Informacje o innowacjach w bazach danych urzędu patentowego\nWiadomości24 » Portfel » Edukacja » Informacje o innowacjach w bazach danych urzędu patentowego\nData dodania: 2007-12-05 07:56\nPo pierwszym roku trwania 7. Programu Ramowego, wyniki konkursów nie są zadowalające. Większość projektów zgłaszanych w konkursach nie okazało się na tyle innowacyjne by pomysłodawcy pozyskali na nie fundusze.\nW związku z tym Centrum Transferu Technologii Politechniki Krakowskiej zorganizowało warsztaty komputerowe dla osób, które zamierzają przygotowywać projekty w ramach 7. Programu Ramowego i chcą zdobyć umiejętność przeszukiwania baz patentowych.\nWarsztaty poprowadzili mgr inż Zbigniew Korzeniowski oraz mgr inż Andrzej Stachowski, rzecznicy patentowi Politechniki Krakowskiej. W części teoretycznej uczestnicy warsztatów mieli okazję zapoznać się pojęciem patentu oraz sposobami ubiegania się o patent.\nW Polsce patenty udziela Urząd Patentowy RP. Ochronie patentowej podlegają nie tylko innowacyjne wynalazki czy technologie, ale również znaki słowno-graficzne, wzory użytkowe czy nawet różnego typu slogany. Według prawa patentowego wynalazek to, poddające się ścisłej definicji prawno-technicznej, unikalne rozwiązanie techniczne, dotychczas nie opatentowane.\nJednak nie zawsze możemy mówić o wynalazku, gdyż najpierw jego pomysłodawca musi spełnić wymogi stawiane przez urząd patentowy. Przede wszystkim musi to być nowość na skalę światową, która będzie posiadała poziom wynalazczości co oznacza, możliwość zastosowania w dowolnej dziedzinie w sposób powtarzalny. Np. zapora na rzece nie może być chroniona ponieważ nigdy nie powstanie druga identyczna zapora, a i rzeki różnią się od siebie. Jednak już techniczne rozwiązanie stosowane przy budowie zapory, które można by teoretycznie zastosować przy budowie innych tego typu konstrukcji, mogłoby być chronione prawem patentowym. Oczywiście wynalazek musi dowieść również skuteczności swojego działania. Nie patentuje się rozwiązań, które są sprzeczne z prawem.\nAby urząd mógł udzielić twórcy patentu na wynalazek, musi on przedstawić tytuł, opis w którym powinien wymienić bliższe wskazanie dziedziny której wynalazek dotyczy. Twórca powinien również wskazać podobne najbliższe rozwiązania już stosowane oraz określić istotę innowacyjności swojego dzieła.\nZasadą działania urzędów patentowych na całym świecie jest pewien rodzaj umowy zawieranej pomiędzy urzędem a twórcą. Twórca wynalazku dostaje ochronę patentową na pewien czas, a potem jego wynalazek staje się domeną publiczną. Należy również pamiętać, że patent na wynalazek jest udzielany w kraju w którym zgłoszono patent do ochrony. Oznacza to, że patent zgłoszony w Polsce nie będzie podlegał ochronie w innych krajach o ile jego twórca nie zgłosi tam swojego patentu. Patent jest ważny maksymalnie przez 20 lat od daty zgłoszenia wynalazku, po czym wygasa, a wynalazek przechodzi do tzw. domeny publicznej.\nWszystkie patenty po 18-miesięcznym okresie utajenia są publikowane w bazach danych urzędów patentowych na świecie. Urzędy te wydają Biuletyny i Wiadomości Urzędu Patentowego, gdzie można znaleźć informacje o nowych wynalazkach i udzielonych im patentach. Niestety, Polski biuletyn zawiera jedynie krótkie opisy patentów. Na szczęście można przeszukać bazy danych na stronach Urzędu Patentowego RP lub Europejskiego Urzędu Patentowego, które podają więcej informacji, bądź umożliwiają zamówienie pełnej dokumentacji interesującego nas patentu.\nAby umiejętnie przeszukiwać bazy danych powinniśmy zapoznać się z systemem kwalifikacji patentów:\nDział F - Budowa maszyn , Oświetlenie, Ogrzewanie, Uzbrojenie, Technika minerska\nW każdym tych z działów istnieją kolejne poddziały. Pełne klasyfikacja działów i ich poddziałów to kilkusetstronicowe dokumenty, które są opublikowane na stronach Urzędu Patentowego w formacie pdf.\nNa szczęście urzędy przyszły z pomocą tworząc specjalne wyszukiwarki, dostępne na stronach www tych instytucji, które pozwalają wyszukiwać patenty w swoich bazach danych za pomocą słów kluczowych, roku w którym powstał wynalazek, autora czy działu w którym dany patent się zawiera. Dzięki bazom danym możemy sprawdzić czy nasz pomysł jest innowacyjny i jedyny na skalę światową, ale również sprawdzić nad czym pracuje konkurencja bądź zbadać stan techniki i kierunku rozwoju interesującej nas branży.\nUczestnicy szkolenia zakończyli je ćwiczeniami przygotowanymi specjalnie dla nich pod kątem ich działalności i zainteresowań, polegające na wykorzystaniu zasobów baz danych.\n7. Program Ramowy jest największym mechanizmem finansowania i kształtowania badań naukowych na poziomie europejskim. Jest to program siedmioletni (2007-2013) o budżecie wynoszącym 54 miliardy euro. Celem programy jest przekształcenie UE w najbardziej konkurencyjną i dynamiczną, opartą na wiedzy gospodarkę na świecie, zdolną do zapewnienia trwałego wzrostu gospodarczego, stworzenia liczniejszych i lepszych miejsc pracy oraz zagwarantowania większej spójności społecznej. Trójkąt wiedzy, który tworzą edukacja, badania i innowacje, jest niezbędny do osiągnięcia tego celu.\nStrony www z bazami danych:\nhttp://www.uprp.pl/ Urząd Patentowy RP\nhttp://www.espacenet.com/ Europejski Urząd Patentowy\nTagi: Kraków innowacje 7. Program Ramowy Politechnika Krakowska patenty szkolenie komputerowe ubranie trenera


poniedziałek, 24 stycznia 2022 14:44 / Autor: Michał Kaczor\nRadomscy radni nie zgodzili się na proponowane przez prezydenta podwyżki opłat za odbiór odpadów. Przeciw byli przedstawiciele Prawa i Sprawiedliwości.\nWnioskodawcą projektu był prezydent miasta Radomia. Nowe opłaty miałyby obowiązywać od 1 kwietnia do 31 grudnia 2022 roku. Prezydent Radosław Witkowski w uzasadnieniu projektu uchwały wyjaśnia, że aktualny sposób naliczania opłat „od powierzchni użytkowej lokalu”, a nie „od gospodarstwa domowego” jest działaniem uznanym przez Regionalną Izbę Obrachunkową za niezgodnym z prawem.\nWiceprezydent Jerzy Zawodnik mówi, że chodziło o zwiększenie częstotliwości odbioru odpadów.\n- Przychodzą do mnie mieszkańcy, spółdzielnie mieszkaniowe, zarządcy nieruchomości i proszą o zwiększenie częstotliwości odbioru odpadów komunalnych. Niestety, radni Prawa i Sprawiedliwości nie zgodzili się na zwiększenie częstotliwości i bez tej regulacji nie mogę zgodzić się na to, dbając o finanse miasta. System będzie funkcjonował jak do tej pory. Zamiast remontować szkoły, przedszkola, budować drogi, czy dofinansowywać szpital, będziemy dokładać do wywozu śmieci mieszkańców - komentuje wiceprezydent Jerzy Zawodnik.\nRadny Łukasz Podlewski, przewodniczący klubu radnych PiS tłumaczy, że w projekcie uchwały nie było mowy o zwiększeniu częstotliwości odbioru odpadów.\n- Prezydent zaproponował tylko podwyżkę. Mówił o zmianach w funkcjonowaniu, ale w samej uchwale nie znalazł się nawet punkt dotyczący zmiany w systemie. Sama propozycja podwyżek to za mało, żebyśmy mogli o tym rozmawiać na poważnie - mówi radny Podlewski.\nW projekcie odrzuconym przez radnych w zabudowie jednorodzinnej miesięczna stawka dla jednoosobowego gospodarstwa domowego miała wynosić 22 zł, a w przypadku wieloosobowego 45 zł.\nodpady komunalne odbiór śmieci Wywóz śmieci Radom Łukasz Podlewski Jerzy Zawodnik\nAbyśmy w ewangelizacji byli pożyteczni jak św. Marek. Msza imieninowa bp. Marka Solarczyka\nŚwiąteczne spotkanie radomskich samorządowców


Newsletter | Dieta Dukana\nStrona główna > Coaching doktora Dukana > Newsletter\nNowe produkty Diety Dukana\nNewsletter doktora Dukana\nŻycie może być gorzkie, gdy brakuje w nim słodyczy! .\nCzasami jest ono porównywane do kawy: istnieją osoby, które nie odczuwają potrzeby jej słodzenia, jak i rownież takie, które nie potrafią się bez niego obejść. Przytycie jest dowodem na to, że na pewnym etapie odczuwali Państwo potrzebę osłodzenia swojego życia, żeby uczynić je bardziej znośnym. Próbowali to Państwo osiągnąć za pomocą jedzenia.\n40 milionów ludzi żyjących we Francji nie odczuwa potrzeby jedzenia, aby czerpać z życia wystarczająco dużo przyjemności. Pozostałe 20 milionów nie potrafi się bez tego obyć. To powoduje tycie, a tycie jest przyczyną niezadowolenia.\nNa szczęście, istnieją dwa wyjścia z tej sytuacji. Pierwsze to zacząć wreszcie chudnąć, co niewątpliwie jest źródłem niepodważalnej przyjemności. Drugie, to znaleźć inny sposób na odnajdywanie przyjemności niż za pomocą jedzenia. Te dwie rady daję zawsze moim pacjentom, czytelnikom i internautom, gdyż wiem, że tycie podobnie jak chudnięcie polega na zręcznym nawigowaniu między przyjemnością, a niezadowoleniem. Do tego jednak potrzeba pomocy, wsparcia i przewodnika. Wobec jedzenia wszyscy bowiem jesteśmy i będziemy dziećmi!\nZapraszam na internetowy coaching!\nPierre Dukan, dietetyk


Komisja prawna Rady Europy żąda, by Rosja zwróciła wrak Tu-154M - RMF 24\nPoniedziałek, 25 czerwca 2018 (14:59)\nAktualizacja: Poniedziałek, 25 czerwca 2018 (17:51)\nCzęść wraku Tu-154M /Przemysław Marzec /RMF FM\nW rezolucji stwierdzono także, że Rosja nie współpracowała z komisją prawną Rady Europy oraz powołanymi w tej sprawie ekspertami od prawa lotniczego. Wezwano Rosję, by do tego czasu odpowiednio zabezpieczyła wrak, "chroniąc przed działaniami, które mogą być uznane za profanację miejsca, które dla wielu Polaków ma wielkie znaczenie emocjonalne".\nJak ustaliła dziennikarka RMF FM Katarzyna Szymańska-Borginon, rezolucja zostanie poddana pod głosowanie na sesji planarnej Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, co nastąpi najwcześniej na początku października.\nCieszymy się z tej rezolucji - w ten sposób szef polskiej dyplomacji Jacek Czaputowicz skomentował przyjęcie rezolucji. Jego zdaniem ważne jest, że sprawą zajęły się międzynarodowe instytucje.\nJest to ważny głos ciała międzynarodowego - Rady Europy. Rosja jest członkiem Rady Europy. Dobrze, że instytucje międzynarodowe dostrzegają problem, że Rosja nie zwraca do tej pory własności Państwa Polskiego, jaką jest wrak samolotu - mówił Czaputowicz w Brukseli.\nProjekt rezolucji podpisany przez posłów PiS i konserwatystów został zgłoszony w 2014 roku. Od tego czasu komisja prawna wysłuchała wielu ekspertów ds. lotnictwa.\nMacierewicz: Rosja musi się tego posłuchać, co nie znaczy, że natychmiast się posłucha\nRosja musi się zastosować do projektu rezolucji popartego przez komisję prawną i praw człowieka Rady Europy w sprawie zwrotu Polsce wraku Tu-154M - powiedział w poniedziałek były szef MON Antoni Macierewicz. Jego zdaniem, presja na Rosję wreszcie zaczęła oddziaływać.\nRosja musi się tego posłuchać, co nie znaczy, że natychmiast się posłucha - powiedział Macierewicz, odnosząc się do prac nad rezolucją. Jego zdaniem, jest to stanowisko międzynarodowej opinii publicznej, "jednego z najważniejszych wspólnych organów, do którego wchodzą także te państwa europejskie, które nie wchodzą w skład Unii Europejskiej".\nPodkreślił, że "to jest jednolite stanowisko całej międzynarodowej opinii publicznej". Zaznaczył też, że stanowisko komisji ma charakter polityczny.\nZnając stanowisko Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i innych państw, wiemy, że ta presja na Rosję wreszcie zaczęła oddziaływać - ocenił.\nJak dodał, projekt rezolucji stwierdza, że "Rosja działała bezprawnie nie zwracając Polsce wraku i niszcząc go, nie wydając Polsce bardzo wielu materiałów".\nPodkreślił, że dokument powołuje się na raport techniczny podkomisji smoleńskiej z 11 kwietnia, "przywołując jego konkluzje, stwierdzając że samolot został zniszczony na skutek eksplozji".\nTagi:katastrofa w Smoleńsku, Rada Europy, rezolucja, Rosja, Polska


Pomysł na prezent - Instytut Salamandra\nPodaruj bliskiej osobie chwile relaksu i profesjonalnej pielęgnacji w Instytucie Salamandra i pozwól jej poczuć się naprawdę wyjątkowo! Regenerujące zabiegi na twarz, odżywcza pielęgnacja ciała, odprężające masaże czy skuteczne modelowanie sylwetki - jak myślisz, z czego ucieszy się najbardziej?\nNasze karty podarunkowe zostały zaprojektowane w sposób, który nie narzuca ich cen oraz rodzaju zabiegów. To od Ciebie zależy, co wybierzesz! Poznaj naszą ofertę i podaruj konkretny zabieg lub przeznacz na prezent określoną kwotę i pozostaw decyzję bliskiej osobie. W naszej ofercie każdy znajdzie coś dla siebie!\nNie wiesz, na którą opcję się zdecydować? Chętnie opowiemy o szczegółach oferty i pomożemy w wyborze. Skontaktuj się z nami na recepcja@instytutsalamandra.pl lub pod numerem 725 551 661.


to start a new day in a magical way...: _142\nOwsianka na mleku sojowym z bananem, kiwi, powidłami śliwkowymi z gorzką czekoladą, masłem orzechowym, jagodami goji i ziarenkami chia\nOatmeal with soy milk, banana, kiwi fruit, dark chocolate plum jam, peanut butter, goji berries and chia\nEtykiety: for runners, owsianki, strączki, vegan, ziarno\nMartyna 27 stycznia 2013 08:21\nIle pysznych dodatków! Niebo! *.*\nzakochana91 27 stycznia 2013 08:27\nJuż zrobiłam się głodna:)\nViolé 27 stycznia 2013 09:05\nAle pysznie napakowana owsianka. :)\nNatalia x 27 stycznia 2013 09:10\nA mnie ciekawi jak smakują te ziarenka chia i jagody goji, bo niestety nigdy nie miałam możliwości ich spróbować. :)\nFate B. 27 stycznia 2013 09:38\nPyszne dodatki, idealny wygląd.\nZnów zgłodniałam :)\nPowidła. No i w końcu kupiłam <3\nRoz Airad 27 stycznia 2013 09:58\nPyszna owsianka ;d\nKlaudia P. 27 stycznia 2013 10:31\nTyle cudownych dodatków w prostej owsiance :D\nOliwia G. 27 stycznia 2013 10:32\njak zwykle pożywnie i smacznie :D\nagateq 27 stycznia 2013 10:34\nCzyli owsianka na bogato;-)\nsmakowite dodatki do owsianki ;) pychotka śniadaniowa ;d\nAnonimowy 27 stycznia 2013 12:26\nHej, mam wielką prośbę, mogłabyś zdradzić tylko czy w cieście "bananowiec" (w którymś z wcześniejszych wpisów) to jest po prostu czekoladowy biszkopt, na to banany i masa z kremówki?\nPS. wczoraj robiłam na obiad gnocchi dyniowe i podałam tak jak Ty z granolą - było pyszne! :)\nnioolek 27 stycznia 2013 14:36\nPrawie tak jak piszesz. Czekoladowy biszkopt, na nim krem czekoladowy, dopiero wtedy ułożone przekrojone wzdłuż banany przekryte kremówką z potartą czekoladą.\nCieszę się niezmiernie, że mogłam się przyczynić do pysznego obiadu. :))\nDziękuję za odpowiedź :) wszystkie Twoje śniadania, obiady i ciasta wyglądają tak smakowicie, że mam nadzieję, iż pokusisz się o częstsze dodawanie przepisów ;)\nnioolek 27 stycznia 2013 15:09\nMusiałabym zmienić formę bloga, bo to w sumie śniadanowiec, może trochę rozszerzony ale śniadaniowiec. Mimo wszystko zawsze chętnie podam przepis na jakiekolwiek pojawiające się tu danie. O dwóch przepisach na ciasto pamiętam, umieszczę jak tylko będę po egzaminie. :)\nBlaithin 27 stycznia 2013 17:58\nMmmm, przepyszne dodatki do owsianki ♥ też ostatnio robiłam z jagodami goji - są przecuudne!\nAleksandra Marilyn 27 stycznia 2013 20:03\nartystycznie udekorowana :D\nTwoje owsianki to dzieła sztuki! ;) Jakie proporcje. Ile mleka i płatków łączysz? Mi zazwyczaj wychodzi albo za rzadka, albo za mało. I jeszcze jedno pytanie: Jaką pojemność mają te śliczne miseczki? ;)\nnioolek 3 lutego 2013 14:58\nNiestety nie mam pojęcia jaką mają pojemność. :) Co do owsianek, zawsze jest to 1/2 szkl. płatków i przeważnie łyżka otrębów na 1-1 i 1/2 szkl. mleka. Sama reguluje czy ma być rzadsza czy gęstsza. Zalewam na noc bądź nie. Często zamiast otrębów dodaję budyń, kaszę manną, zmieloną kaszę jaglaną/ryż. Przeważnie za każdym razem jest trochę inna. :)


z westchnieniem ulgi, w oczach mając dobre, gorące łzy radości. Babciu, wróciłam do domu\nAnioły opowieść dziewiąta\nZ daleka widziała grób Wiktora. Aż przystanęła, wściekłość odebrała jej oddech, zaćmiła ostrość widzenia, nie na tyle jednak, żeby nie widzieć czerwieni jednej róży, ostro odbijającej się od bieli śniegu. Znowu tu była, ta szmata, cholerna wywłoka. Dziwka, przez zaciśnięte zęby wyszeptała, prawie wypluła to słowo. Nagle pełna energii, jakby napędzana złością szybko podeszła do grobu. Chwyciła już z lekka ścięty mrozem kwiatek i rzuciła daleko za siebie. Najchętniej wdeptałaby go w śnieg, zmiażdżyła obcasami, ale w jakimś przebłysku uświadomiła sobie, że byłoby to żałosne. Ze złością spojrzała w uśmiechnięte oczy Wiktora spoglądające z fotografii. Był na niej taki pogodny i pełen energii. Ostatnie zdjęcie nim choroba wyniszczyła jego ciało, pobruździła twarz i zgasiła blask w oczach. Cierpiałam razem z tobą, a ty w tym czasie kochałeś inną. Co takiego ci dawała, czego nie dawałam ja. Co miała w sobie takiego, czego mnie zabrakło. Trzeba było być uczciwym i odejść do niej. Dlaczego zostałeś, z litości? Przez pamięć moich starań, mojej miłości, a może lepiej gotowałam, albo lepiej prasowałam koszule? No tak, tamta nie musiała tego robić, do niej szedłeś pachnący i elegancki. Ja byłam szarą codziennością, podczas gdy ona była świętem. I na dodatek nie miałeś odwagi powiedzieć mi o wszystkim, nawet gdy już byłeś bardzo chory. Może miałeś nadzieję, może wierzyłeś w wyzdrowienie. A potem było już za późno. Na rozmowy, na szczerość, na wiedzę o twoim sekretnym życiu. Sekretne życie... lubiłeś taką piosenkę Cohena, teraz rozumiem dlaczego. Wiesz na co mnie naraziłeś? Na poniżenie w kancelarii, gdzie dowiedziałam się wszystkiego, nie tylko o tym, że mnie zdradzałeś, ale także o tym, że masz dziecko. Dziecko, ty skurczybyku, ty cholerny kłamco. A my nie mieliśmy dzieci. Zawsze coś stało na przeszkodzie. Twój dyplom, twoja praca, twoja kariera. Jeszcze troszkę poczekaj, Słoneczko. Tak mówiłeś, pamiętam. Na co miałam czekać, teraz to już naprawdę nie mam na co. Czterdziestka minęła, nie wiadomo kiedy. Ona nie musiała na nic czekać. Miała ciebie w waszym dziecku. I taki okazałeś się szlachetny. Co myślisz, oczywiście że zapytałam prawnika, czy można podważyć testament. Zabezpieczyłeś się przed tym. Co jest winne dziecko, powie ktoś. Jest winne, bo się urodziło, bo je kochałeś, bo urodziła ci je inna kobieta. Ty cholerny oszuście. I jak mam teraz położyć kwiaty, jak zapalić znicz. Zaczęła omiatać nagrobek z nawianego śniegu. Nagle spod szczotki coś wyjrzało, nagły błysk, czerwień, zieleń i złoto. Ostrożnie odgarnęła dłonią kupkę białego puchu. Zamarła. Podniosła do oczu pomarszczoną mokrą kartkę brystolu. Niewprawną ręką dziecka została na nim namalowana zielona choinka. Zamigotały czerwienią wiszące na niej bombki, zalśniła narysowana na szczycie złota gwiazda. Podpis pod rysunkiem był rozmyty i niewyraźny, ale można było odczytać słowa. Dla Tatusia. O Boże, czemu mi to robisz, jak ona śmiała, kto jej pozwolił, jeszcze dziecko w to wciąga. Dłoń sama zacisnęła się na już i tak pomiętej kartce. Korciło ją, żeby potargać te bazgroły, rozsypać jak konfetti na grobie, niech ona znajdzie te strzępki, gdy przyjdzie ponownie. Załzawionymi oczami spojrzała przed siebie i wówczas zauważyła sylwetkę kamiennego anioła na tle zimnego nieba. Sprawiał wrażenie, jakby patrzył prosto na nią, jakby rozumiał co dzieje się w jej sercu, w jej duszy i głowie. Pod tym kamiennym spojrzeniem rozpłakała się w głos. Opadła na kolana prosto w śnieg, oparła czoło o zimny granit i szlochała, jakby nigdy nie miała przestać. Powiedz, co się ze mną stało, skąd we mnie tyle złości, tyle nienawiści. Czy może dlatego, że nie mogę wykrzyczeć mojego bólu prosto w twarz Wiktorowi. Że nie mogę powiedzieć mu, jak bardzo mnie skrzywdził. A teraz ja krzywdzę niewinne dziecko. Czemu ono jest winne. Za grzechy ojców... No powiedz, czemu stoisz i milczysz. Powiedz, gdzie jest sprawiedliwość. Zakryła twarz przemarzniętymi dłońmi. Trwała tak jeszcze przez chwilę, do momentu, gdy była pewna, że minął nagły zawrót głowy. Po czym wstała, schyliła się po zmięty obrazek leżący u jej stóp. Powoli, systematycznie i starannie wygładziła sponiewierany papier i oparła go o granitową płytę, tuż pod zdjęciem Wiktora. Przetarła palcami porcelanową fotografię, na wpół czułym gestem, gestem jakim dotykała jego włosów. Powoli odwróciła się i ruszyła w kierunku cmentarnej bramy. Nagle gwałtownie się zatrzymała, o czymś sobie przypomniawszy. Zawróciła i podniosła ze śniegu przemarzniętą różę. Powoli, jakby z namysłem położyła ja na płycie, tuż obok malowanej dziecinnej koślawej choinki. Uśmiechnęła się do samej siebie. Czas zacząć nowe życie, życie bez ciebie, Wiktorze. Zawsze będę cię kochała. Stanowczym ruchem poprawiła kaptur, otrzepała ze śniegu długi płaszcz i energicznym krokiem odeszła w przedzmierzch. Nie widziała ciepłego i czułego uśmiechu, jaki posłał za nią kamienny anioł. On wiedział, współczuł i płakał razem z nią. Jednak pomóc jej nie mógł. To już było jej zadanie. Był spokojny, że sobie poradzi. Jeszcze raz popatrzył w ślad za niknącą w oddali sylwetką. Po czym zastygł nieruchomo, był przecież kamiennym aniołem.\nLicznik odwiedzin: 557 730


Zmiłuj się - jedynie 29,53 zł w matras.pl\nNajnowszy szokujący śmiałością thriller mistrza nowego thrillera francuskiego, Jeana Christophe''a Grange, autora między innymi bestsellerowego Imperium Wilków, oraz Purpurowych rzek - książek, w których ekranizacjach wystąpił międzynarodowej sławy aktor, Jean Reno. Lionel Kasdan, emerytowany komendant Brygady Kryminalnej policji przejmuje śledztwo dotyczące morderstwa w ormiańskim kościele Saint-Jean-Babtiste w Paryżu. Organista Wilhelm Goetz zostaje zamordowany ... Ciało znaleziono bez widocznych obrażeń - poza jednym: z uszu zmarłego sączyła się krew. W jaki sposób zginął? Sekcja ujawnia uszkodzenie narządów słuchu - przebite bębenki. Nieoficjalne śledztwo rozpoczyna emerytowany komisarz brygady kryminalnej, Lionel Kasdan. Znalezione na miejscu zbrodni ślady wskazują, iż bestialskiej zbrodni mogło dopuścić się dziecko. Dziecko zabójca? Kasdan odkrywa, że kilku chłopców z chłopięcych chórów prowadzonych przez organistę zniknęło bez wieści w ostatnich latach. Jest też drugi trop - Goetz był uchodźcą politycznym z Chile. Przeszedł tortury za czasów dyktatury Pinocheta. Po ucieczce do Francji ciągle czegoś się bał. Czy padł ofiarą dawnych agentów junty? Z jakiego powodu? Czy wiedział coś o byłych nazistowskich oprawcach z obozów koncentracyjnych, którzy znaleźli schronienie na chilijskiej ziemi? A szczególnie o jednym z nich - muzyku specjalizującym się w okrutnych eksperymentach na ludziach? Czytaj dalej >> << Zwiń\nBardzo wciągająca, przeczytałam z zapartym tchem w ciągu jednego dnia. Jeśli ktoś lubi książki autorstwa Jean-Christophe Grange to "Zmiłuj się" na pewno go nie zawiedzie. Bardzo ciekawe odniesienia do historii, nazistów. Polecam


\tMotyw cierpienia w literaturze. Omów zagadnienie na dowolnie wybranych przykładach\nOd początku istnienia świata, a dokładniej od grzechu Adama i Ewy w Raju, mamy do czynienia z cierpieniem. Jest to nieodzowna część ludzkiej egzystencji, która potrafi wyzwolić w człowieku wiele refleksji, także nad sensem własnego życia. Jan Paweł II napisał: Całe to cierpienie jest na świecie po to, by wyzwolić w nas miłość, ów hojny i bezinteresowny dar z własnego „ja” na rzecz tych, których dotyka cierpienie. Wobec ciągłej obecności cierpienia w ludzkim życiu literatura nie mogła pozostać obojętna. Prawie cała literatura, prawie cała poezja, prawie cała sztuka wyrosły z ludzkiego bólu pisał Leszek Kołakowski. Rzeczywiście twórczość literacka jest wyjątkowo uwrażliwiona na cierpienie, które – pomimo, że jest powszechnie obecne na świecie – jest jednocześnie indywidualnym doświadczeniem każdego człowieka. Dlatego każde dzieło literackie inaczej ujmuje motyw cierpienia, ponieważ każdy twórca rozumie je na swój sposób. W tych różnorodnych ujęciach literackich można wyróżnić kilka grup ze względu na przyczyny cierpienia.\nW tym miejscu chciałam zaznaczyć, że jest to mój własny podział, który stworzyłam na potrzeby tejże pracy. Wyróżniłam pięć grup utworów, przy czym aż w trzech grupach znajdują się teksty mówiące o cierpieniu z miłości, ale w różnych jej odmianach: jedne poruszają problem miłości niespełnionej, nieszczęśliwej, inne mówią o miłości rodzicielskiej lub braterskiej, kolejne o bezinteresownym uczuciu na rzecz drugiego człowieka, całej ludzkości lub też ojczyzny. W pozostałych dwóch grupach znajdują się utwory poruszające motyw cierpienia związanego z wiarą, a także bólem egzystencjalnym. Mój podział nie jest ścisły, grupy mogą mieć elementy wspólne, ma on tylko pomóc w opisaniu tak rozległego tematu i w przedstawieniu jak największej ilości różnorodnych ujęć motywu cierpienia.\nPierwszą grupę stanowią utwory mówiące o cierpieniu związanym z wyznawaną wiarą. Mogą znaleźć się tu utwory traktujące o męczeństwie – o bólu znoszonym w imieniu wiary – także takie, które pokazują człowieka cierpiącego przez to, że został wystawiony na próbę wiary. Niech przykładem utworu tej kategorii będzie biblijna Księga Hioba, ukazująca nam cierpienie zesłane przez Boga, które jest właśnie próbą wiary. Historię Hioba zna niemal każdy, nie będę więc przedstawiała znanej nam treści, tak też będę postępować w przy omawianiu innych utworów. Skupię się na problematyce, ponieważ nie każdy dostrzega złożoność sytuacji, w jakiej Hiob się znalazł. Jego cierpienie, oczywiście oprócz doznania bolesnej straty wszystkiego co kochał, polega przede wszystkim na napięciu, którego nie sposób pokonać: z jednej strony Hiob jest przekonany o własnej niewinności, a z drugiej o sprawiedliwości Bożej, która według ówczesnych ludzi polegała na zsyłaniu cierpienia jako kary za złe uczynki (w szczególności chodziło o trąd, którym biblijny bohater także był dotknięty). Hiob jest postrzegany przez innych – nawet przez swoich przyjaciół – jako człowiek grzeszny. Nawet jego imię wskazuje na odrzucenie – może być tłumaczone jako: znienawidzony, prześladowany. Pozbawienie dobrego imienia i odrzucenie przez społeczeństwo dodatkowo potęgują jego cierpienie związane z utratą rodziny, dobytku, zdrowia. Księga Hioba jako pierwsza z ksiąg biblijnych pokazuje, że cierpienie nie musi być karą za wyrządzone zło, wskazuje możliwość cierpienia niezawinionego.\nTa księga mądrościowa – będąca arcydziełem literackim, w którym przenikają się poezja\ni proza – jest także pewnego rodzaju debatą na temat cierpienia, gdzie są wysuwane przeciwstawne poglądy, lecz nie ma zaproponowanego ostatecznego rozwiązania. W utworze nie ma jednoznacznych odpowiedzi na pytania skąd się bierze cierpienie. Pomaga on jednak w jednym z najważniejszych problemów – można tu znaleźć odpowiedź na pytanie: w jaki sposób znosić cierpienie? ukazującą dwie uzupełniające się postawy. Pierwszą z nich możemy dostrzec w dwóch początkowych rozdziałach. Jest to spokojna akceptacja woli Bożej, gotowość błogosławieństwa Boga za to, co dał i co zabrał. Postawa kontrastowa, ale uzupełniająca pierwszą jest obecna w dalszej części księgi. Wówczas akceptacja Hioba zmienia się we wzburzenie, gniew z powodu tego, co mu się przytrafiło. Obie postawy mogą być wzorcowe dla osób cierpiących, ponieważ nawet jeśli nie jest się w stanie zaakceptować woli Bożej nie trzeba się od Niego odwracać. Hiob w swoim gniewie bezustannie zwraca się do Boga, szukając odpowiedzi na nurtujące go pytania.\nKsięga Hioba pyta o sens cierpienia, a odpowiedź jaką tam można odnaleźć to ujęcie cierpienia jako próby, której Bóg poddaje człowieka. Ta historia uczy, że nie sposób uniknąć takiego bólu w życiu, nawet, jeśli żyje się cnotliwie.\nStrata, o której jest mowa w Księdze Hioba pojawia się także, chociaż w zupełnie innym ujęciu, w Trenach Jana Kochanowskiego. Zostało tu ukazane cierpienie zrozpaczonego ojca po stracie córki. Jest to innego rodzaju ból niż ten przeżywany przez Hioba, ponieważ ma przyczynę w miłości rodzicielskiej. Podmiot liryczny cierpi przez swą tak naturalną ojcowską miłość. Odczuwa pustkę, żal po utracie Orszulki, co szczególnie widać w Trenie VIII. Buntuje się, sprzeciwia „prawu krzywdy pełnemu”, podkreśla niezwykłą siłę uczuć ojcowskich tłumacząc swoje odejście od dotychczas wyznawanych prawd i dogmatów.\nBohaterką Trenów wydaje się przede wszystkim Orszulka, należy jednak zwrócić uwagę na cierpiącego poetę, którego osoba także jest wysunięta na pierwszy plan. Portretowi córki towarzyszy nieustannie relacja o przeżyciach ojca. Jej wspomnienie jest pretekstem do analizy przemyśleń bohatera literackiego. Cierpienie bowiem rodzi w nim pytania, które doprowadzają do kryzysu światopoglądowego i utraty wiary w ludzką mądrość. W Trenie IX zostaje podważone podstawowe pojęcie wyznawanej przez Kochanowskiego etyki, a mianowicie stoickie pojęcie cnoty („Fraszka cnota!”). W apogeum cierpień poeta wątpi we wszystkie wartości: cnotę, nawet wiarę w Boga. Jest całkowicie zdesperowany i nie widzi dla siebie ukojenia, spokoju duchowego. Następuje kryzys humanistycznej filozofii życiowej. Poeta nie zatraca jednak swojego człowieczeństwa, powoli godzi się ze stratą, chociaż wie, że jego życie już nigdy nie będzie takie samo, nie tylko przez utratę córeczki, ale także przez odrzucenie filozofii życiowej, wyparcie się mądrości całego życia, które mozolnie zdobywał, a które jeszcze trudniej będzie mu odzyskać.\nTreny są lirycznym pamiętnikiem cierpienia, w którym bohater występuje w trzech rolach; ojca, poety i myśliciela. Jest to monolog filozoficzny, prowadzący od opisu boleści po utracie dziecka, przez bunt i zwątpienie, do ukojenia bólu i ponownego oparcia się w Bogu. Cierpienie zapisane w Trenach jest oczyszczeniem poety, który zyskuje przez to siłę do pokonania kryzysu światopoglądowego.\nKolejną grupę utworów, w których pojawia się motyw cierpienia stanowią teksty mówiące o nieszczęśliwej, niespełnionej miłości, o tęsknocie, samotności. Każdy człowiek przeżywa w młodym wieku rozterki miłosne, więc każdy z nas potrafi sobie wyobrazić tego typu przykrości. Jednak nie każdy przeżywa je tak mocno jak tytułowy bohater Cierpień młodego Wertera Jana Wolfganga Goethego. Autor tak napisał o swoim utworze: Przedstawiam pewnego młodego człowieka, obdarzonego głębokim, czystym uczuciem i prawdziwą zdolnością do refleksji; gubi się on w nierealnych marzeniach, podkopuje dociekaniami, aż ostatecznie, zrujnowany wewnętrznie nieszczęśliwymi namiętnościami, szczególnie pewną miłością bez końca, pakuje sobie kulę w łeb. To zdanie pokazuje jak uczuciowego, a nawet nadwrażliwego bohatera stworzył Goethe. Jego historia jest tragiczna, ponieważ ukochana Wertera jest narzeczoną innego mężczyzny, miłość nie może więc być spełniona. Mimo prób ucieczki, bohater nie jest w stanie znieść cierpień serca i popełnia samobójstwo. Ale miłość Wertera do Lotty jest złożona i trudna nie tylko dlatego, że nie może się spełnić, ale także przez osobowość bohatera, obdarzonego romantyczną uczuciowością, skomplikowanego wewnętrznie. Te cechy doprowadzą do zamiany zwykłej miłości na uczucie pełne pasji, prowadzące w końcu do śmierci, w której widzi jedyne wyjście.\nCierpienie w utworze wyraża się nie tylko słowami Wertera, jest też obrazowane przez pory roku; przeważający nastrój posępnej jesieni w części drugiej nie jest przypadkowy – jest to element tzw. sztafażu romantycznego. Cierpienie romantyczne jest to właściwe manifest, znak czasów, cecha postawy "okresu burzy i naporu”. Nieszczęśliwie zakochany Werter jest typowym bohaterem początku XIX w., kocha bez pamięci, szaleńczo, po grób. Od jego imienia powstało pojęcie bohatera werterycznego i werteryzmu; tak charakterystyczny stał się dla tejże epoki. Jego cierpienie przejmuje siłą i gwałtownością przeżywania, namiętność obezwładniająca serce i myśli, uzależniająca, musiała skończyć się tragicznie.\nRomantyczna postawa bohatera cierpiącego jest także obecna w Nie-Boskiej komedii Zygmunta Krasińskiego. Zostało tu ukazane, obok innych, egzystencjalne ujęcie cierpienia. Główny bohater – hrabia Henryk jest romantycznym poetą żyjącym w świecie marzeń i wyobraźni, w nierealnym świecie poezji i dramatu, który sam układa. Prowadzi go to do konfliktów z rzeczywistością; podążając za szatańskimi iluzjami, będącymi ideałem jego poezji (romantyczna kochanka, sława, natura) staje się igrzyskiem piekieł. Boże, czy Ty mnie za to potępisz, żem uwierzył, iż Twoja piękność przenosi o całe niebo piękność tej ziemi – za to żem ścigał za nią i męczył się dla niej, ażem stał się igrzyskiem szatanów? Bohater nie potrafi odnaleźć się w rzeczywistości, próbuje odszukać dla siebie jakieś miejsce, ale nie może znaleźć wspólnego języka ani ze „starym” ani z „nowym” światem. Cierpi, ponieważ nie potrafi wyplątać się z konfliktu między romantycznym modelem poety, a codziennymi ludzkimi obowiązkami. Jest to podstawowa cecha bohatera romantycznego – konflikt ze światem, niemożność przystosowania się do jego praw, ideałów, hierarchii wartości. Ta problematyka wiąże w całość wszystkie części dramatu, ukazuje bohatera ogarniętego egzystencjalnym cierpieniem. Jest to ból istnienia, tragiczne rozdarcie i nieumiejętność poradzenia sobie z problemami. Hrabia Henryk jest rozdwojony wewnętrznie: mimo świadomości swojego położenia idzie za romantycznymi marzeniami o sławie i władzy. W końcu tragicznie umiera, samotny, przeklinając poezję, która go uwiodła i doprowadziła do katastrofy. Hrabia, zwany także Mężem, jest człowiekiem o niezwykłej umysłowości, wrażliwym, niepewnym, przeżywającym rozterki. Ciągle musi się upewniać o słuszności swoich racji. Mężczyzna o takiej konstrukcji psychicznej nie mógł wytrzymać nieustannego napięcia, ciągłych wyborów między ułudami a rzeczywistością, presji ciasno otaczającego go świata. Musiał zginąć także ze względu na to, że jego racje były cząstkowe, niepełne. W dramacie triumfuje prawda uniwersalna, występująca przeciwko racjom cząstkowym przeciwstawnych, zwalczających się bohaterów: hrabiego Henryka i Pankracego. Cierpienie w Nie - boskiej komedii polega przede wszystkim na samotności głównego bohatera, który – odizolowany od rzeczywistości przez stworzenie własnego świata poezji – nie potrafi się porozumieć z innymi.\nKolejną kategorię utworów stanowią te teksty, które mówią o bezinteresownym cierpieniu dla drugiego człowieka, dla ludzkości, ojczyzny. Chodzi tu przede wszystkim o altruistyczne poświęcanie siebie, nawet swojego życia z miłości., dla jakiegoś wyższego dobra. Utworem, który wpisuje się swoim tematem w tak ujmowane cierpienie jest na pewno opowiadanie Elizy Orzeszkowej Gloria victis, z łaciny: chwała zwyciężonym. Stanowi ono hołd dla pokonanych w ciężkich walkach powstańców, hołd dla zwyciężonych, nie dla zwycięzców, który utrwala piękno i ofiarność klęski. Cierpienie uwznioślonych w utworze powstańców jest oczywiste; najpierw cierpieli z powodu niewoli – nie potrafili się z nią pogodzić, następnie cierpieli w czasie walk, nie tylko fizycznie, widząc klęskę powstania podupadali także na duchu. Utwór mówi o wyższości siły moralnej nad fizyczną, jest to usensownienie klęski, która stanowi kanwę mitu powstańczego. Występowanie w obronie ojczyzny zostało porównane do obrony godności kobiety – kobietą jest Polska, a obrona jej jest aktem honoru, nie liczą się, więc względy praktyczne. Zasadą kompozycyjną Glorii victis jest zderzenie losów indywidualnych z prawami wielkiej historii. Orzeszkowa ukazując odważnych powstańców chce oddać im sprawiedliwość, dzięki kilkudziesięcioletniej perspektywie podkreśla wielki wpływ ich czynu na współczesność. Patriotyzm, bohaterstwo, zdolność do poświęceń, które cechują walczących sprawiają, że ich heroiczna ofiara stała się jeszcze bardziej tragiczna. Bezinteresowne cierpienie powstańców, którzy oddawali życie na polu walki jest darem złożonym dla ojczyzny, jedynym, jaki mogli jej ofiarować.\nMyślę, że omówione przeze mnie utwory dobrze obrazują szerokie pole obecności motywu cierpienia w literaturze można by jednak stworzyć inny podział utworów, opierający się na definicyjnym – według Słownika Języka Polskiego PWN – rozróżnieniu cierpienia na fizyczne lub emocjonalne. Uznałam jednak, że nie ma on większej racji, ponieważ ból fizyczny z reguły odbija się na psychice, na emocjach, często jest spowodowany wcześniejszymi rozterkami, czy pragnieniem zakończenia bólu wewnętrznego (przykładem nich będzie tekst Gloria victis, gdzie powstańcy pragnąc wyzwolić naród z trudnej, upokarzającej sytuacji decydują się poświęcić życie dla jego dobra), natomiast cierpienie duchowe może objawiać się również bólem fizycznym, a nawet może się zakończyć boleścią cielesną (tu można podać za przykład chociażby Cierpienia młodego Wertera, gdzie główny bohater zabija się z rozpaczy). Te różne rodzaje cierpienia są więc ściśle ze sobą powiązane, nie sposób podzielić według tego kryterium tekstów literackich.\nSą utwory, mówiące o cierpieniu tłumacząc jego istotę, są takie, które przede wszystkim opisują przeżycia bohatera, są jeszcze inne, gdzie cierpienie jest pobocznym motywem, który nie został wyczerpująco potraktowany, jednak wszystkie z tych utworów mogą pomóc czytelnikowi zrozumieć, że w cierpieniu nie jest się osamotnionym. Każdy, kto kiedyś cierpiał wie, że nie sposób uwolnić się od bólu w inny sposób, jak tylko przez zrozumienie jego sensu. I chyba taka powinna płynąć dla nas nauka z analizy tych utworów – abyśmy potrafili zrozumieć sens własnego cierpienia, nawet kwalifikując je do pewnej kategorii, i po prostu przeżyć.


Ciekawostki na temat meczu Barcelony z Betisem › FCBarca.com\nMecz Barcelony z Betisem będzie okazją do spotkania dawnych znajomych, ponieważ aż 8 piłkarzy gości ma w swoim CV Dumę Katalonii\nAndaluzyjczycy mają najlepszy start sezonu od 20 lat i są trzecim zespołem w LaLidze pod względem liczby goli\nOstatnie starcia tych drużyn na Camp Nou obfitowały w bramki, choć Betis rzadko zdobywał w nich punkty\nBetis ma w swojej kadrze ośmiu piłkarzy z przeszłością w Barcelonie. Claudio Bravo, Marc Bartra, Martín Montoya i Cristian Tello rozegrali po kilkadziesiąt spotkań w katalońskim klubie, a drugi z wymienionych nawet ponad setkę (103). Pierwszych trzech graczy mogło cieszyć się z trypletu w sezonie 2014/2015, w którym Chilijczyk sięgnął po Trofeum Zamory, ostatnie, jakie zdobył bramkarz Blaugrany. Wszyscy byli klubowymi kolegami Xaviego, który grał też z Joaquínem w reprezentacji Hiszpanii. Co ciekawe, 41-latek taką samą liczbę przyjaciół z boiska ma w drużynie Barcelony (Ter Stegen, Piqué, Jordi Alba, Sergio Busquets i Sergi Roberto), choć to się zmieni, gdy Dani Alves zostanie zarejestrowany. Z grona piłkarzy Betisu w zespołach młodzieżowych Blaugrany występowali też Juan Miranda, Hector Bellerín, Alex Moreno i Rodri, ale tylko pierwszemu z nich udało się zadebiutować w Dumie Katalonii.\nNajlepszy Betis od 20 lat\nDrużyna z Sewilli znakomicie zaczęła sezon. Betis po ośmiu zwycięstwach, trzech remisach i czterech porażkach ma na koncie 27 punktów i zajmuje piąte miejsce w tabeli ze stratą zaledwie dwóch oczek do wicelidera Atlético. Ostatnim razem takim dorobkiem Verdiblancos mogli pochwalić się w sezonie 2001/2002. W dodatku Betis ma już zapewniony awans do fazy pucharowej Ligi Europy po trzech zwycięstwach, remisie i porażce. Tylko Real Madryt i Atlético strzeliły w tym sezonie LaLigi więcej goli, a na temat dorobku bramkowego drużyny z Sewilli można poczytać w tym artykule.\nJunior Firpo i Quique Setien ratunkiem na niemoc\nW ostatnich 19 wizytach na stadionie Barcelony Betis zdołał tylko raz wygrać i dwa razy zremisować. Ostatnia porażka Blaugrany miała miejsce w sezonie 2018/2019 (3:4), gdy trenerem Andaluzyjczyków był Quique Setien, a jedną z bramek dla gości zdobył Junior Firpo. Betis ponad 20 lat musiał czekać na to zwycięstwo ligowe na Camp Nou. Pojedynki Verdiblancos na stadionie Barcelony to jednak gwarancja goli. Od 1996 roku tylko w dwóch meczach na tym obiekcie padły mniej niż trzy gole. W każdym z ostatnich trzech starć kibice oglądali po siedem bramek obu zespołów (3:4, 5:2, 5:2).\n13 lat bez pokonania Barcelony\nManuel Pellegrini bardzo długo czeka na zwycięstwo z Blaugraną. Poprzednim razem udało mu się je uzyskać w sezonie 2007/2008, gdy był trenerem Villarrealu. Katalończycy nie są ulubionym rywalem Pellegriniego, który przegrał 15 z 16 ostatnich meczów z Barceloną. Mimo że doświadczony szkoleniowiec prowadził takie zespoły jak Real Madryt czy Manchester City, udało mu się wygrać tylko 4 z 28 pojedynków z Blaugraną. Jego drużyny straciły w nich 64 gole i zdobyły 33 bramki. Pellegrini z żadnym klubem, z którym mierzył się więcej niż pięć razy, nie ma tak złej średniej punktów na mecz (0,57).\n2 grudnia 2021, 22:24\nDo Barcelony może wrócić Luis Suárez ponieważ kończy mu się kontrakt a Xavi go chcę z powrotem\n2 grudnia 2021, 23:30\n"Pierwszych trzech graczy mogło cieszyć się z trypletu w sezonie 2014/2015, w którym Chilijczyk sięgnął po Trofeum Zamory, ostatnie, jakie zdobył bramkarz Blaugrany."\nClaudia Bravo > Marc-Andre ter Stegen\n3 grudnia 2021, 06:55\n@QuentinTarantino brawo Claudio Bravo?\n3 grudnia 2021, 06:54\nZobaczyć, zwyciężyć, zapomniec\n2 grudnia 2021, 23:59\n@Aleksanderabr123 i Suarez będzie zapier....alał z młodymi wysokim pressingiem, akurat, prędzej wpadnie na kawę.\n2 grudnia 2021, 21:19\npowrócą kiedys fakty, anegdoty, ciekawostki jak kiedyś przed każdym meczem?


Podobne tematy 2 liga Siarka Tarnobrzeg Olimpia Elbląg\nPiłkarze Siarki Tarnobrzeg w tym roku już nie zagrają. Decyzją sędziów mecz z Olimpią Elbląg został odwołany.\nByło to drugie podejście do rozegrania tego spotkania. W pierwotnym terminie 2-ligowcom szyki pokrzyżował mróz, który spowodował, że murawa przy Al. Niepodległości nie nadawała się do rozegrania zawodów sportowych.\nBiorąc pod uwagę optymistyczne prognozy pogody podjęto decyzję o wyznaczeniu kolejnego możliwego terminu rozegrania meczu. Siarka z Olimpią miała zmierzyć się w dniu dzisiejszym tj. 5 grudnia o godzinie 13:00.\nNiestety meczu ponownie nie udało się rozegrać. Na nie byli sędziowie oraz delegat. Dodatkowo drużyna gości także nie kwapiła się do gry o czym na twitterze inormuje Sławomir Strzałka. Ostatecznie na 10 minut przed rozpoczęciem spotkania odwołano je i przeniesiono na wiosnę.\nWIDEO: Olimpia Grudziądz - Siarka Tarnobrzeg 2-3 [SKRÓT MECZU]\nWIDEO: Siarka Tarnobrzeg testowała zawodników z roczników 2001-2004\ngigula 2018-12-05 16:02:36 2 1\nTo skandal.Ten klub to kpina.W oddalonym o 15 km Sandomierzu (III liga) mozna bylo grac chociaz boisko takie same a w zapyzialym Tarnobrzegu zapyzialy zarzad z zapyzialym sedziom uznali ze dla takich gwiazd potrzebne sa lepsze warunki.Zenada,wstyd i buc-ostwo.


Białoruś: Cerkiew prawosławna i Kościół katolicki za zniesieniem kary śmierci\nCerkiew prawosławna i Kościół katolicki na Białorusi występują za zniesieniem kary śmierci – powiedział w czwartek metropolita mińsko-mohylewski abp Tadeusz Kondrusiewicz. Białoruś jest jedynym państwem w Europie, gdzie kara ta jest stosowana.\n„Cerkiew prawosławna i Kościół katolicki Białorusi są przeciwne karze śmierci i jesteśmy w tej kwestii zgodni” – oznajmił Kondrusiewicz na konferencji prasowej po zakończeniu obrad IV Europejskiego Forum Prawosławno-Katolickiego w Mińsku.\n„Jesteśmy przeciw karze śmierci. Życie to wielki dar Boga. Bóg daje życie i tylko on może je odebrać. Cerkiew prawosławna i Kościół katolicki opowiadają się za ochroną życia – od chwili poczęcia do śmierci” – podkreślił metropolita.\nNie ma dostępu do oficjalnych statystyk białoruskich dotyczących stosowania kary śmierci. Ostatni raz o jej wykonaniu poinformowano w maju. Stracony to 45-letni mężczyzna skazany za zabójstwo współwięźnia.\nCzterodniowe IV Europejskie Forum Prawosławno-Katolickie obradowało w Mińsku pod hasłem „Religia a wielokulturowość: wyzwania dla Kościołów chrześcijańskich w Europie”. Wzięło w nim udział ponad 40 hierarchów prawosławnych i katolickich, w tym metropolita wołokołamski Hilarion, który jest szefem Wydziału Zewnętrznych Kontaktów Kościelnych Patriarchatu Moskiewskiego, przewodniczący Rady Konferencji Biskupich Europy kardynał Peter Erdoe oraz biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz.


Niepowtarzalny głos - Uważam Rze Historia\nEdmund Fetting należał do pokolenia, na którym swe piętno odcisnęła II wojna światowa. Urodził się w Warszawie 10 listopada 1927 r., nie miał więc jeszcze 12 lat, gdy na stolicę Polski spadały pierwsze niemieckie bomby. Rodzina mieszkała w willi na Mokotowie (którą po śmierci rodziców Edmund odziedziczył), ale w czasie wojny Fettingowie znaleźli schronienie na plebanii w nieodległym Baranowie, u proboszcza ks. Jana Kazimierskiego, który był bratem Stefanii Fetting, matki przyszłego aktora. Ponoć nastoletni Edmund szybko zaprzyjaźnił się z miejscową młodzieżą i wspólnie zorganizowali amatorski teatrzyk – na przekór niemieckiej okupacji, pomimo głodu i obawy, czy dożyje się następnego dnia. Może dlatego do dziś jego interpretacja słów Osieckiej tak bardzo do nas przemawia, a wzruszenie chwyta za gardło, gdy słyszymy:\n„(…) Chleby upieką się w piecach nam.\nza noc, za dzień, doczekasz się,\nBył rok 1964, gdy Edmund Fetting po raz pierwszy zaśpiewał balladę „Nim wstanie dzień” napisaną specjalnie dla niego przez Agnieszkę Osiecką (do muzyki Krzysztofa Komedy), która rozpoczyna film Jerzego Hoffmana i Edwarda Skórzewskiego „Prawo i pięść”. Dla Fettinga ten świt nastał znacznie wcześniej.\nZanim wybrał ścieżkę aktorską, zakochał się w muzyce jazzowej. Dzięki bratu pianiście nauczył się gry na fortepianie i akordeonie. W 1947 r. założył zespół jazzowy Marabut, który wraz z nim współtworzyli: Jerzy Herman, Wojciech Piętowski, Mirosław Ufnalewski, Zenon Woźniak, Andrzej Zborski, Antoni Zdanowicz. Występowali m.in. w warszawskiej siedzibie YMCA przy ul. Marii Konopnickiej 6, a zapowiadał ich sam Leopold Tyrmand. Niestety, w 1949 r. Związek Młodzieży Chrześcijańskiej Polska YMCA przez władze komunistyczne został uznany za „narzędzie burżuazyjno-faszystowskiego wychowania, popierane przez zagranicznych mocodawców i sanacyjne czynniki rządzące”. Zakazano działalności organizacji, a jej majątek znacjonalizowano.\nPonieważ Fetting nieźle grał na fortepianie, był przystojny i miał ciepły głęboki tembr głosu, a także zawsze ciągnęło go do teatru, postanowił zostać aktorem. Ale ludzie teatru nie od razu się na nim poznali. „Wyleciał” ze szkoły teatralnej, a profesor Aleksander Zelwerowicz powiedział mu: „Pan się do teatru nie nadaje, bo pan jest zbyt smutny”. Fetting nie załamał się tą oceną i nie poddał – egzamin aktorski zdał eksternistycznie w warszawskiej PWST w 1951 r. Grał już jednak od dwóch lat, tyle że nie w stolicy, ale na deskach Teatru Ziemi Opolskiej. Notabene 3 listopada mija 70 lat od jego debiutu w sztuce Companeesa „Przyjaciel przyjdzie wieczorem” w reżyserii Zbigniewa Koczanowicza.\nZaczynał od epizodów i ról drugoplanowych – przez dwa sezony w Opolu wystąpił w kilkunastu sztukach. W 1952 r. przeniósł się do Kalisza, do Teatru im. Bogusławskiego. Tam nie tylko występował na scenie, ale też asystował reżyserom. Potem były trzy sezony na deskach Teatru Jaracza i Nowego w Łodzi. Nim dobiegł trzydziestki, przeniósł się do gdańskiego Teatru Wybrzeże, gdzie pod okiem Zygmunta Hübnera rozwijał swoje umiejętności aktorskie. To w spektaklach reżyserowanych przez Hübnera został dostrzeżony i doceniony przez krytyków, m.in. Aleksander W. Kral na łamach „Teatru” napisał: „Edmund Fetting, który mocno mnie zainteresował jako Benko w »Makbecie«, w »Zbrodni i karze« mógł niemal zachwycić. Był niespodzianką aktorską przedstawienia, które Raskolnikow istotnie prowadził, nie schodząc niemal ze sceny. Idealny w sylwetce zewnętrznej, o napiętych gorączką nerwach, dynamiczny, chorobliwie skupiony, a jednocześnie rozdygotany wewnątrz i wybuchowy – potrafi przetransponować genialną analizę Dostojewskiego na gest, nerwowy odruch, rytm kroku, spojrzenia, ruchy głowy czy wreszcie poszczególne intonacje”.\nRzeczywiście, już wtedy wyróżniał się swoistą powściągliwością w gestach i ruchach. Był też nadzwyczaj pedantyczny, w sposób wyjątkowy dbał o higienę, np. w teatralnej garderobie miał dodatkowe koszule i bieliznę, a w czasie prób potrafił przebierać się po kilka razy, o czym w środowisku aktorskim krążyły legendy. W „Dzienniku Bałtyckim” (Gabriela Pewińska, „Ostrożnie, bo pognieciesz mi żabot...”, nr 274/2007) tak go wspominały koleżanki z Teatru Wybrzeże: „Opanowany, wyciszony, z dystansem do świata” – podkreślała Bogusława Czosnowska, a Lucyna Legut dodała: „Kiedy reżyserował słynny Jerzy Goliński, wszyscy graliśmy »Golińskim«, nawet ja – baba w końcu! Tylko Fetting nie dał się złamać. Taka była z niego indywidualność”. Równie ciekawie opowiadała o nim Krystyna Łubieńska: „Mogę powiedzieć, że był moim scenicznym kochankiem. Miałam szczęście grać u jego boku Piękną Helenę w »Wojny trojańskiej nie będzie«. Partnerowałam mu też jako Ofelia w »Hamlecie«. Byłam nim zauroczona! W ogóle nie wyglądał jak aktor. Taki miał styl ubierania, raczej nieartystyczny. Wszystko zapięte na ostatni guzik. Perfekcjonista”.\nPod koniec 1960 r. dostał angaż w Teatrze Dramatycznym. Na początku lutego 1961 r. odbyła się premiera „Jaskini filozofów” Zbigniewa Herberta, gdzie Fetting wcielił się w postać Platona. 23 lutego zagrał Pierwszego Ministra w sztuce Friedricha Dürrenmatta „Anioł zstąpił do Babilonu” w reżyserii Konrada Swinarskiego. To był jednak trudny czas dla aktora – dzień później, 24 lutego 1961 r., zmarła jego matka: jedyna ważna dla niego kobieta, ponieważ Edmund Fetting był homoseksualistą. Jego orientacja seksualna nie miała większego wpływu na pracę w teatrze, ale na pewno hamowała karierę filmową. Niewątpliwie był mężczyzną przystojnym i eleganckim, o smutnym spojrzeniu i zniewalającym głosie, co predestynowało go do ról amantów i kochanków, reżyserzy filmowi woleli jednak, gdy grał u nich oficerów, dyplomatów, lekarzy, naukowców i arystokratów.\nPóźno debiutował przed kamerą. W październiku 1956 r., tuż przed jego 30. urodzinami, odbyła się premiera „Kariery Nikodema Dyzmy” w reż. Jana Rybkowskiego, z Adolfem Dymszą w tytułowej roli, gdzie Edmund Fetting zagrał jedynie epizod (gość na przyjęciu). Warto też odnotować, że jego przygoda z X Muzą rozpoczęła się trzy lata wcześniej – to jego jako narratora słyszymy w „Piątce z ulicy Barskiej” Aleksandra Forda.\nGłos okazał się największym atutem Fettinga. Dostrzegła to przywoływana już Agnieszka Osiecka, która napisała dla niego „Nim wstanie dzień”, a po latach wspominała: „Zaśpiewał cudownie. Wtedy zbliżyliśmy się do siebie. Często się spotykaliśmy, ale nasze drogi się rozeszły”. Zauroczona Fettingiem poetka z wiadomych przyczyn nie mogła liczyć na wzajemność.\nW 1966 r. aktor znowu zaśpiewał balladę. Tym razem była to piosenka rozpoczynająca każdy z 21 odcinków niezwykle popularnego serialu wojennego „Czterej pancerni i pies”. Każdy dzieciak – i wtedy, i wśród kolejnych pokoleń – znał „Deszcze niespokojne” na pamięć. W serwisie YouTube można odnaleźć wiele innych piosenek w niepowtarzalnym wykonaniu Fettinga, np. ballady Bułata Okudżawy (z uwielbianą przeze mnie „A przecie mi żal…” na czele!).\nBez wątpienia dla Fettinga lata 70. okazały się najlepsze, jeśli chodzi o jego karierę zawodową. To wtedy, jak możemy przeczytać na stronie e-teatru (biogram autorstwa Andrzeja Androchowicza), najpierw występował w Teatrze Ateneum (od 1966 do 1973 r.), choć najciekawsze postaci stworzył na scenie Teatru Powszechnego za dyrekcji Zygmunta Hübnera. Były to m.in.: Philippeaux w „Sprawie Dantona” Przybyszewskiej (nagroda indywidualna na I Opolskich Konfrontacjach Teatralnych – Klasyka Polska w 1975 r.), Senator Logan w „Buffalo Billu” Kopita, Charles Forestier w „Bel-Ami i jego sobowtórze” Codignola (wszystkie w 1975 r.), Hrabia Henryk w „Nie-Boskiej komedii” Krasińskiego, Lekarz w „Odpocznij po biegu” Terleckiego (1976 r.), Antonio w „Burzy” Szekspira (1978 r.), Robert w „Zdradzie” Pintera (1979 r.) czy też Profesor w „Spiskowcach” Conrada (1980 r.).\nOczywiście, trudno wymienić wszystkie role kreowane przez Fettinga, zwłaszcza że w kolejnych latach występował także na deskach Współczesnego, Na Woli i w Kwadracie. A ponieważ był człowiekiem bardzo pracowitym, przez całą swoją karierę zawodową współpracował również z Polskim Radiem, gdzie brał udział w licznych słuchowiskach. Nie brakowało go także na estradzie, w filmie i telewizji. Zagrał prawie w stu spektaklach Teatru Telewizji, Teatru Sensacji i tzw. Kobrach. Był też lektorem filmów dokumentalnych.\nWystąpił w kilkudziesięciu filmach kinowych, choć raczej w rolach drugoplanowych (pełna filmografia Edmunda Fettinga dostępna jest np. na stronie Filmpolski.pl). O wiele mocniej zapisał się w pamięci widzów za sprawą seriali telewizyjnych. Również dzisiaj robi wrażenie jego rola margrabiego Karola von Ansbacha w niezwykle popularnych „Czarnych chmurach” z 1973 r.\nNa początku lat 90. Edmund Fetting zaczął unikać aktywności zawodowej. Wcale nie chciał, lecz taka była decyzja lekarzy – aktor poważnie zachorował na serce. Można by rzec, że miał je złamane… Miłością jego życia był pewien tancerz. Fetting nie obnosił się ze swoim homoseksualizmem, ale też się z tym nie krył (w środowisku artystycznym Warszawy wszyscy o tym wiedzieli). Gdy więc młody kochanek porzucił go i wyjechał za granicę, aktor bardzo mocno przeżył rozstanie. Zapadł się w sobie i ograniczył do minimum działalność zawodową, a po osiągnięciu wieku emerytalnego w ogóle przestał grać. Jako aktor po raz ostatni występował w 1993 r. – w telewizyjnej adaptacji „Salonu” Jeana-Claude’a Brisville’a oraz gościnnie w warszawskim Teatrze Dramatycznym w „Letnikach” Maksyma Gorkiego. Pomimo stosowania się do zaleceń lekarzy zmarł 30 stycznia 2001 r. w wieku 73 lat. Został pochowany na Starych Powązkach w Warszawie.


,,Ramakriszna miał wizję Kali w postaci pięknej kobiety, która wyłoniwszy się z wód Gangesu, urodziła dziecko, po czym je pożarła'' - Andrzej Szyjewski ,,Etnologia religii''\n,,Przykładem traktowania tronu jako mocy kraju jest tzw. Złoty Tron ludu Aszanti [...]. Stanowi on zesłany z nieba symbol mocy królewskiej duszy. Jak mówi mit, w początkowych latach panowania Osei Tutu, przybył na jego dwór prorok Anoczi, podając się za wysłannika Nyame. Bóg postanowił bowiem uczynić Aszantów wielkim i potężnym narodem. Zwołano zgromadzenie, podczas którego Anoczi berłem rozpętał potężną burzę z piorunami, a kiedy uniósł ręce w tańcu, z nieba spadł drewniany tron pokryty złotem. Gdy opadł do kolan władcy, wodzowie obcięli sobie paznokcie u rąk, a Anoczi przygotował z nich magiczny środek i podpalił. Powstały popiół, razem z popiołem ze spalonego serca Ntima Gjakari, wsadził do środkowej części tronu. Wówczas w tron wcieliła się sunsum (dusza) narodu, z nim wiąże się siła i pomyślność Aszantów. Po śmierci Osei Tutu tron przeniesiono do Domu Tronu w Bantame. [...]'' - Andrzej Szyjewski ,,Etnologia religii''\nDziewica de la Garde\n,,Kult ziemi, zapoczątkowany w czasach rewolucji neolitycznej, niemal bez zmian dotarł do czasów współczesnych, a jego echem jest dziwnie trwały kult Matki Boskiej w kulturze ludowej. Przykładem jest kult Dziewicy de la Garde w Bretonii. Na wzgórzu Castenac stał tam do XIX w. posąg Matki Bożej, nagiej, przesłoniętej tylko fartuszkiem łonowym. Przed tym posągiem odbywano stosunki płciowe na intencję płodności w małżeństwie i gospodarstwie'' - Andrzej Szyjewski ,,Etnologia religii''\nAutor: Tadeusz Klarowski o 11:54 Brak komentarzy:\nReligijne korzenie mitu o Amazonkach\n,, [...] Mit Amazonek jest echem przedheleńskich kultów Wielkiej Bogini Matki, czczonej przez kobiece kolegia kapłańskie, na który nałożyło się greckie widzenie 'obcego' jako wojowniczego koczownika - barbarzyńcy o obyczajach przeciwnych do normalnych. Obcinane piersi mogły pierwotnie być ofiarą dla Bogini, co poświadczone jest w kulcie Kybele, stąd wielopierśność posągu Artemidy Efeskiej, najpierw obwieszonej wotami. W społecznościach kopieniaczych mitowi o wojowniczych Amazonkach odpowiada opowieść o czasach pierwotnych, kiedy to wyłącznie kobiety znały zasady inicjacji i strzegły ich zazdrośnie dla siebie. Wbrew opinii zwolenników matriarchatu, mit ten nie stanowi dowodu pierwszeństwa kobiet, a jedynie uzasadnia potrzebę zachowania tajemnicy. Warto tu przypomnieć koncepcję Ludwika Krzywickiego, którego zdaniem przekazy o Amazonkach wywodzą się z obrzędowego, okresowego odosabniania kobiet i ich orgiastycznych ataków na mężczyzn w obrzędach inicjacji'' - Andrzej Szyjewski ,,Etnologia religii''\nKsiężyc pełen alkoholu\n,, [...] uważa się Księżyc za zbiornik meksykańskiego pulque (z agawy), południowoamerykańskiej chicha przyrządzanej z trującego, gorzkiego manioku, chińskiej wódki ryżowej (sake), piwa jęczmiennego w Europie, miodu pitnego u Słowian'' - Andrzej Szyjewski ,,Etnologia religii''\nGdyby Ferdynand Kiepski i Jakub Wędrowycz wiedzieli o tym, zapewne zatrudniliby się w NASA ;).\nAutor: Tadeusz Klarowski o 06:57 Brak komentarzy:\nPerwersyjny rytuał z Nowej Gwinei\n,, [...] Marind - anim kończą rytuały inicjacji siedmiodniową orgią, podczas której wszyscy obcują ze sobą, z wyłączeniem podlegających inicjacji młodzieńców. Ostatniej nocy najpiękniejsza młoda dziewczyna, namszczona olejem i pomalowana barwami świątecznymi zostaje umieszczona wysoko na platformie. Z nią po kolei odbywają stosunek wszyscy inicjowani, a gdy ostatni z nich wchodzi na platformę, członkowie plemienia zwalają ją, a ciała młodych połączone w uścisku zostają porąbane, upieczone i zjedzone. [...]'' - Andrzej Szyjewski ,,Etnologia religii''\nPrzypomina to fantazje erotyczne szaleńca :(.\nLudzkie pochodzenie świni\n,,Mit ze wsch. Sepiku mówi, że kiedyś nie było świń i ludzie jedli tylko ludzkie mięso. Wtedy ciężarna bogini, której mały synek został wyznaczony na posiłek na następną ucztę, powiedziała mu:\n- Twój ojciec zamierza cię wymienić na dziecko sąsiada, by cię zarżnąć. Nie chcę więc rodzić człowieka, stworzę świnię.\nUrodziła córkę, która miała wiele sutków, jak maciora; jej matka także zmieniła się w maciorę. Ludzie zadusili ją i pocięli na kawałki dla uczestników uczty. Jej córka dorosła i zrodziła wiele prosiąt, od których pochodzą współczesne świnie. Podobny w wymowie jest mit z Nowych Hebryd. Pewien mężczyzna wspinając się na drzewo otarł jądra o korę. Zaczęły go swędzieć, potem urosły do gigantycznych rozmiarów. Potem pękły, a z każdego wyszło po pięć świń. Część z nich została schwytana przez ludzi i przywiązana dała początek domowym świniom, pozostałe rozbiegły się dając początek dzikim świniom.\nTakże w Ameryce Południowej funkcjonuje motyw powstania dzikich świń z ludzi. Według jednych wersji ludzie ci krzywdzą syna lub wychowanka boga, herosa kulturowego Tupana u Tenetehara, Karu Sakaibe u Munduruku, Oimbwe u Kayapo. W innej wersji świniami stają się mężczyźni skąpiący swym kobietom zdobyczy z połowów lub przeszkadzający im łowić ryby z pomocą wydr. Według Dairi dusze zmarłych identyfikują się z dzikimi świniami. W Grecji oczyszczano zbrodniarza krwią świni, czyli krew człowieka równoważono rytualnie krwią świni. Tak więc świnia ma takie samo pochodzenie jak człowiek, jest jego postacią'' - Andrzej Szyjewski ,,Etnologia religii''\nPodobne wierzenia istniały również w Polsce:\n,, [...] pewnego dnia Żyd ujrzał Jezusa i postanowił wystawić jego moc na próbę. Zamknął w komórce własną ciotkę wraz z synami i zapytał Zbawiciela, czy zgadnie, co tam się kryje. 'Świnie' - odpowiedział Jezus i wtedy zza drzwi po raz pierwszy na świecie rozległo się żałosne chrząkanie. A Żydzi od czasu tego wydarzenia wieprzowiny jeść nie mogą'' - Witold Vargas ,,Bestiariusz. Zwierzęta''\nOniricon cz. 689\n- wieczorem w lesie spotkałem bosą słowiańską boginkę w masce lisa na twarzy, ubraną w poszarpaną białą sukienkę,\n- Szczecin założyli Eskimosi i nazwali na cześć swej bogini Sedny, którą później Słowianie zaczęli nazywać Sediną (wymyślone na jawie),\n- szedłem bez celu po mieście z mężczyznami w garniturach i kobietami w garsonkach,\n- żyłem w okresie międzywojennym i odebrałem telefon komórkowy; okazało się, że pułkownik z Wielkiej Brytanii zadzwonił do kobiety pełniącej urząd premier Australii,\n- Andrzej Pilipiuk naprawdę nazywa się Riesowski, w 2020 r. ubrany w czerwoną koszulę pojechał do Kosowa, aby przyłączyć je z powrotem do Serbii,\n- chciałem, aby w Polsce i w Niemczech rządziła skrajna prawica, bowiem współcześni Niemcy pochozą od rozbójników żyjących w czasach Robina Hooda,\n- Andrzej Pilipiuk opisał na blogu swoją kłótnię z żoną, znalazłem też opis małżeńskiej sprzeczki Jarosława Grzędowicza i Mai Lidii Kossakowskiej, UWAGA: To tylko sen, nic takiego się nie wydarzyło,\n- w gimnazjum mówiłem nauczycielom, że Jakopas ov Statev nie istnieje,\n- chwaliłem serial ,,Bonanza'' jako prorodzinny i zastanawiałem się co się stało z matką głównych bohaterów,\n- w młodości Mircea Eliade uczęszczał do prawosławnego seminarium duchownego razem z Gregorianem Bivolaru, skąd obaj zostali wyrzuceni za praktykowanie okultyzmu, potem jeden ze studentów Eliadego wypominał mu bycie okultystą,\n- Sonata Prószyńska, córka Mieczysława Prószyńskiego była nękana przez natrętnych adoratorów po tym jak w ,,Zwierzakach'' ukazał się artykuł o jej żółwiach czerwonolicych,\n- opowiadałem znajomym o mieszkającym w kominku demonie Jüdelu z niemieckiego folkloru, którego pierwowzorem był Żyd, skomentowałem to tym, że Niemcy mają długą i niechlubną tradycję wsadzania Żydów do pieca,\n- na Antarktydzie paleontolodzy odkryli kości niedźwiedzi brunatnych,\n- William Szekspir napisał tragedię ,,Św. Ryszard II'' ( o Ryszardzie Lwie Serce),\n- w Szczecinie kilka razy spotkałem na ulicy Mateusza Kijowskiego i za każdym razem spuszczałem mu lanie (na jawie nie namawiam do bicia kogokolwiek),\n- Kagan poszukują porwanej nastoletniej Lolity odkrył w głębi Puszczy Żeromira ukrytą świątynię sekty pedofilów, którzy czcili demona Axalota i składali mu ofiary z gwałconych i pożeranych dzieci, Kagan uwolnił Lolitę i inne dzieci, wyciął w pień zboczeńców, a ich obrzydliwy chram spalił (wymyślone na jawie),\n- Philip Pullman napisał spin off w całości poświęcony królowej łotewskich czarownic Rucie Skadi,\n- Adam Michnik niedawno zmarł, lecz nie mogłem się do tego przyzwyczaić i nadal na niego psioczyłem jak wówczas gdy żył, po jego śmierci redaktorem naczelnym ,,Gazety Wyborczej'' został ktoś inny,\n- w 2019 r. Sławomira nie umarła, lecz wyruszyła z przyjaciółmi na daleką wyprawę (chyba do Puszczy Amazońskiej),\n- zetknąłem się z opinią, że ,,Mistrz i Małgorzata'' jest powieścią okultystyczną, czytając ją po raz kolejny znalazłem w niej wykład na temat astrologii,\n- bohaterowie serialu ,,Zaginiony świat'' pojechali do Tanganiki (obecnie Tanzania), gdzie myśliwy i mistrz sztuk walki John Roxtone postanowił pomóc umarłym, lecz pozbawionym możliwości odejścia w zaświaty japońskim karatekom uwięzionym na szmacianej karuzeli, Roxtone chcąc pomóc Japończykom postanowił sam usiąść na karuzeli,\n- Jena ov Blackeyova była żoną herosa Kagana i zamiast odchodów wydalała złote randy południowoafrykańskie (wymyślone przed zaśnięciem).\n▼ lut 25 (8)