Wielojęzyczność w Parlamencie Europejskim: przykład na przekład [ :33] - PDF\nWielojęzyczność w Parlamencie Europejskim: przykład na przekład [ :33]\nDownload "Wielojęzyczność w Parlamencie Europejskim: przykład na przekład [17-10-2007-17:33]"\n1 Wielojęzyczność w Parlamencie Europejskim: przykład na przekład [ :33] UE jest wspólnotą 27 państw członkowskich, których jedność i różnorodność wyraża się poprzez 23 języki urzędowe oraz szereg innych języków narodowych, regionalnych i lokalnych. Unię zamieszkuje blisko 500 mln obywateli o różnym pochodzeniu etnicznym, posługujących się różnymi językami. Wielojęzyczność przyczynia się do realizacji europejskich wartości, jakimi są demokracja, równość, przejrzystość i konkurencyjność. Ochrona tej unikatowej różnorodności językowej to wielkie wyzwanie. Ponieważ od niedawna prace UE prowadzone są w 23 językach, warto przyjrzeć się bliżej znaczeniu wielojęzyczności, oraz kosztom i korzyściom, z jakimi się wiąże. UE jest wielokulturową i wielojęzyczną demokracją. Wykorzystuje trzy alfabety: łaciński, grecki i cyrylicę. Czytelnika na pewno zainteresują dane statystyczne na temat kosztów wielojęzyczności: W 2005 r. łączny koszt wszystkich tłumaczeń ustnych i pisemnych we wszystkich instytucjach UE stanowił 1 proc. budżetu ogólnego UE (ok. 1,123 mld euro, czyli mniej niż 2,3 euro na obywatela rocznie a zatem tyle, ile kosztuje jedna kawa). W roku 2006 koszt tłumaczeń pisemnych we wszystkich instytucjach UE szacuje się na 800 mln euro, w roku 2005 łączny koszt tłumaczeń ustnych wyniósł niecałe 190 mln euro. Wydatki związane z wielojęzycznością stanowią ponad jedną trzecią łącznych wydatków Parlamentu. W pierwszej połowie roku 2007 w PE przetłumaczono stron (z czego zewnętrznie.) Od roku 2005 w PE tłumaczy się ponad milion stron rocznie. System UE wymaga średnio pracy ponad 2000 tłumaczy pisemnych i 800 tłumaczy ustnych dziennie. PL Dział Prasowy Dyrekcja ds. Kontaktów z Mediami Dyrektor & Rzecznik Prasowy : Jaume DUCH GUILLOT Nr referencyjny: fcs11816 Numer centrali prasowej (32-2) /8\n2 UE mówi twoim językiem UE jest prawdziwie wielojęzycznym bytem, który bywa czasem porównywany do skomplikowanej i wciąż rosnącej wieży Babel. Jednak to porównanie nie trafia w sedno różnorodność językowa ma bowiem na celu zapewnienie maksymalnego zrozumienia między instytucjami i obywatelami. Jest ona jedną z podstaw demokratycznych, na których opiera się UE. Każdy nowo przystępujący kraj określa, jaki jego język/języki zostaną uznane za języki urzędowe UE, a następnie rządy UE przyjmują pełną listę języków urzędowych. Każde rozszerzenie UE ma zatem charakter językowy i kulturowy. Warto wspomnieć, że przedmiotem pierwszego rozporządzenia UE (rozporządzenie nr 1 z 1957 r.) było właśnie określenie języków urzędowych. Od dnia 1 stycznia 2007 r. UE ma 23 języki urzędowe. 21. językiem urzędowym jest irlandzki, mimo że w początkowym okresie jego stosowanie jest ograniczone, a wraz z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii liczba języków urzędowych wzrosła do 23. Są to: angielski, bułgarski, czeski, duński, estoński, fiński, francuski, grecki, hiszpański, holenderski, irlandzki, litewski, łotewski, maltański, niemiecki, polski, portugalski, rumuński, słowacki, słoweński, szwedzki, węgierski i włoski. Odpowiedzialność, dostępność i przejrzystość Legalność instytucji UE opiera się na ich odpowiedzialności, dostępności i przejrzystości. Wielu obywateli posługuje się tylko jednym językiem, dlatego UE musi zagwarantować im dostęp do prawodawstwa, procedur i informacji w ich języku ojczystym oraz możliwość komunikowania się ze wszystkimi instytucjami w dowolnym języku urzędowym. Każdy wybierany przedstawiciel zasiadający w PE ma prawo zabierać głos, słuchać wypowiedzi oraz czytać i tworzyć teksty w swoim języku. Pomaga to zapewnić pełną i sprawiedliwą reprezentację wszystkich obywateli. Dzięki temu reprezentują nas nie tyle najlepsi lingwiści, ile najlepsi politycy, którzy korzystają z tłumaczenia ustnego i pisemnego zapewnionego przez najlepszych profesjonalistów w Europie. Żaden inny organ na szczeblu regionalnym czy międzynarodowym nie posługuje się tyloma językami urzędowymi. Nie ma organizacji międzynarodowej, w której obowiązywałaby choćby połowa języków wykorzystywanych w UE podkreśla Olga Cosmidou, kierownik Dyrekcji ds. Tłumaczeń Ustnych Parlamentu Europejskiego. W Europie, gdzie mamy do czynienia z modelem społeczeństwa wielokulturowego, tłumaczenie ustne jest nieodzowne. Mimo że żaden inny organ nie wydaje tyle na tłumaczenie ustne i pisemne, w wartościach względnych koszty te są stosunkowo niewielkie FCS /8\n3 Wiele języków, jedna Unia Równość językowa oznacza, że wszystkie języki mają jednakowy status. Karta Praw Podstawowych UE gwarantuje poszanowanie różnorodności językowej. Dyskryminacja ze względu na język jest zakazana, niezależnie od tego, czy obywatel pochodzi z małego czy dużego państwa członkowskiego. Strona PE jest regularnie aktualizowana i ma umożliwiać obywatelom dostęp do informacji w ich ojczystym języku. Równość językowa ma kluczowe znaczenie UE nie mogłaby funkcjonować bez wysokiej jakości tłumaczeń ustnych i pisemnych. Chociaż praca w 23 językach jest nie lada wyzwaniem, równość językowa ma kluczowe znaczenie. W przypadku języka irlandzkiego tłumaczenie wybranych aktów prawodawstwa wtórnego i tłumaczenie ustne podczas sesji plenarnych PE jest zapewnione od dnia 1 stycznia 2007 r., natomiast tłumacze bułgarscy i rumuńscy pracowali jeszcze przed przystąpieniem tych krajów, aby umożliwić obserwatorom pracę w ich językach ojczystych. Podczas posiedzeń plenarnych tłumaczenie ustne zapewniają 23 kabiny językowe, każda po trzech tłumaczy. Nawet jeśli posłowie mówią po angielsku, francusku czy niemiecku, kiedy w grę wchodzą niuanse języka politycznego, muszą dysponować całą gamą środków wyrazu, która z reguły jest możliwa tylko w języku ojczystym podkreśla Olga Cosmidou FCS /8\n4 Parlament Europejski promotor wielojęzyczności Zgodnie z Regulaminem PE wszystkie dokumenty Parlamentu są sporządzane w językach urzędowych, a wszyscy posłowie mają prawo do wypowiadania się w Parlamencie w wybranym języku urzędowym". Każde rozszerzenie oznacza zwiększenie różnorodności językowej, a zatem również liczby tłumaczy ustnych i pisemnych. Parlament Europejski, Rada Ministrów, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Regionów wykorzystują wszystkie języki urzędowe UE, a utworzenie w dniu 1 stycznia 2007 r. urzędu Komisarza ds. Wielojęzyczności pokazuje, jak wielką wagę władze UE przywiązują do tej kwestii. Wysoka jakość i skuteczność językowa Parlament Europejski jest prawdziwym promotorem wielojęzyczności: zatrudnia najwięcej tłumaczy ustnych i pisemnych na świecie (ok ), którzy stanową jedną trzecią pracowników PE. Tłumaczenie ustne jest zapewnione podczas sesji plenarnych, posiedzeń organów zarządzających oraz w miarę możliwości posiedzeń komisji i delegacji. Rosnące uprawnienia PE i coraz większa liczba języków zwiększa rzecz jasna nakład pracy. Profesjonalni tłumacze ustni, pisemni oraz inni administratorzy, tacy jak weryfikatorzy tekstów prawnych, zapewniają najwyższą jakość od strony językowej oraz wierność przekładu. Jak udaje się zapewnić skuteczność mimo rosnącej liczby języków? Sekret to lata przygotowań i planowania, doświadczeni kierownicy i pracownicy posiadający silną motywację, a także nowi, pełni entuzjazmu tłumacze i kierownicy zdradza Helmut Spindler, dyrektor Dyrekcji ds. Tłumaczeń. Do tego dochodzi połączenie coachingu i ciągłych szkoleń zawodowych, skuteczne wykorzystywanie zasobów językowych, innowacyjne podejścia oraz połączenie zasobów wewnętrznych ze starannie kontrolowanymi zasobami zewnętrznymi." FCS /8\n5 Słowo pisane i słowo mówione Wysoka jakość i wierność przekładu jest niezbędna, aby zapewnić przejrzystość procesu podejmowania decyzji, a kluczem do tego są zrozumiałe i zwięzłe teksty oryginału. Weryfikacja, korekta i nadzór gwarantuje wysoką jakość tłumaczeń, natomiast spójność tłumaczeń zapewniają pamięci tłumaczeniowe i bazy danych zawierające terminologię wspólnotową. Miliony stron Zdecydowana większość z ponad 2 mln stron tłumaczonych co roku w instytucjach UE przypada na Parlament. Po rozszerzeniu w roku 2004 zapotrzebowanie na tłumaczenia wzrosło ponad pięciokrotnie. Tłumaczenie pisemne w PE wykonują zasadniczo rodowici użytkownicy poszczególnych języków. Stosuje się system tłumaczenia pośredniego ( system języków pośrednich ), czyli tłumaczenia za pośrednictwem najpopularniejszych języków. Dokument sporządzony w mniej popularnym języku niekoniecznie zostanie zatem przetłumaczony na wszystkie pozostałe języki - bardziej prawdopodobne jest, że zostanie najpierw przetłumaczony na jeden z najpopularniejszych języków, a za jego pośrednictwem na wszystkie pozostałe. Dzięki temu tłumacze nie muszą pracować bezpośrednio w 506 możliwych kombinacjach językowych, co byłoby konieczne w przypadku bezpośredniego tłumaczenia z każdego języka urzędowego UE na wszystkie pozostałe. Relay w tłumaczeniu ustnym Ponieważ zakres tematów poruszanych podczas debat w Parlamencie jest właściwie nieograniczony, tłumacz ustny musi dysponować solidną wiedzą ogólną na temat UE oraz wiedzą fachową na temat właściwie wszystkich dziedzin jej działalności: od wrażliwych obszarów polityki zagranicznej do gatunków ryb. Tłumaczenie symultaniczne jest niezwykle złożonym procesem, zwłaszcza podczas sesji plenarnych, co wynika z ograniczonego czasu wystąpień przydzielanego posłom. Tłumaczenie ustne jest zapewnione w trzech miejscach pracy Parlamentu (Brukseli, Strasburgu i Luksemburgu) oraz w innych miejscach, np. podczas delegacji międzyparlamentarnych. Im więcej języków, tym bardziej skomplikowane staje się tłumaczenie ustne. Parlament zatrudnia około 400 tłumaczy stałych, a w najbardziej pracowitych okresach może korzystać z takiej samej liczby tłumaczy pomocniczych. Pełen zespół tłumaczy ustnych na posiedzenie, z 23 językami aktywnymi i pasywnymi, składa się 69 tłumaczy ustnych: każda trzyosobowa kabina zapewnia bezpośrednie tłumaczenie z maksymalnej liczby języków. Liczba tłumaczy, którzy mogą tłumaczyć z niektórych mniej popularnych języków, bywa ograniczona, dlatego zespół korzysta z tzw. tłumaczy jezyków pośrednich, których przekład służy innym tłumaczom za komunikat źródłowy. W innych przypadkach, zwłaszcza jeśli chodzi o nowe państwa członkowskie, zdarza się, że tłumacze tłumaczą nie tyko na swój język ojczysty, lecz również z języka ojczystego (tzw. retor, czyli tłumaczenie w obie strony) FCS /8\n6 Kontrolowana i pełna wielojęzyczność Korzyści płynące z wielojęzyczności bez wątpienia przeważają nad wykonywaną w celu jej zapewnienia pracą i ponoszonymi kosztami, dlatego wielojęzyczność jest demokratycznym obowiązkiem Parlamentu. Instytucje UE zapewniają tłumaczenie ustne i pisemne na największą skalę na świecie, stwarzając podstawy funkcjonowania UE. Unia, w której obowiązywałaby ponadnarodowa lingua franca, alienowałaby obywateli od instytucji UE. Dlatego też instytucje dążą do promowania różnorodności językowej i kulturowej w swoich ramach i poza nimi, starając się unikać eurożargonu. Rzecz jasna, nie można i nie należy ignorować kosztów i praktycznych trudności związanych z zapewnianiem równości językowej. Zwiększają się one wraz z każdym kolejnym rozszerzeniem UE, trzeba bowiem nie tylko pozyskać personel lingwistów o odpowiednich kwalifikacjach, ale także stworzyć odpowiednią infrastrukturę na przykład sale posiedzeń wyposażone w odpowiednią liczbę kabin dla tłumaczy. Rozszerzenia stworzyły zatem duży bodziec do zwiększenia skuteczności w funkcjonowaniu wielojęzyczności. Powoli zmienia się na przykład ogólna zasada, zgodnie z którą tłumacze ustni i pisemni tłumaczą jedynie na swój język ojczysty. Całe podejście do tłumaczeń pisemnych i ustnych zmienia się, w miarę jak praca staje się coraz trudniejsza i bardziej wymagająca. Pragmatyczne podejście Pełne tłumaczenie pisemne i ustne jest zapewniane w przypadku sesji plenarnych i wszystkich oficjalnych dokumentów przyjmowanych przez Izbę i jej organy. Bardziej elastyczne podejście obowiązuje w przypadku dokumentów i posiedzeń o charakterze przygotowawczym, ponieważ nie wszystkie dokumenty muszą być tłumaczone na wszystkie języki, nie jest również konieczny pełen zakres tłumaczenia ustnego. Komisje parlamentarne określają na przykład profile językowe swoich członków, aby wykorzystywano tylko języki, których rzeczywiście potrzebują członkowie danej komisji. W przypadku mniejszych posiedzeń bywa, że z przyczyn pragmatycznych posłowie decydują się na prace w mniejszej liczbie języków lub wręcz wybierają tylko jeden język. To pragmatyczne podejście znalazło odzwierciedlenie w ostatnich aktach prawnych przyjętych przez PE. Zgodnie z Kodeksem postępowania w kwestii wielojęzyczności przyjętym przez Parlament w 2006 r. kontrolowana i pełna wielojęzyczność, oparta na zgłaszaniu potrzeb z wyprzedzeniem i określaniu priorytetów dla użytkowników, jest jedyną drogą do zachowania wielojęzyczności przy jednoczesnym utrzymaniu jej kosztów w granicach możliwych do przyjęcia dla budżetu oraz zachowaniu równości posłów i obywateli. PE przyjął również rezolucję opartą na sprawozdaniu fińskiego posła Alexandra Stubba z grupy PPE-DE, dotyczącą wydatków na tłumaczenia ustne i sposobów ulepszenia metod pracy. W rezolucji podkreślono, że wielojęzyczność i możliwość zrozumienia innych mówców w PE jest warunkiem europejskiej demokracji, określono obszary, w których można poczynić oszczędności dzięki uwrażliwieniu na koszty tłumaczeń ustnych, zmniejszeniu liczby przypadków odwoływania tłumaczeń w ostatniej chwili i dyżurów tłumaczy ustnych oraz optymalnemu zarządzaniu poprzez osiągnięcie równowagi między potrzebami a zasobami. W 2003 roku 16 proc. kosztów tłumaczeń ustnych stanowił koszt dyżurów oraz koszt usług udostępnionych, lecz niewykorzystanych. W rezolucji w sprawie projektu budżetu na rok 2007 posłowie do PE uznali, że wielojęzyczność odgrywa zasadniczą rolę w pracy posłów oraz ma duże znaczenie dla obywateli, jednak stwierdzili, że koszty stanowiące ok. 33 proc. łącznych wydatków PE wymagają kontroli. W rezolucji w sprawie wydatków na rok 2008 rozważono możliwość restrukturyzacji służb tłumaczeniowych oraz zaproponowano sankcje za niewłaściwe używanie usług wielojęzycznych w PE. Większa skuteczność Osiągnięcia technologii takie jak tłumaczenie wspomagane komputerowo, wspólne pamięci tłumaczeniowe i systemy rozpoznawania głosu są pomocne, jednak maszyny nie zastąpią ludzi FCS /8\n7 Bez wątpienia jakaś część przekazu gubi się w tłumaczeniu. Jednak bez niego stracilibyśmy znacznie więcej FCS /8\n8 Jedność w różnorodności: środki UE na wielojęzyczność UE wspiera naukę języków obcych i różnorodność językową w ramach UE i poza jej granicami. Każdy obywatel europejski uczący się lub pracujący w UE powinien władać co najmniej dwoma językami obcymi, zgodnie ze sprawozdaniem PE z dnia 27 kwietnia 2006 r., w którym powtórzono konkluzje Rady Europejskiej w Barcelonie z marca 2002 r. UE chce, by programy nauczania w państwach członkowskich obejmowały naukę przynajmniej dwóch języków obcych od wczesnych lat, aby zapewnić zainteresowanie i motywację do opanowania innych języków, co będzie sprzyjać wzajemnemu zrozumieniu i empatii w Europie. Wspieranie wielojęzyczności Finansowane przez UE programy w dziedzinie edukacji i szkoleń zawodowych, takie jak Socrates (Lingua i Comenius) oraz Leonardo da Vinci, aktywnie promują nauczanie języków obcych i ich uczenie się przez całe życie oraz różnorodność językową. Program Media ma na celu finansowanie tworzenia dubbingu i napisów do europejskich filmów. W ramach działań promujących uczenie się przez całe życie języków obcych, 26 września został ustanowiony Europejskim Dniem Języków. Inicjatywa UE w sprawie Europejskiego znaku innowacyjności w zakresie nauczania języków obcych (program wspierający kreatywne inicjatywy w zakresie nauczania i uczenia się języków obcych) również przyczynia się do wzrostu wielojęzyczności, natomiast rok 2008 będzie Europejskim Rokiem Dialogu Międzykulturowego. Do realizacji tych celów potrzebne są dalsze działania, dlatego posłowie do PE z zadowoleniem przyjęli utworzenie europejskiego wskaźnika kompetencji językowych, który pozwoli na porównanie umiejętności językowych i polityk państw członkowskich w tej dziedzinie. Badania mają rozpocząć się w roku Zgodnie z badaniem Eurobarometru Europejczycy i ich języki, opublikowanym w lutym 2006 roku, 28 proc. obywateli UE deklaruje znajomość dwóch języków obcych, a 56 proc. jest w stanie prowadzić konwersację w jednym języku obcych. Prawie połowa respondentów przyznała, że nie zna żadnego języka poza ojczystym. Prawie jeden na pięciu Europejczyków uczy się języka obcego. Inne języki narodowe, regionalne i języki mniejszości Różnorodność językowa nie jest przeszkodą dla zjednoczonej Europy, ale raczej atutem. Unia z ok. 60 językami regionalnymi i językami mniejszości, którymi posługuje się prawie 50 mln Europejczyków wspiera języki regionalne i języki mniejszości poprzez programy nauczania języków i wsparcie finansowe. PE dał wyraz swemu zaangażowaniu w ochronę języków rzadziej używanych, przyjmując szereg rezolucji już od początku lat 80. ubiegłego stulecia. Zgodnie ze specjalnymi przepisami od roku 2006 obywatele mogą zwrócić się do Parlamentu Europejskiego i otrzymać odpowiedź w językach mających również status języka urzędowego Hiszpanii (tzn. językach innych niż hiszpański/kastylijski, mających w Hiszpanii status zagwarantowany konstytucyjnie). Rząd hiszpański zgodził się pokryć wszelkie dodatkowe koszty tłumaczeń, zapewnia także przekład szeregu tekstów unijnych na te języki. W Parlamencie działa intergrupa ds. tradycyjnych języków mniejszości i języków regionalnych, a wiceprzewodniczący PE Miguel Ángel Martínez jest odpowiedzialny za wielojęzyczność. Dnia 28 czerwca wraz z komisarzem Leonardem Orbanem udostępnił do użytku ogólnego bazę IATE (Interaktywna Terminologia dla Europy). W bazie znajduje się 8,7 mln terminów, skrótów i fraz we wszystkich 23 językach urzędowych UE FCS /8\nPL SEKRETARIAT GENERALNY RADY SŁUŻBY JĘZYKOWE SEKRETARIATU GENERALNEGO RADY UNII EUROPEJSKIEJ Wielojęzyczność w praktyce SERIA OGÓLNA LUTY 2012 Uwaga Niniejsza broszura jest publikacją Sekretariatu Generalnego


WhatsApp to jedna z najpopularniejszych usług przesyłania wiadomości na świecie, zarówno ze względu na łatwość obsługi, jak i ścisłe bezpieczeństwo danych użytkowników.\nPoza prostą funkcją czatu tekstowego, możesz zrobić ocean różnych rzeczy. Jeśli kiedykolwiek chciałeś ośmielić lub pochylić swoje wiadomości, wykonać kopię zapasową ważnych rozmów i plików lub podzielić się tymczasowymi historiami, pozostając w strefie komfortu aplikacji do przesyłania wiadomości, WhatsApp jest dla Ciebie.\nPonieważ aplikacja jest stale aktualizowana o nowe funkcje i ulepszone zabezpieczenia, utrzymywanie się na szczycie wszystkich nowatorskich sposobów, w jakie WhatsApp pozwala urozmaicić rozmowy, może być trudne.\nTen artykuł powinien być na bieżąco. Zaktualizujemy go, gdy pojawi się więcej funkcji.\nOd rozmów wideo po bezpieczeństwo — oto wszystko, co musisz wiedzieć, aby w pełni wykorzystać WhatsApp w 2018 roku.\nWskazówki WhatsApp dotyczące lepszego przesyłania wiadomości\nDodaj kursywę, pogrubienie i nie tylko w wiadomościach WhatsApp\nAby dodać więcej efektu do wiadomości, dlaczego nie sformatować jej pogrubioną czcionką? Aby to zrobić, po prostu otocz słowa, które chcesz pogrubić, symbolami gwiazdki (*). Możesz także otoczyć słowo (lub słowa) symbolami podkreślenia (_), aby przekonwertować je na kursywę, lub symbolami tyldy (~), aby dodać przekreślenie.\nUdostępnij wiele danych kontaktowych\nJeśli chcesz udostępnić dane kontaktowe znajomemu, nie musisz wysyłać wizytówki z aplikacji Kontakty. Wystarczy dotknąć ikony spinacza na czacie, wybrać Kontakt i wybrać jeden lub więcej kontaktów do udostępnienia odbiorcy.\nDotknij strzałki w prawo, a WhatsApp pozwoli Ci wybrać, które szczegóły chcesz udostępnić każdej osobie.\nCytuj stare wiadomości na czacie\nCzasami odpowiedź na wiadomości zajmuje trochę czasu, a do tego czasu rozmowa grupowa może przejść na zupełnie inny temat. W takich przypadkach możesz dokładnie zacytować wiadomość, na którą odpowiadasz, naciskając ją i dotykając lewej strzałki na pasku narzędzi.\nCytowana wiadomość pojawia się w wyskakującym okienku, dzięki czemu możesz wpisać swoją odpowiedź poniżej. Po dotknięciu przycisku Wyślij wiadomość pojawi się bezpośrednio pod cytatem i nazwą użytkownika, więc nie ma wątpliwości, komu odpowiadasz.\nDodaj do zakładek ważne wiadomości\nGdy ktoś wysyła Ci informacje, takie jak adres lub numer telefonu, przewijanie ryzy wiadomości w celu ponownego odnalezienia może być denerwujące.\nAby tego uniknąć, dodaj wiadomość do zakładek, długo ją naciskając i dotykając ikony gwiazdki. Gdy będziesz jej potrzebować ponownie, wybierz „Wiadomości oznaczone gwiazdką” z menu głównego, aby wyświetlić wszystkie wiadomości oznaczone zakładkami.\nUdostępnij swoją lokalizację innym osobom\nJeśli kiedykolwiek próbowałeś spotkać kogoś w nieznanym miejscu, wiesz, jak trudno jest wyjaśnić, gdzie się znajdujesz, używając niejasnego opisu swojego otoczenia. Dzięki funkcji udostępniania lokalizacji WhatsApp już nigdy nie będziesz musiał tego robić.\nAby udostępnić swoją lokalizację na czacie, dotknij ikony spinacza i wybierz Lokalizacja. Zatwierdź wszelkie uprawnienia, o które prosi aplikacja, a następnie dotknij „Wyślij swoją aktualną lokalizację”. Gdy odbiorca otrzyma Twoją lokalizację, może ją dotknąć, aby uruchomić Mapy Google i uzyskać wskazówki, jak Cię znaleźć.\nWysyłaj wiadomości ze swojego komputera\nW przeciwieństwie do innych aplikacji do przesyłania wiadomości, takich jak Facebook Messenger (messenger.com) i Telegram (telegram.org), nie możesz zainstalować WhatsApp na więcej niż jednym urządzeniu, co jest denerwujące, jeśli nie masz pod ręką telefonu. Jednym z rozwiązań jest użycie WhatsApp Web, który umożliwia wysyłanie wiadomości i plików z przeglądarki na komputerze (pod warunkiem, że telefon jest włączony i ma połączenie z Internetem).\nZobacz powiązane Wkrótce będziesz mieć ponad godzinę na usunięcie wiadomości WhatsApp po aktualizacji beta Zirytuj swoich znajomych obsługą GIF-ów w WhatsApp WhatsApp ma teraz miliard użytkowników miesięcznie\nAby skorzystać z narzędzia, otwórz menu główne aplikacji i wybierz WhatsApp Web. Następnie wejdź na web.whatsapp.com w przeglądarce i użyj telefonu do zeskanowania kodu QR, który pojawi się na ekranie. Wszystkie twoje czaty będą wyświetlane na stronie i możesz wyszukiwać lub rozpoczynać nowe czaty oraz wysyłać zdjęcia lub filmy. Jeśli wybierzesz opcję „Nie wylogowuj mnie”, powinieneś mieć dostęp do czatów WhatsApp, nawet jeśli zostawisz telefon w domu. Możesz się wylogować, dotykając menu WhatsApp na telefonie i wybierając Wyloguj.\nWycisz irytujące czaty grupowe\nJeśli często rozpraszają Cię czaty grupowe WhatsApp, spróbuj je wyciszyć. Otwórz obraźliwy czat, dotknij przycisku z trzema kropkami w prawym górnym rogu i wybierz „Wycisz powiadomienia”. Możesz wyciszyć czat na osiem godzin, tydzień lub rok i odznaczyć „Pokaż powiadomienia”, aby zatrzymać wyświetlanie powiadomień. Jeśli zmienisz zdanie, po prostu ponownie wybierz przycisk menu i wybierz opcję Wyłącz wyciszenie.\nMożesz także wyciszyć rozmowy z poszczególnymi osobami, otwierając odpowiednią rozmowę, dotykając przycisku menu i wybierając „Wyświetl kontakt”.\nBlokuj obraźliwe kontakty i spam\nJeśli kontakt WhatsApp jest szkodnikiem lub działa obraźliwie, możesz go całkowicie zablokować. Stuknij przycisk menu czatu, wybierz Więcej, przesuń palcem w górę i wybierz Blokuj. Stuknij Zablokuj, gdy WhatsApp ostrzeże Cię, że nie będziesz już otrzymywać połączeń ani wiadomości od tej osoby. Jeśli otrzymasz wiadomość, która wygląda na spam, możesz ją zgłosić, wybierając „Zgłoś i zablokuj”.\nWskazówki WhatsApp dotyczące zarządzania multimediami\nWyślij dowolny plik (w tym obrazy w wysokiej rozdzielczości)\nW przeszłości WhatsApp umożliwiał tylko wysyłanie plików PDF i plików multimedialnych, ale teraz możesz wysyłać pliki dowolnego typu, co czyni go świetną alternatywą dla wysyłania załączników w wiadomościach e-mail.\nAby wysłać plik, dotknij ikony spinacza na czacie i wybierz Dokumenty. Pojawi się lista dokumentów na Twoim urządzeniu, które możesz sortować według nazwy lub daty. Wybierz plik, który chcesz wysłać, a pojawi się on na czacie, aby odbiorca mógł go pobrać. Aby wysłać obraz w pełnej rozdzielczości, wybierz „Przeglądaj inne dokumenty”, aby przeglądać wszystkie pliki na urządzeniu.\nEdytuj zdjęcia przed ich wysłaniem\nUdostępnianie zdjęć i zrzutów ekranu jest dość proste, ale czasami warto przyciąć obraz przed jego wysłaniem. WhatsApp pozwala to zrobić bez konieczności instalowania dodatkowych aplikacji do edycji zdjęć.\nWystarczy dotknąć ikony spinacza, wybrać Galeria i wybrać zdjęcie, które chcesz wysłać. Następnie dotknij ikony przycinania i przeciągnij znaczniki, aby podświetlić swój wybór.\nDotknij Gotowe i przesuń palcem w górę, aby dodać filtry, naklejki i tekst lub narysować na obrazie. Dostępny jest przycisk Cofnij, aby usunąć zmiany, jeśli nie jesteś zadowolony z wyników.\nZnajdź każdy link, który kiedykolwiek udostępniłeś\nJeśli szukasz linku w wiadomości, której nie oznaczyłeś gwiazdką, skorzystaj z poniższej sztuczki. Przejdź do odpowiedniego czatu i dotknij przycisku z trzema kropkami. Wybierz Multimedia, a następnie Łącza, aby przewinąć chronologiczną listę wszystkich łączy udostępnianych między Tobą a danym kontaktem. Zobaczysz także zakładki Media i Dokumenty, które ułatwiają znajdowanie plików udostępnionych temu kontaktowi.\nTwórz kopie zapasowe czatów i plików multimedialnych\nW dzisiejszych czasach możesz tworzyć kopie zapasowe prawie wszystkiego z telefonu w chmurze, a czaty WhatsApp nie są wyjątkiem.\nAby ustawić WhatsApp do tworzenia kopii zapasowych na Dysku Google, otwórz menu główne aplikacji i wybierz Ustawienia, Czaty i „Kopia zapasowa czatu”. Dotknij „Utwórz kopię zapasową na Dysku Google”, aby wybrać, jak często aplikacja ma zapisywać kopie zapasowe, lub wybierz zielony przycisk Utwórz kopię zapasową, aby natychmiast utworzyć kopię zapasową.\nWybierz konto Google i dotknij „Utwórz kopię zapasową przez”, aby określić, czy WhatsApp może wykonywać kopie zapasowe przez „Wi-Fi lub komórkowe”, czy tylko przez Wi-Fi. Jeśli chcesz uwzględnić filmy w kopii zapasowej, zaznacz odpowiednie pole. Gdy otrzymasz nowy telefon, możesz przywrócić czaty WhatsApp z kopii zapasowych Dysku Google\nZatrzymaj WhatsApp przy użyciu wszystkich swoich danych\nWhatsApp nie zużywa dużej ilości danych, jeśli używasz go tylko do wysyłania i odbierania wiadomości tekstowych, ale jeśli udostępnisz wiele zdjęć i filmów znajomym, przeżre znaczną ilość. Rzeczywiście, WhatsApp odpowiadał za imponujące 900 MB wykorzystania danych mobilnych na naszym telefonie tylko we wrześniu.\nAby temu zapobiec, ustaw aplikację tak, aby pobierała multimedia tylko przez Wi-Fi. Otwórz menu główne, wybierz Ustawienia i dotknij „Wykorzystanie danych”. W sekcji „Automatyczne pobieranie multimediów” możesz zezwolić na pobieranie różnych typów multimediów przez komórkową transmisję danych i Wi-Fi. Poniżej znajduje się również opcja „W roamingu”, dzięki czemu możesz mieć pewność, że nie zarobisz dużego rachunku za telefon komórkowy, gdy jesteś za granicą.\nSpróbuj włączyć opcję „Niskie zużycie danych”, aby zmniejszyć zużycie danych mobilnych podczas połączeń głosowych.\nPobierz obrazy i filmy na swój komputer\nJeśli chcesz przesłać zdjęcia i filmy wysłane przez WhatsApp na swój komputer, użyj WhatsApp Web (patrz strona 1), aby połączyć WhatsApp z przeglądarką, a następnie otwórz czat, kliknij zdjęcie lub film, który chcesz zapisać i wybierz przycisk Pobierz. Za pomocą strzałek w lewo i w prawo możesz przeglądać multimedia udostępnione wcześniej w rozmowie (w tym pliki, które zostały przez Ciebie wysłane).\nPrzypisz dźwięki powiadomień do grup\nMożesz ustawić niestandardowe dźwięki powiadomień dla czatów grupowych, dzięki czemu od razu wiesz, czy otrzymałeś wiadomość od określonej grupy znajomych – bez konieczności patrzenia na telefon.\nOtwórz czat grupowy, dotknij przycisku menu i wybierz „Informacje o grupie”, a następnie dotknij „Powiadomienia niestandardowe” i zaznacz pole „Użyj powiadomień niestandardowych”. Następnie możesz wybrać jeden z wielu dźwięków powiadomień; wybierz, czy Twój telefon wibruje, czy nie; i zdecyduj, czy ma wyświetlać wyskakujące powiadomienie.\nAby zmienić rozmiar czcionki w WhatsApp na urządzeniu z Androidem, otwórz jego menu główne i dotknij Ustawienia, a następnie Czat i Rozmiar czcionki. Tutaj możesz wybrać mały, średni lub duży tekst. Na iPhonie WhatsApp używa systemowego rozmiaru czcionki. Aby to zmienić, otwórz „Wyświetlacz i jasność” w ustawieniach iPhone'a, a następnie stuknij opcję Rozmiar tekstu.\nMożesz powiększyć tekst, otwierając Ustawienia, Ogólne i Dostępność, a następnie stukając w Duży tekst.\nPrzypinaj ważne czaty WhatsApp\nJeśli zauważysz, że ważne rozmowy są często przesuwane w dół ekranu przez nieważne czaty grupowe, możesz przypiąć swoje ulubione rozmowy, aby zawsze łatwo je znaleźć.\nAby to zrobić, naciśnij i przytrzymaj czat, który chcesz trzymać u góry, i dotknij ikony pinezki. Aby odpiąć czat, naciśnij go ponownie i wybierz ikonę pinezki z przekreśleniem.\nWhatsApp pozwala zmienić tapetę wyświetlaną za czatami. Po prostu otwórz menu na czacie, dotknij Tapeta i wybierz obraz z Galerii lub Biblioteki tapet WhatsApp.\nJeśli wolisz coś prostszego, wypróbuj opcje Jednolity kolor lub Brak tapety. Pamiętaj, że zmiana tapety ma wpływ tylko na twoje własne czaty, a nie na odbiorców.\nJak bezpieczny jest WhatsApp?\nNiektóre aplikacje do przesyłania wiadomości szyfrują tylko wiadomości między Tobą a nimi, ale kompleksowe szyfrowanie WhatsApp (które stosuje, gdy tylko jest to możliwe) zapewnia, że tylko Ty i odbiorca Twojej wiadomości możecie przeczytać, co zostało wysłane.\nNawet połączenia głosowe są szyfrowane i możesz łatwo sprawdzić, czy jesteś chroniony, otwierając odpowiedni czat, dotykając jego przycisku menu i wybierając „Wyświetl kontakt”. Przesuń palcem w górę i powinieneś zobaczyć kłódkę z napisem „Wiadomości na tym czacie i połączenia są bezpieczne dzięki kompleksowemu szyfrowaniu. Dotknij, aby zweryfikować”. Po dotknięciu tej opcji pojawi się unikalny numer, który powinien odpowiadać numerowi na urządzeniu odbiorcy. Nie martw się, to nie jest właściwy klucz – zawsze jest ukryty.\nZatrzymaj ludzi czytających powiadomienia o wiadomościach\nJeśli masz iPhone'a, możesz otrzymywać powiadomienia o nowych wiadomościach bez wyświetlania ich zawartości na ekranie. Po prostu otwórz menu Ustawienia aplikacji, dotknij Powiadomienia i wyłącz przełącznik Podgląd. Teraz zobaczysz nazwę kontaktu w powiadomieniach, ale nie w wiadomości.\nNa telefonach z Androidem nie ma opcji blokowania podglądu z WhatsApp, ale możesz całkowicie zablokować powiadomienia WhatsApp, otwierając Ustawienia Androida, a następnie wybierając Aplikacje i WhatsApp. Przełącz „Zablokuj wszystko” na Wł., a nigdy nie zostaniesz przyłapany na wiadomościach pojawiających się na ekranie. Na niektórych urządzeniach z Androidem, takich jak nasz Samsung Galaxy S6, możesz również znaleźć opcje „Pokaż po cichu” lub podobne, które blokują podgląd, ale nadal wyświetlają powiadomienia.\nNie pozwól nikomu wiedzieć, że przeczytałeś ich wiadomości\nJeśli wolisz, aby ludzie nie wiedzieli, kiedy czytasz ich wiadomości, możesz wyłączyć opcję, która im to mówi. W menu Ustawienia WhatsApp wybierz Konto i Prywatność, a następnie odznacz pole „Potwierdzenia przeczytania”.\nJest jednak pewien haczyk: jeśli wyłączysz tę funkcję, nie będziesz mógł zobaczyć, kiedy inne osoby przeczytały Twoje wiadomości.\nZmień, kto może zobaczyć Twoje prywatne informacje\nZ menu Prywatność w ustawieniach konta WhatsApp możesz również wybrać, kto może zobaczyć Twoje dane osobowe, w tym zdjęcie profilowe, status i kiedy ostatnio byłeś online. Dla każdej opcji możesz wybrać Wszyscy, Moje kontakty lub Nikt.\nW większości przypadków dobrym pomysłem jest używanie „Moich kontaktów”, w przeciwnym razie każdy, kto ma Twój numer telefonu, może zobaczyć, kiedy ostatnio byłeś online. Warto również zauważyć, że ustawienie opcji „Ostatnio widziane” na „Nikt” oznacza, że nie będziesz w stanie zobaczyć, kiedy którykolwiek z Twoich kontaktów był ostatnio online.\nDodaj weryfikację dwuetapową\nWeryfikacja dwuetapowa dodaje kolejną warstwę bezpieczeństwa do Twojego konta, prosząc o sześciocyfrowy kod PIN, aby zweryfikować Twój numer telefonu w WhatsApp, gdy jest instalowany na nowym urządzeniu. Aby ją włączyć, otwórz Ustawienia, a następnie Konto i wybierz „Weryfikacja dwuetapowa”. Stuknij Włącz i wprowadź kod PIN, a następnie stuknij Dalej i wprowadź go ponownie, aby potwierdzić. Jeszcze raz dotknij Dalej, a zostaniesz poproszony o podanie adresu e-mail, na który możesz wysłać link, który zresetuje kod PIN, jeśli go zapomnisz.\nOtrzymuj powiadomienia, gdy ktoś zmieni urządzenie\nMożesz ustawić WhatsApp, aby ostrzegał Cię, jeśli klucz szyfrowania typu end-to-end uległ zmianie. Zwykle oznacza to, że odbiorca ponownie zainstalował WhatsApp lub przeniósł go na nowe urządzenie, więc możesz po prostu poprosić go o potwierdzenie, że wie, dlaczego wydano nowy klucz.\nAby włączyć tę funkcję, otwórz Ustawienia, dotknij Konto i zabezpieczenia i upewnij się, że opcja „Pokaż powiadomienia o zabezpieczeniach” jest włączona.\nWykonaj rozmowę wideo w stylu Skype\nJeszcze rok temu potrzebna była dedykowana aplikacja, taka jak Skype, do prowadzenia wideorozmów z urządzenia z Androidem. Teraz możesz wykonywać bezpłatne rozmowy wideo bezpośrednio z WhatsApp, po prostu otwierając czat z odpowiednią osobą i dotykając ikony kamery wideo obok jej nazwy i ostatniego statusu online.\nAby jeszcze szybciej dzwonić, dotknij zdjęcia profilowego kontaktu na karcie Czaty i naciśnij wyświetloną ikonę kamery wideo. Połączenia wideo są rejestrowane wraz ze zwykłymi połączeniami głosowymi na karcie Połączenia.\nWykonuj bezpłatne połączenia głosowe przez Wi-Fi\nWhatsApp umożliwia wykonywanie bezpłatnych połączeń głosowych za każdym razem, gdy masz połączenie z Internetem, co jest przydatne, gdy jesteś za granicą i nie chcesz płacić wysokich opłat roamingowych. Nawet jeśli nie masz połączenia z siecią bezprzewodową, ta funkcja może być opłacalna, jeśli Twoja umowa telefoniczna jest nastawiona na bezpłatną transmisję danych mobilnych, a nie na bezpłatne rozmowy telefoniczne.\nAby zadzwonić do kogoś za pomocą WhatsApp, po prostu dotknij przycisku telefonu u góry czatu. Jeśli nigdy wcześniej nie dzwoniłeś do kontaktu, przejdź do karty Połączenia i dotknij przycisku telefonu, aby go znaleźć. Możesz znaleźć rejestr wszystkich poprzednich połączeń na tej karcie i zadzwonić do kogoś ponownie jednym dotknięciem.\nWyślij wiadomość głosową\nWydaje się, że w dzisiejszych czasach otrzymujemy mniej wiadomości głosowych niż kiedykolwiek, co nie jest zaskakujące, ponieważ odbieranie ich jest tak kłopotliwe. Jednak WhatsApp pozwala zostawiać wiadomości dźwiękowe (bez czekania na dzwonek telefonu kontaktu), który działa tak samo jak wizualna poczta głosowa, umożliwiając przeskakiwanie do przodu i do tyłu oraz powtarzanie ich tyle razy, ile chcesz. Aby wysłać wiadomość głosową, po prostu naciśnij i przytrzymaj ikonę mikrofonu w odpowiednim czacie tak długo, jak chcesz mówić. Możesz anulować wiadomość, przesuwając palcem w lewo.\nPodziel się ważnymi wiadomościami ze wszystkimi\nJeśli chcesz ogłosić ważne wiadomości, funkcja WhatsApp Broadcast umożliwia wysłanie wiadomości do kilku kontaktów za jednym razem.\nOtwórz menu główne, a następnie wybierz „Nowa transmisja” i wybierz, komu chcesz udostępnić swoje wiadomości (tylko osoby, które mają Twój numer telefonu na liście kontaktów, otrzymają wiadomość). Następnie dotknij haczyka i skomponuj wiadomość. Możesz dołączać zdjęcia lub filmy tak, jak do zwykłego czatu. Dotknij przycisku menu i wybierz „Informacje o liście transmisji”, aby usunąć lub edytować listę transmisji.\nPodziel się autodestrukcyjną historią\nPodobnie jak Snapchat, Instagram i Facebook, WhatsApp umożliwia udostępnianie treści, które znikają po 24 godzinach. Aby dodać jedną z tych „historii”, dotknij karty Status i wybierz „Mój status”. Przesuń w górę, aby wybrać zdjęcie lub wideo z Galerii, lub użyj przycisku migawki, aby przechwycić multimedia bezpośrednio w WhatsApp.\nMożesz dodać podpis, naklejki i tekst lub narysować na obrazie. Dotknięcie ikony koperty udostępnia ją wszystkim na liście kontaktów. Długie naciśnięcie historii i dotknięcie ikony kosza usuwa ją przed 24-godzinnym terminem samozniszczenia.


Proste urządzenia wolnej energii\nProste urządzenia wolnej energii\nNie ma nic magicznego w wolnej energii i przez “wolną energię” rozumiem coś, co daje energię, nie wymagając kupowania paliwa.\nRozdział 4: obwód Alexkora\nIstnieje rosyjski konstruktor i internetowym pseudonimie “Alexkor”. Od kilku lat konstruuje on obwody ładujące baterie i jest w tym już bardzo biegły. Na początek pozwolę sobie wyjaśnić, że żyjemy wszyscy w silnym polu energii i jeżeli wiemy jak, możemy się do niego podłączyć i nabrać jej w użytecznej dla nas formie. Popularne jest pozyskiwanie z naszego uniwersalnego pola energii (zwanym też „lokalnym środowiskiem”) energii elektrycznej. Alexkor wybrał ekstrahowanie energii elektrycznej ładowanie nią baterii wszelkich typów. Baterie kwasowo ołowiowe są popularne, mimo ich dużej wagi i kosztów, ponieważ przy pomocy falownika można nim zastąpić zasilanie sieciowe.\nProblem z bateriami kwasowo ołowiowymi polega na ich krótkim żywocie rzędu 4 lat, o ile są one ładowane konwencjonalną ładowarką lub panelem słonecznym. Jeżeli jednak ładować je impulsami prądu stałego, te same baterie mogą wytrzymać nawet do 15 lat. W międzyczasie można przerobić starą baterię kwasowo ołowiową na ałunową, zastępując kwas ałunem. Zostawmy to jednak na razie i zobaczmy, w jakim stylu Alexkor generuje impulsy.\nJak już dobrze wiemy, jeżeli przepuścimy prąd przez uzwojenie i nagle go odetniemy, na końcach uzwojenia powstanie wysokie napięcie. Na przykład, 12-woltowa bateria, zasilająca cewkę, może wytworzyć nawet 600V. Osiągane napięcie zależy od parametrów cewki i jakości przełączania. Szybkie wyłączanie jest kluczowe a szybkie włączanie - też ważne, ale już nieco mniej.\nWyprodukowanego wysokiego napięcia można użyć do różnych celów. Popularnym jest ładowanie baterii. Aby to osiągnąć prąd w cewce jest włączany i wyłączany tysiące razy na sekundę. Pierwszy obwód Alexkor’a wyglądał tak:\nTen prosty obwód oscyluje 35 000 razy na sekundę i przez 95% czasu jest wyłączony. Cewka jest bardzo prosta i składa się z zaledwie 200 zwojów pojedynczego miedzianego, emaliowanego drutu o średnicy 0,71 mm.\nMożna ten obwód zrealizować na wtykowej płytce testowej, np. tak jak poniżej:\nJeden z ludzi wysłał mi emaila obwód ten był jego pierwszym zbudowanym projektem wolnej energii. Dotąd ładował on swoje baterie z zasilania sieciowego, lecz gdy zasilił z sieci ten obwód, odkrył, że baterie ładują się dwukrotni szybciej. Przypuszczalnie nie zdawaliśmy sobie też sprawy, że nowy sposób ładowania znacząco wydłuża żywotność baterii.\nBateria oznaczona jako „1” dostarcz mocy do obwodu a bateria „2” jest ładowana. Oporniki pochłaniają czwartą część wata. Emaliowany drut miedziany 22 swg ma średnicę 0,711 mm i łatwo nawinąć z niego cewkę na kartonowej tubie. Przy średnicy tuby 30 mm potrzeba około 20 m drutu, który będzie w sumie ważył jakieś 70g. Na diodę wyjściową chciałbym UF5408, gdyż „UF” oznacza „ultra szybka”, ale końcówki drutu są zbyt grube na włożenie ich w płytkę testową. W zamian można posłużyć się diodą 1N5408, mogącą znieść 1000V i 3A.\nTo pierwszy etap, jako, że obwód może zasilać wiele cewek tego typu. Opornik zasilający bazę tranzystora w prototypie ma około 500 omów, ale opornik 390 om w szeregu z potencjometrem rzędu, powiedzmy 1k, będzie dobrym standardem w regulowaniu oporności dla dowolnej pary tranzystor-cewka.\nAlexkor używa wstępnie ustawionego opornika w celu optymalnego dostosowania opornika dla bazy. Prostota tego układu czyni go bardzo atrakcyjnym jako projekt konstrukcyjny i użycie więcej, niż jednej cewki powinno bardzo wzmóc jego efektywność. Alex mówi, że najlepsze efekty osiąga się z jedną diodą (1000V, 3A) na tranzystor, bez mostka prostowniczego. Wiele tranzystorów ładujących, jak ten powyżej, pracuje najlepiej, gdy każda z ładowanych baterii ma swoje osobne uzwojenie.\nDalsze postępy, robione przez Aleksa, pokazały lepszą wydajność przy użyciu tranzystora IRF510 FET zamiast BD243C. Odkrył również, że bardzo efektywne jest ładowanie czterech baterii na raz i wziął starą baterię niklowo-kadmową:\nIstnieje możliwość użycia różnego rodzaju tranzystorów wysokiego napięcia. Jako, że część ludzi ma problem z fizycznym konstruowaniem obwodów, poniżej znajduje się sugestia ułożenia elementów na płytce dziurkowanej przy użyciu tranzystora dużej mocy i takiegoż wzmocnienia, MJ 11016.\nSamoładujący się obwód Alexkora..\nJest to szczególnie prosty obwód, umożliwiający baterii 12V / 8Ah naładować baterię 48V w 20 godzin, używając dwunastokrotnie mniejszego prądu, niż konwencjonalna ładowarka. Obwód może ładować baterie litowe, niklowo kadmowe i kwasowo ołowiowe. Oto on:\nCewka jest nawinięta na wydrążony formierz, przy użyciu dwóch osobnych kawałków drutu o średnicy 0,5 mm o całkowitym oporze zaledwie 2 omów. Druty leżą jeden przy drugim w jednej warstwie, jak poniżej:\nMożliwe fizyczne ułożenie na standardowym łączniku śrubkowym może być takie:\nJeżeli cewka jest nawinięta na, powiedzmy, plastikowej rurce o średnicy 32 mm, wówczas jej zewnętrzna średnica wynosi 36 mm ze względu na grubość ścianek a każda pętla ma długość 118 mm. Tym samy, do nawinięcia 200 pętli potrzeba ok 24 m drutu (100 pętli dwóch przylegających wiązek). Jeżeli odmierzy się 13 metrów i nawinie powtórnie w odwrotnym kierunku, można cewkę nawinąć ściśle i porządnie raz przy razie. Wydrążenie małej dziurki na końcu rurki i przewleczenie przez nią kilku pętli drutu powinno go zabezpieczyć przed zsunięciem. 200 pętli powinno dać cewkę długości 100 mm. Luźne końce można zabezpieczyć z drugiej strony, przewlekając je przez kolejny mały otwór. Końce obu drutów identyfikuje się testem spójności.\nBaterie kwasowo ołowiowe, jak te w samochodach, mają dość ograniczoną żywotność, jeżeli ładuje się je w zwykły sposób. Jednakże ten obwód impulsowy ładuje baterie w znacznie lepszy sposób, dając im dłuższe życie i jeżeli robi się to codziennie, z czasem każda bateria ma więcej energii, niż po wyjeździe z fabryki.\nZauważmy, że obwód nie używa paneli słonecznych ani żadnego podłączenia sieciowego. Pracuje dniem i nocą, mogąc ładować 4 baterie, z których każda może posłużyć do zasilenia kolejnej sesji ładowania. Daje to trzy w pełni naładowane baterie, które można wykorzystać do konwencjonalnego zasilania za pośrednictwem falownika, takiego jak ten:\nBaterie zasilające falownik byłyby połączone równolegle i mogłyby zasilić większość sprzętu w gospodarstwie domowym.\nAlex zbudował jeszcze bardziej zaawansowany i wydajny obwód przy użyciu szybkiego tranzystora i takowej diody. Tym razem tranzystor nie musi być chroniony lampą neonową:\nSzybka dioda UF5408 dostępna jest obecnie na www.ebay.co.uk w paczkach po 20 sztuk i bardzo tanio.\nUkład tranzystora zasilający baterię można zduplikować do dziesięciu razy, jak poniżej:\nDla każdego dodatkowego tranzystora zalecany jest kondensator 2700 pF, jednak nie jest on niezbędny i układ będzie też działał z jednym kondensatorem na podwójnej cewce.\nPowyższe obwody Alexkora są proste, bezpośrednie i łatwe do zbudowania. Pełnią funkcję paneli słonecznych, ale są dużo tańsze oraz mniej podatne na zniszczenie przez grad (mogący zniszczyć wiele drogich paneli w ciągu minut). Ponownie podkreślę, że energia trafiająca do baterii pochodzi bezpośrednio z ogromnego pola energii, w którym żyjemy. To nie jest magia, tylko praktyczna inżynieria, robiąca użytek z otaczającego nas środowiska.


Krzysztof Dyl przechodzi do UKE - Wszystko na temat branży kolejowej: PKP, Intercity, przewozy regionalne, koleje mazowieckie, rozkłady jazdy PKP, Kolej\n| Łukasz Kuś ⚫ 18.02.2016 ⚫ 1k\nKrzysztof Dyl w latach 2001-2002 pracował w Urzędzie Regulacji Telekomunikacji, a od kwietnia 2002 r. do stycznia 2006 r. w Urzędzie Regulacji Telekomunikacji i Poczty. Był naczelnikiem Wydziału Współpracy Międzyoperatorskiej, a od 2005 r. naczelnikiem Wydziału Ofert Ramowych w Departamencie Rynku Telekomunikacyjnego.\nOd 14 stycznia 2006 r. pracował w Urzędzie Komunikacji Elektronicznej. Początkowo pełnił obowiązki zastępcy dyrektora Departamentu Rynku Hurtowego Komunikacji Elektronicznej, od 19 kwietnia 2006 r. do 17 stycznia 2011 r. był zastępcą Prezesa UKE ds. telekomunikacyjnych i pocztowych.\nMinister Infrastruktury Cezary Grabarczyk 18 stycznia 2011 r. powołał Krzysztofa Dyla na stanowisko wiceprezesa Urzędu Transportu Kolejowego. Od 5 stycznia do 17 czerwca 2012 r. Dyl pełnił obowiązki prezesa Urzędu Transportu Kolejowego. Prezes Rady Ministrów Donald Tusk 18 czerwca 2012 r. powołał Krzysztofa Dyla na stanowisko prezesa Urzędu Transportu Kolejowego.


Hugo Houle jednak bez koronawirusa - Rowery.org\nHome / Wiadomości / Hugo Houle jednak bez koronawirusa\nHugo Houle jednak bez koronawirusa\nautor: Mikołaj Krok :: 25 sierpnia 2020, 08:45@miki_krok\nHugo Houle w przeciągu czterech dni otrzymał pozytywny i negatywny wynik testu na obecność SARS-CoV-2. Dodatkowe badania wskazywać mają, że Kanadyjczyk, który spędził kilka dni w izolacji, nigdy nie był chory.\nKolarz Astany przeszedł dwa testy po udziale w Tour de Pologne, i oba dały wynik negatywny. Kolejny test, przeprowadzony przed wylotem na Il Lombardia (15 sierpnia), dał jednak wynik pozytywny. W związku z tym Houle objęty został kwarantanną, podczas której zlecono dodatkowe dwa testy. W kolejnych dniach te z znów dały wynik negatywny.\nZa pośrednictwem Instagrama 29-latek potwierdził, że w wyniku "dodatkowych badań" ustalono, że nigdy nie chorował na COVID-19 i że wkrótce planuje powrót do ścigania. Houle znajduje się w składzie ekipy Astana na Tour de France, który w Nicei zacznie się 29 sierpnia.\nO ile pojedyncze takie przypadki nie wyróżniały by się, jest to już trzeci przypadek, gdy zawodnik z pozytywnym wynikiem na obecność koronawirusa SARS-CoV-2 w organizmie kilka dni później otrzymuje wynik negatywny w kolejnym badaniu.\nPrzed mistrzostwami Holandii pozytywny wynik testu miała mistrzyni świata w kategorii U23 w przełajach z 2019 roku, Inge van der Heijden. Kolejne badanie, przeprowadzone zaledwie dwa dni później, dało wynik negatywny. Omer Goldstein (Israel Start-Up Nation) z kolei miał mieć negatywny wynik kilka dni po rzekomym wykryciu wirusa tuż przed Vuelta a Burgos.\nVan der Heijden za pośrednictwem Instagrama otwarcie zakwestionowała efektywność i rzetelność testów RT-PCR, mających na celu wykrycie obecności wirusa w organizmie.\nSytuację komplikuje fakt, że podczas Tour de France dwa pozytywne wyniki badań podczas wyścigu spowodują wykluczenie ze stawki całej ekipy.\nPozytywny wynik testu na koronawirusa 21 sierpnia miał za to Amerykanin Larry Warbasse (AG2R La Mondiale). U 30-latka symptomów nie dostrzeżono, ale francuska ekipa prewencyjnie wycofała z Tour du Limousin Bena Gastauera, Axela Domonta i Geoffreya Boucharda oraz Domonta, Clementa Chamoussina i Boucharda z mistrzostw Francji.\npowiązane:Hugo HouleInge van der HeijdenkoronawirusOmer Goldstein\n25 sierpnia 2020, 10:10 o 10:10\nHmm, a może rower i kolarstwo szybko zwalczają wirusa... ?! ;))l\n26 sierpnia 2020, 10:44 o 10:44\na UCI ciągle swoje...testujemy, tworzymy "bańki", eliminujemy pechowców z pozytywnym wynikiem (wraz z całą drużyną). Przecież to jest niekończąca się loteriada, w ten sposób można wyeliminować dowolną drużynę w dowolnym wyścigu, w każdym momencie jego trwania. Dziwię się że drużyny i zawodnicy się na to godzą.\n27 sierpnia 2020, 08:03 o 08:03\nBora już się zbuntowała po fałszywie pozytywnym teście i przymusowym wycofaniu z GP Plouay. Szykuje się zmiana protokołu sanitarnego na TdF, żeby ukrócić tę loterię.


Samoobsługowa Stacja Naprawy Rowerów - IBOMBO PRS-LV2 w Nowej Sarzynie - Sarzyński Serwis Informacyjny - Sarzyna.Info\nHome Aktualności Samoobsługowa Stacja Naprawy Rowerów – IBOMBO PRS-LV2 w Nowej Sarzynie\nWysłany dnia 15 maja 2020\nPierwsza stacja na terenie powiatu leżajskiego wyposażona jest w narzędzia i stacjonarną pompkę powietrza z adapterem na wszystkie zawory rowerów.\nKonstrukcja IBOMBO pozwala na umieszczenie roweru na wspornikach, dokonywanie napraw i przeglądu roweru z możliwością ruchu korbą. Wyposażona jest w szereg niezbędnych narzędzi serwisowych wysokiej jakości uznanych marek.\nStacja umieszczona jest przy Zespole Szkół w Nowej Sarzynie. Budowa takiej stacji pozwoli mieszkańcom na dokonywanie samodzielnych napraw swoich pojazdów.\nZakup został sfinansowany dzięki Radzie Rodziców w I Liceum Ogólnokształcącym, Stowarzyszeniu PRYMUS oraz dofinansowaniu Urzędu Miasta i Gminy Nowa Sarzyna.\nPoprzedni artykuł W Nowej Sarzynie otworzono punkt DPD Pickup!\nNastępny artykuł Pomóżmy dzieciom z Nowej Sarzyny zdobyć nowoczesny plac zabaw!


Angry Birds Stella trafi do sprzedaży 4 września - Tabletowo.pl\nStrona główna » Systemy » Android » Angry Birds Stella trafi do sprzedaży 4 września\nCzy grając w Angry Birds pomyśleliście kiedykolwiek o tym, że obcujecie z tytułem ociekającym wręcz testosteronem i kompletnie ignorującym rolę kobiet w społeczeństwie? Jeśli tak, to z pewnością ucieszy was wieść o tym, że specjaliści od marketingu z firmy Rovio postanowili rozwiązać ten problem, czego efektem jest właśnie Angry Birds Stella.\nOkazuje się bowiem, że tym razem przypuszczenia większości internautów okazały się błędne, a nowa część serii nie będzie wcale przygodówką. Zamiast tego otrzymamy grę opartą na znanej i lubianej mechanice oryginalnych wściekłych ptaków (a właściwie gry Crush the Castle, która wydana została kilka miesięcy wcześniej i posłużyła Rovio za „inspirację”), jednak przemodelowaną tak by lepiej trafiać w gusta żeńskiej części populacji. Męska (nie licząc Matyldy) brygada znana z wszystkich poprzednich odsłon serii zostanie tu więc zastąpiona nową, damską drużyną, która stanie do walki ze złą królową o imieniu Gale. Grze towarzyszyć będzie także serial animowany i nowa kolekcja zabawek, co z pewnością doprowadzi niejednego rodzica do skurczu portfela.\nAngry Birds Stella trafi do sprzedaży już 4 września (cena nie jest jeszcze znana). Tytuł ten będzie dostępny na platformy iOS, Android, Windows i Windows Phone.\nandroidangry birdsangry birds stellaiosroviowindowswindows phone


Vitalik Buterin wśród 100 najbardziej wpływowych ludzi świata - Kryptowaluty\nMagazyn Time umieścił twórcę Ethereum, Vitalika Buterina w gronie stu najbardziej wpływowych ludzi na świecie.\nNazwisko Buterina znalazło się w sekcji: Innowatorzy obok znanych osób jak CEO Tesli Elon Musk czy dyrektor generalny Nvidii Jensen Huang.\nOd samego początku śledziłem dokonania Vitalika Buterina, więc z dumą obserwuję rozwój jego projektu. Vitalik jest twórcą i to czyni go wyjątkowym. Nikt by nie wymyślił tylu zastosowań Ethereum. Vitalik odkrył nowe sposoby wykorzystania technologii blockchain i zainwestował w niektóre z nich. Czy to startupy, gry fantasy, czy NFT, nic z tego nie istniałoby bez dzieła Vitalika\nAlexis Ohanyan, współzałożyciel Reddita\nMagazyn Time coraz bardziej jest przychylny branży cyfrowych aktywów, widać to zarówno po pierwszych osobach związanych z kryptowalutami, które zyskały uznanie w tym sztandarowym rankingu, jak i po działaniach podejmowanych przez magazyn.\nW marcu Times zapowiedział, że poszukuje dyrektora finansowego, który zaznajomiony jest z Bitcoinem i innymi kryptowalutami. Niedawno powstały także trzy tokeny NFT inspirowane okładkami magazynów Time. W kwietniu natomiast magazyn oznajmił, że zamierza akceptować Bitcoina jako formę płatności za subskrypcje cyfrowe.


Katalog podkastów | Powieść radiowa - Znak panna- odcinek 28\nAutor: Katarzyna Bocheńska-Włostowska Czyta: Katarzyna Bocheńska-Włostowska Realizacja: Radio Motyw www.radio-motyw.eu\nAutorka zajmuje się komunikacja społeczną i mediami. Ma na swoim koncie ponad 60 książek autorskich i współautorskich. Pisze z zamiłowania. Radio zaś to kolejna pasja. Na swoim profilu prezentować będzie teksty własne prezentowane na antenie rozgłośni www.radio-motyw.eu. Znajdziecie tu felietony, powieść radiową i bajki, opowieści dla dzieci.


NOWA ODSŁONA WORTALU MEDIOZNAWCA.COM ...................................................................................... 5\nPOCZĄTKI „STAREJ-NOWEJ” DYSCYPLINY – NAUK O MEDIACH .............................................................. 6\nLABORATORIUM BADAŃ MEDIOZNAWCZYCH ............................................................................................. 8\nZNAMY NAZWISKA PROWADZĄCYCH WARSZTATY METODOLOGICZNE! ................................................. 9\nSB WOKÓŁ DZIENNIKARZY .......................................................................................................................... 11\nO BRANDINGU, CZYLI WŁAŚCIWIE O CZYM? .............................................................................................. 12\nINTERNETY .................................................................................................................................................... 13\nSŁOWO WSTĘPNE ......................................................................................................................................... 14\nGRYWALIZACJA ............................................................................................................................................ 15\nFAKIR Z IPI, CZYLI O KOBRZE I ZAKLINACZU WĘŻY ................................................................................... 16\nNOWA ODSŁONA WORTALU\nMedioznawca.com po zmianach! Zachęcamy do poznawania, czytania i komentowania! Nowe podstrony,\nblogi, pomysły, a przede wszystkim nowi członkowie zespołu, którzy z zapałem przystępują do realizacji\ngłównej idei wortalu – dostarczania interesujących, pogłębionych refleksji na temat mediów i komunikacji. Zmieniamy się dla Was!.\nUwaga członków zespołu będzie\nogniskować się wokół kilku zagadnień – ich medioznawczych\nwymiarów: polityki (postpolityki),\nkultury (popkultury), ekonomii\n(giełdy) oraz oczywiście samych\nmediów – tych instytucjonalnych, ale również alternatywnych, nowych mediów.\nIstotnym celem wortalu jest integracja polskiego oraz międzynarodowego środowiska medioznawczego czy też szerzej badaczy mediów, którzy rekrutują się\nz bardzo wielu stowarzyszonych\nz naukami o mediach dyscyplin\nnaukowych z pogranicza obszaru nauk humanistycznych,\nspołecznych, ale również coraz\nbardziej technicznych (szerzej na\nWortal składa się aktualnie z kilkunastu podstron, z których\nwiększość ma charakter "dynamiczny", nieskończony, a więc\nbędą nieustannie aktualizowane\n(tylko podstrony Idea, Medioznawstwo, O nas oraz Kompetencje mają charakter stały bądź\nNa stronie głównej nadal publikowane będą analizy i ekspertyzy, tj. informacje o różnych projektach badawczych, ciekawych\nraportach, konferencjach i sympozjach, wyimki z najważniejszych artykułów poświęconych\nmedioznawstwu. Zakładka Badania ma przyczyniać się do zacieśniania kontaktów między badaczami mediów. W tym miejscu\nbędą pojawiać się informacje o\nważnych spotkaniach medioznawców z całego świata, konferencjach i zjazdach, sympozjach,\nseminariach oraz warsztatach, a\ntakże o wszelkich projektach badawczych poświęconych mediom i komunikacji społecznej, w\nktórych członkowie zespołu biorą\nudział – zarówno jako koordynatorzy, jak i partnerzy – lub które\nplanują podjąć i prowadzić w\nprzyszłości. Blogi – do wyboru aż\ndziewięć – to podstrony prowadzone przez członków zespołu\nmedioznawca.com, służące prezentacji autorskich tekstów i opinii w pewnych obszarach związanych z mediami. W zakładce ePublikacje zamieszczane będą\nwybrane artykuły, sprawozdania,\nrecenzje i raporty, ale również\nfragmenty monografii, z możliwością czytania ich online. Mediografia to nic innego jak archiwum, w którym można obejrzeć\nwystępy poszczególnych członków zespołu emitowane w różnych stacjach telewizyjnych, posłuchać nagrań z naszym udziałem w stacjach radiowych, a\ntakże poczytać komentarze czy\nwywiady dla prasy.\nDYSCYPLINY – NAUK O\nWywiad dr. Tomasza Gackowskiego z prof. Januszem W. Adamowskim – dziekanem Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, przeprowadzony dla wortalu medioznawca.com.\nśmy się tam w dobrym towarzystwie, bo przecież tą decyzją parę\ninnych jeszcze dyscyplin zostało\n"powołanych" do życia. Pani minister Kudrycka uwzględniła tym\nsamym nasze argumenty mówiące o tym, iż nieformalnie nauki o mediach istnieją już od\nwielu lat. Warto pamiętać, że taka\ndyscyplina jak prasoznawstwo\nma swoje tradycje jeszcze w XIX\nT.G.: W Polsce zwłaszcza Mieczysław Kafel z UW, Irena Tetelowska z UJ w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku kładli\nfundamenty pod współczesne\nTomasz Gackowski: Panie Dziekanie, dlaczego Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego akurat w sierpniu 2011 roku zgodziło\nsię uwzględnić w dokumentacji\nministerialnej stan badań nad\nmediami, wpisać do niej "starąnową" dyscyplinę, jaką jest medioznawstwo (prasoznawstwo),\nbudujące swój dorobek od dekad,\npod nazwą "nauki o mediach" w\nobszarze nauk społecznych?\nJ.W.A.: A wcześniej, bo już w XIX\nwieku, Bolesław Prus, który był de\nfacto prasoznawcą. Sądzę więc,\nże główna zasługa i podziękowania zawsze kieruję w stronę Pani\nminister. Niemniej my – jako środowisko medioznawców – zabiegaliśmy o to od lat i staraliśmy\nsię przekonać decydentów o potrzebie stworzenia formalnego\nT.G.: A dlaczego taka nazwa dyscypliny – "nauki o mediach" – w\nJanusz W. Adamowski: To jest\nliczbie mnogiej? Na świecie naniewątpliwie zasługa Pani minizywane są ang. media studies,\nster Kudryckiej, że zgodziła się\nniem. medienwissenschaft. W\nwysłuchać naszych argumentów,\nPolsce od lat mówi się o medionaszych próśb, i włączyła nauki o\nznawstwie, wcześniej właśnie\nmediach do oficjalnego spisu\nprasoznawstwie. Czemu akurat\ndyscyplin naukowych. Znaleźli\nw liczbie mnogiej – nauki o mediach? Czy to była propozycja\nJ.W.A.: Nie, to była nasza propozycja, bo chcieliśmy uwzględnić\nróżnorodność tej nowej dyscypliny, która składa się przecież z\nwielu subdyscyplin. Na tę dyscyplinę składają się zarówno nauki\ntradycyjne, z tym że funkcjonujące w odniesieniu do mediów\nmasowych, jak i te nowe. Postanowiliśmy, że uwzględnimy tę\nróżnorodność, tę wielobarwność\nnowej-starej dyscypliny – to nie\nbędzie "nauka o mediach", tylko\nto będą "nauki o mediach". Myślę,\nże jest to nazwa adekwatna,\nzgodna z rzeczywistością naukowo-badawczą. Przypomnę, że\nmedia studies to są także studia\nnad mediami zapisane właśnie w\nT.G.: Panie Dziekanie, a co według Pana – jako wieloletniego\nbadacza mediów masowych,\nktóry zresztą po raz pierwszy w\nhistorii tej dyscypliny wypromował 1 lipca 2013 roku pierwszego\ndoktora z zakresu nauk o mediach – Tomasza Fraszczyka –\npowinno być jej istotą? Wokół\nczego te nauki powinny się ogniskować?\nJ.W.A.: Moim zdaniem takim\nwłaśnie punktem odniesienia powinny być środki społecznego\nprzekazu, środki masowego\nprzekazu, ale rozumiane szeroko\n– i tradycyjne, i nowe. Boli mnie\nciągle jeszcze to, że inna dyscyplina zawłaszczyła sobie komunikację społeczną. Uważam to za\npewnego rodzaju nadużycie\ntwórców dyscypliny "nauki o poznaniu i komunikacji społecznej".\nSądzę oczywiście, że "nauki o\npoznaniu" winny pozostać w ministerialnym rejestrze, jednak\ndrugi człon – "komunikacja społeczna" – bardziej przynależy do\nnauk o mediach.\ninterpretacji tożsamość naszej\ndyscypliny – wytyczać jej zakresy i obszary, idąc poniekąd w\nJ.W.A.: Na pewno trzeba będzie\nwrócić do tej sprawy, nie możemy\ntej kwestii – moim zdaniem niesłychanie istotnej – pewnego rodzaju zawłaszczenia pozostawić. Podkreślę: nieuprawnionego\nzawłaszczenia. Zapewne kiedyś\nwrócimy do tej sprawy i mam nadzieję, że merytoryczne argumenty w tym wypadku zwyciężą.\nT.G.: Chciałem zadać właśnie o\nto pytanie, czy w pomysłach, projektach, kierowanych do Pani miT.G.: Wydaje się, że istotny jest\nnister, również pojawiało się poprzede wszystkim dorobek dysjęcie komunikowania, komunikacypliny, który w przypadku mecji jako takiej?\ndioznawstwa nie pozostawia\nJ.W.A.: Wtedy bardzo ostrożnie złudzeń.\nstaraliśmy się działać, żeby nie\nJ.W.A.: Trzeba jednak podkreślić,\nutopić dziecka, które przecież\nże nikt nie chce tutaj niczego siformalnie się dopiero rodziło,\nłowo załatwiać, dość jest innych\nwięc nie warto było wchodzić na\nproblemów i dość innych sporów.\nwojenną ścieżkę, bo to mogło zaNiewątpliwie jednak ta sfera bahamować sam proces. Natodań, przecież niezwykle istotna,\nmiast generalnie ciągle uważam,\npowinna wrócić do dyscypliny\nże szeroko rozumiana komunika"nauk o mediach", bo jest jej intecja społeczna przynależy akurat\ndo dyscypliny nauk o mediach, bo\nte dwa obszary przecież są ze T.G.: Bardzo dziękuję za rozsobą nierozłącznie powiązane. mowę.\nT.G.: Warto więc pytać o to, w\nktórą stronę powinniśmy, jako\nśrodowisko, podążać? Dorobek\npolskiego medioznawstwa (prasoznawstwa)\nJ.W.A.: Tak i bez wątpienia będzie narastał lawinowo.\nT.G.: Czy będziemy, Panie Dziekanie, zabiegać o dodanie rzeczonego pojęcia "komunikacji\nspołecznej" do nazwy naszej\ndyscypliny, tak bardzo przynależnego przecież do medioznawstwa, czy też może po prostu będziemy próbowali kiedyś zmieniać ministerialną nazwę "starejmłodej" dyscypliny? A może nie\nma to większego sensu i lepiej\nskupić się w znacznej mierze na\nNa Uniwersytecie Warszawskim już wkrótce rozpocznie działalność innowacyjna, zaawansowana technologicznie, interdyscyplinarna pracownia naukowo-badawcza – Laboratorium Badań Medioznawczych.\nLaboratorium wychodzi naprzeciw konieczności prowadzenia i\nrozwijania badań na różnych polach badawczych – na styku\nnauk społecznych, humanistycznych oraz technicznych – za pośrednictwem innowacyjnych rozwiązań technologicznych, umożliwiających sprawne, minimalizujące ryzyko popełniania błędów,\nautomatyczne oraz półautomatyczne realizowanie projektów\nm.in. szeroko pojętej komunikacji społecznej, oddziaływaniu\nmass mediów (przyczyny, efekty,\nrekomendacje oraz antycypacje),\nmediatyzacji życia społecznego,\noraz kulturowego (za Talcotem\nParsonsem), ale także zjawiskom\nokreślanym dzisiaj mianem postmodernistycznych,\nanimowanych i relacjo-nowanych przez\nmedia instytucjonalne oraz alternatywne [w tym sieciowe – Web\n2.0 i 3.0] (za Zygmuntem Baumanem i Jeanem Baudrillardem),\nwreszcie marketingowi oraz public relations.\nzaawansowanych badań przekazów medialnych, nadawców oraz\nodbiorców komunikacji społecznej. Wieloaspektowe projekty badawcze realizowane za pośrednictwem LBM będą odpowiadały\nna klasyczne – za Haroldem Lasswelem (ojcem międzynarodowego medioznawstwa) – pytania: Kto komunikuje? Co komunikuje? Jak komunikuje? Do kogo\nkomunikuje? Z jakim skutkiem\nkomunikuje? W tej optyce koniecznym jest zorganizowanie\nbadanie podmiotów uczestniczących w procesie komunikacji\nna jej wszystkich poziomach: od\nintrapersonalnej, przez interpersonalną i grupową, po instytucjonalną oraz masową (społeczną).\nLaboratorium to jednak przede\nsprzęt umożliwiający prowadzenie szeroko zakrojonych, innowacyjnych projektów badawczych – eye-tracker stacjonarny\nTOBI (system monitorowania gałek ocznych) oraz aparatura: rejestrująca audio-wideo, rejestrująco-kodująca (rejestratory cyfrowe) równolegle kilka stacji radiowych i kilkanaście kanałów\ntelewizyjnych, digitalizująca z\nOCR. W dyspozycji badaczy znajdzie się również sondażownia\nGłównym celem powołania w (15 stanowisk typu CATI), fokustrukturze Instytutu Dziennikar- sowania oraz sala projekcyjna do\nstwa UW tego rodzaju pracowni tekstów reklamowych.\njest stworzenie innowacyjnego Pod\nzaplecza naukowo-technicznego www.lbm.uw.edu.pl powstanie\nspecjalistyczny wortal badawczy, będący swoistym "oknem"\ninternetowym Laboratorium Badań Medioznawczych – prezentującym wyniki badań, umożliwiającym rzeczywisty, bieżący\ndostęp do zbieranych i agregowanych danych (dla zarejestrowanych naukowców i badaczy z\ncałej Polski). Na wortalu LBM\nudostępnionych zostanie trzynaście platform internetowych, w\ntym m.in.: internetowa baza frekwencyjna polskiej prasy, internetowa baza tematyczna transkrypcji radiowej, internetowa\nbaza monitorowania sieci oraz\ninternetowy słownik pojęć medioznawczych.\nLaboratorium Badań Medioznawczych będzie miało swoją\nsiedzibę w budynku Instytutu\nDziennikarstwa UW na warszawskim Powiślu (ul. Bednarska 2/4),\ntj. w dawnych Łaźniach Teodozji\nMajewskiej. Obecnie trwa adaptacja pomieszczeń, w których\nznajdzie się zakupiony sprzęt i\nProjekt realizowany jest dzięki\nśrodkom pozyskanym z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa\nWyższego. Pomysłodawcą i kierownikiem LBM jest dr Tomasz\nGackowski z Instytutu Dziennikarstwa UW.\nZapraszamy na IV Ogólnopolską Konferencję Metodo-logiczną Medioznawców pt. Metodologia w służbie teorii? U źródeł projektów badawczych medioznawców oraz kolejną edycję warsztatów metodologicznych.\nwydanie tomu podsumowującego obrady.\nWarsztaty metodologiczne (21 listopada):\nOdbędą się one w trzecim tygodniu listopada, tj. w dniach 21–\n22 listopada 2013 roku, w budynku dawnego Centrum Informatycznego UW (Kampus\nGłówny, ul. Krakowskie Przedmieście 26/28).\nW związku z okresem wakacyjnym i licznymi prośbami termin\nzgłaszania udziału został przedłużony do 30 września.\nPodczas konferencji zostanie zaprezentowana książka pt. Nowe\nmedia. Wyzwania i ograniczenia\n(red. Tomasz Gackowski, Oficyna\nWydawnicza Aspra-JR, Warszawa 2013), która powstała\nm.in. na kanwie zeszłorocznej\nOKMM. Podobnie po tegorocznej\nedycji konferencji planowane jest\nAnaliza wizerunku – uczestnicy\ngrupy warsztatowej przećwiczą\nsposoby badania wizerunku w\nróżnych przestrzeniach medialnych oraz z różnych perspektyw.\nUczestnicy będą mieli za zadanie\nprzez eksperta studiów przypadku – pod kątem założeń, metod oraz rekomendacji płynących\nz przeprowadzanych analiz wizerunkowych dedykowanych osobom, grupom, organizacjom oraz\nEkspert: dr Marek Kochan\nJęzykoznawca, socjolog, medioznawca. Adiunkt w Zakładzie Retoryki Dziennikarskiej Instytutu\nWarszawskiego. Gościnnie wykładał też m.in. na Uniwersytecie\nGdańskim, Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Akademii Teatralnej\nw Warszawie. Ekspert w zakresie\nkomunikacji publicznej, kreowania wizerunku w biznesie i polityce, perswazji językowej, a także\nbadań opinii i rynku, w tym badań\nmedioznawczych. Od dwudziestu lat prowadzi szkolenia na temat komunikacji i perswazji; doradza w zakresie kreowania wizerunku największym firmom i\nkorporacjom, instytucjom i osobom publicznym.\nAnaliza narracji – grupa warsztatowa zajmie się przede wszystkim teorią narracji, a więc sposobami narratywizowania rzeczywistości, czyli zamykania określonych faktów/zjawisk/zdarzeń\nw struktury fabularne budujące\nświadomość jednostek oraz całych zbiorowości społecznych.\nAnaliza narratologiczna wybranych przekazów medialnych (formuła case studies), realizowana\npod okiem eksperta, pozwoli zaprezentować szeroki repertuar\nwykorzystania w ramach prowadzonych analiz narracji.\nEkspert: dr Jacek Wasilewski\nDoktor nauk humanistycznych w\nzakresie nauk o polityce, adiunt w\nZakładzie Retoryki Instytutu\nDziennikarstwa UW. Specjalista\nod retoryki, medioznawca, dziennikarz, scenarzysta filmowy i telewizyjny. Zajmuje się mechanizmami narratywizowania rzeczywistości, czyli zamykania wyselekcjonowanych faktów w struktury fabularne. Jako specjalista z\nzakresu retoryki i komunikacji\nspołecznej zawodowo zajmuje\nsię projektowaniem wystąpień\npublicznych, strategią komunikacji poprzez media i funkcjonowaniem komunikatu w mediach.\nWspółpracuje z rzecznikami\nwielu instytucji publicznych.\nAnaliza dyskursu – w tej grupie\nwarsztatowej chcielibyśmy zachęcić uczestników do refleksji\nnad pojęciem dyskursu rozumianego z jednej strony jako proces,\nz drugiej zaś jako działanie (lokucja – illokucja – perlokucja). Ekspert prowadzący warsztaty zaproponuje uczestnikom kilka\nstudiów przypadków w celu operacjonalizacji samego pojęcia\ndyskursu, objaśnienia metod i\ntechnik możliwych do wykorzystania w ramach analizy, wreszcie efektów, jakie może przynieść\nskutecznie przeprowadzone analiza dyskursu.\nSchool of Economics, Anglia).\nAutor i redaktor książek z zakresu tożsamości (Tożsamość i\nobcość kulturowa, 2003; Dylematy\ntożsamości zbiorowych, 2007; Politics and Identity. Considerations\non Ukrainian, Polish and European\nIdentity, 2007), opinii publicznej\n(Reprezentacje opinii publicznej w\ndyskursie publicznym, 2011), metodologii (Metody statystyczne w\nnaukach społecznych, 2008), komunikacji społecznej (Społeczeństwo wirtualne – społeczeństwo\ninformacyjne, 2003) oraz licznych\nartykułów opublikowanych w\nczasopismach naukowych i\nLiczba miejsc na warsztatach\njest ograniczona – na tę chwilę\nzostało kilka wolnych. Zatem kto\npierwszy, ten lepszy!\nEkspert: dr hab. Robert Szwed\nDoktor habilitowany, wykładowca w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej\noraz Instytucie Socjologii KUL.\nDyrektor Podyplomowych Studiów Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej KUL. Stypendysta Fulbrighta (Indiana University\nBloomington, USA) i Towarzystwa Przyjaciół KUL (London\nWspomnienia przyjaciela Kisiela czy dokumenty bezpieki? Konfrontacja dwóch niezależnych źródeł historycznych w książce dr. Tomasza Gackowskiego: SB wokół dziennikarzy. Stefan Kisielewski i Jerzy\nSuszko – przyjaźń w czasach PRL, Oficyna Wydawnicza Aspra-JR. Nowość na rynku wydawniczym! Polecamy!\npodejrzewana przez Kisiela o\nkontakty ze Służbą Bezpieczeństwa. Sam Suszko przedstawił\nwłasną wersję tej znajomości w\nksiążce Donosy na Kisiela. Zeznania kandydata na donosiciela\n(PIW, 2006), w której energicznie\nzaprzeczał, jakoby brał udział w\ninwigilacji Kisielewskiego. Autor\nskonfrontował relację Suszki z\nobrazem, jaki wynika z materiałów archiwalnych, jak również ze\nświadectw krewnych Stefana Kisielewskiego. W tym celu przeprowadził szeroko zakrojoną\nkwerendę źródłową, a zebrany\nmateriał poddał wnikliwej analizie, zgodnie z wszelkimi zasadami warsztatowymi obowiązu„Obiektem zainteresowań dr. Tojącymi historyka. W rezultacie\nmasza Gackowskiego jest Jerzy\nstworzył zwięzłe, a jednocześnie\nSuszko (1921–2008), dzienniszczegółowe studium”.\nkarz, scenarzysta, znajomy Stefana Kisielewskiego, postać, Prof. dr hab. Andrzej Chojnowktóra pojawia się wielokrotnie na ski\nInstytut Historyczny UW oraz\nkartach Dziennika, jako osoba Instytut Pamięci Narodowej\n„Książka dr. Tomasza Gackowskiego dotyczy nieznanych kontekstów polskich mediów i dziennikarzy Polski mniej znanej\n1945–1989. Jest to szczególnie\nważna praca, gdyż obok historycznej prezentuje także medioznawczą perspektywę dziejów\nnajnowszych, które na dobrą\nsprawę dopiero zaczynamy badać. Z tego punktu widzenia – w\nświetle przeprowadzonych kwerend i zgromadzonych materiałów – jest to nowe i interesujące\nopracowanie, które powinno zainteresować nie tylko historyków,\nale również szerokie grono amatorów nie do końca jeszcze odkrytych i zbadanych dziejów powojennej Polski”.\nO BRANDINGU, CZYLI\nWŁAŚCIWIE O CZYM?\nZapraszam Was na wycieczkę do świata marek czy – jak niektórzy wolą – brandów. To podróż, podczas\nktórej przedstawię najważniejsze koncepcje teoretyczne i podejścia praktyczne do brandingu – dziedziny stosunkowo młodej, nie tylko w Polsce, na którą wielu "specjalistów" ciągle jeszcze patrzy z przymrużeniem oka. Skądinąd zupełnie niesłusznie.\nCzym jest zatem branding? W\nnajwiększym skrócie: procesem\nbudowania marek, czyli sumy\nskojarzeń, jakie o produktach,\nusługach, organizacjach, miejscach itp. mają ich odbiorcy/użytkownicy. Proste? Jeśli tak, to na tym blogu nieco to\npokomplikuję, ale i przekażę\ngarść przydatnych informacji i\nwiedzy. Pokażę również po co\nbranding powstał i czym różni się\nod dziedzin pokrewnych. Zobaczymy jak wygląda proces budowania marek od podszewki, obserwując jak robią to najlepsi na\nświecie i w Polsce. Postaram się\nznaleźć odpowiedź na pytanie, co\ndecyduje o ich sukcesie, a dlaczego innym się nie udaje?\nPomysł na ten blog jest dość prosty. W kolejnych wpisach będę\nprzedstawiał ważne problemy\nzwiązane z brandingiem, dorzucając do tego garść przykładów,\nkonkretnych rozwiązań, ciekawostek i trendów. Całość będzie\nokraszona sporą dawką nowych\ntechnologii, które obecnie znacząco wpływają na wszystkie\netapy procesu budowania marek.\nCo jakiś czas dorzucę porcję aktualności ze świata marek, żeby\nnieco wzbogacić całość o\nzdrową dawkę praktyki.\nrozumiemy niewłaściwie, a PR\nbez kontekstu marki jest zupełnie\nDalej sprawdzę po co markom\nbadania, co można zbadać i jakimi metodami. Ale żeby nie było\nzbyt łatwo i przyjemnie dorzucę\ndo tego łyżkę dziegciu. Czyli kilka\nrefleksji o tym, dlaczego spora\nczęść polskich agencji błądzi,\nbadając marki. A ponadto zobaczymy, dlaczego większość narzędzi do analizy marek w sieci\nnie bada tego co powinna. Co, jak\nsię okazuje, zupełnie nie przeszkadza polskim przedsiębiorstwom i ich markom.\nKolejne wpisy będą dotyczyły odbiorców marek, czyli osób w\nbrandingu najważniejszych, bo to\nod nich zależy ich sukces. Pokażę również, dlaczego w tym\nkontekście tradycyjne pojmowanie rynku nie odgrywa znaczącej\nroli w sukcesie wizerunkowym\noraz rynkowym marek. W końcu\nodbiorcy marek to coś więcej niż\nsuma decyzji zakupowych, do\nktórych sprowadzają ich marketingowcy.\nNastępne posty poświęcę temu,\nco decyduje o sukcesach i porażkach marek oraz organizacji,\nktóre za nimi stoją. Przyjrzę się\ntemu, jak marki są skonstruoOd czego zacznę? Od uchwycewane, jakie strategie przyjmują i\nnia różnic między brandingiem,\njak zarządza się ich architekturą.\nmarketingiem, reklamą i PR. Po\nSprawdzę dlaczego organizacje,\nco? Żeby pokazać dlaczego marprzedsiębiorstwa czy firmy poketing w zasadzie jest mało przywinny zmienić sposób patrzenia\ndatny markom, reklamę często\nna swoją komunikację jedynie\nprzez pryzmat sprzedaży, reklamy i marketingu, a skupić\ndziałania na kształtowaniu strategii brandingowych.\nCzęść postów zostanie poświęcona dwóm nieodzownym przestrzeniom związanym z brandingiem: mediom/komunikacji oraz\nkreatywności. Wskażę, jaką rolę\nw komunikacji marek odgrywają\nmedia, zarówno te tradycyjne, jak\ni nowe, oraz jak dzięki nim marki\npotrafią się adaptować do dynamiki przemian społecznych.\nWreszcie uchwycę rolę procesów\nkreatywnych – na czele z design\nthinking, communication design\noraz creative thinking – w brandingu.\nI na koniec jeszcze raz: po co to\nwszystko? A po to właśnie, żeby\nwskazać miejsce brandingu zarówno w nauce, jak i w praktyce.\nUdowodnić, że branding to nie\n"dodawanie kresek do logotypów", a ustrukturyzowany proces\nstrategiczny oparty o badania\nmarek i ich odbiorców. Pokazać,\nże branding to ważna cześć komunikacji i mediów. Zapraszam\ndo lektury, a w razie pytań szukajcie mnie na facebooku medioznawca.com\nBlog ma tytuł internety, bo będę w nim pisał przede wszystkim o kulturach popularnych online. Mam to\nszczęście (i pewnie jednocześnie pecha), że są to rzeczy, którymi zajmuję się i w pracy, i po pracy, gdy\nsiadam do komputera jako fan. Blog jest chyba dobrym miejscem na występowanie w obu tych rolach\n(na ile możliwe jest ich rozłączenie jest zresztą niezłym tematem na jeden z wpisów).\nBędę więc pisał o tym, jak dziś\nzmieniają się sposoby korzystania z mediów przez fanów – seriali, komiksów, muzyki, gier, piłki\nnożnej, ręcznie robionej biżuterii i\ncałej reszty. Oczywiście przede\nwszystkim z mediów nowych czy\nraczej tych najnowszych. Zajmę\nsię również mediami tradycyjnymi, które próbują dostosować\nsię do gwałtownie zmieniających\nsię warunków, w których przyszło\nim funkcjonować. To trudne – rodzaj rozpoznania bojem. Niektóre z przedsiębiorstw medialnych już na tym polu bitwy poległy.\nto, jak ludzie korzystają z mediów, ale i o to, jak media korzystają dziś z ludzi? Stwierdzenie,\nże sieć rewolucjonizuje nasze\nuczestnictwo w kulturach popularnych jest truizmem. Media cyfrowe – oczywiście – dostarczają łatwych narzędzi służących do docierania do treści już\nstworzonych, tworzenia nowych,\na także dyskusji nad nimi\nwszystkimi. Jednocześnie jednak nowe media stały się technologią, dzięki której giganci medialni\nwszystko, co w internecie robimy.\nJeśli zajmujesz się kulturowymi To paradoks tylko pozorny:\nczy społecznymi aspektami no- uczestnictwo w kulturach popuwych mediów, pytasz nie tylko o larnych jeszcze nigdy nie było tak\nłatwe i wygodne. I jednocześnie\nnigdy nie było tak mocno osadzone w ramach rynków.\nMówiąc krótko: w internetach postaram się pisać o strategiach\npodejmowanych przez przemysły kultury i o oddolnych taktykach ludzi, którzy niektóre z produktów oferowanych przez owe\nprzemysły traktują jako własne,\njak również o warunkujących te\nprocesy: technologiach, prawie,\nPomysł na blog wziął się z zaciekawienia językiem – zwłaszcza tak zwanym "językiem debaty publicznej", czyli w dużej mierze generowanym i używanym w mediach. Choć w ostatnich latach teoretycy i\npraktycy komunikacji publicznej chętnie głoszą przewagę kodów audiowizualnych nad językowymi,\ntriumf kultury obrazkowej i wyższość ilustracji nad czcionką, to jakoś ciągle wierzę w słowo pisane i\nmówione, i w odbiorców potrafiących nie tylko zobaczyć, ale odczytać, usłyszeć i czasem nawet zrozumieć.\nkilka dni – jak i poziom dyskursu,\nktóry dopiero po dłuższej, wielowątkowej obserwacji pozwala\nwnioskować o tym, jak media\nopowiadają fakty i co z tego opowiadania wynika.\nW Paryżu roku 1793 pewien deputowany stwierdził aforystycznie, że "słowa są siłą sprawczą\nrzeczy". Miał rację we Francji\nkońca XVIII stulecia i miałby rację\nw Polsce początku XXI wieku. To,\njak język organizuje życie publiczne, jak wpływa na rzeczywistość społeczną, najlepiej widać\nwłaśnie przez pryzmat mediów. Z\ndrugiej strony język anten i łamów mówi nam sporo o mediach\n(bo media o języku wciąż nie za\nwiele), o kluczowych komunikatorach i aktorach dyskursu publicznego, wreszcie o nas samych – odbiorcach.\nZastanawiam się więc nad tym,\njak mówią media i jak mówi się w\nmediach. Ciekawy wydaje mi zarówno poziom słów i zdań – na\nprzykład kiedy jedno celne albo\nabsurdalne sformułowanie determinuje debatę publiczną przez\nChcę poszukać odpowiedzi na\npytanie, na ile media warunkują\nkształt języka używanego w\nprzestrzeni publicznej – czy\nukładając zdania, które mają być\nwygłoszone publicznie, myślimy\njuż o dziennikarzu i nagłówkach?\nJak drobna notatka w gazecie\nstaje się tematem dnia w telewizji informacyjnej i otwiera wieczorny serwis informacyjny, czyli\njak tworzy się sekwencyjne narratywizowanie i interpretowanie\nnewsów? Czemu ono służy i jakie\nmoże mieć efekty? Następnie na\nile można analizować publiczne\nprezentacje ważnych sporów czy\nchoćby tzw. gorących newsów\nprzez odszyfrowanie strategii komunikacyjnych poszczególnych\nnadawców/komunikatorów/aktorów debaty publicznej? I czy w\nogóle można mówić w niektórych\nprzypadkach o strategiach komunikacyjnych, tak chętnie opisywanych przez teoretyków, czy\nstrategie nie odmalowują się\ntylko w interpretacji badacza, bo\nw rzeczywistości są dziełem\nprzypadku lub pochodną zasad\ndziałania współczesnych mediów? I wreszcie najprostsze, a\njedno z najważniejszych chyba\npytań: kto, dlaczego i z jakim\nskutkiem "zarządza" językiem\npublicznym – skąd na przykład\nbiorą się "komunikujące się\nmarki" i co z tego dla nas, odbiorców mediów, wynika?\nBędę posługiwała się ujęciami\npsycho- i socjolingwistyki, pragmatyki językowej, ale też analizą\nretoryczną i analizą dyskursu\nróżnych form komunikacji publicznej. Poszukam manipulacji\njęzykowych w mediach; celowych albo bezcelowych, ale ciekawych emocjonalizacji i wartościowań; nieznośnej nowomowy\ni znakomitych skrzydlatych słów\n– zatem wszystkiego, co pomoże\ndiagnozować kondycję współczesnych polskich mediów i polskiego języka publicznego.\nZapraszam do czytania, pisania i\nmechanizmów i sposobów na\nwciągnięcie gracza głębiej i głębiej w interakcję z systemem gry\n(i prawdopodobnie stracimy\nokoło tygodnia z życia). Zresztą\nnie tylko w tej grze, ale i w wielu\ninnych popularnych grach spotkamy się z genialnie zaprojektowanymi systemami, tworzącymi\ndla graczy znaczące interakcje i\nwytwarzającymi niezwykle silne,\nautoteliczne motywacje do zabawy. A co zobaczymy w wielu\nOtóż kiedy przyjrzymy się roz- programach\ngrywce w Icy Tower zobaczymy kampaniach czy aplikacjach\nniesamowite bogactwo technik, tworzonych pod modnym szyl-\ndem "grywalizacji"? Punkty. Między "punktami" a "całym dorobkiem ludologii i refleksji nad\ngrami" jest spora przepaść. Co\ngrywalizacja może zyskać z\nuważnej lektury badań i refleksji\nnad budową gier? Czego badacze\ngier mogą się dowiedzieć, patrząc na sukcesy i porażki projektów grywalizacyjnych tworzonych "na serio"? O tym wszystkim będę pisał na tym blogu.\nBo nawet Icy Tower uświadamia\nnam, że grywalizacja to coś więcej niż punkty.\ng Marcin Łączyński\nFAKIR Z IPI, CZYLI O\nKOBRZE I ZAKLINACZU\nNowa powieść Marka Kochana to diagnoza badacza mediów, zaprezentowana w formie współczesnej\nprzypowieści. Autor, żonglując motywami głośnych skandali obyczajowych i zbrodni ostatnich lat, pisze\no tym, jak zaburzone jest funkcjonowanie współczesnych mediów i jak my, odbiorcy, bezmyślnie konsumujemy generowane przez redakcje treści.\nprzedstawia się telewizyjnej publiczności – opowiada swoją historię i relacjonuje przeżycia, jakich dostarcza mu tworzenie makabrycznego reality show.\nKsiążka jest opowieścią o tajemniczym zaginięciu młodej dziewczyny, w które jakoś zaangażowany jest (na różnych etapach\nrozwoju fabuły w różny sposób)\ngłówny bohater powieści, Kwiatek. Kwiatek przez cały swój monolog, zajmujący lwią część\nksiążki, posługuje się kategorią\nincredibile verum et verisimile\nmendacium, a więc niewiarygodnej prawdy i prawdopodobnego\nkłamstwa – od pierwszego do\nostatniego medialnego występu\nmanipuluje, konfabuluje i kłamie,\nopowiadając coraz to nowe wersje wydarzeń związanych z zaginięciem dziewczyny i swoim w\ntym udziałem. Równocześnie\nKsiążkę Marka Kochana można\nczytać dwojako – jako, skądinąd\nzajmującą, fabułę o zbrodni,\nskonstruowaną wokół psychologicznego portretu makabrycznego bohatera, albo jako diagnozę kondycji współczesnych\nmediów. Zwłaszcza w tym drugim ujęciu to lektura niewygodna,\ntrochę uwierająca i – miejmy nadzieję – burząca dobre samopoczucie sporej części twórców i\nodbiorców mediów. To rzecz już\nnie tyle o tabloidyzacji mediów,\nco o pewnej patologizacji życia\nspołecznego, którego media\n(zwłaszcza telewizja) są ważnym, jeśli nie centralnym, elementem. Autor prezentuje mapę\nułomności współczesnych mediów (telewizja, prasa, media\nspołecznościowe), ale także destrukcyjny dla życia społecznego\nmechanizm generowania pustych newsów i rozbudowywania\nich interpretacji. W pewnym momencie farsa medialna staje się\nważniejsza niż dążenie do\nprawdy, widowisko ważniejsze\nod treści. Zagadką staje się sam\nbohater, a nie tajemnica zdarzenia. Forma tej książki odpowiada\nzresztą jej treści – konstrukcja\nfabularna odwzorowuje pokazywany proces medialny czy wręcz\nspołeczny. Kolejne rozdziały, a\nwięc kolejne odsłony opowieści\ngłównego bohatera pokazują, jak\n– przy aprobacie publiczności –\nnakręca się spirala manipulacji,\nkonfabulacji, ale też absurdu.\nNa kolejnych stronach powieści\nśledzimy kluczowy dla całej opowieści mechanizm tworzenia\ngwiazd medialnych. Przyglądamy się antybohaterowi, którego prawo istnienia legitymizuje\nuwaga odbiorców. Telewizja go\ndefiniuje, formuje jego tożsamość, a on sam, celebrowany na\nantenie, czuje, że ma władzę zarówno nad medium, jak i jego odbiorcami ("To ja buduję tę historię, mam nad nią władzę, kontroluję wszystko"). Kwiatek jest uosobieniem negatywnych cech i\nzachowań, które powinny być\nspołecznie potępiane, ale dzięki\ntemu, że potrafi zaciekawić odbiorców swoją opowieścią, ci poświęcają mu swój czas i uwagę\n("na profilu facebook.com/ lubiekwiatka jest już ponad czterdzieści pięć tysięcy lajków"; "miałem\nwięcej okładek niż Breivik. Widocznie jestem ciekawszy. Mam\nwięcej do powiedzenia"). W ten\nsposób niejako afirmują jego\ndziałania. Paradoksalnie nawet\nkrytykujący go bloger potwierdza\nznaczenie i popularność Kwiatka\n– wszak dla medialnego istnienia\nnajbardziej zabójcza, gorsza niż\nnienawiść, jest obojętność. Z\nkażdym kolejnym odcinkiem odszukujemy\nKwiatka i z czasem potrafimy\nokazać współczucie lub przynajmniej pewne zrozumienie.\nObojętniejemy na potworności\nopowiadane przez bohatera, koncentrujemy się na kolejnej odsłonie historii, którą snuje i mimowolnie pozwalamy na przekroczenie kolejnej granicy normy\nspołecznej – przyzwoitości, dobrego smaku. Trochę tak jak z językową presupozycją – akceptujemy istotne założenie, w gruncie\nrzeczy w ogóle go nie zauważając.\nRelację między wykreowanym\nprzez media bohaterem a tymi\nwłaśnie mediami świetnie obrazuje zacytowana w książce\nanegdotyczna przypowieść o zaklinaczu węży i kobrze, których\nwspółzależność puentuje przypadkowy przechodzień: "kto ma\nzatem większą władzę: ty nad\nwężem, bo swoją muzyką sprawiasz, że on się rusza, czy wąż\nnad tobą, bo musisz grać, kiedy\non chce tańczyć". W opisie Kochana widzimy taki rodzaj balansowania – z jednej strony mamy\nmedia, które tworzą bohatera od\nzera i teoretycznie sprawują nad\nnim kontrolę, z drugiej natomiast\nherosa, który w praktyce wywiera\npresję na mediach i mocno, niekoniecznie\nwpływa na generowane w nich\nKochan posługuje się całą paletą\nzabiegów stylistycznych i kategorii estetycznych. Podobnie jak\nw poprzedniej powieści autora\nznajdziemy tu sporo fragmentów\nstylizacji na język potoczny, które\ndynamizują tekst i sprawiają, że\nwygodnie się go czyta ("Na nowo\nmuszę odpowiedzieć sobie, kim\njestem – dziś, w tej chwili. Z jakiej\npozycji będę opowiadał. Z jakiego miejsca"). W usta wszystkich bohaterów pisarz wkłada\nklisze językowe ("co do polityki\ngeneralnie się nią nie interesuję",\n"miłość wszystko zwycięża", "nie\ninteresuje mnie grzebanie w\nprzeszłości"), które czasem pomagają właśnie w stylizacji, ale\nniekiedy budują też absurd sytuacyjny. Autor wprowadza też elementy groteski (jak choćby w\nopisie sytuacji, w której Kwiatek\ngotuje w programie śniadaniowym). Wreszcie za pomocą ironicznych minianaliz tworzy momentami satyrę, jak choćby tę –\nsymboliczną i kluczową chyba\ndla całej powieści – satyrę na\nbezmyślną konsumpcję mediów:\n"Codziennie czytam gazetę, tę\nsamą co wszyscy, i dowiaduję się\nz niej, jakie poglądy są słuszne,\nogólnie podzielane, i ja oczywiście, aktem mojej suwerennej\nwoli, przyjmuję te słuszne i nowoczesne poglądy jako własne,\ndokonuję jedynego właściwego\nwyboru, i to daje mi poczucie pełnego komfortu, radość z bycia\nczęścią wielkiej wspólnoty ludzi\nmądrych, mających rację, myślących samodzielnie i nowocześnie. Oglądam również te same\nco wszyscy stacje telewizyjne, a\nw nich te najbardziej popularne\nprogramy informacyjne i publicystyczne, w których znajduję\nzresztą te same myśli i tych samych ludzi, co w gazecie ludzi\nmających słuszne poglądy, co\njeszcze bardziej utwierdza mnie\nw poczuciu, że wiem, jakie poglądy są naprawdę słuszne, i cieszę się, że dokonałem właściwego wyboru, że dokonałem właściwego wyboru, że doszedłem\nsam do tego, co jest mądre i nowoczesne. Cenię też najbardziej\ncenionych publicystów, mających słuszne poglądy, i szanuję\nnajbardziej szanowane autorytety, zwłaszcza moralne".\nPisarz sytuuje świat medialny\njako organizujący ten rzeczywisty (vide choćby znaczący opis\nsceny zatrzymania Kwiatka pod\nbudynkiem telewizji). Przez to\ngranice między światem realnym\na wirtualną kreacją rozmywają\nsię i odbiorcy nie są w stanie odróżnić tych dwóch sfer. Relatywizują się normy społeczne i wartości, zaburza się hierarchia znaczeń. Jak mówi Kwiatek: "Świat\ndookoła jest płynny. My się w nim\nrozpuszczamy i też robimy się\npłynni, jak gęsta ciecz, jak żel.\nPrzybieramy kształt naczynia, w\nktórym się znajdujemy". To zatem książka o tym, jak media organizują nam życie publiczne, nie\nspełniając w żaden sposób postulatów doktryny społecznej odpowiedzialności. Idąc tropem\nteorii społecznego uczenia się\nagresji (pokazywanej tu co\nprawda częściej słowem niż obrazem), możemy powiedzieć, że\ndają rodzaj instytucjonalnego\nuprawomocnienia agresji czy w\nogóle zła. Wreszcie można powiedzieć, że ta książka za pomocą literackich form wyrazu\npokazuje dysfunkcje środków\nmasowego przekazu, wylistowane dawno temu przez Lazarsfelda i Mertona: dysfunkcję nadawania osobom i zjawiskom\nszczególnego statusu, który wynika bezpośrednio z obecności w\nmediach; dysfunkcję narkotyzującą, polegającą na uzależnieniu\nodbiorców od mediów i osłabieniu tym samym więzi społecznych; wreszcie dysfunkcję ustanawiania norm społecznych (w\ntym przypadku zredefiniowanych\ni zrelatywizowanych wobec tradycyjnych norm współżycia społecznego).\nPowieść Marka Kochana to,\nmożna powiedzieć, rysunek ostrą\nkreską – niektóre elementy obrazka są pewnie przerysowane,\nbardziej kanciaste niż w rzeczywistości, niektóre lekko tylko naszkicowane i niedopowiedziane.\nLektura jest tyleż niełatwa, co potrzebna – tym, którzy chętnie trawią jesienne i wiosenne ramówki,\nale i tym, którzy myślą, że o tabloidyzacji mediów wiedzą już\nMarek Kochan, Fakir z Ipi, Zysk i\nS-ka, Warszawa 2013.\nDocuments Similar To Magazyn Medioznawcy Nr 4:2013


Wojewoda Śląski unieważnił część uchwały RM w Blachowni dotyczącej diet radnych!\nDodane przez r - 5 marca 2019 r.\nTrwa zła pass Rady Miejskiej w Blachowni pod dowództwem Pawła Hreczańskiego. Tym razem Wojewoda Śląskim unieważnił uchwałę rady miejskiej w sprawie ustalenia wysokości diety przysługujących radnym Rady Miejskiej w Blachowni oraz zwrotu kosztów podróży. Unieważnienie dotyczy części uchwały m.in. w zakresie „wysokości diety przysługujących radnym Rady Miejskiej w Blachowni".\nTo kolejna uchwała unieważniona przez Wojewodę Śląskiego.\nRozstrzygnięcie nadzorcze w tym zakresie możecie zobaczyć poniżej.\nPoprzedni artykuł Maciej Maleńczuk gwiazdą Dni Blachowni 2019!\nNastępny artykuł Stowarzyszenie „urzędników” znowu dostało najwięcej pieniędzy!\n17 odpowiedzi na “Wojewoda Śląski unieważnił część uchwały RM w Blachowni dotyczącej diet radnych!”\n5 marca 2019 o 12:00\n5 marca 2019 o 14:40\ntak się zastanawiam czym w naszej gminie zajmuje się obsługa prawna ?\n5 marca 2019 o 16:06\nJeśli radny źle pracuje,czyli głosuje uchwały niezgodne z obowiązującym prawem, to wtedy nie powinien otrzymać diety!!!\nPomyliłeś się Urzędnik bardzo!\nTo nie Radny/a źle pracuje, uczestnicząc w sesji, głosując. To urzędnik źle pracuje, przedstawiając Radnemu/nej wadliwe prawnie dokumenty,\nJeśli więc już, to należałoby finansowo obciążyć urzędnika.\nNie doczytałeś też, Urzędnik, meritum.\nOtóż nie można ukarać radnego odebraniem diety, bo radny otrzymuje ryczałt miesięczny.\nKonkretnych kwot za poszczególne „spotkania” nie ustalono w uchwale.\nZatem bardzo dziwny ten twój nick, Urzędnik. ;)\nWracając na chwilę do problemu głównego …\nNajwyższa pora, aby Rada Miasta i Gminy zrozumiała swoją nadrzędną rolę w samorządzie. Choćiaż burmistrz pochodzi z wyboru, to jest tylko urzędnikiem, pracownikiem.\nNajwyższa najwidoczniej pora, aby miała opłacanego WŁASNEGO prawnika.\nCzego Ty oczekujesz od Rady w takim składzie. Przecież oni najgłupsze chocby pomysły Burmistrza przyklepia. Kto tam wyjdzie przed szereg , jak w większości same wierne pieski.\nJa niczego nie oczekuję. Przychodzą, głosują jak myślą lub jak im każą.\nOd innych oczekuję wiedzy i odpowiedzialności. I napisałem, kto to to jest.\n5 marca 2019 o 20:10\nObsluga prawna do odstrzalu\n6 marca 2019 o 07:29\nPanie/Pani Jestem stąd.\nUważasz,że radny dobrze pracuje, jak źle głosuje?\nJak jest niedouczony,nieprzygotowany?To za co bierze kasę w takim razie? Za fuszerki?\nProjekt uchwały jest tylko opiniowany przez prawnika przed głosowaniem!\nOczywiście prawnik też do wymiany!\n6 marca 2019 o 18:56\nPanie urzędnik! Radny nie ma wiedzy prawniczej. Radny jest na przykład sklepikarzem, nauczycielem, albo emerytem po zasadniczej szkole zawodowej.\nRadny ma prawo wierzyć w wiedzę tych, którzy dokument przygotowali.\nGłosuje jak mu każą (najczęściej), lub zgodnie z własnym przekonaniem w związku z ogólnym przesłaniem uchwały.\nNa przykład uchwała dotycząca sprzedaży lokalu … radny głosuje, że należy sprzedać, bo to dobre dla gminy. Nie wnika, czy w tej uchwale są błędy prawne, dyskwalifikujące ją.\nReasumując – radny był na na sesji, a nawet przeczytał projekt i zagłosował (jak wyżej pisałem). Tak, w tym momencie sumiennie wykonał swój obowiązek.\nNie rozumiesz tego, czy udajesz?\nKto ci dał te 22 plusy? Sam sobie naklepałeś?\nBo nie wierzę, że aż tak wielu myśli tak, jak ty.\n7 marca 2019 o 12:58\nZgadzam się tym razem\nDalej nich trzymają Glińską to ich tak w maliny wpuści że się burmistrz nie pozbiera. Temu prawnikowi dawno powinna burmistrz podziękować nich idzie pracować do innego urzędu\n7 marca 2019 o 08:38\nPanie/Pani Jestem stąd!\nNie każdy kierowca samochodu jest prawnikiem,a powinien jeździć zgodnie z przepisami prawa! Bo jak nie to…kara!\nNie każdy radny jest prawnikiem,a powinien głosować zgodnie, również z przepisami prawa!\nBo jak nie to… I tu nic się nie dzieje,zadnych kar nie ma!\nZnam wielu radnych ,którzy nie znają nawet zapisów Ustawy o samorządzie gminnym,ba nawet Statutu.A to jest przecież abecadło radnego!\nProjekt każdej uchwały przygotowanej\nna Sesję opatrzony jest podstawami prawnymi!\nCzy radni się w to zagłębiają ?\nPrzeważnie NIE! Tylko bezmózgowo głosują!\nA skutki później wiadome…\n7 marca 2019 o 10:19\n„Panie/Pani Jestem stąd!\nNie każdy kierowca samochodu jest prawnikiem,a powinien jeździć zgodnie z przepisami prawa! Bo jak nie to…kara!”\nO matko i córko! Ależ przykład! I jak się to ma do tematu??\nWedług ciebie radny ma na etapie stanowienia prawa być mądrzejszy od wykształconego w tym kierunku urzędnika i prawnika? Poza tym u ciebie wszyscy zdrowi?\nNo to po raz ostatni i ciebie, i czytelników informuję, że za zgodność projektu uchwały z prawem odpowiada jedynie burmistrz oraz prawnik urzędu. Wspólnie!\nNie jest zadaniem radnego zagłębianie się w niuanse prawne. Ma pełne prawo wierzyć, że tam jest wszystko w porządku. Koniec i kropka.\nTeoretyczna możliwość sprawdzania każdej literki, każdego przecinka, każdego odniesienia nic tutaj nie zmienia!\nCo do reszty wypowiedzi, to nawet skomentować się nie da. Typowy bełkot urzędniczy – to inni są winni, a nie ja. :)\nI nie zmienia tego nawet fragment, z którym się zgadzam – „Znam wielu radnych ,którzy nie znają nawet zapisów Ustawy o samorządzie gminnym,ba nawet Statutu.A to jest przecież abecadło radnego!”\nDochodzę do wniosku, że jednak twój nick odpowiada funkcji. Tym gorzej dla ciebie.\n7 marca 2019 o 12:59\nZgadzam się po raz drugi. Jaka seria!\nA może Ty jesteś radnym/radną albo jakimś ICH pociotkiem i…. zabolało.\nPrzyjmując Twoją tezę że radny nic nie może,tylko zagłosować, to Cię zapewniam,że może !\nMoże zawnioskować o zmianę części uchwały albo i wycofanie całej.Od tego są przecież Komisje Rady, na których powinny być omawiane wszystkie sprawy przed sesją.\nRadny musi poważnie traktować swoją funkcję.\nA tu się liczy tylko kasa i ryczałt !\nNie napisałem, że nic nie może.\nNapisałem wręcz odwrotnie – może! Czytaj ze zrozumieniem.\nNatomiast napisałem, że w żadnej mierze nie jest odpowiedzialny za błędne niuanse prawne!\nI na koniec – jeśli projekt uchwały pojawił się na sesji i został przedstawiony pod głosowanie, to radny ma tylko jeden obowiązek! Zagłosować – tak, nie, wstrzymuję się, ale zagłosować.\nMoże nie zauważyłeś, panie Urzędnik, ale coś wyżej zaproponowałem! Coś, co rozwiązuje problem (przynajmniej w teorii). Poszukaj.\nChciałbym ci tylko przypomnieć, skoro wspominasz, że projekty powinny być dyskutowane „na komisjach”, że to nadal nie zmienia meritum – to są ciągle ci sami radni bez prawniczej wiedzy i praktyki.\nNatomiast gdyby chcieli na swoje posiedzenie zaprosić specjalistę, to muszą mieć zgodę burmistrza. Bo specjalistę trzeba by opłacić, żeby zrobił ekspertyzę, a taką decyzję może podjąć tylko burmistrz. Co samo w sobie jest kuriozalne – burmistrz ma decydować, czy radni mogą w sposób profesjonalny ja/jego kontrolować!\nOdnoszę wrażenie, że w celu obrony czegoś, czego obronić się nie da – odpowiedzialności URZĘDNIKÓW i PRAWNIKÓW za projektowane prawo – pogrążasz się coraz bardziej.\n7 marca 2019 o 13:00\nZgadzam się po raz trzeci.


"Samotny poligamista" Brady Udall - recenzja | Za półką z książkami...\nKsiążka ta znalazła się w moich rękach przez przypadek. Do wyboru miałam dwie pozycje, a o tym, że zdecydowałam się właśnie na tę, zadecydował jej tytuł.\nJest to powieść o życiu bardzo licznej rodziny, należą do niej bowiem cztery żony, dwadzieścioroośmioro dzieci i ojciec – poligamista.\nAkcja powieści rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych, a jej główny wątek to historia życia Goldena Richardsa, ojca, głowy rodziny, z którą mężczyzna ten walczy, aby sprostać oczekiwaniom jej członków i mieć również chwilę szczęścia dla siebie. Ciekawym wątkiem jest jego związek z żoną szefa, dla którego buduje dom publiczny. Czy ta znajomość skończy się szczęśliwie? A może dojdzie do tragedii?\nDużo miejsca w książce zajmuje również wątek syna z trzeciego małżeństwa – Rusty’ego. Jego potrzeba bycia kochanym przez matkę, dostrzeżonym i docenionym przez rodzinę popycha go do robienia rzeczy, które być może niektórych z czytelników przerażą, ale czy uda mu się osiągnąć cel?\nKsiążka ta pokazuje, jak trudno jest w tak licznej rodzinie zwrócić uwagę dzieci na swoje potrzeby, jak bardzo każde z nich chce mieć ojca tylko dla siebie, chce być tym najważniejszym dzieckiem. Żony również czują się odrzucone, zaniedbywane, targane zazdrością o uwagę mężczyzny, która jest skierowana nie na ich dzieci. Pośrodku jest „on” – ojciec, który wydaje się być bezsilny wobec pragnień wszystkich wokół.\nPojawiają się jednak w całej fabule, momentami przygnębiającej, momenty radosne i one uzmysławiają czytelnikowi, że to smutne życie bohaterów jest po to, aby doczekać tych kilku chwil szczęścia, zwrócić na nie uwagę.\nKsiążka ta, dla mnie, osoby lubiącej raczej optymistyczną literaturę, momentami była bardzo trudna. Chwilami wręcz wyzwalała we mnie złość na głównego bohatera, który nie potrafił sprostać oczekiwaniom swoich najbliższych. Jednocześnie uważam, że powieść tę powinien przeczytać każdy, aby docenić to, co ma oraz dostrzec, co jest w życiu ważne i jakie znaczenie ma dla każdego z nas rodzina.\nKsiążka, według mnie, nie jest przeznaczona dla dzieci poniżej 18 roku życia, ale dla osób powyżej tej granicy wieku – jak najbardziej. Myślę, że byłą to ciekawa „przygoda” dla mnie, osoby, która nie wyobraża sobie życia w rodzinie poligamisty.