Inspiracje: Pustkowie Piktów – Mrówki & Żaboludy\nAaron (PG) – syn shemickiego łucznika i aquilońskiej kurwy (F-M 3)\nRobin (MB) – b. szef domu gier z Shamaru (F-M 3)\nSven (AN) – potomek kolonistów z Gunderlandu, wychowany przez Piktów (F-M 1)\n1. Ekipa parę dni spędziła w wiosce Groma, zaprzyjaźnionego wodza Piktów, a następie uradziła, by ruszyć raz jeszcze w stronę Samotnej Góry. Śmiałków korciły legendy o starożytnych ruinach i skarbach, które miały się tam podobno znajdować. Pirx najwidoczniej zasmakował w skrobaniu skór u boku piktyjskich kobiet, bo nie był skory do kolejnej wyprawy. Za to do grupy dołączył - za zgodą Groma - Sven w roli przewodnika, a także Aaron, który przywędrował tu samotnie z fortu. Była prawie połowa grudnia, zrobiło się dość zimno, na ogół było pochmurnie i czasem padało.\n2. Ruszyli na północny zachód i przez kilka dni przetrząsali lasy pogórza. Bez efektu. Skręcili więc w stronę Samotnej Góry i wkroczyli na okalające ją bagna od północy. Gdy przedzierali się przez moczary, zaatakowało ich 9 żaboludów. Stanęli dzielnie do walki, kładąc trupem 8 potworów (1 zwiał żabim susem), co najważniejsze bez strat. Dorian znalazł przy jednym z trupów bransolety z brązu, pokryte pismem klinowym, którego nikt nie potrafił rozczytać. Cofnęli się trochę i rozbili obóz na kawałku stałego i suchego gruntu.\n3. W nocy uderzyli Ryliti. Najwidoczniej ocalały żabolud pobiegł po pomoc. Będąc na swoim terenie, bez problemu wytropili obozowisko grupy. Na warcie stali Robin i najmita Baldwin, gdy ze wszystkich stron wypadło 8 żaboli. Otoczyli strażników, ci jednak prędko zarąbali połowę napastników i krzykami wezwali śpiących w namiocie kompanów. Ci wyskoczyli, co prawda w samych gaciach i koszulach, ale z gotową bronią. Wsparli swoich kumpli i po chwili wszyscy Ryliti gryźli błoto. Jeden z nich miał dziwny miedziany pierścień, również z napisem w piśmie klinowym.\n4. O poranku ruszyli naprzód w poszukiwaniu przygody. Dotarli do miejsca, gdzie gwałtownie teren począł się wznosić. Strome stoki góry porastał las, a liczne strumienie, wezbrane po ostatnich deszczach, spływały zboczami, zasilając bagna. Odesłali muły i najemników do obozu, a sami ruszyli pod górę. Po paru godzinach żmudnej wspinaczki dotarli na płaski, acz zarośnięty szczyt, z którego nie było wiele widać. Natomiast na szczycie odkryli tajemnicze ruiny – kiedyś musiała się tu wznosić olbrzymia budowla zwieńczona kopułą, która dawno jednak runęła. Przez dwie godziny badali gruzowisko, nic jednak nie znaleźli, a nie mieli ani czasu, ani sprzętu, by odgruzować teren i odnaleźć ewentualne zejście do podziemi. Zniechęceni postanowili wracać. Sven nie odnalazł w okolicy żadnych śladów.\n5. Mijał tydzień ich wędrówki, zatem musieli odpocząć. Po całym dniu byczenia się udali się na spoczynek. W nocy wrócili żaboludzie. Znowu zaskoczyli wartujących – tym razem byli to Sven i Dorian. 10 potworów otoczyło ich. Obrzydliwy rechot wydobył się z gardzieli Ryliti. Odgłosy walki zbudziły resztę śmiałków. Wyskoczyli z namiotu w ciemną, zimną noc. Próbowali odwrócić uwagę stworów ciemności i w ten sposób odciążyć swoich otoczonych kompanów, którzy broczyli już krwią z wielu ran. Robin zaszarżował na 3 żaboludów, ale potknął się o własne nogi i nadział na trójząb. Chwilę potem zginął Sven. Dorian zabił swojego przeciwnika, ale nie udało mu się wyrwać z okrążenia – osunął się bezwładnie na ziemię... Aaron roztrzaskał swym buzdyganem czaszkę jednego z potworów, ale przeszyły go dwa trójzęby. Shemita skonał z twarzą w błocie. U jego boku padł wierny do samego końca najmita Cecyl. Raniony już Klaudiusz, widząc ogrom porażki, stanął sam wobec 8 rechoczących bestii. Nagle z namiotu wypadł najmita Baldwin, który przełamał swój paniczny strach. Rzucił się na wrogów bez zastanowienia. Kapłan, korzystając z okazji, zaczął uciekać. Obejrzał się jeszcze, by zobaczyć, jak chmara wrogów ogarnia i powala nieszczęsnego Baldwina.\n6. Poświęcenie najmity dało Klaudiuszowi szansę ucieczki. Biegł na oślep do bladego świtu, aż znalazł się na twardym gruncie. Miał ze sobą tylko buzdygan, tarczę, krzyż i ubranie. Odzyskał orientację w terenie i postanowił wrócić do obozowiska. Napotkał patrol kilku Ryliti, ale udało się go wyminąć. Przez dwa dni błąkał się po bagnach, usiłując znaleźć namiot i drużynowy dobytek. Chodziło przede wszystkim o modlitewnik, bez którego nie mógł rzucać zaklęcia leczącego. Niestety, albo nie potrafił znaleźć obozu, albo został on zniszczony przez żaboludów. Klaudiusz nocował na drzewie. Drugiej nocy do jego kryjówki podeszło 11 Ryliti. Słyszał ich rechot i widział blado świecące oczy... Postanowił wdrapać się wyżej na drzewo, tak, by nie mogli do niego doskoczyć. Dziwnym zrządzeniem losu potwory postanowiły poniechać zdobyczy i odeszły. Niechybnie była to łaska Mitry, któremu niech będą dzięki!\n7. Zniechęcony Klaudiusz obrał za cel wioskę Groma i ruszył w drogę. Nie miał ciepłych ubrań, żywności, a 2 dni bez wody pitnej na bagnach nadszarpnęły jego i tak słabe zdrowie (CON 8). Czuł się coraz gorzej, niemniej wędrował dzielnie przed siebie. Jednego dnia wyminął 2 wielkie mrówki. Innego – odkrył w lesie kamienny posąg wyobrażający istotę humanoidalną, ale o gadziej głowie. Po 3 dniach zorientował się, że coś jest nie tak. Powinien już dotrzeć do wioski! Zgubił się...\n8. Obrał azymut na północny wschód i ruszył w drogę. Już ponad tydzień błąkał się samotnie po Puszczy Piktyjskiej. Był głodny i wyczerpany. Modlił się do Mitry o znaki, ale został zignorowany. Wreszcie natrafił na wielki kopiec pośrodku polany. Wdrapał się nań i odkrył dziurę, wiodącą w głąb ziemi. Nie miał żadnego źródła światła, ale postanowił i tak zapuścić się w tunel. Może jest tam jakieś jedzenie? Po omacku czołgał się w wilgotnej, śmierdzącej, krętej norze. Minął dwa rozwidlenia. Wreszcie dotarł do jakiejś komory, gdzie mógł stanąć wyprostowany. Nic nie widział, zaczął iść ostrożnie, wzdłuż ściany. Nagle wymacał ręką jakiś obły kształt... Walnął na oślep, ale cios odskoczył od chitynowego pancerza. Wtem ze wszystkich stron rozległo się chrobotanie i odgłosy sunięcia wielu par kosmatych odnóży. Nie było już ucieczki. Po chwili żuwaczki wżarły się w trzewia Klaudiusza. Wydało mu się, że widzi światłość, ale mogły to być halucynacje z niedożywienia. Potem ogarnęła go najczarniejsza noc. Wszystko się skończyło.\nRobin awansował na 3. poziom, ale nie przerzucił HP (CON 6, a więc -1 do każdej kostki...), w związku z czym nadal miał 6. Jak pech, to pech.\nKonieczność przeniesienia Aarona z fortu do wioski (4 dni), została wymuszona przez absencję gracza na poprzedniej sesji. Jednak nie przyjęliśmy, że dzieje się tak automatycznie. Losowałem zagubienia, a także spotkania w dzień i w nocy. Miał po prostu farta. Tym razem.\nSven jako członek plemienia znał tereny łowieckie Piktów. Odpuściłem sobie zatem testowanie zagubienia (odwołałem się do wskazówki "Local guide" z AD&D 2E DMG).\nNa heksie z Samotną Górą działają podobne zasady spotkań, co w podziemiach, czyli 6/d6. Przyjąłem już dawniej, że następuje wówczas spotkanie z grupą żaboludów, czyli Bullywugami rodem z AD&D (nazwa Ryliti podebrana z Krwawnika Karla E. Wagnera).\nWażna zmiana w mechanice walki. Już jakiś czas temu jeden z graczy zwrócił uwagę, że może częściej by wycofywał się z walki, gdyby nie to, że naraża się na cios w plecy z modyfikatorem +2 (zasada z D&D Holmesa, która przeszła następnie do wersji B/X i BECMI). Postanowiłem zawiesić tę zasadę. Ma ona sens w przypadku 10-sekundowej rundy walki (jak u Holmesa, Moldvaya i Mentzera), w przypadku rundy trwającej 1 minutę już niekoniecznie. Postać po prostu wycofuje się z walki bez konsekwencji. Działa to w obie strony – PC tracą "wolne ataki" przeciwko potworom, którym załamało się morale.\nNiespodziewany TPK. Zginęło kilka naprawdę mocnych postaci. O ile pierwsza walka to była bułka z masłem, druga też poszła dobrze (atak wielokrotny wysokopoziomowych F-M sprawdził się znakomicie, prędko odsiewając połowę wrogów), to trzecia zakończyła się kompletną klęską drużyny. Widać, jak wiele potrafi namieszać nocna napaść i zaskoczenie. Nocne ataki następują na warcie pełnionej przez losowych drużynników (chyba że ustalony zostanie jakiś porządek wart). Nawet nie przyznawałem wolnego ataku potworom. W pierwszej rundzie walczyli tylko wartownicy, w drugiej dołączyła reszta. Jednak śmiałkowie byli w większości bez zbroi. Nie pozwalam spać w kolczugach i płytach, a założenie jej to kolejna runda zwłoki. Wojownicy 2-3 poziomu korzystali z ataku wielokrotnego, sami narażając się przy tym na ciosy wielu przeciwników, reszta biła się 1 na 1. Baldwin zdał test morale dopiero za którymś tam razem, stąd tak późno dołączył do starcia.\nKlaudiusz po ucieczce odnalazł orientację w terenie (6/d6), a obozowisko mógł odnaleźć przy rzucie 1-2/d6. W trakcie nocnego spotkania na drzewie reakcja żaboludów 12/2d6 musiała oznaczać coś dziwnego, stąd zaniechanie prób dopadnięcia kapłana.\nJak widać, kapłani muszą wkuwać czary z modlitewników, tak jak magowie.\nJeden fatalny rzut na zagubienia i Klaudiusz podążył w zupełnie innym kierunku. Jak na złość nie było tam żadnych punktów charakterystycznych. Każdego dnia losowałem, czy odzyskał orientację. W końcu sam gracz skapnął się, że wioski nie ma.\nEfekty głodu. Za pierwszy dzień bez jedzenia nie odpisałem HP, potem kasowałem 1 za 1 dzień (odwrotnie niż z naturalnym zdrowieniem). Może to surowe, w końcu bez jedzenia można przetrwać dłużej. Ale jeśli dodamy do tego odwodnienie, wysiłek, temperaturę (nie miał peleryny, koca, zestawu do ognisk itd.), kondycję poniżej przeciętnej... Na przyszłość zastosuję też może jakieś kary do punktów ruchu. Gdy Klaudiusz dotarł do jamy mrówek, miał już tylko 1 z 9 HP...\nŚlęża! :) Niezła masakra, dużo jęczeli?\nAle Sajgon. Rozumiem, że końcowa scena z wejściem do nory, to było podłożenie się gracza? Ma dość, czy jak?\nA tak w ogóle, to czemu nie pozwalasz postaciom spać w kolczugach? Wiem, że to niewygodne, ale przecież da się.\nA pewnie, właśnie na Śląskim Olimpie się wzorowałem, projektując Samotną Górę :-)\nNa szczęście gracze podchodzą do tego coraz bardziej na luzie. Było dużo śmiechu.\nZasadę tę przejąłem za Expert Set D&D Mentzera. Kiedyś pozwalałem, ale za cenę utraty 1 HP za spanie w kolczudze i 2 dla zbroi płytowej z racji zmęczenia. W sumie to chyba nadal obowiązuje, ale dawno już nikt nie deklarował spania w zbroi. Może lepsza byłaby kumulująca się kara do rzutu to-hit? Jakieś reperkusje muszą być, nie oszukujmy się - nie jest to przecież wygodne (zdarzyło mi się mieć kolczugę na grzbiecie). Tym bardziej, że gracze i tak zasuwają w płytówkach od rana do wieczora, bez względu na teren i pogodę, i nie ponoszą z tego tytułu żadnych konsekwencji, co jest samo w sobie naciągane. No chyba żeby przyjąć, że to same kirysy jak u konkwistadorów.\nKara -1 to-hit jest w stylu 3LBB i jak najbardziej pasuje. Podobnie jak brak odpoczynku (chyba co 1h) podczas eksploracji lochów. Coś takiego było też w AD&D 2E podczas braku odpoczynku po forsownym marszu i długim pływaniu.\nPłytówki w 3LBB to tylko elementy, to nie full plate (ta jest dopiero w Greyhawk chyba) - dlatego jest stosunkowo tania.\nNo cóż, ja spałem w kolczudze. Nie było wygodnie (pancerz ciąży na piersi, jak się leży płasko, a przeszywka pije pod pachami)... chociaż aż tak dobrze nie pamiętam. Możliwe, że nie byłem całkiem trzeźwy :) Ale mi nie chodzi o realizm, tylko o to, że w tym wypadku być może zbroja ratowałaby skórę postaciom. Co chwila wyskakują z krzaków potwory, a oni śpią w samych gaciach. To dość dziwne. Nie czepiam się, bo nie znam się na dedekach. Tak tylko, rzucam luźną uwagę. U mnie po różnych próbach i przebojach ostatecznie wszelkie niewyspania itp. karzę w punktach ruchu.\nFajny raport swoją drogą. Jak zwykle.\nSam takich doświadczeń nie mam, niestety. Nie wiem tylko, czy musiałeś potem zasuwać kilkanaście km na przełaj przez gęsty las z ciężkim plecakiem :P Jasne, że zbroja uratowałaby śmiałkom życie. Nikt im jednak nie bronił spać w skórzanych pancerzach, ani poświęcić czasu na założenie kolczugi lub kirysu. Jak mówiłem, oparłem się o Mentzera. Ale rozważę to jeszcze, być może kara do ruchu i testu to-hit załatwi sprawę.\nA co do Twojego poprzedniego pytania - motywacją gracza było, zdaje się, pozyskanie jedzenia. Miał świadomość topniejących HP, więc w zasadzie niczym nie ryzykował. Ucieczka z pola bitwy sugeruje, że jednak nie miał autodestrukcyjnych zapędów.\nTeż spałem w kolczudze, ze szkockim łukiem wbitym w mordę (bom był w stanie wskazującym). Dlatego -1 to-hit jest git. Ta kara trwa przez cały następny dzień, więc gracze muszą rozważyć, czy im się opłaca kimanie w heavy armor. Przypomnę, że +/-1 dużo znaczy w OD&D.\nTe potwory nie wyskakują co i rusz, to tylko niewielka szansa zaistnienia takiego spotkania. Zresztą od tego jest właśnie wystawianie wart, szybki kop w ryj na obudzenie, itd.\nRealizm w RPG? Jaki realizm? :D :D\nTakie ciekawostki są dla mnie bardzo cenne. Dzięki.\nSpotkanie w nocy wypada tylko przy 6/d6 (16,66% szans). Na liście spotkań mam 20 pozycji. Na ogół żadna z nich nie oznacza automatycznej walki, zawsze jeszcze jest rzut na reakcję (negatywna przy 2-5/2d6, co daje 41,64%). Wykonuję dwa takie rzuty, przy tym drugim biorę już pod uwagę CHA graczy i ewentualnie negocjacje / inne działania (+/-1). Dopiero przy dwóch negatywach mamy walkę, co redukuje szansę mordobicia do 17,33%. Dzikie zwierzęta typu wilki i tygrysy zaatakują obozowisko tylko przy wyniku 2 (2,77%), jeśli pali się ognisko.\nNapisałem "na ogół", bo w tym przypadku było ciut inaczej. Żaboludzie na tym akurat heksie byli jedyną opcją spotkania, a ich reakcja była negatywna. Działo się tak, bo zaburzyli oni ekosystem na bagnach, a wobec ludzi żywią zapiekłą nienawiść, której korzenie są starsze od tych ruin. Tylko rzut 12/2d6 mógł ich odwieść od ataku.\nAle niech ten jeden przypadek nie rzutuje na całą kampanię. Ostatnimi czasy śmierć postaci należała do rzadkości.\nDrużyna miała po prostu pecha z powodu zaskoczenia (1-2/d6), w związku z czym wartownicy byli zmuszeni walczyć w osamotnieniu, podczas gdy reszta w namiocie dopiero się budziła i łapała za broń. Ważne, że zrządzeniem losu na warcie nie było wojowników ze zdolnością multiataku, a gdy ci już weszli do walki, fatalnie pudłowali. Z kolei ja rzucałem, jak na złość, wyniki z przedziału 15-20, więc kolczuga by nie pomogła :-)\nNa pseudo-Ślągwie osadzonej w Nibylandii dodałbym jeszcze więcej błota i bagien ;)\nDzięki za wyjaśnienie i za kolejne wpuszczenie do kuchni. Widać, że te wszystkie zasady masz w jednym palcu i swobodnie nimi grasz. Super, chylę czoła!\nMnie właśnie o to chodziło, że PC weszli na niebezpieczny teren. Tyle sam zrozumiałem :) Zapewne też gracze się w tym zorientowali (chociaż nie wiem), a mimo to nie zwiększyli środków ostrożności. Wiem, że mieli pecha przy spotkaniach, bo pamiętam, jak rzucasz (u mnie wygląda to bardzo podobnie). Mimo wszystko, ja bym w takiej sytuacji nie zdejmował na noc kolczugi... ;) Tak, jak mówił Padre, 1HP to bardzo dużo, więc kara jest dotkliwa i skutecznie zniechęca do spania w pancerzu.\nA tak serio, to nie opowiem Wam zbyt wiele o wędrówce w kolczej. Jeszcze nie próbowałem. Marzy mi się, żeby jesienią zrobić taki test - wtedy opowiem. Szukam tylko dobrej lokacji z żaboludami (na Lubelszczyźnie nie powinno być z tym problemu). Z moich dotychczasowych doświadczeń wynika, że samo noszenie nie jest najgorsze. Porównywalne z łażeniem z dużym plecakiem, tylko nic się nie gibie na grzbiecie. Przeszywanica dobrze rozkłada ciężar. Najwięcej HP-ków kosztuje mnie zawsze zakładanie i zdejmowanie tego koromysła. W sumie trwa to nieco dłużej, niż 1 minuta. Jeśli się nie ma pomocnika, to o wiele dłużej.\n@Ojciec Kanonik, Robert\nSorry za zbaczanie w stronę "realizmu w RPG" :). Wiem, jak to wygląda. Nie miałem takiego zamiaru, chodziło mi o wewnętrzną logikę rozgrywki. Dostrzegłem, jak mi się zdawało, małe zakłócenie w matrixie, dlatego się wtrąciłem :)\nNa wstępie dziękuję za ciekawe i inspirujące raporty i gratuluje, oraz zazdroszczę, tak intensywnego i regularnego grania. Po przeczytaniu wielu Twoich tekstów Robercie mam kilka luźnych uwag, które poniżej. Bardzo proszę nie traktować mojego komentarza jako jakikolwiek atak czy zarzut (od czego jestem daleki), to są jedynie moje uwagi pod dyskusję. Będzie długo, ale to pewnie tylko części tego co mi tak na szybko przyszło do głowy….\nW tych wszystkich spotkaniach zginęła już pewnie ze setka tych żaboludzi. Dalej są tacy chętni do ataków na ludzi? Nie wpłynęło to w żaden sposób na ich zdolności mobilizacyjne, jakość spotykanych wojowników, liczebność patroli oraz ich częstotliwość? Kości i spotkania losowe dały Ci już fajną bazę do stworzenia czegoś bardziej stałego i wydaje mi się, że jako MG/sędzia powinieneś się nad tym zastanowić.\nOK. tu patrole były bardzo częste więc może warto założyć, że nie dalej niż w promieniu np. dnia wędrówki jest wioska tych żaboludzi. Zginęło wielu wojowników więc ograniczyli liczbę patroli, ale za to są one liczniejsze (skoro tak wiele nie wracało to może były za słabe po prostu). Wylosowanie żab poza ich terenem to też ew. fajny zahaczyk – może te najścia potraktowali jako początek inwazji i postanowili wysłać zwiad, aby ustalić skąd nadejdzie itd. Mówiąc wprost zadziało się już tak wiele z tymi Ryliti, że powinno mieć to wpływ na grę, np: zmniejszyć ich odwagę, częstotliwość patroli, wpłynąć na jakość oddziałów, może w ogóle wyłączyć patrole na pewien czas (żaby fortyfikują swoja wiochę). Ja tu takiego wpływu nie widzę. Wygląda to raczej na taki typowy respawn jak z Descenta, w kompletnym oderwaniu od tego co się działo wcześniej. Nowa druzyna, nowa wyparwa, nowi Ryliti z niewyczerpanych otchani.\nW potyczce zginęło 8 żaboludzi, a ocalały poleciał po siedmiu kolejnych i nie mają żadnych oporów, aby zaatakować frontalnie w mniejszej grupie drużynę, która z łatwością wyrżnęła poprzedników. Po takiej masakrze, to po tych bagniskach powinno rozlegać się trwożliwe pierdzenie, żabomatki powinny straszyć Svenem swoje kijankodzieciaczki, a kolejni potencjalni napastnicy powinni rzucać na morale z jakimś karnym modyfikatorem na sam widok drużyny.\nRyliti biegają i w dzień w nocy, gdzie i kiedy oni śpią? Jak rozumiem to stworzenia nocne (?), więc czemu przy takich częstych spotkaniach gracze nie natykają się, w dzień na ich obozowiska (zaskakując kolesi śpiących w piżamach), ślady po nich itd.\nPrzepraszam, ale te nocne spotkania sprowadziliście do jakiejś parodii. Gracze są napadani bardzo często, pewnie co trzecią noc ktoś chce ich zadźgać/zagryźć, a oni śpią w gaciach, bez jakiejkolwiek zbroi. W zbroi da się spać i nie jest to tak dewastujące dla możliwości wojownika, jak mogłoby się wydawać. Tutaj, jak mi się wydaje zbyt ostro postawiłeś jako MG sprawę. Jeśli czyta się o wyprawach krzyżowych czy bataliach średniowiecznych, nie raz i nie dwa jest mowa o takich przypadkach.\nNaprawdę tak łatwo podejść wartownika drużyny, która jest regularnie napadana (co oznacza, że wartujący są pewnie cały czas spięci i czujni), i ten nigdy nie ma szans usłyszeć wroga dopiero kręcącego się w pobliżu (czas na obudzenie reszty drużyny, plus przygotowanie się). Każde nocne najście musi kończyć się frontalnym atakiem? Nie ma opcji całonocnego nękania, straszenia, sporadycznego ostrzału gdzieś z ciemności i prób wyciągania graczy do pościgu? Nie ma opcji, aby to gracze wciągnęli napadających w zasadzkę w swoim obozowisku?\nObudzenie się w sytuacji świadomości przebywania na skrajnie niekorzystnym terenie, a więc pewnie spania bardzo czujnie, zajmuje aż całą minutę? Przecież to jest moment (ja budzę się i wstaje pewnie jakieś 5 sekund, podniesienie telefonu/miecza to kolejne 2 i pewnie za góra 5 następnych już mogę dać nim po głowie, gdybym spał pod groźba ataku to pewnie byłyby ułamki sekund), jakieś -2 do ataku w rundzie przebudzenia, lub niezadawania obrażeń (w domyśle tylko parowanie, choć uważa, że przez minutę to i tak zbyt wiele) w zupełności wystarczą. Podsumowując. Takie zaskoczenie to bym może dał, w przypadku ataku nocnego na weselu towarzysza graczy w bezpiecznym miasteczku a nie w terenie, gdzie postacie są non stop w skrajnym napięciu i maksymalnie czujne.\nPomijam już fakt, jak łatwo jest zawsze wrogom odszukać obóz drużyny, a nie czytałem, aby kogoś tutaj drużyna sama zaskoczyła śpiącego – przecież ci zaskakujący w nocy w dzień zapewne sami śpią. W dodatku te noce łaziki wydają się pojawiać ot tak, wprost z powietrza i to w dodatku przy obozie graczy. Jeśli ktoś atakuje mnie na początku nocy to, będąc stworzeniem nocnym, musiał spać gdzieś w pobliżu w ciągu dnia, bo przecież nie przeszedł w 2-3 h z jakiejś odległej wioski. Chyba, ze wioska jest blisko – tak czy inaczej na takie wioski lub opuszczone obozowiska gracze powinni się natykać. Przyznaję, że te losowe nocne spotkania zawsze mnie najbardziej w DnD denerwowały. Jeśli nie pale ogniska, a przebudzony gdzieś w pobliżu lub nawet dalej nocą wróg nie jest świadomy mojej obecności, to powinien mieć mocno zmniejszoną szansę na znalezienie mnie.\nWilki nie są chętne do podchodzenia ludzkich obozowisk, zwłaszcza w terenie w którym jest dużo zwierzyny oraz licznej grupy, nie rozumiem dlaczego w Waszym przypadku to zagrożenie pojawia się tak często (a już na pewno nie będą pchały się do ognia).\nUpuszczanie przedmiotów po trafieniu na wroga. Poważnie? To jedna z głupszych zasad jakie widziałem. Gracze idą podziemiami, spotkali szereg przeciwników, czyli są świadomi zagrożenia, zwarci i gotowi, nagle zza rogu wychodzą szkielety, a wojownik upuszcza miecz. Come on! Zgadzam się, że powinna być szansa utraty broni, ale można to zrobić na 10 lepszych sposób. Miecz może utknąć w ciele po trafieniu (np. przy wyjątkowo silnym ciosie i jednocześnie trafieniu „na styk”), może się wyśliznąć ze śliskiej od krwi dłoni, może wypaść po pechowym trafieniu łokciem w karczemny stół, bo cholera ciasno jest, może złamać po starciu z lepszych orężem/pechowej paradzie (fajnie to zrobiono w Pendragonie, gdzie przy naturalnej 1 broń nie będąca mieczem pęka jeśli przeciwnik miał miecz). Sztylet z buta przyda się, gdy w bliskim zwarciu miecz na miecz nie będzie miejsca, wobec czego gracz dostanie - 2 do trafienia) itd. Błagam porzućcie tą durną zasadę.\nPodobnie zupełnie nierealistyczne jest założenie, że ciosy pięściami zadają k6 „śmiertelnych” obrażeń. Nie wiem jaki procent bójek kończy się śmiercią, ale nikły a i tak są to raczej przypadki skrajnie pechowych upadków na tył głowy lub sytuacje długotrwałego kopania/skakania po delikwencie.\nGeneralnie, to natychmiastowe umieranie po jednym ciosie miecza to z realizmem nie ma nic wspólnego (ale to szerszy temat i dotyczy już modyfikacji samej mechaniki a nie Waszych sesji, w sensie ich prowadzenia). Popatrzcie czasem po wiadomościach po ilu pchnięciach nożem, ciosach siekierą czy maczetą człowiek jest „tylko” ciężko ranny (a przecież mówimy to o ludziach bez jakiejkolwiek zbroi). Jeśli miecz zadaje przeciętnie 3,5 obrażenia (przyjmujemy cios niezbyt silnego, ale i nie słabego człowieka ), a przeciętny zawadiaka ma tyle samo żywotności, to jest to (to czyli sytuacja , w której przeciętny statystycznie cios mieczem zabija od razu przeciętnego człowieka) moim zdaniem mocno naciągane na niekorzyść graczy i nie zawaham się tego nazwać pseudorealizmem.\nDrugą rzeczą, która mnie uwiera w DnD (to już tak zupełnie BTW) to walka wojownika ze zbroją przeciwnika. Niezależnie czy uderzam pana Mietka Obszczykioska czy Zawisze Czarnego, to jak nie mają zbroi to szansa ich trafienia jest identyczna.\nI się rozgadałem… Życzę kolejnych udanych sesji i kolejnych raportów do czytania.\nAha. I jeszcze pisząc o realiźmie nie nawiązuje do powiedzmy takiego twardego realizmu z przytaczaniem jakichś statystyk z naszego świata. Po prostu chodzi o jakieś systemowe założenia logiki: nie jest łatwo zginać od jednego ciosu (bo nie jest), nie co drugą noc obóz jest atakowany, nie każdy atak to musi być atak frontalny itd itp.\nTo Robert będzie miał do czego się odnieść :D Ja napisze tylko o upuszczaniu przedmiotów. Kolego - niemal w każdym systemie funkcjonuje coś takiego jak "zaskoczenie". Ma ono różne efekty - utrata inicjatywy, darmowe ataki zaskakujących, itd. W OD&D gra się zwykłymi ludźmi, nie jakimiś profesjonalistami-Awanturnikami. Jeśli w innych, późniejszych systemach są różne efekty zaskoczenia, nie ma sensu negować tej o "upuszczaniu przedmiotów". Oddaje ona przeciętną naturę postaci - "nagle widze pająka i szklanka leci ze stołu", itd. Poza tym, to ciekawe, wprowadzające chaos w bójki i nie występujące później rozwiązanie, przez co każdy uczciwy retrogamer potraktuje to jako "feature not flaw" tej i tylko tej gry.\nZdaje sobie z tego sprawę. Wszelkie te rozwiązania znam: utrata aktywności w turze zaskoczenia, odpadnięcie premi z tarczy i DEX, plusy do trafienia atakujacego itd., wszystkie one są dla mnie logiczne. Upuszczanie broni jako powszechna kara za danie się zakoczyć absolutnie nie, to powinny być jakieś incydentalne przypadki. Pierwszą rzeczą jaką bym zrobił jakby mnie MG traktował taką karą to opaska na przegub mocowana do rękojęsci broni :) Zaskoczenie tak, upuszczanie broni jako jego typowy efekt nie :)\nTo tylko 25%, a nie automatyczny efekt zaskoku.\nNie wiem, czy krytyce poddałeś tylko tę jedną przygodę, czy masz na myśli całość kampanii? Jeśli czytujesz regularnie moje raporty, to pewnie wiesz, że szturmy na obozowisko zdarzały się stosunkowo rzadko.\nDzikie zwierzęta na ogół odchodzą. Zdarzało się kilka akcji, gdy Piktowie (lub ktoś inny) dręczył obozujących śmiałków, ale ostatecznie wszystko rozeszło się po kościach, np. tutaj: http://bialylew.blogspot.com/2016/06/pustkowie-piktow-kurhany-horrory.html (W krainie kurhanów)\nNigdy nie było tak, że co noc następowało natarcie. To nie scenariusz do WFRP. Jak już pisałem wyżej: jest tylko 16,66% szansy na nocne spotkanie (6/d6). Już dawno zarzuciłem sugerowane w M&M 5-6 dla lasu i 4-6 dla bagien, bo byłaby rzeźnia każdego dnia, tak jak w pierwszych odcinkach.\nŻaden ze mnie spec od zachowania wilków, ale założyłem sobie, że zaatakują tylko przy 2/2d6 (szansa zatem w granicach błędu statystycznego). Może są wściekłe? Albo głodne? Jest zima, a w lasach coraz mniej zwierzyny. Pamiętasz o ekspedycji łowieckiej zorganizowanej pod auspicjami Kompanii futrzanej? Poza tym są nie tylko wilki, ale i wilkory / wargi, a to już inna para kaloszy.\n"Jeśli nie palę ogniska" - nie zaryzykowałbym spania w grudniu w plenerze bez palenia ogniska.\nKwestia zaskoczenia. To też było przecież losowe (1-2/d6). Gdy nie ma zaskoczenia, śmiałkowie są w stanie założyć zbroje i stanąć do walki w zorganizowanym szyku, tak jak tutaj: http://bialylew.blogspot.com/2016/05/pustkowie-piktow-skarby-zgony.html (Zgon wojownika)\nWiem, że to może kiepsko wyglądać (nocleg-spotkanie-zaskoczenie-atak). Nie było wielkiej szansy na 2 nocne spotkania z rzędu (2,77%), a na dodatek, by w obu przypadkach śmiałkowie zostali zaskoczeni (10,89%). Jednak tak zdecydowały kości. Z zaskoczenia wynikało, że pierwsza runda oddawała popłoch i rozgardiasz, krzyki, budzenie się, szukanie po omacku broni, wyczołgiwanie się z namiotu, zorientowanie się w sytuacji itd.\nRozważę jednak na przyszłość dopuszczenie spania w zbroi za cenę kary do ataku.\nCo do taktyki przyjętej przez potwory. Taktykę dostosowuję do liczebności i inteligencji przeciwników. Mieli dwukrotną przewagę liczebną, podeszli i otoczyli obozowisko. Dlaczego nie mieliby przypuścić szturmu? Bullywugi wg Gygaxa mają inteligencję "Low to average", u mnie, podobnie jak u Wagnera, jest to zdegenerowana rasa, więc drugiego Clausewitza bym między nimi nie szukał. Myślę, że wypatrzyli ogień z oddali, zresztą widzą w ciemnościach. Tropów nie musieli zostawiać - mogli podpłynąć. Zresztą wylosowałem deszczową pogodę, może ślady się zwyczajnie zacierają? Sven zresztą tropił - bezskutecznie.\nŻaboludów zginęło z rąk śmiałków dokładnie 84. Jeśli przeanalizujesz teksty, zorientujesz się, że przychodzi ich mniej (dawniej ataki grup po 20-30, teraz kilku-kilkunastu w zależności od lokacji). Spokojnie - ja wiem, ilu ich jeszcze zostało. Zresztą warto pamiętać, że oni się kocą w tym bagnie, więc mogą dochodzić nowi. Minusy do morale uwzględniałem (-1).\nSkąd założenie, że to wszystko jedna i ta sama banda? Bagien, o których wiedzą PC, są trzy (czwarte znane z opowieści), wszędzie widywano Ryliti. Częstotliwość ich występowania jest różna. Lato było suche i gorące, więc usunąłem ich z tabel spotkań poza bagnami. Z kolei wiosną i jesienią, gdy następuje pora deszczowa i wody wzbierają (zimy są stosunkowo łagodne, śnieg nie występuje), wypełzają ze swoich bagien i kręcą się po okolicznych heksach. Puszcza jest przeze mnie opisywana jako podmokła, sporo tu strumieni i jakichś bajorek. Z generatora questów wypadło, że potwory-niszczą-ludzi-w-dziczy, więc uznałem, że może to jakieś rytualne wyprawy Ryliti w celu pozyskania ludzkich jeńców na ofiarę. Spotkania z nimi wypadały późnym popołudniem, a w grudniu/styczniu robi się ciemno stosunkowo wcześnie. Gdyby to PC zaskoczyli żaboli, było możliwe, że najdą ich na śpiku. Co do ich obozowisk - dlaczego myślisz o wiosce? Może mają podwodne nory? A może pod Samotną Górą są jakieś jaskinie? Z piktyjskich legend wynika, że góra jest pusta w środku i tam mieszkają Ryliti. Gracze tak naprawdę nie spenetrowali dobrze tego heksa.\nNie mogę wszystkiego tu napisać, bo wiem, że moi gracze są wśród czytelników :-)\nCo zaś się tyczy mechaniki walki, to przemawia przez Ciebie realista-symulacjonista ;-) Rzuty "to-hit" i "damage" w OD&D nie oddają jednego machnięcia mieczem czy ciosu pięścią. W trakcie rundy trwającej 1 minutę oznacza to, czy udało się wyrządzić przeciwnikowi szkodę i jeśli tak, to z jakim skutkiem? Stąd rzut przeciwko pancerzowi/zbroi. W trakcie minuty można wyprowadzić kilkadziesiąt ciosów, siłą rzeczy część dojdzie celu. Jeśli, przykładowo, atak gołymi rękami wykaże, że przeciwnik zginął, sędzia może opisać to tak jak końcówkę pojedynku Oberyna z Górą w "Grze o tron", jakieś skakanie po głowie, palce w oczy, duszenie itd. Gdybym chciał bardziej realistycznej symulacji pola walki, to już WFRP jest lepszy (albo RuneQuest, którego marną imitacją jest WFRP, a najlepiej pewnie jakieś Dzikie Pola, gdzie mamy pięć sposobów zastawienia się szablą). Jednak z jakiegoś powodu z tego zrezygnowałem. Nie używam też krytycznych trafień ani pecha (zarzuciłem po kilku początkowych sesjach). Im więcej reguł, tym łatwiej o wtopę, a tego nie lubię. Dlatego nie chce mi się bawić w featy, skille, akcje, manewry, modyfikatory i Crom wie, co jeszcze. Ba, ja nawet inicjatywy nie stosuję! Przez sesję (czy dwie) wykorzystywałem na próbę zasadę wyprowadzoną z CHAINMAIL z rozmiarem broni (jakimś tam echem tej zasady były przepisy z opóźnieniem broni w AD&D 2E). Jeśli wypadnie, że obaj przeciwnicy zadali sobie śmierć, na ogół opisuje epicki opis, jak śmiałek, powaliwszy wroga, przechodzi kilka kroków i osuwa się na ziemię, brocząc krwią z ran.\nWFRP imitacją? Dobry Panie, gdy Gygax i Arneson pojęli, że ich praca umożliwiła narodzenie WFRP, umarli - bo ani oni, ani ich praca nie były już potrzebne. Oddali ducha w błogiej wiedzy, że oto osiągnięto szczyt hobby i ich mała gra stała się cegiełką w budowie Wielkości. Wszystek przeminie, ale Warhammer nie przeminie.\nDodam na początek, że swoje uwagi zgłaszałem tylko jako czytelnik, a więc osoba pozbawiona wiedzy graczy, a tym bardziej wiedzy nieujawnionej przez MG. Rozumiem że nie możesz też pisać wszystkiego, bo gracze są czujni i czytają :)\nFajnie, że modyfikujesz te tabele w zależności od pory roku oraz, jak mi teraz wyjaśniłeś, jednak od strat Ryliti– o coś takiego właśnie mi chodziło, o uwzględnianie w logice świata wylosowanych uprzednio zdarzeń (w sumie zapomniałem, że o jednym takim aspekcie już pisałeś: powolne wyjałowienie fortu z najemników:)\nDziękuję za wyjaśnienia, zwłaszcza ten wylosowany motyw dotyczący Ryliti nieco inaczej stawia pewne kwestie.\nKwestia zaskoczenia na poziomie 1-2 na k6. Jak rozumiem, modyfikujesz tą szansę biorąc pod uwagę nastawienie drużyny (np. podejrzewają, że tuż przed świtem coś nadejdzie), kwalifikacje jej członków (trudniej zaskoczyć doświadczonego leśnika w głuszy)? 30% szansa zaskoczenia wydaje mi się jednak bardzo duża w takich sytuacjach, gdy gracze deklarują dużą czujność uzasadnioną warunkami (wrogi teren, częste starcia, pilnujący sam nie robi hałasu, a napastnicy musza jednak podejść, pilnujący jest człowiekiem obytym z lasem itd. itp).\nGracze opisują jakoś zakładanie obozowisk, kombinują z tym aspektem? Nie wiem, starają się wyszukać dogodne miejsce, gdzie można podejść cicho tylko z jakiejś strony (mocne zakrzaczenie, gęstwina jeżyn – btw mega skuteczny żywopłot, polecam sprawdzić w lesie ), „fortyfikują się” jakoś (stosy galę, jakieś potykacze z linek), stawiają „fałszywe” puste namioty z latarnią w środku na wabia, a sami śpią nieco dalej? Podpowiedz im niech w psa zainwestują na te wyprawy, będzie ich trudniej podejść.\nZ tym zaskoczeniem w całej rundzie mam problem, który jest pochodną strasznie długiej tury (1 minuta, która moim zdaniem wiele rzeczy po prostu spłaszcza). Zgadzam się, że przy takim ujęciu walka to nie jest jeden cios, a raczej serie zmagań (kilka, kilkanaście złożeń, ciosy niecelne, uniki czy inne serie manewrów). Stąd wiedza kto pierwszy zadaje cios nie jest istotna, a decyzja o usunięciu inicjatywy dla mnie zrozumiała. Mam jednak wrażenie, że przy takim podejściu zaskoczenie też gdzieś się w tej jednej minucie rozpływa, ponieważ siłą rzeczy stanowi tylko jakąś jej cześć. Bardzo bym tu widział jakieś minus do trafienia przez gracza (ew. plus dla napastnika), a nie wyłączenie z walki na całą minutę. Z tą minutą też mam taki problem, że utrudnia wprowadzeni jakichś szybkich akcji, które też przecież mogą mieć miejsce. Jedne gracz może zmagać się z wrogiem minutę, ale inny może pierwszym dynamicznym i szczęśliwym ciosem rozpłatać wroga (super rzut, wróg pełna padaka na kości - powiedzmy max 10 sekundowe starcie) i ruszyć dalej … i co wtedy – przyznać mu kolejne ataki (ale jak teraz to dlaczego miałoby nie stać się to regułą?), uznać że prze kolejne 50 tylko się przemieszcza (nawet do kumpla walczącego tuż obok) o ogarnia pole bitwy wzrokiem, przyznać towarzyszowi obok +1 a walczącemu mu wrogowi -1, z powodu pomocy (ponownie, wobec tego dlaczego nie miałoby to być regułą)? Minuta mi się wydaje mało elastyczna.\nCo do walki to absolutnie nie chciałbym sumulacjonizmu, ale jednak DnD (praktycznie każda edycja) to walka z pancerzem wroga a nie z jego powiedzmy „sillem w mieczu”. To jest jednak założenie systemowe, a nie Wasz wymysł: trafienie utrudnia tylko zbroja, ale lepszego wojownika pokonać trudniej nie dlatego, że będąc słabym go nie trafię (tzn. sparuje wszystkie moje ciosy) tylko dlatego, że ma lepsza zbroję i więcej hp. Mnie się to nigdy nie podobało (choć z grania w DdnD 2 czerpałem masę frajdy), wole jednak takie ujęcie, gdzie słaby ma małe szanse trafienia dobrego a zbroja to tylko ew. pomniejszanie obrażeń.\nPodobało mi się natomiast jak stosowałeś graczom, w którejś z poprzednich sesji dodatkowe bonusy za walkę w szyku, co fanie oddawało przewagę walki zorganizowanej grupy nad atakującymi bez szczególnej taktyki napastnikami.\nOD&D wiele rzeczy upraszcza w zgodzie z ideą, że szczegółowe systemy rozliczania sytuacji są tak naprawdę zbędne. Spójrz - gra idzie im świetnie od dłuższego czasu i nikt nie potrzebował skomplikowanych reguł inicjatywy, lokacji trafienia, ochrony pancerza na każdej części ciała, różnych kości obrażeń dla każdej broni, testów percepcji przy zaskoczeniu, etc. To jest właśnie siłą tej gry, gdy zaczynasz rozumieć, że te symulacyjno-realistyczne pierdy są całkowicie zbędne do dobrej zabawy. Dlatego nawet walka wręcz zadaje poważne, zdolne zabić k6 obrażeń, bo to nie jest byle bójka w karczmie, ale prawdziwa rąbanina na śmierć i życie. Gra jest lekka, sędzia ma prawo i obowiązek wprowadzać houserule - np. przy atakowaniu gołymi rękami uzbrojonego przeciwnika, dałbym uzbrojonemu pierwszy rzut w każdej turze. W końcu ma szansę dźgnąć frajera bez broni, zanim ten położy na nim rękę. Inny sędzia pozwoli uzbrojonemu rzucać 2k6 na obrażenia i wybrać wyższy wynik, jeszcze inny oleje wszystko i w duchu absolutnej pulpy pozwoli rzucać tak jak stoi w podręczniku - bo bohaterowie to kozaki, co gołymi łapami mogą napierdalać orki w ciężkich kolczugach i z jataganami w łapach.\nSzybkie akcje i ataki wielokrotne masz w przypadku Fighting-Menów i normali - F-M atakuje tyle razy, ile ma Hit Dice, do jednego z ataków może dodać bonus z HD (czyli mając 5+1 HD atakuje pięć razy z bonusem +1 do jednego z ataków). Prawdziwe potwory i BNi klasowi nie są normalsami, więc nie załatwisz ich przypadkowym jednym, szybkim ciosem.\nPodobnie z HP i zbroją jako wyznacznikami zajebistości wojownika. Zauważ, że to właśnie HP są w dużej mierze skillem w mieczu danego mobka, bo oznaczają ile tur wytrwa w walce. Drugim statem jest ukryty Attack Bonus, a wagę Armor Class można sobie tłumaczyć tym, że to nie jest gra o pojedynkach mano a mano, ale masowej walce na śmierć i życie - a w takiej sytuacji nie ma większej mowy o fintach, unikach, zwodach i innych bezużytecznych ciulstwach, liczy się kto mocniej przypieprzy i kto ma twardszą zbroję. Myśl raczej w kategorii napierdalających się szeregów zbrojnych, a nie chcącego pokazać kozackie ruchy, samotnego szermierza-idioty.\nCo do reszty - zapewne podsunąłeś graczom Roberta kilka zajebistych pomysłów na pokrzyżowanie szyków mobkom atakującym obozowisko. Choć domyślam się, że pies może nie raz wprowadzić ich w kłopoty, gdy będą próbowali po angielsku zniknąć ze sceny, huehuehue.\nZaskoczenie: postacie z backgroundem leśnika/trapera/myśliwego mają bonus +1 w głuszy.\nFortyfikacje: dokładne opisy obozowisk były na początku kampanii, w czym celował zwłaszcza jeden z graczy. Wychodzi on z założenia, że przezorny zawsze ubezpieczony i stara się zmaksymalizować szanse przeżycia (w pełni go rozumiem). Dużo czasu schodziło na te czynności, co miało sens, gdy przygoda ograniczała się do trwającego 2-3 dni wypadu na rekonesans blisko rzeki, a spotkań (=potencjalnej walki) było 2x więcej. Gdy zmieniła się częstotliwość spotykania "Wandering Monsters" i rozpoczęły się trwające 2-3 tygodnie ekspedycje w głąb puszczy, straciło to rację bytu. Szkoda czasu po prostu. Zakładamy, że drużyna zawsze wyszukuje najlepsze możliwe miejsce na nocleg. Rozkładają metalowe potrzaski wokół obozu (przy 1/d6 unieruchamiają przeciwnika, czasem jakaś zwierzyna się złapie przez noc = bonusowe racje!). Poczytaj sobie podlinkowane wyżej opisy - tam właśnie masz przykłady z fortyfikowaniem obozowiska. Na budowę umocnień potrzeba jednak czasu. Na początku przyzwalałem na wykopanie okopu, usypanie szańca i postawienie jakiegoś ogrodzenia, ale z czasem dowaliłem za to karę do ruchu (logiczne). PC bardzo prędko zaczęli spać po prostu na glebie, a fortyfikacje wnoszą dopiero wtedy, gdy chcą się gdzieś zatrzymać na dłużej.\nMechanicznie fortyfikacje nie dają bonusu do czujności PC, ale karę do morale (reakcji) potencjalnych przeciwników. Jeśli mimo wszystko nastąpi atak, na ogół w pierwszej rundzie przyznaję PC +1 to-hit w rundzie, w której pokonywane są przeszkody. Co do żaboludów, to warto jednak pamiętać, że potrafią oni skakać na 9 m do przodu i 4,5 m w górę ;-)\nPomysł z psem pojawił się już dawno temu, ale miał to być specjalny, wytresowany pies, a że treser kosztuje, gracz zrezygnował.\nTo-hit to nie tyle trafienie, co zadanie obrażeń. Przecież "pudło" nie oznacza, że, machając mieczem przez minutę (a nawet 10 sekund), nie trafiłem typa, który stoi metr ode mnie! Cios ześlizgnął się po zbroi, został sparowany, zablokowany tarczą, przeciwnik uniknął. Nie ma siły - część ciosów dosięgnie ciała przeciwnika, pytanie tylko, z jakim skutkiem. Stąd rzuca się przeciwko zbroi. Słaby zawsze ma szansę zranić silnego, 20% szans (HD 1 vs AC 2 trafia na 17+) to całkiem sporo. Jak komuś przeszkadza, że F-M na 2. i 3. poziomie ma taką samą szansę trafienia jak na 1. (albo jak N-M), to niech się bawi w THAC0, "Target 20" i inne takie. Warto jednak pamiętać o multi-ataku F-M na kategorię N-M (ja to rozumiem jako przebijanie się przez tłum słabszych przeciwników, jak to niejednokrotnie czynił Conan).\nO tym braku ataku w pierwszej rundzie po zaskoczeniu pomyślę. W Vol. III jest sugestia, że możliwe są nawet 2 wolne ataki (stąd "zaskoczenie" i "kompletne zaskoczenie", o których doczytać można w Suplemencie III), ale może to rzeczywiście przegięcie. Zastanowię się.\nCo do walki w szyku (mur z tarcz), to już dawno tego nie było. Dawniej służyło to jako maszynka do mielenia Piktów. Bardzo szedłem wówczas graczom na rękę - kolejne szeregi szarżowały na taką formację całkowicie bezmyślnie. Bez przesady - są dzicy, ale nie są na poziomie ameby. Przecież najpewniej otoczyliby śmiałków i wystrzelali z łuków. Zasadę tę przejąłem z Arduin, ale zapomniałem, że tam obok bonusu do obrony jest też minus do ataku, a taktykę stosuje się w podziemiach, gdzie wojownicy mają chronione flanki (ta drobna uwaga jakoś mi umknęła).\nWarhammer jest jak Pan Dariusz Kwiecień - był, jest i będzie wspaniały, wbrew negatorom i klikaczom zamonitorowym ;)\nTe idee są mi znane i mnie nie zniechęcają, od dłuższego czasu przymierzam się do powrotu do RPG i chciałbym spróbować właśnie takiego sandboxa w oparciu o stary sposób grania. Wybór padł na Swords and Wizardry, zerkałem na 3 Brązowe Książeczki, ale nie będę grał na tych zasadach ponieważ miałem tylko, wstyd przyznać, pirackie skany i stwierdziłem, że nie chcę tak działać :)\nPoza tym, o ile same idee mogą być bardzo świeże dla wielu graczy, którzy grali tylko w późniejsze erpegi (choć ja po prostu widzę w tym wiele rzeczy, które sam stosowałem nieświadomie jak z kuzynem sami wymyślaliśmy RPG po artykułach Ciesielskiego w Razem: brak odgórnych założeń scenariusza, w miarę swobodne chodzenie po mapie, proste zasady opierane o logikę, bardzo duża śmiertelność itd. Jestem pewnie w miarę unikatowym przypadkiem erpegowaca, który grał przed Magią i Mieczem, a nie był wprowadzony w ten przez kogoś kto gry znał. Po prostu wykombinowaliśmy czytając artykuły jak to m/w wygląda) to edytorsko widać w tych pozycjach mocne ułomności. Ułożenie wielu rzeczy jest mało przejrzyste i czytelne, miejscami jest tam trochę taki strumień świadomości. Stąd wybór padł na S&W, stąd też podglądam co się u Roberta sprawdza i co można zapożyczyć :)\nDodam, że planuję sobie stosowac tabelki ułomności/zdolności z Kryształów Czasu (zdroworozsądkowe dostosowywane) oraz tabelę zawodów jako background dla postaci (także KC). Będą trzy proste rzuty i jak sądzę masa ciekawych punktów wyjścia i informacji. Mam akurat pod ręką Mim nr 4 :)\nCo do walki: zasadę multiataków znam (porównanie do conanowskiego wycinania mobów bardzo dobre, i ja tak to odbieram), mnie chodziło bardziej o coś innego. Dobry kapłan też może przecież zarąbać kogoś jednym, szybkim ciosem i chcieć coś zrobić jeszcze przez te przysłowiowe 40 pozostałych sekund. Nie wszystkie walki muszą trwać przecież minutę. System krótszych tur, który wszak nie wyklucza dłuższych starć trwających kilka tur, wydaje się w wielu przypadkach elastyczniejszy. Dlatego w ogóle zastanawiam się, czy tej tury nie traktować bardzo umownie w ogóle nie podkreślając czasu jej trwania.\nDoskonale też rozumiem, że brak to hit nie musi oznaczać brak trafienia przeciwnika, tylko np. cios nieskuteczny (zwłaszcza jak rzut jest w zakresie, w którym bez zbroi czy tarczy bohater byłby trafiony skutecznie). Jasne jest dla mnie także, że trafienie i rzut na obrażenia wcale nie muszą oznaczać pojedyncze ciosu tylko możliwość interpretacji jako sekwencji celnych uderzeń. Jeden rzut na trafienie nie obrazuje też zazwyczaj jednego machnięcia mieczem tylko jest raczej finałem całego ciągu zdarzeń począwszy od przyjęcia pozycji, manewrowaniu i próbach skutecznego uderzenia.\nNieco gorzej to przełożyć na strzelanie, stąd zapewne wskazanie dla łuków możliwości oddania dwóch ataków w rundzie, co sprawia że stają się one potencjalnie morderczą bronią. Cały czas jednak widzę tu problem tej rozciągniętej tury. Dwa strzały wobec jednej (typowo) szansy trafienia HtH to dużo, z drugiej jednak strony nawet przeciętny łucznik strzelając nieatakowany jest w stanie w minutę oddać wiele więcej strzałów. Tutaj już tłumaczenie, że jest to jednak sekwencja np. 6 strzałów (co przejdzie w HTH), a tylko dwa mają szanse trafienia jest bardzo sztuczna.\nWydaje mi się, że kierując się zdrowym rozsądkiem, sporo jakoś przy tym trzeba grzebać, w zasadzie oddzielnie dla każdej sytuacji – inaczej widzę to strzelanie w takiej walce w nocy po napadzie na obóz, inaczej w sytuacji atakowania dojrzanych z kilkudziesięciu metrów przeciwników, jeszcze inaczej w przypadku wrogów szturmujących np. moją wieże (gdzie mam pewność, że w minutę nikt do mnie nie dojdzie i mogę walić ile wlezie). Stąd tutaj obawa o przeradzanie się tego dostosowywania w zbytnia arbitralność lub chaos. Nie dałbym strzelić dwa razy do wroga, który stał 3 metry ode mnie i ruszył do ataku. Z drugiej strony przy strzelaniu z wieży w przebiegające w pobliżu orki dałby pewnie i ze 4 strzały.\nTaka interpretacja HP mi się niespecjalnie jednak podoba (czytałem także na tym forum i to o czym myślał Robert i propozycje Ojca Kannonika). Zgadzam się, że HP to nie jest 1 do 1 żywotność, przełożenie HP (formalnie ilość kostek, ale powiązanie z hp jednak jest) na ilość ataków również wskazuje, że tak by to trzeba czytać. Tym niemniej mi to nie leży. Obracałem to w głowie wiele razy, próbując różnych pomysłów, ale to już raczej pisanie systemu na nowo.\nGdzieś bym chciał odszukać ten złoty środek - pewnie to jednak wszystko wyjdzie w praniu, także w oparciu o oczekiwania ekipy.\na nie próbowaliście np. kary do zaskoczenia dla atakujących za dobrze zabezpieczony obóz (ew. nawet prawa do przerzutu kości przy wylosowaniu zaskoczenia)?\nSkoczne te żaby strasznie \nJak już pisałem jest założone i oczekiwane, że jako sędzia będziesz wprowadzał do rozgrywki zmiany. Choćby przykład z łukami - możesz zarządzić, że łucznicy na murach mają x strzałów zanim przeciwnicy dolecą, ukryją się w lesie, bądź zbiegną poza zasięg łuku. Klasycznie wyglądało to tak, że obrońcy mieli czas na jedną salwę, zanim moby wpadły w pierwszy szereg fighterów. W OD&D (można kupić PDFy za 10$ na DriveThru jeśli nie chcesz korzystać z pirackich kopii) nie ma kilku salw w turze, łuki za to mają większą szansę trafienia - +2 na bliskim zasięgu, +1 na średnim, dlatego uważałbym z dodatkowym pakowaniem walki strzeleckiej.\nMało kto pilnuje ściśle tej minutowej rundy walki, jest to jak najbardziej płynne. Atak BG, który od razu położył przeciwnika i jednoczesne pudło BNa możesz zinterpretować jako taki szybki cios, ukradkowy atak (bohater zarąbał moba zanim ten w ogóle wyciągnął broń, etc.).\nRozgrywka w stare gry jest często mocno abstrakcyjna i niejednokrotnie trzeba złamać swoje przyzwyczajenia i odruchy, żeby to rozegrać.Mnie na przykład kiedyś w ogóle nie pasowało to, że wszystko zadaje k6 obrażeń - halabarda jest tak samo niebezpieczna jak tulipan z glinianej butelki po piwie. Dzisiaj wkurwia mnie niemożebnie większość tabel w fantaziakach, które dają wszystkim broniom ręcznym różne rodzaje kości obrażeń. Więc podejdź na spokojnie, chowając chwilowo swoje wątpliwości do kosza, i spróbuj gry takiej, jaką jest. Być może się zdziwisz i łykniesz to jak młody pelikan, jeśli nie, to na bazie kilku, kilkunastu sesji będziesz miał solidną podstawę do zmian. Czasami teoretyzowanie przed grą to najgorsza rzecz, którą możesz zrobić.\nW WFRP grałem i mistrzowałem w latach 1999-2005, 2009-2010 i 2013-2016. Tylko w tym ostatnim okresie poprowadziłem 105 sesji, więc rozumiesz chyba, że mam dość ;]\nA to szacun, bo ja byłem wprowadzany w hobby przez warhammerowców-mimowców. Jestem staroszkolnym neofitą :]\nPDF-y z 3LBB można kupić już za 10$:\nJeśli chodzi o retroklony, to dużo bardziej niż S&W podeszło mi Delving Deeper. Pewnie bym to prowadził, gdybym nie zakupił OD&D.\nStosuję tabelę zawodów z AD&D 2E (pewnie z czasem ją przerobię), ale gdy nie mam jej akurat pod ręką, to gracz zmyśla background postaci na poczekaniu.\nHD a HP. Na Inspiracjach dużo o tym napisano. Nie ma dnia, żebym się nad tym nie zastanawiał. Jednak na obecną chwilę uważam, że abstrakcyjna wartość bojowa postaci to właśnie HD, a HP, choć wyprowadzane z HD, to jednak coś zbliżonego do żywotności / punktów życia. Opieram się przy tym na analizie heurystycznej samych 3LBB. W mojej kampanii HP są przerzucane co poziom, więc nigdy nie ma ich zbyt dużo (wg Dragons at Dawn w kampanii Arnesona F-M na poziomach 1-3 miał niezmiennie 7 HP). Traci się je nie tylko w walkach (rany), ale i przy upadkach, poparzeniach, ze zmęczenia, głodu itd.\nGdybym miał uznać HP za czystą abstrakcję, to trzeba by odwołać się do zasad z Greyhawk i wszystkich późniejszych edycji, czyli po 1 - HP kumulowane co poziom, po 2 - większe zróżnicowanie między klasami (logiczne, że wojownik powinien mieć dużo więcej od maga).\nJeśli chodzi o długość rundy / tury, to nigdy nie pilnuję tego z zegarkiem w ręku. Wszyscy mają w pamięci, że rzut nie odpowiada pojedynczemu machnięciu mieczem - i wystarczy.\nOdnośnie broni strzeleckiej to rzeczywiście trochę się rozjeżdża ta 1-minutowa runda. U mnie 1 test to-hit = 1 strzał / rzut. Stosuję 2 strzały z łuku w rundzie (za CHAINMAIL i AD&D) i uwzględniam modyfikatory z dystansu +2/+1/0 zgodnie z 3LBB (w klasycznym D&D +1/0/-1, w AD&D 0/-2/-5). W rękach zręcznej postaci (DEX 13+) łuk staje się więc naprawdę morderczą bronią, zresztą zgodnie z realiami historycznymi. Wprawny łucznik mógł wypuścić średnio 5-6 strzał na minutę, o ile mnie pamięć nie myli.\nW praktyce wygląda to tak, że PC puszczają salwę czy dwie, zwiewają na tyły, gdzie łapią za broń i tarcze, i rzucają się do walki wręcz.\nMyślałem o paru różnych możliwościach. Np. coś na kształt celowania: gracz na początku rundy decyduje, czy woli 2 strzały bez ww. modyfikatorów, czy jeden z modyfikatorami. Inna ewentualność: zastosowanie zasady multiataku do walki dystansowej (tyle strzałów, ile poziomów - w CHAINMAIL jest coś takiego). Można też zawsze kazać graczowi odpisać losową liczbę strzał, ale to już kompletna abstrakcja :)\nPole do popisu dla sędziego stwarzają też zasady dotyczące strzelania w grupę walczących. U mnie początkowo gracz przerzucał niezdany test - jeśli za drugim razem było pudło, strzał przepadał. Teraz stosuję przepisy z AD&D 2E, które są jednak dość hardkorowe, zob. http://bialylew.blogspot.com/2016/08/pustkowie-piktow-tragedia-magika.html


Piotr K. wraca do aresztu. Święta spędzi za kratkami\nPiotr K. wraca do aresztu. Święta spędzi za kratkami. Grozi mu do 12 lat pozbawienia wolności. Mamy oświadczenie prokuratury\nZI, AG 01.12.2017 16:30\nPiotr K. znany jako "najmłodszy polski milioner" trafi za kratki jeszcze w tym roku. Sąd orzekł, że konieczne jest zastosowanie wobec niego tymczasowego aresztu.\nPiotr K. 5 lat temu zdobył popularność w show-biznesie, promując się jako "najmłodszy polski milioner". Szybko jednak na jego "idealnym wizerunku" uczciwego przedsiębiorcy, właściciela dobrze prosperującej kliniki medycyny estetycznej w Warszawie, której dorobił się dzięki "ciężkiej i uczciwej pracy", pojawiły się pęknięcia.\nW 2015 roku postawiono mu zarzuty w związku ze sprzedażą bez wymaganych zezwoleń preparatu wybielającego zęby, na którym zarobił nawet kilka milionów złotych. "Najmłodszy polski milioner" unikał wymiaru sprawiedliwości. Ponad rok poszukiwano go Europejskim Nakazem Aresztowania. W końcu w 2016 roku policja znalazła 24-latka w Austrii. Postawiono mu kolejne zarzuty, w tym: oszustwa, wprowadzanie do obiegu kosmetyków wbrew zakazom czy wprowadzanie do obrotu produktów leczniczych bez pozwolenia.\nProces Piotra K. rozpoczął się, a celebryta w tym czasie przebywał w areszcie. Teraz sąd zadecydował, by przedłużyć tymczasowy pobyt 25-latka za kratami.\nPiotrowi K. sąd przedłużył areszt aż do 3 lutego 2018 roku - mówi nam rzeczniczka prasowa Prokuratury Regionalnej w Warszawie prokurator Agnieszka Zabłocka - Konopka\nTo już kolejny raz, kiedy przedłużono areszt tymczasowy Piotr K. W lipcu sąd także podzielił opinię śledczych, jakoby "najmłodszy milioner" mógł podejmować próby "destabilizacji prawidłowego toku postępowania" m.in. poprzez nakłanianie świadków do fałszywych zeznań.\nUdało nam się skontaktować z Rzecznikiem Prasowym Prokuratury Regionalnej w Warszawie.\nPodejrzany Piotr K. nadal pozostaje tymczasowo aresztowany w związku z przekazaniem jego osoby polskim organom prawomocnym, postanowieniem Sądu Krajowego do Spraw Karnych w Wiedniu (...). Piotr K. jest podejrzany między innymi o popełnienie czynów zabronionych, stanowiących przestępstwa oszustwa, z popełniania których uczynił sobie stałe źródło dochodu (...). Sąd stwierdził, iż wciąż aktualne pozostają przesłanki uzasadniające stosowanie wobec podejrzanego najsurowszego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania (...). Z uwagi na powyższe, podejrzany zostanie w Areszcie Śledczym co najmniej do 3 lutego 2018 roku. Dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci między innymi zeznań świadków, wskazuje na duże prawdopodobieństwo, że Piotr K. popełnił zarzucane mu przestępstwa. Dalsze stosowanie wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania uzasadnione jest grożącą ww. surową karą w przypadku uznania w przyszłości przez Sąd jego winy i sprawstwa w zakresie zarzucanych mu czynów zabronionych, za które kodeks karny przewiduje karę w wymiarze do 12 lat pozbawienia wolności - czytamy w oświadczeniu prokurator Agnieszki Zabłockiej – Konopki.\nfaceta który założył piramidę w mln. $ wsadzili na 150 lat w pół roku po aresztowaniu,\na u nas szczyla proces będzie trwał dwa lata z tego 2/3, to będą duperele proceduralne\na dlaczego pisząc o tym człowieku zawsze zaczynacie zwrotem "młody milioner"? nie trafniej byłoby znany oszust lub złodziej?\nNiezależnie od wieku i rodzaju oszustwa wszyscy oszuści powinni być piętnowani i bezwzględnie karani. Z całą surowością. Dzieci też powinny wiedzieć czym pachną oszustwa. Oszustów wtedy będzie mniej w dorosłym życiu. Piotrkowi pewnie nikt o tym nie powiedział.\nNiezły start w dorosłe życie.\n"Piotr K. wraca do aresztu. Święta spędzi za kratkami"\na chwilę dalej oświadczenie prokuratury:\n"Podejrzany Piotr K. nadal pozostaje tymczasowo aresztowany "\nLudzie, czy tam u was ktoś kontroluje tych stażystów ?\nNo i gitara, jeszcze niech osoby poszkodowane zloza pozew grupowy o odszkodowanie i ....slon na trabie rumbe rabie, malpa na gitarze gra, hipopotam drapie sie po dupie i zabawa na sto dwa...\njakoś gnoja mi nie szkoda\nTaki sam oszust jak Rydzyk ,co Nie???Gdzie kasa za cegiełki na Stocznie Gd. .Ktoś kiedyś powiedział :Znalazłeś frajera to go gol....Jeden i drugi znalazł......No i jeden siedzi a drugi 26 rocznice obchodzi..\nKaszubski, Poznański, Śpiewak, Bagsik, Gąsiororowski, Rywin....\nCiekawe, że wszystkie te afery miały miejsce w kraju, w którym Żydów nie ma.\nA kto twierdzi inaczej, ten chorobliwy antysemita.


W jaki sposób wprowadzić do domku świąteczny nastrój? - cc l cc\nby adminPosted on 12 marca 2022 12 marca 2022\nNa początku grudnia powinniśmy wprowadzać się pomału w świąteczną atmosferę. Kalendarz adwentowy kosztuje zaledwie kilka złotych, a jak wiele przy nim radości! Nawet jeśli nie nabyłaś go z początkiem Adwentu, nic nie straconego – można zaopatrzyć się w niego na parę dób przed świętami. Będziesz musiała skonsumować wówczas za jednym razem naprawdę sporo czekoladek, jednakże prawdopodobnie nie będzie to dla ciebie nieprzyjemny obowiązek. Z czym łączy ci się zapach pomarańczy? Nawet jeśli nie wychowywałaś się w czasach PRL-u, gdy pomarańcze były produktem deficytowym oraz pojawiały się na stołach tylko w czasie świąt, to z pewnością specyficzna woń mandarynek przywodzi ci na myśl święta. Jeżeli mieszkasz w którymś z większych miejscowości, wybierz się na świąteczny spacerek po najbliższej okolicy, która jest najwspanialej upiększona. Z pewnością Starówka w twoim mieście już lśni od tysięcy światełek jak też dekoracji.\nPosted in Okazyjnie i świątecznieTagged czas, SPA, uroczystości, wygląd, Zwyczaj\nPrev Gra na GWP – co trzeba wiedzieć\nNext Nie wciąż wszystko powinniśmy robić w identyczny sposób


Autor Olivier Truc - Książki | Sferaduszy.pl\nCzarna seria. Ostatni Lapończyk.\nTej jesieni mrożący krew w żyłach thriller Olivera Truca! Laponię spowija noc polarna. Ginie jeden z hodowców reniferów, Mattis, jego trup ma odcięte uszy. To nie przypadek - Lapończycy podobnie znakują zwierzęta. Jednocześnie z okolicznego muzeum znika szamański bęben. Tylko Mattis znał jego historię. Czy to klątwa przodków, czy wśród pasterzy jest morderca?


MKS Perła lepsza od Energii AZS Koszalin po rzutach karnych! [zdjęcia] - Dziennik Wschodni\nW hicie piątej kolejki PGNiG Superligi kobiet szczypiornistki z Lublina pokonały drużynę z Koszalina, ale o wygraną kibice musieli drżeć dosłownie do ostatniego rzutu\nPrzed MKS Perłą Lublin mecz o sześć punktów 13 5\nMKS Perła gra z AZS Koszalin. Studenci obejrzą mecz za darmo 12 0\nMecz dwóch czołowych zespołów w kraju od samego początku był bardzo zacięty. Po pierwszych niezwykle wyrównanych minutach kiedy obie drużyny grały „bramka za bramkę” do głosu zaczęły dochodzić zawodniczki trenera Roberta Lisa i w 23 minucie objęły prowadzenie 7:4. Zawodniczki z Koszalina walczyły jednak do samego końca i dzięki temu przed przerwą udało im się zniwelować stratę do zaledwie jednego trafienia – na przerwę MKS Perła zeszła prowadząc 9:8.\nEnerga zaczęła drugą część spotkania od mocnego uderzenia i w 35 minucie wyszła na prowadzenie 11:10. Gospodynie nie pozwoliły jednak bardziej rozwinąć skrzydeł rywalkom i do samego końca mecz oscylował wokół remisu. W końcówce MKS Perła miała jedną bramkę przewagi (20:19), ale na trzy sekundy przed końcową syreną Energa zdołała wyrównać stan rywalizacji i tym samym doprowadzić do rzutów karnych.\nW pierwszej serii nie pomyliła się żadna z zawodniczek i było 4:4. Później, dzięki wyraźnemu wsparciu trybun szalę na swoją korzyść przechyliły lublinianki i wygrały 8:7 notując kolejną ligową wygraną.\nMKS Perła Lublin – Energa AZS Koszalin 20:20 – rzuty karne 8:7 (9:8)\nEnerga AZS: Prudzienica, Sach – Roszak 10, Michałów 4, Rycharska 3, Smbatian 3, Volovnyk 3, Tracz 2, Han 2, Nowicka 1, Budnicka, Domaros, Kaczanowska, Striukowa, Tomczyk\npiłka ręczna piłka ręczna kobiet PGNIG Superliga kobiet energa AZS koszalin MKS Perła Lublin\nGość / 6 października 2018 o 21:58\nMoldrup i Urtnowska - 0 bramek. Jednym słowem w ataku gra bez prawego rozegrania. Zdecydowanie nie są to trafione transfery.\nGość / 7 października 2018 o 10:31\nZ taką grą to mistrza nie będzie a i EHF szybko się zakończy. Brak pomysłu w ataku. Urtnowska zero gry, Achruk katastrofa. Na wyróżnienie zasługuje Gawlik i Matuszczyk. Stasiak obudziła się dopiero w końcówce.\nLusznia / 7 października 2018 o 04:20\nPo roku chwały przyszła BIDA.\nkibic pr / 7 października 2018 o 09:31\nJeżeli w pierwszej serii rzutów karnych wykonuje się po 5 rzutów to jak to możliwe, że przy stanie 4:4 nikt się nie pomylił panie redaktorze?


Kuba Wojewódzki kpi z biustu Małgorzaty Rozenek\nKuba Wojewódzki znów kpi z Małgorzaty Rozenek. Tym razem chodzi o jej biust!\nCo napisał w swoim felietonie?\nKuba Wojewódzki znany jest z ciętego języka. Najczęściej ofiarami jego ostrych wypowiedzi padają gwiazdy stacji TVN. Jedną z nich jest Małgorzata Rozenek. Kuba Wojewódzki wielokrotnie zapraszał ją do swojego programu, ale ona zawsze mu odmawiała.\nNic dziwnego, że teraz Małgosia Rozenek jest częstą bohaterką jego złośliwych felietonów. Tym razem Wojewódzki poruszył temat biustu Małgorzaty, o którym po pokazie Paprocki&Brzozowski mówiła cała Polska. Pojawiły się bowiem sugestie, że Rozenek powiększyła sobie biust.\n“Radosław Majdan – biznesmen, były bramkarz, twórca zapachów oraz literat – ujawnił kolejną zaletę. Sprawia magicznie, że jego partnerkom rosną biusty. Wcześniej zmysłowym poligonem jego daru była Doda, obecnie Małgorzata Rozenek”, napisał Wojewódzki.\nO co chodzi? Wiele lat temu, gdy Doda spotykała się jeszcze z Radkiem Majdanem, pojawiły się informacje, że gwiazda powiększyła sobie biust. Doda spytana o to, powiedziała: “Radziu masował, więc urosły”.


Gdzie warto zamieszkać z rodziną? - RynekPierwotny.pl\nFaktem jest, że klienci na rynku nieruchomości najchętniej wybierają inwestycje w takich lokalizacjach, z których wszędzie jest blisko – zarówno do centrum miasta, jak i węzłów komunikacyjnych umożliwiających wjazd na trasy szybkiego ruchu.\nW tym kontekście osiedle Red Park wyróżnia się, ponieważ wystarczy kilka minut, by dotrzeć do węzła autostradowego A2 Poznań – Luboń, co ułatwia podróż w różne miejsca regionu i kraju. Blisko jest także serce miasta. Można skorzystać z tramwaju lub autobusu i w 10 minut znaleźć się w ścisłym centrum.\nObok osiedla Red Park znajduje się Lasek Dębiecki, a w pobliżu Łęgi Dębińskie. Kilka kroków dzieli mieszkańców od Galerii Dębiec ze sklepem spożywczym, kinder parkiem, czy siłownią. - Na Dębcu świetnie czują się młode rodziny, ponieważ najważniejsze potrzeby mogą realizować na miejscu - zauważa Roma Peczyńska. Blisko są przychodnie, a także lokalny rynek.Położenie osiedla oferuje dla najmłodszych aż dziewięć przedszkoli, ale też szkoły dla uczniów na różnym szczeblu edukacji. Według badania dewelopera RED to niezmiennie najważniejszy element, jaki biorą pod uwagę młode rodziny z dziećmi, szukając mieszkania.\nMaria Waluś|20 lutego 2020, 11:32\nMnie się to osiedle podoba. Mieszkam na Wildzie od studiów i myślę o zmianie. Mam środki, jestem wstępnie spakowana i zorganizowana i jestem pod telefonem z najlepszym w Polsce transportem WIKI Przeprowadzki (słowo daję, chłopaki mnie przeprowadzali już 3 razy, mam nawet zniżkę z tego powodu). Kwestia lokum - czy ktoś wie, czy jest coś na sprzedaż na tym osiedlu?\nNiezadowolony|13 lipca 2019, 16:07\nElewacja III Etapu Red Parku odbiega od dwóch poprzednich etapów. Zamiast struktury deski na tynku są chamskie pomarańczowe wyblakłe wstawki. Poza tym wygląd klatek odbiega również od etapu I i II . Oczywiście na gorsze. Każdemu kto jeszcze zastanawia się zakupić mieszkanie w etapie III lub IV radze obejrzeć realny wygląd i nie sugerować się etapami poprzednimi. Deweloper III etap zrobił po taniości. W umowie deweloperskiej namiętnie używa sformułowania "podobna stylistyka". Czytaj, "to co tańsze".


Nr katalogowy: WLZPFB0DC043743\nSiusiająca laleczka w paczuszce Baby Born Garden czeka na otwarcie!\nPochwyć w swoje rączki tę uroczą kolorową paczuszkę! W środku kryje się mała laleczka Baby Born z serii Garden, która naprawdę siusia! Odpakuj fantastyczny kokonik, który wygląda jak wyjęty z bajki. Jaki wzór laleczki trafi się tym razem?\nWszystkie fanki bobasów Baby Born na pewno pokochają serię Garden, gdzie małe wróżki kryją się w paczuszkach-niespodziankach. Aż do otwarcia ich wzór jest tajemnicą, której odkrycie przyniesie masę radości i ekscytacji. A zabawa zaczyna się po otwarciu – laleczka naprawdę siusia i zmienia kolor! Na małe opiekunki czeka cała kolekcja wróżek z paczuszek!\nŚliczne małe laleczki do kolekcjonowania i zabawy\nKażda z małych laleczek Baby Born Surprise Garden zachwyca urokiem i ślicznym wyglądem. Ich paczuszki przypominają wróżkowe kokony przyozdobione płatkami. Wszystkie otula specjalny kielich brokatowego kwiatu zawiązany wstążeczką. W środku kryje się urocza laleczka z ciekawymi funkcjami. Jednak nie wiadomo jaka – dopiero po rozpakowaniu możemy się dowiedzieć!\nKażda z małych laleczek-wróżek Baby Born Garden Surprise naprawdę siusia, dlatego do zestawu dołączona jest buteleczka do napojenia naszej nowej przyjaciółki. Gdy laleczka się zesiusia, na magicznej pieluszce pojawi się wzorek! Po wymianie pieluszki połóż wróżkę spać w jej uroczym kolorowym śpiworku!\nPoznaj wszystkie małe laleczki z niespodziankowej serii Baby Born Surprise Garden\nSprawdź, co tym razem przyniósł bocian i zbierz całą kolekcję z serii Baby Born Surprise Garden. Miłośniczki dużych laleczek Baby Born na pewno z chęcią zaopiekują się młodszymi siostrami swoich bobasów i równie chętnie ukołyszą je do snu. Laleczki są małe i poręczne, więc z łatwością można je zabrać do koleżanki czy na wycieczkę.\nAspekt niespodzianki w nowych wróżkowych paczuszkach siusiających małych laleczek Baby Born Garden sprawia, że dzieci z większą radością rozpakowują nowe zabawki, chcąc szybko dowiedzieć się, na jaki wzór trafiły tym razem. Zbierz całą kolekcję niespodzianek i ciesz się z pięknych siusiających wróżek w paczuszkach Baby Born! Laleczki wysyłane są losowo, a cena dotyczy jednej sztuki.


napisz,co jest przyczyną omdleń i zasłabnięć zdarz... - Zadane.pl\nNapisz,co jest przyczyną omdleń i zasłabnięć zdarzających się dzieciom w okresie dojrzewania\nprzez kamilla1999 06.02.2010\nZmęczenie, głód. ;p\nWiek nastolatków obfituje wzrostem aktywnosci człowieka i to nie tylko fizycznej, ale i chemicznej. Coraz bardziej, wraz z upływem czasu, rosna zadania i wymagania stajace\nprzed ciałem, a wiek dojrzały zmusza je do podejmowania coraz wiekszych wysiłków, coraz bardziej wyteżonej pracy, co wiaże sie także z rosnacym stresem. Nagły wzrost, dojrzewanie fizyczne i emocjonalne prowadzi nieraz do podwyższonej wrażliwosci na różnego rodzaju choroby, a i nader często właśnie do chwilowych omdlen i zasłabniec. Powód tego zjawiska jest prosty - organizm nie nadaża z produkcja włosów proporcjonalnie do błyskawicznego wzrostu ciała oraz zadan i oczekiwan, jakie sie\nprzed nim pojawiaja. Energii nie wystarcza od razu na wszystko. Mimo zwiekszonej ilosci pochłanianego jedzenia - bo apetyt staje sie wilczy - czesto brakuje sił. Jest to okres, który ja nazywam okresem pierwszych mikrozawałów. Komentarze\nNajczęściej powodem jest po prostu chwilowe niedotlenienie mózgu.


Strona internetowa jak papirusowy zwój - Polskie Radio - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 17.09.2015 12:30\n- Technologia produkcji papieru przechodziła wiele rewolucji - mówił w Jedynce dyrektor Biblioteki Narodowej. Kiedyś był papirus, dziś korzystamy z czytników. Czy to koniec ewolucji?\nTomasza Makowski, dyrektor Biblioteki Narodowej o ewolucji papieru i książkach, które miały na niego wpływ (Ene, due, like, fake... o książkach naszego dzieciństwa/Jedynka)\nPapirus otrzymywany był z tzw. trzciny papirusowej. Roślina ta powszechnie występowała w delcie Nilu.Foto: pixabay\nZdaniem Tomasza Makowskiego era utrwalania słowa pisanego w postaci druku powoli się kończy. - Papier będzie występował w jakiejś formie elektronicznej - tłumaczył. Nie zmieni się jednak sposób, w jaki czytamy książki.\n- Forma woluminu kartek, które można przerzucać na pewno pozostanie - tłumaczył gość Janusza Weissa. Makowski zauważył, że kartkujemy nawet "elektroniczne książki", a nie - tak jak na stronie internetowej - przewijamy tekst w dół, jak byśmy czytali papirusowy zwój.\nTechnologia zapisu słów przechodzi kolejną rewolucję. Czy z czasem przestaniemy czytać książki papierowe? Na to pytanie starał się odpowiedzieć Tomasz Makowski. Gość Jedynki opowiadał też o książkach, które miały szczególny wpływ na jego życie.\nZobacz więcej na temat: Biblioteka Narodowa Janusz Weiss KSIĄŻKA literatura technologie KULTURA\nInternauci wykończą media papierowe?\nOstatnia aktualizacja: 13.04.2015 15:09\n- Do kilkunastu procent rocznie spada sprzedaż tytułów w Polsce - mówił w Jedynce dziennikarz Piotr Pacewicz. Jakie są tego konsekwencje?\n21'23 Piotr Pacewicz, dziennikarz o kondycji papierowych mediów (Ene due like fake... /Jedynka)\nPrzed laty w autobusach i tramwajach gwar rozmów pasażerów i dźwięki ulicy mieszały się z szelestem gazet, które czytali podróżni. Dziś szelest zastąpiły kliknięcia, a wielkie płachty papieru - poręczne tablety i smartfony.\n- Liczba ludzi, którzy czytają informacje tworzone przez dziennikarzy w zasadzie się nie zmieniła, tylko połowa z nich czyta je w sieci i za to nie płaci - mówił w Jedynce dziennikarz Piotr Pacewicz. Przez to gazety muszą ciąć koszty, zatrudniają mniej osób. - W konsekwencji podejmują mniej ambitne przedsięwzięcia, co jest bardzo niebezpieczne - zaznaczył.\nDziennikarz "Gazety Wyborczej" tłumaczył też, jak między innymi "The New York Times" zarabia na publikowanych w sieci materiałach, stosując tzw. system "paywall".\nGość: Piotr Pacewicz (dziennikarz "Gazety Wyborczej", biegacz, działacz społeczny)\nZobacz więcej na temat: dzieci internet Janusz Weiss KSIĄŻKA literatura media prasa technologie technologie mobilne\nOstatnia aktualizacja: 23.06.2015 14:25\nPanie przedszkolanki prosiły mnie, żebym czytał na głos. Pamiętam, że podobało się to moim kolegom i koleżankom - mówił Grzegorz Boguta, opozycjonista, wydawca książek.\nGrzegorz BogutaFoto: PAP/Paweł Supernak\n18'22 Grzegorz Boguta: czytałem bajki w przedszkolu (Ene due like fake... o książkach naszego dzieciństwa/Jedynka)\nPrzyznał, że z czasów szkolnych pamięta dwie lektury, które później w pewien sposób były związane z jego życiem zawodowym. Chodzi o książki Wiktora Woroszylskiego: "Cyryl gdzie jesteś" oraz "I ty zostaniesz Indianinem". - Później sam wydawałem Wiktora Woroszylskiego - przyznał gość Jedynki.\nBoguta powiedział, że czytał też fantastykę. - Wówczas nie podobał mi się kraj, w którym żyłem, a fantastyka przenosiła mnie w inny wymiar. Książki Lema czy braci Strugackich kreowały moją wyobraźnię - zaznaczył.\nGość: Grzegorz Boguta (wydawca, opozycjonista)\nZobacz więcej na temat: Grzegorz Boguta Janusz Weiss KSIĄŻKA książki KULTURA literatura


Spotkanie przywódców obu Korei i kandydaci na prezydentów miast. O tym rozmawiali politycy : Radio Olsztyn\nSpotkanie przywódców obu Korei i kandydaci na prezydentów miast. O tym rozmawiali politycy\nOd lewej: G. Licznerska (PSL), S. Pelinko (Nowoczesna), H. Falkowski (Kukiz 15′), J. Cichoń (PO) i R. Nojman (PiS). Fot. A. Dybcio\nGrażyna Licznerska – Polskie Stronnictwo Ludowe, Szymon Pelinko – Nowoczesna, Henryk Falkowski – Kukiz 15, Janusz Cichoń – Platforma Obywatelska, Radosław Nojman – Prawo i Sprawiedliwość byli gośćmi Andrzeja Piedziewicza\nSpotkanie Kim Dzong Una i Mun Dze Ina.\nW ubiegłym tygodniu historyczne spotkanie przywódców obu Korei. Kim Dzong Un przyjechał do Korei Południowej i rozmawiał z jej prezydentem Mun Dze Inem. Obie Koree są formalnie w stanie wojny. Było to pierwsze spotkanie przywódców obu państw od 11 lat. Rozmawiano m.in. o ograniczeniu arsenału nuklearnego na Półwyspie Koreańskim i o nawiązaniu trwałych relacji.\n– Spotkanie budzi spore nadzieje – powiedziała Grażyna Licznerska z Polskiego Stronnictwa Ludowego:\nZ historii Europy wiemy, że wszelkie podziały narodowościowe, na przykład Niemcy, nie wyszły na dobre. Budzi to także nadzieję na połączenie narodów a dla nas na ograniczenie zbrojeń.\nSzymon Pelinko z Nowoczesnej uważa, że spotkanie Kim Dzong Una i Mun Dze Ina jest pozytywną sytuacją.\nJest to największe ocieplenie relacji między obiema Koreami od lat. Mam nadzieję, że skończy się to denuklearyzacją Korei Północnej i na tym się skupmy, bo perspektywa połączenia obu Korei to kwestia dekad. Musimy dalej zachować czujność. Polityka zagraniczna Kim Dzong Una była bardzo nieprzewidywalna.\nZ kolei Henryk Falkowski z Kukiz 15′ zwraca uwagę, że geopolityka Korei jest podobna do naszej:\nNaród koreański jest bardzo doświadczony przez historię i swoich sąsiadów. Dookoła mają takie potęgi jak Chiny, Japonia czy Rosja. Od 1910 roku byli pod japońską okupacją. Po II Wojnie Światowej doszło do podziału obu Korei, a w północnej jej części narodził się totalitaryzm rodziny Kim. Uważam, że to spotkanie jest tylko zabiegiem PR, tak jak to było 10 lat temu.\nOptymistycznie na spotkanie przywódców obu Korei patrzy Janusz Cichoń z Platformy Obywatelskiej:\nOdniosę się do nawiązania pani Licznerskiej o podziale Niemiec. Nikt nawet w roku 1989 nie podejrzewał, że mur berliński runie, a stało się to przecież z dnia na dzień. Wydaje mi się, spotkanie przywódców Korei wymusiła sytuacja ekonomiczna Korei Północnej oraz sankcje, które dały im się we znaki. Oni nie są w stanie funkcjonować w izolacji.\n– Było to bardzo istotne spotkanie – uważa Radosław Nojman z Prawa i Sprawiedliwości.\nWażna była tematyka tych rozmów. Nie było to tylko kurtuazyjne spotkanie, ale padły konkretne deklaracje, zwłaszcza z ust Kim Dzong Una. Mówił on wyraźnie o ograniczeniu arsenału atomowego i prób nuklearnych, które za jego rządów nabrały tempa. Zachowałbym jednak umiar w tym optymizmie. Historia uczy nas, szczególnie Polaków, żeby uważać na tego typu słowa.\nUstawa JUST zwana też ustawą 447.\nAmerykański parlament przyjął ustawę JUST – zwaną też Ustawą 447 – pełna nazwa: Ustawa o sprawiedliwości dla osób, które do dziś nie uzyskały rekompensat. Na jej podstawie amerykański Departament Stanu ma sprawdzić, jak w 46 państwach światach – w tym Polsce – zostało zrealizowane prawo do rekompensat dla ofiar Holokaustu lub ich spadkobierców. Ustawa oczywiście nie może nakazać Polsce, by wypłacała jakiekolwiek pieniądze – ale powstają obawy, że te przepisy staną się podstawą do dyplomatycznych nacisków na nasz kraj.\nKandydaci Zjednoczonej Prawicy na prezydentów polskich miast.\nZnamy kandydatów Zjednoczonej Prawicy na prezydentów miast wojewódzkich. W Olsztynie będzie to Michał Wypij. Politycy przedstawiali również plany swoich klubów.\n– My udzielimy poparcia obecnemu prezydentowi, Piotrowi Grzymowiczowi – zaznaczyła Grażyna Licznerska.\n– Kandydat ZP nie będzie tu faworytem, ale musimy być czujni – podkreślał Szymon Pelinko.\n– Naszego kandydata na prezydenta przedstawimy w maju – zapewniał Henryk Falkowski.\n– W większości miast rozmowy są zaawansowane. Staramy się wyłaniać kandydatów w procesie negocjacji i rozmów, szukając najlepszych rozwiązań – komentował Janusz Cichoń.\n– Jesteśmy wspólną koalicją. Nie jestem zdziwiony decyzją wyboru Michała Wypija na kandydata w wyborach. Ufam decyzji Jarosława Kaczyńskiego – przekonywał Radosław Nojman.\nPosłuchaj audycji My, Wy, Oni.\nUnia Europejska po brexicie, TK zawiesza postanowienie SN i akcje referendalne w regionie. Obejrzyj audycję My, Wy, Oni Gośćmi Krzysztofa Kaszubskiego w audycji byli: […]\nWięcej w Janusz Cichoń, Michał Wypij, Henryk Falkowski, Radosław Nojman, Korea Południowa, Szymon Pelinko, Grażyna Licznerska, Korea Północna, Ustawa JUST\nMichał Wypij: Po sukces w wyborach samorządowych idziemy wspólnie\n- W Olsztynie można wyczuć chęć zmian. Będę ciężko pracował, aby zwyciężyć w wyborach, a następnie spełnić oczekiwania mieszkańców – mówił Michał Wypij, kandydat Zjednoczonej Prawicy...


Głośniki 2.0 SVEN SPS-721 BLUETOOTH, USB, 50W. - SV-013714 - Cena, opinie - sklep Sferis.pl\nStrona główna Komputery Akcesoria komputerowe Głośniki komputerowe Głośniki 2.0 SVEN SPS-721 BLUETOOTH, USB, 50W.\nGłośniki 2.0 SVEN SPS-721 BLUETOOTH, USB, 50W. - SV-013714\nPasmo przenoszenia głośnika satelit. 40 - 25000 Hz\nLiczba satelitarnych głośników wysokotonowych 1\nOpinie - Głośniki 2.0 SVEN SPS-721 BLUETOOTH, USB, 50W. - SV-013714\nOcena produktu: Głośniki 2.0 SVEN SPS-721 BLUETOOTH, USB, 50W. - SV-013714\nPaweł - 01.03.2019 20:08\nDźwięk słaby - rozmyty, basy buczą - odbijają się chyba od wewnątrz głośników od niewyciszonych ścianek. Porównanie z np. Creative t40 pod względem jakiejś wyraźności dźwięku wypada zdecydowanie na korzyść Creative. Muszę wyciszać basy i pobijać wysokie tony, żeby dźwięk był jako taki. Raczej nie polecam, jeżeli komuś zależy na dźwięku.


Jak odmienić Nową Hutę • Muzyka i taniec irlandzki\nRelacja Monika Turska\nJak odmienić Nową Hutę\nczyli Carrantuohill i Reelandia 4 lutego 2010\nFot. Monika Turska\nTouch of Ireland - barwny projekt łączący bogactwo irlandzkich rytmów z tańcem tak mocno zakorzenionym w tradycjach Zielonej Wyspy. O dziwo, na Zieloną Wyspę przenieśli nas przedstawiciele Czarnego Śląska.\nSama idea odkrywczą nie jest, bo nie Carrantouhill pierwszy i nie jedyny wybrał taki sposób aranżowania irlandzkiego brzmienia z dynamiką tańca i wdziękiem tancerek, lecz w przypadku „Touch of Ireland“ pomysł zrodził się jako uświetnienie 20-lecia zespołu i trwa niezmiennie od 3 lat. Ponad 100 występów zaowocowało poczuciem swobody na scenie i bogatym repertuarem, który pozwolił wyeksponować najbardziej charakterystyczne elementy tańca irlandzkiego: kobiecy slip jig; radosne, mieszane układy tańczone w klimatach irlandzkiego ceili; pokazy solo, które męska część publiczności witała gorącymi owacjami i wreszcie najgłośniejszy taniec sezonu: step irlandzki, do którego zaprezentowania musiano specjalnie nagłaśniać scenę Nowohuckiego Centrum Kultury.\nW przedstawieniu istotną rolę gra światło, które świetnie współgra z klimatem utworów i bardzo malowniczo buduje napięcie w widzach. Twórcy natomiast ewidentnie wydają się być zwolennikami dymów, ponieważ skutecznie zasnuli nimi scenę do tego stopnia, że konferansjer, Robert Kasprzycki stojąc na brzegu sceny, zwracał się do nas per „O Wielka Mgło, Która Wypełniasz Mi Świat czuję się jak w Teatrze Starym. Ja Gustaw Konrad w jednej osobie, przede mną dym a za mną Dziady”. Gościnnie wraz z Robertem Kasprzyckim wystąpiła Katarzyna Sobek, która swym dźwięcznym głosem zaczerpnęła bogato z repertuaru Bogini Irlandzkiego Śpiewu - Loreeny McKennitt.\nSamo przedstawienie podzielone jest na dwa, 45 minutowe sety, podczas których wykonywane są takie szlagiery jak „St’Ann’s Reel”, „Treble Jig”, „Grobla Olbrzyma” oraz ukochane przez wszystkich „Uważnie Panowie”, wykonane przez Roberta Kasprzyckiego z chóralnym wspomaganiem zebranej widowni. Przedstawienie dorównuje zamysłem projektowi "Celtic Motion Project" zespołu Beltaine, choć zauważa się też duże różnice w sposobie malowania obrazu dźwiękiem, światłem i ruchem. Mimo tak wielu lat spędzonych na scenie muzycy wciąż cieszą się swoją muzyką, i podobnie jak ich młodsi koledzy ze sceny, wkładają w nią mnóstwo serca. Niemniej jednak nie mogę pozbyć się wrażenia, że w niektórych momentach, nie czułam tego magicznego zespolenia tańca z muzyką. Jak gdyby muzyka „na żywo“ niewiele różniła się od muzyki odtwarzanej z głośników. A przecież nie o to w koncercie szło…\nPrzedstawienie zdecydowanie lepiej odbiera się na dużej scenie, w plenerze, gdzie nie czuć zimy i czterech ścian, gdzie muzyka może płynąć wokół nas, otaczać i tulić, dopingować i oszałamiać. Gdzie zespół będzie brał żywy udział w tworzeniu klimatu sceny, gdzie widać będzie rozmazany smyczek, mknący po skrzypcach i klawisze niknące pod palcami, nie zaś zespół wtulony za kotarę, wciśnięty do rożku, by tylko zagrać nutki, by dziewczętom tańczyło się rytmicznie.\nNie tylko szanty\nIrlandzki duch w Zagłębiu\nFolkowo w hali filmowej\nGość 5 lutego 2010, 22:11\nJedna uwaga. Beltaine i Comhlan stworzyli nie "Celtic Montion Trio" lecz "Celtic Motion Project"\nGość 5 lutego 2010, 22:23\nDzięki za czujność, bo\njak człowiekowi coś już wejdzie w głowę...\nGość 6 lutego 2010, 0:47\npierwsza moja wtopa :( ale mimo to dostanę akwarelkę i będziemy się lubić :)??\nMiłośniczka fotografii, skrzypiec i kotów. Konserwator zabytków, grafik, twóca niezliczonej ilości robótek szydełkowych. Nie śpiewa, nie tańczy, nie gra - co świat przyjmuje z ulgą i wdzięcznością. Ograniczona, w sposób niemożliwy, pasją patrzenia ludziom na ręce ukochała sobie skrzypce, cyję i flety przeróżne, w które wpatruje się podczas koncertów zachłannie, co niebywale frustruje wykonawców. Marzą się jej Mazury bez różowych nastolatek i świat bez bilboardów.


Żółtaczka - Pinger.pl\nWpisy oznaczone tagiem "żółtaczka" (5)\n#szczepienie #infanrix 5w1 #żółtaczka #macierzyństwo\ntigro: Trzy miesiące\nNasz kalendarz szczepień nieco się opóźnił ze względu na przebytą hiperbilirubinemię. Lekarka poradziła mi, abym ze szczepieniem się nie śpieszyła i dała dziecku nabrać sił. Tak zrobiłam i pierwsze szczepienia odłożyłam na 3 miesiąc życia Lauśki. Właśnie mamy za sobą pierwszą dawkę.\nPogoda dzisiaj wyjątkowo piękna, więc sama wycieczka do przychodni minęła nam błogo. Zastrzyki Luśka zniosła nieźle, było odrobinę niezadowolenia i krzyku przy szczepieniu, ale tuż po zaczęła sobie gadać i żalić się na swój dzidziusiowy los\nTeraz po całych przeżyciach i wrażeniach śpi. Mam nadzieję, że obędzie się bez gorączki, obrzęków i innych.\nJak wiadomo temat szczepień wzbudza wiele kontrowersji i co rodzic to opinia. Ja zdecydowałam się na szczepienie skojarzone, wybrałam szczepionkę 5w1.\nLaśuka rośnie jak na drożdżach. Sporo gada, dużo się uśmiecha. Ma swoje ulubione zabawki. Uwielbia nawiązywać konwersację kiedy ja szyję, a ona siedzi w leżaczku. Jest bardzo silna, mocno trzyma głowę, nie kołysze się przy podciąganiu, przewraca się z plecków na bok. Bywa panną foch, nie toleruje długiego leżenia, ani siedzenia w jednym miejscu. Uwielbia podziwiać nasze mieszkanie z lotu ptaka, dzięki czemu matka ćwiczy bicepsy\nWaga: 6900 (mam co dźwigać, a uwielbia być noszona na ramieniu).\nWzrost: 61 cm (ubranka 62-68 cm).\n/4 lata temu (13 stycznia) /16 komentarzy\nkingastu: wow, waga piękna :) a coz ona ma na głowie? :D\nMrsEagle: to faktycznie masz co nosić :) Kamilek ma ponad 5 kg i zastanawiamy się nad kupnem chusty lub nosidła bo też uwielbia się nosić, a ja wtedy kompletnie nic zrobić nie mogę :D\ntigro: @kingastu: zrobiłam jej turban z kwiatem :D :D wygląda w nim dosyć zabawnie, zwłaszcza jak się naburmuszy.\n#szczepienia #zdrowie #żółtaczka #WZW typu B\nKobietamag: Wirusowe zapalenie wątroby typu B – zaszczep się, jeżeli wybierasz się na egzotyczny wyjazd


9 technologii, które zmienią sposób w jaki podróżujemy – APA LAB\n9 technologii, które zmienią sposób w jaki podróżujemy\nSzybkość, z jaką możemy się dziś przemieszczać, dostępne środki transportu, a także najnowsze technologie sprawiają, że podróże stały się nie tylko dostępne dla wszystkich, ale też o wiele łatwiejsze. A będzie jeszcze ciekawiej.\nŻyjemy w najbardziej zaawansowanych technologicznie czasach. Rozwój innowacji jeszcze nigdy nie był tak dynamiczny, a ilość powstających wynalazków ułatwiających codzienne życie tak ogromna. Zmienia się wszystko – to, jak pracujemy, odpoczywamy oraz jak podróżujemy. Warto przyjrzeć się innowacjom, z których już możemy korzystać oraz tym, które mają szansę pojawić się w najbliższej przyszłości.\nPoczątek XXI wieku w świecie podróży\nOstatnia dekada przyniosła niespotykany dotąd postęp w przestrzeni technologicznej. Specjaliści opracowywali i pokazywali światu ultranowoczesne urządzenia, pojazdy, usługi czy rozwiązania oraz w zawrotnym tempie ulepszali te istniejące. Pojawiające się urządzenia mobilne, a w szczególności smartfony usprawniły podróże, pozwoliły korzystać z nawigacji, przydatnych aplikacji, rezerwować bilety i noclegi czy szybko sprawdzać opinie o danych miejscach, lokalach czy atrakcjach.\nW świecie motoryzacji wyznacznikiem innowacyjności w dużej mierze jest szybkość. Najszybszy obecnie samochód świata Hennessey Venom F5 rozpędza się do 400 km/h w zaledwie 30 sekund. Jednak rozwój technologiczny w branży motoryzacyjnej zmierza coraz bardziej w stronę zdalności i bezpieczeństwa jazdy. Dla przykładu – ultranowoczesne samochody Tesla dają możliwość zdalnego sterowania, jednak producent wciąż pracuje nad odpowiednimi zabezpieczeniami, które chroniłyby te nowoczesne pojazdy przed… atakami hakerskimi. W 2016 roku Chińczycy przeprowadzili zdalny atak na krytyczne funkcje Tesla Model S, co wzbudziło wiele kontrowersji.\nSieci kolejowe i Hyperloop\nInnowacje rozwijają się niezwykle szybko również w przestrzeni transportu kolejowego. Istniejąca w Chinach najszybsza na świecie sieć kolejowa liczy 22 000 km, a odległość z Szanghaju do Pekinu (1250 km) przemierza w 4,5 godziny z prędkością aż 350 km/h. Przewiduje się, że do 2025 roku zasięg szybkiej kolei będzie liczył już 38 000 km. Pociągi jeżdżące w japońskim systemie kolei magnetycznych Maglev osiągają już prędkości rzędu 600 km/h. Patrząc na dynamikę, z jaką rozbudowywane są sieci kolejowe i ulepszane pociągi, można sądzić, że za kilkanaście lat wszyscy będziemy podróżować ekstremalnie szybko i wygodnie.\nNiezwykłym zjawiskiem w branży transportowej jest też Virgin Hyperloop One – jeden z największych innowacyjnych projektów wspieranych przez Richarda Bransona i Elona Muska. To pierwszy zupełnie nowy środek transportu od 100 lat, który – jeśli wierzyć prognozom i dynamicznie postępującym pracom w pustynnej Nevadzie – może być oddany do użycia już za kilka (!) lat. Ultraszybki system kapsuł pasażerskich poruszających się w tunelu ma osiągać zawrotną prędkością ok. 1120 km/h. Gdy Virgin Hyperloop One zostanie oddany do użytku, odległości rzędu 350 km będziemy pokonywali w zaledwie 15 minut. Jak zapewniają twórcy, nowoczesne tunele z kapsułami pozwolą na podróżowanie zarówno nad, jak i pod ziemią. A jeszcze niedawno wydawało się, że takie rozwiązanie może istnieć tylko w filmie science fiction.\nAmbitne plany Richarda Bransona sprzed kilku lat zakładały wysyłanie zamożnych turystów w przestrzeń kosmiczną, Elon Musk wystrzelił Teslę w kosmos, a Jay-Z i Kanye West byli o krok od nakręcenia klipu do utworu Lift Off z płyty Watch The Throne na Księżycu. Komercyjny podbój przestrzeni kosmicznej jest tuż, tuż, dlatego możemy spodziewać się, że na przestrzeni najbliższych kilkunastu lat turystyczne loty kosmiczne będą już powszechne. Dzięki Elonowi Muskowi i firmie SpaceX dwóch turystów poleci w podróż “poza Księżyc” już pod koniec 2018 roku. Do lotu wykorzystane będą rakieta Falcon Heavy i statek Dragon 2. Stąd już tylko krok do zasiedlania nowych planet i budowania tam kosmicznych hoteli dla turystów spragnionych pozaziemskich wypraw.\nChyba każdemu zdarzyło się przed podróżą sprawdzać, czy na pewno ma przy sobie paszport lub dowód osobisty. I to po kilka razy. Wiele wskazuje na to, że sytuacja w przyszłości ma szansę się zmienić między innymi za sprawą technologii blockchain. Wysokie bezpieczeństwo danych i trwałość zapisu doskonale sprawdza się przecież w branży bankowej, gdzie dostęp do internetowej bankowości, wrażliwe dane o klientach czy transakcjach muszą być wyjątkowo mocno chronione. Technologia blockchain może niebawem nie tylko skutecznie gromadzić ogromne ilości danych o podróżnych, ale także na ich podstawie automatycznie identyfikować ludzi. Inne prawdopodobne rozwiązania dotyczą technologii biometrycznych, które będą skanowały użytkowników, wyświetlając pracownikom lotnisk czy przejść granicznych potrzebne informacje.\nAsystent czyli wymarzony przewodnik\nW czasach automatyzacji i popularności asystentów głosowych takich jak Siri, Alexa, Cortana czy Google Now nawet zupełnie pozbawione planu podróżowanie może zmienić się w niezapomnianą przygodę. Technologiczny asystent zarezerwuje dla nas potrzebne bilety i wejściówki, dostarczy szczegółowych informacji o destynacji, zaproponuje trasy zwiedzania, najciekawsze miejsca, atrakcje i pasujące do preferencji lokale.\nOd niedawna ogromną popularnością cieszą się też chatboty, które w rozbudowanej wersji stają się również doskonałymi asystentami podróży. Świetnym rozwiązaniem jest również aplikacja Google Trips, dzięki której można łatwo i zgodnie z upodobaniami zaplanować zarówno dłuższy pobyt, jak i kilka godzin zwiedzania. To duże i przede wszystkim bezpłatne ułatwienie, które błyskawicznie zdobywa serca podróżników.\nA w przyszłości, kto wie, może będą nam towarzyszyli zaawansowani przewodnicy w postaci hologramów? Będziemy mieli wtedy wrażenie, że zwiedzamy wymarzone miejsca z najlepszymi, lokalnymi przewodnikami bez żadnych opłat.\nWymarzone (wirtualne) wakacje\nChyba każdemu zdarzyła się sytuacja, w której nie mógł wyjechać na wyczekany urlop lub z różnych przyczyn musiał go odwołać. Jeszcze niedawno można było tylko wzdychać, oglądając w sieci zdjęcia i filmy z wymarzonej rajskiej wyspy czy ośnieżonych, górskich stoków. Dziś wystarczy wejść w wirtualną rzeczywistość, by w momencie przenieść się w dowolne miejsce na świecie. Technologia VR czyli Virtual Reality i połączone z nią gogle pozwalają przemierzyć cały glob, doświadczyć skoku ze spadochronu, zobaczyć koncert na żywo, zjechać na nartach czy po prostu – oddać się słodkiemu lenistwu w otoczeniu oceanu.\nTo rozwiązanie, które daje ogromne możliwości i pozwala nie tylko zwiedzać świat mniej zamożnym podróżnikom, ale przede wszystkim otwiera nowe perspektywy przed ludźmi starszymi, chorymi lub zmagającymi się z niepełnosprawnością. Osoba przykuta do łóżka lub starszy człowiek, który całe życie marzył o wyprawie na inny kontynent czy półkulę, a z różnych przyczyn nie mógł na własne oczy zobaczyć wszystkich ciekawych miejsc, teraz będzie mógł ich doświadczyć, zakładając gogle. To wielki krok dla zróżnicowanego społeczeństwa i kolejna opcja podróżowania, która nie pochłania ogromnych środków finansowych.\nMów do mnie, translatorze!\nUrządzenia umożliwiające wydawanie systemom poleceń głosowych, które w latach 90. pojawiały się jedynie w produkcjach science fiction dziś są normą. Podobnie jest z translatorami takimi jak Google Translate, który tłumaczy teksty pomiędzy 52 językami świata. Co ciekawe, specjaliści Google pracują nad symultanicznym translatorem mowy, który będzie z powodzeniem towarzyszył nam w podróżach i pozwoli szybko porozumieć się w większości języków świata. Takie rozwiązanie wydaje się być strzałem w dziesiątkę nie tylko w sytuacji, gdy pytamy o drogę czy elementy menu, ale może okazać się niezbędne w sytuacjach trudnych czy kryzysowych. Kiedy w podróży spotkamy jakieś niebezpieczeństwo, wydarzy się wypadek lub ktoś zachoruje – translator mowy pozwoli na szybsze i sprawniejsze uzyskanie pomocy.\nWizja najbliższych lat\nNiedaleka przyszłość kształtuje się niezwykle obiecująco, a przedostające się do mediów informacje o prowadzonych projektach dodatkowo podgrzewają atmosferę. Do połowy wieku możemy spodziewać się takich innowacji jak drony pasażerskie, samoładujące się smartfony, międzykontynentalne sieci kolejowe, powszechnie dostępnych hoteli zlokalizowanych w lodowcu lub w głębinie oceanu, latających samochodów, windy w kosmos, a może nawet… możliwej teleportacji.\nTeleportacja przez naukę definiowana jest jako przenoszenie obiektu bez ciągłości istnienia, co oznacza, że w jednym momencie ów obiekt jest i znika, by ponownie wrócić. Wizja teleportowania w pewnym stopniu jest w zasięgu ludzkich możliwości, a badania nad nią są stale prowadzone. Co ciekawe, w Amerykańskim Urzędzie Patentowym od 12 lat istnieje patent na system teleportujący ciało człowieka. Brzmi niezwykle, jednak na możliwości teleportowania nawet najmniejszych cząsteczek trzeba będzie jeszcze poczekać. Póki co, udała się teleportacja kwantowa fotonów, teleportowano też stany kwantowe pomiędzy atomami. Droga do teleportowania człowieka, to jednak zupełnie inna… bajka.


Tym razem absolutnie nie o wyposażeniu wnętrz | Monika Gibes - o płytkach\nStrona główna > różne\t> Tym razem absolutnie nie o wyposażeniu wnętrz\nTym razem absolutnie nie o wyposażeniu wnętrz\nCzerwiec 28, 2016 Monika Gibes\tDodaj komentarz Go to comments\nPrzyznaję, że biłam się długo z myślami, czy wspominać tutaj o tym „epizodzie niepłytkowym”. Wiem, że mogę właśnie ściągać gromy na swoją głowę, ale zrobiłam bilans zysków i strat. I uznałam, że ja mam stosunkowo mało do stracenia, a Mikołajek ma trochę do zyskania.\nPrawie 4 lata temu pisałam o pewnym ważnym dla mnie przedsięwzięciu – o Macierzyństwie bez Lukru.\nMiesiąc temu ukazała się kolejna, 4. już edycja tego projektu. Tym razem nosi tytuł „Macierzyństwo bez Photoshopa”. Tym razem jest to wydanie książkowe, które można kupić w księgarniach. Jest to wydanie o tyle inne, od poprzednich, że poza naszymi tekstami, są w nim również nasze zdjęcia – dość odważne i nie skażone fotoszopem.\nWięcej szczegółów na blogu akcji.\nA teraz będzie mały szantaż emocjonalny 😉\nNiektórzy z Was wiedzą, że chętnie pomagam innym (w miarę możliwości) i robie to bezinteresownie.\nDlatego, teraz, po raz kolejny, proszę Was o pomoc dla Mikołajka. Możecie pomóc mu kupując książkę (całe honoraria, wszystkich twórców, zostaną przekazane jego rodzicom), na przykład tutaj. Możecie dokonać wpłaty – szczegóły tutaj.\nA jeżeli chcecie dowiedzieć się więcej o Mikołajku – zerkajcie na blog prowadzony przez rodziców chłopca.\nMozaiki z Raw Decor Genialne zabawki dla dużych architektów


Taśmy treningowe mocnowane do drzwi LILT I Spokey • | SuplementyiSport.pl\nTaśmy treningowe mocnowane do drzwi LILT I Spokey\nDługość gumy: 1050 mm\nNasza cena 86.09PLNPLN\nWariant: Taśmy Mocowane Drzwi\n3,8 x 1,4 x 1050 mm\n3,8 x 1,4 x 400 mm\nmax długość taśmy (od uchwytu do uchwytu):\nuchwyty na ręce lub nogi\n159,00 PLN186,34 PLN\nTAŚMY TRENINGOWE MOCOWANE DO DRZWI SPOKEY LILT I Stwórz z nami swoją domową siłownię. Sprzęt oferowany przez Spokey pomoże Ci zadbać o formę, wyrzeźbić sylwetkę i wyrobić zdrowe nawyki.\nNa komfort i bezpieczeństwo treningu kluczowy wpływ mają odpowiednio dobrane akcesoria - m.in. antypoślizgowe maty i wałki. Przed przystąpieniem do treningu warto wyznaczyć sobie realny cel odpowiedni do obecnej formy, wieku i stanu zdrowia. Pamiętaj! Aby osiągnąć wymarzone wyniki należy ćwiczyć systematycznie i zdrowo się odżywiać. Jeżeli w którymkolwiek momencie treningu poczujesz się źle - przerwij go.\nTrening, by być skuteczny, powinien być przede wszystkim urozmaicony. Ćwiczenia siłowe warto jest przeplatać z aerobowymi, należy również zwrócić uwagę, by dobierać trening tak, by angażować różne partie mięśni. Doskonałym uzupełnieniem każdego typu treningu będzie ekspander lub taśma treningowa.\nEkspander umożliwia wykonywanie szerokiej gamy ćwiczeń na podstawowe partie mięśniowe, zaś dzięki możliwości regulacji (odpinane gumy, sprężyny) pozwala dostosować intensywność treningu do własnych potrzeb. Taśma jest ciekawym. prostym sprzętem, w którym wykorzystywana jest masa własna ćwiczącego.\nDzięki możliwości zamocowania do drzwi, taśmy treningowe Spokey Lilt I mogą być z powodzeniem wykorzystywane do urozmaicenia domowego treningu.\nMiękkie, piankowe uchwyty zapewniają komfort użytkowania. Dzięki systemowi regulacji użytkownik może dobrać długość taśmy treningowej do swojego wzrostu. Maksymalna długość taśmy wynosi 165 cm. W ćwiczeniach wzmacniających z użyciem taśmy, jak obciążenie służy masa własna użytkownika, nie potrzeba więc żadnych dodatkowych akcesoriów (hantle, ciężarki).\nModel Lilt mocowany jest do drzwi beznarzędziowo - wystarczy przełożyć końcówkę przez górną krawędź drzwi, a następnie je zamknąć. Przed przystąpieniem do ćwiczeń należy sprawdzić, czy taśma zamocowana jest odpowiednio, a drzwi nie otwierają się pod wpływem obciążenia. Taśmy treningowe i uchwyty wykonane zostały z wytrzymałego materiału, zapewniającego długą żywotność sprzętu.\nĆwiczenie podstawowych partii mięśniowych. Dzięki optymalnym wymiarom doskonale sprawdza się w domowym treningu.


Wizyta studyjna SWISS MAGAZINE – Pomorska Regionalna Organizacja Turystyczna\nW dniach 16 – 19.03.2019 r. w ramach wizyty studyjnej gościć będziemy dziennikarza Gero Günthera i fotografa Petera Neussera, którzy przygotują dla SWISS MAGAZINE wyjątkowy artykuł z najlepszymi wskazówkami i inspiracjami na wycieczkę do opisywanego celu.\nGoście, w czasie kilkudniowej wizyty w Gdańsku, Sopocie i Gdyni odwiedzą m.in. Europejskie Centrum Solidarności, Garnizon Kultury, molo, Muzeum Emigracji, Dar Pomorza, Muzeum Marynarki Wojennej i gdyńskie hale targowe. Będą mieli również okazję zapoznać się z kuchnią regionalną w rekomendowanych restauracjach, które są partnerami Pomorskie Prestige.\nSWISS MAGAZINE, w którym renomowani dziennikarze i fotografowie tworzą ekscytujące portrety miejskie, ukazuje się 10 razy w roku na pokładzie samolotów Swiss. Na ponad 130 stronach magazynu blisko 1,4 mln czytelników miesięcznie ma wgląd w świat. Można w nim dotrzeć do wyjątkowej publiczności o zróżnicowanych zainteresowaniach, dobrych dochodach i wysokim poziomie wykształcenia.


Zmarzlik po Memoriale Jancarza: To jest nagroda za cierpliwość | PGE Ekstraliga - PGE Ekstraliga\nZmarzlik po Memoriale Jancarza: To jest nagroda za cierpliwość\nPiętnastą edycję Memoriału Edwarda Jancarza wygrał na swoim domowym torze Bartosz Zmarzlik. Mimo mało imponującego początku zawodnik CASH BROKER Stali Gorzów zdołał awansować do półfinału i w decydującym biegu czwartkowego wieczoru zostawić za swoimi plecami Patryka Dudka oraz kolegów z zespołu – Szymona Woźniaka i Krzysztofa Kasprzaka.\nW pierwszych trzech biegach zawodów Bartosz Zmarzlik uzbierał na swoim koncie zaledwie cztery punkty. Jak stwierdził po ceremonii dekoracji, dobór odpowiednich ustawień nie należał do łatwych, ale w kolejnych trzech startach zanotował już tylko zwycięstwa, w tym to najważniejsze, w finale. – Trzeba cierpliwie czekać, robić swoje. Trzeba słuchać swojego sumienia, które podpowiada co do jazdy i co do ustawień. Jeżeli błądzi się w poszukiwaniach, to podjeżdżając pod taśmę wcześniejsze ustawienia już nie działają. Warto zaryzykować dwa, trzy razy po swojemu, a kolejna decyzja będzie już tą właściwą – stwierdził Zmarzlik.\nPo fazie zasadniczej zawodnik gorzowskiej Stali miał dziesięć punktów. Mimo to, Zmarzlik nie był do końca zadowolony ze swojej postawy w rundzie finałowej. – W półfinale to też nie do końca było to, co chciałem, bo jechałem drugi. W powtórce biegu trochę inaczej ułożyłem nogi i głowę na starcie i było całkiem inaczej. Jak widać, w żużlu decydują niuanse – powiedział.\nPo dwóch ostatnich wygranych edycjach Memoriału Edwarda Jancarza przez Patryka Dudka, Zmarzlik przełamał jego passę. Jako zawodnik występujący na co dzień w żółto-niebieskich barwach, zwyciężył w tegorocznych zawodach, ku uciesze gorzowskiej publiczności. – Myślę, że na pewno jest to nagroda za czekanie, za trenowanie, za cierpliwość. Takie zwycięstwo daje kopa do przodu, ale trzeba robić swoje i spokojnie podchodzić do każdych zawodów – zakończył triumfator.