Chiny Wielowarstwowa płytka drukowana z metalowym rdzeniem Producenci\nJingHongYi PCB (HK) Co., Limited [Guangdong,China] Typ firmy:Producent , Usługa Główne rynki: Ameryka , Azja , Karaiby , Europa Wschodnia , Europa , Europa Północna , Oceania , Europa Zachodnia , Afryka , Bliski Wschód , Pozostałe rynki , Na calym swiecie Eksporter:91% - 100% Certs:ISO/TS16949, ISO9001, RoHS, UL Opis:Wiki Metal Core PCB,Wielowarstwowy MCPCB,Dwustronna płytka metalowa z rdzeniem metalowym\nStart > Products > Metal Core PCB > Wielowarstwowa płytka drukowana z metalowym rdzeniem\nJHYPCB jest ekspertem w dziedzinie wielowarstwowego PCB z rdzeniem metalowym (w skrócie „Multi Layer MCPCB”), który zapewnia swoim klientom najlepszą jakość Multi Layer MCPCB i dwustronnego PCB z rdzeniem metalowym. Te dwuwarstwowe płytki z metalowym rdzeniem są wykorzystywane w aplikacjach o kluczowym znaczeniu dla różnych branż.\nCo to jest Multi Layers MCPCB?\nPodobnie jak FR4 PCB, możemy również tworzyć płyty z więcej niż 2 warstwami śladów i nazwaliśmy go „Multi Layers MCPCB”. Struktura jest podobna do FR4 Multi Layers, ale jej wykonanie jest znacznie bardziej skomplikowane.\nW porównaniu z normalnym FR4, ta wytrzymałość wymaga więcej technologii i doświadczenia w laminowaniu więcej niż dwóch warstw razem z metalowym rdzeniem, a koszt jest znacznie wyższy niż 2-warstwowy MCPCB lub dwustronny MCPCB.\nMożesz wypełnić więcej elementów na płytkach, umieścić warstwę sygnału i uziemienia w osobnych warstwach, aby osiągnąć lepszą wydajność w zakresie wydajności elektrycznej.\nPłytki drukowane z metalowym rdzeniem są podzielone na różne typy na podstawie liczby warstw śladowych i lokalizacji metalowego rdzenia. Dwie (dwuwarstwowe) płytki drukowane z metalowym rdzeniem mają dwie warstwy miedzianego przewodnika po jednej stronie metalowego rdzenia. Dwuwarstwowa płytka drukowana z metalowym rdzeniem wymaga dodatkowego kroku do laminowania metalowego rdzenia i obrazowanego laminatu przewodzącego ciepło.\nCo to są płytki wielowarstwowe?\nWielowarstwowe płytki drukowane to płytki obwodów drukowanych, które składają się z więcej niż dwóch warstw miedzi, takich jak 4L, 6L, 8L itp. Wielowarstwowe płytki drukowane są kompaktowe i oferują zalety związane z wagą i przestrzenią. Ze względu na te zalety wielowarstwowe płytki PCB są wykorzystywane w różnych zastosowaniach lotniczych i kosmicznych, a także w krytycznych zastosowaniach wojskowych. JHYPCB zapewnia stałą jakość wielowarstwowych, kontrolowanych impedancyjnie i płytek HDI w różnych specyfikacjach. Zapewniamy te płytki drukowane w najszybszym czasie realizacji i zapewniamy niskie ceny niż inne.\nWielowarstwowe płytki drukowane mają kilka zalet w porównaniu z płytkami jednowarstwowymi, co czyni je popularnymi w różnych branżach. Kilka zalet to:\nWysoka gęstość montażu :\nWielowarstwowe płytki drukowane mają wysoką gęstość montażu niż płytki jednowarstwowe, co pomaga nam budować kompaktowe zestawy płytek drukowanych. Te płytki drukowane zmniejszają potrzebę stosowania wiązek przewodów połączeniowych.\nTe obwody drukowane składają się z dwóch lub więcej warstw, które są ułożone w stos razem i wzajemne połączenie między nimi. Każda pojedyncza wielowarstwowa płytka drukowana zawiera trzy warstwy przewodzące - z dwiema warstwami po zewnętrznej stronie i jedną warstwą na płycie. Ta konstrukcja pozwala na dużą elastyczność. Ponadto ta konstrukcja umożliwia łatwiejszą kontrolę impedancji.\nNiski ekran EMI:\nEkranowanie EMI w tych obwodach jest obniżane poprzez staranną organizację uziemienia, a także warstw mocy.\nStruktura wielowarstwowej płytki z metalowym rdzeniem\nZalety dwóch (podwójnych) warstw PCB z metalowym rdzeniem\nIstnieje wiele wielu zalet stosowania dwuwarstwowych płytek z metalowym rdzeniem. Niektóre kluczowe zalety to:\nWysoka gęstość watowa\nZastosowania dwóch (podwójnych) warstw MCPCB\nTe płytki drukowane mają wiele zalet, dzięki czemu znajdują zastosowanie w szerokim zakresie zastosowań. Niektóre zastosowania dwuwarstwowych MCPCB to:\nModuły mocy, takie jak przekaźniki prostownika mocy, falowniki itp.\nSprzęt audio, taki jak zbalansowane wzmacniacze, przedwzmacniacze itp.\nKontrolery mocy i regulatory elektroniczne w samochodach\nElektroniczne urządzenia komunikacyjne, takie jak obwody nadajnika i wzmacniacze wysokiej częstotliwości\nMożliwości wielowarstwowej płytki z metalowym rdzeniem\nSzczególną uwagę przywiązujemy do produkcji dwustronnej płytki metalowej z rdzeniem metalowym. Pomogło nam to wyprodukować najwyższej jakości płytki drukowane z metalowym rdzeniem. Jesteśmy znani z zapewniania krótkich czasów realizacji, co gwarantuje szybką dostawę.\nZapewniamy naszym klientom Multi Layer MCPCB o następujących możliwościach:\nMateriał PCB z metalowym rdzeniem\nMateriał PCB z metalowym rdzeniem, w tym aluminium, PCB na bazie miedzi, PCB na bazie żelaza. Aluminium jest popularne na rynku ze względu na koszty, szczególnie na rynku lamp LED.\nMateriał PCB z metalowym rdzeniem : Aluminiowa płytka drukowana\nAluminiowa płytka drukowana nazywana jest również aluminiową płytką drukowaną, metalową płytką drukowaną, mcpcb, IMS (izolowany metal odejmowanie).\nAluminiowa płytka drukowana składa się z 3 części:\n1. warstwa obwodu (warstwa miedzi)\nJest to warstwa folii miedzianej w obwodzie drukowanym, od 1,0 uncji do 8 uncji (35um-280um). Min. Ślad / odstęp 5 / 5mil (0,127 / 0,127 mm)\n2. warstwa dielektryczna (warstwa izolowana)\nMamy bardzo dobrą cenę i czas dostawy, jeśli surowiec wyprodukowany w Chinach i na Tajwanie, my również mamy wielu klientów, którzy wybierają materiał Bergquist Thermal-Clad i Larid Tlam, ściśle spełniają wymagania klienta dotyczące produkcji ALPCB.\n3. warstwa podłoża (warstwa metalu)\nIstnieją 4 rodzaje aluminium, 1001, 3001, 5052, 6063. Jeśli nie jest to wymagane, zastosowaliśmy 5052 dla wysokiej przewodności cieplnej (2,0 W / mk lub więcej), AL1001, AL3001 dla 1,0 w / mk do 1,5 W / mk\nDostępny jako 1-warstwowy niepowleczony otwór przelotowy (jednostronny) oraz 2-warstwowy niepowleczony otwór przelotowy. Idealna aplikacja do oświetlenia LED, rozwiązań zasilania. Zalety okładziny aluminiowej obejmują:\nZmniejsz rozmiar płytki drukowanej.\nZwiększ gęstość mocy.\nPrzedłuż żywotność matryc.\nZmniejsz liczbę interkonektów.\nPopraw wydajność termiczną i mechaniczną produktu.\nPołącz moc i kontrolę.\nPopraw trwałość produktu.\nUmożliwiają lepsze wykorzystanie technologii montażu powierzchniowego.\nPrzyspieszone radiatory i inny sprzęt montażowy.\nWymień delikatne podłoża ceramiczne o większej wytrzymałości mechanicznej\nCena oparta jest na wymaganiu LED PCB\n1. Grubość PCB: 0,6 - 3,0 mm, zawsze większa grubość, cena wyższa\n2. Przewodność cieplna: 1,0 - 10 W / mk, przewodność cieplna wyższa, cena wyższa\n3. Fabryka materiałów: Bergquist, Laird ETC, wyprodukowana w amerykańskiej fabryce, która jest droższa niż Chiny.\nDrugi: PCB z rdzeniem miedzianym\nRdzeń miedziany to podłoże miedziane + warstwa izolowana + miedź\nRdzeń miedziany jest podłożem miedzianym + warstwa izolowana + warstwa obwodów miedzianych, a także jest nazywany płytką z miedzi, płytką z miedzi, płytką z miedzi.\nJako producent MCPCB wykonaliśmy różne PCB z rdzeniem miedzianym dla klientów,\nKtóry używany do zapalniczki LED wysokiej mocy (1000 W +) i zasilacza.\nW polu LED istnieją 4 rodzaje płytek drukowanych na bazie miedzi.\n2. Miedziana płytka drukowana COB (miedziana płytka drukowana na płycie)\nChip LED Bezpośredni radiator na miedziane podłoże.\n3. Bezpośrednia ścieżka termiczna, bez warstwy dielektrycznej pod podkładką ścieżki termicznej.\n4. Bezpośrednia ścieżka termiczna, bez warstwy dielektrycznej, płyta aluminiowo-miedziana.\nTrzeci: PCB na bazie żelaza\nMateriał bazowy na bazie żelaza na bazie PCB jest wykonany ze specjalnej stali, stali krzemowej i ect w stojaku z FR4 lub CEM1 i może rozpraszać ciepło z krytycznych elementów płyty i do mniej istotnych obszarów, takich jak metalowy rdzeń lub metalowy podkład radiatora.\nChińscy producenci PCB stają się coraz bardziej profesjonalni w dziedzinie PCB na bazie żelaza.\nPłytka drukowana na żelazie spełnia wszystkie funkcje metaliczne i ma następujące szczególne właściwości:\nArea Przestrzeń wakacyjna dogodna dla dalszych maszyn, pozyskiwania i mocowania podstawy;\n② Wysoka wytrzymałość mechaniczna, dobra dla innych maszyn odpowiednich do montażu rajskich części elektronicznych na jej powierzchni;\n③Silikon-stal jest żelazem magnetycznym i może być stosowana do mikrosilników, takich jak VTR, FDD.\nWiki Metal Core PCB Wielowarstwowy MCPCB Dwustronna płytka metalowa z rdzeniem metalowym Metal Core PCB High Tg Metal Core PCB Metal Core Led PCB Metal Core Aluminum PCB Metal Core PCB Wikipedia


andrutone - Forum wędkarskie haczyk.pl\nOstatnia wygrana andrutone w dniu 2 Września\nUżytkownicy przyznają andrutone punkty reputacji!\n5 570 wyświetleń profilu\nandrutone odpowiedział jaceen → na temat → Tematy ogólne\nOkoń na tym zdjęciu wygląda na nieźle wkurzonego i zdecydowanie niechętnego temu mierzeniu 😁\nandrutone odpowiedział tomek1 → na temat → Tematy ogólne\nSuper. Prawdziwy profesor od białorybu 😀😀 Pięknie rozpracowałeś ryby i łowisko. I jeszcze ciekawie to potrafisz opisać. Można się śmiało zapisywać do ciebie na wykłady 👍\nandrutone odpowiedział drop1985 → na temat → Dolnośląskie\nandrutone odpowiedział DAMIANO → na temat → Dolnośląskie\nPrzyznam szczerze, że trochę tak pomyślałem 😉 Tak bywa, jak się komuś rodzina powiększy 😁 Super ryby i bardzo fajne zdjęcia 👍\nandrutone zaktualizował → album galerii w kategorii → Galeria użytkowników\nWobler - ile kotwic?\nandrutone odpowiedział Aalbatross → na temat → Tematy ogólne\nW Polsce dozwolone są tylko dwie kotwiczki. Jest to w regulaminie.\nPowiem Wam, że im więcej widzę takich obrazków, tym częściej myślę, że mamy kiepską rozrywkę. Gdzieś przeczytałem, że gdyby ryby miały głos i mogły krzyczeć podczas wyciągania ich z wody, toby już nikt ich nie łowił. Ponoć w Niemczech jest prawo, że złowione ryby trzeba zabierać w ramach dozwolonego limitu, a po jego wykorzystaniu trzeba zakończyć łowienie i już nie haratać więcej ryb. Coraz częściej myślę że ma to sens, zwłaszcza w kontekście duszących się długo ryb - żeby fota dobra wyszła, wyrzucanych potem w stanie agonalnym do wody, bo przecież "ja tego nie jem, tak jak cała reszta tych p\nandrutone odpowiedział jaceen → na temat → Publicystyka wędkarska\nCzasem śledzę informacje o wędkarstwie rzutowym. Ciekawy sport. Były nawet próby włączenia go do dyscyplin olimpijskich 😁 Na razie zaistniał ponoć na World Games. Mamy w tym sporcie spore osiągnięcia. https://www.magazynsportowiec.pl/magdalena-kuza-wedkarstwo-rzutowe/ http://www.pzw.org.pl/castingsport/wiadomosci/177973/60/8_medali_na_mistrzostwach_swiata_w_wedkarstwie_rzutowym W moim kole, w zamierzchłych czasach, urządzane były nawet raz w roku zawody rzutowe.\nandrutone odpowiedział Darek 1 → na temat → Dolnośląskie\nStaram się pojechać na Izerę raz w roku w okresie wakacyjnym. Z rybami było, powiedziałbym, jak zawsze. Dużo pstrągów, małych i bardzo małych. Ale jadę tam raczej dla klimatu niż dla ryb. Dla całodziennej wyprawy, gór i dzikiej rzeki. Przy okazji - pozdrowienia dla Gucka.\nCześć. Żeby nie było, że mnie nie ma, to jestem Przeglądam prawie codziennie forum, jednak najczęściej jako niezalogowany użytkownik. Na rybach staram się bywać, jednak najczęściej jestem krótko i "z doskoku" np. jadąc do pracy lub wracając. Bywałem nad Odrą powyżej Wrocławia: i poniżej Wrocławia: Wybrałem się na wycieczkę nad Izerę: Parę razy byłem na Bobrze i na Jeziorze Pilchowickim. Jednak najczęściej łowiłem na Odrze w okolicach Trestna. Z rybami było średnio, chociaż w lipcu miałem trzy fajne bolenie, z których dwa udało się wyciągnąć: Po\nandrutone odpowiedział mza → na temat → Dolnośląskie\nJestem pod wrażeniem. Opis super, świetnie się czyta, zdjęcia fajne. No i temat - sandacze na muchówkę i to w nocy. Nieprzypadkowo i nie pierwszy przecież raz. Mistrzostwo.\nDziki, jelenie i muszkarze 😁 I jak zwykle duży plus za dobrą muzyczkę i fajny montaż 👍 bardzo przyjemnie się to ogląda.


Archiwum Historii Mówionej - Anatol Orwicz-Urbaniak\nAnatol Orwicz-Urbaniak „Witold”\nMoje nazwisko Anatol Orwicz-Urbaniak, urodzony 9 października 1919 roku. W czasie Powstania byłem zwerbowany do grupy Dywizjonu „Jeleń” przez wielkich przyjaciół swoich i rodziny. Dostałem numer plutonu 1109. To był jeden z czterech plutonów Dywizjonu „Jeleń”, które były zgrupowane w południowej dzielnicy Śródmieścia, to znaczy plac Unii Lubelskiej. Na placu Unii Lubelskiej były trzy zborne punkty tego dywizjonu. Wkrótce przed Powstaniem punkty zborne zostały zmienione, żeby uzyskać lepszy punkt wypadu na cel, który został wtedy ustalony przez dowództwo.\nJak pan wspomina okres swojego dzieciństwa przed wybuchem wojny?\nPochodzę z rodziny wojskowej. Ojciec był zawodowym oficerem. Był powstańcem śląskim. Miał za to wysokie odznaczenie. Brał również udział w wojnie 1920 roku. Byłem jedynym synem i jedynym dzieckiem moich rodziców. W związku z tym tradycja wojskowa trwała do końca, bo byłem przez pewien czas – przez parę lat, w korpusie kadetów w Rawiczu. Ojciec był bardzo czynny na granicy prusko-polskiej w organizowaniu nowych formacji wojskowych „Strzelca” spośród ludzi cywilnych na tej granicy [Mława − Działdowo]. W związku z tym [ojciec] chciał, żebym się szybko nauczył języka niemieckiego. Pamiętam przed wojną była książka „Na tropach Smętka”. To były wycieczki do Prus Wschodnich, przyzwyczajenia Polaków do przyszłych aspiracji, jeśli chodzi o Prusy Wschodnie, bo były kwestią polskiej ambicji.\nCo dalej z pana dzieciństwem i wczesną młodością?\nWkrótce potem zostałem znowu przeniesiony przez ojca, który miał duży wpływ na moje życie, do Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie na pierwszy rocznik medycyny po złożeniu matury w Gdyni i tam, dwa tygodnie przed wojną, dostaliśmy już tytuł podchorążego i zaczęliśmy swoją wojskową działalność, jako że medycyna jeszcze wtedy się nie zaczęła. Rok akademicki był mniej więcej tydzień później. Około dziesięciu dni, może dwóch tygodni po wcieleniu mnie do Szkoły Podchorążych Sanitarnych pluton I, mieliśmy rozkaz dowódcy kompanii (pamiętam, że to była kompania „zero”) do opuszczenia Warszawy. [Pamiętam] nazwisko dowódcy [kapitan doktor Wołyncewicz], spotkałem go później na Zachodzie. Wyszliśmy z Warszawy w wielkim nieskoordynowanym systemie. Dołączono nas do różnych funkcji strażniczych, szczególnie pośród dowódców oddziałów idących z Warszawy. Tak żeśmy dotarli do Brześcia. Tam zrodziło się wielkie niebezpieczeństwo, ponieważ mieliśmy wizytę sowieckich sąsiadów.\nCo to znaczy „wizytę”?\nSowiecka armia 17 września wkroczyła do Polski. Rozwiązano nas wszystkich. Powiedziano, żebyśmy starali się uniknąć wszelkiego kontaktu ze wschodnim sąsiadem, jakkolwiek nie byliśmy zorganizowani w tej chwili, bo to było wszystko w stanie kompletnej dezorganizacji, więc wróciłem do Gdyni. W ciągu najbliższych dziesięciu dni mieliśmy nową wizytę sąsiadów, to znaczy Niemców bałtyckich. Hitler po oddaniu krajów bałtyckich przesiedlił wszystkich Niemców z Estonii, Łotwy i Litwy na polskie ziemie zachodnie. Ponieważ byliśmy właścicielami domu na ulicy Świętojańskiej pod [numerem] 60, więc matka też wróciła z Warszawy po upadku Warszawy. Przez chwilę mieszkaliśmy w naszym domu, zanim zostaliśmy wysiedleni przez władze autorytarne z Gdańska, które przejęły teren Gdyni, Oksywia. W tym czasie, pod koniec wojny, ojciec został jeńcem wojennym na Helu i Oksywiu. To był jeden z ostatnich punktów oporu (głęboko we wrześniu) i dowódca morskiej obrony narodowej pułkownik Dąbek, który był dowódcą mojego ojca, [odebrał sobie życie] jako protest klęski Polski. Reszta oficerów sztabu została wzięta do niewoli.\nMój ojciec został wzięty do niewoli do Kluczborka. Ponieważ sam pochodził z ziemi wieluńsko-krakowskiej, Jury Wieluńskiej, więc jego pobyt w Kluczborku był dla niego bardzo przyjemnym rozczarowaniem, bo jednak znał ten teren, mimo że to było w Rzeszy niemieckiej. On był bardzo aktywny w pracy na Prusach Wschodnich i również na Jurze Wieluńsko-Krakowskiej. Znał języki, był bardzo aktywnym [w polskim wywiadzie].\nMiał na imię Antoni. Trudno [nie] nazwać ojca wielkim patriotą... Moja matka, która była obszarniczką ziemską, wyszła za oficera jako młodego człowieka. On był starszy ode mnie o dwadzieścia lat, ona wyszła za niego jako młoda dziewczyna. Nie mogła się nadziwić jego patriotyzmowi. Spotkała go, kiedy był na froncie polskim na Łotwie, bo Polska również walczyła o niepodległość Łotwy.\nWysiedlili nas. Wszyscy Polacy z ziem zachodnich zostali wyrzuceni z niczym. Matka miała jedną i drugą walizeczkę, i powiedziała mi, żebym uciekał z tego otoczenia polskiego, bo mnie złapią gestapowcy i gdańszczanie. Gdańszczanie byli niesłychanie okrutni i policja gdańska [też nienawidziła] Polaków do tego stopnia, że się mścili na kobietach i na kimkolwiek, kto podszedł.\nPrzyjechaliśmy do Warszawy w różnych warunkach. Ja w tak zwanym nieoficjalnym transporcie, a ona w normalnym pociągu towarowym z resztą całej publiczności gdyńskiej. Gdynia miała wtedy 150 tysięcy ludzi. Miasto i okolice, Oksywie, Orłowo, było kompletnie wyczyszczone z Polaków. Później to samo stało się w Poznaniu, Ostrowie, Toruniu, ale Gdynia była pierwszą ofiarą najazdu Niemców bałtyckich. O tym się w ogóle nie mówi, ludzie, którzy zostali wyrzuceni do Guberni Generalnej, to byli skromni ludzie i na ten temat nie narzekali. Byli szczęśliwi, że nie byli rozstrzelani przez gestapowców.\nKiedy pan opuścił Gdynię?\nTo było przy końcu września. Gdańszczanie przyszli do Gdyni przy końcu września, może w pierwszej połowie października. Przyjechaliśmy do Warszawy. W Warszawie mieliśmy wielu przyjaciół, rodzinę, krewnych. Żeśmy szczęśliwie znaleźli możliwość zamieszkania w opuszczonym domu zamożnych krewnych matki na Koszykowej pod [numerem] 30. Dom został w stanie przedwojennym mimo [zniszczeń w czasie] obrony Warszawy. Matka zaczęła się kontaktować w sprawach możliwości przeżycia z jedną walizką, ale ponieważ wszystko było gotowe w tym domu, więc mieliśmy wyjątkowe szczęście po nieszczęściu, bo na początku października [mieszkało się w dobrobycie, mimo] niesłychanie ciężkiej zimy, powyżej trzydziestu stopni [mrozu]. Pamiętam, że był słynny sklep na Marszałkowskiej – „Bracia Pakulscy”. Pamiętam, że na zewnątrz sklepu wisiały zabite zające do sprzedaży. Zające były tak strasznie zamarznięte, że wtedy je można było kupić po możliwej cenie.\nWtedy dopiero zacząłem się namyślać nad tym, co mam ze sobą zrobić, bo na razie jeszcze nie miałem żadnych kontaktów. Wtedy musieliśmy zacząć od tego, że kursy Edwarda Lipińskiego zaczęły oferować maturzystom studia ekonomiczne. Wpisałem się, bo to było całkiem bezpłatne. Myśmy wtedy w ogóle nie mieli żadnych pieniędzy. Zapisałem się na to i jednocześnie ustalił się kontakt od mojego ojca, który wkrótce napisał nam parę ciekawych listów, żeby natychmiast się skontaktować z jego wielkim przyjacielem (ówcześnie wtedy jeszcze tylko kapitanem) Antonim Żurowskim, który [po wrześniu uniknłą obozu jeńców wojennych], (później skończył swoją karierę wojskową jako dowódca „Andrzej”) – pułkownik Antoni Władysław Żurowski, dowódca Pragi podczas Powstania. Pomógł nam wtedy wielce finansowo, szczególnie w związku z tym, że Antoni Żurowski był już na funkcji [u] delegata rządu, może nie [u] delegata rządu, ale [w] Związku Walki Zbrojnej – ZWZ. On był już wtedy kompletnie zaangażowany i dał mi pierwszy kontakt konspiracyjny. To był początek mojej wczesnej konspiracji w Warszawie. Warszawa była bardzo ciężko doświadczona przede wszystkich straszną zimą i kolosalnym iem wszystkiego.\nPotem Żurowski ułatwił nam przez zarząd miejski w Warszawie otrzymanie mieszkania w kwaterunku wojskowym na [alei] Niepodległości 245. To był fundusz kwaterunkowy Wojska Polskiego. W imieniu matki [ale] również we własnym celu. Na alei Niepodległości zorganizował punkt zborny dla swoich podwładnych i do różnych prac konspiracyjnych. Matka nawet wiedziała o tym, że to będzie wielka kryjówka konspiracyjna, ale o tym też nikomu nikt nie powiedział, bo to był wyjątkowo dogodny punkt dla konspiracji, bo to było u nosa ministerstwa komunikacji niemieckiej na ulicy Chałubińskiego.\nMama pracowała wtedy jako łączniczka więcej niż ja, bo wtedy byłem za mało doświadczony w tej sprawie. Matka była łączniczką pułkownika Żurowskiego i w alei Niepodległości sam Żurowski spędził większość swojego konspiracyjnego życia, zanim przeszedł na dowództwo Pragi. Używał mnie wtedy jako swojego gońca. [Zorganizował] masę nowych kwater dla uciekinierów – jeńców polskich (tysiące oficerów uciekło z obozów koncentracyjnych i wojskowych. Mieliśmy bezpośrednią wizytę oficera, który uciekł z Kluczborka, dzięki mojemu ojcu, który tam ciągle siedział, i mieliśmy wiadomość o oficerach jeńcach. Wówczas pracowałem w dużej mierze jako ordynans pułkownika Żurowskiego, ponieważ ułożenie kwater było szalenie trudne. Trudno było o kwatery, więc trzeba było mieć młodych pętaków, którzy może się kręcili wśród starych kobiet do szukania schroniska dla uciekinierów. W Związku Walki Zbrojnej, zanim została wcielona do Armii Krajowej, była wielka działalność. Po wcieleniu do Armii Krajowej więcej uwagi zostało złożone na pracę redakcyjną, „Biuletyn Informacyjny” został wtedy stworzony nieco wcześniej, oczywiście planowanie, przenoszenie prasy i również przenoszenie broni. W tym wypadku moja matka siedziała dosłownie na walizkach lekkiej broni, którą wówczas tam składano. Takie punkty, skrytki były między zaufanym ludźmi – żony oficerów czy sami oficerowie, którzy na własną rękę prowadzili swoje mieszkanie. Rzadko się zdarzało, mimo że służba cywilna delegata rządu dawała im cywilne różne dokumenty osobiste, Ausweis, kenkarty. To było fałszywe, zorganizowane przez służbę cywilną delegata rządu.\nCzy wtedy oficjalnie pracował pan gdzieś?\nNie pracowałem nigdzie oficjalnie. Żurowski dał mi lewą kenkartę jako pracownikowi Arbeitsamt – urząd pracy. Na mój bardzo młody wiek kenkarta była jedyną [rzeczą], która mogła mnie uchronić przed natychmiastową łapanką. I rzeczywiście, dwukrotnie zostałem zwolniony z łapanki ulicznej po okazaniu Arbeitsamt, że pracuję tam jako zwykły robotnik, popychacz. Znowu Żurowski przez delegata rządu zorganizował wszystkie fałszywe papiery, szczególnie dla oficerów.\nTrzeba pamiętać o tym, że w Warszawie było około dwudziestu tysięcy polskich zawodowych oficerów, którzy uniknęli aresztowania jako jeńcy wojenni – uniknęli, będąc jeńcami wojennymi, nie przez ucieczkę, ale przez deklaracji, mimo że gubernator warszawski Fischer oficjalnie domagał się rejestracji, mówił, że zostaną wysłani do obozu jeńców z powrotem i że mają się zarejestrować. Mimo wszystko paruset oficerów się rejestrowało, ale dwadzieścia tysięcy wśród nich to byli ludzie wolni znowu pod kierownictwem i pomocą wtedy już Armii Krajowej. Byłem członkiem rodziny wojskowej, która miała zaufanie. Trzeba pamiętać o tym, że za wskazanie jeńca wojennego od gestapowców i policji granatowej dostawało się nagrodę. To nie jest błąd policji granatowej, ale to jest ludzka chciwość. Dwadzieścia tysięcy oficerów, jeńców było w przyszłości rozrzuconych po całej Polsce jako kierownicy [okręgów], rejonów, [włączając dywizję wołyńską]. 7. Pułk Ułanów, w którym zostałem zaangażowany, znam całą historię jego pracy na Wschodzie, bo ci oficerowie nie zostali na stałe w Warszawie. Wyjeżdżali do Nowogródka, na Wileńszczyznę i do Białorusi, żeby dostarczać wszystko, co tylko było możliwe, Armii Krajowej. Masę broni zostało zakupione od Niemców na Białorusi i to wszystko była w [pewnej] części zasługą mojego dywizjonu.\nCzy pan się orientował, czy pana przełożony – Żurowski, późniejszy dowódca Pragi, wtedy oficjalnie gdzieś pracował?\n[Nie wiem, czy oprócz wymogów konspiracji mógł znaleźć czas na jakąś inną działalność]. On był tak zajęty swoją pracą, że po prostu [biegał] od taksówki do tramwaju, od tramwaju do autobusu [z jednego punktu spotkania na drugi, z jednej meliny na drugą]. Młodzież z Powstania Warszawskiego byli w ówczesnym wieku [własnych] rodziców [powstańców śląskich].\nJak się odnosił do pana?\nByłem rozdwojony w patriotycznym chaosie mojego życia, bo matka – spokojna kobieta, bardzo wykształcona i chciałaby, żeby jedyny syn – jedyne dziecko, które mogła mieć, żeby to był bliski członek rodziny, żeby mieszkał na Wileńszczyźnie, spokojnie, a nie ciągle w pogoni za mężem, który był albo tam, albo tam – albo na Prusach Wschodnich, albo później w Warszawie. To był bardzo kochający ojciec, ale również bardzo wymagający. Powiedział, że wysłał mnie do korpusu kadetów przy strasznym sprzeciwie mojej matki, bo korpus kadetów to było bardzo dyscyplinarne gimnazjum wojskowe. Były trzy korpusy kadetów w Polsce: korpus kadetów numer 1 we Lwowie, korpus kadetów numer 2 w Rawiczu – tak zwany karny korpus dla zepsutych dzieci jak ja, i korpus numer 3 w Chełmie. Korpus kadetów to była wielka chwała mojego ojca. Mówił: „On jest w korpusie i świetnie strzela z KB. Jest świetnym przyszłym oficerem polskiej kawalerii”.\nCzy to się potem przełożyło na relacje pomiędzy panem a Żurowskim?\nTak. Żurowski oczywiście został takim moim ojcem chrzestnym i on mnie gonił dyscyplinarnie. Bardzo kochałem wuja Antoniego, ale on był też bardzo wymagający. Nie mam żadnych pretensji do ojca w sprawie mojego wykształcenia, wychowania, bo nie miałem wiele do powiedzenia, bo on decydował o tym. To nie było prawo człowieka jak dzisiaj, żeby móc decydować o swojej przyszłości. Poszedłem do korpusu, a potem powiedziałem, że chcę studiować. Byłem dość zdolny, miałem najlepszą maturę i chciałem zostać studentem. Ojciec powiedział: „W najlepszym przypadku mogę się zgodzić na studia na medycynę wojskową. Na żadne [inne] studia ci nie pozwolę, bo to są cywilne studia”. I wysłał mnie, ale tam trzeba było egzaminy zdawać, więc w Warszawie byłem tydzień przed wojną na tydzień egzaminów do szkoły medycznej. Za darmo się tam nie wchodziło, ale on mi wierzył, że zdam egzaminy i zostanę oficerem, a nie cywilem.\nJesteśmy w czasach konspiracji, a z drugiej strony jest codzienne życie okupacyjne. Jak państwo sobie radzili w tym czasie, jeżeli chodzi o środki utrzymania?\nNa początku mieliśmy trochę pomocy od wuja Antoniego, ale to się musiało skończyć, bo on nie mógł tego nadużywać, ale sam nie zarabiał nic. [Jako oficer służby czynnej]. Wyobrażam sobie, że dostawał oficerską pensję. On mi nigdy o tym nie mówił, u nas mieszkał i płacił ile mógł za komorne, ale to było komorne jego własnego mieszkania. Nie mógł wziąć tego mieszkania na własne imię. Potem mama udzielała [lekcji] języka francuskiego, starała się handlować. Znała swoich przyjaciół w spółdzielniach, prowadziły cały szereg jadłodajni, pracowała jako zarządca albo nawet jako kucharka, jeśli było potrzeba. Prowadzili to na Koszykowej. Tam był cały szereg jadłodajni. Jak aktorki polskie miały swoje eleganckie kawiarnie w Alejach Ujazdowskich, tak samo żony jeńców polskich miały gastronomiczne historie. Spotkałem jednego takiego, który ma sklep w Warszawie. On był synem wspólniczki mojej matki w takiej spółdzielczej jadłodajni. Życie w Warszawie zależało od słynnego polskiego szmuglu. To był kolosalny wysiłek handlarek. Zarabiały dla siebie, ale to były wielkie patriotki. One rzeczywiście [odmówiły posłuszeństwa prawom niemieckich żandarmów. Wiedziały], że zostaną za to [ukarane, wiedziały], że muszą za to płacić łapówki. Wydaje mi się, że ekonomia Warszawy w owym czasie zależała w dużej mierze właśnie od tych kobiet i rynku żywnościowego.\nPan był łącznikiem Żurowskiego. Pamięta pan, gdzie przenosił pan meldunki? Czy może pamięta pan osoby, z którymi się kontaktował?\nPewnego dnia Żurowski mówi do mnie: „Mamy kontakt od naszego oficera rezerwy kawalerii. Nazywa się Wojciechowski i ma kolosalny majątek pod Sandomierzem, i chce najmniej czterech, pięciu łączników na swoim majątku jako konwojentów kolosalnego przemytu ciężarowego ciężkimi samochodami ciężarowymi” – wtedy [majątek Wojciechowskiego] nie miał Treuhändera. Treuhänder to jest zarządca niemiecki. To był jego własny majątek, jeszcze nie miał Treuhändera, może później go dostał jak inni niezależni.\nByliśmy tam w dwóch wypadkach. To była gotowa pszenna i żytnia mąka. Około czterech czy pięciu ton. Dwukrotnie byliśmy na tej trasie. To było chyba w 1941 albo 1942 roku. Wojciechowski zorganizował więcej różnych byłych ziemian, którzy się utrzymali na swoich stanowiskach jako zarządcy majątków. Przemyt z głębi Polski do Warszawy był fenomenalny. To było załatwione albo przez przekup posterunków (też zorganizowane przez wywiad polski), albo na siłę, jak z Białorusi dywizjon „Jeleński” przysyłał bydło, to strzelali [do] graniczników i bydło szło pełnym szturmem przez granicę, a po drugiej stronie szybko to wyłapali i oczywiście spieniężyli. W ten sposób istniały ekonomiczne stosunki w Warszawie. To wszystko było [jak wojenna rekwizycja] – przez polskie podziemie, albo transport [szmuglowany] z głębi Polski. Z polskich ziem zachodnich mieliśmy tylko łzy i tragedie, bo tam były tylko aresztowania i żadnych możliwości importowych. Ze wschodu, południa i z głębi Polski bez przerwy był [przemyt]: pociąg za pociągiem, transport za transportem.\nCzy pan wtedy o tym wiedział?\nWiedziałem, bo musiałem wziąć paru kolegów, młodszych ludzi jako konwojentów, bo musieli mieć konwojentów w celach bezpieczeństwa, bo zawsze wysłali ich wcześniej do jakiegoś miasta, żeby się zorientować, że nie ma żadnych trudności, bo nie było połączenia telefonicznego ani żadnego innego. Z Sandomierza do Warszawy jest kolosalna podróż szosą przez posterunki policyjne [mimo fikcyjnej dokumentacji i przepustek, łapówek i tak dalej].\nA co ze sprawą bydła?\nBydło z Białorusi szło [za] kolosalne łapówki na stacji kolejowej w Małkini. Tam [był graniczny punkt kontrolny między Gubernią Generalną i nowymi terenami ZSRR], przekupywali wszystkich możliwych Niemców. Niemcy brali pieniądze, wódkę, towar, złoto.\nKonspiracja, okres późniejszy. Czy pan cały czas pełnił funkcję łącznika i pomocnika Żurowskiego?\nWłaściwie przez cały czas, ponieważ Żurowskiemu udało się przeżyć. Potem moi wielcy przyjaciele, którzy byli w dywizjonie w ugrupowaniu „Jelenia”, po prostu wyperswadowali mi, [bym zechciał] im pomóc na Wschodzie.\nMówimy ciągle o latach 1941−1942. To był rok wielkiej konspiracji. Państwo podziemne musiało zdobyć warunki finansowe. Londyn przysyłał pieniądze. Spotkaliśmy te wielkie pasy. W jednym pasie [mogło się zmieścić około miliona] dolarów. Żurowski miał dużo wspólnego z tym, bo był oficerem w najwyższym sztabie, ale ciągle z okupowanych terenów ZSRR, ciągle do Warszawy szły broń, żywność. Nie miałem żadnej wielkiej funkcji, nie ma się czym chwalić.\nCo się działo w 1943 albo 1944 roku?\nW 1943 roku to już było po stabilizacji. Niemcy ustabilizowali tak zwany Ostdeutsch – Osten Gebiet Deutschland. To były już zorganizowane województwa niemieckiego imperium.\nTo miało wpływ na waszą działalność?\nJak najbardziej. Wtedy nie wolno już było na siłę przerabiać Małkini i bydła przesyłać, ale już wtedy trzeba mieć duże możliwości, ponieważ wtedy było kolosalne nasilenie polskiej partyzantki, czy to będzie dywizja – szczególnie wschodnie rzeczy: Białoruś, Litwa, bo wtedy już jednostki polskie w Nowogrodczyźnie i na Wileńszczyźnie były bardzo poważne. To już były pełne dywizjony.\nJaki to miało związek z panem?\nNiewielki. Nie byłem członkiem tego. Mój bezpośredni dowódca drużyny to był Mikołaj Pilichowski. On był dowódcą drużyny na Wschodzie w Małkini. Chciał, żebym był w jego drużynie. Wtedy byłem studentem i chciałem troszeczkę czasu poświęcić samemu sobie, i wtedy bardzo się przyłożyłem do nauki. Wtedy moim profesorem był profesor Wakar. On mnie zachęcał, żeby przestać przynosić sto numerów „Biuletynu Informacyjnego” na kursy szkolne i żeby się do nauki przyłożyć, bo mówi: „Nie przejdziesz na następny kurs”. Przemówił mi do rozumu i mówi: „Ucz się człowieku, ucz się”. Wakar był wtedy zastępcą Edwarda Lipińskiego. To był wielki nauczyciel, naukowiec. Młodzież była zapalona, kochali robotę konspiracyjną mimo wszystko. Na tym kursie było też masę starszych harcerzy. Wakar twierdził, że więcej nauki jest potrzebne i wtedy właśnie trochę się odsunąłem od Małkini, bo to było strasznie czasochłonne. Wtedy się uczyłem. Co drugi dzień były wykłady Szkoły Głównej Handlowej, a to się oficjalnie nazywało Handelschule. To nie była Szkoła Wyższa Handlowa, tylko Handelschule. Na to Niemcy się zgodzili, bo mówili, że Polakom pozwolą sklepy prowadzić. Tak powiedzieli Wakarowi. Wakar mówi: „My nie mamy wielkich ambicji. My chcemy tylko, żeby oni dobrze poprowadzili Geschäft” – i on właściwie zdobył dla Lipińskiego pozwolenie. Oficjalnie na Uniwersytecie Warszawskim – to było dobre w tym sensie, że do pewnego stopnia [pozwalało] uniknąć bezpośredniego aresztowania, bo jak aresztowali na ulicy, to aresztowali zgrupowanie albo przywieźli na Szucha, albo gdzie indziej i zawsze była segregacja. Jak był zdrowy, mocny człowiek, to go wysyłali na roboty do Niemiec. Jak był podejrzany, to go do gestapo wysłali na przesłuchanie, a innych naturalnych studentów Handelschule albo Arbeitsamt puszczali, więc nie każda łapanka była kompletnym aresztowaniem. Przez długi czas mi się udawało, ale od czasu do czasu miałem rozkaz, żeby pojechać w Sandomierskie albo gdzie indziej (już nie pamiętam). Pamiętam, żeśmy również sprowadzali karpinę z różnych stron. Karpina powstawała, jak Niemcy wyrąbywali lasy i zostawiali wielkie pnie osobno. To trzeba było zbierać na wozy, prowadzić do Warszawy jako środki opałowe. Nie było w Warszawie węgla. Węgiel był jak diamenty. Karpiny jako środki opałowe przywoziliśmy z różnych stron.\nPrzejdźmy do początku Powstania.\nMój przyjaciel Pilichowski zrekrutował mnie do swojej drużyny. 27 lipca dostałem pierwsze wezwanie na ulicę Bagatela numer 2, żebym tam się zgłosił. Pamiętam cały szereg dowódców, którzy się tam pokazali. Przez cały dzień była kwestia, z czym pójdziemy na to Powstanie. Powiedziano nam, że wkrótce otrzymamy broń. Wtedy Pilichowski mówi mi: „Nie pytaj się o to, bo mamy zbiorniki”. Pilichowski był dowódcą porucznikiem, zawodowym oficerem. Po dniu różnych pytań młodzież chciała iść na Powstanie z czymś w ręku. Powiedziano nam: „Na razie nie ma. Jesteście zwolnieni. Do domów”. Poszliśmy do domów.\n1 sierpnia nowe wezwanie na Bagatelę. Przyjechaliśmy na Bagatelę. To jest strasznie smutne, bo to jest tragiczne. [Przyjechało nas] dużo mniej. 1 sierpnia powiedziano, że zmieniają taktykę walki. Mówią: „Nie martw się o broń. Broń przychodzi”, bo przecież nie będę szedł z łokciami. Powiedzieli, że cel ma być kolosalny. Mówią: „Powiemy wam wkrótce”. Przenosimy się z Bagateli 2. Bagatela numer 2, 4, 5 to były kompletnie opustoszałe kamienice. To byli wszyscy Niemcy wysiedleni z głębokich Niemiec, którzy utracili mieszkania i domy wskutek bombardowania alianckiego. Około czterdziestu tysięcy Niemców zostało wysłanych przez władze hitlerowskie do Guberni Generalnej, szczególnie do Warszawy. Polaków wysiedlili wtedy z Bagateli. To był rejon niemiecki: Aleje Ujazdowskie, Bagatela. Cała dzielnica Łazienkowska, to była dzielnica niemiecka zajęta kompletnie przez prawdziwych Niemców. Więc myśmy mieli duże możliwości punktów zbornych. Punkty zborne były bardzo wyjątkowo użyteczne, bo to były puste mieszkania.\nJak to się stało, że w ogóle trafił pan do dywizjonu „Jelenia”?\nPrzez moich przyjaciół. Nie byłem wśród ekipy kształceniowej „Jelenia”, to znaczy oni mieli własną szkołę podchorążych, własne wyszkolenie. Uważałem się prawie że za zawodowego żołnierza, ale niebojowego i nie walczącego na froncie. Grupa „Jelenia” miała własne jednostki wojskowe na Wschodzie w Nowogrodzkim, na Białorusi, na Litwie i to był wielki ich sukces przedpowstaniowy. Oni wspaniale prowadzili tamte rzeczy.\nPan ich znał między innymi z kontaktów przez Małkinię?\nPrzez Małkinię znałem Pilichowskiego i jeszcze drugiego przyjaciela, który był dowódcą drużyny. Nazywał się Jerzy Berezowski. Ich punkt zborny jest na Bagateli, więc oni posłali po mnie.\nCzy pan wcześniej wiedział o tym, że jest planowane Powstanie?\nTrudno mi powiedzieć. Nie mogę sobie przypomnieć, czy byłem w tej sprawie poinformowany. Informacje na temat Powstania w Warszawie moim zdaniem nie były mi wiadome.\n1 sierpnia. Wiemy, że nie było za dużo broni. Proszę powiedzieć, co było dalej.\nSpotykamy się na Bagateli i wtedy dowódca dywizjonu – rotmistrz Lech Głuchowski wydaje rozkaz podkomendnym, dowódcom plutonów i dowódcom drużyny, żeby się przenieść na Flory numer 9. Ulica Flory numer 9 to jest kolosalny siedmiopiętrowy budynek na rogu Bagateli i Flory. Wtedy powiedzieli nam, dlaczego oni to robią. Ulica Flory była vis à vis tylnej ściany alei Szucha. Aleja Szucha numer 25 to było centrum gestapo i sipo, a z tyłu była zieleń i teren parkingowy dla masy samochodów gestapo. To było zagrodzone dużym murem z tyłu ulicy Bagateli, powiedzmy trzymetrowa czy dwu i półmetrowa murowana ściana. Nasi dowódcy twierdzą, że to będzie ściana ataku na gestapo na ulicy Szucha, więc przede wszystkim pierwsza jednostka, zanim to miało miejsce, wyszła na ulicę Marszałkowską numer 1, na ówczesny dom „Prasy”. Tam zginął mój wielki przyjaciel „jeleniak” – podchorąży Karol Wierzbicki. To było tego dnia i tego dnia powiedziano nam, że mamy przeskoczyć przez ulicę Bagatela, przez ten mur, i uderzyć na aleję Szucha 25 z tyłu, ponieważ z przodu były dwa bunkry grubości jednego metra, kompletnie uzbrojone w ciężki karabin maszynowy i cały szereg zasieków z drutu. Mieliśmy wtedy wyjazd od Marszałkowskiej. Wypad na aleję Szucha nie byłby bardzo wskazany, więc postawili nam, żeby ścianę przelecieć nieco dalej w kierunku Alei Ujazdowskich. Po tym oświadczeniu pierwsze pytanie ludzi już przeniesionych z Bagateli na ulicę Flory (z balkonu można było dokładnie oglądać ten róg strategiczny): z czym na beton mamy iść? Oni twierdzą, że broń przychodzi. I rzeczywiście może godzinę przed godziną „W” przyszło trochę broni, ale jaka to była broń na gestapo? To były lekkie pistolety bez zapasu amunicji, ale już naładowane. To nie był bębenek, bo to był pistolet, ani vis, ani bębenkowy. Każdemu z nas dali po pistolecie i po jednym granacie. To było zaopatrzenie Dywizjonu „Jeleń”. Niewiele można było [z tym] zrobić.\nJak mieliście przeskoczyć ten mur? Na własnych rękach?\nTak. To się zaczęło z pewnego rodzaju kompletnym zaskoczeniem, że taki rozkaz mógł mieć miejsce. Przecież to są na ogół ludzie dorośli, to byli ludzie po dwudziestce i więcej, i zawodowi oficerowie. To był rotmistrz Lech Głuchowski, porucznik „Nowina”, porucznik „Prawdzic” – to są ułani 7. Pułku Ułanów. To był wielki pułk imienia Sosnkowskiego. Oni kwaterowali „Kasztankę” Piłsudskiego u siebie. W Mińsku Mazowieckim, więc nie można powiedzieć ani słowa. O piątej ściemniało się, było ciemnawo. Rzucili się wszyscy, ilu ich tam było. Muszę wspomnieć to, że punkt zborny 27 lipca był prawie że w pełni, natomiast punkt zborny 1 sierpnia był połowę poprzedniego i obydwa plutony dysponowane na atak odzwierciedlały w drugim alarmie mobilizacyjnym 1 sierpnia.\nTak. To znaczy, że albo nie mogli dostać się do celu, jak na przykład mój wielki kumpel Ryszard Gadomski mówił, że nie mógł się dostać.\nAlbo nie byli powiadomieni?\n[Na pozór wygląda, że] byli powiadomieni, bo jednak 27 lipca byli w pełni, więc ten sam rodzaj alarmu został użyty 1 sierpnia, jak w moim wypadku, gdzie kwatera była na bardzo odległym od Śródmieścia krańcu.\nTego nie wiemy, wiemy tylko tyle, że ci, którzy pozostali przy życiu, [ponoć tylko 27] (niewielu ich znam)... Tych co znam, to na przykład ten w Londynie, twierdzi, że tu jest kwestia zasady i reguły wojskowości, bo jeśli się woła ludzi na zbiórkę alarmową, to im się daje broń do ręki, a jeśli się robi mobilizację powstaniową, to się daje temu cel, więc zdobycie jakiegoś obiektu musi mieć podstawy do tego. On w dużej mierze przesadzał, bo twierdził, że również w polskiej armii istniał sąd honorowy, ale nigdy nie istniał oficerski sąd...\nCzy pan brał udział w tej akcji?\nJak najbardziej brałem udział. Ostrzelali nas z lewa i z prawa. To trwało może parę godzin, do ciemnego wieczoru. Ciemnym wieczorem przesunęliśmy się na Aleje Ujazdowskie w kierunku ówczesnego kasyna niemieckiego. Celem było to, że oni byli kwaterowani w przedwojennym GISZ-u – Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych i że pójdziemy walczyć w GISZ-u, walczyć z Niemcami w Alejach Ujazdowskich, też na Bagateli, dalej Flora – maleńka uliczka pomiędzy Bagatelą a Łazienkami i Spacerową. Kompletnie się zgrupowaliśmy i noc właściwie spędziliśmy w Alejach Ujazdowskich.\nDużo osób przeżyło atak?\n[Duża mniejszość. Wedle niektórych – jedna trzecia]. Zostali ranni albo lekko rani, albo ciężko, bo ich spotkaliśmy później. W tym dniu zginął dowódca drużyny „Prawdzic”, mój przyjaciel Mikołaj Pilichowski, mój przyjaciel Jerzy Berezowski. Widziałem ich kompletnie rozstrzelanych na miejscu. Sam miałem trochę odprysków, ale szczęśliwie z tego wyszedłem.\nPoszliśmy na Aleje Ujazdowskie. Tam się spotkałem z całym szeregiem podoficerów, którzy byli również z 7. Pułku Ułanów, lokalni ludzie. Oni są z Mińska Mazowieckiego, z terenów Wołomina. Oni mówili, co my teraz będziemy robili w tej sprawie, więc albo trzeba się było pchać do Śródmieścia, albo iść na dół do Wilanowa, albo iść do Kampinosu, albo przejść do Mokotowa. Do Mokotowa przeszedł generał Głuchowski i tam zginął. Dowódcą dywizjonu był Jeżewski. [Głuchowski] zginął śmiercią bohatera, ponieważ gdy został ciężko ranny, „jeleniacy”, którzy byli z nim na alei Szucha, podłapali go, żeby go zebrać poza linię frontową, powiedział: „Uciekajcie stąd, jesteście pod obstrzałem broni maszynowej. Uciekajcie. Nie pozwolę się ruszyć”. Oni ciągle walczyli, żeby go przejąć. Wyjął pistolet i strzelił sobie w usta. To jest śmierć dowódcy dywizjonu grupy „Jelenia” rotmistrza Głuchowskiego.\nA co działo się z panem?\nMnie tam nie było, nie byłem na Mokotowie. Pierwsi poszli na Mokotów, drudzy wrócili z Mokotowa. W ogóle kompletny był rozgardiasz. To była grupa kompletnie rozbita i ludzie byli właściwie pozostawieni sami sobie. Miałem podoficera zawodowego spod Wołomina. Nazywał się starszy wachmistrz Tibinkowski. On się mną zaopiekował. Zamiast iść do Mokotowa albo przebić się do Śródmieścia, to poszliśmy w kierunku Puszczy Kampinoskiej. Przechodziliśmy przez różne terytoria. Pamiętam, że myśmy musieli przechodzić przez dywizję kawalerii węgierskiej pod dowództwem generała. To musiała być dywizja, bo był generał węgierski. Tam on podłapał cały szereg Powstańców. Nie wiem skąd, jak i gdzie, ale nam się udało stamtąd wynieść. Żeśmy dobrnęli wreszcie do „Kampinosu”. Tam już też było niezbyt ciekawie, bo nie mogli przerzucić swoich sił do Powstania. Próbowali w pierwszych dniach sierpnia.\nPodróż do Kampinosu trwała kilka dni?\nTak, trwała kilka dni. To była bardziej pielgrzymka niż marsz wojskowy. Nie jestem dumny z tego, bo właściwie powinienem iść z Głuchowskim do Mokotowa i zginąć razem z nim – to było najlepsze wyjście z tego – ale on zabrał swoich, swój sztab, swoich najstarszych. Jak on przeszedł do Mokotowa, to mi nie wiadomo, bo przecież w owym czasie Mokotów był kompletnie nieosiągalny.\nPan też musiał przechodzić przecież dołem, bo najkrótsza droga wiedzie przez Śródmieście i Żoliborz, a pan przeszedł dołem do Kampinosu.\nTak. Dokładnie nie pamiętam, w jakich miejscach myśmy się zatrzymali, ale to było tak zrobione, że myśmy właściwie zawsze byli pod osłoną sekretu, bośmy się ukrywali. Żeśmy starali się uniezależnić od możliwości kontaktu.\nPan z kolegą wachmistrzem?\nTo była grupa około siedmiu osób, ale nie znałem ich, bo oni byli z innego plutonu. Nie znałem ich bliżej, nie byli w plutonie 1109. Zdaje się, że Tibinkowski był w plutonie 1111. Ten pluton razem z 1109 rzucili na mur. W podróży do Kampinosu właściwie żeśmy nikogo nie znali z wyjątkiem dywizji węgierskiej.\nJak wyglądało spotkanie z dywizją węgierską?\nWłaściwie nie wiem, gdzie ich spotkałem, ale to była pełna dywizja węgierska. Tam był polski leśniczy, który pomagał nam znaleźć odpowiednią drogę do Kampinosu. Ten właśnie leśnik twierdził, że masę ludzi przeszło do Kampinosu przez dywizję węgierską. Ale skąd? Przypuszczalnie z Wilanowa. Mi się wydaje, że duża jednostka przeszła z Wilanowa przez węgierską dywizję do Kampinosu. To była w pełni normalna kawaleria. Ich tam była wielka ilość.\nWęgrzy właściwie formalnie byli wrogami.\nWłaśnie chciałem o tym powiedzieć. My nie mamy wielkich przyjaciół na zewnątrz. Wewnątrz też nie mamy wszystkich, ale na zewnątrz w ogóle Polacy przyjaciół nie mają, bo jak sam pułkownik Beck powiedział, że nie chce mieć twarzy skierowanej w kierunku Rumunii, bo go zdradzili. W każdym razie Rumunia to był przypadkowy przyjaciel, który zdradził, a Węgrzy są odpowiedzialni za stworzenie 1. Brygady Karpackiej, która kompletnie przeszła przez Węgry na [Zachód] (najpierw do Francji, a potem na [Południe]). Węgrzy byli tak świetnie ustosunkowani do Polaków, że ich gościli, ubrali, wyżywili i wysłali wszystkich, którzy chcieli wyjechać. Ci, którzy chcieli zostać, zostali na farmach węgierskich. Opowiadali mi niesłychane historie o przyjaźni węgierskiej, która jest tak radosna dla Polaków, którzy nie mają przyjaciół.\nSkąd panowie wiedzieli, że w ogóle mogą się otworzyć w stosunku do jednostki węgierskiej?\nLeśnik mi opowiadał, że według niego jakieś wilanowskie oddziały (w setkach ludzi) gdzieś na południu Warszawy, Wilanów, za Wilanowem, które się nie mogły do Powstania w żaden sposób dostać, szły do Kampinosu. Dlatego dowództwo Armii Krajowej w Warszawie spodziewało się dużej pomocy z Kampinosu, bo masę jednostek zostało przeszmuglowanych do Kampinosu i Węgrzy byli w dużej mierze pomocni, jeśli widzieli, to się odwrócili i Polaków nie... Żadnych aresztowań nie było, a to byli wrogowie, okupowali tereny niemieckie frontowe na froncie wschodnim.\nKiedy mniej więcej dotarł pan do Kampinosu?\nPierwsza połowa sierpnia. Tam był cały szereg jednostek zupełnie osobnych, kompletnie nieskoligaconych. To były wyspy różnych jednostek. Nie było tam nikogo z grupy „Jelenia”, [to znaczy] było na pewno, bo były cztery plutony, a przecież nie sto procent zginęło. Nie wiem, co się stało z plutonami [poniżej] 1111 i z 1109. Myślę, że dwa drugie plutony Dywizjonu „Jeleń” przeszły na Wilanów albo do Kampinosu, bo ich nie było ani w Śródmieściu, ani na Mokotowie. Na Mokotowie był jedynie Głuchowski sam, bo inni nie chcieli, bo zginęli.\nPan trafił do jakiegoś zgrupowania? Tam byli między innymi „doliniacy”.\nW Kampinosie był cały szereg [ludzi] z innych plutonów. Nie pamiętam nazwisk, ale z całą pewnością był cały szereg „jeleniaków”.\nDołączył pan do Grupy „Kampinos”, która była na miejscu.\nGrupa „Kampinos” to był cały szereg zupełnie od siebie oddzielnych jednostek. Tibilkowski znał parę osób, swoich byłych przyjaciół i kolegów. Myśmy razem trzymali się tego człowieka. Nie byliśmy tam w żadnej bojowej formie. Przyznam się zupełnie szczerze, że w owym czasie „Kampinos” to była koncentracja sił zbrojnych, kompletyzacja Armii Krajowej z różnych terenów wielkiej Warszawy. Ci, o których mówię, to ci, którzy byli z południa, ale do Kampinosu przyszli nawet ze wschodu.\nWłaśnie, grupa „Góry-Doliny”, Adolfa Pilcha.\nI podobno cały szereg z dywizji wołyńskiej bojowo walcząc, doszedł również do Kampinosu.\nCzy w „Kampinosie” brał pan udział w jakichś akcjach?\nByłem na posterunku, na służbie nocnej, byłem na normalnym wojskowym regulaminie, ale nie pamiętam większej bitwy, z której byłbym dumny i o której mógłbym powiedzieć.\nPowstanie skończyło się tak, że Grupa „Kampinos” została kompletnie rozwiązana.\nWłaściwie została rozbita.\nDwukrotnie rozbita. To była ciężka ofensywa niemiecka. Tam mieli dywizję pancerną. To nie była jednostka kampinoska, rozbili jeden po drugim. Potem, jak to się zgrupowało, jak rozbili... Ostatnia defensywa to też była spora bitwa. Wtedy rozbito to. Wtedy to właściwie każdy [uciekał] na własną rękę. Straszna rzecz.\nPotem postanowiłem dotrzeć do jakiegoś miejsca, gdzie można się zatrzymać. Myślałem o tym, że muszę się stąd gdzieś przeszmuglować, ale w tym wielkim niebezpieczeństwie… Przecież wyłapywali wszystkich ludzi, którzy nie poszli do obozów jenieckich. Więcej niż dwadzieścia procent powstańców nie poszło do niewoli, może więcej, może dwadzieścia pięć, bo do niewoli poszli zorganizowani.\nGdzie pan się znalazł?\nMyślałem, że może pójdę w Sandomierskie albo gdzieś w okolice, ale spotkałem jednego z „jeleniaków”. Pamiętałem, że mieszkał w Piotrkowie. Mówi: „Jak chcesz, to pójdziemy. Mam nadzieję spotkać kogoś w Piotrkowie”. Poszedłem na własną rękę, już nie byłem członkiem żadnego dywizjonu, żadnego plutonu, byłem niby cywilem. Poszedłem z nim do Piotrkowa, niby do jego rodziny, żeby się uchować przed wejściem Sowietów. Przychodzimy do Piotrkowa, a tu już prawie są Sowieci.\nKiedy mniej więcej znalazł się w Piotrkowie?\nW Kampinosie byłem ze dwa tygodnie. W Piotrkowie byłem w październiku. Przesiedziałem tam aż do sowieckiego wyzwolenia Piotrkowa.\nPamiętam jedną rzecz. Wychodząc kiedyś na zewnątrz, już za sowieckich czasów, wyszedłem [zaczerpnąć] trochę świeżego powietrza i widziałem w polu jednego człowieka idącego przez pole poza Piotrkowem. Widziałem go może z odległości stu metrów. To był człowiek, który miał wielką, piękną, długą pelerynę, czerwoną w środku. Z kapeluszem w ręku, z ręką podniesioną szedł przez pole, czekając, żeby ktoś go aresztował, wziął do niewoli, a nie rozbił na śmierć. To musiał być wysoki... Przypominam sobie pierwsze wrażenie uchodzącego Niemca. To był pierwszy dygnitarz niemiecki w uniformie dyplomatycznym. Z podniesioną ręką szedł przez pole, [proszący o łaskę. Symbol klęski].\nPrzyjście Sowietów było tego rodzaju: w Piotrkowie przecież nie mogę siedzieć u tych ludzi ni stąd, ni zowąd, więc postanowiłem wrócić do Gdyni i Gdańska. Myśmy mieli dom, z którego byłem wyrzucony. Poleciałem tam różnymi sposobami, włącznie z sowieckimi transportowymi, ale powiedzieli mi: „Ale ty uważaj, bo to nigdy nie wiadomo”. Rzeczywiście, przyjechałem do Gdyni – kompletnie pusto, ani człowieka. Poszedłem do naszego domu na Świętojańską. Spodziewałem się, że jeśli matka może przeżyła, to się tam również zjawi, bo od czasu mojej mobilizacji w Warszawie 27 lipca nie widziałem jej. To był właściwie jedyny członek rodziny, którego miałem, bo nie miałem żadnego rodzeństwa. Czekałem na nią parę dni i wreszcie mama się zjawiła. To był człowiek, którego bardzo kochałem i doprawdy bardzo wartościowy.\nTego dnia po jej przyjeździe spotkaliśmy jakiegoś krasnoarmiejca w czapeczce i uniformie, który łaził po Świętojańskiej. Schodami do góry przyszedł na pierwsze piętro, obszukał. [Chodził] po sklepach na dole, które miały różne otwarte drzwi, bo już Niemców nie było, a Polaków jeszcze nie było. Może trochę brutalnie mówię do niego: „Czego ty szukasz tutaj?!”. Wydawało mi się, że to był zwykły szabrownik, który szukał zegarków. Później dopiero sobie pomyślałem, że to stanowczo musiał być NKWD, szpicel, który szukał przypuszczalnie byłych Niemców albo dygnitarzy. Nie jestem pewny, ale w każdym razie następnego dnia byłem aresztowany. Już mieli wtedy Komendę Główną na Kamiennej Górze pod Gdynią.\nTo była zima 1945 roku?\nTak, to jest zima 1945 roku. Następnego ranka o siódmej rano przyszło dwóch wartowników z bronią i aresztowali mnie. Wzięli mnie na Kamienną Górę, ale moja sprytna mama... Ona przeszła rewolucję bolszewicką, ona zna te rzeczy. Mówiła biegle po rosyjsku. Wysłała służącą, którą znalazła gdzieś w Gdyni, żeby poszła za tymi krasnoarmiejcami, którzy mnie aresztowali. Dotarła na Kamienną Górę i wróciła, i powiedziała o tym. Nie miałem żadnego przesłuchania. Był oficer, który [mnie] przyjął i mówi: „Będziesz czekał na mnie. Zeznanie ci zrobię”. – „Zeznanie? Za co? Z jakiej racji?”. To właśnie ten szpicel. Może nie podobała mu się moja twarz. Może byłem dla niego nieciekawy i podejrzliwy Polak i on mnie podał. To właśnie jego wizyta była drugiego dnia mojego pobytu w Gdyni. Jeszcze nikogo tam nie było, ale on już tam był. Gestapo i sipo nauczyło rosyjskie NKWD. Oni mieli wszystkie rzeczy załatwione. Spędziłem tam noc. Mama przyszła następnego dnia. W pięknej literackiej ruszczyźnie rozmawiała z kapitanem czy dowódcą sowieckiej komendy miasta Gdyni. Powiedziała mu parę słów prawdy: „Co wy tutaj wyprawiacie? Jesteśmy ofiarami strasznej tragedii narodu, niemieckiej agresji i wy tu przychodzicie i aresztujecie syna polskiego oficera, który jest w obozie jeńców i jego żony, która wróciła do swojego domu!? Jak wam nie wstyd!?”. Tak im powiedziała. Ten [niezrozumiałe] może się ruszył, ale na pewno sobie pomyślał: bezczelna baba. Ale mama mu to powiedziała i wyszła. Powiedziałem: „No, nie pozwól mi, żebym was zapamiętał na resztę jej życia”. On się nawet nie spytał, skąd ona tak świetnie mówiła po rosyjsku, a matka mówiła po rosyjsku tak płynnie jak po francusku. Wróciła do domu. Jeszcze jedną noc spędziłem na Kamiennej Górze. Ona traciła już nadzieję. Mówiła: „To jest czieresweczajka”. Ona pamiętała to, bo przeszła przez bolszewizm. Całe pokolenie rodzinne: matka bolszewicki bolszewizm, syn bolszewicki bolszewizm. Trzeciego dnia zwolnił mnie, ale już nie mieszkałem u matki – nie wróciłem do tego mieszkania. Nie wróciłem do tego mieszkania, bo wiedziałem, że jestem na liście. Oni wzięli wszystkie wiadomości o mnie.\nWtedy zaczęła się nagonka na AK. Wtedy Warszawa już cierpiała. Pierwsze aresztowania naszej bezpieki miały miejsce wczesną zimą 1945 roku. Wiem o tym, bo znam ludzi, którzy byli aresztowani i wywiezieni w ciągu tygodnia. Mówię: „Nie mam tutaj żadnej szansy”, więc mama mówi: „Co ty zrobisz”. – „Co ja zrobię? Mam dokładne wiadomości przez Żurowskiego od ojca, gdzie on jest”. Jego z Kluczborka wysłali już w głąb Niemiec. On był oficerem takim jako... Jego wysłali do bardziej karnego obozu jenieckiego. Jak go Amerykanie wyzwolili z obozu jenieckiego, został dyrektorem kolosalnego ośrodka polskich wysiedleńców, jeńców wojennych. Był dowódcą obozu w [Zachodnich Niemczech], który miał około pięciu tysięcy [jeńców ulokowanych w jednym z większych obozów jenieckich].\nNie pamięta pan nazwy tego obozu?\nTo jest obóz wyzwolony... 1. Dywizja Pancerna wyzwoliła [Bredę i Tilburg w Holandii]. Wydaje mi się, że ta sama 1. Dywizja Pancerna przyszła do Holandii, bo to jest bardzo blisko jedno z drugim i ten obóz proniemiecki został przejęty przez 1. Dywizję Pancerną. Ojciec był zwolnionym jeńcem. Był dobrym organizatorem i zrobili go dowódcą ośrodka tego obozu. Nie chcieli swoich własnych oficerów marnować jakimiś jeńcami, głodomorami...\nZdecydował pan, że chce się spotkać ze swoim ojcem?\nTam znalazłem swojego ojca. Miałem trudności przejścia przez granicę amerykańsko-sowiecką na granicy austriackiej. Czesi chcieli mnie aresztować, bo szedłem przez czechosłowacką granicę, zapytali, co ja tutaj robię. To komuniści skończeni. Oni ubóstwiali sowiecką armię, która wyzwoliła Czechosłowację. Przeszedłem przez Czechosłowację do Austrii. W Austrii, koło miasta Linz, przepłynąłem przez rzekę, która była granicą między Amerykanami a sowiecką armią okupacyjną.\nCzemu taka okrężna droga do Holandii?\n[...] Wtedy nie było granicy. Była sowiecka okupacja i nie było żadnych granic, więc przez Czechosłowację, gdy tylko miałem możliwości transportu, to jeździłem na Zachód. Przez południe Polski, na dół, przez różne miasta, ale w każdym razie chyba przez Pragę przejechałem i na dół do Linz. Koło Linz była granica aliancko-sowiecka. To była granica rozdziału Europy jałtańskiej. Żeby przejść na amerykańską stronę nie było żadnego wyjścia – albo marszu przez most nad [rzeką] w Linz. To było bardzo ryzykowne, bo trzeba było przejść przez sowiecki posterunek, a potem, po drugiej stronie rzeki, amerykański posterunek, więc wziąłem ryzyko i wieczorem przepłynąłem przez rzekę. Tam dostałem się w amerykańskie łapy i oni chcieli posłać mnie z powrotem na sowiecką stronę. Tam było paru Polaków wśród Amerykanów i mówię: „Chłopcy, co wy robicie!?”. Oni do mnie [mówili] starą polszczyzną (nie mogłem ich zrozumieć). Mówię: „Ty musisz mnie wziąć do oficera”. Zabrali mnie do jakiegoś majora, dowódcy tego odcinka. Nie znałem w ogóle angielskiego, więc rozmawiałem z nim po francusku. On przysłał Francuza, pogadałem z nim. Mówię, że jestem uciekinierem, aresztowali mnie, że jak wrócę do Polski, to mnie ciągle aresztują i już się nie zobaczymy. Powiedzieli: „Co ty chcesz zrobić?”. – „Chcę do mojego ojca. Mam o nim wszystkie wiadomości. Pozwólcie mi wyjść z tej matni”. Powiedział mi: „Uciekaj”.\nPrzez amerykańską strefę pojechałem różnymi środkami do [Niemiec], bez grosza przy duszy. Ojciec tam za dużo się nie namyślał. Polski oficer łącznikowy – młody rotmistrz przyjechał na normalną inspekcję, bo oni byli pod władzą brytyjskiego zarządu wojskowego [Brytyjskiej sfery okupacyjnej]. To było pod brytyjską zoną, nie amerykańską. Oficer łącznikowy mówi: „Co wy chcecie robić? – mówi – Jest koniec wojny. Anders się spodziewa drugiej wojny. My się drugiej wojny nie spodziewamy”.\nOficer łącznikowy 1. Dywizji Pancernej miał mi do powiedzenia: „Nie będzie trzeciej wojny według mnie – mówi – mogę wam dać jedną szansę. Przywiozę was nieoficjalnie do Brukseli i dam wam mundury Wojska Polskiego, 1. Dywizji Pancernej, i przyjedziecie do Brukseli, żeby skończyć studia”.\nPan się tam spotkał z ojcem?\nTak. Ojciec znów mnie pcha. Nacieszył się moją obecnością. Byłem u niego dwa czy trzy tygodnie i on mnie wysłał znowu na studia do Brukseli. Przyjechałem do Brukseli jako żołnierz polski do Centrum Studium Polski w Brukseli i ponieważ miałem początkowe studia u pana Lipińskiego (dwa lata tych studiów), bardzo źle wtedy pracowałem, bo nie miałem dużo czasu i zaangażowałem się w dalsze studia ekonomiczne w Antwerpii. Antwerpia to było flamandzkie [miasto], ale można studiować w [języku] francuskim. Francuski znałem. Przyjęli mnie bez trudności, ponieważ znałem język. Siedziałem w Antwerpii do ukończenia dyplomu i potem zaczęła się emigracja polska na Zachód, ktokolwiek chciał, przez wielki wysiłek polskiej dyplomatycznej służby emigracyjnej. Nikogo nie zatrzymywali i nikogo nie wysyłali do Polski. Było kompletnie neutralne podejście. To jest nieprawda, że Anders zatrzymał 2 Korpus u siebie pod grozą śmierci, jak mówili komuniści. To jest kłamstwo. Masę „andersowców” przyjechało do Polski, jak masę Polaków z obozu polskiego, w którym rządził mój ojciec. On z własnej perswazji i perswazji innych wysłał większość tych ludzi do Polski, do domu. Co będą siedzieć w kopalniach francuskich czy w brytyjskich kopalniach węgla. Nie ma sensu. To byli przeważnie ludzie pracy wysłani przez Niemców na prace u bauerów albo jeńcy szeregowi i niewielu podoficerów, więc wysyłali do Polski wagonami. Potem, jak się to skończyło, to co z sobą zrobić, więc...\nKtóry to był rok? Ile to trwało?\nTo był 1946 rok. Do ojca przyjechałem w 1945 roku, w 1946 roku wysłali do Polski cały obóz, zlikwidowali obóz i ojciec pojechał z nimi do Polski, żeby ich tam urządzić. Pojechał do Polski z wielkim ryzykiem. Zabrał ich własnym pociągiem. To był wielki społecznik i wielki patriota. Wysłał syna na studia, a student powiedział, że nie ma zamiaru wrócić do Polski. Po [flamandzku] mówiłem jako tako, ale wtedy w Belgii francuski albo flamandzki był językiem urzędowym. Miałem szansę odpowiedzi z konsulatu południowo-afrykańskiego. Była rekrutacja Polaków, cudzoziemców do Południowej Afryki i powiedzieli: „Może chcesz tam do nas pojechać?”. – „Pojadę jako ekonomista?”. – „Nie, my cię zaangażujemy jako doradcę rolniczego”. – „No dobrze”. Podpisałem wizę, ale w międzyczasie moja kamaryla studencka złożyła [wniosek] o wizę do Stanów Zjednoczonych. Dostałem wizę na stały pobyt w Stanach Zjednoczonych. Mogłem oczywiście zostać w Europie, jeślibym chciał, ale Europa była bardzo nieciekawym terenem dla przyszłości młodego człowieka, więc w 1947 roku pojechałem do Południowej Afryki.\nCzy pana doświadczenia jako powstańca rzutowały na pana dalsze życie? Czy gdzieś w pana życiu pojawiły się echa Powstania?\nNie miałem żadnej możliwości używania języka polskiego, ponieważ moja żona była Angielką i dzieci oczywiście są przeważnie dziećmi matki i to są ludzie mówiący po angielsku. Bardzo strasznie cierpiałem z tego powodu, że odsunąłem się od Polski, bo jednak mam wielką tradycję. W swojej kompletnej rozpaczy byłem na takim stanowisku, że mogłem sobie pozwolić na sprowadzenie moich rodziców do Południowej Afryki i sprowadziłem ich obydwu w poważnym wieku. Przyjechali do Południowej Afryki. Byli samotni, nie mieli żadnych bliższych krewnych i mój ojciec z mamą urządzili się w Kapsztadzie, w Południowej Afryce. Miałem dość dobre stanowisko i jak to jest z takimi przewrażliwionymi Polakami – zatęsknili do Polski. Mieli tam syna, przyjechali do niego, ale jednak zatęsknili do Polski, więc to była kwestia do rozstrzygnięcia. Byłem kilkakrotnie w Polsce. Nie byłem na sześćdziesiątej rocznicy Powstania, ale byłem dwa lata później. Żywiłem się polskim słowem, polską kulturą pana Giedroycia, „Zeszytami historycznymi” Polskiego Instytutu Literackiego. Byłem abonentem wszystkich możliwych polskich książek, żeby utrzymać kontakt ze swoją mową ojczystą. Z nikim nie rozmawiałem od pięćdziesięciu lat.\nJaka jest pana opinia, ocena Powstania Warszawskiego?\nUważam, że Powstanie Warszawskie było nieuniknione. To było rozwiązanie, którego wielu patriotów się spodziewało. Z drugiej strony, jako człowiek, który od wielu lat mieszka na Zachodzie, pracował w interesie, przemyśle, handlu i miałem takie stanowisko, że mogłem sobie pozwolić na niezależne życie po swojej emeryturze wiekowej. Moje wrażenie jako człowieka życia realnego jest takie, że polski charakter uczuciowo-romantyczny ulegnie pewnemu osłabieniu. Nie można przez całe pokolenia [dzierżyć tytułu narodu poetów, zaniedbując rzeczywistość i pragmatyzm go otaczających.\nAnatol Orwicz-Urbaniak Pseudonim: „Witold” Stopień: podchorąży Formacja: „Jeleń”, pluton 1108, Grupa „Kampinos” Dzielnica: Śródmieście Południowe, Mokotów, Kampinos Zobacz biogram


Lalki w ogniu. Opowie�ci z Indii. Audiobook - Paulina Wilk. Carta blanca - Granice.pl\n5.0 Wydawnictwo: Carta blanca Data wydania: 2011-01-01 Kategoria: Publicystyka ISBN: 9788377051856 Czas trwania: 8h 40 minCzyta: Jagoda Bloch\nDoda�/a ksi��k�:arven1989 „Lalki w ogniu” to ksi��ka, kt�ra cieszy si� ogromn� popularno�ci� w�r�d Czytelnik�w i zdoby�a uznanie dziennikarzy, mistrz�w polskiego reporta�u oraz znawc�w Indii. Sprzeda�a si� w ponad 35 tys. egzemplarzy. Przez d�ugi czas utrzymywa�a si�, i nadal si� utrzymuje, na li�cie TOP sieci EMPIK.\nW Plebiscycie Radiowego Domu Kultury (Program Trzeci PR) zyska�a drugie miejsce w kategorii Ksi��ka Roku 2011. Anna Dziewitt-Meller, recenzentka „Dzie� dobry TVN”, Chilli Zet i Onetu, zaliczy�a j� do 10 najlepszych ksi��ek roku 2011. Ksi��ka nominowana do nagrody Travellery 2012.\nW swej reporterskiej ksi��ce „Lalki w ogniu” dziennikarka, wieloletnia wsp�pracowniczka „Rzeczpospolitej” i podr�niczka Paulina Wilk daje czytelnikom zaskakuj�cy obraz Indii. Z jednej strony medialny symbol azjatyckiego boomu, indyjski tygrys, zdumiewa gospodarczym potencja�em i uwodzi egzotycznym urokiem. Z drugiej to spo�ecze�stwo wci�� podzielone na pan�w i s�u��cych, rz�dzone przez skrywane nami�tno�ci i tysi�cletnie przes�dy. Kraj, w kt�rym politycy s� pos�uszni astrologom, geniusze chodz� bez but�w, a miliony dziewczynek znikaj� bez wie�ci. W Lalkach w ogniu te dwa �wiaty przenikaj� si�. Autorka zagl�da Hindusom do garnk�w, ��ek i serc. Wyja�nia, jak za�atwia si� sprawy najbardziej przyziemne i najintymniejsze. Gdzie myj� si� miliony ludzi, kt�rzy nie maj� �azienek. Jak p�j�� na randk� w kraju, w kt�rym za przedma��e�sk� mi�o�� grozi �mier�. Czym nakarmi� go�ci, by nie wywo�a� wojny religijnej.\nTa ksi��ka dzi�ki sugestywnemu stylowi Pauliny Wilk zapiera dech sw� obrazowo�ci� i magi�. R�wnocze�nie dla wszystkich, kt�rzy wybieraj� si� eksplorowa� ten egzotyczny kraj, stanie si� nieocenionym przewodnikiem po meandrach tej fascynuj�cej kultury.\nTo jedna z najlepszych reporterskich ksi��ek, jakie wydano w Polsce w ostatnich latach. Jedna z tych, kt�re chcia�oby si� napisa� samemu.\n�wietnie napisana, wci�gaj�ca i m�dra ksi��ka o obcowaniu z Indiami, kt�re niczego nie ukrywaj� – ods�aniaj� ca�e pi�kno i n�dz� istnienia. Paulina Wilk znakomicie wciela si� w rol� wra�liwej i spostrzegawczej przewodniczki.\nLalki w ogniu to nie tylko mocny debiut, ale tak�e jedna z najwa�niejszych reporterskich ksi��ek, kt�re ukaza�y si� u nas w ostatnich latach. Intensywna proza, ze wszech miar godna polecenia.\npodr�niczka, redaktor naczelna „National Geographic”\n„Lalki w ogniu – Indie obdarte z bollywoodzkich �wiecide�ek, bardziej wci�gaj�ce ni� kiedykolwiek.”\nPrzeczytane:2016-01-26, Ocena: 5, Na p�kach: Przeczyta�em,52 w 2016,Audiobook,\nod wielu lat interesuj� si� troch� kultur� Indii mimo �e ksi��ce mo�na by z pewno�ci� wiele zarzuci�, np pog��bianie stereotyp�w czy niewyczerpanie tematu, warto po ni� si�gn��, i wynie�� gar�� informacji. nie da si� wyczerpuj�co opisa� tamtej rzeczywisto�ci, a jednak autorce uda�o si� dotkn�� wg mnie wielu wa�nych kwestii, zwi�zanych z �yciem i obyczajowo�ci�. Ci kt�rzy kiedykolwiek wybrali si� w tamt� stron� �wiata, b�d� mogli stwierdzi� czy tak jest, cho� w ma�ym stopniu jak to opisuje Wilk, j�zyk jakim si� pos�uguje odpowiada mi. polecam.


Codziennik24 > Wiadomości > Polska > Za rządów PO TVP płaciła mu krocie. Kurski zgotował piekło gwiazdorowi\nGdy rządziła koalicja PO-PSL był jednym z największych gwiazdorów telewizji publicznej. W momencie, kiedy władzę straciła partia Donalda Tuska dziennikarz wpadł w przerażenie.\nPo zmianie rządów rozpoczął się prawdziwy dramat byłego szefa „Wiadomości” TVP Piotra Kraśko. O tym co przeżył dziennikarz w szczerym wywiadzie ujawniła jego żona.\nPrzez PiS Piotr Kraśko drżał ze strachu\nOkazuje się, że przejęcie władzy przez formację Jarosława Kaczyńskiego wiąże się wielkim dramatem dla Piotra Kraśko. Mężczyzna miał drżeć ze strachu i to w jednej z najważniejszych chwil swojego życia.\nJak informuje bowiem żona dziennikarza Karolina Ferenstein-Kraśko, w trakcie porodu zobaczyła doszczętnie przerażonego męża. Jego postawa negatywnie wpłynęła na przebieg porodu. Strach udzielił się bowiem kobiecie, w związku z czym spłycił się jej oddech i musiała dostać od medyków maskę tlenową.\nKarolina Ferenstein-Kraśko wyznaje\n– Podczas porodu był ze mną jakiś problem, w pewnym momencie zaczęłam mieć za krótki oddech. Kiedy zobaczyłam przerażenie Piotra, zanim lekarze podali mi maskę tlenową i zapanowali nad sytuacją, tę miłość, to, że oddał natychmiast córkę i pędził do mojego łóżka, by być ze mną – nic już tego nie przekreśli. Żadne trudne sytuacje życiowe – wyjawiła Karolina Ferenstein-Kraśko.\nJako szef „Wiadomości” Piotr Kraśko był człowiekiem sowicie opłacanym. Jego złoty sen skończył się jednak w momencie gdy władzę przejęło Prawo i Sprawiedliwość. Nowy zwierzchnik TVP Jacek Kurski nie widział już miejsca dla dziennikarza w głównym programie informacyjnym Telewizji Polskiej.\n– Kiedy Piotr stracił pracę, a ja rodziłam, to tylko widziałam w jego oczach przerażenie, ale na zewnątrz udawał, że wszystko jest w idealnym porządku – dodała żona gwiazdora. Obecnie dziennikarz jest zatrudniony przez telewizję TVN.


Byli poszukiwani listami gończymi – zatrzymali ich piaseczyńscy kryminalni - Nasze Piaseczno - Najświeższe wiadomości z powiatu piaseczyńskiego\nTagi: list gończy policja piaseczno powiat otwocki prokuratura piaseczno warszawa mokotów\nUtworzone: poniedziałek, 23 maja 2022 Autor: asp. Magdalena Gąsowska\tŹródło: KPP w Piasecznie\n30 i 42-letni mężczyźni wpadli w ręce kryminalnych. Byli poszukiwani na podstawie wydanych za nimi listów gończych. Pierwszy z nich do aresztu trafi na 10 miesięcy, drugi spędzi tam ponad rok.\nW ostatnich dniach piaseczyńscy kryminalni zatrzymali dwie osoby poszukiwane na podstawie listów gończych. Pierwszy z mężczyzn został zatrzymany na terenie powiatu otwockiego. Kryminalni ustalili, że właśnie tam ukrywa się przed wymiarem sprawiedliwości i w godzinach porannych złożyli mu wizytę. 30-latek nie krył zdziwienia na widok funkcjonariuszy. Mężczyzna był poszukiwany na podstawie listu gończego wydanego przez Prokuraturę Rejonową w Piasecznie, jak również nakazu doprowadzenia wydanego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Północ. Poszukiwany miał na swoim koncie między innymi przestępstwa narkotykowe oraz rozbój. Na podstawie wydanych zarządzeń w zakładzie karnym spędzi 10 miesięcy.\nDrugi z mężczyzn został zatrzymany na terenie Piaseczna. List gończy za nim został wydany przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa. 42-latek miał na swoim koncie kradzieże, za które spędzi w zakładzie karnym ponad rok.\npoprzednia Zaczynamy przebudowę Pod Bateriami\nZbiórka krwi w Lesznowoli następna


PAP DODANE 19.03.2013 AKTUALIZACJA 20.03.2013\n27 marca w Popradzie odbędą się konsultacje z udziałem premierów i ministrów Polski i Słowacji; jednym z tematów spotkania będą działania na rzecz organizacji Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2022 r. - wynika z komunikatu CIR po wtorkowym posiedzeniu rząd. »\nPo ostatnich informacjach o znalezieniu złóż ropy i gazu w rejonie Falklandów odżywa spór o wyspy między Wielką Brytanią a Argentyną. »\nPAP DODANE 09.02.2013 AKTUALIZACJA 12.02.2013\nUrządzenie wykrywające wszystkie znane chorobotwórcze drobnoustroje może znacznie usprawnić leczenie zakażeń - informuje "New Scientist". »\nRada Polityki Pieniężnej na środowym posiedzeniu obniżyła stopy procentowe o 25 punktów bazowych; referencyjna stopa procentowa NBP wynosić będzie od czwartku 3,75 proc. w skali rocznej - podała RPP w komunikacie. »


spadki przepisy – Gorące tematy – Prawo i wymiar sprawiedliwości - Gazeta Prawna - wiadomości, podatki, prawo, biznes i finanse\nBaza artykułów znajdująca się w serwisie dotycząca tematu spadki przepisy. Najnowsze wiadomości i informacje dotyczące spadki przepisy.\nW zeszłym tygodniu duński państwowy operator sieci energetycznych i gazowych Energinet poinformował, że aż 47 proc. zużytej w tym kraju w 2019 r. energii elektrycznej pochodziło z farm wiatrowych. Dania dąży do oparcia swojej energetyki wyłącznie na OZE do 2050 r. Od lat należy do europejskich liderów zielonej transformacji. We wrześniu ub.r. po raz pierwszy w historii udało się jej zaspokoić za pomocą turbin wiatrowych ponad 100 proc. dziennego zapotrzebowania na energię w kraju. Rekordowe wyniki swoich farm wiatrowych – produkcję o 37 proc. wyższą niż w 2018 r. – odnotowała w zeszłym roku Belgia. Tamtejszy offshore – wiatraki na morzu – którego moce wyniosły na koniec ubiegłego roku ok. 1,5 GW, zapewnił energię wystarczającą do zaopatrzenia 1,34 mln gospodarstw domowych. Zdaniem ekspertów te przykłady wskazują, że również w Polsce są niezłe perspektywy energetyki wiatrowej.\nZnamy szczegóły wniosku o stwierdzenie niekonstytucyjności ustawy o kosztach komorniczych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2363; dalej u.k.k.), które do Trybunału Konstytucyjnego kieruje Krajowa Rada Komornicza.


Komoda z barkiem KASHMIR KSMK43-WYSYŁKA GRATIS\nJesteś w: Sklep » KOMODY » Komoda z barkiem KASHMIR KSMK43-WYSYŁKA GRATIS\nIndeks/kod produktu: KSMK43\nOpis produktu Komoda z barkiem KASHMIR KSMK43-WYSYŁKA GRATIS\nKomoda z barkiem z serii KASHMIR\nWysoka komoda dostępna w wybarwieniu Pinia Biała, idealnie pasująca do salonu lub jadalni. Dwie szafki z półkami ułatwiają segregację przechowywanych rzeczy. Wyraźnie widoczne słoje i kolor imitujący drewno, szerokie boki oraz wieńce, a także stylizowane metalowe uchwyty ? wszystko to nadaje meblowi niepowtarzalnej prowansalskiej stylistyki. Wyposażona w barek i dwudrzwiową szafeczkę z półką w środku.\nProdukty powiązane z produktem Komoda z barkiem KASHMIR KSMK43-WYSYŁKA GRATIS\nSzafka RTV KASHMIR KSMT22-WYSYŁKA GRATIS\nSzafka RTV KASHMIR KSMT231-WYSYŁKA GRATIS\nSzafa ubraniowa KASHMIR KSMS82-WYSYŁKA GRATIS\nKomoda KASHMIR KSMK26-WYSYŁKA GRATIS\nWitryna KASHMIR KSMV64-WYSYŁKA GRATIS\nŁawa KASHMIR KSMT30-WYSYŁKA GRATIS\nPółka KASHMIR KSMB01-WYSYŁKA GRATIS\nStół rozkładany KASHMIR KSMT40-WYSYŁKA GRATIS\nWitryna KASHMIR KSMV73 lewa/prawa-WYSYŁKA GRATIS


mld zł O takiej łącznej wartości firmy leasingowe sfinansowały środki trwałe w III kwartałach 2011 r.\nZ danych Związku Polskiego Leasingu wynika, że daje to 23 proc. wzrostu r/r. Motorem rynku pozostają ruchomości, głównie samochody osobowe oraz maszyny i urządzenia budowlane. W segmencie inwestycji dotyczących nieruchomości sprzedaż spadła o 9 proc.\nSamochody , Firmy , Archiwum , Urządzenia


Integracje systemu Muso CMS - System zarządzania treścią\nSerwis oceniający sklepy internetowe i firmy kurierskie. Dzięki niemu możesz w prosty i szybki sposób zobaczyć jak Internauci oceniają usługi i produkty różnych sklepów.\nNokaut.pl wszystkim sklepom gwarantuje realne i wymierne korzyści płynące z prezentacji swojej oferty w serwisie. Poprzez obecność w Nokaut.pl oferty sklepów są stale dostępne dla użytkowników aktywnie dokonujących zakupów w Internecie. Poprzez płynną wymianę opinii pomiędzy użytkownikami, Nokaut.pl promuje marki sklepów internetowych.\nPorównywarka cenowa Ceneo.pl umożliwia szybkie znalezienie atrakcyjnej oferty oraz wiarygodnego sklepu. Współpracujacym sklepom oferuje możliwość zwiększenia sprzedaży oraz promocję sklepu wśród społeczności internetowej.\nPlatnosci.pl to system adresowany do wszystkich serwisów o charakterze eCommerce, które dla swojej aktywności wymagają profesjonalnych rozwiązań płatniczych. Platnosci.pl to szybkie, bezpieczne i proste metody zapłaty za towary oraz usługi oferowane w Internecie, tak aby klienci odczuwali pełen komfort i wygodę\nBezpieczne płatności online - w Twoim sklepie Internetowym kartami Visa, Mastercard oraz przelewami online.\nPayPal jest to światowy system internetowy, który umożliwia nam transfer pieniędzy między ludźmi na całym świecie. PayPal został założony w roku 1998. Zaraz zdobył wielką popularność dzięki dużej funkcjonalności konta.\nPanel administracyjny muso umożliwia za pomocą poczty elektronicznej rozpoznawanie zamówień przychodzących z systemu Allegro i kierowania je wprost do panelu zarządzania zamówienia


Bliny z wędzonym łososiem i śmietankowym serem czy świderki z pieczonymi warzywami i oliwkami? Sprawdź przepisy bez glutenu, pszenicy i nabiału! - HelloZdrowie\nHelloZdrowie: Odżywianie › Bliny z wędzonym łososiem i śmietankowym serem czy świderki z pieczonymi warzywami i oliwkami? Sprawdź przepisy bez glutenu, pszenicy i nabiału!\nBliny z wędzonym łososiem / istock\nOpublikowano: 21.01.2022 10:54\nGdy usłyszysz, że musisz wykluczyć ze swojej diety gluten lub krowi nabiał, zaczynasz się zastanawiać, jakie jedzenie jest dla ciebie bezpieczne. Wybór masz niewielki, mimo że smak, konsystencja oraz oferta produktów niewywołujących alergii znacznie się poprawiły. Po prostu nie znajdziesz w sklepach dość odpowiednich artykułów spożywczych, czy to świeżych, czy mrożonych, które byłyby smaczne, a gotowych dań jest naprawdę niewiele. Na szczęście możesz je szybko przygotować we własnej kuchni. Przedstawiamy przepisy z książki „Bez glutenu, pszenicy i nabiału. Kuchnia domowa” autorstwa Antoinette Savill.\n„Jedz bez glutenu, pszenicy i nabiału. Kuchnia domowa”\nPrzepisy pochodzą z książki „Jedz bez glutenu, pszenicy i nabiału. Kuchnia domowa” Antoinette Savill (Wydawnictwo RM), którą Hello Zdrowie objęło swoim patronatem medialnym.\nDomowe bliny smakują i pachną zupełnie inaczej niż gumowate, pozbawione aromatu paczkowane bliny z supermarketu. Zrobione według tego przepisu są lekkie i puszyste oraz delikatnie podkreślają smak egzotycznych dodatków. Najlepiej polewać je bezpośrednio po przygotowaniu. Małe bliny można składać jak kanapki, wkładając między nie wędzonego łososia lub pstrąga.\n55 g (½ szklanki) mąki gryczanej,\n55 g (½ szklanki) bezglutenowej mąki uniwersalnej,\n120 ml (½ szklanki) wody,\n225 g śmietankowego sera sojowego, miękkiego sera koziego lub owczego\n1 łyżka niesłodzonego mleka sojowego\n155 g dobrej jakości wędzonego łososia lub pstrąga\n25 g świeżego szczypiorku\nDo dekoracji użyj świeżego koperku lub rukoli.\nDrobno pokrój wędzoną rybę.\nDo miski przesiej mąkę i proszek do pieczenia.\nZrób zagłębienie na środku stożka mąki, wlej w nie oliwę i olej oraz wybij w nie oba jajka.\nZa pomocą ręcznej trzepaczki ubij ciasto, stopniowo dolewając do niego wodę.\nPozostaw ciasto na 15 minut w temperaturze pokojowej.\nDobrze nagrzej dużą, nieprzywierającą patelnię z odrobiną oleju.\nŁyżką nalej ciasto na patelnię, formując 4 bliny o średnicy około 6 cm.\nSmaż, aż zetną się od spodu, a na wierzchu pojawią się bąbelki powietrza. Następnie odwróć bliny i dosmaż je z drugiej strony. Obie strony powinny mieć jasnozłoty kolor.\nPrzełóż bliny na duży, ciepły półmisek.\nW małej misce zmiksuj ser z mlekiem sojowym na gładką masę. Nałóż trochę sera na środek każdego blina.\nNa serze połóż kilka kawałków ryby i posyp je posiekanym szczypiorkiem. Podawaj od razu.\nAlbo przełóż po kilka blinów (w porcjach dla jednej osoby) na nieduże, ciepłe talerze i udekoruj je świeżym koperkiem lub rukolą i pokrop oliwą.\nTo łatwe do zrobienia danie można podawać na ciepło lub na zimno o dowolnej porze roku, wykorzystując sezonowe warzywa. Wolę dania makaronowe bez tartego sera, ale jeśli chcesz, możesz dodać do tego makaronu ser kozi lub pecorino.\n4–6 dużych pomidorów\ndużo oliwy do pieczenia i polewania\n1 średnia papryka chilli\n85 g (½ szklanki) wydrążonych czarnych oliwek\nskórka i sok z 1 dużej, niewoskowanej cytryny\n30 g świeżej natki\nPrzez 3 minuty blanszuj szparagi w garnku z wodą gotującą się na średnim ogniu. Następnie odcedź je na durszlaku i odstaw.\nUsuń z papryk gniazda nasienne. Żółtą i czerwoną paprykę pokrój na ćwiartki, a chilli – w kostkę.\nPokrój cebule na ósemki, a cukinie – w kostkę.\nDrobno posiekaj liście rozmarynu i natkę.\nUłóż warzywa na dużej blasze do pieczenia, polej je dużą ilością oliwy, posyp czosnkiem, rozmarynem i chilli. Dopraw je solą i pieprzem. Dobrze wymieszaj.\nPiecz warzywa 1½ godziny w piekarniku, aż wszystkie dojdą – niektóre zbrązowieją albo zrobią się chrupiące po brzegach, a inne zmiękną i zrobią się szkliste.\nW połowie pieczenia wyjmij blachę z piekarnika, aby dodać oliwki i szparagi. Delikatnie je wymieszaj, aby w miarę równomiernie je rozłożyć.\nMniej więcej 20 minut przed końcem pieczenia zagotuj garnek wody.\nUgotuj makaron al dente zgodnie z instrukcją na opakowaniu.\nOdcedź makaron, przełóż go do miski, pokrop oliwą oraz dopraw solą, pieprzem, sokiem i skórką cytryny.\nGdy warzywa się upieką, wymieszaj je z makaronem.\nPosyp danie natką i podawaj albo poczekaj, aż ostygnie – przykryj je i odstaw w chłodne miejsce. Zawsze jednak podawaj ogrzane do temperatury pokojowej, nigdy zimne.


Rosyjski oligarcha Prigożyn kontaktował się z Kremlem i Asadem ws. ataku na siły USA - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nWaszyngtoński dziennik powołuje się na doniesienia amerykańskiego wywiadu. Prigożyn miał kontaktować się z Kremlem i Damaszkiem na kilka dni tygodni przed i po ataku.\nW przechwyconej rozmowie z końca stycznia Prigożyn powiedział wysokiemu rangą urzędnikowi syryjskiemu, że - jak to ujął - "ma zgodę" od jednego z rosyjskich ministrów na posuwanie się naprzód z "szybką i mocną" inicjatywą, do której ma dojść na początku lutego.\nMający bliskie związki z prezydentem Rosji Władimirem Putinem rosyjski miliarder, wraz z 12 innymi Rosjanami, został wskazany w zeszłym tygodniu przez specjalnego prokuratora USA Roberta Muellera jako osoby, które ingerowały w proces wyborczy w USA. W zeszłym tygodniu w piątek powołana przez Muellera wielka ława przysięgłych (ang. grand jury) postawiła w stan oskarżenia 13 Rosjan, w tym Prigożyna, oraz trzy rosyjskie podmioty w związku z ingerencją w wybory prezydenckie w 2016 roku.\n"Amerykański wywiad uważa, że wśród swych różnych biznesów Prigożyn +prawie na pewno+ kontroluje rosyjskich najemników walczących w Syrii po stronie prezydenta Baszara el-Asada - pisze "WP". - Według rosyjskich mediów najemnicy, zatrudnieni przez firmę prywatną Grupa Wagnera, to rosyjscy ultranacjonaliści i weterani wojenni, z których część brała udział również w konflikcie na wschodzie Ukrainy".\nAmerykańskie agencje wywiadowcze nie chciały komentować tych doniesień. "Jasne jest jednak - jak wskazuje "WP" - że lutowy atak był największym bezpośrednim wyzwaniem dla obecności wojskowej USA we wschodniej Syrii od czasu, gdy w 2015 roku zaczęły tam działać siły Operacji Specjalnych USA w celu wsparcia syryjskich sojuszników w walce z dżihadystycznym Państwem Islamskim (IS)". "Epizod ten rodzi również pytania o trwającą współpracę USA w Syrii z Rosją - głównym sojusznikiem Asada w wojnie domowej, która w coraz większym stopniu pokrywała się z kampanią Stanów Zjednoczonych przeciwko IS" - dodaje dziennik.\n"Urzędnik wysokiego szczebla, pragnący zachować anonimowość, określił ten epizod jako +niepokojący+. Dodał, że +uderzające jest, jak sami Rosjanie szybko dystansowali się+ od tego, co nazwał operacją +pod dowództwem Syrii i w odpowiedzi na syryjską wytyczną+". "Myślę, że (Rosjanie) zdają sobie sprawę, jak niszczące może to być dla jakiejkolwiek dalszej współpracy" - dodał ten urzędnik.\n"Amerykanie szybko zmobilizowali się do ostrej reakcji, z udziałem samolotów AC-130, przeznaczonych do wspierania piechoty, myśliwców i śmigłowców szturmowych Apache. Po trzech godzinach siły atakujące wycofały się, pozostawiając za sobą, według amerykańskich wojskowych, ok. 100 zabitych napastników. Żadne straty w ludziach nie zostały odnotowane wśród Amerykanów ani ich sojuszników z Syryjskich Sił Demokratycznych (SDF)" - czytamy w "WP".\n>>> Czytaj też: Chińskie władze przejęły kontrolę nad konglomeratem ubezpieczeniowym


Witamy wśród mam, które zmieniają świat\nJesteśmy krakowską organizacją tworzoną przez mamy\nDołącz do nas i zrób z nami coś, co ułatwi życie rodzicom\nZobacz Mapę Skutecznej Mamy i zmień coś, co masz ochotę zmienić\nZnajdź pomocną organizację z Twojej okolicy na naszej Mapie Organizacji\nZainspiruj się przygodami i działaniami matek\nSkorzystaj z Mapy Skutecznej Mamy\nSpotkanie BoboCamp (Warszawa)\nTym razem w programie rozmowy o nosidłach i chustach z Kasią Domek-Łopacińską i o planowaniu kolejnego dziecka z Izą Sztanderą.\nMiejsce: na Saskiej Kępie w FikuMikuCafe\nCzas: 10 stycznia o godzinie 12.00.\nTym razem porozmawiamy o podejmowaniu decyzji o kolejnym dziecku oraz o noszeniu dzieci w chustach i nosidłach. Naszymi gośćmi będą dwie mamy - Iza Sztandera (doradca macierzyński) i Kasia Domek-Łopacińska (doradca chustowy).\nKasia jest doktorem nauk medycznych, Instruktorką Noszenia Instytutu Tworzenia Więzi, doradcą chustowym, a prywatnie noszącą mamą dwójki dzieci. Na najbliższym spotkaniu pokaże jak nosić i w czym nosić nasze maluchy w zależności od ich wieku. Będziecie mogli zadać jej każde pytanie dotyczące noszenia dzieci w chustach i nosidłach, a także przymierzyć różne nosidła.\nIza wspiera nas w trudach rodzicielstwa, podpowiada jak radzić sobie z natłokiem zadań, a także motywuje do działania. W styczniu podpowie nam jak podjąć decyzję o kolejnym dziecku. Sama zna to dobrze z praktyki, gdyż jest mamą dwóch chłopców i jednej małej księżniczki.\nNa piąte spotkanie z cyklu BoboCamp zapraszam 10 stycznia, o godzinie 12.00, do FikuMikuCafe, znajdujące się na ul. Zwycięzców 32. Jak zwykle będzie pyszna kawa, aromatyczna herbata i wspaniałe ciasta z 10% rabatem. Dodatkowo Sklepwkropki.pl ufundował książki do rozlosowania wśród uczestników spotkania. Na spotkanie zapraszam oczywiście z dziećmi.\nHej! skomentuj powyższy materiał!\nBądź sobą, zaloguj się\nOMKI powiązane z inspiracją\nSprawdź kto maczał w tym palce\nkod części z suwakiem\nMasz propozycję inspiracji?\nSerwis powstał w ramach projektu współfinansowanego w ramach szwajcarskiego programu współpracy z nowymi krajami członkowskimi Unii Europejskiej\nPrzebudowa serwisu przeprowadzona w ramach programu Obywatele dla Demokracji finansowanego z Funduszy EOG.\nPATRONI MEDIALNI NASZYCH PROJEKTÓW


poniedziałek 06-09-10, czytany: 22756 razy, autor: Playa Barbie\nEdyta Herbuś / © KAPiF Edyta Herbuś miała już paru partnerów, o których wiedziały media, ale przyznać trzeba, że tak gorąco jeszcze nie manifestowała swoich uczuć. 29-letnia tancerka i jej o 19-lat starszy partner, reżyser Mariusz Treliński, od pewnego czasu bywając na salonach pokazują, jak namiętne łączy ich uczucie. Na balu fundacji TVN było jeszcze bardziej namiętnie. Pocałunki (na oczach fotoreporterów) zaczęły się już w samochodzie. Wewnątrz przybrały na intensywności. Możecie tylko sobie wyobrazić, co działo się po balu...


Ruż czy róż? - JakSięPisze.pl\nRuż czy róż?\nJeden komentarz do “Ruż czy róż”?\nOstatnio zaktualizowano: 29 maja 2019\nNasza redakcja przygotowała kompleksowe opracowanie zagadnienia ruż czy róż, aby w klarowny sposób rozstrzygnąć czy pisownia ruż jest poprawna, a także jaka jest ruż zasada pisowni. Dzięki lekturze JakSięPisze - naszego słownika internetowego poprawnej pisowni dowiesz się między innymi jak prezentuje się pełna ruż definicja oraz czy użyty przez Ciebie zapis nie posiada błędów ortograficznych. Gdyby zawarte na naszej stronie wyjaśnienia dla pary ruż czy róż okazały się niewystarczające, przypominamy o możliwości zadawania pytań do naszych ekspertów - w tym celu polecamy skorzystać z sekcji komentarzy, która zawarta jest pod niniejszym artykułem. Oferujemy także wyszukiwanie haseł innych niż ruż w bardzo rozbudowanej bazie definicji i zasad ortograficznych, jak również sprawdzanie pisowni i wyszukiwanie błędów ortograficznych, gramatycznych i interpunkcyjnych we wklejonym tekście - wszystko to bezpłatnie i natychmiastowo.\nKonserwowy czy konzerwowy\nPręrzysz czy prężysz


Dni Seniora 2018 - Wrocławski Portal\nStrona główna Kultura we Wrocławiu Dni Seniora 2018\nNapisano w 24 lipca 2018\nPodobnie jak rok temu po wakacjach zaplanowane zostały Dni Seniora we Wrocławiu. W tym roku od 14 września do 7 października seniorzy świętować będą już dziesiąta edycję tego wydarzenia – podczas jego trwania przygotowano mnóstwo interesujących wykładów, spotkań, potańcówek, spacerów i jak zwykle Marsz Kapeluszy, który rozpocznie całe wydarzenie.\nDla kogo są Dni Seniora?\nPodobnie jak co roku, wydarzenia mają na celu nie tylko zaktywizowanie blisko 200 tysięcy osób po 60 roku życia, ale również zmotywować do spędzenia czasu z rodzinami. Wszystkie spotkania rozpoczną się od Marszu Kapeluszy i próby pobicia zeszłorocznego rekordu – największa liczba kapeluszy w jednym miejscu wyniosła aż 1493. Pochód złożony zarówno z seniorów, jak i ich rodzin rozpocznie się na placu Nowy Targ i przejdzie do Rynku.\nW tym roku świętowanie będzie podwójne – nie tylko 10 edycja Dni Seniora, ale również 100 rocznica odzyskania przez Polskę Niepodległości – z tej okazji 14 września rozdawane będą biało-czerwone kotyliony.\nW Akademii Zdrowego Seniora będą prowadzone bezpłatne badania i wykłady z geriatrą lekarzem n. med. Edytą Karasek. Trening pamięci przygotuje wrocławska biblioteka, a Torze Wyścigów Konnych na Partynicach seniorzy będą mogli pojeździć konno. Przygotowane zostaną również liczne konkursy – fotograficzny, międzypokoleniowy na najdłuższe włosy i wąsy, a także przyznawane będą statuetki “Przyjaciela Seniora” dla osób zasłużonych.\nW ramach Dni Seniora odbędzie się koncert Czerwonych Gitar!\nWięcej informacji na stronie wydarzenia: http://www.seniorzy.wroclaw.pl/node/689\nOstatnia edycja 24 lipca 2018\nTagiDni SenioraWrocławskie Dni Seniora\nPoprzedni artykuł Pasieka na 300 tysiące pszczół na dachu Wroclavii\nWrocław jest miastem, które nie zapomina o tym, aby zapewnić rozrywkę wszystkim grupom wie…


Igły do gramofonów Braun | north.pl - oryginalne i fabryczne odpowiedniki - Mamy to!\nIgły do gramofonów Braun\nCzęści do gramofonów Braun\n Części do gramofonów Braun\nTutaj znajdziesz oryginalne i zamienne Igły do gramofonów marki Braun. Użyj filtrów, aby szybciej dopasować część do Twojego sprzętu. Najłatwiej odnajdziesz swoją część wpisując w wyszukiwarkę model sprzętu. Każdy Twój sprzęt posiada tabliczkę znamionową, która w zależności od urządzenia znajduje się wewnątrz lub na obudowie zewnętrznej sprzętu. Dla zagwarantowania bezpiecznej wymiany zepsutej części w Twoim urządzeniu, stworzyliśmy szereg filmików instruktażowych na kanale YouTube.\nDN320 Igła gramofonowa Shure index: 70A-LC-PL2B-LC4\nPasuje do: PDS500\nDN362 Igła gramofonowa Shure index: H0A-LC-PL2B-LC4\nVN 45 HE Igła gramofonowa Shure index: 7YA-LC-PL2B-LC4\n Wyślemy jutro! 455,00 zł\nDN320 Igła gramofonowa Shure index: J0A-LC-PL2B-LC4\nN75 Igła gramofonowa Shure index: S0A-LC-PL2B-LC4\nJeżeli sprzęt AGD przestanie działać, nie musimy siać paniki. Wystarczy dobrze zdiagnozować przyczynę problemu. Wskazujemy, jak samodzielnie poradzić sobie z drobną awarią. Pokazujemy również najprostszą drogę do naprawy Twojego urządzenia. Niezmiennie pogłębiamy naszą wiedzę, aby przekazywać wam istotne informacje. Zobacz rozwiązanie problemu: Pralka podczas wirowania nabiera wodę


Grand Theft Auto IV: The Lost and Damned - Gry.wp.pl\nGry MMO Goodgame Empire Forge of Empires Farmerama Gry Online\n| Autor: Tomek Kontny Imperium Gier\nBrothers for life, Lost forever!\nWięcej na temat: Grand Theft Auto IV: The Lost and Damned\nPremiera PL: 2009-10-29\nPlatformy: X360 przejdź do karty gry\nThe Lost and Damned to ekskluzywny dodatek do Grand Theft Auto IV, przeznaczony wyłącznie dla właścicieli konsol Xbox360. To również dodatek wybitnie duży, zajmujący blisko 2 GB, które można ściągnąć z sieci za równowartość circa 80 złotych (1600 MS Points). Wreszcie – to dodatek, który przestawia interesującą fabułę i zawiera spory zestaw udogodnień. Najważniejsze jest jednak to, że The Lost and Damned ustanawia nowy standard dodatków do gier jako takich. Do tej pory były to zwykle pierdółki do zaliczenia w 2-3 godziny (choćby Bring Down The Sky do Mass Effect czy Operation Anchorage do Fallout 3), zawierające parę drobnych ulepszeń, nowy pistolecik, ciuszek i kilka linii dialogowych, a więc nic specjalnego. Rockstar tymczasem zarządził i zrewolucjonizował pojęcie DLC, wysoko podnosząc poprzeczkę kolejnym cwaniakom, którzy zechcą zarobić na graczach bonusowe tysiące dolarów.\nZacznijmy od fabuły, bo ta jest jednym z dwóch najjaśniejszych punktów pierwszego dodatku do GTA IV. Tym razem przyjdzie nam pokierować Johnnym Klebitzem, wiceszefem oldschoolowego gangu motocyklowego The Lost. To twardy zabijaka, bezlitosny dla wrogów i lojalny wobec motocyklowej braci. Intro, w którym Klebitz na czele swojej grupy przejeżdża przez uśpione Liberty City, doskonale określa klimat dodatku: ramię w ramię z kumplami stajemy do nierównej walki z całym światem.\nKlebitz to typ mniej skomplikowany od Nico Bellica, ale mający swoje za uszami. Życie nieustannie zatruwa mu była dziewczyna staczająca się na dno za sprawą narkotykowego nałogu, nie brak też zatargów z konkurencyjnymi motocyklowymi gangami. Przede wszystkim jednak z ciupy wychodzi szef The Lost – Billy Grey, któremu wóda, dragi, a potem odsiadka połączona z odwykiem do reszty wyżarły mózg. Teraz Grey chce wojny ze wszystkimi, co powoduje, że The Lost wpadają po uszy w kłopoty, z których musi wyciągnąć ich Klebitz. Konflikt pomiędzy Greyem, zapatrzonym w przeszłość świrem i Johnnym, dążącym do zachowania równowagi i jako takiego porządku, jest osią napędową fabuły. Oczywiście nie byłoby zabawy, gdyby sprawy szybko nie przybrały dość dramatycznego obrotu, w wyniku którego The Lost zaczyna zagrażać rozpad. Do tego dochodzą standardowe zlecenia na różne gangsterskie fuchy związane z przerzutem narkotyków, uwalnianiem więźniów, rabunkami i mokrymi robótkami dla wysoko postawionych osób. Czyli, po staremu. Sympatyczną nowością jest za to przeplatanie się losów Klebitza i Bellica. 1\nTwardy zabijaka bo cię wysmieje koleś, sorry ale takiego dzieciaka jak on nie widziałem, gdy się go lekko postrzeli to placze jak male dziecko hahaha. Nie wiem jak on na xboxie wygląda ale na PC jest on smieszny hehehe\nTo chyba jasne, jak słońce, że będziesz musiał dołączyć dysk. Rozmiar dodatku dziesięciokrotnie przewyższa twoją pamięć masową, więc nie masz wyboru, chyba że sobie odpuścisz ten wspaniały dodatek.\nMam xbox-a 360 arcade czyli bez wbudowanego dysku z jedna karta pamieci 256 m. posiadam oryginal gta 4.pytanie jest takie czy pojdzie mi normalnie dodatek czy bede musial sie wykosztowac na dysk??\nUwolnij swoją siłę na chwałę Elios!\nBrytyjska flota przypłynęła do World of Warships!0\nZapraszam na Wjazd na Chatę w Techlandzie!0\nESL usprawnia turniejową rywalizację na PlayStation 40\nZgarnij Diamenty w Arena Mody0\nHalloween w Dark Orbit0\nTERRA – Nowa Kraina Na Horyzoncie!0


Ligę Karpiowych Dżentelmenów wygrali…\n28 maja na łowisku Szachty dobiegła końca Liga Karpiowych Dżentelmenów organizowanych przez firmę Harison – polskiego producenta zanęt i przynęt wędkarskich....\nZawodnicy biją rekordy, za nami druga doba Karpiowej Ligi Dżentelmenów\nMinęła druga doba zawodów organizowanych przez firmę Harison na łowisku Szachty, czyli Karpiowa Liga Dżentelmenów. Są już pierwsze zespoły z kompletem pięciu ryb....\nKarp 19,3 kg daje prowadzenie w Karpiowej Lidze Dżentelmenów\nMinęła pierwsza doba Ligi Karpiowych Dżentelmenów z Harison na łowisku Szachty. Na prowadzeniu są Patryk i Piotr Stromczyńscy z największą rybą zawodów. Imprezie...\nRuszyła Karpiowa Liga Dżentelmenów\n24 maja na łowisku Szachty w Poznaniu rozpoczęła się Karpiowa Liga Dżentelmenów. Zamieszczamy listę startową wraz z wylosowanymi stanowiskami. Zawody odbywają się pod...\nZwolniło się jedno miejsce na zawody Liga Karpiowych Dżentelmenów z Harison\nZawody odbędą się w dniach 24-28 maja na łowisku Szachty. Chętnych prosimy o kontakt z organizatorem pod numerem telefonu 502 086 630 . Koszt startowego to tylko 500 zł od...


Pogrzeb Andrzeja Nowaka. Ostatnie pożegnanie lidera i założyciela grup TSA i Złe Psy | Warszawa Nasze Miasto\nFuturystyczne osiedle z nowego hitu Netflix w Warszawie. Tu kręcili "Zachowaj spokój"\nImprezy w Warszawie 22, 23, 24 kwietnia. Przegląd najciekawszych wydarzeń\nOto jedyna polska dziewczyna Jamesa Bonda. Zobacz jak mieszka w USA Izabela Scorupco\nMieszkali w przerobionym garażu pod Warszawą. Dom przeszedł prawdziwą metamorfozę\nKultowe miejsca z polskich filmów i seriali. Wiemy, jak dziś wyglądają\n"8 rzeczy, których nie wiecie o facetach". Plejada gwiazd na premierze filmu\nArek „Megakot” Kocik wyrzucony z programu „Królowe życia”!\nPogrzeb Żory Korolyova. Gwiazdy i bliscy żegnają tancerza\nMaryla Rodowicz skończyła 76 lat. Co warto wiedzieć o królowej estrady?\nSteczkowska zbliża się do pięćdziesiątki, ale od lat wygląda rewelacyjnie\nBeata Tyszkiewicz, 83-letnia dama polskiego kina potrzebuje stałej opieki\nTYLKO U NAS Jak mieszka Iwona z Sanatorium Miłości? Zdjęcia domu Iwony i Gerarda 27.05.2022\nSanatorium Miłości wywróciło życie Iwony do góry nogami! Iwona z Sanatorium Miłości opowiada o programie TVP 27.05.2022\n"Nastoletnie matki" już nie są nastolatkami! Zobacz, jak zmieniły się bohaterki kultowego programu MTV!


Tabaska , bloger , darmowe blogi - Blogi.pl\nImię i nazwisko Natalia Ppppppp\nGłówny blog tabaska.blogi.pl »\nNajciekawsze wpisy Tabaska\nOto fragment pewnej rozmowy, którą niedawno przeprowadziłam.. z ‘zajebiście pierdolnietym’, jak to on sam siebie nazwał. Pierwszy raz rozmawiałam z kimś takim i chociaż pokazywałam wtedy swój sceptyzm w stosunku do Niego, to teraz odbieram Go zupełnie inaczej. Myśle, ze fajnie by było urodzi cię kimś takim... i nie żartuję teraz ;] Ziom od Piot (...)\n1. października 2004 [piątek] O godz. 7:00 odbieraliśmy niemieckich gości spod szkoły. Jak tak sobie stałam podenerwowana, spojrzałam na jedną dziewczynę i już gdzieś w środku wyczuwałam, że będzie ona mieszkać u mnie. Wyczytali moje nazwisko i patrzę, a ta sama dziewczyna do mnie podchodzi. Pierwsze wrażenie – wcale nie gruba (...)\nIstnieje taka jedna fajna opcja. Nic na razie nie zdradzam - jutro jeden telefon może wiele zmienić. Z jednej strony - niepewność i tęsknota.. Z drugiej -nieodparta pokusa i cheć sprawdzenia siebie ;) Czekam. Bez wahania. Obiecane. 1 [ ;) ] 2 [na plaży] 3 [pod slomianymi daszkami] 4 [ta mala] 5 [kochanie] 6 [zmeczona] (...)\nOd przyjazdu jakoś dziwnie się czuję w swoim mieście. Jakoś tak obco. Nie obchodzi mnie już co myślą ludzie. Może nie aż tak jak tam w górach, ale robię dalej co mi się podoba i mam wszystko i wszystkich gdzieś.Wcześniej hamowałam się z różnymi odstępstwami od normy i starałam się zachowywać, tak, żeby się ‘raczej’ nie wyróżniać. Co (...)\n...będzie notka trochę inna od wszystkich pozostałych. Może szczersza, może z samego środka mnie samej, może zrozumiałam, że dorosłam do pisania o tym poważnie. Wcześniej nie odczuwałam takiej potrzeby, potrzeby myślenia o uczuciach, o miłości, o drugiej osobie. Teraz czuję ten brak i niedosyt. Mimo tych wszystkich wspaniałych ludzi dookoła mnie, czuję się samo (...)\nMam nawroty... brak kogoś, brak rozmowy, choćby krótkiej i o niczym, brak tego co było kiedyś, a przez to czuję się jakaś osamotniona, odrzucona.. Wystarczy tylko podanie ręki, ja ją chwycę Tak, chwycę ją ! i wszystko z czasem się wyjaśni... a teraz boli, strasznie boli Muzyka potrafi tyle zdziałać Wystarczy jeden kawałek, a ja nie wyrabiam Chyba tego n (...)\nTa ciągła gonitwa mnie przytłacza. Czuje się jeszcze mniejsza niż jestem. Stanowczo za krótkie dni, za mało czasu wolnego, wcale czasu wolnego ! Czasami chciałabym pobyć chociaż chwilkę sama i przemyśleć to i owo. Ten tydzień przeżyłam, to następny też mi się uda, chociaż będzie jeszcze gorszy. Jeszcze sama sobie dokładam obowiązki. Siłownia i sala gimnastyc (...)\naaaaAAAaaaaa [to chyba oznaka radości] Na raz sala jest i zaproszenie na Sylwestra jest i ktoś podpisał ten śmieszny papier, co by troszczył się o cały ten syf [człowiek, nie papier oczywiście] i fajni ludzie są na liście :D i ja też jestem i zajebiście jest i czuję, że to będzie inny Sylwester taki bardziej.. no sami wiecie.. i... MAAAAX POZYTYW (...)\nszkoła? przejeb***.. lepiej nie mówić.. dlatego nic nie powiem.. rozrywka? o taaak.. niektóre ludki z 2a wiedzą co jest dobre pierwszy weekend szkoły, to też jakaś okazja.. i syta biba klasowa na działce a potem koncert na karpiku tyle, że nawet nie wiem kto grał.. i jak wróciłam do domu.. więc relacji za bardzo Wam nie zdam.. ale chyba było faj (...)\n…i była taka ankieta.. i pytali którego rapera chciałabym u siebie.. i dałam haczyk przy Pezecie.. i .. chyba się cieszę niezmiernie ;] ale to jeszcze nie wszystko ;) 19-11 (Góra - MDK) - Koncert Undergroundowy 04-12 (Góra - Syrena) - AlternatywaRap vol.4 - O.S.T.R. eeeej, cooo się dzieeeejee..! _________________________________ (...)