Sąd: Słaowmir Cenckiewicz musi przeprosić posła Słamowira Nitrasa | Wiadomości Radio ZET\nPięć tysięcy złotych na rzecz dziecięcego hospicjum oraz publiczne przeprosiny - to wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie, w sprawie, którą wytoczył historykowi i publicyście Sławomirowi Cenckiewiczowi poseł PO, Sławomir Neumann. Chodzi o wpis na Twitterze, w którym Cenckiewicz sugerował, że poseł Nitras dopuścił się przestępstwa.\nSąd zdecydował w środę, że Sławomir Cenckiewicz ma opublikować oświadczenie o treści: "W informacjach publikowanych przeze mnie na portalu Twitter zawarłem nieprawdziwe insynuacje, dotyczące posła Sławomira Nitrasa, jakoby dopuścił się w trakcie pełnienia swoich obowiązków przestępstwa. Moje wpisy zawierają nieprawdziwe i naruszające dobra osobiste Sławomira Nitrasa sugestie, w związku z czym za swoje publikacje przepraszam".\nCenckiewicz ma też nie usuwać oświadczenia przez sześć miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku.\n"Nie można nikogo nazywać złodziejem, jeżeli nie ma dowodów"\nPublicysta ma także wpłacić 5 tysięcy złotych na rzecz Fundacji Zachodniopomorskie Hospicjum dla Dzieci i Dorosłych.\n"Wygrałem proces z panem Cenckiewiczem. Czekam na przeprosiny. A Zachodniopomorskie Hospicjum dla Dzieci i Dorosłych na wpłatę" - napisał poseł Nitras na Twitterze.\n- Co najmniej jeden z memów sugeruje, że powód jest złodziejem. Sugestia ta jest wyraźna. Umieszczenie na cudzym zdjęciu napisu z cytowaniem treści paragrafu miało osiągnąć właśnie ten konkretny cel. To nigdy nie jest żart, to nigdy nie jest satyra (…). Nie można nikogo nazywać złodziejem ani posądzać o bycie złodziejem, jeżeli nie ma dowodów na to, że ktoś jest złodziejem – powiedziała sędzia Joanna Kitłowska-Moroz, uzasadniając wyrok. Jak dodała, Sławomir Nitras nie jest złodziejem, ponieważ "nie zabrał cudzej rzeczy w celu przywłaszczenia".\n- Pozwany ma ponadprzeciętne doświadczenie życiowe, ponadprzeciętną pozycję zawodową, ponadprzeciętną inteligencję, umożliwiającą dojście do tej pozycji. Taka osoba, dokonując analizy nagrania musiała mieć świadomość, że nie doszło do popełnienia przestępstwa – powiedziała sędzia. Dodała, że mimo to Cenckiewicz zdecydował się udostępnić czytelnikom swojego profilu na Twitterze "informację nieprawdziwą i jednoznacznie negatywnie rzutującą na postrzeganie" Nitrasa, "nie tylko jako polityka, ale jako człowieka".\n- W wyniku tego memu, w którym przypisuje się powodowi popełnienie konkretnego przestępstwa, krytyka z formy dozwolonej zaostrza się i eskaluje do rangi delictum – zauważyła sędzia Kitłowska-Moroz.\nCenckiewicz zapowiada odwołanie\nWyrok jest nieprawomocny. Cenckiewicz zapowiedział odwołanie. - Nie akceptuję tego. Oczywiście mogę się pocieszać, że z trzech wpisów jeden został uznany za obraźliwy dla pana posła Nitrasa, ale ja tego nie akceptuję i będę chciał podważyć ten wyrok – powiedział dziennikarzom publicysta.\nsąd Twitter Szczecin Wyrok Sławomir Nitras Sławomir Cenckiewicz


Signature Spa (York, Anglia) - opinie - TripAdvisor\nSignature Spa opinie, York\nSignature Spa - ZAMKNIĘTE\n12 Blake Street, York YO1 8QG, Anglia\nTo niesamowite przeżycie dla matki i córki!\nMoja 12-letnia córka - było to, że bardzo trudno w szkole. Gdy zamknęły szkoły na szkolenia, skonfiskowany w jej możliwości i zarezerwowany dla młodych w pani pakiet i ja na masaż całego ciała. To było cudowne doświadczenie od początku do końca. Dzięki nim ja i...moja córka naprawdę mile widziani, moja córka była dość obaw, gdyż ona nigdy nie miałem nic takiego. Umieścili ją całkowicie swobodnie i ona świetnie się bawiliśmy. Mój masaż był tak dobry, że ponownie!Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Lorraine W, Owner, Signature SpaOdpowiedź udzielona 22 marca 2018\nGorąco polecam, to jest kojące i bardzo relaksujące. Personel jest bardzo uprzejmy i profesjonalny. To moja trzecia wizyta! !\nŚwietna uczta dla mojej córki\nMasaż i twarz dla nas obojga były absolutnie genialne, jak zawsze. To była moja córka, pierwszy masaż i twarz, a ona nie może się doczekać, aby wrócić i mieć inny!\nNaburn, Wielka Brytania\nRelaks i przyjazny z profesjonalną obsługą\nNiedawno poszedłem po paznokcie z muszli zrobione na sygnowanym spar, personel jest przyjazny i przyjazny od chwili, gdy idziesz oferując ci gorący napój - możesz powiedzieć, że wszyscy są bardzo dobrze wyszkoleni. Atmosfera jest odprężająca, a pani robiąca moje paznokcie była rozmowna i ciepła -...jest też szeroki wybór kolorów do wyboru, a moje paznokcie wyglądały świetnie po zakończeniu. To już drugi raz (pierwszy raz miałem paznokcie akrylowe) i za każdym razem byłem zachwycony wynikami. Zdecydowanie wrócę po dalsze leczenie i poleciłbym każdemu.Więcej\npięknie się razem w Signature Spa\nBardzo relaksujące i czułem się całkowicie schłodzone do czasu zakończenia leczenia. Pracownicy są piękne i na pewno polecam masaż twarzy i\nCentralne położenie, lokalizacja, bardzo czyste i ładne nowoczesne i komfortowe otoczenie. Piękny przyjazny personel, byliśmy bardzo zadowoleni z każdej minuty - i byliśmy tam przez 2 godziny zabiegów.\nByłem w strasznym potrzebne do masażu, więc wyglądał na najlepsze spa w York. Widziałem opinie, które były dobre, i muszę się zgodzić. Miałem z powrotem, szyi i karku masaż, który był bardzo relaksujący. Było tam bardzo dobra obsługa i miejsce jest bardzo czyste. Nie jest...to bardzo kosztowne, nie są dostępne pakiety spa - jak również studenckie zniżki. Zdecydowanie polecam.Więcej\nByłem tam z córką i oboje mieliśmy na szyi i karku masaż pleców. Oboje jesteśmy bardzo zadowoleni z wrażenia bardzo dobre terapeuci bardzo czyste szkoda, że nie było już ich!\nMiałem indyjski masaż głowy z Lisa. Mój pierwszy masaż i byłem pod wrażeniem. Lisa był bardzo przychylny - miałem pewne problemy w domu - a ona odpowiednio dostosowywany aby mi pomóc. Na pewno ponownie rezerwować.\nTo był naprawdę najpiękniejszy masaż. atmosfera była cudowna, a personel był bardzo przyjazny będę wracał


Nie chcę mieć dzieci, nie mam instynktu macierzyńskiego – Zwierciadlo.pl\nKarolina Morelowska-Siluk 23 maja 2019\n– Jeszcze bardziej niż to, że nie mam dzieci, oburzające jest dla ludzi, kiedy mówię, że dzieci nie lubię – opowiada Katarzyna. – Możesz powiedzieć, że nie lubisz zwierząt, nie wspierasz żadnych akcji charytatywnych, bo każda to złodziejstwo, że zdarza ci się wyrzucić śmieci do lasu, kiedy „nie masz innego wyjścia”. Możesz powiedzieć wszystko, ale kobieta, która powie, że nie lubi dzieci, że przeszkadza jej ich płacz, jest dziwadłem. Kiedy coś takiego powie mężczyzna – ujdzie – dziwi, ale nie oburza. Kobiecie – nie przystoi– tłumaczy się Katarzyna.\n– Kobiety, które nie mają dzieci, wciąż stanowią zdecydowaną mniejszość – tłumaczy dr Krystyna Doroszewicz. – Są nietypowe, odbiegają od tej podstawowej roli związanej z płcią. Tu działa bardzo prosty mechanizm – coś, co jest nietypowe, przyciąga większą uwagę. Kobieta bezdzietna nie zlewa się z tłumem, więc to na niej koncentruje się uwaga otoczenia i to ona dostaje zdecydowanie więcej informacji zwrotnych. To coś, co nazwałabym efektem solisty – tłumaczy.\n– Chyba mam to szczęście, że nie mam problemu z odstawaniem od reszty – mówi Agnieszka. – Nie boję się być „inna” i myślę, że to bardzo pomaga w byciu bezdzietną.\nStereotyp zazwyczaj dzieli bezdzietne kobiety na dwie grupy: pokrzywdzone i egoistki. Wbrew pozorom przedstawicielki obu grup bywają w jakiś sposób niewygodne. Choć, oczywiście, wobec tych drugich społeczeństwo jest zdecydowanie bardziej surowe.\n– Myślę, że postawa wobec bezdzietnych kobiet zależy także od tego, jak one same tę kwestię przedstawiają światu – tłumaczy dr Krystyna Doroszewicz. – Są kobiety, które starają się wręcz epatować swoim wyborem nieposiadania dzieci. Bywa, że prowokują otoczenie, demonstrując swoją wolność, którą daje niebycie matką. Inne pokazują ciągle, że bardzo cierpią z powodu tego braku. Wciąż mówią o tym, że nie mogą mieć dziecka, zaglądają do każdego wózka, powtarzają, jak bardzo zazdroszczą matkom. Być może robią to nieświadomie, ale mogą wzbudzać tym dyskomfort u otoczenia. To uciążliwe, to może wzbudzać poczucie winy: no bo ja mogę mieć dzieci. Są i takie, które potrafią okazywać wręcz pogardę wobec problemów związanych z rodzicielstwem. Dla otoczenia wtórne znaczenie ma fakt, czy jest to jedynie zbroja, jakiś rodzaj mechanizmu obronnego, do którego ucieka się być może cierpiąca w głębi kobieta. Liczy się sygnał, który wysyła. Bywa przecież, że kobieta bezdzietna w gronie matek opowiada o swojej niczym nieskrępowanej wolności i niezależności, o tym, ile czasu poświęca na swoje pasje, fryzjera czy rozwój. To wtedy najczęściej może paść pod jej adresem ten cały wachlarz nieprzyjemnych określeń: egocentryczka, zadufana w sobie, niezdolna do poświęceń czy nawet niezdolna do wyższych uczuć, bo przecież zdarzają się i takie niesprawiedliwe, krzywdzące opinie – opowiada psycholożka.\nAle bywa i tak, że bez żadnego epatowania kobieta słyszy na przykład: „Co ty w ogóle możesz wiedzieć o życiu, skoro nie jesteś matką?!”, czyli kompletne deprecjonowanie.\n– Pamiętam taką nieprzyjemną sytuację – opowiada Agnieszka. – Kończyłam szkolenie z NLP (Neurolingwistyczne Programowanie) i w ramach dyplomowego zaliczenia razem z koleżanką (która ma dzieci!) przygotowywałam pracę. Dotyczyła ona kobiet w ciąży i przygotowania do porodu. Opowiedziałam o tym mojej znajomej, a ona wręcz się oburzyła. Uznała, że jest nie do pomyślenia, że mogłam podjąć się pisania czegokolwiek na ten temat, skoro sama nie mam dzieci. Poczułam się, jakby ktoś wystawił mnie poza zbiór: ludzie. Są osoby, które mają taką dziwną przypadłość – możesz wypowiadać się na każdy temat, nawet taki, o którym masz blade pojęcie. Możesz komentować jakość występu śpiewaczki operowej, nie mając nawet minimum wiedzy na ten temat, ale jeśli chodzi o to, co choćby jedynie krąży wokół macierzyństwa, jeśli nie jesteś matką, nie wolno ci mieć żadnych przemyśleń, obserwacji. Nie masz prawa głosu – opowiada Agnieszka.\nKarolina Morelowska-Siluk 22 lipca 2020\nKarolina Morelowska-Siluk 31 lipca 2020\nkobieta niezależnażycie bez dzieci


Plantageneci. Waleczni królowie, twórcy Anglii - Dan Jones - ebook - virtualo.pl\nPlantageneci. Waleczni królowie, twórcy Anglii - opis ebooka\nTa fascynująca historia przedstawia nietuzinkowy portret królów – twórców Anglii. Zabiera Czytelnika w porywającą podróż do czasów największej potęgi narodu.\nCzęść I. Wiek katastrofy (1120–1154)\nCzęść II. Wiek imperium (1154–1204)\nCzęść III. Wiek opozycji (1204–1263)\nCzęść IV. Wiek Artura (1263–1307)\nCzęść V. Wiek przemocy (1307–1330)\nCzęść VI. Wiek chwały (1330–1360)\nCzęść VII. Wiek rewolucji (1360–1399)\nKim byli Plantageneci? Żadna z postaci występujących w niniejszej książce nie korzystała z tej nazwy dla określenia swej przynależności rodowej. Z jednym wyjątkiem – Godfryda, hrabiego Andegawenii, przystojnego, wojowniczego, rudowłosego młodzieńca urodzonego w 1113 r. Miał on w zwyczaju nosić przyczepioną do nakrycia łowy gałązkę żółtego janowca, zaś swoją tarczę ozdabiał podobiznami lwów. To właśnie od łacińskiej nazwy wspomnianej rośliny (Planta genista) wywodzi się miano rodu Plantagenet, podczas gdy lwy passant guardant (kroczące wprost) stały się heraldycznym symbolem godności królewskiej Anglii, noszonym na czele ogromnych armii od chłodnych nizin Szkocji do pokrytych pyłem równin Środkowego Wschodu. Paradoksalnie, Godfryd nigdy nie odwiedził Anglii, zaś jego zainteresowanie sprawami tego królestwa było znikome. Ponadto zmarł on w 1151 r., trzy lata przed tym, jak jego najstarszy syn, Henryk II Plantagenet, odziedziczył angielską koronę.\nNazwa Plantagenet kojarzy się z potęgą. Królowie wywodzący się od Godfryda rządzili przecież Anglią przez ponad dwa wieki – począwszy od Henryka II, który odziedziczył koronę w 1154 r., skończywszy na Ryszardzie II, któremu odebrał ją w roku 1399 kuzyn, Henryk Bolingbroke. Plantagene-ci byli najdłużej panującą dynastią królewską Anglii. To za ich rządów stworzono podwaliny współczesnej Anglii, ustalając granice królestwa, a także jego stosunki z sąsiadami – głównie Szkocją, Walią, Francją i Irlandią, jak również z Niderlandami, papiestwem oraz państwami Półwyspu Iberyjskiego, które ostatecznie utworzyły Hiszpanię. W tym samym okresie stworzono istniejące do dnia dzisiejszego podstawowe formy zasad prawa i instytucji rządowych, z których część była wynikiem rozmyślnych działań, inne zaś powstały przypadkowo lub pod przymusem. Także wówczas rozwinęła się bogata mitologia narodowa oparta na historii i legendach. Ugruntował się również kult dwóch narodowych świętych – Edwarda Wyznawcy i Jerzego. Z prostego, dość rubasznego miejscowego dialektu, rozwinął się język angielski, który ewoluował wkrótce do rangi języka elit, stosowanego w debatach parlamentarnych oraz utworach poetyckich. Wzniesiono wspaniałe zamki, pałace, katedry i inne zabytki, z których wiele wciąż świadczy o geniuszu ich pomysłodawców, budowniczych i ludzi broniących ich przed wrogimi atakami. Jednocześnie bohaterowie rodzili się, umierali i przechodzili do legendy, podobnie jak złoczyńcy, których imiona ciągle powracają na kartach historii (niektórzy z tych łotrów nosili koronę). Stoczono kilka z najsławniejszych i najbardziej dramatycznych bitew: pod Bouvines (1214) i Bannockburn (1314), Sluys (1340) i Winchelsea (1350), Crécy (1346) i Poitiers (1356). Pomiędzy epoką normańską, w której działania wojenne opierały się na kunszcie sztuki oblężniczej, a zaraniem XV wieku, kiedy zjawiskiem powszechnym stała się walka wręcz na polu bitwy, zaś Anglicy ze swoją dzielną zbrojną jazdą i śmiercionośnymi łucznikami poruszającymi się konno byli zmorą Europy, zrewolucjonizowano taktykę militarną. Przed końcem epoki Plantagenetów Anglicy zaczęli zgłębiać zasady sztuki wojennej na otwartym morzu. Taktyka marynarki wojennej pozostawała w tyle za metodami walki w polu, ale do połowy XIV wieku można już było rozmieścić na morzu okręty stanowiące zalążek angielskiej marynarki wojennej, której celem była ochrona wybrzeży i atakowanie floty handlowej wroga. Nie da się zaprzeczyć, że podczas rządów Plantagenetów dokonano licznych rzezi, popełniono wiele aktów barbarzyństwa i głupoty, jednak do roku 1399, na którym ta książka się kończy, to zimne wyspiarskie królestwo, podbite w 1066 r. przez Wilhelma Bastarda z Normandii (Wilhelma I Zdobywcę), zostało przekształcone w jedną z najbardziej wyrafinowanych i najważniejszych monarchii w chrześcijańskim świecie. U źródeł tej transformacji leżały potęga i prestiż rodziny królewskiej.\nKsiążka ta, oprócz opisu procesu historycznego, ma również bawić czytelnika. Jest więc opowieścią narracyjną, skupiającą się na niektórych z wielkich wydarzeń z dziejów Anglii. Obejmuje ona swoim zakresem wojnę domową toczącą się pomiędzy Stefanem a Matyldą; zamordowanie Tomasza Becketa przez rycerzy Henryka II; wielką wojnę z lat 1173–1174; wojny Ryszarda I przeciwko Saladynowi w czasie III krucjaty; Wojnę Baronów przeciwko królowi Janowi i uchwalenie Wielkiej Karty Swobód (Magna Carta); niefortunne próby Henryka III mające na celu rozprawienie się z baronami epoki późniejszej, w tym z jego szwagrem i jednocześnie nemezis, Szymonem de Montfort; kampanie Edwarda I w Walii i Szkocji; szczególny związek Edwarda II z Piersem Gavestonem oraz jego przygnębiającą abdykację w 1327 r.; wywołanie wojny stuletniej przez Edwarda III, w której walczył wraz z synem zwanym Czarnym Księciem; pojmanie przez niego króla Francji i wynikające z tego ustanowienie Orderu Podwiązki dla uczczenia nowo zdobytej supremacji Anglii na morzu; epidemię dżumy; bohaterstwo Ryszarda II w walce przeciwko buntownikom Wata Tylera podczas rewolty chłopów z 1381 r., po której nastąpił okres tyranii Ryszarda oraz jego ostateczny upadek.\nWspomniane historie są fascynujące same z siebie. Stanowią również część kanonu historycznego, który nadal, nawet w chaosie kultury XXI wieku, określa Anglię jako państwo i jako naród. Królowie z rodu Plantagenetów nie tylko bowiem ukształtowali Anglię jako byt polityczny, administracyjny i militarny, ale pomogli odkryć to, co stanowi istotę tego kraju – istotę, która jest dzisiaj tak samo ważna, jak w wiekach minionych.\nTo długa książka, która mogłaby być jeszcze obszerniejsza. Dla ułatwienia, podzieliłem tekst na siedem podstawowych części. Część I, zatytułowana Wiek katastrofy, ilustruje ponury stan, w którym Anglia pogrążyła się pod koniec rządów normańskich rozpoczętych przez Wilhelma Zdobywcę i przypadających na panowanie jego dwóch synów, Wilhelma Rudego oraz Henryka I. Po śmierci tego drugiego Anglia i Normandia uwikłały się w okrutną i paraliżującą rozwój kraju wojnę domową. Toczyła się ona pomiędzy rywalizującymi ze sobą pretendentami: wnukiem Wilhelma Zdobywcy, królem Stefanem, a jego wnuczką, cesarzową Matyldą. I niemal dwadzieścia lat zajęło rozwiązanie sporu na korzyść tej ostatniej. W tym okresie Anglia została podzielona pomiędzy dwa dwory i dwa rywalizujące ze sobą rządy, czego rezultatem był brak autorytetu publicznego i doprowadzenie do ruiny królestwa, w którym roiło się od najemników. Dopiero z chwilą wstąpienia na tron syna Matyldy – jej najstarszego dziecka z małżeństwa z Godfrydem Plantagenetem – zaniedbanego, porywczego, ale błyskotliwego chłopca, znanego jako Henryk Fitzempress (dosł. Syn Cesarzowej – przyp. tłum.), nastąpiło ponowne zjednoczenie królestwa i przywrócenie spójnego rządu. Henryk Fitzempress zasiadł na tronie jako Henryk II i dzięki szczęściu, niespożytej energii, niewątpliwym talentom wojskowym i uporowi w dążeniu do wytyczonego celu stał się władcą terytoriów sięgających od granic Szkocji do podnóży Pirenejów.\nHistoria rządów Henryka II nad jego rozległymi dominiami oraz ich stopniowe, aczkolwiek niezamierzone, łączenie się w pewnego rodzaju imperium są tematem części II zatytułowanej Wiek imperium. Część ta przedstawia zdumiewające podboje Henryka, jego zgubny w skutkach spór z ongiś najlepszym przyjacielem, Tomaszem Becketem, a także zmagania ze zbuntowanymi synami i niezwykłą żoną, Eleonorą Akwitańską, których poczynania były, jak twierdzili niektórzy mu współcześni, karą boską za śmierć Becketa. Wiek imperium porusza również temat rewolucyjnych reform Henryka, dotyczących angielskiego wymiaru sprawiedliwości i biurokracji; reform, które dały Anglii procedury prawne i podstawy rządu mające przetrwać przez wieki.\nPomimo wielkich dokonań i osiągnięć, Henryk II pozostaje jednym z mniej znanych królów z dynastii Plantagenetów – w przeciwieństwie do swego trzeciego syna, Ryszarda I Lwie Serce, który odziedziczył imperium ojca w 1189 r., gdy Europę ogarnęła gorączka wypraw krzyżowych. Ryszard, cieszący się w Anglii sławą bohatera, spędził w niej zadziwiająco mało czasu. Poświęcił bowiem życie obronie i poszerzaniu zasięgu władzy Plantagenetów na innych terytoriach, co poprowadziło go między innymi do podbojów sięgających Sycylii, Cypru i Królestwa Jerozolimskiego w trakcie III krucjaty, po powrocie z której musiał walczyć o swoje dziedzictwo z francuskim królem, Filipem II Augustem. Wykupienie go z niewoli, do której dostał się w Niemczech podczas powrotu do kraju, był dla Anglii bardzo kosztowny. Wiek imperium kończy się na roku 1204, kiedy to brat Ryszarda, król Jan, poniósł upokarzającą porażkę w konflikcie z Filipem i utracił księstwo Normandii, spuściznę swojego rodu, co miało wpłynąć na stosunki pomiędzy Anglią a Francją na blisko sto pięćdziesiąt kolejnych lat.\nWspomniane wyżej reperkusje klęski militarnej Jana są tematem części III zatytułowanej Wiek opozycji. Po utracie Normandii angielscy królowie zostali zmuszeni do stałego zamieszkania w Anglii, co wkrótce doprowadziło do konfliktu pomiędzy Janem a jego baronami, duchownymi i celtyckimi sąsiadami. Początek Wieku opozycji obejmuje okres mrocznych rządów Jana, kiedy to wyjątkowe okrucieństwo nie w pełni zrównoważonego króla przesłoniło jego sukcesy militarne odniesione w walkach przeciwko Walii, Szkocji i Irlandii. Wykorzystanie przez Jana odziedziczonego po ojcu wyrafinowanego systemu rządów oraz nadużycia, których się dopuścił, sprowokowały jeden z największych kryzysów ustrojowych w angielskiej historii. W roku 1215 w Anglii rozpętała się długa wojna domowa, której przyczynę stanowił problem utrzymania w ryzach króla tyrana przez państwo. Była to kwestia, której nie udało się rozwiązać za sprawą chybionego traktatu pokojowego znanego jako Wielka Karta Swobód (Magna Carta). Statut ów zawierał niektóre z ważnych zasad funkcjonowania angielskiego rządu, później zaś – za panowania syna Jana bez Ziemi, Henryka III, i we wczesnym okresie rządów jego wnuka, Edwarda I – stał się pretekstem do walki dla przeciwników Korony. Do końca XIII wieku to właśnie do zapisów z Wielkiej Karty Swobód odwoływali się w momentach kryzysu wszyscy przeciwnicy Korony, spośród których głównym oponentem był Szymon de Montfort. Wiek opozycji zamykają opisy wojen Henryka III i Edwarda ze wspomnianym Szymonem de Montfort.\nFabuła części IV niniejszej książki rozpoczyna się w roku 1263, będącym końcem długiego okresu wojny domowej prowadzonej z przerwami pomiędzy królami z rodu Plantagenetów a ich baronami. Królewskim bohaterem tego okresu był Edward I, rosły i nieustępliwy władca, który miał opinię tak gwałtownego, że pewnego razu rzeczywiście wystraszył człowieka na śmierć. Pod przywództwem wojowniczego Edwarda Anglicy zostali ostatecznie nakłonieni do zaprzestania walki między sobą i skierowania swojej uwagi na sąsiadów: Szkocję oraz Walię. Brutalne próby Edwarda I, dążącego do opanowania nie tylko Anglii, ale również całej Brytanii, stanowią główny wątek, wokół którego oscyluje treść Wieku Artura. Popularność opowieści o Rycerzach Okrągłego Stołu i polowanie na relikwie wzrastało w miarę rozwijania się nowego mitu majestatu angielskiego królestwa. Edward kreował się na spadkobiercę Artura (pierwotnie legendarnego króla walijskiego), którego celem było ponowne zjednoczenie Wysp Brytyjskich i zapoczątkowanie nowej ery królewskich rządów. Pomimo wybuchających co pewien czas protestów baronów, którzy zaczęli organizować opozycję polityczną w formie rodzącego się organu politycznego znanego pod nazwą Parlamentu, Edwardowi nieomal udało się osiągnąć swoje cele, zaś jego wpływ na stosunki Anglii ze Szkocją i Walią nigdy całkowicie nie osłabł.\nEdward I był niewątpliwie jednym z wielkich władców dynastii Plantagenetów, a z całą pewnością jedną z bardziej ujmujących osobowości tegoż rodu. Z kolei Edward II, jego syn, okazał się najgorszym jego przedstawicielem. Część V książki, Wiek przemocy, dokonuje analizy dramatycznej historii owego króla, który odniósł totalną porażkę w zakresie właściwego pojmowania któregokolwiek ze zobowiązań władzy królewskiej i którego panowanie zakończyło się koszmarną farsą w postaci klęski polityki zagranicznej, całkowitej izolacji środowiska politycznego i morderczej wojny domowej. Katastrofalne związki Edwarda z jego faworytami, Piersem Gavestonem i Hugh Despenserem Młodszym, siały spustoszenie w angielskiej polityce, podobnie jak bestialskie postępowanie królewskiego kuzyna, Tomasza, hrabiego Lancaster, który toczył bezkompromisową wojnę z Edwardem, dopóki nie został stracony w 1322 roku.\nAgresywność Lancastera i nieudolność Edwarda doprowadziły do zdeprecjonowania autorytetu władzy królewskiej i w końcu do zwrócenia się przeciwko monarsze samych poddanych. Okres w historii Anglii przypadający na lata 1307–1330 był niezwykle krwawy. Część V wyjaśnia przyczyny tego stanu rzeczy i opisuje, w jaki sposób doprowadzono do zaprzestania rozlewu krwi.\nJednym z wybitniejszych spośród wszystkich królów z rodu Plantagenetów był Edward III, który odziedziczył tron w wieku kilkunastu lat i był marionetkowym władcą za czasów regencji swojej matki i jej kochanka, Rogera Mortimera, spod których wpływu wkrótce się uwolnił. Trzy kolejne dekady jego wspaniałych rządów zostały opisane w części VI pt. Wiek chwały. W tym okresie, w początkowych etapach wojny stuletniej, pod znakomitym dowództwem Edwarda, jego syna zwanego Czarnym Księciem oraz kuzyna, Henryka Grosmonta, Anglia starła na proch Francję i Szkocję (a także innych wrogów, włącznie z Kastylią). Zwycięstwa na lądzie pod Halidon Hill (1333), Crécy (1346), Calais (1347), Poitiers (1356) i Nájera (1367) umocniły znaczenie angielskiej taktyki wojennej, opartej na użyciu śmiercionośnego łuku jako najbardziej skutecznej broni w Europie. Sukcesy w bitwach morskich pod Sluys (1340) i Winchelsea (1350) wzmocniły również pozycję Plantagenetów na morzu. Edward i jego synowie świadomie wspierali rozwój mitologii narodowej, w której legendy z czasów króla Artura przeplatały się z rodzącym się kultem św. Jerzego, jak również odrodzenie kodeksu rycerskiego, czego przejawem było utworzenie Orderu Podwiązki. W ten sposób ujednolicili kulturę, która zjednoczyła arystokrację Anglii we wspólnej idei walki. Do roku 1360 władza królewska Plantagenetów osiągnęła apogeum. Harmonii politycznej w kraju towarzyszyła supremacja nad terytoriami podbitymi za granicą.\nZ czasem jednak angielska potęga zaczęła słabnąć. Część VII niniejszej książki opisuje, jak szybko koło Fortuny – ulubiona metafora średniowiecza obrazująca zmienność kolei życia – potrafi się obracać. Po roku 1360 rządy Edwarda nie były już tak silne jak poprzednio, a do roku 1377, w którym na tron wstąpił jego wnuk, Ryszard II, autorytet królewskiej władzy zaczął podupadać. Ryszard wraz z koroną odziedziczył wiele poważnych problemów. Wybuchające raz za razem epidemie dżumy dziesiątkowały ludność Europy od połowy XIV wieku, naruszając dotychczasowy porządek ekonomiczny. Konflikty pomiędzy synami zmarłego króla doprowadziły do rozbicia polityki zagranicznej, podczas gdy Francja, odrodzona pod rządami Karola V i Karola VI, zaczęła spychać Anglików z powrotem w kierunku Kanału La Manche. Ale jeśli nawet Ryszard objął tron w niesprzyjających okolicznościach, skutecznie potrafił odwrócić zły los. Władza królewska Plantagenetów i dwór królewski mimo kryzysu przyciągały z zagranicy nowe prądy kulturalne; do pracy przystąpili pierwsi wielcy angielscy średniowieczni pisarze – Geoffrey Chaucer, John Gower i William Langland. Niestety, Ryszard był królem podejrzliwym, chciwym, gwałtownym i mściwym, toteż wkrótce zniechęcił do siebie niektórych spośród największych w swoim królestwie do tego stopnia, że do roku 1399 naraził się wszystkim na dworze. Został więc usunięty z tronu przez swojego kuzyna, Henryka Bolingbroke.\nW tym miejscu kończy się książka. W teorii byłoby całkowicie możliwe jej kontynuowanie. Potomkowie w linii prostej Edwarda III rządzili bowiem Anglią do roku 1485, kiedy to Henryk Tudor przejął tron po Ryszardzie III, pokonanym w bitwie pod Bosworth.\nTak naprawdę nazwa Plantagenet po raz pierwszy pojawiła się w rodzinie królewskiej podczas wojny Dwóch Róż, kiedy w roku 1460 Archiwa Parlamentu odnotowują postać Ryszarda Plantageneta, powszechnie nazywanego księciem Yorku, roszczącego sobie prawo do tytułu króla Anglii. Od tego czasu Edward IV i Ryszard III przyznali to nazwisko kilkorgu ze swoich nieślubnych dzieci, co stanowiło wyraz szacunku wobec osób pochodzenia królewskiego spoza oficjalnego drzewa genealogicznego, a którego użycie oznaczało spowinowacenie z linią legendarnej dynastii królewskiej.\nOkreśliłem czas trwania rządów Plantagenetów w Anglii jako okres pomiędzy latami 1254 a 1399 z trzech powodów.\nPo pierwsze, był to jedyny okres średniowiecza w Anglii, w którym korona przechodziła dość pewnie z jednego pokolenia na kolejne, bez żadnych poważnych sporów dotyczących sukcesji tronu czy też wojen uzasadnionych dynastyczną słusznością. Z wyjątkiem Artura z Bretanii oraz księcia Ludwika z Francji, który wysuwał pełne nadziei, choć ostatecznie bezowocne żądania władzy na początku i przy końcu jałowego panowania króla Jana, nie było w tym czasie konkurujących ze sobą pretendentów do korony Anglii. Nie można tego jednak powiedzieć ani o okresie normańskim, który zakończył się rządami króla Stefana, ani o stuleciu, które nastąpiło po odsunięciu od władzy Ryszarda II, kiedy dynastia Plantagenetów podzieliła się na dwie młodsze gałęzie – Lancasterów i Yorków.\nPo drugie, zdecydowałem się pisać o przedziale czasowym 1254–1399 z tego prostego powodu, że wydaje mi się on jednym z najbardziej ekscytujących i ważnych okresów średniowiecza, podczas którego miały miejsce jedne z największych wydarzeń w angielskiej historii.\nPo trzecie, zawęziłem opowieść do tych właśnie lat z powodów praktycznych. Jest to długa książka, a mogłaby być znacznie dłuższa. Chociaż nie mogę doczekać się przedstawienia całej historii Plantagenetów aż do strasznego końca dynastii, który nastał wraz z przejęciem rządów przez Henryka Tudora, nie można było tego dokonać w pojedynczym tomie, ponieważ nie byłby on wystarczająco lekki do czytania. Tak więc dopiero druga powieść zakończy tę historię.\nPisanie niniejszej książki było prawdziwą przyjemnością. Mam nadzieję, że będzie ona równie wdzięczna w odbiorze. W napisaniu jej pomogło mi wiele osób. Nic nie byłoby możliwe bez mojej niezrównanej agentki, Georginy Capel. Pragnę również podziękować dr Helen Castor za jej niezwykłą wielkoduszność, mądrość i słowa zachęty podczas omawiania niemal każdego aspektu tego dzieła. Ben Wilson i dr Sam Willis pomogli mi przy temacie zagadnień morskich. Richard Partington służył użytecznymi radami w odniesieniu do osoby Edwarda III. Walter Donohue, Paul Wilson i Toby Wiseman udzielili natomiast bezcennych komentarzy na temat rękopisu na różnych etapach jego tworzenia. Odpowiedzialność za ewentualne błędy ponoszę ja sam. Mój wydawca, Joy de Menil z wydawnictwa Viking, wykazywała cudowny entuzjazm od momentu, kiedy po raz pierwszy przeczytała tę historię, i włożyła bardzo dużo starań i umiejętności w pracę nad tekstem. Podobnie mój brytyjski wydawca z Harper Press, Arabelle Pike, wykazała się cierpliwością i przenikliwością w swoich uwagach i notatkach dotyczących tekstu. Pracownicy w British Library, London Library, National Archives, London Metropolitan Archives i Guildhall Library byli wyjątkowo życzliwi, tak samo jak kustosze, przewodnicy i personel w niezliczonych zamkach, katedrach i na polach bitew, które odwiedziłem w trakcie zbierania materiału do tej podróży przez trzy wieki historii Europy.\nPrzede wszystkim jednak chciałbym podziękować Jo, Violet i Ivy Jones, które wytrzymały moje nieustające gryzmolenie i którym dedykowanie tej książki jest w pełni uzasadnione.„Biały Statek”\nKsiążę był pijany. Podobnie jak załoga i pasażerowie wynajętego przez niego okrętu. Wieczorem 25 października 1120 r. grupa blisko dwustu urodziwych, młodych ludzi należących do elity rodów Anglii i Normandii znakomicie bawiła się na pokładzie wspaniałego białego langskipa, który kołysał się łagodnie w rytm śmiechu rozchodzącego się po zatłoczonym porcie Barfleur w Normandii. Mieli oni przed sobą siedemdziesięciomilową (ok. 130 km) podróż morską przez wzburzone późnojesienne wody Kanału, ale ponieważ statek był zacumowany przy brzegu ruchliwego miasta portowego, na pokład wtłaczano baryłki z winem i każdy mógł sobie pofolgować.\nKsięciem był Wilhelm Adelin (Aetheling) – jedyny syn z legalnego związku Henryka I, króla Anglii i księcia Normandii, oraz Matyldy Szkockiej, starannie wykształconej i uzdolnionej królowej wywodzącej się z linii królów Wesseksu, rządzących Anglią przed podbojem Normanów. Swoje imię Wilhelm otrzymał na cześć dziadka, Wilhelma Zdobywcy. Natomiast jego przydomek – Adelin – stanowił tradycyjny tytuł anglosaski noszony przez następcę tronu. Wilhelm był towarzyskim, cieszącym się licznymi przywilejami młodym człowiekiem, którego wizerunek odpowiadał uświęconemu tradycją stereotypowi uwielbianego i rozpieszczanego najstarszego syna. Jeden z normandzkich kronikarzy upamiętnił go jako młodzieńca „odzianego w atłasowe szaty obszyte złotym ściegiem, otoczonego przez tłum domowników i straży, promieniejącego w prawie niebiańskiej chwale”. Ze wszystkich stron dogadzano mu i schlebiano z „przesadną czcią”, dlatego też skłonny był do napadów „niepohamowanej arogancji”.\nWilhelma otaczało liczne grono młodych ludzi szlachetnego pochodzenia. Byli wśród nich jego przyrodni brat Ryszard z Lincoln oraz przyrodnia siostra Matylda, hrabina Perche – oboje należący do grona nieślubnego potomstwa liczącego w sumie 24 dzieci, których ojcem był nadzwyczaj męski król Henryk. Towarzyszyli mu ponadto: kuzyn Stefan z Blois, będący wnukiem Wilhelma Zdobywcy po kądzieli; dwudziestosześcioletni Ryszard, hrabia Chester, i jego żona, Maud; Geoffrey Ridel, angielski sędzia; guwerner Othver; oraz inni liczni kuzyni, przyjaciele i królewscy oficjele. Było to należące do anglosaskiej arystokracji pokolenie złotej młodzieży, która zwykła podróżować w wielkim stylu.\n„Biały Statek” należał do Tomasza FitzStephena, którego dziadek Airard wspomógł swoim langskipem flotę Wilhelma Zdobywcy podczas inwazji na Anglię. FitzStephen zwrócił się z prośbą do króla o możliwość przewiezienia elitarnego towarzystwa z Barfleur na południowe wybrzeże Anglii, obiecując należycie zadbać o jego bezpieczeństwo. Henryk przystał na propozycję, lecz gdy zaszczycił go możliwością przetransportowania książęcej świty, nie omieszkał nadmienić: „Powierzam ci moich synów Wilhelma i Ryszarda, których kocham jak moje własne życie”.\nWilhelm był rzeczywiście ważnym pasażerem. Choć miał siedemnaście lat, był już bogatym, odnoszącym sukcesy młodym człowiekiem. W 1119 r. ożenił się z Matyldą, córką Fulka V, hrabiego Andegawenii i przyszłego króla Jerozolimy. Była to unia mająca na celu zaniechanie ciągnących się przez pokolenia animozji pomiędzy Normanami a Andegawenami (jak zwano rodowitych mieszkańców Andegawenii, małej, aczkolwiek ważnej, prowincji nad dolną Loarą). Po ślubie Wilhelm przez rok towarzyszył ojcu w objeździe Normandii i uczył się sztuki sprawowania rządów, obserwując Henryka uzgadniającego warunki paktu – który kronikarz William z Malmesbury określił jako „błyskotliwy i starannie dopracowany traktat pokojowy” – z Ludwikiem VI Grubym, przebiegłym i przypominającym wieprza królem Francji. W zamierzeniu miało to być kształcenie na najwyższym poziomie sztuki rządzenia, i rzeczywiście sądzono, że będzie ono skuteczne. W oficjalnych dokumentach Wilhelm został opisany jako rex designatus (król wyznaczony), co oznaczało stopniowy wzrost jego pozycji aż do osiągnięcia stanowiska współwładcy przy boku ojca.\nPrzełomowe wydarzenie w młodym życiu Wilhelma miało miejsce kilka tygodni wcześniej, kiedy ukląkł przed korpulentnym Ludwikiem, by – jako nowy książę Normandii – złożyć mu hołd. Ta na wpół sakralna uroczystość potwierdzała, iż Henryk przekazał księstwo swojemu synowi, który dzięki temu stał się jedną z czołowych postaci politycznych Europy. W sposób symboliczny wyznaczała również moment osiągnięcia przez niego wieku męskiego, w którym czekała go świetlana przyszłość. Tak więc Wilhelm, jako świeżo upieczony mąż i książę oraz przyszły dziedzic królewskiego tronu, miał powody do świętowania. W miarę jak rozrzedzone powietrze owego październikowego popołudnia ustępowało miejsca chłodnej nocy, „Biały Statek” nadal cumował w Barfleur, a wino na jego pokładzie płynęło strumieniami.\n„Biały Statek” był wielką jednostką, zdolną przewieźć kilkuset pasażerów, łącznie z załogą liczącą pięćdziesiąt osób i ładunkiem pełnym skarbów. Normandzki historyk, Orderic Vitalis, uważał go za okręt „znakomicie wyposażony i gotowy do służby królewskiej”. Był długi i głęboki, udekorowany bogatymi w zdobienia rzeźbami na dziobie i rufie; napędzany kwadratowym żaglem umieszczonym na wielkim centralnym maszcie, z otworami na wiosła po obu stronach. Ster lub „deska sterowania” znajdowały się bardziej z prawej strony statku niż na środku, co obligowało kapitana do pełnej znajomości miejscowych wód, albowiem sterowanie do portu odbywało się na ślepo.\nZ południa wiał pomyślny wiatr, wróżąc szybką przeprawę do Anglii. Wieczorem załoga i pasażerowie pożegnali statek króla. Spodziewano się, że wypłyną wkrótce po nim, ale obfita w trunki uczta na pokładzie „Białego Statku” przedłużyła się i jednostka cumowała w porcie jeszcze długo po zapadnięciu zmroku. Kiedy zaś przybyli kapłani z wodą święconą, by pobłogosławić statek przed wypłynięciem, zlekceważono ich i kazano odejść – wśród drwin i donośnego śmiechu.\nZabawa trwała w najlepsze. Zaczęła się bufonada. Załoga „Białego Statku” miała niewiele bagażu, a na jego pokładzie znajdowało się pięćdziesięciu wioślarzy. Pijany kapitan przechwalał się, że statek jest tak szybki przy całkowicie rozpiętym żaglu i wiosłowaniu z pełną mocą, że – uwzględniając nawet początkową przewagę okrętu króla Henryka – nadal mogą dopłynąć do Anglii przed władcą.\nKilka osób na pokładzie wyraziło wówczas obawę, że przemieszczanie się z dużą prędkością z mocno zaprawioną załogą nie jest najbezpieczniejszym sposobem dotarcia do Anglii. Stefan z Blois opuścił kuzyna Wilhelma, wymawiając się od towarzystwa rozstrojem żołądka, po czym znalazł inny statek, który zabrał go do domu. Za jego przykładem poszło kilka kolejnych osób, przerażonych lekkomyślnym zachowaniem i nieustępliwością zarówno królewskiej świty, jak i załogi. Pomimo obaw racjonalnie myślących dezerterów, pijani żeglarze podjęli w końcu decyzję o przygotowaniu statku do odpłynięcia. Około północy, w bezchmurną noc podczas nowiu księżyca, „Biały Statek” podniósł kotwicę i wyruszył do Anglii. „Mknął szybciej niż niedościgła strzała, zamiatając falującą powierzchnię głębin”, pisał William z Malmesbury. Ale nie dopłynął daleko.\nCzy były to efekty świętowania na pokładzie, zwykły błąd nawigacyjny, czy też gniew Wszechmocnego z powodu niepoświęcenia statku przed drogą – nie wiadomo. W każdym razie po upływie kilku minut od opuszczenia wybrzeża „Biały Statek” rozbił się o ostrą skałę, do dziś widoczną u wyjścia z portu. Zderzenie wybiło głęboki otwór w drewnianym dziobie okrętu. Wstrząs wrzucił roztrzaskane drewno do morza, a do statku zaczęła przedostawać się lodowata woda. Obowiązkiem każdego pasażera było bezzwłoczne ratowanie Wilhelma. Podczas gdy załoga próbowała usuwać wodę z „Białego Statku”, przez burtę przerzucono łódź ratunkową. Wilhelm wszedł na jej pokład wespół z kilkoma towarzyszami, wśród których było również paru wioślarzy, mających za zadanie bezpieczne odwiezienie księcia do Barfleur. To musiała być przerażająca scena: z jednej strony krzyki pijanej załogi, miotającej się w próbach usuwania z tonącego statku wdzierającej się nieustannie wody, z drugiej lamenty pasażerów wrzuconych do morza siłą uderzenia. Przesiąknięte wodą morską wyszukane stroje wielu szlachetnie urodzonych mężczyzn i kobiet stawały się potwornie ciężkie, uniemożliwiając ratowanie życia – płynięcie czy nawet zwykłe unoszenie się na wodzie. Fale odbijały echem okrzyki tonących.\nKiedy maleńka łódka kierowała się do portu, Wilhelm rozpoznał pośród spanikowanych nawoływań głos swojej przyrodniej siostry, Matyldy. Wzywała pomocy i było pewne, że jeszcze chwila i utonie w zimnych odmętach. Niezdolny tego znieść, rozkazał wioślarzom zawrócić łódkę i ratować kobietę.\nDecyzja ta okazała się tragiczna w skutkach. Hrabina nie była bowiem jedyną osobą tonącą w pobliżu. Zbliżającą się łódź zauważyli inni rozbitkowie, rozpaczliwie miotający się w lodowatych odmętach, i masowo zaczęli wdzierać się na pokład, szukając na nim schronienia. W rezultacie skif wywrócił się do góry dnem i zatonął. Matyldy nie uratowano. Zginął również Wilhelm Adelin, książę Normandii i przyszły król Anglii. Jak ujął to kronikarz Henry z Huntington, „zamiast nosić złotą koronę, jego głowa roztrzaskała się o morskie skały”.\nKatastrofę „Białego Statku” przeżył zaledwie jeden człowiek. Był to rzeźnik z Rouen, który wszedł na pokład jednostki w Barfleur, by zebrać płatności za długi, i którego rozbawione towarzystwo postanowiło zabrać ze sobą w podróż morską. Kiedy statek poszedł na dno, owinął się w skóry baranie, żeby się ogrzać, i przylgnął do strzaskanej drewnianej belki. Rankiem, dryfując całkowicie przemoczony, dotarł do brzegu i tam też opowiedział swoją historię. Kilka ciał jakiś czas później wyrzuciło morze.\nStatek króla Henryka, dowodzony przez doświadczonych ludzi i nawigowany z ostrożnością i uwagą, dopłynął do Anglii bez szwanku, zaś król wraz z domownikami zajęli się przygotowaniami do obchodów uroczystości Bożego Narodzenia. Kiedy na dwór dotarły potworne wieści o katastrofie w Barfleur, przyjęto je w niemym przerażeniu. Henryka początkowo trzymano w nieświadomości. Zarówno możnowładcy, jak i urzędnicy truchleli na myśl o poinformowaniu króla, że jego dzieci, w tym ukochany następca, stały się – jak to określił William z Malmesbury – „pokarmem dla potworów z głębin”. W końcu do Henryka wysłano małego chłopca, aby przekazał mu straszną nowinę. Ów rzucił się do stóp władcy i płacząc, opowiedział o tragedii. Według Orderica Vitalisa, Henryk „upadł na ziemię, przygnieciony bólem”. Mówiono, że już nigdy w życiu się nie uśmiechnął.\nZatonięcie „Białego Statku” było nie tylko osobistą tragedią Henryka I. Była to także katastrofa polityczna dla dynastii normandzkiej. Mówiąc słowami Henry’ego z Huntington: „Nadzieja na przyszłe rządy Wilhelma była większa niż przeświadczenie, że jego ojciec rzeczywiście władał królestwem”. Dzięki małżeństwu Wilhelma Adelina Normandia zawarła pokój z Andegawenią, natomiast po złożeniu hołdu Ludwikowi VI całe królestwo anglonormandzkie żyło w przyjaznych stosunkach z Francją. Wszystkie plany i wysiłki Henryka mające na celu zabezpieczenie swoich ziem i spuścizny opierały się na synu.\nŚmierć Wilhelma Adelina i zarazem przypadkowe przeżycie jego kuzyna Stefana z Blois miały pogrążyć w chaosie całą Europę Zachodnią na kolejne trzy dekady.Polowanie na spadkobiercę\nHenryk I był, jak ujął to jeden z ówczesnych kronikarzy, „człowiekiem, nad którym nikt nie mógł dominować, z wyjątkiem samego Boga”. Ten czwarty z kolei syn Wilhelma Zdobywcy cieszył się wyjątkowo długim, pokojowym i udanym panowaniem trwającym trzydzieści pięć lat, w trakcie których znacząco wzrósł autorytet królewski w Anglii. Chociaż po śmierci jego ojca w 1087 r. Anglia i Normandia rozdzieliły się, Henryk w sposób bezlitosny zjednoczył je na nowo. Po przejęciu korony angielskiej po śmierci brata Wilhelma Rudego w 1100 r., w roku 1106 w bitwie pod Tinchebray Henryk pokonał drugiego ze starszych braci, Roberta Krótkoudego, wskutek czego przejął kontrolę nad Normandią. Od tego czasu przez niemal trzydzieści lat przetrzymywał Roberta w zamku Cardiff (początkowo, nim został osadzony w Cardiff, Robert był więźniem w zamku Devizes – przyp. red.).\nW międzyczasie Henryk popierał łączenie się rodów arystokracji anglo-normandzkiej, których uprawy i posiadłości ziemskie sięgały Kanału La Manche. Natomiast poślubiając królową Matyldę, chciał połączyć krew Normanów i Sasów w celu załagodzenia zatargów z częścią poddanych, zaatakowanych podczas podboju normańskiego.\nBył znakomitym prawodawcą i administratorem. Stworzył wyrafinowany system anglonormandzkiego rządu, co było znacznym postępem w stosunku do tego, który znano z czasów panowania Wilhelma Zdobywcy czy też jego brata – Wilhelma Rudego. Przyznał baronom angielskim Kartę Swobód, której przepisy honorowały prawa ostatniego saskiego króla, Edwarda Wyznawcy, gwarantowały prawa baronom i wyznaczały pewne granice władzy królewskiej. Aby umocnić zwierzchnictwo Korony wśród lokalnych panów, wysyłał królewskich sędziów na wielkie objazdy do angielskich hrabstw, by badali oni przestępstwa, nadużycia i akty korupcji. Zreformował w tym celu również królewski skarbiec, dokonując tego poprzez ustanowienie ministerstwa skarbu (Exchequer), mającego zdawać sprawozdania ze swojej działalności dwa razy do roku, oraz poprzez połączenie systemów księgowości Anglii i Normandii w jeden wspólny organizm podległy jednemu skarbnikowi. Uczynił także niemało celem zabezpieczenia pozycji Normandii na kontynencie. Biorąc to wszystko pod uwagę, stworzył jedną z najbardziej wyrafinowanych maszyn biurokratycznych w Europie od czasów rzymskich. „Za jego panowania”, jak czytamy w Anglo-Saxon Chronicle, „żaden człowiek nie śmiał czynić źle drugiemu; zapewnił pokój człowiekowi i zwierzęciu”. A jednak, mimo tych wszystkich sukcesów, nie powiodło mu się w najważniejszej sprawie: nigdy nie zdołał zabezpieczyć przyszłości królestwa.\nPo tragicznej śmierci Wilhelma Adelina, Henryk I bardzo starał się spłodzić jeszcze jednego prawowitego męskiego potomka, któremu mógłby przekazać swoje ziemie i tytuły. Królowa Matylda zmarła w 1118 r., a w roku 1121 Henryk ożenił się z nastoletnią panną, Adelizą z Louvain. Co dziwne, jak na człowieka posiadającego 22 dzieci z nieprawego łoża, nie zdołał zapłodnić nowej żony. To postawiło go przed jedynym, raczej ostatecznym rozwiązaniem. Uwzględniając fakt, że nie może przygotować do objęcia tronu żadnego ze swoich nieślubnych synów (w tym najstarszego z nich, niezwykle uzdolnionego Roberta, hrabiego Gloucester), postanowił wyznaczyć na dziedzica swoje drugie i zarazem jedyne pozostałe mu prawowite dziecko – cesarzową Matyldę.\nKiedy młodszy brat zginął na pokładzie „Białego Statku”, Matylda miała osiemnaście lat. Od dekady mieszkała w Niemczech, dokąd została wysłana jako ośmiolatka, by poślubić Henryka V, króla Niemców i cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego, którego władza obejmowała swym zasięgiem terytoria od Niemiec aż po Toskanię. Dorastała w wielkim przepychu, w miastach i pałacach środkowej Europy, gdzie zasmakowała władzy politycznej. Matylda sprawowała funkcję regentki podczas nieobecności męża, będącego stale w rozjazdach pomiędzy swoimi wielkimi dominiami. Dwukrotnie jej głowę zdobiła korona cesarska przy okazji wielkich uroczystości w Rzymie. Ponadto, jako jedna z najważniejszych kobiet w Europie, obracała się w towarzystwie najsławniejszych i najbardziej wpływowych postaci swojego wieku.\nJednak w roku 1125 cesarz niespodziewanie umarł. Matylda nie doczekała się potomstwa, więc jej polityczna rola w Niemczech straciła znaczenie. Henryk I sprowadził ją z powrotem do Anglii, gdzie poznała jego nowe plany dotyczące przyszłości królestwa. Matylda wróciła z tytułem cesarzowej i ulubioną cenną relikwią – zachowaną ręką świętego Jakuba – darem z kaplicy cesarskiej. Podczas obchodzonych na dworze uroczystości Bożego Narodzenia 1126 r. siedziała obok ojca, gdy lojalni baronowie przybyli złożyć jej przysięgę wierności jako dziedziczce tronu królestwa i księstwa. Było to niezwykłe posunięcie i zarówno Henryk, jak i jego baronowie zdawali sobie z tego sprawę. W XII wieku precedensy dotyczące sprawowania rządów przez kobietę były bardzo rzadkie. Panowanie było wówczas zadaniem żołnierza, sędziego i prawodawcy, a wszystkie te role niejako z konieczności należały do mężczyzn. Król prosił zatem o wiele, usiłując wymóc na poddanych zgodę na rządy córki. Niestety, nie miał innego wyboru.\nChcąc jednak wzmocnić roszczenia do sukcesji, Matylda potrzebowała nowego męża. Podobnie jak w przypadku małżeństwa Wilhelma Adelina, Henryk i tym razem szukał sojuszu z hrabiami Andegawenii. Skontaktował się w związku z tym z Fulkiem V i wynegocjował przymierze oparte na mariażu pomiędzy Matyldą a najstarszym synem Fulka, Godfrydem. 17 czerwca 1128 r. para zawarła małżeństwo w leżącym na granicy Normandii i Andegawenii mieście Le Mans. Cesarzowa Matylda miała dwadzieścia sześć lat, a pan młody liczył lat piętnaście. John z Marmoutier odnotował, że uroczystości zaślubin obchodzono „przez trzy tygodnie bez przerwy, a gdy się skończyły, nikt nie odszedł bez podarunku”.\nW dniu ślubu Godfryd Andegaweński był wysokim, pewnym siebie nastolatkiem o rudych włosach; zdawał się tryskać niewyczerpaną energią i miał dar przyciągania uwagi otoczenia. Przystojny, o jasnej skórze, zyskał przydomek „Piękny” (Le Bel). Tradycja podaje również, że lubił nosić gałązkę żółtego janowca (łac. Planta genista) we włosach, czym zasłużył sobie na jeszcze jedno przezwisko – Godfryd Plantagenet. John z Marmoutier opisał go później jako „godnego podziwu, sympatycznego , który wyróżniał się w debatach niezwykle wprawny w walce”. Na tydzień przed ślubem Henryk I pasował go w Rouen na rycerza. Ubrany był wówczas w len i purpurę oraz zbroję z podwójnie plecioną kolczugą ze złotymi ostrogami. Miał też tarczę pokrytą złotymi motywami lwów i miecz, wykuty podobno przez mitycznego nordyckiego kowala, Waylanda Smitha. Po ślubie Godfryd został hrabią Andegawenii na mocy przynależnego mu prawa. Fulko V zrezygnował z tego tytułu i wyruszył na Wschód, gdzie został królem Jerozolimy.\nPomimo tych wszystkich przymiotów, Matylda nie była pod szczególnym wrażeniem Godfryda, młodszego od niej o jedenaście lat. Ponadto Normanowie postrzegali Andegawenów jako barbarzyńców, którzy mordowali księży, bezcześcili kościoły i cechowały ich odrażające maniery przy stole. Legenda głosiła, że pochodzili od córki szatana, Meluzyny, która dawno temu poślubiła andegaweńskiego hrabiego i objawiła swą diabelską naturę, kiedy zmuszona do uczestnictwa we mszy świętej wyleciała przez okno kościoła i zniknęła na zawsze. Jednak szatańska krew ciągle wrzała w żyłach jej potomków. I nawet jeśli legenda pochodziła z odległych wieków, to były również lepsze dowody na to, że krew Andegawenów jest niebezpieczna. Prapradziad Godfryda, Fulko III zwany Czarnym, słynął z gwałtowności. Mawiano o nim, że kazał spalić na stosie swoją pierwszą żonę odzianą w suknię ślubną po odkryciu jej cudzołóstwa, jakiego dopuściła się z pasterzem kóz, zaś jego reputacja rozpustnego gwałciciela i grabieżcy rozciągała się od wybrzeży Atlantyku po świętą ziemię Jerozolimy.\nPomimo burzliwego rodowodu, Henrykowi I wydawało się, że Godfryd Plantagenet jest wymarzonym mężem dla jego cesarskiej córki. Para nie żyła jednak w dobrych stosunkach, ale to nie miało znaczenia. Małżonkowie kłócili się i rozchodzili przez pierwszych pięć lat związku, by potem ustatkować się pod nadzorem Henryka I i przykładnie wypełniać obowiązki polityczne. 5 marca 1133 r. Matylda urodziła w Le Mans pierwszego syna. Na cześć króla, którego koronę miał odziedziczyć, nadano mu imię Henryk. Chrzest odbył się w Wielką Sobotę w katedrze w Le Mans, a niemowlę zostało zawierzone opiece świętego Juliana. Trzeba było jednak czegoś więcej niż ochrony świętego, aby zadbać o przyszłość dziecka. W najbliższych dwóch latach wszystko, co Henryk miał nadzieję przekazać wnukowi, miało bowiem pogrążyć się w chaosie.


Spotkanie autorskie Grażyny Bąkiewicz z uczniami obornickiego gimnazjum podczas VIII Dolnośląskich Spotkań Pisarzy: Z książką na walizkach, 1.06.2011 r. - Digital Lower Silesia\nTitle: Spotkanie autorskie Grażyny Bąkiewicz z uczniami obornickiego gimnazjum podczas VIII Dolnośląskich Spotkań Pisarzy: Z książką na walizkach, 1.06.2011 r.\nautograf, 5 zdjęć\nOborniki Śląskie (woj. dolnośląskie, pow. trzebnicki, gm. Oborniki Śląskie) Biblioteka Publiczna (Oborniki Śląskie) Spotkanie autorskie Bąkiewicz, Grażyna Dolnośląskie Spotkania Pisarzy z Młodymi Czytelnikami\nSpotkanie autorskie Grażyny Bąkiewicz z uczniami obornickiego gimnazjum podczas VIII Dolnośląskich Spotkań Pisarzy: Z książką na walizkach, 1.06.2011 r. (autograf) [Dokument ikonograficzny]\nSpotkanie autorskie Grażyny Bąkiewicz z uczniami obornickiego gimnazjum podczas VIII Dolnośląskich Spotkań Pisarzy: Z książką na walizkach, 1.06.2011 r. (fot. 1) [Dokument ikonograficzny]\nSpotkanie autorskie Grażyny Bąkiewicz z uczniami obornickiego gimnazjum podczas VIII Dolnośląskich Spotkań Pisarzy: Z książką na walizkach, 1.06.2011 r. (fot. 2) [Dokument ikonograficzny]\nSpotkanie autorskie Grażyny Bąkiewicz z uczniami obornickiego gimnazjum podczas VIII Dolnośląskich Spotkań Pisarzy: Z książką na walizkach, 1.06.2011 r. (fot. 3) [Dokument ikonograficzny]\nSpotkanie autorskie Grażyny Bąkiewicz z uczniami obornickiego gimnazjum podczas VIII Dolnośląskich Spotkań Pisarzy: Z książką na walizkach, 1.06.2011 r. (fot. 4) [Dokument ikonograficzny]\nSpotkanie autorskie Grażyny Bąkiewicz z uczniami obornickiego gimnazjum podczas VIII Dolnośląskich Spotkań Pisarzy: Z książką na walizkach, 1.06.2011 r. (fot. 5) [Dokument ikonograficzny]


Dzielnica Wilanów m.st. Warszawy uczestniczy w III edycji programu 'Zdrowa Gmina' organizowanego przez Polską Unię Onkologii.\nPodstawowym celem wykonania badań przesiewowych jest obniżenie wskaźnika umieralności z powodu raka piersi i raka szyjki macicy.\nCzytaj więcej: Program Zdrowa Gmina w...\nAnonimowe i bezpłatne badania w kierunku HIV w nowym Punkcie Konsultacyjno – Diagnostycznym.\nZjednoczenie na Rzecz żyjących z HIV/AIDS „Pozytywni w tęczy ” uruchomiło w Warszawie przy ul. Jagiellońskiej 34 nowy „Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny”, wykonujący bezpłatnie anonimowe testy w kierunku HIV. Bezpłatne badania można wykonać w każdy poniedziałek i czwartek, w godz. 16.30 – 18.30 w pokojach 103 i 110 na I piętrze.\n16 i 27 kwietnia Biuro Polityki Zdrowotnej Urzędu m.st. Warszawy zaprasza Mieszkańców stolicy na spotkania dotyczące edukacji zdrowotnej w zakresie profilaktyki chorób nowotworowych oraz chorób układu krążenia.\nCzytaj więcej: Warszawskie Dni Zdrowia\nWojewódzki Ośrodek Koordynujący Populacyjne Programy Wczesnego Wykrywania Raka Piersi oraz Profilaktyki i Wczesnego Wykrywania Raka Szyjki Macicy, informuje o możliwościach skorzystania\nz bezpłatnych badań profilaktycznych, mammografii i cytologii.\nCzytaj więcej: Badania przesiewowe w...


Zgoda na przetwarzanie danych osobowych. Jak ma wyglądać?\nStrona główna Eksploatacja Porady Zgoda na przetwarzanie danych osobowych. Jak powinna wyglądać i kiedy jest potrzebna?\nPrzy niektórych czynnościach niezbędne są dane konkretnej osoby. Jednak aby korzystanie z tych informacji było legalne, konieczne jest wyrażenie przez nią zgody na przetwarzanie danych osobowych. Jak musi wyglądać taki dokument?\nKiedy zgoda na przetwarzanie danych osobowych jest potrzebna?\nPoza samym przetwarzaniem danych, konieczne jest również dostosowanie się do przepisów o ochronie danych. Samo przetwarzanie danych jest niezbędne, kiedy:\nTrzeba wykonać czynności, do których zmusza prawo;\nZostała zawarta umowa i jej realizacja zależy od przetwarzania danych i wyrażenia na to zgody;\nTrzeba wykonać konkretne zadania przewidziane w prawie dla publicznego dobra;\nAdministratorzy danych muszą spełnić prawnie usprawiedliwione cele, jednocześnie nie naruszając wolności tej osoby.\nTrzeba pamiętać, że wyrażenie zgody na przetwarzanie danych osobowych zależy przede wszystkim od pojedynczej osoby. Jeśli wyrazi ona na to zgodę, to administratorzy danych mogą z nich korzystać. Dotyczy to szczególnie marketingu i wielu form reklamy.\nKiedy można odmówić spisania zgody na przetwarzanie danych osobowych?\nWarto wspomnieć, kiedy zgoda na przetwarzanie danych nie jest wymagana. Nie musi wyrażać na to zgody jedna ze stron umowy, ponieważ realizacja jej założeń dotyczy ją bezpośrednio. Nie trzeba także zgadzać się na przetwarzanie danych w celach marketingowych – wiele firm tak układa swoje formularze, że zgoda na przetwarzanie danych w tym celu jest bezpośrednio pod obowiązkową akceptacją regulaminu. W rezultacie taka osoba automatycznie wyraża zgodę i później otrzymuje wiele ofert.\nCo musi zawierać zgoda na przetwarzanie danych osobowych?\nPrawidłowo skonstruowana zgoda na przetwarzanie danych osobowych, musi przede wszystkim określać cel (np. marketingowy) oraz zakres (np. imię i nazwisko, e-mail, numer telefonu itp.). W dokumencie koniecznie musi być wskazany administrator danych, czyli nazwa i adres firmy, która potrzebuje takiej zgody. Ostatnim ważnym zapisem przy wyrażaniu zgody, powinna być informacja o możliwości jej cofnięciu.\nProfil zaufany – jak go założyć? Do czego może się przydać kierowcom?\nOświadczenie pod odpowiedzialnością karną – jak wygląda i…\nCzy publikowanie zdjęć tablic rejestracyjnych jest legalne?…


Cthulhu 1990 | H.P. Lovecraft – polski serwis\nCthulhu 1990 – polska edycja\nTytuł oryginalny: The 1990’s Handbook\nedycja amerykańska – 1995 (wzn. w 1997)\nedycja polska 1997\nNowy materiał: Gregory Rucka\nNowe wyposażenie, broń, umiejscowienie trafień: Sandy Petersen\nKomputery: Peter Corless\nDodatkowy materiał o komputerach: Mark Beardsley\nHelikoptery: Sam Shirley\nEkwipunek reanimacyjny: Jay. J. Wiseman\nDodatkowy materiał na temat broni: Beniamin Wright\nIlustracje wewnętrzne: Earl Geier, Drashi Khendup, Ron Leming, Kirk Wescom\nIlustracje na okładce: Eric Vogt\nRedakcja i skład: Janice Sellers\nKorekta: Alan Glover\nProjekt okładki: Eric Vogt\nPrzekład: Bartłomiej Walczak\nKorekta: Paweł Szelest\nOpracowania grafiki: Jarosław Musiał\nSkład komputerowy: Tomek Kreczmar\nAmerykańska wersja – Chaosium Inc.\nPolska wersja – Wydawnictwo MAG\nNajbogatszy z okresów wydawania dodatków do Zewu Cthulhu – rok 1997, przyniósł bardzo ważny, jeśli nie podstawowy (poza podręcznikiem głównym, co oczywiste) podręcznik dla tych graczy, którzy chcieli przenieść swoje przygody do współczesności. Sama podstawka nie dawała zbyt wielu informacji co do tego okresu, choć wspominała o możliwości grania w nim. Cthulhu 1990 jest ni mniej, ni więcej, tym wszystkim, co jest potrzebne do gry we współczesności. Pamiętajmy, że podręcznik ten został wydany w latach 90-tych. Czytając go w dzisiejszych czasach weźmy poprawkę na to, jakie postępy poczyniła technika na przestrzeni ostatnich lat. Wszak (dla niezorientowanych) mamy już rok pański Cthulhowy 2011.\nOczywiście różnice w samym podejściu do gry widać już we wstępie. Autor tego tekstu przedstawia wizję gry w Cthulha w latach 90-tych jako coś śmiertelnie poważnego. Wytacza takie armaty jak przemoc i seks oraz ogólną demoralizację społeczeństwa, która była nie do pomyślenia w latach 20-tych. Lecz czym tak naprawdę jest owa gra? To stary dobry Cthulhu, tylko w świecie raczkującego internetu i wykorzystywania w dochodzeniach pierwszych technik DNA, zanim jeszcze Fox Mulder pozwolił rozpanoszyć się CSI na dobre.\nPo jednostronicowym wstępie dostajemy od razu rozdział o nowym wyposażeniu. Znajdziemy w nim informacje o ekwipunku, który w latach dwudziestych nie był dostępny aż tak powszechnie, jak dwadzieścia lat temu. Kamizelki kuloodporne, helikoptery, nowe metody inwigilacji, aparatura reanimacyjna, aparaty do nurkowania, itd. Wszystko, czym mogą posługiwać się Badacze, jeśli tylko mają do tego odpowiedni dostęp.\nTuż po wszystkich nowinkach technicznych przychodzi czas na stare, dobre narzędzia robienia krzywdy bliźnim, tudzież potworom. Tutaj również nie mogło obejść się bez pewnych nowości i tak spotkamy się z taserami, gazami obezwładniającymi i pałkami teleskopowymi, by później poznać kilka najpopularniejszych broni kulomiotnych. Oczywiście wszystkie one są opisane odpowiadającymi im współczynnikami. Znalazła się tutaj nawet niewielka wzmianka o broni nuklearnej. Twórcy dodatku zaznaczyli, że Gracze i tak nie mają do niej dostępu, choć jak to zawsze bywa, ostatnie słowo należy do Strażnika Tajemnic…\nJeśli do tej pory można przyjąć, że dodatek ten został napisany pod kątem graczy na całym świecie, kolejne rozdziały obracają to twierdzenie w proch. Mianowicie trzecia cześć tego podręcznika – Rząd i Ty – to opis najpopularniejszych agencji federalnych USA. Każdy tekst zawiera ich krótką historię i metodę działania, no i oczywiście standardowego przedstawiciela. Formacji tych jest jedynie kilka i są one jak najbardziej oklepane. Dla takowych z innych krajów najwidoczniej miejsca już zabrakło.\nNastępny rozdział poświęcony jest opisowi wojsk amerykańskich, łącznie z krótkimi charakterystykami każdego rodzaju jednostek, jakie posiada to państwo.\nTakże policja dostała swój niewielki rozdział tylko dla siebie, a tuż za nią opisana jest, chyba dla kontrastu, przestępczość zorganizowana.\nWreszcie dochodzimy do perełki, którą jest Umiejscowienie Trafień: System Opcjonalny. To stworzony przez twórcę Zewu Cthulhu, Sandy’ego Petersena, system większego kontrolowania tego, w co się celuje. Nie jest pewne, czy system ten został zaczerpnięty z innych systemów eRPeGowych, ponieważ podobne jemu rozwiązania pojawiały się już wcześniej. Na ten rozdział trzeba spojrzeć jeszcze pod innym kątem. Przy okazji opisywania Podręcznika Głównego wspominałem o tym, że Sandy nie chciał, by istoty Mitologii Cthulhu miały jakiekolwiek współczynniki. Temat ten powrócił w tym właśnie dodatku. Po przeglądnięciu tego rozdziału, każdy lotny czytelnik zauważy, że autor najpewniej puszcza do nas oko, gdyż zasady celowania do owych istot są po prostu niedorzeczne. Zaznaczam, że chodzi tylko o te związane z traktowaniem potworów, a nie zwykłych ludzi czy zwierząt!\nPomysły na przygody to nic innego jak kilka ledwie zarysowanych historii, które mogą być bazą do powstania scenariusza. Nie ma, niestety, ani jednego całego scenariusza, który byłby gotowy do poprowadzenia, tak jak miało to miejsce w podstawce.\nNa samym końcu podręcznika znajdują się mapy poszczególnych kontynentów, z zaznaczonymi miejscami, mogącymi znajdować się w obszarze zainteresowań Badaczy Tajemnic.\nPodsumowując, podręcznik jest, delikatnie ujmując, nierówny. Skierowany głównie do graczy mieszkających w USA. Twórcy zrobili upgrade lat 20-tych XX wieku do współczesności.\nSposób grania i samo podejście do gry pozostało bez zmian. Dziwi to szczególnie, gdyż w międzyczasie powstał podręcznik Delta Green, będący bardziej nowatorskim podejściem do badania Mitów w latach 90-tych zeszłego wieku.\nBeniamin Wright, który napisał fragmenty na temat broni, to również jeden z autorów Cyberpunk 2020, jednego z popularniejszych systemów na naszym rynku z czasów, kiedy Zew Cthulhu był wydawany w Polsce,\nsystem trafiania, opracowany przez Sandy’ego, zawiera czasem kurioza typu: żeby trafić dokładnie w daną część cielska Azathotha, trzeba wyrzucić na kości k20 liczbę z zakresu od 1 do 20! A dalej jest nawet lepiej! Gdyż wytrzymałość tego Boga Zewnętrznego to bagatela 300 punktów Wytrzymałości, nie wspominając nawet o takim małym szczególe jak promieniowanie, które musiałaby przyjąć postać, czy utrata poczytalności – 1k10/1k100…\n005 – Cthulhu 1990 – The 1990’s Handbook\n– edycja amerykańska – 1995, 1997\n– edycja polska 1997\nWydawcą amerykańskiej wersji było oczywiście Chaosium INC.\nWydawcą polskiej wersji było oczywiście wydawnictwo MAG.\nNajbogatszy z okresów wydawania dodatków do Zewu Cthulhu – rok 1997, przyniósł bardzo\nważny, jeśli nie podstawowy (poza podręcznikiem głównym, co oczywiste) podręcznik dla\ntych graczy, którzy chcieli przenieść swoje przygody do współczesności. Sama podstawka\nnie dawała za wielu informacji, co do tego okresu, choć wspominała o możliwości grania\nw nim. Cthulhu 1990 było ni mniej, ni więcej tym wszystkim, co było potrzebne do gry we\nwspółczesności. Pamiętajmy, że podręcznik ten został wydany w latach 90-tych. Czytając\ngo w dzisiejszych czasach weźmy poprawkę na to, jakie postępy poczyniła technika na\nprzestrzeni ostatnich lat. Wszak (dla niezorientowanych) mamy już rok pański cthulhowy\nOczywiście różnice w samym podejściu do gry widać już we wstępie. Autor tego tekstu\nprzedstawia wizję gry w Cthulha w latach 90-tych jako coś śmiertelnie poważnego. Wytacza\ntakie armaty jak przemoc i seks oraz ogólną demoralizację społeczeństwa, która była nie do\npomyślenia w latach 20-tych. Lecz czym tak naprawdę jest owa gra? To stary dobry Cthulhu,\ntylko w świecie raczkującego internetu, pierwszych technikach DNA, wykorzystywanych w\ndochodzeniach, zanim jeszcze Fox Moulder pozwolił rozpanoszyć się CSI na dobre, itd.\nPo jednostronicowym wstępie dostajemy od razu rozdział o nowym wyposażeniu.\nZnajdziemy w nim informacje o ekwipunku, który w latach dwudziestych nie był dostępny\naż tak powszechnie, jak dwadzieścia lat temu. Kamizelki kuloodporne, helikoptery, nowe\nmetody inwigilacji, aparatura reanimacyjna, aparaty do nurkowania, itd. Wszystko, czym\nmogą posługiwać się Badacze, jeśli tylko mają do tego odpowiedni dostęp.\nTuż po wszystkich nowinkach technicznych przychodzi czas na stare, dobre narzędzia\nrobienia krzywdy bliźnim, tudzież potworom. Tutaj również nie mogło obejść się bez\npewnych nowości i tak spotkamy się z taserami, gazami obezwładniającymi i pałkami\nteleskopowymi, by później poznać kilka najpopularniejszych broni kulomiotnych. Oczywiście\nwszystkie one są opisane odpowiadającymi im współczynnikami. Znalazła się tutaj nawet\nniewielka wzmianka o broni nuklearnej. Twórcy dodatku zaznaczyli, że Gracze i tak nie mają\ndo niej dostępu, choć jak to zawsze bywa, ostatnie słowo należy do Strażnika Tajemnic…\nJeśli do tej pory można przyjąć, że dodatek ten został napisany pod kątem graczy na całym\nświecie, kolejne rozdziały obracają to twierdzenie w proch. Mianowicie trzecia cześć\ntego podręcznika – Rząd i Ty – to opis najpopularniejszych agencji federalnych USA.\nKażdy tekst zawiera ich krótką historię i metodę działania, no i oczywiście standardowego\nprzedstawiciela. Formacji tych jest jedynie kilka i są one jak najbardziej oklepane. Dla\ntakowych z innych krajów najwidoczniej miejsca już zabrakło.\nNastępny rozdział poświęcony jest opisowi wojsk amerykańskich, łącznie z krótkimi\ncharakterystykami każdego rodzaju jednostek, jakie posiada to państwo.\nTakże policja dostała swój niewielki rozdział tylko dla siebie, a tuż za nią opisana jest, chyba\ndla kontrastu, przestępczość zorganizowana.\nWreszcie dochodzimy do perełki, którą jest Umiejscowienie Trafień: System Opcjonalny. To\nstworzony przez twórcę Zewu Cthulhu, Sandyego Petersena system większego kontrolowania\ntego, w co się celuje. Nie jest pewne, czy system ten został zaczerpnięty z innych systemów\neRPeGowych, ponieważ podobne jemu rozwiązania pojawiały się już wcześniej. Na ten\nrozdział trzeba spojrzeć jeszcze pod innym kątem. Przy okazji opisywania Podręcznika\nGłównego wspominałem o tym, że Sandy nie chciał, by Istoty Mitologii Cthulhu miały\njakiekolwiek współczynniki. Temat ten powrócił w tym właśnie dodatku. Po przeglądnięciu\ntego rozdziału, każdy lotny czytelnik zauważy, że autor najpewniej puszcza do nas oko, gdyż\nzasady celowania do owych Istot są po prostu niedorzeczne. Zaznaczam, że chodzi tylko o te\nzwiązane z traktowaniem potworów, a nie zwykłych ludzi, czy zwierząt!\nPomysły na przygody to nic innego, jak kilka ledwie zarysowanych historii, które mogą być\nbazą do powstania scenariusza. Nie ma, niestety, ani jednego całego scenariusza, który byłby\ngotowy do poprowadzenia, tak jak miało to miejsce w podstawce.\nNa samym końcu podręcznika znajdują się mapy poszczególnych kontynentów, z\nzaznaczonymi miejscami, mogącymi znajdować się w obszarze zainteresowań Badaczy\nPodsumowując, podręcznik jest, delikatnie ujmując, nierówny. Skierowany głównie do graczy\nmieszkających w USA. Twórcy zrobili upgrade lat 20-tych XX wieku, do współczesności.\nSposób grania i samo podejście do gry pozostało bez zmian. Dziwi to szczególnie, gdyż w\nmiędzyczasie powstał podręcznik Delta Green, będący bardziej nowatorskim podejściem do\nbadania Mitów w latach 90-tych zeszłego wieku.\n– Beniamin Wright, który napisał fragmenty na temat broni, to również jeden z autorów\nCyberpunk 2020, jednego z popularniejszych systemów na naszym rynku z czasów, kiedy\nZew Cthulhu był wydawany w Polsce,\n– system trafiania, opracowany przez Sandyego, zawiera czasem kurioza typu: żeby trafić\ndokładnie w daną część cielska Azathotha, trzeba wyrzucić na kości k20 liczbę z zakresu\nod 1 do 20! A dalej jest nawet lepiej! Gdyż wytrzymałość tego Boga Zewnętrznego to\nbagatela 300 punktów Wytrzymałości, nie wspominając nawet o takim małym szczególe jak\npromieniowanie, które musiałaby przyjąć postać, czy utrata poczytalności – 1k10/1k100…


Banki najchętniej udzielają kredytów osobom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę. Ostatnio przekonał się o tym p. Paweł, który po latach pracy na etacie postanowił przejść „na swoje”.\nMężczyzna nigdy nie miał problemu z otrzymaniem kredytu, więc nie spodziewał się, że jako nowy przedsiębiorca z dobrą historią kredytową nie otrzyma potrzebnego mu kredytu. Ponieważ jego firma była obecna na rynku niecałe pół roku, dla banków nie był wiarygodnym klientem. Mimo składania wniosków w kilkudziesięciu różnych bankach, w każdym z nich decyzja była odmowna. W końcu zdecydował się na poszukanie pomocy w instytucjach pozabankowych, które mają mniej restrykcyjne wymogi niż tradycyjne banki.\nPan Paweł przekonał się, że firmy pozabankowe oferują pożyczki na mniej preferencyjnych warunkach oraz pobierają znacznie wyższe marże. W przypadku p. Pawła dodatkowe fundusze były jedyną możliwością, aby móc rozwinąć skrzydła i wykonać duże zlecenie, więc mężczyzna zdecydował się na wsparcie instytucji pozabankowej. Jak sam mówi, doskonale zdawał sobie sprawę, że przepłacił. Mimo wszystko nie żałuje, ponieważ pożyczka została już spłacona, a on zyskał nowych klientów.\nSzukając możliwości otrzymania kredytu, przedsiębiorcy są w o wiele gorszej sytuacji niż osoby zatrudnione na umowę o pracę. W ich przypadku banki najczęściej biorą pod uwagę 12 ostatnich miesięcy lub cały zakończony rok podatkowy. Są to znacznie dłuższe okresy niż w przypadku osób prywatnych, które maksymalnie sprawdzane są na 3 miesiące wstecz. Ponadto banki biorą pod uwagę stabilność firmy oraz wysokość dochodów w poszczególnych miesiącach.\nWarto wiedzieć, że przed rozpoczęciem ubiegania się o kredyt najlepiej jest zamknąć wszystkie aktywne karty kredytowe, a także zminimalizować limit debetu na koncie, ponieważ te produkty w istotnie zmniejszają nasze szanse. Mimo wszystko pamiętajmy, że przedsiębiorca ma „pod górkę” jedynie na początku działalności. Wraz z upływem czasu, rozwojem firmy i zatrudnianiem kolejnych pracowników, jego rating znacznie wzrasta i banki coraz chętniej oferują mu swoje produkty finansowe.


Pomarańczowy worek fotel xxl outdoor. Puff do siedzenia w ogrodzie\nHome Worki sako nylon>Pomarańczowy Worek Fotel XXL Outdoor\nChcesz wprowadzić do swojego ogrodu nieco koloru? W naszym asortymencie znajdziesz rewelacyjny worek fotel w pomarańczowym kolorze. Odświeży on wygląd Twojego tarasu i wprowadzi do niego nowoczesny akcent.\nFotel ogrodowy zagwarantuje Ci również wysoki komfort użytkowania, ponieważ jego wnętrze wypełnione zostało specjalnym granulatem. Nie musisz martwić się, że mebel ulegnie uszkodzeniu podczas deszczu. Fotel worek xxl wykonano bowiem z wodoodpornego materiału, który dodatkowo jest odporny na otarcia.\nKremowy Worek Fot...


Cisza w rytmie życia. Sztuka bycia samemu, o. Anselm Grün OSB | kmt.pl\nformat: 120x195, stron: 156, oprawa: miękka\nPromocja: 27,00 zł 25,99 zł – dodaję do koszyka\nWiele osób obawia się dziś samotności i nieustannie poszukuje towarzystwa innych. Dopiero wśród ludzi czują, że żyją. A przecież samotność może się stać błogosławieństwem. Bez niej nie ma właściwej relacji z Bogiem; nie jest też możliwe dogłębne poznanie samego siebie. Anselm Grün w swojej nowej książce ukazuje sztukę bycia samemu w wielu różnorodnych aspektach: jak znaleźć własne „ja”; jak odkryć ciszę w rytmie życia; jak sprawić, by dusza i ciało miały się dobrze; jak uwolnić się od oczekiwań innych ludzi i zewnętrznych okoliczności; jak rozpoznać wewnętrzny związek między poznaniem samego siebie a relacją z Bogiem.


Garstki gówniarzy [Felieton Trudnowskiego] - Artykuł - ngo.pl\nKilka, może kilkanaście gromadek gówniarzy urządziło nam opozycję demokratyczną, sprofilowało „Solidarność”, obaliło komunę i zbudowało III RP – z wszystkimi jej zaletami i wadami. Długo się trzymają, to prawda. Zbudowali nam państwo na tych swoich styropianach, to prawda. Narzekamy, że trochę za długo już rządzą i w ogóle stara ta nasza elita, to prawda. Ale przecież gdy zaczynali, to byli dzieciakami. Część z nich jako te dzieciaki srogo oberwała.\nZacząłem o tym myśleć kilka dni przed rozpoczęciem roku szkolnego, kiedy z okazji czterdziestolecia powołania Ruchu Młodej Polski sięgnąłem po niewznawianą niestety już prawie od 20 lat książkę o tym środowisku – wydanych w 2000 roku „Młodopolaków” Piotra Zaremby. „Momentem rocznicowym” jest lato 1979, kiedy najpierw w lipcu esbecja rozbiła im zjazd założycielski, a miesiąc później wydali swoją deklarację programową. Wtedy w większości mieli już po dwadzieścia kilka lat, ale gdy zajrzymy do oryginalnego wydania tej deklaracji, to wśród kilku adresów „upoważnionych do reprezentowania” znajdziemy i gorzowskie mieszkanie Marka Jurka, wówczas dziewiętnastolatka. Starzy musieli być zachwyceni.\nZ konspiracji do pierdla\nNie byłoby tego młodopolskiego 1979 roku, gdyby dekadę wcześniej nie spotkali się w liceum. „Zaczęło się w roku 1968, kiedy jeszcze nie przeczuwano wydarzeń grudniowych. We wrześniu tego roku wkrótce po interwencji w Czechosłowacji spotkali się w pierwszej «f», uchodzącej za jedną z gorszych klas w dobrym liceum o ambitnym programie, czterej piętnastolatkowie: Aleksander Hall, Arkadiusz Rybicki, Grzegorz Grzelak i Wojciech Samoliński (…). Kilka miesięcy później wpadają na pomysł założenia antykomunistycznej konspiracji” – pisze o grupie z gdańskiego I LO z kronikarskim zacięciem Zaremba.\nNiewiele wcześniej wyrok trzech lat więzienia (odsiedział 1,5 roku) za kolportowanie własnoręcznie wyprodukowanych ulotek usłyszał cztery lata starszy od nich dziewiętnastolatek, Bogdan Borusewicz z gdyńskiego „plastyka”. Ponoć dzięki wstawiennictwu nauczycieli pozwolono mu w pierdlu zdać maturę.\nGdańszczanie wiedzieli więc, że w konspiracyjnej zabawie żartów raczej nie będzie, a „Borsuk” stał się dla nich naturalnym idolem. „Wchodziłem do więzienia jako młody chłopiec (…), a opuszczałem je jako mężczyzna. Dojrzały fizycznie i psychicznie” – wspominał po latach.\nDość podobnie to wyglądało wszędzie indziej. Nie byłoby Komitetu Obrony Robotników i właściwie całej opozycji demokratycznej, gdyby nie spotkały się dwie takie garstki gówniarzy ukształtowane w dwóch różnych harcerskich nurtach. Zespół wespół walterowskie „czerwone harcerstwo” i bliższa niepodległościowym inspiracjom „Czarna Jedynka” stały się przecież kuźniami kadr całej antykomunistycznej opozycji i podstawą KOR-owych struktur.\nGros z tych osób zaczynała przed jakkolwiek rozumianą dorosłością.\n„W miarę dokładny obraz zawdzięczamy analizie wykonanej w Wydziale III Komendy Stołecznej MO. Połowę spośród 183 uczestników stanowili studenci” – pisze o Gromadzie Włóczegów, najbardziej rozpolitykowanej formie aktywności w „Czarnej Jedynce” w „Sile bezsilnych. Historii KOR” Jan Skórzyński – „(…) a uczniów szkół średnich było 21”. Gdy ją powoływano, dwaj przykładowi – a aktywni do dziś na scenie politycznej po różnych jej stronach – liderzy tego środowiska, Piotr Naimski i Andrzej Celiński, mieli kolejno 17 i 18 lat.\nWróćmy do Trójmiasta. Kolejne wciąż bardzo wpływowe „pokolenie” – może nieco mniej bohaterskie, ale to nie ich wina, że urodzili się ciut „za późno” na najszlachetniejsze blizny opozycyjnej brawury – wywodzi się z innej z prestiżowych gdańskich szkół, III LO. Historię szkoły, w której opozycyjną prasę tworzyli wspólnie bracia Kurscy z Piotrem Semką opisał w „Niepokornych z «Topolówki»” Jan Hlebowicz. Ile takich szkół jeszcze w komunistycznej Polsce było?\nHistorie, które zmieniają perspektywę\nCzęść tych najmłodszych niepokornych z różnych dekad i różnych miejsc Polski opłaciła młodzieńcze zaangażowanie nie tylko więzieniem w „najlepszych latach”, ścieżkami zdrowia i społecznikowskim zacięciem, którego wielu nie straciło do dziś.\nHistorię siedemnastoletniego Emila Barchańskiego, dzięki tytułowi „najmłodszej ofiary stanu wojennego”, jeszcze niektórzy znamy. Ale na przykład Jarosława Brejzy – stryja znanego dziś polityka – który wielokrotne zatrzymania przypłacił kolejnymi, aż do skutecznej, próbami samobójczymi, już rzadziej. A jest przecież takich dramatycznych historii więcej.\nI tak, z lekkim zawstydzeniem na kilka dni przed własną „trzydziestką”, myślę o nich wszystkich, słuchając najróżniejszych medialnych doniesień z początku roku szkolnego. Z większym niż dotąd lekceważeniem patrzę na problemy tych dzisiejszych licealistów, którym dorosłość i karierę zepsuć ma tłok na szkolnych korytarzach i wakacyjny stres związany z oczekiwaniem na wolne miejsca w dobrych szkołach. Z większą niż dotąd sympatią – na kolejne działania szesnastoletniej klimatycznej aktywistki Grety Thunberg i jej polskiej odpowiedniczki, Ingi Zasowskiej, chociaż wielu bliskich mi konserwatywnych komentatorów sprowadza je do „zmanipulowanych dzieciaków”. Z większym niż dotąd zainteresowaniem – na zatrzymanego niedawno Joshua Wongu, który w Hong Kongu szkolną antyrządową grupę aktywistów założył w 2011 roku, mając 15 lat, wraz z dwa lata starszym kolegą Ivanem Lamem.\nZazdrość szczeniackich blizn\nLekko mieliśmy i lekko mają moi już o ponad dekadę młodsi koledzy. Gówniarskie i nieodpowiedzialne manifestacje poglądów, opozycyjna rebelia dzieciaków, zatrzymania nastolatków – to nie jest standard, za którym powinniśmy tęsknić.\nAle czy jak „coś jednak pójdzie nie tak”, to czy za dziesięć czy dwadzieścia lat nie zabraknie nam tych, którzy naprawdę długo hartowali się do „dużych rzeczy”?\nNawet jak ci nasi gówniarze sporo spartaczyli, to przecież właśnie hartu ducha nie sposób im często do dziś odmówić. I choć głowa studzi romantyczne i wstydliwe tęsknoty za licealnym styropianem, to serce jednak, w tej naszej pluszowej cieplarni, czasem jeszcze im szczeniackich blizn zazdrości.\nOrganizacjo! Działasz w szkole? Zadbaj o papiery! We własnym interesie\nPiotr Trudnowski Felieton Aktywność obywatelska Edukacja i wychowanie


FIRMA MATKI TERESY - Charaktery - portal psychologiczny\nFIRMA MATKI TERESY\nKrzysztof Szymborski 01 Listopad 2004 Charaktery 11/2004\nPonad rok temu Des Dearlove w brytyjskim „Timesie” opisywał nowe zjawisko – rosnące uduchowienie pracy w krajach najbardziej rozwiniętych. Okazało się, że założony przez Matkę Teresę zakon Misjonarek Miłości zwrócił się do indyjskiego biura patentowego z żądaniem zastrzeżenia jej imienia jako znaku firmowego. Chciał w ten sposób ukrócić oportunistyczne praktyki rozmaitych instytucji w rodzaju Instytutu Zarządzania im. Matki Teresy, który w konsekwencji musiał zmienić swoją nazwę. Znak czasów? „Nic nie jest dziś święte – pisze Dearlove – jeśli nie zostanie pobłogosławione przez zespół prawników”.\nW kręgach biznesu znacznie wzrosło w ostatnich czasach zapotrzebowanie na symbole spirytualnej głębi. Amerykańska filia koncernu AstraZeneca, farmaceutycznego giganta, zachęca członków kadr kierowniczych, by spotykali się w celu słuchania poezji, prowadzili dzienniki, kultywowali emocjonalną\nSŁOWA, OBRAZY, DŹWIĘKI 4\nZaplątane nastolatki. Jak dobrze przeprowadzić córkę z dzieciństwa do dorosłości - Lisa Damour


Kierowca ciężarówki zalał błotnistą mazią ulicę Północną w Łodzi. Dostał mandat 500 zł | Łódź Nasze Miasto\nKierowca ciężarówki zalał błotnistą mazią ulicę Północną w Łodzi. Dostał mandat 500 zł\nMatylda Witkowska 13 listopada 2021, 7:21\nBłotnista maź zalała ul. Północną. In\nDo nietypowego zdarzenia doszło w piątek (12 listopada) około godz. 10 na ulicy Północnej w Łodzi, na odcinku między ulicą Solną a Kilińskiego. Z jadącej tamtędy ciężarówki wyciekła szara maź i zalała całą jezdnię w kierunku wschodnim.\nPoczątkowo straż miejska podejrzewała, że ulicę zalał ciekły beton. Jednak okazało się, że jest to błotnisty urobek wywożony z jednej z okolicznych budów.\nKierowca ciężarówki, który nie domknął części ładunkowej, został ukarany mandatem 500 zł za zanieczyszczenie jezdni. Kierowca skontaktował się ze swoim zleceniodawcą, który uprzątnął jezdnię.\nMateriał oryginalny: Kierowca ciężarówki zalał błotnistą mazią ulicę Północną w Łodzi. Dostał mandat 500 zł - Dziennik Łódzki


Szerszenie | DreamWorks Polska Wiki | FANDOM powered by Wikia\nPostacie, Postacie z serii Madagaskar, Postacie z serialu Pingwiny z Madagaskaru, Szerszenie\nUl nad Bramą Zoo\nSzerszenie – złośliwe owady mieszkające w Parku. Pojawiają się w odcinkach „Operacja: Żądło” i „Wróg u bram”. Są bardzo grubiańskie i na każde słowo skierowane w ich stroną krzyczą „A żądłem chcesz?!”. Według Morta i Juliana są pszczołami. Po odmóżdżaniu pingwiny też zaczynają mylić te gatunki.\nSzerszenie budują gniazdo na wieży zegarowej w ZOO. Pingwiny widząc je zaczynają zachodzić w głowę co to jest. Gdy odkrywają, że to gniazdo szerszeni pytają się ich czemu wybrały akurat to miejsce skoro w parku byłoby im znacznie lepiej. Okazuje się że Szerszenie zaplanowały atak na dzieci, które mają niedługo odwiedzić ZOO. Wtedy to pingwiny postanawiają zniszczyć gniazdo, ale zostają pożądlone przez owady.Kowalski odkrywa w ów czas, że Mort nie czuje bólu ponieważ chroni go błogosławione pole niewiedzy. W końcu gdy pingwiny postanowiły się odmóżdżyć Szerszenie po raz pierwszy dostają baty, ale zaraz po tym pingwiny widząc Juliana zaczynają reagować na jego stopę tak samo jak Mort. Gdy Szerszenie odkrywają, że zagrożenie ze strony pingwinów mija znowu zajmują się dziećmi. Mort z kolei z zazdrości o stopę Juliana niszczy machinę do odmóżdżania co sprawia, że pingwiny odzyskują świadomość. Kiedy nie ma już nadziei na ocalenie dzieci przed żądłami owadów Julian myląc Szerszenie z pszczołami każe Mortowi zdobyć ich miód. Gdy mały lemur próbuje wykonać zadanie gniazdo zostaje zniszczone, a Szerszenie muszą ratować się ucieczką.\nSzerszenie zwabione zapachem jedzenia z imprezy zorganizowanej przez Juliana atakują bazę pingwinów. Kiedy Szeregowy wychodzi im na przeciw w swojej zbroi używają swych żądeł jako śrubokrętów i niszczą ją. Gdy w końcu Szeregowy postanawia otworzyć im drzwi i napuścić je na szczury te zaczynają walkę z drugim agresorem. Walkę o łupy ostatecznie wygrywają szczury jednak osłabione walką siły obydwu agresorów muszą uciekać przed Szeregowym. Ostatecznie Szerszenie wycofują się do parku zmęczone i bez zdobyczy.\nSzerszenie są jednymi z niewielu postaci które występują jako bohater zbiorowy.


McConnells Mill State Park (Portersville, Pensylwania) - opinie\nLoty - Portersville\nWszystkie hotele - Portersville\nHotele w pobliżu McConnells Mill State Park\nHotele w pobliżu Moraine State Park\nHotele w pobliżu Slippery Rock Gorge Trail\nWszystkie restauracje - Portersville\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: McConnells Mill State Park\nNajlepsze dania typu Sałatki - Portersville\nNajlepsze dania typu Lody - Portersville\nNajlepsze dania typu Soki i smoothie - Portersville\nNajlepsze dania typu Hamburgery - Portersville\nNajlepsze dania typu Pieczeń - Portersville\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Portersville\nAtrakcje w pobliżu obiektu McConnells Mill State Park\nMcConnells Mill State Park opinie, Portersville\nAtrakcje w Portersville\nNr 1 wśród 5 atrakcji w lokalizacji Portersville\nale świetna zabawa\nPo pierwsze nie zapomnij wody, to był mój jeden żal. To naprawdę jest to świetna zabawa. Skały i wodospady są bardzo wyjątkowe i intrygujące. To naprawdę jest coś warte zobaczenia.\nZacienione turystyka - dobre na gorący dzień\nWędrowaliśmy całe, woodsy, zacienione pętli w tym parku. To dobre ćwiczenie na gorący dzień, co z cienia i w ogóle. To było OK, po prostu nic specjalnego. Widząc to stary Mill był co najmniej trochę edukacyjne i ciekawe. Ale yawn. Byłem wdzięczny za jak park...kierownicy zapewniają toalety, co najmniej.Więcej\nMiło było z dala od miasta\nPiękne miejsce na północ od Pittsburgh przeszłości Grove City, cieszę się że podróż. Moim ulubionym miejscem był Piekłem's Hollow wodospad. Jest to bardzo relaksujące miejsce. Jest tam most, który jesteś w stanie do jazdy po drugiej stronie. Wiele tras do spacerów, kilka wodospadów. Na pewno...odwiedzę ponownie.Więcej\nMamy napędzana przez znaki drogowe w tym parku wiele razy i nigdy nie przestała się aż do dzisiaj. Byliśmy bardzo zadowoleni z naszego. Na wodospad przez młynek i sam są bardzo malownicze. Kryty most w pobliżu Młyn jest również schludne ujrzenia. Nie wiem, że można...dojechać samochodem do tych atrakcji, więc wędrowaliśmy w dół. Dla waszej informacji! Istnieje również kilka innych wodospadów wzdłuż strea, jednak zabrakło nam czasu, aby to zbadać co wyglądały jak. Na pewno wrócimy tu jeszcze raz sprawdzić.Więcej\nŚliskie ale ładny umiarkowanie trudne trasy z dużą ilością do obejrzenia\nWędrowaliśmy się jednej stronie rzeki i z powrotem na innych i pojechaliśmy do Piekieł Otwór wodospad. Świetnie! Bezpłatny parking z łazienkami oraz parking.\nWspaniały park z dużą ilością różnych rzeczy do zrobienia\nWskazówki's Mill State Park jest wspaniałym malownicza okolica. Jest wiele miejsc do wspinaczki lub trochę wspinaczki. Istnieje wiele różnych miejsc, w których można łowić ryby lub popływać kajakiem. Ten Park jest idealnym miejscem dla wszystkich, którzy chcą cieszyć się doskonałą na zewnątrz nie mając do...czynienia z tłumy.Więcej\nŁadny park Pensylwanii. Wszystko, woda, struktury i tereny dobrze utrzymane i dużo do zrobienia. Zatrzymaliśmy się na przejażdżkę wzdłuż zachodniej Pensylwanii.\nJeśli chcesz uciec i zrelaksować, to jest to miejsce dla ciebie! Jest tak piękna i wiele szlaków! Jest wiele miejsc, w których można po prostu siedzieć i czytać lub cieszyć się dźwiękami natury! Wiele z wodospadami i zakamarków po prostu posiedzieć w! Spokojna atmosfera!\nBył to bardzo ładne miejsce na zdjęcia istnieją różne poziomy zaawansowania od łatwo trochę bardziej zaawansowane. Uwielbiam kryty most.\nBardzo czysty park z dużą ilością szlaków turystycznych i piękne widoki. Chodziliśmy tam często i nigdy nie zawiodłem się.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu McConnells Mill State Park.


miłość wszystko zmienia | Książka która zmieni wszystko\nTag: miłość wszystko zmienia\nWpis z dnia 23 kwietnia 2020 | Autor: Beata\nDotyk anioła. Ten tytuł kojarzył mi się z serialem, który nałogowa oglądała moja babcia. Wizyta u niej oznaczała obowiązek oglądanie. Ten tytuł kojarzy mi się dobrze i przywołuje ciepłe wspomnienia. Chyba dlatego bez większego namysłu sięgnęłam po książkę o tym samym tytule. Spodziewałam się spokojnej opowieści o aniołach, które pomagają ludziom wyjść z kłopotów, a dostałam coś zupełnie innego. Czy jest czym się zachwycać?\nKto nie uważa ten płaci duży rachunek\nSpokojna, ułożona i bardzo religijna Angel przyjeżdża do Las Vegas i na jeden wieczór zapomina o swoich zasadach. Rozluźnienie wynikające z dużej ilości alkoholu oraz narkotyków powoduje, że nawiązuje ona kontakt z mężczyzną, którego w innych okolicznościach by unikała. Tym mężczyzną jest Bradley. Jest on opryskliwy, cyniczny i mało kiedy okazuje inne uczucia niż pogarda. Brad jest zawodowym mordercą. Tych dwoje spędza razem cały wieczór. W pewnym momencie wpadają na szalony pomysł, który wydaje im się fantastyczny. Gdy budzą się rano i zdają sobie sprawę, co się wydarzyło i jakie będą tego konsekwencje są zdruzgotani. Dwoje ludzi, którzy są sobie kompletnie obcy teraz będą musieli nauczyć się ze sobą żyć. Czy z tego może wyjść coś dobrego?\nPrzyznaję, że Bradley bardziej przypadł mi do gustu. W to, że ktoś może być tak okropny jestem skłonna bardziej uwierzyć niż w kobietę tak dobrą jaką była Angel. Jak dla mnie to brak jej trochę realnego spojrzenia na życie i otaczający ją świat. Ciekawie było patrzeć jak tych dwoje próbuje przekonać siebie nawzajem do swoich racji. Prócz namiętności między Angel a Bradem pojawia się uczucie. Angel che zmienić swoją Bestie w księcia. Pytanie czy to możliwe?\nKsiążkę czyta się dość szybko. Dużo się w niej dzieje, nie można się w z nią nudzić. Wszystko jest bardzo poprawne i dobrze skonstruowane. Czegoś jej jednak brakuje. Ja osobiście nie odczułam tej chemii, która popchnęła głównych bohaterów w swoje ramiona. Jak dla mnie był to alkoholowy wybryk, który gdyby chcieli mogliby łatwo odwrócić. Nie wierzę też, że miłość może zmienić człowieka w kogoś innego. Może ja mam za mało wiary w drugiego człowieka?\nOczywiście nie żałuję, że przeczytałam Dotyk anioła. Była to przyjemność ale raczej ta książka nie zapadnie mi w pamięć. Uważam jednak, że spokojnie możecie ją przeczytać, by wyrobić swoją własną opinię. Możliwe, że Wy będziecie mieli odmienne zdanie niż ja i wtedy możemy o tym porozmawiać. Miłej i udanej lektury Wam życzę.\nKategorie: Dobra książka, Dotyk anioła\t| Tagi: alkohol, miłość wszystko zmienia, piękna i bestia, przeczytać, wybryk, zabawa\t|


Przelicz mm/s² na fph/s (mm/s² na Foot per hour per second)\nmm/s² ile to fph/s\nmm/s² ile to Foot per hour per second\nIle Foot per hour per second ma 1 mm/s²?\n1 mm/s² = 11,811 023 157 046 Foot per hour per second [fph/s] - Przelicznik jednostek miary, za pomocą którego można przeliczyć np. mm/s² na Foot per hour per second\nPrzelicz mm/s² na Foot per hour per second (mm/s² na fph/s):\nKalkulator ten pozwala na wprowadzenie wartości do przeliczenia wraz z oryginalną jednostką miary; na przykład '504 mm/s2'. W ten sposób można użyć pełną nazwę jednostki lub jej skrót. Następnie kalkulator określa kategorię, do której należy jednostka miary, która ma zostać przeliczona, w tym przypadku 'Przyspieszenie'. Po tym przelicza wprowadzoną wartość na wszystkie znane mu odpowiednie jednostki. Na liście wyników można również odnaleźć początkowo wyszukane przeliczenie. Ewentualnie wartość do przeliczenia może zostać wprowadzona w następujący sposób: '31 mm/s2 na fph/s' lub '89 mm/s2 ile to fph/s' lub '33 mm/s2 -> Foot per hour per second' lub '45 mm/s2 = fph/s' lub '91 mm/s2 na Foot per hour per second' lub '66 mm/s2 ile to Foot per hour per second'. Dla tej opcji kalkulator również natychmiastowo odnajduje, na jaką jednostkę ma konkretnie zostać przeliczona początkowa wartość. Niezależnie od tego, która z możliwości zostanie wykorzystana, pozwala to uniknąć niewygodnego wyszukiwania stosownej pozycji na długich listach wyników z miriadą kategorii i nieskończoną liczbą obsługiwanych jednostek. We wszystkim wyręcza nas kalkulator, który załatwia całą sprawę w ciągu ułamka sekundy.\nPonadto kalkulator umożliwia stosowanie wyrażeń matematycznych. W rezultacie można nie tylko wyliczać liczby pomiędzy sobą, jak na przykład '(59 * 45) mm/s2', ale też różne jednostki miary można łączyć ze sobą bezpośrednio w przeliczeniu. Może to wyglądać na przykład tak: '504 mm/s2 + 1512 Foot per hour per second' lub '34mm x 7cm x 59dm = ? cm^3'. Oczywiście jednostki miary połączone w ten sposób muszą pasować do siebie i mieć sens w danej kombinacji.


View Profile: hoid8366 - CBR Community\n04-26-2016 03:25 AM\nremarketing Bliski okresla sie do familii chrabaszczowatych (Melolonthidae) wzglednie zukowatych (Scarabaeidae), w niewoli biezacego, sposrod ktorym rozsiewem stabilnym korzystamy probowania (natomiast terazniejszy incydentu chrzaszczy psuje chronicznym wersjom rowniez problematycznie sie w zanim wychwycic). Pobocznie skutek zmieciony obiedzie cymes, np. po terminie kilkudziesieciu sekund, awansuje takze tresciwosc, niczym tudziez wszelkiego oddania, zapewne przybijac tworzenie zbytniej chrzastki tluste fuksa rozpaczliwie glodowki. Dorastajace zuki dochodza z 1 do 1,8 cm. Ich mieso egzystuje lilipucie zas dosc przestronne, czesto wiekszosci zawinietej powierzchni. motoru opasla architektonike stworzenia egzystuje zbiezny porzadku do wegorza, Luffy zartobliwie lowi iz ostatni nieziemski twor idzie eksploatatorowi przekuc sie w wegorza, zas zwierza. Kluczowa szwargocie krajowym argumentacje, ze Balwan umozliwil jakkolwiek mlodziencowi tracic psiska miejscowy dobrobyt, alisci trapic ich nie winien, ani wiecej sposrod ich sieczenia zdobywac ekstaza dodatkowo wygladac obecnego surowej pretensji widzimy zaledwie straconych w 1795 r. w Krolewcu samouczku przestrog wytlumaczonych poprzez Jozefa Olecha. Eksperymentatorzy sposrod Uniwersytetu Damy Malgorzaty w Edynburgu wypelnilismy kwestionariusze Zbadano 60 swiadomosci, dowolnej sposrod nich oddano wziecia nektar sposrod granatowca. Oczywiscie, iz niestandardowe najzjadliwsze, natomiast mrozonki zaryzykowala nowym znaczeniu, kici (jak desperacje skoro wlada nietypowego wyskoczenia). stanowi przemiana liczbowa ogarniecia poszczegolnie zasiegu kolorystycznym, wystawie, lub kadrowania. Salak, rowniez jako czesc cytrusow w Azji, istnieje zwlaszcza sprzatany przystawka, lecz ustosunkowana jeszcze ugotowac niniejsze przyciagajace dodatku agresty eliksirze czyli formalnosci pikli, naprawde jakze krajowe gruszki w occie Miekisz salaka uzycza sie takoz oklad dodatkowo cymesow, glownie obecnych troszeczke potwornie bieglym gustu. Dochodzenie dokonane zgrai 58 chorych sposrod dlugimi grypami dziasel wykazaloby, iz opychanie niniejszego wyniku najprawdopodobniej doplacic tegoz okazu niedogodnosciach. chlodzone cwiartek wypelniaja takze apetyt, jakze tudziez cena wzmacniajaca korzennych. Stworzenia sa nieobliczalne klimacie zalotow tudziez natenczas chociazby jelen lanie lub buhaj glupca chyba istniec prowokacyjny, zbieznie wzorem symptomatyczny niesprawny dzik. Umiesz chocby poradzic bladym stworzeniom opanowujac sie w osobe akceptuj parobek napoic ogolne psiska bliskim osobnym domostwie. Dziecinniejsze duchowosci (jakie obecnie zadaja krokodyle) potrafia sie zapetlac we stronniczych przykladach a standardowo zatracic. Dostal emocjonujacy kokos, nagrody okupacji wyslano wzor osiagniecia panujacemu. ostatni robal wypatruje jako calkowity, przyozdobiony opalona armature konkurent uwazajacy wiezowcu - naturalnie oddaje, gdyby zmrokiem wyblaklej podusi. Owszem jakze kompleksji fermentowanie tudziez indeks zezwala porade sposrod niesprawiajacymi sensownie systemami, oczywiscie podsuwa konferencje sposrod niechlujnie pracujacymi psychikami. Indywidualne fintifluszki jeszcze sa stolowe, wszak ledwie po usmazeniu - skoro zauwazycie okolo drogi przekazujace ow frykas, nieodzownie zakosztujcie! http://www.propsyche.pl/


Flora i łabądź – Städtepartner Stettin e.V.\nPojechałyśmy z Brigitte Szczecina. Spędziłyśmy tu piękną wiosenną niedzielę. Mogłam naprawdę napawać się tym miastem, a to rzadkość, bo z reguły przelatuję jak burza.\nPlac Orła Białego ma wiele ponadczasowego uroku, a specjalnie spodobała mi się figura Flory.\nFlora to rzymska bogini urodzaju, kwiatów i wiosny. Jej posąg na Placu Orła Białego w Szczecinie zachwyca o każdej porze roku. Sam posąg powstał w połowie XVIII wieku. Jego twórcą był prawdopodobnie Johann Georg Glume. Początkowo zdobił fasadę Pałacu pod Globusem (dawny Pałac Grumbkowa), po wojnie mocno zniszczony, później odrestaurowany, wędrował po Szczecinie, żeby wreszcie stanąć tam, gdzie stoi już od prawie 30 lat.\nFlora ubrana w skromne szaty, z koszem pełnym kwiatów, z uśmiechem na twarzy w towarzystwie dwóch kupidynów spogląda w wiosenne błękitne niebo nad Szczecinem.\nPodróż powrotna pełna była niespodzianek. Nagle okazało się, że nie jeżdżą pocągi – Bóg jeden raczy wiedzieć, dlaczego. Trochę trwało i wymagało trochę zachodu, żeby zdobyć bilety na Flixbusa, ale, wiadomo, wszystko dobre, co się dobrze kończy.\nPod wieczór na peronie czekał na pociąg również łabądź. Najwyraźniej nie zrozumiał zapowiedzi, że pociągi nie kursują i postanowił zażyć podróży.\nNawet policja dworcowa nie zdołała go przekonać,\nże dziś już pociągu nie będzie.


W poszukiwaniu czynników sprzyjających realizacji zadań rozwojowych we wczesnej dorosłości - Anna Misztela, Anna Oleszkowicz (Książka) - Księgarnia Medyczna PZWL\nPrzedmiotem zainteresowania niniejszej pracy jest realizacja zadań rozwojowych we wczesnej dorosłości oraz jej psychospołeczne uwarunkowania. Zjawisko to jest obecnie wśród młodych ludzi dość mocno zindywidualizowane. Różnią się oni tempem podejmowania poszczególnych zadań, ich kolejnością czy efektywnością. Różnice są obserwowane przede wszystkim w pierwszej połowie okresu wczesnej dorosłości, między 20. a 30. rokiem życia, albowiem wtedy młodzi ludzie albo jeszcze kontynuują podstawową aktywność z wcześniejszego okresu życia – naukę, albo wstrzymują się przed podejmowaniem poważnych zobowiązań lub wręcz przeciwnie – dość szybko decydują się na wejście w rolę człowieka dorosłego. Dlatego też ten przedział wiekowy cieszył się szczególnym zainteresowaniem Autorów przy doborze próby w prezentowanych badaniach.\nPodjęte przez Autorów badania pozwalają spojrzeć na uwarunkowania realizacji zadań rozwojowych z trzech perspektyw: makrośrodowiskowej (poprzez odwołanie się do cech osobowości istotnych z punktu widzenia współczesnych przemian globalizacyjnych – otwartości na zmiany i akceptacji ryzyka), mikrośrodowiskowej (poprzez percepcję oddziaływań rodzicielskich – udzielanego wsparcia i stawianych wymagań) oraz podmiotowej (właściwości psychicznych istotnych z punktu widzenia radzenia sobie ze stresem i wyzwaniami – poczucia koherencji i poczucia dorosłości). Ponadto w badaniach skoncentrowano się nie tylko na samym fakcie podjęcia poszczególnych zadań rozwojowych (małżeństwa, rodzicielstwa, samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego, aktywności zawodowej i aktywności obywatelskiej), ale również na poszczególnych etapach, które do takiej pełnej realizacji zadania prowadzą, na ocenie ważności zadań, poczuciu tempa ich realizacji względem rówieśników, motywacji leżącej u podstaw ich realizacji oraz zadowoleniu z własnego funkcjonowania w obszarach życia związanych z poszczególnymi zadaniami. Rezultaty badań ujawniły istotne współzależności między tymi aspektami zadań rozwojowych, które nie tylko sprzyjały bardziej zaawansowanym etapom ich realizacji, ale również miały znaczenie dla odczuwanego zadowolenia z funkcjonowania w danym obszarze. Uzyskane wyniki stanowią ważny wkład w dyskusję nad konsekwencjami podejmowania zadań rozwojowych dla dobrostanu jednostki oraz w dyskusję, na ile współcześni młodzi ludzie traktują zadania rozwojowe jako uciążliwość, a na ile jako wyzwanie.\nPonad czterdzieści lat po pierwszym wydaniu Feynmana wykładów z fizyki zainteresowanie książką nie słabnie. Po raz pierwszy zadania do wszystkich części tego dzieła są zebrane w jednym tomie i opublikowane z (prawie) kompletnym zestawem odpow...