Książki do poduszki: 2022\nProvidence, 1986 rok.\nTo właśnie do tego miejsca zaprowadziła mnie moja ostatnia literacka podróż, w wyniku której trafiłam w sam środek wojny irlandzko- włoskiej mafii. Nic nie zapowiadało takiego obrotu sprawy. Każdy z gangów dbał o własne interesy. Ale później pojawiła się ona- kobieta, która sprawiła, że miasto stanęło w ogniu.\nMoja znajomość z gangsterami początkowo nie była łatwa. Mnogość imion i nazwisk wprowadzała mały chaos. Na szczęście udało mi się to jakoś poukładać i skoncentrować się na jednym z głównych bohaterów- Dannym Ryanie. Mężczyzna poślubił córkę irlandzkiego bossa, dołączając tym samym do jego przestępczego klanu. Pomimo że „robótki” dla jego nowej rodziny stały się jego regularnym zajęciem, nie jest on złym do szpiku kości bandziorem. Przeciwnie, Danny daje się poznać jako kochający mąż, oddany przyjaciel i troskliwy ojciec. I choć członkowie mafii stają się dla niego drugą rodziną, pragnie wyrwać się spod ich skrzydeł i zmienić swoje życie. Jego plany niweczy wspominana już przeze mnie mafijna wojna. Muszę przyznać, że przypadła mi do gustu ta „nieoczywistość” bohatera, pozwalająca uniknąć pewnych utartych schematów. Nie oznacza to jednak, braku jakichkolwiek wzorców, bowiem w historii Dona Winslowa odnajdziemy motywy zdrady, zemsty czy lojalności, które zjadą się być klasyczne dla literatury o tejże tematyce. Dodam, że z zainteresowaniem śledziłam losy głównych postaci, czekając nie tylko na rozwój bieżących wydarzeń, ale także na powroty do przeszłości, dzięki którym zyskałam możliwość stworzenia starannego portretu każdej z nich.\nOpowieść rozpoczyna się dość spokojnie, jednak wraz z rozwojem wypadków akcja nabiera tempa aplikując czytelnikowi dawkę emocji i zaostrzając apetyt na kolejną odsłonę irlandzko- włoskiej rywalizacji. „Miasto w ogniu” jest bowiem pierwszym tomem sagi kryminalnej o organizacjach przestępczych w Ameryce w latach 90-tych XX wieku.\nTa lekka w odbiorze powieść zaciekawić może nie tylko miłośników mafijnych historii, ale również tych, którzy szukają oddechu od literatury cięższego kalibru.\nD. Winslow – Miasto w ogniu\nwyd. Harper Collins 2022\nZnów wracam do Poznania by odwiedzić komisarza Antoniego Fischera. Co zastałam na miejscu? Morderstwo, naturalnie! Oczywiście to nie wszystko, bo w stolicy Wielkopolski dużo się dzieje. Trwa Powszechna Wystawa Krajowa prezentująca gospodarcze osiągnięcia Polski na przestrzeni dziesięciu lat. To wydarzenie przyciągnęło nie tylko wielu entuzjastów gospodarki, ale także rabusiów, którzy w tym tłumie upatrują szansy na szybkie wzbogacenie się.\nTymczasem w życiu Antoniego Fischera pojawia się pewien wynalazek, który wzbudza jego ogromne zainteresowanie. Tą techniczną nowinką okazuje się radio. Mężczyzna jest tak nim zaintrygowany, że bez wahania zgadza się wygłosić odczyt na antenie poznańskiej radiostacji. Tuż przed jego wystąpieniem dochodzi do morderstwa, którego świadkiem jest sam komisarz.\nKradzieże, strzelanina i zabójstwo śpiewaczki – to za dużo dla Fischera, dlatego zmuszony jest podjąć współpracę z polskim kontrwywiadem, którym dowodzi kapitan Zyga Maciejewski. Taka współpraca może zakończyć się jedynie… sukcesem.\nCieszę się, że mogłam powróć do znanych mi miejsc. Przypomnieć sobie klimat ówczesnego Poznania i zasłuchać się w rozmowach mieszkańców okraszonych humorem, z których mogłam wychwycić kolejne słowa należące do poznańskiej gwary. Ponadto kolejny raz zyskałam możliwość podpatrywania komisarza Fischera w pracy (oczywiście niestraszny mu żaden ejber ;)), jednak tym razem nie tylko on znalazł się w centrum mojego zainteresowania. Ta druga postać to kapitan Zyga Maciejewski (fani kryminalnych intryg zapewne znają tego bohatera stworzonego przez Marcina Wrońskiego). Przyznam, że jego obecność w tej historii okazała się dla mnie sporym zaskoczeniem i -w moim odczuciu - najsłabszym elementem całej opowieści. Nie przeszkodziło mi to jednak w przyłączeniu się do śledztwa.\n„Wszyscy słyszeli jej krzyk” ma w sobie wszystko to, co jest mi znane z poprzednich tomów serii o komisarzu Fischerze: wielowątkową fabułę i całą paletę postaci. To oczywiście może nieco przytłaczać i powodować chaos, jednak wielbiciele serii z pewnością nad tym zapanują ;) Każda moja poznańska przygoda dostarczała mi także sporej dawki humoru. Odnoszę wrażenie, że tym razem mocno przekroczyła normę ;) Ten szósty już powrót nad Wartę uważam za udany, choć moim faworytem pozostaje jedna z poprzednich wypraw.\nR. Ćwirlej – Wszyscy słyszeli jej krzyk\nspokojnych, rodzinnych i zdrowych Świąt Wielkanocnych\n„I (nie) żyli długo i szczęśliwie” to kolejna publikacja będąca częścią serii ZROZUM i zarazem druga spod pióra Jennifer Wright, którą miałam okazję poznać. Muszę przyznać, że poprzednia książka autorki pt. „Co nas (nie) zabije. Największe plagi w historii ludzkości” nie do końca wpisała się w mój czytelniczy gust. Owszem, tematyka była intrygująca i przykuła moją uwagę, niemniej styl pisarki, jej liczne dygresje i żarty, którymi próbowała nadać omawianej problematyce lekkości pozostawiły mnie z mieszanymi uczuciami. Mimo to postanowiłam dać sobie (i pani Wright) jeszcze jedną szansę.\n„I (nie) żyli długo i szczęśliwie” to podróż przez minione epoki, zaczynając od starożytności, a na współczesności kończąc. Wszystko to, by odnaleźć najbardziej zatrważających i zaskakujących historii miłosnych zwieńczonych rozstaniem. Przyjrzymy się związkowi Nerona z Poppeą Sabiną. Dowiemy się także jak wyglądała relacja Eleonory Akwitańskiej i Henryka II oraz Anny Boleyn i Henryka VIII.\nPrzyznam, że kulisy niejednego rozstania przyprawić mogą o gęsią skórkę. Odniosłam wrażenie, że nie tylko pomysłowość, ale i okrucieństwo ukazanych tutaj (byłych) kochanków nie zna granic. W końcu mówi się, że od miłości do nienawiści jest tylko jeden krok. A zazdrość bardzo ułatwia zrobienie go. I tą myśl doskonale obrazują przedstawione tutaj pary.\nChciałabym napisać, że ta kolejna szansa przyniosła pozytywne zaskoczenie. Niestety drugie wrażenie Mie okazało się lepsze od tego pierwszego. Jennifer Wright po raz kolejny irytowała mnie licznymi dygresjami i humorem, który nie zawsze był dla mnie zrozumiały. Skupiając się jednak na przedstawionych tutaj postaciach historycznych, muszę przyznać, że każda z nich wzbudza zainteresowanie. I sama przyjrzę się bliżej niejednej z nich.\nJ. Wright - I (nie) żyli długo i szczęśliwie\nwyd. Wydawnictwo Poznańskie 2021\nPan Doubler jest niczym chodzące kompendium wiedzy na temat kartofli, bowiem całe jego życie kręci się wokół nich. I to nie przesada. Doubler nie tylko je hoduje i zjada, ale również z nimi rozmawia. Można by rzec, że z ziemniakami łączy go silniejsza wieź niż z własnymi dziećmi, które widuje okazjonalnie. Staruszek, jednak nie narzeka na samotność, gdyż codziennie odwiedza go pani Millwood, która pomaga mu w prowadzeniu domu. Te spotkania stają się dla mężczyzny rutyną, która daje mu poczucie bezpieczeństwa. Niestety zostaje ono zachwiane, kiedy gospodyni trafia do szpitala. Ratują go rozmowy telefoniczne, których co dzień niecierpliwie wyczekuje. Te dyskusje z panią Millwood pozwalają Doublerowi opuścić swój hermetyczny świat i nawiązać relacje z sąsiadami, którzy dotychczas byli mu obojętni.\nPoczątkowo Dubler był dla mnie zagadkową postacią. Niewiele o nim wiedząc, myślałam: ot, introwertyczny starszy pan kochający ziemniaki. Jednak odsłaniając kolejne elementy jego życiorysu czułam do niego coraz większą sympatię. Każde kolejne wydarzenie z przeszłości pozwalało mi lepiej go zrozumieć. Kolejną postacią, która wzbudziła moje zainteresowanie była oczywiście pani Millwood, która podobnie jak główny bohater jest dość tajemnicza. Choć obecnie jest najważniejszą postacią w życiu staruszka niewiele się o niej dowiadujemy. Po prostu Doubler gra tutaj pierwsze skrzypce.\nHistoria pana Dublera przypomina o tym, że nikt nie jest samotną wyspą i potrzebuje bliskości drugiego człowieka, a każdą więź z ważną dla nas osobą trzeba pielęgnować. To także opowieść o zmianach, które w życiu są nieuniknione i o tym, że nigdy nie jest za późno, by zacząć wszystko od nowa. Nawet wtedy, gdy te zmiany bywają trudne warto spróbować.\nCiepła i okraszona humorem powieść, w sam raz na te (jeszcze) chłodne wieczory.\nS. Glaister - Pan Doubler zaczyna od nowa\n25 lat wcześniej, Chelsea\nW domu przy Cheyne Walk policja odkryła trzy ciała oraz dziesięciomiesięczną dziewczynkę – Serenity Lamb. Pozostałe dzieci, które przebywały na terenie posiadłości zaginęły. Mimo prowadzonego dochodzenia nie udało wyjaśnić się okoliczności śmierci znalezionych tam osób.\nLibby Jones w dniu swoich dwudziestych piątych urodzin otrzymuje list ujawniający tożsamość jej biologicznych rodziców i informujący ją o posiadłości, której właśnie stała się właścicielką. O domu przy Cheyne Walk i jego mrocznej historii słyszała już wcześniej, jednak dopiero teraz postanawia dowiedzieć się, co wydarzyło się w tym miejscu, gdyż do dziś nikomu się to nie udało. Szybko odnajduje Millera Roe, dziennikarza, które przez lata usiłował odkryć prawdę na temat mieszkającej tam rodziny. Bez wahania godzi się na wspólne śledztwo i powrót do tego domu.\nAkcja powieści toczy się przede wszystkim w Londynie, jednak co rusz przenosimy się do Francji, by poznać losy tajemniczej Lucy – bezdomnej skrzypaczki, która usiłuje zebrać pieniądze na podróż do stolicy Anglii. Jest jeszcze jedno miejsce, do którego wracamy – TEN dom. A to za sprawą Henry’ego, który kawałek po kawałku ujawnia szczegóły wydarzeń z przełomu lat 80-tych i 90-tych. Dzięki temu czytelnik zyskuje możliwość poznania losów rodziny Lamb z trzech perspektyw, co nadaje tej opowieści barw. Początkowo obawiałam się, że trzy spojrzenia na tę historię spowodują zamęt, jednak autorce udało sprawnie połączyć się te elementy. Ponadto umiejętnie utrzymywała moją uwagę stopniowo dozując napięcie i wprowadzane wątki. Tutaj muszę nadmienić, że niektóre wydarzenia były dla mnie mało wiarygodne, a zakończenie… owszem, zaskakujące, jednak przyznam, że nie takiego finału się spodziewałam.\nNajbardziej wyczekiwałam powrotów do tego domu, gdzie jedna, wydawałoby się niepozorna sytuacja diametralnie zmieniła życie całej rodziny. Rodzina Lamb pozwoliła wciągnąć się w swego rodzaju sektę, a ze swej posiadłości uczynić jej siedzibę. Obserwowałam, jak łatwo można zmanipulować drugiego człowieka i przejąć całkowitą kontrolę nad jego życiem, zastanawiając się, dlaczego tak drastyczne zmiany w zachowaniu i niemal całkowita izolacja od świata zewnętrznego nie wzbudziły większych obaw u sąsiadów czy znajomych.\nMacie ochotę poznać tę idealną rodzinę ?\nL. Jewell – Idealna rodzina


Eurowizja Junior 2019: Roxi Węgiel. Jak potoczyła się jej kariera? | Dziennik Zachodni\nBartosz Wojsa 08.11.2019\nEurowizja Junior 2019: Roxi Węgiel. Jak potoczyła się jej kariera? Arek Gola\nZeszłoroczna zwyciężczyni Eurowizji Junior, Roksana Węgiel, będzie współprowadzącą tegoroczną edycję konkursu. Nie wszyscy jednak wiedzą, jak wyglądały początki jej kariery. A zaczęło się od fenomenalnego występu w programie TVP - The Voice Kids.\nRoksana Węgiel ma aktualnie 14 lat, ale mimo młodego wieku jest już bardzo rozpoznawalna w Polsce. O wokalistce zrobiło się głośno po jej fenomenalnym występie w pierwszej edycji programu TVP - The Voice Kids. Głos zachwycił jurorów, a dziewczyna trafiła do drużyny Edyty Górniak, z którą udało jej się zwyciężyć cały program. Wtedy też jej kariera nabrała tempa.\nEurowizja Junior 2019: Oto reprezentanci wszystkich krajów ZDJĘCIA + WIDEO\nRoksana wydawała swoje pierwsze single (poczynając od tego, który zaśpiewała jeszcze podczas trwania program The Voice Kids), a w międzyczasie - po zwycięstwie - ogłoszono ją polską reprezentantką na Eurowizji Junior 2018 w Mińsku. Roksana zapewniła Polsce pierwsze w historii zwycięstwo, pokonując przedstawicieli innych krajów podczas 16. edycji Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci. W 2019 roku została również laureatką Europejskiej Nagrody Muzycznej MTV dla najlepszego polskiego wykonawcy.\nRoxi, jak nazywają ją fani, pochodzi z Jasła (podobnie jak znany w Polsce wokalista Michał Szpak). Przed rozpoczęciem kariery na polskiej scenie, uczęszczała do Szkoły Muzycznej I stopnia w klasie fortepianu. Mając 8 lat, zaczęła uczęszczać na lekcje śpiewu, a niedługo później dołączyła do parafialnej scholi dziecięcej. W 2013 rozpoczęła współpracę z Jasielskim Domem Kultury. W 2014 wzięła udział w projekcie Muzyczne talenty „Czwórki”, na którego potrzeby nagrała swoją wersję piosenki „Wierzę w Ciebie, Panie”.\nJej pierwszy autorski utwór pt. "Żyj" wykonała najpierw na scenie The Voice Kids, a 6 kwietnia 2018 roku zaprezentowała do niego teledysk w serwisie Youtube. 17 sierpnia wydała drugi singiel, „Obiecuję”. Ogromną popularność przyniósł jej jednak utwór "Anyone I Want To Be", który wykonywała również podczas Eurowizji Junior 2018 i który dał jej zwycięstwo w tym konkursie. Jej inne znane utwory to: "Lay Low", "Bunt", "Dobrze jest, jak jest" czy "Half of my heart". Ma na swoim koncie już mnóstwo nagród i wyróżnień.\nRoksana Węgiel jako zwyciężczyni Eurowizji Junior 2018 będzie współprowadzącą tegorocznej edycji, która - przypomnijmy - odbędzie się 23 i 24 listopada w Arenie Gliwice. Nasz kraj będzie reprezentować Wiktoria "Viki" Gabor z utworem "Superhero".\nTragiczny wypadek. Rowerzysta uderzył pod motocykl\nAbp Gądecki: Zakrywajmy usta i nos na nabożeństwach\nwesołe miasteczko le...\nKatowickie Libero rozdaje bilety do Legendii\nLibero dba o pozytywną energię lata 2020 i przygotowało kolejną niespodziankę. W sierpniu Libero rozdaje pulę 2500 całodniowych, darmowych biletów do Legendii, czyli Śląskiego Wesołego Miasteczka - największego tematycznego parku rozrywki w Polsce. Trzeba zrobić zakupy za określo...


czytasz: Na jakie wydatki muszą nastawić się opiekunowie paromiesięcznych niemowląt, czteroletnich maluchów, a także sześciolatków na bluszcz.com.pl\nKoszty, które ponoszą rodzice w związku z wychowaniem synów i córek sięgają nieziemskich kwot. Od momentu narodzin do czasu zakończenia studiów, a niekiedy nawet dłużej - w sumie wychodzi ponad 20 lat. Pomimo tego że kupno wyprawki dla dziecka wiąże się z niemałymi wydatkami, to jednak gdy pociecha idzie do szkoły podstawowej czy potem liceum, to dopiero wówczas te wydatki podwajają lub potrajają się. Opiekunowie, aby zaoszczędzić, kupują używane rzeczy albo biorą ubranka od znajomych. Tak czy owak wydatki są jednak nieuniknione.\nRedaktor: Brian Fagan\nNoworodek, a za parę tygodni już niemowlak potrzebuje nade wszystko pieluszek jednorazowego użytku albo tych wielorazowych - obecnie nikt już nie stosuje pieluszek z tetry. Kiedy kobieta nie jest w stanie albo nie chce karmić piersią, to kolejnym sporym wydatkiem będzie zakup mleka modyfikowanego. Do tego należałoby jeszcze dodać banknoty wydane na smoczki czy butelki. Z kolei śpiochy dla niemowląt, bodziaki z długim rękawem, a także komplety dziecięce można w obniżonych cenach zamówić w internecie, co oczywiście w żadnym razie nie zmienia faktu, że stan konta znowu się uszczupla (śpiochy dla niemowląt).\nCi, którzy szukają oryginalnego pomysłu na prezent zazwyczaj włączają komputer, a wyrażenie sklep z zabawkami Warszawa pozwala im zlokalizować w stolicy punkt, w którym lalkę albo samochód będzie można wybrać osobiście (jeden z warszawskich sklepów z zabawkami). Kiedy siedmiolatek idzie do pierwszej klasy, to własny kąt, a szczególnie miejsce do odrabiania zadań jest mu naprawdę potrzebne. Oprócz sprzętów dostosowanych do wzrostu, a czasem także do płci dziecka przydałyby się interesujące dekoracje pokoju dziecięcego (pastelove.eu/pl/dom/dekoracje-pokoiku-dziecka). Wśród dostępnych artykułów można szybko odszukać praktyczne lampki LED, miarki i sporo innych przedmiotów, które przydają się smykom w czasie zabawy czy nauki lub pełnią tylko funkcje dekoracyjne.


CO DAJE KOPA DO BYCIA W ZWIĄZKU NA ODLEGŁOŚĆ? - Żona Marynarza : Żona Marynarza\nAutor: Kasi Wajs 3 sierpnia, 2017 5 komentarzy 2\nCo daje kopa do takiej miłości ?\nWiadomo, że nie zawsze jest łatwo. Życie z ciągłymi rozstaniami w tle, dostarcza wiele różnych emocji. Tych negatywnych i pozytywnych. Można by nawet powiedzieć , że taki rodzaj małżeństwa/związku, różni się od standardowego, jest „poza granicami” – w przenośni i dosłownie. Przy tych wszystkich niedogodnościach związanych z miłością na odległość, pojawia się takie proste pytanie. Co tak naprawdę daje kopa do takiego życia ?\nA odpowiedzi okazuje się, że jest milion. Bo jest milion powodów dla których kocha się swojego marynarza, i milion kolejnych dla których można, a nawet trzeba polubić takie życie.\nNo to Go!! Liczymy do miliona.\nCo daje kopa do takiego życia?\nWspólny czas. On jest mocno doceniany przez obie strony. Ludzie którzy wiedzą ile tracą, bardziej cenią swoją wspólną codzienność.\nDzieci. One zawsze dają kopa. Dla nich i z nimi żyje się na co dzień, to sens życia.\nPoczucie, że nie jest się niewolnikiem monotonii. W takim życiu, zawsze się coś dzieje, bo zmienia się przyzwyczajenia. Raz są swoje, raz wspólne…\nPowroty. No to jest dopiero kop. Wystarczy tydzień, dwa przed powrotem, a endorfiny szaleją. Miłość rośne w oczach, a energia rozsadza wszystko. To jest to. Jeden z ważniejszych dowodów miłości – radość z powrotów.\nTeż to, że nie trzeba czekać codziennie o 17 z obiadem 🙂\nSpontaniczność. W takim życiu plany bywają spontaniczne. Trudno jest „zdziadzieć”.\nWyzwania. Życie w rozstaniach, stawia codziennie naprawdę przeróżne wyzwania. Pewnie połowy z tego nie zrobiłoby się w normalnych okolicznościach.\nTo, że ciągle trzeba sobie udowadniać , że jest się ze sobą blisko . To motywuje do czułości, ciągłej namiętności i zwyczajnego spędzania ze sobą czasu.\nDługi urlop partnera. Jednak gdy wraca nie chodzi do pracy. Jest 24h 7 dni w tygodniu dostępny.\nMożliwość samorealizacji. Praca czy pasja dają ogromnego kopa. A w takim związku ma się sporo czasu albo przestrzeni na rozwój. Samotność trochę zmusza do pracy, czy realizacji w czymkolwiek.\nCiekawość Świata. Morskie opowieści ze świata inspirują i napędzają do jego odkrywania. Widzi się trochę szerzej ten świat niż zwykle.\nPoczucie bezpieczeństwa. Z reguły jest tak, że nie trzeba martwić się o przysłowiowy chleb.\nŚwiadomość tego, że nawet gdy mnie zostawi , zdradzi czy rozstaniemy się z innych powodów, ja i tak sobie świetnie poradzę. Przecież dobrze sama ogarniam wszystko, odejdzie miłość ale mój samotny świat będzie do przewidzenia.\nWieczór z herbatą, książką, winem czy ulubionym filmem. Czyli dni, w których właściwe sama planuję jak chcę odpocząć, co zrobić? Mój czas i moja cisza.\nRodzina i znajomi. Jeśli mamy w otoczeniu dobrych ludzi, to tylko dla nas na plus. Bo nie ma nic lepszego, niż wsparcie kiedy jesteśmy same.\nJEDNAK NAJWIĘKSZEGO KOPA, BEZ KTÓREGO CAŁA RESZTA NIE MA ZNACZENIA, DAJE OCZYWIŚCIE – MIŁOŚĆ. Jeśli się nie kocha tej drugiej osoby, to można się nieźle umęczyć w takim związku.\nJeśli dobrze się to ogra i szybko zrozumie, że czas osobno jest tak naprawdę wielką pozytywną częścią naszego życia. To zapewne zadziała to, bardzo motywująco i pozwoli cieszyć się ze swojej przestrzeni. ZBYT CZĘSTO ZAPOMINAMY, ŻE JEST ONA MEGA WAŻNA DLA KOBIETY. W takim życiu można mieć ciastko i zjeść ciastko. Można być szczęśliwa mężatką, ale też szczęśliwą niezależną kobietą, czerpiąca garściami z życia.\nMożna siedzieć i truć sobie tyłek: jak mi źle i smutno( i to też przetrwać trzeba). Ale kiedyś trzeba zrozumieć jak mamy zaje…ście. Przecież jest mąż i naprawdę fajne małżeństwo. I jest też całkiem sporo czasu tylko dla siebie, na życie dla siebie. Na pracę, dom, spokojne wieczory, pasje…\nJak wiele kobiet na co dzień o tym zapomina? A ile marzy o samotnym wieczorze z książką? Tak samo jak doceniamy wspólny czas z marynarzem, tak samo doceniajmy TEN SWÓJ WŁASNY. Bo on jest bezcenny. Łapmy swoje chwile – to naprawdę może być fajne.\nZamieszczone: 12 marca, 2018\nNo jak to co? Oczywiście leżeć, odpoczywać. W końcu się napracował, prawda? A jak już odpocznie, to koniecznie powinien zorganizować nam dzień, naprawić nasze niedociągnięcia, powytykać nam błędy wychowawcze, porozpuszczać dzieci. Potem oczywiście potrzebuje spokoju, aby przygotować się do kolejnego kontraktu…;-) A figa z makiem. Oto co powinien:\nZamieszczone: 23 grudnia, 2017\nNo i stało się. Kolejne święta już są. To taki specyficzny okres dla rodzin marynarskich. Bo jedni spędzają je w pełnym składzie, inni w okrojonym. Czy to jest ważne? No pewnie, że ważne ale nie najważniejsze. Tak już jest, że czasem trzeba zagryźć zęby i przetrwać ten czas. Ala warto wracać wspomnieniami do tych wspólnych świąt\nZamieszczone: 13 grudnia, 2017\nTyle ile nas – rodzin – tyle różnych konfiguracji wyjazdów na kontrakt. Marynarze wyjeżdżają chwilę przed świętami, w październiku czy też w okresie świątecznym, albo już w wrześniu. To z reguły jest ruletka. Bo jednak rzadko się zdarza, że podział wśród załogi jest rok na rok. Nigdy nie mamy gwarancji czy M będzie z nami na\nZamieszczone: 12 listopada, 2017\nWiele spraw może początkowo przerażać, gdy zostajemy same. Szczególnie, gdy zostajemy pierwszy raz same z dziećmi. Każdy dzień to trochę taki chrzest bojowy. Najprostsze czynności i te powtarzalne, są najbardziej dołujące. Ale zarówno dzięki tym prostym, jak i tym trudnym wyzwaniom, przed którymi musimy nie raz stanąć bez wsparcia naszej drugiej połowy – stajemy się\nMARYNARSKIE SPRAWY. Czyli zadaj pytanie, rzuć\nAgata 4 sierpnia, 2017 o 11:21 am\nKasiu super tekst! Tak jak napisałaś czasem jest ciężko, ale warto iść do przodu… Zycie w takim związku z M z pewnością nie jest łatwe, ale ciekawe i o rutynie nie ma mowy :). Chyba to mi najbardziej odpowiada ;). Pamiętam taką sytuację kiedy mlodszy syn się rozchorował i starszego nie byłam w stanie zawieźć do szkoły (mieszkam raptem trzy km od miasta). Były kilkudniowe wagary ale to tylko my o tym wiemy ;). Kiedy urodziłam pierwszego syna 20 lat temu i gdy przyszedł moment kiedy zostaliśmy sami, bo mąż wypłynął – bałam się przez chwilę tej odpowiedzialności za maleństwo, tego sam na sam z nim… Ale to trwało chwilę. Codzienne obowiązki, planowanie czasu tylko dla nas z maluszkiem – zobaczyłam, że to też ma swój urok, że można, że dam radę fajnie spędzić ten czas. I tak jest do dzisiaj – przynajmniej się staram :). Naturalnie jest mi przez chwilę smutno kiedy nadchodzi rozłąka, ale już po chwili mam plan na siebie, bo nikt tego za mnie nie zrobi. Zadowolona kobieta = zadowolona żona i mama :). Za tydzień wyjeżdżam na dwa tyg wakacji – bez męża, tym razem to On mnie będzie odwoził na lotnisko ;). Nie znaczy, to także, że nie będę tęsknić. Pewnie tak, ale za to celebruję teraz ten czas tylko z nim (synowie na wakacjach). Dobrego czasu dla Was kobietki! Dobrej, życiodajnej rozłąki 🙂\nKasi Wajs 4 sierpnia, 2017 o 11:25 am\nTo witaj w klubie. Ja też wyjeżdżam na kilka dni hihih. Masz rację szcześlowa kobieta to szczęśliwa mama itp. Brawo i do przodu.\nGosia 4 sierpnia, 2017 o 10:07 am\nKasiu, spróbuj przed wrzuceniem tekstu sprawdzać go pod względem poprawności interpunkcji (przecinki w niewłaściwych miejscach). Bardzo to przeszkadza w czytaniu, a problem powtarza się w każdym kolejnym poście…\nHalina 4 sierpnia, 2017 o 10:30 am\nBez przesady nie bądź taka drobiazgowa fajny tekst i przecież wiemy o co chodzi .Nie każdy musi być prof Miodkiem?\nKasi Wajs 4 sierpnia, 2017 o 11:28 am\nTekst jest sprawdzony. Jeśli masz konkretne miejsce na myśli pokaż mi a ja chętnie poprawię. Coś mogło umknąć. Poprzednie również są pp korekcie. Jak się samej robi wszytsko czasem może coś umknąć ale korzystam z korektora oraz jeśli macie jakieś sugestie wystarczy info na fb. Choć to naprawdę minimalne poprawki. Pozdrawiam i dziękuję za info ?


Publiczne Katolickie Gimnazjum, 11Listopada 4, Ząbki\nJesteś tutaj: eduranking.pl > Szkoły w Polsce > Szkoły - województwo mazowieckie > Szkoły - powiat wołomiński > Szkoły - gmina miasto Ząbki > Publiczne Katolickie Gimnazjum\nNajważniejsze informacje - Publiczne Katolickie Gimnazjum\nPatron IM. KS. JANA TWARDOWSKIEGO\nAdres Publiczne Katolickie Gimnazjum\nTelefon Publiczne Katolickie Gimnazjum\nOrgan prowadzący Parafia Miłosierdzia Bożego w Ząbkach\nPubliczne Katolickie Gimnazjum znajduje się w miejscowości Ząbki pod adresem 11Listopada 4. Numer telefonu do gimnazjum to 227624044. Numer faksu: 227816715. Jednostka gimnazjalna funkcjonuje na terytorium gminy Ząbki, powiat wołomiński , województwo mazowieckie. Organem prowadzącym jest organizacje wyznaniowe. Stronę internetową gimnazjum odwiedzimy pod adresem www.zpsk.edu.pl. Szkoła gimnazjalna posiada wpis w rejestrze pod numerem 04008633500023. Instytucja rejestrująca] dla Publiczne Katolickie Gimnazjum to gmina.\nKształcenie w szkole gimnazjalnej trwa trzy lata i kończy się ogólnokrajowym testem przeprowadzanym w kwietniu w ostatniej klasie gimnazjum. Przystąpienie do testu jest jednym z warunków ukończenia szkoły gimnazjalnej. Rezultaty sprawdzianu umiejętności są sprawdzane przez sprawdzających wybranych przez naczelnika Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej. Arkusze testowe są poufne tak, że egzaminatorzy nie wiedzą czyje testy poddają ocenie. Wyniki testu w postaci odpowiedniego zaświadczenia wychowankowie uzyskują średnio 1,5 miesiąca po przeprowadzeniu egzaminu gimnazjalnego.\nZwycięzcy olimpiad przedmiotowych o zasięgu wojewódzkim lub ponadwojewódzkim z zakresu jednego z przedmiotów objętych egzaminem gimnazjalnym zostają zwolnieni z danej części egzaminu gimnazjalnego. W tym przypadku uczeń uzyskuje z odpowiedniej części egzaminu maksymalną ilość punktów. Wynik egzaminu stanowi połowę maksymalnej możliwej do osiągnięcia liczby punktów rekrutacyjnych do szkół ponadgimnazjalnych.\nW 2013 roku łączna liczba wychowanków pobierających naukę w placówce była równa 88, z czego 43 stanowiły uczennice, a 45 to chłopcy. Powiat wołomiński ma zarejestrowane 41 gimnazjów, a województwo mazowieckie - 1003. Na 6967 uczniów w powiecie przypada 41 innych jednostek gimnazjalnych (169,93 na placówkę), natomiast średnia w województwie to 149,6 (150050 uczniów na 1003 placówek).\n2005 9.49 -0.55 5.92\n2006 13.88 0.04 7.12\n2007 3.6 -0.44 4.11\n2008 11.26 0.93 7.92\n2009 7.06 -0.35 3.16\n2010 10.63 -0.24 4.54\n2011 13.22 1.47 6.06\n2005 8.58 -4.1 4\n2006 12.41 -0.74 5.2\n2007 6.54 -1.68 4.24\n2008 9.76 -2.05 5.19\n2009 5.75 -1.88 2.85\n2010 14.4 -0.63 6.55\n2011 9.52 -1.39 4.01


Wkręty fosfatowane do płyt G-K firmy Technox w cenie 6.99\n» Wkręty » Wkręty fosfatowane do płyt G-K\tWkręty fosfatowane do płyt G-K 3.5 x 45mm 100szt. Technox\nWyrażam zgodę na otrzymywanie informacji handlowych drogą elektroniczną od Praktiker Polska Sp. z o.o. Wkręty fosfatowane to podstawowy łącznik płyty g-k z profilem metalowym i konstrukcją drewnianą. Użyte do utwardzania związki fosfatu podnoszą twardość i odporność wkrętów na korozję. Odpowiednio dobrane kąty szpica zapewniają szybkie przewiercanie konstrukcji, a gwint o małym skoku (FB) gwarantuje połączenie odporne na wyrywanie z cienkich blach. W przypadku podłoży drewnianych gwint o specjalnie wykonanym skoku zapewnia odporne na wyrywanie mocowania z różnego rodzaju drewna.\nWyślij zapytanie Numer artykułu409073EAN5902253894748Waga z opakowaniem7,30 kgRodzaj główki PH2Średnica wkrętu (mm) 3.5\nDługość wkrętu (mm) 45Przeznaczenie blachaMateriał wykonania stalIlość sztuk w opakowaniu 100Marka Technox


20150119 GF Point TEAM – II miejsce SGO\nW styczniu 2015 roku ekipa SGO startowała w kolejnej edycji zawodów GF Piont. Tym razem obsada była bardzo liczna: jedna osoba w kategorii Basic (Veron), jedna osoba w kategorii Profesional (Danger) oraz jeden mieszany czteroosobowy zespół z Gdańska, Wrocławia i Krakowa w kategorii Team.\nZ racji tego, że startowałem w kategorii Team opisze udział w tym biegu z tej perspektywy.\nZ Gdańska startowały w zespole dwie osoby Berno i Ja, z Krakowa Gebel, z Wrocławia Rogu. Nie było czasu wcześniej się zgrać więc docieraliśmy się na trasie.\nDo Walimia dojechaliśmy ok. godz. 19:00 – szybka przekąska w miejscowym barze i w końcu zameldowaliśmy się w punkcie zbornym – miejscowej szkole. Frekwencja uczestników była bardzo wysoka, do rejestracji trzeba było stać w małej kolejce, wszędzie kręciło się wielu uczestników, jedni się szpejowali, inni przygotowywali się do biegu, który miał się rozpocząć dopiero następnego dnia rano, a jeszcze inny odpoczywali i nabierali sił przed startem. My takiego komfortu nie mieliśmy – od razu na pełnych obrotach – ważenie ekwipunku, sprawdzanie sprzętu – replik, latarek, zapasowych baterii itd. W między czasie dojechali Rogu i Gebel.\nStart rozpoczął się punktualnie o 22:00 – zespoły ruszyły w kierunku punktu oddalonego o ok.11-12 km, gdzie było do realizacji nocne zadanie specjalne. Od samego początku narzuciliśmy ostre tempo marszobiegu i już po półgodzinie byliśmy w czołówce drużyn prowadzących. Z mapą i kompasem w ręku co 10 min. korygowaliśmy kierunek marszu. Po godzinie forsownego marszu przed nami była tylko jedna drużyna, z którą byliśmy w kontakcie wzrokowym. Po doścignięciu i krótkiej wyminie zdań okazało się, że jest to drużyna miejscowych, którzy doskonale znają teren. Widzieli, że dzięki znajomości terenu mają przewagę i próbowali nas zgubić, ale nasza taktyka okazała się bardzo skuteczna – jeden z nas zawsze dotrzymywał im kroku, błyskami światła wskazując pozostałym kierunek marszu. Wspólnie dotarliśmy do miejsca, w którym do realizacji było zadanie specjalne. Okazało się, że nikt z organizatorów nie zakładał, że uda się nam w tak krótkim czasie pokonać odległość z miejsca startu do lokalizacji zadania specjalnego, więc na miejscu była tylko jedna osoba, reszta dopinała jeszcze czekające nas zadania. Była godzina 1:00 w nocy. Nie obeszło się bez małych przygód – tuż przy punkcie zadania specjalnego, szukając wejścia do niego, niechcący znalazłem się na terenie, który zabezpieczał ogromny owczarek kaukaski – zobaczyłem go w momencie, gdy prawie na niego wszedłem. Prawdopodobnie tylko dzięki temu, że obaj byliśmy równie zaskoczeni swoją obecnością udało mi się w ekspresowym tempie uniknąć sprawdzenia, który z nas jest mocniejszy – nigdy wcześniej (mając na sobie całe wyposażenie taktyczne wraz z repliką i plecakiem) nie udało mi się w takim tempie sforsować przeszkody terenowej w postaci ogrodzenia. Na szczęście wszystko skończyło się bez szkody zarówno dla mnie jak i dla zwierzaka.\nZadanie specjalne polegało na znalezieniu w terenie, na podstawie otrzymanej mapy kilku punktów kontrolnych – przypominam, że zawody rozgrywane były w styczniu, w nocy, w leśnym terenie górzystym. Zaczęliśmy bardzo sprawnie i pierwsze cztery punkty zostały odszukane bez większych problemów ( w pierwszym punkcie było strzelanie z replik do celów – musiałem skorzystać z broni danej przez organizatora, bo moja odmówiła posłuszeństwa) – niestety w wyniku błędnej interpretacji oznaczeń na mapie uznaliśmy oznaczenie starego toru kolejki górskiej wiodący na szczyt za szyb idący z miejsca startu w głąb góry – w efekcie czego zamiast iść na szczyt wzniesienia do kolejnego punktu (a byliśmy już w ¾ drogi), zeszliśmy do jego podstawy szukając wejścia do szybu. Straciliśmy przez to ok. godziny i ukończyliśmy całe zadanie jako jedni z ostatnich. Miało to o tyle znaczenie, że następnego dnia (czy raczej tego samego ranka) starty drużyn były realizowane w kolejności ukończenia zadania specjalnego. Po jego ukończeniu i po ponad godzinnym marszu do miejsca noclegu dotarliśmy ok. 4-5 rano na krótki odpoczynek. Już wtedy we znaki dawały się zmęczenie, otarcia i niekiedy kontuzje.\nZ miejsca noclegu wystartowaliśmy jako przedostatni (kilka drużyn zrezygnowało z dalszej rywalizacji. Postanowiliśmy szukać maksymalnych skrótów by nadrobić brakującą godzinę i już na trasie do pierwszego punktu kontrolnego dzięki temu udało się nam wyprzedzić kilka drużyn, które startowały wcześniej od nas. Ruszyliśmy następnie ostro pod górę do następnego punktu – po drodze udało nam się wyprzedzić dwie koleje drużyny. Tuż przed punktem było bardzo strome ośnieżone podejście – i tu przydało się nam wyposażenie Berna – lonże wspinaczkowe, którymi spięliśmy się i wspólnie się asekurując sprawnie pokonaliśmy ostatnie metry podejścia. Na miejscu również wiedza i umiejętności Berna bardzo nam pomogły – musieliśmy (zgodnie z instrukcją ) stworzyć awaryjne nosze z otrzymanego kawałka liny w wyznaczonym limicie czasu oraz przenieść nasz ważący kilkadziesiąt kilogramów ekwipunek na tych noszach do następnego punku kontrolnego.\nDroga wiodła oblodzonym szlakiem pod górę – ta część zadania kosztowała nas sporo wysiłku, potu i niecenzuralnych słów (niektórych wcześniej nawet nie znałem) ale i tak dogoniliśmy kolejne dwie drużyny. Zdaliśmy nosze i dalej w drogę.\nNastępny punkt kontrolny to sprawdzanie naszej wiedzy z zakresu pierwszej pomocy – tu specjalistą był Rogu – sprawnie wypełniliśmy test i dalej forsownym marszem na samą górę, do kolejnego punktu, gdzie było ważenie ekwipunku. Pozdrawiam w tym miejscu ekipę z FIA , z którą odbyłem dłuższą, interesującą dyskusję podczas marszu na szczyt, na temat kierunku rozwoju formacji paramilitarnych w Polsce, w kontekście inicjatywy scalenia ich pod jednym sztandarem. Trzymam kciuki za powodzenie omawianych tam planów.\nDalej ostro w dół do schroniska – tam czekał nas test z wiedzy o jednostkach górskich. I tu obawiam się, że nasza wiedza nie obejmowała akurat tej dziedziny – sądzę, że mieliśmy bardzo dużo błędnych odpowiedzi.\nKolejne zadanie specjalne – znalezienie za pomocą urządzenia GPS zapisanego na kartce i ukrytego w terenie kodu – nie zajęło nam to wiele czasu i już po chwili dalej byliśmy w trasie.\nMięliśmy co raz mniej czasu i już zdawaliśmy sobie sprawę, że nie zdążymy zaliczyć wszystkich punktów kontrolnych i wrócić na metę do godziny 17:00. Niestety opóźniony start negatywnie procentował…\nKolejny punkt kontrolny – sprawnościowo siłowy (przysiady, biegi, pompki) oraz rzut granatem do celu – bez większych komplikacji udało się nam przejść, jednak czas w zastraszającym tempie się kurczył i idąc do kolejnego punktu żywo dyskutowaliśmy czy próbować iść jeszcze do kilku punktów, czy odpuścić i bezstresowo dotrzeć do mety.\nZdecydowaliśmy się iść czy raczej biec dalej – ostatnie dwa zaliczone przez nas punkty kontrolne obejmowały przejście drogą, która znajdowała się pod ostrzałem – całkiem duża dawka adrenaliny i spory odcinek czołgania, kryjąc się przed trafieniami. Szkoda tylko, że nie mogłem odpowiadać ogniem – moja replika nie nadawała się już do użytku.\nDrogę powrotną do mety pokonaliśmy forsownym biegiem dociążając na wszelki wypadek plecaki cegłówkami. Na metę dotarliśmy 15 minut przed wyznaczonym limitem – nie udało się nam zaliczyć wszystkich punktów kontrolnych – gdybyśmy mieli te godzinę więcej wynik byłby dużo lepszy.\nNareszcie mogliśmy odsapnąć chwilę, wykąpać się i zjeść ciepły posiłek po 19 godzinach intensywnych biegów i nieprzespanej nocy.\nSamo ogłoszenie wyników było dla mnie osobiście zaskoczeniem – przez niezaliczenie wszystkich punktów nie byłem pewien czy uda nam się zając wysoką lokatę. Okazało się jednak, że tylko dwie drużyny zaliczyły wszystkie punkty kontrolne w tym jedna z nich dotarła do mety grubo po wyznaczonym limicie czasu – co w efekcie dało naszemu zespołowi drugą lokatę zaraz za Formacją Śląsk.\nDodatkowo bardzo ucieszył nas fakt, że w kategorii Profesional pierwsze miejsce zajął Danger – nasz człowiek z Wrocławia.\nOsobiście bieg uważam za bardzo interesujący i wymagający – nie było żadnych kolejek na punktach kontrolnych, co jest zmorą na większości biegów w takiej formule. Zżycie i współpraca z chłopakami z zespołu – bezcenne. Myślę, że za rok będziemy także uczestniczyć w tym biegu mając na celu poprawienie wyniku.\nUC-II SGO Gdańsk


ELH rozpoczê³a nowy rok - Elbl±g\nELH rozpoczê³a nowy rok\nOd mocnego uderzenia 2015 rok zaczê³y zespo³y rywalizuj±ce w rozgrywkach Elbl±skiej Ligi Halowej. W minion± sobotê (3 stycznia) o punkty walczy³y zespo³y z grupy A i od razu dosz³o do pojedynku na szczycie w którym prowadz±ca w tabeli Victoria zmierzy³a siê z wiceliderem Wiarusem.\nMiniony weekend przebiega³ pod znakiem rywalizacji w grupie A. Dru¿yny z tej grupy rozegra³y pi±t± kolejkê spotkañ. Jak zawsze, nie brakowa³o zaciêtych spotkañ i ciekawych rozstrzygniêæ. Tym razem na pierwszy plan wysun±³ siê pojedynek prowadz±cej w tabeli Victorii z wiceliderem Wiarusem. Choæ mecz by³ okrzykniêty hitem kolejki, to ostatecznie okaza³o siê, ¿e spotkanie by³o do¶æ jednostronne. Praktycznie od pocz±tku losy pojedynku w swoje rêce wziêli pi³karze Victorii. W ci±gu czterech pierwszych minut dwukrotnie bramkarza rywali pokona³ Tomasz Wiercioch wyprowadzaj±c swój zespó³ na prowadzenie. Chwilê pó¼niej gola do³o¿y³ Szymon Waga i Victoria prowadzi³a ju¿ 3:0. Wiarus w pierwszej ods³onie odpowiedzia³ tylko trafieniem Rados³awa Wi¶niewskiego i na przerwê schodzi³ przegrywaj±c 1:3. W drugiej po³owie obraz gry niewiele siê zmieni³. Znów lepiej w podbramkowych sytuacjach znajdowali siê pi³karze Victorii. Wynik meczu w drugiej ods³onie otworzy³ Mateusz Szmyt i choæ Wiarus odpowiedzia³ golem Jakuba Uhryna, to kolejne minuty ponownie przebiega³y pod dyktando lidera. W 20 min. na 5:2 podwy¿szy³ Tomasz Wiercioch, a wynik meczu na 6:2 ustali³ na trzy minuty przed koñcom pojedynku Konrad Kotowski.\nNiesamowicie ciekawy przebieg mia³o za to spotkanie pomiêdzy PBG Jankowiak, a Exclusive Sport/PC Koni. Kibice obserwuj±cy ten mecz mogli momentami przecieraæ oczy ze zdumienia, patrz±c jak z minuty na minutê zmienia siê sytuacji na boisku. Pierwsza po³owa to koncertowa gra ekipy PBG Jankowiak. Zespó³, który do tej pory mia³ na swoim koncie zaledwie jeden punkt, gra³ jak natchniony. Wynik meczu w 7 minucie otworzy³ Tomasz Szwarc, a niespe³na dwie minuty pó¼niej na 2:0 podwy¿szy³ Sebastian Paw³owski. Jak siê pó¼niej okaza³o, to nie by³o ostatnie s³owo zespo³u PBG Jankowiak w tej czê¶ci meczu. Na 3:0 podwy¿szy³ Mateusz Zawieracz, za chwilê gola strzeli³ Piotr ¦wiatkowski, a wynik pierwszej po³owy na 5:0 ustali³ Piotr Jakubiak. Po takiej pierwszej po³owie zapowiada³o siê, ¿e w drugiej ods³onie kibice nadal bêd± ogl±dali pogrom w wykonaniu zespo³u PBG Jankowiak. Tymczasem, druga po³owa przynios³a ca³kowit± zmianê ról. U¶pieni wysokim prowadzeniem gracze PBG Jankowiak pozwolili rywalom przej±æ inicjatywê, co jak siê pó¼niej okaza³o, bardzo drogo ich kosztowa³o. Exclusive Sport szybko wykorzysta³ wszystkie s³abo¶ci rywala i od razu zabra³ siê za odrabianie strat. Dwa gole Damiana Wielgata oraz trafienie Martina Stracha sprawi³y, ¿e na piêæ minut przed koñcem Exclusive Sport/PC Koni przegrywa³o ju¿ tylko dwiema bramkami. Bohaterem ostatnich trzech minut okaza³ siê natomiast Bartosz ¦migielski, który najpierw strzeli³ bramkê kontaktow±, a w ostatniej minucie doprowadzi³ do remisu 5:5. I choæ wiêcej bramek w tym meczu kibice ju¿ nie ogl±dali, to z przebiegu spotkania i dramaturgii zadowoleni byæ powinni.\nKolejn± stratê punktów zanotowa³o DRE, które powoli traci kontakt z czo³ówk±. Tym razem, trzeci zespó³ w tabeli, podejmowa³ ekipê Fuks. Pierwsza, choæ wyrównana po³owa, nie przynios³a bramek. Obie dru¿yny jakby, w przerwie ¶wi±teczno-noworocznej, zapomnia³y jak siê strzela bramki, choæ okazji ku temu mia³y co najmniej kilka. Gole pada³y dopiero po przerwie. Pierwsi do ataku ruszyli pi³karze DRE. W 23 min. do siatki trafi³ Maciej Zaj±c, a minutê pó¼niej na 2:0 podwy¿szy³ Pawe³ ¯uraw. Na odpowied¼ zespo³u Fuks trzeba by³o czekaæ praktycznie do ostatnich akcji meczu. Na minutê przed koñcem gola kontaktowego zdoby³ Damian Bukowski, a tu¿ przed koñcow± syren± do remisu doprowadzi³ Ireneusz Brzezicki.\nVictoria - Wiarus 6:2 (3:1)\n1:0 - Wiercioch (2.), 2:0 - Wiercioch (4.), 3:0 - Waga (6.), 3:1 - Wi¶niewski (10.), 4:1 - Szmydt (17.), 4:2 - Uhryn (19.), 5:2 - Wiercioch (20.), 6:2 - Kotowski (27.).\nDRE - Fuks 2:2 (0:0)\n1:0 - Maciej Zaj±c (22.), 2:0 - ¯uraw (23.), 2:1 - Bukowski (29.), 2:2 - Brzezicki (29.).\nYolo 7 Street - Alstom Power Zak³ad Turbin 1:2 (1:1)\n1:0 - Groszyk (4.), 1:1 - Sebastian Lubiejewski (13.), 1:2 - Taraszkiewicz (20.).\nPBG Jankowiak - Exclusive Sport/PC Koni 5:5 (5:0)\n1:0 - Szwarc (7.), 2:0 - Paw³owski (9.), 3:0 - Zawieracz (11.), 4:0 - ¦wiatkowski (12.), 5:0 - Piotr Jakubiak (15.), 5:1 - Damian Wielgat (22.), 5:2 - Damian Wielgat (23.), 5:3 - Strach (24.), 5:4 - ¦migielski (27.), 5:5 - ¦migielski (29.).\nStokrotki - Alenutka.pl 3:2 (2:0)\n1:0 - Zienkiewicz (10.), 2:0 - Mróz (15.), 2:1 - Barcikowski (16.), 3:1 - Mróz (25.), 3:2 - Fija³kowski (28.).\n1.Victoria\t5\t15\t29:8\n2.Wiarus\t5\t12\t15:14\n3.DRE\t4\t8\t20:10\n4.Stokrotki\t5\t7\t16:17\n5.Ex.Sport/PC Koni\t5\t6\t19:18\n6.Yolo 7 Street\t5\t5\t11:19\n7.Fuks\t5\t4\t15:15\n8.Alstom Power ZT\t4\t4\t11:17\n9.Alenutka.pl\t5\t3\t11:17\n10.PBG Jankowiak\t5\t2\t15:27


Słaby układ zwieszenia w samochodach marki Alfa Romeo - Hotel Amalia\nHome » Bankowość » Handel » Słaby układ zwieszenia w samochodach marki Alfa Romeo\nWłoskie samochody takie jak Alfa Romeo posiadają bardzo słaby układ zawieszenia, który jest podatny na uszkodzenia, nawet po najechaniu na małą dziurę w jezdni. Dlatego tak często można spotkać owe samochody w warsztatach mechanicznych, gdzie mechanicy trudzą się z ich naprawą. Mimo, iż Alfy posiadają słaby układ zawieszenia, to są to wyjątkowo estetyczne i niepowtarzalne samochody. Dlatego większość osób do ich naprawy stosuje tylko markowe części pochodzące prosto od producenta. Jednakże skąd mechanicy biorą owe oryginalne części? Otóż ich dostarczaniem zajmują się profesjonalni i sprawdzeni dystrybutorzy części samochodowych tacy jak Auto Partner, którzy posiadają wieloletnie doświadczenie e branży usług motoryzacyjnych, dzięki czemu do każdego zdania podchodzą w indywidualny sposób.


FINANSE Opłacenie wszystkich rachunków można skrócić do 30 sekund. Umożliwia to nowa platforma...\nPoprzedni artykułTylko 1,5 proc. Polaków oddaje krew. Platforma polskiej firmy z elementami grywalizacji może zachęcić do zostania dawcą\nNastępny artykułPolskie zakłady produkcyjne utknęły w poprzedniej epoce. Cyfryzację wstrzymuje opór pracowników i mała konkurencja


Ja jak coś to jestem dziś na Taklińskiego ok. 16\nWysłany: Czw 10:39, 20 Sie 2009 Temat postu:\nCzy będziesz miała jak zrobić jakieś fotki?\nWysłany: Czw 11:12, 20 Sie 2009 Temat postu:\nluuuz zrobimy i umiescimy w galerii, a co do listy jeszcze... to można zostawić np. u "ciecia" z ochrony .\nWysłany: Czw 12:02, 20 Sie 2009 Temat postu:\nja róznież dzisiaj planuje wizyte na budowie, potrzebuje zrobic sobie obmiar lokalu na cele zamowienia mebli do kuchni i pokoi oraz armatury do lazienki.\nMysle ze pojawie sie tam po godz 15h\nOstatnio zmieniony przez ryhub dnia Czw 12:03, 20 Sie 2009, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Czw 12:06, 20 Sie 2009 Temat postu:\nMyślałem nad tym żeby skorzystać z uprzejmości ochroniarza na Taklińskiego. Zastanawiam się tylko czy jest to osoba zaufana - żeby się potem nie okazało że lista zaginęła. Może jestem zbyt podejrzliwy.\nJa nie dam rady pojawić się dzisiaj. Kag, Ryhub, czy któryś z Was mógłby zapytać czy jest taka możliwość żeby zostawić listę u niego? Jeśli tak to może stworzymy naprędce treść i format listy tak że w sytuacji kiedy się zgodzi będziecie mieli gotowy formularz.\nWysłany: Czw 12:34, 20 Sie 2009 Temat postu:\nŁukasz wybacz ale jak to przeczytałem to już nie wytrzymałem ze śmiechu . Najpierw pomysł z płaceniem 5 zł a teraz ochroniarz który zapewne jest w zmowie z deweloperem i grupą trzymającą władze, a wogóle to nasza inwestycje finansują żydzi i masoni .\nLudzie bądzmy poważni. Oczywiście zgadzam się z tym, że będziemy tworzyć wspólnotę i sami chcemy decydować o wyborze ochrony i innych rzecz. Lecz teraz jest to utrudnione gdyż nie ma formalnej rady mieszkańców, na forum mamy koło 20 mieszkańców z 42 mieszkań i wyobraźcie sobie w takiej sytuacji wybór ochrony.\nPo to też deweloper wybiera zarządce, później już sobie sami poradzimy, pozatym w umowie jest zapisane, że będzie pełnił tą funkcję nie krócej niż rok ale nie dłużej niż 3 lata. Po roku nie będziemy zadowoleni z niego to do widzenia.\nProponuje więc nie emocjonować sie tak tą ochorną bo później to możemy zmienić/zrezygnować. Jeżeli checie sporządzić listę z podpisami sprzeciwu mogę ja przyjmować podpisy, pracuje w wieliczce w godzinach 9-19 więc pewnie każdemu będzie pasować .\nJak coś pisać na PW podam szczegóły.\nWysłany: Czw 13:39, 20 Sie 2009 Temat postu:\nJak sam napisałem może faktycznie jestem zbyt podejrzliwy i pracować powinienem w CBA albo innej grupie trzymającej władzę. Ale jeśli lista miałaby zawierać jakieś nasze dane osobowe to nie chciałbym aby była w posiadaniu "niezaufanych" osób\nNa temat żydów i masonów się nie wypowiadam.\nW sytuacji kiedy nie mieliśmy punktu w którym moglibyśmy złożyć podpisy na liście 5zł byłoby czymś w rodzaju wynagrodzenia dla osoby która taką listę przechowałaby. Wydaje mi się że jest to rodzaj usługi i nie rozumiem co w tym jest śmiesznego. Fajnie że ty zgadzasz zrobić się to non-profit.\nPytanie: Czy wszystkim osobom, które chcą złożyć podpis, pasuje podjechać do Wieliczki czy może jednak znajdziemy coś w Krakowie?\nPo co mam sobie wyobrażać wybór ochrony (a tym bardziej wiązać się umową na 3 lata) jeśli nie ma odpowiedzi na podstawowe pytanie - czy większość mieszkańców chce ochrony? Może właśnie dlatego należałoby poczekać.\nOsobiście widzę zalety posiadania monitoringu. Jednakże chciałbym aby zarządca porównał kilka ofert, i na tej podstawie ZDECYDOWAŁABY a nie została zmuszona większość mieszkańców.\nPytanie: Czy w zgodzie którą niektórzy z was podpisali była informacja od kiedy ma rozpocząć się monitorowanie osiedla?\nNawet jeśli pożegnamy zarządce po roku to umowy podpisane przez niego są wiążące - w tym wypadku umowa podpisana na 3 lata z ochroną będzie nadal obowiązywać\nMówisz że później możemy to zmienić/zrezygnować - kiedy to jest później - po pół roku. Co z karami umownymi - widziałeś/widzieliście jak sformułowana jest umowa?\nBTW - w umowie mam wpisane że zarządca wskazany przez dewelopera będzie sprawował administrację przez okres jednego roku.\nOstatnio zmieniony przez Łukasz dnia Czw 14:25, 20 Sie 2009, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Czw 13:53, 20 Sie 2009 Temat postu:\na jeśli ktoś chce się wstrzymać od głosu? to co wtedy? ;P\nWysłany: Czw 14:35, 20 Sie 2009 Temat postu:\nJa rozumiem to tak, że lista jest dla osób które nie chcą ochrony na warunkach zaproponowanych przez dewelopera. Jak się chcesz wstrzymać od głosu bądz odpowiada Ci monitoring osiedla na tych zasadach nie wpisujesz się na liste.\nWysłany: Pią 8:11, 21 Sie 2009 Temat postu:\npoczątkowo o postęp inwestycji, czy pracują w weekendy,\na usłyszałem od Pana --- co??...nie słyszę!! co?!?!\n- to był baaaaaardzo starszy pan, i baaaaaaaardzo przestraszony i troszkę przygłuchawy ,\nze wszystkim wysyłał do kierownika budowy:) (choć nie słyszał pytań), wiec grzecznie nie kontynuowałem i życzyłem spokojnego wypoczynku w pakamerce\nWysłany: Pią 22:11, 21 Sie 2009 Temat postu:\nDzięki za próbę kag - ten ochroniarz faktycznie taki jest.\nCoś nie widzę chętnych na odwiedzenie svantevith'a w Wieliczce. Czy to znaczy że wszyscy już się poddali w kwestii monitoringu?\nNapiszcie czy Wieliczka wam nie pasuje czy może jest jakiś inny powód braku odzewu? Jeśli to odległość to możemy znaleźć inne miejsce w którym lista będzie dostępna.\nWysłany: Pią 23:22, 21 Sie 2009 Temat postu:\nPowód jest chyba taki, że chociażby się jakimś cudem wpisali na listę wszyscy użytkownicy forum (w co wątpie) to i tak jest to niecała połowa przyszłych mieszkańców...\nWysłany: Pon 22:11, 24 Sie 2009 Temat postu:\nKtoś już pisał na Naszym forum że monitoring mieszkań powinien być (i jak sądzę jest) indywidualną sprawą każdego mieszkańca. Kto powiedział, albo gdzie zapisane jest że jeśli np. 30 mieszkańców chce monitoringu to wszyscy obowiązkowo muszą go mieć. Taka sytuacja mogłaby mieć miejsce gdyby monitoring miał na celu ochronę nieruchomości wspólnej, ale nie własnościowych lokali.\nW związku z tym wydaje mi się że nie ma takiej potrzeby aby listę podpisała połowa mieszkańców. Każda osoba która podpisała zgodę może przecież się rozmyślić - pod warunkiem że zgoda nie była integralną częścią umowy przedwstępnej.\nWysłany: Pon 22:38, 24 Sie 2009 Temat postu:\nNiestety ja i pewnie reszta osob z pietra i poddasza mamy to w umowie notarialnej.\nWysłany: Wto 12:04, 25 Sie 2009 Temat postu:\nU nas to trochę inaczej wygląda, my podpisywaliśmy umowę cywilno prawną w czerwcu, i do tej pory nikt od dewelopera nie odzywał sie na ten temat do nas - a wielokrotnie z p. Ewą rozmawialiśmy, wiec dla nas temetu nie ma i nie zamierzamy podpisywać zgody na monitoring


ŚIA: Międzynarodowa konferencja historii medycyny\nW dniach 10-11 czerwca, w Katowicach odbędzie się Międzynarodowa Konferencja Historii Medycyny. Farmaceuci otrzymają po 2 punkty "miękkie" za każdy dzień.\nŚląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach, Polska Akademia Nauk, Śląska Izba Lekarska, Instytut Historii Nauki im. Ludwika i Aleksandra Birkenmajerów, Śląska Izba Aptekarska zapraszają na Międzynarodową Konferencję Historii Medycyny "Szpitalnictwo na Górnym Śląsku", która odbędzie się w dniach 10 - 11 czerwca 2016 roku w Katowicach.\nPatronat honorowy nad konferencją objęli Jego Magnificencja Rektor Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach - prof.dr hab.n.med. Przemysław Jałowiecki oraz prezes Śląskiej Izby Lekarskiej w Katowicach - dr n.med. Jacek Kozakiewicz.\nPodczas konferencji poprowadzone zostaną wykłady na tematy m.in. takie jak:\n- Szpitale XIX wiecznej Europy w Polskiej Bibliografii Lekarskiej dziewiętnastego wieku (1801 – 1900) Stanisława Konopki,\n- Wojskowe szpitale francuskie na Śląsku w latach 1806-1808,\n- Szpitale cywilne Białegostoku w okresie od XVII wieku do wybuchu II wojny światowej,\n- Blok eksperymentalny 10 w systemie więźniarskiego szpitala obozowego dla kobiet w KL Auschwitz,\n- Zakład Psychiatryczny w Lublińcu na tle szpitalnictwa psychiatrycznego w międzywojennej Polsce. Sytuacja szpitalnictwa psychiatrycznego w II Rzeczpospolitej.\nKonferencja rozpocznie się 10 czerwca o godzinie 14:00, w Domu Lekarza w Katowicach.


Pracownicy stacji sanitarnej w Wadowicach odetchnęli w środę (17.06) z ulgą. Choć nie ma na razie pełnych powodów do radości. Stacja wciąż czeka na wyniki wymazów od osób, które pobrano w ostatnich kilkudziesięciu godzinach, między innymi w Wadowicach, gdzie we wtorek potwierdzono pierwszy przypadek koronawirusa.\n37 - letni mężczyzna trafił do szpitala w Krakowie. Jego stan uznaje się za stabilny. Nie wymaga podłączenia do respiratora. Mężczyzna miał objawy choroby, między innymi wysoką gorączkę i duszności. Wadowicki sanepid zlecił badania osobom, które miały z nim kontakt.\nObecnie w powiecie wadowickim uznaje się za aktywnie chorych 17 osób. Pięć osób przebywa w szpitalu, 12 albo leczy się w domu, albo w izolatorium w jednym z krakowskich hoteli.\nChoć w sanepidzie nikt tego głośno nie mówi, to ze względu na ponowne pojawienie się choroby po blisko miesiącach przerwy, spodziewają się nowych przypadków w kolejnych dniach. Pracownicy stacji robiąc wywiady z zakażonymi próbują wychwycić kontakty tych osób tak, by ograniczyć ryzyko roznoszenia się choroby.\nTak było między innymi w Wieprzu, gdzie ponad tydzień temu wykryto wirusa u "pana młodego", który brał ślub cywilny w Urzędzie Gminy. Urzędniczka, która mu go udzielała szybko została skierowana do kwarantanny i przebadana. Na szczęście okazało się, że nie jest chora.\nOd początku pandemii zachorowało tutaj 32 osoby, w tym 14 wyzdrowiało, jedna kobieta niestety zmarła. Na kwarantannie domowej przebywało w środę (17.06) 367 osób. Obecnie jedyną gminą, gdzie nie doszło do zakażenia jest Stryszów.\nAndrychów - 4 osoby zakażone (1 ozdrowieniec, 1 osoba zakażona hospitalizowana, 1 osoba w izolatorium, 1 osoba w izolacji domowej),\n« Poważny wypadek w Barwałdzie. Auto wjechało pod pociąg\tKierowcy zdezorientowani, zablokowali przejazd na ulicy Sienkiewicza. Posypią się mandaty »


Ostatnia wizyta: 13 Cze 2021, 15:29 Obecny czas: 13 Cze 2021, 15:29\nWysłany: 02 Sty 2010, 23:15\nArtykuły o klasach postaci są bardzo powierzchowne. Można zrobić dodatkowe tematy dotyczące ich prestiżowych rozwinięć, multiklasowania, specjalizacji, roli w party i raidzie. Chętnie napiszę coś takiego o klasach o których sam mam jakowąś wiedzę(ranger, rogue, bard). Myślę, że takie artykuły się przydadzą i "zatamują" falę bardzo podobnych tematów na forum.\nMożemy wrzucić nowe, bardzo chętnie. Kavalorn, ich autor, miał bardzo fajny pomysł i arty te zostaną, ale jako nasze oficjalne możemy zrobić inne, podzielone na części i pełne informacji. Po prostu na każdy temat możemy mieć więcej niż jeden artykuł (reszta będzie podlinkowana pod spodem).\nMożna więc dodawać artykuły sobie konkurencyjne - ten oceniany najwyżej uzyska pozycję na szczycie.\nWysłany: 07 Sty 2010, 18:21\nNowa treść do Artykułu: Komendy. Dla chętnych.\nhttp://ddo-guide.com/ przewińcie prawie na sam dół jest tam około 40 komend dostępnych w DDO\nJeśli ktoś chce się przysłużyć w rozwoju strony zachęcam do przetłumaczanie lub opisania tych komend.\nWysłany: 12 Sie 2011, 11:42\nCzy nie można zaktualizować newsy? Bo 9 Update to już dawna przeszłość. Serwis w ogóle się nie rozwija.\nWysłany: 12 Sie 2011, 19:46\nMożna, tylko czasu mało . Moje życie ostatnio bardzo polega na pracy.\nAle to strona otwarta na wszelkie talenta, strona społecznościowa... A więc zapraszam do pisania newsów i artykułów!\nA ja obiecuję, że napiszę jak tylko będę mógł .\nWysłany: 13 Sie 2011, 11:33\nOk rozumiem ,że administrator nie ma czasu bo sam nie jest w stanie ogarnąć stronę i forum. Jednak proponowałbym otworzyć jakąś rekrutację na redaktorów strony i innych osób ,które mogły by pracować nad rozwojem strony. Jeżeli takowa jest otwarta to przynajmniej ogłoście to.


Gmina Lubaczów: Sołectwo Antoniki z najlepszą Inicjatywą - Lubaczów, powiat lubaczowski, elubaczow.com - aktualne informacje z regionu każdego dnia!\nWe wtorek (18.05) w Kancelarii Zarządu Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie odbyło się wręczenie nagrody w ogólnopolskim konkursie „Fundusz sołecki – najlepsza inicjatywa” etap wojewódzki. Sołectwo Antoniki z Gminy Lubaczów zostało laureatem tego etapu, a pamiątkowy dyplom z rąk Wicemarszałka Piotra Pilcha odebrała sołtys Helena Frant.\nMiejscowość Antoniki została doceniona przez kapitułę konkursową za liczne inicjatywy, jakie podejmowane są przez jej mieszkańców, co bezpośrednio przekłada się na jakość ich życia i promocję wsi.\n„Robimy wszystko, aby uatrakcyjnić nasze sołectwo oraz stworzyć najlepsze warunki do zamieszkania, a także spędzania czasu wolnego dla całej społeczności” – argumentuje Pani Sołtys.\nGratulujemy Sołectwu Antoniki i dziękujemy Pani Sołtys, Radzie Sołeckiej, Kołu Gospodyń Wiejskich, Ludowemu Klubowi Sportowemu oraz wszystkim mieszkańcom którzy zaangażowali się w życie społeczne i gospodarcze Sołectwa. Wasza postawa jest godna do naśladowania – czytamy na stronie Gminy Lubaczów.\nGaleria zdjęć, fot. Anna Magda, Biuro prasowe UMWP.\nelubaczow.com, podkarpackie.pl, gminalubaczow.pl


Liceum :: ANNAŁ WYDAWNICTWO\nKatalog » Liceum » ANNAŁ s.c.\n- Przygotowanie do matury (4)\n- Zbiory zadań z matematyki (4)\n150 zadań z matematyki elementarnej\nKsiążka zawiera ciekawe, różnorodne i niełatwe zadania przeznaczone dla uzdolnionych uczniów szkól średnich. Prezentowany zbiór zadań będzie pomocny w przygotowaniach do konkursów i olimpiad matematycznych. Książka obejmuje 150 zadań z rozwiązaniami z następujących działów matematyki: liczby całkowite, ciągi, wielomiany, funkcje, równania, nierówności i geometria.\nChemia z myślą o maturze\nKoszmider Maria, Pajor Gabriela, Sygniewicz Janina, Zielińska Alina\nKsiążka pomocna w przyswajaniu i powtarzaniu wiadomości dla uczniów przystępujących do matury z chemii.\nGórecka Danuta, Sztombka Ewa , Urbaniak Irena\nKsiążka zawiera 11 sprawdzianów pozwalających określić stopień opanowania umiejętności czytania ze zrozumieniem tekstu literackiego. Testy opracowane są tak, aby uczeń po ich wykonaniu, mógł samodzielnie ocenić stopień opanowania czytania ze zrozumieniem. Pozwoli to na szybkie wyeliminowanie ewentualnych braków i lepsze przygotowanie do egzaminu maturalnego.\nForysiak Anna Maria\nKsiążka jest pomocą dla maturzystów w przygotowaniach do pisemnego egzaminu dojrzałości z matematyki. Zawarte w niej arkusze egzaminacyjne, zarówno do poziomu podstawowego, jak i rozszerzonego, skonstruowane są zgodnie z obowiązującymi standardami wymagań. Do wszystkich arkuszy podane są pełne rozwiązania oraz schematy oceniania. Książka zawiera także szereg praktycznych wskazówek dotyczących sposobu postępowania przed i w trakcie egzaminu.\nKsiążka zawiera testy doskonalące umiejętności analizy i interpretacji tekstu literackiego przygotowąjące do egzaminu dojrzałości. Zbiór obejmuje zarówno podstawy teoretyczne, rozwiązania praktyczne jak i przykładowe ćwiczenia.\nW krainie Archimedesa\nKsiążka zawiera około 500 różnorodnych, nieschematycznych i ciekawych zadań z matematyki dla uczniów gimnazjum. Część pierwsza książki służy do utrwalenia i pogłębiena materiału ujętego w programie nauczania, część druga przeznaczona jest dla uczniów o zamiłowaniach matematycznych, którzy pragną rozwinąc swoje uzdolnienia i poszerzyć wiedzę. Większość zadań zawiera szczegółowe rozwiązannia, co sprawia, że uczeń może samodzielnie przygotowywać się do egzaminów i konkursów matematycznych.\nAktualna Data: 2019-11-15 15:29


"Są więzienia gorsze od słów".: 30. Harry i inne nieszczęścia, cz. II\n30. Harry i inne nieszczęścia, cz. II\n„Jestem przekonany, że najważniejszą decyzją, jaką podejmuje istota ludzka,\njest wybór, z kim spędzi życie, może już do końca”.\nWiedziałam, do kogo się zwrócić.\nWłaściwie ta myśl krążyła w mojej głowie już od dawna, ale byłam zbyt wielkim tchórzem, żeby wprowadzić ją w życie. W końcu jednak zrozumiałam – miałam nadzieję, że nie zbyt późno – że nie mogę do końca życia stać z boku. To nie było złamanie lojalności wobec Malfoya, tylko wręcz przeciwnie, wyjście mu naprzeciw.\nOczywiście, wszyscy mamy tajemnice. To naturalne i ludzkie. Powody ukrywania niektórych faktów mogą być przeróżne i wbrew pozorom bardzo rzadką rolę odgrywa tutaj fakt braku zaufania. Nie miałam jednak pojęcia, jak całą tę sprawę odbierał Draco Malfoy. Wielokrotnie obiecywał, że wszystko mi wyjaśni, kiedy tylko rozpoczęte sprawy doprowadzi do końca, ale ile jeszcze mogłam trwać w niepewności? Podświadomie czułam, że nic nie jest tak piękne, na jakie wygląda, a Ślizgon umiejętnie filtruje wiadomości, bym dowiedziała się jak najmniej. Dlaczego? Dlaczego tak bardzo zależało mu na tym, bym nie poznała prawdy?\nNie miałam pojęcia, gdzie powinnam szukać Blaise’a Zabiniego, podobnie jak nie miałam pojęcia, w jaki sposób zacząć z nim rozmowę. Dziwnie się czułam, występując nagle przeciw Malfoyowi, ale gdzieś w głębi serca czułam, że postępuję słusznie.\nW końcu skorzystałam z Mapy Huncwotów należącej do Harry’ego. Bez trudu odnalazłam Ślizgona w Wielkiej Sali; teraz powstał problem, jak go stamtąd wyciągnąć. W końcu postanowiłam postawić na swój autorytet prefekta naczelnego – wszak kto dowie się, że lekko naginam swoją pozycję dla potrzeb własnych?\nZdecydowana i zdeterminowana ruszyłam do celu, wierząc w słuszność całej sprawy.\nUcieszyłam się, że wśród siedzących przy stole Ślizgonów nie ma Malfoya. Trudniej byłoby mi kłamać wiedząc, że słyszy każde moje słowo – właściwie nie wiem, czy w takim położeniu bym się na to zdecydowała. Brak Dracona na śniadaniu uznałam za okoliczność sprzyjającą, więc nieco podbudowana i pewna siebie ruszyłam w kierunku Zabiniego.\n- Snape wzywa cię do swojego gabinetu – rzuciłam, bez zbędnych wstępów, nie zwracając uwagi na bezczelne zachowanie pozostałych Ślizgonów. – Natychmiast.\nOdwróciłam się na pięcie i ruszyłam do wyjścia, nawet nie obracając się, by sprawdzić, czy Zabini połknął haczyk. Dopiero na szczycie marmurowych schodów przystanęłam schowana za filarem, skąd miałam świetny widok na cały korytarz. Nie musiałam czekać długo: Blaise pojawił się obok już po chwili. Zmarszczył brwi, widząc mnie ponownie.\n- Czego chce ode mnie Snape? – rzucił, przystając naprzeciwko mnie.\n- Pudło, Zabini – stwierdziłam, otwierając drzwi do najbliższej komnaty. – Dałeś się nabrać na szkolny żart. Tym razem to ja czegoś od ciebie chcę.\nPrzez chwilę wydawało mi się, że Ślizgon po prostu odwróci się i odejdzie, ale nie zrobił tego. Jeśli się zawahał, to w ogóle nie dał tego po sobie poznać. Uśmiechnął się ironicznie, po czym wszedł do pomieszczenia, rzucając mi zaciekawione spojrzenie. Upewniłam się, że korytarz wciąż jest zupełnie pusty i również weszłam do środka.\n- Wydawało mi się, że ostatnio nie miałaś jakoś ochoty na współpracę – rzucił, opierając się nonszalancko o ścianę. Nie bałam się go; teraz to ja rozdawałam karty na stół.\n- Powiedzmy, że zmieniłam zdanie.\n- Doprawdy? Po tylu tygodniach? – Zaśmiał się drwiąco. – Granger, sprawa jest już dawno nieaktualna. Nie wiem, czy Draco obiecał ci złote góry czy nie, ale możesz być pewna, że zapomniał już o tym, kto uwarzył mu ten przeklęty eliksir.\n- Oboje wiemy, Zabini, że nic się jeszcze nie skończyło – przerwałam mu, uśmiechając się złośliwie. – Chcę wiedzieć, dlaczego kryjesz Malfoya, kiedy ten znika w Pokoju Życzeń na siódmym piętrze i w jakim celu odwracasz uwagę od jego osoby, na przykład wpuszczając do szkoły dementorów. Swoją drogą, to nie było zbyt przemyślane zagranie.\nIroniczny uśmiech natychmiast spełzł z jego twarzy. Wpatrywał się we mnie nieodgadnionym wzrokiem, a przez chwilę wydawało mi się, że jego czarne oczy rozbłysły złością pomieszaną ze strachem. Już wtedy miałam pewność, że coś ukrywa.\n- Co z lojalnością wobec Dracona, Granger? – zapytał powoli.\n- Przestała mieć znaczenie wraz z chwilą uwarzenia eliksiru – skłamałam. – Nie mam już żadnych zobowiązań wobec niego, Zabini. A on wciąż ma wobec mnie.\nDzielnie wytrzymałam jego przenikliwe spojrzenie. Być może to właśnie moja pewność siebie go przekonała, bo po chwili oparł się o ścianę i westchnął krótko.\n- Dlaczego uważasz, że to ja wpuściłem dementorów do Hogwartu?\n- To proste: nie było cię wtedy w Wielkiej Sali, z Malfoyem. Chciałeś dać mu po prostu dobre alibi, odwrócić od niego podejrzenia, bo wiedziałeś, że Snape ma go na oku. Szkoda tylko, że tego dokładniej nie przemyślałeś, Zabini. Miałeś nadzieję, że nikt nie zauważy ich w zamku? Nie mówiąc już o tym, jak straszne skutki to za sobą pociągnęło.\n- Bystra jesteś – skomentował. – Ale nie masz na to żadnych dowodów, Granger. Równie dobrze mogłem być wtedy w lochach.\nUśmiechnął się lekko, czym tylko zaostrzył mój gniew.\n- Zastanawiam się, czy to był tylko jednorazowy wybryk – zaczęłam. – A może to ty podsunąłeś Katie Bell ten zaklęty naszyjnik? I zatrułeś miód w gabinecie Slughorna? O to nie byłoby trudno, biorąc pod uwagę fakt, że należysz do grona jego ulubieńców…\n- Poważne oskarżenia, Granger. Pójdziemy z tym do dyrektora?\n- Do czego dąży Malfoy, że tak go chronisz, co?\nChwilę mierzyliśmy się wzrokiem w milczeniu. Żadne z nas nie ustąpiło. Nie miałam pojęcia, co mogę osiągnąć oskarżając go bezpośrednio, ale jak widać, nie było to takie złe posunięcie. Starał się nie pokazywać, że nie wie, jak wybrnąć z sytuacji.\n- Draco gubi się w tym wszystkim – powiedział w końcu. – Zbyt dużo się na niego zwaliło. Ale chyba nie sądzisz, Granger, że zacznę ci się zwierzać z jego sekretów.\n- Ostatnio jakoś nie miałeś nic przeciwko temu.\n- Bo nie wiedziałem wszystkiego – odpowiedział szybko, znów uśmiechając się drwiąco. – Nawet nie wiesz, co wyprawia się pod nosem samego Dumbledore’a, Granger. Na twoim miejscu bym uważał, bo szlamy nie zagrzeją już zbyt długo miejsca w Hogwarcie.\n- O czym ty mówisz, Zabini?\n- Właściwie powinienem ci podziękować – kontynuował. – Pomogłaś Draconowi, więc miałaś swój mały udział w tym wszystkim. – Zaśmiał się donośnie, złowrogo, po czym ruszył powoli do wyjścia. – Znajdź w sobie jeszcze trochę cierpliwości, Granger, zaufaj mi. Za kilka dni Hogwart już nigdy nie będzie taki, jak teraz. Zapamiętaj moje słowa.\nZatrzasnął za sobą drzwi, pozostawiając mnie w środku samą, przegraną.\n- Stworzył siedem horkruksów?! – krzyknął Ron tak głośno, że aż syknęłam, rozglądając się dookoła, by upewnić się, że nikt nas nie podsłuchuje. Harry kiwnął głową.\n- Tak twierdzi Dumbledore. Dwa zostały już zniszczone: dziennik, który przebiłem kłem bazyliszka w Komnacie Tajemnic i pierścień, który znalazł w domu Gauntów.\nSiedzieliśmy w najdalszym kącie pokoju wspólnego. Wybraniec opowiadał nam, co kryło się w tajemniczym wspomnieniu, które zdobył dzisiejszego ranka od Slughorna. Zaraz po tym udał się do gabinetu dyrektora, by mu je pokazać, a teraz dzielił się wszystkimi informacjami z nami. Pozwoliło mi to na chwilę odpocząć od sprawy Malfoya.\n- To znaczy, że gdzieś jest jeszcze pięć części duszy Sami-Wiecie-Kogo…?\n- Niestety. Dopóki wszystkie nie zostaną zniszczone, nie można go zabić. Ja nie mogę go zabić – poprawił się Harry, przecierając z roztargnienia bliznę na czole. – Dumbledore ma pewien trop, gdzie może być następny. Obiecał, że jeśli go odkryje, zabierze mnie ze sobą.\nPrzyjrzałam się dokładnie czarnowłosemu. Nie wyglądał jakby się bał, choć wiedziałam, że ta sprawa bardzo go poruszyła. Byłam pewna, że w jego głowie wciąż krąży zdanie z usłyszanej przepowiedni: Żaden nie może żyć, gdy drugi przeżyje. Czym Harry zasłużył sobie na takie życie? Dlaczego wszystkie nieszczęścia przytrafiały się właśnie jemu?\nNiestety, jednym z tych nieszczęść byłam również ja.\n- Teraz przynajmniej wiemy, dlaczego Slughorn tak ukrywał to wspomnienie – powiedział Ron. – Chyba wolałbym się zabić, niż żyć ze świadomością, że pomogłem największemu czarnoksiężnikowi stać się nieśmiertelnym. Paskudna sprawa.\n- Przecież nie zrobił tego specjalnie – wtrąciłam się. – Riddle go podpuścił.\n- O tak, on do tego pasuje – przytaknął Harry. – W tych wspomnieniach, on jest taki… przekonujący, doskonały. Nie brak mu taktu, wszystko rozgrywa z największą precyzją i każdy ulega jego urokowi. Poza Dumbledore’em. On jeden go przejrzał.\n- A więc na pewno jest krok przed Voldemortem – pocieszyłam go. – Skoro jest już na tropie kolejnego horkruksa… Odnalezienie następnego to tylko kwestia czasu.\n- Hermiono, ale one mogą być wszędzie – zauważył bystrze Ronald.\n- Nie jesteś mistrzem w pocieszaniu – odparłam.\nHarry westchnął głęboko i zaczął grzebać w swojej szkolnej torbie. Wiedziałam, że ciąży mu już samo czekanie: człowiek zawsze lepiej się czuje, kiedy zaczyna działać. Bałam się spytać, jakie Wybraniec ma plany. Na razie trzeba było zdać się na Dumbledore’a.\n- Właśnie dlatego Sam-Wiesz-Kto chciał dopaść Ślimaka, tak? – drążył dalej Weasley. Harry pociągnął pod siebie kolana, otwierając jakiś pergamin. Kiwnął potakująco głową. – Bał się, że Slughorn może pokazać to wspomnienie Dumbledore’owi.\n- I tak wyjątkowo długo je ukrywał – włączyłam się do rozmowy. – Gdyby od razu mu o tym powiedział, gdyby nie odgrywał całej tej swojej szopki w ingerowaniu w to jedno wspomnienie, moglibyśmy wiedzieć o horkruksach już dawno. Horacy Slughorn jest wielkim czarodziejem, ale wyjątkowo tchórzliwym.\nZapadło między nami milczenie, podczas którego wszyscy usłyszeliśmy za plecami żałosny szloch. Odwróciłam głowę w stronę spiralnych schodów i zobaczyłam tam zapłakaną Lavender w towarzystwie Parvati. Uniosłam brwi do góry i przeniosłam wzrok na Rona, który spłonął aż po końce uszów. Westchnęłam porozumiewawczo.\n- Wciąż nie wierzę, że z nią zerwałeś – stwierdziłam dziarsko, wyjmując z torby podręcznik do transmutacji. Weasley wzruszył ramionami, sięgając po rolkę pergaminu.\n- Wiesz, nie mogłem jej dłużej okłamywać – odpowiedział.\n- To w ogóle jakiś pechowy dzień dla zakochanych. Ginny też zerwała z Deanem.\nUdawałam, że nie widzę, jak Harry podnosi nagle głowę znad pergaminu i świdruje mnie spojrzeniem swoich zielonych oczu. Ron odetchnął za to z ulgą.\n- O co im poszło? – zapytał Wybraniec, niby od niechcenia.\n- Och, o jakąś głupotę. – Machnęłam lekceważąco ręką. – Pokłócili się, bo Ginny przestało się podobać, jak Dean asekuruje ją przechodząc pod portretem Grubej Damy.\nWiedziałam, że kogo jak kogo, ale Harry’ego ucieszy ta wiadomość.\nChwilę siedzieliśmy w milczeniu; ja czytałam kolejny rozdział na transmutację, choć myślami byłam daleko stąd, Ron kończył swoje wypracowanie na obronę przed czarną magią, a Wybraniec wciąż przyglądał się zawzięcie jakiemuś pergaminowi.\nNagle Harry zaczął gwałtownie podnosić się z miejsca.\n- Hej, co się stało? – zapytał Ron, przyglądając się przyjacielowi. – Pali się?\n- Słuchajcie, muszę coś sprawdzić – powiedział, wpychając pergamin do wnętrza swojej torby. Wtedy doszło do mnie, że była to Mapa Huncwotów. – Niedługo wrócę.\nBez żadnych wyjaśnień wbiegł po spiralnych schodach do dormitorium, po czym chwilę później wyszedł z pokoju wspólnego, już bez żadnych książek. Przez chwilę miałam ochotę za nim pójść, ale moją uwagę zajął Ronald.\n- Hermiono, mogłabyś mi sprawdzić to wypracowanie? – poprosił, podsuwając mi pod nos pergamin. Zrobił maślane oczy. – Mama mnie zabije, jeśli Snape znów oceni moje wypociny na „Nędzny”. Obrona przed czarną magią stała się dla mnie największą zmorą…\nMając na uwadze chęć utrzymania z Ronem dobrych stosunków, zgodziłam się. Od czasu jego pobytu w Skrzydle Szpitalnym nasze relacje znacznie się poprawiły. On być może zrozumiał, że nie powinien wyżywać się na mnie przy każdej nadarzającej się okazji, a ja wciąż miałam w głowie fakt, że prędzej czy później nasza przyjaźń zostanie wystawiona na poważną próbę. Nie ma się więc co dziwić, że póki miałam okazję, chciałam postarać się o naprawę naszych stosunków. Później przecież mogło nie być na to czasu.\n- Zgoda – stwierdziłam, a on od razu się rozpromienił. – Ale to już ostatni raz.\n- Przedostatni, co? – Wręczył mi pergamin.\nZaśmiałam się, rozkładając jego wypracowanie na najbliższym stoliku. Nie wiedzieć jak i dlaczego, naszła mnie nieoczekiwana, dziwna myśl, której nie potrafiłam w żaden sposób wytłumaczyć. Wiecie, stwierdziłam z zaskoczeniem, że będę tęsknić za Ronem.\nJakbym już wtedy wiedziała, że ich zostawię, odejdę, wybiorę Malfoya.\nOdganiając z głowy ponure myśli, zabrałam się do czytania jego wypocin. W tym czasie podeszła do nas Ginny – już dawno nie widziałam jej w tak dobrym humorze. Czyżby to koniec związku z Deanem tak ją uradował? To było możliwe: w końcu Ronald też stał się o wiele bardziej pogodniejszy od czasu, gdy zerwał z Lavender. Przywitała się z nami, po czym usiadła na miejscu, które nie tak dawno opuścił Harry.\n- Znów ratujesz tyłek mojemu kochanemu braciszkowi, Hermiono? – zapytała.\n- To tylko ostatnia korekta – odpowiedział jej natychmiast Ron.\nNie słuchałam, o czym rozmawiali: musiałam przyznać, że wypracowanie Weasleya było samo w sobie dosyć interesujące i zabawne. Po kilku minutach podniosłam głowę do góry i przeniosłam wzrok na Rona, który z napięciem oczekiwał na werdykt.\n- Jest całkiem niezłe – stwierdziłam zgodnie z prawdą. – Wydaje mi się, że spokojnie zasłużysz na „Zadowalający”. Ale chyba powinieneś zainwestować w nowe pióro… – Przysunęłam do siebie pergamin. – Zaklęcia wykonuje się różdżką, nie nóżką. W zdaniu: „Przydaje się do tego umiejętność rzucania zaklęć nielegalnych” chodziło ci chyba o niewerbalne. To przykłady tylko z pierwszego akapitu. Nie mówiąc już o tym, że nie przypominam sobie, byś zmienił nazwisko na Roonil Wazlib.\nGinny parsknęła śmiechem, a Ron przybrał minę zbitego psa.\n- To pewnie przez to pióro od Freda i George’a – jęknął. – Kupiłem je w wakacje w Magicznych Dowcipach Weasleyów, ale widocznie już straciło swoją czarodziejską moc. A więc muszę to wszystko od nowa przepisać…\n- Nie musisz – powiedziałam szybko, wyjmując swoją różdżkę.\n- Och, Hermiono, jesteś kochana!\nDotykając różdżką pergaminu, szeptałam dobrze znane formułki zaklęć. Ron wyraźnie się rozluźnił i, kiedy jego siostra przestała już rechotać, zwrócił się do niej.\n- Słyszałem, że zerwałaś z Deanem – powiedział.\n- Nic ci do tego – odparła.\n- W porządku. Mam po prostu nadzieję, że następnym razem znajdziesz sobie kogoś lepszego. – Wzruszył ramionami, a spojrzenia moje i Rudej spotkały się. Byłam pewna, że pomyślałyśmy o tej samej osobie. Harry.\nNagle Ginny wyprostowała się na krześle i zmarszczyła podejrzanie brwi. Poruszona jej zaniepokojeniem, odwróciłam głowę, wędrując za jej spojrzeniem, i prawie natychmiast poczułam na plecach nieprzyjemny, zimny dreszcz.\nW naszym kierunku szedł Harry. A właściwie można powiedzieć, że biegł, przepychając się przez tłum Gryfonów. Twarz miał dziwnie bladą i zmartwioną, ale czymś, co najbardziej przyciągało wzrok do jego postaci, była szata – cała umazana krwią. W jednym momencie zrobiło mi się nienaturalnie chłodno, jakby ktoś nagle otworzył wszystkie okna. Ron, gdy tylko odwrócił głowę i ujrzał przyjaciela, zamarł w bezruchu z uchylonymi ustami.\n- Czy to… KREW? – wydusił z siebie w końcu.\n- Nie ma czasu na wyjaśnienia. Posłuchajcie, muszę mieć książkę do eliksirów któregoś z was – powiedział szybko Wybraniec. – Jak wrócę, wszystko wam wytłumaczę…\n- A co z Księciem Pół…\n- Błagam, szybko! – zniecierpliwił się.\nRon wyjął ze szkolnej torby egzemplarz Eliksirów dla zaawansowanych i wręczył ją przyjacielowi. Ten, gdy tylko złapał ją do rąk, odwrócił się na pięcie i odszedł, by zniknąć na chwilę na spiralnych schodach. Nie minęły dwie minuty, jak Harry ruszył do przejścia pod portretem – zauważyłam, jak niesie cały swój tornister…\nCo się stało i co zamierza Wybraniec?\n- Czy wy też uważacie, że Harry ma dziwną umiejętność wpadania w przeróżne kłopoty? – szepnęła cicho Ginny. Zauważyłam, że już się nie uśmiechała.\n- W co tym razem się wpakował? – zastanawiał się głośno Ron.\nMnie udało się już ułożyć pierwsze części tej układanki.\nZielonooki zobaczył na Mapie Huncwotów Dracona Malfoya. Byłam tego pewna – co innego mogło go zmusić do opuszczenia pokoju wspólnego w tak szybkim tempie i dlaczego nie chciał nam od razu powiedzieć, dokąd idzie? Wiedział, że nie byłabym zadowolona po raz kolejny słysząc o jego obsesji. Poszedł więc tam, gdzie na mapie widniał punkt opisany „Draco Malfoy”. Może na siódme piętro, przed Pokój Życzeń?\nNie umiałam sobie jednak wytłumaczyć, dlaczego wrócił cały umazany krwią. Poczułam zimny dreszcz na całym ciele, gdy doszło do mnie, że Harry mógł skrzywdzić Ślizgona. Może wyciągnęli różdżki, może zaczęli ze sobą walczyć? Nie potrafiłam sobie jednak wyobrazić sytuacji, w której Wybraniec strzela w Malfoya czarnomagicznymi zaklęciami…\nDlaczego Harry’emu tak zależało, by wziąć książkę Rona? I co zamierzał zrobić ze swoją, po co zabrał ją z dormitorium? Gdzie teraz poszedł, komu się wytłumaczyć?\n- Nie podoba mi się to wszystko – stwierdziła ponuro Ginny.\nWydawało mi się, że jakaś niewidzialna siła rozrywa moją duszę na pół. Czułam się, jakby jakiś ogromny głaz spoczął na moich barkach, a ugięcie się pod jego ciężarem było tylko kwestią czasu. Próbowałam odrzucić z głowy czarne wizje, które zawładnęły moimi myślami. Musi być jakieś inne wytłumaczenie, nie ma pewności, że ta sprawa ma związek z Malfoyem.\nAle czy aby na pewno…?\nMogłam się łudzić i naiwnie wierzyć, że jest inaczej. Jednak stanowczy głos, dochodzący gdzieś z wnętrza mnie samej, krzyczał w kółko, że nasz czas dobiega końca. Już niedługo – za kilka dni, a może za kilka godzin – będzie trzeba wybrać ostateczną drogę. Wszyscy razem doszliśmy do rozstaju, ale przecież od dawna wiedziałam, że dalej nie możemy iść wspólnie.\nUkładałam tą sytuację w głowie tysiące razy, na pamięć znałam słowa, które wypowiem, żegnając się z przyjaciółmi. Jednak ostatnie wydarzenia znów zasiały w moim sercu wątpliwości: Malfoy był obok, ale wciąż niedostępny, owiany woalem tajemnicy, zazdrośnie strzegący swoich sekretów. Tęskniłam za nim bardziej, niż bym chciała, ale jednocześnie byłam wściekła, że nie dzieli się ze mną swoimi tajemnicami, pragnieniami. Zabini w jednym miał rację: Draco chciał dokonać wszystkiego sam. Ale czy to na pewno odpowiednia decyzja? Czy kiedy druga osoba jest ci bliska, to do niczego nie zobowiązuje?\nPrzez kilka tygodni żyłam w iluzji, że jest dobrze. Po prostu dobrze. Grzecznie stałam z boku, cierpliwie czekałam, aż nadejdzie moja kolej. Ale nic nie potoczyło się tak, jak powinno, niektóre wydarzenia zaszły za daleko.\nObiecałam sobie, że w najbliższych dniach porozmawiam z Draconem.\n- Zobaczyłem jego nazwisko na Mapie Huncwotów – tłumaczył Harry, potwierdzając moje najgorsze przypuszczenia. – Na drugim piętrze, w łazience Jęczącej Marty. Co mógł tam robić, dlaczego przesiadywał w jej towarzystwie? Zainteresowało mnie to.\nCzy mogłam się temu dziwić? Chyba nie.\n- Poszedłem tam… wciąż był w środku. Rozmawiali… Niewiele z tego zrozumiałem, Malfoy mówił, że nikt nie może mu pomóc. Opierał się na umywalce i… płakał.\nZadrżałam. Poczułam się, jakby ktoś dał mi w twarz. Zacisnęłam powieki, powstrzymując cisnące mi się do oczu łzy. Nie chodziło tylko o starcie Harry’ego z Draconem, ale przede wszystkim o fakt, że ktoś, kogo szczerze kochałam, nie chciał dzielić ze mną swoich trosk. Wiele razy widziałam już Malfoya bezradnego, zagubionego, wątpiącego w siebie samego; pamiętam, jak kiedyś powiedział mi, że jest zły. Broniłam go wtedy: okazywanie ludzkich uczuć nie było przecież złe, musiał mieć w sobie coś dobrego, jeśli był do tego zdolny.\nTym razem załamanie Ślizgona zabolało mnie jeszcze bardziej. Zdałam sobie sprawę, że byłam bliżej będąc dla niego kimś obcym. Dlaczego im ludzie są sobie bliżsi, tym dalej są od siebie? Dlaczego zawsze wydaje nam się, że ta druga osoba wszystko zrozumie, wszystko przebaczy, ze wszystkim się zgodzi? Przecież są rzeczy, których nie można unieść…\n- Byłem… wstrząśnięty – ciągnął dalej Harry. Doskonale go rozumiałam. – Nie miałem pojęcia, co robić. Może po prostu wyszedłbym stamtąd i go zostawił, ale właśnie wtedy Malfoy podniósł głowę i spojrzał w lustro. Kiedy mnie zobaczył, wpadł w szał. Zaczęliśmy strzelać w siebie przeróżnymi zaklęciami… Trafiłem go Sectumsemprą.\nPrzeniosłam na niego wzrok tak szybko, że aż zabolało mnie w karku.\n- Znam skądś to zaklęcie – powiedziałam cicho.\n- Pytałem cię o jego zastosowanie kilka tygodni temu – wyjaśnił. – Znalazłem je w książce do eliksirów Księcia Półkrwi. Był przy nim dopisek: „na wrogów”. Już dawno chciałem je przetestować, nie mam pojęcia, dlaczego pomyślałem o nim akurat wtedy…\nZacisnęłam powieki, walcząc z ogarniającym mnie gniewem.\n- Mówiłam, ostrzegałam, żebyś tego nie robił, Harry.\n- Hermiono, wiem! – syknął. – Myślisz, że jestem z tego dumny? Malfoy upadł i wyglądał, jakby jakaś niewidzialna siła rozcinała sztyletami całe jego ciało! Łazienkę zalała krew, Marta zaczęła wrzeszczeć, a ja nie miałem pojęcia, co robić, jak mu pomóc…\nZnów ten nieprzyjemny dreszcz, strach, niedowierzanie.\n- Nie wiem, co Snape robił na drugim piętrze, ale widocznie usłyszał krzyki Marty – mówił dalej Harry. – Po raz pierwszy ucieszyłem się, że go widzę… Nachylił się nad Malfoyem, zaczął szeptać jakieś skomplikowane zaklęcia i krwawienie ustało, rany zaczęły się goić… Zaprowadził go do Skrzydła Szpitalnego, a kiedy wrócił, kazał mi przynieść wszystkie moje szkolne książki. Zainteresował się podręcznikiem do eliksirów… – Zawiesił na chwilę głos, po czym zwrócił się do Rona. – Możesz mi powiedzieć, dlaczego podpisałeś Eliksiry dla zaawansowanych Roonil Wazlib?\nGdyby sytuacja nie była tak poważna, może nawet parsknęłabym śmiechem.\n- Jak zareagował Snape? – zapytała Ginny, również bardzo przejęta.\n- Uznał, że kłamię – odparł Harry, wzruszając ramionami. – Pewnie użył tej swojej cholernej legilimencji, nigdy nie byłem dobry w zamykaniu umysłu przed penetracją z zewnątrz.\nDraco też nie. Dlatego potrzebował Animus clausus.\n- Co zrobiłeś ze swoim podręcznikiem? – odezwałam się, nie patrząc na niego.\n- Ukryłem go w Pokoju Życzeń – zdradził. – Jest tam taka wielka komnata, w której chyba przez wieki uczniowie Hogwartu coś przechowywali. Wrócę po nią, kiedy tylko minie trochę czasu i Snape przestanie mnie pilnować. Pamiętam, gdzie ją zostawiłem.\nPokręciłam z niedowierzaniem głową na boki.\n- Nie rozumiem, dlaczego wciąż tak zależy ci na tej książce – powiedziałam. – Widzisz, do czego doprowadziły rady Księcia Półkrwi? Gdybyś od początku mnie słuchał, gdybyś zostawił ten podręcznik w kredensie, do niczego by nie doszło i…\n- Przestań się czepiać tej książki, Hermiono! – Harry podniósł głos. – Tam po prostu była zanotowana formułka zaklęcia, podobnie jak Levicorpus! Nikt nie kazał mi sprawdzać, jak działa to zaklęcie, to jest tylko i wyłącznie moja wina…\n- Usprawiedliwiasz się. Od początku ślepo ufałeś temu całemu Księciu i…\n- Wcale się nie usprawiedliwiam! Żałuję tego, co się stało i wiesz, że gdybym znał działanie tego czaru, nigdy bym go nie użył! Ale wciąż pamiętam, że gdyby nie ten podręcznik, nigdy nie zdobyłbym Feliksa, a więc i wspomnienia Slughorna. Gdyby nie Książę, nie wiedziałbym, jak uratować Rona, kiedy się zatruł…\n- Tak, i nie byłbyś najlepszy w klasie z eliksirów!\nNie chciałam, by w moim głosie było aż tyle goryczy, ale trudno było mi opanować emocje. Nie wiedziałam, kiedy wybuchnę, zupełnie nie miałam kontroli nad sobą. Harry patrzył na mnie stanowczym wzrokiem, jakbym użyła najbanalniejszej z wymówek.\n- Dał ci szlaban? – zapytał nagle Ron. Wybraniec westchnął.\n- Za to mogliby mnie wyrzucić – odpowiedział. – Ale skończyło się na spędzaniu każdej soboty do końca semestru w gabinecie Snape’a. Od dziesiątej rano.\nOczy Ronalda przybrały wielkość spodków.\n- Ale… Harry… – wyjąkał. – Chyba nie mówisz, że… przecież mecz… Gryffindor…\n- Obawiam się, że będziecie musieli poradzić sobie beze mnie – odparł smętnie Wybraniec. – Ginny wystąpi jako szukająca, a zastąpi ją Seamus…\n- Widzisz, i na dodatek zawalasz quidditcha – wtrąciłam.\n- Och, nie udawaj, że nagle tak zależy ci na quidditchu – powiedziała niespodziewanie Ginny. Przeniosłam na nią wzrok: patrzyła na mnie twardo, a w jej dobrych, brązowych oczach dostrzegłam nutkę wrogości, która mnie zabolała. Zapomniałam już, że panna Weasley była jedyną osobą, której powiedziałam o moich uczuciach do Dracona. – Przecież wiadomo, że Malfoy chciał użyć jakiegoś Zaklęcia Niewybaczalnego. Powinnaś się cieszyć, że Harry’emu udało się od tego uchronić…\n- Oczywiście, że się cieszę – przerwałam jej – ale chyba nie chcesz mi powiedzieć, że Sectumsempra było dobrym posunięciem? Zobacz, do czego doprowadziło!\n- Dobrze wiesz, że nie tylko o to chodzi, Hermiono.\nRon i Harry patrzyli na nas z szeroko otwartymi oczami. Chwilę później Weasley wybrnął z sytuacji porywając z najbliższego stolika pierwszą lepszą książkę i ukrywając się za nim. Wybraniec za to opadł bezwładnie na krześle i zaczął nad czymś zachłannie myśleć.\nDo końca wieczoru żadne z nas nie odezwało się ani słowem.\nBlisko osiem stron w Wordzie. Się rozpisałam.\nWstawiam dziś, wcale nie dlatego, że jutro koniec świata i prawdopodobnie umrę w Kędzierzynie-Koźlu na meczu Skry, ale po prostu zbliżają się święta i raczej nie będę miała w najbliższych dniach czasu na blogowanie. Więc proszę: bierzcie, czytajcie, bo przypominam, że to przedostatni rozdział z I części opowiadania.\nBoże Narodzenie tuż tuż, więc już teraz życzę Wam wszystkim zdrowych i spokojnych świąt w rodzinnym gronie, jak najmniej problemów i jak najwięcej uśmiechu, i pamiętajcie, że magia to nie zawsze tylko zaklęcia i wymachiwanie różdżkami - w te święta magia jest w każdym z nas :)\nSyntia Black 20 grudnia 2012 17:05\nNie ma to jak mieć wcześniej wolne :) Świetny rozdział i moim zdaniem wcale się nie rozpisałaś, co najmniej nie czuć tego jak się czyta. Wspaniałe akcje, tylko że znowu brakuje Dracona:( Czekam na następną, mam nadzieje że ukaże się w piątek co;>?? Nie no żartuje, ale tak w następny piątek by już mogła być ;):)Pozdrawiam i Wesołych Świąt;)\nSyntia Black 23 grudnia 2012 15:46\nJak znajdziesz czas to zapraszam i do mnie ;)\nGinger Grant 20 grudnia 2012 17:26\nO, faktycznie się rozpisałaś ^^. Naprawdę długi rozdział, ale jak zwykle jest dobry i napisałaś kanoniczne wydarzenia własnymi słowami, co się chwali, tym bardziej, że masz naprawdę dobry styl ^^.\nZnowu nie było Malfoya, ale było dużo Harry'ego, no i całe mnóstwo rozterek Hermiony. Poniekąd nie dziwię się, że niepokoi ją to, że Draco nie chce jej się zwierzać i zbywa ją, najwyraźniej nie potrafiąc do końca zaufać. Ale gdyby zaufał i powiedział, co robi, Hermiona mimo swoich uczuć do niego pewnie nie chciałaby brać w tym wszystkim udziału i to mogłoby zepsuć ich relacje.\nW sumie zwrócenie do Blaise'a było odważne, aczkolwiek chłopak także za wiele nie powiedział, może podejrzewał, że Granger coś kombinuje? Ale sposób wyciągnięcia go z wielkiej sali sprytny ^^.\nCiekawa byłam, czy opiszesz moment, kiedy Harry zaatakował Malfoya i faktycznie się to pojawiło, ale z perspektywy Hermiony, co jest ciekawą odmianą po książce. Niewątpliwie była bardzo przejęta, choć przed przyjaciółmi nie mogła okazać, z jakiego dokładnie powodu, i mówiła głównie o Księciu Półkrwi, do którego i tak już od dawna była sceptycznie nastawiona. Dobrze, że poprawiają jej się stosunki z Ronem, choć już pewnie wie, że będzie musiała go porzucić, jeśli dalej będzie chciała kroczyć obraną ścieżką.\nRozdział był naprawdę i jestem bardzo ciekawa, jak zakończysz pierwszą część, ale zapewne zrobisz to w wielkim stylu ^^. Naprawdę dobrze się czytało ;).\nŻyczę udanego końca świata (co prawda w niego nie wierzę, no ale... xDDD) i oczywiście czekam na kolejny rozdział ^^.\nExtiny. 20 grudnia 2012 17:40\nNaprawdę cieszę się,że dodałaś teraz nowy rozdział. *w*\nUwielbiam twoje dłuuuuugie rozdziały,mogłyby się nigdy nie kończyć.\nA co do rozdziału to boski,jak zawsze. <3\nFedora 20 grudnia 2012 18:26\nNooo, kolejny raz kanoniczna scena, którą właściwie opisałaś niekanonicznie, bo z perspektywy Hermiony, świetnie. Jak doszłam do fragmentu o krwi na szacie Harry'ego, to już wiedziałam, co się święci, a jednak jakieś takie napięcie podczas czytania było, jakbym co najmniej nie czytała/nie oglądała HPiKP. I za to Ci dziękuję - za świeżość spojrzenia. :)\nNo po prostu nie znoszę Zabiniego! Ale czy na serio można wyciągać wobec niego tak daleko idące wnioski, że wpuścił dementorów do szkoły (jeśli coś kanonicznego mi umyka, to krzycz, bo "Książę..." nie należy do moich ulubionych części i mogę czegoś nie pamiętać).\n- "bardziej pogodniejszy" -> "bardziej pogodny",\n- "Widzisz, i na dodatek zawalasz quidditcha" -> raczej "Widzisz? I na dodatek zawalasz quidditcha".\nJak na osiem stron w Wordzie to naprawdę absolutnie nic, brawo! :)\nJa również życzę Ci wesołych Świąt i żeby jednak tego końca świata jutro nie było. :*\nPS Naprawdę gorąco zachęcam do czytania mojego nowego opowiadania. :)\nKarmelek 20 grudnia 2012 20:27\nNie spodziewałam się takiego wtrącenia losu Dracona.\nHermiona chyba wątpi trochę za bardzo. Jednak poczekam na konkretny rozwój zdarzeń.\nRon w końcu nabiera trochę rozumu. Pochwalam, ale jednak dalej go nie lubię. Jakoś ogólnie mi nie przypadł.\nps. Jeśli dasz radę to prosiłabym o szybkie pojawienie się nowego rozdziału. ^^"\nAnonimowy 20 grudnia 2012 23:24\nJakiś czas temu trafiłam na Twojego bloga i muszę przyznać, że z notki na notkę jestem pod coraz większym wrażeniem. Masz bardzo ciekawy styl pisania. Twój blog należy do moich ulubionych. Śmiało mogę stwierdzic, że jest on jedynym blogiem, który wciągnął mnie totalnie. Długo szukałam bloga o tematyce "Dramione", który byłby naprawdę dobry. I w końcu znalazłam. ; )) Najbardziej podoba mi się to, że potrafisz idealnie zgrać treść swojego bloga z twórczością autorki Harry'ego Potter'a. z niecierpliwością czekam na następny rozdział. pozdrawiam. ;))\nKatarzyna Pisze 21 grudnia 2012 15:36\nświetne rozdziały... tak zawsze sie składa, że wpadam tutaj co dwa rozdziały, ale przynajmniej mam wiele do czytania\nciekawie się robi, zastanawia mnie relacja Hermiony i Draco, czy on ją tylko wykorzystał? nie daje o sobie znać ostatnio- może Ginny powinna wreszcie wstrząsnąć Hermioną? gdyby chłopaki się dowiedzieli to może coś by się wyjaśniło... tyle zagadek\nElaine 21 grudnia 2012 18:58\nNie wiem jak Ty, ale mi udało się przeżyć :P Rozdział faktycznie długi, ale wcale nie czuło się jego rozmiarów. Bardzo lubię, gdy opisujesz wewnętrzne rozterki Hermiony. Ciekawie jest poczytać o tym wszystkim z jej perspektywy. Żałuję tylko, że w rozdziale nie było Draco, ale mam nadzieję, że już w następnym się pojawi.\nCieszę się, że dziewczyna postanowiła polepszyć lub też naprawić swoje stosunki z Ronem i mam nadzieję, że ich przyjaźń przetrwa próbę.\nCo do Zabiniego to wykazała się w tej sytuacji dużym sprytem i odwagą. Może za wiele jej to nie dało, ale zrodziło w niej kilka dodatkowych pytań i wątpliwości.\nJa również życzę Ci Wesołych Świąt, spełnienia marzeń, szczęścia, dużo weny i udanego Sylwestra :*\nEileen 22 grudnia 2012 14:41\nPrzepraszam, przepraszam i jeszcze raz przepraszam. Nie skomentowałam ostatniego rozdziału, bo najzwyczajniej w świecie brak mi czasu. Nauczyciele powinni ponieść karę za robienie aż czterech sprawdzianów tuż przed świętami, przecież to skandal. Jeszcze ta głupia fizyka... No dobrze, może zdołałam się usprawiedliwić. Mam nadzieję.\nRozdział bardzo mi się podobał. Uwielbiam przeżycia wewnętrzne i ich opisy, bo wtedy nie dość, że dogłębnie poznaje się bohatera, to jeszcze wiele rzeczy to wyjaśnia.\nHehe, no podziwiam Hermionę za ten spryt i też odwagę w tej sytuacji z Zabinim. No szacun.\nJa też kochanie życzę ci Wesołych Świąt, mam nadzieję, że wszystkie Twoje marzenia się spełnią. I, mam nadzieję, że kiedyś wydasz własną książkę, którą ja kupię jako pierwsza <3\nElena Evans 22 grudnia 2012 15:42\nJak zawsze świetna notka ale mam pytanie które mnie nurtuje kiedy kolejna notka na być huncwotem? Kocham ten blog <3\nMaria N. Joy 23 grudnia 2012 00:58\nojej, sytuacja robi się coraz bardziej napięta!\nnie mogę się doczekać kolejnej notki, tym bardziej, że kończy ona pierwszą część opowiadania :)\nmam nadzieję, że Draco nareszcie powie Hermionie przynajmniej część tego, co przed nią ukrywa. nie zachowuje się fair, naprawdę.\nmimo ośmiu stron tekstu naprawdę szybko czytało mi się tę notkę. jest bardzo dobrze napisana. wyobraziłam sobie, że w książce Rowling podczas walki Harry'ego z Draconem, Hermiona naprawdę jest partnerką tego drugiego. byłam potwornie ciekawa, jak zareaguje na całą sytuację i oddałaś jej postawę mistrzowsko. :)\npisz, kobieto, pisz jak najwięcej!\nAnonimowy 23 grudnia 2012 15:57\nWitam, witam! Przeczytałam i (uwaga!) od razu komentuje! Tak, znalazłam chwilę czasu, tym bardziej, że siedzę u taty i nie bardzo wiem, co ze sobą zrobić ;/ Ech, jakoś wytrzymam te dwie godzinki jeszcze. No, dość, przecież miałam pisać komentarz!\nWięc... notka, jak najbardziej mi się podoba. O dziwo, nadal nie brakuje mi Dracona. Tak jakoś nie zwracam uwagi na jego nieobecność, ot co. Nie rozumiem Hermiony. Kocha go, cały czas o nim myśli, uważa, że mu ufa - a tu nagle lezie do Zabiniego, bo ma wątpliwości? Moglaby się w końcu zdecydować i określić swoje położenie, bo naprawdę zaczyna mnie denerwować, jak nigdy. Nie rozumiem jej podejścia. Ron i Harry i ona się przyjaźnią, prawdziwie. Czy ona tego nie rozumie? Prawdziwi przyjaciele nie opuszczają cię nawet wtedy, gdy podejmujesz złe decyzje. Co najwyżej skopią ci tyłek, a potem będą mówić "A nie mówiłem?" - ale prawdziwi przyjaciele nigdy cię nie opuszczą. Dlatego nie rozumiem Herominy, która zakłada, że będzie musiała się z nimi rozstać, gdy wybierze Dracona. Może się czepiam, nie wiem. To moje zdanie, co nie zmienia faktu, że nadal kocham Twoje opowiadanie.\nBoże, wiem, że ten komentarz jest bez ładu i składu, ale musiałam coś napisać, a to akurat przyszło mi na myśl.\nCóż, kochana. Życzę Ci dużo, dużo szczęścia, dużo uśmiechu, zdrowia, fajnych prezentów, szałowego sylwestra. Ogólnie Wesołych Świąt ;)\nTak w ogóle pisze Nymeria, ale jako, że z komputera taty, pozostaję anonimowa, bo nie chce mi się logować. Wiem, leniuszek ze mnie ;D\nCamille Blue 24 grudnia 2012 00:45\nAh w końcu nadrobiłam! Zacznę od tego, że w poprzednim rozdziale urzekła mnie Luna jako komentatorka Quidditcha, uwielbiam ją :D. Ogólnie fajnie, że się dosyć mocno trzymasz książki, np z tym miodem u Ślimaka, jakiś to taki fajny nastrój stwarza. A rozdział jak zawsze bardzo dobry, tylko kurczee za Malfoyem chyba już tu wszyscy tęsknimy, mam nadzieję, że w tym ostatnim rozdziale pierwszej części pojawi się tu na dłuższą chwilę.\nPozdrawiam i również wesołych świąt życzę ;)\nI jeśli w jakiejś przerwie znalazłabyś czas to przypominam o moim ostatnim rozdziale ;)\nLeszczyna 24 grudnia 2012 18:49\nDżem dobry, dżem dobry!\nTo już przedostatnia część? Łooo, szybko zleciało ;)\nI ostatecznie końca świata nie było, co rozbawiło mnie tym bardziej, że nabijałam się ze znajomych, którzy rzeczywiście choć trochę w tej głupi koniec wierzyli.\nRozdział bardzo mi się podobał. Cieszy mnie, że stosunki Rona i Hermiony już się poprawiły - to dobrze, że zgodziła się pomóc mu ze sprawdzeniem tego eseju. Nawet uśmiechnęłam się sama do siebie, gdy o tym czytałam.\nW sumie w tym rozdziale zabrakło mi Dracona... Tzn. pojawił się w dialogach, wspomnieniach Harry'ego, ale to w sumie było dla mnie zbyt mało (ale nie słuchaj mnie, jestem fanką Dracona, a poza tym wykreowałaś go podobnie jak Sherlocka z serialu BBC, którego jestem totalną psychofanką, więc.... jak mówiłam - nie słuchaj mnie i rób swoje xD).\nJuż myślałam, że na końcu Ginny chlapnie coś dotyczącego Dracona i Hermiony, jak już napisałaś, że wplątała się wtedy do rozmowy ^ ^\nAch, i Harry w końcu zdobył to wspomnienie! Nie pamiętałam już zupełnie, w jakim momencie książki to zrobił, więc już zaczynałam się lękać, że u ciebie w ogóle nie załatwi tej sprawy ze zdobyciem wspomnienia.\nI najważiejszy, bynajmniej według mnie, moment rozdziału! Próba poważnej rozmowy z Zabinim. I i tak biedna Hermiona niczego szczególnego się nie dowiedziała, chyba że ja nie potrafię czytać między wierszami. Jeszcze tylko napiszę, że strasznie podobała mi się jedna wypowiedź Zabiniego: "Poważne oskarżenia, Granger. Pójdziemy z tym do dyrektora?". Jakoś tak zawarłaś w niej mnóstwo ironii i sarkazmu, który charakteryzuje głównie tego bohatera. To chyba dlatego te dwa zdanie tak strasznie przypadły mi do gustu ^ ^\nPS WESOŁYCH ŚWIĄT!\nElfaba 26 grudnia 2012 16:57\nchcesz mnie zabić? nie krępuj się, już i tak jestem martwa :P\nnie tłumaczę się, bo to bez sensu.\nOczywiście posty jak zwykle świetna. Mówisz, że to koniec pierwszej części opowiadania? hm... w takim razie nie mogę doczekać się kolejnych :P Ron i Hermiona. ja tam do nich jako pary nigdy nic nie miałam i za Dramione też nie przepadałam, ale u Ciebie to oczywiście co innego.\nOgólnie rozdział bardzo podobny do książki.\nNo i Zabibi. Mój kochany Blaise.\nAlex Smile 27 grudnia 2012 14:56\nsytuacja robi się coraz bardziej napięta! nie mogę się doczekać kolejnej notki..\nMsIssy 28 grudnia 2012 00:42\nHermiona, widzę, zaczyna węszyć, ale wcale jej się nie dziwie. Niby są razem,. a jednak osobno. Mam nadzieję, że w końcu Malfoy powie jej, o co chodzi. Skoro jest to przedostatni rozdział I cześci opowiadania, to pewnie ten ostatni zakończy się w takim momencie, że będę miała ochotę cię zabić. A to już dzisiaj!\nI mój Blaise się pojawił! Tęskniłam za nim, nawet jeśli u ciebie jest zły.\nPozdrawiam i czekam na następny rozdział z niecierpliwością.\nDonna 28 grudnia 2012 17:05\nWidząc napis "część I" na poprzednim rozdziale, postanowiła wtedy, że skomentuje oba wpisy dopiero teraz, kiedy będę na świeżo.\nRzeczywiście Dracona jest tu bardzo mało. A wręcz pojawia się jako postać epizodyczna, która ucierpiała na skutek zaklęcia Harry'ego. Nie powiem, że mi go tu nie brakowało, bo chyba inne osoby odczuwają tak samo.\nMimo wszystko dobrze było zapoznać się z alternatywą reakcji przyjaciół Pottera po tym, co zrobił. Kiedy w książce wszystko toczyło się wokół Harry'ego teraz widać niecodzienną różnicę.\nAle pojawia się pytanie, jak Draco zareaguje na to, że Hermiona o niego wypytywała? Czyżby dlatego płakał? Nie dość, że zadanie, które mu powierzono wcale nie prostych nie należy to dodatkowo jego związek z dziewczyną, którą kocha cierpi, bo nie może jej o tym powiedzieć. Ale takie ukrywanie prawdy myśląc, że się kogoś chroni też nie jest najlepszym wyjściem.\nSarah 10 stycznia 2013 17:53\noo zajebisty rozdział! nei wiem czemu ale neicierpliwiłam się kiedy w końcu wplączesz do opowiadania tą akcje z łazienki.\njesteś genialna!! ^^\nHoracy Slughorn jest wielkim czarodziejem, ale wyjątkowo tchórzliwym. - w 100% się z tym zgadzam ;)\nczytam dalej, sarah :3\nHeavyWeapon 16 maja 2014 08:28\nW kooooońcu... Akcja łazienkowa z Sectumsemprą. Myślałam raczej, że Hermiona zacznie szaleć ze strachu, zamartwiać się o Draco, łazić po ścianach i skakać po suficie, ale ona przyjęła to jakoś tak... chłodno. Hm. Spodziewałam się reakcji typu "Płacz i zgrzytanie zębów", no ale dobra xD\nMarta Kwiecińska 24 czerwca 2015 12:24\nŁadnie się rozpisałaś - nie powiem :D.\nWszystko fajnie, ale chcę już Dracona :).\nKanon w 100% - jesteś wyjątkowa :).\nCo do Ślimaka - jak ty to robisz?\nWielki, ale tchórzliwy.