Co za wami "chodzi" ? - emama - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nnet.mynia 10.11.19, 19:39\nJest jakaś rzecz która za wami "chodzi" ? O której myślicie, chcecie kupić? Ja nie mam tv, do tej pory wystarczył mi laptop, ale ostatnio "chodzi" za mną smart tv. Planuję kupić. A u was?\nleanne_paul_piper Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 19:43\nChodzi za mną kuchenka Smega retro, bo jest piękna, ale wiem, że przepłaca się tylko i wyłącznie za markę.\nNo i mam takie zrywy, kiedy mówię, że muszę koniecznie nabyć roombę, a później mi przechodzi i stwierdzam, że sama lepiej poodkurzam. A mój J. woli zapłacić sprzątaczce, i ma z głowy.\nbukietlisci Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 19:54\nchodzi za mną kupno mastiffa angielskiego. od pięciu lat ten stan trwa.\njak_matrioszka Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:09\nbukietlisci Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:57\npowstrzymuje mnie ilość posiadanych zwierzaków oraz pojawiające się cyklicznie znajdy, które trzeba wyleczyć/wykastrować/poszukać nowego domu. dwa lata temu już, już prawie zamówiłam szczeniaka... i właśnie wtedy przybłąkało się coś przypominające wielką ścierę do podłogi. a śmierdzące tak okrutnie, że dwa razy zwymiotowałam zanim domyłam/ostrzygłam. . śmierdziuch został z nami zajmując miejsce czekające na mastiffa.\nale se mastiffa kupię. kiedyś.\na śmierdziuch jest the best. i jako jedyny ze zwierzyńca uwielbia wizyty u weta. czub jeden.\nalpepe Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:04\njak_matrioszka Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:09\nA to rozumiem czekanie Może któraś kolejna szmata okaże sie anglikiem\nbukietlisci Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:20\na wiesz, że na to liczę? i jeszcze ma to być dziewczyna oraz najlepiej w wieku szczenięcym. żeby się człowiek mógł wymiziać i wychować jak chce.\nszanse są marne, ale co tam. nie takie cuda ten świat widział.\nmalgosiagosia Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:26\ni jeszcze ma to być dziewczyna oraz najlepiej w wieku szczenięcym\nTaka mialam. Kochane, najpiekniejsze psisko swiata. Delikatna, czula, cierpliwa, kochajaca.\nNie jadla duzo wbrew pozorom, ale miejsca w domu potrzebuje sporo. Uwaga, jest ciezka, a szczeniaki powinno sie nosic, bo maja bardzo delikatne biodra.\nbukietlisci Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 13:09\nale nosić ogólnie,czy tylko po schodach?\njak_matrioszka Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 13:13\nPo schodach, głównie w dół. Ja przy 60kg miałam dość i zaczełam rozważać zrobienie psu ślizgawki\nmalgosiagosia Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 17:30\nPo schodach, to juz koniecznie. Nosilismy ja na miesce wysikania do czwartego miesiaca wlacznie.\nbukietlisci Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 17:53\naaa... mój kręgosłup i dźwiganie bardzo się nie lubią. ostatecznie, jak już przyjdzie co do czego to zamontuję bramkę na schodach. psia będzie rezydować na parterze , i tak najczęściej siedzimy w salonie. w innym przypadku to pies musiałby wnosić mnie\nchocolatemonster Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:54\nAle jestes fajna!\nbebi_nowa Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:18\nSmeg ma podróbki, ja mam lodówkę Gorenje retro, jest identyczna jak Smeg A kosztowała połowę\nhasty Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 19:45\nSuper robot planetarny i bardzo potrzebny i niekoniecznie (w zależności od okoliczności).\nbistian Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 19:47\nm.y.q.2 Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:01\n> Hej, nie ma rady na to,\n> Chodzi wódka za tatą,\n> Taka z niej bestia chytra.\n> Na przedzie tata drepta,\n> A za nim o pół metra\n> Tupta sobie pół litra...\n> I tylko czasem tacie\nsemihora Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:28\nBoziuniu, jak dawno tego nie słuchałam! Dzięki za przypomnienie.\nspanish_fly Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 19:47\nNowszy samochód bym chciała. Już mam dosyć mojego grata.\nmamtrzykotyidwa Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 19:50\nKoty za mną chodzą.\nWciąż mi mało, ale to za darmo, nie trzeba kupować, więc nie wiem, czy to się dla ciebie liczy.\njak_matrioszka Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:11\nZa mna chodzi taki szary brytyjczyk Może jak kiedyś komuś sie znudzi, to odziedzicze używanego\nmamtrzykotyidwa Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:17\nJak chcesz używanego, to zaglądaj do schroniska, czasem się trafiają, tylko trzeba natychmiast jechać, bo zaraz znikają.\njak_matrioszka Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:57\nTo odległa przyszłość, na razie obiecałam mojemu antykotowi że już do końca życia bedzie jedynakiem Dzień w którym z naszego domu wyprowadził sie jego kompan był najszcześliwszym dniem w życiu antykota i musiałabym być bez serca, żeby mu emeryture zepsuć tylko dlatego, że chce szare futro.\nAntykot jest kolejnym "używanym" zwierzakiem jaki ze mna zamieszkał, i możliwe, że nie ostatnim. "Używki" same mnie znajduja. Latami "urabiaja" swoich tymczasowych właścicieli, a ja sie pojawiam na gotowe Jeśli brytol jest mi pisany, to pewnie lepiej ode mnie wie gdzie za pare lat bede mieszkać i w jakich kregach sie obracać I pewnie już na te okoliczność podrapał obecnego opiekuna lub jego najdroższa sofe\nmadame_edith Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 23:07\nJa mam brytolke ze schroniska, ale absolutnie od reki nikt mi jej nie dal.\njak_matrioszka Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 23:50\nNie rozumiem Czym sie różni dawanie od reki z nie od reki (czy jak tam opcja alternatywna sie nazywa)?\nJa nigdy nie chciałam kota, to kot potrzebował nowego domu "na wczoraj" a ja przypadkiem przechodziłam z tragarzami... Kiedyś byłam z wizyta zapoznawcza u znajomych wspólnego znajomego, wyszłam od nich z psem... Ja zwierzeta dostaje "od reki", takie "głupie", "agresywne" albo "gryzaco-drapiace" bestie, które natychmiast po przeprowadzce do mnie chowaja zeby i pazury i z lubościa odgrywaja role pluszaków do głaskania\nmamtrzykotyidwa Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 13:54\nTeż jestem ciekawa, co to znaczy, że od ręki nie dali.\nMam dwa koty ze schroniska. Poszłam, wybrałam kota, wypełniłam ankietę, podpisałam umowę, kota zbadał weterynarz i do domu. Za drugim razem tak samo. Czy to było od ręki, czy nie od ręki?\nhungaria Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 19:53\nOdkurzacz pionowy co jakis czas mi sie przypomina - bo obecny poziomy ma juz 16 lat i chyba lada moment wyzionie ducha. Ale opinie o roznych modelach sa tak sprzeczne, ze ciagle odkladam temat na pozniej.\nI jeszcze zestaw porcelanowy do kawy i herbaty.\nlilia.z.doliny Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 08:37\nbierz dysona, mowie ci\ntego chudego, cyklona\nhungaria Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 13:26\nMówisz? Bo właśnie pod wpływem wątku zaczęłam zgłębiać temat odkurzacza i mopa w jednym\nA zmiana tych końcówek nie jest upierdliwa? Bo to mnie głównie powstrzymuje przed zakupem - mamy do odkurzenia sporo powierzchni powyżej podłogi (półki, kanapa, wierzch maskownicy nad podłogą, czy jak to się nazywa). Cały czas mi się wydaje, że zwykłym odkurzaczem z mniejszą końcówką łatwiej dotrzeć w różne zakamarki.\ntairo Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 14:08\nJa mówię - bierz sharka, kosztuje połowę dysona, który się przy nim chowa, zwłaszcza jak weźmiesz model ze szczotką DuoClean.\nPoza tym modele oznaczone "lift-away" to transformersy, można im korpus zdjąć z rury i wtedy łatwo podnieść, żeby odkurzać zakamarki.\nhungaria Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 14:43\nA którego dokładnie masz? Zapodaj jakąś nazwę modelu plis. Na amazonie niemieckim widzę np. IF200UE za 220 eur - nie transformers, ale chyba lżejszy i podoba mi się ta rura składana w połowie. One w ogóle mają dystrybutora w Polsce? Wypluwa mi tylko stare linki do allegro i skąpca.\ntairo Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 17:27\nTego mam: www.amazon.co.uk/Shark-Cordless-Upright-IC160UKT-Lift-Away/dp/B07HWSDQSJ\nOn jest owszem cięższy i większy od tych ze składaną rurą, ale to akurat mi bardziej pasuje - nie mam za bardzo mebli na nóżkach, bardziej mi się przydaje to, że ma wąż, dzięki czemu łatwiej manewrować powyżej poziomu podłogi.\nNie jestem pewna, czy mają dystrybutora w Polsce, ostatni odkurzacz w Polsce kupowałam chyba jeszcze pod koniec poprzedniego wieku.\ntojamarusia Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 19:53\nEkspres do kawy, taki porządny. Niestety póki co nie stać mnie.\nleanne_paul_piper Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:43\nO, to mi się co jakiś czas przypomina, że Jurę miałam kupić. A później myślę, na cholerę mi kolejny ekspres, tylko miejsce zajmie.\nmikams75 Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:00\nekspres do kawy, ale sama nie wiem jaki\nbukietlisci Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:59\nto ja w sumie też jeszcze chcę ekspres. mam taki zwyczajny, przelewowy. a chodzi za mną taki co to latte zrobi i zażyczy smacznego.\nszczypawka100 Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 13:16\nTo ja Ci "zażyczam" takiego i jeszcze bardziej wypaśnego ekspresu, bo Cię bardzo lubię.\nbukietlisci Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 14:45\no. mnie? a za co? bo ze mnie to wiesz, czasem kawał złego wychodzi...\nszczypawka100 Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 16:51\nTak, Ciebie (ale i jeszcze parę forumek- i nie tylko ja) za śmierdziucha i inne nieszczęścia.\nhanusinamama Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:10\nJa tez chce nowy ekspres. Mam kolbowy i cos cieknie. Chce taki co sam mieli, wlewa tyle kawy ile trzeba (ja musze zastopować)....ale ja mam w kuchni sprzety a'la retro....i takiego wizualnie nie moge znaleźć. MOj kolbowy jest retro a te Kombo nie...yh\nkropkacom Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:00\nPróbuję nie kupić kolejnego szamponu.\nbeneficia Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:57\nKup, szampon tani, nie to co kuchenka ☺\njak_matrioszka Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:07\nCoś w butelkowej zieleni. Od kilku lat za mna chodzi, tylko nie moge znaleźć ideału. Albo materiał nie ten, albo kształt, długość czy rozmiar.\npasquda77 Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:25\nCzarne body obag standard, nie majątek, ale to kupione ostatnio miało być ostatnie...😂\nbi_scotti Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:25\nPlaszcz z kaszmiru. Navy blue, very dark ze srebrnymi guzikami i stojka przy szyi. Wiem jak chce zeby wygladal, jakiej byl dlugosci, nawet jaka mial podszewke … I nie moge znalezc takiego w 100% spelniajacego moje marzenie/wyobrazenie - chodzi za mna, chodzi ale jakos nie moze mnie otulic Cheers.\nchocolatemonster Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:55\nO tak! Bluzka koszulowa.\njak_matrioszka Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 23:54\nJedwabna, pozwole sobie dodać\nChociaż ja i sukienka bym nie pogardziła\ngris_gris Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 14:56\n> Jedwabna, pozwole sobie dodać\n> Chociaż ja i sukienka bym nie pogardziła\nzielona jedwabna bluzka koszulowa\njak_matrioszka Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 15:12\nTo jest wojskowa zieleń, przynajmniej u mnie na ekranie\ngris_gris Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 15:29\n> To jest wojskowa zieleń, przynajmniej u mnie na ekranie\nRacja. A ta?\njak_matrioszka Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 15:49\nKolor lepszy i kształt całkiem przyzwoity, musze przyznać. Gdyby tak jeszcze w sklepie u nas była, ja jeszcze na kupowanie przez internet nie jestem gotowa\njak_matrioszka Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 15:51\nI troche mi "błysku" brakuje, musze przyznać, ale bardzo ważny jest dotyk.\ngris_gris Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 17:21\nMusisz w takim razie pojechac na zakupy do Szwecji!\nPolysk na pewno ma, jedwabne koszule z &Other Stories sa piekne - mam i zamierzam miec wiecej\njak_matrioszka Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 17:31\nZimno teraz, nie chce mi sie\nByłam w sobote, nie wiem kiedy nastepny raz. Mam ochote na Stockholm, ale to dalekoooo... Predzej Göteborg albo Malmö (ale bez odwiedzania pizzerii ).\nchocolatemonster Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 16:32\nheca7 Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:37\nChodzi za nami działka na Słowenii. W okolicy Kranjskiej Góry Powoli odkładamy odpowiednią ilość ojro.\ndefault Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:52\nChodzi za mną, a właściwie za nami (mną i mężem) piesek ze schroniska. Łazi tak juz z rok. Nieduży, samiec, nie szczeniak, ale młody.\nŚledzę na okrągło stronę Palucha i innych schronisk.... i na razie na tym się kończy.\nA pies chodzi za nami nieustannie.\ntojamarusia Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 20:55\nZnam to uczucie. Też krążył ten temat nieustannie.\nalpepe Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:16\nTo też miewam, dla odmiany albo schroniskowca albo jeszcze jakąś siostrę mojej cavi do kompletu.\nvalla-maldoran Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:06\n> Chodzi za mną, a właściwie za nami (mną i mężem) piesek ze schroniska. Łazi tak\n> juz z rok. Nieduży, samiec, nie szczeniak, ale młody.\n> Śledzę na okrągło stronę Palucha i innych schronisk.... i na razie na tym się\n> A pies chodzi za nami nieustannie.\nDefault, właśnie szuka domu znajda 12-tygodniowa, którą jakaś menda razem z jego siostrą wyrzuciła w worku na śmieci. Siostra już ma nowy dom, a chłopak czeka. Jest po wizycie u weta, odrobaczony, zaszczepiony. Na razie wygląda na małego rottweilera, ale na pewno taki duży nie będzie. Bierzesz? Dom poszukiwany pilnie!!!\ndefault Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:28\nNiestety nie, szczeniaka nie chcemy. Wychowałam już w życiu tyle szczeniąt, ze mam dość. A w dodatku nigdy nie przepadałam za tym etapem, zawsze z utęsknieniem czekałam aż toto wyrośnie "na ludzi"\nlumeria Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 18:37\nTez tak miałam, aż wreszcie pojawiło się ogłoszenie "mojej' psicy - wyglądała jak cztery rozpacze, ale wiedziałam, ze to ONA. Okazała się uroczą i mądrą suczką i była ze mną wiele lat.\nJa tez doradzam znajomym dorosłe pieski - bardziej wiadomo jaki maja charakter, poziom energii, czasami problemy. I omija się szczenięctwo, które dla ludzi pracujących jest jednak trudne do ogarnięcia.\nWiec u Ciebie Default decyzja już podjęta, teraz tylko musi się odpowiedni kandydat trafić! ♥\nTakie pieski z odzysku są najlepsze!\nalpepe Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:01\nTak, dacza pod Berlinem, 20.000 euro, więc się waham, bo znając mnie, to mi zapał do grzebania w ziemi i spędzania tam czasu przejdzie najpóźniej po dwóch miesiącach.\nbebi_nowa Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:04\nKolega z pracy. Mogę mieć za darmo, ale nie wiem czy ryzykować...\nbominka Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:14\nTak, spodnie takie prawie klasyczne czarne, skajowe. Stare się wysluzyly😊\nbi_scotti Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:25\nNie wspomnaj spodni (forbidden word & concept!), bo tu zaraz przyjdzie ten, co to tylko kilt and kilt i przegrzewanie jader, i reszta calej schizy - poruszylas wybitnie niebezpieczny temat Be warned Cheers.\nbominka Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 23:10\nkarme-lowa Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:16\nheca7 Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 23:08\nDostałam KA na święta rok temu I jestem zachwycona z jednym wyjątkiem. Nie wiadomo dlaczego z dnia na dzień , nagle hak przestał pasować na końcówkę! Mojemu mężowi po długiej walce udało się go założyć- potem długa walka żeby zdjąć. Kompletnie nie wiemy dlaczego. Leżał sobie w szufladzie po umyciu i się kurna zepsuł?!\nmikams75 Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 13:24\npewnie jeszcze jest na gwarancji; albo wlazlo cos i zaschlo w srodku.\nkarme-lowa Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 15:06\n> Dostałam KA na święta rok temu I jestem zachwycona\nmayaalex Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:23\nRadio z cd w takiej ladnej drewnianej zabudowie.\nTaki wiszacy fotel rattanowy, troche jak hustawka (w sumie bardziej ogrodowy ale ja bym chyba postawila w salonie)\nZazwyczaj jak od razu nie kupie czegostam to potem zapominam na jakis czas wiec zakladam, ze nie jest mi to niezbedne. Ale te trzy rzeczy t9 juz od jakiegos czasu za mna wlasnie chodza.\neliszka25 Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:42\nTak najbardziej, to chyba odkurzacz philips aquatrio, taki co to odkurza i myje podłogę za jednym zamachem. Odkurzać mogę, ale myć podłogi nie cierpię, a jak bym tak mogła to załatwić takim odkurzaczem, to by było idealnie. Tylko czekam, aż nasz obecny odkurzacz się zepsuje.\nb.bujak Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:49\naudi z lat 70- tych...\nchocolatemonster Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:56\nOoo! Dogadalbys/dogadalabys sie z moim mezem.\nb.bujak Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 00:04\npożyczyłabyś takiego męża na wycieczkę do muzeum audi ?\nbyłam z synami, ale oni TEGO nie rozumieją\nchocolatemonster Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 16:33\nNieeee😀ale moglibysmy pojechac w trojke😁\nb.bujak Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 19:54\nok, ale obiecaj szczery zachwyt przy każdym eksponacie\nchocolatemonster Re: Co za wami "chodzi" ? 12.11.19, 09:37\nhanusinamama Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:13\nO to ja bym wolała volvo z lat 70....Te stare kanciate najbardziej mi sie podobały\nb.bujak Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 00:07\nvolvo też fajne, ale audi '74 było moim pierwszym samochodem, więc dochodzi wartość sentymentalna...\nchocolatemonster Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:53\nZegarek do sportu suunto, nowe buty do biegania,klasyczna ramoneska, nowe glosniki do sypialni, koc i pare poduch.\nbazia8 Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 21:55\nZe względu na to, że zawsze są jakieś pilne wydatki to jakoś oduczyłam się wydawać na siebie. I wszelkie zauroczenia zakupowe przechodzą mi bardzo szybko. Oglądam piękne drogie kozaki i myślę, że do nich nie pasuje zwykły płaszcz, ani tania torebka, samo myślenie o tym już mnie męczy.\nLekką ręką wydaję kasę na podróże i książki. Oczywiście w ramach mojego budżetu. Wtedy nie mam dylematów. Nawet mi powieka nie drgnie.\nAle biżuteria, ubrania, elektronika, samochody - no nic do nich nie czuję\nMoże w następnym życiu?\nnet.mynia Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:02\nPobawimy się? Zrobię losowanie, obiecuję że nie będę oszukiwać. Nr który wylosuję, wygrywa i ta osoba dostanie od św. Mikołaja prezent pod choinkę Tak, nudzi mi się dziś okrutnie\n1.kuchenka Smega retro - leanne_paul_piper\n2.mastiff angielski - bukietlisci\n3.robot planetarny - hasty\n4.nowy samochód - spanish_fly\n5.szary brytyjczyk ( kot ) - jak_matrioszka\n6.Odkurzacz pionowy - hungaria\n7.Ekspres do kawy - tojamarusia\n8.Jura - ekspres - leanne_paul_piper\n9.ekspres do kawy - mikams75\n10.ekspres do kawy - bukietlisci\n11.szampon - kropkacom\n12.Czarne body obag standard - pasquda77\n13.Plaszcz z kaszmiru - bi_scotti\n14.działka na Słowenii - heca7\n15.piesek ze schroniska - default\n16.dacza pod Berlinem - alpepe\n17.spodnie skajowe - bominka\n18.Kitchen Aid - karme-lowa\n19.zegarek - mayaalex\n20.odkurzacz philips - eliszka25\n21.audi z lat 70- tych - b.bujak\n22.zegarek do sportu suunto - chocolatemonster\ntojamarusia Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:09\nchocolatemonster Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:16\njak_matrioszka Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 23:58\nDobrze, że koło mojego zamówienia dopisałaś (kot), bo co ja bym z autem z kierownica po niewłaściwej stronie zrobiła? Albo siwym facetem, jeszcze niedajborze, wymagajacym obsługi! 😂\nchocolatemonster Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:04\nA w kategorii 'nierzecz' marze o kociej biedzie ze schroniska.\nnenia1 Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:12\nW sumie z rzeczy wszystko mam. Ale chodziło parę dziwnych i pięknych przedmiotów pożądania, tyle że w końcu kupiłam. Aktualnie chodzi po głowie przeprawa promowa na Wyspy Owcze a potem na Islandię, z wyceny wychodzi masakra cenowa, więc jest co planować.\nsolejrolia Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:14\n2 lampy do kuchni.\nPodczas remontu kuchni jedna z lamp popsuła się, i teraz wisi taka smętna.\nOd kilku dni oglądam różne lampy, porównuję, i w necie, i sklepach,\nale może coś drgnie we wtorek w tym temacie, bo ileż można wybrzydzać .\nsolejrolia Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:20\nA, jeszcze misker!\nMam już długo Bosch Mum, i jestem bardzo zadowolona, ale ostatnio miałam poważny problem, żeby zamontować maszynkę do mielenia. I tak zagadnęłam męża, co sądzi na temat wymiany tej maszynki, czy dać se siana.\nI stwierdził, że bez sensu kupować nową maszynkę do starego miksera, który też pewnie za chwilkę się skończy, że już lepiej odczekać i kupić cały nowy zestaw.\nTym sposobem (chyba) wracamy do tematu Kitchen aid\nIdę oglądać, jakie teraz kolory są dostępne, i czy nadal podoba mi się biały\nnet.mynia Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:18\nWylosowałam nr 8 Jura - ekspres - leanne_paul_piper GRATULUJE!!!\nleanne_paul_piper Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:23\nAaaaaaaaaaaaaa, będę miała Jurę.\nTylko gdzie ja postawię to cholerstwo?\nnet.mynia Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:41\nJak już będzie, miejsce się znajdzie Daj znać czy Mikołaj w tym roku cię hojnie obdarzy\ntojamarusia Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 22:27\nSzlag..już w myślach piłam sobie latte😁😁\nbominka Re: Co za wami "chodzi" ? 10.11.19, 23:13\nI jakie wrażenia z picia pierwszej kawy z nowego ekspresu? Warta grzechu?😁\ntojamarusia Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 07:33\npasquda77 Re: Co za wami "chodzi" ? 11.11.19, 15:42\nWprawdzie nie wygrałam , ale los się do mnie uśmiechnął i jak na życzenie dziś na Obagstore -30%, nero niestety nie łapie się na promo , ale przecież Silver też cudny 😍😂


Ciekawość - cnota czy wada? - Charaktery - magazyn psychologiczny\nCiekawość - cnota czy wada?\nZ ciekawością jest jak z władzą. Obie bywają nienasycone. We współczesnym świecie nie brak sprzeczności, a każda od nowa pobudza ciekawość. Ta zaś budzi ambiwalencję: cnota to czy wada? Zżera nas czy motywuje do przekraczania granic? Pozwala poznać świat czy skłania do wścibiania nosa w nie swoje sprawy? A może jedno i drugie…\nErnest Hilgard z Stanford University, jeden z najwybitniejszych psychologów XX wieku, wspominał o zachowaniu szczurów przenoszonych przez niego pojedynczo w zakrytym wiaderku z hodowli do laboratorium. Zwierzęta te nieprzerwanie tłukły się i obijały o ściany wiaderka. Zapytał więc opiekuna szczurów, dlaczego tak się dzieje, a ten bez wahania odpowiedział, że zwierzęta są ciekawe, gdzie w danym momencie się znajdują. Zaproponował Hilgardowi wywiercenie otworów w ścianie wiaderka pozwalających szczurom wyglądać na zewnątrz i orientować się w sytuacji. Odtąd szczury dały się przenosić bez kłopotów. Przez całą drogę – zamiast się awanturować – wyglądały przez wywiercone okienka. Aktywnie domagały się zaspokojenia ciekawości.\nKłopoty z powodu zakazu zaspokojenia ludzkiej ciekawości opisano w początkowych fragmentach biblijnej Księgi Mojżeszowej, w przypowieści o raju i o „drzewie poznania dobra i zła”. Ustanowiony przez Pana zakaz zjadania owoców z tego drzewa wystarczył, aby obudzić ciekawość Ewy i zachęcić ją do zjedzenia jabłka. Zaspokojenie ciekawości okazało się silniejszym motywem zachowania Ewy niż związane z tym ryzyko. Kuszący wąż wcale nie był do tego potrzebny.\nCiekawość to fenomen niejednoznaczny. Kiedy słyszymy o kimś, że to ciekawy człowiek, nie możemy być pewni, czy jest to ktoś, kto wzbudza ciekawość u innych (jest przedmiotem ciekawości), czy też jest obdarzony cechą ciekawości (jest podmiotem). Mało tego. Jedni powiadają, że ciekawość ich wprost zżera. Inni, że to pierwszy stopień do piekła. Jeszcze inni, że na ciekawość nie ma lekarstwa. A są i tacy, którzy powiedzą, że ciekawość nigdy się nie kończy.\nJednym ciekawość kojarzy się z odkrywaniem, innym zaś ze wścibstwem. Pierwsi uważają ciekawość za cnotę, drudzy za trudną do akceptacji wadę. Wszystko to pokazuje, że ciekawość z jakiegoś powodu budzi ambiwalencję. Dlaczego?\nJest też ciekawość i są ciekawostki. Jest ciekawość zdrowa i ta niezdrowa. Czy mowa jest o tej samej ciekawości? A jeśli nie, to ile tych ciekawości napotkamy?\nCiekawość jako odruch, czyli cóż to takiego?\nW zamierzchłych czasach psychologii naukowej największą rolę ciekawości przypisywali behawioryści. Już w początkowej fazie badań nad warunkowaniem klasycznym Iwan Pietrowicz Pawłow z Cesarskiej Akademii Medyczno-Chirurgicznej w Petersburgu zauważył, że tak zwany bodziec obojętny, np. dzwonek, światło czy zapach, bynajmniej nie jest obojętny dla badanych zwierząt. Wywołuje każdorazowo odruchową reakcję orientacyjną, nazwaną przez Pawłowa „odruchem «cóż to takiego?»”. Burrhus F. Skinner z Harvard University wykorzystał ciekawość zwierząt i powszechną u nich potrzebę eksplorowania otoczenia jako przesłankę uczenia się sprawczego, instrumentalnego. Badane szczury przeszukujące otoczenie przypadkowo powodowały korzystne dla siebie konsekwencje, tzw. wzmocnienie, np. automat podawał im kulkę pokarmu czy łyk wody, wyłączał silne oświetlenie klatki, a wszystko to przyczyniało się do utrwalenia danego zachowania. Edward F. Thorndike z Columbia University przy okazji badań nad procesem uczenia się u kotów odkrył, że z przyjemnością rozwiązują one różnego rodzaju łamigłówki ruchowe związane z uruchamianiem zamków czy zapadek. Potrafią robić to długo, nawet jeśli nie przynosi to oczekiwanego rezultatu, czyli ucieczki z zamknięcia. Możliwość ucieczki była wprawdzie nagrodą podstawową, ale okazało się, że niemniej ważną nagrodą była sama możliwość bawienia się łamigłówkami.\nA potem pojawili się prekursorzy rewolucji poznawczej w psychologii. Tu wspomnieć trzeba najpierw trzy nazwiska: Harry’ego F. Harlowa z University of Wisconsin-Madison, Roberta A. Butlera z University of Chicago i E. Daniela Berlyne’a z University of Toronto. Harlow, nawiązujący do badań przeprowadzonych przez Thorndike’a, wykazał, że małpy otwierały różne zasuwki czy zapadki dla samej przyjemności; nie otrzymywały żadnej dodatkowej nagrody. Otwierały, zamykały i otwierały je ponownie bez jakiejkolwiek zewnętrznej korzyści. Zachowania te nie miały żadnej funkcji pragmatycznej czy instrumentalnej. Butler w sposób spektakularny pokazał, że głodne (!) małpy, mając do wyboru otwarcie okienka, za którym stał koszyk z owocami, lub alternatywnie otwarcie okienka, za którym poruszała się głośna kolejka elektryczna, wybierały… to drugie okienko. Wolały zaspokoić ciekawość niż głód. Ciekawe, co by na to powiedział Abraham Maslow, autor hierarchicznej koncepcji potrzeb.\nZaspokajanie ciekawości okazało się celem samym w sobie. Berlyne, autor fundamentalnej pracy Struktura i kierunek myślenia, nie tylko uzasadnił, że ciekawość poznawcza jest wrodzoną reakcją na zamianę, ale wykazał też, że jest mechanizmem uruchamiającym myślenie i rozwiazywanie problemów. Co więcej, pokazał, jak wielką wagę dla procesów ciekawości – poza nowością i zmianą – odgrywają takie sytuacje jak konflikt, niejednoznaczność, niepewność czy złożoność.\nDziś dobrze wiemy, że motywowana ciekawością eksploracja otoczenia – nieważne, czy mówimy o krukach, szczurach, szympansach, delfinach czy ludziach – jest zjawiskiem powszechnym. Można rzec, że jest jedną z najważniejszych adaptacji.\nCiekawość jako motyw, czyli trzeba coś z tym zrobić\nPotem przyszedł czas rewolucji poznawczej w psychologii. Pojawiły się pomnikowe prace Ulrica Neissera z Emory University, Fritza Heidera z University of Kansas i Leona Festingera z Stanford University. Wszyscy oni zgodnie i skutecznie dowodzili, że ciekawość jest czymś więcej niż odruchem. Jest też nader ważnym motywem zachowania. Szczególnie dogłębnie i systematycznie przedstawił to Festinger w swojej teorii poznawczego dysonansu. Festinger i wielu innych pokazali, że rozbieżność między informacjami, konflikt między przekonaniami i zachowaniami, sprzeczne tendencje w zachowaniu – wszystko to nie tylko uruchamia odruchy orientacyjne i tendencję do eksploracji, ale jest także źródłem przykrych doświadczeń emocjonalnych, które nakazują ludziom „coś z tym zrobić”.\nMaria D. Hanuza z Uniwersytetu Wrocławskiego udowodniła przed laty, że małe dzieci, przed którymi leżała plansza podzielona na połowy – na jednej z nich był ułożony trójkąt równoramienny z trzech klocków, na drugiej zaś leżały trzy takie same klocki, ale rozrzucone – beż żadnej instrukcji czy zachęty składały rozrzucone klocki w regularny trójkąt. Nie potrafiły patrzeć na coś, co raziło swoim nieporządkowaniem. Zwłaszcza w konfrontacji z uporządkowaniem.\nCiekawość jest więc motywem poznania, a to oznacza, że skłania do redukowania entropii i poszukiwania równych form uporządkowania. Jest motywem redukcji niepewności. Skłania do wychodzenia poza podane informacje, a więc – jak to opisywał Jerome S. Bruner z New York University – wykonywania złożonych procesów myślenia.\nUmiłowanie nowości, czyli ciekawość jako cecha\nCo więcej, okazało się, że ciekawość jest nie tylko odruchem czy chwilowym procesem, ale też ważną, względnie trwałą cechą jednostki. Jeden z pięciu czynników popularnej, choć niewolnej od wad koncepcji tak zwanej Wielkiej Piątki to otwartość na doświadczenie, czyli – najkrócej mówiąc – ciekawość świata.\nDziś psychologowie nie mają już wątpliwości: wszystkie ssaki, a najbardziej homo sapiens cechuje to, co Wojciech Pisula z Instytutu Psychologii PAN nazwał neofilią, czyli umiłowaniem nowości. Ściśle mówiąc, chodzi o zdolność tolerowania zmian w otoczeniu. Prawie wszyscy ją mamy, ale nie wszyscy w jednakowym stopniu. Niektórzy pragną nowości, inni godzą się z jej obecnością, jeszcze inni wolą jej unikać. Jedni dążą do zmian w swoim życiu i swoim otoczeniu, inni życie by oddali za status quo. Oczywiście status quo ma swoje uroki. Jest znane, przewidywalne i bezpieczne. Mamy na jego użytek garść gotowych i dobrze sprawdzonych wzorów zachowania. Rzecz jednak w tym, że status quo bywa zniechęcająco nudne.\nDlaczego zatem jedni bardziej pragną nowości i zmiany niż inni? Zapewne ma to związek z treningiem samodzielności w dzieciństwie. Lata temu Robert White z Harvard University opisał uniwersalne u ludzi mechanizmy dążenia do skuteczności i samodzielności. U podstaw tego leży ciekawość jako odruch, jako proces. Te mechanizmy skłaniają dzieci do skupiania uwagi na otoczeniu, do manipulacji przedmiotami (rodzicom małych dzieci przypomnę czas, kiedy dzieci rzucały przedmioty na ziemię, a przy okazji uczyły się kontroli nad rzeczami i nad ludźmi), do eksploracji (te lalki z urwanymi główkami, te rozebrane i bezpowrotnie zniszczone zabawki), do eksperymentowania (co będzie, jeśli wleję atrament do herbaty?).\nFundamentalne znaczenie zdaniem White’a mają reakcje otoczenia na poszukiwania dzieci, na ich dążenie do samodzielności. Otoczenie – rodzice, opiekunowie w przedszkolu, rodzeńst...


redukcja potrzebna od zaraz - Forum SFD\nsłowa kluczowe: redukcja , potrzebna , zaraz\nNapisał(a) 15 October 2008 12:06 PM\nSzacuny 1 Napisanych postów 80 Wiek 36 lat Na forum 11 lat Przeczytanych tematów 1536\nWitam! czytalem duzo postow tutaj zwiazanych z dieta i treningiem na odchudzanie i doszedlem do wniosku ze jezeli na poczatku zabieram sie za redukcje to chyba lepiej bedzie jezeli zaczne od dobrych nawykow zywieniowych a potem bede liczyl produkty co do grama.Wiec waze prawie 90 kg i skopiowalem diete kolegi i mysle ze bedzie ok, co wy o tym sadzicie ???\nRano 300g makreli i ryż brązowy z warzywami\nII śniadanie 200g kury + chleb razowy\nPrzedtreningowy omlet 10 białek 3 żółtka i ryż brązowy z warzywami\nPotreningowy 200 g kury + ryż biały i warzywa\nWieczór 150g białego\nSzacunkowy poziom tkanki tłuszczowej: nie wiem (ale duzo)\nAktywność w ciągu dnia: brak aktywnosci\nUprawiany sport lub inne formy aktywności: brak*********ego sportu poniewaz jestem 2 miesciace po rekonstrukcji wiezadla krzyzowego, tak to gralem w pilke nozna\nOdżywianie: obecnie jem co popadnie i wczesniej tez tak bylo + oczywiscie duze ilosci piwka i wodeczki\nStan zdrowia: dobry, 2 miesiace temu rekonstrukcja wiezadel krzyzowych\nPreferowane formy aktywności fizycznej: 3 razy w tyg trening silowy i po treningu silowym jazda na rowerze przez 1 h a w dni nietreningowe 2h jazda rowerem(narazie biegac nie moge w zwiazku z operacja dlatego wybieram rower)\nCzy możliwe jest wprowadzenie suplementów: tak, ale nie znam sie na tym\nDIETA NA RZEZBE pomocy!!=(\nDieta Redukcyjna i Trening dla 42 latka - konsultacja potrzebna\nNapisał(a) 15 October 2008 6:28 PM\nZałożenia posiłków dobre. Do II i ostatniego dodaj oliwę z oliwek/olej lniany. Przedtreningowy i potreningowy bez warzyw. To czy schudniesz będzie zależeć od deficytu kalorii, przy układaniu diety też go oblicz:\nZmieniony przez - Sniv w dniu 2008-10-15 18:28:47\nNapisał(a) 17 October 2008 9:30 AM\na co do jazdy na rowerze to wystarczajaco???\nNapisał(a) 18 October 2008 9:47 AM\nwidze bardzo wiele odpowiedzi od fachowcow\nNapisał(a) 18 October 2008 11:36 AM\nSzacuny 84 Napisanych postów 1909 Wiek 138 dni Na forum 13 lat Przeczytanych tematów 29029\nRozpisz to porządnie to będą odpowiedzi.\nNapisał(a) 18 October 2008 2:07 PM\nNapisał(a) 18 October 2008 3:22 PM\nNapisał(a) 18 October 2008 8:00 PM\nInstrukcja obsługi pulsomierzu\nRedukcja - potrzebna pomoc!!\nDieta REDUKCJA - potrzebna pomoc!


Raport: W ponad połowie parafii w archidiecezji Chicago posługiwał ksiądz oskarżony o molestowanie seksualne – Bibula – pismo niezalezne\nKoalicja organizacji monitorujących przypadki molestowania seksualnego wśród księży w Stanach Zjednoczonych przedstawiła końcową analizę tego typu przypadków na terenie Archidiecezji Chicago.\nBadania, które objęły przypadki mające miejsce w latach 1917-2009, czyli w okresie 96 lat, wskazują, że aż w połowie wszystkich parafii na terenie archidiecezji posługiwał ksiądz, który oskarżony był o molestowanie seksualne dzieci lub nieletnich.\nGrupy uczestniczące w koalicji korzystały z oficjalnych danych kościelnych, m.in. takich publikacji jak Official Catholic Directory oraz z bazy danych stworzonej przez organizację bishopaccountability.org.\nColleen Dolan, rzecznik archidiecezji stwierdziła, że chciaż nie miała jeszcze dostępu do badań, to kwestionuje wyniki końcowe. „Z opisów, do których mieliśmy dostęp wynika, że analiza i konkluzje są wątpliwe.” – powiedziała rzecznik dodając, że „Wszyscy wskazani w raporcie księża zostali usunięci z archdiecezji i pełnienia funkcji.”\nChociaż w przeszłości wiele organizacji monitorujących przypadki molestowania seksualnego w Kościele katolickim dało się poznać od strony niepełnej rzetelności, a nawet działań z pobudek ideologicznych, to dane kościelne jednoznacznie ukazują zastraszający obraz przypadków molestowania, których absolutna większość miała miejsce w latach 1965-2000, szczególnie w okresie posoborowego rozluźnienia dyscypliny w Kościele.\nTrend molestowania seksualnego – a dokładnie: molestowania dokonywanego przez księży-homoseksualistów, gdyż stanowili oni z wyjątkiem małego procentu absolutną większość przypadków – uważnie obserwowany był na wiele lat przed tym jak dowiedziała się o tym opinia publiczna. Zdając sobie sprawę z kryzysowej sytuacji w Kościele amerykańskim, już we wrześniu 1981 roku papież Jan Paweł II powołał specjalną komisję pod przewodnictwem biskupa Johna Marshall z Burlington, Virginia, celem zbadania sytuacji w seminariach amerykańskich. Dochodziły stamtąd wielce niepokojące wieści o odstępstwach od nauczania, nadużyciach w liturgii, a także o licznych skandalach seksualnych. Niestety, sama inspekcja odbywała się w sposób kontrolowany przez miejscowych biskupów potrafiących odpowiednio spreparować warunki na czas wizyty. Jak opisują osoby uczestniczące w tych inspekcjach, przypominały one do złudzenia przygotowania do wizyt władców partyjnych w bloku sowieckim, gdyż na czas wizyty np. pospiesznie usuwano z bibliotek seminaryjnych zakazane książki, a seminarzyści zakładali w tym dniu sutannę. Niestety, Stolica Apostolska, szczególnie za pontyfikatu Jana Pawła II, oprócz powołania bezowocnej komisji, nie upominała księży-dysydentów, nie uniemożliwiała świeceń kapłańskich aktywnym homoseksualistom, nie laicyzowała księży-pedofilów, nie karała biskupów-heretyków i nie próbowała rozbić silnego lobby homoseksualnego działającego w licznych seminariach.\nW kilka lat po wizytacji watykańskiej, podczas debat Konferencji Biskupów Amerykańskich w 1986 roku dyskutowano o coraz wyraźniejszym problemie i w efekcie polecono poważnemu prawnikowi prawa kanonicznego, ojcowi Thomas Doyle, O.P., J.C.D., wnikliwsze zajęcie się tym zagadnieniem i opracowanie raportu. Wyniki badań ojca Doyle’a, zawarte w tzw. Raporcie Doyle-Mounton, były przerażające: przewidywał on, że przy zachowaniu występującej wtedy skali zjawiska (a pamiętajmy, że miało to miejsce przeszło prawie ćwierć wieku temu), można będzie spodziewać się w ciągu 10 lat ogromnych odszkodowań za przypadki molestowania dzieci przez księży. Już wtedy szacowano, że odszkodowania te miały sięgać zawrotnej kwoty jednego miliarda dolarów. Rzeczywistość przekroczyła jednak najczarniejsze scenariusze i po dziś dzień wierni, Kościół w Stanach Zjednoczonych oraz cały Kościół powszechny płacą cenę za dopuszczenie przez biskupów – w tym Biskupa Rzymu – do przyzwolenia na posoborowe rozluźnienie obyczajów, prawa i moralności.\nW 2004 roku, czyli jeszcze w okresie przed zasądzeniem największych odszkodowań, oficjalny dokument pt Raport dotyczący kryzysu w Kościele w Stanach Zjednoczonych, opracowany na zlecenie Konferencji Biskupów Amerykańskich przez specjalną komisję National Review Board (NRB), podawał zapłaconą kwotę przeszło pół miliarda dolarów (dokładnie 572 507 094 dolarów). W latach późniejszych kwota ta powiększona została przez wiele setek milionów dolarów wypłacanych przez poszczególne diecezje. Jedynie w stanie Kalifornia, Diecezja Orange zgodziła się na wypłatę 100 milionów dolarów (2004), Archidiecezja Los Angeles zgodziła się na wypłatę 660 milionów dolarów odszkodowania za 508 przypadków molestowania (2007), Diecezja San Diego – 183 miliony dolarów, a Diecezja San Bernardino – 15 milionów. Dziś można mówić o kwocie nawet kilku miliardów dolarów wypłaconych ofiarom molestowania w Kościele w Stanach Zjednoczonych. Ta astronomiczna kwota spłacana jest przez finansowe instrumenty polis ubezpieczeniowych, choć w większości pokrywana jest ze zwykłych datków wiernych – zawsze kosztem innych potrzeb Kościoła.\nOpracowanie: WWW.BIBULA.COM na podstawie: Chicago Tribune | http://www.chicagotribune.com/news/local/ct-met-abusive-priests-20101011,0,524409.story\no godzinie 7:49 pm


O czeskiej Statui Wolności\nCzeskie rewolucje od niepamiętnych czasów przypominają bardziej przewroty państwowe niż zbiorowe bachanalie. Ta uwaga nie odnosi się do maja 1945. Jednak wiele rzeczy, które się wówczas działy, nie sprawiło, że Rewolucja tłumów stała się bliższa Czechom.\nNiemniej jednak, czy to wpierw z flagami narodowymi nad głowami, czy też później przy biurkach, na przełomie lat 1989-1990 na pewno nie chodziło tylko o to, aby rozerwać zamknięcie totalitarnego państwa i otworzyć się na nieznaną przyszłość. Celem był raczej szybki demontaż już i tak niemal nie działającego systemu politycznego i ekonomicznego, który miał zgubne skutki dla kultury narodowej i dla poziomu życia Czechosłowaków. Nastał popyt na skuteczne reguły prawne i sprawdzające się ekonomiczne know-how. Gwarancje swobód obywatelskich dla jednostki i mechanizmy demokracji parlamentarnej miały stworzyć warunki dla zwieńczonej sukcesem przemiany powszechnych warunków życiowych.\nNowe receptury były importowane z demokratycznych krajów Europy Zachodniej. Szybko okazało się jednak, że import bynajmniej nie rozwiązuje wszystkich problemów. Zwłaszcza jeśli chodzi o prywatyzację gospodarki państwowej, trzeba było wymyślać oryginalne lokalne rozwiązania. Restytucje majątkowe wydawały się być łatwiejszym zadaniem dla ustawodawców i dla restytuentów, okazało się jednak, że niektóre poważne żądania restytucji aż do dziś nie zostały rozwiązane. Od stycznia 1990 roku nie chodziło już więc w zasadzie o walkę za Wolność, wiodącą lud na barykady, ale o pracę, niekiedy kowala, niekiedy zegarmistrza, przy tworzeniu nowego mechanizmu państwowego, w warunkach, w których podstawowe prawa obywatelskie były oczywistością.\nCi, którzy budowali nowe państwo, mieli wystarczająco dużo problemów z rzeczową, ale gruntowną przemianą sceny publicznej i prywatnej, z zachowaniem jako tako przewidywalnego rozwoju gospodarczego, z nawiązaniem relacji międzynarodowych na całkiem nowej płaszczyźnie, do czego dosyć szybko dołączyła świadomość, że trzeba będzie również ponownie zająć się politycznym stosunkiem dwóch narodowo odrębnych części Czechosłowacji. Bardziej przewidujący prascy politycy uświadamiali sobie, że nie ma uzasadnienia dla nieprzerwanego publicznego świętowania z proporcami i orkiestrą dętą oraz bogatą retoryką patriotów, jak to miało miejsce w 1945 r. Koniec końców, co takiego wspaniałego udało nam się dokonać? Wybiegliśmy z domu, który walił nam się na głowę i motywowaliśmy się do ucieczki podzwaniając kluczami. Na pewno można było patetycznie przywoływać Wolność, ubraną w romantyczny kostium w stylu XIX wieku, ale nie byłoby to zbyt odpowiednie. Mówiąc ściśle, nie udało się nam nic więcej, niż opuścić królestwo Utopii i pokornie wrócić do podstawowych obywatelskich swobód i praw, które utraciliśmy już na jesieni 1938 r. Tak przynajmniej wyglądała sytuacja w latach 1990-1992, kiedy w nieco nieprzejrzystych okolicznościach, choć w zasadzie w uporządkowany sposób, kończyło żywot stare państwo.\nTradycja czeskiego utopizmu, sięgająca według niektórych autorów aż do XV wieku, pozostawała jednak żywa. Uobecniła się w debatach o wydarzeniach roku 1968, o ówczesnych nadziejach i rozczarowaniach. Źródłem tych dyskusji byli często emigranci, którzy zabrali ze sobą na obczyznę swój „rok sześćdziesiąty ósmy“ i na początku lat 90. wracali do domu, nie przemyślawszy nawet minionych dwudziestu lat deprymujących doświadczeń, które leczyły (choć całkiem nie wyleczyły) czeską opinię publiczną z heglowskiego optymizmu. Bardziej niż o Wolności mówiło się o tym, czy odpowiednim jest zrobić miejsce dla ludzkich swobód w kraju dopiero co oczyszczonym od totalitarnych przywilejów, czy nie byłoby zdrowiej schronić się do jakiejś pospiesznie wykoncypowanej, półsocjalistycznej „sterowanej demokracji“.\nZnacząca była ówczesna debata o tym, czy nie można by skorzystać z systemu tzw. „okrągłych kwadracików“, czyli cieszyć się swobodami politycznymi i obywatelskimi rękojmiami bezpieczeństwa, nawet gdyby socjalistyczne państwo dalej dyrygowało scentralizowaną gospodarką. Do pewnej ostrożności w przeprowadzaniu zmian mieli inklinację zwłaszcza słowaccy politycy, którzy, czy to ze względu na wiarę chrześcijańską, czy to ze względu na marksistowskie przeszkolenie, w głębi duszy nie wierzyli w hayekowski liberalizm, który coraz wyraźniej był forsowany w Pradze\nTemat wolności powracał zatem do obszaru zainteresowań polityków i dziennikarzy z powodów wpierw całkiem praktycznych. Ale również szersza publiczność cieszyła się i korzystała z nowych praw. O wolności zbytnio się nie mówiło, w sposób wolny się żyło. Komunizm upadł! I dlatego jedziemy do Paryża, który przez czterdzieści lat obejrzała tylko garstka uprzywilejowanych! Zakładamy partie, firmy, szkoły, gazety i czasopisma, stacje radiowe i telewizyjne.\nTemat Wolności jako egzaltowanej prorokini z barykad bez stanika, powrócił z czasem, głównie jako medialna dekoracja. Z biegiem czasu do głosu wróciły dawniejsze, polityczne i gospodarcze grupy interesu, relikty niedawnej komunistycznej przeszłości. Część dziennikarzy, młodych i tych w średnim wieku, publicystów i pracowników telewizji (a resztę, czytelniku, uzupełnij sobie sam!), którzy rozpoczęli swoją karierę w czasach reżimu Husáka, przeżyła wielką zmianę całkiem bez zadraśnięcia. W praktyce wyglądało to tak, że po miesiącach nieuniknionych nocnych rozterek, do przeważnie zdolnych do adaptacji profesjonalistów powróciła odwaga. Nową sytuację zrozumieli po swojemu: „Zdejmiemy ze ściany portret Julia Fučíka. Powiesimy sobie portret Milady Horákovéj. Ale poza tym jedziemy dalej, tak, jak jesteśmy przyzwyczajeni!“ Dla medialnych profesjonalistów, przywykłych do kapryśnego nadzoru komunistycznych funkcjonariuszy, nie było problemem zamienić znaczki. I w ten sposób w końcu wrócił na scenę stary czeski temat „walki przeciwko panom“, przy czym rolę niesympatycznej zwierzchności tym razem przejęli ku swojemu zdumieniu przedstawiciele Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Również pod pretekstem walki z faszyzmem wynurzył się wojujący nacjonalizm o antyniemieckim wektorze i niektóre inne podświadome czeskie nerwice, takie jak np. małomiasteczkowy egalitaryzm, który przyjął rolę obrońcy demokratycznej równości.\nTradycyjny kicz uporczywie zastępował poważną debatę o zyskach i stratach, które niosą z sobą wolności obywatelskie i gospodarcze. Na bardziej refleksyjną część czeskiego społeczeństwa wpłynął jednak stopniowo nawał informacji o charakterze ogólnokulturowym i specjalistycznym, który wysoką falą zalał czeską świadomość w pierwszej połowie lat 90., i w którym lewicowy kolektywizm o utopijnym rażeniu rzekomo definitywnie zatonął. Miał on jednak z czasem ponownie, choć intelektualnie na pół już martwy, wynurzyć się na powierzchnię, aby znowu domagać się swojego prawa do „zaprowadzenia sprawiedliwego porządku“.\nKolektywizm bowiem jest podstawowym, a może i fundamentalnym elementem czeskiej refleksji nad ludzkim losem. Widać to dobrze po stosunku do religii chrześcijańskiej. Czesi, czy to ateiści czy politeiści, postrzegają kościoły chrześcijańskie, a przede wszystkim Kościoł Katolicki, jako lepiej lub gorzej zarządzaną instytucję kolektywną. Krytycznie interesują się zwłaszcza wykorzystywaniem kościołów przez władzę w przeszłości i obecnie, głównie w perspektywie ich relacji z państwem czeskim. Jezus Chrystus i Jego nauka zostają przy tym jakoś na boku. Łatwo wskazać na tradycyjne powody takiego stanu rzeczy. Czeskie aktywności kulturalne i polityczne koncentrowały się od XIX wieku na rozwiązywaniu problemów dotyczących istnienia i praw narodu jako kolektywu. Słowem „wolność“ tradycyjnie oznaczało się wolność narodowego kolektywu. Jednostka była zatem przez czeską refleksję postrzegana jako wolna, jeśli mogła bez zewnętrznych przeszkód wyrażać swoje patriotyczne nastawienie. Ale również dla Jana Patočki miejscem „troski o duszę“ była gmina, polis, kolektyw.\nZa główny cel czeskich aktywności politycznych i kulturowych od XIX wieku uznawano kolektywną separację, usamodzielnienie się. Chodziło o wytworzenie własnych, wpierw kulturowych (język!) a następnie państwowych instytucji, które jak najszybciej umożliwią stworzenie kolektywnego dystansu wobec reszty świata. Prawa i wolności jednostki i w ogóle jej miejsce w świecie, były z tej perspektywy mniej lub bardziej drugorzędne. Jeśli tylko jednostka nie była powołana w kryzysowej sytuacji do służby narodowi, jej los można było zostawić jej osobistemu uznaniu. Było to zapewne jednym z powodów ukrytego i aktywnego lewicowego kolektywizmu czeskiej inteligencji w okresie międzywojennym i zwłaszcza po roku 1945, co między innymi spowodowało, że do przejęcia władzy przez komunistów w lutym 1948 r. doszło zanim wielu Czechów uświadomiło sobie, co się właściwie stało: powojenna retoryka nacjonalistyczno-socjalistyczna pozostała przynajmniej w pierwszym roku po przewrocie niemal bez zmian.\nDla czeskiego doświadczenia kulturowego bezpośrednio po II wojnie światowej był i pozostał znaczący brak zainteresowania myślą egzystencjalistyczną, czy to francuskiej, czy niemieckiej proweniencji. Egzystencjalizm stał się następnie oczywiście „towarem spod lady“, bowiem rządzący marksiści dopuszczali go tylko bardzo ostrożnie i praktycznie tylko w lewicowej, a więc znowu, właściwie kolektywistycznej, interpretacji. Ale również przed rokiem 1948 egzystencjalistyczna reakcja na kryzys europejskiego myślenia była w czeskiej kulturze postrzegana z godnym zazdrości spokojem, jako coś, co nas nie dotyczy. Wszak my już przecież wiemy, dokąd prowadzi kolektywna, socjalistyczna droga do lepszego świata. Dlaczego mielibyśmy zajmować się miejscem jednostki w świecie? Również wpływ chrześcijańskiego personalizmu był bardzo ograniczony, zapewne z podobnych przyczyn. Także z tradycyjnej perspektywy najbardziej odpowiednia czeska statua Wolności powinna wyobrażać tłum; przypominala by jednak, niestety, słynny pomnik Stalina górujący nad Pragą.\nW roku 1990 padły nie tylko bariery ideologiczno-policyjne, które przez 40 lat nie pozwalały na głębszą refleksję na temat wolnej jednostki jako źródle, sensie i celu politycznej teorii i praktyki. Stopniowo utwierdzone konwencje dające pierwszeństwo kolektywowi przed jednostką opornie się rozpuszczały. Dochodziło do tego przy szybkim napływie anglosaskiego myślenia neoliberalnego, które skutecznie przesłoniło nie tylko wpływ marksizmu, ale i głębiej zakorzenione tendencje. Tymczasem dla przedwojennej Czechosłowacji inspiracją była tradycja francuska w swej radykalnie republikańskiej, wręcz jakobińskiej wersji, dająca pierwszeństwo republice jedynej i niepodzielnej, w której obywatel byl postrzegany przede wszystkim jako ofiarny sługa narodowego kolektywu, który na żądanie ma z ochotą oddać nawet życie.\nPierwszym ważnym testem jakości i funkcjonalności swobód powszechnych po roku 1990 stał się podział Czechosłowacji. Dojrzałość, a zatem jakość wolnej opinii publicznej w obydwu częściach ówczesnej federacji przejawiła się pozytywnie: do podziału państwa doszło (w odróżnieniu od gorzkiego lata 1939) praktycznie bez objawów nienawiści etnicznej. Administracyjnemu rozejściu się dwóch narodów środkowoeuropejskich towarzyszyły dosyć niejasne spory ministerstw finansów o obliczenie ostatniego wspólnego budżetu i kilka lokalnych korektur granic historycznych. Nie padł jednak ani jeden wystrzał, nie została rozbita ani jedna okiennica: niedawno osiągnięte wolności nie zostały wykorzystane do przeprowadzania aktów przemocy i nienawiści. Był to wielki dowód na to, że żyjące pokolenia obydwu narodów i ich aktualni polityczni reprezentanci pamiętali jeszcze wyraźnie skutki etnicznej nienawiści w tragicznej historii Europy Środkowej w XX wieku.\nNa czeskiej scenie politycznej i w sferze prywatnej wciąż żywe pozostawały jednak postawy kolektywistyczne. Dosyć rozpowszechnione ludowe wyobrażenie o demokracji było w miarę zbliżone do nieprzemyślanej do końca wersji utopii kolektywistycznej: we właściwej demokracji muszą przecież rządzić ci najlepsi z nas, specjaliści, którzy dzięki profesjonalnym zdolnościom jak najszybciej rozwiążą wszystkie palące problemy. Kiedy stopniowo okazywało się, że demokratyczna rzeczywistość polityczna jest z natury swojej skomplikowana aż do nieprzejrzystości, pojawiły się rozgoryczone hasła o „skradzionej rewolucji“, wyrażające smutek płynący z uświadomienia sobie, że jednostka ze swoimi poglądami i potrzebami może dojść do głosu tylko za pośrednictwem określonych, w tym celu wytworzonych i starannie lub łajdacko zarządzanych instytucji. Te zaś nieraz okazywały się nie być godne zaufania.\nNie dotyczyło to wyłącznie sytuacji w czeskim wymiarze sprawiedliwości, ale w dalszej kolejności również działających w nieprzewidywalny sposób partii politycznych, które często – na poziomie lokalnym i centralnym – ukazywały się jako zamknięte w sobie organizmy troszczące się przede wszystkim o własne interesy, co wiązało się z problematycznym poziomem etycznym szybko powstającej warstwy obywateli, którzy odnieśli ekonomiczny sukces. Spośród nich tylko nieliczni mieli ochotę i zdolności, aby skutecznie odegrać rolę wykształconego, moralnie wiarygodnego patrycjatu, ręczyciela nowej wolności. Chodziło raczej i często aż do tej pory chodzi o wzorcowych „nuworyszy“, którym brakuje wewnętrznego i zewnętrznego wychowania oraz żywej odpowiedzialności wobec swojego środowiska.\nNa codzień, w wolnej działalności kulturowej i politycznej, jesteśmy wydani na łup kakofonicznego chóru, w którym błędnie rozpoznajemy nie tylko organizujące go dominanty (tradycyjna świadomość moralna, większościowa wiara religijna, wspólny zagraniczny nieprzyjaciel itd.), lecz również pojedyncze ekonomiczne, religijne, etniczne, estetyczne, seksualne i kto wie, jakie jeszcze poglądy i interesy, które razem całkiem bez przeszkód ze sobą rywalizują. Z tym nieprzejrzystym hałasem radzimy sobie często tylko dzięki wielkiej cierpliwości. Doświadczenie historyczne nauczyło nas wręcz ostrożności: wiemy już, że za większością rzekomo skromnych starań emancypacyjnych o rzekome równouprawnienie kryje się dążenie do kulturalnej i politycznej dominacji. Uciekamy się do częściowych rozwiązań: w postaci „pozytywnej dyskryminacji“ nadajemy poszczególne wolności, czyli przywileje, grupom społecznym, które chcemy pozbawić historycznych upośledzeń. Tym samym zaprzeczamy jednak hasłu „Wolność, równość, braterstwo!“, z którego koniec końców właśnie égalité, czyli oczyszczenie społeczności ludzkiej z indywidualnych i grupowych przywilejów, kiedyś jawiło się jako bardzo istotne.\nPociechą jest dla nas fakt, że w wolnej rzeczywistości kulturalnej i politycznej dany stan rzeczy, jeśli wydaje nam się palący, a nawet nie do zniesienia, jest tylko chwilowym kształtem rzeczy. Już jutro ludzie i rzeczy wokół nas będą nosić poniekąd inną pieczęć, niż dziś. Gdybyśmy nie chcieli znosić wokół siebie, a czasem i w sobie nieskończonego hałasu, wytwarzanego przez różnorodność ludzkich losów, gdybyśmy zdecydowali się kiedyś stanowczo uporządkować scenę publiczną, oddzielić ziarno od plew, zapewne zapłacilibyśmy znowu cenę w postaci nie tylko ograniczenia swobód obywatelskich, ale też stopniowego usunięcia kreatywnych indywidualności i wolnych stowarzyszeń.\nWolność ma bowiem charakter procesualny. Dzieje się. Dlatego nigdy nie możemy jej zaprowadzić jako stanu doskonałego. To wprawia w zakłopotanie tych, którzy ufają obrazowi świata i ludzkiego osądu, jaki prezentują nauki przyrodnicze – jako zbioru pozycji, które (ostatecznie) można przełożyć na dane liczbowe i opracować wykorzystując modele matematyczne. Ludzie ci zakładają bowiem, że pierwszą troską polityka nie powinna być wolność, ale raczej „ścisłe nastawienie mechanizmów społecznych“, które następnie zatroszczą się o wszystkie pozostałe sprawy. Z tego punktu widzenia wolności polityczne mają w rezultacie tylko instrumentalny charakter, ponieważ ułatwiają osiągnięcie powszechnej prosperity. Ten, kto wierzy w to, że ludzkie losy mają swoje przedłużenie w wieczności, jest raczej zdolny do zmierzenia się z doświadczeniem, że właściwa miara wolności to nieosiągalny ideał, wokół którego w najlepszym wypadku łagodniej lub brutalniej oscylujemy.\nDlatego, jeśli dzisiaj miałaby powstać na ulicy Letné czeska Statua Wolności, mogła by wyobrażać panią Havránkovą, rolniczkę, trzymającą nad głową płonącą pochodnię: ta kobieta przez dwadzieścia lat skutecznie broniła swoich praw majątkowych przeciwko państwu czeskiemu, co można uważać za jakościową zmianę w naszym tradycyjnie kolektywistycznym pojmowaniu wolności, które od odrodzenia narodowego umieszczało w obrazie społeczeństwa prawa jednostki na drugim czy trzecim planie.\nNigdy w dziejach tego kraju jego obywatele nie cieszyli się tak rozległymi i zagwarantowanymi przez w praktyce mniej lub bardziej egzekwowane prawo swobodami obywatelskimi. Jednak, podobnie jak pozostali Europejczycy, stajemy przed faktem, że oto przed oczyma rozwiała się nam jednolita kulturowa przestrzeń narodowego języka i państwa. Moglibyśmy porównać ją do wielkiej sali z umieszczonym pośrodku podium, na którym zamontowany jest jeden jedyny mikrofon. W audytorium znajdowały się rozliczne grupy etniczne, społeczne, polityczne i kulturowe, które przy okazji głosiły i realizowały swoje własne interesy. Ale wszyscy obowiązkowo słuchali za pośrednictwem panstwowej oświaty i kultury narodowej jednej „wielkiej opowieści“ o republikańskich obowiązkach i prawach. To przesłanie było postrzegane i pojmowane jako podstawa dla debaty nawet przez tych, którzy wysuwali przeciw niemu poważne zarzuty.\nRównież dziś niemal bez wyjątku dobrze zdajemy sobie sprawę z tego, że kultura przekazu, związana z językiem narodowym, jest wciąż dla nas niezastąpiona. Język angielski bowiem, lingua franca naszej epoki, jest językiem nauki, ekonomii, polityki, wojny itd. Nie wiąże nas jednak z naszą przeszłością i pozostaje bezosobowy również wobec naszych wyjątkowych, prywatnych problemów.\nJednak dzisiaj słuchamy, również w kulturze narodowej i narodowych językach, zróżnicowanych przesłań epoki. Opuściliśmy wielką salę państwa narodowego i jako wolni ludzie gromadzimy się według swoich interesów i nastrojów w oddzielonych, mniejszych gabinetach, salonikach, bibliotekach, pokojach. Jednolite przesłanie z głównej sali, jeśli jeszcze do nas dociera, traktujemy raczej z rezerwą: pamiętamy bowiem, że główny mikrofon był zbyt często wykorzystywany w niewłaściwy sposób.\nW Czechach, mówiąc mimochodem, ta głęboka zmiana wyraźnie objawia się ukrytym kryzysem jednej z symbolicznych instytucji ogólnonarodowych, czyli praskiego Teatru Narodowego. Nasi przodkowie po drodze z kościoła do gospody zatrzymali się niegdyś na parę lat w teatrze. Dlatego teatrowi jako instytucji narodowej przypisujemy znaczącą rolę. Wiele mówi to, że dzisiaj nie możemy w zadowalający sposób rozwiązywać problemów jego okrętu flagowego.\nJeśli jednak niemal każdy z nas chce, bądź to z przekonania, bądź to powodów taktycznych, należeć do mniejszości (etnicznej, seksualnej, społecznej, zdrowotnej, kulturowej), która zasługuje na „pozytywną dyskryminację“, to kto zagwarantuje interes całości? I w jaki sposób moglibyśmy sobie nawzajem zagwarantować prawną obowiązywalność swobód obywatelskich zawsze, wszędzie i dla każego, łącznie z mniejszościami, gdybyśmy rozdrobnili państwo na średniowieczny sposób, wprowadzając niezliczone wyjątki i przywileje? Niemniej jednak demokracja parlamentarna jest zasadniczo systemem, który powinien ze swojej własnej natury być zdolny do radzenia sobie z partykularnymi żądaniami, nawet za cenę trwałego napięcia społecznego.\nDla niektórych z nas w pełni suwerenne i zjednoczone państwo narodowe jest do dziś jedynym, dlatego też niemożliwym do zastąpienia obrońcą naszej wolności. Jeśli będziemy jednak próbować wdrażać to wywyższane, choć cząstkowe stanowisko w praktyce politycznej, weźmiemy znowu na siebie stare, znane problemy. Powrócilibyśmy bowiem do niebezpiecznej sprzeczności tzw. narodów państwotwórczych i mniejszości narodowych, które są lepiej lub gorzej wspierane w swoich prawach, a przez to są bardziej lub mniej lojalne wobec większości. O czym bowiem w zasadzie mówimy? Z praktycznego punktu widzenia „czyste państwo narodowe“ na naszym kontynencie jest ideą podobnie abstrakcyjną, jak na przykład „Zjednoczone Stany Europejskie“. Za narodowo „czyste“ nie można dzisiaj uznawać nawet kolebek nowoczesnego nacjonalizmu. Zarówno Wielka Brytania, jak i Francja, Holandia i Niemcy są radykalnie zróżnicowane kulturowo przez bardzo samodzielne mniejszości, dosyć obojętne, niekiedy otwarcie wrogie wobec interesów całości narodowych. O etnicznie jednorodnych państwach można chyba mówić w przypadku Czech (po podziale Czechosłowacji) i Polski, co jest jednak bezpośrednim następstwem licznych ludzkich tragedii, związanych z drugą wojną światową i jej brutalnymi skutkami na tych terenach. Naszej w zasadzie „bałkańskiej drogi do czystości“ raczej nie możemy polecać innym. Bądź co bądź nawet o sąsiadującej z nami Słowacji, potykającej się z politycznie samoświadomą „mniejszością“ węgierską, nie możemy myśleć jako o etnicznie jednolitym państwie. Powracać zatem do ideału w pełni suwerennego państwa narodowego jako gwarancji funkcjonującej demokracji oznacza wkroczyć znów na pole minowe wewnętrznych etnicznych animozji, za co całkiem niedawno na naszych oczach ciężko zapłacili i wciąż jeszcze płacą ludzie żyjący na terenie byłej Jugosławii. Również i my będziemy potrzebować dla naszej udanej politycznej i kulturowej praktyki pewnego uniwersalnego zadaszenia, które dzisiaj, kiedy już wyrzekliśmy się głośno pod wpływem krzykaczy tradycji chrześcijańskiej, dostarcza wyłącznie ponadnarodowa idea praw człowieka. Ta idea jednak bywa często realizowana z zasmucającą, kołtuńską pedanterią.\nMożemy tylko utracić nasze wolności, jeśli będziemy je pojmowali wyłącznie jako instrumenty do osiągnięcia dobrobytu. Bardziej podstawowego zagrożenia niż wpływ ponadnarodowych politycznych instytucji i organizacji ekonomicznych, często przywoływany jako zagrożenie, upatruję jednak w żywotnej tendencji, której źródła leżą co prawda w niektórych spekulatywnie zorientowanych naukach humanistycznych, ale która niespodziewanie szybko zalała rynek medialny „zbawiennymi“ zabobonami. To, co sobie do tej pory w Europie myśleliśmy i to, co czyniliśmy, opierało się przeważnie na idei podmiotu, który za swoje myśli i czyny odpowiada przed sobą, Bogiem i swoim otoczeniem. Przy czym zarówno wyobrażenia Boga i Jego żądań wobec człowieka, jak i natura ludzkiego otoczenia mogły się w praktyce znacząco różnić. Ten właśnie model człowieka, który przekazał nam Stary Testament oraz sokratejska i stoicka starożytność, i który aż do swoich najradykalniejszych konsekwencji został podkreślony w Ewangeliach, był użytecznie, a niekiedy za cenę ciężkich ofiar opracowany w ciągu tysiącletniego rozwoju kultury europejskiej.\nW trakcie dialogu człowieka z Bogiem i z ludzkim otoczeniem stworzyliśmy integralny podmiot ludzki. Jeśli jednak rozszerzy się błędne przekonanie, że jako jednostki i jako zbiorowość jesteśmy tylko kłębowiskami nieprzewidywalnych i przede wszystkim jak najwygodniejszych reakcji na bodźce – te wewnętrzne i te zewnętrzne, społeczne (na ścianie jednego garażu w Brnie przeczytałem: Feeling is my power!); że zatem możemy działać pod wpływem impulsu, w sposób egzaltowany, bez względu na okoliczności i skutki, wówczas – zostawiając na boku skutki naszych działań dla naszej prywatności – nasze życie polityczne i kulturowe zmieni się w drażniącą, męczącą i niosącą zagrożenie produkcję teatralną, która będzie dostarczać wciąż mniej gwarancji bezpieczeństwa osobistego i swobód obywatelskich. Czesi są pod tym względem być może jeszcze bardziej podatni na zranienie, niż inni, ponieważ w nowożytności radykalnie zdystansowali się od chrześcijańskiej koncepcji osobowości, umożliwiającej, wręcz wymagającej obrony integralności osobistej, również za cenę ofiary.\nCzłowiek, który chciałby uwolnić się przede wszystkim od samego siebie i od swojego pełnego sensu, choć ciężkiego losu, stałby się niszczycielem najcenniejszych osiągnięć europejskiego rozwoju cywilizacyjnego. Wielkim nieszczęściem mogłaby się stać również masowa ucieczka nieszczęśliwych dusz do rygorystycznych, formalistycznych form religijności antychrześcijańskiej, przede wszystkim do islamu. Niech pociechą dla nas będzie to, że pani Havránková zapewne nigdy nie wątpiła ani o swojej ludzkiej integralności, ani o swych prawach obywatelskich.\nPavel Švanda jest pisarzem, wykładowcą w Instytucie Teatralnym Akademii Sztuk Muzycznych im. Janáčka (Janáčkova akademie múzických umění) w Brně


Nowy Jork odwraca środowe spadki - Bankier.pl\nGiełdaNowy Jork odwraca środowe spadki\nZgodnie z porannymi wskazaniami kontraktów futures, rynek w dużej mierze zlekceważył wczoraj deklarację Donalda Trumpa o wstrzymaniu rozmów w sprawie nowego pakietu fiskalnego w USA, nawet pomimo tego, że została ona formalnie potwierdzona przez S. Mnuchina. Rynki europejskie otworzyły się w okolicach poziomów neutralnych i na nich pozostały aż do końca dnia niezbyt interesującej sesji. Minimalnie nad kreską zamknęły się DAX i FTSE MiB, lekko pod FTSE100, CAC40 i IBEX. Warszawa nie odbiegała od reszty indeksów ze wzrostem WIG20 o 0,1%, mWIG40 o 0,7% oraz symbolicznym spadkiem sWIG80 o 0,01%. Powynikowe wzrosty stopniowo korygowało CCC, najsłabsze w głównym indeksie. W mWIG-u duże wzrosty notowały te same spółki, które dzień wcześniej były obciążeniem dla indeksy, m.in. Budimex, Mercator i Kruk, ruch w górę kontynuowało ING, coraz bliższe powrotu do poziomów z pierwszej połowy września.\nWzrostem S&P500 o 1,7%, a NASDAQ o 1,9% Wall Street całkowicie odwróciło przedwczorajszą przecenę. Po zaledwie 24 godzinach stanowcza deklaracja prezydenta o zawieszeniu rozmów zaczęła się rozmywać, gdy przedstawiciele obu partii zadeklarowali gotowość do nadzwyczajnej pomocy dla branży lotniczej, a potencjalnie także innych bardziej ukierunkowanych działań, nawet gdyby „duży” pakiet musiał zaczekać do listopada. Media ewidentnie przyjmują retorykę „później, ale więcej”, pod którą zaczyna podpisywać się rosnąca liczba analityków, szacujących pozytywny wpływ stymulusu w wersji Demokratów na PKB. Zapis dyskusji z wrześniowego posiedzenia Fed nie przyniósł wielu nowych informacji, potwierdzając, że Rezerwa Federalna nie ma na razie planów zwiększania programu skupu obligacji i nie widzi większego sensu we wdrażaniu nowych narzędzi w polityce monetarnej. Członkowie FOMC, przede wszystkim C. Evans, wprost nawołują natomiast do impulsu fiskalnego.\nW Azji mamy do czynienia z mieszaną sesją, podczas której na końcu tabeli pozostaje Hong Kong, ale silne wzrosty w Tokio potwierdzają gotowość rynków europejskich i amerykańskiego do zamknięcia się dzisiaj na plusie. Dolar lekko się osłabia, ale ceny złota utrzymują się poniżej 1900 $/ou., znajdując się pod presją z uwagi na wystromienie amerykańskiej krzywej rentowności. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że giełdy unijne chwilowo przestały zwracać uwagę na niepokojące dane pandemiczne, w tym świeże rekordy nowych przypadków we Francji i Hiszpanii.


Poznań: Nowe stroje kierowców i motorniczych MPK. Zobacz! | Głos Wielkopolski\nKatarzyna Fertsch 02.09.2011\nTakie stroje będą mieli kierowcy i motorniczowie poznańskiego MPK Katarzyna Lesińska\nElegancki, ale jednocześnie wygodny. Kojarzący się z MPK i sportowy. Takie będą nowe stroje kierowców i motorniczych oraz pracowników nadzoru ruchu. Komisja konkursowa wygrała nowy model strojów służbowych dla pracowników MPK.\nZwycięski projekt przygotowała pracownia DC Aleksandra Drzewiecka. Strój składa się z kilku części (zarówno na zimę, jak i lato), mundur dla kobiet wyraźnie różni się od wersji męskiej, jest wygodny i przewiewny.\nPoznań: Nowe szaty kierowców MPK\nMPK: Wybierz nowy strój dla motorniczych i kierowców\nSpodobał się nie tylko członkom komisji, ale także pasażerom, których głos był brany pod uwagę. Dobrze oceniają go także kierowcy i motorniczowie, którzy przez kilka tygodni mieli okazje testować nowe stroje.\nWymiana strojów służbowych rozpocznie się w przyszłym roku. Nie wszyscy dostaną od razu nowy mundur. Systematycznie będą wydawane przez najbliższe trzy lata (co tyle lat przysługuje pracownikom MPK nowy strój).\nMundury, w których dzisiaj jeżdżą kierowcy i motorniczowie, wprowadzono 15 lat temu. Wymagały już zmiany ze względu na materiał, który nie przepuszcza powietrza.\nmpk nowe stroje\nMiron ze Srodeji 03.09.2011 11:16:39\nA ja to bym wolal aby pani motorniczy jezdzila topless


"Dziękujemy za codzienny trud kształcenia, wychowywania". Para prezydencka złożyła życzenia nauczycielom - Wiadomości - polskieradio24.pl\nOstatnia aktualizacja: 25.09.2021 11:56\n- Wspólnie zadbajmy o nasze lasy! Zapraszamy Państwa do udziału w akcji Pary Prezydenckiej SadziMY. Bądźmy razem 1 października! - napisała na Twitterze prezydencka kancelaria. Do wpisu dołączono też krótkie nagranie zachęcające do udziału w akcji sadzenia drzew.\nZobacz więcej na temat: Andrzej Duda POLSKA Agata Kornhauser-Duda społeczeństwo ekologia


Ricardo Sá Pinto: „Bo w ryj dać mogę dać” - Strona 24\nPokaż wyniki od 691 do 720 z 737\n10-02-2019, 07:05 #691\n10-02-2019, 07:39 #692\nAnalogiczna sytuacja do relacji Bogusia i Stano. Jeśli są wątpliwości kto jest kim to podpowiem że Jaco jest klęczący.\n10-02-2019, 08:16 #693\nPanowie jak to do końca było. Najpierw był trening i rozmowa z carlitosem? A później jego wpis na insagramie?.\n10-02-2019, 10:28 #694\n- Nie siedzę w głowie trenera Sa Pinto, mogę się tylko domyślać, o co chodzi z tym Sportingiem, no i chyba się domyślam - mówi Goncalo Feio, portugalski szkoleniowiec, którego pytamy o to, co z gry Sportingu na wiosnę mogłaby wyciągnąć Legia. - Sporting pod wodzą Marcela Keizera lubi długo utrzymywać się przy piłce. Ale nie jest to bierne posiadanie, bo najczęściej robi to na połowie przeciwnika. Stara się rozgrywać do przodu, wchodzić w pole karne rywala, a po stracie piłki szybko, agresywnym pressingiem próbuje ją odzyskać. Mnie się wydaje, że trenerowi Sa Pinto chodzi właśnie o takie ogólne założenia. Tym bardziej że próby takiej gry w wykonaniu Legii widzieliśmy już jesienią - zwraca uwagę Feio.\n10-02-2019, 11:53 #695\nJeśli rado walnie hattrica (czego mu osobiście życzę) to i tak nie uwali japy hejterom bo zrobi to przeciwko drużynie z pierdziszewa, dobrze rozumie?\n10-02-2019, 12:20 #696\nRaczej mało prawdopodobne ze względu na problemy z kolanami i brzuchem, chyba, że leży krzyżem? Bo tęczowy Krzysiu leży krzyżem przed Bogusiem już od dawna\n10-02-2019, 13:54 #697\nNie jest ciężko wam pisać posty w rekawicach bokserskich?\nDzisiaj pierwsze śliwki robaczywki RSP. Zobaczymy co z tego będzie.\n10-02-2019, 16:54 #698\nAgra i Medeiros na ławce. Ale się maskuje ten Sa Pinto.\n10-02-2019, 22:25 #699\nNo i mamy skład pomocy w meczu z Wisłą:\nVeso - Szymański - Nagy\nDość szybka weryfikacja niektórych z tez stawianych w tym wątku.\n10-02-2019, 22:43 #700\nAle czytałeś co napisałem czy wyrwales z kontekstu? Bo ten post raczej świadczy O tym drugim.\nPs. Tak dodałem też, że jak się pomyśle będziecie mogli triumfowac, że nieomylny pomylił się pierwszy raz.\nOstatnio edytowane przez Kijek ; 10-02-2019 o 22:46\n12-02-2019, 09:03 #701\n"Lubicie Ricardo Sa Pinto? Ja mam z tym problem. Portugalczyk to antypatyczny gość. Despota. Awanturnik. Z oczu ciska gromy, a jak się odezwie â nawet do damy (Iza Koprowiak z Przeglądu Sportowego potwierdzi) â to czasem ręce opadają. Mocno pracuje na to, żeby na płocie przy Łazienkowskiej powiesili tabliczkę z napisem "Uwaga! Zły Portugalczyk". Ale jedno przyznać mu trzeba. To bardzo dobry fachowiec."\n12-02-2019, 21:32 #702\nSa Pinto nie przestraszył się sprzątania stołecznej stajni Augiasza. Kryzys opanował salomonowo. Nie bawił się w żadne tam rozsupływanie problemów, on po prostu wyciął je mieczem\nJa pierdole - co za dzban to pisał??\n12-02-2019, 22:10 #703\nKumatw infoski na temat trenera\nPinto charakteryzuje się brakiem szacunku w stosunku do innych osób. Wiem z pewnego źródła, że wszyscy pracownicy klubu są bardzo zmęczeni atmosferą jaką stworzył Portugalczyk. Dlatego nie dziwi mnie zachowanie jego w stosunku do P. Izy\nJakis czas temu menedzer, ktory ma kilku pilkarzy w Standardzie Liege opowiadal mi, ze pol druzyny deklarowalo, ze chce odejsc, jesli Sa Pinto zostanie tam na kolejny sezon\nI Pani Iza\n12-02-2019, 22:11 #704\nCrolick. Całe szczęście, że typ nie dał Aleksandrowi Wielkiemu do poprowadzenia rozprawy o opiekę nad dzieckiem. Jeszcze by przeciął niemowlaka na pół\n13-02-2019, 11:13 #705\nKijek, nie chcę się na siłę przyp...dalać ale ostatnio robisz takie błędy w swoich postach, że czasem trudno się domyślić o co chodzi. Nie możesz chłopie czytać tego co wysmażyłeś, zanim to poślesz w świat?\n13-02-2019, 11:44 #706\nNie chcesz ale to robisz. Wybacz to straszne, że raz nie zauwazylem. Sugeruję popatrzeć na poziom polszczyzny u innych piszących tutaj. No ale zaskakujące akurat u mnie odnalazłeś. niespodzianka\n13-02-2019, 12:47 #707\nZamiast podziękować to jeszcze masz pretensję\n13-02-2019, 12:55 #708\nTaaaa... Wszyscy w klubie mają dość Pinto. Słyszałem, że na portierni nikomu się nie kłania. Panie sprzątaczki narzekają, że nie wyciera butów przed wejściem do budynku a w kiblu nie spuszcza po sobie wody. Na stołówce gardzi pierogami i domaga się dorsza. A już najbardziej mają go dość greenkeeperzy, bo muszą ciąć trawę na 5 cm, bo inaczej Portugalczyk dostaje białej gorączki i ryje celowo butami w murawę. Wszyscy, absolutnie WSZYSCY W KLUBIE mają dość Pinto. Info telefoniczne\nCi piłkarze ze Standardu, którzy rzekomo chcieli odejść podczas ery Pinto, zapewne do roboty przychodzili w koszulkach z napisem "Filip Mladenović- jesteśmy z Tobą"\n13-02-2019, 13:13 #709\nCzy się kłania sprzątaczkom czy nie to tak całkowicie btw. Hasi był typem, który z nikim się nie witał, od początku krytykował wszystko za to Czerczesow codziennie chodził po biurze, schodził do sklepu itp. i nie jest to kryterium czy ktoś jest dobrym trenerem tylko jakim jest człowiekiem... A to, że Pinto w klubie bardziej do Hasiego z zachowania to niezaprzeczalny fakt o którym wszyscy tam wiedzą.\nDla jednych nie jest to żaden powód i tylko można robić szyderke bo "liczą się wyniki" a dla innych po prostu czy ktoś chce być lubiany czy nie. Czy w klubie mają dość Pinto ? Nie wiem. Natomiast czy jest lubiany? Po analogicznych sytuacjach w przeszłości jestem w stanie uwierzyć że nie.\n13-02-2019, 13:32 #710\nJak zwykle wielkie dzięki za pewne info z klubowych korytarzy. Elo\nPani Jadwiga z mięsnego chciała dopytać, czy Ricardo ma zamiar kupić pracownicom klubu kwiatka na Dzień Kobiet. Z góry serdeczne dzięki za odpowiedź.\nOstatnio edytowane przez Chmielo ; 13-02-2019 o 13:36\n13-02-2019, 13:37 #711\nLudzie wkurwieni bo powycierane kolana od kleczenia maja\n13-02-2019, 13:43 #712\nChyba lepiej mieć powycierane kolana, niż ból gardła od łykania wszystkiego jak leci.\n13-02-2019, 13:51 #713\nZ dalszymi wyznaniami i przemyśleniami proponuję się przenieść do tematu o Walentynkach.\n13-02-2019, 14:02 #714\nDla mnie śmieszne jest, że trzeba być albo gorącym zwolennikiem Pinto albo przeciwnikiem. Prawda jest taka, że jest dobry trener ale z trudną osobowością. Kluczowe pytanie które cechy dobre czy złe przeważą. Odpowiedź zapewne poznamy w sierpniu\n13-02-2019, 14:26 #715\nTo czy to dobry trener to się dopiero przekonamy. No chyba, że dla Ciebie dobry trener bo wygrał w Górnikiem i Wisłą...\n13-02-2019, 14:36 #716\nNie jest Jozakiem ani tym drugim a to już jak na nasze warunki coś\nCoś tam potrafi, czy się sprawdzi masz rację przekonamy się\n13-02-2019, 15:56 #717\nCarlitos pokłócił się z Ricardo Sa Pinto? Właściciel Legii Warszawa komentuje\nBartosz Rzemiński, "Super Express"\n- Dlaczego nie wziąłem Carlitosa do Płocka? Mam duży wybór w ofensywie, taką podjąłem decyzję. Nie ma to nic wspólnego z jego ewentualnym transferem. Czy będzie brany pod uwagę w kolejnym spotkaniu? Zobaczymy - mówił Ricardo Sa Pinto po niedzielnym meczu z Wisłą Płock (1:0). I od razu po tej wypowiedzi w mediach pojawiły się informacje o tym, że hiszpański napastnik z portugalskim trenerem miał się pokłócić. Bo Carlitos, to w ogóle zawodnik, o którym w ostatnich dniach mówi się sporo. Zawodnik miał ofertę z klubu amerykańskiej MLS i mógł opuścić drużynę mistrzów Polski, ale ostatecznie zdecydował się w niej pozostać.\n- Jakiś czas temu dostaliśmy ofertę z New York City. Była, powiedzmy, na tyle niezła, że można było rozpocząć negocjacje [...] Nie chcieliśmy Carlitosa sprzedawać, ale "poszliśmy" do niego, żeby sam też mógł powiedzieć czego chce - przyznał Mioduski w rozmowie z "Super Expressem". Jak wiadomo Hiszpan ostatecznie w warszawskim klubie pozostał, a Legia wydała oświadczenie na temat jego sytuacji.\nMioduski nawiązał też do wspomnianych plotek na temat rzekomej kłótni piłkarza z trenerem: To bzdura. Sa Pinto zadecydował, że skoro piłkarz może myśleć o transferze i przez to nie być w stu procentach skupiony na meczu, to nie powinien jechać. Uznał, że w Płocku poradzi sobie bez niego. To wszystko, reszta to wymysły. Dziś [we wtorek - red.] Carlitos już normalnie trenował.\nWłaściciel mistrzów Polski zdradził także, że oferty Legia otrzymywała nie tylko na Carlitosa, ale także m.in. na Jarosława Niezgodę. - Było spore zainteresowanie Jarkiem, aleâŚ Ostatnio nie grał, ale my wiemy, że to bardzo dobry piłkarz, tylko miał trochę kłopotów ze zdrowiem. Wiemy też jaka jest jego realna wartość. To nie był jeszcze czas na sprzedaż - stwierdził Mioduski.\nW ostatnich dniach na temat transferów Legii wypowiadał się również Radosław Kucharski, dyrektor sportowy klubu. On informacji podał jeszcze więcej, bo jak się okazało warszawski zespół mogło opuścić, łącznie z Michałem Pazdanem i Krzysztofem Mączyńskim (odeszli kolejno do Ankaragucu i Śląska Wrocław), nawet siedmiu zawodników.\n13-02-2019, 16:44 #718\nOlkiewicza zawsze fajnie poczytać\nGdy rzucimy na trybunach hasło „stereotypowy piłkarz’, z pewnością usłyszymy tyradę o przepłacanych rozleniwionych gwiazdeczkach, pokładających się przy najlżejszym kontakcie z rywalem. Gdy dodamy do tego „stereotypowy dziennikarz”, po chwili będziemy wiedzieć wszystko o krwiożerczych hienach, których jednym celem jest zepsucie fantastycznej atmosfery w drużynie oraz wyniesienie z szatni a następnie rozdmuchanie najmniejszych nieporozumień.\nCzy może wobec tego dziwić, że powszechną sympatią cieszy się trener, który piłkarzy „chwycił za mordy” a z dziennikarzami „równo ciśnie”?\nNo nie może dziwić. Co więcej, mam wrażenie, że styl pracy Ricardo Sa Pinto w Warszawie jest odpowiedni dla miejsca, w którym znalazła się Legia. Po kryzysie związanym z dwoma kandydatami na trenerów, którzy regularnie kompromitowali klub na arenie krajowej i europejskiej, potrzebny był mocny charakter. Ktoś, kto pozbiera szatnię do kupy, odmłodzi ją i wpuści nieco świeżej krwi. Ktoś, kto będzie wyglądał jak trener, zachowywał się jak trener i trenował jak trener. Może w innych warunkach – o, na przykład w szatni Wisły pod koniec ubiegłego roku – tego typu metody byłyby szaleństwem. Ale w Warszawie, prawdopodobnie trochę rozleniwionej sukcesami osiąganymi minimalnym nakładem sił, Pinto trafił idealnie.\nTrafił w gusta wielu piłkarzy – bo oni sami widzieli przecież doskonale, co się dzieje u Jozaka czy Klafuricia. Znają swoje organizmy, wiedzą, jak je mniej więcej przygotować do wysiłku, zdają sobie sprawę, że łażenie po muzeach na Florydzie to nie jest to, co stwarza przewagę nad przeciwnikiem w lidze. Iza Koprowiak, w ostatnich tygodniach wzięta na celownik przez trenera i część kibiców, sama przyznała w poranku Weszło FM, że piłkarze byli zadowoleni z ciężkich treningów, którymi Pinto katował ich na obozach. Portugalczyk swoim stylem ujął też właściciela – na krótkim filmiku z udziałem obu panów na koniec zgrupowania brakowało tylko podpisu: „znajdź kogoś, kto będzie na ciebie patrzył tak, jak Dariusz Mioduski na swojego trenera”. Wreszcie jego twarda ręka i autokratyczne rządy spodobały się większości kibiców, którzy przecież o tej drużynie nie mieli najlepszego zdania, swoją opinię głośno wykrzykując np. po zwolnieniu Jacka Magiery.\nNajwiększe kontrowersje? Drakońskie kary za najbardziej błahe przewinienia. Restrykcyjne regulaminy. Otoczenie się własnymi bliskimi współpracownikami, bez dostępu dla innych – niezależnie czy mówimy o wieloletnich pracownikach klubu spychanych w tym momencie na margines, czy tych, którzy chcieliby się od Pinto czegoś nauczyć. To typ rządów, wobec których niemal od razu da się wypracować stanowisko. Jedni biernie się podporządkowują, wierząc w fachowość trenera oraz siłę zdyscyplinowanej grupy, drudzy zaczynają się w mniej lub bardziej otwarty sposób sprzeciwiać. W najlepszym wypadku – przynajmniej podchodzić do najbardziej kontrowersyjnych zapisów w lekceważący sposób. Przykręcona do granic śruba to w tym wypadku pierwszy rodzaj selekcji, który od razu daje trenerowi odpowiedź na pytanie, kto jest mu bezwzględnie posłuszny. Zresztą, to przecież żelazna zasada nauczycieli przekazywana w ich gabinetach – na początku dociśnij, potem ewentualnie rozluźnij.\nI tu pojawia się wątpliwości, które zresztą Pinto już zaczął rozwiewać.\nO ile bezwzględne posłuszeństwo rozkazom świrniętego despoty bez pojęcia o taktyce i treningu oznacza drogę w przepaść, o tyle bezwzględne posłuszeństwo rozkazom świrniętego despoty z pojęciem o taktyce i treningu może prowadzić do wielkich sukcesów. Jasne, ktoś może kręcić nosem, przywoływać przykłady Zidane’a, albo ostatniej wymiany Mourinho na Solskjaera, żywe dowody na to, że dobry język i zarządzanie szatnią to momentami coś więcej, niż kunszt taktyczny i doświadczenie. Ale nie jesteśmy w tej chwili ani w Madrycie, ani w Manchesterze, tylko w Ekstraklasie, gdzie jeszcze do niedawna kupowało się piłkarzy po oglądaniu filmów na YouTube. Może i na najwyższym poziomie despotyzm i zamordyzm przestały skutkować, ale u nas? Mogą przeszkadzać, mogą irytować, ale czy naprawdę stanowią przeszkodę w kolejnych zwycięstwach?\nPinto z Wisłą Płock, kilkanaście dni po swoim przylocie do Warszawy, postawił na Malarza, Astiza, Hamalainena, Kante, Antolicia, Hołownię, z ławki weszli Pasquato czy Mączyński, Legia przegrała 1:4. Na rewanż w ten weekend wyszła zupełnie inna ekipa, choć przecież najświeższe transfery pojawiły się na murawie dopiero po przerwie. Od pierwszej minuty na boisku przebywało trzech 19-latków, gra wyglądała nadal średnio, ale bez porównania z tamtym 1:4. W tabeli pojawiły się kolejne trzy punkty, przy nazwiskach Majeckiego, Kulenovicia i Szymańskiego pojawiły się kolejne cyfry w rubryce „liczba meczów”, ale też „czyste konto” i „liczba asyst”. Pinto wygrał 8 z 10 ostatnich meczów wymieniając weteranów na młodzież.\nCzego więcej żądać od trenera?\nJego rolą jest przede wszystkim prowadzenie drużyny do zwycięstw. Nie „prowadzenie drużyny do optymalnego samopoczucia”, nie „dbanie o komfortowe warunki dla wszystkich pracowników klubu”, nie „współpraca z mediami”. Jeśli zdaniem trenera niezbędne do wygrywania jest stawanie na głowie przed każdym śniadaniem, piłkarze stają na głowie, a potem wygrywają kolejne mecze, to… cóż nam do tego?\nNaturalnie rolą dziennikarza – i ze swojej roli dziennikarze Przeglądu wywiązali się znakomicie – jest opisanie, że trener namawia piłkarzy do stania na głowie i część z nich prywatnie zwierza się, że to w sumie dość głupie. Obrażanie się na ludzi, którzy opisali stanie na głowie w momencie, gdy piłkarze stali na głowie, najmądrzejsze nie jest. Ale czy ma jakikolwiek wpływ na ocenę pracy szkoleniowca? Może mieć wpływ na ocenę człowieka, na ocenę jego manier, kultury i tak dalej. Na ocenę trenera? Raczej nie.\nCzy obrażanie się na dziennikarzy to dobra droga dla trenera i jego klubu? Nie sądzę, zwłaszcza, że długofalowo może prowadzić do spadku liczby publikacji, a to zaś będzie oznaczać mniejszą ekspozycję dla sponsorów. To jednak na tyle długofalowe skutki, że zanim Legia zacznie je odczuwać, Sa Pinto będzie już w trzecim kolejnym miejscu pracy. Czy zamykanie się na innych pracowników Legii jest rozsądne? Nie mam takiego wrażenia, szczególnie, gdy mowa o zagranicznym doświadczonym szkoleniowcu, który mógłby sporo nauczyć młodych trenerów. Czy ostentacyjne wyburzanie pomników, które doświadczeni piłkarze budowali latami, to dobra metoda na budowę jedności w drużynie? Pewnie nie, ale koniec końców najważniejszym czynnikiem przy budowaniu tej legendarnej „atmosfery” jest wynik poprzedniego meczu. Widać to było aż nazbyt wyraźnie przy historii kanału Łączy Nas Piłka na dwóch poprzednich dużych turniejach.\nNie mam wątpliwości, że Pinto sam siebie wsadza na minę – przy takim stylu rządzenia, tąpnięcia w przypadku braku wyników są odczuwalne o wiele mocniej. Tyle że znów – zapalnikiem nie będą głupie regulaminy czy zamordyzm, zapalnikiem będą słabe rezultaty. Konflikty z otoczeniem to katalizator, kanister z benzyną, ale bez pożaru na boisku raczej nie wybuchnie.\nLegia nie rozmawia z Weszło od paru ładnych miesięcy, my żyjemy całkiem nieźle, ona również nie ucierpiała na tym w znaczący sposób. Teraz na wojennej ścieżce z Legią znajdzie się Przegląd Sportowy i znów nie zmieni to drastycznie rzeczywistości ani Przeglądowi, ani Legii. Piłkarze gdzieś tam w kuchni sobie ponarzekają (pamiętacie anegdoty o Przeglądzie Sportowym w czasach rządów Pawła Zarzecznego?), co nie zmieni w żaden sposób sytuacji ani piłkarzy, ani trenera. Pracownicy będą mieli dosyć autokraty, co nie zmieni ani pracowników, ani autokraty.\nResztę napisze finisz sezonu. Przy mistrzostwie okaże się, że twarda ręka pozwoliła na wydobycie maksimum potencjału z zawodników, przy detronizacji – że toksyczna atmosfera w szatni uniemożliwiła rywalizację z Lechią.\n13-02-2019, 16:45 #719\nWłaśnie miałem wrzucać. Dobry tekst.\n15-02-2019, 13:28 #720\nDzisiaj na konfie po kolejnym durnym pytaniu (czy Carlitos zagra?) Pinto mimochodem przyznał że uczy się języka polskiego.


IP w sieci, czyli nowe technologie i Internet okiem prawnika > prawo angielskie\nKrólewski ślub, królewskie dobra osobiste & własność intelektualna\nKomentarzy: (3) Tagi: ochrona dóbr osobistych, ochrona prywatności, ochrona wizerunku, prawo angielskie, prawo autorskie, Royal Wedding\nŚlub księcia Harry’ego i aktorki Meghan Markle już jutro, 19 maja. Im bliżej tego wydarzenia, tym więcej „królewskich” doniesień w mediach, a ulice, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, zapełniają się gadżetami i pamiątkami z wizerunkami pary. Taka okazja zdarza się tylko raz na jakiś czas, a rangę wydarzenia śmiało porównać można do mistrzostw świata w piłce nożnej albo do finału Super Bowl. Pokusa skorzystania z tej popularności jest ogromna. Przed wprowadzeniem na rynek produktów opatrzonych wizerunkiem młodej pary lub ich imionami i nazwiskami, a także wykorzystaniem fotografii z ceremonii należy jednak zastanowić się, na podjęcie jakich czynności polskim przedsiębiorcom pozwalają przepisy prawa. Zanim to nastąpi, trzeba określić, który system prawny będzie właściwy dla tej oceny.\nPrzeniesienie praw do utworów, które powstaną w przyszłości\nKomentarzy: (0) Tagi: autorskie prawa majątkowe , copyrights, ograniczenia przeniesienia praw, prawo angielskie, prawo autorskie, umowy o przeniesienie praw autorskich, umowy prawno-autorskie, umowy prawnoautorskie, utwory przyszłe, utwór\nPolskie przepisy odnoszące się do przeniesienia praw do utworów, które mają powstać w przyszłości nie są jednoznaczne i mogą stwarzać wiele problemów w praktyce (co nawiasem mówiąc, jest dość typowe dla prawa autorskiego – innym przykładem jest kwestia niewypowiadalności umów licencyjnych. Czy ograniczenia dotyczące wszystkich utworów przyszłych przewidziane w polskim prawie autorskim mają charakter absolutny, czy też zależy to od specyfiki danego stosunku prawnego? Jak w takim przypadku podejść do umów z organizacjami zbiorowego zarządzania, które często przewidują przeniesienie (o charakterze powierniczym ale jednak przeniesienie) praw do całego przyszłego dorobku twórcy?


Konferencja prasowa o wkładzie polskich uczonych w rozwój cywilizacji – 4 lutego 2021. Fot. Sławek Kasper (IPN)\nDr Jarosław Szarek, prezes IPN podczas konferencji prasowej o wkładzie polskich uczonych w rozwój cywilizacji – 4 lutego 2021. Fot. Sławek Kasper (IPN)\nProf. Bolesław Orłowski, autor słownika polskich naukowców – 4 lutego 2021. Fot. Sławek Kasper (IPN)\nAlina Czerniakowska, reżyser cyklu filmów dokumentalnych „Wielcy polscy wynalazcy II Rzeczpospolitej” – 4 lutego 2021. Fot. Sławek Kasper (IPN)\nKonferencja prasowa o wkładzie polskich uczonych w rozwój cywilizacji. Na zdj. Sławomir Bardski (Biuro Prezesa i Komunikacji Społecznej) – 4 lutego 2021. Fot. Sławek Kasper (IPN)


Olej z dzikiej róży do twarzy, zmarszczki i do włosów | Notino\n/Olejek z dzikiej róży\nSoaphoriaOrganic Olejek z dzikiej róży 50 ml\n22,80 zł22,80 zł / 100 ml\n66,80 zł222,67 zł / 100 ml\nTopvetFace CareOlejek z dzikiej róży 100 ml\n49,60 zł248,00 zł / 100 ml\nOlejek z dzikiej róży: dlaczego go pokochasz?\nSzukasz eliksiru młodości? Słyszeliśmy o jednym z nich... Olejek z dzikiej róży to jeden z najskuteczniejszych naturalnych olejów przeciwstarzeniowych, a do tego wykazuje cudowne właściwości w przypadku blizn, egzemy czy poparzonej skóry. Możesz mieć piękną i zdrową skórę w każdym wieku!\nOlej z dzikiej róży: działanie i zastosowanie\nNiezależnie od tego, czy stosujesz olejek z dzikiej róży na skórę, ciało czy włosy, jest to zawsze świetny wybór. Olejek jest bogaty w witaminy A, B, C, E, K, nienasycone kwasy tłuszczowe, potas, żelazo, wapń i magnez. Wykazuje silne działanie regenerujące i nawilżające, pozostając przy tym odpowiednim dla każdego rodzaju skóry.\nOlejek z dzikiej róży należy do tzw. suchych olejów, co oznacza, że nie natłuszcza skóry, szybko się wchłania i nie pozostawia lepkiej warstwy. Możesz nim więc zastąpić obecny krem do twarzy i stosować go codziennie. Możesz również dodać odrobinę olejku do masek do twarzy lub stosować go w zabiegach olejowania lub odżywiania włosów.\nWłaściwości oleju różanego przy stosowaniu na twarz:\nStymuluje produkcję kolagenu i elastyny w skórze.\nWygładza widoczne zmarszczki i zapobiega powstawaniu nowych.\nIntensywnie nawilża skórę, wygładza ją i odżywia.\nZmniejsza ryzyko powstawania zmian trądzikowych.\nWłaściwości olejku różanego przy stosowaniu na skórę całego ciała:\nWygładza nierówności skóry i redukuje widoczność rozstępów.\nWyraźnie wspomaga procesy regeneracji skóry.\nUjednolica koloryt skóry i rozświetla przebarwienia.\nPrzyczynia się do redukcji łamliwości paznokci.\nOlejek z pestek dzikiej róży do włosów\nOlej z dzikiej róży poradzi sobie z łupieżem, rozdwajaniem się końcówek i zregeneruje zmęczone, pozbawione blasku włosy. Wystarczy wmasować kilka kropel olejku w skórę głowy lub nanieść niewielką ilość na całej długości włosów.\nOdkryj najwyższej jakości organiczne oleje z dzikiej róży, oleje tłoczone na zimno i wiele innych produktów zawierających owoce dzikiej róży o potwierdzonych, dobroczynnych właściwościach.\nKochasz olejki do twarzy? Być może zainteresuje Cię olejek morelowy lub jojoba!


Jak profesjonalnie dbać o taras? | Sposób Na\nNapisane przez:Sposób NaOpublikowano: 13 maja 2019 9 maja 2019\nDobrze zaprojektowany taras może być jednym z wymarzonych miejsc w naszym domu, lecz jest on jednocześnie bardzo narażony na zniszczenia, więc należy odpowiednio o niego dbać i go konserwować.\nPielęgnacja uzależniona od powierzchni\nKluczowe względem troszczenia się o taras jest dopasowanie swoich działań do powierzchni na jaką się zdecydowaliśmy. W przypadku płytek ceramicznych najprostszym sposobem jest stosowanie specjalnego impregnatu, który wnika w rysy i pęknięcia, nawet te niewidoczne gołym okiem. Przy okazji zabezpiecza przed warunkami atmosferycznymi. Ewentualnych ubytków nie można lekceważyć i trzeba je błyskawicznie wypełniać, bowiem w przeciwnym razie płytki mogą pękać.\nJeżeli wykorzystaliśmy kostkę brukową lub kamień to szczególnie istotne jest regularne sprzątanie, a więc nie tylko zamiatanie, ale też mycie – najlepiej odpowiednią myjką ciśnieniową. Należy jednak uważać by nie były to zbyt energiczne działania, bowiem wierzchnia warstwa mogłaby ulec uszkodzeniu. Także tutaj stosuje się impregnat chroniący nawierzchnię przed działaniem opadów atmosferycznych i występowaniem przebarwień.\nDokładna renowacja tarasu jest niezwykle ważna w kontekście powierzchni drewnianych oraz desek kompozytowych. Naturalne drewno wymaga szczególnej pielęgnacji by nie poszarzało, stąd stosuje się preparaty przywracające im początkowy kolor oraz blask. Przed wszelkimi zabiegami pozbywamy się również drzazg, których nie napotkamy przy deskach z kompozytu, stąd często stosuje się je w nowoczesnych aranżacjach zamiast drewna.\nPrzy okazji konserwacji dokonuje się wymiany zniszczonych, spróchniałych i zgniłych desek, a na koniec powierzchnię zabezpiecza się impregnatem. Warto podczas renowacji skorzystać z usług profesjonalnych firm, które posiadają wiedzę i możliwości do jej odpowiedniego wykonania. Jedną z nich jest np. https://www.ideagarden.pl/.\nCzym kierować się przy wyborze akcesoriów łazienkowych?\nSposób Na 14 lutego 2020 5 lutego 2020 Zostaw odpowiedź\nSposób Na 19 marca 2018 19 marca 2018 Zostaw odpowiedź\nZasobnik ciepłej wody – jaki wybrać?\nSposób Na 22 września 2018 21 września 2018 Zostaw odpowiedź\n1 + trzy\t=\nSposób Na 8 marca 2019 6 marca 2019 0\nSposób Na 1 kwietnia 2019 26 marca 2019 0


Zawody w Chinach i roztrenowanie – Keep walking\n24 października 2017 jelonn\nMieliśmy już konferencję trenerów, gdzie jak zwykle działacze PZLA próbują poukładać nasze szkolenie i jak zwykle nie da się tego zrobić tak, jak byśmy chcieli. Dalej są jakieś walki, układy, znajomości, ale nie pozostaje nam nic innego jak to, by robić swoje i znowu – na przekór kłodom rzucanym pod nogi – uzyskiwać wyniki.\nJest i panda 😉\nPierwszego dnia różnice były minimalne…\nNie jestem już takim gołowąsem, jak jeszcze kilka lat temu. Chciałbym wywołać trzęsienie ziemi w chodziarskim świecie – i to takie z końca skali Richtera (no dobra, wiem, że jest otwarta, ale to sformułowanie wydało mi się fajne :).\nTrzeba w siebie wierzyć! 😉\nKategorie WszystkoTagi Taihu\nPrevious Moje kolejne artykuły – wrzesień 2017\nNext Moje artykuły – listopad 2017


KS ROW Rybnik S.A. - Temat na dziś - Kacper Woryna i jego Piraci Mistrzami Anglii\nKacper Woryna i jego Piraci z Poole wywalczyli wczoraj tytuł Mistrzów Anglii. Klub, którego barw broni nasz kapitan pokonał w dwumeczowym finale ekipę King's Lynn Stars i sięgnął po dziesiąte mistrzostwo w historii klubu.\nPierwsze finałowe spotkanie w Premiership Piraci wygrali 37:53, w środowy wieczór to King's Lynn Stars wygrało spotkanie na własnym torze 51:39, ale nie wszystkich strat nie odrobiło. Tymczasem Poole sięgnęło po 10 tytuł w swojej historii. Piraci, którzy świętowali w tym roku 70-lecie istnienie klubu, powrócili na tron po trzech latach przerwy.\nSwój udział w wygranej miał oczywiście nasz kapitan Kacper Woryna, który w pierwszym spotkaniu obu ekip wywlaczył 7 punktów, a w rewanżu 2 plus jedno oczko bonusowe. Naszemu wychowankowi i kapitanowi - Kacprowi - serdecznie gratulujemy mistrzowskiego tyutułu wywlaczonego na Wyspach!


Autor Ashley Kristen\nTłumaczenie Gabriel Julia\nRock Chick. Tom 1. Córka gliniarza\nIndy Savage, właścicielka niewielkiej księgarni, ma wszystko, o czym mogłaby zamarzyć. No... prawie. Do pełni szczęścia brakuje jej tylko jednego - najprzystojniejszego mężczyzny, jakiego kiedykolwiek spotkała, czyli Lee Nightingale?a, do którego wzdycha od lat. Chłopak jednak wydaje się odporny na jej zalotne spojrzenia, czarujące uśmiechy i czułe słówka. Zniechęcona ciągłymi niepowodzeniami Indy postanawia nie marnować więcej czasu na starania, które i tak nie przynoszą efektów. Od teraz będzie się trzymać od Lee z dala. Ale wkrótce ich drogi znów się przetną. Kiedy pracownik Indy gubi worek diamentów, ściągając na siebie niebezpieczeństwo, dziewczyna chce mu pomóc, ale wpada w poważne tarapaty. Tylko jedna osoba może ją z nich wyciągnąć. Jest nią oczywiście Lee, który prowadzi prywatną agencję detektywistyczną i który wreszcie sobie uświadamia, że Indy nie jest mu obojętna.\nFaza na romanse trwa w najlepsze i gdy przeglądałam tytuły, które czekały na moją uwagę, wzrok mój spoczął na książce Córka gliniarza, nie znałam wcześniej tej autorki, a skądinąd wiem, że cieszy się w Polsce popularnością. Nie wiedziałam zupełnie czego się spodziewać, czy ckliwego romansu, czy mocnego erotyku. Powieść w Polsce ukazuje się jako Córka gliniarza, zaś oryginał to po prostu Rock Chick, dziwny przekład, w kontekście treści powieści, moim zdaniem zupełnie nietrafiony, bo chociaż bohaterka faktycznie jest córką policjanta, jednak to dla samej treści nie jest tak znaczące, oryginał bardziej jest adekwatny, bo bohaterka jest taka szalona, zadziorna, rockowa, ta córka gliniarza nie wiem po co. No, ale cóż, książki po okładce się nie ocenia, po tytule lepiej też nie.\nIndy od najmłodszych lat kocha się w swoim sąsiedzie Lee. Ich rodziny się przyjaźnią, ich matki były przyjaciółkami i zawarły pakt krwi, że ich dzieci się pobiorą. Indy i Lee są prawie jak rodzeństwo, a jednak Indy kocha chłopaka nie jak brata, on zawsze się od niej oganiał, odtrącał jej awanse, do czasu, aż pracownik Indy wpada w tarapaty, a Lee niespodziewanie pojawia się na miejscu i proponuje pomoc. Nie bezinteresownie, Indy ma z nim pójść do łóżka. Tak zaczyna się ta historia rozgrywająca się w półświatku, są strzelaniny, porwania, wielkie niebezpieczeństwo i jest Lee, który niczym Don Corleone chce rozdawać karty.\nPonieważ trochę nam się znudziły po prostu romanse, by zaspokoić nasze oczekiwania, autorki starają się uatrakcyjnić nam te historie. Tutaj mamy prawdziwą intrygę, z brylantami, z nielegalnymi interesami i jest w tym Lee, który, chociaż jest z córką policjanta, a może właśnie dlatego doskonale się w tym odnajduje, jest apodyktyczny, groźny i potrafi być bezwzględny. Chociaż wcześniej latami odżegnywał się od Indy, to jednak nagle ma na nią ochotę i nie dopuszcza słowa sprzeciwu. Pomimo swojej apodyktyczności Lee jest bohaterem do pokochania. Chociaż moim zdaniem, Indy jak na taką bojową dziewczynę, czasami za łatwo mu odpuszcza, ale w sumie no ciężko się dziwić, w końcu kochała go od tak dawna, no ale akcja z pamiętnikiem, kajdankami to trochę jazda po bandzie. Ta książka to takie dobre czytadło na wiosenne wieczory, gdy po pracy chcemy się zrelaksować. Nie odmieni naszego życia, ale zapewni kilkugodzinną rozrywkę.


~Gosia 17 post(ów)\n~Krzysztof. 1 post(ów)\n~Tomek36 4 post(ów)\n~44 8 post(ów)\n~marekb 2 post(ów)\n~kakorde 8 post(ów)\n~Nastia 8 post(ów)\nJak zwiększyć libido? 9 sposobów… Smart Kid Belt – opinia, cena, p… Jak trenować po czterdziestce Dlaczego facet unika seksu Jak zwiększyć libido, czyli co j… Kochanka chce, żebym się dla nie…\nE-papieros a zdrowie: czy może n… Życie zaczyna się po 40. Szukam kochanka. Zakochany w innej Czy warto kupić motocykl po czte… Rozstanie z kochanką, czyli spra…\nJak przeżyć rozwód Dziesięć nawyków rujnujących wyg… Brak ochoty na seks walczyć o małżeństwo, czy nie?… Faceci powinni być jacyś inni, c… kogo kocha kochanke czy żone\nKoniec pieśni, czyli jak (nie) r… Moja żona nie chce seksu Poznam panią z dzieckiem Spalanie tłuszczu po 40 - 4 niet… Giacomo Conti SS2014 – trochę ko… Chciałbym odejść od żony, ale on…\nTabletki, jakie polecacie? Trudne pytanie Jak przedłużyć stosunek? 13 spos… Naturalne afrodyzjaki wspomagają… Pomoc mile widziana Jak się skubie faceta


Archiwa: komunikacja w zespole - HRstandard.pl\nTag: komunikacja w zespole\nO kulturze budowania relacji w biznesie\nDziałania biznesowe to w dużej mierze budowanie relacji i nawiązywanie kontaktów, które stanowią fundament wielu udanych przedsięwzięć biznesowych. Nasze zachowanie, umiejętność odnalezienia się w różnych sytuacjach, zrozumienie i poszanowanie różnic kulturowych, a także świadomość naszej własnej ...\nTradycyjna komunikacja, z jaką mamy do czynienia w większości firm, zazwyczaj opiera się na wydawaniu poleceń, krytyce, a w skrajnych sytuacjach przybiera postać mobbingu. Ale można inaczej! Coraz większą popularnością cieszy się metoda NVC – model empatycznej komunikacji, który można uznać także ...\nPrawidłowa komunikacja w zespole jest niezbędnym elementem skutecznej organizacji pracy. Pozwala skrócić czas i zwiększyć jakość wykonywanych zadań, a także sprzyja dobrej atmosferze i owocnej współpracy. Książka prezentuje wiele cennych wskazówek dotyczących komunikowania się z podwładnymi, ...