Praca nad sobą to nie spacer pachnącą łąką w słoneczny dzień .\nI nie, wcale nie będę tu od razu pocieszać, że to, co “ciemne” tylko wydaje się ciemne, bo tak naprawdę szybko okazuje się, że jest długo poszukiwanym skarbem. Owszem, skarby się zdarzają, ale trzeba odwalić kawał roboty, by się do nich dostać – i często nie wystarczy tylko zmiana perspektywy. Czasem sednem jest dotarcie do tego, co ciemne, nieprzyjemne, przeszkadzające i doświadczenie tego, takim, jakie jest. Można tam też utknąć na kawałek czasu.\nUsłyszałam niedawno na wykładzie dr Katarzyny Guzińskiej, że etyka profesjonalna wymaga, by uprzedzić pacjenta o możliwości pogorszenia samopoczucia czy wzmocnienia się symptomów w trakcie terapii. Z moich doświadczeń wynika, że po pierwszej uldze związanej z “wygadaniem się”, przychodzą (i odchodzą, i przychodzą) trudne momenty.\nTo, z czym przychodzi klient, przeszkadza mu w dobrym funkcjonowaniu, ale jednocześnie jest elementem złożonego mechanizmu “pokrywającego” problem. Wiele symptomów pojawia się w wyniku schowania czegoś (np. wspomnień, emocji, realnej oceny sytuacji), zamrożenia, odsunięcia ze świadomości. Gdy zaczyna się “grzebać” w problemie, to, co miało zapewnić bezpieczne status quo, jest zagrożone i ostatkiem sił stara sie utrzymać oblężoną twierdzę. Możemy mówić o mechanizmach obronnych, oporze czy progu, wszystko jedno. W efekcie, gdy zaczynasz się czymś zajmować, może się nagle zrobić gorzej.\nNie raz słyszę w gabinecie “ja już nie mogę”, “ja już mam dość”, “nic się nie posuwa do przodu”, “ciągle to samo”. Tak, masz prawo być zmęczony. Ale wcale nie stoisz w miejscu. Każdy kroczek się liczy, każdy przebłysk, każda malutka zmiana to zwycięstwo które należy świętować. Są chwile wzruszające i poruszające, są momenty zrozumienia i jasności. Udaje się zrobić coś inaczej, każde małe zwycięstwo zawsze z klientem świętujemy.\nWidzę, ale znów “to” robię\nSłuchałam wczoraj nagrania z weekendowego odosobnienia “Miejsca, które budzą lęk”, prowadzonego przez Pemę. Mówiła ona o sytuacji, którą doskonale znam z własnego doświadczenia, jak i z relacji moich klientów. Wyobraź sobie, że masz jakieś nawykowe, uwarunkowane zachowanie. To może być coś prostego, jak sięganie po słodycze w stresie. Albo coś bardziej złożonego: wycofywanie się z kontaktu z drugim człowiekiem, gdy poczujesz lęk, subtelne manipulowanie, by zdobyć akceptację i uznanie bliskiej osoby czy reagowanie nadmierną złością, gdy czujesz zagrożenie. Przez lata funkcjonujesz z tym schematem. Nie widzisz jak to działa, po prostu “dzieje się”, jakby ktoś wcisnął przycisk. Widzisz ewentualnie konsekwencje, choć czasem jesteś zupełnie nieświadomy. To jest pierwszy poziom świadomości.\nW pewnym momencie zauważasz swój schemat, czy to dzięki samoobserwacji, uwagom innych, medytacji czy terapii. Nagle w całej okazałości ukazuje Ci się Twój mechanizm działania. Widzisz jak to się dzieje, dostrzegasz, że “to” robisz. Najpierw orientujesz się po fakcie. O kurcze, znowu to samo. Znowu wpadłam w szał, gdy matka zachowała się “tak, jak zawsze”. Znowu uciekłem z kontaktu zamykając się w sobie, bo wystraszyłam się otwarcia i zranienia.\nWiem już, że to nie było związane z tą osobą, a z moimi wcześniejszymi doświadczeniami. Zaczynam wnikać w mechanizm, rozumieć go. Czas między “odpaleniem się” a zauważeniem jest coraz krótszy. W końcu widzę swoje emocje, widzę swoje reakcje i… to się nadal dzieje. Cholera. Myślałam, że jak już widzę i wiem o co chodzi, to nic, tylko przestać. A ja nie mogę, to się i tak dzieje. Bez sensu, jestem do niczego, nic do mnie nie dociera… Łatwo przeskoczyć do takiego myślenia, prawda?\nPrawdziwy rozwój więc, to nie karmienie się iluzjami pozytywnego myślenia, choć uważność na to, co się dzieje w głowie jest istotna, a i zdrowy optymizm przydaje się. Nie jest też odrzucaniem tego, co “brzydkie”, również pod płaszczykiem traktowania wszystkiego jako “dobrej lekcji”, bo to też może być ucieczka przed doświadczeniem. To zmierzenie się z wewnętrznymi demonami, które potrafią zadać całkiem realny ból. I proszę mi nie gadać, że ból jest tylko iluzją.\n17.05.2011 o 16:41\nFakt, …per aspera ad astra… nikt nam nie zapewniał, że zawsze będzie łatwo, nie każde nowe doświadczenia i odkrycia są miłe… ten koktajl rozmaitości zwie się życiem 🙂\n21.05.2011 o 00:01\nAsiu, brawurowy post! 🙂\nWydaje mi się, ze jedna z takich istotnych kwestii jeśli chodzi o prace z trudnymi stanami/emocjami jest wyrobienie w sobie pewnego takiego wewnętrznego punktu widokowego – dystansu do naszej wewnętrznej szamotaniny. Nie chodzi jednak o stan bierności czy “odcinania się”, ale raczej o postawę wyrozumiałego i serdecznego rodzica, który z uwaga zajmuje się dzieckiem. Co ciekawe, z mojego doświadczenia wynika, ze jak już uda się mi w ten sposób “zestroić”, to również bardzo ułatwia i pogłębia komunikacje z innymi ludźmi.\nTak na marginesie, takie chwile przebłysku trafiają mi się dość rzadko. Większość to nawyki, skostniałe przyjemnostki, takie lub inne metody chowania się przed bólem. I mnóstwo samo obwiniania się, praktycznie niemal o wszystko.\nNie mniej jednak cieszą mnie te rzadkie chwile kiedy czuje się bardziej życzliwy, przytomny. Dodam, ze utrzymanie tego typu “życzliwej” postawy jest trudne, ponieważ nieraz dość nawykowo wikłamy się w wewnętrzny konflikt i destrukcyjny wewnętrzny dialog. Ale może jest i tu ciekawy kawałek do zobaczenia: no bo przecież trudno się cieszyć czymkolwiek, jeśli brak w nas cierpliwości i choćby odrobiny wyrozumiałości względem tego co w nas “porowate”, “szorstkie”, “niefajne”, “egoistyczne”.\nNawykowo wdajemy się w wewnętrzny wyczerpujący dialog zapominając, ze czasem najlepsza odpowiedz nie stoi po żadnej ze stron tego dialogu; ze nasza przemożna chęć kontroli nad wszystkim co się w nas i wokół nas dzieje zapędza nas w kozi róg; ze czasem podpowiedzi okazują się nam tuz pod nosem, a to tylko my nie potrafimy ich dostrzec, bo przyrośliśmy jak niemoty do naszych wewnętrznych “pewników”, jakkolwiek by nas one nie uwierały.\nZycie jest krótkie, ale chyba na tyle długie żeby się ze sobą i z tym światem odrobinę zaprzyjaźnić. Poza tym wtedy zawsze jest łatwiej jak jest trudno. 🙂\n22.05.2011 o 11:31\n@bartek: Poza tym wtedy zawsze jest łatwiej jak jest trudno. – Łatwiej? Czy może przynosi to więcej satysfakcji, jakiejś przyjemności?\nDobry post. Kończę w tym momencie swoją roczną terapię, ale nie jestem pewna, czy chciałabym w to wchodzić, gdybym miała pełną świadomość, że nie będzie łatwo.\n22.05.2011 o 16:11\nAnn, a czy jedno przeczy drugiemu? Z drugiej strony trudno o satysfakcję jak człowiek tkwi “po uszy w gównie”, jak idzie “ciemną doliną” – satysfakcja to jest coś co najczęściej przychodzi potem, na przestrzeni całego procesu, jako bonus. Łatwiej natomiast jest w w sensie, ze nie podkładamy już sobie kłód pod nogi, nie wdajemy za każdym razem (niejako “z automatu”) w bezsensowna szarpaninę z samym sobą. Zaprzyjaźniając sie ze sobą, również z tymi obszarami które są w nas “ciemne”, uczymy się nie dokladac juz sobie dodatkowego cierpienia, wychodzimy poza tym ponad swoje nawykowe, desturkcyjne reacje.. Dlatego wszystkie okresy kryzysu możemy wykorzystać jako okazje do zmiany stosunku do nas samych.\nJasne, że istotną sprawą jest tutaj zwiększenie tolerancji dla poczucia dyskomforu. Oczywiście w pewnych granicach, bo łatwo pójść w “drugą mańkę” i przesadzić. Pewien umiar i wyczucie są jednak wskazane przede wszystkim dlatego, że ludzie z zaburzeniami psychicznymi maja tendencje do radykalizmów, do sztywnego myślenia, do nadmiernej surowości wobec siebie i innych. Sam to wiem po sobie, jak surowym i nieprzejednanym bywam dla siebie recenzentem. Dlatego tak ważne jest to aby uczyć sie o siebie dbać, a to oznacza być troskliwym również wobec tych miejsc w nas, które nas bolą i uwierają. Bez nawykowego odwracania wzroku.\nByć może pisze tutaj pewne trywializmy, ale przyznam, że zbieram w ten sposób swoje spostrzeżenia na własny użytek. 😀\n23.05.2011 o 16:43\nDziękuję za ten art ,\nakapit z “Widzę, ale znów “to” robię” jest świetny i docierajacy bo mnie dotyczy. pozdrawiam.\n23.05.2011 o 21:34\nCo sobie jeszcze myślę, odrobina optymizmu i pozytywnego rzeczywiście bywa przydatna, chociażby jako przeciwwaga dla całej tej mentalnej negatywnej paplaniny. Rzecz przecież w tym żeby nie robić z tego wszystkiego takiej wieeelkiej sprawy, a dość łatwo jest wpaść w sidła myślenia, również w kontekście idei samorozwoju, o kolejnym teście do zaliczenia, w którym liczą się tylko punkty, definicje i formułki. Większość z nas jest chyba troszkę spetana tego typu nastawieniem, co nie zawsze jest zdrowe. Samym przymusem daleko się nie zajedzie.\nTo nasuwa mi pewne pytania. Czy możliwe jest zatem takie spojrzenie na życie, na rozwój jako na przygodę, podroż w nieznane? Czy warto spróbować przejść przez życie bez kompletu kamizelek ochronnych i linek asekuracyjnych, dać się czasem trochę poobijać, doświadczać czegoś, pozwolić sobie otworzyć na to co życie przynosi – zamiast zafiksowywac się ciągle na kwestiach z gatunku “co, jak i dlaczego”?\nCzasem trudno jest cokolwiek konstruktywnego przedsięwziąć bez takiej zdecydowanej postawy, bez przyzwolenia aby ten przysłowiowy brud wszedł nam choć odrobinę za paznokcie.\nWarto chyba sobie na to odpowiedzieć; jakie przymioty, czy też jakie zasoby w nas samych pozwoliły by nam podjąć tego typu wyzwanie jakie przed nami staje, coś co sprawiłoby, że czujemy, że wzrastamy a jednocześnie nie chowamy się ciągle w mysia norę. I odpowiedzieć sobie też na pytanie: czym jest dla nas duchowość – czy aby nie kolejną ucieczką, mechanizmem obronnym, przytulnym zapieckiem w którym życie nie może nas dosięgnąć ani zranić – bo zwyczajnie w nim samym życia już nie ma?\nOk, znowu poleciałem po bandzie i wandzie. :)) Wcale nie twierdzę, że tak być musi. Tak się tylko luźno zastanawiam… 🙂\n23.05.2011 o 22:14\nEch, Bartek, chyba trochę nie nadążam;)\nWydaje mi się, że czegokolwiek byś się nie podjął, kropla optymizmu zawsze się przyda. Może się zawierać choćby w nadziei, że coś się uda, że warto zaufać itd.\n“Czasem trudno jest cokolwiek konstruktywnego przedsięwziąć bez takiej zdecydowanej postawy, bez przyzwolenia aby ten przysłowiowy brud wszedł nam choć odrobinę za paznokcie.” – zdecydowana postawa, czyli co konkretnie? Zabezpieczanie się kamizelkami i asekuracją czy wręcz przeciwnie?\nA duchowość? Praca nad sobą, poszukiwanie drogi moim zdaniem nie muszą być związane z duchowością. Duchowość to jakby o pół szczebla wyżej na tej drabinie.\n23.05.2011 o 22:26\nHeh, a ja dalej nie nadążam w czym jest tu znowu sprzeczność? 🙂 Zdecydowana postawa, czyli taka, która daje nam poczucie zaangażowania w życie, a nie ze czujemy, ze “przepływa sobie gdzieś obok”. Wiesz, to nie są żadne kategoryczne stwierdzenia z mojej strony, raczej swobodne rozważania. 🙂\n23.05.2011 o 22:38\nMyślałem, ze z tekstu jakoś wynika, ze “zdecydowana” postawa to trochę taka antyteza do chowania się w “mysia norkę”, czyli “odsłonięcie się”, zdjęcia masek, przyzwolenie na pewne trudne rzeczy, stawienia czoła pewnym sprawom. To w pewnym sensie również odwaga bycia sobą, bez przesadnego aktorzenia i kombinatorstwa. Naprawdę można rozumieć to na wiele sposobów, sedno tego jest jednak jedno, a poznać można je chyba jedynie przez osobiste doświadczenie.\nSorry jeśli pisze niezrozumiale. Kurczaki, rzeczywiście łatwo zafiksować się na słowach. 🙂\n24.05.2011 o 17:50\nZastanawiam się nadal nad powyższą “myślą przewodnią”… i teraz myślę, że niekoniecznie trzeba “grzebać ” w przeszłości, aby sięgnąć samego dna, by następnie poczuć się nieco lepiej bez gwarancji, że będzie to trwała psychiczna zmiana (przemiana)…\nPrzecież w tym “sambie” i tak wszystko co rzadkie z rąk nam się wymyka… 😉\nPożyteczna jest tylko segregacja wytworzonych przez nas tych fizycznych śmieci…\nPrzeszłość czasem warto potraktować bezpośrednio i twardo jak zapisane dane na dysku komputera – RESET i pełny FORMAT jak dysku komputera i rozpocząć kolejny etap życia “tu i teraz”, bez tego nieprzyjemnego bagażu przeszłości… przecież co nieprzydatne zwykle i tak wcześniej czy później ląduje na śmietniku, a tam przecież po to co wyrzucamy nie powracamy, a demony przeszłości niech też tam pozostaną 🙂\n24.05.2011 o 18:35\nPiotrze: na dłuższą metę raczej nie. Oczywiście na pewnym etapie warto z tym odpuścić, nie brać sobie pewnych rzeczy na barki – chocby po to, aby pójść dalej z innymi sprawami, zadbać o inne sfery. Takie okresy wytchnienia i odświeżenia są niezbędne. Dopóki jednak nie doświadczysz i przeżyjesz ponownie tzw bólu pierwotnego, to raczej trudno o pełne wyzdrowienie. Stare doświadczenie zostanie zamrożone w głębszych warstwach psychiki a nad tym wszystkim pozostaną “turbulencje” z negatywnych myśli, natręctw itp.\nDlatego pisałem w jednym z poprzednich postów o niebezpieczeństwie pokusy stosowania duchowości/rozwoju jako zasłony przed naszymi prawdziwymi uczuciami, jako dywanika pod który zamiatamy nasze problemy. Niby czujemy się odświętnie i wszystko wyglada ładniej a problem pozostaje.\nPolecam książkę, którą właśnie wertuje: John Bradshaw “Podroż do Swojego Wewnętrznego Domu”, tam jest cały ten problem objaśniony od strony neurologicznej i psychlogicznej. No a przede wszystkim są pewne interesujące uwagi jak zaopiekować się swoim zranionym dzieckiem wewnętrznym i dotrzeć do źródeł bólu.\nOczywiście praca nad sobą, terapia, nie oznacza, że mamy “zamrażać” swoje życie i czekać aż poczujemy się lepiej. To byłby nonsens. No bo przecież, tak przynajmniej wierze, ważnym elementem całej tej pracy jest również nauka jak żyć z naszym emocjonalnym bagażem, nie dając się przy tym zwariować. 🙂\nNo właśnie Asia, jak to zrobić? 😀\n25.05.2011 o 09:57\nKochani, dzięki za wszystkie komentarze i dyskusję, wszystko pilnie śledzę. Obiecuję, że jak będę miała moment żeby spokojnie usiąść i się zastanowić, to wtrącę swoje trzy grosze 🙂 A póki co, pozdrawiam i zachęcam do dalszej debaty.\n07.06.2011 o 11:15\nNo dobrze, staram się jakoś ogarnąć Wasze komentarze (wada braku systematyczności).\nBartek pytasz jak to zrobić, żeby żyć z emocjonalnym bagażem i nie dać się zwariować. Nie wiem, nie wydaje mi się, by istniały jakieś recepty. To trochę jak z tą przeszłością. Są momenty, kiedy trzeba się pogrzebać, wyciągnąć rożne rzeczy, by je zrozumieć i zintegrować. Ale w pewnym momencie wystarczy tego ciągłego babrania się i trzeba iść dalej mimo wszystko, a przeszłość zamknąć. Może nie zresetować, bo tego nie da się zrobić, ale zostawić za sobą. W końcu przeszłość jest też w jakimś stopniu częścią nas, choć życie toczy się teraz, w tym momencie. Jednak z pewnością nie ma co czekać, aż poczujemy się lepiej, bo to lepiej bywa po prostu ulotne. Raz jest lepiej, raz jest gorzej. Ogólny bilans często dostrzega się dopiero po jakimś czasie.\nAnia napisała, że nie wie czy by weszła w terapię wiedząc, jak trudno będzie. Tego się nie wie i nie da się uświadomić tak naprawdę, zanim człowiek tego nie doświadczy. A jednak warto wiedzieć na co się decydujemy, bo mogą z tego wyniknąć nieporozumienia i poczucie, że np. terapia mi szkodzi i jest bez sensu; tylko dlatego, że nie zrobiło się szybko “lepiej”.\nJeśli chodzi o duchowość, bo też taki wątek się pojawił, to po pierwsze każdy inaczej to rozumie. Duchowość to niekoniecznie modlitwa, rytuał czy formalna medytacja. To szukanie odpowiedzi na fundamentalne pytania dotyczące życia, wykraczające w pewnym sensie poza jednostkę. Tak ja to rozumiem.\nJednak obecnie pomysłów na “duchowość” jest mnóstwo różnych i ma Bartek rację, że czasem może to przynieść więcej szkody niż pożytku (ale znów – z jakiego i czyjego punktu widzenia?). Czasem cukierkowa polewa pozytywnych afirmacji i korzystania z “energii serca” oddala nas od prawdziwego życia, zamiast do niego przybliżać. Dlatego mi tak bardzo pasuje ścieżka Szambali i jej pomysły na doświadczanie świata, siebie, emocji i tego wszystkiego.\nA co do zdecydowanych postaw versus chowania się w mysią norę. To znów zależy od momentu i sytuacji. Czasem trzeba o siebie zadbać, o swoje bezpieczeństwo, komfort, nalać sobie ciepłej herbaty (albo ice tea o tej porze roku) i nie myśleć za bardzo o trudnych sprawach. To też jest ważne. A czasem zdecydowanie iść do przodu i doświadczać. Najważniejsza jest chyba elastyczność i nie przywiązywanie się do żadnego z tych stanów jako najlepszego czy najmądrzejszego. Mądre moim zdaniem jest podążanie za tym, co się dzieje, co jest potrzebne w danej chwili. Podążanie za procesem czy tao, jak zwał.\n08.06.2011 o 21:30\nPiękny tekst bardzo się mi podoba. Prosto i jasno wręcz łopatologicznie. Dobre na oferentów “warsztatów” typu inwestycja duchowa za grubą kasę. Dwa dni i doświadczysz wolności ? Wiele już doświadczyłem i pewnie jeszcze doświadczę. Wiele razy upadałem ale się podnoszę idę dalej. Brawo Joasiu i trzymaj tak dalej. Ja przekazuje Twoje słowa dalej 🙂\n09.06.2011 o 11:38\nZbyszku, dzięki za dobre słowa.\nTak, z tymi warsztatami to często jest tak, że owszem, podczas weekendu można *doświadczyć* różnych rzeczy, wolności, miłości, przepływu, itd. Sztuką jest zabrać to ze sobą dalej w życie i nie zapomnieć po dwóch dniach, zakorzenić te doświadczenia w sobie. Nauczyciel może wiele nauczyć, ale to ostatecznie od nas zależy co z tego wyniknie i jak trwałe będą efekty. pozdrawiam.\n09.06.2011 o 15:53\n“Doświadczamy wolności, miłości, przepływu” – a potem powracamy do cywilizacji. 😀\n09.06.2011 o 16:05\nI dalej możemy doświadczać przepływu … 🙂 Uważam że gdy osiągnie się pewien poziom świadomości to inaczej się ten świat odbiera. Ja skłaniam się ku takiej perspektywie :\n“Bóg stworzył nas na swój obraz i podobieństwo. To znaczy wszystkim cząstkom siebie, na które się podzielił, powołując do życia wszechświat, udzielił swej mocy tworzenia, którą posiada jako całość. Tak więc ludzie, duchowe potomstwo Boga, posiadają identyczne właściwości i zdolności jak On. Celowo jednak, wkraczając do fizycznego świata, zapomnieliśmy, kim jesteśmy. To umożliwia nam ZOSTANIE Z WYBORU tym, Kim Jesteśmy zamiast zwykłego pogodzenia się z tym faktem. (Duchowi nie wystarcza sama wiedza, że jest Bogiem, lub Jego częścią, lub potomstwem; Duch pragnie poznać siebie w doświadczeniu. A tylko w wymiarze fizycznym można poznać doświadczalnie to, co się zna od strony koncepcyjnej – to główny powód powołania do istnienia kosmosu i rządzących nim zasad względności.) ”\n10.06.2011 o 08:33\nCzekam zatem na nowy serial: “Przepływ w Wielkim Mieście”. :)) I krainę wiecznej szczęśliwości na tym “łez padole”.\nPrzepraszam Cię Zbigniew, ale dla mnie to jakaś utopia w stylu new-ageowskim.\n10.06.2011 o 16:06\nNo cóż “Rozmowy z Bogiem” można tak odebrać tak samo jak blog Joasi. Ja postanowiłem inaczej to co do mnie dociera odbierać. Sam Walsh na końcu książki mówi : jeśli Ci się nie podoba tak “Rozmowa” przeprowadź ją na swój sposób. Rozwój osobisty, podnoszenie świadomości to temat rzeka 🙂\n10.06.2011 o 17:04\n@bartek: czy to nie było tak, że przeleciałeś przez tekst, który zamieścił Zbyszek i włączył się Twój przewrażliwiony radar anty-ezoteryczny?\nBo moim zdaniem, można ten tekst sobie przefiltrować… dla mnie wniosek jest taki: jesteśmy tutaj, by doświadczać siebie, tego kim jesteśmy, kim chcemy być, a kim nie chcemy. Że po to są te wszystkie doświadczenia, byśmy mogli odkryć (lub stworzyć) siebie. Że istotą naszego istnienia jest dokonywanie wyborów.\nPewnie, można to wszystko napisać bez odwoływania się do Boga i kosmicznej harmonii, mnie to też czasem drażni. Ale czasem warto spojrzeć poza swoje uprzedzenia…\n11.06.2011 o 15:36\ntak, to nie spacer, to leniwe wylegiwanie się w słońcu na kocyku we dwoje\n16.06.2011 o 18:29\nTak, jestem przewrażliwiony, jeśli już tak chcesz to nazwać. A Ty byś nie była przewrażliwiona gdybyś na jednym z najpopularniejszych duchowych bogów w internecie czytała litanię tekstów w stylu “maltretowanie dzieci jest właściwe”, że “zgwałcona kobieta sama sobie ów akt gwałtu przyciągnęła” i, że generalnie “zabijanie nie jest złe”. Przecież to się kłóci z jakąkolwiek wrażliwością (chyba nie tylko w wersji “prze-“) i zmysłem etycznym. Ale w końcu wszyscy jesteśmy Bogami i odpowiadamy osobiście za wszystko, nawet za wybuchy supernowych jak stwierdzono na tym samym blogu.\nTak Asiu, jestem przewrażliwiony – jestem przewrażliwiony na punkcie nagminnego i zbyt lekkiego w moim odczuciu stosowania słowa Bóg, Zen, duchowość, miłość – zwłaszcza przez ludzi, którym zdaje się, że o życiu wiedzą już wszystko i biorą się za “oświecanie” innych. Jakby po drodze zapominając, że umysł Zen, to “umysł początkującego”, a sam Budda Sakjamuni raczej nieprzypadkowo unikał dywagacji w tzw “kwestiach metafizycznych” i dla dobra słuchaczy zachowywał “szlachetne milczenie”.\nCo mnie jeszcze drażni w tzw new-ageowskiej duchowości. Otóż drażni mnie owa bezkrytyczna wiara w nieograniczone możliwości jednostki, w jej absolutną odpowiedzialność za niemal wszystko, w potęgę ludzkiej woli, w możliwość dowolnego kontrolowania własnego umysłu i świata materialnego. To jest moim zdaniem utopia i to niebezpieczna utopia i proszę zrozum, że abstrahuję już tutaj od mistycznego znaczenia słowa Bóg, czy nawet od relatywnej prawdziwości w/w twierdzeń. Twierdzę, natomiast, że to jest utopia, która z duchem Zen, z duchem “początkującego” ma niewiele wspólnego, natomiast dosyć niepokojąco przywołuje skojarzenia z objawami klinicznymi niektórych chorób psychicznych.\nByć może dlatego mistrzowie Zen odradzali wszelkie tego typu ” metafizyczne rozważania” i inne próby czarowania rzeczywistości, a proponowali raczej skupienie się na sprawach dnia codziennego. Całe te new ageowskie podejście tylko wzmaga niezdrową fiksację na swoim JA, wzmaga przeczucie, że uczuciami, rzeczami i w ogóle życiem można sterować jak pilotem; bo przecież jesteśmy Bogiem w ludzkiej karnacji. Dla mnie to nie jest żadna “droga środka”, to nie jest żaden duch Zen, na które tak często i gęsto fani “nowej duchowości” się powołują. Może natomiast się okazać niebezpieczną pułapką, co powinno być oczywiste dla każdego kto choć trochę łapie się w tym jak działa ludzki umysł.\nMożesz mi Asiu pisać, że jestem “przewrażliwiony” “uprzedzony”, że to lub tamto, a ja Ci mówię, że choć do ideału w czymkolwiek mi daleko, to w pewnych sprawach jednak mam nosa i coś jest jednak na rzeczy.\nChciałbym na koniec przytoczyć taką historyjkę wziętą z Zen właśnie. Nie jest jakaś szczególna – jest raczej dla Zen dosyć typowa opowiastka. Przychodzi uczeń do mistrza z prośbą o pouczenie w kwestiach “życia i śmierci”. Mistrz pyta “zjadłeś obiad”? “Tak” – odpowiada uczeń. “Więc idź umyj swą miskę”.\nPs: Oczywiście, “Przepływ w wielkim mieście” także jest możliwy.\n16.06.2011 o 18:34\n“Że istotą naszego istnienia jest dokonywanie wyborów.” – za dużo wybierania i rozkminiania Asiu też nie jest zdrowe. Sama to zresztą gdzieś ostatnio zauważyłaś.\n16.06.2011 o 19:17\nTak nieco na marginesie, dla tych wszystkich którzy wierzą w potęgę ludzkiej woli i moc dokonywania wyborów – polecam wykład z TED Barry Schwartza. Tak na marginesie, badania odnoszą się do przeciętnego ludzkiego umysłu, a nie do nadprzyrodzonego umysłu new-ageowskiego.\nOj @bartku dużo by można pisać. Uważam że co człowiek to inne widzenie świata i każda ta wizja ma rację bytu. Mógłbym napisać cała książkę na temat swej wizji 🙂 Co do praktyki życia, dość mocno dostałem w d… a nawet bardzo i mimo tego perspektywa że w 100 % ponoszę za to odpowiedzialność pociąga mnie bo daje nadzieję że mogę je zmienić i nie doświadczać kopów w d… ale rodzi też pokorę. Co do Boga podoba mi się jego idea z Rozmów z Bogiem, polecam. Ja tą książkę przeczytałem 3 razy 🙂 Co do blogów akurat blog Joasi jest boski 🙂 min. przez swoją prostotę\n16.06.2011 o 21:57\nA co do filmików proszę o to cała seria :\nna dodatek z polskim tłumaczeniem\n17.06.2011 o 17:49\nWszyscy ponosimy odpowiedzialność ponieważ wszyscy ten świat współtworzymy. To są właśnie nauki o współzależnym powstawaniu. Takie są fakty i uważam, że każda inna wizja łatwo może prowadzić do nadużyć i zniekształceń, o których wspomniałem.\nWiem co chcesz przekazać o tzw “dostawaniu kopa” od życia, ale to jest jedna strona sprawy i nie to akurat miałem na myśli – poza tym, na miłość Boską, są pewne granice! Granice szacunku, zwykłej ludzkiej wrażliwości, poszanowania dla czyichś uczuć i całościowego spojrzenia na ludzkie relacje. A niestety niektóre osoby zajmujące się duchowością nie rozumieją, że jest typ ludzi, którzy przesadzają z braniem na siebie za wszystko odpowiedzialności i mają nieco inną historię emocjonalną, inne rzeczy przeżyli i inaczej doświadczają świat – i warto o tym pamiętać!\nCo do pokory – popieram, ale nadmierna uległość, potulność i branie “z automatu” wszystkiego na swoje barki – już nie. I też mówię to ze swojego doświadczenia Zbigniewie. Nie chodzi mi tutaj o to, że uważam się za “aniołka” czy coś w tym rodzaju, wcale nie a wręcz przeciwnie. Mam pewien wgląd w swoje zagwozdki. Chodzi o to, że czasem też trzeba postawić jasno granice i trzasnąć ręką w stół, czego oczywiście “new ageowska mentalność” bardzo się boi. Powiem szczerze – też z własnego doświadczenia – osobiście bardziej obawiam się osób, które nigdy nie wyrażają gniewu, od tych którym jednak zdarza się w ten przysłowiowy stół trzasnąć.\nZauważ proszę, że osoby, które doświadczyły ciężkich traum czy nadużyć właśnie dosyć często mają tendencję do nadmiernego obarczania odpowiedzialnością samych siebie, co jest dla nich prawdziwym koszmarem z którego trudno się im potem wydostać. Jeśli oglądałeś film “Buntownik z Wyboru” z Mattem Damon’em, to będziesz wiedział o co mi chodzi. Pakowanie takim osobom do głów “new age” uważam za obłęd, nieodpowiedzialność. Naprawdę należy ostrożnie podchodzić z przekładaniem własnych doświadczeń na życie innych, no i może pamiętać jednak o tej drodze środka, również w odniesieniu do naszej emocjonalności, uczuć.\nZresztą uważam, że prawdziwe zdrowienie przebiega na poziomie uczuć, doświadczeń, a nie tego typu intelektualizowania. Ktoś może sobie łatwo “wdrukować”, że “przebaczył”, że “dostrzegł” itd, itp – i zapewne niejednokrotnie czuje się z tym lepiej. Problem jednak w tym, czy problem został rzeczywiście rozwiązany, czy tylko “uśpiony” – czy prawdziwe uczucia przypadkiem nie tkwią w nas dalej, nieprzeżyte, niewyrażone. I na ten głównie problem próbuję zwrócić uwagę.\nRozmowy z Bogiem przeczytałem, podobnie jak może sto innych “duchowych książek”. I im więcej miałem tego w głowie, tym gorzej się czułem sam ze sobą. A to we mnie nie takie, a tamto trzeba by poprawić, a te uczucia są fuj, a tamte jeszcze co innego – a pal to wszystko licho! Ale to fakt, czegoś się z tego wszystkiego nauczyłem – żeby polegać głównie na sobie i ufać własnym uczuciom. Mówię to z pewnym żalem, ale zupełnie szczerze – przestałem już szukać u ludzi zrozumienia. Staram się zaakceptować siebie mimo wszystkich swoich wad, mimo, że czasem cierpię i mam uczucia i – tak jak mówił Budda – być samym dla siebie światłem. I mimo wszystko chronić swoją wrażliwość. I to samo staram się przekazywać innym.\n17.06.2011 o 18:13\nCo do bloga Joasi, to też uważam, że jest fajny. Asia mówi prostym, intuicyjnym językiem i raczej unika wszelkich “radykalizmów” w obszarze psychologii czy duchowości i za to bardzo ją cenię. Moje uwagi dotyczyły raczej new-ageowskiego “mainstreamu” propagującego “Sekret”, prawo przyciągania itp.\nTak na marginesie, doskonała artykuł krytyczny pod adresem Secretu i tego typu myślenia ukazał się na blogu Anthonego Lemme (kanadyjski nauczyciel Zen), w którym swego czasu się zaczytywałem i “odtruwałem” po lekturze niektórych innych blogów. Uważam, że facet naprawdę trafił w sedno – niestety mam wersję znów tylko angielskojęzyczną. Jednak te obce języki się czasem przydają. 😉\nAle skoro już była mowa o książkach, to polecam Ci Zbigniewie jedną – “Odwaga Poddania Się” Tommego Hellstena. Gość właściwie sam od nowa “odkrył” w sobie duchowość, co jest dla mnie prawdziwym fenomenem. Powiedziałbym, że w swoim myśleniu i spojrzeniu na wiele spraw naprawdę wykracza “poza schematy” i tak sobie myślę, bardzo by one pasowały do tytułu i przesłania tego bloga. 🙂\n17.06.2011 o 18:15\nbartek, a Ty z czego żyjesz? w sensie, skąd bierzesz pieniądze?\n17.06.2011 o 18:22\nA dla wszystkich tych, którzy przeżyli dramat traumy, nadużycia lub wykorzystania – i żyją z tym jarzmem, cierpią, ciągle się obwiniają o to co doświadczyli i doświadczają – gorąco polecam książkę ” PODRÓŻ DO WEWNĘTRZNEGO DOMU” (J. Bradshaw). Ta książka naprawdę wam pomoże, pomoże dotrzeć do waszych uczuć i źródeł bólu i się nim RZECZYWIŚCIE zająć, a przede wszystkim zaopiekować swoim “wewnętrznym dzieckiem”.\nNie zmieni się jak “za pstryknięciem palcem”, ale jeśli już raz dotkniecie pewnych miejsc w sobie – nic ani nikt nie będzie w stanie odciągnąć was z waszej drogi.\n17.06.2011 o 18:26\nMichael – a skąd te dosyć osobiste pytanie? 🙂\n17.06.2011 o 19:11\n17.06.2011 o 19:19\nOk, masz prawo pytać o to co robię, skoro tak Cię to interesuje. Ale wiesz co, myślę sobie, że czasem nie jest tak ważne co robisz, ile jak to robisz; czy czujesz, że to co robisz pomaga ci wzrastać, zbliża do ludzi i do samego siebie.. I bywają też takie chwile, że o dziwo, mam poczucie, że w końcu mam taką pracę..\nOd kilku miesięcy pracuję w sklepie elektronarzędziowym przy obsłudze klienta i prowadzeniu bazy danych produktów. 🙂\n17.06.2011 o 19:21\nile zarabiasz na miesiąc?\n17.06.2011 o 20:42\nA może wszystko to i tak nie ma znaczenia a my jesteśmy tylko hodowani dla luszu ?\nJak pisałem wcześniej co człowiek to inny punkt widzenia. Coś może uzdrawiać jednego innego nie. Ja już staram się na luzie spokojnie podchodzić do życia z dystansem. Często mówię : wydaje mi się … bo pewności nie mam i uważam że im więcej się wie to przychodzi wtedy pokora. Pokora ze świadomości że tak naprawdę nic nie wiem.\nTaka dygresja do wybaczania :\n7) zaprzyjaźnić się 8) być blisko z osobą, która nas skrzywdziła\nz komentarza :\n17.06.2011 o 20:48\ncałe szczęście Boga nie ma, i nie stworzył ani tego świata, ani nas, więc nie ma się czego bać\n17.06.2011 o 20:54\nHm, Bóg to tylko słowo. Ja też uważam że Boga osobowego tworzą ludzie i on jest ale w świadomości ludzi którzy w takowego wierzą. Dlatego właśnie podoba mi się idea Boga z Rozmów z Bogiem oczywiście nie traktuję jej dosłownie sztywno to taki punkt wyjścia w drodze do….\n17.06.2011 o 20:56\njakby tego nie nazwać, ważne, że nie zostawia komentarzy w Inernecie\n17.06.2011 o 21:03\ntylko Słowo, ha! “.. i Bogiem było Słowo” Jan\n17.06.2011 o 21:12\nPrzemawiam do każdego człowieka. Nieustannie. Rzecz nie w tym do kogo się zwracam, ale kto mnie słucha. Przemawiam na różne sposoby. Nasłuchuj mego głosu w prawdzie swojej duszy. W uczuciach serca. W wyciszonym umyśle. Słuchaj mnie w każdym kroku. Ilekroć zechcesz Mnie zapytać, wiedz że Ja już odpowiedziałem. Otwórz szeroko oczy i spójrz na świat Rozmowy z Bogiem, tom I\nI można tak długo ciągnąć dyskusję 🙂\n17.06.2011 o 21:16\nmoże to nie Bóg, tylko szatan ?\n18.06.2011 o 10:19\nA mnie się przypomniał pewien cytat z ks. Tischnera – mam nadzieję, że na tym akurat blogu nikogo nie odstręczę cytując katolickiego księdza;): “jest na tym świecie prawda, tyż prawda i g..o prawda”. 🙂\nJeśli chodzi o dystans, to masz Zbigniewie tyż prawdę, a może nawet prawdę. 🙂 Pewnie to z moich wcześniejszych postów nie wynika, ale gdybym nie miał też trochę tego dystansu i humoru to przy mojej wrażliwości i doświadczeniach (nie tylko moich ale i innych osób, których byłem świadkiem) – wierz mi, że dawno bym ześwirował. 🙂 Co nie znaczy, że czasem nie mam rozterek, że coś mnie czasem nie boli – jak chyba większość ludzi. Poza tym, dla mnie życie, w którym nie ma o co czasem “zawalczyć” jest zwyczajnie nudne, bezsensowne i przygnębiające.\nTeż tak jednak czasem miewam, że jestem raczej dość bezpośredni, dość dobrze wyczuwam ludzkie intencje (ach ta moja nieskromność i brak pokory!;) i nie lubię udawactwa – czasem lubię natomiast dowalić tego dziegdziu do beczki miodu. A New Age to prawdziwe rzeki miooodu, które czasem z prawdziwymi rzekami życia mają jednak niewiele wspólnego.. 🙂\nI niech sobie Joasia czy Zbigniew gada, że jestem przewrażliwiony, czy jaki tam jeszcze. Jestem jaki jestem.\nCoś na polepszenie nastroju bo dyskusja stała się dość przyciężkawa 😀\n18.06.2011 o 10:21\nMichael – grube tauzeny. Tak między nami, chłopie, czy Ty nie masz innych problemów na głowie? 🙂\n18.06.2011 o 10:25\nchcesz mnie rozgniewać?\n18.06.2011 o 10:29\nPs: A jeśli chodzi o Felicitę.. – jej akurat New Age nie pomogło.. Znałem tą dziewczynę, znałem dość dobrze..\n18.06.2011 o 10:52\nbartek, czy twoim zamiarem jest mnie rozgniewać ?\n18.06.2011 o 11:54\nBartku a gdzie Zbyszek pisze że jesteś przewrażliwiony ? Przedstawiam tylko swój punkt widzenie i mówię że każdy jest inny i inaczej widzi świat i każda wizja ma rację bytu. Prawd jest tyle ilu ludzi 🙂 Możemy tak sobie dyskutować choćby do końca świata i tak byśmy wszystkiego nie omówili ale myślę że warto dyskutować dla samej przyjemności dyskutowania. 🙂\nJeszcze trochę i wyjadę. Wyjadę gdzie oczy poniosą. Wsiąść do pociągu byle jakiego trzymając w ręku kamyk zielony…\nSprzedałem mieszkanie, wypowiedziałem umowę z firmą i jadę w świat 🙂\n18.06.2011 o 12:28\nzapraszam do Peru, link pod Michael\n18.06.2011 o 12:57\nSpoko, spoko, wszystko w temacie Zbigniewie. 😉 O przewrażliwieniu wspominała Asia. I jasne, że sensem życia jest życie, a więc to wszystko co się na życie składa.\nZgadzam się z tym, że każdy może się od kogoś czegoś nauczyć. Ja akurat jestem na etapie przede wszystkim uczenia się od samego siebie, zamiast tylko zwracania się na zewnątrz – zostawiłem za sobą książki i poradniki duchowe tak jak Ty firmę i mieszkanie. 😉 Niewątpliwie wymaga to pewnej odwagi i zdecydowanego kroku w nieznane. 🙂\nŻyczę owocnej i pełnej przygód podróży. Sam kiedyś odbyłem taką tułaczkę po świecie i przyznam, że choć cenię sobie obecną stabilizację, czasem marzy mi się następna. 🙂 Czym jest przystań bez mórz bezkresnych, czym są morza, bez przystani?\n21.06.2011 o 18:42\na mnie się podobał zwłaszcza :”I proszę mi nie pieprzyć, że ból jest tylko iluzją.”\nstrasznie mnie wkurza jak ktoś się naczyta mądrych ksiąg i neguje rzeczywistość doświadczania bólu.\nDobrze powiedziane, Boli-ma boleć. Póki żyjemy czasami boli a czasami jest pięknie.\nBól- nie wiem czemu kojarzy mi się z porodem;)))\n21.06.2011 o 18:48\nchciałam powiedzieć narodzinami (życiem).\nMyślę że cierpienie i tworzenie czegoś nowego jest bardzo bliskie,\nkiedy nie boli to nawet dziwne (czesto nietrwałe- tak mi się zdaje po sobie)\nPamiętam jak kiedyś bardzo rozpaczliwie bolało umieranie iluzji…bezpiecznej w jaką uciekałam przed rzeczywistością…bolało bardzo/słowo rozpacz jest najbliższe.\nna dzien dzisiejszy wiem, że to było dobre doświadczenie,\njednocześnie boimy się bólu…\n22.06.2011 o 12:49\nPoród, narodziny, ból po obu stronach.\nBóle twórcze, też się człowiek czasem męczy i łatwiej i przyjemniej byłoby nic nie robić. Wizualizować piękną przyszłość najlepiej 🙂\nZ drugiej strony, czasem jak boli to też trzeba o siebie zadbać, ukoić, żeby nie przegiąć w drugą stronę…\n22.06.2011 o 15:09\nNo właśnie – ból jest często znakiem, że należy czymś w nas się zaopiekować i zająć a nie, że mamy go celebrować lub, że coś z gruntu jest z nami “nie tak”.\nA co ciekawe, wbrew pozorom od bólu można się też uzależnić – można go ćpać jak substancje psychoaktywne. W trakcie przedłużającego się bólu, również tego psychicznego, wydzielają się różne substancje o działaniu lekko otępiającym i narkotycznym.\n22.06.2011 o 15:33\nhmm..Myślę że ból może stać się klatką (jeśli się w nim zamknie człowiek) klatką umysłu. Wtedy faktycznie można oderwać się od rzeczywistości i tak bardzo skoncentrować na sobie że człowiek nie jest w stanie przyjąć nic z zewnątrz. Chociaż ból jest prawdziwy. Mogę mówić o tym o czym wiem- wiem, że ból odrywa, zamyka, odcina. Że może stać się KLATKĄ dla umysłu-człowiek nie jest w stanie zobaczyć nic poza tym co się tworzy w bólu. (może to jest ten stan otępienia, naćpania?). Wtedy widzi się inaczej. Można sobie jeszcze podokładać (przecież nie będąc w pełni świadomym- dobijać siebie-nie widzieć nic co byłoby jasne).Ale …on mija. Powoli poprzez wychodzenie do ludzi, poprzez KONTAKT z drugim człowiekiem-można wyjść poza tą rzeczywistość i zobaczyć inną. Potem można nawet popatrzeć na to co było ze zdziwieniem, zaskoczeniem…jak bardzo nie widziało się całości-tylko fragment.hm..ciekawe- zastanawiam się nad słowem uzależnić od bólu… Wydaje się być to niedorzeczne-a jednak…przypomina mi się osoba która zadawała sobie ból. Więc chyba można. Nie jestem pewna.\nWiem natomiast, że ból może być zarówno przepaścią jak i prezentem od losu…chyba zależy co się z tym zrobi.\n22.06.2011 o 16:37\nJasne, że można się od bólu uzależnić. A czym jest sado-maso lub niektóre praktyki religijne? Oto fragment z artykułu Leszka Żądło:\n22.06.2011 o 21:10\ncóż- coś w tym jest.\nDwa przykłady z życia: ból zęba/i co za ulga i radość (haj?) jak przestanie boleć..niesamowite jak się zmienia perspektywa.\n2. koleżanka po porodzie opowiadała: czułam się jak na haju (otumaniona bólem) w pewnym momencie nie czułam (porozrywana od środka-cięcia, poród)\nwięc coś a tym jest.\nPrzypomina mi się też- ból związany z tzw. niespełnionym zakochaniem (haj totalny;-))i ból totalny związany z odrzuceniem.\nwięc faktycznie jak się głębiej nad tym zastanowić-coś w tym jest.,\nz drugiej strony osoby które są ‘wiecznie nieszczęśliwe’-przeżywające ból związany z czymś np. samotnością (i nic faktycznie z tym nie robię tylko się w tym zatapiają) -jakoś tutaj nie widzę haju…ale to nie jest FIZYCZNY ból-ale psychiczny, fizycznie w porządku, ale dusza choruje…tutaj nie widzę haju w sensie pozytywnym.\n22.06.2011 o 23:04\nMasz rację Lulu, ale tutaj chodziło raczej o stan przymroczenia (umysłowa “mgiełka”) i “haju”, które pojawiają się w warunkach przedłużającego się cierpienia (miesiące, lata). Organizm zaczyna się wtedy przyzwyczajać do owych wewnętrznych “zastrzyków” endorfin i innych pochodnych morfiny, w wyniku czego dochodzi do swego rodzaju emocjonalnego uzależnienia od bólu. Oczywiście podałem pewne skrajne przykłady, a objawami przypomina to też trochę tzw depresję dwubiegunową, czyli zmiany nastroju od euforii do totalnego “doła” (aczkolwiek nie jestem pewien czy działa tu ten sam mechanizm).\nOczywiście, w opisanych przez Ciebie przykładach też jest poczucie “haju”, ale to jeszcze nie jest równoznaczne z uzależnieniem.\nDobra, starczy tych “bolesnych tematów”. 🙂 Miłego i radosnego weekendu życzę. 🙂\n22.06.2011 o 23:50\n😉 Miłego weekendu..spokojnie (;-P) radosnego..Pozdrawiam serdecznie;)\n27.06.2011 o 19:52\nA mi się wydaje, że ból wcale nie jest iluzją, lecz to co go powoduje najczęściej jest iluzją. Np. wspomnienia, albo jakieś zdarzenie do którego przyczepiliśmy łatkę “musi sprawić ból”. Oczywiście chodzi tu o ból wewnętrzny, rozterki jakieś, a nie o np. ranę otwartą 😀\n27.06.2011 o 20:26\nProblem w tym (a może zarazem – na szczęście), że ludzie nie są całkiem racjonalnymi istotami. Zresztą nie ma czegoś takiego jak decyzje czy pobudki całkowicie racjonalne, wszystko robimy pod wpływem emocji, nawet jeśli nie do końca to sobie uświadamiamy. Jeśli by wyłączyć człowiekowi ośrodki emocjonalne, otrzymalibyśmy mózg w słoiku, niezdolny do samostanowienia, do jakiegokolwiek działania.\nCo to oznacza? To oznacza dokładnie wszystko to co składa się na bycie człowiekiem, mówiąc w ogromnym wręcz skrócie, rzecz jasna. 🙂\n28.06.2011 o 17:45\nJedno z moich ulubionych powiedzeń Zen:\n“Umysł Zen jest jak lustro, które doskonale odzwierciedla wszystko to, co się w nim pojawia: niczego nie zatrzymuje ani niczego nie odrzuca. Jest ból – oto jest ból. Jest radość – oto jest radość. Oto są zasady higieny umysłowej”. – Hui neng\nCzyli zarazem bez przesadnego deliberowania i intelektualizowania uczuć, co samo w sobie aż nadto często jest przejawem wewnętrznego oporu i… emocjonalnych blokad. 🙂\n09.06.2012 o 14:27\n“W końcu widzę swoje emocje, widzę swoje reakcje i…to się nadal dzieje. Cholera. Myślałam, że jak już widzę i wiem o co chodzi, to nic, tylko przestać.”\nod widzenia do widzenia ? A co wówczas jak ktoś słyszy, czuje lub jest poruszony ? 😉\nWówczas – pewnie podobnie, tylko w innej modalności 😉 A może bardziej głęboko demokratycznie było by użyć słowa “rozpoznaję”, ewentualnie “doświadczam na swój sposób”, co? 🙂\n15.11.2012 o 19:25\nStoję na początku. Patrzę na siebie i tak cholernie chcę i zarówno nie chcę tych zmian, że przyjmuje to wręcz formę wewnętrznej walki. Najdziwniejsze jest to, że zdałem sobie właśnie sprawę, iż mam na karku dwadzieścia i pięć wiosen, a tak naprawdę jeszcze nie określiłem jasno czego ja tak naprawdę oczekuję od siebie i od życia, bo nieustannie chcę czegoś innego, byleby tylko odsunąć moment, kiedy trzeba będzie skonfrontować się z rzeczywistością i wcielić marzenie (wizję, cel) w życie, a stąd już prosta droga do porażki i całego wiadra pomyj, które wyleję sobie “za karę” na łeb, stąd łatwo już do kolejnego dołka, obniżenia samooceny i myślokształtu (który towarzyszy mi od zawsze) że inni są lepsi bo przecież wszyscy dookoła sobie jakoś radzą i osiągają swoje cele, a ja nawet jak coś osiągnę, to przestaje mnie to satysfakcjonować w myśl zasady, że skoro ja coś osiągam, to nie może mieć żadnej wartości. A wszytko to zdarzyło się dziś, kiedy znów po etapie marazmu i niewychodzenia z domu zapalił mi się grunt pod nogami. A może to znaczy, że jednak trochę mi na sobie zależy. Idę na spacer, może coś się wyklaruje z tego misz-maszu pod kopułą czachy. 🙂 Pozdrawiam wszystkich.\n16.11.2012 o 12:26\nSpacer dobrze robi 🙂 Widzę też, że Twój krytyk wewnętrzny szaleje i próbuje Cię nieźle dołować… sztuką jest takie wyważenie podjęcia pracy nad sobą, żeby nie stało się to kolejną pożywką dla krytycyzmu.\n05.09.2017 o 23:00\nWielokrotnie myślę sobie o dialogu:\n“-Co u Ciebie?\n– Dziękuję, dobrze. Wyparłam.”\nI szlag mnie trafia i myślę sobie: trzeba było nie ruszać. Rok temu rozkopałam poważne gówno (wcześniej chodziłam wokół niego i oglądałam nie bardzo wiedząc co z tym zrobić). Zrobiłam ogromny postęp. Jeden wielki problem rozwiązany- zerwałam kontakt z matką, która katowała mnie przez całe życie a gdy stałam się dorosłą kobietą tylko zwiększyła agresję i siłę rażenia. Odkopałam rodzinne manipulacje, zobaczyłam, radzę sobie z nimi. Ale przy okazji spadła na mnie lawina mniejszych gówienek- nie mniej przeszkadzających w życiu i przerażających. Patrzę i zbieram zęby z podłogi jak wiele zobaczyły moje oczy. Patrzę i nie wiem co zrobić bo wszystko mam rozsypane. Dawne drogi rozpadły się a nowych nie ma. I patrzę i szukam trochę na ślepo. Największy ból po zerwaniu tych kluczowych więzów juz przeszedł, ale nadal ma dziurę w sercu. Patrzę na nią i nie wiem- czy ona się kiedyś zagoi? Patrzę, jest tam nadal. Tak samo głęboka. Brak pomysłu na to jak pomóc jej się zagoić i zabliźnić? Da się ją zagoić i zabliźnić?\n28.09.2017 o 16:46\n“dawne drogi rozpadły się a nowych nie ma” – to taki trudny moment, kiedy wszystko się zmienia, z tożsamością włącznie. Nie jest to łatwy okres, bo nie wiadomo co jest za zakrętem… ale coś jest, coś będzie, coś przyjdzie. Czy dziura w sercu się zabliźni? Tego nie wiem, z pewnością coś pozostanie, życie nie będzie takie samo, brzmi banalnie, ale to prawda. Czas, z pewnością czas jest potrzebny. Akceptacja, że żałoba wymaga czasu, jest dwoma krokami na przód i jednym w tył, lepszym dniem i okresem, a potem gorszym, falując raczej niż idąc jakimiś konkretnymi etapami. Tulić tę ranę, dawać jej być, dawać sobie czuć to, co się czuje – i już. Aż tyle.\n27.02.2018 o 14:01\nJa właśnie jestem na etapie chodzenia koło tego kupska i szukam metody albo sposobu jak się do tego zbliżyć jak w tym pogrzebać\nJestem świadoma ( przynajmniej tak się domyślam ) mojego problemu , a mianowicie toksycznej relacji z moją mamą\nNie wiem w jaki sposób bracia są odporni na wpływy mojej mamy ale świetnie sobie radzą , niestety jeśli z braćmi mojej mamie się nie powiodło to wszystkie siły skoncentrowała na mnie …;( choć dzisiaj mam 30 lat wspaniałego narzeczonego za którego w tym roku wyjdę za mąż to moja mama nadal próbuje mną manipulować do tego stopnia że zaczęła się wtrącać z przygotowania do ślubu zagrażając w jednej rozmowie telefonicznej ze mną ze nie przyjdzie na ślub bo ona nie będzie się wstydzić\nw życiu codziennym tez próbuje wywierać wpływ\nJezzu to jest chore ale sama się łapie na tym ze jak kupie coś nowego (ubranie, buty ) czy też po wizycie u fryzjera moja pierwsza myśl jest taka A CZY MAMIE SIĘ SPODOBA\nchoć już od kilku lat nie mieszkam z rodzicami to po każdej wizycie u rodziców jestem psychicznie rozwalona na 1000000000 kawałków ograniczam wizyty do minimum ale to i tak nic nie da , po każdej rozmowie telefonicznej ( oczywiście z kłótnia ) czuje się zawsze tak paskudnie a poczucie winy i wyrzuty sumienia nie dawają mi spokoju że znów zawiodłam mamę( osobę która mnie urodziła , wychowała nosiła 9 miesięcy pod sercem ) odbij się to na relacjach z moim narzeczonym , bo jestem przygnębiona i wogóle do narzeczonego się nie odzywam , albo jestem tak nabuzowana że wystarczy mały pretekst do kłótni z narzeczonym\na moja mama potrafi po godz zadzwonić jak gdyby nigdy nic zadowolona i w świetnym humorze. Cały czas wpaja we mnie poczucie winy ze ja się wyprowadziłam zostawiłam ją sama ( choć całe rodzeństwo tez praktycznie poszło na swoje , każdy próbuje ułożyć sobie życie ) ale to zawsze ja wysłuchuje ……\njest tak podstępna że próbuje przeze mnie manipulować moim narzeczonym ( tekst typu ” możesz mu podpowiedzieć żeby tak zrobił ” ale żeby narzeczony nie dowiedział się ze moja mama ma w tym swój cel )\npamiętam z młodszych lat jak babcia z mamą się kłóciły i mama nieraz wybiegała z domu a później jej szukaliśmy z rodzeństwem a ona z ironiczną satysfakcją czekała aż po nią przyjdziemy ( że ona taka biedna , głodna , zmarznięta, nie rozumiana itd…) …….ale po pewnym czasie nawet na babci przestało robić to wrażenia zawsze wtedy mawiała jak będzie głodna to sama przyjdzie 😉\nKOCHANA MOJA BABCIA\nBabcia zawsze była taką pozytywną energią w domu rodzinnym której teraz bardzo ale to bardzo brakuje wiedziałam że babci mogę wszystko powiedzieć i nikomu nie powtórzy.\nMama osoba która kocha bezwarunkowo miłością rodzicielską , która powinna w każdej sytuacji stanąć po stronie swoich dzieci , powinna dbać żeby jej dzieci wyrosły na pewnych siebie ludzi , mających swoje zdanie ,\nA ja mam obraz matki która zawsze będzie niezadowolona ze mnie , nigdy nie spełnię jej oczekiwań , jeśli nie bębę miała takiego samego zdania jak ona to będzie tak manipulować tak wiercić dziurę w brzuchu że prędzej czy później i tak wyjdzie na jej .\nMoże ktoś odezwie się z podobnym problemem ,\nZobacz komentarze (69)


Zegarki Roamer • 270 modeli • Fabrykazegarkow.pl\nMarka zegarków Roamer została założona w kolebce najwspanialszych czasomierzy, w Szwajcarii. Firma powstała w roku 1888, a założycielem był Fritz Mayer. Poprze założenie spółki z wybitnym zegarmistrzem a jednocześnie kolegą, Johannem Studeli, firma rozpoczęła produkcję jednych z najbardziej cenionych zegarków na świecie. To, co obecnie wyróżnia je pośród innych czasomierzy to przede wszystkim wykorzystanie wysokiej klasy materiałów, odpornych na uszkodzenia oraz ścieranie. podczas dziesięcioleci pracy marki Roamer firma zmieniała nie tylko wygląd zegarków, ale również dbała o to, aby piękny wygląd szedł w parze z wyjątkowymi parametrami technicznymi. Dzięki temu możliwe stało się stworzenie zegarków jednocześnie eleganckich, oraz funkcjonalnych. Dzisiaj firma Roamer to jeden z wiodących producentów zegarków wysokiej jakości. Produkty te są chętnie kupowane przez gwiazdy kina, telewizji czy tez estrady. Co wpływa na ich wyjątkowość? przede wszystkim wysoka jakość wykonania. Producent oferuje zegarki damskie, męskie oraz o szczególnym przeznaczeniu.\nCechą charakterystyczną zegarków marki Roamer jest oczywiście ich elegancka linia. Nad projektami konkretnych modeli pracowali wykwalifikowani designerzy, których zadaniem było połączenie funkcjonalności oraz pięknego wyglądu. Efekty ich pracy są zachwycające: zegarki tej marki to kwintesencja elegancji, która pasuje do każdego stroju, bez względu na okoliczności. Do stworzenia każdego modelu zegarków Roamer wykorzystano kwarcowy mechanizm, który zapewnia nienaganne działanie zegarka przez długi okres czasu. Dodatkowo koperty zegarków Roamer tworzone są z metali szlachetnych, dzięki czemu nie odkształcają się, są odporne na wstrząsy oraz uderzenia. Bardzo istotne jest również zastosowanie szkiełek szafirowych, dzięki czemu wskazówki są odpowiednio zabezpieczone. Bardzo istotną cechą szkiełek szafirowych jest również duża odporność na zarysowania oraz uszkodzenia mechaniczne. Wiele z oferowanych modeli zegarków tej firmy jest również wodoszczelna, dzięki czemu przypadkowe działanie wody nie będzie w stanie zakłócić działanie mechanizmu.\nW ofercie marki Roamer znalazły się zarówno zegarki męskie, jak i damskie. Zegarki męskie utrzymane są najczęściej w ciemniejszej kolorystyce oraz kontrastowych dodatkach. Zegarki te posiadają metalowe lub skórzane bransolety - bez względu na to, jaka zostanie wybrana, każda z nich będzie ozdoba na męskim nadgarstku. Męskie modele posiadają również wiele dodatkowych cech, jak np. kalendarz. Zegarki męskie posiadają również wiele metalowych elementów. Dzięki temu te zegarki doskonale pasują do wszelkiego typu garniturów i wyglądają elegancko. Zegarki dla pań to przede wszystkim połączenie funkcjonalności i pięknego wyglądu. Zazwyczaj są one utrzymane w jasnej kolorystyce oraz wykorzystują wiele pozłacanych czy posrebrzanych elementów. Dzięki temu zegarek może pełnić również rolę pięknej biżuterii odpowiedniej na eleganckie, wieczorne spotkanie. Oferowane zegarki damskie o męskie posiadają wieloletnią gwarancję\nCena już od 501,00 zł ⌚ 270 Zegarków Roamer ✔ Szybka wysyłka w 24h ✔ 100 dni na DARMOWY zwrot ✔ Oficjalny sprzedawca ✔ Sprawdź teraz! →\n1-68 of 270\nROAMER R100 Automatic 952660 41 54 60\nROAMER R100 Automatic 952660 41 44 60\nROAMER Elements 650815 48 45 90\nROAMER Classic Line Gents 709856 41 65 70\nROAMER Classic Line Gents 709856 41 65 07\nROAMER Classic Line Gents 709856 41 45 07\nROAMER Elements Crystal Ladies 650815 49 15 90\nROAMER Elements Ladies 650815 48 45 50\nROAMER Elements Gents 650810 49 60 05\nROAMER Elements Gents 650810 41 60 05\nROAMER Elements Gents 650810 41 55 50\nROAMER Elements Gents 650810 41 45 50\nROAMER Galaxy 620710 49 15 50\nROAMER Elements Ladies 650815 41 55 50\nROAMER Galaxy 620710 48 15 50\nROAMER Elements Crystal Ladies 650815 41 60 90\nROAMER Galaxy 620710 41 45 50\nROAMER Elements Gents 650810 41 45 05\nROAMER Elements Gents 650810 41 25 05\nROAMER Elements Gents 650810 41 15 50\nROAMER Elements Gents 650810 41 15 05\nROAMER Vanguard Chrono II 975819 49 15 90\nROAMER Vanguard Chrono II 975819 40 55 90\nROAMER Saturn II Gents Automatic 960637 41 53 90\nROAMER Superslender Ladies 515811-41-22-50\nROAMER Superslender Ladies 515811-47-22-50\nROAMER Superslender Ladies 515811-49-05-50\nROAMER Saturn II Gents Automatic 960637 41 13 90\nNormalna cena: 1 606,00 zł\nROAMER Vanguard 936950 40 55 05\nROAMER Superslender Ladies 515811-49-42-50\nROAMER Vanguard Slim Line 979809 48 55 90\nROAMER Vanguard Slim Line 979809 41 55 90\nROAMER Vanguard Slim Line 979809 41 45 90\nROAMER Vanguard Slim Line 979809 49 65 90\nROAMER Vanguard Slim Line 979809 49 15 90\nROAMER Superslender Ladies 515811-48-22-50\nROAMER Superslender Ladies 515811-41-52-50\nROAMER Lady Sweetheart Automatic 556661 46 19 50\nROAMER Superior Chrono II 510902 49 64 50\nROAMER C-Line 657844 40 25 60\nROAMER Vanguard Chrono II 975819 41 15 09\nROAMER Vanguard Slim Line 979809 49 65 09\nROAMER Vanguard Slim Line 980812 48 35 09\nROAMER Vanguard Chrono II 975819 41 05 09\nROAMER Swiss Matic Automatic 550660 41 25 05\nNormalna cena: 2 371,00 zł\nROAMER Superior 3H Gents 508833 41 55 05\nROAMER Windsor 706856 49 42 07\nROAMER Windsor 706856 41 52 07\nROAMER Windsor 706856 41 42 07\nROAMER C-Line 657833 49 55 60\nROAMER C-Line 657833 49 25 60\nROAMER C-Line 657844 49 25 60\nROAMER C-Line 657833 48 25 60\nROAMER C-Line 657833 40 25 60\nROAMER Superior 508856-47-15-51


Tagi ściany domu styropian termomodernizacja\naktualizacja: 2019-07-12 10:58:30\nDlaczego jakość styropianu jest tak ważna?\nNa jakie współczynniki koniecznie trzeba zwracać uwagę podczas wyboru styropianu do ocieplania domu?\nCo spowoduje wystawienie styropianu na słońce?\nW jakiej temperaturze najlepiej układać styropian?\nStyropianem można ocieplać właściwie wszystko - ściany, podłogi, fundamenty, dachy. W jednych zastosowaniach zdecydowanie dominuje (fundamenty, podłogi, dachy płaskie) w innych zaś jest rzadkością (dachy strome). Wybór jego producenta, rodzaju, grubości to rzecz zasadnicza, bo w przeciwieństwie do wielu innych elementów domu izolację cieplną zmienić bardzo trudno lub jest to wręcz niemożliwe. Ma ona służyć przez kilkadziesiąt lat, często przez cały okres użytkowania budynku.\nA każdy, nawet najlepszej jakości materiał, sprawdzi się dopiero po spełnieniu dwóch zasadniczych warunków - będzie właściwie dobrany do konkretnego miejsca w budynku oraz zostanie prawidłowo ułożony i zabezpieczony przez wykonawców.\nWYBÓR STYROPIANU - POSTAW NA JAKOŚĆ\nPrzede wszystkim styropian powinien faktycznie mieć parametry zgodne z deklarowanymi przez producenta, zapisanymi na etykiecie produktu i w jego karcie technicznej. Bo co nam z danych, które wyglądają zachęcająco, ale pozostają tylko na papierze?\nNiestety, amator nie jest w stanie zweryfikować większości podawanych parametrów. W praktyce oznacza to, że chcąc nie chcąc, będziemy w znacznej mierze opierać się na renomie producenta. Po prostu uznana firma będzie dbała o kontrolę jakości i nie zaryzykuje psucia sobie marki.\nBez specjalistycznej wiedzy i narzędzi możemy sprawdzić gęstość styropianu. Ważymy paczkę i porównujemy ją z deklarowaną przez producenta wartością podaną na opakowaniu lub z odpowiednią tabelą przeliczeniową. Przykładowo, jako minimalną gęstość pozorną przy ocieplaniu ścian przyjmuje się 12-15 kg/m3.\nTę metodę promują stowarzyszenia producentów styropianu. Chodzi o to, że wraz ze wzrostem gęstości styropianu poprawia się jego wytrzymałość oraz izolacyjność cieplna. Dlaczego waga bywa zawyżana? Większa gęstość to przecież więcej surowca (polistyrenu), a jego zużycie to główny składnik ceny. Dlatego zdarzają się producenci zwyczajnie fałszujący dane na etykiecie i styropian o mniejszej gęstości i gorszych parametrach sprzedający jako lepszy. Jeżeli tu przyłapiemy wytwórcę na oszustwie, prawdziwość pozostałych danych też staje pod znakiem zapytania.\nWarto też rozerwać kawałek styropianu i w ten sposób sprawdzić jego spoistość i wytrzymałość. Przyjmuje się, że przynajmniej 1/3 granulek powinna zostać rozerwana, a nie się wykruszyć. Styropian nie powinien też pylić. Jeżeli jest inaczej, wyrób jest niskiej jakości prawdopodobnie z dużym udziałem regranulatu.\nKierowanie się tylko niską ceną to proszenie się o kłopoty. Nie liczmy na cud, przy dużej konkurencji na rynku znaczna różnica w cenie teoretycznie tego samego rodzaju styropianu, bierze się z oszczędzania na jakości.\nNajważniejsza jest jakość styropianu. Solidni producenci nie zawyżają parametrów swoich produktów. (fot. Austrotherm)\nPARAMETRY STYROPIANU - WAŻNIEJSZE NIŻ LAMBDA\nW naszym kraju panuje wręcz fetyszyzm współczynnika U przegród oraz współczynnika λ (lambda) materiałów izolacyjnych. Tymczasem inne parametry w praktyce okazują się nawet ważniejsze. Bo co z tego, że styropian będzie świetnym izolatorem, jeżeli zastosowany do ocieplenia fundamentów nasiąknie wodą i straci swoje ciepłochronne właściwości? Albo będzie zbyt mało wytrzymały?\nW praktyce kierujemy się przede wszystkim określonym przez producenta typowym zastosowaniem danej odmiany styropianu. Może to być:\nfasada - ocieplanie ścian;\ndach/podłoga/parking - szczególnie obciążone podłogi na gruncie, np. w garażach;\nfundament - fundamenty, są to odmiany o obniżonej nasiąkliwości (zgodnie ze starszymi normami oznaczane jako EPS P);\npodłoga pływająca - tzw. akustyczny, jako warstwa tłumiąca w podłogach pływających na stropach, jego charakterystyczną cechą jest podawanie dwóch grubości - przed i po obciążeniu jastrychem (oznaczenie EPS T).\nMateriał izolacyjny trzeba przede wszystkim dopasować do konkretnego zastosowania. W przypadku fundamentów kluczowa jest odporność na wilgoć i wody gruntowe. (fot. Termo Organika)\nJednak może to być mocno niewystarczające. Bo chociaż oznaczenia wzorowane są na wycofanej już normie PN-B-20132:2005, to tak naprawdę panuje tu dowolność. Styropian opisany przez różnych producentów np. jako dach/podłoga wcale nie musi mieć takich samych parametrów! Dlatego warto sprawdzić przynajmniej dwie ważne cechy podawane przez wytwórców. Mogą być wyszczególnione na etykiecie lub tylko ukryte w długim kodzie, który każdy z nich ma obowiązek na niej umieścić.\nPodstawowym parametrem mechanicznym styropianu jest jego wytrzymałość na ściskanie przy 10% odkształceniu względnym. Oznaczana np. jako CS(10) 80. Informuje jak duży nacisk jest potrzebny, żeby sprasować płytę o 10% jej grubości, przykładowo z 10 do 9 cm. W tym przypadku to 80 kPa. Przynajmniej taką wytrzymałość musi mieć styropian używany w podłogach na gruncie i dachach płaskich. Działa na niego przecież nacisk wylewki (jastrychu) oraz obciążenia użytkowe. W garażach może być wymagany wyższy.\nDrugi istotny parametr to TR, czyli odporność na rozciąganie (rozerwanie). Jest kluczowa w przypadku styropianu używanego do ocieplenia ścian dwuwarstwowych. Zwykle przyjmuje się, że również nie powinna być mniejsza niż 80. Jednak producent danego systemu ociepleń może postawić inne wymagania. Jeżeli styropian będzie słabszy, to nawet jeżeli nie przysporzy to problemów technicznych, stracimy gwarancję.\nAle uwaga! Styropian nie musi mieć podanych obu tych cech. Fasadowy może mieć określony tylko parametr TR, podłogowy zaś wyłącznie CS(10).\nWzór etykiety styropianu. Jego najważniejsze parametry oznaczono kolorem. Jednak obowiązkiem producenta jest tylko umieszczenie zawierającego je charakterystycznego długiego kodu. (fot. Polskie Stowarzyszenie Producentów Styropianu)\nSTYROPIAN I SŁOŃCE\nNa niektóre rodzaje styropianu słońce może działać po prostu zabójczo. Trzeba tu wyraźnie rozgraniczyć dwa zjawiska:\nwystawienie na bezpośrednie działanie intensywnego słońca i spowodowane tym ruchy świeżo przyklejonych płyt styropianowych;\ndegradacja wierzchniej warstwy styropianu pod wpływem długiej, trwającej kilka miesięcy, ekspozycji na słońce. To znane od dawna zjawisko, dlatego ułożone ocieplenie powinno się rychło pokryć przynajmniej warstwą kleju na siatce.\nZa to zagrożenia związanego z nawet krótkotrwałym działaniem słońca w czasie układania płyt nie jest wciąż świadoma nawet większość wykonawców. Winę za kłopoty często zrzuca się na klej (bo skoro nie trzyma...).\nRzecz w tym, że problem dotyczy tylko płyt szarych (zwykle z grafitem), a te do niedawna nie były zbyt popularne. Mają one nieco lepszą izolacyjność niż zwykły styropian biały (niższa λ). Jednak wystawione na bezpośrednie intensywne nasłonecznienie bardzo szybko, dosłownie w ciągu kilkudziesięciu sekund, nagrzewają się, po czym równie szybko stygną, choćby gdy słońce przysłonią chmury. Towarzyszą temu ruchy płyt spowodowane ich rozszerzalnością cieplną. Z pozoru nieznaczne zaledwie kilkumilimetrowe.\nJednak oznacza to, że płyty odkształcają się, naciskają jedna na drugą i odrywają się od podłoża, bo takich ruchów nie jest w stanie wytrzymać żaden świeżo nałożony klej na bazie cementu. Po prostu spoina jest bardzo słaba zanim klej dobrze nie zwiąże, a na to potrzeba przynajmniej 3 dni (w niskiej temperaturze więcej).\nEfektem może być odspajanie się płyt szarego styropianu na nasłonecznionych elewacjach. Pojawiają się pomiędzy nimi szczeliny, krawędzie odspajają się, w skrajnych przypadkach odpadają całe płyty. Równocześnie na stale ocienionych elewacjach, albo w miejscach gdzie ułożono biały styropian, problemu nie ma. Paradoksalnie, odpadnięcie ocieplenia jest w dłuższej perspektywie najmniej niebezpieczne. Wymusza bowiem ponowne, lepsze, wykonanie ocieplenia.\nEfekt ekspozycji szarego styropianu na słońce to niejednokrotnie jego odspojenie od ściany, a nawet odpadanie całych płyt. (fot. Swisspor)\nGorzej, jeżeli odspojenia są niewielkie i wykonawcy uda się je zamaskować. Przeszlifuje odstające płyty, wypełni szczeliny pianką, potem wszystko otynkuje. Po kilku latach najprawdopodobniej na tynku pojawią się pęknięcia i przebarwienia, płyty będą się trzymać na ścianie dzięki kołkom i wierzchniej warstwie kleju z siatką z włókna szklanego. Wszystko i tak trzeba będzie zerwać i wykonać ocieplenie na nowo.\nJak zapobiec problemom z przy układaniu szarego styropianu? Podstawową metodą jest zacienienie elewacji siatkami wieszanymi na rusztowaniach. Musi być jednak bardzo staranne. Ponadto na ocieplanie nasłonecznionych fasad najlepiej wybierać pochmurne dni. Dobrze, jeżeli przy tym wieje lekki wiatr, który bardzo skutecznie chłodzi powierzchnię styropianu. Można również zmienić sam materiał ociepleniowy i zamiast zwykłych płyt szarych zastosować dwuwarstwowe. Większość ich grubości to szary styropian, jednak z wierzchu mają zespoloną warstwę białego styropianu, który odbija promieniowanie słoneczne i w ten sposób chroni przed nadmiernym nagrzewaniem się. Ponadto płyty mają nacięcia kompensujące naprężenia i w ten sposób zapobiegające odkształceniom.\nMożna też użyć kleju poliuretanowego w postaci pianki. Zyskuje on bardzo dużą wytrzymałość już w kilka minut po aplikacji, a spoina jest trwale elastyczna. Taki klej jest jednak droższy od cementowego. Jednak nie zastąpi on starannego zacienienia lub użycia dwuwarstwowego styropianu. Bo chociaż płyty nie odpadną, to i tak powstaną pomiędzy nimi szczeliny.\nOcieplane elewacje mogą wymagać ochrony przed słońcem. Najczęściej wiesza się wówczas siatki na rusztowaniach. (fot. Tytan (Selena))\nBEZPIECZNA TEMPERATURA, CZYLI KIEDY UKŁADAĆ STYROPIAN?\nOcieplenia powinno się układać w temperaturze 5-25°C. Niewskazane jest przy tym ani silne nasłonecznienie, ani wiatr.\nTemperatura nie może spadać poniżej 0°C przez pierwsze 3 dni. Wprawdzie sam styropian jest niewrażliwy na mróz, ale świeży klej już tak. Podobnie jak zaprawa klejowa, którą się go pokrywa oraz tynk. Oczywiście, chodzi tu o świeże zaprawy, które jeszcze nie zdążyły związać. Sam styropian jest niewrażliwy na mróz. Ponadto trzeba się liczyć z tym, że w niskiej temperaturze (poniżej 10°C) klej wiąże znacznie wolniej. Podobnie jak zaprawa klejowa, którą się go pokrywa oraz tynk.\nRównież zbyt wysoka temperatura jest szkodliwa. Nie tylko dlatego, że klej w tych warunkach trzeba zużywać znacznie szybciej (najlepiej przygotowywać go mniejszymi porcjami). W rzeczywistości może dawać bardzo słabą spoinę, bo woda zamiast wchodzić w reakcję z cementem (spoiwem kleju) po prostu odparowuje.\nNależy uwzględnić również temperaturę samych ścian, która może znacznie odbiegać od temperatury powietrza. Przykładowo, jeżeli mur, do którego kleimy płyty styropianowe, ma temperaturę przynajmniej kilku stopni powyżej zera, my zdążymy płyty przykleić i dopiero wówczas przyjdą przymrozki to najpewniej mocowanie ocieplenia nie ucierpi. W takiej sytuacji klej znajduje się przecież na murze, którego temperatura jest dodatnia, osłonięty przed krótkotrwałym mrozem kilkunastocentymetrową warstwą izolatora w postaci styropianu. Na styku ściany z izolacją temperatura pozostanie dodatnia.\nGorzej, jeżeli zdecydujemy się zbyt szybko ocieplać budynek, którego ściany wcześniej bardzo mocno się wychłodziły. Przedwiośnie to akurat taka pora roku, że powietrze będzie miało już dodatnią temperaturę i odczuwalne będzie ciepło promieni słonecznych.\nCo się jednak stanie, gdy taki mocno wyziębiony mur zaczniemy ocieplać? Trzeba sobie uświadomić, że tak naprawdę nie "ocieplamy", lecz jedynie "izolujemy". Odcinamy więc wyziębiony mur od źródeł ciepła. Może on więc wciąż mieć poniżej zera, choćby temperatura powietrza na zewnątrz była już dodatnia. Także wewnątrz budynku może się wydawać, że jest już dość ciepło, bo wnętrza nagrzewają się jak na tej samej zasadzie co szklarnie, dzięki dużym oknom na nasłonecznionych elewacjach.\nCzasem dochodzi też do uszkodzenia tzw. ciepłych parapetów, czyli parapetowych kształtek styropianowych układanych pod oknami. Dzieje się tak, gdy na nasłonecznionej elewacji - zaraz po obsadzeniu okien, ale przed ociepleniem ścian i pełnym wykończeniem wnęki okienne zostaną zakryte przezroczystą folią. Mamy wówczas efekt szklarniowy, we wnęce może się zrobić naprawdę gorąco i styropian ulega wówczas uszkodzeniu. Okna w takich miejscach można osłonić, ale należy użyć np. tektury lub desek.\nŻeby wiedzieć jaki styropian wybrać należy wiedzieć co oznaczają poszczególne oznaczenia w jego opisie. Właściwości styropianu są ściśle określone przez normę PN EN 13163:2013-05 – wskazującą zasady klasyfikacji, właściwości i metody badań. Styropian musi być oznakowany ...\n16 Lip 2019, 10:16\nzaufać marce, ale sprawdzać, są przecież przypadki ZNANYCH marek, którym jednak daleko do bycia godną polecenia. Wyniki kontroli mówią same przez SIĘ niestety.. a te wyniki mówią z kolei i stosunku do klienta\nCzy smog ma jakiś związek z ociepleniem domów? Tak, to prosta zależność: im budynek lepiej ocieplony, tym mniej energii potrzeba, żeby go ogrzać. Co oznacza niższe zużycie paliwa i mniej szkodliwych substancji ulatujących przez komin. I chociaż...\nPoprzedni materiał Podpowiadamy, co należy wiedzieć, kupując styropian


Gdzie chip-tuning silnika ? - Strona 53 - Insignia Club Polska\nPost autor: WODNIK111 » 23 cze 2018, o 18:24\nSą tacy co robią z M32 ale wiadomo , że ona przenosi tylko 320Nm także trzeba się mocno zastanowić.\nPost autor: norbi333 » 23 cze 2018, o 21:49\nMiałem Astrę 1.6 T z tą skrzynią.Była zrobioną na 216 koni. Momentu nie pamiętam,ale nawet w tym temacie chyba był wykres. Jeździła bez kłopotów\nRejestracja: 26 cze 2018, o 07:24\nPost autor: Tadek isia » 26 cze 2018, o 20:09\nWODNIK111 pisze: ↑\n21 cze 2018, o 07:05\nWitam kolegę WODNIKA111 czy mógłbym się dowiedzieć coś na temat tunera ,jestem spod Raciborza może być na pw\nPost autor: WODNIK111 » 27 cze 2018, o 07:23\nByłem w V-tech Tuning w Krakowie na ulicy Bieżanowskiej.\nPost autor: reset » 10 lip 2018, o 17:55\nDzisiał byłem w GCS Kraków, 3 godz. walki. Miły bonus w serii, ale program ma podobno moment maks co da się wyciągnąć.\nTaki nie dosyt, że chociaż 450 Nm nie wyszło.\nTeraz jakoś to jedzie Po przesiadce z VC 2.0T 250 KM 370 Nm to brakowało pod pedałem.\nPost autor: mazmarcin » 10 lip 2018, o 18:05\nŁadnie , chociaż trochę pofalowany wykres.\nPost autor: as pik » 13 lip 2018, o 13:18\n23 cze 2018, o 18:24\nM32 możesz śmiało czipować, sam taką mam w astrze, prosty trick... robić wykres płaski i max 300 nm , w Astrze mam 205 kucy i chyba z 280 nm.\nRejestracja: 1 maja 2017, o 22:21\nPost autor: syjan1212 » 18 lip 2018, o 14:36\nWitam jestem posiadaczem Insigni FL 2.0 163KM z przełomu 2014/15 skrzynia manualna samochód ma 41tys przebiegu. Troszkę mi w nim brakuję i planuję chip tuning. Temat jest bardzo obszerny i odrobinę zaspamowany dlatego postanowiłem napisać ten post.\nPrzede wszystkim chciałem się od was dowiedzieć kogo polecacie do chipa w okolicach Krakowa bądź na śląsku?? Jestem z Olkusza także kierunek jest mi obojętny byle nie było to przesadnie daleko.\nZależy mi na profesjonalizmie i nie wygórowanej cenie oraz fakturze i jakieś gwarancji na usługę. Chciałem się także dowiedzieć jaki jest przybliżony koszt w polecanym przez was warsztacie oraz czy nie żałujecie swoich chipu i czy przytrafiły się wam jakieś awarie po zrobieniu chipa??\nZ góry dziękuje za wszystkie odpowiedzi i przepraszam za lenistwo czytania wszystkiego\nPost autor: Rooff_ » 18 lip 2018, o 14:51\nWszyscy (albo przynajmnjej znakomita większość) poleca Heko: http://gcstuning.pl/\nDruga opcja do rozważenia: https://www.auto-krak.pl/uslugi/\nPost autor: IBZI » 18 lip 2018, o 15:25\nEwentualnie zostaje http://www.cinsoft.pl/\nZadzwoń, sprawdź ceny i terminy. Wybierz co Ci pasuje,\nPost autor: inmar » 21 lip 2018, o 07:17\nPytałem tam,w moim aucie koszt to 1300zł netto.U mnie w Jastrzębiu jest gość,który mi wycenił na 600zł,ale nie ma hamowni więc chyba nie warto ?\nPost autor: Maverick_86 » 21 lip 2018, o 07:56\nBez hamowania nie wiesz za co fizycznie zapłacisz. A hamowanie na własną rękę to kolejny koszt. Moim zdaniem jak robić to od razu u kogoś kto ma hamownie, nawet taka wersję uproszczoną zakladana na koło.\nPost autor: rataj73 » 21 lip 2018, o 08:52\nWystarczy zmierzyć przyspieszenie 0-100km/h oraz elastyczność na 4 biegu 80-120km/h przed i po programie. Jak urwie 2 sekundy do setki i z 4s do 120 to efekt zadawalający i hamować nie trzeba.\nPost autor: kubek77 » 21 lip 2018, o 09:36\nJa polecam cinsoft. Już drugie auto tam zawirusowałem i jestem bardzo zadowolony.1500PLN z własną hamownią.\nPost autor: Alex » 21 lip 2018, o 09:44\nModyfikacja sterownika bez hamowni jest mało profesjonalnym podejściem. Co z tego, że będziemy odczuwali urwanie kilku sekund w przyspieszeniu oraz zwiększenie elastyczności jak nie będziemy mieli świadomości w jakim zakresie efektywnie działa moment obrotowy ?\nPost autor: wassermann » 21 lip 2018, o 10:23\n21 lip 2018, o 08:52\nTo chyba z przyspieszaczem rakietowym. Normalnie taki zwykły "program" bez głębszych modów urwie najwyżej połowę tych wartości.\nPost autor: mnieteczek » 21 lip 2018, o 14:59\n21 lip 2018, o 07:17\nCzemu nie zadzwonisz do Autoecu ,mazmarcin i ja tam robiliśmy cena z hamownią 1000zł ,ja jestem zadowolony.\nps.Coś tak ostatnio zapi...lał ,wleciałeś z mazowieckiej na Piłsudskiego że o mało żarówek na zakręcie nie pogubiłeś\nPost autor: rataj73 » 21 lip 2018, o 15:26\n21 lip 2018, o 10:23\nNo nie przesadzaj jak zrobisz 190KM i 400NM to 8 s do setki jest do zrobienia, z elastycznoscią może przesadziłem ale 3 sekundy urywasz spokojnie. Urwac 1 s do setki to po co coś wogółe robić, lepiej wywalić wszystkie zbędne graty z bagażnika i efekt będzie ten sam.\nPost autor: wassermann » 21 lip 2018, o 15:35\nProgram robi się w kilku celach, ale "urywanie do setki" chyba nie jest najważniejszym z nich.\nNie zrobisz 8 sekund z takimi parametrami. Seryjnemu biturbo FWD 195 KM /400 Nm (manual) zajmuje to 8.7 sek.\nPost autor: rataj73 » 21 lip 2018, o 16:05\n189km/404Nm przednia oś, automat kilka pomiarów w przedziale 7,9-8,3.\nWystarczy że zatankuję z pustego pod korek i jest 0,5 s różnicy więc AWD pewnie też ze stówkę waży ?


Bramy przemysłowe - Ogrodzenia panelowe producent, panele ogrodzeniowe montaż i dostawa\nBramy przemysłowe idealna ochrona dla obiektów przemysłowych\nBramy przemysłowe to rozwiązania, które są nie tylko trwałe ale przede wszystkim wytrzymałe. Tu kryterium estetyki schodzi na dalszy plan a na głowne czynniki to trwałość i wytrzymałość.\nBramy przemysłowe jak sama nazwa wskazuje są wykorzystywane w obiektach przemysłowych, mają być elementem ogrodzenia, które na długie lata ma służyć ochronie mienia firmy. Walory estetyczne nie są kluczowym czynnikiem wyboru jak w przypadku działek czy posesji prywatnych. Tu liczy się funkcjonalność i brak awaryjności oraz długa żywotność produktu.\nCharakter bramy przemysłowej wymusza na jej konstruktorze i wykonawcy obowiązek zastosowania wytrzymałych i doskonałych jakościowo materiałów. Brama taka w porównaniu z bramą stosowaną przy posesjach prywatnych jest przeważnie o wiele dłuższa i wyższa. Fakt ten wymaga zastosowania odpowiedno sztywnej konstrukcji i specjalistycznej budowy całej bramy.\nJedynie sprawdzony i wieloletni producent posiadajacy wykwalifikowana kadrę specjalistów jest w stanie dostarczyc odpowiednie bramy przemysłowe. Dobrze wykonana brama nie ulegnie odkształceniom i pęknięciom w wyniku działajacych na nią naprężęń w czasie pracy. Dobrze wykonana i sprawna brama to jeden z elementów składowych dobrze zabezpieczonego i działającego przedsiębiorstwa.\nStandardową techniką zabezpieczania bram przemysłowych przed skutkami korozji i wieloletniego wystawienia na trudne warunki atmosferyczne jest cynkowanie ogniowe i malowanie proszkowe, które to skutecznie zabezpieczają bramy przemysłowe przed uszkodzeniami. Fakt ten przenosi się w prosty sposób na niskie koszty eksploatacyjne takiego rozwiązania.\nJuż teraz zadbaj nie tylko o Twoją bramę przemysłową Twojej Firmy lecz o całe kompleksowe rozwiązanie w postaci ogrodzenia dedykowanego do obiektów przemysłowych czy budynków użyteczności publicznej!\nWystarczy jeden telefon a nasz doradca osobiście odwiedzi Państwa Firmę, dokona pomiaru, prześle wycenę i zaproponuje właściwe rozwiązanie.


TV 32" do kwoty 1500 PLN - elektroda.pl\nMaxikas 24 Aug 2013 22:51 2796 16\n#1 24 Aug 2013 22:51\nPlanuję zakup TV do swojego pokoju. Główne nastawienie to podpięcie go pod komputer stacjonarny i oglądanie filmów / seriali, telewizji naziemnej i od czasu do czasu popykanie w jakąś grę na dużym ekranie.\n1. Jak duże jest pomieszczenie w którym ma być telewizor? 3m x 5m\n6. Jak słońce świeci w pokoju? 2 okna: od południa - słońce będzie świecić w ekran telewizora; od zachodu: słońce będzie świecić z lewej strony na telewizor\n7. Jaki masz obecnie telewizor? w tym pokoju: brak - jedynie 23" monitor Dell U2311H z matową matrycą e-ips; CRT Philips 28"\n8. Co chcemy aby telewizor posiadał? HDMI, WiFi\n9. Jaki sygnał będzie podłączony do telewizora? TV naziemna DVB-T, cyfrowy z komputera\n10 .Jakie urządzenia ? komputer stacjonarny, czasami laptop, w przyszłości może jakieś lepsze źródło dźwięku\n11. Ile godzin dziennie ma pracować telewizor? 4 - 5h\n12. Preferujesz matrycę matową czy błyszczącą? z uwagi na mocne nasłonecznienie pokoju chyba lepsza byłaby matowa matryca\n13. Jaki rodzaj programów oglądasz najczęściej? sport i filmy\n14. Czy zamierzasz serfować po internecie? niekoniecznie ale nie wykluczam tego całkowicie\n15. Czy zamierzasz grać w gry - jeśli tak to ile % dziennie? sporadycznie, przez 2-3h max.\n17. Preferencje co do wielkości? ze względu na ograniczenia miejsca na półce: max szer. 90cm, max wys. 59cm - 32"\n18. Co Cię denerwuje w telewizorach? ostrość obrazu, podświetlanie matrycy, płynność menu / działania\n19. Więcej oglądasz wieczorami czy w dzień? popołudniami / wieczorami\nPrzeglądałem pobieżnie różne TV w sklepach internetowych (prawdopodobnie zakup będę robił właśnie przez internet, chyba że ew. trafiłby się jakiś polecany model w jakimś markecie na miejscu), zainteresowałem się Samsungiem UE32F5500, ale poczytałem trochę na forum podobnych tematów i w sumie sam już nie wiem co wybrać.\n#2 24 Aug 2013 22:58\nTe warunki z uwagi na matrycę , płynność , komputer i cenę spełnia -\n#3 24 Aug 2013 23:24\nCoś jeszcze znajdzie się wartego polecenia w tej kwocie ?\nZmiana matrycy na błyszczącą + porządne zasłonięcie okna dają tu jeszcze jakieś pole manewru ?\n#4 24 Aug 2013 23:41\nAlternatywą będzie wówczas\nPhilips 32 PFL 4508\n#5 03 Sep 2013 12:12\nDo Sharpa jakoś nie jestem przekonany, może to i błąd. Czy oprócz matowej matrycy i złącza D-Sub, ma coś, co istotnie przemawia za jego wyborem ?\nPhilips przekracza budżet i to dosyć sporo... pozostał mi więc Panasonic. W nim nie ma dedykowanego złącza dla komputera - jak wygląda jakość obrazu przesyłanego z komputera przez HDMI ?\nSzukając najtańszej oferty w internecie zastanowiło mnie oznaczenie serii E6.\nNa stronie producenta znalazłem model TX-L32E6, podczas gdy większość sklepów oferuje model opisany jako TX-L32E6E\nJak mam to rozumieć ? Błąd w opisie produktu czy to te same telewizory ?\n#6 03 Sep 2013 14:29\nSzarpy, dobre telewizory. Ale myślę, że zaciekawi Cię też m.in. seria LA LG, mają matryce IPS. Masz monitor z podobną matrycą, to wiesz jakie są dobre kolory. Budżetowo niewiele Ci brakuje do LG 32LA620S, a ten oprócz IPSa ma 200Hz MCI, i opcje smart też są.\n#7 03 Sep 2013 19:56\nSzarpy, dobre telewizory.\nna pewno są dobre, sam poleciłem tacie, ale ostatniego czasu pytałem się kolegi jakie teraz TV by polecił (właściciel sklepu rtv-agd), stwierdził że nie poleci żadnego bo ostatnio polecił szwagrowi Sharpa i sie popsuł po tygodniu, w zeszłym tygodniu kuzynowi się zepsół Sharp w 3 dniu użytkowania ( w serwisie), a dzisiaj widziałem Sharpa co ma jasne plamy na matrycy, tuż po gwarancji, świat schodzi na psy\n#8 03 Sep 2013 21:31\nA jakie modele ma ten sklep Sharpa?\nCzytam różne portale i żadnej klęski nie widzę.\nMożesz spokojnie kupować modele SHarpa z dobrych sklepów. Tam zawsze znajdziesz wsparcie i poradę. Bardzo dużo ludzi kupują te modele Sharpa i nie słyszałem o żadnych problemach.\nU innych masz inne problemy.\n#9 10 Sep 2013 17:01\nByłem dzisiaj w jednym z marketów. Mają Sharp'a i mają Panasonic'a.\nNie stały obok siebie, nie wiem jakie ustawienia miał Sharp, aczkolwiek zauważyłem że na nim obraz jest jakby ciemniejszy, na pewno inny i "mniej kolorowy" niż na innych TV stojących obok.\n#10 10 Sep 2013 22:57\nz Sharpami mam wrazenie ostatnio jest jak z Sony.\n#11 11 Sep 2013 02:32\nWystarczy wziąć do ręki pilota aby to sprawdzić. To że ktoś pogrzebał w ustawieniach i tak zostawił o niczym, nie świadczy.\n#12 12 Sep 2013 18:20\nPojechałem dzisiaj do marketu z pendrakiem. Wrzuciłem 2 teledyski z youtube w fullhd + film w full hd.\nMi na panasonicu film wydawał się być ok. Osoba, która była ze mną dostrzegła, że jednak dalszy plan jest jakby mało ostry.\nZ ciekawości to samo zostało odtworzone na Samsungu UE32F6100 i pomijając zachwalanie Pana z obsługi, faktycznie wyglądało to nieco lepiej.\nSam już nie wiem na co kupić.\n#13 12 Sep 2013 18:33\nO tu masz rację.\nPanasonic po kalibracji wyrównuje ostrość z tyłu.\nSamsung po kalibracji poprawia cukierkowe kolory.\nSuma sumarum - dla mnie ważniejsze jest skalowanie obrazu czyli Panasonic nie zostawi Ci dropów na ekranie nawet jeśli będzie słabszy bitrate.\n#14 12 Sep 2013 18:49\nNie pamiętam jakie ustawienia obrazu miał Panasonic... na pewno dwa pierwsze ustawienia od góry w menu były na full (jasność na pewno, co było niżej nie pamiętam).\nZdaję sobie sprawę, że nie zawsze wszystko będę oglądał w 1080p, już prędzej 720p ale jednak jakiś taki niesmak po tych paru min oglądania mi pozostaje.\nJaka matryca fizycznie montowana jest w tych Samsungach ?\n#15 12 Sep 2013 19:09\nTo tragiczne ustawienia. Nie dziwię się że są różnice.\nSzczerze, to dziwię się że na takich ustawieniach jeszcze coś widać.\nA nie mówiąc już o porównaniu\n#16 12 Sep 2013 23:23\nW sumie dobra opcja z pendrive i własnym materiałem. Z doświadczenia wiem że różnie bywa z jakością materiałów które są puszczane w sklepach rtv. A co do tv za 1500zł. Serie LG LA można dostać na granicy tej kwoty. Biorąc pod uwagę, że jest to seria LA to moim zdaniem jest to propozycja godna uwagi.\n#17 13 Sep 2013 01:44\nhttp://www.youtube.com/watch?v=PajUTzEZTsY - ja odpuszczam na razie.\nSimilar topics to tV 32" do kwoty 1500 PLN\nWitam. Proszę o pomoc w wyborze amplitunera. Jaki wybrać do kwoty około 1500,- PLN, oczywiście z rynku wtórnego. Głównie do filmów, radio internetowe,... (1)\nJak w temacie 1. Jak duże jest pomieszczenie w którym ma być telewizor? - Dziś 12m2 "jutro" 30m2 2. Jak daleko siedzimy od ekranu telewizora? dziś ... (4)


20-latek w oknie życia. Zakonnice musiały wezwać pomoc | Popularne\n20-latek w oknie życia. Siostry zakonne nie mogły uwierzyć własnym oczom, gdy we wnęce przeznaczonej na niechciane dzieci dostrzegły dorosłego człowieka. Pijany mężczyzna wyrządził poważne szkody w pomieszczeniu, w którym utknął. Konieczna była pomoc odpowiednich służb.\nNie ma limitu wieku?\nDziałalność okien życia od lat budzi liczne kontrowersje ze względu na niespójności natury prawnej. Przepisy związane z pozostawianiem dzieci w tych miejscach są nie do końca jasne i mogą być przedmiotem sporów.\nPrzykładowo, nie istnieje jasno ustalony limit wieku powyżej, którego nie wolno oddać dziecka do okna życia. Za dotychczasowego rekordzistę uchodził mężczyzna, który porzucił w oknie życia 3-letnią córkę. Teraz jednak mamy okazję przekonać się, że do okna życia może trafić dosłownie każdy, niezależnie od wieku. W końcu nie bez powodu mówi się, że niektórzy ludzie nigdy nie dorastają…\nUbiegłej nocy z piątku na sobotę (29/30 października) zakonnice sprawujące pieczę nad oknem życia we Wrocławiu usłyszały donośny alarm. Siostry boromeuszki od razu zerwały się na równe nogi. Ku swojemu zdumieniu w oknie zamiast noworodka dostrzegły 20-letniego mężczyznę. Postanowiły zatelefonować na policję i straż pożarną.\nOficer dyżurny wrocławskiej straży pożarnej nie ma pojęcia, jak mężczyźnie udało się zmieścić w tak małej wnęce.\nNie wiemy, jak to zrobił, ale udało mu się, wcisnął się cały do okna życia i w nim utknął na dobre.\nWkrótce okazało się, że człowiek jest pijany. Przy wsparciu funkcjonariuszy udało się go wyciągnąć z okna życia. 20-latek nie zdołał wyjaśnić, dlaczego postanowił wejść do środka.\n20-latek w oknie życia\nPodkomisarz Wojciech Jabłoński z Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu w wywiadzie dla Gazety Wrocławskiej mówił:\nKontakt z mężczyzną z powodu jego upojenia alkoholowego był mocno ograniczony. Funkcjonariusze wylegitymowali go i odwieźli do Wrocławskiego Ośrodka Pomocy Osobom Nietrzeźwym. Dopiero jak wytrzeźwieje, będzie go można przesłuchać.\nPijany mężczyzna wchodząc do okna życia wyrządził dość poważne szkody. 20-latek zniszczył kuwetę, w której umieszcza się dzieci oraz zabrudził wnękę.\nOkno życia mieści się przy ulicy Rydygiera 22-28. Działa od 2009 roku w budynku Kongregacji Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza, w którym znajduje się Zakład Opiekuńczo-Leczniczy. Obiekt leży w centrum miasta, w pobliżu dworca Nadodrze.\nOkno życia określa się jako alternatywę dla matek, które z różnych względów nie są w stanie wychować swojego dziecka. Kobiety pozostawiające maluchy w oknie życia nie są później poszukiwane w celu ustalenia ich tożsamości. Po przejściu niezbędnych badań w szpitalu, dzieci trafiają do adopcji.\nNależy jednak pamiętać, że niechciane dziecko można zostawić również w szpitalu zaraz po porodzie. Takie rozwiązanie znacznie usprawnia procedury adopcyjne. Od 2009 roku we wrocławskim oknie życia odebrano prawie 20 dzieci.\nW tym roku w Polsce powstało również specjalne okno życia dla zwierząt, które pomaga ratować niechciane psy i koty.\nTagi: okno życia | pijany człowiek\nŹródła: gazetawroclawska.pl, wroclaw.se.pl, wiadomosci.gazeta.pl\nDwuletnia dziewczynka w Oknie Życia. Policja ustaliła, kim są jej rodzice


OS X: DMG to obrazy dysków | Makowe ABC\nOS X: DMG to obrazy dysków\n29 lipca 2008 · 16:23 · Wojtek Pietrusiewicz · 1 Comment\nPliki DMG są odpowiednikiem chociażby Windowsowych ISO. Jest też kilka innych formatów, w większości obsługiwane przez Nero, itp. Na Maku używamy DMG i w ten sposób rozprowadzane są zazwyczaj aplikacje.\nPo ściągnięciu/przegraniu takiego pliku, wystarczy dwa raz na niego kliknąć, aby automatycznie go zamontować (z ang. mount) jako dysk wirtualny. Teraz zawartość wybranego DMG możemy przeglądać jak każdy inny dysk twardy czy CD/DVD.\nAplikacje w postaci DMG nie są przeznaczone do użytkowania – po prostu po odmontowaniu nie można jej więcej użyć. Dlatego zazwyczaj po zamontowaniu uruchamia się Installer lub okienko z ikonką programu oraz ikonką „Aplikacje”. Wtedy należy po prostu przenieść (przeciągnij i upuść myszką) ikonkę programu na ikonkę „Aplikacje”. Ewentualnie można przegrać program do folderu „Aplikacje” na dysku twardym – to dokładnie ta sama czynność.\nPo zakończeniu pracy z plikiem DMG, wystarczy go odmontować klikając prawym przyciskiem i wybierając „Eject nazwa_programu” lub przeciągając ikonkę z pulpitu na kosz na śmieci (ikonka zmieni się wtedy na przycisk Eject).\nOS X – Instalowanie programów (cz. I) Instalacja programów przebiega zupełnie inaczej niż na PC/Windows....\nSeagate wprowadził do sprzedaży adapter Thunderbolt do dysków FreeAgent GoFlex Informacja prasowa: Cztery zewnętrzne dyski Seagate GoFlex są dostępne w...\nOS X: Zmiana ikon np. HDD Na pulpicie zazwyczaj znajduje się ikonka „Macintosh HD” – dodatkowo...\nMoja ikonka dla aBlip Już jakiś czas temu stworzyłem własną ikonkę dla aBlipa, ponieważ...\nCategories: OS X · Tags: DMG, obraz dysku, OS X · Permalink ★\n← Poprzedni wpis: Software: Adobe Lightroom 2.0 for Mac\nNastępny wpis: Podstawy OS X – Zapisywanie i okno dialogowe →


Previous Article Wybory Europejskie. Kraśnik i powiat zdecydowanie za PiS\nNext Article Jest zgoda wojewody. Budowa S 19 na południe od Kraśnika może ruszać\nŚwięto Mam jak co roku obchodziła społeczność Szkoły Podstawowej nr 5. Tradycją są w tej szkole przedstawienia jakie klasy I-III prezentują na sali widowiskowej w Centrum Kultury i Promocji. Tym razem dzieci zabrały swoje mamy w podróż... samolotem.\nW ramach prezentu dla mam mali uczniowie "Piątki" zabrały je na wycieczkę po świecie. Mamy poleciały na tę wycieczkę "na pokładzie samolotu "Sienkiewicz" linii lotniczej Publicznej Szkoły Podstawowej nr 5" - jak ogłosił pilot Antek, na co dzień uczeń klasy II B i aktor "Teatrzyku Jak Się Patrzy" z SP 5, którego uczestnicy stanowili "załogę" samolotu.\nPoszczególne klasy zabierały mamy do różnych państw i kontynentów prezentując charakterystyczne tańce, stroje, piosenki i teksty. A wszystko w trakcie jednego "lotu". Większość przedstawienia możecie zobaczyć na filmiku, który udostępniamy poniżej.\nSpodobało się ono nie tylko mamom, które nagrodziły wszystkich aktorów gromkimi brawami, ale i m.in. burmistrzowi Wojciechowi Wilkowi, dyrektor SP 5 Barbarze Grasińskiej-Ciereszko i Mariuszowi Albinowi, przewodniczącemu Rady Rodziców. Złożyli oni życzenia wszystkim mamom oraz gratulacje i podziękowania dla małych wykonawców i przygotowujących ich nauczycielek. Całość programu koordynowała kierująca szkolnym teatrzykiem pani Barbara Kapica.


wników, którzy nie wykonują swojego wyuczonego zawodu. Wszystko to sprawia, że tak dużo osób idzie na prawo. Tego typu zachowanie i taka branża to świet\nDodane: 22-03-2019 17:38\nZalety studiowania prawa wskazywane przez studentów lub absolwentów tego kierunku, to przede wszystkim dobre perspektywy zawodowe. Bardzo mało jest prawników, którzy nie wykonują swojego wyuczonego zawodu. Wszystko to sprawia, że tak dużo osób idzie na prawo. Tego typu zachowanie i taka branża to świet\nPrinting is a simple matter Przy budowie i tworzeniu mapek- czyli rola geodetyDrukowanie cyfrowe- co musisz o nim wiedzieÄ‡Czym zajmują się geodeci?Dobry stomatolog w ZabrzuJak zmniejszyÄ‡ zuÅ¼ycie energii cieplnej?Kilka sÅ‚Ã³w o poligrafiiKrÃ³tki tekst o frezarkachCzym do pracy za granicÄ™?Porady prawne - skąd je wziąć?Jak zamówić klimatyzację - stawka godzinowaRóżne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuAdaptacje projektÃ³w domÃ³wO bieliźnie i odzieży aktywnej termicznieEnergia odnawialna, kolektory słoneczne - zastosowanie i poradyOprogramowanie optimaIle tak naprawdÄ™ warte jest mieszkanie?Choose PolandKupić, wynająć, czy poczekać? O nieruchomościachKilka faktÃ³w o przydomowych oczyszczalniach Å›ciekÃ³wWho to call when the pipe is leaking?Warto o tym pomyÅ›leÄ‡ - POSCo warto wiedzieÄ‡ o kosmetykach i zabiegach kosmetycznych? Does anyone also need to choose a chauffeur? O dedykowanych aplikacjach i programach na zamÃ³wienieImplantologia Chorzów New thread how to buy us auto parts? O obsłudze informatycznej dla firm. Kilka faktów i ważnych informacjiO medycynie estetycznejPorady na temat zasÅ‚on


Wydało się! Tak reklamiarze czyszczą firmy z klientów - wGospodarce.pl\nKolory tęczy / autor: Pixabay\nOpublikowano: 17 lipca 2020, 19:00\nAktualizacja: 17 lipca 2020, 19:44\nKiedyś reklama była po to, żeby sprzedawać. Dziś jest po to, by zmieniać świat… i jak się okazuje, przy okazji by czyścić firmy z ich klientów. W końcu ktoś w Polsce to przyznał. Co prawda raczej nieopatrznie, w dyskusji na portalu biznesowym, ale przyznał. Jak bardzo poglądy marketerów mogą być niebezpieczne dla firm oraz ich wizerunku i czy szefowie firm zdają sobie sprawę, że mogą płacić marketerom nie za pozyskanie nowych klientów, ale za odpływ obecnych? Świat staje na głowie\nOstatnimi czasy na portalu wGospodarce.pl dużo można znaleźć artykułów o tym jak ideologia z butami wchodzi w sfery zupełnie od niej dotąd wolne, jak choćby w komunikację biznesową.\nZjawisko to nasiliło się wprost proporcjonalnie do wzrostu liczby medialnych przekazów o ruchu Black Lives Matter, którego medialna popularność dosłownie rozlała się na cały świat. Teoretycznie ruch ten jest pokojowy, choć wypowiedzi i czyny jego uczestników temu głęboko zaprzeczają. Zdradzają one tak naprawdę oznaki ruchu rewolucyjnego, totalnej rewolucji kulturowej, łącznie z obalaniem wszelkich pomników i paleniem kościołów. Stary, zły świat ma płonąć i już. Czas na koniec historii, odnowę moralną i nowy, wspaniały świat.\nNie jest to pierwsza rewolucja w swojej istocie bolszewicka, ani ostatnia, ale jest wystarczająco popularna, by tzw. hype próbowały wykorzystać też i jego popularność podpiąć się również inne, pomniejsze ruchy. Na tej zasadzie znowu aktywizowały się firmy wywieszając tęczowe flagi.\nOwczy pęd, do którego skora jest większość społeczeństwa, rzadko zadaje sobie pytanie „po co to wszystko?”, o prawdziwe motywacje oraz o konsekwencje działań, w tym w obszarze komunikacji. Wiele firm może rozważać teraz, czy warto, wzorem kierowców z Formuły 1. wziąć w tym udział, klęcząc na znak solidarności z „ofiarami” lub zmieniając swoje logo na tęczowe. Moją uwagę zwróciła pewna dyskusja w obszarze polskiej sieci biznesowo-społecznościowej, ku przestrodze dla menedżerów.\nZe względu na sytuację w Polsce, wypowiedzi polityków i ataki na osoby nieheteroseksualne postanowiliśmy zatrzymać flagę LGBT+ w naszym logo na cały rok – napisał NOIZZ na swoim profilu na LinkedIn. - Tęcza nie obraża, tęcza nie jest agresją, tęcza nie jest prowokacją. To symbol równości oraz solidarności z osobami, które codziennie muszą walczyć o równe prawa i które codziennie stykają się z agresją i niezrozumieniem. A o tą równość trzeba walczyć nie tylko w czerwcu. - O społeczności LGBT+ piszemy cały rok, angażujemy się w tematy edukacyjne, współpracujemy z organizacjami i opisujemy przypadki agresji. Zostawienie tęczowego logo na cały rok jest dla nas naturalną decyzją. Tęcza nie obraża, tęcza nie jest agresją, tęcza nie jest prowokacją.\nNie wchodźmy już w ocenę, czy jeśli są ataki, to dotyczą one osób jak to ładnie nazwano „nie-heteroseksualnych”, czy raczej osób wojujących politycznie w ich imieniu w szkołach średnich, podstawowych, albo przedszkolach – dobrze znamy modele docelowych praktyk w tym zakresie choćby w Szwecji, czy w Niemczech. Zresztą, na to też niektórzy zwrócili tam uwagę, ale nie o tym. Przyjrzyjmy się niektórym głosom branży reklamowej.\nWłaśnie dlatego uważam, że marki powinny się angażować społecznie. Jest szansa, że uda się odrzucić tych konsumentów, którzy nie podzielają wartości za marką stojących. Uważam, że to rewelacyjny sposób na czyszczenie społeczności. Zwłaszcza, że jakoś w ostatnim czasie padają tylko kategoryczne stwierdzenia - jak ktoś czytać nie chce, niech nie czyta. Mam nadzieję, że również nie zagrają w cyberpunka, nie pójdą na fajne koncerty i ogólnie znikną w swoim sosie. Bo wszelkie akty publicznej agresji powinny być tępione, nieważne jakie mają powody – pisze pracownik jednej z bardziej znanych agencji na rynku. Wtórują mu inni pracownicy innych, nawet bardziej znanych agencji na rynku.\nscreen LinkedIn / autor: screen Fratria\nPowtórzmy: „Jest szansa, że uda się odrzucić tych konsumentów, którzy nie podzielają wartości za marką stojących. Uważam, że to rewelacyjny sposób na czyszczenie społeczności”. Szczerze przyznam, że wbiło mnie to w fotel.\nNie mówię już nawet, że w dobie pandemii i jeszcze większej walki o sprzedaż i portfele jeszcze mniej skorych do wydawania klientów firma „czyszcząca” się ze swoich klientów jest działaniem co najmniej kuriozalnym. Nawet w przypadku komunikacji proszku do prania sądzę, że chciałby on komunikować, że czyści wszystko, poza tym, ze czyści swoich klientów.\nMoże umknąć w tym zgiełku naszej uwadze, że klientów firmy mają różnych. Jestem wychowankiem starej szkoły PR, która zwracała dużą uwagę na to, by szanować wszystkich klientów, by nie angażować marki w politykę i kwestie ideowe, bo inaczej się tylko traci. Brand manager powinien sobie przynajmniej zadać pytanie jak wielu wśród klientów ma głośnej mniejszości, a jak wiele osób jest z milczącej większości (milczącej, co nie znaczy, że bez własnych przekonań). No, ale żeby dowiedzieć się jak jest, zadanie musi zlecieć marketerowi… Kwadratura koła.\nOddawanie firmowych pieniędzy i budżetów ludziom, którzy chcą czyścić nas z klientów jest co najmniej kuriozalne. Wiem też, że w dzisiejszych czasach „matura to bzdura”, ale pewną bazową znajomość historii jednak powinno się mieć i wiedzieć, że zapędy do „czystek” nasuwają tylko złe, a nawet fatalne skojarzenia. A komunikacja to przede wszystkim skojarzenia.\nMarketerzy mogą sobie zmieniać świat, w prywatnym czasie mogą zapisać się do ruchów, wywieszać na balkonie swojego mieszkania transparenty z wyrazami wsparcia dla dowolnej idei i ruchu, chodzić w marszach, pikietować, protestować – ich sprawa. Za swoje pieniądze i za swój czas mogą wszystko. Czego nie powinni robić, to nie powinni zmieniać świata na modłę swoich przekonań za czas i pieniądze swoich klientów. A już na pewno nie powinni czyścić swoich klientów z klientów.\nChyba, że zmienimy paradygmat biznesu i stwierdzimy, że sprzedajemy tylko klientom „tolerancyjnym”, ale to „tylko” znów robi się niebezpieczne. Podobnie jak kiedyś tramwaje były „tylko” dla Niemców, autobusy „tylko” dla „białych”, nazwiemy to „zrównoważonym rozwojem” i spokojnie zaczniemy… liczyć straty. Wiemy też z historii, dokąd to dalej prowadzi, do przegięcia w drugą stronę, na wzór Antify, która jest tak postępowa i antyfaszystowska, że jest zupełnie faszystowska.\nIstne szaleństwo, a najlepsze, że za własne – no! nie własne… najlepsze, bo firmowe! - pieniądze. Najuczciwiej byłoby chyba postawić sprawę tak: Chcesz zmieniać świat? Zmieniaj go za swoje pieniądze.\nCZYTAJ TEŻ: Tak skończy się obecny atak radykalnej lewicy. Lewicowy terroryzm to żaden postęp