sierpień: bo jestem, mogę wstać i podejść do okna, a mój dom też nadal stoi.\nI szczęśliwa - bo budzę się obok niego.\nAnonimowy 20 sierpnia 2011 23:22\nZa rok chciałabym się obudzić jako osoba, która w końcu zwalczyła kompleksy i w pełni siebie pokochała. Chciałabym stwierdzić, że udało mi się zrobić tych kilka małych-wielkich kroków, które założyłam sobie na 2011 rok. I poczuć się tak banalnie, zwyczajnie szczęśliwa.\nAnonimowy 21 sierpnia 2011 22:05\nChciałabym się obudzić, spojrzeć na moją gitarę podłączoną do wzmacniacza, na perkusję, w tle słychać metal, najlepiej Slayer. Moje długie włosy lekko opadają na ramiona, obok glanów na podłodze leży wizytówka kliniki aborcyjnej i numer do miłej pani z trasy do Warszawy, a ja się pytam "Kto, kurwa, zajebał joity, które leżały obok butelki jacka danielsa!?"\nLenalee 21 sierpnia 2011 23:41\nZa rok chciałabym obudzić się przede wszystkim człowiekiem mniej złośliwym i mniej ulegającym emocjom. Chciałabym bardziej doceniać to, co robią dla mnie inni ludzie, pozbyć się choć odrobiny swojego egoizmu, którym rażę wszystkich dookoła. Jednak przede wszystkim chciałabym obudzić się człowiekiem potrafiącym znaleźć szczęście w najdrobniejszych sprawach życia codziennego.\nfiliafilia@interia.pl 22 sierpnia 2011 11:02\nZa rok chciałbym się obudzić z przeświadczeniem, że niczego nie żałuję. No i jeszcze jedno - chciałbym obudzić się w końcu wyspany :). Ostatnio bardzo brakuje mi porządnego snu.\nAnonimowy 22 sierpnia 2011 12:54\nZa rok chciałabym się obudzić jako człowiek asertywny, który ma jasno sprecyzowane cele i wie czego chce. Chciałabym być człowiekiem spełnionym, ale również takim, który nie spoczął na laurach i może spojrzeć sobie w oczy każdego dnia.\nAnonimowy 22 sierpnia 2011 15:24\nChciałabym się obudzić młodsza, zdrowsza, mądrzejsza, piękniejsza i bogatsza a wszystko to dla mojego ukochanego męża ,no i dla siebie troszkę też.Myślę, że podświadomie każdy o ty marzy.\nAnonimowy 22 sierpnia 2011 18:58\nZa rok chciałabym obudzić się przepełniona miłością do Ojca Niebieskiego oraz wszystkich Jego Stworzeń.Chciałabym już nie mysleć o sobie tylko nieść miłośc,radość i wiarę tam gdzie ich brakuje i słuzyć innym ku Chwale naszego Pana Jezusa Chrystusa.Chciałabym odnaleźć swoje powołanie,pełnić wolę Pana tam dokąd mnie pośle i być zawsze blisko Boga,który jest nieskończoną Miłoscią.\nAnonimowy 22 sierpnia 2011 19:13\nZa rok moja ziemska pielgrzymka skróci się o 365 dni,a ja chciałabym być bardziej utwierdzona w wierze nadziei i miłości i przelewać te boskie łaski na otaczających mnie ludzi.Chciałabym ...\nAnonimowy 22 sierpnia 2011 19:18\nMój emial: ali30-188@o2.pl\nmarcinellino 22 sierpnia 2011 20:42\nAnonimowy 22 sierpnia 2011 20:45\ntaką jaką jestem obecnie, czyli czułą, kochającą, pełną wiary i miłości, w otoczeniu przyszłego męża i dzieci oraz Opatrzności Bożej\nanulka2607_18 23 sierpnia 2011 13:31\nChciałabym obudzić się osobą otuloną miłością najbliższych, wdychającą zapach szczęścia, smakującą radości życia i świadomie przeżywającą wszystkie jego barwy i odcienie. Pragnę stać się człowiekiem pchanym wiatrem nadziei, wiary, siły, przyjaźni i dobroci. Wreszcie, marzę o tym, by za rok móc nadal doświadczać wszystkich wątpliwości, pytań, refleksji, które codziennie pukają do bram mojego serca, by nigdy ich nie lekceważyć...\nSol i Alien czyli Włóczykijów Dwóch 24 sierpnia 2011 17:18\nZa rok chciałabym być nadal sobą, tyle że zamężną, pracującą i zdrową. Niczego więcej nie potrzebuję do szczęścia...\nNaoMi 30 sierpnia 2011 10:46\nZa rok. Chciałabym nadal być sobą-małą,uśmiechniętą od ucha do ucha osobą.\nTyle,że z mniejszym workiem problemów\ni większym bagażem doświadczeń.\nChciałabym się odnaleźć w tym świecie,\nktóry mnie codziennie zaskakuje.\nJak każdy-chciałabym być szczęśliwa!


Same banki przyznają się do nieuczciwości\nwięcej publikacji autora Will Hutton\nNajwiększe banki świata przygotowywały się na wypadek, gdyby amerykański Departament Sprawiedliwości – do czego w końcu doszło – uznał, że manipulowały kursami walut.\nCC BY-SA 401(K)\nW zeszłym tygodniu do kar już nałożonych na banki dorzucono kolejne – w sumie muszą one zapłacić jednak niezbyt wygórowaną kwotę 10 mld dolarów. Najważniejsze jest to, że one same przyznały się do czynów natury kryminalnej. Oskarżyciel generalny reprezentujący rząd USA, Loretta Lynch, zadeklarowała, że banki handlujące zagranicznymi walutami utworzyły grupę o nazwie „Kartel”, by manipulować kursami walut. Grupa działała w latach 2007-2013.\nInnymi słowy, najbardziej prestiżowe banki świata systematycznie łupiły swoich klientów. To była zbrodnia dekady! Rynki spodziewały się jednak, że będzie jeszcze gorzej. Miesiąc temu Deutsche Bank zapłacić rekordową grzywnę ok. 2,5 mld dolarów za manipulowania cenami waluty i rynkami walutowymi. Jeśli to jest „benchmark”, myślały rynki, grzywny dla innych banków będą jeszcze wyższe. Koniec końców okazało się, że te w sumie 10 mld to umiarkowana suma.\nWięcej w „The Guardian”


Nie igraj z pożądaniem [Sabrina Jeffries] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00172 003006 21325077 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Sabrina Jeffries Liczba stron: 368\nISBN: 978-83-7551-591-6 Data wydania: 2018-09-16\nTytuł oryginału: The Danger of DesireProjekt okładki: Iza SzewczykCopyright © 2016 by Sabrina Jeffries, LLC All rights reserved, including the right to reproduce this book or portions thereof in any form whatsoever. For information, address Pocket Books Subsidiary Rights Department, 1230 Avenue of the Americas, New York, NY 10020. Copyright © for the Polish edition Wydawnictwo BIS 2018ISBN 978-83-7551-591-6Wydawnictwo BIS ul. Lędzka 44a 01-446 Warszawa tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl www.wydawnictwobis.com.plSkład wersji elektronicznej: Kamil Raczyński konwersja.virtualo.pl\nRozdział pierwszy Londyn, sierpień 1830 roku Gdy Warren Corry, markiz Knightford, przybył na weneckie śniadanie u hrabiny Lyons, pożałował hulanki do bladego świtu. Uszczęśliwiony powrotem z prowincji, z wielkim entuzjazmem rzucił się w wir towarzyskich aktywności. Cała brandy, jaką wypił tej nocy, wystarczyłaby na zamarynowanie beczki śledzi. Nie był to zbyt szczęśliwy pomysł. Hrabina postanowiła usadzić gości w przeklętych kaskadach słonecznego blasku na samym środku trawnika swej oszałamiającej posiadłości. Warrenowi zaschło w ustach, żołądek skręcał się w ósemkę, a po głowie wędrowało niestrudzenie stado niewidzialnych słoni. Miał przynajmniej nadzieję, że Edwin będzie mu wdzięczny za to, że po przyjacielsku dotrzymał danego słowa. – Warren! – Wysoki damski głos boleśnie zaświdrował mu w uszach. – Co ty tu robisz? Clarissa. Kuzynka Warrena i żona Edwina oraz przyczyna, dla której przywlókł się tu o tak bezdusznej porze. Spojrzał na nią spod przymkniętych powiek. Wyglądała jak ulotne stworzenie z krainy elfów. Warren znał ją jednak zbyt dobrze, by dać się nabrać na tę słodką minkę. – Musisz tak krzyczeć? – zapytał z udręczeniem. – Nie krzyczę. – Przechyliła głowę. – Wyglądasz, jakbyś miał zemdleć. Wnioskuję, że doskonale się wczoraj bawiłeś w Klubie Świętego Jerzego. Albo dziś rano w dokach. – Zawsze się doskonale bawię. – Albo i nie, ale przynajmniej wytrzymuję do rana. – Dlatego właśnie nikt się tu ciebie nie spodziewał. Zwłaszcza że nie ma Edwina. – Zmrużyła podejrzliwie oczy. – Zaczekaj… To Edwin cię tu przysłał, prawda? – Co takiego? Ależ skąd! – Pochylił się i pocałował ją w policzek. – Czyż młodzieniec nie ma już prawa przyjść na śniadanie, by zobaczyć się z ukochaną kuzynką? – Ma. Ale na ogół z niego nie korzysta. Warren porwał kieliszek szampana z tacy trzymanej przez mijającego ich lokaja. – Cóż, dziś właśnie skorzystał. O czymże to rozmawialiśmy? – Bardzo śmieszne. – Odebrała mu alkohol, marszcząc brwi. – Nie pij tego. Jeszcze nie wytrzeźwiałeś. Chwycił kieliszek i opróżnił go jednym haustem. – Chętnie utrzymam ten stan. – Odwracasz kota ogonem. Edwin przysłał cię na przeszpiegi? – Nie bądź śmieszna. Wspomniał tylko, bym upewnił się, że wszystko u ciebie w porządku. Znasz go. Nienawidzi siedzieć na wsi z twoim bratem, kiedy ty bawisz się w mieście. – Zerknął dyskretnie na zaokrąglony brzuch kuzynki. – Zwłaszcza kiedy jesteś… hm, w takim stanie. – Och, na Boga, nie zaczynaj! Mam już dość tego, że wszyscy się nade mną trzęsą. Jakbym miała nagle zapaść się pod ziemię. Jeśli jeszcze ty zaczniesz się nade mną użalać… – Nie, przysięgam, że nie. Edwin poprosił, żebym tu zajrzał i rzucił na ciebie okiem. I tak jestem w mieście, więc postanowiłem wpaść na chwilę. – Machnął pustym kieliszkiem. – Hrabia częstuje doskonałym szampanem. Skoro już wypiłem, będę zmykał. Ujęła go pod rękę. – Nic podobnego. Tak rzadko cię widuję! Skoro już przyszedłeś, to zostań na chwilę. Zaraz zaczną się tańce. Wspaniale. Clarissa od lat usiłowała go ożenić, lecz w ostatnim sezonie zdwoiła swe wysiłki, wspierana przez siostrę Edwina, Yvette Keane – prawdopodobnie dlatego, że obie były szczęśliwie zamężne i chciały go uratować przed smutnym kawalerskim stanem. Nie miał nastroju na te podchody. – Dlaczego miałbym tańczyć z tymi bladymi pannicami? Jestem jeszcze zbyt pijany, by grzecznie i dowcipnie odpowiadać na ich niezbyt zawoalowane zaczepki. Będzie z tego skandal. Spojrzała na niego z przyganą. – Świetnie. Chcesz być starym nudziarzem, to trudno. W takim razie zatańczysz ze mną. Wciąż mogę tańczyć! Bez wątpienia. Nie licząc upiornej chwili debiutu w towarzystwie, Clarissa zawsze należała do energicznych dam. Nie powstrzyma jej tak nieistotna sprawa, jak noszenie pod sercem dziedzica powściągliwego i ekscentrycznego hrabiego Blakeborougha. Clarissa i Edwin byli tak różni, że Warren czasami zastanawiał się, co w sobie widzą. Gdy jednak widział ich razem i dostrzegał oczywistą, głęboką więź, dochodził do wniosku, że nie tylko zbieżność charakterów może być podstawą udanego związku. Zazdrościł im tego. Zmarszczył brwi. Co za niedorzeczność! Nie zamierzał się wszak żenić, i to jeszcze przez długi czas. Pragnął w pełni wykorzystać wesołe lata kawalerstwa. A potem znajdzie sobie pociągającą wdówkę, która będzie umiała nasycić jego dziwaczne… pragnienia. Na pewno nie weźmie do łóżka wstydliwej cnotki, która szuka jedynie drabiny, by wspiąć się jak najwyżej po szczeblach społeczeństwa. Albo, co gorsza, bogobojnej i surowej despotki, jak jego matka, gromiącej go za każdą próbę dobrej zabawy. Do kroćset! Clarissa wypatrywała kogoś w tłumie. – Skoro już tu jesteś… poproszę cię o jedną przysługę. Do licha! – Jaką przysługę? – Gdyby Edwin nie musiał pomagać memu bratu w zaprowadzeniu porządku w posiadłościach, na pewno sam by to zrobił, ale w tej sytuacji… – paplała. – A Niall… – Jaką przysługę? – Znasz pannę Delię Trevor? Na Boga, Clarissa nigdy nie przestanie! – Na szczęście nie znam. Przypuszczam jednak, że jest jakąś młodziutką debiutantką, którą otaczasz opiekuńczymi skrzydłami. – Nie do końca. Choć Delię zaprezentowano w towarzystwie dopiero w tym sezonie, to jest niemal w moim wieku. To przyjaciółka. Jej brat zginął w tragicznym wypadku, ona zaś, wraz z jego żoną Brillianą Trevor, zostały dosłownie bez niczego, nie licząc koszmarnie zadłużonej posiadłości do uratowania. Więc ciotka Delii, lady Pensworth, zaprosiła je do Londynu. – Agatha Pensworth? Żona zmarłego barona Penswortha? Była bliską przyjaciółką mej matki. – Właśnie ona. Poznaliście się, jak mniemam? – Wiele lat temu, gdy jeszcze żyła matka. Pamiętam, że nie przebierała w słowach. – Nie ma cierpliwości do lekkoduchów. Za to przepada za siostrzenicą. – Powinna zatem znaleźć obu młodym damom po mężu. – Rzecz jasna. Jednak lady Pensworth bardziej koncentruje się na Delii, jako że żona pana Trevora urodziła mu już syna, który odziedziczy cały majątek i tak dalej. By uczynić Delię jeszcze bardziej pociągającą, przekazała jej tysiąc funtów na posag. To powinno skusić odpowiednich dżentelmenów. Warren otrząsnął się z zadumy. – Na pewno nie mnie! Przewróciła oczami. – Oczywiście, że nie ciebie. Na litość boską, świat nie zawsze kręci się wyłącznie wokół ciebie. Delia potrzebuje kogoś znacznie młodszego. Ma zaledwie dwadzieścia trzy lata. Znacznie młodszego? – Nie przesadzaj, nie jestem aż taki stary. Mam tyle samo lat co twój mąż. – Prawda – odparła ze śmiechem. – Biorąc zaś pod uwagę twój hulaszczy tryb życia, najwyraźniej posiadasz jakieś ukryte moce. W półmroku klubu nikt nie da ci trzydziestu trzech lat. Warren zacisnął wargi. – Przypomnę ci tylko, że właśnie prosiłaś mnie o przysługę. Nie zachęcasz mnie do współpracy, droga kuzynko. – Martwię się o Delię. Jest ostatnio dziwnie rozproszona. Wciąż dostaje jakieś liściki i wymyka się chyłkiem, żeby je natychmiast przeczytać. Zasypia w środku balu. A co najdziwniejsze, oświadczyła mi, że nie będzie mogła przyjechać na przyjęcie, które zorganizowałam głównie po to, żeby przedstawić ją pewnym dżentelmenom. – Spojrzała na niego wyzywająco. – Młodym dżentelmenom – dodała z naciskiem. Wcale nie był taki stary. Nie czuł się stary. – Być może twoja przyjaciółka ma po prostu inne plany. Clarissa uniosła brew. – Wybacz. Masz rację. Wszak ona potrzebuje męża, a ty uprzejmie gwarantujesz jej stadko potencjalnych zalotników. – Wyszczerzył zęby w uśmiechu. – To doprawdy niewdzięczne z jej strony, że nie chce wpaść jak śliwka w twój kompot. – Przestań się wygłupiać. Kiedy widziałeś pannę z niewielkimi widokami na zamęście, odmawiającą udziału w przyjęciu u hrabiostwa? Warren musiał przyznać jej rację, choć czynił to niechętnie. – I co ja mam z tym zrobić? – Popytaj trochę w klubie. Sprawdź, czy panowie słyszeli jakieś plotki na jej temat. Upewnij się, że nie pojawił się jakiś… kundel, który węszy za jej posagiem. Warren odetchnął. Być może rzeczywiście Clarissa nie próbowała go zeswatać z przyjaciółką. Kilka lat wcześniej, gdy sama debiutowała w towarzystwie, Clarissa stała się obiektem wyścigu łowców posagów, co niemal zrujnowało życie jej i jej brata. Była więc bardzo ostrożna i uwrażliwiona na tę kwestię. W istocie, biorąc pośrednio udział w perypetiach kuzynki, a także we wszystkim, co się przydarzyło siostrze Edwina, Warren nauczył się, że kobiety są z zasady bezbronne i z łatwością mogą wpaść w łapy jakiegoś łajdaka bez serca. Tamtego lata Edwin założył Klub Świętego Jerzego, który gromadził dżentelmenów szczerze troszczących się o losy dam, nie tylko we własnych rodzinach, ale i w towarzystwie. Warren chętnie do niego przystąpił. Jednak spełnienie prośby Clarissy wydawało mu się niestosowne. – Zdajesz sobie sprawę, że kiedy zacznę wypytywać w klubie o młodą pannę, wszyscy uznają, że zamierzam się jej oświadczyć? – Nonsens, mój drogi. Wszyscy wiedzą, że nie gustujesz w damach z towarzystwa. – Przeciwnie, uwielbiam damy z towarzystwa! Pod warunkiem, że posiadają obojętnych bądź martwych mężów. To znacznie upraszcza sprawy. Znał mnóstwo ponętnych żon i wdów. Między innymi dlatego nie zamierzał się jeszcze żenić. Mógł swobodnie sypiać z najpiękniejszymi kwiatami towarzystwa i nie wiązać sobie kamienia u szyi. – Otóż to – odparła swobodnie. – Wszyscy znają twoje upodobania. Poza tym wypytywanie o panny na wydaniu jest celem istnienia waszego klubu. Gdzież indziej mógłbyś dowiadywać się czegoś na temat potencjalnych zalotników niewinnej dziewczyny? – Mogę podpytywać o zalotników panny z mojej rodziny – odrzekł sucho. – A nie o przyjaciółki moich przyjaciółek. Clarissa spojrzała na niego surowo. – Delia nie ma brata ani wuja, którzy się o nią zatroszczą i ją obronią. A wszystko wskazuje na to, że znalazła sobie kogoś absolutnie niewłaściwego. Dlatego tak dziwnie się zachowuje. Nie chcę bezczynnie się przyglądać, jak wpada w pułapkę fatalnego małżeństwa. Albo jeszcze gorzej. Oboje wiedzieli, że mogło być gorzej. Clarissa doświadczyła tego na własnej skórze. Cholera! Od jakiegoś czasu nie był już formalnym opiekunem swej kuzynki, wciąż jednak wiedziała, jak wzbudzić w nim wyrzuty sumienia. Do tej pory nie mógł sobie darować, że pozwolił ją tak skrzywdzić, nie bacząc na to, co dzieje się tuż pod jego nosem. – Będę ci niezmiernie wdzięczna, mój drogi – ciągnęła Clarissa. – Wiesz co? Delia też przyszła, więc skorzystajmy z okazji. Przedstawię cię jej. Będziesz mógł zamienić z nią parę zdań i sprawdzić, czy moje obawy są uzasadnione. Jeśli stwierdzisz, że przesadzam, możesz porzucić tę sprawę i uciec stąd z moim szczerym błogosławieństwem. Jeśli jednak uznasz, że mam rację… – Dobrze, już dobrze. Ale masz u mnie wielki dług. I ostrzegam, że będziesz musiała go spłacić co do grosza. – Uśmiechnął się z przymusem. – Przedstawisz mnie przynajmniej jednej smakowitej wdowie o wątpliwych zasadach moralnych i dużym poczuciu humoru. – Poproszę o pomoc szwagra. – Clarissa przewróciła oczami. – On ma szersze znajomości w takich kręgach niż ja. – Bez wątpienia. – Szwagier Clarissy chętnie malował damy z „takich kręgów”. – Sam mogę porozmawiać z Keane’em, nie potrzebuję twojego pośrednictwa. W takim razie obiecasz, że nie będziesz obrażona, jeśli nie przyjadę na to przyjęcie. – A miałeś zamiar przyjechać? Jestem wstrząśnięta. Miałam nadzieję, że… – Gdzie jest ta dama w opresji? Clarissa westchnęła. – Ostatnio widziałam ją przy fontannie. – Odwróciła się, wskazując dłonią, i zastygła. – Cóż tam się dzieje, na litość boską?! Czego oni chcą od Delii? Ruszyła energicznie w stronę przyjaciółki. Warren poszedł za nią, przyglądając się grupie zgromadzonej na ścieżce. Młodą damę otaczał wianuszek trzech dżentelmenów, którzy najwyraźniej… łowili w fontannie. Rozpoznał ich. Pierwszy był pijakiem, drugi lubieżnikiem, a trzeci – zawołanym hazardzistą o wdzięcznym nazwisku Pitford. Wszyscy trzej polowali na posag. Warren zrozumiał już, dlaczego Clarissa obawia się o losy przyjaciółki. Spojrzał uważniej na damę. Stała odwrócona plecami, odziana w błękitno-zieloną suknię w kratę. Na ramionach miała szal w różowe i żółte pasy, a wysoko upięta koafiura pyszniła się dwoma tuzinami piór i dodawała jej prawie pół metra wzrostu. Pierwszy raz w życiu pożałował, że nowy król zniósł obowiązek noszenia żałoby po Jerzym IV. Nawet smętnie nudne szare i białe suknie byłyby ładniejsze niż ten koszmar barw i wzorów. Dama, która ubiera się tak okropnie, musi być bezrozumną gęsią. Warren westchnął ciężko. W najlepszym wypadku będzie trzpiotką, w najgorszym – nudziarą. Nie znosił głupich kobiet! Chyba że siedziały mu na kolanach w burdelu, lecz w takich okolicznościach ich intelekt nie miał żadnego znaczenia. – Co tu się dzieje? – zapytała ostro Clarissa. Jowialny typek z policzkami zaczerwienionymi od nadmiaru szampana czknął i ukłonił się głęboko. – Bransoletka panny Trevor wpadła do fontanny. Próbujemy ją wyłowić, by dama nie zniszczyła sobie rękawów pięknej sukni. – Wolę zniszczyć całą suknię niż patrzeć, jak niszczycie moją bransoletkę tym bezładnym dziobaniem – odezwała się panna zaskakująco głębokim, chropowatym głosem. – Gdyby panowie raczyli mnie przepuścić, dawno wyjęłabym ją sama. – Nonsens, my to zrobimy – prychnął drugi drab. Chwycił patyk od wyszczerzonego pijaka tak gwałtownie, że smagnął nim pannę Trevor po ramieniu. – Ach! – Panna Trevor roztarła ramię i zręcznie wyrwała patyk z jego ręki. – Na litość boską, panowie! Warren miał już dość. – Rozstąpić się! – huknął i przepchnął się między szubrawcami. Podciągnął rękaw surduta, sięgnął do wody, wyciągnął bransoletkę i zwrócił się do młodej damy: – Domyślam się, że to należy do pani. Gdy zmierzyła go zdumionym spojrzeniem, zamarł. Miała najpiękniejsze błękitne oczy, jakie zdarzyło mu się oglądać. Mimo że przód sukni był nawet bardziej odrażający, sama dziewczyna nie robiła wielkiego wrażenia. Wysoka, szczupła, z niewielkim biustem, o którym nawet nie warto wspominać, i ustami ściągniętymi w dość bezczelny grymas. Nawet ładna i zgrabna, lecz żadna z niej piękność. Zdecydowanie nie w jego typie. Tylko te oczy… Ocienione gęstymi rzęsami, lśniły jak gwiazdy na wieczornym niebie, budząc pierwotną żądzę i burząc flegmatyczną krew Warrena. Absurdalne! Jej wargi ułożyły się w czarujący uśmiech, dorównujący urodą oczom. – Dziękuję, sir. To prezent od mego zmarłego brata, niestety, ma zepsute zapięcie. Obawiam się, że zrujnował pan koszulę, ratując moją pamiątkę. – Proszę się nie martwić – odparł i podał jej bransoletkę. – Mój lokaj znakomicie sobie z tym poradzi. Wzięła klejnot, spoglądając na Warrena. – Jest pan leworęczny. Uniósł brew. – Jest pani niewiarygodnie spostrzegawcza. – A pan – niewiarygodnie dowcipny – odparła z godnością. – Ja również jestem leworęczna. Nie ma nas zbyt wielu. – Albo niewielu się przyznaje – zauważył Warren. Nie spotkał do tej pory damy, która oświadczyłaby, że jest leworęczna. – W istocie. – Wrzuciła bransoletkę do torebki. – Zawsze mówiono mi, że leworęczni mają w sobie jakąś… nieprawość. Proszę, proszę… Nie taka pusta ta gąska, skoro potrafi ułożyć koncept. – Ja słyszałem, że to oznaka oddania duszy diabłu. – Ależ oczywiście. Choć gdy ostatnio odwiedziłam Lucyfera, udawał, że mnie nie poznaje. Był pan u niego w tym sezonie? – Znamy się jedynie z widzenia. Jest zawsze bardzo zajęty. Nigdy jeszcze nie znalazł czasu na osobiste spotkanie. – Domyślam się – odparła i obejmując przelotnym spojrzeniem trzech dżentelmenów przypatrujących się im ze zdumieniem, dodała: – Tak wiele niewinnych dusz musi powieść na pokuszenie. Tylu karciarzy zrujnować, tylu pijaków zatruć! Nie traciłby czasu na podobnych panu rycerzy, bez wahania pędzących na odsiecz damie w opresji. Najwyraźniej nie jest pan wystarczająco zepsuty. – Mógłbym panią zadziwić – wycedził Warren. – Ponadto Lucyfer woli pogrążyć przyzwoitego dżentelmena niż takiego, który sam dąży ku zagładzie. – Uśmiechnął się, przyznając w duchu, że to najdziwniejsza konwersacja, jaką przeprowadził z debiutantką. – W istocie. Proszę go ode mnie pozdrowić następnym razem. – Znów spojrzała na trzech otępiałych towarzyszy i dodała ostrym tonem: – I przekazać, że ostatnio aż nazbyt się przykłada do niecnych działań. Dżentelmeni sarknęli z urazą i zaszurali nogami. Clarissa parsknęła. – Nie żartuj. Szatan ma tyle pracy, ile sami mu zadamy, a ja na przykład nie zamierzam mu jej dokładać. Prawda, Warrenie? – Wsunęła mu rękę pod ramię. – Bynajmniej. To byłby grzech. – Grzechem są także moje maniery – roześmiała się Clarissa. – Nie przedstawiłam was sobie. Delio, poznaj mego kuzyna, markiza Knightforda, obrońcę bransoletki. Warrenie, oto panna Delia Trevor, najmądrzejsza kobieta, jaką znam, choć niestety leworęczna. Warren czekał, aż uśmiech panny Trevor zajaśnieje pełnym blaskiem, gdy okaże się, jak obiecującą nawiązała znajomość. Był więc szczerze zaskoczony, gdy jej twarz zastygła w delikatnym uśmiechu wyuczonej uprzejmości. – Cieszę się, że pana poznałam, sir. Clarissa wiele o panu opowiadała. Zmrużył oczy. – Bez wątpienia. Moja kuzynka uwielbia plotkować. – A pan uwielbia dostarczać jej ku temu powodów, jak słyszałam. – W istocie, uważam, że porządne plotki powinny mieć w sobie odrobinę rzetelnej pikanterii. – Plotkarki zapewne doceniają pana starania. Ja także. W innym wypadku wyśmiewałyby zza wachlarzy stare panny i nie miałabym ani chwili spokoju. Warren prychnął. – Nie mógłbym uznać pani za starą pannę, madame. Clarissa wspomniała, że to pani pierwszy sezon. – Mam także nadzieję, że ostatni. – Dżentelmeni podnieśli wrzawę, lecz uciszyła ich uniesieniem dłoni. – Och, bez scen, proszę. Wszak widzicie, że nie jestem typem panny salonowej. – Zmierzyła Warrena chłodnym spojrzeniem. – Znacznie lepiej radzę sobie z mniejszym i spokojniejszym towarzystwem. Pan, mój markizie, jest dla mnie zbyt światowy i wyrafinowany. – Ośmielam się wątpić w pani słowa. – Muzycy zaczęli grać! – ucięła Clarissa. – Może rozwikłacie tę kwestię w czasie pierwszego tańca? Warren z trudem stłumił śmiech. Clarissa na ogół nie była tak niezręczna w swych zapędach do swatania znajomych. Musi naprawdę lubić tę dziewczynę. Zaczynał zresztą rozumieć dlaczego. Panna Trevor była zaiste zajmująca. Przynajmniej nie patrzyła na niego z góry, z wyżyn swych zasad moralnych. Co było dość niezwykłe jak na pannę na wydaniu. – Wyśmienity pomysł. – Wyciągnął dłoń ku Delii. – Zapraszam. – Chwileczkę – wciął się Pitford. – Panna Trevor obiecała już ten taniec mnie. – To prawda – kiwnęła głową Delia i spojrzała na Warrena wyzywająco. – Obiecałam już wszystkie tańce. Akurat. Warren spojrzał na nią przeciągle i zwrócił się do Pitforda: – Fulkham cię szukał, przyjacielu. Przypuszczam, że teraz jest w pokoju gier. Może pójdę do niego i przekażę, że znajdzie cię na parkiecie z panną Trevor? Pitford zbladł jak ściana. – Ja… nie mogę… to znaczy… – Ukłonił się Delii. – Proszę o wybaczenie, lecz odstąpię wymarzony taniec Jego Wysokości. Zapomniałem o ważnym spotkaniu. Pobiegł ku bramie tak szybko, jak pozwalały mu na to opięte pantalony. Może dlatego, że parę dni wcześniej przegrał z Fulkhamem sporą fortunę. Ucieczka Pitforda wystarczyła pozostałym dżentelmenom za wskazówkę. Przeprosili grzecznie i pożegnali się w ukłonach. Warren został sam w towarzystwie kuzynki i panny Trevor. Z uśmiechem podał ramię Delii. – Wygląda na to, że w pani karnecie nagle zwolniło się miejsce. Zatańczymy? Ku jego zdumieniu panna zawahała się i zacisnęła wargi. Była jednak zbyt dobrze wychowana. Wiedziała, że nie może odmówić markizowi. Ujęła go pod rękę z ponurym grymasem. Idąc jak na skazanie ku parkietowi, zapytała poważnie: – Czy zawsze stawia pan na swoim, lordzie Knightford? – Zawsze się staram. Jakie byłyby pożytki z tytułu, gdybym nie korzystał z niego od czasu do czasu? – Nawet jeśli oznacza to przegnanie znajomego z niezłego przyjęcia? Spojrzał na nią uważnie. – Pitford jest zadłużony po uszy i szuka bogatej żony. Powinna mi pani podziękować. – Wiem, kim jest Pitford. Wiem, jacy oni wszyscy są. Nie ma to dla mnie znaczenia. Nie mam planów wobec żadnego z tych dżentelmenów. Przyciągając ją do siebie w pierwszych krokach tańca, zapytał: – Woli pani mężczyznę, który czeka gdzieś tam na prowincji? Czy już wybrała pani cel tutaj, w mieście? Spojrzała na niego nieufnie. – Jak na mężczyznę o bardzo określonych gustach wykazuje pan zadziwiające zainteresowanie moimi sprawami. Dlaczego? – Bynajmniej. Tańczę jedynie z przyjaciółką mej kuzynki i prowadzę lekką konwersację – odrzekł bystro. – I jak na damę niemającą planów wobec trzech łowców posagów, z którymi spędzała pani czas, wymyśliła pani doskonały fortel, by walczyli o pani uwagę. Otworzyła szeroko oczy. – Nie mam pojęcia, o czym pan mówi. – Zapinka bransoletki wcale nie była zepsuta, panno Trevor – strzelił na oślep. Kiedy Delia gwałtownie zamrugała, domyślił się, że trafił. – Przypuszczam, że miała pani jakiś cel, wrzucając ją do fontanny. Zawirował w obrocie i szepnął: – Skoro zaś nie potrzebuje pani ściągać na siebie uwagi tych dżentelmenów, intryguje mnie, dlaczego naraża pani na zniszczenie sentymentalny drobiazg. Oświeci mnie pani?\nRozdział drugi Dzięki Bogu kolejna figura tańca rozdzieliła ich, dając Delii czas na zastanowienie się nad odpowiedzią. Najwyraźniej Jego Lordowskiej Mości nie wystarczyło przegonienie pana Pitforda, postanowił bowiem wtykać nos w jej prywatne sprawy. Mężczyźni jego pokroju niczego nie czynili bez powodu. Po prostu nie zwierzali się pospólstwu z motywów swych działań. Jak jej brat, Reynold. Żal i tęsknota ścisnęły Delię pod sercem. Zagryzła mocno zęby. Nie będzie teraz o tym myślała. Ani o bracie, ani o tym, jak samolubnie je porzucił. Jak śmiał zepchnąć na nią cały ten bałagan? Jak mógł uznać, że siostra uniesie wszystkie jego grzechy i zapewni bezpieczeństwo i dach nad głową Brillianie i maleńkiemu Silasowi? Najpewniej założył, że po prostu wyjdzie za mąż za jakiegoś bogatego szlachcica, który zajmie się nimi wszystkimi. Plan ten jednak miał kilka słabych punktów, nie licząc już nawet praktycznych trudności w poszukiwaniu stosownie bogatego męża. Po tylu latach w towarzystwie ojca i Reynolda Delia stwierdziła, że kolejny samolubny mężczyzna jest ostatnią rzeczą, jakiej by pragnęła. I tylko w marzeniach cieszyła się każdą chwilą spędzoną w lśniącym magią świecie przyjęć, tańców, muzyki i błyskotliwych mężczyzn. Chciałaby być młoda i beztroska, lecz nie mogła sobie na to pozwolić. Miała rodzinę, o którą trzeba się zatroszczyć. Tymczasem lord Knightford, znany rozpustnik, poprosił ją do tańca. To bardzo podejrzane. Z pewnością potrafi rozpoznać sztuczki kuzynki, swatającej wszystkie panny w towarzystwie, więc dlaczego miałby chcieć się w to angażować? Chyba że miał własne, ukryte powody. Czy mógłby być nią szczerze zainteresowany? Delia dyskretnie powiodła spojrzeniem po wdzięcznym okręgu, który uformowali z drugą parą. Nie. To niemożliwe. Bogaty markiz może mieć każdą damę, jakiej zapragnie. Zwłaszcza jeśli szczyci się tajemniczymi ciemnymi oczami, mocną szczęką i perfekcyjnie ufryzowanymi czarnymi włosami, budzącymi w każdej kobiecie chęć potargania ich dłonią. Ciekawe, co by zrobił, gdyby nie oparła się tej pokusie. Na litość boską, chyba jej się pomieszało w głowie! Przecież lord Knightford może być równie dobrze jej wrogiem! Cóż z tego, że należy do Klubu Świętego Jerzego, gromady samozwańczych rycerzy i obrońców czci kobiet, polujących na łowców posagów i chroniących panny przed zagładą. Jego lubieżny uśmiech zdradza, że daleko mu do obrońcy czci i honoru. Chyba że… Och, do licha! Zapewne Clarissa zmusiła go do przegonienia tych trzech obwiesi w słusznym zatroskaniu o bezpieczeństwo przyjaciółki. Nie ma nad czym rozmyślać. Clarissa jest wspaniałą towarzyszką, jedną z niewielu dam, którym Delia mogła zaufać, ale nie może zdać się na jej przewodnictwo. Nie w tej sprawie. Wsparła się na ramieniu lorda Knightforda w kolejnej figurze tańca. – A zatem? – zapytał. – Dlaczego wrzuciła pani bransoletkę do fontanny? – Szczerze? – zagadnęła. – Szczerość jest zwykle znacznie zabawniejsza niż kiepskie kłamstwa, więc owszem, szczerze. Biedak nie ma pojęcia, o czym mówi. Jednak w tej sprawie prawda była tak niezwykła, że nie będzie mógł wątpić w jej szczerość. To na pewno nie jego poszukuje od miesięcy – bogaty, dystyngowany lord nie jest raczej oszustem karcianym – poza tym była ciekawa, jak zareaguje. – Chciałam sprawdzić, czy któryś z tych panów ma tatuaż. Warren przez chwilę wpatrywał się w nią szeroko otwartymi oczami. Potknął się i pomylił krok, co Delia uznała za wystarczający rewanż za wtrącanie się w nie swoje sprawy. Poza tym tańczył o wiele za dobrze i przyda mu się taka nauczka. Dodatkowo upewniła się, że to nie on. Winowajca udawałby, że nie wie, o czym mowa, i obrócił to w żart. Zresztą przynajmniej jedno z jego ramion nie było wytatuowane. Widziała to wyraźnie przez cienki materiał zmoczonej koszuli. Lord Knightford szybko odzyskał panowanie nad sobą. – Domyślam się, że chodzi pani o te bezbożne obrazki, którymi ozdabiają się marynarze? – Nie nazwałabym ich bezbożnymi. Fascynują mnie. – Planuje pani zrobić sobie coś takiego? Wybuchnęła gardłowym śmiechem. – Ależ skąd! Skoro bycie leworęczną uchodzi za skandal, niech pan tylko pomyśli, jakie plotki krążyłyby o mnie w towarzystwie, gdybym miała tatuaż. Tego się po prostu nie robi. – A jednak podejrzewała pani, że jeden z tych dżentelmenów mógł posiadać coś podobnego. – Miałam nadzieję. Jakże inaczej mogłabym się przyjrzeć prawdziwemu tatuażowi? Lord Knightford zdążył jedynie popatrzeć na nią ze zdumieniem, zanim taniec znów ich rozdzielił. Delia usiłowała zdławić gorycz, ale muzyka nie była w stanie zagłuszyć słów jej brata, które wyrzekł dzień przed śmiercią: Powinienem był wiedzieć, że ten kundel oszukuje, gdy tylko zobaczyłem słońce wytatuowane nad jego nadgarstkiem. Jakiż lord oszpeciłby tak swoje ciało? Jakiż lord, doprawdy. Lord, który nie wahał się odebrać mu ostatniego grosza, choć wiedział, że to doprowadzi do tragedii. Reynold rzucił się… Delia zacisnęła dłonie na fałdach sukni. Wierzyła, gdy brat obiecywał jej, że nie wpadnie w szpony hazardu. Że nie będzie naśladował złych nawyków ojca. Że zaopiekuje się ich dziedzictwem, Camden Hall. A jednak ją okłamał. Okazał się taki sam jak ojciec. W dodatku dał się oszukać i obedrzeć ze wszystkiego. Delia obiecała sobie, że dowie się, kto to był. Zwabi go w pułapkę, przyłapie na oszustwach i zmusi, by oddał wszystko, co do grosza. Niestety, Reynold nie wyjawił nazwiska oszusta, mimo że błagała go o to na kolanach. Wszystko, na czym mogła się oprzeć, to informacja o tatuażu. Odkąd przyjechała do Londynu, poszukiwała lorda z tatuażem, lecz nie było to łatwe. Żaden dżentelmen nie obnaża ramion przy damie, chyba że jest zmuszony przez niespodziewane okoliczności. Delia starała się tworzyć takie okoliczności i była na najlepszej drodze do osiągnięcia sukcesu, gdy znikąd pojawił się lord Knightford i przegnał jej kolejnych podejrzanych. Teraz musiała poznać prawdę z innego źródła. Być może przyda jej się do tego markiz, o ile jest takim samym plotkarzem jak jego kuzynka. Właśnie zmierzał ku niej po kolejnym okrążeniu. – Chce pani zatem obejrzeć prawdziwy tatuaż. – Chcę obejrzeć kogoś, kto taki posiada. – Zmusiła się do lekkiego uśmiechu. Z dnia na dzień było jej coraz trudniej ukryć desperację. – Zna pan kogoś z tatuażem? – Nikogo wystarczająco dobrze urodzonego, by móc panią przedstawić. – Żadnego dżentelmena? – Ach, do licha z ostrożnością! – Dżentelmeni się nie tatuują – odrzekł stanowczo. – Skąd, na bogów, taka fascynacja?! Nie należy do klasycznych zainteresowań dam z towarzystwa. – Nocne wizyty w dokach nie należą do klasycznych zainteresowań dżentelmenów z towarzystwa, a jednak to panu nie przeszkadza. Uniósł brew. – Widzę, że kuzynka opowiedziała pani o mnie to i owo. – Wystarczająco dużo, bym pojęła pańskie… upodobania. – Jakież to niesprawiedliwe! Ja nie znam pani upodobań, nie licząc niepojętej fascynacji tatuażami. Podpija pani sherry? Pisze powieści grozy? – Pochylił się i szepnął: – Haftuje zaszyfrowane nieprzyzwoite hasła na poduszkach? Delia wybuchnęła śmiechem. Markiz odwracał uwagę od własnych grzechów w mistrzowsko czarujący sposób. Był zresztą bardzo przekonujący, do licha! – Nie haftuję niczego, niestety. Nie radzę sobie z igłami. – Obrzuciła go uważnym spojrzeniem. – Ponadto zaszyfrowane nieprzyzwoite hasła są raczej w pańskim stylu. – Proszę mi wierzyć, kiedy spędzam owe słynne noce w dokach, nie potrzebuję szyfrów. Mogę wprost i wyraźnie mówić, czego pragnę. – Przyznaje się pan zatem do spędzania nocy w dokach? – Dlaczegóż miałbym się nie przyznawać? To przecież prawda. – Obrócił ją dookoła, aż zakręciło jej się w głowie. – Przypuszczam, że pani tego nie pochwala. – Nie mam na ten temat żadnego zdania. – W istocie przedkładała szczerych rozpustników ponad kłamliwych świętoszków. Poza tym ten konkretny rozpustnik i tak nie był nią zainteresowany. – Dlaczegóż miałabym dbać o to, czy chodzi pan do domów publicznych? Sądząc po uważnym spojrzeniu, jakim ją objął, zaskoczyła go. – Ponieważ jest pani panną na wydaniu, a ja pożądanym kawalerem? Natychmiast zripostowała: – Pożądanym, doprawdy? Odniosłam wrażenie, że nikt się panem nie interesuje, skoro wszyscy wiedzą, że nie zamierza się pan zbyt prędko ożenić. Wyznam panu w sekrecie, że mnie również nie śpieszy się do małżeństwa. – Rozumiem wybornie – zamruczał. – Szuka pani dżentelmena z tatuażem. – Proszę się nie wygłupiać. Chcę obejrzeć tatuaż, a nie wyjść za mąż. – Jeśli kiedykolwiek usłyszę coś na ten temat, bez ociągania przekażę pani wiadomość. – Taniec się skończył i Warren powoli odprowadził damę na skraj trawnika. – Z kim pani teraz tańczy? – Jego również raczył pan przegonić – odparła. – Wygląda na to, że teraz sobie posiedzę. – Nie ma takiej konieczności. Z mojej winy została pani bez partnera, zatem z przyjemnością zatańczę z panią kolejny taniec. Zerknęła na niego podejrzliwie. – Walc? Wie pan przecież, że jeśli po kotylionie zatańczymy walca, ludzie zaczną plotkować. – Jeśli pani o to nie dba, to ja tym bardziej. – Dlaczego? – Życzy pani sobie prawdę czy pochlebstwa? – Prawdę. Zaczęliśmy od szczerości, więc już przy niej pozostańmy. Markiz zachichotał. – Jeśli Clarissa dojdzie do wniosku, że mnie pani oczarowała, przestanie mnie swatać i będę miał chwilę spokoju. Jestem przekonany, że moja kuzynka ma nadzieję, że zakochamy się w sobie bez pamięci i z końcem roku staniemy przed ołtarzem. Dlatego tak ochoczo zagnała nas na parkiet. – Ach, tak. Skoro zaś nie jestem zainteresowana małżeństwem, doszedł pan do wniosku, że będzie przy mnie bezpieczny. – Coś w tym guście. Delia zastanawiała się przez chwilę. Ten pomysł miał swoje zalety. Będzie mogła swobodniej bywać w towarzystwie. Lecz z drugiej strony, markiz będzie jej deptał po piętach. – Podoba mi się pańska propozycja, obawiam się jednak, że ten plan może się nie powieść. Clarissa wie, że nie jest pan skłonny do zakochiwania się od pierwszego wejrzenia. Albo szybkich ślubów. Ja z kolei nie jestem panną, która może zawracać głowę. – Zawracać głowę? – Chciałam powiedzieć: zawrócić w głowie. Słynie pan z ostentacyjnego unikania małżeństwa. Clarissa nie uwierzy, że znienacka owładnął panem duch miłości, gdy tylko spoczął na mnie pański wzrok. – Dlaczego? – Zlustrował Delię od stóp do głów. – Bardzo ładna z pani pannica. Delia sceptycznie uniosła brew. – Moja figura pozostawia wiele do życzenia. Mam krągłości w niewłaściwych miejscach, a tam, gdzie by się przydały, nie występują. Mam za duże usta i fatalny gust, nie wspominając o nieuleczalnej skłonności do mówienia wszystkiego, co myślę. Jestem pewna, że w ogóle nie jestem w pana typie. Nie przyznała, że ubiera się tak okropnie, żeby nie budzić w zalotnikach zbytniego entuzjazmu. Pary weszły na parkiet. Markiz podał jej dłoń. – Proponuję, byśmy zastanowili się nad tym fascynującym oświadczeniem w czasie walca. Zawahała się, lecz walc w jego ramionach był niezwykle kuszącą wizją. Bynajmniej nie dlatego, że był przystojnym i pociągającym dżentelmenem o szczupłej, lecz umięśnionej sylwetce. Nie. Może uda się uzyskać od niego jakieś informacje, to wszystko. – No dobrze – westchnęła i podała mu dłoń. Ten taniec był bardziej intymny. Jego ramię obejmowało ją mocno w talii, jej dłoń spoczywała na jego biodrze. Ich ręce splotły się ze sobą. Delii z upojenia zabrakło na chwilę tchu. Jednak niebawem ogarnęło ją poczucie winy. Zgodziła się na debiut w towarzystwie tylko po to, by odnaleźć mordercę brata. Nie powinna się dobrze bawić. Zachwycać się tańcem. Co się z nią dzieje? Nigdy nie była rozhisteryzowaną panienką wpadającą w spazmy po dotknięciu przez mężczyznę. Zwłaszcza gdy chodziło o markiza słynącego z nieprzyzwoitych zachowań. Dlaczego on tak na nią działa? Kolana jej drżą, na litość boską! Czeka je potem solidna reprymenda. Markiz Knightford przysunął się bliżej. Poczuła orientalny zapach wody kolońskiej. – Na jakiej zatem podstawie sądzi pani, iż nie jest w moim typie? – zapytał chrapliwie. Delia stłumiła jęk. Jeśli się nie opanuje, niebawem będzie się rumieniła i bełkotała jak nastolatka! – Gdyż rozpustnicy na ogół gustują w kobietach hojnie obdarzonych wdziękami. Z wydatnym biustem i szczupłymi biodrami. Ja jestem inna. – Nic pani nie wie o rozpustnikach. Jak można zakładać, że wszyscy lubią to samo? Niechże się pani uda do domu rozpusty i zobaczy, że mają tam kobiety każdego rozmiaru i kształtu. – Przysunął wargi do jej ucha i szepnął: – I w każdym łóżku kryje się jakiś mężczyzna. Odchylając się gwałtownie, uchwyciła jeszcze szalony błysk w jego oku. Najwyraźniej lord Knightford próbował ją zaszokować, co zresztą prawie mu się udało. – Często omawia pan wystrój domów publicznych z przyzwoitymi młodymi damami? – Nie, lecz równie rzadko omawiam z nimi kwestię tatuaży. Odwróciła głowę i dojrzała lokaja swego brata, niezdarnego Owena. Stał na obrzeżach tłumu i wpatrywał się w nią z uporem. Najwyraźniej dowiedział się czegoś i chciał to z nią omówić. Delia musi się jakoś uwolnić od natrętnego markiza. – Nie znajduję słabych punktów w mojej koncepcji. Uważam, że powinniśmy połączyć siły – ciągnął lord Knightford. – Połączyć siły? – Niech Clarissa sądzi, że mamy się ku sobie. Zostawi nas wtedy w spokoju. My zaś będziemy mogli omawiać kwestie tatuaży czy zamtuzów, czy co nam jeszcze podpowie fantazja. – Nie mogę. – Wszak już to pani robiła. Z wielkim powodzeniem. Niech go piekło pochłonie! Czy musi być aż tak dosłowny? – Nie mogę połączyć z panem sił. – Dlaczego? – Po prostu nie mogę. – Choć męczyły ją towarzyskie sztuczki Clarissy i ciotki Agathy, znajomość z markizem była zbyt ryzykowna. Nie będzie mogła włóczyć się po nocach z dystyngowanym lordem tuż za swymi plecami. – Ma pani kogoś na oku i nie chce pani, żebym go wystraszył – uznał Warren. Jego przeklęta mość będzie drążyć, dopóki Delia nie przekona go, że nie potrzebuje jego towarzystwa. Jest taki sam jak wszyscy inni. Po prostu nie może uwierzyć, że kobieta nie jest zainteresowana małżeństwem. Trudno. W takim razie powie mu to, co chce usłyszeć. – Ma pan rację – oznajmiła chłodno. – Mam kogoś w Cheshire. Kogoś, kogo cenię znacznie wyżej niż wszystkich bogatych, utytułowanych dżentelmenów z Londynu. Dlatego właśnie nie chcę mieć tu zalotników. Nie wyglądał na przekonanego. – Ach tak. Mogę zapytać, jak się nazywa ten wzór cnót? Delia zatrzepotała rzęsami i rozejrzała się w panice. – Owen… ouse – wyjąkała. – Pan Phineas Owenouse. – Owenouse? – Markiz zakręcił nią ze śmiechem. – Cóż to za nazwisko? – Walijskie, rzecz jasna. – Delia w duchu zgrzytnęła zębami. Myślała o Owenie i wszystko teraz kojarzyło jej się z lokajem. Zwykle lepiej radziła sobie z intrygami, lecz markiz wytrącił ją z równowagi. – Jest farmerem. Mamy wielu Owenouse’ów w mieście. Och, że też nie wymyśliła jakiegoś normalnego nazwiska! Nic dziwnego, że lord Knightford jej nie wierzy. – Hm… I od jak dawna jest pani zadurzona w farmerze Owenoosie? – Owenousie. Owenouse, drogi markizie, to nie takie trudne. – Och. A czy ów Owenouer także jest w pani zadurzony? – W oczach markiza lśniły podejrzane iskierki. – Owenouse! Mam nadzieję, że tak jest, gdyż pokładam wielkie nadzieje w naszym związku. Markiz chwycił ją mocniej w talii. – Skoro zatem ma pani zalotnika, dlaczego lady Pensworth prezentuje panią w towarzystwie? Dobre pytanie. – Cóż… Więc… Ciotka nie pochwala mego wyboru. Pragnie, bym wyszła za bogatego szlachcica, więc walijski farmer nie trafił w jej gusta. – Delia nie potrafiła odgadnąć, czy markiz jej wierzy, ciągnęła więc dalej. Często kłamstwo stawało się bardziej wiarygodne, jeśli zostało opatrzone szczegółami. – Jest wspaniałym i dobrym człowiekiem. Hoduje kurczęta, świnie i krowy. – Wszystko naraz? Przypuszczam, że także uprawia? – Oczywiście. Jęczmień, żyto, kukurydzę i… – Proszę, proszę. Cóż za zdumiewająco utalentowany farmer – wycedził markiz. – Nie przypuszczałem, że da się wyhodować kukurydzę w Cheshire. Zbyt wiele szczegółów może też zrujnować kłamstwo. – Ależ jak najbardziej! Miała nadzieję, że się nie kompromituje. Reynold hodował jedynie len. – W Shropshire – odezwał się Knightford – tylko jedną prowincję na północ od Cheshire, kukurydza nie chce już rosnąć. Reynold i ojciec nauczyli ją, że najlepszym sposobem na zwycięstwo jest niespodziewany atak. Była przekonana, że nie dotyczy to jedynie gry w karty i można tę złotą zasadę zastosować także w utarczkach słownych z dżentelmenami. – Skąd pan wie? Clarissa twierdzi, że pańskie włości leżą w Wiltshire. Zamrugał nagle. – Część z nich owszem. Od lat posiadam także domek myśliwski w Shropshire. – I usiłuje pan uprawiać w nim kukurydzę? Przez twarz markiza przemknął cień irytacji. – Ależ skąd! Co to ma zresztą do rzeczy? – Wskazuję jedynie, że nie hodując osobiście i mając niewielkie znajomości wśród farmerów, nie może pan wiedzieć zbyt wiele o uprawach. Zerknęła przez ramię na Owena. Do licha! Musi się natychmiast pozbyć markiza. Z miny lokaja wnioskowała, że koniecznie musi z nią pomówić. Nie mógł tu sterczeć zbyt długo. Ciotka Agatha zapyta potem, dlaczego nie trzymał się pomieszczeń dla służby. Na szczęście walc powoli się kończył. Gdy muzyka umilkła i ukłonili się sobie, Delia rzekła: – Dziękuję za taniec, lordzie Knightford. Czas z panem był niebywale inspirujący. Życzę powodzenia z lady Clarissą. Lecz gdy się odwróciła, by odejść, chwycił ją za rękę. – Powinienem odprowadzić panią z parkietu. – To tylko trawnik, sir – odparła ze śmiechem. – Dam sobie radę. Zmrużył oczy. – Może jeszcze przemyśli pani połączenie sił przeciwko intrygom swatek? Wspaniały Phineas Owenhammer nie musi niczego wiedzieć. Chciała znów poprawić nazwisko nieistniejącego zalotnika, ale zrezygnowała. – Och, mój drogi Phineas może przeczytać o tym w gazetach. Jest pan wdzięcznym tematem plotek we wszystkich brukowcach, sir. Biorąc pod uwagę trudności, które już teraz musimy przezwyciężać, nie chcę podejmować dodatkowego ryzyka. Tym razem, gdy się odwróciła, pozwolił jej odejść, lecz czuła na sobie jego wzrok. W jakiś sposób zdołała zwrócić na siebie jego uwagę. Niedobrze. Mogła jedynie mieć nadzieję, że jego zaciekawienie jest przelotne, tak jak miało to miejsce w przypadku innych dam. Gdyż w ten czy inny sposób znajdzie człowieka, który oszukał Reynolda. I ani Clarissa, ani niepokojąco przystojny markiz jej w tym nie przeszkodzą.\nRozdział trzeci Patrząc na oddalającą się w pośpiechu pannę Trevor, Warren pochylił się i podniósł z trawnika piórko, które wypadło jej z koafiury. Miała ich we włosach całe kępy, więc na pewno nie zauważy, że je zgubiła, ale markiz potrzebował pretekstu, by znów się do niej odezwać. Clarissa miała rację. Z panną Trevor dzieje się coś dziwnego. Jeszcze nie wiedział, o co chodzi, ale postanowił odkryć prawdę. Widać było gołym okiem, że ckliwa opowieść o Phineasie z prowincji jest stekiem bzdur. Całkiem nieźle kłamała, owszem, ale… Phineas Owenouse? Mógłby się założyć, że na całym świecie nie ma człowieka o tak idiotycznym nazwisku, nawet w Walii. W dodatku nie miała pojęcia, czym zajmuje się jej wybranek. Żaden szanujący się rolnik nie hoduje i nie uprawia wszystkiego, co nosi na sobie ziemia. Musiałby być obrzydliwie bogaty, a takich farmerów Warren jeszcze nie spotkał. Dostrzegł za to histeryczne spojrzenia, jakie panna Delia rzucała stojącemu nieopodal służącemu. Czyj był ten lokaj i dlaczego usiłowała nawiązać z nim kontakt? Czyżby umawiała się na tajemną randkę? Akceptowała spotkanie wyznaczone na jednym z tych bilecików, które się przekazuje damom ukradkiem na balach? Dlaczego go to obchodzi? Pannica ubiera się okropnie, jest złośliwa jak żmija i z całą pewnością nie zasługuje na troskę Clarissy. Jednak jej bezpośrednie maniery niezmiernie go intrygowały. Tańczyła świetnie i z nieskrywaną radością. Unoszący się wokół niej lekki cytrusowy zapach budził w nim apetyt nie tylko na ciastka. A co najdziwniejsze, zdawała się w ogóle nie dbać o to, co myśli o niej rozchwytywany markiz. Nagle dotarło do niego, że jest na nią zły. Kobiety w jej sytuacji zwykle usiłowały mu się przypodobać, a nie uciekać przed awansami. Był wszak bogatym, młodym markizem, na litość bogów! Świętym Graalem wszystkich panien w towarzystwie. I rozmawiała z nim o sprawach, które nie przyszłyby do głowy żadnej debiutantce. Była bystra, cięta, dowcipna, a jej gardłowy śmiech musiał budzić żądzę w każdym młodym mężczyźnie. Słysząc ten śmiech, Warren miał ochotę się z nią kochać. Często. Długo. Zdusił jęk i usiłował otrząsnąć się z nagłej fali pożądania. Jego zadaniem było ją ochronić przed zniesławieniem, a nie marzyć o sprawach, które stanowiłyby skazę na jej honorze. Clarissa poprosiła go, by uratował Delię przed kłopotami, i to właśnie zamierzał uczynić. Kilka lat wcześniej powinien był z uporem domagać się odpowiedzi, dlaczego Clarissa zwleka z zamążpójściem. Gdyby znał prawdę, może zdołałby zapobiec pewnym wydarzeniom, które przyniosły jej wiele cierpienia. Być może uratowanie panny Delii choć odrobinę złagodzi jego wyrzuty sumienia. Clarissa dość już wycierpiała. Nie musi się martwić o przyjaciółkę. Nie powinna tak się zadręczać w swym stanie. Tak. Właśnie. Tylko dlatego skradał się w tej chwili za damą, która wyraźnie nie życzyła sobie jego towarzystwa. Bo nie upilnował panny, której miał strzec. I nie pozwoli, by się to powtórzyło. Ostatnio jego życie toczyło się wyłącznie w zadymionych klubowych salach i składało się z zakropionych brandy nocy spędzonych w ramionach kobiet, których rano już nie pamiętał. Przyda mu się jakieś wyzwanie. Rozwikłanie tajemnic panny Trevor będzie świetną zabawą. Skoro zaś zapewniła, że nie upatruje w nim zalotnika ani nie zamierza wychodzić za mąż, Warren nie musi się bać, że będzie próbowała go zakuć w małżeńskie kajdany, gdy tylko przez nieuwagę dotknie rąbka jej sukni. Pannica dotarła do zwalistego lokaja i prędko obejrzała się za siebie. Warren zdołał się odwrócić, udając, że zmierza ku damie stojącej nieco na prawo, jednak kątem oka uważnie obserwował przyjaciółkę swej kuzynki. Panna Delia i osiłek w liberii zanurkowali nagle w wąską alejkę prowadzącą w głąb ogrodu. Hm… Sprawa staje się doprawdy interesująca. Obracając w palcach piórko z jej fryzury, podążył za nimi. Był przekonany, że panna Trevor nie jest na tyle głupia, żeby wdać się w romans z lokajem. Wydawała się z gruntu rozsądna i rzeczowa, mimo szalonej opowieści o Phineasie Owenousie. Co oznacza, że lokaj ma kontakt z jej tajemniczym wielbicielem lub dręczycielem, na spotkanie którego pędziła teraz jak łania. Zbliżył się ostrożnie do pary, kryjąc się w cieniu drzew. Usłyszał z oddali rozdrażniony głos panny Delii: – Ale to musi być dziś wieczorem! To już ostatnie i bezcenne wieczory. Ciotka Agatha jest wściekła, że tak długo zostaliśmy w Londynie. Gdyby nie nagła śmierć króla, już dawno wywiozłaby nas do Cheshire i zamknęła tam aż do następnego roku! Interesujące. Wydaje się, że pannica nie ma ochoty wracać w ramiona farmera Phineasa. Warren podszedł jeszcze bliżej. – Ale panienko, to niebezpieczne! – tłumaczył sługa. – Dziś rano pani bratowa zapytała mnie, z kim spędziłem noc. Widziała mnie przez okno tuż przed świtem, w towarzystwie, jak się wyraziła, młodzieńca, którego nie zna. Oznajmiła, że nie życzy sobie, bym się włóczył po nocach. Jeśli powie o tym lady Agacie… – Musimy być po prostu bardziej ostrożni. Wyjdź kuchennymi drzwiami, one nie są pod jej oknem. Ach, więc panna Trevor spotyka się z kimś po nocach, pod opieką służącego. Czy to lokaj jej ciotki? Najwyraźniej. – Sam nie wiem, panienko… – odparł osiłek, dowodząc, że nie jest jednak kompletnym idiotą. – Jesteś mi to winny! I jemu jesteś to winny, nie zapominaj, Owenie! Owenie? Warren niemal wybuchnął śmiechem. Owenouse. Oczywiście. Lecz komu ów lokaj jest coś winien? Być może tajemniczemu wielbicielowi? Lokaj westchnął ciężko. – Przepraszam, panno Trevor. Wiem, że zawiniłem. Ale musimy być bardziej ostrożni. – Będziemy, zaufaj mi. Ja także nie życzę sobie, by ktoś nas przyłapał. Stawka jest zbyt wysoka. Przeklęta wariatka! Pewnie zdaje jej się, że jest zakochana. Warren zmarszczył brwi. Na ogół uważał się za dość bystrego i wierzył, że dobrze ocenia ludzi. Szczerze uważał pannę Trevor za zbyt inteligentną, by miała paść łupem jakiegoś łowcy posagów. Co za rozczarowanie. Nawet najmądrzejsza kobieta traci rozum z miłości. Owinęła się mocniej szalem. – Powinnam już wracać, zanim ktoś zauważy, że mnie nie ma. Nie zapomnij, spotykamy się punktualnie o pierwszej w nocy. Odwróciła się na pięcie i ruszyła ścieżką z powrotem. Warren zamierzał skorzystać z tej okazji. Nie wyjdzie z przyjęcia, dopóki panna Delia nie usłyszy, że igra z ogniem. Wychynął spomiędzy drzew i ruszył w jej stronę. – Ach, panno Trevor, tu pani jest! Niemal wyskoczyła ze skóry. Wspaniale. Może napełni ją to lękiem bożym, skoro najwyraźniej nie miała go w sobie do tej pory. – Lord Knightford! Ja… ach… – Upuściła to pani po walcu – oznajmił, wyciągając ku niej pióro. – Chciałem to pani oddać. – Jest pan niebywale szarmancki – odparła, biorąc ozdobę. – Skąd jednak pan wie, że to moje? – Widziałem, jak upada, gdy pani odchodziła. Rozglądałem się za panią, ale bez skutku. Podążyłem więc najbliższą ścieżką, mając nadzieję, że tu panią znajdę. Delia patrzyła na niego podejrzliwie. Całe szczęście. Chciał, by nabrała ostrożności. Może porzuci szalone nocne eskapady z jakimś obmierzłym łowcą posagów. Wciąż pamiętał przygody Clarissy i wciąż czuł się za nie odpowiedzialny. Panna Trevor obróciła pióro w palcach. – Dziękuję. To bardzo miłe z pana strony. Nigdy w życiu nie słyszał podziękowań wypowiedzianych głosem pełnym odrazy i niechęci. Przeklęta niewdzięcznica. Warren z zaciekawieniem przyglądał się lokajowi. Po chwili do panny Trevor dotarło, że musi się wytłumaczyć: – To lokaj mego zmarłego brata. Przyniósł mi wiadomość od ciotki, więc odeszliśmy na stronę, żeby ją omówić. – Rozumiem. Doprawdy, musiała to być ważka wiadomość. – Och, ciotka jest bardzo wymagająca – odparła Delia, zbywając go machnięciem dłoni. – I nie mówi niczego wprost, wszystkiego trzeba się domyślać. – Współczuję. Skoro jednak skończyliście deliberowanie nad ważną i zagmatwaną wiadomością, z radością odprowadzę panią na śniadanie. Delia zbladła. – Właściwie… Ciotka Agatha nie czuje się… zbyt dobrze. Musimy już iść. Właśnie miałam to powiedzieć Ow… lokajowi. – Kiwnęła stanowczo głową. – Dziękuję raz jeszcze za pańską uprzejmość. Mam nadzieję, że śniadanie będzie panu smakowało. I ruszyła dziarsko ścieżką. Lokaj podążył za nią bez słowa.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Nie_igraj_z_pozadaniem-ebookRO/p1048424i1177572" target="_blank" title="Nie igraj z pożądaniem [Sabrina Jeffries] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Nie igraj z pożądaniem [Sabrina Jeffries] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Nowi najemcy w Green Horizon - Transakcje : e-biurowce.pl\nNowi najemcy w Green Horizon\nSkanska Property Poland podpisała sześć umów najmu w łódzkim biurowcu.\nNajwiększymi umowami najmu podpisanymi przez Skanska Property Poland są umowy z SouthWestern oraz z Grupą Medicover. Dodatkowo do kompleksu wprowadzą się Getin Noble Bank (na powierzchnię 175 mkw.), BNP Paribas (150 mkw.) oraz PKO Bank Polski (150 mkw.). Na powierzchni około300 mkw otwarta zostanie kantyna.\nSouthWestern to firma z sektora nowoczesnych usług biznesowych. Zajmie 2 100 mkw w powstającym właśnie budynku B kompleksu Green Horizon. Podczas transakcji doradzała firma Cushman&Wakefield.\nJesteśmy obecni w Łodzi od 6 lat, ale cały czas szukaliśmy atrakcyjnych, nowoczesnych biur, zlokalizowanych w centrum, z doskonałym dostępem do infrastruktury komunikacyjnej, przestrzenią dla naszych pracowników i klientów oraz możliwością rozszerzenia umowy w przyszłości. Green Horizon spełnia te wymogi, a ponadto oferuje o wiele więcej. Budynek zapewnia dostęp do szybkiego Internetu szerokopasmowego o dużej przepustowości, co w naszym sektorze jest kluczowe, jak również wysokiej klasy system zabezpieczeń oraz dwa niezależne źródła zasilania, co gwarantuje ciągłość operacji. Dzięki temu, że biurowiec został zaprojektowany zgodnie z najwyższymi standardami zrównoważonego budownictwa i posiada inteligentne systemy zarządzania budynkiem, to rozwiązanie jest dla nas efektywne kosztowo. Jesteśmy szybko rozwijającą się, innowacyjną firmą i nasza siedziba powinna to odzwierciedlać. Wierzymy, że Green Horizon spełni nasze oczekiwania pod tym względem i z niecierpliwością czekamy na majową przeprowadzkę do naszego nowego biura – powiedział Jim Costello, prezes SouthWestern.\nDo budynku B wprowadzi się także Grupa Medicover, która planuje otworzyć tam przychodnię. Firma zajmie w obiekcie ponad 650 mkw. Przychodnia będzie jednocześnie znacznym udogodnieniem dla innych najemców obiektu. Medicover otworzyło swoje placówki także w innych biurowcach należących do Skanska.\nGreen Horizon to na łódzkim rynku biurowym budynek wyjątkowy, który cieszy się dużym zainteresowaniem ze strony najemców ze względu na szereg atutów, w tym doskonałą lokalizację oraz energooszczędne systemy i instalacje, zapewniające oszczędności najemcom. Potwierdzeniem tego jest sukces leasingowy otwartego właśnie budynku A oraz fakt, że prowadzimy już zaawansowane negocjacje z kolejnymi najemcami – powiedział Arkadiusz Rudzki, dyrektor ds. leasingu oraz asset management w Skanska Property Poland.


Katowice sporo wydały żeby pojawić się w grze Monopoly. Zapłaciły też wodociągi - Infokatowice.pl\nKatowice sporo wydały żeby pojawić się w grze Monopoly. Zapłaciły też wodociągi. „Monopoly – Edycja Katowice” to nie był tani promocyjny zabieg. Jak się okazało płaciło nie tylko miasto, ale także jedna ze spółek należących do gminy. Chodzi o Katowickie Wodociągi.\nW katowickiej edycji kultowej gry można zobaczyć m.in. Spodek, Nikiszowiec, Dolina Trzech Stawów, Osiedle Gwiazdy czy ulicę Mariacką. W grze można kupić też różnego rodzaju obiekty jak: baseny w Brynowie i Burowcu czy tężnię na Zadolu. Jak się okazało miasto odnośnie Monopoly podpisało dwie umowy – jedną w 2020 roku i drugą w 2021 roku. Ta druga opiewała na znacznie większą kwotę.\nWedług władz miasta, katowicka edycja gry może zachęcić do odwiedzenia miasta.\nInstytucją miejską, która również ponosiła swój koszt przy realizacji gry „Monopoly-Edycja Katowice” są Katowickie Wodociągi S.A. To one zarządzają m.in. basenami w Brynowie i Burowcu. O konkretną kwotę zapytaliśmy, czekamy na odpowiedź.\nKatowice sporo wydały żeby pojawić się w grze\n29-latka z Katowic brała kredyty i pożyczki żeby przekazać pieniądze oszustowi. To miała być miłość\nUrząd Marszałkowski: W 2020 roku 972 mln zł na walkę o czyste powietrze na Śląsku


W gwiazdorskim stylu - Moda - najnowsze kolekcje, najtańsze sklepy\nW gwiazdorskim stylu\nRedakcja\t cze 19, 2013\nLato to czas, kiedy lubimy błyszczeć i być zauważoną. Dlatego proponujemy dzisiaj stylizację w iście gwiazdorskim stylu. Nie powstydziłaby się jej ani Rihanna, ani Beyonce, ani żadna inna z amerykańskich celebrytek. Weź przykład i wyglądaj jak gwiazda!\nStylizacja w gwiazdorskim stylu powinna przyciągać uwagę, jednak być nieco tajemnicza. Dlatego nie zapomnijcie o dużych, ciemnych okularach przeciwsłonecznych! Na nogi nałóżcie złote, połyskujące spodnie. Świetnie prezentować się będą z białym topem oraz seksowną, skórzaną kurtką. Z dodatków wybierz buty w modną panterkę i małą, czarną kopertówkę. I stylizacja w gwiazdorskim stylu gotowa!\nUwaga! Grozi atakami ze strony paparazzi oraz zdjęciami na czołówkach gazet! Bądźcie na to przygotowane 😉\nBalsam do ciała pod prysznic NIVEA


blog, historie, puenta, życie\nProdukt o niskiej zawartości puenty\nPod ostatnim tekstem otrzymałem taki komentarz na fejsie: “Historia bez puenty”. A następnie: “jeśli historia nie ma puenty, nie warto jej opowiadać”.\nZaczynasz chcieć dopiero wtedy, gdy przestajesz musieć\nOstatnio miałem rekordową przerwę w pisaniu na blog. W całej historii v1ncent.pl nie było tak wielkiej dziury. Czekałem, aż zatęsknię za klawiaturą. Czekałem tydzień, drugi. Minęły trzy tygodnie, w końcu miesiąc. Nie czułem tęsknoty. Czułem ulgę, której wstydziłem się przed samym sobą.\nblog, cele, misja, szczescie, urodziny\nOgień, którym płonę dla Ciebie\nKończę dziś 28 lat. Nigdy wcześniej nie byłem tak sprawny fizycznie, tak restrykcyjny jeśli chodzi o ćwiczenia oraz dietę. Nigdy też lepiej nie rozumiałem samego siebie i nie podążałem w lepszym kierunku. Nie, nie czuję się staro, a jeśli czytasz bloga wiesz, że nie przywiązuję zbyt dużej wagi do tych cyferek.\nblog, pasja, pisanie, praca, wena\nJak powstaje wpis na blog?\nJak łatwo jest w dzisiejszych czasach chłonąć. Filmiki, artykuły, blogi. O wiele trudniej jest content produkować, dzielić się treścią. Wiem, bo robię to od kilku dobrych lat. Zawsze jednak wolałem miejsce po drugiej stronie. Kojarzyło mi się z wyzwaniem. Nie ma żadnego wyzwania w byciu konsumentem treści, natomiast kiedy jesteś producentem…\n08 kwietnia 2019 6\n09 marca 2019 6


Cytat "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy? Bo są sobą nikogo nie udają ..." - Cytaty.pl\nDlaczego mężczyźni kochają zołzy? Bo są sobą nikogo nie udają ...\nDlaczego mężczyźni kochają zołzy? Bo są sobą nikogo nie udają robią co chcą i dlatego dostają to co najlepsze od życia - dokładnie to, co sobie wymarzą i wybiorą.\n.29 września 2015 23:29\nKtóż z nas kocha, nie głupiejąc przy tym?\nSilna nienawiść jest bliższa miłości niż obojętność.\nW nienawiści może się czasem wyrażać miłość,\nmiłość, która pomyliła drogę.


botki z aplikacjami - wszystko na temat botki z aplikacjami w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : botki z aplikacjami (2)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia botki z aplikacjami. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku botki z aplikacjami) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem botki z aplikacjami posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania botki z aplikacjami jesteśmy w stanie zaprezentować Ci botki z aplikacjami materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 23.09.2013 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 21.12.2012. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania botki z aplikacjami ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu botki z aplikacjami.


Czym przykleić plakat do ściany? | DomzIkely Blog\nPlakaty na ścianę biją obecnie rekordy popularności. Nie ma się czemu dziwić – one po prostu prezentują się fantastycznie. Świetnie odnajdą się w każdym typie wnętrz ze względu na ich ogromną różnorodność oraz możliwość personalizacji. Kolejną ich zaletą jest łatwy i szybki montaż, z którym każdy bez problemu sobie poradzi. W dodatku istnieje teraz wiele bezinwazyjnych metod, które nie wymagają wbijania gwoździ w ścianę. Nie wiesz, czym przykleić plakat do ściany? Czym kleić plakaty na słupach? Jaka rozdzielczość na plakat będzie najlepsza? Przeczytaj ten wpis!\nCzym kleić plakaty na słupach?\nPrzyklejenie plakatu do ściany nie jest ani trudne, ani nie zajmuje dużo czasu. Nie musisz wcale kuć dziury w ścianie i wbijać w nią gwoździ, ponieważ taki plakat bez trudu przymocujesz do ściany za pomocą na przykład papierowej taśmy. Taką taśmę bez trudu usuniesz ze ściany w razie potrzeby i co najważniejsze – nie zostawi ona na niej żadnych śladów. Takie rozwiązanie sprawdzi się świetnie na przykład w pokoju dziecięcym. W tym celu można użyć kolorowej taśmy. W dodatku dzieci szybko się nudzą, a wymiana plakatu w przypadku przymocowania go taką papierową taśmą, nie będzie jakimkolwiek problemem. Dodatkowo na rynku dostępnych jest obecnie wiele samoprzylepnych materiałów pod różną postacią i w różnej formie, które bez trudu utrzymają taki plakat na ścianie, a same nie będą nawet widoczne. Takie rozwiązanie sprawdzi się doskonale w innych pomieszczeniach mieszkania. Jeżeli chcesz natomiast zawiesić na ścianie taki plakat w ramie, to również nie musisz się przejmować tym, że zniszczysz ściany. Na rynku dostępne są samoprzylepne haczyki, wieszaki oraz nawet gwoździe! Bez trudu znajdziesz je zarówno w sklepach stacjonarnych, jak i internetowych. To żaden kłopot – wystarczy, że wybierzesz idealny plakat do swojego mieszkania, a montaż zajmie Ci moment.\nJaka rozdzielczość na plakat?\nPlakaty możesz zamówić obecnie tak naprawdę niemal w każdym rozmiarze, ale należy pamiętać, że ich rozdzielczość zawsze powinna być jak największa. Możesz bez trudu stworzyć własną kompozycję plakatów na ścianie, która będzie składała się z różnych wielkości – format B1, A1, A2, A3? Nie ma żadnego problemu! Możliwości jest naprawdę wiele, a to też dlatego, że technologia stale idzie do przodu i pozwala na takie nowe rozwiązania. Jeżeli więc jeszcze nie masz plakatów na swojej ścianie, to koniecznie musisz to zmienić! Na pewno nie pożałujesz.\n0 komentarzy na temat “Czym przykleić plakat do ściany?”


Słomki papierowe mogą podwyższyć ceny napojów w Malezji - Słomki papierowe\nSłomki papierowe mogą podwyższyć ceny napojów w Malezji\n12:54, 19-03-2019 - Kasia Słomka\nBiodegradowalne ekologiczne papierowe słomki będą kosztowały trzy do pięciu razy więcej niż plastikowe.\nPlastikowa słomka kosztuje 3 sen. Ale już słomka papierowa pokryta woskiem to koszt od 10 do 15 sen.\nMalezja wprowadziła zakaz używania plastikowych słomek od początku 2019 roku.\nHurtownik wyrobów z tworzyw sztucznych Michael Loh powiedział, że kawiarnie i straganiarze mogą nie być gotowi do serwowania biodegradowalnych słomek papierowych bez dodatkowych opłat. Loh, który dostarcza słomki z papieru importowane z Chin, powiedział, że kupują je tylko kawiarnie i hotele serwujące napoje premium. Stwierdził także, że metalowe słomki wielokrotnego użytku mogą nie być wystarczająco higieniczne do użytku w punktach gastronomicznych z powodu trudności z dokładnym czyszczeniem jej od wewnątrz.\n"Bez plastikowych słomek można oczekiwać, że ceny napojów również wzrosną", stwierdził, powołując się na zakaz polistyrenu w Penang, który doprowadził do podwyżki cen przez straganiarzy. Firma Loh, Pusat Plastik Guan Seng Heng Sdn Bhd, jest dostawcą obsługującym setki sprzedawców i gastronomii od 1993 roku. W jego sklepie zobaczyć można około miliona plastikowych słomek na masywnym stosie od podłogi aż po sufit. Dla porównania, dotychczas jego zapas około 10 000 papierowych słomek zajmował tylko jedną część półki.\n"Pozbycie się słomek z jednorazowych tworzyw sztucznych nie będzie łatwe. Plastikowe opakowania i przybory do jedzenia mają zasadnicze znaczenie dla branży" - dodał Loh.\nDyrektor ds. Operacyjnych HCK Food Teo Tien Su powiedział, że znalezienie niezawodnego dostawcy ekologicznych słomek lub innych materiałów biodegradowalnych było wyzwaniem.\n"Musimy wziąć pod uwagę koszt słomek papierowych i dostępność dostawców dla naszych kawiarni, jednocześnie starając się nie przenosić dodatkowych kosztów na klientów" - powiedział Teo, który prowadzi franczyzę kawiarni Jamajka Blue Fine Coffees w Malezji.\nTeo powiedział, że Jamajka Blue wciąż oferuje plastikowe słomki, choć marka wkrótce zacznie oferować alternatywy dla plastiku. "Wiemy o zakazie i środkach egzekucyjnych ogłoszonych przez rząd" - powiedział. "Planujemy wycofać plastikowe słomki, gdy tylko znajdziemy niezawodnego dostawcę, który oferuje słomki papierowe w rozsądnej cenie".