Przeciwnicy ustawy antyaborcyjnej wyszli na ulice: "W Iranie prawo jest bardziej liberalne!" - Pudelek\nPrzeciwnicy ustawy antyaborcyjnej wyszli na ulice: "W Iranie prawo jest bardziej liberalne!"\n"Gwałciciele mogą dostać wyrok w zawieszeniu, a kobieta, która poroni, będzie traktowana jako przestępczyni".\nW całej Polsce odbyły się wczoraj protesty przeciwko inicjatywie Kościoła w sprawie zaostrzenia przepisów aborcyjnych w Polsce. Episkopat domaga się, by aborcja była karana jak przestępstwo. W Warszawie, Krakowie, Białymstoku, Sopocie czy Szczecinie Polacy wyrażali swoje oburzenie związane z ingerowaniem Kościoła w życie kobiet:\nW Iranie prawo jest bardziej liberalne niż to, czego chcą tzw. "obrońcy życia! - krzyczał jeden z protestujących.\n_Prawo proponowane jest szczytem barbarzyństwa, to torturowanie i kobiet i tych dzieci._\nDlaczego kler o nas decyduje? Gwałciciele mogą dostać wyrok w zawieszeniu, a kobieta, która poroni, będzie traktowana jako przestępczyni.\nZobacz też: Tysiące osób protestowały pod Sejmem przeciwko ustawie antyaborcyjnej! (ZDJĘCIA)\naha walka o życie, tak? To czyli jeśli kobieta będzie w zagrożonej ciązy bez pomocy przy porodzie albo wcześniej umrze, to co to wszystko w porządku? Kobieta może umrzeć i zostawić swoją rodzinę? I co kler i rząd powie jej rodzinie? Medal jej dadzą za śmierć męczęńską? Albo urodzi się dziecko z wieloma wadami genetycznymi i kto (o ile to dziecko będzie żyć) dalej będzie na nie łożył, kler? Państwo? A kobiety zgwałcone? Mają się cieszyć, że będą miały dziecko z gwałcielem? W takiej sytuacji kobiecie siada psychika, i jeszcze taki balast emocjonalny. A te Bogiem będą straszyć, niech patrzą na siebie księżą, co drugi to ma babę i dzieci im znieść celibat, niech płacą podatki!!!!\ntu też napiszę....Wara od naszych macic!!\nLitości,jak kobieta będzie chciała usunąć to se zrobi nawet skrobankę u lekarza w piwnicy\nCzego te k****a się wpieprza nie w swoje sprawy. Skoro chcą zakazu aborcji całkowicie proszę bardzo o wzniesienie celibatu lub usuwania jąder po prymicji.\nA jakie kary wobec tego należą się tatusiom nie płacącym na chlebek dla swych żywych już dzieci - mamy ich w Polsce ponad milion- może za głodzenie i wpędzanie w opresję matek swego potomstwa należy się kara -banicja na przykład?\nDemokracja drodzy panstwo. Wiekszosc wybrala taki rzad i teraz caly kraj zyskuje :-D Jak sie nie podoba wam jak rzadza to odwolajcie rzad. Wczesniejsze wybory zanim kraj upadnie. Albo wyjechacmozna za granice\nKosciol nie rozumie ludzi!\nWszystkich interesuje los nienarodzonych dzieci. A kto zajmie się tymi, które już przyszły na świat?\nZnam w Gdańsku jednego takiego w czarnej kiecce, co przed Bogiem czystość ślubował. Zarywał l***i na gg szpanując samochodem i motorem. Był na tyle posłusznym katolikiem, że nie łamał przysięgi w gumce. A kiedy zakochana w nim kobieta zaszła w ciążę, schował się pod sutannę proboszcza i nie protestował, jak zrozpaczona postanowiła usunąć ciążę.\nPIS właśnie pracuję na swoją przegraną w następnych wyborach i nawet 500+ im nie pomoże, a wypowiedź Czesława Hoca na temat 11 latek w ciąży to jawne popieranie i obrona pedofilii, nie broni on dziecięcych ofiar gwałtów, a akceptuje pedofilię i bandziorstwo, dodam, że głosowałam na PIS i nie popieram aborcji w każdym przypadku.\nlepiej niech opodatkują kościół.i wezmą się porządnie za to żeby odpowiednio srogo byli karani księża pedofile\nPRZECIEZ RZAD NIE CHCE NIC ZMIENIAC W BECNEJ USTAWIE!!!! NIE MA ROZPOCZETYCH ZADNYCH PRAC!! KTO WAS TAK WSZYSTKICH NAKRECIEL???? ZDURNIELI WSZYSCY! MEDAI PIRA GLOWY!!!!!!!\nooo...kur...a znalazl/-a sie Bogobojna obronca/-czyni ..Wara Ci od cudzych macic!!\npowalony system! w samolot i do normalnego kraju!\nale jakiej ustawy ? gooopie pindzie :)\nAle ludziom spodobały się uliczne protesty. Jeszcze nie ma ustawy, ani nawet prac nad nią, a już hejt się leje z haseł szerokim strumieniem.\nludzkie plewy wypłynęły na wierzch , tak oto sami oddzielili się od ziarna\na te stare baby tez zgwalcone ?


Moje Brokeback: października 2012\nZnajomi chcieli mnie wyciągnąć na jakieś przyjęcie na Halloween dzisiaj, ale nie poszedłem :/\nJuż nawet byłem gotów iść tam, mimo głośnej zapowiedzi obecności trzech nadmiarowych singielek, choć raczej unikam prowokowania niepotrzebnych sytuacji, których domyślą się nieliczni. Chciałem iść, choć nie dopracowałem planów jutrzejszych i pojutrzejszych spotkań na podwójne ;) święto. I nie, nie złapałem jeszcze przeziębienia. Ani nawet brak charakteryzacji na twarzy czy odpowiedniego przebrania mi nie przeszkodził.\nOpuszczając szafę i schodząc z wagi, po prostu zapomniałem przeskoczyć kilka rozmiarówek, kupując także jakiekolwiek ciemne ubrania z długim rękawem. Najnormalniej w świecie, nie mam w co się ubrać. Łatwo powiedzieć, że wystarczy bym włożył czarny sweter i czarne spodnie... Najpierw trzeba je mieć! Może to tylko wymówka? Sam nie wiem. Chyba będę musiał odkupić się dużą ilością cukierków :P\nDopiero teraz sobie uświadamiam, ile mnie w życiu kiedyś mijało. Nie chcę, by dalej mijało, choć czuję niemałą konsternację, że chyba powinienem był stać się dla pozoru... szowinistą, inaczej Baby mnie zjedzą :P a ja Facetowi coś chcę zostawić...\nKolejna Kobieta w pracy próbowała niby to naturalnie, niby niechcący wydobyć, tym razem przynajmniej ze mnie, a nie za moimi plecami, czy na wigilię w grudniu „zaproszę jakąś babę, bo chyba nie chłopa?”. Kilka razy krążyła wokół płci żeńskiej, widząc mój brak zwiększonego zainteresowania, więc mogę przypuszczać, że pytanie nie było o wigilię, tylko o płeć. A że owa Pani dysponuje nie tylko sympatycznym tupetem, bezczelnością i wścibstwem, ale i głupotą też nie grzeszy, to pewnie chwila ciszy oraz obejście tematu dały jej pole do dalszych, tym razem już bardziej śmiałych domysłów. Na pewno musiała dostrzec, że nie ustosunkowałem się do „baby czy chłopa”.\nCzy już rozumiecie, gdy mówię, że bzdurą jest to, że moja orientacja seksualna to moja prywatna sprawa? Musiałbym się odizolować od Ludzi, jak to (na szczęście nieskutecznie) robiłem kiedyś.\nOwszem, póki będę mógł, nie mam potrzeby wychodzenia z taką informacją wszystkim wokół. Ale w końcu zdarzą się takie sytuacje, że mi się nie będzie chciało udawać tego, co niektórzy się domyślają lub wiedzą, tylko obie strony perfidnie udają, że niby nie ma nic na rzeczy. Na szczęście, nie zajmuje to już moich myśli.\nArisa, La notte z albumu Amami, 2012\nAntonino, Resta ancora un pò z albumu Libera quest'anima, 2012\nAutor: mojebrokeback o 21:22:00 9 komentarzy:\nDokąd wzrok sięga\nPrawda jest taka, że daleko mi do wulgarności, o którą można mnie posądzać po ostatnim wpisie. Nawet poprzez własne pokorne zgorszenie można dostrzegać, pamiętać i walczyć o godność i szacunek dla Człowieka, pomimo różnego definiowania, rozumienia i postrzegania ludzi, prawd, słów i gestów. Choć łatwo mnie wyrwać z kontekstu i wziąć za kogoś innego, niż jestem, bo przecież to tylko fragmenty nas samych.\nDla ilu z Was jestem człowiekiem? Ilu z Was nie potrzebuje myśleć o mnie przez pryzmat pełnionych ról społecznych, posiadanych dyplomów, zawodowych i prywatnych osiągnięć, życia seksualnego, popełnianych błędów, poszukiwanych cech, wyglądu, słów wypowiedzianych lub niewypowiedzianych, oczekiwanych lub niechcianych, zbyt czystych i pięknych albo zbyt gorszących? Komu niepotrzebne wszystkie etykietki, bo liczy się tylko jakim się jest, próbuje lub chce się być człowiekiem?\nTe pytania mógłbym zadać tu wirtualnie, ale i ludziom w realu.\nWiem, że tak daleko wzrok nie sięga, bo ściągają go bliższe ciału jego części. Jednych motywuje to do bycia lepszymi dla ludzi, inni pozostawiają po sobie tylko niesmak.\nCzy jest coś moralnie złego w tym, że jakiś byt (istota żywa lub rzecz) komuś się podoba, wywołuje pozytywne emocje na widok, dźwięk, zapach, samą myśl? Sprawia, że dusza się raduje i chce żyć? Czy moralnie złe jest samo odczuwanie, że cudze ciało jest atrakcyjne? Czy takim jest też poczucie atrakcyjności ciała tej samej płci? Jakiejś jego części? Jakiejś części osobowości?\nSą ludzie i miejsca, z którymi i w których czujemy się dobrze. Dla których chcemy się zmieniać na lepsze i z czasem nam się to udaje.\nCzasami takich ludzi brakuje. Innym razem, nim jacyś ludzie znikną, krzywdzą i na długo pozostawiają złe piętno na naszym życiu. Potem trudno znów zaufać drugiemu człowiekowi. Aż w końcu zjawia się taki, który przypomina nam, dla kogo i dla jakich chwil żyjemy.\nGianna Nannini, Meravigliosa Creatura z albumu Perle, 2004\nAutor: mojebrokeback o 20:02:00 12 komentarzy:\nPo łebkach proszę mnie nie czytać i nie łechtać, bo oboje spuścimy się za szybko na nieprzyzwoite dno ciemnych miejsc, pozostawiając po sobie niemiłe wrażenia, nie zdążywszy poczuć w środku żadnej mocy, a przecież wbrew pozorom nie o to w tym wszystkim chodzi, a wręcz dokładnie odwrotnie, o ile czyta się całość między słowami...\nSiewca zgorszenia, który aż do bólu wchodzi za głęboko we wszystkie poruszane tematy, tak naprawdę tylko płynnie ślizgając się po ich zarumienionej powierzchni. Zagubiony w życiu grzesznik, który wielu pięknym Osobom naraz od tyłu ukradkiem odciąga oficjalnie czyste myśli na jedną onieśmieloną i opryskaną po wielokroć twarz zgorszenia.\nChciałbym teraz widzieć Wasze twarze. Tak, tak, tak, te kąciki ust, które niemal stanęły w otworze skrywanego uśmiechu. Otoczonego przez pulsujące policzki, ściekające oparami gorącej śliny wyplutej w trakcie śmiechu.\nCzy naprawdę słowa mogą być aż tak twardym mieczem, który wbije się w każdy wąski umysł? Czy wystarczająco lub zbyt dużo zdeprawowałem, by być wysłuchanym?\nZniesmaczonych smakiem moich słów przepraszam, można wypluć bez połyku.\nCzy to było o mnie? Czy to ma znaczenie, kto jest po obu stronach ekranu? Czy skojarzenia by zaistniały, gdyby nie trafiły na podatny grunt? Czy ja taki jestem, czy taki/taka jesteś Ty, lub moglibyśmy być, tak naprawdę w realu? Czy tego chcemy?\nA może jedynie czasem sobie pozwalamy? Może tylko żartujemy, w zawoalowany sposób dowodząc dystansu do samych siebie i świata? Może nie powinniśmy? A może trzeba wiedzieć nie tylko gdzie, kiedy i z kim, ale przede wszystkim, w jaki sposób i po co?\nJeśli za dużo w tym pozornej wytykanej inteligencji, obiecuję poprawę, bo nie o to mi chodziło.\nSłowa mają dużą moc, choćby nie były wydrukowane na etykiecie >40% alc/vol.\nSłowami i człowiekiem bawić się nie warto. Jedne i drugiego łatwo wykorzystać, skrzywdzić, sprzeniewierzyć. Pomylić z czymś innym, ale wziąć na kredyt, bez możliwości szybszego zwymiotowania. Samemu stać się podartą jednorazówką, którą wiatr hula po śmietniku. Nasze słowa, nasz człowiek. Cudze słowa, inny człowiek. Innych jak siebie, a siebie jak innych.\nNiełatwa to sztuka, by rozmawiać z niedoskonałymi ludźmi za pomocą niedoskonałych słów, kiedy samemu jest się niedoskonałym. Kluczem jest jednak szacunek wobec drugiej osoby. I empatyczne zrozumienie niedoskonałości każdego z tych elementów.\nŁatwo mówić innym, jak powinni żyć. Oczekiwać, rozliczać, pouczać, potępiać. Bo nasze poglądy są lepsze lub najlepsze, bo nasza nauka i wiara są słuszne, a to Ty nie chcesz się zmienić. Bo Ty wywołujesz zgorszenie, a my takiego Ciebie widzieć i znać nie chcemy. Albo nawet być może my tolerujemy, ale inni nie akceptują, a ponieważ my akceptujemy ich, to nie akceptujemy Ciebie, bo się wychylasz. W ten sposób, choć żeś nasz, toś nie nasz, ani ich.\nOwszem, warto czasami pomyśleć, czy i jaki skutek wywołuje nasze zachowanie i nasze słowa, oraz dlaczego nie wychodzą nam i nie oddziałują tak, jak tego oczekiwaliśmy, by wiedzieć potem, czy i jak się odezwać. W obie strony.\nCzy aby na pewno to ktoś jest gorszy od nas i to ktoś nie chce naszej prawdy przyjąć? A może to ktoś ma swoje racje, a to my nie słuchamy? A jak stwierdzimy, że przecież słuchaliśmy, to warto się pokornie nawrócić, bo czy na pewno zrozumieliśmy? Serio? Czy zbyt często nie dopowiadamy sobie gotowych odpowiedzi, zamiast po prostu zapytać?\nCzy oddziałując na kogoś słowami, określając kogoś jako gorszego, nie jest przypadkiem tak, że dopiero te słowa uczynią kogoś w rzeczywistości takim gorszym, jak go my malujemy, choć wcale taki nie jest? Tylko na zasadzie samospełniającej się przepowiedni, tyle razy komuś coś się wmawia, że potem takim się staje, jak wszyscy dopuszczają, że być powinien?\nZarazem, czy oddziałując na kogoś własnym przykładem, słowami i zachowaniem, nie pozwalamy innym sądzić, że skoro my chcemy i czasem możemy być inni niż od nas oczekuje otoczenie, to również innym wolno więcej, a może wszystko, na innych polach? Czy mówienie o czymś, co dla nielicznych być może faktycznie może wywoływać wstręt, obrzydzenie i odrazę (a kto to sobie wyobraża?), może wywoływać zgorszenie, odciągać od wiary w Człowieka lub wiary w Boga?\nZgorszyć można wieloma rzeczami. Pocałunkiem, trzymaniem się za ręce, randką, widokiem półnagiego ciała na plaży, kawałem z erotycznym podtekstem, zakładaniem tamponu, kupnem prezerwatywy, pocałunkiem z języczkiem, określoną pozycją seksualną, ujawnieniem swojej orientacji, nieślubnym związkiem lub nieślubnym dzieckiem, złamaniem ślubów celibatu, przejechaniem czerwonego światła czy brakiem cierpliwości do własnej rodziny.\nZgorszyć można bez względu na siłę rażenia pełnionych społecznie ról. Tylko czy i kiedy zgorszenie jest uzasadnione? Czy bez podatnego podłoża by nie zachodziło? Czy przypadkiem nie jest łatwo zarzucić zgorszenia, nie pozwalając zaistnieć czemuś dobremu, co dalej po tym następuje? Czy ja już nie mogę w ogóle istnieć, bo może znajdzie się ktoś, kogo samo istnienie niezajętego, wesołego, mądrego, przystojnego i wierzącego geja (być może katolika, na pewno chrześcijanina) też gorszy?\nU podstaw mojego grzesznego niedzielnego antykazania, jak prawie w każdym, coś stoi, a jak wiemy, prawie robi różnicę. Na szczęście nie wszystkim, we wszystkim i na wszystkim chodzi o to, żeby cokolwiek stało. Bo stać tak jak my chcemy, to może ileś razy, ale długo na naszym nie postoi.\nPewien młody Człowiek swoje człowieczeństwo i wiarę w Boga oparł o kościelną grupę modlitewną (nie ma znaczenia z jakiego wyznania), która boleśnie odrzuciła Go z powodu Jego homoseksualizmu. Próbuje wciąż wierzyć, ale instytucja złożona z Ludzi uzurpuje sobie prawo do przesłaniania najważniejszych dwóch przykazań oraz Samego Najważniejszego. Wyszło to Im znakomicie, o to przecież chodziło, żeby gejów wypchać poza Kościół. Czyste szeregi w tym wszystkim były najważniejsze, a nie jakiś Pedał. Jeszcze zgorszy swoim istnieniem wszystkim pozostałych i dopiero będzie.\nCzy człowiek ten ma prawo być ujawnionym gejem? Czy tamci Ludzie mają prawo totalizować życie jednostki alternatywnym wyborem: albo się wyrzekniesz grzechu, bo my to uważamy za grzech, albo dla nas nie istniejesz? Czy to jest chrześcijaństwo? Która postawa była godna naśladowania? Czy jeśli nasza wizja chrześcijaństwa Tobie nie odpowiada, to czy zabierzemy Ci Twoją? Czy za Twoimi plecami będziemy afirmować siebie uprzedmiotawiając Ciebie jako antyprzykład? Czy Twoje istnienie jest dla nas aż tak gorszące, że nie potrafimy dla Ciebie być poza tym grzechem, nawet jeśli tylko jako grzech chcemy go widzieć?\nPewna troskliwa Kobieta postanowiła nawrócić (nie)pokornego pisarza słów zbyt wielu. Samymi dobrymi chęciami próbowała nadrobić brak argumentacji, nie próbując nawet zrozumieć, co i dlaczego napisano na blogu o darze homoseksualizmu. Bo przecież to Ona wie, czego oczekuje Bóg, bo to ktoś zmienić się nie chce. Nie było tu miejsca na dyskusje, więc każde zranione wycofało się do swojego narożnika. Nie zauważyła tylko, że drugiego zawodnika ściągnęła... spoza ringu. Bo człowiek nawet nie chce przekraczać barierek ringu, bo może blog jest wirtualny, ale istnieje za nim jego prawdziwe życie, poprzez które chce być szczęśliwy i tym szczęściem dzielić się z innymi, a nie zlizywać wiadra pomyj, jakie na niego się wylewa. Bo to nie o to chodzi, by udowadniać i wmawiać swoje racje. Bo życie to nie sala sądowa, na której przegrany oddaje cześć wygranemu.\nKto kogo zgorszył, kto komu odebrać chciał wiarę, a skoro żaden nie chciał, to po co było w ogóle zaczynać? Czy cokolwiek po tym starciu dobrego zostało, skoro tylko jedna strona oczekiwała zmiany? Czy nie lepiej jest spisać protokół rozbieżności i poprzestać na wzajemnym, bezwarunkowym szacunku?\nPewien Chłopiec, z czasem młody Mężczyzna, z jakichś powodów upatrzył sobie w niemal rówieśniku obiekt psychicznych prześladowań. Słusznie podejrzewając w nim homoseksualizm, szokował homofobią, poniżającymi i sprośnymi słowami czy gestami, utwierdzając nieśmiałego rówieśnika w tym, że taki być nie chce. Po latach ten drugi coś w życiu osiągnął, a odbijając się od dna depresji, w końcu dorósł do bycia gejem, porzucił przeszłość, uporządkował duszę do życia z darem homoseksualizmu. Dziś nie chce żywić urazy za żadne minione słowa, bo w innych odnalazł swoje przeznaczenie. A co było, no trudno, ale minęło.\nKto w czym gorszy, kto czym kogo gorszy? Kto komu odbiera wiarę w Boga i człowieczeństwo, czy gej chodzący do kościoła, czy dewota wyganiający geja z kościoła, czy zwykły człowiek wierzący a kiepsko praktykujący, postrzegany jako ten lepszy, bo przynajmniej nie-gej?\nPewna para Mężczyzn ukrywa swój związek przed światem, nie unikając jednak Kościoła, od którego oczekuje takiej prawomyślności i czystości w sprawie homoseksualnego grzechu, jaką obecnie w Katechizmie deklaruje. Choć z wykonaniem już gorzej, gdy nie tylko we Włoszech pojawiają się księża geje. I nie jest dla Nich problemem zamiatanie sprawy pod dywan tabu, lecz publiczne przyznanie się księdza do tego, że jest gejem. W ten sposób i ja, jako gej uchylający drzwi w szafie dla wybranych (bo za plecami wiedzą swoje), czuję się zrównany z tamtym księdzem gejem. Właśnie za to, że nie udajemy, że nas nie ma. Razem z księdzem gejem dobrowolnie dołączam do zaszczytnego miana gorszycieli.\nCzy jakiekolwiek nauczanie może gorszyć? Czy powiedzenie wiernym, że księża też ludzie, też mają orientację hetero- czy homoseksualną, jest już zgorszeniem i samo w sobie odbiera komukolwiek wiarę? Czy -seksualna w nazwie orientacji implikuje uprawianie seksu? Czy bez seksu przestaje się być gejem? Czy tylko o seks w związkach między ludźmi chodzi? Czy dojrzałość emocjonalna i uporządkowanie własnych pragnień i sposobu ich realizacji lub zaniechania, może wywoływać zgorszenie? Czy problemem powinno być ukierunkowanie natury na tę sama płeć, czy też pożytkowanie tego wbrew ślubom celibatu?\nOwszem, do księdza geja należy dawanie dalszego świadectwa Jego człowieczeństwa i wiary. Przynajmniej my dwulicowo nie róbmy Mu pod górkę, uważając się za lepszych lub gorszych, bo takich nie ma.\nPewien mądry Człowiek ma coś ciekawego do powiedzenia, przemyślenia i przedyskutowania z niektórymi Ludźmi w jakimś zakresie podobnymi Jemu. Pomimo odrzucenia przez Kościół, nie wyrzekł się ani orientacji seksualnej, ani otwartości i odwagi do dyskusji, tudzież bronienia innych duchowych wartości. Tymczasem niektóre jego inteligentne słowa trafiają jak groch o ścianę, nawet Jego współbracia w świetle rzucanym przez pryzmat wiary u podstaw pierwszego przymierza grzmią, że przesadza, więc odbiorą mu prawo do odzywania się, bo mówi niewygodne prawdy, które nie są tam mile widziane.\nCzy aby na pewno? Może trzeba i taką argumentację poznać, a może nie są niewygodne, a może nie są prawdą? Może nie o to każdemu chodzi? Może każdy zapomina, że po drugiej stronie jest Człowiek? Taki, który sam ma problemy, ale mimo wszystko odpowiednio: jeden mówi, a drugi słucha? Bo przecież nikt nie bije, patrząc jak puchnie.\nTytułowy bohater Modlitw za Bobby'ego popełnia samobójstwo, gdy odrzucenie przez otoczenie staje się niemożliwe do wytrzymania. Syn nie potrafi pokazać matce, że jej wsparcia potrzebuje ani o co martwić się nie musi. Matka dewotka nie potrafi zrozumieć, że jej oczekiwania wobec syna są niemożliwe i bez względu na to, kto ma rację, powinna była Mu towarzyszyć.\nZgorszenie w Matce wywołał Syn chcący żyć, i w końcu żyjący, z Mężczyzną. Czy jednak to nie Jej postawa wywołała zgorszenie w Nim, że nie mógł przyznać się do wiary w Boga przed własną matką, tylko musiał ją praktykować z dala od Jej oczu, co ostatecznie pozbawiło Jego życie sensu? Czy nie jest tak, że rację mają wszystkie strony, zarówno geje ujawnieni jak i nieujawnieni, tudzież bojący się nieznanego i źle definiowanego pozostali?\nRównie młody bohater Zabiłem moją matkę i jego matka nie potrafią się porozumieć, gdy w czasie młodzieńczego buntu ta nie dostrzega jego problemów, potrzeb i życia, a on nie widzi jej starań, rodzicielskiej miłości i problemów samotnego dorosłego życia.\nCzy mówiąc, że kogoś nienawidzimy, naprawdę tak myślimy? A może czasem jest dokładnie odwrotnie, naszym emocjonalnym zaangażowaniem (skrajnie negatywnym) zagłuszamy prawdziwsze uczucie, że wbrew pozorom na kimś nam zależy?\nMógłbym tak jeszcze długo, i wbrew pozorom nie tylko tak, ale już kończę.\nMiędzy nami ludźmi komunikację prowadzimy wprost za pomocą ustnych lub pisanych słów albo niewerbalnych gestów, którym jednak (czy to słowom, czy gestom) każdy nadaje albo przypisuje jakieś swoje własne znaczenie. Każdy ma inny słownik słów i gestów, ustalony w toku dorastania i kształcenia w takim a nie innym otoczeniu. Każdy postrzega słowa i gesty na swój sposób, nie zawsze zgodny z tym, jakie znaczenie postrzega się w innych otoczeniach. Pomiędzy stronami komunikacji tkwią odrębna przeszłość i doświadczenia, powodujące, że inne znaczenie mają słowa lub gesty na wyjściu u nadawcy, a inne na wejściu u adresata. Co więcej, niedoskonałości i zakłóceń z powodu skrótowości, uproszczeń i pośpiechu (przyznać się, ilu przeczytało wszystko powyżej?) doznaje często sam niedoskonały środek komunikacji. Przede wszystkim jednak, zaburzenie w komunikacji powodują emocje. Im silniejsze, tym trudniej prawidłowo się wysłowić, tym trudniej prawidłowo usłyszeć i odczytać, zgodnie z intencjami nadawcy i aktualnymi predyspozycjami odbiorców.\nSłowa i gesty mają dużą moc oddziaływania. Deklarowana asertywność kończy się tam, gdzie każdy potrzebuje akceptacji otoczenia, by współistnieć obok, jeśli nie pośród innych ludzi. Ich działanie może przynosić jednostkom i społecznościom wiele dobrego lub złego. Mogą też zgorszyć na wiele sposobów, pytanie tylko, czy muszą i czy są w stanie nadrobić pozorne zło, jakie mogą wyrządzić. Czy jesteśmy otwarci na to, że pomimo zaprezentowania naszej prawdy i sposobu na życie, cudza prawda i sposób na życie będą tak samo równouprawnione, jak nasze?\nCzy relatywizm jest przeciwwagą dla totalności absolutnych prawd, w których każdy najchętniej by się odgrodził okopami? Prawd dotyczących sposobu wyznawania wiary, orientacji seksualnej czy moralności, tak konkretniej pisząc? Czy ja muszę mieć rację, ktoś inny musi się mylić, a ja muszę to na każdym kroku podkreślać, żebym mógł praktykować swoje racje? Które racje są tak ważne, aby stosować wobec kogoś powszechny ostracyzm, wykorzystywać władzę państwową do egzekucji kary lub urządzać krucjaty? Czy wszystkie schizmy, wojny, dyskryminacje i totalitaryzmy nas ludzkości jeszcze niczego nie nauczyły?\nCzy głośno prezentując własne prawdy, osiągamy jeszcze jakikolwiek skutek tam, gdzie obowiązuje inna prawda? Czy energia, jaką poświęcamy głośnemu sprzeciwianiu się (żeby nie było, że ktoś nam zarzuci, że milcząc wyrażamy zgodę) niepodzielanym prawdom, jest proporcjonalna do efektów, jakie tym osiągamy?\nCzy przypadkiem krytykując (każdy odpowiednio niech sobie dobierze, co mu nie pasuje, jakby to wszystko było porównywalne, a przecież nie jest) miłość homoseksualną, dostosowanie płci, in vitro, aborcję, eutanazję, związki i rodziny nieślubne, międzyrasowe, międzywyznaniowe itd., czy aby na pewno nie pozostawiamy po sobie gorszego stanu niż zastany? Serio? Nie widzisz tego?\nCzy podejmując się potrzebnej dyskusji, dysponujemy wystarczającą inteligencją i empatią, by nie używać argumentów ad personam? By pamiętać, że jeżeli mówimy o żywych osobach, których to wszystko dotyczy, i w dodatku komunikujemy to tym osobom publicznie, to one mają prawo czuć się dotknięte nie do końca precyzyjnymi słowami, których nie należy przeto upraszczać? Czy argumenty nie mają być prawa wyrywane z teoretyczno-abstrakcyjnego kontekstu w praktyczno-konkretne życie Ludzi z krwi i kości, którymi targają żywe i prawdziwe emocje, którzy również zasługują na godność, pomimo tego, że z pozoru (dla dyskursu) albo faktycznie się z nimi nie zgadzamy?\nCzy jeśli nasze słowa nie osiągają zamierzonego celu lub żadnego im nie nadawaliśmy, a jakiś niechciany lub nie do końca przemyślany osiągnęliśmy, to nie powinniśmy w ślad za tym podejmować jakichś działań naprawczych i korygujących? Mówić inaczej, albo zrezygnować, jeśli nie potrafimy?\nJaki jest w ogóle cel dyskusji, jeśli nie może się skończyć żadnym wnioskiem, albo po ustaleniu wzajemnych rozbieżności, każda ze stron pozostaje przy swoim? Moim zdaniem, wartością dodaną takiej rozmowy jest wzajemne zrozumienie, szacunek i zdolność do pokojowego współistnienia pośród siebie, bez nienawiści i irracjonalnego strachu przed nieznanym.\nNie rzecz bowiem, by milczeć, ani krzyczeć, ani by oczekiwać jednego lub drugiego, ani każdemu wytykać najczulsze punkty, lecz by wzajemnie siebie nie gorszyć. Nie odbierać wszystkiego (wiary, godności człowieka) tylko dlatego, że rzekomo moja prawda Tobie nie pozwala czegoś mieć. Nie pozbawiać prawa do bycia członkiem społeczności, gdy kamienie w rękach mają wszyscy.\nNa zaliczenie wykładu panie otrzymują czwórki, panów po zaliczenie proszę na priv ;)\nGerardo Pulli, Sei z albumu o tym samym tytule, 2012\nAutor: mojebrokeback o 20:32:00 15 komentarzy:\nA ja jak zwykle spóźniony, bo wszyscy zdążyli już odblogować i odkomentować pamiętny poniedziałek, tylko nie ja... Pocieszam się, że ostatni bywają pierwszymi ;)\nTymczasem cofnijmy się dwa tygodnie wstecz... Może ostatnio znajduję mniej czasu na blogosferę, ale że Vermis nie pierwszy raz chciał się wymigać przed zasłużonym(!!!) wyróżnieniem oraz że spiknął sobie Agatę i Iw-nową na oprowadzanie w Warszawie, to wiedziałem zawczasu.\nNie wiedziałem natomiast, że niewinnie rzucony za moimi plecami żart i zakład (ja Wam dam... ;) tak za moimi plecami, bez mojej zgody... tam to się inne rzeczy mogą dziać, ale nie takie :P żartuję :*) spełni się w realu, bo spontanicznie (ha, troszkę za radą Mr_Unknown’a) przystałem na propozycję bycia skromną częścią tej pięknej historii w Warszawie, choć moja podróż trwała dłużej niż wspólne spędzone chwile. I nie wiem, co bardziej zdziwiło mojego Ojca i kilka Osób w pracy: termin spotkania (jechać do Warszawy na poniedziałek, a nie na weekend?!? a we wtorek z powrotem do pracy?!? co lub kto może być takie ważne?!?), czy fakt, że zapytany bez ogródek odpowiadałem, że jadę poznać kilkoro wspaniałych Ludzi, zaprzyjaźnionych blogerów poznanych przez internet. Samo podróżowanie może już nikogo nawet nie dziwi.\nW ostatnim czasie trochę się najeździłem po Rodzinie (wcale nie walcem) w ramach podtrzymywania więzi i pielęgnowania żywego drzewa genealogicznego. A co, mam po prostu wspaniałych Krewnych, z którymi na co dzień brak czasu na spotkania, a wielu dalekich i jeszcze dalszych krewnych po prostu wciąż nie poznałem osobiście, choć tyle się listownie, telefonicznie i wirtualnie znamy. Co prawda przez to częściej muszę się tłumaczyć z braku dziewczyny, ale trudno, już nie kłamię, choć większość jeszcze nie przekroczyła oczywistej bariery.\nPrzyszła mi niegłupia myśl do głowy, by odwiedzić jedną czy drugą Rodzinę w Warszawie, ale za późno się do tego zabrałem. Zamiast tego wyszło, że najwyraźniej nie znam dość dobrze pewnej Kuzynki, a Ona nie zna mnie. Myślała, że grzeczny, spokojny i ułożony ze mnie chłopiec, na którego życiu nie ma żadnej rysy. No może tak trochę było z przyczyn leżących u początku niniejszego bloga, ale nie do końca, bo niespożyta energia we mnie kipi, tylko nie wszystko i wszędzie wypada, a każdy miewa wiele masek, różne natury i oblicza, jak i wiele przeżyć, które wpływają na to jak nas widzą. Podświadomie wiedziałem natomiast, że mam do czynienia nie tylko z pięknym, ale równie inteligentnym Człowiekiem, dla którego rysa świadomie pokazana pomiędzy moimi słowami będzie doskonale widoczna pod tylne światło. Nie wiedziałem tylko, że mam przyjemność z pocieszycielką niniejszym niejednego Geja, dla której nie muszę nazywać rzeczy po imieniu, by się domyśliła. Chciałbym Ją poznać na żywo, sympatyczna z niej dusza... Nasze ramy czasowe okazały się jednak zbyt ograniczone, ale niebawem mam na liście rezerwowej 11 listopada, więc może...\nCzasami jestem bardziej śmiały i otwarty niż wypada, a potem różne z tego rzeczy wypływają. Niechcący podglądając Vermisa w szafie, popłynąłem lawiną nie mniej zwariowaną, niż ja sam ukrywający się w głębi mojej niedoskonałej osoby.\nPo całonocnej podróży nieogrzewanym pociągiem do zimnej Warszawy o mglistobladym świcie przywitał mnie ciepły uśmiech V. (hmm, wybacz, jednak nie taki jak tamtego lipcowego Kierowcy hotelowego z Krakowa :P) oraz gorąca kawa wypita we trójkę z MrU.\nPo chwili doszła z nami A., prowadząc niby przypadkiem poprzez zbawienne tęczowe zakątki (częściowo spalone na początku tego samego przedłużonego weekendu) oraz miejsca z czerwonymi tabliczkami — do pięknej łazienki bez dachu.\nPrzez kilka godzin spaceru zaczęliśmy i nie skończyliśmy wielu tematów oraz zmęczyliśmy nogi. Mieliśmy z A. taki plan, że ja masuję nogi jednemu, a A. drugiemu ;) :D. Niestety Chłopaki nie dali się rozdzielić, chodzili ze sobą tak nierozłącznie, że po chwili nawet wyciągnięty na wierzch aparat zdawał się Im nie przeszkadzać ;) A takimi i innymi pięknymi widokami, nie tylko tymi nieśmiało uciekającymi przed obiektywem, nacieszyć się nie mogłem.\nOtrzymaliśmy od A. piękne ręcznie robione sówki z tęczowymi sercami, a dla mojej przyszłej oby Chrześnicy dostałem także ręcznie (nie-ustnie) haftowany obrazek, swoją drogą idealnie pasujący do ścian Jej (niestety nowego) pokoju :) Dziękuję raz jeszcze :* Był też specjalny gość parkowej wizyty. A nawet goście. Tylu wiewiórów naraz chyba nigdy nie widziałem :D\nGdzie moje orzeszki?!? Oddawaj!\nJeszcze większa urosnę...\nSzkoda, że A. nie została z nami dłużej. Chyba wystraszyła się tego kolorowego pana, który zmierzył z góry na dół To, co nie Jego, choć akurat Nią nie był zainteresowany ;) A raczej pobiegła szukać okupu ;) dla PM i córci, którzy zostali w domu. Tak sobie myślę, jakie to szczęście, że Państwo oraz Państwo, każde odpowiednio, mają siebie... :)\nPotem załapaliśmy się za to na domową wizytę u Iw, która przejęła wartę (Wisłę) od A. Może akuratnie ja jako niezapowiedziany gość powinienem był się czuć cokolwiek skrępowany, ale kiedyś zaczęliśmy rozmowę o Berlinie, tak jakoś nie było okazji się lepiej poznać, a towarzystwo było tak serdeczne, że nawet nie w głowie mi było uciekanie :) A w domu na szczęście prądu starczyło na pyszną kawę wypitą przy pysznym serniku z grzybków. Dziwne to uczucie podążać śladami tego, co chwilę wcześniej widziało się wirtualnie, a przecież za każdym virtuum siedzi czyjeś prawdziwe życie :) Czuję niedosyt tej pozytywnej energii i życiowej mądrości, których ledwie cząstką Iw dzieli się ze swoimi Czytelnikami :)\nNiestety czasu nie było wiele. Wróciliśmy do centrum, przy okazji zwiedzając wszystko na kółkach, ku uciesze nóg Nieznanego. Tam w błysku własnych reporterskich fleszy ;) odprowadziłem V., MrU. i Iw na główną uroczystość tego dnia.\nNarodowy (jeszcze nie zatopiony):\nNiektóre pedały nie tylko zaglądają do kościołów...\nPotem spędziłem jeszcze rozmawiając kilka godzin chyba z Nim. Szkoda, że mieszkając tak daleko, nie mogę częściej wpadać choćby na kawę czy piwo, by posłuchać, pogadać, powymieniać doświadczenia, tak po prostu jak z Przyjacielem. Dziękuję.\nBędę mało oryginalny, ale... Bilet kolejowy w jedną stronę — ok. 60 zł. Jedna kawa — 12 zł. Poznać pięciu wspaniałych Ludzi — bezcenne. Dziękuję! :* :) I ja poproszę o następny raz i więcej czasu :)\nMonika Brodka, Varsovie z albumu LAX, 2012\nAutor: mojebrokeback o 00:17:00 16 komentarzy:\nNieodparcie dochodzę ;) do tych momentów na blogu, w których nie wiem, czy jego dalszym celem powinna być dalsza autoterapia związana z przywracaniem mojego prawdziwego „ja”, a może jakaś relacja ze zmian w życiu geja, może po prostu pamiętnik tęczowo-szarej codzienności, tudzież jakieś pseudofilozoficzne rozmyślania nad Szalenie Ważnymi Sprawami? Albo powinienem się po prostu zamknąć? :)\nNowych Gości mogę w tym miejscu odesłać do początków bloga, gdyż blog, jak i jego autor, przeszedł nieco zawiłą drogę, za którą wstecz ja nie patrzę, ale jej zrozumienie może rozwiać dysonans poznawczy. O ile palce autora nie wypieściły zbyt wysublimowanych słów, o ile nie tylko klawisze mogą z mych palców mieć jakąś przyjemność...\nNie tylko z resztą moje słowa bywają trudne do zrozumienia. Koleżankę irytowało, że nikt nie potrafił jej zrozumieć, zaśmiałem się więc, że to dlatego, iż nie posługuje się prawidłowo językiem ;) polskim. Jak to między nami bywa, nikt nie usłyszał już słowa „polskiego”, ani co potem wypłynęło z mych ust... Tak to ma chłop rodzynek w babskim cieście :) że kobiety myślą tylko o jednym.\nOglądałem niedawno komedię Paryż-Manhattan w duchu Woodego Allena. Nie mogę odnaleźć tytułu i wykonawczyni jednej z piosenek, prawdopodobnie skomponowanej przez Cole Portera, może ktoś kojarzy?\nKtoś mógłby pomyśleć, po co gejowi oglądanie romantycznej komedii o miłości pięknej kobiety i mężczyzny. W dodatku, oglądanie w pojedynkę pośród kilkudziesięciu par hetero (gwoli ścisłości, na sali dostrzegłem też samotne kobiety). Że niby to film nie dla mnie, nie o mnie...\nNo oglądam czasem takie filmy, bo lubię. Bo jestem normalnym człowiekiem (ha ha, ale naiwniak), może przez moment wolnym, niespełnionym i samotnym, ale z natury towarzyskim i radosnym. Bo lubię się cieszyć z każdego szczęścia bez względu na jego orientację.\nW filmie ktoś powiedział, że czyjś poprzedni facet był bogiem, a bogowie nie kochają, co najwyżej pozwalają się kochać... Ideał nie zazna prawdziwej miłości, lecz puste uwielbienie. Tym mocniej przypominam sobie, że czekam na Człowieka i jestem człowiekiem. Szukam prawdziwego, z krwi i kości, taki też chcę być, nie za idealny, realny. By być zdolnym do pokochania, by być zdolnym do bycia kochanym...\nCałe życie uciekałem od miłości, która teraz zajmuje umysł, bo serce suszę po przedwczesnym wytrysku.\nCzy ja mam w ogóle prawo do szczęścia i miłości, gdy sumarycznie tyle nieszczęścia i nienawiści wokół, gdy inni mają ciężej lub nie mają w ogóle? Żeby uspokoić jednych (a oburzyć drugich, wszystkim nie dogodzisz): ależ oczywiście, że mam prawo do mojego własnego szczęścia i miłości. Już dawno uświadomiłem sobie, że świata nie zbawię :P, choćbym z rzadka miewał jakiś nie-negatywny wpływ na innych Ludzi. Ja też się tutaj liczę, można nawet uprościć, że póki co najbardziej w moim życiu liczę się ja sam. No nie chcę, w tym szkopuł, że dzieci mieć nie mogę, a uczynić centrum mojego życia, być świątynią dla czyjegoś serca, dopiero niedoskonale chciałbym być, póki co upajam się moją zaje* samotnością :P\nCo powinno być dla nas ważniejsze, szczęście pojedynczej ludzkiej jednostki czy też szerszej społeczności? Dążenie do indywidualnego dobrobytu materialnego i psychicznego, czy też samozadowolenie całego społeczeństwa lub jego określonej części? Czy można deptać po interesie jednego człowieka ;) uzasadniając to interesem wszystkich ludzi?\nDawno temu w innym miejscu zastanawiałem się, do czego prowadzi współczesny indywidualizm, czy rzeczywiście przedkłada dobro jednostki nad dobro wspólne, czy bezinteresowność ma jeszcze rację bytu.\nWiększość z nas chyba zgodzi się, że dobro jednostki nie może być stawiane ponad dobro ogółu. Moja wygoda czy moje prywatne szczęście nie może odbywać się kosztem innych, granicą wolności jest taka sama (!) wolność drugiego człowieka.\nDo tych wszystkich wyświechtanych oczywistości chciałbym dodać jedno spostrzeżenie. Trudno pracować na dobro wspólne, jeśli nie czuje się z tego indywidualnej korzyści. Trudno być uczynnym altruistą bezinteresownie pomagającym innym, jeżeli mimo szczytnych celów, nie przynosi to jakiejś osobistej, egoistycznej satysfakcji i samozadowolenia. Trudno pracować na szczęście ogółu, jeśli po drodze nie ma choć obietnicy dobra własnego. Choćby po przejściu na drugi, nie-cielesny świat.\nOczywiście, że szczyci się, gdy ktoś mimo własnego nieszczęścia, potrafi rozdawać szczęście wokół siebie. Ale nie można tego oczekiwać od innych. Oczywiście, że w społeczeństwie należy promować nie tylko dążenie do zaspokojenia własnych potrzeb i marzeń, lecz w pierwszej kolejności uczyć i przypominać, że nie jesteśmy sami na tym świecie, a poza nami i tymi ludźmi, z którymi chcemy przebywać lub przebywamy, są jeszcze inni, którzy też mają pewne potrzeby bytowe i wyższe, ale już niekoniecznie zasoby do ich zaspokajania.\nW tym sensie, wydaje mi się, że dobro jednostki jest równie ważne jak dobro ogółu, bo bez tego pierwszego niemożliwe, a w każdym razie w masowej skali praktycznie nieosiągalne, jest skuteczne dążenie do tego ostatniego. Byleby tylko własne dobro nie przesłaniało tego wspólnego dobra.\nNo, i jak zwykle, nie miałem o czym pisać, a frontalnie pomazałem twarze wielu zagadnień.\nAutor: mojebrokeback o 10:20:00 21 komentarzy:\nJakoś ostatnio uśmiech rzadziej gościł na mojej twarzy... Dlaczego uświadomiłem sobie, jak wiele z Kimś mnie ominęło, dopiero gdy już było za późno? Czego oczekiwałem? Czy i czego oczekiwał? Dlaczego odpycham od siebie osoby, na których mi zależy? Wiele pytań i żadnej odpowiedzi. Już ich nie szukam, bo ta żywa Odpowiedź już nie słucha pytań.\nPodobno niektórzy Ludzie pojawiają się na ścieżkach naszego życia, by pokazać i otworzyć przed nami dalsze drogi. Z każdej lekcji trzeba wynieść jakąś naukę. Wszystko fajnie, tylko ja nie chcę instrumentalnie traktować Ludzi, nie chcę ich jako nieme nuty codzienności, lecz jako muzykę mojego serca, chcę grać w czyimś, nie słowami, lecz sobą. Warto być mądrzejszym post factum, skoro niczego innego z moim udziałem nie ma. Przepraszam. Dziękuję.\nUciekając przed takimi myślami, korzystam z okazji, ukulturalniam się, podróżuję. Wsłuchuję się w serce i duszę, czy jeszcze bije w nich miłość. Próbuję myśleć pozytywnie. Uśmiechu może więc teraz często nie widać na twarzy, ale zakamuflowałem go w sercu, trzymam go tam na specjalne okazje...\nPorannego świata natury bieganiem przed pracą poznawać już nie mogę, ale gdy tylko trafia się okazja, korzystam, chociażbym był gdzieś tylko przejazdem, chociażby ćmienie głowy przypominało o wieczorze, chociażby nie tylko na dworze padał zimny deszcz.\nOstatnimi czasy jakoś nierzadko znajomi mnie nie poznają, komentują zmiany, pytają o przyczyny, głośno domyślają się kobiety, cicho powstrzymując inną możliwość. Choć wydaje mi się, że niektórzy się już domyślają, przecież przestałem poświęcać mój czas i energię na maskowanie. Momentami wszystko wydaje mi się tak oczywiste.\nBezczelnością jest wmawianie gejom, że orientacja seksualna jest prywatną sprawą, że nikt nam nie wchodzi do łóżka. Ja również żyję, oddycham, chcę opuścić cztery ściany mieszkania. A pytań, rozmów i żartów o partnerce płci przeciwnej nie zliczę. Niemal wszyscy bez wyjątku interesują się cudzym prywatnym życiem i cudzym łóżkiem. Owszem, większości z Was poza tym blogiem nie pozwalam do mojego wchodzić, ale sami to robicie, nawet za moimi plecami (przecież aż tak głupi i głuchy nie jestem). Akuratnie na kłamanie ochoty nie mam, dlaczego miałbym, bo Wam tak wygodniej? Ja milczę wymownie... ;)\nChyba czasem za bardzo milczę o tym, kogo pragnę, że to o faceta chodzi. No bo tak generalnie, to przecież z większością nie rozmawiam teraz o niczym innym, niż rozmawialiśmy wcześniej. No i niektórzy znajomi chyba mi nie dowierzają. Cichaczem czekają, aż się rozmyślę, nawrócę. Być może nawet sądzą, że żartowałem. Nie mieliby nic przeciwko, gdybym wykorzystał sytuację, że leci na mnie jedna czy kolejna laska (wybaczcie, nie moje słownictwo). Cieszyliby się, gdybym uległ (?!? chyba musiałbym być nieprzytomny, żeby do czegokolwiek doszło :P wybaczcie). Gdybym dla przekory i dowodu spróbował zaszaleć z takimi na imprezach. Cóż, kompletnie mnie nie rozumieją. Fakt, że muszę się od kogoś nauczyć większej śmiałości.\nZnam kogoś, kto namiętnie wyhacza laski, bynajmniej nie facetom, po prostu zalicza młode studentki, imprezowiczki, internautki. Wiele. Naraz. I znam też taką, co takich frajerów namiętnie wykorzystuje. I tak sobie głośno myślę, dlaczego większość (w tym ultrakatolicka!) to akceptuje, a tak łatwiej przychodzi nietolerancja, krytykowanie i wpieranie hedonizmu u gejów? Akceptuje, akceptuje, nie zaprzeczajcie — bo o swoich milczy, a mnie znieść nie potrafi, gdy tylko pada cień podejrzenia. Bo niektórzy (po obu stronach barykady) nie udają, o co im chodzi? Ja też nie udaję, tylko w ciut innym kierunku, to też moje brzemię. I wcale nie chodzi mi o to, żeby podnosić larum. Przeciwnie, milczmy i mówmy równomiernie i proporcjonalnie.\nPośród niemałej liczby osób, którym to ja ujawniłem moją orientację seksualną (o przyczynach coming outu wielokrotnie wcześniej pisałem na blogu, odsyłam więc do wcześniejszych wpisów), znam też kogoś, kto może ukrywać to samo co ja kiedyś... Obawiam się, że moim wyznaniem w ten sposób z „problemem” zostawiłem go samego, bo ja przekroczyłem Rubikon, a on został na drugiej stronie rzeki.\nBardziej niż ja i Wy, tylko jeden Bóg wie, jak bardzo mnie samemu był potrzebny coming out (dla niewierzących najlepiej wiem tylko ja sam). Zrobiło mi się przykro i czuję się winny, że być może byłem ślepy i egoistyczny. Owszem, ja też musiałem pobłądzić, by odnaleźć właściwą drogę. Dla niego mogę tylko czuwać, być obok, gdyby potrzebował pomocy. Mogę być o wiele bardziej naiwny, może to on dawno nie ma z tym problemu albo w podejrzeniach nie ma nic na rzeczy. No taki to popie******* świat, że ze sobą nie rozmawiamy, że oceniamy po pozorach.\nNie zamierzam jednak nikogo wyciągać z szafy. Nie podoba mi się, że w pracy jedna koleżanka intuicyjnie jest święcie przekonana, że ktoś inny to też gej. Moim skromnym zdaniem, wierutnie się myli. A tak w ogóle, nawet gdyby, to co z tego, że gej, zwłaszcza że wówczas byłaby to jego sprawa, jeśli sam tak siebie jeszcze nie postrzega.\nKtoś przypomniał, że jedni poznają świat intuicyjnie i od razu wiedzą, czego chcą i jak to realizować, ale inni potrzebują percepcji, doświadczeniem poszukiwać sensu życia. To oczywiście dwie skrajności, ale ukazują sedno: wszyscy bywamy uczniami życia.\nTo uczy mnie pokory wobec życia i tego, co z sobą nosi. Ja nie krytykuję, ja nie jestem od oceniania ludzi i ich postępowania, od pouczania. A przynajmniej próbuję w sobie powstrzymywać takie zakusy. Póki trwamy w szacunku, póki w życiu jest prawdziwa miłość, póki siebie nie krzywdzimy, wszystko to ma sens. Bo miłość zwycięża nienawiść.\nNie rozumiem, dlaczego tak wielu ludzi uzurpuje sobie prawo do oceniania, pouczania i nakazywania. Jedni twierdzą, że wcale nie oceniają człowieka, tylko jego zachowanie, bo nie wszystkie góry trzeba zdobywać, bo nie we wszystkie doliny należy wpadać. Inni przypomną, że to nie ocena, to nie porównywanie ze wzorcem, to nie spłaszczanie do zunifikowanej przeciętności. A prawda jest taka, że czasem trzeba zbłądzić, by siebie odnaleźć, podczas gdy karkołomne tłumaczenia, że rzekomo nie oceniamy człowieka, maskują tak naprawdę potępianie właśnie samego człowieka, bo przecież to on nie chce się zmienić.\nJako domorosły filozof ;) rozumiem, że pragnienie władzy, podobnie jak miłość, jest jednym z wrodzonych dążeń człowieka. Rozumiem, że grupa ludzi, aby ze sobą w miarę spokojnie i harmonijnie współistnieć, by tworzyć społeczności w miejscu przebywania lub według cech wspólnych (naród, państwo, kościół, samorząd, szkoła, praca, stowarzyszenie itd.), potrzebuje liderów (władców i autorytetów) oraz jasnych wytycznych (prawnych norm postępowania).\nNiesie to z sobą ryzyko, że liderzy pobłądzą. Że wytyczne będą nadinterpretowane, przeinterpretowane, niedointerpretowane. Że będzie więcej samozwańczych autorytetów. Zamiast współistnienia we wzajemnym szacunku, promują nienawiść pod zawoalowaną postacią. Tłumaczę sobie, że ci, którzy liderują, którzy interpretują, to także ludzie, tak samo niedoskonali i omylni. Że tylko zapominają, jaka ich rola dla społeczeństwa.\nTłumaczę sobie, że ocenianie innych i dążenie do władzy (wpływu na innych) to naturalna skłonność, bo tak wychowujemy i uczymy dzieci, bo tak zarządzamy w pracy, bo często tak uzyskujemy zdanie większości w grupie. Nie mam dzieci, jestem szarą mrówką, która chyba dobrze wypełnia się w podpowiadaniu, by to inni podejmowali decyzje. Ale ktoś je musi podejmować, czasem to my musimy przyjąć taką rolę, choćbyśmy nie chcieli.\nNie odmawiam więc prawa do oceniania (człowieka/zachowania, zwał jak zwał) siebie samego, naszych partnerów i partnerek, naszego otoczenia, chociażby niedoskonale po pozorach i domysłach, jeśli w nic lepszego (choćby milczenie) nie potrafimy się wsłuchać. Tylko pamiętajmy, co chcemy osiągnąć komunikowaniem naszej jednoznacznej lub z pozoru subiektywnej („ale mogę się mylić”) oceny. Czy sucha ocena zmotywuje kogoś do zmiany? Czy oceniając za cudzymi plecami, pozostawię cokolwiek kreatywnego? Czy naprawdę jestem pewien, że dla tej konkretnej osoby moje niedoskonałe słowa mają zbawienną moc sprawczą, by ktoś zachowywał się tak, jak to ja chcę? Czy mam prawo tego oczekiwać? Wiem, wiem, ja też tak czasami czynię, bo zapominam, kim nie jestem. Bo zapominam, że mógłbym nie istnieć, a jednak jestem. Wciąż za mało we mnie człowieka.\nDostrzegam jednak, że pozytywna lub negatywna ocena powinna mobilizować mnie do zmian. Po owocach mnie poznają. Ja też nie lubię zbierać ocen, bo nie wszystkie negatywne są usprawiedliwione, bo nie na wszystkie pozytywne zasługuję. Ale czasem w ten sposób trzeba być żywym świadectwem człowieczeństwa. Nastawiać drugi policzek, dowodząc pokory. Wystawiać pierś, dając przykład innym, choćbyś wcale liderować nie chciał, ale ktoś musi, i dobrze, że to ty. Pamiętajmy o tym. Cieszę się, że wszyscy jesteśmy, nawet wkrótce realną, cząstką wspaniałej historii ;)\nNie zmienię się, nawet gdybym próbował, nawet gdybym chciał...\nMacklemore & Ryan Lewis, feat. Mary Lambert,\nSame Love z albumu The Heist, 2012\nPiotr Niesłuchowski ft. Ania Dąbrowska, There is nothing wrong, 2011\nAntony & The Johnsons, feat. Danish National Chamber Orchestra,\nCut The World, 2012\nPoluzjanci, Zamykam oczy z albumu Trzy metry ponad ziemią, 2011\nATB, feat. Tiff Lacey, Still Here, z albumu Future Memories, 2009\nDemi Lovato, Skyscraper z albumu Give Your Heart A Break, 2011\nMarina and the Diamonds, How To Be A Heartbreaker z albumu Electra Heart, 2012\nAutor: mojebrokeback o 15:45:00 15 komentarzy:


Jak społeczność tworzy lepsze aktywności w Horizon 4 niż sami Twórcy - Speed Zone\nSpójrzmy prawdzie w oczy – Forza Horizon 4 już jakiś czas temu wystrzelała się z interesującej zawartości. Czwórka może nie jest jeszcze trupem, lecz pudrowanie od dłuższego czasu nie zachęca, aby powrócić do zabawy. Każdy wyczekujący „piątki” ma nadzieję na ulepszenie progresu gracza, głębszą rozgrywki czy nową mapę. Jednocześnie, z braku równie rozbudowanych ścigałek, ludzie wciąż znajdują rozrywkę w Horizon 4. Ci, którzy chcieli stworzyć coś więcej utworzyli JacoboGarage(JGAR).\nJGAR to zapaleńcy, którzy w Grand Theft Auto V oraz Forzie Horizon 4 organizują bardzo przyziemne i restrykcyjne zloty. Zloty, na których naprawdę można poczuć powiew świeżości w grze. Świeżości, która nie jest kolejną wymyślną atrakcją dla 8 latków jak Lego, czy zawody w skakaniu Aventadorem w dal. Mimo że niektórzy członkowie i odwiedzający bywają młodzi, to pod doskonałą organizacją JGAR zloty odbywają się w świetnej atmosferze. Każdemu fanowi zlotów samochodowych i ich wirtualnych odpowiedników polecam odwiedzić ekipę JacoboGarage!\nZapraszamy również na podcast, który nagraliśmy wspólnie w zeszłym tygodniu!\nTagged Forza Horizon 4, slider, zloty


Dr Paweł Dobosz - Aktualności - Implanty zębów ile kosztuje?\nStart / Blog / Implanty zębów ile kosztuje?\nNie można dokładnie określić czasu, na jaki zakładane są implanty. Nie powinno się także z góry zakładać, iż będą one służyć już na zawsze. Zabieg wykonuje się z myślą o jak najdłuższej trwałości wszczepów, jednak do tego konieczne jest spełnianie kilku podstawowych warunków. Dodatkowo, odpowiednio dobrane produkty i dobrej jakości wykonanie przyczynia się do trwałości implantów zębowych. Dobrze wykonane i wszczepione implanty podnoszą komfort codziennego funkcjonowania. Jednak co za tym idzie – cena. Ile kosztują implanty zębów?\nImplantacja zębów – jak to wygląda?\nTrzeba wziąć pod uwagę, że przy wymianie wszystkich zębów na implanty koszt będzie dotyczył szczęki oraz żuchwy, w których łącznie musi być od 14 do 18 implantów. Wtedy koszt jest znacznie wyższy. Należy też pamiętać, że cena jest zależna od rodzaju implantu, łącznika oraz korony zęba. Protezy na implantach oraz wszelkie bardziej skomplikowane konstrukcje są wyceniane indywidualnie po wcześniejszej konsultacji. Jednak ceny szacunkowo mogą wynosić: od 9.000, przy dwóch implantach do 46.000 przy 8 implantach. Mosty e – max na 4 implantach od 32 do 35 tysięcy, na 6 implantach od 37 do 42 tysięcy, a na 8 implantach od 43 do 53 tysięcy. Ostateczny koszt leczenia może być określony dopiero po konsultacji ze specjalistą – lekarzem implantologiem. W niektórych przypadkach występują problemy, które mogą utrudnić i zwiększyć koszt całego leczenia. Istnieje wiele technik operacyjnych, które umożliwiają odbudowę utraconej kości i dziąseł.


Yūhi Sekiguchi – Wikipedia, wolna encyklopedia\nYūhi Sekiguchi (jap. 関口雄飛 Sekiguchi Yūhi; ur. 29 grudnia 1987) – japoński kierowca wyścigowy.\nYūhi Sekiguchi (2014)\nData i miejsce urodzenia 29 grudnia 1987\n2006: Formuła Toyota (mistrz)\n2006: Formuła Challenge Japan (mistrz)\n2010: Japońska Formuła 3 (wicemistrz w klasie mistrzowskiej)\n2011: Japońska Formuła 3 (mistrz w klasie mistrzowskiej)\nYūhi karierę wyścigową rozpoczął w 2004 roku, debiutując w Azjatyckiej Formule Renault Challenge. W kolejnym sezonie brał udział w Formule Toyota. Zdobyte punkty sklasyfikowały go na 5. miejscu. Rok później sięgnął w niej po tytuł mistrzowski. Mistrzostwo zdobył również w Azjatyckiej Formule Challenge.\nW 2007 roku awansował do Japońskiej Formuły 3. Zmagania zakończył na 7. pozycji. Sezon później brał udział w Międzynarodowej Formule Master. Trzykrotnie sięgnął po punkty, ostatecznie plasując się na 16. lokacie. W tym samym roku zadebiutował również w japońskich wyścigach samochodów sportowych – SuperGT.\nPod koniec sezonu wziął udział w inauguracyjnej rundzie Azjatyckiej Serii GP2, na chińskim torze w Szanghaju. Reprezentując brytyjską ekipę DPR pierwszego wyścigu nie ukończył, natomiast w drugim zajął dwunaste miejsce.\nW 2009 roku powrócił do japońskiej F3. Startując w klasie narodowej, Sekiguchi trzykrotnie zwyciężył, ostatecznie zajmując w końcowej klasyfikacji 5. pozycję. W kolejnym sezonie brał udział w głównym cyklu. Japończyk dzięki równej i konsekwentnej jeździe, sięgnął po tytuł wicemistrzowski, ulegając jedynie dominującemu rodakowi Yūji Kunimoto. Rok później Yūhi został mistrzem serii, pomimo nie wzięcia udziału w inauguracyjnej eliminacji na torze Suzuka. W trakcie zmagań sześciokrotnie stanął na najwyższym stopniu podium.\n2004 Azjatycka Formuła Renault Challenge Asia Racing Team 2 0 0 0 NS\n2005 Formuła Toyota 10 0 0 68 5\n2006 Formuła Toyota ? 8 ? 155 1\nJapońska Formuła Challenge 10 3 3 106 1\n2007 Japońska Formuła 3 Now Motorsport 20 0 0 101 7\n2008 Międzynarodowa Formuła Master Euronova Racing 14 0 0 12 16\nSuper GT WedaSport (GT300) 1 0 0 1 31\n2008–09 Azjatycka Seria GP2 David Price Racing 2 0 0 0 32\n2009 Japońska Formuła 3 (klasa narodowa) Aim Sports 14 4 3 57 5\n2010 Japońska Formuła 3 - klasa mistrzowska ThreeBond Racing 16 0 0 81 2\nSuper GT Japan - GT300 Team JLOC 7 0 0 30 9\nGrand Prix Makau ThreeBond Racing 1 0 0 N/A 20\nJAF Grand Prix SUPER GT & Formuła NIPPON FUJI SPRINT CUP - GT300 Class JLOC 1 0 0 0 NS\n2011 Japońska Formuła 3 - klasa mistrzowska B-Max 12 7 6 100 1\nSuper GT Japan - GT300 JLOC 8 0 0 26 13\nGrand Prix Makau Mücke Motorsport 1 0 0 N/A 4\n2012 Super GT Japan - GT300 8 1 1 51 6\n2013 Super GT Japan - GT500 Mola 8 0 0 28 12\nMasters of Formula 3 KFZTeile24 Mücke Motorsport 1 0 0 N/A 18\nSuper GT Japan - GT300 S Road NDDP 0 0 0 0 NS\nGrand Prix Makau KFZTeile24 Mücke Motorsport 1 0 0 N/A 11\nJapońska Formuła 3 B-Max Engineering 2 0 0 2 8\nSuper GT Japan - GT500 - Fuji Sprint Cup Mola 1 0 0 0 NS\nNU 12 - - - - - - - - -\nOstatnio edytowano 14 wrz 2018 o 20:27\nTę stronę ostatnio edytowano 14 wrz 2018, 20:27.


Proste ciasto bez pieczenia - przepisy na proste ciasto bez pieczenia z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na proste ciasto bez pieczenia\nSzybkie i proste ciasto bez pieczenia czyli 3 BIT 19174\nUwielbiam to ciasto, choć zawsze wydawało mi się za trudne i za pracochłonne do zrobienia. Nie wiem skąd ten pomysł :) to banalny aczkolwiek przepyszny deser, robiony w międzyczasie bez ryzyka, że nie Zobacz więcej\nBardzo proste ciasto bez pieczenia (3 Bit) 28255\nJest to bardzo szybkie, proste i smaczne ciasto bez pieczenia. Ten przepis odkryliśmy razem z mężem dzięki naszej cioci, która uwielbia piec różne słodkości. Pewnego dnia postanowiliśmy odtworzyć je w Zobacz więcej\nCiasto kukułka - bardzo proste i bez pieczenia 3591\nKojarzycie smak kukułek? Takich pysznych cukierków, z nadzieniem kakaowym i z niewielkim dodatkiem alkoholu? Mi osobiście kojarzą się głównie z moim PRLowym dzieciństwem, kukułki były wtedy łatwo dost Zobacz więcej\nCiasto Bananowe bez pieczenia 4794\nJakiś czas nas tutaj nie było, ale już wracamy , Dziś mamy dla was przepis na pyszne ciasto bananowe bez pieczenia. Z jego zrobieniem poradzi sobie każdy jest mega proste, ale w jego smaku fani bananó Zobacz więcej\nProste ciasto rafaello bez pieczenia 140\nSuper szybkie do zrobienia i bardzo smaczne ciasto bez pieczenia - rafaello na krakersach. Mój przepis jest prosty i konkretny. Rafaello wychodzi nie za słodkie i pięknie się prezentuje. Do mojego ra Zobacz więcej\nProste i smaczne ciasto jagodowe bez pieczenia 660\nJagodowego szaleństwa ciąg dalszy! :) Cały dzień w pracy, zamiast skupić się na prowadzonych sprawach, wciąż myślałam tylko o tym, że polecę na rynek i nakupuję mnóstwo owoców, z których wymyśle jaki Zobacz więcej\nPrzepisy na proste i szybkie ciasta bez pieczenia 665\nNie każdy z nas ma swojej kuchni piekarnik lub nie dysponuje wystarczającą ilością czasu na upieczenie klasycznego deseru. Na szczęście, z pomocą przychodzą tutaj ciasta bez pieczenia. Poniżej kilka p Zobacz więcej\nCiasto Bounty bez pieczenia + film 4663\nProste ciasto bez pieczenia 5593\nProste ciasto z truskawkami bez pieczenia 38\nZaczyna się sezon na truskawki, więc można powitać go jakimś smacznym ciachem :) Jeśli zaś do tego na dworze panują dość wysokie temperatury, zwykle nie chce nam się włączać piekarnika i nagrzewać Zobacz więcej\nProste i szybkie ciasto 3 BIT bez pieczenia 14948\nSzybkie gotowanie: Ciasto 3 BIT bez pieczenia Szybkie gotowanie czyli jak nie tracić czasu w kuchni :) Strony Strona główna Przepisy Recenzje książek Współpraca Konkursy Moje akcje kulinarne Księga Go Zobacz więcej\nProste ciasto 3 bit bez pieczenia 9548\nCiasto smarfetka bez pieczenia (bardzo proste) 159\nSmerfetek widziałam już kilka, moja wersja jest "z tych" prostszych, bez pieczenia więc jej przygotowanie nie zajmie wam zbyt wiele czasu (o ile oczywiście wcześniej przygotujecie=zsiądziecie sobie je Zobacz więcej\nCiasto grysikowe z truskawkami (proste ciasto... 172\nPo całym tygodniu opadów weekend przywitał nas ładną słoneczną pogodą. Nie ma więc większej przyjemności niż usiąść sobie w niedzielne popołudnie za domem z filiżanka kawy i dobrym ciastem. Zapraszam Zobacz więcej\nProste ciasto kokosowo-ananasowe, bez pieczenia 64\nMam dziś dla Was przepis na smaczne ciasto z ananasami. Szybkie, bezproblemowe i nie wymagające użycia piekarnika. Warstwy herbatników przełożone śmietankową masą z kawałkami owoców, oprószone szczodr Zobacz więcej\nKrówka, szybkie ciasto bez pieczenia 10777\nProste brzoskwiniowe ciasto bez pieczenia... 543\nPrzez te wszystkie przygotowania do świąt totalnie nie miałam ochoty znowu piec. Po ostatniej demolce jaką urządziłam barwnikami i piernikami w kuchni wszystko idealnie posprzątałam z nadzieją, że ten Zobacz więcej\nCiasta bez pieczenia 10288\nProste ciasto bez pieczenia 2978\nWielkie dzięki za ciasto, jest b. proste i smaczne. P. Beata uratowała mi życie tym przepisem :), bo nie piekę ciast, bo nie umiem, miałam mało czasu, a ciasto jakieś musiałam wykonać dziecku do przed Zobacz więcej\nProste ciasto 3 bit bez pieczenia 13485


Post 1 Berlin - Timothy Travel\nLeppert ty mój przyjacielu\nFilozofia fenomenologiczna: „to, co się jawi”) – XX-wieczny kierunek filozoficzny, polegający na opisie i oglądzie tego, co bezpośrednio jest dane. Jest to metoda filozofowania, która odbiega od codziennych sposobów orientowania się w rzeczywistości. Podejście fenomenologiczne różni się od naturalnego nastawienia bezzałożeniowością. W nastawieniu naturalnym mamy na temat świata pewne założenia, domysły, teorie, spekulacje. Fenomenologia nawołuje do ich odrzucenia po to, by przyjrzeć się światu tak, jak się on jawi.\nBlog o semiotyce: http://semiomiks.blogspot.com/\nKonfluencja (biologia)- miara liczby komórek w kulturach komórkowych. Jest wyrażona jest jako procent powierzchni naczynia hodowlanego zajętego przez komórki. Przykładowo stuprocentowa konfluencja oznacza, że komórki zajęły całą dostępną im przestrzeń i nie mają już miejsca na dalszy wzrost.


Gmina Dobra 24 - Portal Mieszkańców > Dobra Szczecińska: Słodkie warsztaty w Bezrzeczu\nSłodkie warsztaty w Bezrzeczu\npiątek, 21 lutego 2020 r., godz. 13:52 |\nSłodkie warsztaty w Bezrzeczu - zdjęcia\ntagi: Gmina Dobra, Bezrzecze, wypieki, warsztaty, Stowarzyszenie Nasze Bezrzecze\nW Tłusty Czwartek, 20 lutego w klubie GCKiB w Bezrzeczu odbyły się kulinarne warsztaty dla dzieci. Uczestnicy wspólnie przygotowywali słodkie przysmaki: faworki i racuchy. Organizatorem warsztatów było Stowarzyszenie Nasze Bezrzecze.\nPodczas kulinarnych warsztatów dzieci miały okazję poznać przepisy i własnoręcznie przygotować faworki i racuchy z okazji Tłustego Czwartku. Dzieci wykonywały wszystkie czynności pod czujnym okiem Haliny, Kasi, Gosi, Emilii i Patrycji.\nWarsztaty zorganizowano w 2 turach - najpierw dla dzieci, które regularnie uczęszczają na zajęcia w okresie ferii zimowych oraz dla pozostałych dzieci.\n"Tłusty czwartek był naprawdę tłusty, ale zarazem pachnący wanilią i wszystkim tym z czym się właśnie kojarzy. Dzieciaki dały z siebie wszystko, by faworki i racuchy smakowały jak najlepiej. Ba! Postanowiliśmy nawet poczęstować naszych mieszkańców. Kuchenne rewolucje to dla nas żadna konkurencja" - podsumowali słodkie warsztaty organizatorzy.\nWarsztaty zorganizowało Stowarzyszenie Nasze Bezrzecze.\nKulinarne warsztaty w Bezrzeczu - 20 lutego 2020 r.:


Obchodzona przed niespełna pięcioma laty siedemdziesiąta rocznica zbrodni katyńskiej była okazją na zmianę oficjalnego stanowiska w sprawie ludobójstwa z rozkazu Stalina. Zginęło wtedy ok. 22 tysiące polskich oficerów intelektualistów. To właśnie 10 kwietnia 2010 roku, na zaproszenie ówczesnego premiera Federacji Rosyjskiej Władimira Putina, do Smoleńska, niedaleko lasu katyńskiego udał się Prezydent RP Lech Kaczyński z delegacją. Podczas siedemdziesiątej rocznicy odchodów zbrodni katyńskiej oczekiwano, że nastąpi gest wyciągnięcia ręki na zgodę. Nigdy jednak do tego nie doszło. Samolot z Prezydentem RP Lechem Kaczyńskim i delegacją rozbił się pod Smoleńskiem…\nW książce „Druga Ojczyzna. Polskie dzieci tułacze w Indiach” opisane są wydarzenia z czasów, w których Polacy doświadczyli w brutalny sposób pogwałcenia praw człowieka. Autorka książki – Anuradha Bhattacharjee opisuje losy Polaków, którzy wędrowali przez Indie. Opis wydarzeń rozpoczyna się z dniem, w którym wojska sowieckie przekroczyły granice Polski i zajęły tereny do rzeki Bug.\nSą to wydarzenia wstrząsające. Relacje świadków, którzy tamten czas przeżyli nierzadko wywołują łzy w oczach. „(…) Polacy nie tylko cierpieli z powodu Holocaustu, który dotknął głównie Żydów pod hitlerowską okupacją, ale też zostali zdziesiątkowani pod rządami Związku Radzieckiego, który wziął na celownik polską inteligencję, niezależnie od przekonań religijnych czy pochodzenia rasowego. W niektórych polskich kręgach mówi się o tych zdarzeniach „gehenna”, co jest archaicznym terminem oznaczającym piekło” (Zob. „Druga Ojczyzna. Polskie dzieci tułacze w Indiach”, s. 19).\nLudzi, których wywożono, kierowano na różne tereny – jednych, tych z pierwszych transportów – na Syberię, późniejsze transporty jechały do Kazachstanu. W większości los Polaków, którzy już dotarli do Związku Radzieckiego zależał od dyrektorów miejscowych kołchozów. Zadania były różne – od prac przy wyrębie lasów, przez kopanie dołów, usuwanie śniegu, produkcję cegieł – do prac na polu.\nKiedy w dn. 22 sierpnia 1941 r. gen. Anders wydał pierwsze rozkazy, wiele Polaków poczuło ulgę. „Był to okres niepewności, głodu, wycieńczenia, chorób i codziennego stawania oko w oko ze śmiercią, tak obcych, jak i najbliższych. Te przeżycia wyryły się głęboko w pamięć ludzi, którzy przetrwali. Stefan Kłosowski przypomina sobie podróż przeróżnymi środkami transportu – saniami, barką, pociągiem, konnym wozem i dziesiątki kilometrów pieszo – w niełatwej drodze do ośrodków, których formowały się oddziały polskiego wojska. Wielu nie przeżyło i groby znaczą szlak tej wędrówki” (Tamże, s. 25).\nIndie stały się w 1940 roku krajem tranzytowym. To do Indii uciekali Żydzi z hitlerowskich Niemiec, z okupowanej Polski oraz innych regionów Europy. Pomocną dłoń do uciekinierów z Polski, którzy docierali do Indii wyciągnął Konsultant Polski w Bombaju – za pośrednictwem Komisji Pomocy Polsce oraz Żydowskiej Agencji Pomocy Humanitarnej. Poniżej wspomnienia wspomnianego już Stefan Kłosowskiego. Do Bandry dzieci dotarły w dniu 15 kwietnia 1942 roku. – Byliśmy wdzięczni, że ktoś dawał nam jedzenie w regularnych porach po całych miesiącach żebrania, kradzieży lub harówki za kęs chleba. Nie liczyła się jakoś, ale przynajmniej już nie byliśmy głodni. Wystarczyła koszula na plecy – nieważne było, co to za odzież czy do kogo należała – już nie było nam zimno. Za aż tyle robiliśmy wszystko, co nam kazano – wspomina S. Kłosowski (Tamże, s. 100).\nPolskie dzieci były wychudzone, zagłodzone i przestraszone. Dopiero w Indii poczuły się bezpieczne. Jan Saheb Digvijasysinhij, maharadża z Nawanagaru, nieopodal swojej letniej rezydencji – w Balachadi – stworzył osieroconym, polskim dzieciom – dom. Niezwykłe świadectwa osób, które doświadczyły brutalnego traktowania zachęcają do zastanowienia się nad losami drugiego człowieka. Nad szacunkiem… Książka bogata w relacje świadków, przedstawia również zdjęcia z tamtych czasów. Na zakończenie warto przypomnieć słowa Ks. Zdzisława Peszkowskiego – był jedynym dorosłym, który wydarzenia z opisane w książce przeżył. – Przeżyłem obóz koncentracyjny w Kozielsku, byłem jednym z tysiąca pięciuset polskich oficerów, z których większość rozstrzelano w Katyniu w 1940 roku. Widziałem, jak się sprawy mają, kiedy Niemcy i Rosja się sprzymierzyły. (…) W maju 1942 roku wysłano mnie na trzy tygodnie do Indii, do pomocy w organizacji obozów i ośrodków. Poproszono mnie, żeby zorganizować młodzież polską na czas wojny. (…) Byłem potrzebny, żeby stworzyć jakąś strukturę młodzieży w Indiach. Zostałem tam cztery lata. Dzieci z Balachadi są najbliższe mojemu sercu, bo to wszystko sieroty bez rodzin albo ze szczątkowymi rodzinami – wspominał Ks. Peszkowski (Tamże, s. 291).\nW innym miejscu, Ks. Peszkowski napisał - Polacy doświadczyli najgorszego rodzaju morderców - hitlerowskich Niemców i rosyjskich bolszewików. Najlepiej nie nazywać ich ludźmi - to są zwierzęta, mordercy. Istnieją dwa straszliwe słowa z tamtych czasów: "Auschwitz", stworzone przez Niemców, którzy Polakom zgotowali Holokaust, i "Katyń", miejsce, w którym można zabijać ludzi bez wyjaśnienia dlaczego. Oba te miejsca i wydarzenia łączą się z Polską. Jeśli mój naród do dziś przetrwał, to dzięki boskiej interwencji (Tamże, s. 293).\nKsiążka pt. „Druga Ojczyzna. Polskie dzieci tułacze w Indiach” jest efektem dociekań, które prowadzone były przez dekadę, jest także składaniem „obrazu całości z rozproszonych po świecie fragmentów” oraz przeprowadzonych badań.\n„Druga Ojczyzna. Polskie dzieci tułacze w Indiach”, A. Bhattacharjee, Wyd. Poznańskie, Poznań 2014\nrec. Marta Jacukiewicz


Okna PCV - Styl Dom Szczecin « Firma « Budowa.com.pl\nFirma Styl-Dom ze Szczecina to dystrybutor okien plastikowych firmy REDAN. Te tanie okna pcv charakteryzuje duża trwałość, podwyższone właściwości antywłamaniowe, wysoka energooszczędność, atrakcyjny wygląd, idealny stosunek ceny do jakości. Jeżeli mieszkasz w województwie zachodniopomorskim i zamierzasz wymienić stare okna na nowe okna plastikowe wybierz ofertę Styl-Dom na pewno będziesz zadowolony. Obejrzyj katalogi na stronie firmowej a następnie skontaktuj się z nami. Nasz asortyment jest uzupełniony o dodatkowe produkty, takie jak drzwi, rolety wewnętrzne i antywłamaniowe oraz usługi zabudowy balkonów.\nOsoba kontaktowa: Andrzej Kławsiuć\nTelefon stacjonarny: +48.91.8121514\nTelefon komórkowy: +48.608.804320


Dziś zaniedbany, w przyszłości mógłby być niezłą atrakcją dla mieszkańców. Co dalej z remontem skweru przy Kopernika w Zielonej Górze? | Gazeta Lubuska\nDziś zaniedbany, w…\nNatalia Dyjas-Szatkowska 16 czerwca 2020, 12:13\nSkwer przy ul. Kopernika w Zielonej Górze doczeka się modernizacji? Konsultacje społeczne koordynowała zielonogórska Fundacja Lyada. Natalia Dyjas\nW zeszłym roku zielonogórska Fundacja Lyada przeprowadziła konsultacje z mieszkańcami. Temat rozmów? Modernizacja skweru przy ul. Kopernika w Zielonej Górze. Dziś jest to nieco zapomniany teren. Miejsce, gdzie okoliczni mieszkańcy wyprowadzają swoje psy. Nie ma za bardzo gdzie usiąść czy pobawić się z dziećmi. A przecież mogłoby być tutaj zupełnie inaczej.\nWielowiekowy cis w Zielonej Górze… zaskakuje!\nZielona Góra. Co powinno się zmienić na skwerze przy ul. Kopernika? Mieszkańcy mają sporo pomysłów na ten teren\nLudzie chcą w tym miejscu terenu, gdzie będą mogli odpocząć\nPo konsultacjach z mieszkańcami powstała koncepcja, co mogłoby się w tym miejscu, nieopodal konkatedry pw. Świętej Jadwigi Śląskiej, zmienić.\n- Ludzie zwracają nam uwagę, że potrzebują miejsca na spacery z psami, ponieważ w centrum brakuje takiego terenu - mówiła w trakcie ubiegłorocznych konsultacji Irina Brovko, prezeska Fundacji Lyada.\n- Zwracają uwagę na oświetlenie, monitoring. Chcą też miejsca, w którym mogliby przysiąść, odpocząć, złapać na chwilę oddech. Dla nas jest to bardzo ważne, by te potrzeby zostały zrealizowane.\nCzy uważasz, że zielonogórskie podwórka i skwery wymagają remontów?\nCo dalej ze skwerem przy ul. Kopernika w Zielonej Górze?\nW pomysł zaangażowali się nie tylko sami mieszkańcy, fundacja, ale też komitet do spraw rewitalizacji czy radni: Paweł Wysocki, Andrzej Brachmański czy Paweł Zalewski.\nCo wiadomo obecnie? W budżecie miasta zapisano pieniądze na projekt modernizacji tego miejsca. Remont będzie realizowany przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej. Podobnie jak inwestycje zgłoszone przez mieszkańców do budżetu obywatelskiego.\n- W tegorocznym budżecie miasta mamy zapisane 11 tys. zł na projekt - wyjaśnia Paweł Wysocki z Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej. - Koncepcja, która narodziła się w trakcie konsultacji z mieszkańcami, została wysłana do Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. By uzyskała akceptację. Bo teren znajduje się w strefie konserwatorskiej.\nPotem przyjdzie czas na projekt. A następnie na szukanie wykonawcy i realizację inwestycji.\n- Myślę, że remont tego skweru przy zielonogórskiej starówce uda się zrealizować w przyszłym roku - mówi radny Paweł Wysocki. - I myślę, że z radnymi znajdziemy pieniądze na ten cel. Remont nie powinien kosztować więcej niż 200 tys. zł.\nPo remoncie skwer ma się stać miejscem do relaksu, terenem lepiej doświetlonym, przyjaznym rodzicom z dziećmi, ale i właścicielom zwierzaków. Oprócz tego w planach jest też stworzenie muralu (słynny już napis "Odpocznij" ma zostać zachowany), który wpisze się w charakter tego miejsca. I ta kwestia będzie przedyskutowana z odpowiednimi instytucjami i artystami. Po remoncie będzie tu estetyczniej, a nad bezpieczeństwem mieszkańców ma czuwać oko kamery (takie są wstępne plany). By teren nie był zaśmiecany, jak zdarza się to czasem w tym miejscu obecnie.\nIrina Brovko tłumaczy, że Fundacja Lyada będzie zaangażowana w rozmowy z projektantem, by wyniki konsultacji z mieszkańcami zostały uwzględnione przy modernizacji skweru. I by projekt był jak najbliższy temu, co powstało w trakcie rozmów z zielonogórzanami.\nZobacz też: Wielowiekowy cis w Zielonej Górze… zaskakuje! Świadek kilku stuleci historii miasta ma się całkiem dobrze\nDziałania odbywają się w ramach ogólnopolskiej akcji Masz Głos.\nSkwer z 800-letnim cisem w centrum Zielonej Góry straszył wyglądem. Dziś przyciąga mieszkańców!\n29 kwietnia 2022, 8:06\nZima w pełni... dlaczego więc nie poprawić sobie humoru myślą o letnich kąpielach? Dlatego też postanowiliśmy sprawdzić, na jakim etapie jest pomysł...\nŁużyckie Tarasy w Zielonej Górze. Nowe miejsce na mapie miasta. Dawniej stare boisko, teraz miejsce do relaksu i zabawy. Zobaczcie sami!\nŁużyckie Tarasy. To nowe miejsce w Zielonej Górze. Niektórzy zielonogórzanie pamiętaj, jak dawniej koło wieżowców przy ul. Rydza - Śmigłego było boisko....\nLubimy obserwować prace, które postępują w niezłym tempie. Tak było w przypadku terenu po dawnym boisku przy ul. Rydza-Śmigłego w Zielonej Górze. Już wcześniej...\nPrzez lata obok zielonogórskich wieżowców przy ul. Rydza-Śmigłego znajdowało się charakterystyczne, okrągłe boisko. Lata świetności miało już jednak za sobą....\nPewnie to znacie. Latem próbujecie usiąść na przystankowej ławce, a ona jest rozgrzana niemal do czerwoności, bo żar leje się z nieba. Brak cienia, nie ma jak...


Moje Gotowanie Zapiekanki Warzywne - Smaker\nPrzepisy Smaker / moje gotowanie zapiekanki warzywne\nmoje gotowanie zapiekanki warzywne\nArtykuły na temat: moje gotowanie zapiekanki warzywne\n...z rodzinnymi recepturami przekazywanymi od pokoleń. Ale najlepiej ze wszystkich gotowała chyba babcia Gee-Gee. Jeśli więc mowa o mojej pierwszej kuchennej idolce, to wybieram ją. Dzięki babci zakochałam się(...) z mamą na temat mojej przyszłości odbywała się w jednej z londyńskich restauracji. - Gdy dotarło do mnie, że mama naprawdę chce mnie wysłać do szkoły dla stenotypistek, wybiegłam stamtąd, usiadłam na...\n...z ogrodu dziadków, jedzony na chlebie z masłem, agrest prosto z krzaka, ciepłe ciasto drożdżowe czy zapiekanki z pieczarkami i serem. Co jeszcze? Potrafiłabyś przyporządkować konkretny smak ważnym momentom(...), smażony karp, kompot z suszu. Zresztą - każda sobota pachniała u mnie w domu ciastem drożdżowym. Przynajmniej w mojej dziecięcej wyobraźni to był rytuał. Właśnie - rytuał! Wielokrotnie powołujesz...\n.... Czterech. To zupy warzywne, produkty fermentowane (działanie antynowotworowe!), owoce jagodowe (chronią przed niedokrwienną chorobą serca) i twaróg - dostarcza organizmowi łatwo przyswajalnego białka...\n.... Zwyczaj przyrządzania mięsa wraz z kośćmi bierze się ze słusznego skądinąd przekonania, że dzięki temu lepiej smakuje i że wyrzucanie kości do śmietnika przed ugotowaniem potrawy jest co najmniej(...) dziś nie mogę się otrząsnąć z traumy mojego pierwszego chińskiego Nowego Roku na Tajwanie. Znajomy zaprosił mnie do swojej rodzinnej wioski, gdzie spędziłem wigilię tego święta wraz z całą jego rodziną...\nBartek daje się namówić na zmiany: zamiast śledzi w śmietanie - sushi. Zamiast pizzy - warzywne zapiekanki. Ale rewolucja wydarza się w osiedlowym domu kultury. Na kursie tanga. Po miesiącach wyrzutów(...)Sylwia chciała znowu zobaczyć w Bartku wysportowanego faceta w seksownych dżinsach. Klara nie poznawała narzeczonego: jakby w miesiąc postarzał się o trzydzieści lat. "Naprawię mojego mężczyznę...\nz czym jesc liczi\npizza z mieloną szynką\nczy marynujecie kurki\nfilet w sosie jogurtowym\nkluski sląskie i pieczeń\nforemki z ciasta francuskiego nadzienie\njak kupić dobre tofu\nsałatka z żurawiną i selerem naciowym brokuły\nmieso z pieczarkami paszteciki\nnalesniki smazone b\nmasa z bananami i margaryną\nracuszki z drozdzami


Festiwal Niezależnej Twórczości Filmowej Osób Dojrzałych - w grudniu - Polityka senioralna\nPAP/Rynek Seniora - 19 listopada 2018 10:13\nW tym roku przegląd odbędzie się 6 grudnia w poznańskiej Scenie na Piętrze. Przygotowywane przez Polskie Towarzystwo Artystów, Autorów, Animatorów Kultury PTAAAK wydarzenie jest, jak twierdzą organizatorzy, unikatowym festiwalem w skali kraju.\nGłównym warunkiem stawianym twórcom jest ograniczenie wiekowe - artysta musi mieć przynajmniej 60 lat. Jeżeli dzieło przygotował zespół twórców, seniorem musi być przynajmniej jeden z nich.\n- Podczas festiwalu seniorzy mogą spotkać się ze swoimi rówieśnikami mającymi podobne zainteresowania twórcze, a może tylko hobby. My im to ułatwiamy - dla nich stworzyliśmy to wydarzenie - powiedział prezes PTAAAK Krzysztof Wodniczak.\nOd roku przyjmowane są produkcje zrealizowane za pomocą smartfona. Jak podkreślił Wodniczak, filmowanie za pomocą tego urządzenia jest dostępne dla niemal każdego użytkownika.\n- Festiwal Niezależnej Twórczości Filmowej Osób Dojrzałych, to z pewnością nie jest impreza z pierwszych stron gazet. Nie znaczy to jednak, że nie spełnia oczekiwań seniorów - artystów, osób wrażliwych na otaczające nas zjawiska społeczne. Wypełnia w ten sposób niszę artystyczną i z pewnością jest potrzebny - stwierdził Wodniczak.\nWedług organizatorów przedsięwzięcia, "Wyścig Jaszczurów" to jedyna w Polsce impreza filmowa adresowana do osób posiadających "poważne doświadczenie życiowe". Została stworzona na przekór innym niezależnym przeglądom filmowym w Polsce, których organizatorzy zaczęli wprowadzać ograniczenia wiekowe dla twórców.


Rozmowa z reżyserem Januszem Kidawą - Mysłowice - NaszeMiasto.pl\nRozmowa z reżyserem Januszem Kidawą\nAutor: Henryka Wach-Malicka 2006-03-27, Aktualizacja:\nDziennika Zachodni: Ile filmów nakręcił pan w Beskidach?\nJanusz Kidawa: Fabularne trzy. Jeden według scenariusza Andrzeja Mularczyka - "Jest mi lekko" oraz dwa w oparciu o prozę Ryszarda Latki.\nJanusz Kidawa: Fabularne trzy. Jeden według scenariusza Andrzeja Mularczyka - "Jest mi lekko" oraz dwa w oparciu o prozę Ryszarda Latki. Beskidy to wymarzone tło praktycznie dla każdej fabuły. Stawiasz człowieku kamerę i krajobraz sam ci się komponuje. Przekręcasz kamerę parę centymetrów w prawo i masz całkiem nową, w dodatku naturalną, dekorację. Żałowałem bardzo, że "Żeniac" powstał na taśmie 16 mm, bo nie rejestrowała ona niuansów pejzażu i barwy beskidzkich lasów u progu jesieni. A jak już rejestrowała to ginęły na małym ekranie. Plenery były niepowtarzalne. DZ: A pan je fotografował rzeczywiście z każdej strony. Nie przyszło panu do głowy, żeby sobie w tych plenerach zamieszkać?\nJK: Wtedy mi nie przyszło, teraz już mi się nie chce. W tzw. międzyczasie jednak żałowałem. Tym bardziej, że mieszkańcy wsi Ujsoły uznali mnie za swojaka. DZ: W końcu uwiecznił ich pan w "Żeniacu" i w dodatku huczną premierę urządził nie w Warszawie, tylko w Ujsołach właśnie.\nJK: Zasłużyli na nią, zagrali koncertowo. A proszę pamiętać, że poza odtwórcą roli Staszka, małą rolą narzeczonej i epizodami, angażowałem tylko naturszczyków; z Beskidu Żywieckiego i okolic. Z rolą Staszka związane jest zresztą wydarzenie, znakomicie obrazujące charakter tych ludzi. Żeniaca grał Edward Kusztal - wtedy aktor teatru w Kielcach. Siłą rzeczy jego gwara była nieporadna, bo chłop góralem nie był. W filmie wypadło to nawet zabawnie, ale obawiałem się reakcji miejscowych. Otóż uznali oni, że "Stasek może być, ale ci z Beskidu Śląskiego to mówią okropnie!". Sąsiadom wpadki wypomnieli, gościowi - nie. DZ: To jaki właściwie film pan nakręcił - fabularny czy dokumentalny?\nJK: A taki... pośrodku. Nie, oczywiście to była fabuła, choć autor scenariusza - Ryszard Latko pochodzi z pobliskich Wadowic, więc całą otoczkę obyczajową też wziął z własnego doświadczenia, a nie z sufitu. Metoda paradokumentu to moja ulubiona forma pracy. Z dialogami w "Żeniacu" było podobnie - w połowie były pisane przez zawodowców, w połowie improwizowane przez wykonawców. Sytuacje na planie też; zresztą kto by ich zatrzymał, gdy wczuli się w role... Jedyny problem był z rekwizytami; nie było mowy o żadnych tekturowych grabiach i żadnej udawanej gorzałce. Mówili, że po wodzie z sokiem, nie umieją nawet skrzywić się porządnie! Po wielu latach, choć już wtedy o tym wiedziałem, gratuluję sobie pomysłu z naturszczykami. Gdyby w "Żeniacu" zagrali profesjonaliści to albo by wyszła z niego ckliwa tandeta, albo straszny fałsz. Moi aktorzy byli natomiast soczyści, spontaniczni, a przede wszystkim wiarygodni. Powziąłem nawet uzasadnione podejrzenie, że wśród górali, genów talentu aktorskiego jest więcej niż w nie-góralach. DZ: Gdzie następował akt towarzyskiej integracji ekipy z gospodarzami? JK: Wszędzie, ze szczególnym uwzględnieniem gospody w Rajczy. Z tym, że o pijaństwie nie było mowy. Baby nas pilnowały! Naprawdę. To byli wspaniali ludzie - gościnni, otwarci, niebywale uczciwi, a jak kogoś polubili, to serdecznością z duszy samej. Zdjęcia kręciliśmy także w Węgierskiej Górce, Złatnej, w małych przysiółkach i nigdzie nie brakło tej życzliwości. DZ: A jej najmilszy przejaw?\nJK: Powiedzieli, że jak chcę, to mogę sobie u nich jeszcze jakiś film nakręcić.\nO'Kid-awa lepszy niż Kurosawa\nJanusz Kidawa c ma ogromne poczucie humoru oraz małą słabość. Lubi mianowicie przemykać przez ekran w swoich filmach. Już to jako przechodzień w tłumie, już to jako przewodniczący partyjnego gremium, wygłaszający bolesną samokrytykę. W tym ostatnim przypadku, nie chciało się mu po prostu namawiać aktora do zagrania trudnego epizodu, więc "skrytykował się" sam. Najczęściej występował Kidawa wprawdzie jako plecy, fragment kolana albo coś podobnego, ale w "Żeniacu" przeszedł sam siebie, bo nie wystąpił w ogóle, a mimo to został głównym bohaterem całej sekwencji! Obrazek nosi tytuł: Biuro matrymonialne "Obrączka" i pokazuje Staszka w czasie rozmowy z urzędową swatką, zwaną specjalistką od kojarzenia małżeństw. Film kręcony był w czasie, gdy w Polsce zaczynała się moda na komputeryzowanie wszystkiego, zaś swatanie za pomocą monitora i guzika to był szczyt nowoczesności. Nie inaczej próbowała dobrać Staszkowi żonę urzędniczka biura. By zrobić na starym kawalerze większe wrażenie, zafundowała była mu wykład na temat psychologiczno-socjologicznej teorii małżeństwa, opracowanej przez japońskiego doktora nazwiskiem O'Kid-awa. Ten dowcip to odprysk częstej wśród filmowców praktyki, mianowania postaci nazwiskami kolegów lub przekręceniem własnych, a także małżeńskich perypetii samego reżysera. A swoją drogą Kidawa, nazywany był w środowisku żartobliwie... Kurosawą. (hw-m)\nCierniste narzeczeństwo Staszka Żeniaca?\n"Żeniac" trwa tylko 72 minuty i trudno go dziś wyśledzić w jakimkolwiek programie, ale przez widzów i recenzentów uznany został za jeden z najlepszych filmów Telewizji Polskiej. To w jej zasobach Janusz Kidawa znalazł scenariusz Ryszarda Latki - autora bardzo ongiś popularnej sztuki pt. "Tato, tato sprawa się rypła", nawiasem mówiąc także przez Kidawę sfilmowanej. Film jest bezpretensjonalną, bardzo pogodną i bardzo dowcipną historią starego kawalera - Staszka Żeniaca, który postanawia stanąć wreszcie na ślubnym kobiercu. W tym celu nawiązuje kontakt listowny z tajemniczą Nieznajomą, która pasuje mu na małżonkę, jak żadna miejscowa. Treścią filmu nie jest jednak historia romansu, lecz cały ceremoniał przygotowań do zawarcia znajomości, a potem przygotowań bohatera (i szerokiego, oj szerokiego, grona jego znajomych) do przyjazdu potencjalnej narzeczonej. Historii romansu być zresztą nie mogło, bo gdy do randki wreszcie dochodzi, wybranką okazuje się piękna, młodziutka dziewczyna, której ani w głowie ślub z Żeniacem. Staszek na duchu wszakże nie upadł. Rozpacz z powodu fanaberii jakiejś baby, choćby i najładniejszej, nie leży w charakterze żadnego górala, a już górala beskidzkiego w żadnym wypadku! (hw-m)\nFilm Janusza Kidawy pt. "Żeniac" powstał w wytwórni "Poltel", jego premiera odbyła się w 1983 roku. Realizatorzy:\nWykonanie muzyki: Zespół Pieśni i Tańca "Juhas"\nObsada: Edward Kusztal (Staszek Żeniac), Maria Probosz (kandydatka na żonę), Janusz Paździorko (Stefan), Zuzanna Ptak (matka Staszka), Władysław Pustelnik (Władek),\nAnna Miesiączek (Jadwiga), Stanisław Sadłek (listonosz), Irma Żak (barmanka) Franciszka Legierska (sąsiadka).


Sposoby płatności w naszym sklepie | Rapeks Outdoor\n- gotówką u kuriera Inpost (za pobraniem - zapłacisz dodatkowo 4zł.)\nWpłatę za zakupione towary należy wykonać na konto bankowe: 96 2490 0005 0000 4530 5103 6068 – Alior Bank. W tytule przelewu prosimy o podanie jedynie numeru, który otrzymają Państwo e-mailem po zakończeniu zakupów.\nBezpieczna, komfortowa i szybka forma płatności elektronicznej świadczona za pośrednictwem Przelewy24.pl Przy wyborze tej formy płatności za zamówienie w sklepie Rapeks.com, zostaniesz automatycznie przekierowany na stronę Przelewy24.pl gdzie będziesz mógł zrealizować szybki przelew za pośrednictwem banku prowadzącego Twój rachunek. Z chwilą potwierdzenia dokonania płatności przez Przelewy24.pl, zamówienie trafia do realizacji.\nBezpieczna, komfortowa i szybka forma płatności elektronicznej świadczona za pośrednictwem PayPro SA. Przy wyborze tej formy płatności za zamówienie w sklepie Rapeks.com, zostaniesz automatycznie przekierowany na stronę Przelewy24.pl w celu dokonania płatności z użyciem karty płatniczej w systemie VISA lub Mastercard. Bezpiecznej autoryzacji dokonuje firma PayPro SA., a żadne dane dotyczące karty płatniczej nie są przekazywane do sklepu. Z chwilą potwierdzenia dokonania płatności, zamówienie jest przekazywane do realizacji.\nWygodne i bezpieczne płatności kartą kredytową – płatność dla zarejestrowanych użytkowników tego systemu (rejestracja w systemie wymaga podania adresu e-mail oraz hasła). Po złożeniu zamówienia opcją płatności za pośrednictwem systemu PayPal użytkownik jest przekierowany na swoje konto w systemie PayPal i może dokonać wpłaty.\nW przypadku nieudanej autoryzacji, skontaktuj się bezpośrednio z naszym działem obsługi klienta wysyłając email wraz z numerem zamówienia na adres sklep@rapeks.com


Wiwek - Blog - MultiPlayer Community Forum | Kody, Porady | Gry online\nWiwek - Blog\nBlog prowadzony przez Wiwek ;)\nPoradnik - Obrabianie dźwięku.\nCześć, spotykamy się ze sporą liczbą let's playów, gameplayów czy innych filmów na YouTube z głosem twórcy i na prawdę czasami bolą uszy od słuchania ich, po prostu ich dźwięk jest beznadziejny, szumy z jacka, jakieś buczenie z tła nic nie jest niwelowane u niektórych osób ja jestem bardzo wrażliwy na szumy u kogoś na filmie, ja u siebie nigdy nie pozwolę na szumy. Dlatego też, postanowiłem zrobić poradnik co do tego ze screenami ładnie objasniony, wiem że raczej na bloga nie pasuje to, gdyż\nMetin2.PL - Skąd biorą się takie ceny?\nZapewne wielu z was się kiedyś zastanowiło, skąd biorą się tak duże ceny na Metin2.PL ? W tym poście chciałbym to krótko objasnić. Ceny na Metin2.PL są niewyobrażalnie duże w pewnych okresach czasu, czemu więc te ceny są raz większe raz mniejsze, skoro drop yang z potworów jest bardzo niski. Administracja Metin2.pl nie banując botów expiących, dropiących i ogólnie przeszkadzających nie jest odpowiedzialna za ceny na polskim metinie, boty dropiąc te wszystkie yangi potrafią na kilkudziesi\nPoczątkowe informacje - czyli co będzie na blogu :)\nCześć, jest to mój pierwszy post na pierwszym blogu, na MPCForum. Chcę wnieśc w tym poście co znajdziecie na tym blogu. Zamieszczać będę tutaj posty na takie tematy na których temat posiadam sporą wiedzę, mogąc się nim podzielić z wami czyli na przykład: Metin2, League of Legends, YouTube, Troszeczkę grafiki i pare innych rzeczy, raczej nie musze wam pisać co to Metin2, czy LoL, natomiast o czym będę pisał na temat YouTube? YouTube - jestem youtuberem od długiego czasu, na kilku kontach pow


Borówka brusznica | blog i poradnik ogrodniczy Sadowniczy.pl\nBorówka brusznica jest zimozieloną, wieloletnią rośliną, której zarówno owoce, jak i zielone liście posiadają właściwości lecznicze. Borówka brusznica zawiera garbniki, kwasy organiczne, flawonoidy i sole mineralne. Oprócz tego jest źródłem takich witamin, jak A,P i C. W aptekach możemy spotkać preparaty lecznicze zawierające te borówkę brusznicę. Bardzo dobrze działają na układ moczowy, działają mocząpędnie, co z kolei przekłada się na obniżenie ciśnienia tętniczego oraz skuteczniejsze usuwanie toksyn i produktów przemiany materii z organizmu. Preparaty zawierające borówkę brusznicę są stosowane przy zatruciach pokarmowych oraz biegunkach. Działają także przeciwzapalnie i łagodząco. Specyfiki z borówki brusznicy możemy zakupić zarówno w aptekach, jak i przygotować samemu. Należy jednak pamiętać, że nawet najzdrowsze preparaty spożywane w nadmiarze mogą szkodzić.Tak też jest w przypadku borówki brusznicy.\nBorówka amerykańska BONUS wczesna C2


Podkłady, profesjonalny makijaż, sklep internetowy z kosmetykami - MONIMAR\nPodkłady Jest 34 produktów.\nKryolan Paleta podkładów do twarzy -...\nUnikalny podkład oparty na 4 aktywnych składnikach. Mikroskopijne cząsteczki pigmentu gwarantują znakomitą jakość krycia dla zapewnienia trwałego makijażu bez smug. Dostępny w 28 kolorach.\nKryolan HD Mikro Foundation Cream -...\nPodkład z mikrocząsteczkami o unikalnych właściwościach odbijania światła. Optycznie, znacząco redukuje cienie i sprawia, że zmarszczki stają się niewidoczne.\nKryolan HD HD Podkład Micro Foundation...\nPodkład doskonale kryjący, stworzony z najlepszych, mikronizowanych pigmentów, które dają wyjątkowy i doskonały make-up.\nKryolan HD Micro Foundation Cache 2 kol. -...\nKryolan HD Minipaleta podkładów 18 kolorów\nKryolan NEW HD -Micro Foundation Sheer Tan...\nHD Micro Foundation Sheer Tan – podkład bardzo delikatny w formie musu, zapewnia skórze naturalny i świeży wygląd niezależnie od rodzaju światła.Polecany do cery dojrzałej.\nKryolan Mikro Foundation Smoothing Fluid -...\nDelikatny wygładzający podkład o formule fluidu z mikrocząsteczkami, z kompleksem przeciwstarzeniowym i filtrem ochronnym przeciw szkodliwemu promieniowaniu ultrafioletowemu. Nadaje skórze perfekcyjny wygląd.\nKryolan Mikro Foundation Matifying Liquid...\nPłynny podkład z mikrocząsteczkami, delikatnie matujący. Daje najbardziej naturalny wygląd makijażu.\nKryolan Micro Foundation On Air Spray...\nDelikatny wygładzający podkład w sprayu z mikrocząsteczkami, z kompleksem przeciwstarzeniowym i filtrem ochronnym przeciw szkodliwemu promieniowaniu ultrafioletowemu\nKryolan Cake Make-up - podkład w kamieniu...\nPodkład nakładany na mokro, o intensywnych kolorach make-up w formie pudrowego kompaktu. Bazę make-up tworzą wysokowartościowe, kremowe składniki pielęgnacyjne oraz regulatory odpowiadające za właściwe nawilżenie skóry\nKryolan TV Paint Stick - podkład 25ml\nKremowy podkład w postaci sztyftu. Specjalna baza TV Paint Stick pozwala na delikatną i jednocześnie dobrze kryjącą aplikację.\nKryolan Podkład ultrafoundation poj.15 ml.