Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Marcin_Maksymilian - Wezwanie\n- Opowiadanie: Marcin_Maksymilian - Wezwanie\nmężczyzna, Poznań | 07.01.19, g. 22:49 | znaki: 37495\nOpowiadanie celowo lekko męczące – dla czytelników wymagających i potrafiących docierać do celu ;)\nPozdrawiam wszystkich i życzę ciekawej (niekoniecznie miłej) lektury.\nPrzeczytali: Finkla, Tarnina, NoWhereMan, stn, regulatorzy, Anet, wybranietz, Łosiot, black_cape\nTo było wiele lat po tym, gdy pojawiło się pierwsze UFO. Teraz na obiekty latające obcych prawie nikt nie zwraca uwagi, choć do dziś nie wiemy, po co przylecieli. W każdym razie nie muszą już porywać ludzi z łóżek w środku nocy, sami do nich przychodzimy. Jak my w historii, którą zamierzam wam opowiedzieć.\nBudynek wcale nie przypominał kosmicznego doku statku-matki, a i tak nie zachęcał do wejścia. Wyglądał jak jeden z wielu nowoczesnych wieżowców, jak stalowo-szklana bryła, której górne piętra ginęły w chmurach. Szklane drzwi prowadziły nie tylko do siedziby obcych, ale i do świata biznesu z najwyższej półki, drogich garniturów, własnych platform latających, biletów klasy VIP; do świata, który nie toleruje intruzów.\nNie pasowaliśmy tam z naszymi wełnianymi czapkami i szalikami domowej roboty. Musieliśmy jednak wejść, bo ona została wezwana. Pocieszałem się, że najwyżej nas wyrzucą, lecz biorąc pod uwagę fakt, że wieżowiec należał do nich, wyrzucenie było opcją nader optymistyczną.\nWezwanie zawieruszyło się gdzieś po drodze, ponieważ instytucja wyposażona w najnowocześniejszą wirtualną technologię, przy rozsyłaniu listów decydujących o życiu i śmierci – choć trudno w to uwierzyć – wciąż korzystała z usług tradycyjnej, zawodnej poczty. Data zjazdu poborowego dla naszego okręgu dawno minęła. Nie podano danych kontaktowych, a na kopercie widniał tylko smutny kleks po rozmazanej pieczątce. Zgłoszenie się w ich najbliższej głównej siedzibie było jedynym rozwiązaniem, które przyszło nam na myśl. Niestawiennictwo na wezwanie zawsze oznaczało śmierć. Nie liczyliśmy szczególnie na to, że dadzą nam szansę wytłumaczenia spóźnienia, że pozwolą zachować życie, lecz alternatywą było czekanie na bezdźwięczny przylot jednego z ich UFO i publiczną egzekucję. I żeby było jasne – to ona tkwiła w gównie po uszy. Ja na własne życzenie dopiero zanurzałem w nim buty.\nDrzwi z przyciemnionego szkła rozsunęły się przed nami, nie wydając dźwięku, odsłaniając zapierającą dech w piersiach galerię, obłędnie rozległą przestrzeń każącą niemal zapomnieć o konieczności istnienia ścian i sufitów; bogactwo wyczuwalne w powietrzu i widoczne w każdym centymetrze kwadratowym dywanów.\nTam gdzie czuć nadmiar forsy, pojawia się zaraz jej nieodłączny kompan – biomodyfikacje. Właściwie to chyba – obok obecności UFO – można je uznać za znak naszych czasów. Od kiedy, dzięki pozaziemskim nowinkom, koszty standardowych operacji plastycznych spadły niemal do poziomu cen zabiegów pielęgnacyjnych, prawie każdego stać na poprawienie ust, korektę uszu, nosa czy czego tam jeszcze. Idealny wygląd od dłuższego czasu jest już w zasięgu ręki przeciętnie zasobnego człowieka. Szybko zrodziła się więc nowa moda wśród tych zasobnych nieprzeciętnie. Zaczęło się – jak nietrudno zgadnąć – od gwiazd show-biznesu i różnej maści celebrytów wyznających religię „wyróżnij się albo zgiń”. I zaczęli się wyróżniać.\nNastępnie fala zabiegów rozlała się na wszystkie środowiska, które nie musiały co miesiąc przeliczać drobniaków w portfelach. Początek był całkiem niewinny, nawet zabawny. Rogi, ogony, elfie uszy, wampirze kły, drobne wzmocnienia mięśni, pamięci, wzroku. A potem puściły hamulce i ruszył wyścig zbrojeń. Dodatkowe kończyny, głowy zwierząt lub wymyślonych stworzeń, pompowanie mięśni, wspomaganie wzrostu, rozrostu, zmian kształtu. Oczywiście nadal istniało wiele ograniczeń, ale medycyna w parze z biotechnologią wciąż i wciąż pokonywały kolejne.\nPrzed naszymi oczami roztoczył się zatem świat niebywałych przestrzeni i niesamowitych istot. W tym tłumie nie rozpoznalibyśmy kosmity, nawet gdybyśmy przydepnęli mu czułki (może właśnie o to twórcom mody chodziło). Rozumiecie więc, że nie tylko nasze ubrania tu nie pasowały. Na szczęście nie wszyscy zamożni tego świata poddali się owej swoistej epidemii, toteż mieliśmy szansę wtopić się w tłum i dotrzeć na górne piętra. Byle jak najwyżej. Byle jak najbliżej ich siedziby.\nNa parterze poszło gładko. Minąłem część handlowo-hotelową krokiem „doskonale wiem, gdzie jestem i dokąd zmierzam”. Zlokalizowałem windy szybkim rzutem oka na plan pomieszczeń, koniecznie bez zatrzymywania się. Nie patrzyłem przez ramię, by sprawdzić, czy ona nadąża za mną. Żadnego zagubienia. Żadnej zdradliwej niepewności, gapienia się na półludzkie istoty. Zdecydowany krok w myśl zasady mówiącej, że jeżeli jesteś dostatecznie pewny siebie, jeśli nie zdradzi cię spłoszone spojrzenie, to w świecie bogaczy nikt się nie zorientuje, że wszedłeś kuchennymi drzwiami. Znoszony płaszcz i wełniany szalik potrafią z wyznacznika zasobności portfela zmienić się w wyraz ekscentryzmu.\nMinęliśmy bez przeszkód pierwsze sklepy witające holosprzedawcami, zawieszone w powietrzu kafejki i skrzydlate hostessy nadskakujące milionerom. Dopiero windziarz, pełniący równocześnie rolę ochroniarza, oszacował nas bardziej wnikliwie.\n– Dokąd to? – Rozprostował gigantyczne ramiona, a jego szyja wydała klasyczne chrupnięcie. Olbrzym spojrzał na mnie z góry, co akurat nie było trudne. Metaliczny błysk oczu zdradzał średniej jakości implant nagrywający. Pracując w tym miejscu, mógłby sobie pozwolić na lepszy, ale zapewne wszystko wydawał na biomodyfikacje. Takich balonów mięśni nie można było osiągnąć nawet przez szprycowanie końskimi dawkami sterydów, zresztą sterydy dawno wyszły z mody.\n– Po pierwsze, „dzień dobry”. – Zmierzyłem go wzrokiem, kwitując spokojem zaczepny ton. To, że musiałem zadrzeć głowę, nie speszyło mnie ani nie pozbawiło krztyny pozorowanej godności. Gdy przełączę się na odpowiedni tryb, to umiem działać ludziom na nerwy samym tylko spojrzeniem. Byłem milionem euroimpulsów opakowanym w ekscentryczny płaszcz, lustrującym z pogardą przerośniętego sługusa. – Po drugie, czterdzieste piętro. Jeśli boli cię palec, idź na zwolnienie.\nNie mogłem widzieć wyrazu jego twarzy, bo wszedłem do windy i w połowie zdania odwróciłem się twarzą do drzwi. Ona stanęła tuż przy mnie. Spodziewałem się uścisku mięsistej łapy na karku, fachowego chwytu za ramiona lub rozkazu opuszczenia budynku. Drzwi windy zasunęły się jednak, a wesołe plumknięcia zaczęły sygnalizować kolejne piętra. „Plum-plum” – szóste, „plum-plum” – jedenaste. Windą można było wjechać tylko na czterdzieste, czyli ostatnie dostępne dla osób niezwiązanych służbowo z nimi. Do szczytu budynku i statku-matki – naszego celu – było jeszcze daleko. Na dwudziestym piętrze kobiecy głos poinformował, że na kolejne poziomy mają wstęp tylko osoby podłączone do sieci. Za chwilę mieliśmy znaleźć się w strefie, gdzie realna rzeczywistość miesza się z wirtualną. Wkroczyć do wymarzonego świata nieskończonych możliwości, niewyobrażalnie drogiego i dostępnego tylko dla wybranych.\nSama rzeczywistość wirtualna nie jest droga, można w niej spędzić nawet całe życie, o ile komuś nie przeszkadza robienie przerw na zaspokajanie potrzeb fizjologicznych albo robienie pod siebie. Jednak zgranie wirtualu z realem – teraz idealne dzięki ich technologii – to dopiero coś. Wiedzieliśmy, że po wyjściu z windy nie będziemy w stanie odróżnić tego, co jest materialne, od tego, co stanowi wytwór komputera. Nie będziemy wiedzieli, co jest biomodyfikacją, a co nakładką sieciową. Sami będziemy wyglądali jak stworzone na nasz użytek awatary. Pełna symbioza wirtualu z realem. Niektórzy ponoć mieszkali stale w takich strefach i zapominali jak wyglądają naprawdę (choć słowo „naprawdę” pewnie zmieniło już dla nich znaczenie).\nNie chodzi tu o klasyczny świat internetowy, w którym można wirtualnie spotkać się ze wspólnikami, wygłaszać referaty na konferencjach, walczyć ze smokami albo wirować w walcu na sali balowej, podczas gdy ciało pozostaje w domu pod okiem robotów pielęgnujących lub rodziny. Wchodziliśmy do strefy, gdzie mieliśmy poruszać się rzeczywiście, ale z wirtualnymi nakładkami na zmysły. Można w takim miejscu pójść do restauracji i zamówić danie o dowolnym wyglądzie i smaku, lecz zawierające tak naprawdę listę składników odżywczych, przepisanych przez lekarza. Warzywa idealnie udające kotlet? Żaden problem. Natka pietruszki o zapachu i smaku najprawdziwszej czekolady – proszę bardzo. Wystarczy tylko odpowiednio oszukać mózg i wydaje nam się, że jemy jedno, podczas gdy w żołądku ląduje drugie (mimo to trzeba uważać, bo wirtualna czekolada z niewyjaśnionych przyczyn też potrafi pójść w biodra). W tym świecie kiedy tańczysz walca, to dostajesz zadyszki (fakt – nie wszystkich to cieszy), a kiedy idziesz się odlać, to oddajesz mocz do fantazyjnego pisuaru nad wyimaginowaną przepaścią. I może przepaść naprawdę nie istnieje, ale pisuar tak. A to akurat bezdyskusyjnie lepsze niż lanie w pieluchę. Kiedy uprawiasz seks, to masz do tego partnera. Mniejsza z tym czy kogoś żywego, skrytego za awatarem, czy androida, ważne, że fizyczne doznania niczym nie różnią się od realnych, a niektórzy nawet uważają wirtualne za lepsze. W takim miejscu możesz wejść na dowolną górę, na przykład na wirtualny Mont Blanc. Doznać chłodu, poczuć wiatr, śnieg, wysokość i zmianę ciśnienia. Diabli wiedzą, na co się tak naprawdę wspinasz, ale cała wycieczka jest hiperrealna i co najważniejsze – bezpieczna.\nTylko że nasza wycieczka akurat bezpieczna nie była.\nWcześniej byłem zdeterminowany doprowadzić ją tutaj, ochraniać podczas podróży. Koncentrowałem się na przeżyciu. Dopiero teraz dopuściłem do siebie pytanie: co się z nią stanie, jeśli się uda? Czy będzie musiała tu pozostać? Dla wielu to miejsce było spełnieniem marzeń. Ludzie masowo wysyłali do ich wieżowców prośby o zatrudnienie z kilogramami listów motywacyjnych. Sam znałem chyba z kilkadziesiąt osób, które marzyły o pracy w budynku kosmitów. Było to całkiem zrozumiałe, bo kto by nie chciał żyć w świecie, który będzie do niego dostrojony? Który zostanie zaprojektowany wedle życzenia? Z tym że jej położenie było zupełnie inne – ona została wezwana.\nA wezwani nie wracali.\nPrzynajmniej ja nigdy nie spotkałem kogoś, kto by wrócił. Nie słyszałem też o kimś takim. Nie słyszałem też o kimś, kto by chociaż znał kogoś, kto wrócił. Za to o tych, którzy nie wrócili, słyszało się nieraz. Ale ludzie różne rzeczy gadają. Tak czy inaczej otrzymanie wezwania było jedynym sposobem, by się dostać na najwyższe piętra. Oni nigdy nie odpowiadali na listy i prośby, wzywali tylko tych, których uznali za godnych. Ewidentnie wyłuskiwali perły. Sprowadzali najlepszych, lecz kryteria doboru były tajemnicą. Na pewno w grę wchodzili najinteligentniejsi, zapewne i najpiękniejsi. Tylko po co im byli wszyscy wybrani, skoro w tej półrzeczywistości dało się stworzyć wszystko? Może musieli się na czymś wzorować? Najpopularniejsza z plotek głosiła, że obcy są kolekcjonerami, pragnącymi ocalić to, co najlepsze z naszego chylącego się ku upadkowi świata, chroniącymi najbardziej wartościowe okazy w czymś w rodzaju kosmicznego rajskiego rezerwatu. Mnie kojarzyło się to raczej z prywatnym zoo albo słoikami z formaliną, ale znaczna część ludzkości zamieniła wiarę w Niebo po śmierci na niebo w kosmosie. Skojarzenia z rajem podsycano pogłoskami, że na najwyższym piętrze, po wejściu do statku-matki, wkracza się w czysty wirtual. Przenosi się do miejsca, w którym do istnienia nie jest już potrzebne ciało. Między innymi taką bezcielesnością tłumaczono fakt, że – jak do tej pory – nikt nigdy kosmitów nie widział… Zresztą, co wam będę powtarzał plotki. Wracając do naszej historii: my do najwyższego piętra mieliśmy jeszcze bardzo daleko.\nUsłyszałem ciche kliknięcie łącza i dźwięk zalogowania do systemu. Drzwi windy wyświetliły jeszcze kilka komunikatów, po czym zmieniły się w taflę szkła. Ludzie lubili patrzeć na siebie tuż po zalogowaniu. Nic w tym dziwnego, skoro każdy mógł wyglądać prawie jak chciał. Prawie, bo system, w przeciwieństwie do czystego wirtualu, miał swoje ograniczenia. Można było sobie dodać pół metra wzrostu czy odjąć pięćdziesiąt kilo, ale kolosalna zmiana rozmiarów (jeszcze) nie wchodziła w grę. Ludzie ocierali się o siebie, dotykali, korytarze i drzwi miały określone wymiary. Przeistoczenie się w smoka czy jakiegoś mastodonta nie było możliwe.\nZerknąłem dyskretnie na odbicie windziarza. Stał za nami olbrzymi, pokryty mchem troll. Jakoś się nie zdziwiłem. Za to on zdziwił się wyraźnie i podejrzliwie łypał na nasze odbicia, bo w świecie, w którym każdy mógł być tym, czym tylko sobie wymarzył, nasze wizerunki nie uległy zmianie. Ja jedynie zapomniałem, że ostatnio logowałem się na wykładzie i nie zmieniłem ustawień. Komputer zwizualizował więc białą koszulę i staromodny, ekscentryczny krawat, sprytnie okrywając całość płaszczem, który teraz miałem na sobie.\nNiezupełnie umiem wytłumaczyć, dlaczego w wirtualu wyglądam tak, jak w realu. Jestem całkiem przystojny, ale daleko mi do ideału i znalazłoby się sporo do poprawienia. Nieraz kusiło mnie, by przejść biomodyfikacje (nie jestem szczególnie zamożny, ale dałbym radę odłożyć na to i owo). Zresztą kogo nie kusiło? Nie mówię zaraz o najmodniejszych radykalnych zmianach. Lecz kto z was z czystym sumieniem przyzna, że nie chciałby być choć trochę wyższy albo choć trochę szczuplejszy? Nie chciałby wygładzić tej czy tamtej zmarszczki, podciągnąć kącików ust, wyrównać zębów? Który z was nigdy nie myślał o wydłużeniu penisa? Która oparłaby się pokusie poprawienia piersi? Każdy ma jakieś kompleksy, każdy chce coś w sobie zmienić. A teraz za odpowiednią sumę można było zrobić z ciałem niemal wszystko. Ci, którzy nie mieli pieniędzy lub obawiali się radykalnych ingerencji, mogli realizować się w wirtualu. Czasem tak bardzo kochali swe awatary, że unikali realnego życia i w miarę możliwości pozostawali w sieci (większość z nich miała oczywiście tylko dostęp do zwykłego łącza, a ich ciała fizycznie pozostawały w łóżkach).\nBiorąc pod uwagę wszystkie możliwości, uważam, że najoryginalniejszym wyjściem jest… nie robić ze sobą nic. Nie będę wam wciskać, że chodzi mi tylko o oryginalność. W dużym stopniu pewnie i o przekorę. Ale tak do końca to sam nie wiem. Podejrzewam, że niechęć do poprawy wyglądu wiąże się u mnie z nadmierną dumą, a zmiana wizerunku w sieci dodatkowo z lękiem przed okazaniem słabości. Nawet jeśli nie do końca czuję się świetnie sam ze sobą, nie chciałbym, żeby inni o tym wiedzieli. Gdybym zbudował sobie jakiś cudowny awatar, to przy każdym spotkaniu w realu paliłbym się ze wstydu.\nOna miała bardzo zbliżone podejście do tych spraw. Inna rzecz, że właściwie niewiele mogłaby w sobie ulepszyć. Przeniosłem spojrzenie na jej odbicie. Nie wybrała sieciowej nakładki ubioru na tę okazję, ani nie pozostawiła niczego w pamięci. Komputer zatem domyślnie pobrał obraz z kamery i ustawił ubranie, jakie miała na sobie. Niewiele się zmieniła. Znikły niektóre znamiona z twarzy, piersi minimalnie się podniosły. Takie tam duperele. Ktoś, kto nie znał jej tak dobrze jak ja, nawet by się nie zorientował. Była piękna i wiedziała o tym. Nie musiała się ulepszać w sieci, a o biomodyfikacjach w jej przypadku nie było nawet sensu myśleć. Nie oparła się tylko jednej pokusie, będącej wyrazem jej fascynacji literackich – dała sobie zrobić szpiczaste elfie uszy. Wyglądały pięknie i bardzo jej pasowały. Jakoś jednak nie umiałem trzymać na wodzy wrednego charakteru i szydziłem z nich przy każdej okazji, dlatego w mojej obecności zasłaniała je zazwyczaj włosami. A jakie miała włosy! Nie było człowieka, który nie zwróciłby na nie uwagi. Rzucały się w oczy do tego stopnia, że gdyby nie atrakcyjność reszty ciała, stanowiłaby tylko dodatek do warkocza. Ale reszta była równie imponująca. Od ideału dzieliły ją tylko zbyt pełne uda i masywne łydki, które nadawały sylwetce trochę ciężkości. Podobały się za to facetom lubiącym solidniej zbudowane kobiety, zamiast anorektycznych wieszaków. Bez zdziwienia zauważyłem, że windziarz lustruje ją łakomym wzrokiem.\nOpuściliśmy windę i ruszyliśmy korytarzami przechodzącymi w mosty nad rzekami, przepaściami, w podziemne i podwodne tunele. Szliśmy długo poprzez fantazyjne przestrzenie, aż zacząłem momentami podejrzewać, że chodniki są bieżniami i tak naprawdę drepczemy w miejscu. Spotykaliśmy jednak innych drepczących w różne strony i to dodawało nadziei.\nNie będę wam przedstawiać półrealnego świata. W opisie to nie byłoby nic szczególnego – dokładnie to samo, co znany wszystkim wirtual, tyle że można go dotknąć, powąchać, polizać. Nie ma potrzeby opowiadać, jak przeszliśmy większą część drogi. Podejrzewam, że nikt tak naprawdę nie chciał nas zatrzymać. Bo i po co? Dwie muchy w pajęczej sieci same proszące o widzenie z pająkiem. Mówiąc pokrótce, wystarczyło nam trochę sprytu, trochę bezczelności. Czasami musiałem sięgnąć do głębszych pokładów elokwencji, czasami do wspomnianej już umiejętności działania ludziom na nerwy. Tłumaczyłem potrzebę wizyty, wyjaśniałem opóźnienie, pomstowałem na wysłanie przez technologicznego giganta ważnych dokumentów w przedpotopowych kopertach. Radziłem zakup żwawszych osiołków do przewozu poczty. Wpadałem w prawniczy żargon lub proszący ton zależnie od okoliczności. Nie było tak źle. Kilka razy musieliśmy poczekać dłużej niż godzinę. Pozwolono nam jednak skorzystać z toalety (kabina imitująca skocznię narciarską – niespecjalnie zabawne). Raz czy drugi poczęstowano kawą. Ktoś odebrał od nas płaszcze i plecaki. W każdym razie brnęliśmy do przodu.\nA ona dreptała przy mnie, cicha, gotowa skryć się pokornie w blasku potencjalnego męża. Piękna, inteligentna, zaradna, właściwie idealna, czyli posiadająca wystarczający pakiet, by odstraszyć od siebie większość mężczyzn. Takie jak ona dostawały zazwyczaj od życia jedynie towarzystwo dwudziestu kotów na starość. A jeśli miały szczęście, to po drodze do kociego przytułku, czekała je co najwyżej przyjaźń z tym czy innym gejem, odpornym na kobiecy urok. No chyba że zdarzał się cud, gwałcący prawa przyrody, i kobieta jedna na milion trafiła na mężczyznę jednego na milion. I żeby było jasne, ja tym facetem nie byłem.\nNie dziwiłem się, że – jak napisali w wezwaniu – osiągnęła nieprzyzwoicie wysoki wynik testu. Pewnie podeszła do niego szczerze, z całkowitym skupieniem i oddaniem, jak do wszystkiego, co robiła. Jak już mówiłem, nie wiadomo, jakie cechy brali pod uwagę. Co więcej, nie było nawet wiadomo, kiedy je badali, bo regularne testy były stałym elementem edukacji i życia zawodowego.\n– Dziwisz się, że cię nie wezwali – stwierdziła raczej, niż zapytała.\n– Nie, zastanawiam się tylko, co to był za test.\n– Wiesz, że to mógł być każdy. Mało ich pisaliśmy w życiu? Mogli przeanalizować wszystkie.\nMiała rację. Rządzili siecią. Mieli dostęp do wszystkiego. Myliła się jednak, sądząc, że dziwił mnie brak własnego wezwania, bo nigdy nie chciałem uczestniczyć w ich grze. Nie chodziło tylko o skojarzenia z zoo i słoikami formaliny, zwyczajnie nie znosiłem grzebania w głowie i rozwiązywania testów, zatem na wszystkie pytania starałem się udzielać drwiących odpowiedzi. Nie zawsze miewałem natchnienie, często więc wychodziły z tego najżałośniejsze głupoty, choć nie sądzę, żeby dali się na to nabrać. Już pierwszy lepszy psycholog rozpoznałby proste mechanizmy obronne. Nie byłem tylko pewien, co chroniłem: moją prywatność przed testującymi, czy prawdę o sobie przed sobą samym. W nieoficjalnych, niewystandaryzowanych testach, wypełnianych w domu na kolanie, osiągałem obłędne wyniki. I czułem się z tym na tyle dobrze, że nie chciałem ich weryfikować. Kosmitów chyba nie można było nabrać na kpiny. Jeśli byli choć w połowie takimi bogami, za jakich chcieli uchodzić, pewnie potrafili z czystej kartki ocenić poziom tego, co też tam badali. Najwyraźniej nie zostałem wezwany, bo nie byłem tak wybitny, jak mi się wydawało. Można uznać zatem, że ostatecznie skonfrontowałem się z rzeczywistością. I szczerze mówiąc – wisiało mi to.\n– Powinieneś dostać wezwanie i to się na pewno jeszcze okaże.\nOna i ta jej absolutna wiara we mnie! Może to właśnie była jej cecha szczególna? Intuicja. Umiejętność dostrzegania w ludziach pozytywów?\n– Może – odmruknąłem, nie chcąc ciągnąć tematu.\nŻeby było jasne, nie pojechałem z nią, żeby załapać się na krzywy ryj na jakieś dodatkowe badania. Nie miałem też ani nadziei, ani ochoty na ewentualne otwarcie wrót raju. Ona zresztą też chyba na to nie liczyła. Pojawiła się tu, bo została wezwana. A ja jej towarzyszyłem, bo chciałem, żeby dotarła na miejsce żywa, żeby już po dotarciu nie zabito jej za spóźnienie, żeby nie ponosiła odpowiedzialności za winę poczty i miała szansę być potraktowana jak ktoś, kto zgłasza się na wezwanie zgodnie z zasadami. Oczywiście nie łudziłem się, że moja obecność zdoła czemukolwiek zapobiec, gdyby sprawa faktycznie była z góry przegrana. Miałem jednak poczucie, że ze mną ma trochę większe szanse niż sama. Poza tym zwyczajnie nie zamierzałem zostawić jej w tym gównie. Nie myślcie, że było to bohaterstwo. Żaden tam ze mnie bohater. Po prostu nie miałem nic do stracenia.\nOd dłuższego czasu szliśmy w scenerii stylizowanej na zamczysko. Wzdłuż korytarza ciągnęły się kamienne ściany, kobierce, pochodnie, aż do wąskich, krętych schodów, które sugerowały, iż czeka nas wejście na wieżę. Rozpoczęliśmy wspinaczkę, lecz na pierwszym półpiętrze zagrodził nam drogę postawny mężczyzna. Nie dorównywał ogromem większości strażników, których tu spotkaliśmy, ale był całkiem wysoki i barczysty. Był również tak piękny, że od patrzenia na niego mogły rozboleć oczy. Silna, ale nieprzerysowana szczęka, złote włosy, spływające falami na ramiona, szafirowe oczy, pasujące barwą do kaftana. Wypisz, wymaluj, sir Lancelot w służbie jego królewskiej mości.\nPokonałem ostatnie stopnie i zatrzymałem się przed nim. Moja dama, której ze względów bezpieczeństwa nie puściłem przodem, stanęła tuż obok. Wtedy skłonił się lekko przed nią.\n– Witaj i ty, panie – na wszelki wypadek uderzyłem w ton stosowny do epoki i wyciągnąłem do niego dłoń.\nZawahał się, ale podał mi rękę, co było dobrym znakiem. Uścisk dłoni miał miękki, niebudzący respektu, niepasujący do wyniosłej postawy.\n– Dotarliście daleko – skrzyżował ręce na piersi – w tym miejscu musicie podjąć ostateczną decyzję. Jeśli chcecie iść dalej, musicie przystąpić do gry. Wiedzcie jednak, że przegrana oznacza śmierć.\nCały czas brałem na siebie rozmowy z ochroniarzami, tym razem odezwała się ona.\n– Pójdziemy dalej, jeśli pozwolisz.\n– W pani przypadku to zrozumiałe, bo nie ma pani nic do stracenia. Formalnie jest pani martwa, ale pan? – w jego tonie zabrzmiała irytująca nuta w stylu „a panu już dziękujemy”.\n– A ja jestem jej rycerzem w lśniącej zbroi na białym koniu. Tylko zaparkowałem go za rogiem – również skrzyżowałem ręce na piersi. Spod podwiniętych rękawów wyjrzały napięte przedramiona. Może nie były tak imponujące jak jego, ale za to prawdziwe.\nNie odrzekł nic. Odwrócił się na pięcie, ruszając schodami w górę. Poszliśmy za nim i po kilku zakrętasach wieży znaleźliśmy się w całkiem przytulnej sali. Ogień trzaskał na kominku, skórzane fotele rozstawione wokół niskiego stołu zachęcały do chwili relaksu. Nasz przewodnik skwapliwie skorzystał z tej możliwości, wskazując nam miejsca po przeciwnej stronie blatu.\n– Możecie wybrać dowolną grę.\nOdniosłem wrażenie, że jego głos nieco zadrżał, jakby mężczyzna był lekko zdyszany, choć pokonaliśmy zaledwie ze trzydzieści stopni w umiarkowanym tempie. Wspomniałem dziwną miękkość dłoni i nabrałem podejrzeń, że nasz gospodarz, skryty pod płaszczykiem awatara, może być otyły.\n– Wybieramy wyścigi, panie.\n– Nie ma takiej możliwości – odparł poirytowany.\n– Na pewno macie tu bieżnie, które mogą pomóc imitować bieg wokół dziedzińca – nie odpuszczałem, widząc, że zmagania fizyczne nie są mu na rękę. – Jeśli kosmiczny sprzęt nie jest tak doskonały, jak głoszą wieści, to może chociaż porządny rycerski pojedynek?\n– Nie ma takiej możliwości – powtórzył, wskazując na blat stołu, na którym ukazały się szachy, karty, Go, Gra Wiggina, agresywne transportery i masa różnych pudełek – do wyboru są tylko gry umysłowe.\nMoże mam nie najgorsze zdanie o własnej inteligencji, ale wiem, kiedy odpuścić. Mieliśmy do czynienia z intelektualistą, który pracował u obcych, a może nawet jednym z kosmitów. Tak czy siak nie miałem z nim szans.\n– Wybieram kółko i krzyżyk.\n– Liczyłem na coś bardziej ambitnego – tym razem był wyraźnie zniesmaczony.\n– Przykro mi panie, iż cię zawodzę, jednak w tych okolicznościach odpowiada mi gra dla idiotów.\nNie był idiotą, więc od razu zrozumiał. Wybrałem grę, w której nikt nie może wygrać, o ile obaj przeciwnicy są minimalnie rozgarnięci. Co za tym idzie, nikt nie może też przegrać, a on tylko taki warunek postawił. To przegrana oznaczała śmierć, zatem remis powinien pozwolić zachować życie.\n– Dobrze więc, rycerzu w lśniącej zbroi na białym koniu, będziesz miał swój pojedynek. Wyzywam cię. Wedle zwyczaju jednakże mam prawo wybrać reprezentanta.\nBez względu na to, na który zwyczaj się powoływał – na średniowieczne zasady czy reguły nałogowych graczy – taki obrót spraw przestał mi się podobać. Otoczenie rozmazało się, a gdy powróciło do poprzedniej ostrości, dalej siedzieliśmy w fotelach przy stole, ale zza pleców naszego rozmówcy znikła ściana z kominkiem. Sala powiększyła się o dużą, pozbawioną mebli powierzchnię, na jej środku, na gołych deskach stał rycerz w pełnej zbroi. No to było po mnie.\n– Wedle zwyczaju – usłyszałem jej spokojny głos – jeśli kogoś wyzywasz, panie, to on ma prawo wybrać broń.\nNadzieja wlała się we mnie wraz z uderzeniem adrenaliny. Nie zaprotestował, więc rozwiązałem i odrzuciłem na stół krawat, wstałem, wyrównałem oddech, rozluźniłem lekko mięśnie, skoncentrowałem się na przeciwniku.\n– Wybieram ręce i nogi. Żadnej broni.\nRycerz odwrócił głowę w stronę mocodawcy. Gdy ten wzruszył ramionami, wojak odrzucił z brzękiem miecz oraz tarczę. Czekałem na ciąg dalszy, ale najwyraźniej rycerz nie zamierzał robić niczego innego. Chciał przystąpić do walki wręcz w pełnej zbroi? Albo miał jakieś super wspomaganie, albo za dużo czasu spędzał łupiąc w gry komputerowe. Może to, co pokazywała sieć, nie było prawdziwą zbroją, ale skoro przed chwilą mieliśmy naparzać się mieczami zakładałem, że jakiś pancerz tam ma. A to znaczyło, że będzie powolny.\n– No dobrze, ustalmy jeszcze zasady… – Zrobiłem krok w jego stronę, nie wierząc, że nabierze się na ten stary uliczny numer, a on zrobił krok w moją. Wtedy skróciłem dystans i wyrżnąłem go kopnięciem w okolice żołądka. Kiedyś kopnąłbym w głowę, lecz cóż – starość nie radość. Normalnie po takim kopnięciu wyleciałby w powietrze, ale był za ciężki w tej swojej konserwie. Zwalił się na plecy mało widowiskowo i huknął potylicą w ziemię, aż zabrzęczało.\n– Poddajesz się paladynie level sto pięćdziesiąt? – Podszedłem do niego, wiedząc, że nawet jeśli nie jest ogłuszony upadkiem, to nie zdoła od razu poderwać się na nogi. Zgubiła mnie pycha. Skubaniec przetoczył się na bok i rąbnął mnie okutą rękawicą w kolano. Cios był mocny i celny. Tym razem ja zwaliłem się na deski, natychmiast przetaczając, by wyjść z jego zasięgu. Noga bolała paskudnie, ale wiedziałem, że zdołam wstać. Tym razem byłem zdecydowany roznieść go, nawet ryzykując, że zabiję. Trudno. Zasady były jasne – albo on albo ja.\n– Dość! – Nasz gospodarz zerwał się z fotela. – Remis!\n– Jaki remis? – warknąłem. – Ogłaszaj drugą rundę.\n– Wystarczy walki. – Stanął między nami. Paladyn za nim niezdarnie podniósł się z kolan. Najwyraźniej obaj zdążyli zorientować się, że nie spędziłem całego życia głosząc wykłady w wirtualnym garniturze i pod staromodnym krawatem. – Chciałeś się ścigać. Będziesz się ścigać. Wybierz dowolny dystans i rodzaj trasy. Stadion, góry, pustynia, co chcesz.\nBył wyraźnie zdenerwowany, ale to nie przeszkadzało mu szybko myśleć. Umiałem walczyć z rozwalonym kolanem, lecz nie nadawałem się do wyścigu. Pokuśtykałem do fotela i rozparłem się w nim z pogodnym uśmiechem. Lancelot patrzył na mnie, niczego nie rozumiejąc.\n– W porządku, niech będzie. Zgodzisz się jednak, panie, że i ja mam prawo wybrać reprezentanta.\nDalej nie rozumiał. Przerzucił spojrzenie na nią. Stłumiła uśmiech. Bo widzicie… zdaje się, że wspominałem o jej nogach? Rzecz w tym, że były masywne nie bez przyczyny. Mówi się czasem o powierzaniu losu w czyjeś ręce. Ja bym się na to nie zdecydował. Nie zawahałbym się jednak przed powierzeniem życia jej nogom.\nWyścig był farsą. Paladyn, po wyłuskaniu ze zbroi, okazał się smukłym wysportowanym mężczyzną (o ile nakładka wirtualna znów nie przekłamywała), nie miał jednak szans. Zdystansowała go na pierwszym okrążeniu, a każde kolejne było dla niego coraz bardziej upokarzające. Gospodarz przyjął porażkę z rezygnacją. Wykazał się nawet klasą, gratulując zwycięstwa, gdy komputer na powrót przeniósł nas do realiów zamkowej komnaty.\n– Możecie iść dalej, ale nie gwarantuję sukcesu. – Pochylił się i podniósł porzucony przez rycerza miecz. – Weź go. Może się jeszcze przydać.\nBez przekonania przyjąłem oręż i podreptaliśmy dalej. Bolało mnie kolano. Wiedziałem, że ona jest zmęczona po biegu, choć nie chce się do tego przyznać. Oboje byliśmy spragnieni i głodni. Miałem nadzieję, że nasza wędrówka nie potrwa już długo. Droga tym razem pięła się łagodnie pod górę, korytarz przestał nawiązywać do zamkowej scenerii. Właściwie stał się nijaki, tylko miałem wrażenie, że z każdym krokiem robi się ciemniejszy. Faktycznie, wkrótce zaczęło brakować światła. Nie było bardzo ciemno, ale lekki półmrok budził niepokój. Instynktownie przestaliśmy się odzywać i ostrożniej stawialiśmy kroki, jakby skradając się, by nie obudzić licha.\nA licho czekało tuż za zakrętem w postaci kilku zadziwiających stworzeń. Stały wzdłuż ścian niemal bez ruchu, tylko lekko się kołysząc. Nie było w ich ruchach żadnej synchronizacji, żadnego rytmu, jakby każda z istot słyszała inną muzykę. Nie umiałem stwierdzić, czy to ludzie. Miały ludzkie sylwetki o przesadnie cienkich, wydłużonych członkach. Ich naga skóra była zupełnie biała, odznaczały się na niej tylko czerwone wargi. Istoty nie miały oczu. Nie miały nawet oczodołów. Nie posiadały też uszu, a w każdym razie małżowin usznych, tylko przerażająco gładkie, białe twarze z nosami w zaniku i poprzecznym pęknięciem ust. Z tej odległości i w słabym świetle nie mogłem dostrzec wszystkich szczegółów. Słyszałem o modyfikacjach celowo tłumiących zmysły dla tych, co chcieli poświęcić się medytacjom, ale te stwory nie wyglądały na mędrców czy mnichów. Wydłużone palce zakończone pazurami zdawały się pasować do rozszarpywania ciał, a nie składania w modlitwie.\nNajwyraźniej jeszcze istoty nie zorientowały się, że nadeszliśmy. Mocniej ścisnąłem miecz. Mogłem spróbować ranić dwa najbliższe stwory, zanim pozostałe trzy się zorientują, a potem improwizować, wykorzystując zaskoczenie. Jednakże nie byłem pewien, czy atak jest słusznym rozwiązaniem. Wyglądały ohydnie, sprawiały wrażenie niebezpiecznych, niemniej faktycznie mogły być jakimiś celowo zdeformowanymi mędrcami. Tylko co robiły w tym ciemnym korytarzu? Spojrzałem na nią, bezradny. Wzruszyła ramionami, ale zerknęła na miecz i nieznacznie pokręciła głową. Wtedy przypomniałem sobie, że dał mi go człowiek, którego zadaniem było utrudnianie, a nie ułatwianie nam drogi. Pomstując w myślach na bolące kolano, przykucnąłem i położyłem miecz na posadzce. Na brzęk odkładanej stali istoty momentalnie znieruchomiały i jak zaprogramowane, zgodnym ruchem odwróciły głowy w naszym kierunku.\n– Dzień dobry – odezwała się tonem tak serdecznym, że aż mnie zatkało. Wiedziałem, iż ta kobieta posiada zdumiewającą umiejętność koncentrowania się na ludzkim wnętrzu, nie zwracając uwagi na powierzchowność, ale tym razem chyba przesadziła.\n– Staramy się dotrzeć do statku-matki – ciągnęła płynnie, bez cienia niepokoju. – Czy byliby państwo uprzejmi wskazać nam drogę?\nPytanie zabrzmiało tak absurdalnie, że może bym się roześmiał, gdyby nie dominujący strach. Tymczasem istoty zbliżyły się wolno, otaczając nas w nieregularnych podrygach. Z suchymi, obrzydliwymi trzaskami kręgosłupów zaczęły pochylać się nad nami i muskać pazurzastymi palcami nasze twarze. Nie otwierały ust, ale słyszałem niewyraźne szepty.\n– Gniew, przemoc, zgorzknienie… – wychwytywałem pojedyncze słowa ginące w świstach i szumie.\n– Dotarliście do statku-matki – odezwała się jedna z istot, tym razem poruszając wargami. A potem poczułem coś jakby uderzenie w głowę, silny ucisk na czole i skroniach. Wraz z nim pojawił się natłok cudzych myśli i zrozumienie. To już tu. Jej odpowiedź na wezwanie została zaakceptowana. Moja rola się kończy. Świat zawirował, straciłem równowagę i poleciałem do tyłu, lądując w skórzanym fotelu. Rozejrzałem się oszołomiony. Była to ta sama sala kominkowa, z której jakiś czas temu wyszliśmy. Ani śladu istot. Ani śladu jej. Nawet nie mieliśmy możliwości pożegnania. Przekaz był jednak jasny – ona dotarła, ja jestem zbędny i mogę wracać do domu.\nSiedziałem wyczerpany w fotelu, zastanawiając się, co dalej. Stwierdziłem, że właściwie nigdzie mi się nie śpieszy. Oparłem nogi na stole, skrzyżowałem ręce na piersi i nawet nie wiedziałem, kiedy zasnąłem.\nObudził mnie chłód. Nawet jeśli ogień w kominku nie był prawdziwy, to dostosował się do realiów i zgasł. Po drugiej stronie stołu w fotelu z czerwonej skóry siedział wielki, czarny facet. Twarz miał bez wyrazu, oczy skrył za przeciwsłonecznymi okularami. Uśmiechnąłem się. Ten, kto wybrał taki awatar, miał kiepskie poczucie humoru.\n– Ona nie potrafi podjąć decyzji – przeszedł od razu do rzeczy, a ja, nie wiedzieć czemu, od razu nabrałem pewności, że rozmawiam z jednym z nich. Czując, jak uśmiech spełza mi z twarzy, zdjąłem nogi ze stołu, bo jakoś tak nie wypadało…\n– Przykro mi, ale nie umiem pomóc – stwierdziłem z ostentacyjnym smutkiem, podejrzewając, do czego zmierza ta rozmowa.\n– Możesz. Oddaj nam ją!\n– Nie mogę oddać czegoś, co nie jest moje.\nZacisnął zęby. Potem wycedził:\n– Zatem ci ją odbiorę.\n– Nie możesz z tego samego powodu. Nie jest moja – rozłożyłem ręce w bezradnym geście. Odczekałem chwilę i oparłem dłonie na stole pochylając się ku niemu. – Zresztą wtedy nie byłoby gry, a wy lubicie grać.\nZamilkł na chwilę i świdrował mnie wzrokiem. Nie widziałem jego oczu zza ciemnych okularów, ale czułem siłę tego spojrzenia.\n– Dobrze. Zagrajmy więc ostatni raz. – Wyciągnął wielką dłoń, na której leżały dwie tabletki i powiedział dokładnie to, czego należało się spodziewać. – Jeśli połkniesz czerwoną, wrócicie razem do realu, a ja nie będę was już niepokoił. Jeśli niebieską – otworzy się przed wami pozaziemski wirtualny raj.\nBez zastanowienia zgarnąłem obie, wrzuciłem do ust i połknąłem. W tym miejscu wirtual synchronizował się z realem, więc – tak jak podejrzewałem – po zażyciu pigułek nic się nie stało. Tkwiliśmy w punkcie wyjścia. Mój rozmówca sapnął z irytacją.\n– Próbujesz zmusić mnie, bym tak czy inaczej zdecydował za nią – wyjaśniłem. – Nie zrobię tego.\n– Możemy spełnić twoje marzenia – najwyraźniej gra toczyła się dalej. Nadszedł czas na kuszenie.\n– Nie możecie. Ja nie mam marzeń.\n– Każdy czegoś pragnie.\n– Nie ja. Już nie.\n– Możemy ci zwrócić to, co straciłeś.\nNie dziwiło, że posiada moje szczegółowe dane i wie, co zaoferować.\n– Był już taki jeden, co wskrzeszał zmarłych i nawet zapowiedział, że powróci. Chyba nie jesteś jego wcieleniem?\n– Jeśli tak chcesz to nazwać, to jestem. Jestem… jesteśmy bogami. Możemy wszystko. Wszystko, co tu stworzymy, istnieje. Czego tylko zapragniesz – zobaczysz, usłyszysz, dotkniesz. Nasz świat jest ziszczeniem marzeń o zmartwychwstaniu – zrobił pauzę, by powrócić do sedna sprawy. – Możemy dokonać cudu. Wskrzesić z twoich wspomnień…\n– Nie wskrzesić – przerwałem. – Zaprojektować. – Nie było sensu ciągnąć tej dyskusji. – Kto nie żyje, ten nie żyje. Nie ma powrotu. Jeśli jesteś bogiem, to ja ateistą.\nTym razem porządnie się zezłościł i gwałtownie przechylił w fotelu.\n– Odbiorę ci wszystko – wyszeptał, a jego pozorny spokój podkreślał groźbę. Doszliśmy do kolejnego obowiązkowego etapu.\n– Proszę bardzo. Nie mam już niczego, na czym by mi zależało.\nNajwyraźniej zgodził się ze mną, bo sięgnął do innej pogróżki.\n– Mogę sprawić ci ból.\n– Tak, ale nie zrobisz tego. – Byłem już spokojny, bo wiedziałem, że mam rację. – Uważacie się za bogów. Kochacie gry. Rozstawiacie nas na swojej planszy, ale pozwalacie dokonywać wyborów. Wolna wola i te sprawy… Do niczego mnie nie zmusisz.\nMilczał. Oczywiście mógł uświadomić mi, że jestem w błędzie i przejść do spełniania gróźb, lecz znów zmienił taktykę.\n– Doprowadziliście wasz świat na skraj zniszczenia, my zaś możemy ocalić z niego to, co cenne, w tym i ją. Poza tym teraz jest, jak mawiacie, perłą wśród wieprzy, a wśród innych wezwanych – i tylko z nimi – ma szansę być szczęśliwa. Chcesz jej to odebrać?\n– Nie. Po prostu wybór nie należy do mnie.\n– Od lat wtrącasz się w jej życie. Nawet tu przyszedłeś z nią. Wybieraj!\n– Może i się wtrącam, ale są takie decyzje, które trzeba podjąć samodzielnie.\n– Zostań tu razem z nią. Czy nie po to przyszedłeś?\n– Nie. Chcę wracać. – Nawet jeśli wcześniej powątpiewałem w czystość własnych intencji, teraz doznałem niejakiej ulgi, uzyskując pewność.\n– Do czego chcesz wracać? Do pustego domu? – Cios był celny, lecz wbrew oczekiwaniom, mało bolesny. Tęsknota stała się już moim stanem naturalnym, a samotność nigdy mnie nie przerażała.\n– Tak, właśnie tego chcę.\nI wierzcie albo nie, powróciłem do domu. Przecież gdybym nie wrócił, nie mógłbym wam tego opowiedzieć.\nA ona w końcu podjęła decyzję. Nieistotne jaką. Ważne, że to był jej wybór.\nMożecie się ze mną nie zgadzać. Możecie chcieć poznać pełne zakończenie. Ale chyba wspominałem, że niekiedy działam ludziom na nerwy?\nmężczyzna, Dąbrowa Górnicza | 09.01.19, g. 17:09\nmężczyzna, 103 lata, Katowice | 09.01.19, g. 17:19\nBardzo ciekawe. Mocno nietypowe. Z tym, że do połowy mniej więcej czyta się strasznie ciężko, bo to niemal same infodumpy nie przedzielone dialogami czy jakąś szczątkową akcją. Za to zakończenie (a właściwie oba) pierwsza klasa.\nWidać, że słowem operujesz nad wyraz sprawnie, to mam wyjątkowo mało uwag:\n– “stalowo-szklana, prostokątna bryła” – bryła nie może być prostokątna, a tylko prostopadłościenna;\n– “mógł być tym, co tylko sobie wymarzył” – czym sobie wymarzył;\n– “Szliśmy dugo” – literówka;\nkażda z istot (…) Nie umiałem stwierdzić, czy byli to ludzie. Mieli ludzkie sylwetki” – sam sobie tu przeczysz: skoro to nie ludzie, a istoty, to “miały sylwetki”.\nBardzo interesujące! Gdyby przycisnął cię jakiś dobry redaktor, kazał ci tu coś przyciąć, a ówdzie dodać – mogłaby być prawdziwa perełka!\nmężczyzna, Poznań | 09.01.19, g. 20:18\nPeterze Bartonie, dziękuję, że zechciałeś poświęcić czas na przeczytanie. Choć mając jako alternatywę odgarnianie śniegu sam pewnie czytałbym choćby etykiety na butelkach ;)\nMiało być trochę oniryczno-deliryczno-surrealistyczne, więc Twoje skojarzenia mnie cieszą.\nA “Gry wojenne” przypomniałem sobie dopiero, kiedy do nich nawiązałeś (nawet emocje, jakie kiedyś wzbudziły). Kto wie czy właśnie stamtąd podświadomie nie podkradłem tego pomysłu.\nStaruchu, dziękuję za konstruktywne uwagi. Chyba racja, że trochę podmęczyłem bułę na początku. Niektórych takie opisy wciągają, innych (ze mną włącznie) – nudzą. Może trzeba było trochę lepiej wyważyć.\n“Prostokątna bryła” – ależ wtopiłem! ;)\n“Nie umiałem stwierdzić, czy byli to ludzie.” – idealnie wyłapałeś zdanie wtrącone już po napisaniu całości. Nie upilnowałem gramatyki przy ostatnim czytaniu.\nDzięki za małą lekcję pokory ;)\nkobieta, Łódź | 10.01.19, g. 02:00\nŚrodek trochę mi się dłużył – zapachniało opisem gry komputerowej – ale końcówka dużo wynagrodziła. Bohater mimo wszystko sympatyczny. Nie ma to jak szlachetny rycerz na białym koniu.\nPrzydałoby się, IMO, podzielić jakoś to opowiadanie. Jeśli nie na rozdziały, to chociaż pusta linijka między scenami. Dla higieny czytania, żeby czytelnik wiedział, kiedy może sobie zrobić kanapkę albo coś do picia.\nmężczyzna | 10.01.19, g. 02:22\nmężczyzna, Poznań | 10.01.19, g. 10:14\nFinklo, a jak już nie wróci po zjedzeniu tej kanapki? ;) Dziękuję za słuszną uwagę – już dzielę. Faktycznie będzie “higieniczniej”.\nWicked G – dzieki ;)\n(Nie wiem, czy to zgodne z zasadami portalu – przepraszam, jakby co – zedytowałem jeszcze i dodałem mały żarcik przy grach. Dopiero dziś pod prysznicem na niego wpadłem;))\nkobieta, Łódź | 10.01.19, g. 13:02\nWiesz, jest również ryzyko, że jednak będzie musiał przerwać na chwilę, a potem nie wróci, bo nie będzie pamiętał, na czym skończył. ;-)\nNiepisane zasady portalu mówią, że teksty konkursowe można edytować aż do terminu publikowania tekstów, a potem po ogłoszeniu wyników. Pozakonkursowe – zawsze.\nmężczyzna, Poznań | 10.01.19, g. 22:55\nDziękuje za wyjaśnienie. Idę zrobić kanapkę ;)\nkobieta | 15.01.19, g. 19:05\nTeraz na ich obiekty latające prawie nikt nie zwraca uwagi, choć do dziś nie wiemy, po co przylecieli.\nTak dla ścisłości – UFO to Unidentified Flying Object. Nie jego załoga.\nsami do nich przychodzimy. Jak my\nWidzę, o co Ci chodzi, ale "my" nie jest potrzebne – bez niego byłoby równie jasno.\nwcale nie przypominał kosmicznego doku statku-matki, a i tak nie zachęcał do wejścia.\nHmm. Czy ja wiem.\nPodłużność jest raczej w osi horyzontalnej.\nSzklane drzwi prowadziły nie tylko do ich siedziby,\nChmur? Ja napisałabym: do siedziby tamtych.\nwyrzucenie było opcją nader optymistyczną\nNie sądzę, żeby opcja mogła być optymistyczna.\nNależało zakładać i gorsze możliwości.\nChyba obeszłoby się bez tego zdania.\nRaczej: niestawienie się.\nprzed nami nie wydając\nPrzed nami, nie wydając. Za dużo w tym zdaniu imiesłowów, za to jest takie… zdyszane, jakby komuś dech zaparło na niezwykły widok, co liczę na plus.\njej nieodłączny kompan\nSzybko zrodziła się więc nowa moda\nTo "więc" trochę mi nie leży, ale to może być kwestia gustu.\nZaczęło się. "Rozpoczęło" nie może stać samo.\nśrodowiska, które nie musiały co miesiąc przeliczać drobniaków\nŚrodowiska liczą drobniaki?\nWzmacniacze – czy wzmocnienia?\nzwierząt lub wymyślonych stworzeń\nAle wymyślone stwory to też zasadniczo zwierzęta. Może: zwierząt prawdziwych i fikcyjnych?\nwspomaganie wzrostu, rozrostu\nstale istniało wiele ograniczeń\nJeśli istniało stale, to nie zanikało. Lepiej: nadal.\nAnglicyzm – ale ujdzie.\nLepiej brzmi: Na szczęście. Ponadto – zdecyduj, czy bardzo się wyróżniają, czy mogą się jednak wtopić w tłum.\nNie oglądałem się\nGdybyś dał "nie patrzyłem przez ramię", uniknąłbyś "się".\nw myśl zasady mówiącej, że\nTo bym wycięła i zastąpiła myślnikiem. Less is more.\nCzy sklep wita sprzedawcami?\noszacował nas bardziej wnikliwie\nMusiałam sprawdzić, czy to nie oksymoron. Okazuje się, że nie, ale trochę tak wygląda.\nZmierzyłem go wzrokiem kwitując spokojem\nPrzecinki: zmierzyłem go wzrokiem, kwitując spokojem. Poza tym trochę nieładny schemat zdania.\nnie speszyło mnie ani, nie pozbawiło\nPeleryna doktora Strange'a? :D\nNie mogłem widzieć\nTroszkę anglicyzm. Znośny, ale zwykle mówi się "nie zobaczyłem".\nniezwiązanych służbowo z nimi\nHmm. Może gdybyś pisał zaimki odnoszące się do nich dużą literą… chociaż nie wiem. Tak pomyślałam.\nCzemu "ewentualne"? Poza tym powtarza się dźwięk (trochę dalej jest "idealne").\nPo polsku lepiej to załatwić grupą: wytwór komputera.\nNie będziemy wiedzieć\nMój mózg uparcie próbuje przeczytać "wiedzieli".\nchoć słowo „naprawdę” pewnie zmieniło już dla nich znaczenie\nOfftop filozoficzny – w jaki sposób? Prawdą jest powiedzieć o tym, co jest, że jest, a o tym, czego nie ma, że go nie ma. Nawet w najgłębszym mateczniku dżungli Meinonga :P\nWchodziliśmy do strefy, gdzie mieliśmy poruszać się rzeczywiście\nwirtualna czekolada z niewyjaśnionych przyczyn też potrafi pójść w biodra\nW tym świecie kiedy tańczysz\nW tym świecie, kiedy tańczysz.\nJa napisałabym: zdecydowany.\ntysiącami wysyłali do ich wieżowców prośby o zatrudnienie z kilogramami\nByło to całkiem zrozumiałe, bo kto by nie chciał żyć w świecie, który będzie do niego dostrojony?\nOo, obserwacja! Plus!\nNie słyszałem też o kimś takim.\nRaczej o nikim takim – w polszczyźnie mamy podwójne przeczenia.\nZa to o tych, którzy nie wrócili słyszało się nie raz.\nZa to o tych, którzy nie wrócili, słyszało się nieraz.\nim byli wszyscy wybrani\nTo bym wycięła, rozmywa (choć niewiele masz takich niepotrzebnych fragmentów).\ngłosiła, że byli\nŻe są (c.t.).\nzamieniła wiarę w Niebo po śmierci na niebo w kosmosie\nSmutne, ale wiarygodne.\nZresztą co wam\nZresztą, co wam.\npłynną szklaną taflę\nPłynną? I raczej taflę szkła.\nPrzeistoczenie się więc w smoka\nZnowu to "więc" trochę nie takie. Może: Dlatego przeistoczenie… ?\nJa jedynie zapomniałem\nChyba jednak "płaszczem, który miałem na sobie".\ndodatek do warkocza\nJak warkoczem ukryć uszy? Chyba, że takim bardzo luźnym.\nSzliśmy długo mijając\nSzliśmy długo, mijając.\nfantazyjne miejsca i krajobrazy\nNie ma potrzeby też, by opowiadać,\nSkładnia: Nie ma też potrzeby opowiadać…\nże nikt nie chciał nas naprawdę zatrzymać\nRaczej: że nikt tak naprawdę nie chciał nas zatrzymać.\nRadziłem zakup bardziej żwawych osiołków do przewozu poczty.\nposiadająca wystarczający pakiet\nPowtarza się dźwięk. Sama nie wiem, jak to poprawić, poza tym, że “posiadać” jest pretensjonalne.\nNo chyba że zdarzał się cud\nNo, chyba, że zdarzył się cud.\nwszystkiego co robiła\nWszystkiego, co robiła.\nnie wiadomo jakie cechy\nNie wiadomo, jakie cechy.\nMyliła się jednak sądząc\nMyliła się jednak, sądząc.\nbrak własnego wezwania\nSam się nie wezwał. Brak wezwania dla mnie.\nnie chciałem ich weryfikować z rzeczywistością.\nPo prostu: weryfikować. W tym słowie "rzeczywistość" jest już zawarta.\npewnie potrafili z czystej kartki ocenić poziom tego, co też tam badali.\nOfftop filozoficzny – wątpliwe. I w Paryżu nie zrobią z owsa ryżu.\nodmruknąłem nie chcąc\nOdmruknąłem, nie chcąc.\nnie pojechałem z nią, żeby\nMoże być, ale byłoby jaśniej tak: nie pojechałem z nią po to, żeby.\nWypisz wymaluj sir\nWypisz, wymaluj, sir.\npo kilku zakrętasach wieży\nnie odpuszczałem widząc\nNie odpuszczałem, widząc.\nWiem, kiedy. Powtarzasz "odpuścić" – chyba nie celowo. I "dowolna gra" powinna obejmować też te fizyczne, ale w końcu to kasyno ma przewagę.\nNie mieliśmy przegrać, by zachować życie.\nCoś tu się pogubiło. O co chodzi?\nDobrze więc rycerzu\nDobrze więc, rycerzu.\nWedle zwyczaju wszak mam prawo\ngdy powróciło do poprzedniej ostrości dalej siedzieliśmy\nGdy powróciło do poprzedniej ostrości, dalej siedzieliśmy.\ndużą pozbawioną mebli powierzchnię\nDużą, pozbawioną mebli powierzchnię. Coś mi ta powierzchnia nie ryksztosuje.\nNo to było po mnie.\nNo, to było po mnie.\nrozluźniłem lekko mięśnie\nto, co pokazywała sieć nie było\nTo, co pokazywała sieć, nie było.\nkrok w jego stronę nie wierząc\nKrok w jego stronę, nie wierząc.\nwyrżnąłem go kopnięciem\nNie wiem, czy tak można.\nw ziemię aż zabrzęczało.\nW ziemię, aż zabrzęczało.\nWtedy zgubiła mnie pycha.\n"Wtedy" jest zbędne – jasne z kontekstu.\nJak to – okutą?\nnami. Paladyn za jego plecami\nWykłady się wygłasza, głosi się kazania.\npatrzył na mnie nie rozumiejąc.\nPatrzył na mnie, niczego nie rozumiejąc.\n"Delikatny" ma konotacje niewłaściwe w tym miejscu.\nNie umiałem stwierdzić\nczy byli to ludzie\nCzy są (c.t.).\nnie mogłem dostrzec szczegółów\nAle je opisałeś?\nzdawały się pasować\nSpojrzałem na nią bezradny\nDałabym przecinek: Spojrzałem na nią, bezradny.\nNa brzęk odkładanej stali\nZa dużo "na". Może: słysząc brzęk?\nciągnęła płynnie bez cienia niepokoju\nCiągnęła płynnie, bez cienia niepokoju. Powtarza się dźwięk ("ci").\nDominujący nad czym?\nzbliżyły się wolno, otaczając nas w nieregularnych podrygach\nW podrygach chyba się zbliżyły?\nuderzenie w głowę, silny ucisk\nMoże lepiej zabrzmiałoby: przyjęta.\npoleciałem do tyłu lądując\nPoleciałem do tyłu, lądując – ale to nie są czynności jednoczesne. Najpierw poleciał, potem wylądował.\nzastanawiając się co dalej\nZastanawiając się, co dalej.\nCzy gest może być bezradny?\nOfftop filozoficzny – terefere :D\nsię zezłościł i gwałtownie przechylił\nCzynność fizyczna i emocjonalna zbite w jedno zdanie – lepiej nie.\na jego pozorny spokój podkreślał groźbę.\nNie tłumacz tego, tylko pokaż.\nkolejnego obowiązkowego etapu\nWystarczy: kolejnego etapu.\nWolna wola i te sprawy\nHmm. Grać można też z komputerem. W żywym przeciwniku cenna jest właśnie nieprzewidywalność. O tym myślałeś?\nJa akurat się zgadzam.\nPodoba mi się Twoja wizja i Twoi bohaterowie. Sposób jej przekazania też jest niczego sobie – klarowny, logiczny i jasny, ale bez łopaty (w kwestiach dużych, w drobiazgach zaznaczałam). Zdecydowanie dobrze się zapowiadasz.\nmężczyzna, 33 lata, Gdańsk | 15.01.19, g. 20:20\nPoczątek do połowy straszy infodumpami. Mnie to nie przeraża, ale są tacy, co mogą nie łykać takich dawek. Z drugiej strony opisujesz je ciekawie pod względem narracji, a to mnie dla przykładu wciąga.\nAle potem rozkręcasz tekst, dajesz bardzo ciekawe wyzwania bohaterom, a na koniec serwujesz interesujące zakończenie. Ta połowa jest zdecydowanie lepsza i choćby za nią należy się klik :)\nPodsumowując: nierówny, ale bardzo interesujący koncert fajerwerków. Mi przypadł do gustu :)\nNatomiast na nierówności techniczne chwytaj przydatne linki:\nmężczyzna, Poznań | 15.01.19, g. 23:18\nNoWhereMan – dziękuję za opinię. I za to, że udało Ci się dotrzeć do drugiej połowy ;).\nCzęść linków już przejrzałem, ale dzięki za resztę, w weekend sobie na spokojnie poczytam.\nTarnino, dziękuję bardzo, że znalazłaś czas i pokłady dobrej woli, by aż tak dokładnie przejrzeć mój tekst (nawet przecinki!). Doceniam, chylę głowę z szacunkiem i wdzięcznością. Część uwag wprowadziłem, a opowiadanie dzięki nim zyskuje (wprowadzam zmiany tuż przed północą, zmieniając Kopciuszka w księżniczkę*). Poniżej wyjaśniam te miejsca, które zdecydowałem się zostawić w poprzednim kształcie.\nNie sądzę, żeby opcja mogła być optymistyczna. – To jedna z możliwości, może być optymistyczna, pesymistyczna, pewnie też neutralna. Chyba, że wątpliwość dotyczy tego, że optymizm to cecha ludzka. To też jest moim zdaniem ok – taki narracyjny hypallage. Narrator przenosi własny pesymizm na ewentualne możliwości.\njej nieodłączny kompan – Forsy? – tak, celowa personifikacja, narracja jest stylizowana na przekaz mówiony, myślę więc, że można dopuścić skróty myślowe\nśrodowiska, które nie musiały co miesiąc przeliczać drobniaków – Środowiska liczą drobniaki? (Tak, zamierzona synekdocha)\nwitające holosprzedawcami – Czy sklep wita sprzedawcami? – Tak, ponownie celowy hypallage (nie sklep wita ale jego właściciel, czy ktoś tam)\nHmm. Może gdybyś pisał zaimki odnoszące się do nich dużą literą… chociaż nie wiem. Tak pomyślałam. – Też tak pomyślałem. I też nie wiem… Z jednej strony łatwiej uniknąć pozornych gramatycznych niejasności, z drugiej jakoś pretensjonalnie. Nie wiem…\nJa jedynie zapomniałem – Czemu "jedynie"? – Bo jego wizerunek nie uległ zmianie poza tym krawatem i koszulą z konferencji.\nNo, chyba, że zdarzył się cud. – Tutaj „chyba że” jest połączeniem wyrazowym, zatem przecinek wyjątkowo nie przed „że”, a przed całością.\npewnie potrafili z czystej kartki ocenić poziom tego, co też tam badali. – Offtop filozoficzny – wątpliwe. I w Paryżu nie zrobią z owsa ryżu. – wiadomo, że ironia ;)\npo kilku zakrętasach wieży – Wieża zakręca? – zakręcają schody, które są we wieży (hypallage)\nnie najgorsze – Łącznie. – stopniowanie, więc chyba jednak nie\nNie mieliśmy przegrać, by zachować życie. – Coś tu się pogubiło. O co chodzi? – Zmieniłem na: „To przegrana oznaczała śmierć, zatem remis powinien pozwolić zachować życie.” (i teraz „po-po” no trudno)\nWedle zwyczaju wszak mam prawo – Wszak? – Tak, wejście w realia epoki ;)\nNo to było po mnie. – No, to było po mnie. – W tym przypadku widzę to na jednym oddechu, bez pauz.\nrozluźniłem lekko mięśnie – Lekko? – Tak, tak się robi przed walką. Za mocno = za wolna reakcja. Za słabo/znaczne napięcie = jeszcze wolniejsza reakcja.\nokutą rękawicą – Jak to – okutą? – okutą metalem, w sensie, że nie w pełni metalową, taką do walki na lżejsze miecze\ngłosząc wykłady – Wykłady się wygłasza, głosi się kazania. – ironia, narrator jest narcyzem, lubi „głosić” (chociaż faktycznie to może wyglądać jak błąd, to jednak zostawię)\ndominujący strach – Dominujący nad czym? – nad innymi odczuciami\nbezradnym geście – Czy gest może być bezradny? – Chyba tak, jak bezradne rozłożenie rąk albo wzruszenie ramionami.\nkolejnego obowiązkowego etapu – Wystarczy: kolejnego etapu. – Właściwie zgoda. Tu się wcześniej wahałem, ale zdecydowałem się jednak na łopatologię ;)\nWolna wola i te sprawy – Hmm. Grać można też z komputerem. W żywym przeciwniku cenna jest właśnie nieprzewidywalność. O tym myślałeś? – Myślałem. Gdyby nie niedocenianie wolnej woli, dopuszczającej nieprzewidywalność i to, że coś pójdzie nie po Ich myśli, nie pozwoliliby mu odejść.\nMożecie się ze mną nie zgadzać. – Ja akurat się zgadzam. – Miło ;)\n*szit ;) To chyba było w bajce odwrotnie ;)\nmężczyzna, 7978 lat, Kraków | 16.01.19, g. 09:50\nZa dużo pustego gawędziarstwa na początku – idziemy, gadamy, idziemy, gadamy, winda, gadamy. Nie dzieje się nic. W tym czasie zdążyłem już wypić kawę, zjeść bułkę, pogadać ze współpracownikami, a ona nadal nie opuszczała korytarza/windy.\nChodzi mi o to, że ludzie czytają, by przeżyć to, co dzieje się w tekście. Natrafiwszy fragment o bieganiu, aktywowane są te same fragmenty, które pracują podczas prawdziwego biegania – mózg wirtualizuje to wszystko, więc niejako żyje “wirtualem” i fantazją tak samo, jak prawdziwymi doznaniami. Szkoda więc, że zacząłes od stawiania zapory z tekstu, która dość skutecznie zatrzymać może co bardziej niecierpliwych czytelników. Jest taka zasada – "pokazuj, nie mów" – zgodnie z którą opowieść powinna toczyć się przez akcję, a narracja bohatera raczej ją uzupełniać.\nDalsze części tekstu jak najbardziej na plus. U Ciebie jest zdecydowanie więcej VR-u, niż snów i zwichrowanej psychiki. Ale opowiadanie stoi klimatem, dziwnym niepokojem, delirium, zdecydowanie fajnie zamazałeś granicę realu i wirtualu. Końcówka nietypowa, mi się podobało – szczególnie pewien szczątkowy nihilizm narratora, zmęczenie całą sprawą i taka zwykła ludzka upartość.\nWinszuję pomysłu i fantazji, ale… ech, gdybyś tylko inaczej poprowadził ten początek.\nmężczyzna, Poznań | 16.01.19, g. 10:21\nStn dzięki za wizytę i uwagi :)\nkobieta, Kraków | 16.01.19, g. 10:39\nMelduję, że na razie utknęłam w infodumpach, zwłaszcza że VR itepe to nie moja bajka. Ale zachęcona komentarzem i bibliotecznym zgłoszeniem stn postaram się dotrzeć do końca, żeby sprawdzić, czy rzeczywiście po kilku akapitach coś się zaczyna dziać :)\nmężczyzna, Poznań | 16.01.19, g. 11:15\nDrakaino trzymam kciuki za Twą cierpliwość;) Po początkowych komentarzach zastanawiałem się czy i gdzie by trochę przerobić lub przyciąć. Jednak zrezygnowałem w obawie o zepsucie całego zamysłu. Narracja jest prowadzona z punktu widzenia człowieka zmęczonego. Jeśli czytelnik nie poczuje odrobiny tego zmęczenia, może zignorować też wydźwięk końcówki (o ile do niej dotrze, jako i bohaterowie do celu;)).\nkobieta | 17.01.19, g. 07:14\nTarnino, dziękuję bardzo\nAleż proszę :) i odpowiadam, gdzie potrzeba:\nTo jedna z możliwości, może być optymistyczna, pesymistyczna, pewnie też neutralna.\nNo, właśnie tej kolokacji nie jestem pewna. Czy jest na sali Bralczyk?\nBo jego wizerunek nie uległ zmianie poza tym krawatem i koszulą z konferencji.\nJak wyżej – zgrzytająca kolokacja.\nstopniowanie, więc chyba jednak nie\nPWN przyznaje Ci rację.\nWszak? – Tak, wejście w realia epoki ;)\nTo dobrze, ale chodziło mi o znaczenie. "Wszak" to takie "przecież" i to mi nie pasowało.\nLekko? – Tak, tak się robi przed walką.\nBardzo możliwe, ale znowu nie zagrała mi kolokacja.\nokutą metalem, w sensie, że nie w pełni metalową, taką do walki na lżejsze miecze\nNie wiem, jak to się nazywa, ale na pewno nie tak.\nDominujący nad czym? – nad innymi odczuciami\nTrzeba zaznaczyć, nad czym on dominuje.\nCzy gest może być bezradny? – Chyba tak, jak bezradne rozłożenie rąk albo wzruszenie ramionami.\nChyba nie, bo nie jest osobą :P\nmężczyzna, Poznań | 18.01.19, g. 19:20\nTarnino, dziękuję raz jeszcze.\nTego “bezradnego gestu” jestem pewien (coś mój narrator lubi hypallage). Bezradność mówiącego przenosi się na jego gest, w związku z czym gest uzyskuje cechę, której normalnie mieć nie powinien (jak szybkie picie kawy przenosi się na kawę i otrzymujemy szybką kawkę).\nCo do reszty, to teraz chyba nie można wprowadzać zmian, ale uwagi przydadzą się mi na przyszłość (po rozstrzygnięciu konkursu?).\nkobieta | 18.01.19, g. 20:04\notrzymujemy szybką kawkę\nHmm. To jest argument, ale wywołuje u mnie podobne odczucie, jak McTaggarta argument o nieistnieniu czasu – wiem, że coś tu jest nie tak, tylko nie wiem, co. Wcale niełatwo wpaść na to, co skopał McTaggart, i wcale nie jestem pewna, czy zrobiłam to dobrze.\nNo, trudno, wszechświat od tego nie imploduje, nie?\nmężczyzna, Poznań | 18.01.19, g. 20:24\n“No, trudno, wszechświat od tego nie imploduje, nie?” – oby ;)\nkobieta, Łódź | 19.01.19, g. 00:53\nOd chwili gdy przystąpiłam do lektury, miałam wrażenie, że obserwuję jakąś grę. Nie spodobało mi się to, bo na grach się nie znam i pewnie nigdy ich nie polubię. Mam jednak zwyczaj kończyć zaczęte opowiadania, więc brnęłam przez początkowe akapity i ani się spostrzegłam, a Twoje Wezwanie, Marcinie, wciągnęło mnie na tyle, że nagle zorientowałam się, że czytam je z coraz większą ciekawością. Co tu dużo mówić, zainteresowanie nie opuściło mnie aż do bardzo satysfakcjonującego końca. :)\nNie mogę też nie zauważyć, że opowiadanie jest napisane bardzo porządnie i zasługuje na miejsce w Bibliotece. :)\n…a jego kark wydał klasyczne chrupnięcie. –> Kark to tylna część szyi, kark nie chrupie. Chrupnąć mogą chyba kręgi szyjne.\nmężczyzna, Poznań | 19.01.19, g. 14:25\nRegulatorzy, dziękuję za komentarz i decydujący punkt przenoszący mnie do biblioteki (dopiero ogarnąłem, że niektórzy inni komentujący też mi coś przyznawali – dzięki!).\nOgólnie w opowiadaniu (między innymi) cały czas chodzi o granie (życiem, o życie, losem…) zatem całość celowo przypomina grę. Sam też nie jestem wielkim fanem, ale zakładam, że sporo osób lubi takie klimaty.\nCo do karku to oczywiście masz rację. Posłużyłem się rozumieniem potocznym nawiązującym też do tego, że na przerośniętych facetów mówi się “karki”, lecz faktycznie z punktu widzenia medycyny średni oto wypadło ;)\nkobieta, Łódź | 19.01.19, g. 15:17\nNo cóż, Marcinie, napisałeś opowiadanie, którego początek czytałam bez entuzjazmu, a które w miarę rozwoju akcji zdołało mnie nie tylko zainteresować, ale zaintrygować i przykuć uwagę. Nie mogłam nie kliknąć. ;)\nUdany debiut masz za sobą, mam nadzieję, że Twoje przyszłe opowiadania będą równie zajmujące i dobrze napisane. ;)\nmężczyzna, Kraków | 20.01.19, g. 17:47\nJeśli jesteś bogiem, to ja ateistą.\nPoprawiłeś mi tym tekstem wieczorny humor :)\nPoza tym, opowiadanie bardzo mi się podobało. Nie odczułem też żadnego, początkowego natłoku informacji. Jak dla mnie, tematykę VR opisałeś plastycznie i z pomysłem. Ogólnie, całe opowiadanie jest świetnym pomysłem.\nZ mojej strony, jedna tylko porada:\n…nawet przez szprycowanie końskimi sterydami, zresztą sterydy dawno wyszły z mody.\nZapewniam Cię, że ewentualny nieposiadający szyi czytelnik, uśmiechnie się drwiąco po przeczytaniu tego zdania. Bo to trochę tak, jakby mocą pierdzącej poduszki, chcieć zaimponować mieszkańcowi Hiroszimy. Zmieniłbym na: …szprycowanie końskimi dawkami sterydów, (..) To już ujdzie.\nReasumując, gratuluję świetnego tekstu.\nkobieta, Warszawa | 20.01.19, g. 23:15\nBohater towarzyszy koleżance, która dostała jakieś wezwanie – nie wiadomo, jakie, ale wiadomo, że jak się nie zgłosi, to umrze. Ok. Idą do miejsca, do którego praktycznie nie można się dostać – wchodzą bez większego problemu. Na tej samej zasadzie pokonują kolejne piętra – nie wiem, w czym tkwi owa trudność. Dostają się tam, gdzie chcieli, pani dokonuje jakiegoś wyboru. Nie przeszkadza mi, że nie jest jasno powiedziane, jakiego. I zostaję z pytaniem: o co chodziło?\nWidocznie mi coś umknęło, bo widzę, że sporo osób poczuło się zainteresowanych.\nW paru miejscach wpadły mi w oko przecinki, ale nie zaznaczyłam tego od razu, więc tak mniej więcej:\nWyglądał jak jeden z wielu nowoczesnych wieżowców, jak stalowo-szklana[-,] bryła, której górne piętra ginęły w chmurach.\nZa to o tych, którzy nie wrócili[+,] słyszało się nieraz.\nstwierdziłem ze smutkiem, choć podejrzewałem[+,] do czego zmierza ta rozmowa.\nAle czytało się całkiem nieźle :)\nmężczyzna, Poznań | 21.01.19, g. 21:34\nMitrze, cieszę się, że Ci się podobało. I nie dziwię, że się nie zmęczyłeś, bo Twój tekst sugeruje, iż lubisz opisy świata przedstawionego. Odniosłem też wrażenie, że takie budowanie świata przychodzi Ci z łatwością (jak te opisy „serduszka”), czego akurat trochę zazdroszczę, bo sam się męczę pisząc i czytając o przestrzeni, przedmiotach, itp. Postacie to co innego ;)\nDzięki za „końskie dawki” – dowód na to, że każde opowiadanie można poprawiać w nieskończoność.\nAnet dziękuję za opinię (i przecinki ;)). Początkowo chciałem wyjaśniać, ale potem ugryzłem się w klawiaturę – opowiadanie powinno bronić się samo, a autor (raczej) nie interpretować i zostawić to czytelnikom. Cieszę się, że mimo wszystko czytało Ci się całkiem nieźle ;)\nkobieta, Katowice | 30.01.19, g. 17:53\nniestety, mam jak Anet – nie zachwyciło i mam wrażenie, że umknęło mi coś, co dostrzegli inni, więc nie będę zbyt marudzić , chyba, że masz ochotę podrzucić swoją interpretację – to wtedy się dowiem, czy to ja zaziemniaczyłam, czy nie zagrało coś innego ^^\ni jestem pod wrażeniem konsekwentnego przedzierania się przez teksty konkursowe ;)\nmężczyzna, Poznań | 31.01.19, g. 17:33\nWybranietz (Wybrańtze? Nie mam pojęcia, jak to odmienić), dziękuję za lekturę i komentarz. Też prowokujący, bo ponownie (jak z Anet) już zacząłem pisać wyjaśnienie. Jednak nie. Sądzę, że moment, w którym autor zaczyna interpretować własny tekst jest chwilą, w której odbiera możliwość czytelnikom, by uczynili go własnym. Odkryli po swojemu (jestem ze starej szkoły Ingardena, wyznającej współtworzenie dzieła literackiego przez czytelnika). Będę zatem konsekwentnie milczał. Ale… żeby nie było, że tak tylko gadam, bo nie miałem żadnej własnej koncepcji, tylko sobie pisałem, co mi tam się akurat uplotło, to – jeśli masz ochotę – mogę Ci skrobnąć własną interpretację na priv (jeśli uznasz, że szkoda czasu i zachodu – to ok, żadna obraza, w końcu nie nad każdym przeczytanym opowiadaniem trzeba się pochylać:)).\nCo do przedzierania – ano walczę dzielnie :) Trzeba wiedzieć co u konkurencji!\nA poważnie, to jest to bardzo fajne doświadczenie. Takie czytanie tekstów, po których kompletnie nie wiadomo czego się spodziewać. Odświeżające.\nkobieta, Katowice | 31.01.19, g. 18:06\nOdmiana dowolna, doceniam kreatywność ^^\nA interpretację podeślij, chętnie się zapoznam ;)\nmężczyzna, Poznań | 01.02.19, g. 00:01\nNo to wedle życzenia – poszło :)\nNie postrzegam tej interpretacji jako prawidłowej czy jedynej słusznej. Wyłuszczyłem tylko, co mi przyświecało, kiedy pisałem (celowo niejasny) tekst. Na pewno nie da się też idealnie tak poskładać całości, jak ją Ci wypisałem, zakładam, że czytający będą wyłapywać tylko pojedyncze aspekty. A jeśli jakiś czytelnik znajdzie w tekście coś zupełnie innego, niż założyłem (przefiltruje go trochę przez siebie) to tym lepiej.\nmężczyzna, 30 lat, Żory | 05.02.19, g. 17:16\nBardzo dobry tekst. Zakończenie mnie pasuje, jest bardzo satysfakcjonująco niesatysfakcjonujące. Ciekawe zarówno postacie, jak i enigmatyczny świat przedstawiony.\nmężczyzna, Poznań | 06.02.19, g. 00:08\nZygfrydzie89, dziękuję za doczytanie do niesatysfakcjonującego zakończenia i satysfakcjonujący komentarz ;)\nmężczyzna, 39 lat, Gdańsk | 08.02.19, g. 18:19\nPrzyszedłem tu pałając chęcią okrutnej zemsty. Nno ale to jest niestety całkiem fajne! Po pierwsze, wciąga. Po drugie – podoba mi się nastawienie głównego bohatera do świata. Co mi nie gra? Chyba początek. Wstęp mnie zniechecił do dalszego czytania, jednak zemsta, to zemsta i nie mogłem odpuścić. Zakończenie natomiast – świetne, bo wedlug mnie pasuje do tego bohatera. Dzięki, dobre to było.\nmężczyzna, 22 lata, Biała Podlaska | 09.02.19, g. 09:48\nmężczyzna, Poznań | 09.02.19, g. 11:11\nSzandeku, dzięki za wizytę.\nŁosiocie (?), “niestety całkiem fajne!” – to mnie rozwaliło. Chyba najlepsza możliwa recenzja :)\nTrochę czekałem na tę okrutną, krwawą zemstę, ale miałem prawo z Twojego tekstu i komentarzy ostrożnie wnioskować, że podzielasz moje złośliwe poczucie humoru i akurat Tobie opowiadanie się spodoba. Toteż spałem spokojnie ;)\nmężczyzna, Gdańsk | 09.02.19, g. 15:57\nInteresujący tekst, Marcinie, chociaż nie pozbawiony wad. Największą jest upchnięcie pomysłu w tej ilości znaków. Stworzyłeś ciekawy świat, ale przez to tekst w dużej mierze jest, może nie dosłownym, ale jednak infodumpem. I trochę irytująca jest ta narracja nijakiego gościa, jak starasz się przedstawić głównego bohatera, a jednocześnie wszystko wiedzącego. Chyba więcej nawet niż ludzie i kosmici razem wzięci. Trochę mnie to irytowało.\nPoza tym, to świetny materiał na coś większego. Masz lekką rękę do pisania, dopracowany pomysł, imponujący wręcz w niektórych miejscach dojrzałością i wizją przyszłości. Powiem Ci, że czytało mi się to dużo lepiej, niż na przykład Future Głuchowskiego. Gdzie główny bohater żył w roku 2399 bodajże, a miał mentalność porucznika Borewicza. U Ciebie nie jest może doskonale, ale znacznie lepiej, z mentalnością, pewnym pogodzeniem się z faktami. I to bardzo mi się podobało.\nMyślę tylko, że wskoczyłeś za wysoko, jeśli chodzi o opowiadanie na 40 tys. znaków. Co nie zmienia faktu, że to kawał dobrej roboty.\nmężczyzna, Poznań | 10.02.19, g. 09:57\nDraco, bardzo dziękuję za budujący komentarz i wnikliwą analizę.\nCo do wad, to moim zamierzeniem było własnie tak nawytkać informacji, żeby trochę zmęczyć czytelnika (i oddać zmęczenie samego narratora), ale czytając komentarze – w tym i Twój – waham się, czy nie przesadziłem. Chyba faktycznie rozbicie narracji dialogiem lub szczątkową akcją byłoby zdrowsze.\nJeśli zaś chodzi o irytowanie się głównym bohaterem – taki był mój zamiar ;). To on sam przedstawia siebie. I właśnie chodziło o to, żeby popadał momentami w narcyzm, a momentami w pozę “taki ze mnie przeciętniak”. Tak, żeby czytelnik sam nie mógł z pewnością określić jaki ten bohater jest, bo bohater sam tego do końca nie wie. Taki tam wyświechtany chwyt z powieści psychologicznych ;)\nkobieta, 29 lat, Kraków | 25.02.19, g. 12:47\nmężczyzna, Poznań | 25.02.19, g. 14:26\nmężczyzna | 07.03.19, g. 22:46\nFabuła: Początek umiejętnie wprowadził w błąd, sugerując stereotypową historię; potem jako czytelnik poczułem się zaskoczony, gdy została mi zaserwowana refleksyjna, tajemnicza opowieść o podróży do statku-matki z niedodefiniowanymi, intrygującymi bohaterami. Nie została ona jednak poprowadzona w najlepszy sposób – ciężkie bloki refleksji głównego bohatera są pętlami truizmów wygłaszanych na różne tematy: wirtualnej rzeczywistości, ludzkiej próżności i tak dalej. W drugiej części utworu kolejne wyzwania podejmowane w wirtualu wydają się jedynie niepotrzebnie wydłużać przejście do meritum.\nOryginalność: Na pewien sposób tajemniczość i niedopowiedzenia w opowiadaniu spełniły swoją funkcję, tworząc wrażenie wyjątkowości. Jednak w pewnym momencie struna została przeciągnięta; został osiągnięty punkt, w którym „wiem, ale nie powiem” ze strony narratora stało się tożsame z „nie wiem”, przez co poziom zainteresowania opadł. Dużo motywów wirtualu, modyfikacji ciała i innej zaawansowanej technologii to typowe sci-fi'owe klisze.\nJęzyk: Sprawne złożone zdania, ale akapity momentami były stanowczo za długie, co utrudniało lekturę. Raził nagminny brak przecinków w zdaniach złożonych z imiesłowami przysłówkowymi.\nmężczyzna, Poznań | 08.03.19, g. 09:07\nDziękuję za komentarz – bardzo ciekawy, bo prezentujący odbiór częściowo odmienny od tego, który deklarowali poprzedni komentujący. O ile “ciężkie bloki refleksji” okazały się przyciężkawe dla większości (pewnie należałoby odchudzić), o tyle część fabularna właśnie się podobała. Ty zaś stwierdzasz, że dalsze wydarzenia “wydają się jedynie niepotrzebnie wydłużać przejście do meritum”, co pokazuje jak bardzo różne mogą być oczekiwania co do tekstu. Hm… muszę nad tym trochę pomyśleć ;)\nDodatkowe podziękowania za uwagi językowe. Nie mam pojęcia, o co chodzi z tym nagminnym brakiem przecinków w zdaniach z imiesłowami, a to znaczy, że mam jakąś ewidentną lukę w wiedzy i muszę się dokształcić.\nmężczyzna | 08.03.19, g. 09:41\noto przykładowe zdanie, w którym pojawił się taki błąd:\n“Pracując w tym miejscu[+,] mógłby sobie pozwolić na lepszy, ale zapewne wszystko wydawał na biomodyfikacje.”\nPo “miejscu” powinien stać przecinek. Po szczegółowe objaśniania odsyłam tutaj:\nmężczyzna, Poznań | 08.03.19, g. 10:51\nJuż siedzę od godziny w necie i czytam na ten temat (i kilka innych), ale jeszcze raz dzięki za pomoc i linki.\nkobieta | 20.03.19, g. 23:28\nJa jeszcze w ramach nadrabiania tekstów konkursowych. ;)\nOpowiadanie z potencjałem, chociaż moim zdaniem nie do końca wykorzystanym. Najlepiej wypada ostatnia scena dzięki swojej intertekstualności i wciągająco poprowadzonemu dialogowi. I takich scen chciałabym widzieć tutaj więcej.\nZaintrygowało mnie uniwersum opowiadania (rzeczywistość przeplatająca się z VR, wpływ UFO na podziały społeczne), natomiast miałabym zastrzeżenia do sposobu, w jaki zostało przedstawione. We wstępie dostajemy zbyt dużo informacji, kiedy jeszcze niewiele się dzieje – tekst na pewno wiele by skorzystał, gdyby wpleść to całe tło fabularne w akcję czy dialogi.\nNie jestem pewna, czy do końca zrozumiałam zamysł. (Ogólnie też bym poprosiła o te wskazówki interpretacyjne na PW, jeśli można. :P) Dużo tutaj znaków zapytania. Przede wszystkim jest dla mnie niejasne, czy towarzyszka narratora faktycznie dokonała wyboru, skoro wezwanie było z góry narzucone; chyba że miał to być kontrast dla postawy narratora, który symbolicznie wybiera obie pigułki, albo swego rodzaju metafora jej przejścia do innego świata.\nmężczyzna, Poznań | 26.03.19, g. 15:42\nBlack_cape, dziękuje za przeczytanie i komentarz. Fajnie, że podkreśliłaś intertekstualność.\nCo do sposobu prowadzenia narracji – jak już wspominałem w komentarzach – chciałem, żeby opowiadanie było męczące, po to by czytelnik sam odczuł zmęczenie narratora. W związku z zastrzeżeniami czytających, w które wpisują się i Twoje, kilka razy się wahałem, ale postanowiłem nic nie zmieniać, skoro zamierzony efekt został ewidentnie osiągnięty.\nMyślę, że towarzyszka narratora faktycznie dokonała jakiegoś wyboru. Wezwanie dotyczyło obowiązku stawienia się i rozważenia “ich” propozycji, a wynik tego rozważenia (prawdopodobnie) zależał od niej. Gdyby tak nie było “on” nie zaprzątałby sobie głowy rozmową z narratorem.\nJeśli chodzi o interpretację odautorską, to zaraz pchnę na PW, choć Twoje pomysły (efekt kontrastu, metafora przejścia) są bardzo intrygujące.


Dodatki dla szczeniaka oraz kotka, które potrzebujesz nabyć - Ciekawostki o psach i kotach\nFirma Pedigree od lat zajmuje się produkcją żywności dla czworonogów. Razem z pragnieniami kupujących w ich ofercie można odszukać karmy dla dorosłych psów, a też i takie dopasowane dla szczeniąt. Jest to wyjątkowo znaczące dlatego, że zapotrzebowanie na składniki pokarmowe szczeniąt oraz czworonogów dużych wyraźnie się rozmaici. Więc z czego składa się karmy Pedigree dla juniorów? Które składniki odżywcze dostarcza? W owym tekście postaramy się odpowiedzieć na bieżące zagadnienia i także pokazać propozycję marki Pedigree.\nZ myślą o szczeniętach marka Pedigree opracowała dwa modele karm: karmy suche oraz karmy mokre. Jeżeli chodzi o owe główne w kolekcji marki odnajdziemy 4 warianty karm: karma Pedigree junior z kurczakiem przeznaczna dla każdych ras piesków i 3 rodzaje karm poświęcone dla piesków ras miniaturowych wielkich i średnich: karma Pedigree z kurczakiem oraz ryżem. Każda sucha karma Pedigree została zaprojektowana poprzez zbiór wykształconych ekspertów z wiedzą o tym, aby dać szczeniętom najzdrowszy rozkwit. W składzie karmy zlokalizujemy przede wszystkim mięcho z kurczaka i także ryż, które są perfekcyjne dla drobnych żołądków młodych czworonogów. Również karmy Pedigree junior okraszona jest o zestaw witamin i minerałów w takiej ilości która jest niezbędna szczeniętom w okresie wielkiego wzrostu. Prócz atutów odżywczych należałoby dodatkowo wspomnieć o pozytywach smakowych. Karmy o smaku kurczaka są jedynymi spośród ochoczo spożywanymi przez szczenięta. Skład karmy suchej junior jest niezmiernie prosty. Obejmuje zboża, niesamowitą ilość mięsa (26%), oleje i także tłuszcze plus substancje mineralne. Wespół z suchą karmą Pedigree zapewniasz swojemu szczeniakowi witamin takich jak: witamina A, E, D3, potas, miedź, mangan, sód i cynk.\nOprócz karmy suchej marka oferuje również mokry pokarm Pedigree junior. W ofercie są dwa rodzaje: mokra karma Pedigree junior w puszce (o smaku kurczaka w galaretce oraz cielęciny w galaretce) oraz mokra karma Pedigree Junior w saszetce (o smaku kurczaka z ryżem). Każde opakowanie (zatem zarówno pokarm Pedigree w puszce bądź w saszetce) posiada aromatyczne mięsne kawałeczki skąpane w galaretce, która poprawia wchłanianie elementów odżywczych wprowadzonych w żywności. Dzięki temu żywność jest nie jedynie pyszna, ale dodatkowo wartościowa i lekkostrawna. Mokra karma Pedigree Junior posiada składniki odżywcze odpowiedzialne za twarde i także zdrowe kości (inaczej wapń plus fosfor), wzmagające odporność (witamina E i minerały) i pobudzające trawienie (błonnik). Lekkostrawność karmy zdobyto dzięki zastosowaniu dobrych mięs (cielęciny oraz kurczaka), ryżu i zanurzeniu całości w galaretce.\nRelacjonując propozycja marki Pedigree w zakresie karm dla szczeniąt jest całkiem liczna, możemy w niej znaleźć również karmy mokre jak i suche (każdy typ występuje w kilku smakach). Także są to karmy stworzone przez markę, która istnieje na rynku od wielu lat i dodatkowo wciąż przebudowuje swoje wyroby opierając się na na doświadczeniu swoim oraz specjalistów z którymi współtworzy. Dzięki temu są to zatem karmy perfekcyjnie dopasowane do potrzeb mocno kształtujących się szczeniąt także ze względu na atuty odżywcze, jak i także smakowe.\nKotki niewychodzące wymagają własnej kociej ubikacji w naszym domu. Należałoby dobrać stosowną kuwetę dla kotka, by i także koty oraz wszyscy żyjący z kotkami czuli się komfortowo.\nPrzed nabyciem, bądź utworzeniem kuwety dla kota, warto najpierw określić gdzie ona będzie stała, bowiem od tego może prawdopodobnie zależeć jej typ i dodatkowo gabaryty. Kuweta dla kotka może występować w kącie, lub za czymś, np. za muszlą klozetową, czy między np. wanną, oraz pralką. Kuweta może być wysoce wykwintna oraz nowatorska o ciekawym modelu np. kapsuły i stanowić chociażby dekorację naszej toalety. Są kuwety ze osobnymi wycinanymi progami, na których kotek chodząc przeciera łapki i nie rozprzestrzenia żwirku po całym mieszkaniu. Należy, wszak pamiętać, iż kuweta dla kotów, chociażby przy najgorliwszym monitorowaniu o świeżość i dodatkowo schludność, jest zbiornikiem na odchody i nie potrzebujemy jej zamontować w kuchni, sypialni, holu, lub pokoju, gdzie się kręcą oraz pracują ludzie. Idealnym miejscem, gdzie może prawdopodobnie stać kuweta dla kotka jest łazienka, lub którekolwiek zaciszne miejsce gospodarcze, graniczące z ogrodem, może prawdopodobnie to być też ubikacja, w której znajduje się muszla klozetowa.\nKotek będzie entuzjastycznie korzystał z kuwety, jeżeli jest ona czysta, codziennie oczyszczana, znajduje się w niej surowy piach, bądź żwirek, którym kot może zawalić własne fekalia, oczywiście i także jest użyteczna. W kuwecie nasz przyjaciel winien posiadać możliwość łatwo się obrócić, wyszukać stanowisko i także pogrzebać łapką. Wykończenie krawędzi kuwety nie może być ani zbytnio niskie, ani za duże. Zbyt mały rand kuwety będzie podstawą rozpraszania się żwirku po posadzce, lecz za wysoki – utrudni naszemu kotu wpadanie do środka. Niestarannie dostosowana kuweta dla kotka może stworzyć, iż nasz kiciuś może się w ogóle uprzedzić do użytkowania z niej i także na przykład załatwiać nieopodal – na ziemi, zwiększając nam masę dodatkowej pracy.\nKuwety – pudła, posiadające pokrywę górną posiadają ową przewagę, iż niesłychanie dokładnie ubezpieczają przed wysypywaniem się piachu, hamują też w jakimś stopniu zapachy plus ukrywają niegustowne widoki kocich nieczystości. Po wyczyszczeniu, mogą również służyć za pudła transportowe. Należy natomiast unosić, albo usuwać górną przykrywkę dla dokładnego wysprzątania wnętrza kuwety należycie regularnie.\nZnaczące jest wyczuć jak często pragniemy wykonać dokładne porządki w kuwecie. Najrzadziej raz w miesiącu, rozsądnie jest usunąć wszystko z kuwety. Całą kuwetę prawidłowo oczyścić szczotką oraz szarym mydłem, wolno jeszcze wyparzyć podłoże oraz ścianki kuwety wrzątkiem. Wszelkie najściślejsze sąsiedztwo kuwety też zasługuje na gruntowne pozamiatanie i spłukanie. Jeżeli kuweta przebywa w otoczeniu różnych, licznych przedmiotów, prawidłowo jest również i także je wyczyścić. Z pewnością pragniemy posiadać niedaleko kuwety łopatkę do przenoszenia kupek plus szczotkę do oczyszczania rozproszonych ziarenek piasku. Do odnowionej kuwety świetnie będzie wsypać nowy piasek, czy żwirek.\nNasze koteczki odwdzięczą się nam z pewnością własną kocią uciechą i wspaniałą kondycją. Natomiast idealnie podtrzymana, świetna kuweta dla kota – to nieuchwytna i dodatkowo nieodczuwalna nosem kocia toaleta, w której pupil czuje się bezpiecznie, bezproblemowo i dodatkowo higienicznie.\nAdopcja kotka – jaką żywność wyszukać dla małego drapieżnika?\nZamierzając się na przygarnięcie niedużego kota miejmy na uwadzę, iż w naszym mieszkaniu zamieszka ogromnie przyjemny, aczkolwiek wciąż drapieżny mięsożerca. Koty są zwierzętami, które żywią się najczęściej mięsem. Ich dieta winna koncentrować się z doskonałej grupy karm, które zawierają obfitą zawartość białka oraz nieodzowne substancje odżywcze. Jaką karmę zatem idealnie wybrać dla dorastającego mruczka? Mianowicie, to zależy od jego wieku.\nKorzystna dieta to baza. Dlatego nie wahajmy się nabyć naszemu kotkowi wyszukanej żywności. Karmy Royal Canin ma wszelkie potrzebne składniki odżywcze dogodne dla dużego kociaka. Royal Canin Kitten opiera się tylko i wyłącznie spośród wyszukanych składników wysokiej jakości a ilość krokiecików przystosowana została do niewielkich szczęk dorastających kotków. Produkty marki Royal Canin zawierają właściwie sporządzone spektrum witamin i także minerałów, dzięki czemu świadczą młodym organizmom wszelkich najważniejszych składników wzmacniających.\nNiedojrzałe kotki znane są ze swojego umiłowania do aktywności fizycznej. Wolno by stwierdzić, że cały czas się czymś absorbują, cokolwiek gonią, czy rozrabiają. W ów sposób pojmują otaczający je świat i dodatkowo trwające na nim prawdy. Ażeby koty posiadały energię by tworzyć swe regularne harce, należy zadbać o ich prawidłowy jadłospis. Pupile są drapieżnikami, dlatego w naszym menu powinny posiadać bogatą porcję białka i wyrobów pochodzenia zwierzęcego. Karma Royal Canin Kitten zawiera optymalną ilość wyszukanego białka zwierzęcego, które doniesie mięśniom niezbędnego budulca. Koty dość okazjonalnie popijają wodę, więc powinniśmy dodatkowo podawać karmę mokrą. Nawodni ona organizm zaś także da idealne doznania smakowe. Torebki Royal Canin zostały stworzone z myślą o kocich wielbicielach. Wspaniałe mięsne fragmenciki konieczne będą chociażby dla mocno marudnego kota.\nWyszukując odpowiedniej żywności, zapewne zwracamy uwagę także na cenę karmy. Warto pamiętać, iż to wówczas nie cena gra główną rolę i właściwie stosunek sumy do marki. Sprawdzajmy wnikliwie skład wyrobów oraz opis producenta by stwierdzić, lub nakładają się one z własnymi oczekiwaniami plus z zapotrzebowaniem naszego pupilka. Karma Royal Canin Kitten ma mikroskładniki doskonałej jakości, wyprodukowane podług najwyższych wzorców. Biorąc pod opiekę zdrówko naszych podopiecznych, lepiej jest kupić z sensem oraz uwagą, wciąż rozważając o perspektywie i także pozytywnym samopoczuciu naszych kotów.


Soczi - N.Novgorod Typy bukmacherskie, prognoza, kursy - Typy bukmacherskie - Skróty Meczów\nSoczi - N.Novgorod\nSoczi - N.Novgorod - typy bukmacherskie\nRussian Premier League - (13.05.2022 18:00)\nTypy na mecz Soczi - N.Novgorod, który rozpocznie się w dniu 13.05.2022 o godzinie 18:00. Typy bukmacherskie, prognoza i kursy na spotkanie Soczi - N.Novgorod Piłka nożna Russian Premier League.\nSoczi - N.Novgorod - prognozy\nSoczi - N.Novgorod - typy graczy\nSoczi - N.Novgorod - gdzie obstawiać?\nPrzewidywany wynik Soczi - N.Novgorod\nSoczi - N.Novgorod - Popularne typy bukmacherskie\nStream online Soczi - N.Novgorod transmisja\nKtóry bukmacher ma najwyższe kursy na mecz Soczi - N.Novgorod?\nNa spotkanie Soczi - N.Novgorod najwyższe kursy są u bukmachera www.STS.pl\nKiedy rozpocznie się mecz Soczi - N.Novgorod?\nMecz Soczi - N.Novgorod z kategorii Piłka nożna, Russian Premier League rozpocznie się o godzinie 18:00, 13.05.2022\nCzy mecz Soczi - N.Novgorod można obstawić z bonusem bez depozytu?\nNa wydarzenie Soczi - N.Novgorod bukmacher STS przygotował bonus 29 PLN na stronie www.STS.pl.\nTypy bukmacherskie na Soczi - N.Novgorod?\nTypy bukmacherskie na Soczi - N.Novgorod z ligi Piłka nożna, Russian Premier League obstawiają typerzy na stronie głównej\nGdzie znaleźć transmisje meczu Soczi - N.Novgorod?\nSoczi - N.Novgorod gdzie oglądać za darmo? Stream online znajduje się na stronie głównej.


W bieliźnie dopasowanie jest najważniejsze – Cstyle\nSzukając bielizny prosto od projektanta w Internecie niewątpliwie trafimy na ponad milion wyników wyszukiwania w ten czy inny sposób. Podobnie jak w przypadku projektanta markowej odzieży masz różne poziomy jakości, design i dopasowanie, choć ważne jest, aby pamiętać, że kupując bieliznę, dopasowanie jest najważniejsze. Wśród najbardziej prestiżowych projektantów intymnych odzieży ci, których bielizna jest ceniona przede wszystkim za jakość i wygodę. Poniżej znajdują się linie dla supermarketów- produkty masowe. Produkcja bielizny nadal jest ważną częścią gospodarki europejskiej, i dlatego nasz kontynent stara się zachować jakość, zachowanie standardów branżowych i etyki, które zniechęcają do importu. Istnieje kilka kluczowych elementów wielkiego zestawu bielizny, ale najważniejsze jest posiadanie prawdziwie doskonałej jakości produktu to.\nNajlepsza bielizna jest własnoręcznie wykonana za pomocą odpowiedniej jakości tkaniny oraz słynie z idealnego dopasowania. Tkanina jest kluczem, ponieważ niektóre materiały nie nadają się na bieliznę. Kolory i nadruki muszą być starannie wybrane, aby uzupełnić gamę odcieni skóry, także przy jednoczesnym pozostawieniu kobiecie możliwości wyrażania siebie. Jednym z najszybciej rozwijających się sektorów handlu detalicznego jest właśnie bielizna, dlatego projektanci nadal muszą rozwijać nowe i ciekawe sposoby zachęcające do jej kupna. Jeśli zainteresował cię ten temat i chcesz dowiedzieć się więcej- zapraszam serdecznie na naszą stronę internetową.\nCo nieco o bieliźnie przed wiekami Choć czasy się zmieniły, w tym ubrania są radykalne inne to większość pojęć, które wpłynęły na powstanie różnych elementów odzieży znaczeniowo pozostały mniej więcej takie same. Koncepcją bielizny było utrzymanie pewnej skromności. Podobnie jak teraz, wtedy nie było powszechnej zasady jaką bieliznę ludzie nosili, nosiło się to co było wygodne, dostępne lub w ogóle nic […]...\nBielizna stosowana tam gdzie jest potrzebna Bielizna na nietrzymanie moczu występuje w różnych stylach, które wahają się od bokserek do majtek. Może być przeznaczona dla mężczyzn i dla kobiet, a ważne jest, aby ktoś, kto jest fizycznie mężczyzną, czy kobietą fizycznie użył raczej odpowiednią bieliznę. Powodem tego jest to, że bielizna jest przeznaczona do anatomii płci. Oznacza to, że wszystkie siły […]...\n« Koniecznie zadbaj o idealną dla siebie bielizne\nStylowa bielizna to wazna czesc garderoby »


Zrób coś dla zdrowia nie ruszając się z domu! - Nicelady.pl\nZrób coś dla zdrowia nie ruszając się z domu!\nJeżeli czasem zaniedbujesz swoje zdrowie, bo twierdzisz że nie masz czasu by wyjść z domu lub uważasz że jakieś tam „zdrowe tryby” nie są dla Ciebie, przeczytaj ten tekst. Chcę Ci pokazać, że przy odrobinie chęci i motywacji możesz nie ruszając się ze swoich czterech ścian zadbać o swoje zdrowie, zrobić coś dzięki czemu utrzymasz je w dobrej kondycji.\nTak naprawdę piszę ten tekst dla Ciebie, bo uważam że każda z nas powinna poświęcać sobie czas i dbać o siebie. Bez wymówek, bez usprawiedliwiania się obowiązkami, mężem, dzieckiem czy pracą. Nie mówię, że mamy wyglądać jak modelki VS. Mamy się akceptować. Wiedzieć, że robimy wszystko, by czuć się dobrze, traktować się dobrze, kochać siebie. Bo jeżeli Ty sama Kochana kobieto nie będziesz siebie szanowała, akceptowała i kochała, to jak możesz oczekiwać, że ktoś inny będzie? Zacznij od siebie i dla siebie.\nPoniżej 10 rzeczy dla Twojego zdrowia i lepszego samopoczucia – bez wychodzenia z domu.\nKubek zielonej herbaty.\nAlbo ziół. I to nawet dzbanek! Zielona herbata, najlepiej liściasta wspaniale wpływa na nasz organizm. Po pierwsze jest to alternatywa dla picia odpowiedniej ilości wody – świetnie nawodni Twój organizm. Po drugie ma antyutleniacze i wspomaga nawet odchudzanie. Ma wiele właściwości zdrowotnych. Warto też docenić smak zielonej herbaty.\nKrótki domowy trening\nJuż nie raz mówiłam, że jeżeli chcesz być aktywna nie musisz wychodzić z domu. Potrzebne są mata lub koc, mała powierzchnia i chęci. Wystarczy 30 minut treningu by poprawić krążenie, regularne treningi poprawią jędrność skóry i jej sprężystość, a przede wszystkim dzięki uwalniającym się endorfinom – dadzą świetne samopoczucie!\nSłuchając muzyki możesz się zrelaksować i wręcz zapomnieć o troskach i zmartwieniach. Uwielbiam ten stan. Chwila tylko dla mnie i dźwięków. Naprawdę polecam na poprawę humoru. Możesz wprawić się w niesamowity nastrój!\nZaplanuj swój jadłospis i zakupy\nNa szybko, będąc w sklepie pomiędzy milionem innych zadań nie masz czasu na zastanawianie się czy zrobisz z tego coś zdrowego czy raczej znowu wyjdziesz do pracy z batonikiem albo bułką z serem. Znajdź kilka chwil, weź do ręki długopis i notes, albo znajdź aplikację w telefonie i kierując się tym co lubisz jeść i umiesz zrobić – rozpisz sobie jadłospis i zaplanuj zakupy. W ten sposób możesz jedząc to co lubisz skonstruować zdrową dietę. Zaplanuj posiłki do pracy i zdrowe obiady w domu.\nUgotuj coś zdrowego i smacznego\nIdąc dalej tropem zdrowego odżywiania – przygotuj jakieś pyszne zdrowe danie i zachwyć nim rodzinę! Bo co wprawi Cię w lepszy nastrój niż pyszne jedzenie? Ja dzisiaj stawiam na rybę pieczoną w folii z ziołami i grillowane warzywa. Uwielbiam ten zestaw. Po powrocie z wakacji zauważyłam, że zaczęliśmy częściej sięgać po ryby na obiad czy kolację.\nZnajdź kilka minut na przyjemności\nCo lubisz robić? Poświęć na to chociaż 20 minut w ciągu całego dnia. Wiem, że w ciągu tygodnia to może być trudne. Praca, dzieci, dbanie o ognisko domowe – pochłaniają sporo czasu, ale to nie powód by zapominać o sobie. I nie – to nie jest samolubne. To zdrowe podejście do życia. Jako człowiek potrzebujesz też chwili dla siebie, na robienie tego co kochasz. Znajdź na to czas, a na pewno te kilka minut naładuje Twoje baterie i zapewni energię do działania!\nZaserwuj sobie małe spa\nW trakcie kąpieli dolej ulubionego olejku czy płynu do kąpieli. W łazience zamiast światła zapal świece. To wystarczy. Nałóż na twarz ulubiony krem lub maskę. Wmasuj w ciało zapachowy nawilżający balsam. I już. Wcale nie musisz poświęcać na to dużo czasu. Możesz wykorzystać ten w którym i tak brałabyś prysznic czy codzienną kąpiel.\nTo dobre dla tych kobiet, które mają na co dzień sporo stresu czy nerwów lub są bardzo zabiegane. Usiądź na łóżku lub podłodze, zamknij na chwilę oczy i weź 10 powolnych, głębokich wdechów. Nabierz powietrza nosem, wypuść ustami. Spokojnie. Uspokój nerwy, rozluźnij mięśnie. To pomoże.\nNajlepiej taką, która w jakiś sposób Cię rozwinie. Czytanie oprócz tego, że wpływa na Twoją kreatywność, wzbogaca słownictwo, rozwija twórcze myślenie i daje ogrom wiedzy – sprawia niesamowitą przyjemność. Czytanie przed snem może Cię wyciszyć. Lekka lektura z rana nastroi Cie pozytywnie na nadchodzący dzień. Warto inwestować w książki.\nPo pracowitym dniu potrzebujesz regeneracji i odpoczynku. Nic tak nie pomaga jak dobry, spokojny sen. Zapewnij sobie jednak ku temu dobre warunki: ciemne pomieszczenie – mi bardzo przeszkadza w zaśnięciu jak światła latarni ulicznych przebijają się przez okna, dlatego spuszczam rolety w oknach na noc. Wycisz emocje. Połóż się trochę wcześniej. Nie zarywaj nocy – staraj się położyć przed 24.00. Jeżeli zregenerujesz siły przez noc, rano będziesz pełna energii do działania!\nCo jeszcze mogłabyś dodać do tej listy? Może Ty też wiesz jak zadbać o siebie w domowym zaciszu?\n10 sposobów na bez wychodzenia z domu dla zdrowia lepsze samopoczucie planowanie pyszne spa domowe zdrowe zdrowe odżywianie\nMoje poranne i wieczorne rytuały\nJak się zrelaksować i nie zwariować.


Teren ośrodka to 10 ha ogrodzonego lasu sosnowego z pełną infrastrukturą wypoczynkową i sportową.\nREKREACYJNY OBÓZ MŁODZIEŻOWY (14-18 lat)\nZainteresowani grą w piłkę mają do dyspozycji: siatkówkę, siatkówkę plażową, piłkę nożną a także ping-ponga oraz tenisa ziemnego.\nMiłośnicy sportów wodnych mogą doskonalić, pod czujnym okiem ratownika, style pływackie a także korzystać ze sprzętu wodnego (kajaki, łódki wiosłowe).\nSzukających nieco więcej wrażeń czeka DZIEŃ Z SURVIVALEM - elementy wojskowej musztry, Team Building - budowanie współpracy w grupie, gotowanie survivalowych herbat z darów lasu niekonwencjonalnymi metodami, budowanie survivalowych schronień w lesie.\nNiezwykle atrakcyjnie zapowiada się wieczór grillowy nad brzegiem jeziora.\nMobilna gra terenowa LASERTAG - paintball laserowy. Czas gry 1h na osobę (2x30 min).\nPonadto organizowane są dyskoteki, wybór Miss i Mistera obozu, gry i zabawy zespołowe ("Dzień na opak", olimpada sportowa, karaoke, itp.), maratony filmowe w plenerze lub sali\n(w zależności od pogody), bardzo emocjonujące nocne podchody, ogniska.\n"Szczególnie uzdolnieni i odważni" obozowicze mogą wykazać się w "Fabryce talentów".\nZAJĘCIA DODATKOWE (dla chętnych) - minimu 4 os.\nWędkarstwo – to zajęcia łączące teorię z praktyką. Poznajemy ekwipunek prawdziwego wędkarza czyli wędki, spławiki, przynęty, kołowrotki.... Instruktor poszerza wiedzę o gatunkach ryb, których w Jeziorze Okonińskim jest mnóstwo, trzeba znać ich zwyczaje i zachowania, wiedzieć jak dobrać przynętę i zanętę. Ryba przecież nie bierze na pusty haczyk, a najlepsza przynęta to taka, którą wędkarz robi sam – uczymy się metod wyrobu przynęt i zanęt. A jak zawiązać żyłkę, by nie stracić ryby? Otóż zależy to od odpowiednio dobranego węzła wędkarskiego oraz sytuacji i sposobu zastosowania.\nCzas trwania: 3 godziny lekcyjne codziennie przez 8 dni w turnusie. Koszt: 200,00 zł\nzakwaterowanie: pokoje 2,3,4 osobowe z łazienkami w budynku piętrowym oraz murowane parterowe domki\nz łazienkami (pokoje 2 i 4 osobowe),\nwyżywienie (3 x dziennie + podwieczorek wydawany przy obiedzie),\nopiekę wykwalifikowanej i doświadczonej kadry kierowniczej, wychowawczej, instruktorskiej i ratownika,\nOdwiedziło nas 1199215 gości


January 3, 2018, 2:59 pm / kredyt-konsolidacyjny-dla72726.bloguetechno.com\nDla przykładu Anna wysłała do naszej firmy zapytanie tej treści. Po ostatnim miesiącu zauważyłam, iż wysokość moich rat finansowych sprawia, że brakuje mnie środków finansowych na fundamentalne potrzeby np. ostatnio musiałam pożyczyć 50 zł, by w terminie zapłacić weksel za energię elektryczną. Bądź kredyt konsolidacyjny będzie dla mi dobrym rozwiązaniem? Jak się o niego starać jak i również jakie dokumenty muszę przedstawić w banku żeby tego typu kredyt dostać? Wiele informacje tego rodzaju docierających do własnej redakcji w swojej zawartości była bardzo zbliżona.\nNasz redakcyjny specjalista od kwestii finansowych ma na ten temat jednoznaczną opinię. Kredyt konsolidacyjny jest optymalnym rozwiązaniem dla ludzi, którzy posiadają zmartwienia ze spłata swoich obecnych zobowiązań, choć w poniektórych przypadkach takie rozwiązanie wydaje się już obiektywnie niemożliwe służące do przeprowadzenia, ale po transportu. Kiedy zaciągamy pożyczkę albo kredyt gotówkowy przeważnie nie zastanawiamy się głębiej morzem konsekwencjami takiego kroku, stosowane przez nas myślenie zazwyczaj sprowadza się do frazy „jakoś to będzie”. Jednak bardzo nierzadko zdarza kredyt konsolidacyjny online się, że „ jakoś nie jest”.\nPrzystaje do paradoksalnych sytuacji, gdzie osoba zadłuża się przeszło stan i bierze pożyczki, jeśli tylko bank albo firma pożyczkowa daje na to zgodę. Jak to wygląda od strony formalnej? W każdym wniosku o debet lub pożyczkę uwzględniane będą takie informacje jak suma bieżących zobowiązań, wielkość miesięcznych dochodów, utrzymanie gospodarstwa pokojowego, (jeżeli zdecydujemy się dostarczyć wniosek o kredyt konsolidacyjny sytuacja będzie wyglądać podobnie). Konsultanta kredytowi ukierunkowani na przeprowadzenie miesięcznych planów mówią klarownie lub w sposób ukryty, jakie wartości wpisać, żeby otrzymać gotówkę. Jeżeli nie mamy kontroli nad naszymi zobowiązaniami to bardzo prędko może się okazać, że mamy poważne kłopoty finansowe. Jeżeli już znaleźliśmy się w takim przypadku to kredyt konsolidacyjny zostanie dla osób dobrym rozwiązaniem poniżej warunkiem, że posiadamy zdolność kredytową.\nW innym przypadku być może będzie nieodzowne poszukanie osoby, która po umowie kredytu będzie figurować, jako poręczyciel. Innym typem zabezpieczenia w tym sytuacji może stać się posiadana przez naszą firmę nieruchomość i ustanowienie w niej hipoteki. Kredyt mieszkaniowy dzierży za zadanie głównie obniżyć wysokości rat, jakie płacimy każdego miesiąca. Dobre oferty bankowe zakładają, że w sprzyjających okolicznościach możemy obniżysz wysokości płaconych rat chociażby o połowę. Dzięki czemu ustrzeżemy się problemów finansowych i potencjalnej egzekucji komorniczej.\nJeżeli ciekawi nas kredyt konsolidacyjny to zbiór dokumentów nie będzie różnił się zbytnio o działanie się o typowy debet gotówkowy z tą różnicą, że będziemy musieli przedstawić wszystkie umowy, które chcemy skonsolidować. W tym przypadku musimy spojrzeć prawdzie przy oczy i ocenić, który jest stosunek uzyskiwanych za pośrednictwem nas dochodów do wielkości zadłużenia.


Pizza z dostawą zamówiona przez internet - e-Pożyczka24\nHome // Porady // Pizza z dostawą zamówiona przez internet\n19 Wrz 2018\tplecto Leave a comment\nDania kuchni włoskiej cieszą się bardzo dużą popularnością w naszym kraju. Najbardziej popularnym, znanym nawet przez dzieci daniem kuchni włoskiej jest pizza. Liczba pizzerii w naszym kraju przyprawia o zawrót głowy. Można pomyśleć, że pizza jest narodową potrawą Polaków. Mimo że bardzo lubimy pizzę, raczej nie przyrządzamy jej w domu. Chętnie za to zamawiamy jej dostawę do domu, akademika czy biura. Zamówienia na pizzę można już składać przez internet.\nCoraz większa liczba pizzerii i restauracji w naszym kraju decyduje się na uruchomienie usługi, która umożliwia składanie zamówień na pizzę i inne dania przez internet. Pizzerie przyjmują zamówienia online na pizzę z karty. W karcie nie może oczywiście zabraknąć chyba najbardziej znanej pizzy, margherity. Pizza ta nosi imię królowej Małgorzaty Sabaudzkiej. Przepis na pizzę składającą się z pomidorów, mozzarelli i bazylii powstał pod koniec XIX wieku. Polacy chętnie zamawiają także pizzę capri. Jej pełna nazwa to capriciosa. W skład tej pizzy wchodzi szynka pieczarki, ser mozzarella i sos pomidorowy. Chętnie zamawiana jest również pizza hawajska z szynką i ananasami. Oprócz tych popularnych rodzajów pizzy niemal każda pizzeria ma w ofercie pizzę, na którą przepis został stworzony przez pracującego w niej kucharza. Klienci, którym żadna z propozycji nie odpowiada mogą stworzyć własną pizzę wybierając składniki z listy sporządzonej przez właściciela pizzerii.\nZamawianie pizzy przez internet jest bardzo wygodne. Nie trzeba mieć żadnych wybitnych umiejętności posługiwania się komputerem, aby złożyć zamówienie. Czas realizacji w większości pizzerii wynosi 20, 30 minut. Zamawiając pizzę przez internet klienci mogą za nią zapłacić przelewem kartą lub gotówką przy odbiorze. Zamówienia na pizzę przez internet można składać przez cały tydzień. Do składania zamówień online właściciele pizzerii kuszą klientów licznymi promocjami. Często zniżki dostępne są tylko dla tych klientów, którzy zamawiają pizzę online. Nic więc dziwnego, że usługa ta cieszy się coraz większym zainteresowaniem.\nZamawianie pizzy przez internet\nPizza przez internet: dla tych, którzy cenią komfort\nLeki z domowej apteki: jak poprawić trawienie?\nLeasing – blaski i cienie\nCo dokładnie obejmuje ubezpieczenie autocasco?\nDlaczego warto naprawiać samochód w autoryzowanym serwisie?\nJak wysokie oc będzie trzeba zapłacić – wykorzystaj kalkulator\nJaką pizzę można zjeść w pizzerii w Katowicach?\nKiedy ubezpieczenie NWW jest niezastąpioną pomocą\nJak skutecznie pomnażać swoje oszczędności?\nZanim założysz konto osobiste


Minecraft Żelazny golem Lego Minecraft i zabawki dla dzieci w sklepie Urwis\nMinecraft Żelazny golem\nNr katalogowy: WPLEGS0CF013855\nLEGO 21123 Minecraft Żelazny golemLEGO 21123 Minecraft Żelazny golem to idealny zestaw dla miłośników popularnej gry komputerowej Minecraft. Fani kwadratowego świata mogą teraz odtwarzać wirtualne przygody ulubionych postaci z Minecrafta poprzez zabawę klockami lego. Twoje dziecko znajdzie w tym zestawie...więcej\nLEGO 21123 Minecraft Żelazny golem\nLEGO 21123 Minecraft Żelazny golem to idealny zestaw dla miłośników popularnej gry komputerowej Minecraft. Fani kwadratowego świata mogą teraz odtwarzać wirtualne przygody ulubionych postaci z Minecrafta poprzez zabawę klockami lego. Twoje dziecko znajdzie w tym zestawie figurki oraz wiele akcesoriów potrzebnych do odtworzenia scen na wzór tych komputerowych. Po zmroku w krainie Minecraft robi się niebezpiecznie, gdyż zaczynają grasować moby, czyli potwory takie jak pająki, szkielety i Creeper. Trzeba być ostrożnym i chronić farmę, siebie oraz prosiaczka przed groźnymi zombie. Pomoże żelazny golem. Twoje dziecko znajdzie wiele inspiracji do fascynującej zabawy, mając do dyspozycji ulubione figurki i klocki do zbudowania kwadratowej farmy. Najpierw kreatywne budowanie i tworzenie z klocków Lego, a następnie wspaniała, niekończąca się zabawa i przygoda. Pozwól swojemu dziecku wcielać się w rolę różnych postaci i wymyślać ciekawe scenki.\nJakość klocków na bardzo wysokim poziomie\nZestaw nawiązuje do popularnej gry komputerowej\nZabawa klockami odciągnie Twoje dziecko od komputera\n208 elementów, w tym:\n- Wymiary zestawu: 8 cm wysokości, 19 cm szerokości i 15 cm głębokości\n- Wymiary opakowania: 26.2 x 19.1 x 6.1 cm\nMINECRAFT Plusz Clip Baby Mooshroom...\nMinecraft Oceaniczny monument...\nZapytaj o produkt: Minecraft Żelazny golem