Ava i Tim. Droga na północ - Agnieszka Olejnik - ebook - Legimi online\nAva i Tim. Droga na północ ebook\nRozdział I Pierwsze spotkanie z magią\nTymoteusz nasłuchiwał. Chłopców już nie było, zapewne pobiegli dalej, bo przecież nie chciałoby się im czatować w krzakach i tracić okazję do gry w piłkę dla kogoś takiego jak on – nawet, jeśli w rachubę wchodziła ich ulubiona rozrywka: prześladowanie go.\nTymoteusz był zwyczajnym, nieco nieśmiałym trzynastolatkiem. Mieszkał w wielkim mieście, które troszkę przytłaczało go zgiełkiem i ruchem ulicznym, dlatego najchętniej przebywał w swojej cichej dzielnicy. Niezbyt dobrze się uczył, choć miał swoje ulubione przedmioty – a należały do nich geografia i biologia – z których zawsze dostawał najwyższe stopnie. Lubił przeglądać mapy, czasem nawet rysował własne. Z pasją zbierał minerały i posiadał już ich pokaźną kolekcję.\nChłopiec miał młodszą siostrę, czteroletnią Zuzankę, z którą niekiedy się bawił, ale znacznie częściej – kłócił. Jego tata był informatykiem, a mama pielęgniarką. Tworzyli szczęśliwą rodzinę. I niby wszystko powinno być z Tymoteuszem w porządku... Ale nie było, stanowczo nie!\nPrzede wszystkim był tęższy niż wielu jego rówieśników. Nie był okropnie tłusty, opasły ani nieruchawy. Po prostu był grubszy, a przy tym niestety niższy od swoich kolegów. Dla nich był to wystarczający powód, by z niego drwić. Nazywali go Kartofelkiem, Kulką, Prosiaczkiem.\nTymoteusz próbował zmienić swój sposób odżywiania. Jadł owoce i surową marchewkę. Poza tym jeździł na rowerze. Wykupił karnet na basen i zawzięcie pływał. Wyrobił sobie kondycję, jakiej mógłby mu pozazdrościć niejeden nastolatek. Wszystko na nic. Wciąż był gruby.\nPo drugie – nosił okulary. Wielkie, ciężkie szkła powiększały jego oczy tak, że wiecznie wyglądał jak wystraszone zwierzątko. To dlatego rówieśnicy go unikali. W każdym razie – tak sądził.\nTego dnia wszystko szło źle. Rano chłopiec pokłócił się z mamą, która uparła się, aby zjadł na śniadanie kanapki z masłem orzechowym. Mama uważała, że Tymek nie jest tęgi, tylko ma grube kości.\n– Poza tym – mówiła – na odchudzanie się przyjdzie czas za kilka lat, gdy przestaniesz rosnąć. Zresztą wtedy może się okazać, że żadne odchudzanie nie jest już potrzebne.\nZły jak osa, z poczuciem klęski (bo oczywiście zjadł te kanapki), Tymek powlókł się do szkoły. Jednak dopiero w klasie okazało się, jak nieudany może być ten dzień. Ledwie wszedł, natychmiast sobie przypomniał – dziś nie ma lekcji! Piknik klasowy! A on, jak głupek, zabrał zeszyty i książki, zapomniał o napoju i kiełbaskach do pieczenia.\nKoledzy natychmiast zauważyli, że Tymoteusz rozgląda się niespokojnie. To podziałało jak hasło, jak sygnał: zaczepiajcie mnie. Jarek, chyba najbardziej złośliwy ze wszystkich, podszedł do niego od tyłu i z całej siły szarpnął za plecak. Tymoteusz upadł na plecy, przewracając przy tym krzesło. Rechot chłopców ucichł dopiero w chwili, gdy do klasy weszła wychowawczyni. Tymoteusz podniósł się z ponurym wyrazem twarzy. Dlaczego są tacy? Niektórzy z nich, wiedział o tym doskonale, byli całkiem sympatyczni. Jednak wszyscy stawali się milczący i obojętni albo okropnie złośliwi, gdy Jarek, ten klasowy łobuz, zaczynał mu dokuczać. Dlaczego?\nNa pikniku siedział jak zwykle sam, z dala od reszty klasy. W szkole podstawowej miał przynajmniej dwóch dobrych przyjaciół: Jeremiasza i Rysia. Najpierw połączyła ich niechęć do własnych imion, przekonanie o tym, że są śmieszne, niedzisiejsze. Rozmawiając ze sobą, używali ich angielskich wersji: Tymoteusz był Timem, Jeremiasz – Jerrym, zaś do Rysia mówili Richard. Z czasem zauważyli, że łączy ich znacznie więcej: miłość do futbolu, pewne cechy osobowości, takie jak nieśmiałość i poczucie humoru, wrażliwość, niechęć do silnych, którzy znęcają się nad słabszymi. Ale to było dawno. Jeremiasz poszedł do innego gimnazjum, a Rysiek wyprowadził się z miasta. Pozostały tylko telefony i e-maile, ale to oczywiście nie było to samo, co pogadać, pośmiać się razem, nawet poużalać się na pieski los.\nTak więc Tymoteusz naprawdę był samotny. Przez całą pierwszą klasę gimnazjum nie zdołał znaleźć sobie przyjaciela. Podczas przerw ponuro przyglądał się, jak chłopcy odbijają piłkę na boisku szkolnym. Nie chcieliby zapewne, aby zagrał z nimi. Nie wiedzieli, że na podwórku trenował całymi godzinami. Nikt by się nie domyślił, że może być całkiem niezłym piłkarzem. Taki gruby, niski, no i te okulary.\nNa tym pikniku, od którego wszystko się zaczęło, jedna z dziewczyn źle się poczuła. Najpierw zrobiło się jej słabo, potem u czubka nosa zawisła duża kropla krwi. Tymek nie mógł na to patrzeć. Podczas gdy wychowawczyni próbowała pomóc chorej, on oddalił się od reszty klasy, choć dobrze wiedział, że było to zabronione. Zamierzał tylko trochę połazić po pobliskim sosnowym lasku. Niestety, Jarek i inni koledzy zauważyli jego odejście. Tymek usłyszał ich pogardliwe okrzyki: „Grubas, a dokąd to?!”, „Prosiaczek nam ucieka!” oraz inne, wulgarne, najbardziej przykre. Nie chciał, żeby go dopadli. Wiedział, że nie zrobią mu krzywdy, że tylko otoczą go kołem i będą dokuczać. Ale tego dokuczania, tego upokorzenia bał się chyba nawet bardziej niż bólu.\nZaczął uciekać, skacząc ciężko przez suche gałęzie. Nagle skręcił, bo przestraszył się, że zapędzi się za daleko, nie wróci na czas, a kto wie, może zabłądzi. Wychowawczyni będzie się złościć, obniży ocenę z zachowania. Postanowił zatoczyć łuk i wrócić w bezpieczne miejsce, do reszty klasy. Nagle potknął się o wielki korzeń. Upadł. Na twarzy poczuł coś suchego i sypkiego. Spadły mu okulary. Za sobą wciąż słyszał okrzyki goniących go chłopaków. Skulił się i siedział cicho. Po chwili głosy ucichły.\nTymoteusz otarł twarz. Potem podniósł się i po omacku, szeroko rozstawiając ręce, zaczął badać otoczenie. Przekonał się, że wpadł do ogromnego, głębokiego dołu. Przeczesywał piach rozcapierzonymi palcami w poszukiwaniu okularów. Widział tylko żółty kolor piasku i granatowy nieba. Dostrzegał też duże kształty drzew dokoła. Nie mógł jednak zobaczyć okularów, które miały jasne oprawki. „Jak ja je znajdę?!” – pomyślał zrozpaczony. Półgłosem, wściekły i bliski płaczu, powiedział:\n– To przez tego głupiego Jarka. Gdybym tylko mógł…\nUrwał nagle. Wydawało mu się, że gdzieś z boku, z drugiego końca piaszczystego zagłębienia, usłyszał chichot. Odwrócił się gwałtownie i dostrzegł jakiś owalny, jasny kształt, który po chwili poruszył się nieznacznie.\n– Kto tu jest? – zapytał Tymek głosem piskliwym ze strachu.\n– Kto to?! – już prawie krzyknął chłopiec.\nDziwny kształt jakby się powiększył. Tymek ze strachu przywarł plecami do krawędzi dołu. Piasek posypał mu się we włosy.\n– Nie bój się – usłyszał męski głos.\nChłopiec milczał przez chwilę. Przyszło mu do głowy, że ten głos brzmi jakoś… skrzecząco. Tak mówiłyby ptaki, gdyby oczywiście umiały mówić.\n– Wcale się nie boję – odpowiedział wreszcie, zawstydzony. – Tylko zgubiłem okulary i prawie nic nie widzę.\n– Uciekałeś. Przed kim?\n– Przed kolegami – odparł Tymek, starając się, by zabrzmiało to beztrosko. – To… tylko taka zabawa.\nTajemniczy kształt zbliżył się do chłopca. Tymoteusz poczuł w swojej dłoni okulary. Szybko założył je na nos.\nObok niego siedział mężczyzna. Miał szare włosy i był ubrany w jasny, srebrnopopielaty strój. Na ramionach miał płaszcz lub coś w rodzaju peleryny. Siedział w kucki, skulony, a może po prostu był bardzo niski i szczupły. Uśmiechał się, ale to był dziwny uśmiech, samymi wargami. Czarne oczy nieznajomego były poważne i jakby przestraszone, czujne jak u ptaka.\n– Zabawa, mówisz… Kiedy tu wpadłeś, nie wyglądałeś na rozbawionego. Wręcz przeciwnie. Wydawało mi się, że się boisz.\nTymek zawstydził się okropnie. Przez długą chwilę panowała cisza.\n– Kiedy byłem mały, nie miałem kolegów – powiedział wreszcie nieznajomy.\nTymoteusz spojrzał na niego badawczo, sprawdzając, czy tamten sobie z niego nie żartuje. Ale nie, mężczyzna był poważny.\n– Czasami nawet płakałem w ukryciu. Nic nie powiedziałem rodzicom, oni byli przekonani, że jestem wesołym chłopcem, a tymczasem… byłem straszliwie samotny.\n– Ze mną jest tak samo – ożywił się Tymoteusz. – Nie mówię rodzicom, bo martwiliby się niepotrzebnie. Zaraz by poszli porozmawiać z wychowawczynią, a kto wie, co jeszcze by wymyślili…\n– Właśnie – przytaknął mężczyzna. – A potem długo by tłumaczyli, co jest w życiu ważniejsze niż koledzy: że rodzina, nauka i takie tam rzeczy. Już lepiej nic nie mówić.\nTymoteusz przyglądał się ciekawie nieznajomemu. Jak to możliwe, że tak dobrze go rozumie – jakiś obcy człowiek, spotkany przypadkiem… „Zupełnie jakbym rozmawiał z Jeremiaszem albo z Rysiem” – pomyślał. Gdzieś na dnie duszy poczuł jednak pewien niepokój, bo wiele razy w domu i w szkole ostrzegano go przed rozmowami z nieznajomymi ludźmi. „Będą się chcieli zaprzyjaźnić, aby potem móc zrobić ci krzywdę” – pamiętał takie zdanie z jakiejś lekcji wychowawczej.\nMężczyzna w srebrnym stroju jakby wyczuwał jego myśli.\n– Trochę się mnie boisz, prawda? – zapytał, a potem, nie czekając na odpowiedź, dodał: – No tak, przecież mnie nie znasz. Nazywam się Slanden. I możesz mi wierzyć, że nie zamierzam ci zrobić nic złego. Wręcz przeciwnie. Mógłbym ci pomóc.\nTymek pomyślał, że nie ma takiego imienia: Slanden. Ale zaraz potem przyszło mu do głowy, że sam też ma dość nietypowe imię. Kto wie, czy przez całe swoje życie spotka kiedykolwiek drugiego Tymoteusza. Więc może nie należy się dziwić, że ktoś nosi imię, którego się jeszcze nie słyszało.\n– Tymoteusz – przedstawił się. – I wcale się pana nie boję. Poza tym nie rozumiem, jak mógłby mi pan pomóc – to powiedziawszy chłopiec zwiesił smutno głowę.\nPrzez chwilę trwało milczenie, a potem Tymek niespodziewanie zaczął opowiadać:\n– Już w poprzedniej szkole mi dokuczali. Trochę mniej się tym przejmowałem, bo miałem dwóch dobrych kolegów, ale… zawsze było mi wstyd, że nie umiem sobie poradzić. Tata często powtarza, że trzeba siebie szanować. Nie pozwolić sobie w kaszę dmuchać. On nie wie, że ja jestem taki do niczego…\n– Nie jesteś do niczego – przerwał mu Slanden głosem słodkim jak miód. – Uwierz mi. I uwierz, że naprawdę znam sposób na twoje kłopoty.\nTo mówiąc, wyciągnął w stronę chłopca dłoń, w której trzymał coś niewielkiego i zielonego, co wyglądało jak koniczynka. Tymek pochylił się nieco w jego stronę. Rzeczywiście, była to jakaś roślina, ale nie koniczyna – miała zupełnie inne listki, podłużne, ząbkowane na brzegach, wyrastające parami z obu stron łodyżki. Tymek nigdy wcześniej nie widział takiej rośliny. Nie zastanawiał się jednak nad jej nazwą, lecz raczej nad powodem, dla którego Slanden mu ją pokazuje. Co ma wspólnego jakiś botaniczny okaz z jego, Tymoteusza, problemami?\n– To segulia– powiedział mężczyzna. – Niezwykła roślina, znana tylko wtajemniczonym. Roślina magiczna.\n– Magiczna?! – prychnął Tymek.\nW magię to on akurat zupełnie nie wierzył. Owszem, lubił czasem poczytać różne fantastyczne opowieści, oglądał filmy o potworach i kosmitach, czarnoksiężnikach i zaklęciach… Ale to, co działo się w filmach i książkach nie mogło przecież zdarzyć się w jego życiu. Slanden zaniepokoił się nieco, zwęził oczy w szparki.\n– Możesz ją nazwać rośliną leczniczą, jeśli bardziej ci to odpowiada – powiedział po chwili ostrożnie.\n– Leczniczą? – teraz z kolei zaniepokoił się Tymoteusz.\nWiedział, że niektóre rośliny mają działanie lecznicze pod warunkiem, że przyjmuje się je w małych dawkach – w większych ilościach stają się narkotykami. Wiele razy przestrzegano go, w szkole i w domu, przed dealerami, którzy będą chcieli zachęcić go, aby spróbował. „Będą obiecywać lepsze samopoczucie i rozwiązanie wszystkich problemów” – przypomniał sobie chłopiec. Toteż odsunął się nieco od mężczyzny i stanowczo pokręcił głową.\n– Nie, dziękuję – powiedział. – Ja jednak spróbuję poradzić sobie bez tego…\n– Ależ wcale nie wiesz, co to jest.\n– Nie chcę brać narkotyków – Tymek naprawdę się teraz bał. – Nie chcę i już.\n– To nie jest żaden narkotyk – Slanden wyglądał na zniecierpliwionego, ale próbował zachować spokój. – Segulia jest rośliną, która poprawia w nas to, z czego jesteśmy niezadowoleni. Można nawet powiedzieć, że w pewnym sensie spełnia życzenia. Nie trzeba używać jej często, wystarczy raz, ale w całości. Nie uzależnia jak narkotyk. Jeśli ją zastosujesz, już nigdy nie będziesz ani chciał, ani potrzebował zażywać jej ponownie, bo po prostu twoje problemy znikną.\nTymoteusz patrzył na Slandena z niedowierzaniem, ale i nadzieją. Jak to by było wspaniale, tak po prostu wyleczyć się z nieśmiałości, ze strachu przed silniejszymi chłopcami, poradzić sobie z samotnością, mieć wielu przyjaciół…\n– Ale na to nie ma lekarstwa – dokończył głośno swoje myśli.\nSlanden odchylił głowę do tyłu i roześmiał się.\n– Niedowiarku – powiedział, a wydał się teraz Tymoteuszowi większy, niemal groźny. – Co ty wiesz o potędze magii? Na wszystko są sposoby! Na wszystko, rozumiesz?\nMężczyzna zauważył strach w oczach chłopca, znów się jakoś zgarbił, ściszył głos.\n– Po prostu spróbuj. Weź jeden listek. To tylko mała cząstka tego, co wziąć powinieneś. Jeśli zechcesz, wrócisz tu jutro. Dam ci wtedy resztę. Jeśli nie będziesz zadowolony z działania segulii, nie przychodź tu, a nigdy więcej nie usłyszysz ani o mnie, ani o mojej roślinie.\nI znów wyciągnął w stronę Tymka dłoń. W dwóch palcach trzymał maleńki listek o postrzępionych brzegach. „Jeden listek? Przecież mi nie zaszkodzi. Nawet gdyby to była trucizna, taka jej ilość nie byłaby w stanie nic mi zrobić” – myślał chłopiec.\n– Co mam z tym zrobić? Zjeść? – zapytał, biorąc ostrożnie listek.\n– Nie, nie – zirytował się Slanden. – Nie wolno jej jeść. Po prostu zaciśnij ją mocno we wnętrzu dłoni. Zamknij oczy, zaciśnij dłoń i uwierz, z całej siły uwierz, że zadziała. I pamiętaj, jeśli będziesz zadowolony i zdecydujesz się na więcej, wróć tu jutro.\nTymoteusz przetarł ze zdumieniem oczy. Przez chwilę miał zamknięte powieki, a gdy je otworzył, w piaszczystym dole nikogo poza nim nie było. Otworzył zaciśniętą dłoń. Nie trzymał w niej żadnego listka, była tylko nieco przybrudzona. „Zdrzemnąłem się chyba” – pomyślał z niedowierzaniem. Podniósł się i otrzepał ubranie z piasku.\nCzy naprawdę to wszystko tylko mu się śniło? W takim razie – jak długo spał? Czy klasa jeszcze jest na pikniku? Czy wychowawczyni zauważyła jego odejście? Jeśli tak, to czy jest wściekła? Bał się wrócić, ale jednocześnie – chyba po raz pierwszy w życiu – poczuł, że cokolwiek się stanie, on da sobie radę. „W końcu, co z tego, że pani będzie zła?” – tłumaczył samemu sobie. „Wyjaśnię, że źle się poczułem na widok krwi, odszedłem kawałek w las, na wypadek, gdybym miał zwymiotować. Powiem prawdę, nic więcej. Że zasłabłem albo zasnąłem. Bo przecież tak było. Tylko tego dziwnego snu nie muszę opowiadać, nic nikomu do tego, co mi się przyśniło”.\nRuszył szybko przed siebie. Nie zapamiętał, którędy przedtem biegł, zresztą przecież kluczył między drzewami, aby zgubić prześladowców… A jednak teraz miał dziwną pewność, że idzie we właściwym kierunku. Rzeczywiście, po kilku minutach ujrzał między drzewami kolorowe ubrania dzieciaków z klasy. Wyszedł z zarośli, niepewnie podszedł do swojego plecaka. Czyżby wychowawczyni nie zauważyła, że go nie było? Zerknął w jej stronę. Przywołała go ruchem głowy. Miała nieprzyjemny wyraz twarzy. Podszedł, unikając jej wzroku, czekał na wymówki. Nauczycielka spojrzała na niego zagniewana.\n– Nic mi nie powiesz?! Jakoś należałoby wyjaśnić złamanie zakazu. Zabroniłam wam oddalać się od grupy!\n– Tak… – zaczął Tymoteusz i nagle poczuł, że właściwie wcale się nie boi. Nie zrobił przecież nic złego. – Pamiętam, że pani zabroniła – jego głos stał się teraz pewny i silniejszy. – Ale zrobiło mi się niedobrze i po prostu musiałem być przez chwilę sam.\n– Niedobrze? – teraz zmienił się głos nauczycielki, brzmiała w nim troska. – Ale już jest lepiej?\n– Tak, już w porządku.\nSkinęła głową, uśmiechnęła się nawet. „No proszę” – pomyślał Tymek. „Nie złościła się, zrozumiała. To nie było takie trudne”.\nWrócił do swojego plecaka. Usiadł i znów przyglądał się, jak chłopcy grają w piłkę. Rozmyślał o swoim dziwnym śnie. Jak to było? „Uwierz, z całej siły uwierz, że zadziała”. Nagle, niespodziewanie nawet dla samego siebie, wstał i podszedł do gracza stojącego najbliżej. Odczekał chwilę, a gdy piłka potoczyła się w ich stronę, po prostu włączył się do gry, bez skrępowania, zgrabnie i zwinnie. Tak, jak zawsze wtedy, gdy grał z tatą albo z Ryśkiem i Jeremiaszem.\nKiwali się przez chwilę zawzięcie. Pojedynek wygrał Tymoteusz i już po chwili prowadził piłkę w stronę bramkarza. Jeden silny strzał i piłka znalazła się dokładnie między słupkami wykonanymi z wbitych w ziemię grubych kijów. Chłopcy zatrzymali się, zdziwieni. Stojący na bramce Jarek pobiegł po piłkę, a gdy wrócił, podszedł do Tymka.\n– Grubas, kto cię zapraszał do gry? – zapytał przez zęby.\nKilku chłopców zarechotało. Jarek znów zrobił krok w stronę Tymka.\n– Zjeżdżaj! – jego twarz wykrzywiła się paskudnie.\nTymoteusz znów ze zdziwieniem odkrył, że się nie boi. Przeciwnie, był zupełnie spokojny, a cała ta sytuacja nawet nieco go bawiła. Jarek wydał mu się nagle śmieszny i słaby.\n– Odczep się – powiedział po prostu. – Jak coś ci nie pasuje, to zejdź z boiska. Ja gram dalej.\nI po prostu wyjął z rąk tamtego piłkę. Jarek był zbyt zaskoczony, aby zareagować. Patrzył tylko, jak Tymek z uśmiechem podaje piłkę któremuś z chłopaków. Speszony i zły, odszedł na bok i usiadł na trawie. W głowie mu się nie mieściło, że grubas strzelił gola.\nTymek wracał z pikniku wraz z kolegami z klasy. Rozmawiali o meczu, który właśnie rozegrali, o innych meczach, tych z ostatnich mistrzostw świata i tych, które dopiero miały się odbyć. Typowali zwycięzców, wymieniali ulubionych piłkarzy. Tymek był spocony i czerwony na twarzy, ale też szczęśliwy jak nigdy. Grał dobrze, zupełnie nie przeszkadzała mu tusza. Okazał się nie najgorszym strzelcem: strzelił dwa gole, w tym tego najważniejszego na świecie, bo strzelonego Jarkowi. Chłopcy uznali to za zwycięstwo i jakby zapomnieli o tych wszystkich minionych miesiącach, kiedy dokuczali Tymkowi, nie potrafiąc przeciwstawić się pomysłom Jarka. Teraz to tamten szedł z tyłu, wlokąc się noga za nogą za resztą klasy, smutny i zły. Tymoteusz początkowo czuł z tego powodu satysfakcję. Potem jednak gdzieś na dnie duszy zaczęły go uwierać wyrzuty sumienia. Czy nie wiedział, jakie to okropne uczucie: być odrzucanym przez rówieśników? Tak, doskonale znał ten rodzaj samotności i upokorzenia. Dlatego w pewnym momencie przykucnął pod pretekstem zawiązania buta, a gdy został nieco w tyle za grupą chłopców, odwrócił się w stronę nadchodzącego samotnie Jarka.\n– Nieprzyjemne, co? – zapytał, ale w jego głosie nie było drwiny.\nJarek nie odpowiedział. Nie przyszło mu nawet do głowy, że Tymek mógłby mu naprawdę współczuć.\nKilku chłopaków zatrzymało się, coś szeptali, zerkali na nich z niepokojem. Spodziewali się bójki.\n– Teraz wiesz, jak się czułem, kiedy wlokłem się za wami, a wy rozmawialiście o czymś i śmialiście się jak wariaci. Zawsze wtedy myślałem, że śmiejecie się ze mnie.\nJarek poderwał głowę. Dokładnie tak samo czuł się przed chwilą, idąc za klasą.\n– Po co się do mnie odzywasz? – burknął w końcu, bo zupełnie nie wiedział, co powiedzieć.\n– Daj na zgodę – odparł Tymek po prostu i wyciągnął dłoń.\nSam nie wiedział, dlaczego to robi. Czuł się jakiś mądrzejszy, bardziej dojrzały niż jego przeciwnik. Nie czuł już żalu do niego, nie obawiał się drwin ani wyzwisk. Czuł natomiast, że ma przewagę. I było mu przyjemnie, że potrafi zachować się po koleżeńsku, a nawet więcej: odpłacić dobrem za zło.\nJarek po chwili wahania uścisnął rękę wyciągniętą w jego kierunku. A potem, jak gdyby nigdy nic, jakby nie było całej tej pierwszej klasy gimnazjum, poszli razem w stronę szkoły.\nWieczorem Tymoteusz długo kręcił się po mieszkaniu. Chciał opowiedzieć o wszystkim rodzicom, zamierzał pochwalić się dobrą grą w piłkę, opisać zdumienie kolegów, gdy pokonał Jarka. Chciał opowiedzieć, jak przyjemnie było wracać z pikniku z kolegami i nawet wyciągnąć rękę do dawnego wroga. Zwłaszcza z tego ostatniego był naprawdę dumny, czuł bowiem, że to dopiero było ostateczne zwycięstwo, że w ten sposób pozbył się prześladowcy, zyskując w jego miejsce kumpla.\nPlątał się zatem po domu, nie było jednak nikogo, komu mógłby się zwierzyć. Mama miała dyżur w szpitalu, a tata… tata, jak nigdy, źle się poczuł. Tymek nawet zastanawiał się, czy nie zadzwonić po pogotowie, bo naprawdę nigdy dotąd nie widział ojca chorego. Ale tata zabronił, powiedział, że to na pewno zmęczenie. Leżał zgięty wpół, jedną ręką trzymając się za brzuch, ale tak jakoś wysoko, blisko klatki piersiowej. Drugą dłonią próbował masować sobie skronie. Tymoteusz zrobił mu herbaty ziołowej i podał krople żołądkowe. Potem zajął się Zuzanką, ułożył ją do snu (wspaniałomyślnie darował siostrze mycie) i nawet poczytał jej na dobranoc. Gdy zasnęła, znów nie miał co robić. Wakacje były już tak blisko, że nauczyciele nie zadawali nic do domu. Zamierzał poczytać jakąś książkę, ale każda, którą brał do ręki, wydawała mu się nudna. Jego myśli wciąż krążyły wokół wydarzeń mijającego dnia. Przypomniał sobie, z jakim nastawieniem wchodził rano do klasy. Kto by przypuszczał, że po takim poranku może nastąpić coś tak fantastycznego?!\nWłączył telewizor, oglądał przez chwilę wiadomości. Spiker mówił właśnie o trzęsieniu ziemi w Azji. Tymek zwykle przejmował się takimi informacjami, ale dziś obojętnie patrzył na zdjęcia ruin i ekip ratowniczych. Tysiące cierpiących ludzi, ich nieszczęście i ból gdzieś tam, na innym kontynencie – wszystko to wydało mu się nawet nie w połowie tak istotne, jak to, co przytrafiło się jemu, Tymoteuszowi z Polski.\nPoszedł do łazienki. Umył się, spłukał z siebie mydło i szampon mocnym strumieniem wody z prysznica – na przemian gorącym i zimnym, bo pamiętał, że to hartuje. Dopiero stojąc na mokrej łazienkowej macie i wycierając się kudłatym ręcznikiem, zobaczył TO.\nNa wewnętrznej stronie jego prawej dłoni, jakby naszkicowany ołówkiem lub czarną kredką, widniał kształt rośliny. A właściwie jednego jej listka, niewielkiego, z ząbkowanymi brzegami. Listka segulii.\n„Więc to nie był sen” – pomyślał Tymek z niedowierzaniem. „Ten dziwny człowiek, Slanden, był tam naprawdę i jego obietnica się spełniła… Ale przecież to niemożliwe! Nie ma żadnej magii, to tylko w baśniach istnieją czarodziejskie rośliny, spotyka się czarnoksiężników, spełniają się życzenia… Nie, to jakaś bzdura!”\nZdenerwowany do granic możliwości próbował zmyć rysunek z dłoni, choć wiedział, że to bez sensu skoro nie rozmazał się podczas kąpieli… Zresztą to nie mogło być narysowane, kto i kiedy miałby naszkicować mu na dłoni jakiś listek? Bo przecież sam tego nie zrobił!\nNamydlił rękę jeszcze raz, tak na wszelki wypadek. Gdy ją spłukał i wytarł, listek wciąż był na swoim miejscu, nawet jakby wyraźniejszy. Tymek wpatrywał się w niego długą chwilę, nie wiedząc zupełnie, co o tym wszystkim myśleć. Potem wyszedł z łazienki. W pierwszym odruchu zamierzał pokazać dziwne zjawisko tacie, ale ten już spał, blady i wyczerpany złym samopoczuciem. Tymoteusz westchnął. Było za późno, aby dzwonić do któregoś z przyjaciół. Usiadł więc przy komputerze, otworzył skrzynkę pocztową i napisał:\nMUSZĘ SIĘ Z TOBĄ SPOTKAĆ. STAŁO SIĘ COŚ DZIWNEGO I CHYBA NAWET NIE UMIEM O TYM NAPISAĆ. JAKOŚ MI SIĘ TO WSZYSTKO W GŁOWIE NIE MIEŚCI.\nBĘDĘ W NIEDZIELĘ O 15 POD POMNIKIEM.\nWysłał tę wiadomość do Jeremiasza. Potem poszedł spać, ale długo jeszcze kręcił się z boku na bok, wsłuchując się w równy oddech Zuzanki. Co jakiś czas dotykał w ciemności dłoni z tajemniczym tatuażem i wspominał dziwne spotkanie w piaszczystym dole.\nNastępnego dnia, w piątek, Tymek wstał odrobinę za późno. Zabrakło mu więc czasu, by porozmawiać z rodzicami – nawet na zjedzenie śniadania miał zaledwie pięć minut. Mama siedziała w fotelu, blada i jakby wymięta, jak zwykle po nocnym dyżurze. Tata czuł się znacznie lepiej, ale także zaspał, więc teraz w pośpiechu wpychał w siebie kawałek bułki, jednym okiem zerkając na telewizor. W porannych wiadomościach znowu podawano informacje o trzęsieniu ziemi.\nTymek pędem pognał do szkoły, bo nie lubił się spóźniać. Zdążył tuż przed dzwonkiem. Klasa już ustawiała się przed salą biologiczną. Zamierzał podejść od razu do chłopaków, pogadać z nimi. Jeszcze tylko rzut oka na wnętrze dłoni w nadziei, że sam widok listka doda mu odwagi… Ale nic z tego. Listka nie było. Wewnętrzna strona jego dłoni była czysta i żaden ślad nie świadczył o tym, że poprzedniego wieczoru znajdował się tam jakikolwiek tatuaż. Nagle poczuł, że boi się Jarka tak samo jak dawniej. Cała wczorajsza pewność siebie znikła równie niespodziewanie, jak się przedtem pojawiła.\nNa szczęście w piątek było tylko pięć lekcji. Tymek czuł, że więcej by nie wytrzymał. Przez cały dzień bojaźliwie przyglądał się kolegom z klasy, pałętając się pomiędzy nimi. Nie miał odwagi, aby po prostu podejść i zacząć rozmowę. Nie odważył się także przyłączyć do gry w piłkę na długiej przerwie. Chłopcy, wśród nich także Jarek, początkowo patrzyli ze zdziwieniem, jak bohater poprzedniego dnia teraz przemyka tchórzliwie pod ścianami. Potem jednak zaczęli go po prostu ignorować. Nikt mu nie dokuczał, ba, nikt w ogóle nie zwracał na niego uwagi. A jednak Tymoteusz czuł się okropnie. Policzki go paliły. Wstydził się i był na siebie wściekły. Ale nic nie mógł zrobić. Nieśmiałość, jakiej dotąd nie znał, niemal przygwoździła go do ziemi.\nChyba każdy na jego miejscu postąpiłby podobnie. Zaraz po lekcjach pobiegł tam, gdzie odniósł swoje pierwsze – i jak dotąd jedyne – zwycięstwo nad samym sobą, nad swoją nieśmiałością. Zatrzymał się w miejscu, gdzie znajdowało się prowizoryczne boisko. Długo rozmyślał, wspominając każdy szczegół poprzedniego dnia. W końcu ruszył w stronę lasu. Niecierpliwie szukał piaszczystego dołu, klucząc wśród zarośli. Wreszcie znalazł. Wielkie, piaszczyste zagłębienie. Na jego dnie, zgarbiony, jakby przyczajony, siedział mężczyzna ubrany na srebrno. Slanden.\n– A więc jesteś.\n– Przyszedłem… bo to przestało działać! – wybuchnął Tymek z wyrzutem.\n– A czego się spodziewałeś? Mówiłem, że daję ci tylko na próbę. Nawet nie połowę tego, co powinieneś wziąć. Niedowiarku, chciałeś się przecież przekonać, czy segulia działa.\n– Przekonałem się. Miał pan rację. Ale…\nDopiero teraz o tym pomyślał. Przecież to niemożliwe, aby Slanden chciał mu pomóc bezinteresownie. Na pewno chce za to pieniędzy. A on nie zabrał z domu ani grosza. Zresztą w skarbonce Zuzi, gdzie wspólnie odkładali pieniądze, było niewiele oszczędności.\n– Nie ma żadnego ale – zimny głos przerwał mu rozmyślania. – Segulia jest magiczną rośliną. Ma wielką moc. Może zmienić w tobie wszystko to, co słabe, wydobyć ukryte dotąd siły, uruchomić drzemiący w tobie potencjał. Wszystko, co musisz zrobić, to wziąć ją w dłoń, tak jak zrobiłeś to wczoraj, i z całej siły uwierzyć, że twoje problemy znikną. Ona wrośnie w ciebie, zapuści korzenie w twoim sercu. Zmieni ciebie i twoje życie.\nSlanden mówił coraz głośniej, z dziwną mocą. „Jakby samo mówienie o tej roślinie dodawało mu sił” – pomyślał Tymek. Przypomniał sobie, że poprzedniego dnia odniósł podobne wrażenie, gdy tamten wspomniał o potędze magii.\n– A to na pewno nie ma skutków ubocznych? – zapytał jeszcze chłopiec, tak na wszelki wypadek, chociaż już wiedział, że chce, że najbardziej na świecie pragnie teraz tej rośliny.\n– Skutków…? Nie, skądże! – prychnął mężczyzna.\n– No to… – Tymoteusz zupełnie nie wiedział, jak przejść do tego, co teraz wydawało mu się najważniejsze. – W takim razie… Niech pan poda cenę. Bo nie wiem, czy tyle mam.\nSlanden przekrzywił głowę. Wyglądał teraz jak ptak. „Już wczoraj kojarzył mi się z ptakiem” – przypomniał sobie Tymek.\n– A kto tu mówi o pieniądzach? – na twarzy mężczyzny pojawiło się coś w rodzaju uśmiechu. – Ja mam segulię za darmo, znam po prostu miejsce, w którym rośnie. Dlaczego miałbym na tobie zarabiać? Już ci mówiłem, sam także w dzieciństwie miałem problemy. Chcę ci pomóc.\n– Ale… tak zupełnie za darmo…? To nawet nie wypada. Jakoś powinienem się odwdzięczyć – wyjąkał Tymek.\n– O, nie mówmy o wdzięczności. Ja jej naprawdę nie potrzebuję – teraz Slanden naprawdę się uśmiechał, ale chłopcu jakoś się ten uśmiech nie spodobał. – A co do tego za darmo, to nie obawiaj się. Segulia sama weźmie sobie to, co najcenniejsze. Już ci mówiłem, to roślina magiczna.\n„Najcenniejsze…” – myślał gorączkowo Tymoteusz. „Co ja mam cennego? Trochę grosza w skarbonce, ten fiński nóż od dziadka, ale on jest cenny tylko dla mnie, bo to pamiątka. Chyba moja kolekcja… Tak, na pewno kolekcja minerałów ma największą wartość. Trochę szkoda… Ale mogę przecież stworzyć nowy zbiór. Byle tylko nie być tchórzem. Byle już się nie wstydzić. Być takim jak wczoraj, jak przez to jedno popołudnie! Jednak z drugiej strony… jak to możliwe, że roślina sama sobie weźmie? Jakieś bzdury ten Slanden opowiada. Chociaż, muszę przyznać, że jego wczorajsze zapewnienia także początkowo brałem za bzdury. A przecież wszystko okazało się prawdą, choć ciągle jeszcze nie do końca w to wierzę”.\n– Zgadzam się – powiedział, odwracając się w stronę Slandena.\nWszystko odbyło się tak, jak poprzedniego dnia, z tą różnicą, że teraz na dłoni Tymka spoczął nie jeden listek, lecz cała roślinka wielkości stokrotki. Miała twarde łodyżki i niewielki korzonek. Chłopiec zacisnął mocno palce i odruchowo zamknął oczy. Poczuł ukłucie w klatce piersiowej, trochę z lewej strony. Potem stracił przytomność.\nGdy się ocknął, Slandena nie było już w piaszczystym dole. Chłopiec pomyślał, że nie zdążył się pożegnać, ale jakoś nie było mu z tego powodu szczególnie przykro. Czuł, że powinien być wdzięczny nowemu znajomemu, ale nie był, co więcej – wcale go nie lubił.\nByło mu trochę niedobrze, mdliło go i kręciło mu się w głowie, usiadł więc na skraju dołu i przez chwilę oddychał głęboko. Przyglądał się drzewom, próbując uspokoić rozkołatane serce. Zauważył, że na gałęzi siedzi jakiś ptak i gapi się na niego. Chłopiec pokazał mu język. Potem, gdy poczuł się lepiej, wstał, otrzepał ubranie i ruszył do domu. Był spokojny.\nNie wiedział, nie mógł wiedzieć, że ten spokój nie potrwa długo. Że odtąd nic już nigdy nie będzie takie, jak przedtem…\nRozdział II Przepowiednia\nMniej więcej w tym samym czasie, gdy Tymoteusz wchodził do domu, zerkając co chwila na czarny tatuaż w kształcie rośliny, który pojawił się na wewnętrznej stronie jego prawej dłoni, w innym świecie i w innym kraju, ba – nawet o innej porze dnia, dziewczyna imieniem Ava podeszła zaniepokojona do okna swej komnaty.\nBył wczesny poranek. Ava patrzyła przez chwilę na kalendarz wiszący nad łożem. Jeszcze tylko dwadzieścia dni Pory Deszczowej. Za dwadzieścia dni, wraz z nastaniem Pory Mglistej, zaczną się wakacje! Tymczasem jednak za oknem znów dały się słyszeć jakieś niepokojące hałasy, takie same jak te, które ją obudziły. Czyżby znowu jakieś wieści o trzęsieniu ziemi? Ava odsunęła ciężką kotarę i wyjrzała przez okno. W strugach deszczu zdołała dojrzeć kilkunastu dworzan stojących na dziedzińcu, u stóp Posągu Syreny. Jeden z nich krzyczał coś do strażników. Dziewczyna nie mogła rozróżnić słów, ale w tych okrzykach, w całym tym poruszeniu na podwórcu pałacowym wyczuła coś złego. Trwogę. Rozpacz.\nAva nie była zwyczajną dziewczyną, choć wiele by dała, żeby taką być. Jedyne, o czym marzyła, to pojeździć konno po łące, postrzelać z łuku, a potem odpocząć przy ognisku, opędzając się od komarów i wdychając z rozkoszą woń pieczonego na patyku mięsa. Kiedyś, we wczesnym dzieciństwie, widziała takie ognisko z okien karety. Czuła zapach dymu i pieczeni. Szalenie chciała wtedy podejść, usiąść na gołej ziemi i po prostu pogapić się w ogień. Tak, bardzo pragnęła być zwyczajną dziewczyną.\nAle Ava była królewną, i to królewną nie byle jaką. Była córką syreny i człowieka – władcy Toreline, potężnego królestwa ludzi, rusałek i skrzatów. Z jednej strony otaczały je wody morza Marete i szczyty Gór Westu, z drugiej –groźne szczyty Gór Endu, z trzeciej zaś – piaski Pustyni Drysandu. Co znajdowało się z czwartej strony, na północy, tego dokładnie Ava nie wiedziała. Ze strzępków podsłuchanych tu i ówdzie rozmów oraz z pojedynczych słów, które czasem wyrywały się dworzanom lub komuś ze służby pałacowej domyślała się, że rozciąga się tam tajemnicza kraina, której nie obejmuje surowa, ale sprawiedliwa władza jej ojca. Słyszała ponure opowieści o znajdującej się gdzieś tam, na północy, Szarej Kniei, strasznym miejscu zamieszkanym przez okrutne plemię ghornów. Ale nie wiedziała nic więcej.\nAva miała już czternaście lat, uważała się więc za zupełnie dorosłą. Innego zdania był jej ojciec, który liczył sobie lat trzysta dwanaście. W jego oczach córka wciąż była maleństwem, które trzeba prowadzić za rączkę.\nJak na córkę niezwykłej matki o czarodziejskich korzeniach oraz długowiecznego ojca, Ava była dość przeciętna. Nie umiała nawet czarować. Może nie miała do tego zdolności, a może w dzieciństwie zaniedbano jej edukację w tym względzie – po prostu nie umiała i już. Umiała za to polować, jeździć konno i trafiać z łuku do szyszek na sosnach.\nOczywiście, jak każda królewna, była wychowywana na wielką damę. Wymagano od niej, aby chodziła w sukniach, jadła sztućcami, dygała uprzejmie w odpowiedzi na ukłon, wyrażała się elegancko… Musiała znać dziesiątki tańców dworskich i wykonywać ich figury z uprzejmym uśmiechem, ilekroć na balu jakiś młodzieniec odważył się z nią zatańczyć. Musiała też huśtać się na ukwieconej huśtawce stojącej w ogrodzie pełnym idealnie przyciętych żywopłotów (chociaż w rzeczywistości miała ochotę wleźć na drzewo i wybrudzić się jak nieboskie stworzenie). Miała obowiązek być zawsze opanowana, nigdy nie mówić brzydko, zawsze osądzać sprawiedliwie…\nKrólewna buntowała się jednak przeciw tym zasadom, wpajanym jej uparcie przez rodziców i nauczycieli. Czuła, że całe to wychowanie pasuje do niej jak… pięść do nosa. Zupełnie jakby nie była dzieckiem króla i królowej. Jakby tkwił w niej jakiś błąd, skaza – jak u psa, który nie jest wystarczająco rasowy, bo ma na przykład ucho klapnięte jak kundelek.\nTego poranka, usłyszawszy dziwne okrzyki dworzan, pomyślała z niechęcią, że jak zwykle o niczym się nie dowie. Ilekroć w królestwie działo się coś niezwykłego, niepokojącego lub po prostu złego, ojciec mówił jej, że to nie jej sprawa. Jakby chciał ją odsunąć od prawdziwego życia. Pragnął, aby na zawsze pozostała w świecie balów, sukienek i dziecięcych zabaw.\nAva stała jeszcze przez chwilę przy oknie, przyglądając się z ciekawością niespokojnej bieganinie dworzan. Później zadzwoniła srebrnym dzwoneczkiem. Może Ki coś jej wyjaśni…\nStara, pomarszczona jak rodzynek Ki układała właśnie Avie włosy, gdy na korytarzu dał się słyszeć okropny brzęk. Dziewczyna zerwała się na równe nogi. Przekonana, że ktoś może potrzebować pomocy, otworzyła drzwi komnaty i wybiegła. Na posadzce leżała taca, obok – porozrzucane wiktuały. Zapewne miało to być śniadanie dla królewny. Rozlane mleko płynęło cienką strużką w stronę dywanu i wsiąkało w jego skraj.\nAva schyliła się, by pomóc zbierać naczynia. Służący, młody chłopak, zerwał się nagle i rzuciwszy na nią jedno przerażone spojrzenie… uciekł. Została sama. „To dziwne” – pomyślała. „Zawsze odczuwali przede mną lęk… jak to służba przed królewną. Normalne. Ale teraz… Strach w głosach tych dworzan na dole. I przerażenie tego chłopca… To mnie zdecydowanie niepokoi. To mi się nie podoba”.\n– Ki – zaczęła, wróciwszy do komnaty. – Czy stało się coś złego?\n– O, tak – odparła piastunka z powagą. – Będziesz musiała poczekać dłużej na posiłek. Zdaje się, że służbę miał dziś wyjątkowy niezdara.\n– Wiesz przecież, że nie o to mi chodzi – prychnęła Ava. – Pytam o sprawy poważniejsze niż moje śniadanie. Co znaczyło to poruszenie na dziedzińcu?\n– Poruszenie? Nie wiem, o czym mówisz – niania wzruszyła ramionami i odwróciła twarz.\nAva westchnęła. Znów to samo. Nawet kochana, stara Ki nie mówi jej prawdy. Nikt nigdy nie mówi jej całej prawdy. Podeszła do łoża i, nie zważając na misternie ułożoną fryzurę, rzuciła się na poduszki.\n– Mam dość – zakomunikowała. – Nie jestem już dzieckiem. Muszę, chcę i mam prawo wiedzieć o niektórych sprawach.\n– Ależ kochanie, wiesz wszystko to, co wiedzieć powinnaś. Zdajesz sobie przecież sprawę z tego, że król ma swoje tajemnice.\nAva wtuliła twarz w jedwab pościeli. Wbrew temu, co powiedziała przed chwilą, poczuła się teraz jak mała dziewczynka.\n– Opowiedz mi jeszcze raz – poprosiła. – Opowiedz o moich rodzicach. Jak się poznali. Uwielbiam tę opowieść.\n– Zaśniesz, królewno.\n– Nie zasnę. A nawet gdyby, to co? I tak wstałam za wcześnie, przez te głupie hałasy na dziedzińcu. Opowiedz. Zacznij od początku.\nKi westchnęła. Usiadła na skraju łoża i zaczerpnęła powietrza.\n– Twój ojciec był wówczas młodym, nieco zbuntowanym królewiczem, synem władcy potężnego królestwa leżącego na południu, hen za Krainą Samotników, tak daleko, że nasze mapy tam nie sięgają… Nie podobało mu się, że ma zostać następcą tronu, marzył o podróżach. Opuścił więc rodzinną ziemię i wyruszył na poszukiwanie przygód. Zwiedził wiele krain, odkrył kilka wysp i wielkich jezior, którym nadał nazwy. Po kilkunastu miesiącach wędrówki przebył Góry Endu i dotarł na białe plaże Marete. Tu zatrzymał się na odpoczynek…\nKi urwała, przekonana, że królewna śpi. Zamierzała wstać i wyjść, gdy usłyszała:\n– Nie oszukuj, opowiadaj. Na plaży…\n– Na plaży usłyszał w szumie fal coś dziwnego – podjęła Ki, znowu wzdychając. – Jakby szept. Prośbę… może śpiew… Nie był pewien. W każdym razie głos. Wydawało mu się, że w tym głosie słyszy smutek.\nKi umilkła, jakby coś sobie przypominała, choć oczywiście nie mogła pamiętać tamtych zamierzchłych czasów.\n– No mów, mów o mamie! – niecierpliwiła się Ava.\n– Gdy król, to znaczy wówczas jeszcze królewicz, siedział tak nad brzegiem Marete, rozmarzony i zasłuchany, z wody wynurzyły się na chwilę trzy syreny i zaśpiewały pieśń, która brzmiała jak powitanie. Twój ojciec nigdy przedtem nie widział syren, nie słyszał też ich śpiewu. Tak go zachwyciły te morskie istoty – a zwłaszcza jedna z nich, o srebrnym ogonie i popielatych włosach – że zupełnie stracił głowę. Od tej chwili nie myślał już o niczym ani nikim innym. Nie wyruszył w dalszą podróż. Wiele dni i nocy spędził u brzegu morza, zmarznięty i głodny, jedząc jedynie to, co znalazł w pobliskim lesie. Potem zbudował domostwo nad brzegiem morza, u ujścia Jasnej Rzeki. Wreszcie jego cierpliwość została nagrodzona. Srebrna syrena pojawiła się znowu. Okazało się, że i ona nie może przestać myśleć o pięknym, zagadkowym mężczyźnie, którego wówczas widziała na białej plaży. Zaprzyjaźnili się, potem pokochali. Spotykali się jeszcze przez jakiś czas w tajemnicy, niekiedy sami, czasem w towarzystwie sióstr srebrnej syreny, aż pewnego dnia wszystko się wydało i…\n– Jak się wydało? – zapytała Ava, dziwiąc się, że nigdy wcześniej, choć słyszała tę opowieść setki razy, nie zwróciła uwagi na ten szczegół. – Właściwie w jaki sposób dziadek się dowiedział?\n– Nie mam pojęcia – odparła niania szybko.\n„Zbyt szybko” – pomyślała Ava. „Ki znów nie mówi mi całej prawdy. Ale nie umie kłamać, odwraca wzrok, by ukryć zmieszanie”.\n– Ktoś mu powiedział?\n– Może sami się przyznali? Naprawdę nie wiem. W każdym razie twoja mama musiała dokonać wyboru: czy zostać wśród syren, jako potężna czarodziejka i córka władcy Marete, czy… stać się zwyczajną kobietą, długowieczną wprawdzie, ale śmiertelną, w dodatku obdarzoną nogami zamiast ogona… Nogami, których każde stąpnięcie miało jej przynosić ból.\nAva zamyśliła się. Wiedziała doskonale, że jej matka cierpi przy każdym kroku, jakby stąpała po tłuczonym szkle. Wiedziała o tym, ale nie do końca mogła w to uwierzyć. Nigdy nie widziała na pięknej twarzy królowej najsłabszego choćby grymasu bólu. Nigdy, nawet tańcząc czy zeskakując z konia, jej matka nie okazała, że cierpi. A przecież cierpiała okropnie.\n– Myślisz, że mama żałuje? Że czasem, gdy tak ją boli… chciałaby cofnąć czas, znów mieć piękny, srebrny ogon i potężną, czarodziejską moc?\n– Nie! – brzmiała odpowiedź. – Skąd ci to mogło przyjść do głowy?! Tego akurat jestem całkowicie pewna: królowa Jareena nigdy nie żałowała, że wyszła za twego ojca.\n– W takim razie, dlaczego jest taka smutna? Dlaczego nosi czarne suknie, zupełnie jakby była w żałobie?\nAva zadawała to pytanie już wiele razy. Zawsze otrzymywała tę samą odpowiedź. Tę samą, co teraz:\n– Królowa nie jest smutna, lecz poważna. Taka powinna być władczyni. A czarne stroje… pasują do jej urody, do szarych oczu i popielatych włosów.\n„Tak, to prawda” – pomyślała królewna. „Mama pięknie wygląda w czerni. I kogoś innego można by oszukać, mówiąc, że ubiera się na czarno, bo taki ma gust… ale nie mnie. Ja wiem, wyczuwam. Gdy mnie przytula, gdy na mnie patrzy… Coś się w niej trzepocze jak ptak. Jakiś smutek, jakaś tęsknota. Czy tęskni za rodzicami i siostrami? Za podwodnym światem? Za nieśmiertelnością?”\n– Ach, Ki… Kochana Ki, dlaczego traktujesz mnie jak dziecko? – westchnęła głęboko. – Ja przecież wiem…\nUrwała. W oczach piastunki mignął niepokój, widziała to wyraźnie. A zatem Ki bała się, że Ava naprawdę coś wie.\n– Ja wiem, że mama jest smutna – dokończyła, uważnie obserwując twarz niani – bo tęskni za życiem pod wodą.\nTak, nie myliła się. Ki odetchnęła z ulgą. A więc jest jakaś tajemnica w smutku mamy. W tej czerni jej sukien. Kto wie, w czym jeszcze tkwią tajemnice?\nGdy Ki wyszła, żeby sprawdzić, co ze śniadaniem, Ava natychmiast rzuciła się do okna. Deszcz ustał, więc widziała wszystko dokładniej. Na dziedzińcu wokół Posągu Syreny wciąż roiło się od dworzan. Niektórzy stali w szeregu, jakby ćwiczyli musztrę, inni chodzili niespokojnie, jeszcze inni pełnili chyba rolę gońców, bo ciągle wbiegali do pałacu, by za chwilę z niego wybiec.\n– To mi się naprawdę nie podoba – szepnęła Ava do siebie i postanowiła przyjrzeć się poczynaniom dworzan nieco dokładniej.


Czy Bóg może kusić ludzi? | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Wiara » Czy Bóg może kusić ludzi?\nCzy Bóg może kusić ludzi?\nZ treścią szóstej prośby modlitwy "Ojcze nasz zarówno ludzie modlący się, jak i egzegeci mają niemały problem - bo czy Bóg może chcieć naszego upadku, grzechu i nas do tego prowokować, kusząc nas do złego? Takie podejrzenie może się nasuwać, skoro trzeba Go prosić codziennie: "Nie wódź nas na pokuszenie!.\nRozwiązaniem tego dylematu nie może być zmiękczenie tekstu i domaganie się zmiany tego sformułowania na: "Nie dopuść, abyśmy byli wiedzeni na pokuszenie". Jak więc należy rozumieć tę trudną prośbę? Najpierw trzeba sobie uświadomić, że słowo "pokuszenie" nie oznacza w Biblii w sposób konieczny "pokuszenia ku złu", ale sytuację próby, w której człowiek stanie przed wyborem przeciwko Bogu bądź za Bogiem. Tak było w przypadku Abrahama, "ojca wszystkich wierzących", gdy Bóg nakazał mu złożenie Izaaka w ofierze (Rdz 22, 1).\nW Septuagincie, greckim tłumaczeniu Starego Testamentu, sprawdzenie, wypróbowanie wiary patriarchy określone jest słowem epeirazen (czasownikiem utworzonym od rzeczownika), które znajduje się w szóstej prośbie "Ojcze nasz". Wynika stąd, że Bóg nie chce zła, lecz może On wypróbowywać człowieka. Jak ma się owa próba wiary do tradycyjnie rozumianej...


TRAKTOR-SERWIS KRAJEWSKI - Polityka Prywatności\nF.H.U. "TRAKTOR -SERWIS" Krajewski Marek\nAdministratorem danych jest: F.H.U. "TRAKTOR -SERWIS" Krajewski Marek, Stara Wieś 360, 34-600 Limanowa NIP: 7371000541, REGON: 490432748 (dalej jako „F.H.U. "TRAKTOR -SERWIS" Krajewski Marek”), telefon: (18) 333 90 86, e-mail: biuro@traktor-serwis.pl\n2. Cel przetwarzania.\nF.H.U. "TRAKTOR -SERWIS" Krajewski Marek przetwarza dane osobowe Użytkowników Serwisu, w celu prawidłowego wykonywania umów zawartych w ramach sklepu on-line poprzez serwis: http://sklep.traktor-serwis.pl/ (dalej „Serwis”) Co oznacza, że dane te są potrzebne w szczególności do:\nØ zawarcia umowy / złożenia zamówienia,\nØ dokonania rozliczeń,\nØ dostarczenia zamówionego przez Użytkownika towaru\nØ korzystania przez Użytkownika z wszelkich uprawnień konsumenckich (np. odstąpienie od umowy, rękojmia),\nØ korespondowania z Administratorem,\nØ subskrybowania usług mailingowych (newsletter),\nØ złożenia oferty w odpowiedzi na żądanie osoby, której dane dotyczą,\nØ świadczenia przez Administratora usług drogą elektroniczną,\nØ weryfikowania tożsamości Użytkownika,\nØ korespondowania z Użytkownikiem w innych prawnie uzasadnionych sprawach, a w szczególności powiadamiania go o zmianach regulaminów, polityki prywatności i polityki cookies, informowania o dokonanych płatnościach,\nØ obsługi transakcji między Administratorem a Użytkownikiem,\nØ świadczenia obsługi posprzedażowej,\nØ ulepszania świadczonych usług i ich personalizacji dla potrzeb Użytkownika,\nØ rozpatrywania i kierowania roszczeń wynikających z ewentualnie łączącej strony umowy,\nØ wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez Administratora, przy założeniu że przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby której dane dotyczą,\nJeśli wyraziłeś zgodę na otrzymywanie informacji o nowościach i promocjach wówczas F.H.U. "TRAKTOR -SERWIS" Krajewski Marek przetwarza twoje dane w celu przesyłania ci własnych informacji handlowych dotyczących na przykład nowości, promocji czy wyprzedaży.\nF.H.U. "TRAKTOR -SERWIS" Krajewski Marek przetwarza następujące dane osobowe, których podanie jest niezbędne do:\n1) Dokonania zakupów:\nØ adres dostawy,\n2) Dane podawane przez Użytkownika opcjonalne:\nØ PESEL (w przypadku żądania wystawienia faktury)\nØ NIP (w przypadku żądania wystawienia faktury zgłoszonego przez przedsiębiorcę).\n3) W przypadku odstąpienia od umowy bądź uznania reklamacji, gdy zwrot należności następuje bezpośrednio na rachunek bankowy Użytkownika prosimy o podanie numeru rachunku w celu dokonania zwrotu należności.\n§ żądanie osoby, której dane dotyczą, podjęcia określonych działań przed zawarciem umowy (np. zapytanie o ofertę upoważnia Administratora do wykorzystania danych osobowych celem wysłania oferty),\n§ realizacji zawartej umowy, jeżeli wymaga ona przetwarzania danych,\n§ obowiązek prawny ciążący na Administratorze,\n§ jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi,\n§ jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych.\n5. Odbiorcy danych. Kto jest odbiorcą moich danych osobowych?\nOdbiorcami przekazanych danych osobowych, poza Administratorem, na dzień udzielenia informacji, są lub mogą być podmioty: podmioty obsługujące płatności (przelewy24.pl itd.), podmioty świadczące usługi hostingu (nazwa.pl - nazwa.pl sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, Mieczysława Medweckiego 17, 31-870 Kraków).\nW przypadku gdy z wybranego przez przekazującego dane osobowe sposobu ewentualnej zapłaty za towar lub usługi świadczone przez Administratora wynika skorzystanie z usług podmiotu realizującego tzw. przelewy bezpośrednie (przelewy24.pl itd.), dane osobowe zostaną przekazane w zakresie niezbędnym do realizacji płatności podmiotom realizującym tego rodzaju usługi:\na) usługa przelewy24.pl – PayPro S.A. Agent Rozliczeniowy, ul. Kancelarska 15, 60-327 Poznań, KRS: 347935,\n6. Czas przechowywania danych osobowych.\na) Strony łączyć będzie umowa, dla której wykonania niezbędnym jest przetwarzanie danych osobowych,\nb) jest to koniecznym dla wykazania należytego wykonania umowy przez Administratora,\nc) jest to koniecznym dla zabezpieczenia prawnych interesów Administratora, oraz Użytkownika takich jak dochodzenie roszczeń np. z tytułu rękojmi.\n8. Kontakt w sprawie danych osobowych.\n1. za pomocą wiadomości e-mail na adres: biuro@traktor-serwis.pl\n2. telefonicznie: (18) 333 90 86\n3. listownie na adres główny: 34-600 Limanowa, Stara Wieś 360, oraz do naszych oddziałów:\nLimanowa, ul. J.Marka 11, oraz ul. Krakowska 4a\nNowy Sącz, ul. Młyńska 22\nŁososina Dolna, ŁOSOSINA DOLNA 377\nF.H.U. "TRAKTOR -SERWIS" Krajewski Marek może powierzać przetwarzanie danych osobowych podmiotom współpracującym z F.H.U. "TRAKTOR -SERWIS" Krajewski Marek, w zakresie niezbędnym dla realizacji transakcji to jest na przykład w celu przygotowania zamówionego przez ciebie towaru, oraz dostarczania przesyłek lub przekazywania informacji handlowych pochodzących od F.H.U. "TRAKTOR -SERWIS" Krajewski Marek (ostatnie dotyczy Użytkowników, którzy wyrazili zgodę na otrzymywanie informacji handlowych).\n11. Plugin Facebooka.


Opinie Celman A. K. C. K. Manulik S.C. Gdynia - Forum, zarobki, kontakt, telefon i e-mail - GoWork.pl\nPamiętaj, aby Twoja opinia była zgodna z regulaminem i jak najbardziej merytoryczna - zależy nam na tym, by nasi użytkownicy mogli - także dzięki Twojemu wpisowi - dowiedzieć się jak najwięcej o pracy w firmie Celman A. K. C. K. Manulik S.C.\nali 02.04.2017, 19:16\nzdecydowanie nie anonim 28.12.2016, 10:19\nanonim 02.06.2016, 14:26\nNie polecam! Najgorszy sklep jaki kiedykolwiek powstał! Pracodawcy są nieuczciwi, wulgarni i dwulicowi! Pracownicy leniwi do szpiku kości, totalnie nie znający się na sprzedawanym towarze, wystarczy zadzwonić na infolinie by przekonać się o niekompetencji pracowników. Przesyłki czasami są niewysyłane przez kilka dni, zero kontaktu z kupującym! Właściciel całej firmy to totalna cipa i pantoflarz, boi się swojej zony jak i kontaktu z innymi pracownikami, dwulicowy do szpiku kości! Jeśli ktoś myślał o jakimkolwiek zatrudnieniu się tam, to nie polecam - ciągły stres i walka z czasem!\nxyz 07.06.2017, 10:11\n@anonim 02.06.2016, 14:26\nNie polecam! Najgorszy sklep jaki kiedykolwiek powstał! Pracodawcy są nieuczciwi, wulgarni i dwulicowi! Pracownicy leniwi do s...\nadmin 06.11.2015, 15:59\nZostaw opinię o Celman A. K. C. K. Manulik S.C. - Gdynia\nUstaw powiadomienia o nowych opiniach i ofertach Celman A. K. C. K. Manulik S.C.


Inwestorzy zabezpieczają transakcje związane z funtem. | FXMAG\nInwestorzy zabezpieczają transakcje związane z funtem.\n-dlaczego inwestorzy masowo nabywają opcje\nIlość kontraktów mówiących o tym, że funt spadnie do poziomów z lat 80tych przez ostatnie trzy miesiące podwoiła się.\nNa tydzień przed tym jak Brytyjczycy zagłosują w referendum w sprawie opuszczenia Unii Europejskiej, słupki sondaży wskazujące na wyjście w dalszym ciągu rosną. Inwestorzy reagują na to zwiększaniem zabezpieczeń swoich aktywów zależnych od ceny funta poprzez nabywanie opcji, które zagwarantują zysk w momencie gdy cena GBP spadnie do poziomu 1.35 bądź niższego. Na ten moment dokonano już podobnych transakcji na wartość 35 miliardów dolarów.\nTo ponad 4% spadek od bieżącego kursu, spodziewany jest także spadek poniżej minimum z 2009 roku (GBPUSD 1.3503) oraz dotarcie do poziomu z roku 1985. Zabezpieczanie swoich pozycji w momencie kiedy koszt takich operacji jest najwyższy od kilku lat, jasno pokazuje, że inwestorzy obawiają się skutków Brexitu. Według analityków, zachowanie inwestorów jest napędzane wynikami zmieniających się na rzecz wyjścia sondaży.\nProgności Societe Generale SA twierdzą, że do Brexitu nie dojdzie, a funt zakończy rok w okolicach poziomu 1.42. Jednakże w razie zrealizowania się czarnego scenariusza, w pierwszych dwóch tygodniach od referendum zakłada się spadek do poziomu 1.30 oraz 1.20 do końca 2016 roku. Stwierdzono także, że hedgowanie strat na funcie będzie zbyt kosztowne i lepiej otworzyć długie pozycje na parze EURUSD. Jako ciekawostkę należy dodać, że wartość niedźwiedzich opcji na funta może równać się połowie rocznego PKB wytwarzanego przez Luksemburg.\nKwota 25 miliardów funtów ulokowanych w opcjach, tylko w zeszłym miesiącu zwiększyła się o 3,6 miliarda, natomiast w marcu cała pula wynosiła zaledwie 11 miliardów. Wszystko zmieniło się po ogłoszeniu referendum.\n„Hedging stał się bardzo kosztowny ale ludzie dalej go stosują” mówi Neil Jones główny zarządzający funduszem hedgingowym Mizuho Bank Ltd., „ludzie nie mogą pozwolić sobie na taki stopień ryzyka, jaki funduje nam referendum”. Funt w ostatni wtorek po ukazaniu się kolejnego z sondaży spadł do swoich dwumiesięcznych minimów. Funt względem dolara stracił w tym roku już 4%. Koszt opcji z terminem dwóch tygodni i trzech miesięcy obecnie są na obecno rocznych maksimach, natomiast opcje sześciu miesięczne oraz roczne zbliżają się do swoich historycznych rekordów.\nObecnie prawdopodobieństwo zrealizowania scenariusza spadku do poziomu 1.35 w dzień po referendum to 36%, natomiast prawdopodobieństwo wzrostu do ceny 1.50 w przypadku pozostania w Unii oscyluje w granicach 26%


Ugory welcome to! | Polifonia\nUgory welcome to!\n6 czerwca 2018,\tśroda, Bartek Chaciński\nGdybym był wydawcą, opublikowałbym kompilację polskiej muzyki przyziemnej. Mogłaby się nazywać np. Ziemie muzyki. Albo Gleby narodowe żeby się ciągle jeszcze kojarzyło z tutejszym klimatem i polskością. Co bym zebrał? Oczywiście Ugory, bo to ich dotyczyć będzie ten wpis, do tego Mech oraz Mchy i Porosty, może nawet Wsie tego samego autora (ciągnie mnie do projektów Suchoty i Ciemnogrody, ale tu trochę brakuje kontaktu z glebą, który wytwórnia BDTA sygnalizowała od początku), fragmenty albumów Czas panowania traw duetu Majewski/Zakrocki i Okoły gnębione wiatrem formacji Bachorze. Do tego może archiwalne nagrania Blisko Pola i trochę odległe stylistycznie, ale bliskie ideowo Łąki Łan. Jakaś Mgła i Deszcz dla pełni obrazu, przyda się też Stara Rzeka, względnie fragment płyty Czarna woda Alamedy. Z pewnością pasowałoby też Chryste Panie, ale to już po linii skojarzeń ludowych, które u Ugorów też się przecież znajdą – weźmy utwór Bogu niech będą dzięki. Bo utwór Glina i korzenie to już definicja owego składankowego nurtu. Dla pikanterii wszyscy zebrani artyści, grający muzykę ziemistej, a może ziemnej alternatywy (muzal?), wykonaliby w bonusie jakiś utwór Piaska. Ale nie jestem wydawcą, więc mogę sobie tylko pofantazjować, słuchając Ugorów.\nFakty są takie, że muzyka kwintetu Ugory (Marcel Gawinecki – gitara, bas, Marcin Haremza – perkusja, Kuba Kaczmarek – gitara, Mateusz Gawinecki – gitara, Robert Śliwka – głos) wydaje się środkiem ciężkości dla tego trudnego do prostej definicji ziemistego nurtu. Jest i tutejszość, i jakaś sygnalizowana ludowość, może wiejskość, i postrockowa magiczność, i krzykliwość, wręcz metalowa demoniczność. Płyta Matko ciszy jest krótka, trwa niespełna 25 minut, ale błądzimy z nią w pogłosach i chorusach, co jakiś czas natykając się na jakąś ostrą gałąź metalowego riffu i grindcore’owego wrzasku. Już chyba growlingu (jestem raczej pacjentem laryngologii niż specem, więc podpowiedzcie), ale wykorzystywanego z umiarem, choć o dwa tony dalej niż w tym, do czego się posuwa choćby Kuba Ziołek. Jest w tym niewątpliwie coś, co ów artysta nazwał, a za nim Andżelika Kaczorowska dość dokładnie kiedyś opisała – brutalizm magiczny. W tym sensie Ugory robią momentami coś, co mógłby zrobić Ziołek, gdyby projekt Stara Rzeka prowadził dalej. Podoba mi się jednak u autorów Matko ciszy zwięzłość, z jaką tworzą swoje utwory – bo niby jest tu i dłuższa forma, finałowe Szósta noc bez snu, ale o klasie Ugorów świadczą dla mnie w pierwszej kolejności takie momenty jak najlepsze w zestawie Polowanie – kawałek zbudowany na krótkim dystansie, bez długiego psychodelicznego rozpędu, uderzający kulminacyjną nawałnicą środków w sposób nieco bardziej niespodziewany, jak to w życiu. Bez nadużywania dronów – które odegrają swoją rolę w finale, mocno też zdefiniowanym grą perkusisty – a przynajmniej ze sporą zmiennością technik.\nTechnik tych relaksacyjnymi nazwać nie można (poza delikatnym riffem w stylu Radiohead w drugiej części Gliny i korzeni), ale znów – proszę się nie bać, zwięzłość tego muzycznego zjawiska, jego dynamika i żywiołowość nadają mu bardzo atrakcyjny charakter. To samo w wersji rozciągniętej mogłoby się już wydać przegadane. Wczoraj zaspoilowałem już w krótkiej, facebookowej notce, że jako odbiorcy muzyki ceniącemu sobie wartość (w dodatku muszącego często słuchać muzyki niepotrzebnej), robi mi się wręcz głupio, gdy słyszę, że za darmo można mieć dostęp do czegoś tak dobrego. Nie napiszę tylko o fizycznym nośniku, bo od dawna jest. W kolejce można się więc ustawić już teraz. Wszystko się tu zgadza, nawet nazwa grupy – bo to na pewno bardziej stany górne dzisiejszej polskiej sceny alternatywnej niż jej stany dolne. Choć bardziej żyzne, niż nazwa sugeruje. A kultura polska pozostaje dziś blisko ziemi.\nDobra, tyle tego, pisałem to wszystko z miłości dla tej ziemi, dla narodowej kultury, polskości, ale przecież nie będę jeść gliny i korzeni, więc teraz udam się po dofinansowanie za tę wizję wszechogarniającej narodowej ziemistości do ministra kultury. Jak on się nazywa… Gliński?\nUGORY Matko ciszy, Music Is The Weapon 2018, 8/10\nKategorie: 07/10, 08/10, informacje, notki, opinie, polska muzyka, recenzje, rok 2018, wydaje się w Polsce, wyłowione ze strumienia


Pan Twardowski - Elżbieta Safarzyńska - audiobook [mp3] - kup w księgarni Publio.pl\nPublio.plAudiobookiPopularnonaukowe i popularyzatorskieMity, legendy, podaniaPan Twardowski\nAntoni Rot (lektor)\nPan Twardowski. Elżbieta Safarzyńska - audiobook (mp3)\nO tym opowie Antoni Rot, aktor częstochowskiego Teatru im. Adama Mickiewicza, który specjalnie dla nas zinterpretował tę barwną opowieść ze zbioru „Legendy i baśnie polskie”. Opracowana na nowo z humorem przez Elżbietę Safarzyńską, a przy tym opatrzona dużą ilością efektów dźwiękowych jest doskonałym utworem do słuchania. Pozwoli dzieciom przenieść się do baśniowego świata, do którego z pewnością niejeden raz będą chciały wracać.\nMP3 - 8,03 MB,\naudiobook dla dzieci, (834), bajka do słuchania, (76), baśnie dla dzieci, (245), baśnie i legendy, (131), cyrograf, (8), czary, (739), literatura dla dzieci, (2042), marzenie, (694), morał, (273), pan Twardowski, (12), podstęp, (1268), utwory dla dzieci, (148), wyobraźnia(1137)


Afera reprywatyzacyjna. Jaki: prezydent Warszawy była "regularnie" informowana - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaWiadomościAfera reprywatyzacyjna. Jaki: prezydent Warszawy była "regularnie" informowana\nAfera reprywatyzacyjna. Jaki: prezydent Warszawy była "regularnie" informowana\nPrezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz stwierdziła, że nic nie wiedziała o reprywatyzacji; okazuje się, że była regularnie informowana i zespół, którym kierowała zatwierdzał te decyzje - powiedział szef komisji weryfikacyjnej ds. reprywatyzacji Patryk Jaki.\n- Prezydent stwierdziła, że nic nie wiedziała o reprywatyzacji, a tu się okazuje, że regularnie była informowana i zespół, którym kierowała zatwierdzał te decyzje, również decyzje ws. Twardej - stwierdził Jaki.\nZaznaczył, że Bajko zeznał również "sensacyjną" informację, że prezydent w ogóle nie chciała szkół w Śródmieściu. - Wszyscy członkowie komisji są porażeni tym zeznaniem i będziemy dalej drążyli, dlaczego to prezydent nie chciała tych szkół - zapewnił szef komisji.\nPoza tym według Jakiego "bez żadnej wątpliwości pracownicy ratusza nie zachowywali wszelkiej staranności przy prowadzeniu spraw dekretowych". - Potrafili miesiącami prowadzić negocjacje na temat przeniesienia szkoły, natomiast minuty nie poświęcili na to, żeby wejść do internetu i sprawdzić kto jest prawdziwym spadkobiercą - po czym przejęliby tę własność i nie trzeba by było przenosić szkoły - mówił.\n- Dzisiaj jest kolejny dzień, który pokazuje, że to co robimy ma bardzo głęboki sens z punktu widzenia państwotwórczego. Dlaczego, ponieważ do tej pory obywatele byli uprzedmiotawiani w tym procesie - te decyzje reprywatyzacyjne o podziale ich majątku, majątku narodowego były podejmowane gdzieś w zakątkach gabinetu, przez jakichś anonimowych ludzi. Obywatele nie wiedzieli, jak to się dzieje. Dzięki tej komisji obywatele zostali upodmiotowieni - sami mogą ocenić i zobaczyć, jak ten proces decyzyjny wyglądał - podkreślił szef komisji.\nOcenił też, że prezydent Warszawy "wszelkimi sztuczkami" prawnymi próbuje zablokować prace komisji. - Uważam, że jest to działanie przeciwko państwu - uznał.\nJaki to co Ty wydalasz z otworu gębowego nie NIC do meritum spraw reprewatyzacji!!!\nOkradany nie ...\nNajwiększą AFERĄ to jest ta komisja -nie do rozwiązania spraw lecz BICZ na Prezydent Warszawy,podobnie jak inne komisje w sejmie ,piramidy,i sekty smoleskiej czy jakoś podobnie nazwanej!!!\nPatrzac na zdjęcie to go krzywo poskładali Jaki"ś" niesymetryczny ? Pewnie z recyklingu...\nTrybun ludowy już dawno wydał wyrok . Takie otrzymał zadanie i skrzętnie z niego wywiązuje się . Notoryczny kłamca i bezczelny szczyl zrobi wszystko by podlizać się wodzowi .\njaki ciebie też ciągle informją że powinieneś iść do lekarza i co i nic dalej nie bierzesz leków


Poradnictwo Żywieniowe - Pracownia Zdrowego Stylu\nChcesz zdrowo się odżywiać, ale nie wiesz jak wprowadzić zdrowe nawyki na stałe?\nNie potrafisz odnaleźć się w gąszczu różnych informacji dietetycznych i nie wiesz, co jest dla Ciebie najlepsze?\nA może potrzebujesz konkretnych porad żywieniowych, ponieważ chorujesz, np. na niedoczynność tarczycy, insulinooporność, Hashimoto lub zespół policystycznych jajników?\nPodczas konsultacji dietetycznych otrzymasz wiedzę i zalecenia poparte badaniami oraz nabędziesz konkretne umiejętności, które pozwolą Ci wprowadzić je w życie i utrzymać.\npotrzebujesz konkretnych porad żywieniowych ze względu na nadwagę, otyłość\nchcesz zdrowo się odżywiać, a chorujesz na: niedoczynność tarczycy, chorobę Hashimoto, insulinooporność, zespół policystycznych jajników\nnie potrafisz lub nie lubisz gotować i chcesz poznać sposoby, jak jeść zdrowo nie spędzając dużo czasu w kuchni\npotrzebujesz planu odżywiania, który nie wywróci Twojego życia do góry nogami, ale będzie przyjemny i nieskomplikowany\nchcesz zmienić nawyki żywieniowe na stałe\nograniczasz lub nie jesz produktów zwierzęcych i chcesz zbilansować dietę wegetariańską lub wegańską\nCelem jest pomoc w zmianie sposobu odżywiania, która obejmuje m.in:\nanalizę dotychczasowego sposobu odżywiania i nawyków żywieniowych oraz propozycje zmian\nzalecenia dietetyczne co i jak jeść w oparciu o stan zdrowia, towarzyszące choroby, wyniki badań i styl życia oraz sposoby ich zastosowania w praktyce\npropozycje i przepisy na zdrowe i smaczne posiłki\npraktyczne porady jak planować jedzenie, robić zakupy spożywcze i komponować pełnowartościowe i zdrowe posiłki\npomoc w radzeniu sobie w trudnych sytuacjach, które mogą skutkować pogorszeniem sposobu odżywiania, np. stresujący czas w pracy, odżywianie na wakacjach lub podczas świąt\nćwiczenia wpływające na motywację, wytrwałość w postanowieniach\nkontakt mailowy między wizytami\nJestem dietetykiem i psychologiem\nDzięki połączeniu tych dziedzin spojrzę na Twój problem holistycznie. W pracy wykorzystuję zarówno wiedzę opartą na dowodach naukowych, jak i narzędzia psychologiczne wspierające zmianę nawyków żywieniowych.\nNie narzucam gotowych diet\nPlan żywieniowy i tempo wprowadzanych zmian dopasujemy do Twoich możliwości, stylu życia i umiejętności. Chodzi o to, aby zmiana była realna i w zgodzie z Tobą. Zamiast gotowania według jadłospisu nauczysz się, jak jeść racjonalnie i podejmować dobre decyzje żywieniowe codziennie.\nNie będę Cię rozliczać z potknięć i odstępstw od założonego planu. Wręcz przeciwnie, pomogę Ci wyciągnąć wnioski i uwierzyć w swoje możliwości. Otrzymasz pomoc i wsparcie również w trudnych momentach.\nPodczas pierwszej konsultacji wstępnej zostanie przeprowadzę szczegółowy wywiad żywieniowy i zdrowotny konieczny do opracowania zaleceń żywieniowych. Omówimy Twój dotychczasowy sposób odżywiania, pojawiające się trudności oraz stan zdrowia i wyniki badań. Odpowiem na nurtujące Cię pytania. Otrzymasz pierwsze wskazówki dotyczące zmiany żywienia i ogólne zalecenia. Na koniec ustalimy wspólnie cele i plan dalszej współpracy.\nPo pierwszej konsultacji możesz wybrać pakiet:\nPodczas kolejnych spotkań będziemy pracować nad realizacją zaleceń żywieniowych i naszych celów oraz radzeniem sobie z trudnościami. Zdobędziesz wiele umiejętności (m.in. gotowanie, planowanie, elastyczność), dzięki którym zmiany pozostaną z Tobą na długo. Podstawą wprowadzania zmian będzie wzmacnianie motywacji i wytrwałości. Poza indywidualnymi zaleceniami otrzymasz przepisy na zdrowe i smaczne posiłki.\nChcesz uzyskać więcej informacji o współpracy?\nDołącz do grona osób, które regularnie otrzymują informacje o nowych wpisach na blogu, warsztatach i wydarzeniach.


Białoruś nie zapłaci Rosji za ...\n#RZECZoBIZNESIE: Adam Czyżewski: Cyfrowa rewolucja ...\nprzez Iwona Trusewicz -\t31 marca 2017\nDług Mińska za otrzymany z Rosji gaz urósł już do 700 mln dolarów. W kasie państwa nie ma takich pieniędzy, a Rosja nie zamierza odpuścić.\n„Co się tyczy oświadczenia rosyjskiego ministra energetyki Aleksandra Nowaka o braku gotowości Białorusi do spłaty tak zwanego gazowego długu, to strona białoruska nie rozważa tego w kategorii wierzytelności” – zapowiedział rzecznik białoruskiego premiera Władysław Syczewicz.\nSpór o gaz ciągnie się od początku 2016 r. Białoruskie władze, które dostają gaz z Rosji po najniższej w Europie cenie, uznały, że powinny płacić tak jak firmy i obywatele Rosji. I według krajowej rosyjskiej taryfy przelewały pieniądze za dostarczony surowiec. Do dziś dług urósł do ponad 700 mln dol.\nBiałoruś znajdująca się w głębokiej zapaści gospodarczej, spowodowanej nieudolnymi posunięciami kolejnych rządów sterowanych ręcznie przez Aleksandra Łukaszenkę, nie ma pieniędzy na spłatę zobowiązań. Dlatego próbuje wymusić na Rosji kolejne zniżki.\nRosjanie o 30 proc. ograniczyli dostawy swojej ropy na Białoruś. Dotąd sprzedawali ją sąsiadom bardzo tanio i bez cła. Jej przerób na produkty naftowe jest podstawą białoruskiego eksportu. Od początku tego roku eksport produktów naftowych z Białorusi zmniejszył się o 40 proc.\nSytuacja jest o tyle trudna, że białoruskie magistrale gazowe i operator gazu Bieltransgaz w całości należy do…Gazpromu. Koncern ponosi więc straty, co władze w Mińsku wykorzystują, do wymuszania na Rosji ustępstw.\nBiałoruś jest całkowicie zależna od dostaw surowców z Rosji. Zapowiedzi Łukaszenki o zakupach ropy w Iranie czy Wenezueli są jedynie grą. Nigdzie Mińsk nie kupi ropy tak tanio, jak w Rosji.\nSłabe wyniki PGNiG\nW II kwartale koncern poniósł 115 mln zł czystej straty. To spowodowało że całe ...\nTomasz Furman - 12 sierpnia 2016


Lpg ✦ Rokietnica, woj. wielkopolskie ✦ Panorama Firm\nWyniki dla Lpg w lokalizacji Rokietnica, wielkopolskie - 21 firm\n...Produkcja wyrobów stalowych, na potrzeby rolnictwa, motoryzacji, budownictwa i reklamy. Wiodącym kierunkiemprodukcji są lekkie i ciężkie konstrukcje hal stalowych...\n...oparta na 30 letnim doświadczeniu w serwisie pomp i silników. Serwis armatury, przepływomierzy i pomp dla stacji paliw. Jedną z naszych specjalizacji serwisowych jest naprawa pomp i przepływomierzy dla LPG: - pompy polskiego producenta HYDRO-VACUUM SK, SKC, SKD, - pompy amerykańskiego producenta CORKEN FD i DLD. Przepływomierze do odmierzaczy LPG...\n...rozszerzyliśmy również o Stację Paliw płynnych oraz gazu LPG. W swojej ofercie posiadamy: - sprzedaż paliw PB, ON, ON City, gazu LPG, - sprzedaż gazu butlowego, - sprzedaż płynów eksploatacyjnych, olejów silnikowych, akcesoriów samochodowych oraz wysokiej jakości roztworu AdBlue, - indywidualną sprzedaż części samochodowych oryginalnych jak i zamiennych...\n...stacji LPG (nadziemnych i podziemnych) - czyszczenie, próby szczelności i ciśnieniowe oraz rewizje wszelkich typów zbiorników - instalacje zraszaczowe - konstrukcje stalowe...\n...instalacją LPG pojazdów sprowadzanych z zagranicy naprawy bieżące aut, naprawy powypadkowe bezgotówkowo w ramach ubezpieczenia OC, naprawy powypadkowe bezgotówkowo w ramach ubezpieczenia AC, mechanik samochodowy, dobry mechanik, odgrzybianie klim. bezgotówkowo w ramach ubezpieczenia OC, naprawy powypadkowe bezgotówkowo w ramach ubezpieczenia AC, mechanik...


Civilization 6 dąży do doskonałości • Eurogamer.pl\nCivilization 6 dąży do doskonałości\nWrażenia z wczesnej wersji gry.\nCivilization VI będzie niezwykle ważną odsłoną serii. Dodając nowe mechaniki i modyfikując istniejące systemy, Firaxis stworzyło coś świeżego. Mieliśmy już okazję przetestować ten tytuł, rozgrywając sto pięćdziesiąt tur kampanii.\nPrzy pierwszym zetknięciu z grą zauważamy przede wszystkim zmiany w oprawie wizualnej, która stała się bardziej kreskówkowa, oferuje więcej kolorów. Budynki i ikony wyraźnie wyróżniają się na tle otoczenia. Otrzymujemy bardziej pogodny, przyjemny wygląd.\n- W późnych fazach rozgrywki w Civilization V cała mapa zmieniała się w jednolitą, ciemną plamę. Tym razem zależało nam, żeby wszystko było czytelne na pierwszy rzut oka. Przemierzając mapę, od razu jesteśmy w stanie rozpoznać, gdzie zbudowano dzielnice teatralne czy wojskowe - mówił w rozmowie z nami Dennis Shirk, jeden z producentów.\n- W tej chwili każdy miejski budynek pojawia się na mapie, a więc czytelna oprawa i interfejs mają tym razem większe znaczenie - dodał.\nMiasta w „szóstce” nie są już pojedynczymi punktami na mapie - rozwijając je, budujemy nowe dzielnice, które trzeba rozmieszczać na kontrolowanych przez metropolię heksach. Część zaawansowanych ulepszeń, jak choćby świątynie, możemy skonstruować tylko wtedy, gdy posiadamy odpowiednie dystrykty. Instalacje wojskowe sprawiają, że miasto zyskuje dodatkowe fortyfikacje, w których możemy obsadzić żołnierzy, natomiast armie są dzięki nim produkowane poza centrum.\n- Oblężenia przestały być wymianą ognia między okopanymi w jednym miejscu żołnierzami, a otaczającymi ich armiami. Jeśli obrońca posiada dzielnice wojskowe, każda z nich może co turę ostrzelać wrogów, tak jak robi to centrum miasta - wyjaśnia Shirk.\nOprawa graficzna Civilization 6 przejrzysta i przyjemna dla oka\nTakże podczas budowania kluczowych dla przebiegu rozgrywki cudów świata musimy wybrać, na którym polu je rozstawimy. Takie rozwiązanie zmusza do odpowiedniego planowania zagospodarowania wszystkich obszarów - skąd chcemy czerpać żywność, gdzie umieścić punkty produkcji czy dzielnice naukowe. Każdy kawałek ziemi ma znaczenie, szczególnie, że niektóre heksy oferują dostęp do specjalnych surowców.\n- Większość zasobów nie jest teraz ukryta. Stwierdziliśmy, że bez sensu będzie, jeśli, tak jak w poprzedniej części, konie staną się widoczne na mapie dopiero po odkryciu konkretnej technologii, podczas gdy owce zobaczymy już na początku gry - stwierdził deweloper.\n- Niektóre surowce powiązane z kluczowymi odkryciami, jak chociażby żelazo, są z początku ukryte, jednak chcemy, by gracze posiadali dużo informacji zanim zdecydują się zbudować miasto.\nNowa odsłona strategicznej serii kładzie duży nacisk na swobodę rozwoju. Podczas gdy poprzednie części premiowały jak najszybsze rozwijanie konkretnych, zmieniających grę technologii i zapewniających przewagę cudów świata, obecnie już wybór cywilizacji określi styl naszej gry.\nDla pewnych krajów najważniejsze okazują się nie specjalne budynki, a wyjątkowe osoby, które zapewniają teraz dwa rodzaje bonusów. Pierwszy przypisany jest do konkretnego typu jednostki - wszyscy generałowie czy kupcy dają jednakową premię podczas swojego życia. Drugi rodzaj ulepszenia zależny jest od konkretnej osoby, jaką uda nam się pozyskać i zaczyna działać, gdy odeślemy daną postać na emeryturę.\nW ten sposób, zamiast po prostu zbierać punkty i czekać, aż otrzymamy wielkiego aktora, muzyka, czy wynalazcę, możemy polować na przykład - konkretnie - na Joannę D'Arc, jeśli zapewnia interesującą premię. W odpowiednim menu możemy podejrzeć kolejność pojawiania się specjalnych postaci, jest też opcja rezygnowania z tych, które uznamy za niezbyt przydatne.\nSporym zmianom uległ także rozwój technologii. Badając mapę, konstruując konkretne budynki czy jednostki lub eliminując wrogów w określony sposób, możemy przyspieszyć pracę nad niektórymi osiągnięciami cywilizacyjnymi. Powoduje to, że nastawiona na podboje nacja może szybciej opracowywać techniki militarne, a państwo skupiające się na handlu sprawniej pracuje nad odkryciami ułatwiającymi wymianę dóbr. Drzewko techniki dostosowuje się do naszego stylu gry, premiując specjalizację w konkretnych obszarach.\nJeszcze większą niespodzianką jest nowy system polityk społecznych, przypominający teraz drzewko technologiczne, lecz różniący się w kilku kluczowych aspektach. Pracując nad zagadnieniami politycznymi, odblokowujemy teraz specjalne karty, zapewniające bonusy do produkcji, tempa pozyskiwania złota czy zdobywania określonego typu wybitnych postaci.\n- W odróżnieniu od drzewka technologicznego, gdzie gracz może skupić się na konkretnym wynalazku i zignorować inne, mniej zaawansowane elementy, musimy opracować wszystkie polityki danego poziomu, nim będziemy w stanie przejść dalej - podkreślił Dennis Shirk.\nRozwijając się społecznie z czasem dojdziemy do ustrojów zmieniających to, ile kart poszczególnych rodzajów będziemy w stanie jednocześnie wykorzystywać. Twórcy zapewniają, że chociaż początkowo gra pozwoli zmienić jedynie procentową lub punktową wartość produkcji, z czasem zdobędziemy też bardziej unikalne premie, mające spory wpływ na nasze państwo.\nCiekawie prezentują się nowi liderzy, z bardziej kreskówkowymi wizerunkami. Posiadają własne cele i światopogląd. Przywódcy mogą zwracać uwagę w jakim tempie budujemy cuda świata lub pozyskujemy wybitnych ludzi, reagować na to, jak zachowujemy się na poszczególnych kontynentach oraz jak prowadzimy działania szpiegowskie. Jedni cenić nas będą za dążenie do pokoju, innym przeszkadzać będzie, jeśli wyprzedzimy ich w konkretnym obszarze specjalizacji.\nDrzewko polityk społecznych oferuje kilka specjalizacji\n- Lider Brazylii, Pedro II, może się zdenerwować, jeśli będzie miał mniej znanych ludzi niż my. Nadając postaciom mniej realistyczne wizerunki, chcieliśmy, by łatwiej wyrażały emocje, pokazując swoje nastawienie nie tylko wyświetlanym na ekranie tekstem, ale także zachowaniem - stwierdził Shirk.\nPodobnie jak w poprzednich częściach, będziemy mieli okazję zmierzyć się z barbarzyńcami. Z myślą o nich zaprojektowano interesującą mechanikę. Aby zlokalizować nasze miasta, neutralna frakcja wysyła najpierw zwiadowców. Jeśli uda nam się przechwycić te jednostki zanim wrócą ze zgromadzonymi informacjami do swoich obozowisk, będziemy w stanie odsunąć w czasie konfrontację i spokojnie rozwijać się, bez ryzyka, że niespodziewana fala najeźdźców zniszczy otaczające miasto ulepszenia.\nCivilization VI zapowiada się na niezwykle rozbudowaną produkcję, która może bez problemu przyćmić poprzednią odsłonę serii. Chociaż niewiele wiadomo jeszcze na temat późniejszych faz rozgrywki i zaawansowanych technologicznie państw, łatwo uwierzyć, że najnowsza część cyklu może być jedną z najlepszych.


Strona główna Aktualności Sejm przyjął ustawę …\nRedakcja PIT.pl 12.05.2022 19:13\n12 maja 2022 r. Sejm przyjął ustawę Polski Ład 2.0 (NiskiePodatki). Obniża ona PIT z 17 proc. do 12 proc. dla podatników na skali, a przedsiębiorcom na podatku liniowym, ryczałcie i karcie podatkowej pozwala na rozliczenie części składek zdrowotnych w podatku dochodowym. Teraz ustawą zajmie się Senat. MF planuje, że przepisy wejdą w życie 1 lipca 2022 r.\nZmiany mają wejść w życie od 1 lipca i będą miały zastosowanie przy rozliczeniu podatkowym za 2022 r. do dochodów z całego bieżącego roku. Ustawa upraszcza i stabilizuje system podatkowy. Zmiany były poprzedzone szerokimi konsultacjami z organizacjami księgowych, doradców podatkowych, ekspertami, przedstawicielami biznesu i z dostawcami oprogramowania kadrowo-płacowego. Wspólnie wypracowaliśmy kompromisowe przepisy, które dziś przyjął Sejm. Mam nadzieję, że dzięki zaangażowaniu wszystkich stron, przepisy wejdą w życie zgodnie z planem – mówi wiceminister finansów Artur Soboń.\nPolski ŁadPodatek PITSkładka zdrowotnaUlga dla klasy średniej\nMF: Polski Ład a opodatkowanie VAT usług finansowych. Jakie korzyści?Zmiany w składce zdrowotnej od 2022 r.Wiążące informacje stawkowe w 2022 r.Przegląd zmian w pdof wynikających z Polskiego Ładu


Apsyda - oświetlenie kościołów - Oswietleniekosciolow.pl\nOświetlenie kościołów » Apsyda 2018-03-22\nOświetlenie Kościoła Apsyda\nWażne jest, aby zapewnić im wyraźnie widzenie kapłana w trakcie liturgii.\nApsyda (lub absyda) – pomieszczenie na rzucie półkola, półelipsy lub wieloboku, dostawione do bryły świątyni i otwarte do jej wnętrza. Zazwyczaj zamyka prezbiterium, czasem nawy boczne i ramiona transeptu lub westwerk. Apsyda jest zwykle mniejsza lub równa bryle części budynku, która jest przez nią zamknięta. Występowała już w architekturze rzymskiej, stąd przejęta przez chrześcijaństwo. Apsydy półkoliste występowały od wczesnego chrześcijaństwa do romanizmu. Gotyk stosował przeważnie wieloboczne zamknięcia naw, które czasem są też określane mianem apsyd. Źródło: Wikipedia\nDoświetlenie Prezbiterium i Tabernakulum.\nUwaga wiernych skoncentrowana jest w najistotniejszym i głównym miejscu w Kościele jakim jest Prezbiterium z Tabernakulum. Ważne jest, aby zapewnić im wyraźnie widzenie kapłana w trakcie liturgii. Prezbiterium z tabernakulum powinno być jasno oświetlone z tego samego kierunku, z którego będzie oglądane przez zgromadzenie. Widzenie rysów twarzy ma bezpośredni wpływ, to jak dobrze ludzie słyszą, więc dobre oświetlenie jest również krokiem w kierunku lepszego zrozumienia. Natężenie oświetlenia zależy od dwóch kryteriów: wielkości kościoła i zastosowanej technologii. Im większa odległość do tylnego rzędu ławek, tym jaśniejsze oświetlenie musi być z przodu prezbiterium.\nOŚWIETLENIE PREZBITERIUM i TABERNAKULUM


Drewno na ścianie - Meble na wymiar i zamówienie Warszawa\n« Aranżacje małego mieszkania\nRemont pokoju młodzieżowego »\nLokum możemy wynająć lub kupić w zależności od zasobności naszego portfela. Musimy jednak pamiętać, że zaczynamy być odpowiedzialny za swoją przestrzeń życiową. Własne mieszkanie posiada wiele atutów, po pierwsze jesteśmy nie zależni nikt nam się nie wtrąca jak mamy żyć, po drugie sami decydujemy, kogo zapraszamy i o jakiej porze. Za nim jednak przestrzeń stanie się wygodnym lokum musimy ją odpowiednio zaaranżować tak, aby była funkcjonalna i odpowiadała naszemu gustowi i stylowi. Najbardziej obecnie popularnym stylem jest na pewno nowoczesność, oraz minimalizm. W małym mieszkaniu nie trzeba nawet wielu sprzętów, aby stworzyć ciekawą przestrzeń. Oprócz mebli ważnym elementem dekoratorskim będą dodatki, oraz kolorystyka. Barwą można optycznie zmniejszać lub powiększać pomieszczenia. Jeśli sami nie posiadamy zmysłu dekoratorskiego możemy skorzystać z gotowych rozwiązań z katalogów. płytki podłogowe z kamienia