Tłumaczenie Sophie Miller's Stockholm Syndrome: lipca 2014\n3.15. Słabość w kolanach\n- Wstańcie i zabłyśnijcie śpiące królewny! - wykrzyknął Louis wchodząc do sypialni - Za niecałe pół godziny będziemy na stadionie w Atlancie! - dodał, a po chwili zdarł kołdrę z mojego ciała i jęknęłam, tak samo jak osoba obok mnie. Sophie.\n- Wal się Louis - warknęła Sophie, poruszając się na łóżku aby znaleźć wygodniejszą pozycję. Spojrzałam na Louisa, żeby zobaczyć jego reakcję. Zdziwiłam się, gdy zobaczyłam jak usiadł na mojej siostrze.\n- Uważaj Soph... Oboje wiemy jakie to może być podniecające - wyszeptał na tyle głośno, żebym ja też usłyszała. Sophie bez skutku próbowała go z siebie zepchnąć.\n- Boże, Louis - westchnęła zirytowana. Zauważyłam, że się uśmiecha zanim z powrotem położyła głowę na poduszce.\n- Teraz Soph, albo zacznę cię gilgotać!\n- Louis nie hahaha proszę przestań! O mój Boże, Louis hahaha - śmiała się i wierciła żeby uciec przed jego dłońmi.\n- Wyjdź z łóżka zażądał chłopak, także się śmiejąc.\n- Dobra, dobra! Wyjdę - poddała się i pp chwili wstała. Wywróciłam oczami i pozwoliłam sobie na ponowne wtulenie się w poduszkę.\n- Anne ty też musisz wstać - powiedział Brytyjczyk.\n- Jasne - wymamrotałam, nie poruszając się. Louis usiadł na łóżku. Od razu przesunęłam się na sam brzeg.\n- Więc ciebie też czekają łaskotki - szepnął mi do ucha.\n- Nie mam łaskotek - odpowiedziałam oschle.\n- Ale jesteś wrażliwa na dotyk - odpowiedział, a po chwili poczułam jak wsadził mi rękę w spodnie i zaczął mnie głaskać po udzie. Odskoczyłam przed jego dotykiem przez co spadłam z łóżka.\n- Co do cholery?! - zaprotestowałam patrząc na jego wyszczerzoną w uśmiechu twarz - Za co to było?\n- Za niechęć wstawania? - droczył się, chichocząc - Chodźcie, mamy dla was śniadanie - dodał wyciągając rękę w moją stronę. Pokręciłam głową i próbowałam wstać sama ale odezwało się obite kolano.\n- Nie bądź taka Anne. Jestem tu aby ci pomóc - westchnął chłopak.\n- No tak, spychanie kogoś z łóżka to zdecydowanie najlepsza pomoc jaką kiedykolwiek otrzymałam - mruknęłam pod nosem.\n- Sama spadłaś z łóżka. Nie robiłem ci żadnej krzywdy gdy lekko dotknąłem twojej nogi...\n- Zacząłeś głaskać mnie po udzie! - powiedziałam stanowczo.\n- To to samo - wzruszył ramionami - więc pozwolisz abym ci pomógł czy nie? - westchnął nadal trzymając wyciągniętą przed siebie rękę. Z grymasem na twarzy złapałam go za nią i po chwili stałam obok niego. Oboje spojrzeliśmy na moje nogi. Dresy, które nosiłam miały podwinięte nogawki i mogliśmy zobaczyć efekt wczorajszego wypadku. Lewe kolano było spuchnięte i przybrało zielono-fioletowy kolor, a prawe miało ranę na kilkanaście centymetrów.\n- To nie był twój najlepszy pomysł - rzucił Louis.\n- Zamknij się- warknęłam.\n- Tylko mówię to co oczywiste skarbie - odpowiedział uchylając się. Po chwili wziął mnie na ręce jak pannę młodą. Mimowolnie objęłam rękoma jego szyję przez co nasze twarze znalazły się kilka centymetrów od siebie.\n- Co za piękne niebieski oczy - westchnął zdumiony chłopak wpatrując się w moje oczy. Zmusiłam się aby odwrócić wzrok.\n- Nie ważne iloma komplementami mnie zasypiesz, i tak nie zacznę cię lubić - powiedziałam gdy wychodziliśmy z pokoju.\n- Mam swoje sposoby Anne - powiedział sadzając mnie obok Sophie przy małym stole. Chwilę później Harry podał mi talerz z jajkami i tostem. Niepewnie patrzyłam na jedzenie. Co jeśli dodali do tego jakieś tabletki gwałtu lub jakąś truciznę?\n- Nie otrujesz się tym jeśli to cię trapi - powiedziała Sophie jedząc swoją porcję. Zmarszczyłam brwi.\n- Dlaczego mielibyśmy cię otruć? - zapytał Zań siadając na kuchennym blacie obok Louisa.\n- Nie przydasz nam się martwa - powiedział Liam, leniwie kładąc się na kanapie obok nas.\n- Liam nie mów tego od tak sobie - Niall pokręcił głową i też usiadł przy stole - On miał na myśli, że twoje towarzystwo jest bardziej wartościowe gdy jesteś żywa.\n- Nie myślałam, że to zatruliście, tylko że wrzuciliście tam jakieś środki odurzające.\n-Anne, nie chcemy ci zrobić krzywdy - powiedział Niall.\n- i mówi to osoba, która zgwałciła mnie pierwszej nocy - warknęłam. Przez kilka chwil w pokoju panowała cisza. Wszyscy czekali na odpowiedź blondyna.\n- Nie zawsze biorę leki, okej? - syknął jadowicie - Na twoje nieszczęście, wtedy w piątek ich nie wziąłem czego konsekwencją było, że prawie w ogóle nad sobą nie panowałem. Gdy cię zobaczyłem, zaślepiła mnie zemsta, bo Soph kilka miesięcy wcześniej złamała mi serce - wyjaśniał - Nie panowałem nad sobą gdy cię zabrałem tamtej nocy.\n- Bierzesz jakieś leki? - zmarszczyłam brwi, a Sophie poruszyła się niespokojnie.\n- Tak,żeby mieć kontrolę nad emocjami.\n- Coś jak tabletki na bipolarność? - zapytałam zaciekawiona.\n- Bardzo podobne - pokiwał głową. To wyjaśnia jego wahania nastroju.\n- Anne, mam do ciebie pytanie - powiedziała nagle Sophie. Wszystkie spojrzenia zwróciły się ku niej - Byłaś w Irlandii w tym samym czasie co twój tata? - zapytała brunetka.\n- Tak...a co?\n- Przypominasz sobie jakieś wydarzenie, które mogłoby być przyczyną zaburzeń Nialla? - dopytywała się.\n- Czyli to trwa już od kilku lat? - zmieszana zmarszczyłam brwi -Może jakaś depresja lub...\n- Zostałem potrącony przez samochód - zaprzeczył blondyn patrząc się dziwnie to na mnie, to na Sophie.\n- Anne? - naciskała Sophie.\n- O co ci tak właściwie chodzi? - zapytałam ostrożnie.\n- Sophie oświeć nas wszystkich? - powiedział Zayn patrząc się na mnie intensywnie. Moja bliźniaczka też na mnie patrzyła.\n- Cokolwiek Anne?\nPrzez chwilę szukałam czegokolwiek w pamięci.\n- Miło było cię poznać Ashley! Obiecuję, że Sophie będzie bezpieczna! Do widzenia i jeszcze raz dziękuje za współpracę!\nUśmiechnęłam się i rozłączyłam, po czym wróciłam do laptopa i dodałam jeszcze parę szczegółów do artykułu. Tata wrócił do domu w chwili gdy skończyłam. Miał na twarzy dumny uśmiech.\n- Powiedzmy, że mała Sophie już niedługo do nas wróci - westchnął chowając kluczyki auta do kieszeni.\n- Mogłem zepsuć coś, co w szczególności ją tam trzymało...- zaczął tajemniczo - Skończyłaś już artykuł z informacjami od Ashley? - kontynuował zmieniając temat.\n- Wszystko gotowe - powiedziałam wstając.\n- Dobrze. Hej a mogłabyś zrobić mi coś do jedzenia? - zapytał tata siadając przed moim laptopem - Sam bym sobie zrobił ale wpadłem właśnie na pomysł kolejnego artykułu i chcę go napisać póki myśli są świeże.\nJeżeli dobrze pamiętam, to następnego dnia w gazetach pojawiło się coś o tym, że Niall wylądował w szpitalu...O Boże. Tata powiedział, że zepsuł coś co trzyma z nimi Sophie... Niall. O nie.\n- Wypadek samochodowy - wyszeptałam przerażona. To mój tata potrącił go autem.\n- Wiedziałaś? - zapytała Sophie, jej rysy złagodniały gdy uświadomiła sobie,że nie miałam o tym pojęcia.\n- Nie wiedziałam...aż do teraz.\nWięc jeśli tata nie potrąciłby go, jego emocje nie byłyby w rozsypce i by mnie nie zgwałcił.\n- Czego wy dwie nam nie mówicie? - warknął Harry. Podłapałam zmieszane spojrzenie Nialla. Za to Liam szybko połączył że sobą fakty.\n- To wasz ojciec potrącił Nialla?!\n- I to on jest odpowiedzialny za ten magazyn. To on zmieniał wasze życie w piekło żebym do niego wróciła - Sophie pokiwała głową.\nJak mogła?! To wszystko było dla jej dobra!\nKrew zmroziła mi się w żyłach a potem eksplodowała. Wszyscy zaczęli na wszystkich krzyczeć; Harry rzucił się na Liama, który zbliżał się do mnie i Sophie, Zayn próbował uspokoić Nialla, a Louis trzymał mnie żebym nie oderwała głowy siostrze.\n- Jak mogłaś?! - krzyknęłam na nią próbując jednocześnie odepchnąć Louisa z linii wzroku aby zabić ją spojrzeniem.\n- Mieli prawo wiedzieć!\n- Ale nie musieli!\n- Anne uspokój się...\n- Nie Louis, nie uspokoję się do jasnej cholery! Liam chce mnie zabić za coś czego nie zrobiłam!\n- Ty mała zdziro! Zrujnowałaś mi życie! - wtrącił się Liam, próbując odepchnąć Harrego.\n- Liam nie...\n- To nie byłam ja - zaprzeczyłam stanowczo przerywając Harremu.\n- Kurwa założę się, że pomagałaś w tworzeniu tego cholernego artykułu o Sophie!\n- Widzisz?! - krzyknęłam do siostry - Jest wkurwiony!\n- I ma rację!\n- Ja tylko chciałam ci pomóc!\n- To wszystko jej wina... - powiedział do siebie Niall zaciskając dłonie w pięści.\n- Ale zupełnie ci nie wyszło! - odkrzyknęła Sophie.\n- WYSTARCZY! - uciszył nas Zayn - Wszyscy się zamknijcie! - powiedział masując skronie. Krzyki ustały - Na miłość boską Liam, musisz w końcu pogodzić się z przeszłością, jasne? Albo cały czas będziesz chodził smutny. I Sophie, naprawdę? Musiałaś to mówić to akurat teraz?\n- Zayn ja...\n- Nie przerywaj mi - zwrócił mi ostro uwagę - Oboje musicie się nawzajem wysłuchać - dodał mając na myśli m nie i Sophie.\n- No cóż chciałabym nigdy jej nie poznać - mruknęłam pod nosem - Miałabym wtedy o wiele łatwiejsze życie. Gdyby nie ona, nadal żylibyśmy szczęśliwie z tatą w Australii.\n- Cofnij to - zażądała Sophie drżącym głosem. Prawą ręką zaczęła pocierać lewy nadgarstek.\n- Nie. To prawda - obstawałam przy swoim - Miałabym lepsze życie jeślibyś się w nim nie pojawiła!\nPatrzyłam jak brunetka zaczyna płakać jeszcze mocniej pocierając nadgarstek.\n- Anne cofnij to - wtrącił się Zayn, mówił morderczym tonem.\n- Wal. Się.\nJego ręka nagle złapała mnie za ramię. Zayn zepchnął mnie z krzesła. Upadłam na podłogę a przez obolałe kolana nie mogłam wstać. Mulat zaciągnął mnie do salony i przełożył przez kolano. Wierciłam się gdy zdjął mi dresy.\n- Nie, nie, nie! Puść mnie!\nPrzeraziłam się gdy po chwili zdjął mi też majtki. Spojrzałam na Louisa, Harrego i Liama, którzy mnie obserwowali. Niall i Sophie byli poza zasięgiem mojego wzroku.\n- Zayn nie! Bolą mnie kolana! - prosiłam. I to była prawda. Pozycja nie była bezbolesna.\n- Chciałem to zrobić już od dwóch dni - pokręcił głową po czym szybko opuścił rękę.\nSkrzywiłam się i krzyknęłam gdy poczułam pieczenie na pośladku.\n- To za te przekleństwa, które powiedziałaś przed chwilą - znów uderzył.\n- To za bycie jędzą dla wszystkich.\nKlaps! Klaps! Klaps!\nKrzyknęłam. Drugie i trzecie uderzenie mnie zaskoczyło.\n- To za bycie wredną dla Sophie.\nKlaps! Klaps! Klaps! Klaps! Klaps!\n- Przestań Zayn, proszę! - błagałam. Po policzkach zaczęły spływać mi łzy. Pośladki paliły żywym ogniem.\n- To było za sytuację z hotelu.\nZaczęłam płakać chowając głowę. Byłam upokorzona. Bus się zatrzymał i Zayn szybko założył mi majtki i spodnie. Nadal byłam zwinięta w kulkę. Tyłek piekł jak diabli.\n- Nie zapomnij przyłożyć lodu do kolana - zakończył mulat zostawiając mnie na kanapie. Ogarnęła mnie cisza i myślałam, że jestem sama a oni wszyscy poszli sprawdzić co z moją biedną siostrą.\n- Nie Lou, odejdź - pokręciłam głowa, nadal płacząc. Super, Louis tu jest...\n- Anne wiem że jest ci trudno się dostosować...\n- Powiedziałam, żebyś odszedł!\n- Ale będzie łatwiej okej? Jeśli będziesz słuchać zasad...\n- Będzie łatwiej? Jak to może być choć trochę łatwiejsze?! - zapytałam nadal na niego nie patrząc. Poczułam jak siada na kanapie, niedaleko moich nóg.\n- Anne jeśli zaczniesz się dobrze zachowywać...\n- Nie opowiadaj bzdur. Kiedy Sophie zaczęła się dobrze zachowywać hę? - zapytałam i spojrzałam na niego groźnie.\n- Cóż hmmm...Ona tak jakby...Widzisz miała okres i nie chcieliśmy jej zbyt męczyć... - zaczął Louis wykręcając się - A potem złamała rękę...\n- Widzisz? To wy byliście delikatniejsi! Może gdy zaczniecie mnie traktować jak człowieka, to zdobędę się na szacunek do was.\nOboje spojrzeliśmy na drzwi do sypialni które zostały nagle otwarte.\n- Lou, Niall i ja zabieramy Sophie, Zayn idzie do Perrie a Liam musi się przewietrzyć - powiedział Harry i zobaczyliśmy całą piątkę. Zayn i Liam szybko wyszli, za nimi był Niall i Sophie. Moja siostra miała całą czerwoną twarz, na pewno płakała - Przypilnujesz Anne? - zapytał loczek idąc do wyjścia.\n- I tak nie mogłabym nigdzie pójść - wymamrotałam nadal trzymając twarz schowaną w dłoniach. Skrzywiłam się gdy Louis ostrzegawczo ścisnął moje udo.\n- Bez problemu - odpowiedział.\n- Może nas nie być aż do popołudnia...Więc nie wiem czy nie wychodzisz na lunch czy coś...\n- Spokojnie, poradzę sobie Haz. Ty zajmij się Sophie, dobra?\nPóźniej usłyszeliśmy odgłos zamykanych drzwi. Od razu poczułam się spokojniejsza, ale obecność Louisa nadal mnie denerwowała.\n- Ostatni komentarz nie był potrzebny Anne.\nWestchnął z niedowierzaniem, po czym wstał nie mówiąc ani słowa. Obserwowałam go czujnie gdy szedł do zamrażalki i wyciągnął z niej paczkę lodu. Nic nie mówiąc wrócił i położył ją na moim spuchniętym kolanie. Wzdrygnęłam się bo uczucie nie było przyjemne.\n- Dzięki - wymamrotałam przesuwając lód centralnie na kolano. Chłopak nie odzywał się, tylko na mnie patrzył.\n- Co ja mam z tobą zrobić? - powiedział sam do siebie.\n- Więc nic nie będziemy robić gdy będziemy sami?! Nie znasz mnie Anne - powiedział z łobuzerskim uśmiechem.\n- Masz rację. A ty nie znasz mnie.\n- Świetnie! Podsunęłaś mi własnie pomysł - klasnął zadowolony - Wiem jaka gra może nas do siebie zbliżyć i sprawić, że się lepiej poznamy.\n- O nieee.\n- Zagramy w dwie prawdy i kłamstwo.\nBrzmi na szczęście niewinnie.\n- Znasz zasady prawda? Gramy po rundzie. Każdy z nas mówi trzy rzeczy. Dwie z nich to prawda a jedna to kłamstwo. Jeśli zgadniemy, która z nich to kłamstwo to osoba która została przejrzana musi zdjąć jakąś część garderoby - wyjaśnił z uśmiechem.\n- Zmieniłeś zasady! - zauważyłam. Wiedziałam, że to byłoby zbyt niewinne.\n- Upewniam się, że przyłożysz się do zabawy - rzucił. Skrzywiłam się i odwróciłam wzrok.\n- Dobra - zgodziłam się strzelając palcami - Zagrajmy Tomlinson. Ty zaczynasz.\nCiekawe czy Tommo będzie z Anne?\nA kolejny rozdział w kolejną sobotę ;d\nAutor: Annie o 17:27 29 komentarzy: Linki do tego posta\nNiall szybko opowiedział reszcie o wypadku Anne gdy zobaczyli ratowników wychodzących z jego pokoju.\n- Jak mogłaś pozwolić jej odejść od tak sobie?! - powiedział Harry gdy wróciliśmy do jego pokoju.\n- Ej, to nie moja wina! Próbowałam ją powstrzymać! - zaprotestowałam.\n- Cóż, mogłaś próbować bardziej - westchnął, siadając na łóżku i łapiąc się za głowę - Boże, mogłaby wpakować nas w niezłe kłopoty gdyby uciekła...\n- Ale nie uciekła...\n- Była blisko! - przerwał mi szybko - Bardzo blisko! I jeszcze prawie się połamała! Co jesli musielibyśmy wziąć ja do cholernego szpitala?! Wszystko by kurwa o nas wygadała!\n- Proszę przestań na mnie krzyczeć - powiedziałam z prośbą w oczach - Też się martwiłam, tak? Nie chcę żeby wam coś zrobili - dodałam. Chłopak wziął głęboki oddech i spojrzał na mnie spod masy loków.\n- Masz rację, przepraszam - mówi a po paru sekundach wstaje i mocno mnie przytula - Naprawdę nie chcę cię stracić z powodu twojej siostry... W ogóle nie chcę cię stracić - mamrocze po czym całuje mnie w czoło. Patrze na niego po czym łączę nasze usta w czułym pocałunku.\n- Nie zostawię cię Harry - mamroczę opierając głowę na jego ramieniu i oddychając lekko.\n- Nie wiadomo...Może znów będziesz zmuszona, aby odejść - mówi i od razu mocniej mnie przytula.\n- To się nie zdarzy.\n- Nie myśl o tym co? - kończę temat. Chłopak wzdycha i odsuwa się ode mnie.\n- Tak cóż, łatwiej powiedzieć niż zrobić - mówi pod nosem - Tak się boję, że któregoś dnia wrócę i odkryję że odeszłaś...na dobre.\nW połowie zdania Liam wpada do pokoju.\n- Dlaczego kurwa myślałaś, że odwiązanie Anne to będzie dobry pomysł? - pyta wkurzony podchodząc do mnie.\n- Prawie uciekła! I to kurwa przez ciebie! Założę się, że nawet nie próbowałaś jej powstrzymać!\n- Liam uspokój się do cholery - zainterweniował Harry gdy już miałam odpowiedzieć - Przecież ją powstrzymaliśmy.\n- Cudem! Jeśli Niall nie nalegałby żeby przyjechać wcześniej bo bolała go głowa, nie dotarlibyśmy na czas! Musimy jechać na dzisiejszy występ, jak myślisz, co się wtedy wydarzy?! - mówił rozzłoszczony Liam. Oboje spojrzeli na mnie po ostatniej sugesti.\n- Nie mam żadnego powodu, żeby od was uciekać - zmarszczyłam brwi.\n- Ale Anne ma. Ona jest tu głównym problemem, a ty nie wybierasz żadnej ze stron - odparł zmęczony Harry, odgarniając włosy z twarzy.\n- Wybieram jakąś stronę? Harry przecież nie powstrzymam jej przed zrobieniem tego co będzie chciała...Może się uczyć na własnych błędach, co mnie to obchodzi - powiedziałam, kładąc ręce na biodrach.\n- Jej zachowanie przypomina mi twoje wcześniejsze Soph... Może z nią porozmawiasz o tym jak powinna się zachowywać? - proponuje Haz - To może zaoszczędzić jej kilku kłopotów.\n- Ostatnim razem gdy próbowałam to wyskoczyła przez balkon - wywróciłam oczami.\n- Więc lepiej się postaraj jeszcze raz bo mam mało cierpliwości do twojej siostry - warknął Liam i obrócił się aby wyjść - Masz 45 minut zanim będziemy musieli iść Haz, więc lepiej znajdź sposób aby coś z nimi zrobić - dodał po czym wyszedł. Harry westchnął głośno i rzucił się plecami na łóżko. Był wyczerpany. Zamknął oczy.\n- I co zrobimy? - rzucił pod nosem pocierając skronie - Może gdybyście obie były unieruchomione...\n- Chyba nie chcesz mnie związać, co? - warknęłam.\n- Nie wiem...Nie chcę tego ale nie mam wyboru.\n- Harry możesz mi ufać.\n- Anne jest problemem Soph...A ty jesteś pod jej wpływem. Kiedy byliśmy jeszcze w busie, mówiłaś coś o tym, ze tylko jej ufasz. Nie sądzę, że zawsze postępujesz zgodnie z własną wolą.\n- Postępuje, przysięgam.\n- Więc dlaczego ją wcześniej odwiązałaś? - zapytał, podnosząc do góry jedną brew.\n- Bo mnie poprosiła - odpowiedziałam z lekkim grymasem na twarzy. Patrząc na to teraz, wydawało mi się dziwne, ze tak łatwo zgodziłam się spełnić jej żądanie...To chyba przed te lekarstwa taty. Wspominał coś o ufaniu rodzinie...\n- Harry musisz przestać się zamartwiać - powiedziałam w końcu, chcąc skończyć mój temat.\n- Próbuję Soph, ale nie mogę wykluczyć takiej możliwości - wymamrotał, zamykając oczy. Ostrożnie weszłam na łóżko i usiadłam na nim okrakiem.\n- Harry te leki już na mnie nie działają - rękoma wolno przejechałam po jego torsie, zahaczając na dole o jego członka. Otworzył oczy i spojrzał na mnie zaskoczony. Po chwili obrócił nas.\n- Kocham cię, wiesz o tym prawda? - wyszeptał. Pokiwałam głową i przygryzłam wargę. Chłopak jęknął i złączył nasze usta. Objął mnie i mocno przytulił. Wplątałam palce w jego włosy. Westchnęłam i przerwałam pocałunek. Wtuliłam się w zagłębienie jego szyi i rozkoszowałam się ciepłem jego ciała. Harry zaczął składać na moim dekolcie małe pocałunki. Zachichotałam.\n- Chyba wiem co zrobimy z tobą i Anne wieczorem - rzucił.\nByłam wściekła. Jak mogli?! Nie dość że zaprowadzili mnie i Anne do tour busa i zostawili z nami ochroniarza, to jeszcze przykuli mi stopę do nogi kanapy. naprawdę?! Nie mogę nawet dosięgnąć lodówki! Minęły juz jakieś dwie godziny i leżałam na podłodze busa, strasznie z nudzona. Mówiłam jakieś bezsensowne rzeczy do Fate, która leżała na moim brzuchu. Przed wyjściem na występ Niall położył Anne w dużej sypialni, jeśli można nazwać ją dużą, i zamknął drzwi na klucz. Zdążyłam na szczęście zabrać stamtąd Fate, żeby dostarczyła mi rozrywki.\n- Czy nie należy mi się już nawet chwila wolności? - powiedziałam głaszcząc ją po głowie. Nie poruszyła się. Spojrzałam na nią i zdałam sobie sprawę z tego, że śpi. Nie winię jej, była już prawie północ a oni nadal nie wracali - Ja pierdole Harry, nie możesz mi choć trochę ufać? - przeklęłam zirytowana. Moja kotka obudziła się i odskoczyła ode mnie, siadając na parapecie - O no weź - jęknęłam patrząc na nią. Nawet nie rzuciła na mnie okiem. Byłam zła - Ach te koty.\nPodskoczyłam gdy drzwi nagle się otworzyły.\n- No w końcu kurwa wróciliście - westchnęłam głośno, wstając z podłogi.\n- Uważaj na słowa Soph - warknął Zayn, wchodząc jako pierwszy.\n- Zayn moja noga - przypomniałam mu, posyłając mu mordercze spojrzenie.\n- Ktoś tu jest wkurzony - droczył się Louis, siadając na kanapie.\n- No cóż ktoś się tu zanudził na śmierć - odpowiedziałam oschle, patrząc jak Zayn odpina kajdanki z mojej kostki.\n- Boże ten występ to było coś - powiedział zmęczony Lou, przeczesując ręką włosy gdy Harry, Liam i Niall wchodzili do busu.\n- O nie, nie ma mowy że cię przytulę - pokręciłam głową gdy zobaczyłam jak Harry podchodzi do mnie z otwartymi ramionami. Zamiast tego wkurzona usiadłam na sofie obok Louisa.\n- Oj Sophie nie gniewaj się - powiedział słodkim głosem pochodząc do mnie - To było dla twojego własnego bezpieczeństwa - powiedział, podnosząc do góry mój podbródek. Odwróciłam wzrok.\n- Ale czy kajdanki były konieczne? I ochroniarz na zewnątrz? Nie - warknęłam krzyżując ręce na piersiach.\n- A czego od nas oczekiwałaś? - wtrącił się Liam siadając na krześle obok Nialla, który grzebał w lodówce - Hmm? Myślałaś, ze co się stanie gdy do nas wrócisz?\n- Trochę zaufania by wam nie zaszkodziło. Rozumiem, że nie możecie ufać mojej siostrze, ale możecie ufać mi. Jakoś ufaliście mi gdy byliśmy w Irlandii...\n- Skarbie gdy byliśmy w Irlandii nie grasowało tam na nas stado fanek gotowych w każdej sekundzie się do nas dobrać, nie było też ani kierownictwa, ani hoteli ani tour busów. Byliśmy tylko my, dom i jedna przyjaciółka w szkole, która o tobie wiedziała - powiedział spokojnie Harry - Oczekujesz od nas za dużo po tak krótkim okresie, który tu spędziłaś... Proszę daj nam trochę czasu żeby do tego przywyknąć i wtedy...\n- Harry - powiedziałam prosząco robiąc spojrzenie a la kot ze shrecka. Czułam, ze cała piątka się na mnie patrzy - Nie możesz mnie tu cały czas zamykać... - naciskałam.\n- Tylko gdy to będzie konieczne, okej? - westchnął, wyraźnie zmęczony - Słuchaj Soph nie chcę się z tobą teraz kłócić...Możemy po prostu iść do łóżka, proszę?\n- W busie? Myślałam, że mamy pokój w hotelu...\n- Anne przyciągnęła zbyt dużo uwagi w hotelu...Uwagi, której nie potrzebujemy - odpowiedział Zayn - Więc gadaliśmy z Paulem i zapytaliśmy czy możemy jechać nocą i mieć jutro więcej czasu w Atlancie, żeby pozwiedzać. Zgodził się. Więc dziewięciogodzinna podróż odbędzie się głównie podczas naszego snu. Super co nie? - uśmiechnął się.\n- Już się nie mogę doczekać - powiedziałam bez emocji.\n- Super! A teraz wszyscy do łóżek. Jestem strasznie padnięty - ogłosił Louis wstając z kanapy. Moje spojrzenie powędrowało do Fate gdy chłopcy zdejmowali koszulki.\n- Tak się zastanawiam...co się stało z kaczkami? - zapytałam nagle.\n- Sprzedaliśmy je - odparł Liam - Z resztą domu.\n- Oh - zasmuciłam się, przypominając sobie małą Karmę. Będę za nią tęskniła...\n- Idziesz ze mną do łóżka? - wymamrotał Harry w moją szyję, przytulając mnie od tyłu.\n- Właściwie to położę się z Anne - odpowiedziałam i poczułam że chłopak się spina.\n- Jesteś na mnie zła - powiedział, jakby to nie było oczywiste.\n- Jestem zraniona Harry - rzuciłam, obracając się aby spojrzeć mu w oczy - To nie to samo.\n- Prawda, bo w tym drugim przypadku uprawialibyśmy właśnie seks z nienawiścią - mrugnął do mnie, zrelaksowany. Wywróciłam oczami i lekko się uśmiechnęłam.\n- Spoważniej Harry.\n- Ej, znam cię mała - wymamrotał - Lubisz seks tak samo jak ja.\n- Może, ale to nie zawsze jest rozwiązaniem Haroldzie - droczyłam się z nim.\n- Rozmowa też nie - cmoknął z niezadowoleniem.\n- Już gołąbeczki koniec kłótni i kłaść się spać! - krzyknął Louis z wnętrza. Gdy byliśmy w drugim końcu busa, ktoś zapukał do drzwi.\n- Otworzę - ziewnął Niall, po czym zwlekł się z górnego łóżka i założył koszulkę. Od razu spojrzałam na jego nadgarstki ale po chwili zniknął mi z oczu.\n- Tak? o Cześć Paul.\n- Jesteście pewni, że chcecie dzisiaj jechać? W hotelu jeszcze macie zarezerwowane pokoje...\n- Na 100% pewni? - powtórzył Paul.\n- Będziemy mieć więcej czasu na pochodzenie po Atlancie. Będzie fajnie. Poza tym Louis już pada i wszyscy kładziemy się spać - odpowiedział blondyn.\n- Dobranoc Paul! - krzyknął Louis ze swojego łóżka.\n- Kolorowych Lou! - mężczyzna zaśmiał się głośno - Jak chcecie. Widać, że zależy wam żeby tu spać. Kierowca powinien zaraz przyjść...Do zobaczenia rano chłopaki! - krzyknął Paul i wszyscy mu odpowiedzieli.\n- Dobranoc Soph - wyszeptał Harry schylając się aby mnie pocałować. Oddałam pocałunek, opierając ręce na jego ciepłym torsie.\n- Dobranoc Harry - westchnęłam, przerywając pocałunek. Pocałował mnie po raz ostatni i pozwolił mi odejść, a sam skierował się do swojego łóżka. Ostrożnie spojrzałam na moją śpiącą siostrę. Dlaczego znów jest w to zamieszana? A tak, Niall pomylił ją ze mną a teraz nie mogą pozwolić jej odejść. Kręcąc głową, zdjęłam spodnie i wślizgnęłam się pod kołdrę obok niej, zachowując dystans między naszymi ciałami. Kierowca odpalił silnik, a ja zamknęłam oczy. Zrezygnowana myślałam o nadchodzących dniach.\nPrzyznaje bez bicia, złapałam lenia od początku wakacji.\nKolejny rozdział za tydzień w sobotę.\nAutor: Annie o 15:17 22 komentarze: Linki do tego posta\n3.13. Żałuję tego\nŻeby potem nie było niedomówień - mówiłam, że rozdział będzie około niedzieli, ale przyznaję się bez bicia, że taki leń mnie złapał, że jak wracałam z dworu to nie miałam na nic siły ;/ A teraz po długiej przerwie - zapraszam do czytania.\n- Nie, nie, nie! Nie dotykaj mnie! - zaprotestowałam gdy złapał mnie pod pachami - Nie znam go! - powiedziałam z desperacją kobiecie.\n- Nie rób scen - wyszeptał wściekły do mojego ucha, stawiając mnie do pionu. Sapnęłam głośno. Nie mogłam ustać, czułam promieniujący ból w lewej nodze. Musiałam się go przytrzymać.\n- Panie Horan naprawdę powinniśmy wezwać pomoc medy....\n- Nie trzeba, wszystko będzie dobrze proszę pani - przerwał jej blondyn, kręcąc głową.\n- Nie znam go! - powtórzyłam głośniej, a chłopak wbił mi palce w ręce - Proszę mi pomóc!\n- Panie Horan, panienka raczej pana nie zna i widać, że naprawdę zrobiła sobie krzywdę...\n- Zna mnie - Niall znów jej przerwał - Musiała uderzyć się w głowę gdy upadła.\n- Nawet jeśli pana zna, to zrobiła sobie krzywdę. Nalegam, abyśmy wezwali lekarza.\n- Nie, proszę zabierzcie mnie do szpitala! - pokręciłam głową.\n- No dobrze - zgodził się chłopa. Co?! - Przyślij ich do mojego pokoju, 578. Zadbam o nią do przyjazdu lekarzy - dodał. Nie! Chce iść do szpitala! - A i czy mogłaby pani przekazać reszcie zespołu, że Anne jest ze mną? - zapytał, przyciągając mnie bliżej siebie - Powinni zaraz się zjawić.\n- Niell proszę, puść mnie! - krzyknęłam cicho, zaciskając pięść na jego skórzanej kurtce.\n- Oczywiście panie Horan - recepcjonistka pokiwała głową, nie zauważając mojej błagającej miny.\n- Nie! Niall!\n- Zamknij się - powiedział przez zaciśnięte zęby, wychodząc z lobby. Nie odezwał się ani słowem gdy weszliśmy do windy jadącej na jego piętro. Byłam roztrzęsiona. Ból i strach zaczęły przejmować kontrolę nad moim umysłem. Byłam tak blisko. Prawie mi się udało! Ale on musiał akurat przyjechać! Dlaczego?! Doszliśmy pod jego pokój i puścił mnie aby znaleźć klucze. Upadłam na podłogę, nie byłam w stanie stać.\n- Niall, jestem ranna, nie rób tego - prosiłam gdy znów złapał mnie za ramię i zaprowadził do swojego pokoju. Rzucił mnie na łóżko.\n- Ściągaj spodnie - powiedział pozbywając się swojego podkoszulka.\n- Niall, proszę! Proszę nie!\n- Anne ściągaj je - powtórzył wściekły, podkreślając każde słowo.\nPo moich policzkach od razu spłynęły łzy gdy wykonywałam jego polecenie. Skrzywiłam się gdy zobaczyłam w jakim stanie jest moje kolano. Gdy tylko zdjęłam dresy Louisa, blondyn wyszedł z pokoju, by po chwili wrócić z torebką kruszonego lodu. Podszedł do lewej strony łózka.\n- Co to kurwa miało być?! - krzyknął na mnie w końcu i mocno przycisnął worek z lodem do mojego kolana. Jęknęłam z bólu. Złapałam poduszkę i krzyknęłam w nią z całej siły. Po moich policzkach spływało coraz więcej łez. Co z nim nie tak?!\n- Co z tobą nie tak?! - kontynuował Irlandczyk, jeszcze mocniej przyciskając woreczek - Masz myśli samobójcze Anne?!\n- Chcesz umrzeć?!\n- Nie ja...\n- To dlaczego skakałaś po balkonach?! - krzyczał patrząc na mnie intensywnie.\n- Ja, ja, ja - zająknęłam się ale mi przerwał.\n- Widziałem cię! Nawet się poślizgnęłaś! Mogłaś się zabić!\n- No cóż.\n- Pomyślałaś w ogóle o tym co ci zrobimy jeśli złapiemy cię na ucieczce?!\n- Zdajesz sobie sprawę jak głupi był ten pomysł? Co ci przyszło do głowy?! Skąd w ogóle pomysł, żeby uciekać?! - blondyn już trochę przesadzał - I nawet udawałaś, że mnie nie znasz!\n- Miałam nadzieję, okej?! - warknęłam, w końcu będąc w stanie wypowiedzieć całe zdanie - Chciałam udowodnić, że Sophie się myli!\n- W czym się myli?\n- Że nie da się od was uciec.\nZacisnął usta w cienką linię, wpatrując się we mnie swoimi niebieskimi oczami.\n- Jeśli szukasz drogi ucieczki, to nie rób tego w taki sposób - powiedział ostrożnie. Patrzyłam na niego z niedowierzaniem.\nBlondyn zamrugał po czym znów ogarnął go gniew.\n- Oszalałaś! - rzucił, znów przyciskając torbę z lodem do mojego kolana.\n- Ałć Niall! - sapnęłam.\n- Powinienem powiedzieć reszcie, że chciałaś uciec - jęknął do siebie, po czym na mnie spojrzał - Powinnaś zostać ukarana - dodał - Jeśli nie byłabyś siostrą Sophie...\n- Wtedy byś to zrobił? - powiedziałam zmieszana.\n- Nie wiem! - krzyknął, ciągnąc się za włosy - Ale jestem pewien, że byłoby to łatwiejsze! - dodał krzywiąc się - Już wystarczająco szkód narobiłem gwałcąc cię pierwszej nocy...A to, że myślałem, że jesteś Sophie jeszcze pogarsza sprawy. Boże ona mnie teraz nienawidzi, prawda?\nPatrzyłam z niedowierzaniem gdy zaczął płakać.\n- Dlaczego zawsze muszę coś spierdolić? - powiedział głosem pełnym bólu i wstał - Nienawidzi mnie, prawda? - powtórzył patrząc na mnie oczami pełnymi łez.\n- J-ja ja nie wiem - jąkałam się.\n- Jestem pewien, że tak... O mój Boże - zaszlochał pocierając prawą dłonią lewe ramie. Wow, naprawdę czuje się źle z tym co zrobił. Oboje obróciliśmy głowy gdy usłyszeliśmy pukanie do drzwi.\n- Niall otwórz, tu Zayn.\nMłodszy chłopak zrobił głęboki wdech i otworzył.\n- Co tu się kurwa stało?! - krzyknął mulat gdy wszedł do środka i spojrzał na mnie groźnie - Pod hotel własnie przyjechało pogotowie i recepcjonistka powiedziała, że mają przyjść do twojego pokoju! - kontynuował, obracając się w stronę Nialla. Na chwilę zamilkł i po prostu patrzył się na blondyna - Płakałeś?\n- Nie, po prostu....\nZnów ktoś zapukał do drzwi.\n- Przyszliśmy obejrzeć tą dziewczynę - powiedział męski głos zza drzwi. Zayn ich wpuścił. Gdy dwaj mężczyźni weszli do pokoju, poczułam się niepewnie. Jeden z nich wyglądał jak młodsza wersja Toma Cruise'a a ja byłam ubrana tylko w koszulkę i bokserki. Wow.\n- Co się pani stało? - zapytał jeden z nich klękając obok łóżka. Kopia Toma Cruise'a zajęła się moją poobijaną nogą. Mężczyzna położył na łóżku apteczkę.\n- Cóż j-ja... - zająknęłam się, patrząc na Nialla błagającym o pomoc spojrzeniem.\n- Skoczyła z jednego z niższych balkonów - westchnął chłopak gdy obaj mężczyźni zakładali lateksowe rękawiczki.\n- Co zrobiła?! - krzyknął Zayn - Oszalałaś Anne?!\n- Nie, chciałam....\n- To może trochę zaboleć - powiedział jeden z ratowników po czym zaczął dezynfekować krwawiąca ranę na mojej nodze. Zacisnęłam mocno zęby. Drugi z nich zdjął z mojego kolana woreczek z lodem i zaczął je lekko szturchać.\n- Boli gdy to robię?\n- Tak! - szybko pokiwałam głową.\n- Od jednego do dziesięciu jak mocno cię boli? - zapytał.\n- Tylko szczerze Anne - ostrzegł Zayn.\n- Chyba tak na sześć - powiedziałam przez zaciśnięte zęby.\n- Czyli norma - pokiwał głową szatyn, dotykając palcem mięśni wokół mojego spuchniętego kolana - To też cię boli? - zapytał, patrząc mi się w oczy. Wyglądał jak Bradley Cooper. Od kiedy ratownicy medyczni są tacy przystojni? - Proszę pani? Boli panią gdy tak robię? - powtórzył naciskając palcami na opuchliznę.\n- Tak - odpowiedziałam chcąc żeby już przestał mnie dotykać.\n- Miałaś jakieś bóle głowy? Mdłości? Pani w recepcji powiedziała, że mogłaś się uderzyć w głowę gdy spadłaś - powiedział klon Toma Cruise, gdy bandażował mi nogę.\nSkrzywiłam się gdy "Bradley Cooper" położył na moim kolanie torebkę z lodem po czym wstał.\n- Bardzo dobrze, że przyłożyliście jej lód - pochwalił chłopaków - Nie będzie potrzebowała operacji ani nic takiego, ale jeśli chcecie, żeby wyzdrowiała to sugeruję przykładać lód na 15 do 20 minut, 4 do 5 razy dziennie dopóki opuchlizna nie zniknie. I nie pozwólcie jej chodzić - poinformował, pakując swoje rzeczy.\n- Jak długo może to potrwać? - zapytał Zayn.\n- Nic sobie nie naderwała, więc za jakiś tydzień powinno być dobrze - odpowiedział ratownik.\n- I proszę nie skakać z balkonów...Następnym razem może sobie pani złamać nogę - poradził sobowtór Toma Cruise'a po czym oboje wyszli z pokoju. Zayn patrzył się na mnie przez dłuższą chwilę. Nie mogłam poznać o czym myśli.\n- Ukarałbym cię, ale chyba już dostałaś za swoje - powiedział w końcu wskazując na moją lewą nogę. Wyciągnął swój telefon - za godzinę mamy być na stadionie - rzucił - Chyba położymy ją spać. Nawet jeśli nigdzie nie zdoła pójść to będę się czuł pewniej wiedząc, że śpi - wyjaśnił. Niall westchnął i poszedł do łazienki.\n- Mam iść spać?! Jest dopiero 14!\n- Już nam pokazałaś, że nie możemy zostawiać cię przytomnej. Poza tym lepiej dobrze się wyśpij; jutro rano wracamy do busa i wyjeżdżamy do Los Angeles. Nie mogę ci zagwarantować, że podróż będzie przyjemna...\n- Dlaczego nie możemy lecieć samolotem?! To by zaoszczędziło dużo czasu! - zaprotestowałam.\n- Bo mamy parę koncertów po drodze. Zajmie nam to pięć dni.\nPięć dni w ciasnym busie z nimi?! Nie ma mowy!\n- Nie moge po prostu wrócić do domu? Proszę? - narzekałam - Macie już przecież Sophie! Proszę! Nie potrzebujecie mnie!\n- Jest nas pięciu skarbie. Dwie dziewczyny są lepsze niż jedna - rzucił Zayn gdy Niall wyszedł do pokoju z małym ręcznikiem w ręce.\n- Nie, proszę nie! - pokręciłam głową, próbując się ruszyć ale kolano mi w tym przeszkodziło.\n- Wszystko będzie dobrze gdy się obudzisz Anne - westchnął Niall po czym przycisnął ręcznik do moich ust.\n- Proszę! - zaszlochałam gdy opary chloroformu zaczęły wdzierać się do moich nozdrzy i płuc.\nJeszcze trzy rozdziały i będziemy na bieżąco ;D\nAutor: Annie o 15:07 80 komentarzy: Linki do tego posta


Wersja z 04:47, kwi 13, 2016 (edytuj)\nWersja z 11:14, maj 8, 2016 (edytuj)(anuluj edycję)\nCentrum Handlowe Eeylopa położone jest na [[Ulica Pokątna|ulicy Pokątnej]] 521 w północnej części ulicy. Opisany jest jako dosyć mały, mroczny, prawdopodobnie dlatego, że sowy to nocne ptaki. Na zewnątrz wisiały różnokolorowe klatki z wieloma gatunkami sów, które zachwycały przechodniów.\n[[Rubeus Hagrid]] kupił tam dla [[Harry Potter|Harry'ego]] jego pierwszą sowę śnieżną − [[Hedwiga|Hedwigę]] jako prezent urodzinowy [[31 lipca]] [] roku. <ref>''[[Harry Potter i Kamień Filozoficzny (książka)]]'', rozdział piąty </ref>\n[[Rubeus Hagrid]] kupił tam dla [[Harry Potter|Harry'ego]] jego pierwszą sowę śnieżną, [[Hedwiga|Hedwigę]], jako prezent urodzinowy [[31 lipca]] [] roku. <ref>''[[Harry Potter i Kamień Filozoficzny (książka)]]'', rozdział piąty </ref>\nW sierpniu [] roku [[Ron Weasley]] i [[Harry Potter]] kupili duże pudła orzechów dla [[Świstoświnka|Świstoświnki]] i [[Hedwiga|Hedwigi]]. <ref>''[[Harry Potter i Książę Półkrwi (książka)]]'', rozdział szósty </ref>\nWersja z 11:14, maj 8, 2016


3 stycznia 2015 – 50-lecie CZERWONYCH GITAR – Czerwone Gitary\n« „Czerwona Gitara”\nO jubileuszu 50-lecia Czerwonych Gitar »\n3 stycznia 2015 – 50-lecie CZERWONYCH GITAR\nPublished 03/01/2015 | By Justyna i Monika\nPoczątek roku 1965, a dokładniej – 3 stycznia. Zwykły, zimowy dzień jakich wiele. Jednak zarazem dzień szczególny i wyjątkowy. To tego dnia w Gdańsku – Wrzeszczu w kawiarni Crystal w godzinach 11:00 – 14:30 powołana zostaje do życia nowa muzyczna formacja. Zespół, bez którego historia polskiej muzyki nie była taka sama. Zespół, który pokochały miliony fanów. Zespół, który okrzyknięto „polskimi Beatlesami”. Zespół, którego piosenki bawią, wzruszają i cieszą już kilka pokoleń fanów. Wystarczy zanucić chociażby „Ładne oczy masz – Komu je dasz? Takie ładne oczy…” lub „Nie możemy iść dzisiaj do kina, dozwolone od lat 18…” i już wiadomo, o jakim zespole mowa. Bez ich „Matury” nie odbędzie się żadna studniówka. Mało która świąteczna piosenka wprowadza w bożonarodzeniowy nastrój tak jak ich „Dzień jeden w roku”. Zespół, który cieszy się niegasnącą sympatią od 50 lat – od pół wieku. CZERWONE GITARY.\nDziś Czerwone Gitary tworzą: Jerzy Skrzypczyk (perkusja, wokal) – obecny lider zespołu, współzałożyciel formacji, obecny na wszystkich koncertach, Jerzy Kosela (gitara, wokal) – założyciel i twórca koncepcji artystycznej zespołu, Mieczysław Wądołowski (gitara akust., wokal), grający w zespole od 18 lat oraz młodzi muzycy – Arkadiusz Wiśniewski (gitara bas., wokal, aranż.), Dariusz Olszewski (gitara, wokal) i Marcin Niewęgłowski (gitara, wokal). Pomimo upływu lat, wielu zmian w zespole, ich przeboje towarzyszą kolejnym pokoleniom, rocznie grają około 80 koncertów, na ich występach bawią się tysiące fanów, a bilety rozchodzą się w błyskawicznym tempie. Jaki jest przepis na taki długowieczny sukces? W czym tkwi fenomen zespołu? Odpowiedzi nie trzeba długo szukać. Miłość do muzyki i sceny, utalentowani artyści, chwytliwe melodie, życiowe teksty, a także autentyczność i skromność, ponieważ pomimo ogromnej popularności, zespół zawsze tworzyli i tworzą otwarci, szanujący słuchacza ludzie, dla których sława oznacza po prostu uznanie, szacunek i wierność fanów od 50-ciu lat. I choć zdobyli wszystko, co było do zdobycia, za najważniejszą nagrodę uważają obecność fanów przez te wszystkie lata. Nie interesują ich skandale, próżno szukać o nich informacji w plotkarskich mediach. Choć nie rozpieszczają ich obecne rodzime opiniotwórcze rozgłośnie, ich przeboje cieszą się niegasnącą popularnością, a grono ich sympatyków stale rośnie. Bo przecież prawdziwa muzyka broni się sama. Oni są tego najlepszym przykładem.\nPrzypomnijmy sobie w skrócie historię Czerwonych Gitar – od początku, po dzień dzisiejszy…\nPierwszy skład zespołu stanowią Bernard Dornowski, Krzysztof Klenczon, Jerzy Kossela, Jerzy Skrzypczyk i Henryk Zomerski. Gościnnie z zespołem występuje Seweryn Krajewski, również uczestniczący w spotkaniu założycielskim. Do pierwszego oficjalnego koncertu jeszcze bez własnego afisza dochodzi 15 stycznia 1965r. w Elblągu. 19.01 występują w sopockim Grand Hotelu. W kwietniu 1965 roku nagrywają po raz pierwszy dla Polskiego Radia, a jesienią ruszają w swoją pierwszą trasę koncertową pod hasłem „Gramy i śpiewamy najgłośniej w Polsce”. W grudniu 1965 roku Seweryn Krajewski zastępuje Henryka Zomerskiego. Pod koniec 1966 roku rozpoczynają nagrywanie pierwszego LP „To właśnie my”. W marcu 1967r. z zespołu odchodzi Juras Kosela . Następuje okres największej popularności Czerwonych Gitar. Kolejne płyty sprzedawane są w rekordowych nakładach. Wszystkie otrzymują miano „Złotych płyt”. W styczniu 1969 roku w Cannes we Francji, zdobywają trofeum „MIDEM” w postaci marmurowej płyty.W 1970 roku odchodzi od Zespołu Krzysztof Klenczon. Kolejne lata mijają na koncertach i wydawaniu kolejnych płyt. Do składu dołączają kolejno : Dominik Kuta, Ryszard Kaczmarek i Jan Pospieszalski. Znikają na początku lat 80-tych. W kwietniu 1981 roku w Chicago w wypadku samochodowym ginie Krzysztof Klenczon.\nW roku 1991 Czerwone Gitary powracają. Z okazji 25-lecie mają zagrać 38 koncertów, grają – 500! Wiosną 1997 roku od zespołu odchodzi Seweryn Krajewski. Bernard Dornowski i Jerzy Skrzypczyk zapraszają do współpracy gitarzystów Wojtka Hoffmanna i Mieczysława Wądołowskiego. Nagrywają nową płytę „Jeszcze gra muzyka”. Przy jej powstaniu współpracowali także Jerzy Kosela i Henryka Zomerski, którzy na stałe powrócili do składu. Przez kolejne lata Czerwone Gitary promują młodych muzyków. Najpierw są nimi Arkadiusz Malinowski i Dariusz Olszewski. W 2003 roku pierwszego z nich zastępuje Arkadiusz Wiśniewski. W tym samym roku grają koncert w Pałacu Kremlowskim w Moskwie dla 6-ciotysięcznej widowni. W styczniu 2004 do zespołu dołącza Marek Kisieliński. W tym roku występują m.in. na koncercie w Dreźnie z okazji wejścia Polski do Unii Europejskiej oraz jednej z największych hal widowiskowych w Niemczech – 14-tysięcznej ARENIE w Oberhausen. W 2005 roku świętują swoje 40-lecie i wydają płytę „Czerwone Gitary. OK”. Promujący ją utwór „Senny szept” zajmuje czołowe miejsca na polskich i polonijnych listach przebojów, a na Festiwalu Jedynki w Sopocie plasuje się na 4 miejscu. Uroczysty koncert jubileuszowy odbywa się w sopockiej Operze Leśnej. Uczestniczą w nim niemal wszyscy muzycy i autorzy tekstów, tworzący historię zespołu. W kolejnych latach nagrywają nowe piosenki, szybko zyskujące sympatię fanów – „Wezmę cię ze sobą”, „Lecz tylko na chwilę”. W 2009 roku nagrywają płytą dla Sony BMG Deustchland „Herz verschenkt”. Od 2010r. z zespołem ponownie występuje Dariusz Olszewski. W listopadzie 2010 swój ostatni koncert z zespołem gra Henryk Zomerski. Po długiej chorobie odchodzi 16 kwietnia 2011 roku, zostaje pochowany na opolskim cmentarzu.\nW 2012 roku ruszają na pięciotygodniową trasę po USA i Kanadzie. W kwietniu 2013r. swoją 9-letnią współpracę z grupą kończy Marek Kisieliński. W tym samym miesiącu szeregi zespołu zasila Artur Chyb, który występuje z Czerwonymi Gitarami do października 2014r. W listopadzie 2013 roku w Sali Kongresowej w Warszawie odbywa się pierwszy w historii zespołu koncert „Czerwone Gitary Symfonicznie” z udziałem Orkiestry Gdańskich Symfoników, a w grudniu pierwszy w historii występ „Czerwone Gitary akustycznie”. W 2014 roku premierę mają nowe single – „Trochę przed wieczorem”, „Coś przepadło” i „Czerwona Gitara”. Zespół kończy pracę nad nową płytą „Jeszcze raz” zapowiadaną na marzec 2015. W grudniu 2014 roku swój pierwszy koncert z zespołem gra Marcin Niewęgłowski. Pod koniec roku Czerwone Gitary wyruszają na kolejne w swojej karierze kilkutygodniowe tournee po USA i Kanadzie.


Fauna  Chata w lesie\n3 marca 2015, wtorek, 10:04\nPromyki zachodzącego słońca i nad wyraz, jak na początek marca ciepła pogoda pozwoliła na prace ogrodowe przy Chacie w lesie przy wieszeniu budek lęgowych. Na tym rozłożystym jaworze powstało już całe osiedle domków. Pozostałe wiszą na pojedynczo rosnących drzewach: dębach, świerkach i sosnach, a jedna nawet na dorodnej tui.\nWcześniej zbudowałem kilka nowych budek, niektóre wyremontowałem, a te uszkodzone przez lata po prostu usunąłem. To dobra pora, bo tęskne nawoływania ptasich partnerów już od kilkunastu dni słychać na obrzeżach lasu. To pora parzenia się – łączenia w pary i czas poszukiwania odpowiedniego lokum na ptasie potomstwo. Pora pospolitego gniazdowania rozpoczęta.\nPS. A gdyby kogoś zainteresowało samodzielne wykonywanie budek lęgowych dla swoich ptaków – zapraszam na weekend. Możemy coś wspólnie stworzyć.\nZostaw komentarz Fauna, Nasza Chata, Pory roku w lesie\nSłowa kluczowe: budki lęgowe, dąb, gniazdowanie, jawor, sosna, świerk\n9 lutego 2015, poniedziałek, 14:13\nTeraz przyszła pora, żeby sięgnąć do zapasów gromadzonych na zimę.\nPo grudniowym świniobiciu pozostała słoninka i skórki, które są doskonałym przysmakiem sikorek.\nZima tego roku nawet łaskawa dla leśnej zwierzyny, ale spadł kolejny snieg, a więc i pora na dokarmianie.\nO tej porze roku za wystawionymi przysmakami zaglądają nie tylko sikorki, ale także kowaliki i sujki i barwne dzięcioły.\nPrzy zaokiennych karmnikach można też spotkać większe ptaszyska. To tu niestety czasem na sikorki poluje krogulec. Jest bardzo szybki i choć pewnego razu czatowałem na niego, to jednak nie udało mi się jego ataku uchwycić aparatem fotograficznym. Gwałtownie się pojawia, odlatując ze swoją zdobyczą w mocnym dziobie – life is brutal!\nSłowa kluczowe: dzięcioł, kowaliki, krogulec, sikorki, sujki\n13 sierpnia 2014, środa, 12:43\nDziś już naprawdę mogę zanucić starą, rosyjską pieśń, którą niegdyś śpiewał nam Czesław Niemen – to ” Брoдяга – Włóczęga”:\nПо диким степям Забайкалья, где золото роют в горах, бродяга, судьбу проклиная … (Dla tych, co nie znają Cyrylicy: po dikim stiepam zabajkalja, gdie zołoto rojut w gorach, bradiaga sudbu proklinaja … tekst chyba już zbędny tłumaczenia?).\nZ Irkucka dotarłem minibusem w miarę dobrą drogą nad sam Bajkał, do osady o nazwie Listwianka. To ponad 70 km, a bilet kosztował 120 rubli. Nie udało mi się dostać na słynną kolejkę okołobajkalską, która prowadzi starym odcinkiem Transsyberyjskiej trasy. Biletów już nie było na dzisiaj – należy zamawiać z wyprzedzeniem. Dla tych, ktorzy chcieli by z tego kiedyś skorzystać podaję nr tel. w Irkucku, bo jedynie tu można go zakupić: +73952 202 973.\nWykorzystując okienko w swojej podróży służbowej chciałem dotrzeć nad Bajkał. To najstarsze i najgłębsze jezioro na świecie (1642 m) wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1996 roku z uwagi na ogromne bogactwo flory i fauny. Posiada 2630 gatunków roślin i zwierząt – w tym aż 60%, to gatunki endemiczne, nie występujące gdzie indziej, jak np znana foka bajkalska. Teren ten jest objęty parkami narodowymi i rezerwatami przyrody, to tu znajduje się 100 pomników przyrody. Zadziwiająca jest przeźroczystość wody dochodząca do 40 m głębokości.\nA o wielkości tego jeziora niech świadczy fakt, że wpływa do niego 336 rzek i to, że Bajkał stanowi 20% światowych zasobów wody słodkiej. Ważnymi badaczami Bajkału byli polscy naukowcy, zesłańcy na Sybir: Benedykt Dybowski, Aleksander Czekanowski, Jan Czerski i Wiktor Godlewwski.\nZ mojego krótkiego rejsu po Bajkale pozostało trochę fotograficznych ujęć, ale nie oddają one tego bogactwa, które faktycznie posiada to „Błękitne oko Syberii”.\nZostaw komentarz Atrakcje turystyczne, Fauna, Flora, Podróże\nSłowa kluczowe: Bajkał, Bradiaga, Irkuck\n6 maja 2014, wtorek, 11:01\nDziś o gilu\nWiosna w całej swojej krasie zasypuje nas wszelkimi odmianami zieleni. Ptaki gniazdują i przy słonecznym dniu zapraszają nas na swoje wesołe koncerty.\nDziś będzie o jednym z tych kolorowych ptaków, które z reguły w okolicach naszej Chaty w lesie pojawiały się zimą – i to przy dużych mrozach i opadach śniegu. Tym razem spotkałem go żerującego pod modrzewiem dwa dni temu. To właśnie był on – gil zwyczajny (Pyrrhula pyrrhula). Nawet słyszałem jego miękkie zawołanie: „tju, tju”.\nPS. Ostatnio bacznie obserwuję dzięcioła sinozielonego, który coraz częściej zagląda do nas. Będzie chyba miał swoje pięć minut na moim blogu?\nSłowa kluczowe: gil zwyczajny, Pyrrhula pyrrhula\n21 marca 2014, piątek, 22:08\nZanim przyszła do nas wiosna, w naszej bazie pojawili się naukowcy z Instytutu Biologii Ssaków Polskiej Akademii Nauk w Białowieży. To tam prowadzą badania nad żubrami, ale do nas przyjechali, żeby badać wpływ dużych drapieżnych ssaków (wilka i rysia) na zachowania saren i jeleni. W naszych Borach Stobrawskich tych drapieżników na razie nie ma, dlatego naukowcy badają zachowanie saren i jeleni w sytuacji, kiedy nie ma presji ze strony wspomnianych drapieżników. Nasze lasy są terenem porównawczym dla obszarów, gdzie występuje ta zależność – np. w Puszczy Białowieskiej.\nJuż jesienią w trakcie pobytu u nas badacze instalowali fotopułapki, aby zbadać obecność różnorodnej zwierzyny. Teraz z gotowymi spostrzeżeniami prowadzili kolejne badania (analizując m.in. ich ślady w postaci odchodów).\nNasza Chata w lesie stała się ich doskonałym miejscem noclegowym i zapowiedzieli się do nas na jesień, aby finalizować swoje badania.\nA wiosna faktycznie przyszła – dziś były już 22 stopnie i niesamowity koncert rozpoczynających gniazdowanie w pobliżu naszej chaty ptaków. Na pobliskiej łące pojawiło się stado jeleni – niektóre byki jeszcze z porożem, którego nie zdążyli jeszcze zrzucić.\nPS. Naukowcy zwierzyli mi się ze swoich opinii, że do naszych, nad wyraz dużych leśnych skupisk Borów Stobrawskich mogą w niedługim czasie zawitać wspomniane wilki i rysie. Lasy odpowiednie i zwierzyny sporo.\nJeszcze przypomnę, że taki zimowy krajobraz mieliśmy w maju 2011 roku – kwitnące jabłonie i śnieg.\nSłowa kluczowe: Białowieża, jelenie, rysie, sarny, wilki, wiosna, żybry\n1 « 234 » 12


Kosmetycznie na Wyspach Bergamuta: Pożalę się i pochwalę....\nPosted by Portiferole at 18:54\nAgnieszka eS. 26 December 2012 at 19:25\npo prostu wierzyć się nie chce jacy ludzie mogą być zawistni! to smutne, że obcy ludzie nie raz są serdeczniej nastawieni, niż Ci 'bliscy' ...\nPortiferole 26 December 2012 at 19:29\nNo niestety powiem Ci że przez to wszystko nadal żołądek mnie boli ze stresu :(\nnuneczka1991 26 December 2012 at 19:43\nNie ma się czym stresować. To głupie, że laska lata i się chwali pierścionkiem i jeszcze oczekuje, że wszyscy się będą nim zachwycać...nawet nie skomentuje ich zachowania "świątecznego", macie po prostu nauczkę, że nastepnym razem nie warto kupować im drogich prezentów, bo po prostu nie są tego warci.\nPortiferole 26 December 2012 at 19:50\nChwwali to mało powiedziane na FB wrzuciła chyba ze 30 zdjęć pierścionka i jeszcze napisała tekstem, że cytuję mam nadzieję, że mój brat zbyt szybko nie zaplanuje oświadczyn i ślubu bo i tak zrobi to z zazdrości no i co najważniejsze mam nadzieję, że nie planuje zbyt szybko się rozmnażać bo nie mamy tyle miejsca dla dzieci :/ nosz masakra\nPortiferole 26 December 2012 at 19:53\nTyle, że wiesz w kwestii prezentów M. daje od serca a nie patrząc na to co ktoś mu dał plus co chyba najbardziej niezrozumiałe dla mnie on swoje rodzeństwo mimo takiego traktowania kocha\nnuneczka1991 26 December 2012 at 23:26\nEhh, ciężka sytuacja z taką pokręconą rodzinką. Rozumiem, że można się cieszyć z pierścionka ale bez przesady..co to ona jedna na świecie dostała pierścionek zaręczynowy? a z tym tekstem o rozmnażaniu to już nawet nie ma co komentować XD Śmieszna dziewczyna XD\nKasia 27 December 2012 at 23:50\nale pipa, wiem, że boli, ale wiedz, że to ona w tym momencie robi z siebie pośmiewisko. Bynajmniej jak ja bym zobaczyła u kogoś taki tekst pod pierścionkiem zaręczynowym czułabym zażenowanie tylko przez samo czytanie, a co dopiero napisanie. Ja po tym co piszesz wnioskuję, że ona wcale nie pragnie tego ślubu, jej jedynym celem jest niszczenie Ciebie i Twojego związku, zrobi wszystko żebyś uważała, że to ona jest szczęśliwsza z was dwóch. ehh temat rzeka jak ja dobrze znam temat wrednej i zawistnej "pseudo szwagierki" szczerze współczuję i wspieram, mi moja też napsuła krwi, ale to nie miejsce na ten temat. Ty masz ten plus, że możesz napisać co chcesz. Ja niestety nie bardzo, bo moja żmijka jak zobaczyła, że mam bloga zaczęła zakładać jakieś fikcyjne konta, wypisywać do mnie, później założyła swoje i śledzi każde moje słowo, każdy mój wpis zna na pamięć. Gardzę nią, jest dla mnie nikim.\nPortiferole 28 December 2012 at 17:21\nPowiem Ci tak, że najgorsze jest to że przez zazdrość rodzeństwa M. oni wszyscy mają radoche z tego i każdy ją poklepuje po plecach poza rodzicami i mówi, że robi dobrze ale onie nie mają FB więc nie wiedzą co ona tam wypisuje a mnie szlag trafia bo przed nimi gra aniołka :/\nPatrycja Michniewicz-Jarosz 26 December 2012 at 19:46\nAle ty jestes do mnie podobna.. kurcze, dokladnie wiem co czulas dostrzegajac takie rzeczy..obys miala jak najmniej takich sytuacji.ciesz sie mikrofala, zasluzylas:-)\nPortiferole 26 December 2012 at 19:51\nNa razie to się boję jej używać ;)\nMam nadzieję, że będzie takich sytuacji mniej a najlepiej wcale\npani domu 28 December 2012 at 17:11\nZa rok pakujcie się do Polski na święta! Na pewno będzie weselej i w milszej atmosferze.\nA Twój facet to dzielny musi być przy takiej rodzince..\nUwierz mi, że jak mi opowiada jak był traktowany przez nich od dziecka jak go poniżali etc to ja nie wiem za co on ich tak kocha po prostu jak tego słucham to mnie coś trafia bo ja z moją siostrą tez nie zawsze żyłam w zgodzie jak to rodzeństwo kłótnie były ale nie było ponizania i wyśmiewania :(\nNie wiem skąd on wziął na to siłę\nDraculaura 19 January 2013 at 11:07\nChyba kogoś zazdrość zżera nie martw się :)


Dom na sprzedaż - Pszczyna (gw) - Studzionka - PDN-DS-87 - 143.76m² - Śląsk Ofertus\n2 991,10 zł/m2 cena: 430 000 zł\nNowy dom w Studzionce !\nOferuję na sprzedaż dwukondygnacyjny budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 109,27 m2 posadowiony na działce 800 m2.\nDom wykonany jest z bloczku komórkowego. Na dachu papa termozgrzewalna.\nBudynek w całości jest podpiwniczony z garażem w bryle oraz garażem wolno stojącym.\nParter: salon, pokój, kuchnia, łazienka, wiatrołap, przedpokój, pom. gospodarcze(55,94 m2)\nPiętro: 3 pokoje, łazienka, garderoba, komunikacja. (55,33 m2)\nPlanowany termin oddania do użytkowania ( stan deweloperski ) - IV kwartał 2016 r.\nCena w ogłoszeniu dotyczy stanu deweloperskiego.\nSymbol oferty PDN-DS-87\nPowierzchnia użytkowa 109,27 m²


Janusz Palikot rusza po crowdfunding na produkcję kraftowej okowity - Dostawcy\nJanusz Palikot, który wiele lat temu działał w branży alkoholi, a następnie zajął się polityką, wrócił do „korzeni” i po kupnie Browaru Tenczynek w 2018 roku, teraz rusza po rusza po finansowanie społecznościowe, chcąc zebrać około 4 mln zł na rozpoczęcie produkcji wódki okowita i piwa leżakowanego.\nAutor: portalspozywczy.pl Data: 18 października 2019 08:30\nRozwój produkcji piw starzonych i wielki powrót staropolskiej gorzałki zapowiedział Janusz Palikot. Były inwestor Ambry i Polmosu w 2018 r. kupił od Marka Jakubiaka Browar Tenczynek. Teraz nowa spółka, Tenczyńska Okovita SA ma wyposażyć wydzieloną część browaru w nowe instalacje i uruchomić taproom.\nDo inwestycji w spółkę Janusz Palikot zaprasza społeczność crowdfundingową. Cel kampanii promowanej na Crowdway.pl to 4,2 mln zł. Planowany start zbiórki społecznościowej na przełomie października-listopada.\n- Zakończyłem swoją 10-letnię przygodę z polityką i wróciłem do tego co lubię i cenię. W marcu 2018 roku kupiłem Browar Tenczynek od pana Marka Jakubiaka, a w tym roku zarejestrowaliśmy spółkę Tenczyńska Okowita, która będzie produkowała piwa leżakowane, ale też okowitę (…) chcemy pozyskać od inwestorów poprzez crowdfunding, z którego chcemy zebrać do 4,2 mln zł, a emisja rozpocznie się na przełomie października i listopada – mówił na spotkaniu z dziennikarzami Janusz Palikot, który jest prezesem Manufaktury Piwa Wódki i Wina SA oraz Tenczyńska Okovita SA.\nJanusz Palikot od 30 lat z sukcesami rozwija biznesy w branży alkoholowej. Na początku lat 90. stworzył spółkę Ambra, która do dziś produkuje wino musujące, a od kilku lat także cydr. Za pośrednictwem spółki Jabłonna SA zainwestował w lubelski Polmos. Z obu inwestycji wyszedł z zyskiem. W 2018 roku od Grupy BRJ Marka Jakubiaka odkupił historyczny browar w Małopolsce – Tenczynek.


Jak zrobić świąteczny papierowy łańcuch? - pobierz i wydrukuj - lecibocian.pl\nKlaudia Posted on 17 grudnia, 2018 5 listopada, 2020 Brak komentarzy\nJak zrobić świąteczny papierowy łańcuch? Dziś zachęcam Cię do wykonania razem z dzieckiem świątecznego papierowego łańcucha, który pewnie pamiętasz z dzieciństwa. Chcę go trochę odczarować i nadać mu trochę innego wyglądu!\nJak zrobić świąteczny papierowy łańcuch?\nJeśli miałabym wskazać 2 rzeczy, które kojarzą mi się ze świętami spędzanymi w rodzinnym domu to byłyby to samochód Barbie i papierowy łańcuch. Do dziś pamiętam jak dostałam wymarzonego kampera Barbie. Rozkładanego, różowego. Po prostu cudownego. Zwłaszcza w czasach, gdy zabawki nie czekały w każdym sklepie. A magia świąt w sklepach nie atakowała nas już w październiku. Tylko magią było kupić cokolwiek na święta.\nPapierowe kolorowe łańcuchy razem z łańcuchami z bibuły co roku były ozdobą naszej rodzinnej choinki. W tym roku taki łańcuch pojawi się i u nas, ale w trochę innej formie.\nPapierowy łańcuch na Święta\nDziś mam dla Was pomysł na wspólne rodzinne wykonanie papierowego łańcucha. To doskonały pomysł na spędzenie przed świętami czasu kreatywnie i rodzinnie. Papierowy łańcuch to prosta ozdoba, z którą każdy sobie poradzi. Ja chciałam go trochę odczarować i tej klasycznej ozdobie dodać odrobinę nowoczesności, bo zazwyczaj kojarzy się z kolorowymi papierami, które nie raz nie koniecznie komponują się z świątecznymi ozdobami w naszym domu.\nPapierowy łańcuch w świątecznych kolorach\nW tym roku nasz łańcuch będzie miał kolor biało czerwony. Tak jak nasza choinka, ale nie wykorzystamy do jego przygotowania czerwonych i białych papierów, tylko szablon, który przygotowałam. Na naszym łańcuchu pojawią się wesołe reniferki, gwiazdki i świąteczne napisy. Całość będzie się ze sobą pięknie komponować, a łańcuch ozdobi naszą żywą choinkę, której już wszyscy nie umiemy się doczekać.\nCzego potrzebujesz, aby zrobić świąteczny papierowy łańcuch?\nAby przygotować łańcuch wydrukuj darmowy szablon dostępny na dole strony. Potrzebujesz nożyczek żeby go powycinać i kleju żeby posklejać. I odrobinę wyobraźni, żeby wymyślić jak Wasz świąteczny łańcuch ma wyglądać. Potrzebna będziesz również Ty i Twoje dziecko, bo w końcu ktoś to wszystko musi powycinać i posklejać! 🙂\nŚwiąteczny papierowy łańcuch – do druku\nJak można korzystać z świątecznego łańcucha?\n– Świąteczny papierowy łańcuch możesz wydrukować na domowej drukarce nawet na zwykłym papierze „ksero”. Najlepiej wydrukować na sztywnym papierze o większej gramaturze ustawiając przy tym drukarkę na najlepszą jakość. Moje projekty drukuję na drukarce Epson L310\n– Świąteczny papierowy łańcuch dostosowane są do wydruku w rozmiarze A4. Zapisane są w .jpg\n– Świąteczny papierowy łańcuch udostępniam wyłącznie do użytku prywatnego. Nie wyrażam zgody na ich komercyjne wykorzystanie. Nie możesz ich sprzedawać, używać w projektach komercyjnych lub modyfikować. Szanuj moją pracę.


Deska WC GoodHome Genoa wolnoopadająca z duroplastu men/woman - Deski WC - Castorama\nMarka: GoodHome Kod: 522629\nKod: 522629 Porównaj Do porównania\nDeska WC GoodHome Genoa wolnoopadająca z duroplastu men/woman charakteryzuje się odpornością na odkształcenia. Model wykonany z twardego plastiku jest niewrażliwy na zarysowania oraz uszkodzenia mechaniczne wynikające z codziennej eksploatacji. Produkt o gładkiej powierzchni nie sprawi Ci trudności podczas czyszczenia. Deska w biało-beżowym kolorze doskonale zaprezentuje się w nowoczesnej łazience.\nNr referencyjny HY-UF69-94\nDeska WC GoodHome Genoa wolnoopadająca z duroplastu men/woman charakteryzuje się gładką powierzchnią. Dzięki temu w produkt nie wnikną zabrudzenia, a usunięcie ewentualnych plam okaże się znacznie prostsze. Produkt marki GoodHome został wykonany z duroplastu. Twardy plastik to gwarancja, że deska WC jest niewrażliwa na odkształcenia. Model jest odporny na uszkodzenia mechaniczne i zarysowania, dlatego na wiele lat zachowa swój estetyczny wygląd. Deska WC GoodHome Genoa wolnoopadająca z duroplastu men/woman sprawdzi się w mieszkaniu, ale też budynku użyteczności publicznej ze względu na wzór. Element w biało-beżowym kolorze jest wolnoopadający, zatem wygodny w użytkowaniu. W naszej ofercie znajdziesz więcej desek z serii Genoa.\nSzyderca 2016-12-19 18:28:45\nartur 2016-10-28 05:43:59\nKornelka 2016-06-29 18:04:49\nPiotr 2020-03-30 20:21:11\nGosia 2016-10-23 13:20:27\nKla.Ra 2016-10-18 16:28:58\ngorki 2016-06-21 13:39:41\nmirek 2020-10-06 11:12:43\nArtur 2020-04-02 11:26:35\nMirek 2019-11-16 11:44:19


🎁 Prezent bez okazji. Lista pomysłów na niespodziankę dla mężczyzny - FORHIM\nPrezent bez okazji dla mężczyzny. Lista pomysłów na niespodziankę\ntoday marzec 1, 2021\nPrezent dla mężczyzny bez okazji. 7 wspaniałych propozycji\nAby pokazać komuś, że jest dla nas ważny, wcale nie potrzebujemy żadnej szczególnej do tego okazji. Najfajniejsze i najmilsze gesty to takie, których się nie zapowiada i których druga osoba w ogóle się nie spodziewa. Przecież nasze życie powinno być spontaniczne, a niespodzianki, które komuś robimy – bezinteresowne, lecz od serca i z czystej przyjaźni, miłości. Każda kobieta uwielbia dostawać z zaskoczenia kwiaty i komplementy. A mężczyźni? Komplementy, czułe słowa i prezenty. Prezent dla mężczyzny podarowany bez żadnej okazji wywoła u niego ogrom pozytywnych emocji. Poczuje się zadbany, doceniony i ważny. Co więc kupić na prezent dla niego bez okazji? Nie musimy wcale wydawać mnóstwa pieniędzy, by było to coś wyjątkowego i naprawdę wspaniałego.\nOryginalne pomysły prezentów bez okazji dla mężczyzny – breloki\nOryginalne prezenty dla mężczyzny bez okazji mogą przybierać niewielkie rozmiary, ale mogą być wielkie w swojej wspaniałości i oryginalności. Przyjrzyjmy się bliżej breloczkom, które, przywieszone do kluczy – będą nieodłącznym elementem naszego obdarowywanego. Wszystkie one wykonane są z dbałością o każdy szczegół, a także prezentują się niesamowicie luksusowo. Ich kolorystyka, świetnie skomponowane fragmenty, dodają im jeszcze więcej oryginalności.\nKosmiczny brelok jako ciekawa przenośnia naszych uczuć. Lubimy patrzeć w niebo i z niecierpliwością wypatrujemy gwiazd. Nie każdy z nas liczy na to, aby zobaczyć tę znakomitość. Często przyglądamy się niebu, ponieważ nas inspiruje, ciekawi, a nawet i uspokaja. Wszechświat, pomimo tego, że coraz więcej o nim wiemy, nadal pozostaje zagadką. Często wyobrażamy sobie bezludną wyspę, na której jesteśmy tylko z najbliższymi, ale tak naprawdę marzymy o tym, aby przeżyć przygodę we Wszechświecie. Zatrzymać czas, spróbować tego, co naprawdę nie jest nam znane. To właśnie dlatego Kosmos był inspiracją wielu romantycznych piosenek.\nBrelok mądra sowa również ma podwójne znaczenie. Dedykowany tym, którzy uwielbiają czytać książki, ale również inteligentnym, prawiącym z sensem mężczyznom. Tak już bywa w życiu, że nie zawsze się ze sobą zgadzamy, mamy odmienne poglądy, a nawet i czasami wizję świata. Taki prezent dla mężczyzny bez okazji pokaże, że mimo wszystko – nasz obdarowywany jest według nas mądry, dojrzały. Z pewnością ten gadżet doda mu pewności siebie i pokaże, że uważamy go za super mężczyznę i mamy w nim wielkie wsparcie. Wielkie wsparcie bez względu na to, że czasami dochodzi do nieporozumień.\nGdyby ten brelok anioł miał rysy twarzy, to kogo by przypominał? Ciebie, a może kogoś innego? Czy byłby inną, być może nieznaną postacią, która by nad nim czuwała? Tutaj ten zabieg estetyczny nie jest przypadkowy i właśnie dlatego to kolejna propozycja idealna na prezent dla mężczyzny bez okazji. Mężczyźni przywiązują szczególną uwagę do detali, chociaż powszechnie mówi się, że jest odwrotnie. Ten aniołek będzie użyczał mu swoich skrzydeł, aby mógł się wnieść ku górze nawet w najcięższych momentach. Ten brelok będzie przy nim zawsze, nawet kiedy my nie będziemy w stanie. Przyniesie szczęście, pomoże w najtrudniejszych sytuacjach. Podarowany bezinteresownie, jako niespodzianka, wyraz troski, prezent bez okazji – wzmocni swoje działanie, ponieważ poczuje szczere intencje.\nTo już ostatnia propozycja breloków, ale musimy wiedzieć, że na tym oferta się nie kończy. W tym miejscu, w którym teraz jesteśmy, jest mnóstwo innych, ciekawych, bardzo oryginalnych breloczków, Warto zobaczyć całą kategorię: breloki na prezent niespodziankę.\nOstatnia inspiracja zarezerwowana jest dla zakochanych. Na pewno przy drugiej połówce czujemy się, jak byśmy byli Królami. Niezależnie od tego, jak nasze królestwo wygląda: ile ma metrów kwadratowych, jaką liczbę straży w postaci zwierząt domowych i jakie panują u Was zasady Savoir-vivre. Taki podwójny breloczek: dla niej i dla niego sprawi ogromną radość drugiej połówce. To bardzo miły prezent, który możemy podarować bez okazji swojemu mężczyźnie. Koszulki dla zakochanych, skarpetki – nic nie przebije tych pięknych gadżetów.\nŚwietne pomysły na prezent bez okazji dla niego. Jeszcze więcej propozycji\nŚwietny prezent bez okazji dla mężczyzny może przybrać formę miłej niespodzianki. Superbohaterowie wpisali się w historię literatury, komiksu i filmu przez wzgląd na to, że nie byli do końca idealni. Budzili kontrowersje, czasami się gubili, pokonywali różne trudności, ale zawsze spełniali swoją misję. Czy mężczyzna, któremu chcesz sprawić prezent, ma podobne cechy? Jeśli tak, to kubek bohatera zaskoczy go bardzo, zwłaszcza jeśli nie wręczysz mu go w opakowaniu, lecz po prostu zaparzysz w nim kawę lub herbatę. Uśmiech i zaskoczenie gwarantowane. Tak bez okazji, z czystej potrzeby sprawienia mu radości i pokazania, że dla Ciebie jest właśnie takim super hero i takim ma pozostać, nigdy się nie poddawać.\nKolejną propozycją prezenu niespodzianki dla mężczyzny jest ta podstawka po telefon. Philippi to nowoczesna marka, która zyskała popularność ze względu na swój minimalistyczny, oryginalny design. Mamy tutaj z jednej strony super wyglądający gadżet, a z drugiej – świetne i wygodne rozwiązanie. Przeglądanie social media, oglądanie filmów będzie jeszcze łatwiejsze. Mężczyźni uwielbiają takie przydatne przydane rzeczy.\nTutaj propozycja prezentowa skierowana do palącego mężczyzny. Wiatr jest najczęstszą przyczyną uniemożliwiającą odpalenie papierosa bądź też cygara. Na szczęście, kiedy zdecydujemy się podarować tę ekonomiczną zapalniczkę, problem naszego obdarowywanego zniknie, a on będzie mógł zapalić sobie w każdej sytuacji. Ta zapalniczka na prąd jest atrakcyjna cenowo, luksusowa, niezwykle męska i przede wszystkim wygodna w użytkowaniu. Cienka, dopasowana do męskich dłoni, zmieści się w każdą kieszeń. Zazwyczaj osoby palące lubią włożyć zapalniczkę do opakowania lub papierośnicy. Ona na pewno się zmieści i przede wszystkim nie zabierze dużo miejsca. Spełnienie marzeń każdej osoby, która lubi sobie zapalić.\nPrezenty bez okazji cieszą, poprawiają samopoczucie\nNiezależnie od tego, jaki prezent wybierzemy, ważne jest to, że chcemy sprawić komuś radość bezinteresownie. Czasami najlepszą okazją do podarowania komuś czegoś, jest właśnie jej brak. Bądźmy dla siebie mili, mówmy do siebie czule, starajmy się siebie zrozumieć, róbmy niespodzianki. Mamy nadzieję, że nasza lista prezentów bez okazji dla mężczyzny była dla Was satysfakcjonująca i odnaleźliście tutaj idealny podarunek. Zapraszamy do zapoznania się z całą ofertą.


Przepis na 10 sprawdzonych sposobów, jak zmniejszyć apetyt na słodycze - W Kawiarence - KatalogSmaków.pl\ndeser dla dzieci dzieci dziecko emocje kobieta kuchnia nasze klimaty porady przedszkolak przekąska przekaski przemyślenia słodycze strefa mamy strona główna to co ważne uczeń warto wiedziec zdrowe przekąski zdrowie\nwkawiarence.pl Czy myślałyście, jak zmniejszyć apetyt na słodycze ? Życie często samo podsuwa rozwiązania. A muszę się przyznać z ręką na sercu, że stety – niestety należę do okrutnych łakomczuchów. Do niedawna na widok czekolady dałabym się pokroić. Do momentu, kiedy zdałam sobie sprawę z … Większość z nas lubi słodki smak. Sprawia, że czujemy się przez chwilę szczęśliwsi. Wywołuje w nas wewnętrzną euforię, na wskutek działania serotoniny. Jest to neuroprzekaźnik, który jest odpowiedzialny za nasz nas... czytaj dalej...\nczekolada, zupa, przekąski, śniadania, przekąska, ciasto, królik, dieta, koktajle, grzyby, deser, desery, szybkie przekąski, szybkie śniadanie, szybkie ciasto, ciasto kubuś, proste i szybkie ciasto


IX geograficzny show w LO - Turek.net.pl\nIX geograficzny show w LO\nczwartek 2 kwietnia 2015 11:00\nGeograficzno-krajoznawczy show – tak w skrócie można opisać kolejny, IX już finał konkursu „Znaszli swój kraj” organizowany przez nauczycieli geografii z I LO w Turku.\nW minioną środę, 1 kwietnia, w auli I Liceum Ogólnokształcącego odbył się IX Finał konkursu geograficzno-krajoznawczego. W rolę prowadzącego po raz kolejny wcielił się niezastąpiony Witold Wojciechowski – nauczyciel geografii w turkowskim ogólniaku. Przedmiotem konkursu była wiedza z zakresu geografii Polski, poszerzona o zagadnienia krajoznawcze oraz wiadomości o powiecie tureckim.\nWcześniej przyjęta formuła wydarzenia pozostała bez zmian. Konkurs, do którego okoliczne szkoły mogły zgłaszać po 3 uczniów, składał się z 2 części. Po części pisemnej wyłoniona została grupa 12 finalistów, którzy dalej podzieleni na 4 zespoły wzięli udział w spektakularnym quizie. Do finałowej 12 mogło wejść max 2 uczniów z jednej szkoły.\nPierwsze miejsce zajęła drużyna w składzie: Wichrowski Maciej (Gim. nr1), Dziamara Martyna (Gim nr2), Milczarek Mateusz (Gim w Dobrej). II miejsce przypadło: Kacprowi Kolendzie (I LO w Turku), Kotońskiemu Januszowi (Gim. Słodków) i Sobolakowi Kamilowi (ZST w Turku). Trzeca lokata przypadła dwom drużynom w składach: Piotr Tokarski (Gim nr1), Ola Grzelewska (ZST w Turku), Frontczak Patrycja (Gim w Przykonie), oraz Jakub Pietruszewski (Gim w Dobrej), Kinga Krzyżostaniak (Gim nr2) i Michał Choręziak (I LO w Turku).\nOrganizowany w międzyczasie konkurs dla publiczności wygrał Szymon Jasnowski z klasy 1H.\nKonkurs organizowany jest przy współpracy ze Starostwem Powiatowym, Nadleśnictwem Turek i Turkowską Unią Rozwoju.\nTagi: Znaszli swój kraj (4) geografia (4) Witold Wojciechowski (8) Liceum Ogólnokształcące (18) I LO (294)\nPiłkarki ręczne I LO Medalistkami Mistrzostw...


Maciej Zień. Mojo – Maciej Zień\nProjektant mody Maciej Zień i król Stanisław August, wyrafinowane stroje i magiczne wnętrza Pałacu na Wyspie\n„Maciej Zień. Mojo” to wystawa najnowszej kolekcji strojów projektanta inspirowana letnią rezydencją króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Ekspozycja będzie czynna dla widzów od 7 maja do 7 czerwca br. w Pałacu na Wyspie w Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie.\nWystawa „Maciej Zień. Mojo” to nietypowe wydarzenie prezentujące sylwetki z najnowszej kolekcji projektanta. Nie jest to pokaz mody, a wystawa, gdzie widzowie będą mieli wyjątkową okazję zobaczyć prace Zienia z bliska, przyjrzeć się cięciom, zdobieniom i detalom ubiorów. Wszystkie projekty powstały z myślą o przestrzeni, w której będą pokazywane, czyli o Pałacu na Wyspie w Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie.\nProjektant przedstawi jedyną w swoim rodzaju opowieść o epoce stanisławowskiej wyrażoną prezentowanymi dziełami. W kolekcji „Mojo” wykorzystano motywy ikonograficzne zaczerpnięte z malarstwa ściennego oraz rzeźb i obrazów znajdujących się w letniej rezydencji ostatniego króla Polski. Finezja, klasycyzm, a także historia tego miejsca zainspirowały Macieja Zienia do stworzenia 30 kreacji, które będzie można oglądać na pierwszym piętrze Pałacu na Wyspie w Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Więcej szczegółów na stronie internetowej www.lazienki-krolewskie.pl\nLink do wydarzenia: https://www.facebook.com/events/362318181048872\nKuratorem wystawy jest Anna Walewska.\nMecenasem wystawy jest Perlage, a manekiny użyczył Antares.\nPatronami medialnymi wystawy są: Elle, Elle Decoration, Gala, Ströer.\nProjekt graficzny plakatu wykonała artystka o międzynarodowym uznaniu Rita Zimmermann.