Spikit - program do rozpoznawania mowy - MEGAMOCNI\nstart » czytelnia » Nowinki techniczne » Spikit - program do rozpoznawania mowy\nNa rynku pojawił się jakiś czas temu Spikit - polski produkt, który umożliwia korzystanie na tej zasadzie z komputera. Program odczytuje mowę, a następnie przekształca ją na odpowiednie komendy, dzięki którym komputer może na przykład uruchomić przeglądarkę internetową bądź wcisnąć odpowiedni klawisz.\nNiewątpliwie jest to zdecydowane ułatwienie, zwłaszcza dla osób niepełnosprawnych, które z różnych względów mają utrudnione bądź uniemożliwione korzystanie ze zwykłych urządzeń peryferyjnych, takich jak klawiatura czy myszka.\nDużą zaletą programu jest bezkontaktowe korzystanie z komputera. Choć Spikit przeznaczony jest dla osób z w miarę płynną i niezakłóconą wymową, możliwe jest dostosowanie go do potrzeb osób z niewielkimi wadami.\nJak twierdzi twórca programu, Mirosław Sztramski:\nJest to bardzo innowacyjna rzecz na naszym rynku, nawet rewolucyjna, głównie dlatego, że jest to projekt skierowany do zwykłych ludzi (zwłaszcza tych niezamożnych), którzy często są pozostawieni sami sobie lub których po prostu nie stać na wyjątkowo drogie wynalazki innych firm.\nCo jakiś czas można przeczytać o dokonaniach polskich naukowców w dziedzinie rozpoznawania głosu, ale dotyczy to tylko produktów, za którymi stoją potężne środki finansowe i które przeznaczone są dla wybranych – głównie firm z branży telekomunikacyjnej. Mało natomiast mówi się o jedno- czy dwuosobowych projektach finansowanych z własnej kieszeni, które realnie wpływają na życie tych najbardziej potrzebujących. Takim projektem jest Spikit. Chciałbym pomóc wielu niepełnosprawnym osobom najlepiej jak potrafię – przekazując cząstkę swojej wiedzy i umiejętności w postaci naprawdę dobrego programu komputerowego.\nProgram może być użytkowany nawet bezpłatnie - wersja demonstracyjna zawiera wszystkie funkcje dostępne również po zakupie licencji, jedynym jej mankamentem jest nieznacznie wolniejsze działanie - od wprowadzenia komendy do jej wykonania może upłynąć kilka sekund, jednak nie wydaje się to wadą uniemożliwiającą sprawne i bezproblemowe korzystanie ze Spikit.\nWszelkie potrzebne informacje na temat produktu można znaleźć na jego stronie internetowej.


Wyszedł z więzienia i wsiadł za kierownicę. Czeka go za to kolejna… - Biała24 - Najważniejsze informacje z Białej Podlaskiej i powiatu bialskiego\nWyszedł z więzienia i wsiadł za kierownicę. Czeka…\nWyszedł z więzienia i wsiadł za kierownicę. Czeka go za to kolejna odsiadka\nMężczyzna wyszedł z zakładu karnego i zakupił auto. Jeszcze tego samego dnia został zatrzymany przez policjantów, bo kierował autem pod wpływem alkoholu. Okazało się również, że ma kilka dożywotnich zakazów prowadzenia pojazdów.\nWczoraj (10 października) około godziny 16 dyżurny terespolskiego komisariatu otrzymał zgłoszenie o mężczyźnie, który prowadzi auto bez uprawnień i prawdopodobnie jest pod wypływem alkoholu. Patrol policji zauważył mężczyznę na ulicy Akacjowej w Terespolu. Na miejscu był obecny również zgłaszający sprawę.\n- Mężczyzną podejrzewanym o kierowanie samochodem „na podwójnym gazie” okazał się 43-letni mieszkaniec Terespola. Policjanci od razu wyczuli od niego woń spożytego alkoholu. Urządzenie wykazało niemal 1,5 promila alkoholu w jego organizmie. Mundurowi szybko ustalili, że na koncie mężczyzny figurują cztery zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych, w tym trzy dożywotnie. Dodatkowo auto, którym podróżował nie posiadało badań technicznych. - informuje kom. Barbara Salczyńska-Pyrchla, rzecznik KMP Biała Podlaska.\nNiedawno 43-latek odbywał karę więzienia za podobne przestępstwo, więc odpowie na warunkach recydywy. Tego dnia mężczyzna opuścił zakład karny i zakupił auto, którym podróżował. Zatrzymany został do wyjaśnienia.\nRecydywista odpowie także za groźby karalne w kierunku zgłaszającego.\nZa popełnione czyny grozi mu nawet pięć lat pozbawienia wolności, a w przypadku czynu popełnionego w recydywie kara ta może zostać zwiększona o połowę.\n- W przypadku osób kierujących pojazdem „na podwójnym gazie” niezależnie od orzeczonej kary, sąd obligatoryjnie orzeka świadczenie pieniężne w wysokości nie mniejszej niż pięć tysięcy złotych w przypadku osoby, która po raz pierwszy dopuściła się takiego czynu. W sytuacji, kiedy osoba po raz kolejny kieruje pojazdem w stanie nie trzeźwości świadczenie pieniężne jest nie mniejsze niż dziesięć tysięcy złotych. - dodaje policjantka.


Można i tak. - wiocha.pl absurd 1165643\nWażne że dojadą do celu.\nwitawu 14-11-07, 07:22 Zgłoś\nDodano: 2014-11-07, 07:22:27 przez: witawu\nMogą nie dojechać...\nRobole jadą do kieratu\nrobole? nie gardź ludźmi, bo trafisz na kto tobą będzie gardził, na bank\nCo pyskujesz? jak nie wiesz co miałem na myśli! Dla ich kierownika oni są tylko robolami (i to widać właśnie) ja nikogo tu nie obraziłem - stwierdzam tylko fakty.\nMelanż dałam ci plusika :-) cieszy się:-)\nA Ty znowu zboczony awatar hehe niewolnica ;)\nWolałem cycki :D


Maryla Rodowicz nie dogadywała się z córką. Kasia uciekała z domu, wpadła w nałóg - WP Gwiazdy\naktualnościnewsandrzej dużyńskikrzysztof jasiński\nMaryla Rodowicz nie dogadywała się z córką. Kasia uciekała z domu, wpadła w nałóg\nMaryla Rodowicz i córka Kasia nie miały kiedyś tak dobrego kontaktu, jaki mają teraz. Kobiety dopiero niedawno bardzo się do siebie zbliżyły.\nMaryla Rodowicz opowiedziała o nastoletnim buncie córkiŹródło: AKPA, fot: Kurnikowski\nMaryla Rodowicz to jedna z&nbspnajpopularniejszych polskich piosenkarek. Gwiazda jest na scenie od kilkudziesięciu lat. Większość mogłaby pomyśleć, że życie artystki było i&nbspjest usłane różami. Niestety, nie wszyscy wiedzą, że w&nbspżyciu prywatnym gwiazdy nie zawsze było kolorowo.\nOkazało się, że Maryla nie miała najlepszych kontaktów z&nbspcórką. Kasia była bardzo zbuntowana, uciekała z&nbspdomu, eksperymentowała z&nbspnarkotykami. Jednak panie przetrwały ten okres i&nbspteraz nie mogą bez siebie żyć.\n- Jako nastolatka uciekałam z&nbspdomu, buntowałam się i&nbspw&nbspwyniku tego studiowałam dziewięć lat. W&nbspmiędzyczasie chorowałam na depresję, dlatego szukałam swojej drogi. Co nie zmienia faktu, że nadal jestem upartą buntowniczką. Mam to właśnie po mamie -&nbspwyznała w&nbsprozmowie z "Na żywo".\nMaryla Rodowicz odnalazła z córką wspólny język\nOkazało się, że rok przed maturą Kasia popadła w&nbspnałóg i&nbspromans internetowy. -&nbspZabrałam kabel. A&nbspnastępnej nocy zabrała klatkę z&nbspbiałym królikiem i&nbsppojechała pociągiem do Wrocławia. Nigdy w&nbspżyciu tego chłopaka wcześniej nie widziała, ani w&nbspżyciu nie była we Wrocławiu -&nbspopowiadała Maryla Rodowicz.\nW końcu Kasia powiedziała ojcu, gdzie jest. Piosenkarka razem z&nbspówczesnym mężem, Krzysztofem Jasińskim, pojechali po córkę. Jednak Kasia zdecydowała, że zamieszka z&nbsptatą w&nbspKrakowie.\nRozstanie Maryli z&nbspAndrzejem Dużyńskim bardzo zbliżyło do siebie matkę i&nbspcórkę. "Lubią spędzać razem czas. Już zaplanowały, co będą robić w&nbspmaju, gdy pojadą na drugą dawkę szczepionki" -&nbspczytamy w "Na żywo". -&nbspZostajemy i&nbspzwiedzamy zamek Książ. Uwielbiam takie wspólne chwile -&nbspwyznała artystka.


Idź do strony Poprzedni 1, 2, 3 ... 155, 156, 157 ... 165, 166, 167 Następny\nWysłany: 14:51:52 24-08-20 Temat postu:\nlucy Long time no see\nNo bo utknęłaś w jednym temacie.\nEee tam, nieprawda To Ty lucy nie zaglądasz tam, gdzie ja\nNo jestem dopiero na 75 odcinku,(...)\noglądając z lektorem (tj. nie musząc mieć przyklejonych gałek ocznych do ekranu tv/ matrycy lapka) da się szybciej nadrabiać A ja obecnie niczego więcej nie oglądam, wiec sama rozumiesz\nJak to nie paczasz na nic więcej?? A Twój podpis to cuś starego?? Wygląda mi na nową latinotelkę O, miałam właśnie pytać jaką wersję IG oglądasz - z napisami w necie, czy z lektorem nagrywasz na tv\nRozumiem, że Osman to tutaj kolejny przypadek psychiatryczny, w sensie jego postać to jakby odwzorowanie człowieka zawieszonego we własnym świecie itd,\nWOW, człowieka z natury introwertycznego (a nie po jakichś traumach życiowych) oraz wysoce wrażliwego, empatycznego, zakwalifikowałabyś do przypadków psychiatrycznych, w sensie do leczenia...? Mnie się rzuca w oczy to, że właściwie jako jedyny z rodziny jest w stanie na spokojnie wysłuchać i zrozumieć innych oraz wyrazić swoją opinię, ale nie ciągnąć na siłę w swoją stronę, żeby przekonywać do swoich racji. Gdy pozostali członkowie rodu rozmawiają ze sobą - a raczej ŻRĄ się ze sobą, bo ich rozmowy to praktycznie zawsze karczemne awantury - to słychać tylko przekrzykiwanie się, a dyskusje kończą się na niczym, podczas gdy Osman stara się być rozjemcą, załagadza spory, rozładowuje atmosferę. Robi to zawsze kierując się racjonalnym myśleniem, a nie burzą emocji i instynktów. Widać to nie tylko w jego pogłębionych rozmowach z Sur, ale także z matką, czy braćmi. Jeśli bym chciała wysłać do psychiatry lub na terapię kogoś z tej rodziny to na pewno nie byłby nim Osman\nTrylogia z szafą w roli głównej jest the best!\nMam w zamiarze wycięcie tych scen i zrobienie z nich sklejki wideo. Nie zanotowałam tylko, w którym odcinku była scena nr 2. Wie ktoś?\nNie mam pojęcia, pytanie z kategorii "Kasjopejuś, poratuj!"\nŁolabogarety, Begüm - kudy to było?\n(...)no dla mnie mogłaby związać się z Canem (...) Cóż, na razie zobaczę wieczorem co będzie z tej wspólnej kolacji.\nTeż bardzo chciałam, żeby byli razem - świetna parka Kolacja z SurFar?? Rewelacja!\nPomysł Sureyi z kolacją na cześć Dilary i Adema był the best. Chyba tylko ona coś takiego potrafi wymyślić. Doszło do afery na całą Bursę (mam na myśli akcję podczas wesela), a ona będzie sadzać 5 minut później wrogów przy jednym stole. (...) No Sureya już chyba zawsze będzie bujać w obłokach, bo to takie duże dziecko. Najbardziej ją lubię kiedy nabroi i jest przerażona. Jest wtedy przynajmniej potulna jak baranek i nieszkodliwa. W wersji wyszczekanej jej nie trawię.\nCuś w tym jest co piszesz, mam chęć się zgodzić Strasznie mnie wnerwia Sur, która się miota, wrzeszczy, biega i robi przez to szkody na miarę tornada w USA A jak zobaczysz co nawywijała w jednym odcinku w 3 sezonie to Cię chyba lucy na miejscu przed ekranem jerun ciśnie\nZastanawia mnie co z Ipuśką Czy jej zachowanie w szpitalu to faktycznie szok poporodowy, czy może podstęp/ początek knucia?\nSzok, funkcja dydaktyczna tego serialu jest spora, chcieli uświadomić tureckie kobiety i mężczyzn co to jest depresja poporodowa i co z tym zrobić\nSzkoda, że nie jesteś na bieżąco z Zoomem - trzeci sezon to petarda!! Mnie się baaaardzo podoba\nWysłany: 16:38:26 24-08-20 Temat postu:\nJak to nie paczasz na nic więcej?? A Twój podpis to cuś starego?? Wygląda mi na nową latinotelkę\nTak, latinotelka https://youtu.be/ES3618xzYMo\nO, miałam właśnie pytać jaką wersję IG oglądasz - z napisami w necie, czy z lektorem nagrywasz na tv\nW sumie to powinnaś wiedzieć, że spośród ww. zawsze wybiorę wersję tv\nWOW, człowieka z natury introwertycznego (a nie po jakichś traumach życiowych) oraz wysoce wrażliwego, empatycznego, zakwalifikowałabyś do przypadków psychiatrycznych, w sensie do leczenia...? (...)\nNie miałam na myśli, że powinien iść na leczenie, tylko to, że skoro niektóre postacie w IG są "wyjęte" z kartoteki psychiatrycznej, to biorąc pod uwagę, że Osman jest bardzo wyobcowany, wrażliwy i delikatny, pewnie czeka go jakieś załamanie nerwowe. Już pomijam, ze po akcji ze schodami nie był nawet w stanie pojawić się na ekshumacji zwłok Fevziego (gdzie nawet 65-letnia Esma dała rady), chodzi mi o całokształt postaci. Już samo nieradzenie sobie z emocjami (wahania nastroju są typowe dla introwertyków) kwalifikuje się pod konsultacje ze specjalistą i nie trzeba doszukiwać się w tym drugiego dna tj., że ktoś jest niespełna umysłu. Poza tym nie wykluczam u Osmana stanów depresyjnych, bo takie uciekanie od świata może mieć takie właśnie podłoże.\nOsman stara się być rozjemcą, załagadza spory, rozładowuje atmosferę. Robi to zawsze kierując się racjonalnym myśleniem, a nie burzą emocji i instynktów.\nŁatwo być rozjemcą i przytulasem, który każdego uraczy ciepłem słowem i owinie szalem zrozumienia, jeśli się żyje na zwolnionym biegu i nie jest się odpowiedzialnym za całą rodzinę, oraz całą firmę, gdzie oprócz tego, że trzeba sprostać walce z konkurencją, trzeba się jeszcze użerać z wrogami... Tak, żeby w rodzinie Boranów jedne mógł byś introwertykiem, niektórzy musza być szakalami. Zauważmy, że od Osmana Esma nigdy niczego nie oczekuje i nigdy z niczego go nie rozlicza. Od tego jest Faruk i Fikret.\nChodzi mi o ich pierwszą kolację, na której Can ma zapoznać Begum ze sprawą sądową swojej klientki i zadać jej kilka pytań natury medycznej. Przyszedł do jej gabinetu, jednak widząc jej zmęczenie (po nocnej akcji na porodówce) przełożył spotkanie na wieczór. Nie wiem co będzie, ale trzymam kciuki. Uważam, ze oboje pasują do siebie i to nie tylko wizualnie. Ona perfekcjonistka, on stuprocentowy luzaczek Ależ by się uzupełniali.\nStrasznie mnie wnerwia Sur, która się miota, wrzeszczy, biega i robi przez to szkody na miarę tornada w USA\nI jeszcze jak uskutecznia te swoje przemówienia Jakby wszystkie rozumy pozjadała, jakby miała doświadczenie na każdym polu i wiedziała najlepiej ze wszystkich co o jest dobre, a co złe... co wypada, a co nie wypada... i kto ma rację, a kto nie. Jak naskoczyła na Osmana, że się na nim zawiodła, bo ją oszukał i nie wyznał prawdy o Begum i Faruku (bo to był jego obowiązek 👀 ) to myślałam, że się przewrócę. Lekarz każe trzymać jej emocje na wodzy, bo to grozi poronieniem (zresztą w tym przypadku nie trzeba być lekarzem, żeby to wiedzieć), a dla niej najważniejsza jest dalej prawda i tylko prawda. Co więcej nauka jak widać poszła w las, bo ona dalej swoje, niczym zacięta płyta. Faruk jej wszystko wytłumaczył, że nie mógł ryzykować itd, a ona na to "w porządku, ale obiecaj, że już nigdy, przenigdy bez względu co by się nie działo, niczego przede mną nie ukryjesz".\nA jak zobaczysz co nawywijała w jednym odcinku w 3 sezonie to Cię chyba lucy na miejscu przed ekranem jerun ciśnie\nZnam już ją na tyle, że nie spodziewam się po niej zbyt wiele mądrego\nIG to jest w ogóle mądry serial. No mając za bazę historie prawdziwe łatwiej jest zrobić dobrą i realistyczną obyczajówkę, w której dodatkowo dzięki temu, że czuć pióro psychiatry, widz się może przeglądać, niczym w lustrze.\nPo ostatniej jednak akcji Ipek (tej przy schodach) sama straciłam rachubę ile w tym wszystkim przypadku, a ile zaplanowanego działania. Było wyraźnie widać, że się u niej przelało i że coś z tym zrobi.\nSezon1 vs Sezon2 vs Seon3 ?\nTak w ogóle żal mi Emira. To była bardzo mądra i wymowna scena kiedy przyszedł do Sureyi do pracy z tym "pudełkiem". No ciotkę miałam wtedy ochotę zakneblować. Ależ ja mam na nią często nerwy 🙏\nOstatnio zmieniony przez lucy dnia 16:59:42 24-08-20, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 18:58:31 24-08-20 Temat postu:\nLucy nie potrafię napisać, która\npostać w filmie jest autentyczną osobą z reala.\nW każdym razie prawdziwą postacią\njest Ala (Yaz), która na kozetce\nOpowiada swoją historię, która jest tak\nprzygnębiająco smutna, że aż nie do\nuwierzenia iż prawdziwa. Od zawsze\nznęcali się nad nią wujowie, ciotki,\nbabcia ojciec a najbardziej chora na schizofrenię\nmatka. Tego nie ma w serialu, chociaż\nz początku 3 sezon zapowiada się taki klimat.\nScenarzysta wzięła szkielet historii\ni osadziła w nim inne postacie z reala.\nDzięki czemu nie zaserwowano widzom\nNa pewno Adem jest postacią rzeczywistą\nale czy z książki Hayata Dön? Nie wiem.\nMnie się trudno czytało tą powieść, sam proces\nwzbudzenia zaufania pacjenta do lekarza\nbył żmudny i mnie to znudziło.\nPrzestałam czytać i tylko czasami zerkałam.\nPrzyznaję, wolę takie podejście scenarzystki\nniż opieranie się całkowicie na książce.\nCo prawda historia rzeczywistej Ali ma\nma dobre zakończenie.\n3 sezon IG odbił od tego kierunku.\nChociaż w niektórych scenach\nstraszyli wejściem do narracji książkowej.\nTeraz co do Akifa, nie pamiętam,\nktóre to było jego drugie wejście\ndo szafy. Czy to w dworze Boranów?\nNie wiem, który to bolum.\nPo wpisaniu w google wyskakują\nİstanbullu Gelin 28. Bölüm - Akif'in Zor Anları\nİstanbullu Gelin 29. Bölüm - Beklenmedik İtiraf\nWysłany: 22:39:23 24-08-20 Temat postu:\n(...) Wygląda mi na nową latinotelkę\nTradycyjne latynoskie imię Mustafa chacha\nPowinnam, ale chyba nie pisałaś, że zawieszasz paczanko w tv jednocześnie włączając nagrywanko, no albo pisałaś dawno temu i mi się zapomniało Chyba myślałam, że porzuciłaś całkowicie Narzeczoną, bo Cię tam denerwowało zbyt dużo rzeczy hehehe\nbiorąc pod uwagę, że Osman jest bardzo wyobcowany, wrażliwy i delikatny, pewnie czeka go jakieś załamanie nerwowe. (...) Już samo nieradzenie sobie z emocjami (wahania nastroju są typowe dla introwertyków) kwalifikuje się pod konsultacje ze specjalistą (...) Poza tym nie wykluczam u Osmana stanów depresyjnych, bo takie uciekanie od świata może mieć takie właśnie podłoże.\nCo do załamania nerwowego u Osmana - z pewną sprawą poradził sobie nadzwyczaj dobrze, chociaż może nie tak od razu i nie w 5 minut, ale generalnie wyszedł z tego nie aż tak poobijany jakby można zakładać. Co do związku depresji z introwertyzmem i uciekaniem od świata zewnętrznego - podejrzewam, że masz jakąś teoretyczną wiedzę na ten temat, jakieś statystyki albo cuś, ale chyba nie będzie to odkrywcze jeśli napiszę, że KAŻDY może zapaść na depresję, i znane są powszechnie przypadki tzw. wesołków, ludzi towarzyskich, ekstrawertyków uwielbiających niebezpieczne wyzwania, którzy również zapadają na tę chorobę. Tak więc ja bym Osmana nie podejrzewała o stany depresyjne, raczej jest to dla mnie przykład osoby nieco melancholijnej, popadającej często w stany zamyślenia, spędzającej dużo czasu ze samym sobą, bo po prostu tak jest "neurologicznie" skonstruowany i nic z tym nie zrobi\n(...) żeby w rodzinie Boranów jedne mógł byś introwertykiem, niektórzy musza być szakalami.\nI na tym polega piękno różnorodności charakterów w rodzinie A Esma akceptuje Osmana takim jaki jest i to też jest piękne, bo jako jego rodzicielka nie dołuje go krytyką, która tak wrażliwego człowieka łatwo by załamała. Zaś braćmi na literkę F trzeba często potrząsać, żeby z siebie cuś sensownego wykrzesali W przeciwnym razie same kłopoty\n(...)no dla mnie mogłaby związać się z Canem (...)\nUważam, ze oboje pasują do siebie i to nie tylko wizualnie. Ona perfekcjonistka, on stuprocentowy luzaczek Ależ by się uzupełniali.\nCo do wizualnego spasowania to akurat mam odwrotnie - Can do Sur (te hipisowskie ciuchy i taka pewna nonszalancja, ogólnie: luz), a Begum do Faruka (styl biurowy, klasyczny plus sztywny chód, maniery a la Francja-elegancja). Co do charakterów - Bagum potrzeba było takiej odskoczni od Boranowej sztywności i zachowawczości, fasadowości, dobrze że odpoczęła se babeczka\nI jeszcze jak uskutecznia te swoje przemówienia Jakby wszystkie rozumy pozjadała, jakby miała doświadczenie na każdym polu i wiedziała najlepiej ze wszystkich co o jest dobre, a co złe... co wypada, a co nie wypada... i kto ma rację, a kto nie.\nTeraz niedawno podczas scysji rodzinnej Esma, a potem Faruk, zarzucili Sur upartość, a ona na to, że to nie upór tylko jej własna decyzja. No i git, tylko że te decyzje są czasami po prostu niemądre, niedojrzałe. Bu kadar.\ndla niej najważniejsza jest dalej prawda i tylko prawda.\nOj, z tą "prawdą" to mi się zawsze przypomina cytat z księdza Tischnera bodajże i jakoś tak jest ta myśl podobna do tej o posiadaniu swojej racji. Dla płaskoziemców prawdą, w którą wierzą jest to, że Ziemia ma kształt dysku, a dla antyszczepionkowców prawdą jest szkodliwość waksynacji Dlatego mnie tez czasami denerwuje uporczywe szukanie "prawdy" - dla każdego ona może być inna, choć logiką podpowiada, że to niemożliwe, bo powinna być jedna i niezmienna, co nie?\nFaruk jej wszystko wytłumaczył, że nie mógł ryzykować itd, a ona na to "w porządku, ale obiecaj, że już nigdy, przenigdy bez względu co by się nie działo, niczego przede mną nie ukryjesz".\nA to Ci dopiero figlarka z tej Sur Kto z Mieciem wojuje, ten od Miecia ginie Zobaczysz już niedługo lucy\nVay, vay, vay... lucy nie spodziewałam się przeczytać tyle komplementów od Ciebie na temat tego serialu\nSezon1 vs Sezon2 vs Seon3 ? :\nNie potrafię ocenić, ale miałam obawy , że 3 sezonem będę po prostu znużona, bo cóż można jeszcze wymyślić w obrębie jednego klanu, a tu proszę - jest zabawa\nWysłany: 14:16:50 25-08-20 Temat postu:\nDziękuję Kasjopeja za wyczerpująca odpowiedź. Myślałam, że ktoś rozkminił zależność pomiędzy naszym serialem, a obiema książkami, na podstawie których powstał. W odniesieniu do DEK natknęłam się na tego typu analizę, więc myślałam, że przy IG tez była.\nOMG. Aż mnie ciarki obeszły.\nWygląda jednak na to, że schemat rodziny Boranów został jakby zaczerpnięty z historii Yaz.\nSkoro serial jest od początku inspirowany tą książką to pewnie Adem jest jednym z autentycznych pacjentów. Tak samo jak Dilara - ofiara przemocy małżeńskiej.\nMyślę, że na tym się jednak nie kończy katalog postaci z kartoteki Gulseren i przypuszczalnie bracia Faruka to cd tej kartoteki, z tym, że postacie są przedstawione w łagodniejszym ujęciu.\nEsma najpewniej też jest odwzorowaniem teściowej piosenkarki?\nTeraz co do Akifa (...)\nDzięki, muszę się temu przyjrzeć.\nPowinnam, ale chyba nie pisałaś, że zawieszasz paczanko w tv jednocześnie włączając nagrywanko, no albo pisałaś dawno temu i mi się zapomniało\nNie pisałam, bo nie zawiesiłam. Po prostu brakło w pewnym momencie czasu i musiałam odłożyć serial na półkę. I seriali nie nagrywam. Ten oglądam dzięki uprzejmości jednej z grup.\nChyba myślałam, że porzuciłaś całkowicie Narzeczoną, bo Cię tam denerwowało zbyt dużo rzeczy hehehe\nCzy Ty mnie Blackie z kimś nie pomyliłaś? Naprawdę niczego takiego nie było. Może jakiś przykład?\nchyba nie będzie to odkrywcze jeśli napiszę, że KAŻDY może zapaść na depresję\nStatystyki i badania wskazują, że depresja to choroba cywilizacyjna XXI w.\nTak więc ja bym Osmana nie podejrzewała o stany depresyjne, raczej jest to dla mnie przykład osoby nieco melancholijnej, popadającej często w stany zamyślenia, spędzającej dużo czasu ze samym sobą, bo po prostu tak jest "neurologicznie" skonstruowany i nic z tym nie zrobi\nWidzę, że Osman to Twój ulubieniec, Blackie\nZaś braćmi na literkę F trzeba często potrząsać, żeby z siebie cuś sensownego wykrzesali W przeciwnym razie same kłopoty\nCóż, jestem daleko za Tobą, więc pewnie jeszcze wielu akcji nie widziałam. No na tą chwilę najlepszy obraz wg mnie zbudował Faruk. Do tego stopnia, że nie umiem mu niczego zarzucić. Tym bardziej biorąc pod uwagę pod jaką żyje presją. Chłop na schwał. I odpowiedzialny i obowiązkowy i sprawiedliwy i życzliwy i uczciwy i zaradny i wspaniałomyślny i kochający. Wymieniłam najważniejsze cechy.\nCo do wizualnego spasowania to akurat mam odwrotnie - Can do Sur (te hipisowskie ciuchy i taka pewna nonszalancja, ogólnie: luz), a Begum do Faruka (styl biurowy, klasyczny plus sztywny chód, maniery a la Francja-elegancja).\nW sumie to nie chodziło mi o stylizację, tylko o urodę i aparycję. Can jest bardzo przystojny i mimo kolczyka w uchu, czy słuchawek na szyi ma w sobie wiele klasy. Gdyby go tak ubrać w gangol i postawić obok wytwornej Begum... ujrzelibyśmy bardzo ładną i "elegancką" parę No Sureya pomimo, że nadal stroni od fryzjera, wygląda o niebo lepiej, niż w pierwszym sezonie... Całe szczęście, że nie nosi już tych powyciąganych swetrów i a la'flanelowych koszul\nCo do charakterów - Bagum potrzeba było takiej odskoczni od Boranowej sztywności i zachowawczości, fasadowości, dobrze że odpoczęła se babeczka\nMimo wszystko Begum sama jest dość sztywna i zachowawcza. I pod tym względem pewnie pasowałaby do Faruka, który przecież też jest niezwykle ułożony i ma nienaganne maniery. Ale co z uczuciami? Faruka jak widać zainspirowało w kobiecie "coś" innego, "coś" bardziej prostego i pospolitego... swego rodzaju prostolinijność? otwartość? bezpośredniość? Czy Begum czeka podobna "metamorfoza" potrzeb... w sensie, że także zauroczy ją "coś", czego dotąd raczej nie znała? Bo czasu na odpoczynek od Farukowej etykiety chyba jej w życiu nie brakowało (??) W końcu 10 lat z dala od niego to kawał czasu.\nJa bym jej wyskoków nie nazwała decyzjami tylko totalnym brakiem wyobraźni zakrawającym, albo nawet przechodzącym w głupotę. Spędziła 2 miesiące żyjąc na własny rachunek i ani trochę nie dojrzała. Aż boję się myśleć co by było, gdyby Ipek nie spadła ze schodów.\nTaka Dilara dojrzała dla przykładu w jednym momencie.\nDlatego mnie tez czasami denerwuje uporczywe szukanie "prawdy" - dla każdego ona może być inna, choć logiką podpowiada, że to niemożliwe, bo powinna być jedna i niezmienna, co nie?\nKażdy ma swoją teorię na temat "prawdy". Niektórzy wypowiadają się o niej w sposób bardzo górnolotny, czy idealistyczny. No dla mnie nawet "ona" ma swoje granice i dobrze jeśli się potrafi je dostrzec/ wytyczyć. Dla mnie prawda, która sieje zniszczenie jest zła\nŚwięte słowa. I naprawdę nie czuję się zaskoczona No skoro będzie to już niedługo to muszę się szybko jakoś dozbroić, żeby to udźwignąć, ale się nie przerwać\nAle dlaczego? Gdybyś więcej czytała forum (wiem, wiem to nie jest niczyj obowiązek ) to byś wiedziała co myślę o serialach, które wychodzą w oparciu o historie prawdziwe, a tym bardziej spod piór znawców ludzkiej duszy/ ludzkiego umysłu. Scenariusze powstające pod batutą tej tureckiej pisarki psychiatry (ona jest już w Turcji sławna) to dla mnie niebo w gębie (siostrzany pod tym względem serial turecki też oglądam, ten z Demet Ozdemir i Ibem). Bardzo się one różnią od większości pozostałych, gdzie twórcy nierzadko drwią sobie z inteligencji widza i serwują mu wręcz postacie nie z tej ziemi (w dodatku na maksa przerysowane) i absurdy zakrawające o kosmos, gdzie seriale przecież nie są z gatunku sajens fikszyn. Ja absurdy na taką miarę kupuję jedynie w bajkowej telenoweli. No tutaj jest rzeczywistość ubrana w ciekawe wątki, gdzie podczas każdego seansu można karmić się na różne sposoby.\nOo 👀 A ja się ciągle tak bardzo boję tasiemcowatości (z akcentem na ostatnią trzecią część) IG.\nOstatnio zmieniony przez lucy dnia 15:09:34 25-08-20, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 15:51:42 25-08-20 Temat postu:\nWysłany: 18:40:17 25-08-20 Temat postu:\nI seriali nie nagrywam.\nMyślałam, że nagrywasz, bo polecałaś mi taki telewizor\nPrzykład Sur - okrutnie na protkę pomstowałaś, ja też za nią nie przepadam, ale Twoja niechęć była w paru postach bardzo wyraziście wyartykułowana hihi\nWidzę, że Osman to Twój ulubieniec\nZ młodych męskich bohaterów tak Baaaaardzo mi się podobała postać Cana No i jeszcze Garip to jest ekstra gość\nNo na tą chwilę najlepszy obraz wg mnie zbudował Faruk. Do tego stopnia, że nie umiem mu niczego zarzucić. (...) Chłop na schwał. I odpowiedzialny i obowiązkowy i sprawiedliwy i życzliwy i uczciwy i zaradny i wspaniałomyślny i kochający. Wymieniłam najważniejsze cechy.\nKruci (jak to mówi Kasjo ) - to ja chyba ślepa jestem Ideał faceta, i mnie to umknęło...??\nCan jest bardzo przystojny\nAch te zapuchnięte oczka\nNo Sureya pomimo, że nadal stroni od fryzjera, wygląda o niebo lepiej, niż w pierwszym sezonie... Całe szczęście, że nie nosi już tych powyciąganych swetrów i a la'flanelowych koszul\nA weź... Cały drugi sezon mnie wnerwiała ta jej grzywka wpadająca do oczu i zasłaniająca piękne brwi... Co do ubioru - na początku 3 sezonu rodzina Sur pojedzie w pewne miejsce, gdzie Sur będzie w swoim żywiole jeśli chodzi o zakładanie na siebie wszelkiego rodzaju workowateniewiadomoco\nMimo wszystko Begum sama jest dość sztywna i zachowawcza. I pod tym względem pewnie pasowałaby do Faruka, który przecież też jest niezwykle ułożony i ma nienaganne maniery.\nWłaśnie o tym pisałam poprzednio - Sur do Cana, Bagum do Faruka. I gitarra\nFaruka jak widać zainspirowało w kobiecie "coś" innego, "coś" bardziej prostego i pospolitego... swego rodzaju prostolinijność? otwartość? bezpośredniość? Czy Begum czeka podobna "metamorfoza" potrzeb... w sensie, że także zauroczy ją "coś", czego dotąd raczej nie znała? Bo czasu na odpoczynek od Farukowej etykiety chyba jej w życiu nie brakowało (??) W końcu 10 lat z dala od niego to kawał czasu.\nZ pewnością uderzyło ją po powrocie to, że mimo upływu dekady u Boranów nic się w kwestii "tradycji" nie zmieniło i musiała się sporo namęczyć, żeby z powrotem wejść w tą konwencję - dlatego napisałam, że przy Canie miała szansę sobie od tego dychnąć, spuścić powietrze z balonika, ot co.\nSpędziła 2 miesiące żyjąc na własny rachunek i ani trochę nie dojrzała.\nAni byś lucy nie zgadła, co jeszcze wymyślono dalej w kwestii tego wątku Brawo scenarzyści!\nAle dlaczego? Gdybyś więcej czytała forum (wiem, wiem to nie jest niczyj obowiązek ) to byś wiedziała co myślę o serialach, które wychodzą w oparciu o historie prawdziwe,\nZnam Twoje różne opinie o różnych serialach i wiem, że potrafisz być bardzo krytyczna tam, gdzie np. ja jestem w stanie przymknąć oko na pewne niedorzeczności w imię ogólnego dobrego wrażenia Dlatego jestem zaskoczona, że akurat tutaj taki pozytyw z Twojej strony, mimo kilku wypunktowanych przez Ciebie uwag co do fabuły i postaci.\no 👀 A ja się ciągle tak bardzo boję tasiemcowatości (z akcentem na ostatnią trzecią część) IG.\nNie ma obaw "Będzie pan zadowolooooony!"\nA dlaczego akurat do tych kadrów?\nWysłany: 20:46:34 25-08-20 Temat postu:\nSzkoda tylko, że tyle z tym roboty. W sensie nie obraziłabym się, gdyby cytat można było utworzyć poprzez zaznaczenie fragmentu tekstu myszką i wybranie prawoklikiem z listy rozwijanej, która w tym momencie się pojawi, polecenia "cytuj" 😁🥰\nE tam, bez przesady, aż tak okrutnie nie jest. Chociaż w sezonie 1 dawała mi bardziej popalić. Musiałam się trochę "powyżywać" na niej, bo IG byłoby jeszcze lepsze, gdyby postać protki była lepiej wykreowana. Wg mnie nie jest, bowiem protka nie ma prawa irytować.\nZgadzam się, też ich lubię. Tak jak i Osmana, choć wg mnie tamci mają więcej do zaoferowania widzowi, niż on.\nWięc polemizuj, bo jestem ciekawa co Ci się w Faruku nie podoba.\nI tak dobrze, że nie nosi trepów i szerokich sukien do kostek, bo bym chyba nie dała rady. Co do włosów to już wolę grzywkę, niż fryzurę na Janis Joplin.\nCiekawe jak się tej piosenkarce z Turcji oglądało niby siebie\n(...) jestem zaskoczona, że akurat tutaj taki pozytyw z Twojej strony, mimo kilku wypunktowanych przez Ciebie uwag co do fabuły i postaci.\nMyślę, że każdy serial ma momenty kiedy widz by je inaczej widział (ogólnie rzecz ujmując), jednak tutaj takowych naprawdę jest niewiele patrząc całościowo. Chwilami by się chciało, aby Ipuśka się nie obijała, albo żeby najmłodszy Boran uwił wreszcie jakiś wątek, bo u niego ciągle niewiele się dzieje, czy nawet Osman zabłysnął jakimś niestandardowym zachowaniem, bo ciągle się kreuje na ideał... jednak patrząc ogólnie jest się tu na czym skupić, bo akcja jest naprawdę ciekawa. Osobiście wolę oglądać normalność, niż się irytować rozkrzyczaną i roztrzepaną do granic możliwości protką, nad którą znęca się połowa postaci i trzy czwarte scenariusza.\nBo jo się na tym nie znom. Nie umia.\nCo do zdjęć to takie mi akurat wpadły w rączki. No jeśli są złe to oczywiście nie wzgardzę memikami na innych 🙌\nW podzięce daję 🌈\nJak się kiedyś nauczę to też będę wrzucać\nZapomniałaby napisać o Bade. Chwilami się zastanawiam, czy ona się nie zakochała w Sureyi\nWysłany: 22:34:05 25-08-20 Temat postu:\nWydaje mi się, że to było albo na privie przy okazji rozkminek o nowym laptopie, albo w KG Ale marka nie padła na pewno, tego jestem pewna\nChacha Od 1 sezonu mi nie spasił, chociaż na dłuższą metę denerwuje mnie o wiele mniej niż Sur. Napiszę o nim kiedy indziej, jak odnajdę moje wpisy o nim\nCo do włosów to już wolę grzywkę, niż fryzurę na Janis Joplin.\nCzyli taka firanka tak zwana? Ostatnio ma piękne włosy w 3 sezonie, wreszcie mi sie podobają\nBył artykuł po polsku kiedyś w necie o tym, że bardzo jej się podoba serial i ukazana w nim historia jej związku. Kasjo pewnie ma pod ręką takie linki\nChwilami by się chciało, aby Ipuśka się nie obijała,\nalbo żeby najmłodszy Boran uwił wreszcie jakiś wątek,\nj.w. (BTW: na jakim etapie Twojego oglądanka jest wątek Murata..?)\nczy nawet Osman zabłysnął jakimś niestandardowym zachowaniem, bo ciągle się kreuje na ideał...\nNie wierza Myślołach, że lucy umia szytko\nJa sie nauczyłam na stronce speechless, polecam!\nMam memy z Akifem w szafie, ale wrzucałam już je dwa razy, więc nie chcę mieszać w temacie serialu i mogę wrzucić Ci na priva, jeśli chcesz of kors\nTo żeś wymyśliła chacha No ale wiem co masz na myśli - nie ma nic złego w posiadaniu własnej mentorki, ale o przesadę jak widać łatwo\nOstatnio zmieniony przez Blackie dnia 22:36:57 25-08-20, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 12:53:12 26-08-20 Temat postu:\nAle co konkretnie? Pisałam Ci, żebyś sobie kupiła nowy telewizor? 👀\nTo czekam, tym bardziej, że zapomniałam jeszcze dodać, że jeszcze jest charyzmatycznym biznesmenem. Choć patrząc przez pryzmat Esmy, może by trochę spokorniała, gdyby nie on zarządzał firmą. Mam nerwa na tą babę i chętnie bym z niej upuściła trochę powietrza. Co do Faruka to szkoda, że musiał aż tak osiwieć przez Sureyę, bo go wolałam we wcześniejszych włosach. Że też nie zrobią mu chociaż ciemniejszych pasemek\nOstatnio się pobił i to pod nosem Adema, że ten go w rezultacie wyciągał z opresji (ciekawe czy to było szczere z jego strony, czy ma zamiar coś na tym ugrać...) ze znajomym Bade, który odprowadzał na dworzec swoją siostrę. A kilka dni wcześniej Murat eksplodował podczas sławnej kolacyjki Sureyi zorganizowanej na cześć Dilary i Adema. Było nawet bez obrusa, co się bardzo spodobało Bade lub Gulistan (już nie pamiętam której dokładnie, przy okazji z tych dwóch wole tą drugą).\nW sumie wiem jak się je robi, ale nie mam weny twórczej.\nJasne, że chcę. Może mnie nawet natchną.\nZapomniałabym napisać o Bade. Chwilami się zastanawiam, czy ona się nie zakochała w Sureyi\njw. I prawdą jest, że co za dużo to nie zdrowo.\nMam kolejne pytanko. Czy to prześliczne niemowlę na miejscu córeczki Ipek to w rzeczywistości synek Ozcana? Bo z tego co kojarzę urodził mu się w czasach IG.\nPrzypuszczam, że przede mną romans Fikreta z sekretarką. Nie znam żadnych spoilerów, ale na taki obrót sprawy wygląda mi jego wątek biurowy z uskuteczniającą nieustanne podchody Esrą. Wiem, że ta aktorka to jego prawdziwa żona (kiedyś czytałam, że Salih załatwił jej pracę w IG), niestety jest mega słaba aktorsko. Chemia między postaciami powinna aż kipieć, a tu jest zero impaktu. Nie rozumiem, bo w takiej roli powinna być aktorka z seksapilem, a nie aseksulane drewno.\nWątek depresji Ipek jest świetnie napisany i absolutnie mi nie przeszkadza, że scenariusz mu poświęca tyle odcinków. Problem jest bardzo nietypowy i na jego płaszczyźnie widać pozostałe postacie w nowych odsłonach. No cioteczkę Sureyi to bym złoiła za te prostackie i prymitywne teksty. Ależ mi ta postać gra na nerwach. W dodatku ostatnio zajmuje połowę fabuły, gdzie jej karykaturalny wątek miłosny z Akifem uważam za marny. Szafowe epizody były dobre, ale na tym powinno stanąć. A nie pokazywać jak Akif ubiera garnitur na pidżamę. Co to miało być?\nGdybym ja była scenarzystką to Akif miałby na podłodze (na blacie brak miejsca) zamiast listwy zasilającej otwartego laptopa (z przepisem kulinarnym na ekranie)\nOsman ma rację, że "się przecież nie spotyka z panem Garipem", ale czy tu się nie robi trochę z igły widły? Po pewnej scenie, w którą się wdarły retrospekcje z przeszłości tj. z odcinka chyba pierwszego kiedy poznał Sureyę, która podała mu respirator... wynika, że to jednak nie jest miłość (ta do Burcu) na miarę tej, którą poczuł wówczas do Sur. Zresztą bez tej sytuacji też zauważyłam, że nie ma w nim aż tyle entuzjazmu ile by się chciało widzieć u zakochanego i to na tym etapie znajomości kiedy w brzuchu najwięcej motyli. Chyba bardziej zaaferowana jest córka Garipa, czego też kompletnie nie czuję. Poza przerysowaniem postaci drażni mnie jej sposób modulowania głosu oraz maniera wypowiadania słów przez nos. Ciekawe jak ten wątek dalej się potoczy, no motyw respiratora wydaje się tu jakby symboliczny... i decyduje o tym, kto się w kim zakocha Najpierw Sur pomogła Osmanowi, a potem Osman - Burcu.\nNa strzał Sureyi w kolano nie trzeba było długo czekać. Ledwo wypowiedziała do Faruka swoje sławne słowa "nigdy mnie w niczym nie oszukuj" i już wpadła jak śliwka w kompot kłamiąc go niczym w żywe oczy podczas rozmowy telefonicznej, że jest cały dzień w pracy, a była u lekarza. I Faruk kiedy ją nakrył na gorącym uczynku nie zrobił jej karczemnej awantury na całą Bursę jak to ona ma w zwyczaju w analogicznych sytuacjach.\nNo Faruk się jednak nie powstrzymał i zerknął za okno po wyjściu Begum na randkę. Notabene miała chyba po raz pierwszy niewyprostowane włosy 👀\nA co do Reyyan to w innym serialu bym powiedziała o niej "szkoda, że się nie zabiła podczas upadku z tych schodów. Uwolniłaby od siebie i postacie i fabułę". No tutaj uważam ją za obligatoryjną, pomimo, że ten upadek chyba wcale nie był przypadkowy.\nI muszę przyznać, że salon Dilary to cud, miód i orzeszki. Aczkolwiek ta wszędobylska w nim biel mocno kontrastuje z mrokiem postaci Adema. Chwilami mam wrażenie, że Dilara ma niemałą wiedzę "psychiatryczną".\nGaripa zwalniam z bycia dżentelmenem w stosunku do Esmy. Ktoś powinien ją wreszcie utemperować, bo babsztyl jest tak rozbestwiony, że słów brak. Na jej krzywe miny naprawdę trudno mi patrzeć.\nI na koniec zagadka:\nCo to jest "jejejejeje jejejejeje jejejejeje..." ?\nOstatnio zmieniony przez lucy dnia 13:49:31 26-08-20, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 13:52:47 26-08-20 Temat postu:\nadem jak sie rzucił na Gumes...to on tak umie?spontanicznie cos zrobic?wow.\nciekawe ktos ie przyznal do zabicia halima...?\nIpek jaka radosna moze ona nie jest taka głupia?z tym pomyslem na biznes wyskoczyla jak filip z konopii...\nładna aktorka grajacamloda esme,juz ja obczailam to jakas rodzina z hazal kaya bo nazwisko takie same ?\nWysłany: 17:53:00 26-08-20 Temat postu:\nlucy pisałaś o cytowaniu, że uciążliwe - a co Ty na to, że Blackie często ciachanka robi na fonie??\nPisałam Ci, żebyś sobie kupiła nowy telewizor? 👀\nJak znajdę, to Ci napiszę A jak nie znajdę, to może fucktycznie cuś mi się pozajączkowało chachacha\nTo czekam, tym bardziej, że zapomniałam jeszcze dodać, że jeszcze jest charyzmatycznym biznesmenem.(...) szkoda, że musiał aż tak osiwieć przez Sureyę, bo go wolałam we wcześniejszych włosach. Że też nie zrobią mu chociaż ciemniejszych pasemek\nCiemniejsze to ma ale brwi Po początkowym szoku na widok osiwiałego Faruka wolę go właśnie takiego niż jak puszczają wstawki-przypominajki z 1 sezonu, gdy miał ciemne - ufarbowali go wtedy na bank\nMurat eksplodował podczas sławnej kolacyjki Sureyi zorganizowanej na cześć Dilary i Adema.\nPoszukam w okolicach weekendu, bo na razie mam urwanie głowy w tygodniu ze wszystkim dookoła A memową wersję alternatywną pierwszego boluma 2 sezonu widziałaś na Forum? "\nPrzypuszczam, że przede mną romans Fikreta z sekretarką. (...) takiej roli powinna być aktorka z seksapilem, a nie aseksulane drewno.\nA może to nie będzie romans seksualny, tylko platoniczny?\nPo pewnej scenie, w którą się wdarły retrospekcje z przeszłości tj. z odcinka chyba pierwszego kiedy poznał Sureyę, która podała mu respirator... wynika, że to jednak nie jest miłość (ta do Burcu) na miarę tej, którą poczuł wówczas do Sur. Zresztą bez tej sytuacji też zauważyłam, że nie ma w nim aż tyle entuzjazmu ile by się chciało widzieć u zakochanego i to na tym etapie znajomości kiedy w brzuchu najwięcej motyli. Chyba bardziej zaaferowana jest córka Garipa, (...) Ciekawe jak ten wątek dalej się potoczy, no motyw respiratora wydaje się tu jakby symboliczny... i decyduje o tym, kto się w kim zakocha Najpierw Sur pomogła Osmanowi, a potem Osman - Burcu.\nCiepło, lucy, cieplej, cieplej, ...! (BTW: to był chyba za każdym razem inhalator, a nie respirator )\nOdkąd Begum zadaje się z Canem to wypluła sztywny kij i od razu włosy same jej się pofalowały chachacha\nA co do Reyyan to w innym serialu bym powiedziała o niej "szkoda, że się nie zabiła podczas upadku z tych schodów. (...) ten upadek chyba wcale nie był przypadkowy.\nA pokazali WOGLE ten jej upadek??\nUwielbiam Esmę i jej "krzywe" miny\nBardzo zagadkowa ta zagadka, bo bilmiyorum\nKomentarze do bieżących odcinków na Zoomie\nZauważ, że spod czarnego swetra wystawał u góry BIAŁY kołnierzyk - to chyba pierwszy raz kiedy Adem ubrał cuś w innym kolorze niż czarny chacha To też musiał być spontan\nDla mnie jest ciekawe, czy ten fakt jest istotny dla dalszej fabuły\nKasjopejuś już od 1 sezonu pisała tutaj w temacie, że Ipusia jest bardzo inteligentna - w sumie jak się tak knuje intrygi to jakiś tam móżdżek jest potrzebny hihi Ale dopiero w 3 sezonie się wykazała, i to już 2 razy chacha Dopiero teraz dostrzegam tą inteligencję\nOstatnio zmieniony przez Blackie dnia 22:06:10 26-08-20, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 14:57:19 28-08-20 Temat postu:\nMasz racje co do Adema,nawet byłam ciekawa tej bluzki spod sweterka...\nNo Ipusia jeszcze wszystkich zadziwi,zobaczycie,a jak wczoraj mnie zatkało gdy z fikretem rozmawiała i cholera miała racje...\nbiedna Esma taki cios od synóww,ona naprawde nie zasluzyla na to by jej nie ufali,i jeszcze garip tak ja potraktował...\nCioteczka najlepsza jak zawsze!\nWysłany: 21:05:07 28-08-20 Temat postu:\nAkurat wg mnie to w rozmowie z Fikretem koncertowo wykręciła kota ogonem i zrobiła z siebie ofiarę tego wydarzenia, nosz.. trzymajta mnie!\nSynowie przecież jej nic złego nie zrobili To wszystko przez żmije Ipuśke A Twaróg jak ta ostatnia d.pa wołowa przez dwa odcinki nie potrafi wydusić z siebie, że to jej sprawka!\nCioteczka Senem to mistrzyni gaf towarzyskich - papla bez zastanowienia, można by wręcz powiedzieć, że czasami pie... jak potłuczona\nWysłany: 15:49:30 29-08-20 Temat postu:\nHaha no może troche też zrobiła z siebie ofiare no ale,miala tez troche racji...\njak to nie?zwatpili w nia to chyba najgorsze co moze spotkać matke.\nRacja,ja czasem nie wiem,skad ona takie pierdoły wymysla czyżby Senem i Gunes sie znały w burdelu?


Lądowe przejście graniczne pomiędzy Indiami a Birmą. Pierwsze wrażenia i informacje praktyczne | Własną Drogą Lądowe przejście graniczne pomiędzy Indiami a Birmą. Pierwsze wrażenia i informacje praktyczne | Własną Drogą\nStrona główna » Birma » Lądowe przejście graniczne pomiędzy Indiami a Birmą. Pierwsze wrażenia i informacje praktyczne\n18 listopada 2016 8 grudnia 2016 Ania Birma\nBudzę się wczesnym rankiem, nie mogąc już zmrużyć oka. Odplątuję się z wiszącej nad moim łóżkiem moskitiery i zabieram za wybudzanie Szymona, co ostatnimi czasy staje się coraz trudniejsze. Zza okna hostelowego słychać już pierwsze odgłosy ulicy. Czuję radość i zdenerwowanie jednocześnie. Przed nami nowy kraj. Kraj, który od wielu miesięcy chodzi mi po głowie, ciekawi, kusi i jednocześnie wywołuje obawę, czy aby nie jadę tam za późno. Co zastanę na miejscu? Czy wszystko o czym mówią napotkani turyści i co wyszukuję w Internecie jest prawdą? Ogrom pytań, na których odpowiedź czeka na mnie po drugiej stronie starego, stalowego mostu, na samym końcu miasteczka.\nJemy ostatnie samosa i pędzimy na granicę, nie mając pojęcia co nas tam czeka, wszak granica ta otwarta jest dla ruchu turystycznego od niespełna kilku miesięcy! Gdy docieramy na miejsce, zatrzymani zostajemy przez pograniczników, którzy to wysyłają nas do biura imigracyjnego. Czyli zawrócić musimy jakiś kilometr. Tam z kolei dostajemy informację, że biuro czynne jest dopiero od 11:00, a ja postawiłam nas na nogi już o 6 rano! O zgrozo, tyle czekania, a to dopiero strona indyjska. Chyba mamy szczęście, albo tak żałośnie wyglądamy, bo jeden z pracowników zgadza się przyjąć nas szybciej. Wypisujemy odpowiednie papierki, krótka rozmowa i pieczątka opuszczenia kraju ląduje w naszych paszportach. Następnie miły pan prowadzi nas na drugą stronę ulicy, do prywatnego domu i prosi abyśmy chwilę poczekali. Za 5 minut wołają nas do środka, a tam wita nas w domowym stroju, lekko jeszcze zaspany oficer imigracyjny, który dzięki swojej uprzejmości również zgadza się przyjąć nas wcześniej. Luźna rozmowa, pytania o przewożone przez nas bagaże, a także o nasze zdanie na temat jego kraju, następnie ponowne zaproszenie i odprawa celna przeprowadzona. Przy okazji dowiadujemy się też, że jesteśmy pierwszymi Polakami przekraczającymi tę granicę. Uścisk dłoni i ruszamy na stronę birmańską.\nPrzeboje na granicy\nAby móc przejechać przez przejście lądowe Moreh – Tamu musimy posiadać specjalne pozwolenie. Aplikowaliśmy o nie już w Katmandu, w tym samym czasie, kiedy to wyrabiane były nasze wizy. O ile z wizami jakoś nam się udało, o tyle z pozwoleniem już tak łatwo nie było. Początek całego procesu przebiegał sprawnie, aż do momentu odbioru pozwolenia, które to miało mieć miejsce jakieś dwa tygodnie temu. Nasze pozwolenia wyrabialiśmy w Exotic Myanmar, jednej z kilku firm oferujących te usługi. Aplikuje się online, przelewa fundusze i czeka na e-mail zwrotny z pozwoleniem. Pomimo ciągłych ponagleń firma ta przez ponad miesiąc nie zdołała nam go jednak przesłać. Ostatecznie oznajmili, że będzie ono na nas czekało na granicy. I z taką też nadzieją przekraczamy sławetny most, by zaraz za nim udać się do punktu imigracyjnego po stronie birmańskiej. Niestety nic na nas tam nie czeka. I mimo, że mamy wizy w paszportach, bez owego świstka granicy przekroczyć nie możemy. Dowiadujemy się również, że podobne sytuacje z Exotic Myanmar się już zdarzały i najlepiej się nimi ponownie skontaktować. Tylko jak? Skoro nasza indyjska karta SIM jest już nieaktywna, birmańskiej jeszcze nie posiadamy, a Internetu tu przecież brak. W tym momencie potwierdza się to, co już wiedziałam wcześniej. Mieszkańcy Birmy są niesamowicie mili i pomocni. Otóż, jeden z pograniczników sam z własnej woli, dzwoni do firmy i po chwili oznajmia, że ktoś powinien się pojawić i mieć dla nas jakieś informacje. Po niecałej godzinie podjeżdża motorem młody chłopaczek. Włosy rozczochrane, zęby czerwone od żucia betelu, a na nogach zamiast spodni tradycyjna spódnica zwana longyi. Jąkającym głosem i łamanym angielskim oznajmia, że jest pośrednikiem Exotic Myanmar, a nasze pozwolenia będą dziś po godzinie 15:00. Jako, że jest przed 9:00, oznacza to, że czeka nas kolejne 6 godzin czekania! Pytamy chłopaka, czy jest możliwość szybszej procedury, wszak opóźnienie jest z ich winy. Dzwoni do siedziby firmy, po czym przekazuje nam słuchawkę. Niestety pani po drugiej stronie, słodkim, choć stanowczym głosem oznajmia, że nic nie może zrobić i jeżeli nie chcemy czekać ona może nam oddać pieniądze. Mówiąc to, wie doskonale, że nie jesteśmy w stanie zrobić nic innego, jak przystać na wszelkie warunki z ich strony, bo przecież do Indii powrotu już nie mamy, jako że wbito nam pieczątkę wyjazdu, a nowej wizy brak. Nie pozostaje nam nic innego, jak usiąść na tyłku i poczekać te osiem godzin. Na szczęście pogranicznicy znowu wykazują zrozumienie i pozwalają nam jechać do miasteczka pod zastaw naszych paszportów.\nZetknięcie z birmańską rzeczywistością\nPierwsze zetknięcie z nową kulturą jest zawsze niesamowicie ciekawe. Wszystkiego trzeba nauczyć się na nowo. Jedzenie, waluta, Internet, zwyczaje, język i wiele innych. Chciałoby się to wszystko już wiedzieć, okiełznać niewiadome, ale do tego trzeba czasu i głębszego wsiąknięcia w kulturę. Na pierwszy ogień idzie bankomat, wszak gotówki u nas brak. Tak, tak, już w pierwszym miasteczku po przekroczeniu granicy jest bankomat! Też nas to lekko zadziwia, ale najważniejsze, że jest. Co prawda prowizja w wysokości 5000 MMK (birmański Kyat) nieco odpycha, ale mogło być gorzej. Nam jednak udaje się zmienić dolary w banku po całkiem dobrym kursie, przez co wyciąganie pieniędzy z bankomatu okazuje się nieopłacalne. Mamy zatem fundusze na kilka kolejnych dni. No to skoro już mamy za co żyć, to trzeba coś teraz zjeść. Nasze żołądki hinduski samosa już dawno zapomniały i domagają się czegoś konkretnego. Tylko co tu zjeść? Wszystko nowe, a nazwy to nieznane krzaczki i kółeczka. Udajemy się do jednej z lokalnych restauracji i zamawiamy to co pani obok. Smakuje całkiem nieźle. Choć do dziś nie wiemy co to było. Mają też w środku budkę z lodami. Szymon zamawia po dwie gałki. Mi za bardzo nie smakują, bo doszukuję się w nich smaku duriana, więc oddaję swoją porcję Szymonowi. Dzięki pomocy lokalnego chłopaka załatwiamy też kartę SIM. Szybciutko, zero rejestracji i kosztuje ona niecałego dolara! Jeszcze tylko doładowanie i Internet śmiga całkiem sprawnie, co mnie cieszy, bo mam znowu możliwość bycia w kontakcie z siostrą, a ona już przekaże informacje o nas reszcie rodzinki. Szymon jakoś w takich sytuacjach nigdy nie podziela mojego entuzjazmu, ale wie, że jest to dla mnie ważne i z bólem serca, a raczej portfela, kupuje w miarę możliwości w każdym z kolejnych krajów nową kartę SIM. Swoją drogą uzbierała się już nam całkiem spora kolekcja.\nOkoło 15:00 pojawiamy się ponownie na granicy. Pozwoleń jeszcze nie ma, co nas wcale nie dziwi. Siadamy w budynku imigracyjnym. Zagadywani co jakiś czas jesteśmy przez głównego oficera żującego betel, który to dziś, jak sam twierdzi, ma zły dzień. Choć moim zdaniem humor i tak mu dopisuje. W pewnym momencie z wielką rezygnacją stwierdza stanowczo, plując jednocześnie na wszystkich dookoła czerwoną mazią, że dopadła go migrena i będzie musiał pójść odpocząć. Moja pierwsza myśl – nie, tylko nie teraz, bo to oznacza kolejne godziny czekania! Na szczęście w tym momencie pojawia się współpracownik Exotic Myanmar. Chłopak już z daleka krzyczy, że ma nasze pozwolenia! Uff, oddychamy z ulgą. Dalsza procedura przebiega już sprawnie. Po kolejnych 30 minutach opuszczamy biuro imigracyjne i już oficjalnie jesteśmy w Birmie.\nJest po 16:00. Do zachodu słońca mamy jakieś dwie godziny. Do następnej miejscowości w której to oficjalnie możemy się zatrzymać mamy jakieś 130 km! Nie wiem, czy wiecie, ale w Birmie aktualnie obowiązuje prawo, że turyści mogą spać wyłącznie w hotelach specjalnie dla nich przeznaczonych. Oznacza to, że wszelkiego rodzaju rozbijanie namiotu i biwakowanie na dziko, jest surowo zabronione, a od czasu pojawiania się coraz większej liczby turystów-rowerzystów, jest wręcz kontrolowane. O całym tym procesie opowiemy Wam nieco więcej przy innej okazji, bo to całkiem ciekawe kwiatki z tego kontrolowania rowerzystów wychodzą. Wracając jednak do naszej, jakby to łagodnie ująć, mało ciekawej sytuacji. Jest już późno, a my nadal w Tamu i do tego Szymon zaczyna się źle czuć. Kręci mu się w głowie, staje się osłabiony i mówi, że ma gorączkę. Ja już przeczuwam najgorsze, wszak komarów w Indiach od groma. Podejmuję stanowczą decyzję – zostajemy i szukamy hostelu już w Tamu. Ze sporym oporem Szymon w końcu odpuszcza i zgadza się ze mną, co już samo oznacza, że nie jest z nim za dobrze. Trafiamy do motelu Shwe Oakar tuż na początku miejscowości. Ku naszemu zdziwieniu pracownikiem tego hostelu jest nasz czerwono-zębny chłopaczek, współpracownik Exotic Myanmar, z którym to niedawno się pożegnaliśmy. Lokuję Szymona w pokoju, a sama tacham wszystkie nasze sakwy do środka i biegam dookoła niego jako dobra żonka. Do wieczora jego stan się nie poprawia. Wymiotuje, ma gorączkę i dreszcze. W nocy dopada go jeszcze rozwolnienie. Wyciągam z apteczki wszystkie leki, które mogą mu pomóc i modlę się, aby następnego dnia mu się polepszyło, bo w przeciwnym wypadku trzeba będzie udać się do lekarza. Ranek przynosi poprawę, ale nie tak dużą jakbym chciała. Biegunka nadal jest, a Szymon czuje się osłabiony. Na szczęście gorączka spada. Niestety niewielki z niego pożytek jeszcze przez kolejny dzień! Wtedy już wiemy, że na całe szczęście nie jest to żadne zakaźne świństwo, a zwykłe zatrucie pokarmowe. Nasze podejrzenia idą w kierunku lodów z pierwszego dnia naszego pobytu w Tamu. Niby tak długo jesteśmy w drodze. Na początku przecież lodów z budki, czy soków z ulicy nawet nie ruszylibyśmy, jednak z czasem nasza czujność uśpiła się i wygrało łakomstwo, za które trzeba było zapłacić. Uwaga, ostrzegamy! Nigdy nie jedzcie lodów w miejscu, gdzie prąd jest tylko kilka godzin w ciągu dnia, a restauracja nie ma dodatkowego generatora. Kilkukrotne rozmrażanie może się dla Was skończyć podobnie jak u Szymona.\nPoniżej zamieszczamy kilka informacji praktycznych. Jednak już na samym początku chcielibyśmy zaznaczyć, że Birma jest krajem, który aktualnie niesamowicie dynamicznie się rozwija i to co napiszemy teraz, za jakiś czas może okazać się już nieaktualne, więc zalecamy podwójne sprawdzenie. Dane na marzec 2016.\nCo jest wymagane przy przekraczaniu granicy:\n– wiza pozwalająca na pobyt w Birmie\nMy nasze wyrabialiśmy w Katmandu. Kosztowało nas to 20$ za osobę. Płacić mogliśmy tylko dolarami. Dodatkowo urzędnicy pobrali opłatę za pośrednictwo. Koszt jego wyniósł 500 NPR. Tu już nie trzeba było płacić dolarami. Warty zaznaczenia jest fakt, że ambasada jest zlokalizowana na ulicy Nakhkhu Height, Lalitpur G.P.P Box 2437, Kathmandu. Nie pomylcie się więc, gdyż wiele źródeł w Internecie podaje starą lokalizację. Proponujemy też pojawić się w ambasadzie przed godziną 12:00. Dokumentami potrzebnymi do wyrobienia tej wizy są kopia paszportu, kopia wizy nepalskiej, bilet lotniczy(!) pokazującego kiedy i skąd wylatujecie z Birmy. My dokonaliśmy rezerwacji takiego lotu (nie płacąc jeszcze za bilet) i otrzymaliśmy potwierdzenie na naszą skrzynkę pocztową. Wydrukowaliśmy je, po czym rezerwację anulowaliśmy. Zdarza się także, że urzędnicy życzą sobie także potwierdzenia rezerwacji hoteli. Warto więc mieć choćby przygotowane rezerwacje, które później można anulować.\n– pozwolenie MTT na wjazd na teren Birmy\nProcedura wyrobienia owego pozwolenia powinno zająć trzy tygodnie (jak widać w naszym przypadku coś się nie udało). My aplikowaliśmy o nie na pięć tygodni przed wjazdem do Birmy. Komunikacja e-mailowa lekko kulała, ale daliśmy radę i opłaciliśmy pozwolenia kartą. Cena 84$ za osobę. Musieliśmy tylko podać dane z paszportu, skany (zdjęcia) wiz oraz, co ważne, dokładną datę przekroczenia granicy. Otrzymaliśmy początkowo informację, że pozwolenia zostaną do nas wysłane e-mailem. Po kilkukrotnym przypominaniu się poinformowano nas, że permit będzie na 100% czekał na nas na granicy. Skończyło się tak, jak to opisywaliśmy powyżej. Osobiście nie polecamy więc Exotic Myanmar. Do wyboru są jeszcze dwie inne firmy zajmujące się pośrednictwem – 7 diamonds i Myanmar Travel and Tourism.\n– kopia paszportu i wizy birmańskiej\nPrzekraczając granicę warto jest mieć te kopie. Ucieszy to pograniczników, a Wam zaoszczędzi nerwów i czasu na ewentualne szukanie kserokopiarki.\nProcedura przekraczania granicy:\n– pieczątka wyjazdowa z Indii. Otrzymuje się ją w budynku Biura Imigracyjnego, które znajduje się ponad kilometr przed samą granicą (dokładna lokalizacja: N24° 14.833′ E94° 18.197′). Dlatego też nie polecamy Wam od razu pędzić na granicę, bo zostaniecie cofnięci tak jak my. Na miejscu należy wypełnić odpowiedni formularz i poczekać, aż oficer wypełni swoje dokumenty i wstawi pieczątki do paszportów.\n– odprawa celna. Zaraz po drugiej stronie ulicy od budynku Biura Imigracyjnego znajduje się biuro i prywatny dom celników (dokładna lokalizacja: N24° 14.875′ E94° 18.247′). Tam przeprowadzana jest odprawa celna. Krótkie formalne pytania i można ruszać dalej.\n– powrót na granicę i przejście przez most na stronę Birmy.\n– uzyskanie pieczątki wjazdu na teren Birmy po spełnieniu wszystkich formalności, które wyżej opisaliśmy. Dokładna lokalizacja budynku: N24° 14.239′ E94° 18.018′.\nKila faktów o których warto wiedzieć wkraczając do Birmy:\n– Moreh jest miastem granicznym po stronie Indii, a Tamu po stronie Birmy;\n– nocleg w Moreh (Sangai Lodge, GPS: N24° 14.981′ E94° 18.086′, koszt 100RS) jest tańszy niż w Tamu (Shwe Oakar Motel, GPS: N24° 13.033′ E94° 18.198′, koszt 14000MMK);\n– przekraczając granicę z Indii do Birmy tracicie jedną godzinę;\n– przekraczając granicę pamiętajcie, że zarówno wiza indyjska jak i birmańska powinny być już w Waszych paszportach;\n– o pozwolenie MTT na przejazd przez rejon przygraniczny w Birmie należy ubiegać się przynajmniej z miesięcznym wyprzedzeniem (nas kosztowała 84$ za osobę);\n– oficjalnie w niedzielę przejście graniczne jest zamknięte. Jednak jeżeli jesteście uparci i pokażecie, że posiadacie owe pozwolenie na wjazd, które faktycznie ustalone jest na niedzielę, istnieje możliwość przekroczenia granicy. Musicie tylko nieco się nabiegać i poprosić o przysługę;\n– w Tamu jest jeden bankomat ATM (GPS N24° 12.882′ E94° 18.518′). Prowizja za wybranie lokalnej waluty to koszt 5000MMK. Niestety jest on często zamknięty lub nieczynny. Pieniądze można też wyciągnąć w banku zlokalizowanym tuż przy bankomacie, ale prowizja jest równie wysoka. Najlepiej udać się więc do kantoru, który znajduje się w kolejnym banku również w pobliżu owego bankomatu. Tam jest najlepszy kurs. Przynajmniej tak było, gdy my tam byliśmy. Polecamy dolary z nowymi seriami w bardzo dobrym stanie, aczkolwiek nam tego aż tak skrupulatnie nie sprawdzano.\n– nabycie karty SIM jest bardzo proste i szybkie. W tym celu proponujemy wybrać dostawcę Ooredoo. Byliśmy zaskoczeni, że Internet działał sprawnie w mieście, jaki i na terenach wiejskich. W Birmie w ostatnich latach wybudowano nową sieć i trzeba przyznać, że na razie działa ona lepiej niż w większości krajów azjatyckich. Należy tylko pamiętać by odpowiednio ustawić APN (Access Point Name). Bez tych ustawień może być ciężko cokolwiek zdziałać.\n– dowiedzieliśmy się również, że od niedawna konieczne jest posiadanie pozwolenia również na przejazd przez teren przygraniczny Indii. Zmienia się to jednak bardzo dynamicznie, więc najlepiej czytać fora i dowiadywać z oficjalnych źródeł.\nSłynny most łączący Indie z Birmą\nWiejskie klimaty Birmy\nJeden z licznych sloganów o przyjaźni pomiędzy sąsiednimi krajami\nPierwsze wrażenie - równiutki asfalt\nWąski, drewniany most na jednej z głównych dróg prowadzącej do granicy\nW Birmie dominują mosty drewniane\nTradycyjnie zdjęcie na zwrotniku raka\nPierwsze kontakty z lokalnymi\nWiecznie uśmiechnięci Birmańczycy\nPierwszy zachód slońca w Birmie\nBirma Ludzie Rower Wizy\n2 myśli na temat “Lądowe przejście graniczne pomiędzy Indiami a Birmą. Pierwsze wrażenia i informacje praktyczne”\n28 grudnia 2016 o 10:59\nSupr blog:) Zazdroszczę podróży, niesamowite zdjęcia:) Pozdrawiam.\n22 stycznia 2017 o 23:27\nOh, dopiero zobaczyliśmy ten komentarz. Dziękujemy pięknie! Pozdrawiamy ciepło.


Darksiders Genesis: Legion Boltspitter boss - rozdział 3, walka - Darksiders Genesis - poradnik do gry | GRYOnline.pl\nDarksiders Genesis: Legion Boltspitter boss - rozdział 3, walka Darksiders Genesis poradnik, tipy\nNastępna Bossowie i minibossowie Molten Hound Poprzednia Bossowie i minibossowie Slag Demon\nLegion Boltspitter to boss, na którego natrafisz w trzecim rozdziale gry Darksiders Genesis. Aby się do niego dostać musisz przeskoczyć po paru półkach, co będzie wymagało od Ciebie zręczności i stalowych nerwów.\nJako, że Legion Boltspitter to postać strzelająca idealnym bohaterem do tej walki będzie Waśń.\nW trakcie walki przeciwnik przyzywa do siebie wielu sojuszników. Najlepiej będzie jeśli pierw będziesz eliminować słabszych przeciwników, aby nie tracić przez nich życia.\nSpecjalnym atakiem przeciwnika jest wyrzucanie ognistych granatów. W ten sposób może zadać Ci sporo obrażeń.\nAby chronić się przed atakami przeciwnika możesz chować się za filarami i próbować zachodzić go od tyłu. W ten sposób masz większą szansę na zadanie mu sporych obrażeń.\nPo zabiciu bossa możesz kontynuować rozgrywkę fabularną.


» Cyfryzacja na polskich uczelniach – raport :: Forum Akademickie\nŹródło: www pixabay.com\nNie przypominają o zbliżających się terminach egzaminów ani o zmianach w planie zajęć. Nie umożliwiają też dostępu do elektronicznego indeksu. Powinny ulec zmianie – tak o systemach informatycznych na swoich uczelniach wypowiedziało się 2/3 studentów biorących udział w badaniu przeprowadzonym przez Centrum Analiz NZS.\nCzy w szkołach wyższych możliwe jest załatwienie sprawy bez wizyty w dziekanacie? Mogłoby się wydawać, że w dobie rozwoju nowoczesnych technologii, nie powinno to nastręczać zbyt wielu problemów. Podobnie jak proces rekrutacji, wybór przedmiotów, dostęp do aktualnego planu zajęć, ocen i zaliczeń. Czy jednak rzeczywiście tak jest? Eksperci Niezależnego Zrzeszenia Studentów sprawdzili jak faktycznie wygląda poziom cyfryzacji na uczelniach w Polsce. W badaniu wzięło udział 529 osób z 58 uczelni w całej Polsce. Co czwarty z ankietowanych studiuje na Uniwersytecie Gdańskim. Poza największymi ośrodkami, takimi jak: Warszawa, Kraków czy Poznań w badaniu wzięli udział respondenci z mniejszych miast, takich jak Tarnów, Toruń, Olsztyn, Zielona Góra czy Siedlce.\nWbrew obiegowym opiniom studenci pozytywnie wypowiadali się o pracy stacjonarnego dziekanatu w swojej uczelni. Takie zdanie wyraziło około 60% osób, a tylko co piąta miała odmienne zdanie. Inaczej prezentowały się wyniki w odniesieniu do cyfrowej formy administracji. Nieznacznie większa część ankietowanych (46%) nie była zadowolona z funkcjonowania systemu (pozytywnie nastawionych było 41%). Jak tłumaczą autorzy badania, wynika to przede wszystkim z faktu, że systemy informatyczne na uczelniach nie działają w odpowiedni sposób: nie przypominają o zbliżających się egzaminach (77% wskazało, że ta funkcjonalność nie jest obecna w systemie, a powinna być), nie przypominają o zmianie terminu lub odwołaniu zajęć (70%) i nie umożliwiają dostępu do elektronicznego indeksu (60%).\nZ badań wynika, że najczęściej systemy informatyczne udostępniają informacje dotyczące toku studiów (60% wskazań). Co ciekawe, 15% respondentów wskazuje, że nie ma cyfrowego dostępu do podstawowych danych na temat swoich studiów, a jeden na czterech uważa, że element ten nie działa prawidłowo. Istotna, szczególnie z punktu widzenia pierwszych roczników, wydaje się być kwestia związana z elektronicznym dostępem do planu studiów. W tym przypadku zaledwie 36% studentów wskazało, że system posiada taką funkcję i działa ona prawidłowo.\nPołowa uczestników badania wskazała, że nauczyciele akademiccy, pomimo takiej możliwości, nie korzystają z systemów informatycznych do komunikacji. „Wywołuje to wśród studentów frustrację, ponieważ niezbędne narzędzia są obecne, a brakuje chęci i zaangażowania osób, dla których zostały stworzone. Dodatkowo, wciąż w dużej liczbie uczelni nie ma możliwości składania wniosków o stypendium rektora lub socjalne, a także o miejsce w domu studenckim” – czytamy w raporcie NZS. Nic zatem dziwnego, że aż 2/3 studentów odpowiedziało, ze system elektroniczny na ich uczelni powinien ulec zmianie. „Stawia to poziom cyfryzacji na uczelniach w Polsce w bardzo niekorzystnym świetle” – gorzko konstatują autorzy badania.\nMimo że tych odpowiedzi było zdecydowanie mniej, respondenci potrafili też wymienić pozytywne strony cyfryzacji. Wskazywano, że komunikacja studentów z wykładowcą odbywa się drogą elektroniczną: poprzez maile z uczelnianego systemu wirtualnego (61%), dzięki pomocy grupowej (57%) lub prywatnej (56%) skrzynki mailowej. Większość studentów ma także dostęp do dobrze funkcjonujących narzędzi zawierających informacje o toku studiów (60%). Drugą najczęściej występującą funkcją w tej kategorii był dostęp do planu zajęć – w sposób prawidłowy działał on u 36% respondentów. W badaniu zapytano także o możliwość załatwienia sprawy przez smartfona. Około jedna czwarta ankietowanych odpowiedziała, że ich uczelnia posiada aplikację mobilną, jednak niemal połowa zadeklarowała, że nie użyła jej nigdy lub tylko raz w życiu. „Przyczyny tego zjawiska mogą być różnorodne: być może aplikacje są niefunkcjonalne lub niskiej jakości, mogą też nie być dostępne na wszystkie systemy operacyjne na smartfonach. Niewykluczone także, że zwyczajnie nie odpowiadają one potrzebom studentów” – przypuszczają eksperci NZS.\nPytani o dodatkowe uwagi odnośnie elektronicznego systemu na swoich uczelniach studeni wymieniali najczęściej konieczność dodania kontaktów mailowych do poszczególnych wykładowców, gdyż poszukiwanie ich na stronach internetowych uczelni lub wydziałów jest uciążliwe i często nieskuteczne. Wskazywano także na potrzebę ustandaryzowania działań na linii student-wykładowca, tak by komunikacja odbywała się w jednolitej dla wszystkich formie i nie powodowała chaosu. Część respondentów zwracała uwagę na problem z dostępem do informatycznego systemu na ich uczelniach, co może być spowodowane złym stanem infrastruktury cyfrowej. Problem ten jest dla studentów szczególnie uciążliwy, gdy trwa sesja lub muszą wykonać jakieś działanie w systemie (np. pobrać plik w celu wykonania ćwiczenia), a ten odmawia posłuszeństwa. Pojawiały się też wskazania, że powinna nastąpić integracja wszystkiego, co związane z uczelnią w jednym systemie elektronicznym oraz zmuszenie wykładowców, by go używali (część studentów musi dopraszać się np. o wpisanie ocen do elektronicznego dziennika).\nCyfryzacja na polskich uczelniach wymaga sprawnej i gruntownej przebudowy, która usprawniłaby znacznie życie na uczelni zarówno studentom, nauczycielom akademickim, jak i pracownikom administracyjnym – podsumowują na koniec autorzy raportu.\nMK, źródło: NZS\nCyfryzacja na polskich uczelniach – raport Centrum Analiz NZS


Razem Toruń – Razem Toruń - Chwiejny prezydent Zaleski\nChwiejny prezydent Zaleski\nNa kongresie Polski Razem Jarosława Gowina pojawił się prezydent Torunia Michał Zaleski. Okazało się, że w nowo utworzonej partii Porozumienie pan prezydent będzie pełnił funkcję doradczą.\nW zasadzie nie powinno to nikogo dziwić, że osoba składająca wiernopoddańcze hołdy ojcu Rydzykowi próbuje związać się z formacją bliską władzy. Szczególnie, że w wyczuwaniu wiatrów historii prezydent Zaleski jest już doświadczony: za czasów PRL-u należał do PZPR, a po 1989 roku związał się Sojuszem Lewicy Demokratycznej, który dwukrotnie wtedy rządził w Polsce.\nZastanawia nas jednak, gdzie w tych wszystkich woltach znajduje się miejsce na politykę opartą na wartościach? Czy naprawdę są one nieistotne, a liczy się tylko ogrzanie się przy tych, którzy akurat są u władzy?\nO postawie prezydenta i naszej krytyce napisał portal Na Temat:


Kwartalny Profit Getin Bank – surowce dla wielu – TwojeInnowacje.pl - portal o innowacjach, najnowsze informacje, wiadomości gospodarcze, innowacje, innowacja, innowacyjność\nHome / Kraj / Białystok / Kwartalny Profit Getin Bank – surowce dla wielu\nAutor: Artykuł sponsorowany, 12 czerwca 2014\nKwartalny Profit to ciekawie skonstruowana inwestycja oparta na surowcach. Warto na nią zwrócić uwagę szczególnie w dzisiejszych czasach.\nPrognozy ekspertów mówią, że w długim terminie powinniśmy spodziewać się wzrostu cen surowców rolnych, na dodatek niepokoje na Ukrainie mogą doprowadzić do wyższych cen innych surowców, jak np. ropa. W takich sytuacjach uważny obserwator rynku poszukuje sposobów na zarabianie na surowcach, najlepiej by były to bezpieczne i długoterminowe sposoby.\nJednym z takich pomysłów jest produkt inwestycyjny Kwartalny Profit z oferty Getin Banku. Jest to 10-letnia inwestycja oparta na strategii RBS VC Aquantum Pegasus Zeus. Indeks ten bazuje właśnie na rynku surowców, jego notowania zależą od tego, jak zmieniają się ceny wybranych towarów, wśród których są m.in. ropa naftowa, benzyna bezołowiowa, gaz ziemny, pszenica, żywiec i cukier.\nDla zabezpieczeń interesów inwestorów na indeks nałożono mechanizm ograniczający zmienność – ma go to zabezpieczyć przed dużymi spadkami w przypadku zawirowań na rynkach. Jest to produkt długoletni, stąd takie zabezpieczenie jest bardzo istotne. Dodatkowo strategia została skonstruowana w taki sposób, aby istniała możliwość zarabiania zarówno na wzrostach, jak i spadkach surowców. Dzięki temu możliwe jest generowanie dodatnich stóp zwrotu w każdych warunkach rynkowych.\nWarto zwrócić uwagę także na konstrukcję tej inwestycji – jest to bowiem inwestycja długoterminowa, która jednak umożliwia czerpanie korzyści także w trakcie trwania, gdyż co kwartał wypłaca narastające odsetki. W przypadku gdy notowania indeksu spadają działa ochrona kapitału.\nKwartalny Profit to inwestycja, z której skorzystać może praktycznie każdy – minimalna kwota inwestycji to 3 tys. złotych.\nWięcej informacji pod adresem: www.poradnikinwestowania.pl\nSłowa kluczoweinwestowanieinwestycja w surowceinwestycjeKwartalny Profitrynek surowców\n← Poprzedni Artykuł Gdynia pierwsza w rankingu miast atrakcyjnych dla biznesu\nNastępny Artykuł → Metody promocji stron w Internecie


Już za tydzień dowiemy się, kto zostanie "Pocztowcem Roku 2016" | Gazeta Lubuska\nJuż za tydzień dowiemy się, kto zostanie "Pocztowcem Roku 2016"\nPaweł Kamiński 23 września 2016, 16:20\nBożena Kaczor, kandydatka do tytułu "Pocztowca Roku 2016". Aby zagłosować,wyślij SMS o treści: GLP.33 na numer 72355 (koszt 2,46 zł z VAT).\n30 września o godzinie 15:59 poznamy wyniki głosowania czytelników „Gazety Lubuskiej” na najlepszych lubuskich pocztowców.\nWedług rankingu z piątku z godziny 15.00 najwięcej głosów na koncie zgromadziła Bożena Kaczor, z UP 1 Gorzów Wlkp., (5941 głosów). Jeśli chcesz pomóc jej utrzymać prowadzenie wyślij SMS o treści: GLP.33 na numer 72355, Miejsce drugie należało do Olgi Chwiałkowskiej, z UP Nowa Sól 3 (5892 głosy). Jeśli uważasz, że tytuł pocztowca należy się właśnie Pani Oldze wyślij SMS o treści: GLP.19 na numer 72355. Ostatnie miejsce na podium zajmowała natomiast Agnieszka Walkiewicz, z UP Międzyrzecz 1(5589 głosów). Aby wesprzeć ją w walce o zwycięstwo wyślij SMS o treści: GLP.1 na numer 72355


stres - 2 - Forum Biomedical.pl\nWysłany: Pon Sie 05, 2013 1:52 pm Temat postu: Stres\nTakie informacje sa bardzo dołujące, ale z drugiej strony od tak ciężko zmienić swoje nastawienie do życia. Mi się udało dopiero po ciężkich przeżyciach rodzinno-emocjonalno-związkowych, ale nie obyło się bez psychologa, tabletkach ( tu podziękowania dla Sedatifu), w zasadzie depresja po całej linii i wiele straconego czasu aby dojść do siebie.\nWysłany: Pon Sie 05, 2013 8:00 pm Temat postu:\nTu pak o to ty też je bierzesz? Ile kosztsztują? I ile jest w opakowaniu? Pytałam ale mi forumowiczki nie odpowiedziały.\nOj, strasznie Cię przepraszam. Chwilkę mnie nie było i umknęło mi Twoje pytanie. Tak więc... ostatnio płaciłam w granicach 20 zł za opakowanie 60 tabletek. Nie są drogie.\nWysłany: Sro Sie 07, 2013 7:49 pm Temat postu:\nTiny nic nie szkodzi, dzięki za info. Ja sobie poszukałam informacji na ich temat i znalazłam stronę [zakaz umieszczania linków] a tam jakieś techniki relaksacyjne są. Zacznę od tego a jak nie poskutkuje połączę z tabletkami\nWysłany: Czw Sie 08, 2013 11:33 am Temat postu:\nO widzisz... a ja jej nie znałam! Widzę fajne wsparcie dla walczących ze stresem! Dzięki za podrzucenie\nWysłany: Pon Sie 26, 2013 2:15 pm Temat postu:\nhm, nie warto się stresować takim rzeczami, jak praca, nie aż tak, żeby brać tabletki, chociaż może oceniam po sobie i swoich przeżyciach, więc praca w porównaniu do nich to małe piwo , ale jak wiadomo każdy ma inaczej, dlatego też, moja partnerka sporo sie denerwuje, wypija przy tym duzo kawy, dlatego pilnujemy, żeby przyjmowała dodatkowo magnez, bo sporo go wypłukuje z organizmy, jada bogata w kakao czekoladę i uprawia sport, teraz widze zmiany. Jednakże taka walka ze stresem jest długofalowa i wymaga czasu, więc może takie tabletki pomogą. Mam nadzieję, że urlop się udał, a odpoczynek zrobił swoje.\nWysłany: Pią Mar 21, 2014 10:27 am Temat postu:\nNo to może jakieś suplementy diety, na pewno nie wpłyną na Twoją aktywność, tylko muszą być dobrze dopasowane.\nWysłany: Czw Cze 26, 2014 5:05 pm Temat postu:\nJeżeli chodzi o jakiekolwiek preparaty na stres to najlepsze są jakieś ziołowe mało inwazyjne tabletki.\nWysłany: Sro Lip 02, 2014 2:28 pm Temat postu:\nZ ziołowych preparatów najlepszy jest Persen lub Persen forte z podwójną dawką. Uspokaja i nie zaburza koncentracji itp.\nWysłany: Nie Mar 01, 2015 4:17 pm Temat postu: :)\nNa stres najlepszy jest relaks:) A nie ma nic lepszego niż mata do masażu. Ja mam matę [reklama], jest tak relaksująca że nie mam już czasu na stres. Odpręża, pomaga na wszelkie bóle!!! I niewiele kosztuje... polecam w stu procentach dla wszystkich zmęczonych osób


Far Cry 6 dopiero w 2022 roku?\nSporo się ostatnio słyszy o opóźnieniach, zwłaszcza o tym, który dotyczy najbardziej oczekiwanej gry tego roku – Cyberpunk 2077. To samo niestety spotkało Far Cry 6. Dowiedzieliśmy się, że tytuł należący do Ubisoftu się spóźni, ale nie podano przy tym informacji, jak bardzo.\nPamiętam, jak dawno, dawno temu grałem w pierwszą część Far Cry. Dwójkę widzę już jak przez mgłę, ale za to Far Cry 3 doskonale. Od tamtego momentu, seria francuskiego producenta zyskała moje zainteresowanie. Wszędzie poznam facjatę Vaasa Montenegro, nawet w serialu Zadzwoń do Saula. Każdy z psychopatów może też liczyć na moje uwielbienie, czy mniejsze, czy większe. Z tego samego serialu w Far Cry 6 pojawi się zaś Giancarlo Esposito, ale może minąć trochę czasu, zanim zobaczymy go na ekranie, a konkretniej na ekranie monitora.\nŻniwiarz z branży nie odchodzi\nNa oficjalnym profilu Twitter gry, pojawił się komunikat o treści, którą możecie przeczytać poniżej. Nie jest to może złowrogi czarny tekst na żółtym tle, ale niesie podobną wiadomość – tytuł wymaga więcej czasu.\nW treści wyróżnia się, że Far Cry 6 jest dotąd najbardziej ambitną produkcją w serii. Twórcy są świadomi tego, jak wielu fanów chciałoby już w nią zagrać, ale potrzebują oni więcej czasu ze względu na panującą sytuację na świecie. Zgadza się – pandemię. Ta z kolei przekłada się na konieczność pracy zdalnej, a ona natomiast na produktywność deweloperów.\nNa początku grę zapowiedziano na Ubisoft Forward i podano następującą datę premiery – 18 luty 2021 roku. Wiemy już, że tego dnia Far Cry 6 niestety nie wyjdzie.\nI chociaż grę przesunięto, to nie do końca wiadomo na kiedy. W identycznej sytuacji znalazło się Rainbow Six Quarantine. Podaje się, że oba tytuły zadebiutują jakoś pomiędzy kwietniem 2021 a marcem 2022 roku. Najgorszy ze scenariuszy zakładałby, że Far Cry 6 nie zobaczylibyśmy nawet w przyszłym roku.\nAle chyba nie tego chcemy. Można mieć tylko nadzieję, że skoro pierwotnie tytuł miał mieć premierę w lutym, to może nie wymaga on aż tak dużo pracy – mimo wszystko.


problem | Nasze wielkie wakacje\nMarzy Ci się spokój i relaks w miejscu, gdzie bez problemiku odpoczniesz? Poszukujesz miejsca, w której będziesz mógł przyjechać o każdej porze roku? Zachęcamy do przyjeżdżania do województwa małopolskiego, a konkretnie miasteczka Limanowa!\nNad morze czy te jeziora? To powszechny dylemat urlopowiczów. Każda z tych opcji posiada swe plusy oraz wady, a w naszym kraju na szczęście mamy ten komfort, że możemy wybierać między wieloma opcjami.\nTags: miejsca, Pobyt, problem, woda\nPoszukujesz pięknego lokalizacji - ni to wsi, ni to miasteczka na terenie województwa podkarpackiego, wewnątrz którym miałbyś możliwość sobie spokojnie odpocząć? Z naszej strony pragnęlibyśmy polecić gminę o nazwie Ustrzyki Dolne, w której z pewnością odnajdziesz upragniony spokój! Jesteś ciekaw, co to za konkretne miasteczko? Interesują Cię jego podstawowe informacje? Jeśli tak, to dobrze przeczytaj nasz pisany dzisiaj artykuł!\nZwiedzanie każdego roku jest coraz łatwiejsze. Nasi rodzice nie posiadali takich możliwości jak my w obecnych czasach. Bez problemu uda nam się zakupić bilety lotnicze za 50 zł czy też bilet na autokar w okazji za dosłownie kilka złotych.


Świątynia Durgi wyłoniła się nagle i bardzo okazale zza jednego z wielu mijanych urwisk. Ujrzeliśmy podobny do szpilki stromy szczyt, a na nim całką ciekawą, modernistyczną konstrukcję, z dominującymi w niej rozległymi łukami. Najprawdopodobniej niezwykła rzeźba terenu przyczyniła się do uczynienia miejsca ważnym dla kultu bogini. W stosunkowo rozległej kotlinie szczyt ze świątynią znajdował się niemal dokładnie po środku, rozdzielony głęboką przełęczą od otaczających go pasm. Był od nich trochę niższy, lecz poprzez swoją samotność nad nimi dominował.\nAutobus krążył wokół owej samotnej osi jak kula ruletki. Czasem niemal wypadał z talerza kotliny, innym razem posłusznie zjeżdżał na samo jej dno. Wreszcie wypadła jakaś liczba i wyszliśmy z pojazdu. Wokół nas zjawiła się oczywiście mała osada, oferując nam orzeszki, napoje, oraz liście do żucia. Poszliśmy za jedną z budek i natychmiast zaczęliśmy się wspinać malowniczą drogą. Nie miała ona żadnych barierek i dla osób nie przyzwyczajonych do nagle urywającego się gruntu pod nogami, stanowiła pewne wyzwanie. Dżungla wspinała się razami z nami, dobrze sobie radząc z całkowitym niedostatkiem poziomego gruntu. Widoki stąd były niezwykłe. Nasi nizinni współpasażerowie szli, aby pozdrowić boginię z ogromny poświęceniem. Starali się trzymać jak najdalej od urwisk, zaś ich twarze były kompletnie blade. Oczywiście nie wszyscy. Trzech młodych mężczyzn, ubranych i uczesanych w stylu Amira Khana, znakomitego aktora najczęściej grającego buntownika, lub rewolucjonistę , wspinało się w górę stromymi skrótami, zerkając co jakiś czas na idące powoli i uważnie młode piękności w sari. Świątynia okazała się większa niż przypuszczaliśmy. Jej styl był swoiście subkontynentalny. Rzucało się w oczy użycie jakby nadmiernie wątłych, betonowych płaszczyzn, przywodzących na myśl raczej gięte metalowe plansze. Z podobnymi do niej dziełami zetknąłem się już nie raz – szczególnie dobrze pamiętam Lotosową Świątynię z Delhi, a z ilustracji i telewizji wielki meczet w Lahore. Zbytnia wątłość ścian wielkoskalowych budowli owocowała w tych wypadkach pewnym wrażeniem rażącej nieproporcjonalności, ale też – co zadziwiające – obserwowane z niektórych stron dzieła te zaskakiwały wyrafinowaną harmonią. Obcowanie z tego typu budownictwem dawało w efekcie nieustającą mieszaninę zachwytu i rozczarowania.\nBudowla wsparta była siłą rzeczy na kilku tarasach, które wyrzucały przed nasze stopy kłębiące się schody. Już przed nimi należało zdjąć buty. Wspiąwszy się trochę w górę stanęliśmy pod największym łukowatym sklepieniem, które nie było od strony głównej fasady zamknięte ścianą, lecz złączonymi za sprawą wątłych żelaznych obramień oknami. Wewnątrz znajdowało się właściwe mieszkanie posągu groźnej i łaskawej Durgi, stanowiące swego rodzaju wewnętrzny pawilon. Szerokie obejście owego pawilonu również stanowiło część wnętrza, co wpływało na stosunkowo duże rozmiary gmachu. Posąg bóstwa był bardzo udany, oczywiście kamień został również w tym wypadku pomalowany i przesłonięty eleganckim sari, girlandami kwiatów i innymi ozdobami. Przed samym wejściem znajdował się dzwon ofiarny, całkiem spory tym razem, jako, że i świątynia nie była mała. Nie tak łatwo go było poruszyć, lecz w nagrodę można było usłyszeć piękny dźwięk starannie odlanego metalu spotęgowany echem. Na obchodzących posąg czekała kolejna niespodzianka. Była nią mniejsza świątynia Kali, bardziej mrocznego aspektu Durgi (wierni mają różne zdania na temat tego, które z tych dwu oblicz jest bardziej istotne). Współcześnie, na obrazkach, Kali często ma niebieską karnację, jak wszyscy bogowie panteonu. Rzeźby są wierniejsze tradycji i zazwyczaj są czarne. Owa czerń oznacza pustkę, nicość, bezpostaciowy stan Mokszy, czyli uwolnienia się z koła sansary i towarzyszących jej iluzji, takich jak wrażenie podmiotowej osobowości. Obok Kali innym czarnym bóstwem Indii bywa awatar Wisznu Kriszna i wielu Hindusów czci go bardziej jako abstrakcyjną ideę niż jako osobowego boga, jak to czyni się popularnie wśród zachodnich wyznawców Gowindy. W Mussoorie udało mi się zdobyć książkę opisującą dokładnie koneksje między Kali a Kriszną, całkowicie prawie nieznane w murach ISCOMU, a odgrywające znaczącą rolę w kulturze indyjskiej. Do tej lektury z pewnością wrócę, gdy znajdę czas, aby ją przeczytać, co wcale nie jest w Indiach takie proste. Posąg Kali, mniejszy od przedstawienia Durgi, też był udany. Rzeźbiarz nie dał się ponieść taniej, dosypującej do wszystkiego cukru, dewocji i ukazał boginię zniszczenia w sposób niepokojący.\nNasi współtowarzysze mieli z zejściem większe problemy niż z wejściem. Były z nami dwie młode kobiety z mężami i dziećmi, ładne, choć trochę przy kości. Gdy schodziły, sunęły jak czołgi, byle nie patrzeć na majaczące przed oczami urwiska. Kaja chyba do dziś ma odciski na zdeptanych przez nie stopach. Jak to zwykle bywa w Indiach, autobus zdrowo się natrąbił, zanim wszyscy weszli i zajęli swoje miejsca. Wyjechaliśmy z niezwykłej kotliny i natychmiast zagłębiliśmy się w innych malowniczych światach. W pewnym momencie na naszej drodze znów pojawiły się przepiękne, żeliwne altanki, potwierdzające fakt, iż to Anglicy nazwali i przysposobili do ruchu turystycznego Kempty Falls. Zanim jednak dotarliśmy do owej atrakcji, wjechaliśmy w chaotyczną miejscowość Kempty Falls, gdzie z willami i tybetańskimi pałacami sąsiadowały zupełnie zwykłe, chaotyczne indyjskie domki. Droga w osadzie znajdowała się w stanie przedśmiertnym. Jakieś kobiety próbowały ją naprawiać żwirem przyniesionym w koszykach na głowach, lecz były to próżne zabiegi. Ziemne osuwiska stanowiły nie lada wyzwanie dla kierowców, jak też i zapowiedź tego, jak wyglądają drogi w wysokich partiach gór, gdzie oczywiście, pod wpływem wody z topniejących lodowców, ziemne osuwiska zamieniają się w błotne.\nKempty Falls ukazały się naszym oczom, gdy wjechaliśmy na brzeg pasma górskiego przypominającego wielki amfiteatr. Wodospady w wielu miejscach nie były szerokie, lecz spadały z imponującej wysokości kilkuset metrów. Przy drodze, którą jechaliśmy, zebrały się dwie linie budynków z restauracjami, pamiątkami i fotografami robiącymi pamiątkowe zdjęcia w malowniczych strojach wystawianych na kołkach w ich budkach. Jako, że przestrzeni przy drodze nie było wiele z uwagi na ściany i urwiska, nie powstał przed owymi budynkami rozległy bazar, chodziło za to wszędzie mnóstwo górskich kóz, o dużo dłuższych nogach i sierści od ich polskich kuzynek. Co ciekawe, również nizinni Hindusi reagowali na te zwierzęta z fascynacją, choć na ulicach indyjskich miast można znaleźć licznych przedstawicieli fauny udomowionej i nieudomowionej, i nawet górskie kozy. W końcu ludzie z gór też czasem podróżują po Indiach i nie zostawiają w pustych domach swoich podopiecznych… Do autobusu nie można chyba wsiąść ze stadem kóz, lecz na dworcach widuje się często osoby ze swoimi trzodami, a także z zaskakującymi bagażami, typu stogi siana, worki cementu, cegły etc. Nie jechaliśmy nigdy w pobliżu wagonu bagażowego, co z pewnością potęguje niepotrzebnie tajemnicę dotyczącą tego, co jeździ indyjską koleją.\nGdy wyszliśmy z autobusu, zorientowaliśmy się, iż różnych punktów usługowo – gastronomicznych było tak wiele, iż nie widać było zza nich samego wodospadu. Choć przyjechało w to miejsce naprawdę wiele autobusów z różnych stron Indii, miało się wrażenie, iż wszystko świeci pustkami i w ogóle nie ma klientów. Wszystkie bary były bezludne, podobnie stragany. Mimo to postanowiliśmy coś zjeść, aby popatrzeć na zapierający dech w piersiach widok zza szyb baru. Na dole widać było brytyjskie schody z altankami oplatające wodospady. Przy schodach rozrósł się malowniczy bazar, zakryty malowniczo płachtami z materiału, powiewającymi jak żagle jakichś niezwykłych okrętów. Z drogi, na której się znajdowaliśmy zjeżdżała na samo dno wodospadów kolejka linowa. Przy jej dolnej stacji widać było szeroki próg spadającej wody uderzający w starannie wyprofilowaną misę, w której kąpały się niedostrzegalne z tak dużej odległości kropeczki ludzi. Przy owej misie znajdowały się jakieś hotele i świątynie. Zarówno Mussoorie, jak i Dehra Dun leżą na granicy zlewisk dwóch świętych rzek, Gangi i Jamuny. Najpewniej Kempty Falls stanowiły fragment dopływu Jamuny, rzeki, która w Indiach towarzyszy nam najdłużej, gdyż płynie zarówno przez Delhi, jak i przez Agrę.\nPo posiłku udaliśmy się dalej główną szosą, aby znaleźć górną stację kolejki. Niezwykłe piękno górskich pejzaży przeplatało się tutaj wciąż z rzeczywistością doraźnie wybudowanej, zwartej zabudowy, przypominającej mi różnego rodzaju filmy i gry toczące się w fantazyjnym okresie jaki mógłby się zdarzyć ludzkości, gdyby wybuchła trzecia wojna światowa. Wszędzie wokół nas znajdowały się budy, szałasy, nowe ruiny, niedbale podłączone do źródeł zasobów, takich jak energia elektryczna, czy woda. Gaz w wielu miejscach w Indiach dostarcza się w butlach. Myślę, że centralna sieć gazowa jest ogromną rzadkością nawet w wielkich miastach. Mają ją zapewne czasami luksusowe blokowiska dla bogatych. Sieć wodna jest zadziwiająco dobrze rozbudowana, lecz wodę zdatną do picia (chyba, że ktoś nie ma wyjścia) dostarcza się również w wielkich, zabłoconych plastikowych bidonach. Z wywożeniem śmieci nie zawsze jest dobrze, zwłaszcza poza dużymi siedliskami ludzkimi, dlatego widzieliśmy spływające w głąb górskiego amfiteatru strumyki śmieci. Urwistka jednakże były na tyle rozległe, iż owe zanieczyszczenia tonęły bez reszty w ogromnych przestrzeniach.\nPo przejściu jakiś kilkuset metrów weszliśmy na skromny most poprowadzony pomiędzy wodospadami. Zarówno na górze, jak i na dole były probrytyjskie schody i z wodą działo się coś ciekawego. Zdecydowaliśmy się na dolną część wodospadów, jako, że obok cudów natury oferowała nam również zadziwiające pejzaże ludzkiej przedsiębiorczości. Zaraz przy pierwszych stopniach zaczynał się bazar, bardzo elegancki, nakryty powiewającymi płachtami barwnego materiału. Zza stoisk z przekąskami i tanią biżuterią przeświecały rosnące na stromych wzgórzach drzewa. Jedynie najmłodsze z makaków ośmielały się skakać po wątłych, zawieszonych w próżni gałęziach. Ich ojcowie natomiast bez żenady wpadali na uginające się pod ich ciężarem płachty. Był to przeważnie sam początek złożonych strategicznie planów, mających na celu zagarnięcie jak największej ilości owoców z czekających na innych zgoła klientów stoisk. Gdyż, co oczywiście nie powinno nas dziwić, małpy nie uznają ludzkich systemów monetarnych. Górna stacja kolejki urzekła nas swoimi starymi, żeliwnymi trybami, oraz rozległym tarasem, z którego rozpościerały się piękne widoki. Dalej jednak znów szliśmy piechotą, gdyż nie było daleko. Na koniec naszej drogi dotarliśmy do dwóch potężnych progów wodnych, zabudowanych zarówno przez Brytyjczyków, jak i przez Hindusów. Obok altanek znaleźliśmy swego rodzaju misy, w które wpadały potężne i szerokie wodospady, miotając wokół siebie na odległość kilkudziesięciu metrów potężny, rykoszetowy deszcz. Kąpiel na pierwszym z progów byłaby szaleństwem. Woda przepływała przez misę bezlitośnie, by stoczyć się znów w kolejne urwisko. Na drogim, ostatnim progu kąpały się grupki Sikhów. Można było przejść poniżej tego miejsca po betonowym mostku, jednakże każdy, kto na nim stanął narażał się na prysznic, przyjemny latem, a trochę już mniej zimą.\nKempty Falls były dziwnym miejscem. Odniosłem wrażenie, iż różne światy nakładają się w nim na siebie. Gdzieś istniała pierwotna kraina przyrody, pod wieloma względami mniej tu zmieniona, niż w wielu bardzo turystycznych górskich miejscach Europy. Jednak dysonans pomiędzy marzeniami rządzących tu onegdaj Brytyjczyków, a w pełni już współczesną indyjskością, też na swój sposób rozmarzoną, wypełniał to miejsce bez reszty. Czy pary młodożeńców przybywające w owe miejsce były romantyczne w sensie Emily Bronte, czy Waltera Scotta? Czy szukały jakieś dzikości, przy której można się napić w altance herbaty? Z pewnością nie. Do dziś nie odpowiedziałem sobie jeszcze na zagadnienie dotyczące tego, na ile typowi Hindusi są wrażliwi na piękno krajobrazu. Po poznaniu wielu indyjskich ulic i miast, najłatwiej stwierdzić, iż nie posiadają oni w ogóle tego typu wyczulenia. Przyciąga ich raczej świętość, albo choć wyjątkowość miejsc. Związane z nimi historie, przeplatanie się ziemi z mitem. Interesujący jest fakt, że gdzieś na przykład postawił swoją stopę Rama, czy Hanuman. To, że wokół odcisku owej stopy postawiono nie zawsze ciekawą, betonową świątynię i otoczono ją bazarem, zdaje się nie mieć najmniejszego znaczenia. Ale przecież w Mussoorie było inaczej. Z pewnością niektórych młodych przyciągała w to miejsce europejskość tej miejscowości, podobnie jak do Goa, dawnej portugalskiej kolonii, z której swego czasu Portugalczycy wygnali wszelką niemal indyjskość mając na to więcej czasu niż Brytyjczycy. Lecz znów – czy europejskość przyciąga malowniczą egzotyką, tak jak niektórych Europejczyków indyjskość, czy też raczej wrażeniem podnoszącego status przybyłych „lepszego świata”? I tutaj jednak pojawiają się wątpliwości. Do takiego Mussoorie przybywają często ludzie bogaci, mogący sobie pozwolić w Indiach na znacznie więcej, niż przeciętny Europejczyk u siebie.\nTego typu myśli towarzyszyły mi aż do samego autobusu, oblężonego przez żądne najwyraźniej sławy górskie kozy. W samym pojeździe czekaliśmy długo na nasze czcigodne młode matrony. Młode kobiety, dziewczyny jeszcze, tak przy tym nobliwe, iż mające problem z poruszaniem się o własnych siłach. Znów zapewne z rodzaju „sław swojego rodu”, który dobrze je wydał za mąż i drugiego, który właściwie je przyjął. Patrząc na ich poważne, pełne godnej obojętności oblicza zastanawiałem się, czy wszystkie te posagi, aranżowane małżeństwa i tradycyjne postrzeganie kobiet jako córek, żon i matek (i nic więcej) jest dla wszystkich z nich dyskryminacją? Zadowolenie zawsze zawiera w sobie coś z niewiedzy o innych możliwościach osiągnięcia szczęścia, a z pewnością nikt nie zna ich wszystkich…\nPo spędzeniu ostatniej nocy w tej górskiej idylli nadszedł czas, by wracać. Nasz plan był prosty. Wieczorem z Dehra Dun wyjeżdżał pociąg jadący niedaleko, zatem powinny na niego być bilety. Wcześniej postanowiliśmy zobaczyć sławne dehraduńskie ogrody, aby dać temu miastu szansę w naszych oczach. Bilety postanowiliśmy kupić od razu, aby móc oddać się poprawianiu reputacji Dehra Dunu ze spokojem. Pokrzepieni tak szlachetnym celem z dużo większą sympatią spoglądaliśmy na rogatki tego miasta, zaraz po tym jak autobus zjechał z szalonych urwisk Mussoorie. Wpierw ujrzeliśmy wielką świątynię Sziwy, nakrytą kilkoma wieżami i otwartą w przyziemiu. W środku kapłan obmywał różnymi substancjami lingam Sziwy, dokonując abhisheku. Z drogi, która jeszcze była górska, lecz wkrótce miała stać się zupełnie płaska, widać było umieszczony w dole most. Zanim na niego wjechaliśmy, jakaś europejska dziewczyna, w obcisłych leginsach i bluzie podbiegła i wsiadła do autobusu. Mieliśmy wrażenie, że już ją gdzieś widzieliśmy, ale nie byliśmy pewni gdzie. Całkiem możliwe, iż chodziło o to, iż jej strój był podobny do jogińskich dresów hiszpanki Miramar. Znów zadumałem się nad dziwactwami niektórych przyjezdnych w Indiach. Przecież nawet w Europie mało kto ubiera się w ten sposób. Nowa pasażerka była zapewne Francuzką, sądząc po tym, iż podziękowała kierowcy słowem „merci”. Ciekaw byłem, jak Hindusi rozumieją tego typu ćwiczące jogę osoby. Może wcale nie tak źle, gdyż ci należący do bogatszych kręgów społecznych sami poznają niekiedy swoją kulturę poprzez Zachód. Jak choćby Gandhi, który ucząc się w prowadzonych przez chrześcijan szkołach z tekstami ważnymi dla kultury Indii zapoznał się bardzo późno, wyciągając z nich raczej zaskakujące wnioski. Bo czy Kriszna z Bhagawadgity, zachęcając Ardżunę do walki z krewnymi w imię konieczności wypełnienia przeznaczenia, sławi rzeczywiście drogę oporu bez przemocy?\nNa dworcu były tysiące ludzi. Nie mieliśmy pojęcia, skąd się tam wzięli. Dehra Dun nie był maleńką mieściną, ale w porównywalnej z nim Agrą ciężko było natknąć się na takie tłumy. Poza tym Agra leżała w samym środku regionu, zaś z Dehra Dunu można było tylko udać się w góry, lub do Delhi i Pendżabu. W samych górach nie było wcale wielu turystów. Wielu z nich miało zresztą własne autobusy wycieczkowe. Diwali już się skończyło. Ale czy ono rzeczywiście się kończy? Może jakieś święto sikhijskie? Do nich nigdy nie mieliśmy szczęścia. Zwykle nasilały się na kilka dni przed i po deklarowanym przez kalendarz świętem. Po spędzeniu godziny w kolejce do informacji dowiedzieliśmy się, że biletów nie ma na żaden pociąg przez najbliższą dobę, pomimo, że nasz pociąg jechać miał tylko z Dehra Dun do Delhi, my zaś chcieliśmy zakupić bilet na 8 godzin przed jego odjazdem, a słyszeliśmy, iż zawsze istnieje pula biletów, które są przeznaczone do zakupu na dwa dni przed wyjazdem pociągu.\nZdecydowaliśmy się zatem na autobus, lecz wcześniej postanowiliśmy dojść do bardziej centralnych regionów Dehra Dun, aby coś zjeść i przy okazji zobaczyć to miasto. Minęliśmy z niesmakiem nasze zdziercze hotele i doszliśmy do zrujnowanych sukiennic w ciekawym mogolskim stylu, przy których właśnie odbywał się najwyraźniej targ kóz. Przedarcie się przez sprzedawców i ich niesforny towar nie było proste, zwłaszcza, że na ulicy wrzał wielkomiejski ruch, zaś przy krawężnikach zebrały się kałuże tajemniczych substancji, których wszyscy unikali. Zastanawiałem się, jaki los spotka sprzedane kozy. Być może chodziło o muzułmańskie święto ofiarowania, gdzie należało zarżnąć Prorokowi kozę, owcę, konia, albo wielbłąda. Sądząc po przynależności religijnej targujących się, mógł to być właściwy trop. Na barbarzyńskość tego procederu skarżyło się nieraz wielu hinduistycznych pisarzy, oczywiście mieszkaniec mięsożernej Europy byłby hipokrytą kręcąc nosem na tego typu obyczaje, nawet jeśli sam jest wegetarianinem.\nNiestety, centrum, którego obrzeża widzieliśmy z okien autobusu wcale nie było blisko. Kaja w pewnym momencie zdecydowała się na autobus, a gdy okazało się, iż ów jedzie na dworzec autobusowy, stwierdziliśmy, że i tym razem Dehra Dun straciło szansę na dobrą prezentację w indyjskim pamiętniku. Z mapy wynikało, iż Dehra Dun posiada co najmniej cztery duże dworce autobusowe, nie byłem zatem pewien, czy jedziemy na właściwy. Droga, którą kilka dni temu przemknęliśmy rykszą, nie wyglądała wcale tak samo. Na miejscu pustkowi panoszyło się trochę bazarów. Domy jakby zbliżyły się do siebie, a za nimi pojawiły się jakieś wyższe, przemysłowe konstrukcje. Gdy w pewnym momencie dostrzegłem wysoki maszt radiowy, byłem niemal pewien, iż jedziemy w złym kierunku. Jednak tak nie było i wkrótce wjechaliśmy na dworzec autobusowy. A raczej w jego pobliże, zasłane autobusami bardziej zapewne niż sam dworzec. Jeden z autobusów właśnie odjeżdżał. Jako, iż miał napisane na sobie w dewanagari „Dilli” wsiedliśmy do niego.\nW pewnym sensie była to zła decyzja, gdyż okazał się on wyjątkowo niewygodny do spania. Mieliśmy za to miejsce z doskonałym widokiem na przednią szybę pojazdu, przez co mogłem podziwiać autentyczną wirtuozerię kierowcy pojazdu. Wpierw wymijał on przeróżne ciężarówki na wąskiej górskiej drodze, w ciemności, która zapadła tak szybko, że nie zdążyliśmy tego zauważyć. Po zatrzymaniu się w Nanitalu, innej słynnej miejscowości Uttarkhandu, zjechaliśmy do Uttar Pradeshu. Tam nie było autostrady, lecz dwupasmówka, całkowicie zasłana tysiącami ciężarówek. Wymijaliśmy je po kilkanaście sztuk, w ogóle nie przejmując się masywnymi pojazdami mknącymi z naprzeciwka. Tak naprawdę nie zważaliśmy tylko na samochody osobowe, w myśl zasady słabszy nie ma racji. Gdy coś masywnego jechało pod prąd, ich kierowcy musieli szukać jakiegoś pobocza na własne ryzyko, a jak go nie było, tym gorzej dla nich. Nie dziwiłem się dlaczego tak mało osób jeździ indywidualnie po indyjskich drogach.\nMijaliśmy niezwykłe miejsca. Bezimienne miejscowości, które mieniły się wokół nas ruchem dogasających bazarów. Czasem wjeżdżaliśmy na jakieś gigantyczne skrzyżowania międzymiastowych dróg, które wyglądały jak piaszczysty step, z którego płynęły w najprzeróżniejszych kierunkach pojazdy, bez żadnego ładu. Innym razem wokół naszej wąskiej przeważnie drogi stały długimi, wielokilometrowymi rzędami ciężarówki, utrudniając dodatkowo nielicznym osobowym samochodom zjeżdżanie nam z drogi. Koło Meeruthu ogarnęły nas gigantyczne obszary rolnicze cuchnące nawozem pozyskiwanym z ogólnie dostępnych w Indiach odchodów, przede wszystkim chyba ludzkich. Oczywiście w mroku nie widzieliśmy pól, lecz doskonale czuliśmy te rolnicze pustkowia wokół nas. Gdy jednak zatrzymaliśmy się na postoju w tych okolicach, było to bardzo miłe i przyjemne miejsce. Sprzedawano tam również książki, wiele literatury pięknej oraz poradniki, typu „Jak sprzedać każdemu cokolwiek”. Muszę przyznać, iż znając umiejętności niektórych indyjskich naciągaczy, miałem szczerą ochotę zakupić ową pozycję. Była tutaj nawet toaleta, nie stanowiąca murków z napisami „kobiety” i „mężczyźni”. Obok kawy i przekąsek można było też tu znaleźć restaurację z krzesłami, oraz dwie świątynie poświęcone Sziwie i Parwati. W trakcie podróży przez mniej turystyczne Indie, owa boska para zdawała się najbardziej popularną. Aby zabić smród bijący od pól wszyscy sprzedawcy palili kadzidła, co też było miłe. Niestety, nasz kierowca został zmuszony do skrócenia postoju przez inne, czekające na swoją kolej autobusy. Swoją drogą nasz autobus był w dużej mierze pusty. Do samego Delhi jechaliśmy tylko my. Inne osoby wsiadały i wysiadały w różnych miejscowościach, upodobniając nasz kurs do zwykłego transportu miejskiego. Również wiele innych autobusów nie grzeszyło ilością klientów. O ile pociągów w Indiach było zdecydowanie za mało w stosunku do potrzeb, o tyle panował tutaj nadmiar autobusów.\nDelhi powitało nas korkami ciężarówek na drogach przelotowych dla ciężkich pojazdów, nie istotnych z punktu widzenia samego miasta. W pewnym momencie, gdzieś w okolicach delhijskiego przedmieścia Noidy, wpadliśmy w chmarę tirów rozładowywanych z naczep na samej drodze, co oczywiście spowodowało na drodze niemałe zamieszanie. Wreszcie wjechaliśmy na dworzec, z którego pojechaliśmy rykszą na stację New Delhi. Nasz dworzec autobusowy położony był koło Ajmer Gate, na północnych fortyfikacjach Starego Delhi. W linii prostej nie było stąd daleko do dworca Nowego Delhi, lecz rykszarz pojechał najbardziej ekspresową drogą zaczynającą się od objechania przepięknych murów Czerwonego Fortu, które pierwszy raz podczas tego pobytu widziałem, a raczej wyczuwałem w mroku. Na delhijskim dworcu mogliśmy zakupić bilety dopiero na pierwszy poranny pociąg. Nowy, niedawno wybudowany (i po części odnowiony) gmach dworca sprawiał dość ponure wrażenie z uwagi na brak sprzątających i ogromne ilości podróżnych śpiących na podłogach dworca. Z kolei sale przeznaczone dla osób posiadających rezerwację na bilet nie były szczególnie zatłoczone. Toalety, które zrobiono najwcześniej trzy lata temu nie były chyba ani razu sprzątane. Coś niestety nie wyszło z remontem jednego z najważniejszych dworców w Indiach.\nZobacz inne rozdziały Dziennika indyjskiego – klikinij tutaj