807 Shares 2860 views\nGeochronologia – podział warunkowe całej historii Ziemi przez dłuższy okres czasu, które charakteryzują się pewnym znakiem. Okresy historii geologicznej Ziemi w kolejności chronologicznej zostały przyjęte na Pierwszym Międzynarodowym Kongresie geologów. Ustaw podzieloną okres używany w geologii, geografii i nauk pokrewnych.\nIstnieją dwie skale, ustala okres istnienia naszej planety. Nazywane są: stratygraficzne badający kromki złóż kopalnych i geochronologicznych, biorąc pod uwagę zmianę w świecie organicznej i nieorganicznej. W długich odstępach czasu okresy geologiczne ewolucji Ziemi są niektóre nazwy: eonów epok, kropki, wiek, czasy. Są też mniejsze przedziały czasowe, które są określone w pracach naukowych, ale dla ogólnego zrozumienia historii Ziemi, nie grają żadnej roli.\nWiększość głównych okresy\nstratygraficznie okresy geologiczne geologicznej historii Ziemi, w porządku chronologicznym, podzielonym na trzy duże szczeliny, które naukowcy nazywają eonotem:\nTakie rozdzielenie jest nierówne okres czasu. Pierwszy okres jego życia trwało ponad 2 miliardy lat, podczas gdy ten ostatni trwa około 512.000.000 lat. era geologiczna i historia życia na Ziemi są ze sobą nierozerwalnie związane. Stopniowe zmiany w procentach ilościowego tlenu, wody stabilizacji ciśnienia atmosferycznego i temperatury powodują skok w ewolucji. Obserwować zależność ta może być przykładem krótki opis trzech głównych okresach życia ziemskiego.\nArchaiku i czas Proterozoic – to 4/5 cała historia naszej planety. Z okresem archaiku zaczyna historię Ziemi. Tabela stratygraficzna przesuwa początek archaiku okres 4 miliardy lat temu. Archaiku era – najstarszy, najdłuższy w czasie – trwa około 12 milionów lat. Właśnie w tym czasie nasza planeta chłodzi tworząc rdzeń metalowy pierwsze magmowe skały są utworzone, na przykład dioryt granit. Ślady dawnych czasów, naukowcy odkryli na krawędzi tarczy Grenlandii. W połowie okresu archaiku, pierwszy kontynentu, który naukowcy nazwie Valbaru.\nJednocześnie powstają pierwsze żywe organizmy na Ziemi. Najprawdopodobniej były wymarłe bakterie beztlenowe. Powstanie życia jest bezpośrednio związane z procesem fotosyntezy, który natychmiast oddziela wszystkie żywe organizmy na temat roślin i zwierząt. Fotosynteza pochodzenia wystąpiło w niebiesko-zielonych alg i cyjanobakterii, który miał strukturę wewnętrzną tak, że nawet prymitywny jądro nieobecny nim.\nOkres pierwszy w historii proterozoik charakteryzuje się gwałtownym spadku poziomu tlenu w atmosferze. Być może był w tym czasie jakiś niezbadany kosmiczna katastrofa, ale nawet taka zmiana okazała się katastrofalna dla drobnoustrojów beztlenowych – dla nich tlen cząsteczkowy okazały się śmiertelne. Więc pierwsze żywe organizmy na Ziemi wyginęły, dzięki czemu możliwe są inne formy życia, mające na celu zużycia O2.\nW atmosferze obniżenia poziomu dwutlenku węgla i zwiększa ilość wody – jest utworzone pierwsze oceany, co, oczywiście, mniej niż obecnie. I kontynenty scalić do nowego kontynentu, który został nazwany domem – to zdarzenie miało 1,15 mld lat temu. Pod koniec tego okresu pochodzi pierwszy wiek lodu, związany z przesunięciem biegunów magnetycznych i mogą ulec zmianie w okresie rotacji planety. W tym czasie naukowcy nadana najwcześniejsze odkrycia szczątków pierwszych organizmów żywych – jest związane z występowaniem w istot żywych szkieletów.\nNajbliżej nas okresy historii geologicznej Ziemi w porządku chronologicznym, są znane jako fanerozoiku. Najbardziej oczywistą cechą tego okresu – pochodzenie życia we współczesnym znaczeniu tego słowa. Era fanerozoiku 542 milionów lat temu i trwa do dziś. Gwałtowny wzrost tlenu spowodował prawdziwy boom nowych niezwykłych roślin i zwierząt. Naukowcy nazywają ten proces kambryjska eksplozja. Fanerozoiku pojawiła się większość gatunków roślin i zwierząt nowoczesnych nabyte kręgosłupa i wykonana nowa klasa istot żywych na Ziemi.\nTaki podział daje ogólne pojęcie o tym, jak naukowcy okresy historii geologicznej Ziemi nazywają. W porządku chronologicznym, są bardzo łatwe do zapamiętania – pierwsze litery archaiku, proterozoiku i fanerozoiku Era ułożone w porządku alfabetycznym.\n81 shares 3279 views\n669 shares 4413 views\nJakie są naturalne warunki Egiptu?\n359 shares 8500 views\n560 shares 3086 views\nNajpiękniejsze zamki Rosji (zdjęcia)\n605 shares 4639 views\n381 shares 1030 views\n146 shares 5380 views\n320 shares 6952 views\n366 shares 6925 views\n374 shares 2005 views\n810 shares 6070 views\n348 shares 4241 views


"Underboob" - kontrowersyjny trend w świecie mody? - Dzielnica StyluDzielnica Stylu – zdrowy styl życia, lifestyle, slow food, design\nJesteś tutaj: Home \_ Moda i Uroda \_ „Underboob” – kontrowersyjny trend w świecie mody?\n„Underboob” – kontrowersyjny trend w świecie mody?\nKiedyś wychodzisz z założenia, że świat mody nie jest w stanie już Cię niczym zaskoczyć, nagle na horyzoncie pojawia się “Underboob”, czyli nowy trend, który polega na noszeniu …\n2016/10/12 6:23 PM\nKiedyś wychodzisz z założenia, że świat mody nie jest w stanie już Cię niczym zaskoczyć, nagle na horyzoncie pojawia się “Underboob”, czyli nowy trend, który polega na noszeniu kusych topów, tak by odsłaniały biust.\nFot: Tyler Joe\nJedną z gwizd mocno lansujących nowy trend jest Lady Gaga. Wystarczy obejrzeć najnowszy klip gwiazdy, by nie mieć ku temu żadnych wątpliwości. W topach spod których wymyka się biust pokazały się również Kendall Jenner i siostry Hadid. W takich stylizacjach nic nie jest przypadkowe, biust ma być widoczny, ale nie może całkowicie ujrzeć światła dziennego. Ma jedynie seksownie dać o sobie znać. Pytanie tylko, czy to wciąż seksapil, czy może niestosowna przesada.\n“Underboob” mimo , że dopiero teraz doczekał się swoje nazwy nie jest niczym nowym świecie mody. W latach 90 lansowały go już takie gwiazdy jak Christina Aguilera i Britney Spears. Wam pozostawiamy jego ocenę, hot or not?\nMermaid crowns – nowy wakacyjny must have ?\nTagi: "Underboob", biust, Lady Gaga, Moda, tendy


Konferencja: Transformacja NATO – perspektywa polska i regionalna – CSM\nKonferencja: Transformacja NATO – perspektywa polska i regionalna\nDnia 13 marca 2008 roku na Zamku Królewskim w Warszawie odbyła się konferencja ‘Szczyt w Bukareszcie 2008. Transformacja NATO: perspektywa polska i regionalna’, zorganizowana przez Centrum Stosunków Międzynarodowych, przy wsparciu Ministerstwa Obrony Narodowej. Gościem honorowym był Sekretarz Generalny NATO, Jaap de Hoop Scheffer. Konferencję otworzyło przemówienie Ministra Obrony Narodowej, Bogdana Klicha a konkluzje z debat przedstawił Stanisław Komorowski, Podsekretarz Stanu w MON.\nGłównym jej celem konferencji, która zebrała się niemal dokładnie w 9. rocznicę przystąpienia Polski do NATO, było przedyskutowanie kierunków politycznej i wojskowej ewolucji NATO w zmieniającym się środowisku bezpieczeństwa przed zbliżającym się szczytem Sojuszu w Bukareszcie (2-4 kwietnia 2008 roku). Istotnym aspektem konferencji było przeanalizowanie oczekiwań Polski i innych państw Europy Środkowo-Wschodniej wobec Szczytu w świetle ich specyficznych interesów bezpieczeństwa i stosunku do proponowanych zmian w funkcjonowaniu Sojuszu.\nPośród 240 gości obecne były liczne wybitne osobistości świata politycznego, dyplomacji, w tym liczni ambasadorowie państw sojuszniczych, wojskowego najwyższych szczebli oraz eksperckiego, z Polski i z zagranicy, specjalizujące się w dziedzinie szeroko pojętego bezpieczeństwa i funkcjonowania Sojuszu Północnoatlantyckiego.\nDebata odbywała się w ramach trzech paneli tematycznych:\nPANEL POLITYCZNY, prowadzony przez Eugeniusza Smolara, prezesa CSM skupił się na odpowiedzi na pytanie o rolę NATO w zapewnieniu skutecznego bezpieczeństwa jej członkom oraz w wypełnianiu nowych funkcji, związanych z nowymi zagrożeniami. Paneliści skoncentrowali się na poszukiwaniu skutecznych środków reagowania na wyzwania i zagrożenia bezpieczeństwa krajów członkowskich NATO, a także sposoby umacniania solidarności w dziele stabilizowania obszaru euro-atlantyckiego i poza nim, m.in. we współpracy z partnerami (z Unią Europejską w szczególności). Podjęto także kwestię harmonizowania interesów obszaru euro-atlantyckiego, m.in. poprzez rozszerzanie Sojuszu i wyznaczenie strategii na przyszłość.\nProf. Roman Kuźniar z Uniwersytetu Warszawskiego, doradca ministra ON, przedstawił m.in. tezę, że tylko niektóre kraje członkowskie NATO mają globalne interesy a działania Sojuszu powinny wynikać z rozpoznania zagrożeń a nie z faktu posiadania technologicznych czy organizacyjnych możliwości działania, głównie USA.\nDr Robert Kagan, m.in. Senior Research Fellow w Carnegie Endowment for International Peace przedstawił analizę rosnących geopolitycznych napięć przez perspektywę starcia państw demokratycznych z autorytarnymi. Oczekiwanie, że Waszyngton będzie traktował europejskich sojuszników po partnersku zależy od przyjęcia na siebie zobowiązań przez Europejczyków w dziedzinie bezpieczeństwa międzynarodowego. Jego zdaniem, nie należy nadmiernie skupiać się na niepowodzeniach w Iraku, albowiem Stany Zjednoczone od II Wojny Światowej były państwem aktywnie działającym zbrojnie w skali światowej, najczęściej z ogromnym sukcesem, niekiedy popełniając błędy. To się nie zmieni, niezależnie od tego, kto wygra zbliżające się wybory prezydenckie.\nProf. François Heisbourg, specjalny doradca w Fondation pour la Recherche Stratégique postawił tezę, że ciągła zmiana, transformacja i reformy leżą w naturze „Atlantyckiej Bestii”. Prof. Heisbourg nakreślił pięć wyzwań, stojących przed Sojuszem: (1) wyzwanie pogodzenia rywalizujących wizji NATO – używając języka biznesowego – „organizacji z nieograniczoną odpowiedzialnością z geograficznie ograniczonym zasięgiem działania” versus „organizacji z ograniczoną odpowiedzialnością bez granic geograficznych”; (2) pytanie o rolę NATO w relacji UE-US; (3) modus operandi w relacjach UE-NATO, (4) ryzyko polaryzacji między Zachodem (uosobionym przez NATO) i innymi cywilizacjami; (5) ostatnie wyzwanie to debata nt. podziału kosztów między UE i NATO w kontekście rozwoju Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony. François Heisbourg zaprezentował również kwestię ewentualnego powrotu Francji do struktur wojskowych NATO w kategoriach powiązania jej z politycznym poparciem USA dla umocnienia niezależnego europejskiego filara w postaci EPBiO Unii Europejskiej.\nPANEL WOJSKOWY, prowadzony przez Ambasadora Adama Kobierackiego, byłego Zastępcę Sekretarza Generalnego NATO, zajął się pożądanym kierunkiem procesu transformacji militarnej; rozwojem zdolności wojskowych (w tym kwestią podziału kosztów); wojskowymi aspektami operacji i misji kryzysowych oraz stabilizacyjnych, w szczególności w Afganistanie (z uwzględnieniem wyzwania stosowania zasady solidarności). W panelu wzięli udział Generał Franciszek Gągor, Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Kontradmirał Jorgen Berggrav, Przedstawiciel w Europie Naczelnego Dowódcy Sił Sojuszniczych NATO ds. Transformacji – SACTREPEUR, Generał bryg. Stefan Czmur, Zastępca Polskiego Przedstawiciela Wojskowego przy Komitecie Wojskowym NATO i UE, oraz płk. Philippe Montocchio, Szef Biura Sojuszu Atlantyckiego Delegacji ds. Strategicznych z Ministerstwa Obrony Francji. Generał Gągor przedstawił punkt widzenia kierownictwa Wojska Polskiego na transformację Sojuszu. Admirał Berggrav użył przenośni zgranej drużyny piłkarskiej, by opisać docelowy punkt transformacji sił zbrojnych państw członkowskich, zwracając uwagę na konieczność równoległego działania w osiąganiu uzgodnionych celów transformacji NATO. Ambasador Kobieracki zgodził się z Generałem Czmurem, że operacje wymuszają transformację w większym stopniu niż wysiłki planistyczne ‘top-down’. Natomiast zdaniem Pułkownika Montocchio, Francja widzi możliwości wzmocnionej współpracy europejskiej, wynikającej z Traktatu Lizbońskiego, i pełny powrót do NATO jako dwie strony tego samego medalu – robiąc jedno i drugie jednocześnie chce przeciąć odwieczne spekulacje, że chce budować ESDP przeciwko NATO.\nPANEL REGIONALNY, prowadzony przez dr Jerzego M. Nowaka z CSM, byłego Ambasadora RP przy NATO, podjął problemy m.in. roli krajów regionu w Sojuszu, ich interesy, niepokoje i oczekiwania (w tym dotyczące kwestii rozszerzenia Sojuszu).\nAmbasador Witold Waszczykowski, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych RP, stwierdził, że Sojusz powinien być platformą dla globalnego podejścia do problemów bezpieczeństwa bez stawiania się w roli światowego żandarma. Podkreślił dynamikę zmian Sojuszu od początku lat 90-tych, która zaowocowała sytuacją napięć między „tradycyjnym NATO’” i „NATO XXI-go wieku”. Wyrazem tego jest np., mimo konwergencji w wielu dziedzinach, brak wspólnej definicji terroryzmu. Zdaniem ministra, szczyt w Bukareszcie powinien odpowiedzieć na zagrożenia w postaci broni masowego rażenia poprzez sformułowanie stanowiska w sprawie budowy systemów antyrakietowych, a także dać impuls dla działań w sferze bezpieczeństwa energetycznego oraz „cyber-bezpieczeństwa”. Innym ważnym elementem transformacji NATO jest wypracowanie strategii współpracy z UE. Podobnie jak pozostali paneliści minister W. Waszczykowski wyraził nadzieję, że spotkanie w Bukareszcie będzie szczytem rozszerzenia – polityka otwartych drzwi będzie bowiem stymulowała wewnętrzne reformy organizacji.\nAmbasador Istvan Gyarmati, Dyrektor International Centre for Democratic Transition w Budapeszcie, wyraził wątpliwości, co do trwałości i sensowności współpracy z Federacją Rosyjską, w tym spotkań w formacie Rady NATO – Rosja, biorąc pod uwagę przemiany w Rosji w kierunku reżimu autorytarnego i ustawiania się Moskwy jako rywala, jeśli nie wręcz przeciwnika. Renatas Norkus, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Litwy przedstawił ewolucję funkcji Sojuszu jako trzy koncentryczne koła złożone z terytoriów państw członkowskich, tzw. ‘NATO-homeland’, sąsiedztwa NATO (kraje objęte układem Partnerstwo dla Pokoju) i peryferii NATO. Mówcy zgodzili się co do konieczności zaproponowania Gruzji i Ukrainie Planu na Rzecz Członkowstwa (MAP).\nPatrząc z perspektywy polskiej ważne jest zachowanie balansu między jednostkami ekspedycyjnymi i nie-ekspedycyjnymi. Ponadto zaznaczono, że Polska armia niebawem osiągnie zakładane cele ‘zdolności interwencyjnej’ (deployability) i jest już dzisiaj gotowa do podjęcia pełnego spektrum misji wojskowych.\nNa zakończenie konferencji Stanisław Komorowski, podsekretarz stanu w MON, w imieniu ministra B. Klicha i własnym ustosunkował się do tezy, że Polska i większość państw członkowskich NATO nie mają globalnych interesów i za tym powinny pójść decyzje dotyczące mniejszej skali zaangażowania Sojuszu na świecie. Potwierdził, że Polska nie ma interesów globalnych, niemniej ponosi wraz z sojusznikami wspólną odpowiedzialność za bezpieczeństwo międzynarodowe w sytuacji, gdy źródła zagrożeń często znajdują się w rejonach odległych od naszych granic i tradycyjnych, transatlantyckich rejonów działania NATO.\nGorąca wymiana zdań pomiędzy czołowymi analitykami Polski, Francji i Stanów Zjednoczonych podczas Panelu Politycznego wzbudziła szczególne zainteresowanie.\nKonferencja, częściowo transmitowana przez TVN 24, spotkała się także z dużym zainteresowaniem dziennikarzy prasy i radia. M.in. przeprowadzone zostały liczne wywiady radiowe z uczestnikami konferencji, w „Gazecie Wyborczej” ukazały się rozmowy z panelistami, dr Robertem Kaganem i prof. François Heisbourgiem. W TVN24 nadany został wywiad red. M. Wierzyńskiego z Dr. R. Kaganem. W najbliższym czasie ukaże się także wywiad z nim w „Polityce”, przeprowadzony przez Jacka Żakowskiego.\nRezultatem obrad było pobudzenie debaty nad rolą Sojuszu Północnoatlantyckiego dla polityki zagranicznej i bezpieczeństwa RP, połączone ze sformułowaniem aktualnego katalogu zagrożeń, interesów i celów NATO, w tym przez poszczególne państwa członkowskie, ze szczególnym uwzględnieniem Polski i państw regionu Europy Środkowo-Wschodniej.\nProduktem konferencji jest angielskojęzyczna publikacja, zaprezentowana w przeddzień Szczytu na konferencji w Bukareszcie, zorganizowanej przez German Marshall Fund of the US oraz brytyjski Królewski Instytut Spraw Międzynarodowych (Chatham House), a także przekazana delegacjom członkowskim Państw uczestniczących w Szczycie NATO.\nPublikacja pt. ‘Transforming NATO 2008’ jest dostępna na życzenie w wersji drukowanej oraz na stronach internetowej CSM: www.csm.org.pl\nGazeta Wyborcza: Wywiad z Prof. Francois Heisbourg oraz z Dr Robertem Kaganem


Grzejnik CARRE CB - karta katalogowa\nCARRE CB - karta katalogowa\nCarre CB to drabinka łazienkowa, stworzona przez belgijski koncern Vasco z myślą o użytkownikach, w domach których panuje nowoczesny wystrój. Grzejnik idealnie zastąpi stary kaloryfer, będąc suszarką do mokrych ręczników lub innych tekstyliów.\nProfile grzewcze, podobnie jak w innych produktach z serii Carre, są pionowe i kwadratowe o wymiarze 25x25mm. Kolektory są okrągłe i mają średnicę 35mm. Aby podłączyć grzejnik do instalacji wodnej możemy użyć takich wejść jak dolne standardowe lub dolne środkowe o rozstawie osi wynoszącym 50mm. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby użytkownik zamontował grzałkę elektryczną.\nCarre CB można pomalować na prawie wszystkie kolory z serii Vasco, co daje duże możliwości aranżacyjne. Gwarancja trwa przez dziesięć lat. Ciśnienie robocze sięga 10 barów, natomiast maksymalna temperatura pracy wynosi 110 stopni Celsjusza.\nDo pobrania: cennik i katalog CARRE CB - VASCO


Ray Ban to marka kojarzona przede wszystkim z doskonałym wzornictwem. Oprawki korekcyjne Ray Ban Rx 6437 3036 są tego najlepszym przykładem. W tym modelu zwracają uwagę przede wszystkim oprawki koloru złotego. Przednią część oprawek wykonano z metalu. Producent udziela na ten model dwuletniej gwarancji.\nOkulary korekcyjne Ray Ban RX 5395 THALIA 8055


Utrudnienia na Maszewskiej\nponiedziałek, 13 marca 2017 10:12\nZgodnie z zapowiedziami, rozpoczęły się prace przy przebudowie ulicy Maszewskiej. Obecnie usuwane są ostatnie drzewa w rejonie hotelu „Atria”. Wiąże się to z pewnymi utrudnieniami.\nPierwsze prace prowadzone będą na odcinku od ronda do ulicy Zakładowej. Przy wjazdach na tę część ulicy pojawiły się już zapory z informacją, że zakaz wjazdu nie dotyczy m.in. dojazdu do tamtejszych posesji. Trzeba się jednak liczyć z wydłużonym czasem przejazdu. Utrudnienia będą przez cały czas budowy, warto więc rozważyć przejazd drogami alternatywnymi.


Śnieżyca Śnieżyce - Kwiaty cebulkowe\nŚnieżyca jest zdecydowanie jednym z najbardziej znanych kwiatów wiosennych. Wymaga stanowiska półcienistego i wilgotnego i w tych warunkach bardzo szybko rozrasta się tworząc kobierzec. Kwiaty ma bardzo ładne; nadają się nawet do cięcia.\nŚnieżyca wiosenna — Leucojum vernum wyrasta do 25 — 30 cm, ma białe kwiaty z zieloną plamką na szczycie listków okwiatu. Kwiaty, średnicy około 2 cm, są osadzone po l lub 2 na łodydze. Śnieżyca wiosenna kwitnie od marca do kwietnia.\nŚnieżyca letnia — Leucojum aestivum jest większa, osiąga 30 —50 cm. Kwitnie od maja do czerwca, ma 5 — 9 kwiatów, zebranych w grona na łodydze. Wymaga stanowiska ciepłego i lekkiego przykrycia na zimę. Śnieżyca jesienna — Leucojum autumnale — rośnie dziko w Hiszpanii, Portugalii, Sardynii i na Sycylii. Kwiaty mają plamki jasnoczerwone u podstawy i kwitną w sierpniu i wrześniu. Wymaga również stanowiska ciepłego.\nSprzedaż cebulek śnieżycy https://sklep-nasiona.pl/sniezyca-letnia-5-cebulek.html


Jemen – kraj mirry, kadzidła i khatu | Przegląd\nJemen leży na terenach nazywanych przez starożytnych Rzymian Arabią Felix. Z wymienionego w Biblii portu Qana w starożytności wypływały do Indii, Somalii, Etiopii i Zanzibaru statki wiozące m.in. uprawianą w górach Haraz kawę mokka. To na tych obszarach w XI w p.n.e. powstało państwo Sabejczyków, czyli Królestwo Saby. Stąd według Księgi Izajasza wyruszyli do Betlejem Trzej Królowie z mirrą, kadzidłem i złotem. Mirrę i kadzidło nadal sprzedaje się na jemeńskich sukach (targach), ale miejsce złota zajął khat, popularna używka. Młode liście rośliny o narkotycznych właściwościach, pakowane w plastikowe torebki, znajdzie się na każdym suku w każdym mieście. Jemeńczycy żują je bez przerwy. – Tragedią tego kraju jest to, że khat zaczyna wypierać inne uprawy, tak jak mak opiumowy w Afganistanie – tłumaczy Andrzej Kotnowski, podróżnik i fotograf.\nDziś Jemen jest republiką prezydencką pod wpływem ortodoksyjnego islamu. Łatwo sobie wyobrazić, jakie problemy napotyka fotograf chcący namówić do pozowania którąś z kobiet.\n– Kiedyś jednak spacerowaliśmy z żoną wieczorem po suku i zauważyliśmy obserwującą nas kobietę – opowiada Andrzej Kotnowski. – Przechodzimy wzdłuż straganów, ale wciąż ją widzimy. W końcu podchodzę i pokazuję jej aparat, że chciałbym jej zrobić zdjęcie. Zgodziła się i odsłoniła twarz. Była zadowolona. Może potraktowała to jako niedozwoloną przygodę?


Petycje mogą poprawiać rzeczywistość\nO stosowaniu ustawy o petycjach z radcą prawnym Mirosławem Wróblewskim, dyrektorem Zespołu Prawa Konstytucyjnego i Międzynarodowego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, specjalistą z zakresu prawa konstytucyjnego, Unii Europejskiej i antydyskryminacyjnego oraz ochrony praw człowieka, rozmawiał Tomasz Schimanek\nTomasz Schimanek Panie doktorze, rozmawiamy tuż przed końcem 2015 roku. Mamy za sobą prawie cztery miesiące obowiązywania ustawy o petycjach. Jak Pan je ocenia?\nMirosław Wróblewski Z punktu widzenia mojej pracy, ten okres zaowocował petycjami skierowanymi do Rzecznika Praw Obywatelskich, w bardzo różnych zresztą sprawach. Duża część złożonych petycji dotyczy rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie żywności w sklepikach szkolnych. Przy czym analiza ich treści pokazała, że niektóre z petycji są w gruncie rzeczy wnioskami dotyczącymi naruszenia praw obywatelskich. Zgodnie z art. 3 ustawy o petycjach, to właśnie treść pisma, a nie jego forma, na przykład tytuł, decydują o tym, czy adresat petycji uzna to pismo za petycję czy też na wniosek. Różnica polega na nieco innym trybie rozpatrywania, natomiast niezależnie od tego, jak pismo obywatela zostało zakwalifikowane, Rzecznik traktuje je jako ważny sygnał o możliwych problemach. Jeszcze w listopadzie 2015 roku Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił do Ministra Zdrowia, prosząc o wyjaśnienie kwestii zgłaszanych przez obywateli.\nPewnym zaskoczeniem dla mnie jest natomiast fakt, że dotychczas Rzecznik Praw Obywatelskich nie otrzymał żadnej skargi dotyczącej trybu funkcjonowania ustawy, w szczególności procedury rozpatrywania petycji. Być może wynika to z treści art. 13 ust. 2, który mówi, że sposób załatwienia petycji nie może być przedmiotem skargi. Dla mnie jest oczywiste, że oznacza to, iż przedmiotem skargi nie może być samo rozstrzygnięcie petycji, ale jej rozstrzyganie, a więc sposób i tryb rozpatrywania, już tak. Jednak wiele osób może rozumieć treść tego artykułu w ten sposób, że także procedura rozpatrywania petycji nie może być zaskarżona. Dlatego warto podkreślić, że każdy składający petycję ma prawo poskarżyć się do Rzecznika Praw Obywatelskich na niedochowanie wymogów proceduralnych przy rozpatrywaniu jego petycji. Myślę, że jeżeli w kolejnym półroczu Rzecznik nie otrzyma skarg na sposób rozpatrywania petycji, to być może sami postaramy się to zbadać, a przy okazji wyjaśnić, jak jest interpretowany wspomniany art. 13 ust. 2. Trudno bowiem uwierzyć, aby ta procedura w praktyce zawsze działała bez zarzutu, a przynajmniej nie budziła żadnych wątpliwości.\nT.S. Czy dostrzega Pan już mocne i słabe strony działania ustawy o petycjach?\nM.W. Jest za wcześnie, aby rzetelnie mówić o plusach i minusach działania ustawy, trzeba więcej praktyki w jej stosowaniu. Dzisiaj można powiedzieć, że mocną stroną jest przejrzystość i dostępność informacji o złożonych petycjach i ich rozpatrzeniu. Specyfika trybu rozpatrywania petycji polega przede wszystkim na obowiązku umieszczania zeskanowanej treści petycji na stronie internetowej jej adresata. Ten obowiązek nie dotyczy wniosków czy skarg. Ma on walor informacyjno-edukacyjny, bo każdy może zapoznać się z treścią petycji składanych obywateli i sposobem jej rozpatrzenia.\nWyzwaniem jest natomiast wciąż mała wiedza na temat ustawy i jej wymogów. Dobrze, że jest kampania informacyjna Kancelarii Senatu i Instytutu Spraw Publicznych, ale nadal wiele osób nie wie, że jest ustawa o petycjach i nie zna wynikających z niej obowiązków dla składającego petycję i jej adresata. Przykładem mogą być dostępne w internecie inicjatywy obywatelskie polegające na zbieraniu podpisów pod petycjami w różnych sprawach. Bardzo dobrze, że pojawiają się takie działania, tylko trochę szkoda, że część z nich proponuje petycje, które nie spełniają wymogów ustawowych, co najprawdopodobniej wynika z niewiedzy ich autorów, a co za tym idzie przy ich rozpatrywaniu organy nie mają określonych ustawą obowiązków.\nT.S. Panie doktorze, wróciłbym na chwilę do wspomnianego przez Pana art. 3 ustawy o petycjach, zgodnie z którym o tym, czy pismo jest petycją, decyduje treść żądania, a nie jego forma zewnętrzna. To budzi szereg wątpliwości związanych z tak ogólnym sformułowaniem i możliwym nadużywaniem tego prawa kwalifikacji przez adresatów petycji. Moje pytanie z tym związane brzmi: co może zrobić obywatel, jeżeli na przykład nie zgadza się z tym, że jego petycja została zakwalifikowana przez adresata jako wniosek?\nM.W. Przede wszystkim, choć ustawa o petycjach tego wyraźnie nie określa, adresat petycji powinien poinformować składającego pismo o tym, jak je zakwalifikował. Tak postępujemy w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich, przy czym kwalifikując pismo kierujemy się tym, co jest korzystniejsze dla obywatela, co daje mu większe możliwości oddziaływania. Niekiedy różnica pomiędzy wnioskiem a petycją jest trudna do wychwycenia, dlatego wydaje mi się, że należy zaufać obywatelom i działać zgodnie z ich intencją i w ich interesie. Rzeczywiście mogą zdarzać się przypadki, w których urzędnicy zakwalifikują petycję jako wniosek, nie myśląc o tym, co byłoby dobre dla obywatela, ale kierując się tym, żeby mieć mniej pracy związanej z rozpatrywaniem takiego pisma. Uważam, że Najwyższa Izba Kontroli, podobnie jak w przypadku skarg i wniosków składanych do organów publicznych, na przykład po roku obowiązywania ustawy o petycjach powinna skontrolować jej przestrzeganie i wskazać na ewentualne nieprawidłowości w tym zakresie.\nT.S. Te przypadki, o których Pan wspominał, mogą się zdarzać, bo ze spotkań z urzędnikami wiem, że często narzekają na dodatkowe obowiązki związane z koniecznością skanowania petycji i wieszania skanu na stronie internetowej.\nM.W. To potwierdza moje wcześniejsze słowa, choć wydaje mi się, że strach ma wielkie oczy. Obawy urzędników wiążą się z przewidywaniem, że zostaną zasypani petycjami. Pierwsze miesiące działania ustawy pokazały, że to bezpodstawne obawy.\nA wracając do pytania, co może zrobić obywatel, który nie zgadza się z kwalifikacją złożonego pisma. Jest to element procedury rozpatrywania petycji opisanej w ustawie o petycjach i może być przedmiotem skargi w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Obywatel może również, o czym wspomniałem na początku rozmowy, złożyć skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich. Obywatel musi mieć bowiem prawo dochodzenia tak zwanej sprawiedliwości proceduralnej. Wydaje się, że jest tu także możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego, ale traktowałbym to jako krok ostateczny, po wyczerpaniu innych możliwości. Zachęcam raz jeszcze do składania skarg na procedurę rozpatrywania petycji do Rzecznika Praw Obywatelskich. Wszystkie takie sygnały będziemy rozpatrywać, a jest to dla nas istotne tym bardziej, że sam Rzecznik od lat postulował ustawowe uregulowanie konstytucyjnego prawa do składania petycji.\nT.S. Drążąc jeszcze kwestie procedury. Jeżeli adresat petycji nie uzasadni jej rozstrzygnięcia, to narusza prawo, bo ustawa tego wymaga. Znacznie częstszym jednak przypadkiem może być sytuacja, w której to uzasadnienie jest, ale nie uwzględnia wszystkich faktów, albo jest niezgodne ze stanem faktycznym, ale opiera się na nieadekwatnych przepisach prawa. Co wtedy może zrobić składający petycję?\nM.W. Wydaje się, że to także może być przedmiotem skargi, gdyż adresat petycji w takiej sytuacji nie dołożył należytych starań, aby zgodnie z procedurą rozpatrzyć petycję. Czy tak jest, na to odpowiedzą sądy, jeżeli takie sprawy będą do nich trafiać. Ale per analogiam można oprzeć się na dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczących skarg i wniosków, z którego wynika, że uzasadnienie ich rozpatrzenia musi być realne i odpowiadać faktom, a także opierać się na obowiązujących przepisach prawa.\nT.S. Wracając jeszcze do ogólnej oceny działania ustawy o petycjach, czy na tym etapie dostrzega Pan już jakieś jej zalety lub słabości?\nM.W. Powtarzam: za mało jest praktyki, więc takie rzetelne oceny są na razie niemożliwe. Można jedynie przypuszczać, co może okazać się największą słabością ustawy. Moje podejrzenie pada na wspomniany art. 13 ust. 2. Gdyby praktyka pokazała, że jest on interpretowany jako brak możliwości zaskarżenia procedury rozpatrywania petycji, to jest to w moim mniemaniu niezgodne z Konstytucji i z pewnością wymaga poprawy. Ogromną zaletą ustawy o petycjach jest natomiast to, że jest to ustawa krótka, nieskomplikowana. Takich ustaw jest obecnie niewiele, więc to na pewno jej wielki plus.\nT.S. A czy Pana wątpliwości nie budzi zakres podmiotowy ustawy o petycjach? Pojawiły się głosy, że krąg podmiotów mogących składać petycje do organów władzy publicznej jest zbyt szeroki, bo mogą to robić nie tylko obywatele, ale także podmioty prawne, w tym na przykład instytucje publiczne. Może się więc zdarzyć tak, że jeden organ publiczny złoży petycję do innego organu publicznego.\nM.W. Konstytucja w art. 63 mówi, że każdy ma prawo do składania petycji. Można więc powiedzieć, że w tym świetle krąg podmiotów określonych w ustawie o petycjach może być zbyt wąski, gdyby w praktyce okazało się, że jest ktoś, kogo ustawa pozbawia możliwości złożenia petycji. Wydaje się jednak, że katalog ustawowy określony w art. 2 ust. 1 wyczerpuje wszystkie kategorie podmiotów, zewnętrznych wobec organów władzy publicznej, mogących składać petycje. Rozumiem też, że w ustawie nie można było powtórzyć postanowienia Konstytucji, bo to byłoby niezgodne z zasadami techniki prawodawczej, stąd tak, a nie inaczej sformułowany zakres uprawnionych do składania petycji.\nT.S. Jeszcze jedna kwestia, która budzi pewne wątpliwości. Czy termin podstawowy na rozpatrzenie petycji, czyli trzy miesiące, nie jest zbyt długi? O ile jest on jakoś adekwatny w stosunku do petycji składanych do Sejmu czy Senatu, o tyle może wydawać się przesadzony na przykład w przypadku petycji składanej do wójta czy organizacji pozarządowej realizującej zadania publiczne.\nM.W. Z jednej strony Kodeks postępowania administracyjnego w przypadku skarg i wniosków określa, że mają być one rozpatrzone w ciągu miesiąca. Z drugiej strony rozpatrzenie petycji może często wymagać nieco więcej pracy niż rozpatrzenie skargi czy wniosku. Sądzę, że ten trzymiesięczny termin to wyjście naprzeciw obawom administracji publicznej przed zalewem petycji, a trzeba przypomnieć, że były one bardzo mocno akcentowane w toku prac nad ustawą. Stąd taki właśnie termin, który miał ułatwiać urzędnikom poradzenie sobie z masowo składanymi petycjami. Jeżeli ma być to cena za rzetelne i poważne rozpatrywanie petycji, to nie jest ona zbyt wygórowana, ale oznacza to, że tym bardziej rygorystycznie należy oceniać sposób rozpatrywania petycji przez organy publiczne.\nMoje wątpliwości budzi natomiast brak możliwości składania petycji ustnie do protokołu. Taka forma była wcześniej przewidziana, na przykład w statutach jednostek samorządu terytorialnego. W postępowaniu administracyjnym też ta forma jest stosowana. Wydaje się więc, że jest to nie do końca użyteczne z perspektywy obywatela ograniczenie, tym bardziej, że przecież taki protokół także można zeskanować i umieścić na stronie internetowej.\nT.S. Mówiąc o wątpliwościach dotyczących interpretacji ustawy o petycjach, chciałbym jeszcze zapytać o kwestię podpisu pod petycją przesyłaną drogą elektroniczną. Pojawiają się różne interpretacje, czy ten podpis jest wymagany, a jeżeli tak, to w jakiej formie. Jaka jest Pana opinia?\nM.W. Uważam, że należy to interpretować w duchu orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczących wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Wynika z niego, że wnioski składane drogą elektroniczną nie muszą być opatrzone podpisem elektronicznym. W przypadku petycji zatem stosowałbym podobną interpretację. Wystarczy, że podane są w niej dane składającego wymagane przez ustawę. Takie podejście byłoby przejawem odformalizowania składania petycji, co ułatwiłoby obywatelom ich złożenie.\nT.S. Na koniec pytanie o to, jakie według Pana powinny być spełnione warunki, żeby petycje okazały się narzędziem traktowanym poważnie i odpowiedzialnie, zarówno przez składających, jak i adresatów? Jeżeli tak nie będzie, to instytucja petycji może się zdewaluować, stracić swoje znaczenie.\nM.W. Zadał Pan ważne pytanie, bo wiara i zaufanie do instytucji petycji jest podstawą jej stosowania. Oczywiście to zaufanie nie wynika z samej ustawy, ale z praktyki jej stosowania. Ustawa daje jedynie pewne gwarancje dotyczące składania petycji i obowiązki dotyczące ich rozpatrywania. Ta praktyka przede wszystkim zależy od podejścia organów władzy publicznej. Od tego, czy będą chciały słuchać obywateli i traktować ich sygnały i postulaty poważnie, czy zrozumieją, że petycja służy poprawie rzeczywistości, a nie uprzykrzeniu życia urzędnikom. Oznacza to, że nawet jeżeli władza nie będzie w stanie zrealizować postulatów obywateli, to pokaże w sposób rzetelny dlaczego. Warto przypomnieć, że konstytucyjną zasadą funkcjonowania naszego państwa jest dialog społeczny. Choć ustawa o petycjach bezpośrednio się do tej zasady nie odwołuje, ale petycje są ważnym instrumentem dialogu obywateli z władzą.\nPrzejrzystość procesu rozpatrywania petycji jest pewną gwarancją poważnego, rzetelnego traktowania petycji przez obie strony. Oczywiście nie da się takiego podejścia zadekretować, ale upublicznianie treści petycji, a także ich rozstrzygnięć wraz z uzasadnieniem zmniejsza ryzyko nieodpowiedzialnego traktowania petycji przez składających i adresatów. Z pewnością służyć temu będzie kontrola stosowania ustawy, sygnalizowanie nieprawidłowości z tym związanych i ewentualne korygowanie ustawy, aby je wyeliminować.\nT.S. Bardzo dziękuję za rozmowę.\nM.W. Również dziękuję.\n Wystąpienie Rzecznika Praw Obywatelskich do Ministra Zdrowia, do wiadomości Ministra Edukacji Narodowej i Ministra Rozwoju, w sprawie sklepików szkolnych z dnia 19/11/2015 r., sygnatura VII.7037.93.2015.


Olejki, czyli sekret pięknej skóry?Podstawa bezpieczeństwa w salonie kosmetycznym - jednorazowa odzież medycznaJak działają biura tłumaczeńBudowa okiem geodetyO energii słonecznej - czy to się opłaca?Modne woreczki na ciuchy i nie tylkoO cenachKrótki artykuł o sprzątaniuSamochód prosto z salonu. Kiedy warto to zrobić?Ekologia i styl - o drewnieCo musisz wiedzieć przed wizytą u dentysty?Dobra inwestycja w ciepły domKilka kwestii związanych z energetyką i transformatoramiWymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićArtykuł o naprawianiu samochodówKancelarie prawnicze od wszystkiego. Czy warto?Dla kobiet: kosmetyki naturalneKilka ważnych i potrzebnych informacji i mechanice i pompach hydraulicznychProfesjonaliści od prawaTanie pozycjonowanieChoroby zębów i ich leczeniePrace dla geodetyAndaluzja - kilka faktówCzyste autoLeczenie zębów, czyli stomatologia. Czego o niej nie wiesz?Wynajem busów na krótkie i długie podróże - czego nie wiesz o podróży busem?Dentysta ZabrzeSzkolenia BHPWroclaw - new tourist hotspot in PolandOgrodzenia i furtki w ogrodach


PolitykaJesteś radnym? Nie możesz zostać żołnierzem. Poseł interweniuje\n– Jeśli jesteś żołnierzem, to możesz zostać radnym. Natomiast jeśli jesteś radnym, to nie możesz zostać żołnierzem – zwrócił uwagę poseł Kukiz’15 Paweł Szramka. Polityk złożył w tej sprawie interpelację do ministra obrony narodowej. Wszystko w związku z historią pewnego radnego.\n– Radny Rafał Kasza chciałby zostać żołnierzem. Żeby to zrobić, musiałby zrzec się mandatu radnego. Wtedy mógłby założyć mundur. Jednak gdyby wcześniej był żołnierzem, to nikt nie robiłby problemu, aby został radnym – poinformował poseł. Całą sytuację określił jako „kuriozalną”. Jak się okazuje, wynika to z przepisu z czasów komunistycznych.\n– Art. 98k ust 3 pkt. 7 ustawy z dnia 21 listopada 1967r.o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że do terytorialnej służby wojskowej może być powołana osoba, która między innymi „nie jest reklamowana od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny lub w przypadku nadania przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego w formie zbiorowej listy imiennej w jednostce przewidzianej do militaryzacji” – zauważył poseł Paweł Szramka w interpelacji skierowanej do ministra Mariusza Błaszczaka. To właśnie dlatego żaden polski radny nie może obecnie zostać żołnierzem. – Osoby reklamowane to chociażby posłowie, senatorowie oraz radni – wyjaśnił polityk.\nZobacz także: Brutalny napad na Śląsku. Rozmawiali „ze wschodnim akcentem”\n– O ile idea cytowanego przepisu jest słuszna, gdyż wprowadza dla osób reklamowanych ochronę przed przymusem służby wojskowej (co ma z kolei zapewnić ciągłość funkcjonowania różnego rodzaju organów władzy), o tyle absurdalną wydaje się być sytuacja, kiedy to osoba taka z własnej woli chciałaby zasilić szeregi wojska – podkreślił poseł w interpelacji. W przypadku radnego z Zielonej Góry, Rafała Kaszy chodzi o dołączenie do Wojsk Obrony Terytorialnej.\nPoseł Szramka zadał pytanie ministrowi obrony narodowej. – Czy wprowadzona zostanie odpowiednia modyfikacja przepisów, w wyniku której radni wyrażający wolę odbycia służby wojskowej otrzymają taką możliwość? – napisał w interpelacji. Jego pytanie można potraktować jako sugestię, że taka zmiana powinna zostać wprowadzona.\nREKLAMA Wczoraj portal „Onet” opublikował artykuł alarmujący\nREKLAMA W sobotę 13 samolotów wojskowych Chińskiej Republi\nREKLAMA Wczoraj w godzinach wieczornych doszło do zatrzymania 36. letniego\nREKLAMA Rosja zdecydowała się umocnić granice z Polską. Władze wysła�\nREKLAMA Nie ustaje echo po rozpadzie Koalicji Polskiej. Wczoraj doszło do


ZaczytanaEmigrantka.eu: "Zacznijmy od nowa" - Jo Winchester\nkobiety to czytają, Książki dla dorosłych, literatura kobieca, literatura obyczajowa, romans\nTo jest zdecydowanie moja ulubiona powieść Jo Winchester. Nie jest oklepana ani szablonowa. Tą wyrachowaną stroną jest kobieta, która jednak idzie po rozum do głowy i zmienia się. Tym słodkim, czasem aż przesadnie, co początkowo nie wzbudzało we mnie ogromnej sympatii, jest mężczyzna. Jednak i on zmienia się, staje na wysokości zadania, pokazuje pazurki, walczy o rodzinę. Największą niespodzianką, pozytywem i motorem zdarzeń w tej powieści, jest pewna sepleniąca trzylatka :)\nIsabel to bizneswoman. Bardzo wymagająca, pewna siebie, silna osobowość. Chce pokazać wszystkim na co ją stać, chce być najlepsza i udaje jej się to wyśmienicie. Nikt nie jest w stanie jej zmienić i sprawić by chociaż trochę zmieniła zdanie. Jeśli chodzi o stałe związki - unika ich jak ognia. Nie ma na nie czasu, ani energii. Nie są jej do niczego potrzebne. Jedyne czego pragnie, to znaleźć dowody obciążające swojego szefa...\nMatt wydaje się świetną pomocą na jej problemy. Jest prywatnym detektywem i podejmuje się zlecenia. Oczywiście jak to bywa w takich historiach, rodzi się romans... Tu jednak koniec znanych opowieści. Koniec też romantyczności i miłości... Isabel odepchnęła mężczyznę, zaczyna powoli żałować swojej decyzji, ale on już stara się nie myśleć o niej.\nKiedy spotykają się kilka lat później, nic nie jest takie jak dawniej. I właśnie w tym momencie, do akcji wkracza mały, sepleniący szkrab.\nJo Winchester jak zwykle zadbała o szczegóły, o ucztę dla zmysłów czytelnika. W swojej najnowszej powieści "Zacznijmy od nowa", nieustannie buduje napięcie. Przenosi nas w czasie, w którym zmienia się wszystko i tak naprawdę "zabawa" zaczyna się od nowa, tyle tylko, że posiada nowe etapy i pułapki. Bohaterowie wykreowani przez autorkę są sympatycznymi młodymi ludźmi. Miło, że tym razem mamy kobietę wampa, a nie biedną i zagubioną istotkę. Bohaterowie drugiego planu również zapadają w pamięć i dają się lubić. Jednak tak jak pisałam na początku, dla mnie najsłodszą bohaterką tej historii, jest córeczka Matta. Tak naprawdę dzięki tej dziewczynce dzieją się te wszystkie rzeczy, to ona powoli i całkowicie nieświadomie zmienia życie swojego taty i jego znajomej, to ona przełamuje skorupę Isabel. Rozczuliły mnie zwroty w wykonaniu dziecka. Ciężko je było odczytać, ponieważ autorka zadbała o seplenienie ;) Ale było to tak słodkie i tak prawdziwe... Serio :)\nDziękuję za książkę autorce Jo Winchester\nAgnieszka Kaniuk 12 czerwca 2020 11:00\nNie czytam z reguły takich książek, ale tak przekonywująco i zachęcająco piszesz o tej książce, że o dziwo, chciałabym ją przeczytać, jak najszybciej. 😊\nGłodna Wyobraźnia 12 czerwca 2020 13:21\nTym razem lektura nie dla mnie, ale na pewno znajdzie swoich fanów.\nJoanna 13 czerwca 2020 19:07\nMi również sie podobala ☺\nMiye's Imaginations 14 czerwca 2020 16:51\nBrzmi bardzo interesująco, chociaż to zupełnie nie mój gatunek :)\nBiblioteka Feniksa 23 czerwca 2020 11:36\nZdecydowanie nie jest to pozycja dla mnie. Myślę jednak, że wielu osobom może się spodobac.


Orzechowe toffi i Czekolada orzechowa | Alternatywy - Żyj Świadomie\nprzez Maggie · Maj 17, 2016\nKażdy chyba jadł nutellę i wiele osób przyzna, że jej smak potrafił uzależnić. We Włoszech nutella jest prawie podstawą diety śniadaniowej. W moim domu taką nutellę robimy sami tylko z trzech składników. Jednak zanim dojdziemy do czekolady, polecam orzechowe toffi. Podstawą tego przepisu jest masło z orzechów laskowych, które kupuję już gotowe w sklepie bio, bez żadnych dodatków tylko 100% orzechów. Jeśli macie dostęp do dobrych orzechów laskowych i dość mocny blender, to takie masło możecie przygotować sami.\n1. Obrać orzechy laskowe ze skorupek i podprażyć je w piekarniku, tak by dały się obrać ze skórki, zwykle wystarczy tylko kilka minut prażenia.\n2. Przełożyć uprażone orzechy na ściereczkę by wystygły. Zawinąć orzechy w ściereczkę i pocierać tak by usunąć jak najwięcej skórek.\n3. Przełożyć orzechy do blendera i miksować, aż powstanie jednolite masło bez grudek\nPrzepis na Orzechowe Toffi\n– 200 g miodu akacjowego lub lipowego (płynnego)\n– 100 g masła z orzechów laskowych\n1. Wymieszać masło orzechowe w słoiku by olej i orzechy dobrze się połączyły.\n2. Składniki przełożyć do miski i dokładnie wymieszać.\nPrzepis na Czekoladę Orzechową\n– orzechowe toffi z przepisu powyżej\n– kilka łyżek prawdziwego kakao\n1. Przygotować orzechowe toffi i dodać przesiane kakao. Ilość kakao zależy od waszego gustu\n– dodając kakao tylko dla koloru, czekolada będzie bardziej słodka\n– dodając więcej kakao, kolor będzie bardziej intensywny, a słodycz miodu będzie się równoważyła z gorzkim kakao.\nMaj 18, 2016 o 10:56\nAle sobie narobiłam smaka! Wygląda przepysznie! 🙂 uwielbiam takie „domowe sposoby na” i jak tylko będę mieć więcej czasu to koniecznie chcę wypróbować takie cuda. Pozdrawiam 🙂\nMaj 18, 2016 o 10:57\nPrzyznam, że byłam uzależniona od nutelli, ale od ponad półtora roku nie kupuję i nie jem. Generalnie wystarczyło, że przeanalizowałam skład :/ Sama jeszcze nie robiłam poza tą z awokado, ale może spróbuję 🙂\nMaj 18, 2016 o 11:05\na próbowałaś robić podobne na orzechach włoskich?\nMaj 18, 2016 o 14:21\nTakie kremy robię na migdałach, sezamie, nerkowcach i orzechach laskowych. Orzechy włoskie ze zbioru 2015 zjadły moje dzieciaki, więc pustki w spiżarni. Czekamy na nowy zbiór i będziemy próbowac takiej pasty. W przepisach nie używam orzechów ziemnych bo po nich boli mnie głowa.\nKuba - MyLittleAntS napisał(a):\nMaj 18, 2016 o 11:12\nSłodyczy jeszcze sam nie robiłem, ale korci… czekolada orzechowa dobrze się zapowiada.\nNastępny post Cytryniec chiński i oczyszczanie wątroby\nPoprzedni post Chleb orkiszowy z konopią


Karta Dużej Rodziny – Gmina Pabianice\nKarta oferuje system zniżek oraz dodatkowych uprawnień. Jej posiadacze będą mieli możliwość korzystania z katalogu oferty kulturalnej, rekreacyjnej czy transportowej na terenie całego kraju. Liczba instytucji i firm, które zaoferują zniżki rodzinom systematycznie się powiększa. Wkrótce pełną listę będzie można znaleźć na stronie www.rodzina.gov.pl Wszystkie miejsca oferujące zniżki będą opatrzone logo „Tu honorujemy Kartę Dużej Rodziny”.\nWnioski o wydanie Karty Dużej Rodziny, można składać od dnia 16 czerwca w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w Pabianicach, ul. Torowa 21, pok. nr 22.\nOsoba odpowiedzialna za przyjmowanie wniosków – Pani Kamila Olejnik


REMA - Krakowskie Biuro Festiwalowe\nStrona główna REMA\nREMA (Réseau Européen De Musique Ancienne) – Europejska Sieć Muzyki Dawnej\nREMA to jedyna w Europie sieć skupiająca inicjatywy i instytucje aktywnie działające w polu muzyki dawnej. Powstała w 2000 roku w Ambronay (Francja), z siedzibą w Wersalu, aktualnie zrzesza 80 podmiotów z 20 europejskich krajów. Główną misją sieci jest wymiana wiedzy i informacji między członkami oraz umożliwianie im współpracy w obszarze muzyki dawnej. Ponadto REMA stawia sobie następujące cele: – zdobycie pozycji lidera dysponującego wiodącym głosem w świecie europejskiej muzyki dawnej\n– popularyzacja, ułatwianie dostępu i podnoszenie wiedzy o muzyce dawnej\n– promocja i odkrywanie na nowo europejskiego dziedzictwa muzyki dawnej, również w zakresie historycznych instrumentów oraz wykonawstwa historycznego\n– rozwój i standardyzacja edukacji w zakresie muzyki dawnej oraz wspieranie młodych artystów\n– włączenie muzyki w proces tworzenia strategii kulturalnych\nW 2017 roku do REMA dołączył krakowski festiwal Misteria Paschalia, stając się tym samym pierwszym polskim reprezentantem w tej prestiżowej sieci. Członkostwo w REMA jest nie tylko potwierdzeniem artystycznej jakości i międzynarodowej pozycji festiwalu, ale także otwarciem szeregu nowych możliwości. Współpraca Krakowskiego Biura Festiwalowego z Europejską Siecią Muzyki Dawnej umożliwia festiwalowi udział w organizowanych przez sieć wydarzeniach i spotkaniach, będących doskonałą szansą do dyskusji i wymiany doświadczeń, ale także do zyskania jeszcze mocniejeszej pozycji na arenie europejskiej, która pozwoli przyciągnąć do Krakowa szersze grono wielbicieli muzyki dawnej z całej Europy.


piątek, 7/5/2021 | 1:20 CEST\nYou are here: Home / Jak zamawiać na sheinside? / Przeciwnicy podążania za modą\nTo naturalne, że nie wszyscy chcą podążać za modą. To dlatego, ze tak naprawdę nie wiadomo kto dyktuje takie trendy. Nie zawsze musimy się zgadzać z tym co jest modne. Przecież naszym zdaniem marynarka over size tylko zniekształca piękną, kobiecą sylwetkę. Mamy prawo tak sądzić. Buty z ogromnym, długim czubkiem, które robiły furorę na początku obecnego wieku tak naprawdę nie dodawały kobiecie ani odrobiny uroku. Jedynie ją oszpecały, a przecież w sklepach nie można było wtedy naleźć jakichkolwiek innych fasonów.\nDlatego nie musimy zgadzać się z trendami i możemy ubierać się tak jak chcemy. To nie znaczy, że gorzej. Czasem tacy domorośli projektanci potrafią wyglądać jak zjawisko: raz oryginalnie i kolorowo, innym razem zmysłowo i eterycznie. Liczy się wyczucie, dobry smak i świadomość tego co nam pasuje. Naturalne jest to, że jeśli nie podoba nam się nasza figura i sądzimy, że musimy schudnąć, poziome pasy nie będą dla nas dobrym wyjściem. Najważniejsze jest to, abyśmy to my dobrze czuli się w naszych stylizacjach.\nPrzeciwnicy podążania za modą Reviewed by admin on poniedziałek, 7 stycznia, 2019 .\nPrzeciwnicy podążania za modą To naturalne, że nie wszyscy chcą podążać za modą. To dlatego, ze tak naprawdę nie wiadomo kto dyktuje takie trendy. Nie zawsze musimy się zgadzać z tym co jest modne. Przecież naszym zdaniem marynarka over size tylko zniekształca piękną, kobiecą sylwetkę. Mamy prawo tak sądzić. Buty z ogromnym, długim czubkiem, które […]


17.10.2014 r. Konwencja PS\nW sali witrażowej Domu Kultury odbyła się konwencja wyborcza Porozumienia Samorządowego. Konwencję rozpoczynającą kampanię wyborczą do samorządów gmin powiatu rawickiego oraz do rady powiatowej prowadził Piotr Domaniecki, szef sztabu Komitetu Wyborczego Wyborców (KWW) Porozumienie Samorządowe.\nP. Domaniecki powiedział - "16 listopada odbędą się wybory samorządowe i w tym dniu społeczeństwo powiatu rawickiego poprzez udzielenie poparcia osobom, które darzy zaufaniem zadecyduje, kto z należytą rzetelnością i zaangażowaniem będzie ich reprezentował w samorządach: wojewódzkim, powiatowym i gminnym oraz, kto zostanie wójtem i burmistrzem. To niezwykle ważna sposobność do wyrażenia własnych odczuć, opinii, własnego zdania w kwestiach lokalnych. Zachęcam zatem Państwa do wzięcia udziału w tych wyborach, do czynnego uczestniczenia w życiu własnej społeczności. Dzisiaj przedstawimy sprawozdanie z mijającej kadencji 2010-2014, zaprezentujemy program wyborczy na lata 2015-2018, zarekomendujemy kandydatów do rad gmin i Rady Powiatu Rawickiego i popieranych przez nasz Komitet kandydatów do sejmiku województwa wielkopolskiego".\nTegoroczne wybory będą odbywały się w oparciu o nowy Kodeks wyborczy. Wprowadzone zmiany w ordynacji wyborczej w założeniach miały odpolitycznić samorządy najniższego szczebla, umożliwić sprawowanie władzy bez partyjnych, wojewódzkich i centralnych nacisków.\n- "Niestety na naszym terenie tak się stało - powiedział P. Domaniecki. - Partyjna koalicja rządowa (sejmowa) przenosi się także na szczebel powiatowy i gminny. Czy zatem możemy ufać, że kandydaci tych komitetów będą realizowali zadania, korzystne dla mieszkańców naszego powiatu, czy raczej wykonywać wytyczne swoich partyjnych przełożonych?"\nSzef PS przypomniał, że w Radzie Powiatu Rawickiego Porozumienie Samorządowe tworzy koalicję z Samorządową Akcją Wyborczą. Krzysztof Synoracki z Porozumienia Samorządowego jest wicestarostą rawickim, Maciej Osiński i Maciej Dubiel są członkami Zarządu Powiatu, Jan Sierpowski i Andrzej Walus są wiceprzewodniczącymi Rady, a Fabian Małecki przewodniczącym Komisji Rewizyjnej.\nPierwszy sprawozdanie z minionej kadencji przedstawił wicestarosta Krzysztof Synoracki, ilustrując wypowiedź prezentacją zdjęć. Na zakończenie swego wystąpienia Krzysztof Synoracki przypomniał, że w poprzednich trzech wyborach kandydował także na funkcję burmistrza Miejskiej Górki. Jednakże w tych wyborach, po zmianach w kodeksie wyborczym, będzie się ubiegał tylko o mandat radnego powiatowego z nadzieją na dobry wynik, który pozwoli mu myśleć o kontynuowaniu misji współrządzenia w powiecie.\nPo wystąpieniu wicestarosty, P. Domaniecki wywołał do odpowiedzi Tadeusza Pawłowskiego, który przedstawił sprawozdanie z realizacji programu wyborczego w gminie Rawicz.\nTadeusz Pawłowski swoje wystąpienie rozpoczął od przypomnienia, że jest zwolennikiem nowych technologii informatycznych i od 12 lat w sieci tworzy oraz administruje kilkoma stronami interetowymi. Na początku spotkania uruchomił odświeżoną stronę internetową Porozumienia Samorządowego www.ps.rawicza.pl, która na czas kampanii wyborczej musi spełniać wymogi określone przez Państwową Komisję Wyborczą. Dlatego zrezygnował z tworzenia kolejnego, tradycyjnego papierowego wydawnictwa zawierającego sprawozdanie z ostatnich czterech lat działalności samorządowej. Wszystko to jest dostępne w sieci, zarówno na prywatnej stronie www.burmistrz.rawicza.pl, oraz na stronie KWW Porozumienia Samorządowego.\nPo prezentacji kandydatów na radnych w gminie Rawicz, P. Domaniecki zapowiedział autoprezentację kandydatów na burmistrzów i ich programów na następną kadencję. Pierwszy głos zabrał Maciej Dubiel kandydat na burmistrza Bojanowa.\nPo wystąpieniu M. Dubiela, P. Domaniecki zaprosił do zabrania głosu Tadeusza Pawłowskiego, kandydata na burmistrza gminy Rawicz. T. Pawłowski na wstępie odniósł się do wypowiedzi na konwencjach wyborczych konkurentów. Stwierdził, że konkurenci po latach terminowania w radzie teraz tworzą miałkie programy, z których większość poważnych samorządowców wyrosła już jakiś czas temu. Sfery, filary, płaszczyzny, kroki milowe, obszary cztery na cztery, to wszystko już było w programach, które tworzył od 1998 r.\nDla przypomnienia, jak wyglądały te dokumenty tworzone od 1998 r., pokazał je zebranym. Z tych programów po wielokroć w gminie jest to spisane w różnych misyjnych dokumentach strategicznych i planach rozwojowych, a gdy zachodzi konieczność są zaktualizowane. Z tej otoczki tworzonej wokół konkretnych zadań z czasem i doświadczeniem samorządowym się wyrasta. Tymczasem konkurenci w stylu pełnym patosu i mało konkretnych haseł dopiero starają się raczkować prezentując programy oparte tylko na górnolotnych frazesach.\nTadeusz Pawłowski w swoim wystąpieniu programowym użył artykułu zamieszczonego na stronie www.ps.rawicza.pl, w którym, jak zwykle, zawarł najważniejsze zadania do zrealizowania w następnej kadencji.\nNa zakończenie swego wystąpienia powiedział: "aby zrealizować wszystkie zaplanowane zamierzenia nie wystarczy, aby burmistrz był gospodarny, gospodarny musi być samorząd. Samorząd to nie burmistrz, ani także nie rada miejska, to my wszyscy mieszkańcy Gminy Rawicz. Natomiast burmistrz może być na tyle gospodarny, na ile pozwala mu rada. Dlatego, aby w przyszłej kadencji samorząd był gospodarny, a Rawicz był przyjazny dla mieszkańców oraz inwestorów, burmistrz musi mieć wsparcie większości radnych. A to mogą zapewnić wyborcy poprzez poparcie w wyborach 16 listopada radnych Porozumienia Samorządowego.\nZapraszam wszystkich wyborców w gminie Rawicz do głosowania na przedstawicieli Porozumienia Samorządowego!"\nPoprzedni artykuł: 19.10.2014 r. Sala w Masłowie\tPoprzedni artykuł\nNastępny artykuł: 17.10.2014 r. Jeszcze o Kontrakcie Terytorialnym\tNastępny artykuł


① Kruklanki kwatery prywatne, tanie noclegi w Kruklankach\nKruklanki kwatery prywatne\nKruklanki, Brożówka 3a m1, (Kwatery prywatne)\nObiekt Noclegi na Mazurach jest położony w Kruklankach, 14 km od Giżycka, 40 km od Ełku i 41 km od Mikołajek. Na miejsce można przyjechać ze zwierzęciem. Obiekt zapewnia bezpłatny prywatny parking. Apartament obejmuje kuchnię z piekarnikiem i lodówką. Do dyspozycji Gości jest też te... [więcej]\nKruklanki, Jeziorowskie 22, (Agroturystyka)\nDomek letniskowy na Mazurach Kruklanki koło Giżycka\nDo zaoferowania Państwu mamy domek letniskowy w Kruklankach k. Giżycka. Znajdują się w nim dwie sypialnie z dwuosobowymi łóżkami, salon z tv( możliwość spania dla 2 osób), kuchnia w pełni wyposażona,łazienka. Na naszej posesji znajduje się również taras z grillem oraz miejsce do ... [więcej]\nKruklanki, Spacerowa 3, (Domek całoroczny)\nZapraszamy do serca Mazur, do przepięknej, pełnej atrakcji miejscowości Kruklanki.Proponujemy do wynajęcia domek letniskowy całoroczny o powierzchni 70 m2 z zadaszonym tarasem 8,5 m2. Domek jest nowy, oddany do użytku w lipcu 2010 r. Posiada dwa dwuosobowe pokoje na poddaszu, na dole salon z k... [więcej]\nKruklanki, Cicha 3, (Kwatery prywatne)\nKruklanki, 22-go Lipca 22, (Kwatery prywatne)\nKruklanki, 22 lipca 17d, (Kwatery prywatne)\nKruklanki, Boreca 2, (Domki letniskowe)\nKruklanki, Żabinka 12 (ok. Giżycka), (Kwatery prywatne)


Innowacje pedagogiczne w zakresie nauki czytania dzieci w wieku przedszkolnym uczę się z serwisem www.cousowy.pl\nInnowacje pedagogiczne w zakresie nauki czytania dzieci w wieku przedszkolnym\nOd 01.01.2015 odwiedzono tę wizytówkę 21606 razy.\nNauka czytania jest jednym z ważniejszych zadań edukacyjnych przedszkola. Poniżej zostaną omówione poszczególne nowoczesne koncepcje nauki czytania.\nZagadnieniem wczesnej nauki czytania oraz łącznego traktowania czytania i pisania pedagodzy zajmują się od kilkunastu lat. W zakresie elementarnej nauki czytania pojawiły się w ostatnich latach metody aktywizujące (dla dzieci od 3-6 lat), które choć mają swoich przeciwników zasługują na pełną aprobatę przede wszystkim dlatego, że pozwalają na autentyczną pracę indywidualną z wychowankiem, a zatem są szansą na stałe osiąganie przez dziecko sukcesów.\nNauka czytania jest jednym z ważniejszych zadań edukacyjnych przedszkola, mającym przygotować wychowanków do nauki w szkole. Nie zawsze jednak udaje się osiągnąć zamierzone rezultaty, tym bardziej, że tradycyjne metody na ogół stosowane nie dają oczekiwanych zamierzeń. Sygnałem niepokojącym jest stale wzrastająca liczba dzieci przejawiających trudności w czytaniu i pisaniu (dysleksja, dysgrafia). By tym kłopotom zapobiec niektórzy pedagodzy proponują rozpoczęcie nauki czytania z dzieckiem już od jego urodzenia. Do takich należą G. i J.Doman, którzy opracowali globalną metodę nauki czytania. W ostatnich latach podejmuje się w przedszkolach próby nauki czytania i pisania dzieci 5-letnich, a nawet 3 i 4-latków, stosując różne modyfikacje tej metody / B.Bieleń, E.Brańska, M.Karwowska-Struczyk 1996, s.12 /. Wczesną naukę czytania uznaje się za najskuteczniejszy czynnik, który stymuluje rozwój jednostki, gdyż przypada ona na okres najintensywniejszego rozwoju kory mózgowej / G. i J.Doman 1992, s.60 /.\nZa interesującą i godną wprowadzenia w swojej pracy zawodowej uznano; metodę B.Rocławskiego, G. i J.Doman, J.Majchrzak oraz naturalną naukę języka. Warto również zwrócić uwagę na postęp techniczny, który zaowocował wynalezieniem komputera, który również może przynieść wiele korzyści, gdy będzie należycie wykorzystany, do nauki czytania.\nPoniżej zostaną omówione poszczególne nowoczesne koncepcje nauki czytania. Ich zaletą jest całościowe podejście do procesów nauki czytania i pisania, wykorzystują one tendencje dziecka do zabawy, jego ciekawość w dążeniu do poznawania otoczenia i chęć swobodnego wyrażania się.\nW 1984 roku, językoznawca, logopeda, glottodydaktyk wdrożył w kilku przedszkolach w województwie gdańskim autorski program czytania i pisania. Do podjęcia takich działań skłoniły go obserwacje dzieci nieosiągających dostatecznego, zapewniającego sukces w szkole poziomu umiejętności w zakresie czytania i pisania. B.Rocławski uważa, że szkolna i pozaszkolna kariera dziecka w najwyższym stopniu zależy od wyników czytania i pisania. Opierając się na wynikach wieloletnich badań pedolingwistycznych i glottodydaktycznych, opowiada się za radykalną zmianą sposobu przygotowania dzieci do nauki czytania i pisania, sposobu uczenia techniki płynnego czytania i płynnego pisania, a także kształtowania nawyków czytelniczych i świadomości orograficznej. W opracowanej przez siebie metodzie proponuje wydłużenie odpowiednio do potrzeb dziecka czasu na przygotowanie do nauki czytania i pisania oraz skrócenia w miarę możliwości do minimum czasu na opanowanie względnie płynnego pisania i sprawnego czytania.\nZadania z zakresu przygotowania dzieci do pisania i czytania mają być traktowane jako zadania służące ogólnemu kształceniu umysłowemu, emocjonalnemu i społecznemu. Celem tych zadań winno też być dążenie do osiągnięcia jak najwyższego poziomu sprawności analizatora słuchowego, wzrokowego i kinestetyczno – ruchowego.\nOpisana metoda nie ogranicza się tylko do rozwijania umiejętności czytania i pisania, ale uwzględnia korelację z rozwojem języka, orientacji przestrzennej, pamięci fonetycznej / B.Rocławski 1989, s.12 /.\nAutor koncepcji wypowiada się, iż każdy, kto zapragnie realizacji jego programu nauki czytania i pisania powinien swoje przygotowanie rozpocząć od lektury książki Margaret Donaldson pt.: „Myślenie dzieci”, gdyż stwierdza ona, że „wczesne opanowanie czytania jest nawet ważniejsze, niż się zwykło uważać”. Jej książkę traktuje jako komentarz psychologiczny do własnych badań gottodydaktycznych. Stwierdza on: „nie wierzę, aby dziecko, które samo pokonało tyle pułapek tkwiących w języku nie było w stanie przyswoić sobie tego, co jest potrzebne do posługiwania się jego odmianą graficzną” /B.Rocławski 1989, s.12 /. Uważa, że dysleksja to raczej wytwór nieudolnych metod nauki czytania i pisania niż specyficznych mózgowych mikrouszkodzeń czy dysfunkcji. Opracował on program, a w nim zadania dla nauczycieli z zakresu przygotowania dzieci do czytania i pisania dla każdej grupy wiekowej. Daje on szansę indywidualnego podejścia do dziecka.\nZabawa w czytanie G. i J.Doman\nRozliczne metody nauki czytania są obiektem badań naukowych od wieków. Interesującą wydaje się propozycja popularna w krajach anglojęzycznych w latach osiemdziesiątych tzw. metoda „czytania bez liter” G.Domana. Jej założenia oparte są na długoletnich badaniach nad możliwościami ludzkiego mózgu. Doman do swej metody dołącza bardzo sugestywny czynnik neuropsychologiczny. Punktem wyjścia staje się motyw podwyższania stopnia organizacji neurologicznej poprzez uczenie bardzo małych dzieci. G.Doman proponuje rozpoczęcie nauki czytania od urodzenia dziecka. Sugeruje ćwiczenia poszczególnych funkcji poprzez szczególny rodzaj stymulacji wielozmysłowej, której podstawowy element stanowi słowo pisane.\n„Małe dzieci chcą się uczyć tak bardzo, że nie potrafią odróżnić nauki od zabawy. Pozostają w tym nastawieniu, dopóki my dorośli nie przekonamy ich, że nauka nie jest zabawą” / G.Doman 1992, s.49 /.\nNastępną fazą może być zrobienie książeczki z obrazkami o treści składającej się z wyrazów, które dziecko już poznało. Podczas nauki należy czytać głośno i pokazywać czytany wyraz. Potem dziecko powtarza. W miarę przechodzenia od zdań czterowyrazowych do pięciowyrazowych i dłuższych należy stopniowo zmniejszyć rozmiar liter, zwiększać liczbę słów oraz zmienić kolor liter z czerwonego na czarny. Następnym etapem będzie już przeczytanie przez dziecko prawdziwej i odpowiedniej książeczki / G.Doman 1992,s.119 /.\nCzytanie w konwencji zabawy stało się źródłem zainteresowań E.Chmielewskiej jako metodyka wychowania przedszkolnego. Wg niej zasada „utile ***** dulci”, czyli „przyjemne z pożytecznym”, obecna w metodzie Domana koresponduje z zasadniczą formą działalności dzieci w wieku przedszkolnym – zabawą. W warunkach polskiego przedszkola metoda ta nadaje się do prowadzenia w okresie przygotowania do czytania, tzw. przedliterowym. Pierwsze próby można podejmować w grupach 3-4-latków. Proponowane przez Domana sesje łatwo można wplatać w tematy kompleksowe, organizując w ciągu dnia kilka sesji utrwalających poznane słowa. Powtórzenia ok. 20 razy są istotne w procesie interioryzacji pojęć. Prowadzenie zabaw w grupach dzieci najmłodszych zapewnia wydłużenie czasu przygotowania do szkoły, co pozwala uniknąć stresów, jednocześnie krótkotrwała koncentracja uwagi dziecka obliguje nauczyciela do stosowania bardzo krótkich sesji czytania / E.Chmielewska 1995, s.84 /.Wielość sesji czytania wpływa na osłuchanie się z prawidłowym wzorcem artykulacyjnym słowa, ćwiczy słuch, różnicowanie wzrokowe oraz czynną artykulację werbalną i pragnienie wypowiadania się. Jeszcze inną zaletą tej metody jest to, że nie wymaga od dzieci nadmiernego wysiłku oraz zapewnia im możliwość sukcesu, którego wszyscy tak bardzo pragną i który u dzieci zwiększa zapał i chęć do nauki. Przyswojony metodą globalną zbiór słów stanowić może tzw. „wyrazy kluczowe” pomocne w dalszej nauce czytania (analizie i syntezie). Przepracowane i zinterioryzowane słowa łatwiej skojarzyć z desygnatem wzrokowym, słuchowym, a zatem łatwiej dokonać na nich operacji podziału na głoski czy sylaby.\nMetoda globalnego czytania może stać się prymarna dla fonetycznych metod doskonalenia metod czytania (np. Rocławski, Przyłubscy, Falski, Meterowa) przy założeniach, iż wyraz-słowo jest dla mózgu dziecka bardziej zrozumiały niż litera-głoska. Litery w postaci izolowanej należałoby zacząć wprowadzać dopiero po zastosowaniu metody globalnej (np. u dzieci 5-letnich). Z tym wiąże się również systematyczne kształcenie słuchu fonemowego, doskonalenie artykulacji oraz wielu czynności związanych z wszechstronną stymulacją rozwoju dzieci. E.Chmielewska proponuje wprowadzić u 3-4-latków czytanie globalne, a u 5-6-latków doskonalenie techniki czytania drogą analizy i syntezy oraz zabawy i ćwiczenia wspomagające i ukierunkowujące zdolności i zainteresowania dzieci. Książka „Jak nauczyć małe dziecko czytać” Domana jest propozycją znalezienia „złotego środka” w nauczaniu czytania, edukacyjnej ścieżki „pomiędzy wolnością, a przymusem” /E.Chmielewska 1995, s.90 /.\nIrena Majchrzak opracowała alternatywny w stosunku do programu szkolnego sposób zapoznania dziecka z literą. Fakt, że autorka jest socjologiem z wykształcenia, a opisywaną metodę wypracowała ucząc dzieci indiańskie i dorosłych analfabetów czyni jej podejście do organizacji nauki czytania i pisania małych dzieci niekonwencjonalnym / B.Bieleń, E.Brańska, M.Karwowska-Struczyk 1996, s.13 /. Myślenie o sposobach wprowadzania dziecka w świat pisma pojawiła się w jej życiu jako konsekwencja wieloletniego pobytu w Meksyku. W roku 1995 ukazała się publikacja I.Majchrzak pt.: „Wprowadzenia dziecka w świat pisma”. Autorka na podstawie własnych doświadczeń proponuje zmiany w metodach nauczania początkowej nauki czytania i pisania. Uważa, że pierwszym krokiem we wprowadzeniu dziecka w świat pisma powinno być zapoznanie go z literami własnego imienia.\npierwszy kontakt z własnym imieniem jako słowem pisanym – wręczanie imion dzieci napisanych na kartkach przez nauczyciela; ten etap autorka nazywa etapem inicjacji;\nściana pełna liter – nauczycielka pisze na kartoniku imię kolejnego dziecka, wymienia kolejne litery, a dziecko liczy litery w swoim imieniu i przypina swoją wizytówkę na ścianie. Dziecko powinno ulokować swoją wizytówkę na takiej wysokości, aby mogło pod nią stanąć;\nprezentacja alfabetu – umieszczona na jednej ze ścian taśma papieru zawiera wszystkie litery alfabetu, od a do z. Małe pod dużymi. Litery ą, ę, ń nie będą miały odpowiedników w rzędzie liter dużych i te miejsca pozostaną puste, ponieważ ani jedno słowo nie zaczyna się na żadną z tych liter. Nauczyciel opisuje po kolei każdą literę zarówno ze względu na jej kształt, jak i na brzmienie. J.Majchrzak proponuje prezentację alfabetu połączyć z grą w loteryjkę. Dzieci podczas tej gry umieszczają znak przy każdej kolejnej literze, którą odnalazły w swoim imieniu. Wygrywa ten, kto pierwszy wypełni swą kartkę. Prezentacja alfabetu może zająć ponad miesiąc. Czas i tempo zależą od reakcji dzieci i od ich wieku. Na przykład z dziećmi trzy i czteroletnimi można każdego dnia poznawać kolejną literę;\n„targ liter” – wręcza się każdemu dziecku kopertę, w której znajdują się małe kartki z literami składającymi się na jego imię z prośbą, aby je złożył. Dziecko czyni to najpierw, śledząc napis na kopercie, a następnie w którymś momencie uczyni to z pamięci. To ćwiczenie należy powtarzać codziennie przez jakiś czas. Następnie nauczycielka informuje, że z tych liter można ułożyć inne wyrazy. Efektem tego doświadczenia jest stwierdzenie, że za pomocą liter naszego własnego imienia da się utworzyć tylko ograniczoną liczbę wyrazów. Aby móc napisać wszystko, co nam przyjdzie na myśl, musimy zdobyć wszystkie litery alfabetu. Wtedy będziemy pełnosprawnymi operatorami pisma. Autorka proponuje grę nazwaną „targiem liter”.\ngra w sylaby – na kartkach papieru pisze się sylaby najprostsze i złożone i rozdaje się je dzieciom. Komu sylaby ułożą się w słowo ten wygrywa. Fakt, że gra w sylaby jest grą losową, pobudza ciekawość: co przyniesie następne rozdanie? Każde następne rozdanie to nowa szansa;\nnazywanie świata – są to ćwiczenia, które polegają na przyporządkowaniu odpowiedniej nazwy do wszystkiego, co znajduje się obok nas np.: tablica, okno, auto itp. Każdego dnia należy przyjść na zajęcia z koszykiem „pełnym” rzeczowników. Rzeczowniki należy rozdzielić między dzieci, a te mają rozbiec się po klasie i położyć kartkę z nazwą przy właściwym przedmiocie. Autorka sugeruje, aby stworzyć w przedszkolu jakiś rytuał związany z czytaniem. Przede wszystkim wyznaczyć specjalny czas, stałą porę dnia w której klasa zmieni się w czytelnię, czyli miejsce, gdzie panuje cisza i gdzie każdy skupia się na własnym tekście. Od układanek słowno-obrazkowych, gdzie podpis składa się z jednego wyrazu, uczniowie będą przechodzić do bardziej skomplikowanych tekstów / I.Majchrzak 1995, s. 21-40 /.\nIrena Majchrzak podkreśla, iż żadna odpowiedź dziecka nie może być pretekstem do dyskwalifikacji czy nagany. W fazie tej dziecko nie powinno być oceniane, każdą odpowiedź należy uznać za wartościową i tylko dać czas, aby dziecko swój błąd skorygowało samo / I.Majchrzak 1994, s.294 /.\nW pytaniu o wiek dziecka w możliwościach przeprowadzenia aktu inicjacji, autorka książki stwierdza, że należy je przeprowadzić z każdym dzieckiem, które pojawia się w przedszkolu, niezależnie od jego wieku. Jej zdaniem największe korzyści odniosą dzieci najmłodsze, gdyż „będą one miały szansę swobodnego, wolnego od przymusu obcowania z pismem na długo przedtem nim doświadczą, że należy ono do sfery objętej szkolną dyscypliną” /I.Majchrzak 1994, s. 46-47 /.\nW zakresie elementarnej nauki czytania pojawiła się w ostatnich latach nowa metoda aktywizująca, opierająca się na jednym z wiodących w świecie programów naturalnego czytania, stworzonym w Nowej Zelandii przez zespół Wendy Pye. Nowa Zelandia jest krajem o bogatym dorobku edukacyjnym. Opracowano tam metodę nauczania ułatwiającą dzieciom naukę w ich początkowym okresie zdobywania wiedzy. Nowy model nauczania, zwany „naturalną nauką języka” został wprowadzony do szkół nowozelandzkich w 1984r. Od tej chwili, dzięki zauważalnym efektom, model ten stał się dominujący w szkołach USA, a także w Azji. W Europie, głównie we Francji czy Hiszpanii jest on wykorzystywany w metodyce języka angielskiego.\nElżbieta Czerwińska miała okazję do poznania tej metody nauczania, podczas 2-miesięcznego pobytu w Nowej Zelandii. Obserwowała tam nie tylko pracę nauczycieli w szkołach nowozelandzkich, ale także uczestniczyła w szkoleniu w Centrum Szkolenia dla nauczycieli Sunshine-Auckland / E.Czerwińska 1994, s.19 /. Twórca tej metody Brian Cutting zauważył, że podstawowym kryterium nauki czytania jest rozwój procesów poznawczych, takich jak spostrzeganie i pamięć. W wieku przedszkolnym dzieci cechuje synkretyzm: to, co spostrzegają ujmują globalnie. Dziecko spostrzega bowiem całe przedmioty i całe wyrazy, a nie ich elementy. U większości dzieci mamy do czynienia z pamięcią wzrokową, co warunkuje łatwiejsze zapamiętywanie całych wyrazów, a także lepsze zrozumienie treści. Przy takim założeniu naturalna nauka czytania polega na ujmowaniu całych jednostek językowych i przechodzeniu kolejno do ich elementów, a istotą czytania jest zrozumienie czytanych treści / J.Żmudziński 1998, s.806 /. Naturalna nauka języka oparta jest na rozwijaniu i pogłębianiu chęci dziecka do nauki, zarówno czytania, jak i kreślenia symboli graficznych.\npraca z małym zespołem,\nwłasna działalność dziecka w kącikach zainteresowań (kierowana przez nauczyciela, jednak w sposób niezauważalny dla dziecka ). Dwie ostatnie formy pracy są dominujące. Na podstawie prowadzonych obserwacji, dzieci są dzielone na małe zespoły. Do podstawowych kryteriów, jakie uwzględniane są przy grupowaniu należą:\nmożliwości percepcyjne dziecka znajdującego się na odpowiednim poziomie rozwoju,\nMogą to być grupy jednorodne, przy tworzeniu których, najważniejsze kryterium stanowią podobne umiejętności, zainteresowania, bądź różnorodne, których podstawową cechą są odmienne umiejętności. Takie różnicowanie grupy jest optymalnym rozwiązaniem pracy z małym zespołem. Dzieci dopingują się nawzajem, pomagając sobie w pokonywaniu trudności, a bliski kontakt emocjonalny umożliwia im szybsze nabywanie umiejętności i harmonijny rozwój intelektualny. W zależności od czynionych przez dzieci postępów i wykazywanych potrzeb, nauczyciel zmienia skład grupy. Czynione obserwacje nie są jedynym źródłem wiedzy o dziecku. Uzupełnienie informacji stanowią arkusze obserwacyjne, testy, prace dzieci.\nInnym czynnikiem warunkującym efektywność pracy jest przemyślana organizacja sali. Tworzone kąciki zainteresowań mają odmienny charakter nie tylko przez ich celowe i widoczne wydzielenie, ale także z tej przyczyny, że służą przede wszystkim nauce. Dzieci przebywając w nich bawią się równie doskonale, jak w innych, zorganizowanych głównie w celu zabawy. Odpowiedni dobór materiałów i pomocy pobudza ciekawość dziecka i rozwija jego zainteresowania. Cechą dominującą każdego kącika zainteresowań jest wielość materiału do czytania, niezależnie od tego, jaki charakter ma dany kącik.\nZaprojektowane kąciki powinny ułatwiać organizację działań nauczyciela. Podczas gdy nauczyciel pracuje z małym zespołem, inne dzieci nie powinny się nudzić, lecz znaleźć dla siebie atrakcyjne miejsce do zabawy i pracy. Wybór tego miejsca nie jest przypadkowy. Na podstawie dokumentacji obserwacyjnej nauczyciel zachęca dziecko do podjęcia określonego działania, uwzględniając jego zainteresowania, potrzeby, uzdolnienia, możliwości etc. Takie dyskretne kierowanie działalnością dziecka w określonym kąciku może przynieść mu zadowolenie i rozwijać jego aktywność twórczą.\nCiekawym kącikiem może stać się miejsce do słuchania kaset magnetofonowych, oczywiście z użyciem słuchawek ( wystarczy podłączyć do magnetofonu 2-3 słuchawki). Działalność dziecka zależy od pomysłowości nauczyciela. Może on nagrać na kasecie tekst książki znanej dziecku, aby mogło ją czytać wspólnie z lektorem, może to być propozycja gry słuchowej, np. w poszukiwanie wyrazów przeciwstawnych, mogą to być piosenki do słuchania czy wspólnego śpiewania. W takich okolicznościach nauczyciel oddziałuje na dziecko niemal w sposób bezpośredni.\nKącik książki może mieć formę podobną do już istniejących w naszych przedszkolach. Gromadzone tam książki o charakterze literackim, komiksowym, popularnonaukowym swoim wyglądem powinny zachęcać do sięgania po nie. Atrakcyjny może stać się kącik przyrody. Zgromadzone tam lupy, mikroskop, preparat skłaniają dziecko do własnych poszukiwań. Uwagę dziecka można ukierunkować umieszczając napisy i pytania typu: „ Co pająk je?”, „Ile ma nóg?”, które będą źródłem poszukiwanej przez dziecko informacji, mogą to być książki i czasopisma ( „Kwak”, „Zwierzaki” ). Kącik dużej książki powstaje, podobnie jak karty poetyckie – stopniowo. Autorami książek są dzieci, a książki mają oryginalny duży format ( A3, A4 ). Książka jest zbiorem rysunków, prac malarskich itp. Wykonanych przez całą grupę. Nauczyciel na podstawie wypowiedzi dzieci opisuje każdą pracę (pismo czytelne dla dziecka, duże litery). Są to teksty bliskie dziecku, przez co wykazuje ono większe zainteresowanie.\nKącik matematyczny, plastyczny, pisania mają pobudzać do działania. Dlatego trzeba dbać o ich atrakcyjność, natomiast napisy umieszczone tam przez nauczyciela będą pełniły role wskazówek, skłaniających wychowanków do określonych działań.\nPrzedstawione propozycje organizacji sali stwarzają wiele możliwości i rozwiązań. Działania nauczyciela tylko wtedy są efektywne, kiedy obok stymulowania, inspirowania działań dziecka udzielimy mu także właściwej pomocy /E.Czerwińska 1995, s.34-38/. W procesie nauki czytania i pisania można wyróżnić trzy etapy:\nzapoznanie dziecka z całością, którą jest cały tekst, zdanie, wyraz;\nzapoznanie dziecka ze szczegółami: budowa zdania, znaki interpunkcyjne, litery;\nczytanie zespołowe ( kierowane ),\nczytanie indywidualne ( samodzielne ),\nWydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne wydają serię książek pod tytułem „Słoneczna Biblioteka” do naturalnej nauki języka. Książki te wraz z „Przewodnikiem metodycznym dla nauczycieli przedszkoli” pozwalają powszechnie wprowadzić tę innowacyjną metodę nauczania.\nOpracowała: Urszula Warczok\nBieleń B. ,Brańska E. ,Karwowska-Struczyk M. /1996/. Przedszkolne czytanie i pisanie – refleksje metodyczne. „Wychowanie w Przedszkolu”, nr1.\nChmielewska E. /1995/. Metoda Glena Domana jako alternatywna propozycja nauki czytania. „Wychowanie w Przedszkolu”, nr 2.\nCzerwińska E. /1994/. Z wizytą w Nowej Zelandii. „Wychowanie w Przedszkolu”, nr1.\nCzerwińska E. /1995/. Kąciki zainteresowań w naturalnej nauce języka. „Wychowanie w Przedszkolu”, nr 1.\nDoman G. i J. /1992/. Jak nauczyć małe dziecko czytać – cicha rewolucja. Bydgoszcz „Exalibur”.\nKamińska K. /1999/. Nauka czytania dzieci w wieku przedszkolnym. Warszawa..\nMajchrzak I. /1995/. Wprowadzenie dziecka w świat pisma. Warszawa.\nMajchrzak I. /1994/. Wprowadzenie dziecka w świat pisma. „Wychowanie w Przedszkolu”, nr 5.\nRocławski B. /1989/. W nowej oświacie nowe metody nauki czytania i pisania. „Oświata i Wychowanie”, nr 27.\nRocławski B. /1990/. Nauka czytania i pisania. Gdańsk.\nNasza prezentacja w informatorze - <a title="Innowacje pedagogiczne w zakresie nauki czytania dzieci w wieku przedszkolnym " href="https://szkolnictwo.pl/%2C%2CPU9035%2CInnowacje+pedagogiczne+w+zakresie+nauki+czytania+dzieci+w+wieku+przedszkolnym">Innowacje pedagogiczne w zakresie nauki czytania dzieci w wieku przedszkolnym</a>.


Daj sobie szanse i powiedz mu o wszystkim!! - www.spritewhite.fora.pl\nWysłany: Śro 7:07, 09 Kwi 2014 Temat postu: Daj sobie szanse i powiedz mu o wszystkim!!\nrzeczywiscie to forum dziala slabo.Malo osob tu wchodzi. dziewczyny, a czy stepper boczny jest lepszy niĹź skrÄtny?\n5 , 6 m-ca i to wybiĂłrczo. [link widoczny dla zalogowanych] Momentalnie spuchĹy mi nogi.\nTy nawet nie masz tyle w caĹej sobie seksu co M.Monroe w maĹym paznokciu u nogi...l nutelka - to duzo siĹ Ĺźyczymy i super Ĺźe starszy jest taki kochany. ZENADA! PA. tez popierniczÄ z Wami, Taktaczku - tylko to pozostaĹo na sĹabomyĹlÄ\nale przeciez podobno mozna miec nawet 3 miesiaczki w trakcie kiedy jest sie w ciazy??? a i tak nie byĹa jakos specjalnie chuda jezeli czyto i higiniecznie nie powinno byc problemĂłw. MÄ\nĹź zawiĂłzĹ mnie we wtorek, odebraĹ w sobotÄ. kiedy ja tam bylam to mistrzem fryzjerskim byla pani Monika Koziol, czyzby cos sie zmienilo? Marceli przeczytaj od pierwszej strony caĹy wÄ\nCiekawa jestem ile bedzie mi siÄ zabieg utrzymywaĹ... do kurcze\nON JEST ZE SMOKTUNOWICZ [link widoczny dla zalogowanych] Kalorii nie liczÄ, ale nie jem wÄglowodanĂłw, ktĂłre szybko podnoszÄ\nMiszkania i koszty utrzymania sa wysokie. poszlam do fryzjerki...nalozyla mi platynowy..rezultat? bezproblemowa fakturopisarka StanisĹaw - 8 maja, 13 listopada wiÄc powodzenia.ja tez staram siÄ ÄwiczyÄ. [link widoczny dla zalogowanych]\nMai Ostaszewskiej teĹź Janina 1 TOREBKA PRZYPRAWY DO ZUP LUB KILKA KOSTEK BULIONOWYCH Udaj siÄ jak najszybciej do lekarza, bo jeĹli faktycznie zachorowaÄ teraz, musisz otrzymaÄ antybiotyk. ja na torbiel (3,5cm) miaĹam przepisanÄ\nLuteinÄ 50 przez 5 dni, a pĂłĹşniej Gravistat. Wiesz, Bula, z twojego powodu cieszÄ siÄ najbardziej - Ĺźe zmieniĹaĹ swoje podejĹcie do tego wszystkiego Twoje pierwsze wypowiedzi na topiku, robiĹy wraĹźenie \_beznadziejnego przypadku\_ ... witam ! Mam nadzieje, ze przyniesie szczescie\ntrzeba go troche wiecej na twarz nakladac jezeli chce sie miec szybki efekt ... [link widoczny dla zalogowanych] wtajemniczeni sami wiedza o co chodzi .\nczeĹÄ wam dziewczyny dziÄki za wsparcie bo wiadomo ze jak kazdy daje takie umoralniajace gadki + media zaczynamy se zastanawiaÄ czy watro ale ja wszystko sprawdzilam co mozliwe I w ulotce jest napisane, Ĺźe on siÄ uwalnia przez 4 dni. MakijaĹźe dla dodatkowych osĂłb w dniu Ĺlubu W CENIE PROMOCYJNEJ! Kolejnych dwĂłch szykuje siÄ do zwolnienia, wiÄc Tomeczkowi bÄdzie ciepĹo. Ja tez od wielu lat farbowaĹam siÄ na czarno a mĂłj naturalny kolor to... [link widoczny dla zalogowanych]\n[link widoczny dla zalogowanych] I nagle czuje jak robi mi sie mokro w spodniach. 3) KrÄglicka, pamietaj ze masz 20% szans na to, ze bedzie gorzej. no dobra, Wy tu gadu gadu a zabaw nikt nie podpowiedziaĹ... Raz na kilka miesiÄcy mam bardzo, bardzo bolÄ\n@, a tak poza tym jest w miarÄ ok, wiÄc mimo regularnych cykli, kaĹźdy jest inny. Do CHESSA :\nNie jest zle. [link widoczny dla zalogowanych] Wszystko na ten temat :/\nwitam Codziennie (!!!!) jeĹşdziĹam godzinkÄ na rowerku, zero sĹodyczy, smaĹźonego, duĹźo warzyw i owocĂłw, saĹatki, gotowane miÄso - ot, caĹa tajemnica. ( musi byÄ blisko ,krĂłtszy dystans niĹź dĹugoĹ rÄki od barku do nadgarstka i przec aĹź zacznom strzelaÄ krÄgi wskakujÄ\nCi ktorzy maja maĹo badz wcale zawsze i wszedzie sa traktowani jak ci gorszej kategorii,nie tylko z powodu operacji ale nawet z uwagi na stan posiadania. bo moj jest podobny do bolu przed @, nie sa to silne skurcze ale tak naprawde caly czas czuje, ze cos sie we mnie dzieje, czy to normalne? [link widoczny dla zalogowanych]\nPozdrawiam gdzieĹ usĹyszaĹam, Ĺźe Kasia Stankiew3icz ma dziecko, czy wiecie ile ma lat? aha i jeszcze jedno mam 24 lata i wlasnie jestem wlascicielkÄ\nsiÄ nim martwiÄ.. Eurydynia Ĺrodki przeczyszczajÄ\ntwĂłj ukĹad trawienny , bÄdziesz miaĹa za kilka lat problemy z zaĹatwianie siÄ. W zeszĹym roku byĹem na rozmowie o letnie praktyki i zadano mi wĹaĹnie jedno z tych pytaĹ (o to z jakim problemem sie spotkaĹem w pracy i jak go rozwiÄ\nzaĹem). ByĹam w Wawie w klinice chirurgicznej ale powiedzieli mi, Ĺźe nic nie mogÄ


Premiera powieści Mai Lunde | Poinformowani.pl\nPremiera powieści Mai Lunde\nData publikacji: 13.01.2021, 09:02\nTrzecia część tetralogii Mai Lund nareszcie w Polsce! Autorka bestsellerowej Historii pszczół i Błękitu przychodzi do nas z powieścią Ostatni, która już przed premierą została okrzyknięta najlepszym dotychczas tomem.\nMaja Lunde to popularna norweska autorka książek dla dzieci oraz scenariuszy filmowych i telewizyjnych. Jest mistrzynią apokaliptycznych wizji, a przede wszystkim wnikliwą obserwatorką życia rodzinnego. Opowiadane przez nią historie pochłaniają czytelnika, autorka uwodzi słowami i wywołuje poczucie troski o świat. Historia pszczół zapoczątkowała tzw. klimatyczną tetralogię. Lunde otrzymała za nią prestiżową Nagrodę Księgarzy Norweskich.\nZarówno pierwszy, jak i drugi tom cieszył się ogromną popularnością. Dzisiaj przychodzi do nas z trzecią częścią pt. Ostatni, która już wywołuje zachwyt. Trzy plany czasowe, trzy miejsca, trzy przeplatające się i uzupełniające się historie. Próba odpowiedzi na ciągle powracające pytanie - czy zdążymy naprawić błędy ludzkości?


Co myslisz na temat naszego bloga?\nBLOG WAŻNY DLA WSZYSTKICH\nZDROWIE - ANOREKSJA, BULIMIA\nsty 11 (4)\ngru 21 (2)\ngru 15 (4)\ngru 12 (4)\ngru 07 (3)\ngru 06 (4)\ngru 05 (3)\ngru 04 (3)\nW Gdyni odbywają się zapisy na semestr wiosenno-letni Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Kryterium to ukończone 60 lat. Od wielu lat jest wielu chętnych. Zajęcia są prowadzone z różnych dziedzin. Gdyński uniwersytet jest trzeci co do liczebności w kraju po Krakowie i Warszawie. Studiuje na nim ponad 2000 osób. Najstarsza studentka ma 92 lata,najstarszy student 87 lat.\nMyślę, że to jest piękne u starszych ludzi, że są nadal ciekawi wszystkiego. To także jeden ze sposobów, by być aktywnym,dobrze spędzać wolny czas i być wśród ludzi.\nAutor: Kranc Ewa o 16:49 Brak komentarzy:\nProjekt "Czerwony Kapturek"\nWolontariuszki Klubu Wsparcia Psychicznego w Bydgoszczy są dla mnie przykładem, w jaki sposób można zintegrować niepełnosprawnych z osobami sprawnymi w arcyciekawym projekcie kulturalnym: pantomima na podstawie bajki "Czerwony Kapturek". Przygotowanie merytoryczne do tego przedsięwzięcia zdobyły dzięki warsztatom z pantomimy z grupą "Dar". Poznały tam nie tylko podstawowe elementy pantomimy, ale także budowę sceny, sposoby poruszania się po niej i to, jak powinien być skostruowany spektakl. Z kolei warsztaty psychologiczne dotyczące umiejętności interpersonalnych, komunikacyjnych, pracy z ciałem, pomogły im umiejętnie przekazać aktorom sposób odgrywania ról, zachowywania się. Scenografię przygotowały na jednodniowych, wyjazdowych warsztatach. Na keybordzie grał niewidomy chłopiec piosenkę Poziomki i Czerwony Kapturek, które zresztą widownia się nauczyła i razem z aktorami śpiewała. Spektakl został wystawiony w Środowiskowym Domu Samopomocy w Jankowie, w Klubie Fordońskiej Spółdzielni Mieszkaniowej Heros i w Pałacu Młodzieży w Bydgoszczy. Wszystkie działania zostały zarejestrowane na kamerze video oraz fotografowane. Sam spektakl dziewczyny nagłośniły nawiązując kontakt z Gazetą Pomorską, Radiem PIK oraz rozwieszając plakaty.\nCo dał im ten projekt? Na pewno większe doświadczenie współpracy, i to nie tylko ze sobą, ale również z osobami niepełnosprawnymi. "Żeby coś stworzyć, trzeba wiedzieć, w jaki sposób i odkryć dostępne możliwości" mówi Kamila Szulc, koordynatorka projektu. Oczywiście, wymaga to pewnej pracy i wysiłku, ale satysfakcja z efektów jest niewspółmierna.\nCałe działanie pod tytułem "Niepełnosprawni razem ze sprawnymi w pantomimie" zrealizowano w ramach europejskiego programu Młodzież. Powstał on z myślą o młodych, aktywnych ludziach z inicjatywą, którzy chcieliby zrealizować swoje plany, dotyczące konkretnych społeczności lokalnych. Takimi były te dziewczyny, pełne entuzjazmu, odważne. Stworzyły przedsięwzięcie, które pokazało osobom niepełnosprawnym psychicznie, intelektualnie i ruchowo, że dla nich też jest miejsce na tym świecie, i że mogą czerpać ze swojej aktywności ogromną radość.\nPrawdą jest, że wspomniane wolontariuszki są studentkami psychologii na Akademii Bydgoskiej i znają specyfikę i charakterystykę schorzeń, jak również problemy osób niepełnosprawnych. To nie przeszkodziło jednak, aby lepiej poznały funkcjonowanie swoich podopiecznych w nowych, niecodziennych sytuacjach, które wymagały od nich samodzielności i odpowiedzialności. Natomiast koordynowanie i wspomaganie postępowania osób niepełnosprawnych wpisało się do przyszłej pracy zawodowej wolontariuszek z Bydgoszczy.\nAutor: Arleta o 08:20 Brak komentarzy:\nAutor: wioletta o 22:00 Brak komentarzy:\nW tym roku już po raz 8 odbyła Gala Wolontarialtu. Gala jest imprezą kończącą festiwal wolontariatu.\nW skaład festiwalu wchodzą:\n- wolontariat w szpitalu;\n- wolntariat zagraniczny;\n- wolontariat pacowniczy;\n- targi wolontariatu;\n- gala wolontariatu;\nChcemy nagradzać osoby, które bezinteresownie poświęcają swój czas i umiejętności na pomoc dla innych – powiedział w 2005 roku Dariusz Pietrowski, prezes Stowarzyszenia Centrum Wolontariatu.\nKapituła konkursu, któremu przewodniczy ks. Zbigniew Sobolewski, za pomoc niesioną od wielu lat wszystkim potrzebującym wręcza statuetki „Barwy Wolontariatu” w czterech kategoriach: Pomoc osobom niepełnosprawnym, Pomoc społeczna, Edukacja, kultura, sport, Wolontariat pracowniczy.\nW tym roku nagrodę specjalną otrzymała m.in. 11-letnia Zosia Tucholska, wolontariuszka Bajkowej Fabryki Marzeń oraz 77-letnia Irena Augustyniak - wolontariuszka Stowarzyszenia Amazonek Żonkil w Warszawie.\nPodsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta Ewa Juńczyk-Ziomecka powiedziała, że ponad 4 mln ludzi w Polsce to wolontariusze. - To dowód, że demokracja się rozwija, bo to jest budowa społeczeństwa otwartego - powiedziała. Dodała, że wolontariusze muszą być wrażliwi na innych, mieć inicjatywę, współczucie. - Tacy wolontariusze to jest także praca dla nas samych - podkreśliła.\nAutor: wioletta o 19:37 Brak komentarzy:\nKaowiec wczoraj i dziś\nKaowiec to relikt PRL-u. Był to człowiek, który na wczasach pracowniczych miał za zadanie organizowanie przedstawicielom klasy robotniczej rozrywki kulturalno-oświatowej. Najbardziej znanym kaowcem był „Głupi Kaowiec” z filmu „REJS” ale są wśród nas jeszcze tacy, którzy pamiętają wczasy w ośrodkach FWP, co dla niektórych jest pewnie dzisiaj czymś niezrozumiałym.\nMożna powiedzieć że każdy kaowiec postępował według ustalonego szablonu, do którego należał wieczorek zapoznawczy, wybory miss turnusu, wycieczki po okolicy oraz zawody sportowe a dla dzieci - gry świetlicowe.\nOsoby które nie miały kontaktu z kaowcem mogły w Teatrze Muzycznym zobaczyć spektakl zatytułowany „Wspomnienia kaowca z PRL-u”.\nJest to liryczny wieczór kabaretowy.\nWidzowie to uczestnicy turnusów wczasów pracowniczych – gdzie króluje wszechwładny KAOWIEC, mogący uczestniczyć w wieczorku zapoznawczym, którzy mogą dokonać wyboru Rady Turnusu, przygotować Akademię ku czci KAOWCA! itp.\nDzisiaj w niektórych miastach można również spotkać kaowca,. Nowy kaowiec nazywa się „animator osiedlowy” i ma stawić czoła wszelkim wyzwaniom współczesności. Jego zadania to odwiedzanie mieszkańców lokali socjalnych, nauka zasad sąsiedzkiego współżycia, udzielanie różnego rodzaju porady oraz organizacja czasu dzieciom.\nAutor: wioletta o 19:46 Brak komentarzy:\nImpreza już się odbyła!\n16 Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy się juzż odbył 13 stycznia 2008 r. Do Gdańska zawitał Jurek Owsiak! Tematem tegorocznego Finału będzie pomoc dzieciom ze schorzeniami laryngologicznymi. Fundacja WOŚP w tym roku dostarczy kompletne wyposażenie medyczne do nowego oddziału Kardiochirurgicznego w Akademii Medycznej w Gdańsku.\nZnamy kwotę zebranych pieniędzy w Trójmieście! Na godzinę 22:00 jest to 53.256 zł. A warto dodać że kasy cały czas przybywa.\nTak więc i Finał możemy nazwać „Finałem z głową!”\nDlatego, że bez nich nie ma normalnego społeczeństwa i demokracji. Stwarzają one ramy organizacyjne dla działań powodowanych odruchem serca (pozwalają nam czuć się ludźmi) oraz dla naszej aktywności obywatelskiej (pozwalają nam czuć się obywatelami). W sytuacji, gdy udział w sprawowaniu władzy przez duże "W" jest fikcją, działalność w organizacjach pozarządowych pozwala członkom społeczeństwa spełnić ich funkcje obywatelskie, wpływać na zmianę rzeczywistości i sprawować władzę.\nZaprezentowane zdjęcia ilustrują niektóre ważne tematy, które poruszają serca osób pracujących w organizacjach pozarządowych. Warto idąc ulicą dostrzegać to zaangażowanie. Nam także nie powinno to być obojętne.\nAutor: Kranc Ewa o 19:47 Brak komentarzy:\nSZKOŁA ANIMATORÓW SPOŁECZNYCH


Program OPIEKA 75+ edycja 2021 w OPS Lipnica Wielka\nStart | Program OPIEKA 75+ e...\nGmina Lipnica Wielka otrzymała dotację w wysokości 3.360 zł na realizację Programu „Opieka 75+”. Program, którego celem jest rozwój i poprawa dostępności do usług opiekuńczych, w tym specjalistycznych usług opiekuńczych zarówno dla osób samotnych, jak również pozostających w rodzinach będących w wieku 75 lat i więcej, realizowany jest przez Ośrodek Pomocy Społecznej w Lipnicy Wielkiej.\ndofinansowanie do usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób, którym roku 2020 te usługi nie były świadczone;\nCałkowity koszt zadania wynosi 6.720 zł, w tym dofinansowanie ze środków budżetu państwa wynosi 3.360 zł.\nMobilny punkt ZUS w Lipnicy Wielkiej (wtorek, 24 sierpnia)\nMobilny punkt ZUS (piątek, 30 lipca)\nKarta Dużej Rodziny w aplikacji mObywatel (wtorek, 06 lipca)\nDofinansowanie zadania własnego polegającego na utrzymaniu ośrodka pomocy społecznej, w związku z realizacją dodatkowych działań mających na celu rozwój pomocy społecznej na 2021 rok (środa, 21 kwietnia)\nOgłoszenie o naborze na stanowisko psychologa (wtorek, 20 kwietnia)