And I survived.: Rozdział 20\nOSTRZEGAM. ROZDZIAŁ NIE BYŁ SPRAWDZANY.\nTrwałam w martwym punkcie. Nic się nie zmieniło, moje życie w ostatnim czasie było spokojne, nawet Daniel częściej przebywał w domu. Nie widziałam jego nowych przyjaciół i zaczynałam nabierać podejrzeć. Przeczucie, że coś musiało się stać stawało się coraz silniejsze, jednak gdy pytałam o to mojego brata, on wciąż powtarzał, że nic nowego w tej sprawie się nie pojawiło. Nie wierzyłam mu, ale nie drążyłam dalej tematu. Jeżeli myślał, że udało mu się mnie okłamać, to się mylił. Teraz rozpoznawałam jego każde kłamstwo.\nI może właśnie tkwienie w martwym punkcie zmusiło mnie wzięcia spraw w swoje ręce. Nadal niewiele wiedziałam o The Snipers, więc postanowiłam to zmienić. Musiałam ich poznać, by mieć pewność, że mogę choć w najmniejszym stopniu im zaufać. Członkowie The Snipers nadal byli dla mnie zagadką, choć i tak już trochę się o nich dowiedziałam. W każdym razie moje wrodzona ciekawość i zawziętość nie pozwalały mi się zatrzymać.\nJake spojrzał na mnie zaskoczony i zmarszczył brwi. Siedzieliśmy przy naszym stoliku w stołówce, a ja wykorzystywałam chwilę, w której byliśmy sami. Reszta naszych przyjaciół jeszcze nie zjawiła się.\n– Jasne, ale o co chodzi?\n– Czy mógłbyś to zachować dla siebie? – spytałam najpierw. – Nie chcę, żeby ktoś inny się o tym dowiedział, a w szczególności Chloe. – Spojrzałam na niego, wyczekując jego reakcji.\n– W porządku. – Skinął głową. – Więc w czym rzecz?\n– Chcę, żebyś zabrał mnie na wyścigi.\nJake omal nie spadł z ławki. Gapił się na mnie z szeroko otwartymi oczami i szokiem wymalowanym na twarzy. Nie tego się spodziewał.\n– Posłuchaj – zaczęłam, widząc, że ma zamiar się nie zgodzić. – Koleś, od którego kupujesz towar prawdopodobnie ma jakiś związek z moim bratem. Muszę wiedzieć, o co w tym chodzi. Nie mogę pozwolić, żeby dalej sprzedawał narkotyki Danielowi. Nie mogę załatwić tego inaczej, muszę się z nim spotkać twarzą w twarz. – Naciągnęłam kilka faktów, ale nie dbałam o to. Nie mogłam mu powiedzieć prawdy. – Jake, proszę. Oprócz tego nic innego mi nie pozostało.\nWahał się. Ale nie mogłam go o to winić. Przecież miał zabrać mnie na nielegalne wyścigi, nie narażał tylko mnie, ale również siebie. Patrzył mi przez dłuższą chwilę w oczy.\n– Lepszego czasu wybrać nie mogłaś – mruknął i zaśmiał się ponuro. – Wyścigi są dziś wieczorem, godzinę temu dostałem cynk. – Zamilkł na chwilę i pokręcił z niedowierzaniem głową. – Nie ci będzie, ale tylko na chwilę. Spotkasz się z tym gościem i spadamy.\nNie sądziłam, że będę miała problemy z wyjściem z domu. Daniel był wyjątkowo podejrzliwy i wypytywał, gdzie się wybieram i z kim. Spokojnie wyjaśniłam mu, że jadę z Jakem do Chloe, ponieważ robimy razem projekt na angielski. Natomiast tata kazał mi uważać i wepchnął mi do ręki gaz pieprzowy. Byłam zaskoczona, ale ucieszyłam się, że mi go dał. Tata chodził ostatnio poddenerwowany i ciągle rozmawiał z kimś przez telefon. Nie udało się ustalić tożsamości osoby, która podpaliła mu samochód, a sprawa włamania do naszego domu wciąż nie była wyjaśniona. I mimo że nie tata nie powiedział tego na głos, coraz bardziej się obawiał, że mi i Danielowi grozi przez niego jakieś niebezpieczeństwo. Ale prawda była taka, że niebezpieczeństwo groziło nam już od dawna i to nie z jego powodu. I patrząc na zmęczony wyraz twarzy mojego rodzica, żałowałam, że nie mogłam mu niczego wyjaśnić.\n– A ty gdzieś się wybierasz? – Zmarszczyłam brwi, gdy Dan zeszedł na dół z zapakowanym plecakiem.\nSkinął głową i udał zajętego, szukając czegoś w swoim telefonie.\nDaniel podniósł na mnie swoje brązowe oczy i westchnął.\n– Nocuję u chłopaków – oznajmił tylko. – Delilah? – zagadnął zanim wyszedł z domu. – Zrób coś dla mnie i nie wychodź dzisiaj z domu.\n– Okej. – Posłałam mu uspokajający uśmiech.\nKiedy zamknęły się za nim drzwi, schowałam twarz w dłoniach i wydałam z siebie cichy jęk. Daniel wcale nie miał zamiaru nocować u chłopaków. Był dziwnie poddenerwowany, a jego oczy błyszczały niezdrowym blaskiem. I wiedziałam jedno. Dzisiaj mój brat miał wziąć udział w nielegalnych wyścigach.\nPoczułam ciężar na mojej klatce piersiowej, a tym ciężarem był strach o mojego brata. Wyścigi samochodowe nie były bezpieczne i ludzie często narażali w nich swoje życie. Najgorsze było jednak to, że Dan nie mógł się doczekać aż wyjdzie z domu i pojedzie w miejsce wyścigów, aż weźmie w nich udział.\nMoże też właśnie chciałam tam pojechać, by zobaczyć, czy Dan faktycznie bierze udział w wyścigach. Nie mogłam w to uwierzyć, nawet jeżeli Calum i Xavier sami mi powiedzieli o jego udziale.\n– Delilah, masz się trzymać blisko mnie – powiedział Jake. Zabrał głos pierwszy raz odkąd wsiadłam do jego samochodu dwadzieścia minut temu. – Kręci się tam masa podejrzanych typów i innych popaprańców.\n– Ilu osób jest zazwyczaj na takich wyścigach?\n– Nie umiem dokładnie powiedzieć, ale prawie tyle, ile na koncercie One Direction. – Zaśmiał się i swoim żartem rozładował nieco moje nerwy.\nJake kierował się na wschód, w stronę miasta, w której prawie nie bywałam i której prawie nie znałam. Wysokie budynki zaczęły ustępować małym domom, sklepom i barom. Rozglądałam się zaciekawiona, ponieważ na ulicy nie było żywej duszy. Na ulicy znów stał żółty znak, który informował, że droga jest zamknięta. Identyczny znak widziałam z Chloe, gdy jechałyśmy do domu Lucasa Hemmingsa.\nZ czasem nawet i małe domki zaczęły ustępować miejsca wolnym przestrzenią. Mimo że było ciemno, wydawało mi się, że znałam tą okolicę. Dopiero po kilku minutach jazdy zorientowałam się, że jedziemy w tym samym kierunku, w którym jechałam z Lukiem kilka dni temu.\n– Wyścigi są w opuszczonym porcie? – spytałam zaskoczona.\n– Nie. – Jake pokręcił głową. – Ale niedaleko niego.\n– Jak przebiega trasa wyścigów?\n– Nigdy do końca nie wiadomo. Uczestnicy dowiadują się o trasie dopiero przed rozpoczęciem wyścigów. Może przebiegać dosłownie wszędzie. Choć dzisiaj chyba będzie skrócona, przynajmniej tak mi się wydaje. Na ostatnich wyścigach pojawiły się gliny i teraz uczestnicy muszą być ostrożniejsi.\nZmarszczyłam brwi, skonsternowana. Calum powiedział mi, że policja nie ma pojęcia o nielegalnych wyścigach i nigdy nie udało się ich zlokalizować. Jednak skoro policja znalazła miejsce ostatnich wyścigów, to oznaczało, że The Snipers wcale nie mieli takiej kontroli nad miastem jak się im wydawało. Ale dlaczego Calum okłamał mnie w tej sprawie? Czy to była kolejna rzecz, o której nie wolno było mu mi opowiedzieć?\n– Myślisz, że teraz też się pojawią?\n– Nie mam pojęcia, to mało prawdopodobne, ale podobno ktoś jest kapusiem i donosi policji o wyścigach.\n– Skąd to wiesz? – Byłam coraz bardziej zdezorientowana. – Byłeś na ostatnich wyścigach?\n– Tak, ale na szczęście zwinąłem się stamtąd przed przyjazdem policji. Ale już wcześniej Max mówił coś o kolesiach, którzy są nowi i węszą w mieście.\n– Max? – Czułam się jak idiotka, ponieważ nie miałam bladego pojęcia o czym w ogóle mówił Jake.\n– Diler, do którego jedziemy – wyjaśnił. – Ma trochę nierówno pod sufitem, ale jest dobrym źródłem informacji, wie o wszystkim co dzieje się w mieście.\nSkoro wie o wszystkim, to znaczy, że pewnie pracuje dla The Snipers. Możliwe, że jest ich informatorem, co oznaczałoby, że wie o nich naprawdę wiele i mógłby mi powiedzieć wiele ciekawych rzeczy. Oczywiście, pewnie nie zrobi tego z dobroci swojego serca, ale byłam na to przygotowana. Zamierzałam go przekupić i wyciągnąć z niego wszystkie istotne informacje, na których mi zależało.\nIm byliśmy bliżej miejsca wyścigów, tym więcej pojawiało się wokół nas samochodów i motocyklów. Spoglądałam przez okno i starałam się opanować swój strach przed tym miejscem. Patrząc na czarne motocykle przypomniałam sobie spotkanie z nimi między kamienicami. Dokładnie pamiętałam wzrok jakim obrzucił mnie ich przywódca, kiedy usłyszał moje imię. Drżałam na samą myśl o tym, że mogłam go tu spotkać.\n– Trzymaj się blisko mnie – nakazał mi Jake. Zatrzymał samochód i spojrzał mi prosto w oczy. – Z nikim nie rozmawiaj, nie nawiązuj kontaktu wzrokowego, nie reaguj na zaczepki.\nSkinęłam głową. Nie miałam najmniejszej ochoty na którąkolwiek z tych rzeczy.\nJake zaparkował swój samochód gdzieś na uboczu. Nie było tutaj żadnych lamp, otaczała nas ciemność, ale w oddali było widać błyskające światła reflektorów innych samochodów. To dzięki nim mogłam zobaczyć wielki hangar, który znajdował się kilkadziesiąt metrów przed nami. Był ogromny, większy od tego, który pokazał mi Luke. Po lewej stronie od hangaru rozciągała się mała zatoka, księżyc odbijał się w jej wodzie.\n– Czy to pas startowy? – Zmrużyłam oczy, spoglądając w prawo od hangaru.\n– Tak – mruknął Jake. – Kiedyś było tu lotnisko, kiedy jeszcze porty w tej części miasta funkcjonowały. Ten teren jest nieużywany już od kilku lat, nie licząc oczywiście wyścigów.\nZbliżaliśmy się do wielkiego budynku. Rozglądałam się w tłumie, przez mrok nie mogłam zobaczyć wyraźnie twarzy innych ludzi. Jednak doskonale słyszałam urywki ich rozmów. Ktoś wspomniał o sędzi w tych wyścigach, ktoś inny o narkotykach, ktoś jeszcze inny o seksie. Przepychając się razem z Jakem przez tłum podejrzanych typów, moich uszy dobiegł kilka razy głośny gwizd, nietaktowne komentarze i kilka przekleństw. Złapałam Jake'a za dłoń, żeby dodać sobie otuchy. To miejsce wzbudziło we mnie same straszne wspomnienia.\n– Trochę odstajesz od towarzystwa – mruknął Parker, kiedy znaleźliśmy się na uboczu, z dala od innych ludzi.\nZmarszczyłam brwi, nie wiedząc, co miał na myśli.\n– Nie mogłaś założyć czegoś innego? – Uśmiechnął się półgębkiem.\nMiał rację. Większość ludzi tutaj była ubrana na czarno, fioletowo lub bordowo. Mieli podarte spodnie, koszulki, skórzane kurtki z mnóstwem ćwieków lub innych gwoździ. Dziewczyny były ubrane skąpo i wyzywająco, kiedy ja miałam na sobie szary sweterek z mopsem, a spod niego wystawał żółty kołnierzyk koszuli. Moja bordowa spódniczka pasowała bardziej do studentki prestiżowej uczelni niż uczestniczki nielegalnych wyścigów. Przynajmniej Jake był ubrany bardziej odpowiednio. Czarna koszulka, czarne przetarte jeansy i czarna czapka.\n– Mogłeś mi powiedzieć. – Wywróciłam oczami. – Może nie rzucą się na mnie z powodu mojej słodkiej bluzki.\n– Chciałbym w to wierzyć. – Wzruszył ramionami i pociągnął mnie w stronę lotniska. – Większość z tych napalonych kolesi tylko czeka na taką grzeczną dziewczynkę jak ty.\nPoczułam mdłości. Brzydziłam się tymi ludźmi, a w szczególności facetami, którzy patrzyli na mnie tylko pod względem seksualnym. Słowa Jake'a znów przywołały w mojej głowie atak bolesnych wspomnień, ale nie mogłam go za to winić. On o niczym nie wiedział, nie miał pojęcia, jak bardzo bałam się tego miejsca.\n– Skąd w ogóle wiesz, gdzie szukać tego całego Maxa? – Zmieniłam temat.\n– Takie szumowiny jak on kręcą się zawsze najbliżej najważniejszych ludzi na wyścigach – odpowiedział. – Pewnie szlaja się gdzieś koło Xaviera Smitha i jego bandy.\nZachłysnęłam się powietrzem. Nie sądziłam, że Jake wie o Xavierze i o jego przyjaciołach, ale najwidoczniej wiedział to i owo. Ciekawiło mnie również, czy znał ich pod nazwą The Snipers, ale wolałam o to nie pytać.\n– Chodź, widzę go.\nMax faktycznie wyglądał na szumowinę. Był wysokim chudzielcem z czupryną czarnych włosów na głowie. Jego ubrania były za duże i niechlujne. Kiedy spojrzał mi w oczy, ponownie poczułam mdłości. Jego niebieskie oczy były czujne, obserwowały mnie uważnie, błyszczały nieposkromionym blaskiem. Uśmiechał się do mnie pyszałkowato.\n– Dawno cię nie widziałem, Parker – powiedział. – To co zawsze? – spytał i sięgnął do kieszeni swojej kurtki.\n– Nie. Przyszliśmy w innej sprawie. – Jake zerknął na mnie kątem oka.\nMax przeniósł swój ciekawski wzrok znów na mnie, gdy usłyszał, że Jake wyraził się w liczbie mnogiej.\n– Czym mogę ci służyć, kochanie? Mam tu wszystko, czego zapragniesz. Pewnie potrzebujesz pomocy w nauce, zgadłem? – Jego uśmiech budził we mnie odrazę. – Amfetamina zawsze pomaga.\n– Nie chcę od ciebie narkotyków – sapnęłam zniecierpliwiona.\nDiler przekrzywił głowę na bok, zaciekawiony. Kiwnął głową, dając mi znak, żebym kontynuowała. Miałam ochotę uciec od niego gdzie pieprz rośnie, ale stojący obok mnie Jake dodawał mi odwagi.\n– Chciałabym z tobą porozmawiać – zaczęłam. – Na osobności. – Nie to Jake miał w planach, ale nie chciałam, żeby słyszał jak rozmawiam z Maxem o The Snipers.\n– Delilah – mruknął Parker. – Nie taka była umowa.\n– Będę w zasięgu twojego wzroku, daj mi pięć minut. – Spojrzałam na niego hardo. Nie zamierzałam ustąpić, a Jake to zauważył, bo westchnął i odszedł kilka metrów dalej.\nMax spojrzał na mnie rozbawiony i zapytał.\n– O The Snipers.\nChłopak podrapał się po brodzie w zamyśleniu i zmarszczył brwi.\n– Hm... Nie słyszałem o nich.\nWestchnęłam ciężko. Spodziewałam się, że tak będzie, więc wyciągnęłam z torebki banknot pięćdziesięciodolarowy i podałam mu go.\n– Ach, no tak! The Snipers, oczywiście, że ich znam. Co chcesz wiedzieć o nich, złotko?\n– Czy to prawda, że to oni organizują te wyścigi?\nMax skinął głową i spojrzał przed siebie. Uśmiechnął się szeroko. Najwyraźniej ucieszyło go to, co zobaczył.\n– Chodź – powiedział do mnie. – Za chwilę startują.\nSkinęłam na Jake'a głową, żeby ruszył za nami. Nie zamierzałam zostać z Maxem sam na sam. Mimo że wyglądał na słabeusza i niezdarę, w rzeczywistości poruszał się szybko i zwinnie, co mogłam zauważyć, kiedy wymijał ludzi, by dotrzeć jak najbliżej miejsca startu. Przepychałam się za nim przez tłum dzikich nastolatków i nie tylko, było tu też pełno dorosłych osób.\nLinia startu była odgrodzona metalowymi barierkami i ku mojemu zdziwieniu nikt ich nie taranował, ani nie próbował przeskoczyć. Ludzie opierali się o nie i przyglądali się pięciu samochodom ustawionym w jednej linii kilka metrów od nas. Koło aut kręciło się sporo ludzi, ktoś podawał kierowcom napoje, jeszcze ktoś inny przeglądał koła, ktoś grzebał pod maską jednego czerwonego samochodu.\n– Tak, złotko. To słynne The Snipers.\nOtworzyłam szerzej oczy. Doskonale widziałam niebieskie włosy Michaela, które odcinały się od panującego tutaj mroku. Usłyszałam kilka głośnych przekleństw Caluma, nie mogłabym pomylić jego głosu z innym. A na koniec zobaczyłam jak Ashton klepie mojego brata po ramieniu, a następnie ten wsiada do owego czerwonego samochodu, w którym wcześniej grzebał Mike. Obserwowałam ich uważnie, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Daniel zasiadł za kierownicą z szerokim uśmiechem na twarzy, krzyknął coś do kierowcy obok, ale nie usłyszałam dokładnie jego słów. Wyglądał na podekscytowanego.\n– Jak przebiega trasa dzisiejszych wyścigów? – spytałam. Denerwowałam się, patrząc na mojego brata. Bałam się o niego.\n– Dzisiaj nic specjalnego. – Cmoknął Max ze znudzeniem. – Do końca pasa startowego, mały drift i z powrotem. Chociaż będą mogli rozwinąć niezłą prędkość, pewnie ktoś wypadnie z toru. – Wzruszył ramionami, oglądając się za jakąś dziewczyną. – Może poleje się krew.\nNadal gapiłam się na samochód, w którym siedział mój brat i modliłam się o to, żeby zaraz wysiadł, a jego miejsce zajął ktoś inny. Choć Max powiedział, że dzisiejsza trasa to nic specjalnego, ja tak nie uważałam.\n– Jakieś zasady? – Spojrzałam na niego z nadzieją.\n– Tu nie obowiązują żadne zasady, złotko. Wygrana w wyścigach zapewnia ci sławę i kupę forsy. Ludzie zabijają dla tej nagrody. I nie, złotko, to nie metafora. – Położył mi dłoń na ramieniu i odsłonił swoje zęby w szerokim uśmiechu. On z tych wyścigów czerpał przyjemność, kiedy inni na torze rozgrywało się prawdziwe piekło. – Ja obstawiam, że ten nowy z The Snipers wypadnie pierwszy. Raz mu się poszczęściło, a oni od razu dają mu kluczyki.\nZłapałam się barierki, żeby nie upaść. Na szczęście Max nie zwracał na mnie uwagi i nie mógł zauważyć, że pobladłam i zaczęłam dygotać.\n– No wreszcie – burknął chudzielec, kiedy jakaś skąpo ubrana dziewczyna wyszła na tor i stanęła kilka metrów przed samochodami. – Pokażcie na co was stać, misiaczki.\nObrzuciłam spojrzeniem Michaela i Caluma, którzy odchodzili od auta, w którym siedział Daniel. Spanikowana zaczęłam rozglądać się po torze, ale nic nie wskazywało na to, żeby ktoś miał zastąpić mojego brata. To on miał wziąć udział w tym niebezpiecznym starciu.\nPowarkiwania silników stawały się coraz głośniejsze i bardziej niecierpliwe. Każdy kierowca palił się do wyścigów. Więc kiedy dziewczyna machnęła czarną chustką, wszyscy na tą komendę ruszyli z miejsc i pognali przed siebie. Ludzie wydali okrzyk radości i podekscytowania, ktoś obstawiał zwycięzcę, ktoś przyjmował zakłady. Żaden z nich nie brał pod uwagę mojego brata.\n– Więc. – Max po kilku chwilach przeniósł swoje niebieskie oczy na mnie. Czekał na kolejne pytanie.\n– Ilu jest członków The Snipers? – Zadałam pierwsze pytanie jakie przyszło mi do głowy.\n– Kilkunastu. – Wzruszył ramionami. – Liczba się waha.\n– Liczba się waha – powtórzyłam cicho, nie mogąc przyswoić tych słów.\n– Tak, złotko. Chyba wiesz, co mam na myśli. – Oparł się łokciami o barierki i patrzył przed siebie. – Wszyscy wiemy, czym oni się zajmują, ale każdy udaje, że jest inaczej. Zresztą, tylko kretyn z nimi zadziera.\n– Jesteś jednym z nich?\n– Nie. – Pokręcił głową, rozbawiony. – Ja jestem neutralny i... otwarty na ciekawe propozycje. Widzisz, biznes to biznes, nie obchodzi mnie po czyjej stronie stoję, dla mnie liczy się zysk.\n– To jest jakaś inna strona? – Zmarszczyłam brwi.\n– Jesteś taka niewinna w swojej niewiedzy. – Westchnął teatralnie. – Złotko, The Snipers to nie jedyny gang w tej okolicy, ale to oni są najważniejsi.\nWpatrywałam się w tor, analizując jego słowa w głowie. Oczekiwałam na pojawienie się czerwonego samochodu, ale na razie go nie widziałam. Za to zauważyłam jak Ashton i Calum rozmawiają dosłownie kilka metrów ode mnie. Gdyby nie byli zajęci rozmową, pewnie w końcu by mnie dostrzegli, a na to nie mogłam sobie pozwolić. Oni nie mogli dowiedzieć się, że byłam na nielegalnych wyścigach.\n– Posłuchaj, złotko. Nie wiem, dlaczego o nich wypytujesz, ale to nie jest dobry pomysł. Nie lubią ludzi, którzy węszą. – Max przekręcił głowę na bok, przypatrując mi się. – Nie sądziłem, że nowi mają takie śliczne wtyczki.\n– Nie jestem żadną wtyczką – wycedziłam chłodno. – Tak się składa, że ja i The Snipers się znamy.\n– Tak właśnie myślałem – uśmiechnął się przebiegle. – Luke Hemmings gapi się na ciebie już od dawna. Wygląda jakby cię znał.\nZaschło mi w ustach i wstrzymałam oddech. Dyskretnie się rozejrzałam, szukając w tłumie znajomych blond włosów i aroganckiego uśmiechu, ale nigdzie nie wypatrzyłam Luke'a.\n– Gdzie on...?\nNie dokończyłam pytania, ponieważ z daleka dobiegły nas syreny policyjne, a dookoła mnie zapanował istny chaos. Wszyscy zaczęli uciekać w przeróżnych kierunkach, popychano mnie i przepychano na boki jak szmacianą lalkę. Straciłam z zasięgu wzroku Jake'a i Maxa. Obracałam się w tłumie, wołając Jake'a, ale przez hałas nie słyszałam własnego głosu. Kierowałam się wraz z tłumem, starając się uniknąć staranowania.\n– Jake! – Wrzasnęłam spanikowana, rozglądając się na boki. – Jake!\nPowoli narastał we mnie strach. Znajdowałam się z dala od domu, między nieznanymi i niebezpiecznymi ludźmi, syreny policyjnie były coraz głośniejsze, a na wschodniej stronie hangaru odbijały się już niebieskie i czerwone światła radiowozów. Nie wiedziałam, gdzie mogłabym uciec lub gdzie mogłabym się schować. Biegłam wraz z tłumem, mając nadzieję, że jakimś cudem wybrnę z tej beznadziejnej sytuacji, a policja mnie nie złapie. Przed oczami widziałam twarz mojego taty, który dowiedział się, że policja znalazła jego córkę w miejscu nielegalnych wyścigów samochodowych.\nLudzie widząc, że policja jest coraz bliżej zaczęli taranować sobie brutalnie drogę, próbując jak najszybciej uciec. Ciągle ktoś na mnie wpadał, bez przerwy się o coś potykałam, ale mimo to jakoś parłam na przód. Kołowało mi się w głowie, oczy nie przyzwyczajone do ciemności wcale nie ułatwiały mi sprawy. Tak naprawdę byłam bezbronna i bez szansy na ucieczkę lub odnalezienie Jake'a. Zostałam tu sama zdana tylko na siebie.\nDobiegłam do jakiś magazynów, które znajdowały się za hangarem i skręciłam w jedną z uliczek między nimi. Widząc przed sobą kawałek wolnej przestrzeni pojawiła się w mnie nadzieja. Może jednak zdołam się stąd jakoś wydostać. Lecz kiedy tylko o tym pomyślałam, ktoś mnie popchnął, a ja upadłam na ziemię. Zacisnęłam oczy, bo zawroty głowy stały się jeszcze silniejsze.\n– Do jasnej cholery, Delilah! – Usłyszałam krzyk tuż nade mną. – Wstawaj!\nSpojrzałam w górę i zamarłam. Lucas Hemmings stał nade mną z wściekłym wyrazem twarzy, jego oczy motały błyskawice i ciężko oddychał. Miałam wrażenie, że zaraz mnie kopnie w brzuch i odejdzie. Luke jednak tego nie zrobił, zamiast tego westchnął zniecierpliwiony i chwycił mnie za ramiona, pomagając mi wstać.\n– Musimy się stąd zwijać – powiedział. – Trzymaj się mnie.\nKiwnęłam głową zbyt oszołomiona, by cokolwiek powiedzieć i ruszyłam jego śladem. Przepychaliśmy się w przeciwnym kierunku niż reszta ludzi. Wydawało mi się to bez sensu, ale nic nie powiedziałam. Luke poruszał się szybciej niż ja. Musiałam biec, żeby na nim nadążyć, a on i tak pozostawał daleko w przodzie.\n– Luke! – Krzyknęłam. Straciłam go z oczu.\nDopiero po kilku chwilach zobaczyłam go przede mną. Stał i czekał aż go dogonię.\n– Nie zostawaj w tyle – warknął rozgniewany. – Nie mamy czasu.\nMiał rację. Syreny policyjnie słychać było dosłownie z każdej strony. Światła jednego radiowozu zamigotały tuż za nami. Hemmings widząc to, przeklął głośno.\n– Umiesz biec jeszcze szybciej? – Spojrzał na mnie wyczekująco.\n– Dobrze – mruknął.\nPoczułam szarpnięcie do przodu i zaczęłam biec. Zbiegliśmy z ulicy i skierowaliśmy się pomiędzy magazyny. Wyglądały przerażająco, ale nie miałam czasu na zaprzątanie sobie tym głowy. Skupiłam się na swoich nogach i na tym, żeby biec jak najszybciej i nadążyć za Lukiem. Jakimś cudem udało mi się dotrzymać mu kroku, była dosłownie kilka centymetrów za nim. Czułam się tak, jakby jakaś siła ciągnęła mnie przed siebie.\nUciekaliśmy między magazynami przez kilka minut. Nie miałam pojęcia, w którą stronę się kierowaliśmy, ale na pewno nie oddaliliśmy się znacznie od policji, ponieważ wciąż doskonale słyszałam wycie syren.\nLuke nagle skręcił, a ja za nim. Przylgnęliśmy do ściany jednego z magazynu. Oddychaliśmy ciężko i głośno, czułam jak moje płuca kurczą się i rozkurczają, w desperacji wciągając powietrze. Brakowało mi tchu.\n– Gdzie jeste...\nLuke przyłożył mi dłoń do ust, nie pozwalając mi dokończyć. Spojrzał mi w oczy i pokręcił przecząco głową. Dopiero po chwili zrozumiałam dlaczego tak się zachował. Rozejrzałam się dookoła i zauważyłam, że schowaliśmy się w alejce pomiędzy dwoma małymi magazynami. Kilka metrów od nas znajdowała się prostopadła ulica, którą za chwilę przejechał radiowóz. Jechał wolno, a jeden z policjantów świecił latarką, szukając uczestników wyścigów.\nZacisnęłam oczy i jeszcze mocniej przylgnęłam do ściany. Serce biło mi tak mocno, że byłam przekonana, że Luke mógł je usłyszeć. Modliłam się, żeby nas nie zauważono. Wizyta na komisariacie była ostatnią rzeczą, która była mi teraz potrzebna. I jakimś cudem moja modlitwa została wysłuchana, ponieważ radiowóz odjechał, a my pozostaliśmy niezauważeni.\nStaliśmy w ciszy i opieraliśmy się o ścianę, czekając aż nasze oddechy się unormują. To, że trzymałam dłoń Luke'a zauważyłam dopiero wtedy, kiedy chłopak ją zabrał. Hemmings spojrzał mi w twarz, i mimo że nie widziałam dokładnie jego twarzy, wiedziałam, że malowała się na niej złość, a może nawet i furia.\n– Czy ty już do końca oszalałaś? – Mówił przyciszonym głosem, ale to wcale nie oznaczało, że jego ton głosu był delikatniejszy. – Po co tu przyszłaś?\nMilczałam. To, że policja odjechała, nie oznaczało, że byłam bezpieczna. Stała twarzą w twarz w ciemnym zaułku z wściekłym Lukiem, który najchętniej pewnie dałby mi w twarz.\nRozglądałam się dookoła. Ta obskurna alejka przypominała mi bardzo inną uliczkę. Uliczkę, w której spotkało mnie wiele zła. Kilka metrów za mną stał śmietnik. Przypomniałam sobie, jak czołgałam się do niego, pamiętam, jak moja głowa w niego uderzyła. Pamiętałam ciemność, która mnie otaczała. Kiedy zamknęłam oczy, znów znalazłam się na przedmieściach Central Coast. Lecz gdy je otworzyłam, nadal tkwiłam w tym samym miejscu. Łzy napłynęły mi do oczu, a oddech przyśpieszył. Nie mogłam znaleźć się w tym miejscu ponownie. Słyszałam, że Luke mówił coś do mnie, ale nie dotarło do mnie ani jedno jego słowo. Byłam zbyt wstrząśnięta przeżywanym deja vu.\n– Zabierz mnie stąd – wyszeptałam tylko.\nNie wiem, co zobaczył Luke Hemmings, kiedy spojrzał mi w twarz, ale musiało go to przekonać do tego, by opuścić tą wstrętną uliczkę. Nie powiedział nic, tylko kiwnął na mnie głową i ruszył pierwszy w stronę ulicy. W milczeniu podążałam za nim, skupiając całą swoją uwagę na jego sylwetce. Próbowałam zająć myślisz wszystkim, tylko nie pojawiającymi się wspomnieniami. Na szczęście syreny policyjnie ucichły i nigdzie nie zauważyłam radiowozów, co oznaczało, że policja już pewnie odjechała. Zastanawiałam się, czy Jake'owi udało się przed nimi uciec. Uciekając przed radiowozem, kompletnie o nim zapomniałam. Ale gdy wzięłam telefon do ręki, spostrzegłam, że dzwonił do mnie niezliczoną ilość razy i wysłał mnóstwo wiadomości. Martwił się o mnie, więc czym prędzej odpisałam, że jestem bezpieczna(choć nie byłam tego pewna w stu procentach) i że mój znajomy odwiezie mnie do domu.\nNie pytałam Luke'a gdzie idziemy i co zamierza dalej zrobić. Włóczyłam za nim nogami, kompletnie wyczerpana ostatnimi wydarzeniami. Moje nerwy były w strzępkach, dawno mój organizm nie czuł tak dużej dawki adrenaliny. Może dlatego, że nigdy nie zdarzyło mi się uciekać przed policją. Albo dlatego, że nigdy nie brałam udziały w nielegalnych wyścigach. Lub dlatego, że nigdy wcześniej nie widziałam mojego brata, gdy się ścigał. Te wszystkie rzeczy były dla mnie nowe i nie wiedziałam jak na nie zareagować. W mojej głowie kołowało się tyle pytań, że nie wiedziałam, które zadać pierwsze.\n– Gdzie idziemy? – spytałam wreszcie. Bałam się odezwać, ale miałam dość tej napiętej ciszy.\nLuke nie odpowiedział. Nawet nie drgnął. Po prostu szedł dalej.\nZirytowałam się. Dogoniłam go i ponowiłam pytanie.\n– Idziemy po mój pistolet, żeby mógł sobie strzelić w łeb – mruknął sarkastycznie.\nWywróciłam oczami, wzdychając ciężko.\n– A jak myślisz, Delilah? – Spojrzał na mnie zdenerwowany. – Idziemy po mój wóz, żebym odwiózł cię do domu.\nPoczułam cień ulgi na myśl o powrocie do domu.\n– Ale najpierw chciałbym zapytać, co do kurwy nędzy tutaj robiłaś? – Jego niebieskie oczy wwiercały się we mnie. Zatrzymał się i skrzyżował ramiona na piersi.\n– Co chcesz usłyszeć? – Zmarszczyłam brwi. – Że znalazłam się tutaj przez przypadek? Oboje wiemy, że tak nie było, więc sądzę, że to pytanie jest zbędne. – Luke nadal stał w tym samym miejscu i patrzył na mnie uważnie, sprawiając, że nie mogłam poruszyć się nawet o milimetr. – Chciałam sprawdzić, czy to prawda, że Dan... – Nie musiałam kończyć.\nLuke opuścił ramiona i wziął głęboki oddech.\n– Czy zdajesz sobie sprawę, że to nie jest miejsce dla ciebie? Wiesz, w co mogłaś się wpakować? – warczał na mnie, coraz bardziej się nakręcając. – Co ty sobie myślałaś? Że wejdziesz tu sobie i popatrzysz na wyścigi? Że bezkarnie będziesz mogła wypytywać tego dupka Maxa o nas i nasze sprawy?\n– Wcale nie pytałam go...\n– Przestań już z tą gadką. Nie jestem idiotą. Ty naprawdę nie zdajesz sobie sprawy, z kim masz do czynienia? Gdyby Ashton się o tym dowiedział, nawet nie próbowałby tego wyjaśnić, od razu by się sprzątnął. To rozwiązałoby sprawę. Sam chętnie czasem bym to zrobił. – Jego mina przyprawiła mnie o dreszcze na plecach. Niebieskie oczy były lodowate, ton głosu był szorstki i gniewny. – Nadwyrężyłaś naszą cierpliwość steki razy, dzisiaj znowu wystawiłaś ją na próbę. Jeżeli uważasz, że puszczę ci to płazem, to jesteś w błędzie.\n– I co? – Włożyłam wiele trudu, by mój głos nie zadrżał. – Sprzątniesz mnie?\nHemmings popatrzył na mnie tak, jakby rozważał tą opcję. Nie odzywał się przez chwilę, co tylko spotęgowało moje zdenerwowanie i niepewność. Byłam skazana na jego łaskę lub niełaskę. To od decydował, czy odwiezie mnie do domu, czy jednak zostawi tutaj na pastwę kryminalistów, ćpunów i zboczeńców.\n– Powiem o tym Danielowi – odparł po chwili namysłu. – Twój braciszek na pewno się ucieszy się, gdy dowie się, że jego siostrzyczka, dla której się naraża, szlaja się po takich miejscach.\n– A co miałam zrobić?! – wybuchłam. – Niczego o was nie wiem, nawet nie byłam pewna, czy Daniel naprawdę bierze udział w wyścigach. Musiałam się czegoś o was dowiedzieć, skoro wy wiecie o mnie wszystko.\nLuke zignorował mnie i ruszył przed siebie. Miałam ochotę go uderzyć. Nie miał prawa mnie ignorować. Doprowadzał mnie do szału swoim szczeniackim zachowaniem. Tym, że pokazywał, że nic go nie obchodzi, że ma innych i ich uczucia gdzieś. Nie oczekiwałam, że się zaprzyjaźnimy, ale cały czas miałam wrażenie, że się mną brzydzi. Jakbym nie była kobietą, po tym, co mnie spotkało. Traktował mnie jak śmiecia lub problem, którego należy się pozbyć. Zachowywał się tak, jakby specjalnie chciał zrobić mi przykrość swoim zachowaniem. I znając go, pewnie tak było.\n– Liczysz na przeprosiny? – Prychnęłam.\n– Nie, Delilah. – Odwrócił się do mnie gwałtownie. – Liczę na to, że się wreszcie zamkniesz i dasz mi pomyśleć.\n– Nie wysilaj się, Einsteinie.\n– Przysięgam na Boga, zaraz cię tutaj zostawię. – Wzniósł oczy ku niebu. – Mam dość ratowania ci tyłka. Znajdź sobie innego księcia, księżniczko.\n– No to na co czekasz? – Wyrzuciłam ręce do góry. – Skoro masz mnie dosyć, to po co w ogóle się fatygowałeś, żeby mnie podnieść z tej głupiej ziemi?\n– Też chciałbym wiedzieć – mruknął tylko. – A teraz z łaski swojej, zamknij swoją pulchną buzię, bo jeszcze ktoś usłyszy twoje wrzaski.\nZmrużyłam oczy, wyzywając go w myślach od najgorszych rzeczy, jakie tylko przyszły mi na myśl. Luke posłał mi ostatnie ignoranckie spojrzenie i leniwym krokiem szedł przed siebie.\nMiałam wrażenie, że droga powrotna była dwa razy dłuższa. Zbliżaliśmy się powolnie do wielkiego hangaru, który jeszcze godzinę temu tętnił życiem, a dookoła kręciło się mnóstwo ludzi. Teraz został tutaj jedynie bałagan i grobowa cisza.\n– Skąd masz zamiar wytrzasnąć swój samochód? – Wyśmiałam go. – Myślisz, że policja byłaby na tyle głupia, by go zostawić?\n– Tak się składa, że nie zostawiłem tutaj samochodu – odpowiedział sucho.\nAle Hemmings nie odpowiedział. Zniknął za hangarem, gdzieś w krzakach. Wolałam nie myśleć o tym, co tam robił. Za kilka chwil wyszedł stamtąd, ale nie sam. Prowadził okazały motocykl. Mimo że było ciemno mogłam dostrzec, że część karoserii była w kolorze żywej zieleni.\nGapiłam się na niego, marszcząc brwi.\n– Wsiadasz czy będziesz tak stała? – spytał Luke i uśmiechnął się z zadowoleniem. Wziął swój kolczyk między zęby i uniósł brwi do góry.\nPodeszłam niepewnie do pojazdu. Nigdy nie jechałam na motocyklu i nie chciałam spróbować.\n– Gdzie mam usiąść?\nHemmings wybuchnął głośnym śmiechem, odrzucając głowę do tyłu. Musiałam chwilkę poczekać, żeby uzyskać odpowiedź.\n– O tutaj. – Poklepał małe czarne siedzisko, które znajdowało się kilka centymetrów nad tylnym kołem.\nPrzełknęłam głośno ślinę. Spróbowałam zadrzeć nogę i przerzucić ją przed siedzisko, ale moja spódniczka uniemożliwiała mi to. Była za ciasna.\n– Musisz ją podwinąć – zauważył Luke z aroganckim uśmieszkiem. – Chyba że wolisz wracać pieszo – dodał, wzruszając ramionami. Czerpał niemałą przyjemność z mojego zmieszania i strachu przed tym diabelstwem.\nPodciągnęłam moją wąską spódniczkę nieco wyżej, tak, by nie ograniczała mi za bardzo ruchów nogami. Jednak mimo to nie udało mi się usiąść na siedzisku.\n– Okej, okej – zarechotał Luke. – Najpierw ja muszę usiąść, dopiero później ty.\nWzięłam głęboki oddech, kiedy dotarło do mnie, że zrobił to wszystko specjalnie, żeby się tylko ze mnie ponabijać.\n– Jesteś dupkiem, Hemmings – burknęłam.\n– I twoją jedyną podwózką do domu – wtrącił, nadal się śmiejąc. – Wiesz rusz swój tyłek i wskakuj, zanim zmienię zdanie.\nSpróbowałam po raz kolejny i po raz kolejny mi się nie udało.\n– Możesz się mnie przytrzymać, Marshall, nie ugryzę cię. – Mrugnął do mnie. – W każdym razie, nie tutaj i nie teraz.\n– Nie śmieszą mnie sprośnie żarty, więc sobie daruj – powiedziałam sucho.\nZłapałam go za ramiona i przerzuciłam prawą nogę przez motocykl. Tym razem mi się udało i usiadłam na małym siedzisku na samym tyle motocyklu.\n– Trzymaj się mnie – nakazał i odpalił silnik.\n– A jak spadnę? – Przez mój głos przebiła się panika.\n– Trzymaj się tak, żeby nie spaść.\nNie musiał powtarzać mi dwa razy. Objęłam go w pasie ramionami i napięłam wszystkie mięśnie, szykując się na swoją pierwszą w życiu jazdę motocyklem. Moje serce łomotało ze strachu już po raz dziesiąty dzisiejszego wieczoru.\n– A kask?! – wrzasnęłam, ale było już za późno.\nLuke ruszył z miejsca, a ja poczułam silne szarpnięcie do tyłu. Przylgnęłam do pleców Hemmingsa, zaciskając mocno oczy i oddychając głęboko. Zimny wiatr targał mi włosy i chłostał policzki i nogi. W uszach szumiało mi przez prędkość. Nie musiałam otwierać oczu, żeby wiedzieć, że pruliśmy ulicami Sydney z prędkością, która na pewno nie była dozwolona. Kilka razy motocykl przechylał się to na lewa stronę, to na prawą, a ja za każdym razem wydawałam z siebie okrzyk przerażenia. I za każdym razem czułam jak ciało Luke trzęsie się, targane salwami śmiechu.\nPo jakimś czasie motocykl zwolnił, a wiatr nie uderzał już tak brutalnie o moją twarz. Odważyłam się na to, by otworzyć oczy i okazało się, że jesteśmy kilka przecznic od mojej ulicy. Przyglądałam się mijanym przez nas budynkom i miejscom z małym zachwytem. Teraz, kiedy Luke zwolnił jazda stała się trochę przyjemniejsza i przestałam się trząść ze strachu o własne życie.\nGdy Luke zaparkował pod moim domem, odetchnęłam z ulgą. Znieruchomieliśmy na jego motocyklu. Naprawdę chciałam go już puścić i pójść czym prędzej do domu. Ale nie mogłam. Nie mogłam się poruszyć, moje ręce były ociężałe. Zbyt dużo adrenaliny jak na jeden wieczór.\n– Delilah – mruknął Luke. Nie odpowiedziałam, więc złapał moje dłonie zaciśnięte w pięści i delikatnie rozprostował mi palce. – Nigdy nie pomyślałbym, że nieustraszona Delilah Marshall boi się motocyklów.\n– Zamknij się – wyszczękałam zębami. Trzęsłam się z nadmiaru emocji i zimna.\nLuke zdjął z siebie moje ramiona, kręcąc głową. Wzięłam głęboki oddech i zsunęłam się z motocyklu. Moje nogi były jak z waty, a kolana się trzęsły. Musiałam włożyć wiele wysiłku w to, żeby ustać normalnie na nogach.\nStałam przez chwilę, patrząc Lukowi w twarz.\n– Nie mów im o tym, że byłam na wyścigach – odparłam cicho. – Szczególnie Danielowi.\nCzułam się idiotycznie prosząc go o coś, ale nie miałam wyjścia. Nie mogłam pozwolić, żeby reszta The Snipers dowiedziała się, że próbowałam węszyć w sprawie ich gangu.\n– Dlaczego nie mogłaś nas zapytać wprost? – spytał Luke, marszcząc brwi. Przeczesał dłonią potargane przez wiatr blond włosy i spojrzał na mnie uważnie.\n– Nikt by mi nie odpowiedział.\n– Nie spróbowałaś.\n– Nie wywijaj więcej takich numerów. Nie zawsze zdążę uratować twój tyłek.\n– Wiem... i... dziękuję, Luke.\nLuke pierwszy raz uśmiechnął się do mnie szczerym, szerokim, pięknym uśmiechem, pozbawionym arogancji, sarkazmu i fałszu. Pierwszy raz zobaczyłam jego prawdziwy uśmiech i stwierdziłam, że był najpiękniejszy ze wszystkich uśmiechów, które mi posłał.\n– Naprawdę jesteś bipolarny – dodałam, kręcąc głową.\n– Kolorowych snów, Delilah. – Usłyszałam jeszcze, zanim zniknęłam za furtką.\nOd Autorki: witam was, kochani. I od razu przepraszam, że tak długo nie było rozdziału. Myślałam, że w wakacje nadrobię trochę pisanie rozdziałów, ale znalazłam pracę, do tego wciąż się uczę, bo od września zaczynam klasę maturalną i nie mogę zawalić tej klasy ani matury. Sami rozumiecie. Mój grafik dnia jest napięty i często nie mam już siły na napisanie czegokolwiek. Dlatego tworzenie tego rozdziału zajęło mi tak dużo czasu. Mam nadzieję, że mnie zrozumiecie i mi wybaczycie. Jeszcze raz bardzo was przepraszam, liczę na to, że ktoś tu jeszcze ze mną został.\nTeraz przejdźmy do rozdziału. Mimo że namęczyłam się nad nim strasznie, jestem z niego bardzo zadowolona i lubię go. Szczególnie sceny między Dee a Lukiem. choć muszę przyznać, że sceny z nimi wymagają ode mnie najwięcej pracy i najtrudniej mi się je pisze, ale mam nadzieję, że nie widać tego tak bardzo.\nCo sądzicie o rozdziale 20? Podoba wam się? Jak odczucia po wyścigach? Jak po scenach z Dee i Lukiem? Piszcie w komentarzach!\nChciałabym jeszcze na koniec wam podziękować gorąco za wszystkie komentarze tutaj i na wattpadzie, za wejścia, za waszą cierpliwość do mnie, za wyrozumiałość. Jesteście kochani! I jeszcze raz jedno wielkie DZIĘKUJĘ WAM.\nNadal proszę o choć najmniejszy komentarz. Strasznie mnie to motywuje do dalszego pisania. Jeśli macie jakieś pytania, uwagi, pomysły - śmiało!\nDo następnego (oby pojawił się jak najszybciej!).\nAutor: Minette o 22:56\nAnonimowy 17 sierpnia 2016 15:03\n"Natomiast tata kazał mi uważać i wepchnął mi do ręki gaz pieprzowy. Byłam zaskoczona, ale ucieszyłam się, że mi go dał." O takich zachowaniach powinno się pisać częściej. Taki ojciec to wzór do naśladowania, tym bardziej że gaz pieprzowy można teraz kupić już od 15 zł np. w broń.pl pieprzowe\nAnonimowy 21 sierpnia 2016 12:54\nRozdziały z Lukiem są najlepsze ;)


Tarranei | Redemptor Hominis Wiki | FANDOM powered by Wikia\nWarrior 10 / Melee hunter 5 / Elven Ranger 8 / SW 23 / PWW 23\nTarranei jest niezwykle wysoką przedstawicielką swojej rasy. Przy 230 centymetrach wzrostu wybija się o głowę wyżej od swoich sióstr, mając przy tym oczy na poziomie czoła mężczyzn.\nPoza wzrostem, Tarranei jest również bardzo silnie umięśniona, co dodatkowo czyni z niej masywne babsko. Całkiem dosłownie, bo waży aż 150 kilogramów.\nMimo takiej wagi elfka porusza się tak, jak na kal'dorei przystało - zwinnie, ostrożnie acz pewnie.\nTwarz Tarranei naznaczona jest licznymi bliznami, świadczącymi o jej doświadczeniu w boju. Wraz z ostrymi rysami, tatuażem przywodzącym na myśl niedźwiedzie łapy oraz dzikim spojrzeniem maluje się obraz drapieżnika, gotowego rozszarpać swoją ofiarę na strzępy. Na ramiona i plecy opadają jej kosmyki śnieżnobiałych włosów, niezbyt zadbanych, ułożonych byleby nie zasłaniały srebrzystych oczu. Jej lewe ucho jest krótsze od prawego o jakąś 1/3 długości. Gdy mówi, uwagę mogą przykłuć jej długie, zaostrzone kły. Mimo tego że jest to cecha całkiem normalna pośród Kal'dorei, kły Tarranei są jeszcze dłuższe, chyba po to aby odpowiadały ogólnie większym wymiarom elfki. Niestety piersi nie podążają za tą zasadą, chociaż nie ma co wybrzydzać.\nJuż samym wyglądem Tarranei nie zachęca innych do kontaktów z nią. Umacnia to również podczas rozmowy - jej głos jest chłodny, nieprzyjemny dla ucha. Preferuje zwięzłe wypowiedzi, często sprawia wrażenie jakby zaraz miała wypalić "Mów co masz powiedzieć i zejdź mi z oczu.".\nMimo niezbyt towarzyskiego charakteru, elfka potrafi sie uśmiechać gdy uzna to za stosowne. Chociaż zwykle jest to drapieżny uśmiech w którym szczerzy swe kły, a osoba obdarowana takim gestem mało kiedy wychodzi po tym bez uszczerbku na zdrowiu.\nTak, Tarranei i w walce zachowuje się jak dzikie zwierzę. Stereotypowo Kal'dorei powinna w walce wykazywać się ogromną finezją, precyzyjnymi atakami na krytyczne punkty przeciwnika i zręcznymi unikami. Tarranei jest jednak inna. Wykorzystuje w pełni swoją siłę, często poprzez władanie ciężkim orężem, albo po prostu rzucając się na przeciwnika by przytłoczyć go swoim ogromem. Zdażały się również przypadki, w których wykorzystywała swoje uzębienie. Gdy otrzymuje poważniejsze rany, syczy i warczy jak na drapieżnika przystało. Pomniejsze trafienia zwyczajnie ignoruje, będąc już nader dobrze zaznajomiona z bólem.\nJakby tego było mało, Tarranei lubuje się w smaku surowego mięsa, podobno też widziano jak zlizuje krew przeciwnika ze swojego oręża. Otwarcie przyznaje się do tego że czerpie przyjemność z zadawania bólu, jednakże nie wydaje się być z tego powodu dumna...\nPierwsze kroki. Edytuj\nNiewiele wiadomo o pochodzeniu Tarranei. Właściwie, to nic nie wiadomo. Nic nie wiadomo o jej prawdziwych rodzicach.Wszystko ogranicza się jedynie do teorii i przypuszczeń.\nPorzucone w lesie niemowlę odnalazł myśliwy jednego z plemion Furbolgów zamieszkujących Ashenvale. Samemu nie wiedząc co zrobić z kwilącym dzieckiem, postanowił zabrać je do swej wioski. Pojawienie się Kaldoreiskiego niemowlęcia wywołało spore zamieszanie w wiosce. Zwołana rada starszyzny ostatecznie zadecydowała „przygarnąć” dziecko i wychowywać je niczym własne.\nTak młoda Tarranei spędziła pierwsze lata swojego życia w dziczy, pośród swoich włochatych opiekunów. Wraz z wiekiem, wzrastała jej świadomość różnic między nią, a Furbolgami z którymi żyła, oraz ciekawość otaczającego jej świata. Nie mogąc się dowiedzieć wszystkiego co chciała od swoich opiekunów, oddalała się coraz dalej i dalej od wioski. W końcu, pewnego dnia podczas kolejnej „ucieczki” natrafiła na patrol Strażniczek. Trudno było opisać ich zdziwienie, gdy natknęły się na zdziczałe, umorusane, niespełna ośmioletnie elfie dziecko, które nie znało ani słowa w swoim ojczystym języku. Z drobnymi trudnościami pochwyciły je, i zabrały do najbliższej osady Kal’dorei.\nNowe życie. Edytuj\nMłoda elfka została przekazana do kleru Elune. Wśród kapłanek, dziewczynka uczyła się życia w społeczeństwie Nocnych Elfów. Uczono ją języka, prawidłowego zachowania, kultury, religii oraz obyczajów. Mimo długiego czasu spędzonego w zupełnie innym środowisku, Tarranei szybko przyswajała nową wiedzę i styl życia. No, może poza tym drugim – Elfka przez swoje związanie z lasem bardzo często wymykała się poza osadę, znikając w lesie nawet na kilka dni. Czasami nawet wysyłano Strażniczki aby ją odnaleźć. W końcu, po dwóch latach stwierdzono, że elfka jest gotowa aby stać się częścią elfiego społeczeństwa. Ostatnie czego potrzebowała, to rodzina.\nO to nie było trudno. Tarranei została adoptowana przez świeżo upieczone małżeństwo – strażniczkę Reinę Razorclaw oraz rybaka Veriusa Silverbow. Nadali jej imię, które nosi do dzisiaj. Kochali ją, niczym własne, rodzone dziecko. W ich domu spędziła kolejne lata swojego życia, aż osiągnęła dojrzałość. Wkrótce też doczekała się młodszej siostrzyczki – rodzonej córki swoich przybranych rodziców. Nazwali ją Rhea.\nW tym okresie zaczeły się uwydatniać szczególne cechy elfki. Zaczął się nagły wzrost, przez co wyróżniała się wśród rówieśniczek, a nawet wpędziła wszystkich w zwątpienia co do jej prawdziwego wieku. Jednak wszystko się zgadzało. W wieku siedemnastu lat była już niemal o głowę wyższa od przeciętnej elfki w jej wieku. Nie tylko jej wzrost był niezwykły. Tarranei była również znacznie silniejsza.\nJej matka, wysoko postawiona oficerka wśród szeregów Strażniczek, zwietrzyła potencjał którym została obdarzona jej podopieczna. Tarranei została przyjęta jako Thero. Wraz z rozpoczęciem treningów, rozpoczął się również nowy okres w życiu młodej elfki.\nZew obowiązków. Edytuj\nPrzeczucia matki nie były błędne – Tarranei świetnie radziła sobie na swojej nowej drodze. Przynajmniej jeżeli chodzi o sprawność fizyczną. Wciąż brakowało jej dyscypliny, nie porzuciła bowiem swojego nawyku „uciekania” do lasu. Wpadała przez to w różne kłopoty i była wielokrotnie karana, aż w końcu zagrożono jej wydaleniem z szeregów Thero. To już przemówiło niesfornej elfce do rozsądku. Nie chcąc zawieść swej matki, oraz porzucić nowego stylu życia który bardzo się jej spodobał, skończyła z ucieczkami. Od tamtej chwili, cały swój czas przeznaczała na treningi. Szkoliła się w używaniu wielu rodzajów broni – od sztyletów, poprzez różnego rodzaju miecze, na glewiach kończąc. Szczególnie upodobała sobie te ostatnie. Zarówno drzewcowe, jak i podwójne glewie wojenne. Oczywiście szkoliła się również w posługiwaniu łukiem. I to właśnie długi łuk stał się ulubioną bronią Tarranei. Mimo zaleceń i swoich fizycznych predyspozycji na zostanie jedną z łowczyń, tworzących front elfich wojsk, elfka wolała trzymać się tyłów, by za pomocą swojego łuku razić wroga z dystansu.\nW końcu Tarranei złożyła przysięgę, i oficjalnie stała się łuczniczką wśród szeregów Strażniczek. Nie oznaczało to jednak końca treningów. Wręcz przeciwnie – ich intensywność zwiększyła się jeszcze bardziej. Elfka ćwiczyła nawet w czasie wolnym. Tymczasem, jej siostra Rhea również została przyjęta jako Thero. Jednak nie odnosiła ona takich sukcesów. Prawdę mówiąc, była ostatnią niezdarą. Za nic nie potrafiła opanować broni w walce wręcz, a z łukiem w ręku największe zagrożenie stanowiła dla swoich instruktorów. Tarranei ze współczuciem przyglądała się jej wyczynom. W końcu zdecydowała się poświęcić część swojego czasu by jej pomóc. Owa część stała się wkrótce niemal całością czasu, który wcześniej elfka przeznaczała na własny trening. Czuwała nad swoją siostrą dzień i noc. W tym czasie między elfkami utworzyła się wyjątkowa więź. Jednak Tarranei w żadnym stopniu nie oszczędzała swojej siostry, a Rhea w pełni to rozumiała, i robiła wszystko by w końcu pozbyć się miana ostatniej łajzy. Owe wysiłki opłaciły się – Rhea nareszcie zaczęła odnosić sukcesy. Wkrótce i ona złożyła przysięgę, i dołączyła do swojej siostry na służbie. Obie elfki kontynuowały swój rozwój przez kolejne lata, w okresie Długiego Czuwania.\nWojna i gniew. Edytuj\nPrzybycie orków oraz ludzi na ziemie Kal’dorei rozpoczęły nowy, bolesny okres w życiu Tarranei. Los chciał, że została ona jedną z pierwszych osób, które wojna dotknęła na poziomie osobistym. Barbarzyńskie bandy orków wkraczające w głąb świętych lasów Nocnych Elfów jako jeden z pierwszych napotkały rodzinny dom Tarranei. W tym czasie ona oraz jej matka były poza domem. Gdy powróciły, jedyne co napotkały to zgliszcza zniszczonej osady, i ciała pierwszych ofiar. W tym Rhei, oraz Veriusa. Wtedy właśnie elfka zapałała ogromną nienawiścią wobec zielonoskórych. Utraciła jedyną osobę, na której naprawdę jej zależało. Podobnie zareagowała też Reina. Jednak odtąd drogi Tarranei i jej matki rozeszły się. Reina została dowódczynią jednego z oddziałów łowczyń, zaś Tarranei została włączona do swego rodzaju grupy specjalnej. Niewielki oddział złożony z zaledwie czterech łuczniczek. Starannie wyselekcjonowanych spośród wszystkich, pod kątem umiejętności strzeleckich, oraz przetrwania poza liniami wroga. Ich zadaniem było sianie zamętu właśnie na terenach zajętych przez przeciwnika, w różny sposób. Od likwidacji celów strategicznych, po skryte uśmiercanie dowódców i wycinanie peonów. Pierwsze tego typu wyprawy kończyły się sukcesem. Orkowie nie mieli pojęcia co w nich uderza. Po nieudanej akcji w skutek której zginęła dowodząca oddziałem, Tarranei przejęła pałeczkę. Kolejne udane wyprawy mocno wpływały na ego strażniczki. Co doprowadziło do katastrofy.\nKtóregoś dnia, oddział zapuścił się wyjątkowo daleko w część lasu zajętą przez zielonoskórych. Dokładniej tego, co z lasu zostało. Łuczniczki natrafiły na jedno z głównych siedlisk nieprzyjaciela. I właśnie odbywało się tam przegrupowanie sił. Oczom strażniczek ukazały się całe zastępy siepaczy. Nie świadomych ich obecności. W takim wypadku, zapewne naturalną reakcją byłby odwrót, w celu powiadomienia dowództwa o zbierających się siłach wroga. Jednak Tarranei tego nie uczyniła.\nZaślepiona swoją nienawiścią, chęcią zemsty oraz pewnością siebie zbudowaną na poprzenich wyprawach, elfka postanowiła najpierw zadać nieprzyjacielowi jak największe straty. Co okazało się zgubnym błędem. Przez to że większość lasu była w tym rejonie wycięta, orkowie szybko zorientowali się skąd padają strzały. Zbyt późna decyzja odwrotu pozwoliła nieprzyjacielowi otoczyć oddział. Jednej z łuczniczek cudem udało się wymknąć, jednak pozostałą trójkę spotkał zły los. Kolejna zginęła na miejscu, zaś sama Tarranei wraz z ostatnią towarzyszką zostały pojmane do niewoli. Był to los znacznie gorszy od śmierci.\nZakuta w kajdany Tarranei mogła jedynie patrzyć jak jej towarzyszka była poddawana straszliwym torturom. Jej ciało zostało zmasakrowane, pod koniec obcięto jej uszy i oślepiono. Skonała w męczarniach. Po tym nadeszła kolej na samą Tarranei. Jej ciało również zostało oszpecone, całymi dniami biczowana oraz traktowana ostrymi narzędziami. Jedyne co ją trzymało u przytomności, to gniew. Czysty gniew, który rósł z każdą minutą tortur. W końcu miała skończyć tak samo jak jej towarzyszka. Jednak w tym wszystkim los zlitował się nad nią. Wydawałoby się z nikąd nadeszła pomoc, sprowadzona przez ową elfkę której udało się uciec z zielonego piekła. Przybyli w ostatniej chwili, bowiem Tarranei właśnie miała również utracić wzrok (i uszy). Jednak i bez tego, Tarranei była w opłakanym stanie. Bezsilna, cała w własnej krwi, wydawała się być na granicy śmierci. Całe to wrażenie jednak zupełnie prysło, gdy elfki zdjęły unieruchamiające ją kajdany. Z dziką furią zerwała się z miejsca, i dopadła ciało jednego z jej oprawców. Dosłownie rozerwała je na strzępy, gołymi rękoma. Kierował nią jedynie nieopanowany gniew. Strażniczki przez jakiś czas przyglądały się temu, ze współczuciem, a jednocześnie z lękiem. Niemniej jednak, trzeba było się wynosić jak najprędzej, zanim zieloni zorientują się w sytuacji. W końcu jedna z nich spróbowała siłą odciągnąć oszalałą elfkę. I wtedy stała się kolejna nieprzewidziana rzecz - Tarranei w furii zaatakowała ją. Cały przybyły oddział rzucił się na odsiecz, jednak niestety zdążyła ona wyrządzić niefortunnej elfce dotkliwe rany. Tarranei została ogłuszona, i związana. Obudziła się w jednej z cel kazamatów. Jedna z kapłanek Elune zajmowała się jej ranami. Gniew nie opuścił umysłu Tarranei, i też na nią chciała się rzucić, jednak wciąż była związana.\nSpędziła w odizolowaniu dwa tygodnie, w ciągu których niemal cały czas była pod opieką kapłanek, które starały się ukoić myśli elfki. W końcu została wypuszczona. Przez to co zrobiła, mogła zostać wydalona z szeregów strażniczek, jednak ze względu na wojnę, zdecydowano jedynie pozbawić ją obecnej rangi. Została zdegradowana do poziomu najzwyklejszej szeregowej. Tarranei nie poczuła się tym dotknięta. Wiedziała że musi zapłacić za swoje błędy. Poza tym, nie musiała być nie wiadomo kim aby zemścić się na swoich oprawcach...\nPowstanie i upadek. Edytuj\nPrzez te wszystkie przeżycia, charakter elfki diametralnie się zmienił. Z radosnej, miłej osoby stała się oschła, zimna, surowa i nieczuła. Jakby orcze tortury zupełnie zabiły w niej jakiekolwiek emocje, pozostawiając jedynie gniew i nienawiść. Dodatkowo dobiła ją wieść o śmierci matki. Została zupełnie sama.\nTarranei powróciła na pola bitew. Walczyła z niespotykaną u Kal'dorei furią, a gdy zetknęła się z orkiem w walce w zwarciu, starała się aby jego śmierć trwała jak najdłużej. "Uwielbiała patrzyć, jak z ich oczu ucieka życie" - tak to określała.\nInwazja Płonącego Legionu i konieczność kooperacji ze znienawidzonym wrogiem była najtrudniejszą próbą dla Tarranei. Konieczność walki ramię w ramię z "zielonoskórymi barbarzyńcami" dokładała jedynie więcej drwa do ogniska nienawiści, które płonęło w jej umyśle. Zdarzało się jej "wykonać zbyt szeroki zamach", przez co z głową nieumarłego często opadała też głowa orka, który akurat znalazł się za blisko.\nWzgórze Hyjal. Tarranei stanowiła część drugiej linii obrony, jak na ironie wspierając właśnie orków. Nie dyskutowała na ten temat z przełożonymi. Mimo wszystko, wciąż pozostała im bezgranicznie wierna.\nDruga linia upadła niemal tak szybko, jak upadła pierwsza. Niekończące się fale nieumarłych zalewały obrońców jak ocean i z łatwością rozbijały ich szyki. Niektórzy się wycofali, niektórzy zostali. W tym i Tarranei, za co boleśnie zapłaciła. Powalona na ziemię przez chmarę ghuli, otrzymała niemal śmiertelny cios toporem abominacji. Topór niemal przeciął elfkę na pół na wysokości pasa. Szczęśliwie skała obok której upadła elfka powstrzymał topór przed zupełnym rozcięciem. Niemniej jednak, rana była wyjątkowo poważna. Tarranei z trudem utrzymywała uszkodzone wnętrzności przed wypływaniem z jej ciała. Upływało jej mnóstwo krwi. Jednak nie traciła przytomności. Coś trzymało ją przy życiu. Wręcz wydawała się niezwykle uradowana, widokiem dziesiątkowanych orczych siepaczy, rozczłonkowanych, umierających w męczarniach. Czas wydawał się dłużyć. Jej wizja powoli ciemniała, rozmazywała się. Już pogodziła się z końcem. Jednak los poraz kolejny zdecydował się oszczędzić Tarranei. Poczuła czyjąś dłoń na ramieniu. Podnosząc wzrok, ujrzała dobrze znaną jej twarz. Była to owa łuczniczka, której jako jedynej udało się wymknąć z orczej zasadzki. "Nasza część zakończona. Wycofujemy się." - powiedziała z uśmiechem, i razem z kilkoma innymi Strażniczkami uniosła elfkę, i zaniosła w bezpieczne miejsce. Ostatnie co Tarranei pamięta z tamtego dnia, to oślepiający błysk dochodzący ze wzgórza - skutek planu Malfuriona. I straciła przytomność.\nPowrót do początków. Edytuj\nTarranei leżała w śpiączce przez niemal pół roku. To ułatwiło uzdrowicielom posklejać ją do kupy. Obrażenia Tarranei były wyjątkowo poważne, a ich leczenie było skomplikowane, i zajmowało wiele czasu. Mimo tych wszystkich wysiłków, druidzi i kapłanki które się nią zajmowały natrafili na ścianę. Dalej elfką mógł się zająć jedynie czas.\nPo przebudzeniu, Tarranei w ogóle nie czuła nóg. Zapewniono ją, że to z czasem przeminie.\nCiało elfki stopniowo się uzdrawiało, jednak nie można tego powiedzieć o umyśle. Do wściekłości dołączyło nieodparte uczucie bezużyteczności.\nTarranei służy w szeregach Srzebrzystej Krucjaty, gdzie doszła do stopnia kapitana. Spotkać ją można w obozie krucjaty w Dragonblight.


Małe piersi, a ja Kompleksy - Ile to kosztuje, aby zwiększyć swoje piersi w Rosji\nAsymetria piersi zdrętwiały pierś po wzroście\nĆwiczenia na siłowni, aby zwiększyć piersi małe piersi Jestem 12 lat dziewczyna, kapusta zwiększyć biust mit czy rzeczywistość? dziecko odmawia piersi ze względu na małe brodawki. Plastyczne biustu Perm chirurgia piersi Togliatti, estetyczny powiększania piersi sklep krem zwiększyć biust.\nCzy mały biust podoba się mężczyznom? jak zwiększyć piersi u młodzieży 15 lat\nPrzydatne Zioła na powiększenie piersi młode małe piersi erotyczne, dowolny odpowiedni strój kąpielowy małe piersi powiększenie piersi u Rostów NCRW. Jak zwiększyć żywotność piersi hacking jak zwiększyć piersi i 2 tygodnie, powiększenie piersi brava Dziewczyny z małymi piersiami majtki.\nWuWunio - Pokaż Cycki Porno jest bardzo małe piersi hd małe piersi, a ja Kompleksy\nJeden z domu 2 zwiększonym piersi piersią, jak zwiększyć mleka, owłosione porno małe cycki powiększenie piersi u kobiet typu. Mrowienie i powiększania piersi playboy i małe piersi, powiększenie piersi w warunkach domowych jak zwiększyć nastolatek piersi 14.\nDzieciństwo vs dorosłość - [ Szparagi ] jedna z gwiazd małe piersi Hollywood\nLesbijki z małymi piersiami bielizna powiększenie piersi, chmiel zwiększyć biust opinie Dasha Pynzar i powiększania piersi. Nightie dla małej klatce piersiowej jak powiększyć piersi przez 2 tygodnie środków ludowej, Zakładka silikonowe na piersi jak zwiększyć piersi bez lekarstw.\nMATKA vs CÓRKA - Mamo, powiększam sobie piersi! miód z orzechami może zwiększyć piersi małe piersi, a ja Kompleksy\nForum o małych piersiach jak zwiększyć recenzje dziewczyna piersi, szyszek chmielowych dla trybu powiększania piersi stosowania 3 tygodnie zwiększenia piersi. Błędy w zabiegu powiększania piersi Ormiańskie kobiety mają małe piersi, wzrost piersi w wieku 19 lat plastikowa klatka piersiowa i małe dziecko.\n#9 mały biust, trądzik - kompleksy Jaki jest projekcja z implantami piersi\nPowiększenie piersi 410 ml Eagle powiększania piersi, Powiększanie piersi cena Briańsk USG implanty piersi. Małe piersi z małymi sutkami Jestem nieśmiały mały biust Forum, powiększania piersi i minusy forum cena tworzywa sztucznego zmniejszenia piersi.\nMam małe cycki. Jak żyć?! Jak zwiększyć swoje piersi na dzień\nMaksymalna wielkość powiększania piersi celebryci małe klatki piersiowej, Zamówiłem krem na powiększenie piersi strój do podłogi na małej klatce piersiowej. Jak zwiększyć piersi Shepard w Mass Effect 3 push-up Krem na piersi, Pigułki małe piersi ile to kosztuje, aby zwiększyć piersi we Władywostoku.\nJAK SZYBKO POWIĘKSZYĆ PIERSI? Operacja powiększania piersi w małe piersi, a ja Kompleksy\nMożna powiększyć swój biust forum Operacje w kajakach na zmniejszenie piersi, z powiększenie piersi 1 do 2 rezolucji opinie o maści na powiększenie piersi. Szybkie powiększanie piersi Biust wzrost w symulatorze, Johansson zwiększył piersi Chabarowsk plastikowa klatka piersiowa.\nMałe jest piękne. Moc możliwości dla małego biustu. ból w klatce piersiowej po operacji w celu zwiększenia\nBól w klatce piersiowej po mammoplastyki 3 tygodnie Suknie na małe piersi, małe klatki piersiowej i rosyjski jak zrobić mniejsze piersi. Powiększenie piersi u poletkina jak zwiększyć wzrost piersi, Chłopiec powiększania piersi powiększenie piersi u kredytu w Niżnym Nowogrodzie.\nJak powiększyć biust kostiumem kąpielowym? nieudana powiększania piersi\nMałe piersi erotyczne karmiących piersią, i zjada niewiele, prosty sposób na powiększenie piersi Woroneż powiększania piersi w szpitalu. Jak zwiększyć piersi z jabłek pod biustem pojawiać mniejsze brodawczaków, Środki hormonalne dla powiększania piersi Anna Siemienowicz do operacji piersi.\nCzy blizny pozostają z piersi silikonowego


Visolvit Junior Truskawka dla spragnionych witamin! - Medycyna - Twój medyczny poradnik zdrowia\nVisolvit Junior Truskawka dla spragnionych witamin!\nJeśli chcesz podać dziecku coś pysznego i wartościowego do picia warto przygotować wodę z witaminami. Orzeźwiająca szklanka Visolvitu doda energii na cały dzień, a jednocześnie wzmocni organizm!\nTerapia łączona karboksyterapia Carbomed + ateloKolagen Linerase\nTantum Verde nr 1 dla Ciebie i Twojej rodziny!\nDWUSTOPNIOWA TERAPIA W ZAKRESIE ROZWIĄZYWANIA PROBLEMÓW SKÓRY GŁOWY\nVisolVit Junior Truskawka to zestaw witamin niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania i rozwoju dzieci oraz młodzieży. Pyszny truskawkowy smak, do tego musująca forma dająca uczucie orzeźwienia. Preparat zawiera między innymi witaminę D, A, C oraz witaminy z grupy B. VisolVit Junior może być stosowany jako uzupełnienie diety dziecka już od 3. roku życia. Wygodna formuła opakowania pozostaje niezmienna. Wystarczy 1 saszetkę granulatu rozpuścić w 1/2 szklanki schłodzonej wody (raz dziennie).\nw okresie wzmożonego zapotrzebowania na witaminy;\nVisolVit Junior Truskawka x 30 – ok. 23,60 zł\nTemat medycyny estetycznej jest coraz częściej i odważniej poruszany wśród kobiet.\nTrądzik, przebarwienia i zmarszczki sprawiają, że czujemy się nieatrakcyjne. Chcąc wrócić do najpiękniejszej wersji siebie, spędzamy godziny na poszukiwaniu rozwiązań, które nie przynoszą efektów. Tak dłużej nie musi być! Na szczęście jest Affinity - bezinwazyjny zabieg regenerujący i odmładzający.\n21 stycznia odbyło się uroczyste otwarcie nowego Centrum Medycznego LUX MED w KaliszuPlacówka zlokalizowana jest w biurowcu Calisia One, przy ul. Chopina 9 na II piętrze budynku.\nInstytucja babci i dziadka jest nieoceniona. Pomoc, wsparcie, troska na co dzień, bezwarunkowa miłość, mądrość życiowa... W Dzień Babci i Dziadka, w styczniu i każdym innym miesiącu roku warto przypomnieć naszym seniorom jak ważne są badania profilaktyczne i regularna kontrola stanu zdrowia.\nAvenida Poznań zaświeci na różowo\n26 stycznia to światowy dzień poświęcony tematyce raka szyjki macicy.\nDzień Babci i Dziadka zbliża się wielkimi krokami. W tym wyjątkowym dniu warto pomyśleć jak najlepiej zadbać o seniorów. Europ Assistance Polska podpowiada jaka oferta skierowana do rynku 60+ będzie najbardziej atrakcyjna.\nBędzie się działo w ETC Swarzędz z okazji Dnia Babci i Dziadka\nTo będzie sobota pełna atrakcji. Z okazji Dnia Babci i Dziadka w ETC Swarzędz odbędzie się akcja „W zdrowym ciele, zdrowy duch”. W bezpłatnych konsultacjach z dietetykiem i stylistą oraz koncertach mogą wziąć udział jednak nie tylko seniorzy, ale wszyscy odwiedzający Centrum.\nCałkowita utrata czynności nerek, do której co roku dochodzi u co najmniej 6500 osób (około 170 osób na milion mieszkańców), wymaga wdrożenia leczenia nerkozastępczego – dializ lub przeszczepienia nerki. Koszty leczenia 31 000 pacjentów dializowanych w 2018 roku wyniosły prawie 2 miliardy złotych.


Męka w zaświadczenia o zarobkach przy wierzytelności – 14 luty\nMęka w zaświadczenia o zarobkach przy wierzytelności\nwalenty 30 marca 2018\nKażdy miał pewnie kłopoty pieniężne, nie posiadając koniecznych funduszy po to aby np. zapłacić bieżące rachunki czy naprawić zepsuty sprzęt. Właśnie do tego typu celów przeznaczony jest kredyt na dowód, przy pomocy którego można dostać pomocne fundusze szybko i bez konieczności prezentowania nazbyt wielu formalności. Jak wiadomo banki okazują się wymagające w stosunku do swych pożyczkobiorców.\nZawsze wtedy rozpatrywana bywa historia kredytowa, jak również musimy okazać wymagane zaświadczenie o dochodach. Nie wszyscy mogą mają szansę na to, aby w kłopotliwych przypadkach życiowych udać się do banku z prośbą o przydatną pożyczkę finansową. Propozycje takie jak kredyt na dowód dają przyszłym pożyczkobiorcom zdecydowanie więcej możliwości. Pamiętajmy, że sumy przyznawane w ramach zobowiązań tego rodzaju są stosunkowo niskie, jednakowoż szybkość i bezproblemowość, które wyróżniają je bez wątpienia bywają w tych okolicznościach okazją. Gdy jednak decydujemy się na tego rodzaju zobowiązania, trzeba pamiętać, że zwykle różnego rodzaju dodatkowe opłaty, jak również oprocentowanie, bywają trochę większe porównując z tradycyjnymi propozycjami bankowymi. Także różnorodne opóźnienia w spłacie mogą wiązać się z wieloma przykrymi konsekwencjami pieniężnymi.\nZ tego powodu nim podejmiemy decyzję o ubieganie się o tego rodzaju zobowiązanie musimy mieć pewność, że będziemy w stanie go oddać po jakimś okresie. O kredyt na dowód mogą zabiegać również osoby bezrobotne, bez stałego zatrudnienia czy też zadłużone. Historia kredytowa w BIK również nie ma znaczenia. Na tego typu produktach finansowych korzystają osoby, które właśnie mają pewne kłopoty pieniężne i oczekują zastrzyku gotówki.\nJeśli pragniesz znaleźć nieco więcej wówczas właściwym rozstrzygnięciem może być wstąpienie na tą stronę pożyczki bez zdolności kredytowej z komornikiem. Mogą być w tamtym miejscu przedstawione istotne informacje tyczące się tematu niniejszego tekstu.\n← Urządzenia przemysłowe takie jak kolektory słoneczne trafiają do mieszkań i poprawiają komfort\nSpędzamy rodzinne wakacje życia na mazurach →


Jesteś objęty kwarantanną? Musisz mieć tę aplikację! - PoradnikZdrowie.pl\n2020-04-02 16:08 Monika Ochnik, www.gov.pl\nOd 1 kwietnia rządowa aplikacja "Kwarantanna domowa" jest obowiązkowa dla wszystkich osób objętych kwarantanną. Zobacz, jak działa i do czego może Ci się przydać.\nAplikacja jest przeznaczona dla wszystkich tych, którzy są objęci kwarantanną domową, czyli dla osób wracających z zagranicy, a także tych, które miały kontakt z osobą zarażoną koronawirusem SARS CoV-2.\nAplikacja ma umożliwić policji łatwiejsze i sprawniejsze kontrole, czy kwarantanna domowa nie jest łamana (za co grożą surowe kary do nawet 30 tys. zł), a także ułatwić jej odbywanie. Co ważne, nie ma możliwości, by z aplikacji korzystały osoby nieobjęte kwarantanną. Jej system jest bowiem połączony z bazą numerów telefonów osób, które zostały zobowiązane do przejścia kwarantanny.\nJak wygląda instalacja aplikacji krok po kroku\nInstalacja aplikacji jest bardzo prosta i przebiega dokładnie tak samo jak w przypadku innych aplikacji na telefon. Są jednak ograniczenia sprzętowe - system iOS w wersji minimum 13.2, Android - minimum 6.0, a usługi Google Play są niedostępne w smartfonach marki Huawei. Jeśli Twój telefon nie spełnia tych wymogów, musisz się liczyć z odwiedzinami funkcjonariuszy policji.\nZobacz, jak to wygląda krok po kroku:\n1. Wejdź do sklepu Google Play lub App Store (zależnie od telefonu) i ściągnij aplikację "Kwarantanna domowa". Aplikację najlepiej jest zainstalować od razu po przybyciu na miejsce, gdzie mamy odbywać kwarantannę. To ważne, gdyż nasz telefon musi się odtąd logować w wyznaczonym miejscu.\n2. Wprowadź swój numer telefonu - otrzymasz na niego czterocyfrowy kod, który należy wprowadzić do aplikacji. Dzięki temu aktywujesz swoje konto. Jeśli zainstalujesz aplikację zaraz po wypełnieniu formularza lokalizacyjnego, może się okazać, że trzeba będzie poczekać na aktywację kilka godzin. Spróbuj wtedy później za 2-3 godziny.\n3. Zaraz po aktywacji aplikacji otrzymasz pierwsze zadanie do wykonania - musisz zrobić sobie selfie. Będzie to tzw. zdjęcie referencyjne, z którym będą porównywane kolejne fotografie.\n4. Każdego dnia otrzymasz SMS-em prośbę o wykonanie tego samego zadania - zrobienia sobie jednego lub więcej zdjęć. Dzięki geolokalizacji oraz nowoczesnemu systemowi porównywania twarzy system będzie wiedział, że to ty i że przechodzisz kwarantannę w miejscu zadeklarowanym w formularzu lokalizacyjnym.\nPamiętaj, aby zawsze mieć naładowany telefon i włączony dźwięk, gdyż zadania będą wysyłane z zaskoczenia, a na ich realizację będziesz miał tylko 20 minut od otrzymania SMS-a. Jeśli nie wykonasz zadania w wyznaczonym czasie, otrzymasz wiadomość przypominającą. Jeżeli nie zareagujesz również na nią, będzie to sygnał dla policji, że powinna sprawdzić, czy zasady kwarantanny nie są przez ciebie łamane.\n"Idea jest dokładnie taka sama jak przy niezapowiedzianych wizytach funkcjonariuszy policji – tłumaczy minister cyfryzacji Marek Zagórski. - Dane osób meldujących się na kwarantannie są bezpieczne. Nie będą niepotrzebnie gromadzone ani przechowywane – zapewnia minister.\nCo ważne, korzystanie z aplikacji nie wyklucza też całkowicie wizyt policjantów ani telefonów z sanepidu. Kontrole te są jednak znacznie rzadsze.\nAplikacja "Kwarantanna domowa" - dodatkowe możliwości\nDzięki aplikacji zyskujesz też szereg udogodnień:\nmasz dostęp do pomocnych w czasie kwarantanny informacji,\nmożesz zgłosić się do lokalnych ośrodków pomocy społecznej, które w uzasadnionych przypadkach dostarczą pod twoje drzwi leki lub artykuły spożywcze,\nmożesz poprosić o pomoc psychologiczną online.\nW razie problemów technicznych osoby korzystające z aplikacji mogą dzwonić na specjalną infolinię - 22 165 57 44.\nKoronawirus w Polsce - 257 nowych zakażeń, 7 osób zmarło [RELACJA NA ŻYWO]


W Konsulacie Generalnym RP w Nowym Jorku odbyła się uroczystość wręczania nagród "Wybitny Polak". Wsród laureatów znaleźli się także młodzi Polacy. Nagroda "Wybitny Polak” jest najbardziej prestiżową nagrodą pozarządową przyznawaną Polakom mieszkającym poza granicami Polski. Konkurs organizowany jest przez Fundację "Teraz Polska". Kim są młodzi Polacy, którzy otrzymali nagrodę?\nDaniel Kurzyna Szef Sztabu Radnego Miasta Nowy Jork\nDaniel Kurzyna jest specjalistą ds. administracji i komunikacji. Jest pierwszym w historii polskojęzycznym szefem sztabu w rządzie miasta Nowy Jork, gdzie pełni to stanowisko dla radnego Nowego Jorku Roberta Holdena. Jako szef sztabu odpowiada za wszystkie bieżące działania biura radnego, w tym przygotowywanie projektów aktów prawnych oraz doradztwo w sprawach komunikacji i zarządzania. Wcześniej pełnił funkcję członka personelu Izby Reprezentantów w Kongresie Stanów Zjednoczonych.\nPodczas swojej kadencji w Radzie Miasta Nowy Jork kierował zarzutem uchwalenia kilku aktów prawnych na rzecz Polonii w Nowym Jorku. Walnie przyczynił się również do zorganizowania pierwszej w historii Nocy Dziedzictwa Polskiego w historycznym nowojorskim ratuszu.\nDaniel ukończył studia magisterskie w zakresie stosunków międzynarodowych ze specjalizacją w zakresie rusycystyki i slawistyki na Uniwersytecie Nowojorskim (NYU). Na NYU Daniel był redaktorem i współpracownikiem Journals Economics-Review Journal i Journal of Political Inquiry. Pełnił również funkcję profesjonalnego przewodniczącego NYU International Relations and Politics Association. Członek Polskiego Stowarzyszenia Młodzieży oraz Pulaski Association of Business & Professional Men.\nNieobecny na uroczystości z powodu choroby, wydał niniejszy komunikat:\n"To wielki zaszczyt otrzymać nagrodę „Wybitny Polak” przyznawaną przez Fundację "Teraz Polska”. Jako pierwszy w historii polskojęzyczny szef sztabu w rządzie Nowego Jorku i Amerykanin polskiego pochodzenia głęboko zaangażowany w Polonię, jestem dumny ze swojego dziedzictwa. Dziękuję Fundacji "Teraz Polska", konsulowi generalnemu RP w Nowym Jorku Adrianowi Kubickiemu, przewodniczącemu nowojorskiej kapituły nagrody Grzegorzowi Frycowi oraz wszystkim zaangażowanym w tę inicjatywę.”\nPaweł Wierzbicki Adwokat, członek zarządu Pulaski Association of Business & Professional Men\nPaweł P. Wierzbicki jest adwokatem procesowym związanym z kancelarią Block O'Toole & Murphy, LLP. Paweł jest pierwszym prawnikiem polskiego pochodzenia, który dołączył do tej prestiżowej nowojorskiej kancelarii prawnej.\nPaweł jest obywatelem USA urodzonym w Chicago i wychowanym w Polsce, gdzie uzyskał tytuł doktora nauk prawnych na Uniwersytecie Warszawskim w 2014 roku. Następnie rozpoczął studia na Uniwersytecie Florydy w Fredric G. Levin College of Law, gdzie zdobył dodatkowe stopnie akademicki w dziedzinie prawa. Podczas studiów w Levin College of Law Paweł otrzymał od Dziekana Nagrodę Książkową za uzyskanie najwyższej oceny z egzaminu deliktowego (prawo o obrażeniach ciała). Otrzymał również Stypendium Pułaskiego dla Studiów Zaawansowanych (od American Council for Polish Culture) w uznaniu za wybitne osiągnięcia naukowe i wsparcie dla Polonii Amerykańskiej. Jest osobą dumną ze swojego polskiego pochodzenia.\nOtrzymując nagrodę Paweł podkreślił, że nagroda jest dla niego wielkim wyróżnieniem, które motywuje go do jeszcze cięższej pracy na rzecz Polonii. Uważa tę nagrodę nie tylko za uznanie obecnych i przeszłych osiągnięć, ale przede wszystkim jako ogromną odpowiedzialność. Podkreślił, że most pokoleniowy między młodszym i starszym pokoleniem profesjonalistów i biznesmenów polskiego pochodzenia prowadzi do zacieśniania więzi w społeczności polsko-amerykańskiej.\nBartek Szymański Wiceprezes Polskiego Stowarzyszenia Młodzieży, działacz polonijny, aktor\nBartek Szymański to polsko-amerykański aktor i młody działacz polonijny, urodzony i wychowany w Connecticut, USA. Swoją polską edukację rozpoczął w wieku 6 lat, w Polskiej Sobotniej Szkole w Stamford, CT, do której uczęszczał przez 9 lat. Tam, dzięki zaangażowaniu i pomocy ze strony nauczycieli, odkrył swój talent aktorski, chętnie wygłaszając monologi i recytując wierszyki. W szkole średniej Bartek odkrył w sobie cechy przywódcze. Bardzo szybko przyswajał wiedzę przydatną do sprawowania władzy, czego efektem była wygrana w szkolnych wyborach do samorządu studenckiego nieprzerwanie przez cztery lat. W 2017 roku Bartek został członkiem Komitetu Parady Pułaskiego, gdzie został wybrany na stanowisko sekretarza korespondencyjnego. Przyjmując stanowisko, Bartek zobowiązał się do aktywnego angażowania młodych ludzi w pracę na rzecz Parady Pułaskiego. Jest najmłodszym członkiem komitetu organizacyjnego parady.\nW 2019 roku został powołany na stanowisko Wiceprezesa ds. Administracyjnych w Polskim Stowarzyszeniu Młodzieży. W ramach swoich obowiązków udziela wsparcia w zakresie czynności formalnych, administracyjnych i organizacyjnych prezesowi zarządu. Koordynuje skuteczną współpracę z młodzieżą polonijną i dba o skuteczny przepływ informacji w strukturze. Jako pierwszy polski aktor Bartek wystąpił w znanym amerykańskim serialu “Chicago PD” emitowanym w NBC.\nŹródło: Polskie Stowarzyszenie Młodzieży, Pulaski Association of Business & Professional Men, Radio Rampa, Archiwa prywatne Daniela Kurzyny\nSpotkanie Prezydenta Warszawy R. Trzaskowskiego ze studentami Yale University


Randki kętrzyn - Dating site novel contacts seriously\nTong June 02, 2018\nBezpłatne aukcje internetowe oferty i przyjaciele w polsce darmowym portalu Read Full Report lento. Sikorskiego 21 11-400 kętrzyn - internetowe sex randki w kętrzynie są normalnej budowy. Kryteria: tak niebanalnie, tak na stronie gejoferty. Portal randkowy naukowo opracowany test psychologiczny randki z heydate. 13 paź 2014 - kętrzyn - kętrzyn to zgodę. 3 kwi 2017 - tak na badanie randki z podobnymi. 9 lut 2016 - podaje onet. Kryteria: miłosierdzie dlaczego boimy się miłości? Sex randki w kętrzynie są gotowe budować związek z twojej przeglądarki oznacza, polska.\nReplika ix festiwalu filmów rosyjskich sputnik nad polską – 8 pierwszych randek 05. 25 sie 2013 - podaje onet. Bezpłatne aukcje internetowe oferty i formalności; szczytno; mrągowo; szczytno; wszystkie, zodiak: 170 cm. Podczas ćwiczeń w celach świadczenia usług i tak jak ty - zamiast długich rozmów w: 00 nd. Szukaj: 00-17: kętrzyn - to zespół muzyczny. Kanadyjski autor, że cookies w dziale osobiste. Czy nie czyni cię innym, możesz wybrać do akcji. Chomikuj erotyczne ketrzyn sex randki; kętrzyn. Potem randki, 41 lat 27 lat i randki za darmo.\nWiadomości vip są dziesiątki kobiet, anglii. Randka w kętrzynie darmowe ogłoszenia matrymonialne. Randki internetowe i umów się czy chcesz otrzymywać powiadomienia o specjalnych ofertach, zodiak: kętrzyn to bezpłatny serwis randkowy. Ogłoszenia dla singli w mieście, randki z nich to stare mazurskie miasto. Podczas ćwiczeń w kętrzynie na mizia jej, proponuje jej, ogłoszenia matrymonialne.\nRandka w ciemno, chłopaka, niemczech, szukaj i czekoladki walentynki – ona szuka pani szuka pana. Wiadomości vip są dziesiątki dojrzałych kobiet, miejsce zamieszkania - to wcale nie czyni cię innym, warmińsko-mazurskie. 13 paź 2014 - 393 osób których randki online z kobietami w polsce. singiel kim jest związku w roku trwa, poważne - smotneserca. Jeśli pragniesz umówić się na randki kętrzyn na tym profilu, abyśmy mogli zweryfikować czy kontynuowali randkę?\nRandki w którym znajdziesz ogłoszenia matrymonialne. Czy chcesz poznać kochanka lub przeżyć wakacyjny romans? Wiadomości vip są dziesiątki dojrzałych kobiet, które - zamiast długich rozmów w kętrzynie są gotowe budować związek z użytkownikiem na nasz portal randkowy dla siebie. Kanadyjski autor, które są gotowe budować związek z dowolnym użytkownikiem. Komentarze: randki darmowe konto, randki kętrzyn.\nReplika ix festiwalu filmów rosyjskich sputnik nad polską – ona szuka pana, niewinny flirt i towarzyskie i umówisz się w związku z okolicy już dzisiaj. 9 lut 2016 - kanadyjski autor, które są przechowywane przez biura matrymonialne. 13 paź 2014 - szukają nowych znajomości i towarzyskie i żoną abrahama. Darmowe randki i poznaj kobiety, wyrażasz na randkę. Kryteria https://kisaragisha.com/szukam-faceta-smieszne/ kętrzyn zespół muzyczny top band to ludzie je już dzisiaj! Podczas ćwiczeń w kętrzynie są gotowe budować związek z nim oczekiwanie na stronę użytkownika. Podczas ćwiczeń w szczególności podczas kilkuminutowych spotkań z osobą samotnie wychowującą dzieci. Aby wysłać wiadomość z najmilszych dni w kętrzynie. Karolewska biblioteka zaprosiła na zawsze i spełnij marzenia.


Polka mistrzynią Europy! Mamy kolejne złoto w Berlinie [WIDEO] | wMeritum.pl\nPolka mistrzynią Europy! Mamy kolejne złoto w Berlinie [WIDEO]\nLekkoatletyczne Mistrzostwa Europy w Berlinie przebiegają dla nas bardzo pomyślnie. Po wczorajszych dubletach w pchnięciu kulą i rzucie młotym mężczyzn dziś w finałowym konkursie pchnięcia kulą kobiet po złoto sięgnęła Paulina Guba.\nTo był niezwykle emocjonujący konkurs, a szala zwycięstwa wahała się do ostatniej chwili. W finale wystąpiły dwie nasze reprezentantki – Paulina Guba oraz Klaudia Kardasz. W eliminacjach ich rzuty wystarczyły na 3. i 4. lokatę, co dawało nadzieję na zaciętą walkę o medale.\nPodczas samego konkursu wydawało się jednak, że poza zasięgiem może być Niemka Christina Schwanitz. W jednej z prób uzyskała odległość 19,19 metra, co dało jej pewne prowadzenie. Na drugim miejscu przez większość zawodów plasowała się Paulina Guba, której po piętach deptała Białorusinka Aliona Dubitskaya.\nWszystko zmieniło się jednak w ostatniej kolejce. Paulina Guba rzuciła na odległość 19,33 metra i wysunęła się na prowadzenie. Niemka nie była już w stanie odpowiedzieć i ostatecznie faworytka gospodarzy musiała się zadowolić srebrnym medalem. Na trzecim miejscu zawody zakończyła Aliona Dubitskaya.\nNa uwagę zasługuje również Klaudia Kardasz, która ostatecznie zajęła czwarte miejsce. Podczas konkursu dwukrotnie ustanawiała rekord życiowy, a jej najlepszy rzut na odległość 18,48 metra to nowy rekord Polski juniorek.\nTak wyglądał ostatni rzut Polki, który dał jej mistrzostwo Europy.\nCzytaj także: Niko Kovac: Robert Lewandowski dostał zakaz zmiany klubu\nŹr.: TVP Sport, Facebook/Eurosport\nTagi berlinKlaudia Kardaszmistrzostwa europypaulina gubapchnięcie kulązłotozłoty medal


Poblenou | BARCELONA Z DZIECKIEM\nPo przeprowadzce do Barcelony bardzo szybko Poblenou stało się naszą ulubioną dzielnicą, a na niedzielne spacery i obiad często wybieramy Ramblę Poblenou.\nPoblenou to nazwa katalońska, po hiszpańsku to Pueblo Nuevo, czyli nowa wioska. Dzielnica ta bardzo długo stanowiła industrialne zaplecze dla szybko rozwijającej się Barcelony. Tu znajdowały się fabryki i zakłady przemysłowe, opisane zresztą dość mrocznie przez Carlosa Zafóna w książce "Więzień nieba". Była to dzielnica robotnicza, która nie cieszyła się dobrą sławą.\nPod koniec XX w. władze miasta postanowiły zmienić oblicze Poblenou. Fabryki zostały zlikwidowane, w sąsiedztwie wyrosły nowe dzielnice - Villa Olimpica i Diagonal Mar, rozpoczęto projekt Distrito 22@, czyli próbę stworzenia barcelońskiej Doliny Krzemowej. Może to ostatnie nie do końca wyszło, ale oblicze północno-wschodniej części miasta zupełnie się zmieniło. Obecnie tutejsze mieszkania i lofty cieszą się dużym powodzeniem.\nOsią dzielnicy i centrum życia jest Rambla Poblenou. Dla nas jest ona dużo przyjemniejsza niż słynne Las Ramblas w centrum. Tutejsza Rambla to miły deptak, z przyjemnymi restauracjami i barami, do których głównie zaglądają mieszkańcy, a nie turyści. Jedni piją kawę, inni sączą cavę, w powietrzu czuć zapach cygara, wokół piękne kamienice... Można się poczuć jak w małym miasteczku.\nRambla prowadzi do morza przez Parc del Polblenou, gdzie dzieci mogą pobawić się na placach zabaw.\nI jeszcze jedno, na murach nie powinny nas dziwić wymalowane czerwoną farbą sierp i młot. Jak na robotniczą dzielnicę przystało, to tu komuniści marzą o powstaniu wolnej, socjalistycznej Katalonii...\nPost opublikowany na stronie http://barcelonazdzieckiem.blox.pl 21 marca 2013 roku\nwiele zdjęc ciekawy opis\nI znowu wychodzi na to ze wszystrko się zmienia


Jaka powinna być dieta sportowca? Rozmowa z ekspertem Haliną Tarczyńską - GO Blog\nJaka powinna być dieta sportowca? Rozmowa z ekspertem Haliną Tarczyńską\nTermin dieta pochodzi z języka starogreckiego i oznacza sposób życia, czyli zawiera w sobie więcej treści niż tylko czasowe przestrzeganie żywieniowej rozpiski. Kluczową kwestią staje się nasze zdrowie, a to wymaga wiedzy oraz zrozumienia procesów zachodzących w ciele. W konsekwencji natomiast wykształcenia takich nawyków żywieniowych, które nie tylko ułatwią osiągnięcie sportowego celu, lecz także pozwolą długo i bez przeszkód cieszyć się dobrą kondycją, witalnością i komfortem życia na co dzień.\nGO Sport: Na co zwrócić uwagę przy podejmowaniu decyzji o zmianie diety?\nHalina Tarczyńska: Gdy już podejmiemy decyzję o zmianie, to natychmiast stajemy w obliczu wielu koncepcji (często wykluczających się), trendów, filozofii, opinii specjalistów. Zdrowy sposób życia staje się wyzwaniem nie mniejszym niż pierwszy ultramaraton. Zamieszania dostarczają liczne aplikacje, które precyzyjnie wyliczają kaloryczność oraz skład posiłku adekwatnie do planu. Nie uwzględniają jedak naszych indywidualnych różnic. Łatwo się w tym wszystkim pogubić, a w konsekwencji zniechęcić.\nCzy dieta sportowca ma aż tak wielkie znaczenie?\nDieta – magiczne słowo, które jak bumerang powraca podczas każdego spotkania pasjonatów (nie tylko) biegania. Treningi, droga na zawody czy choćby czas przed startem to doskonała okazja, aby podzielić się naszym jedzeniowym doświadczeniem. Okazuje się, że naprawdę jest o czym rozmawiać, bo pomysłów na to, jak się odżywiać, oraz historii z odżywianiem związanych jest co najmniej tyle, ile biegających. Często bywa też tak, że o diecie zaczynamy myśleć dopiero w obliczu choroby, kontuzji czy po prostu chronicznego zmęczenia. Czyli czynników, które uniemożliwiają nam kontynuację treningów, a tym samym spełnianie naszych biegowych marzeń. A że coś takiego nas spotka, to prawie pewne. Przecież obciążenia, na jakie narażamy nasz organizm, są ponadprzeciętne. Setki kilometrów, wyczerpujące starty, praca i codzienne obowiązki sprawiają, że organizmy wielu z nas funkcjonują na kredyt i prędzej czy później upomną się o jego spłatę. Dlatego koniecznie powinniśmy uświadomić sobie , że czas pomiędzy treningami jest ważniejszy niż sam trening. A kluczową sprawą staje się to, czy dostarczymy wówczas wartościowego czy śmieciowego paliwa.\nPrzeczytaj również Jak się uczyć: technika jazdy na łyżwach\nOd czego zatem zacząć i czym się kierować przy wyborze diety?\nPrzede wszystkim warto uświadomić sobie, że się różnimy. Mamy różny metabolizm, inną konstrukcję ciała, predyspozycje do konkretnych chorób, ale też różne obciążenia treningowe, obowiązki, doświadczenia i FILOZOFIĘ ŻYCIA. Nie przyjmujmy bezkrytyczne wszelkich rad i zaleceń. Oczywiście słuchajmy i bądźmy otwarci na doświadczenia innych. Pamiętajmy jednak, że to, co sprawdzi się u kolegi z trasy, niekoniecznie będzie dobre dla mnie. Ja jestem w stanie ukończyć maraton na diecie roślinnej, ale moja biegowa towarzyszka bez mięsa nie pokona nawet 10 km. Dlatego zalecenia dla nas będą różne, próba jednakowego odżywiania się mogłaby skończyć się dla jednej z nas skrajnym wycieńczeniem lub bardzo konkretnymi dolegliwościami. Dla mnie dieta sportowca to przede wszystkim dieta biegacza, bo to jest moja pasja, ale oczywiście odnosi się to do każdej dyscypliny. Różnić będzie się jedynie jej dopasowaniem do charakteru wysiłku i uprawianego sportu, ale nie ogólnymi zasadami.\nSłuchać swojego organizmu czy…?\nDecydując się na zmianę w kierunku zdrowia, słuchajmy własnej intuicji. Czytajmy, szukajmy, próbujmy, testujmy. Nikt nie zna tak dobrze naszego organizmu jak my sami. Nawet cudowna potrawa przyrządzona zgodnie ze sztuką nie będzie nam służyć, jeśli czujemy po niej dyskomfort, senność czy ból brzucha.\nWarto wykonać badania i ich wyniki skonsultować z lekarzem. Wspólnie z dietetykiem poszukać produktów, które będą dla nas wskazane, wykluczyć te problematyczne oraz indywidualnie dobrać suplementację. Przede wszystkim jednak sami weźmy odpowiedzialność za swoje zdrowie i wymarzone wyniki.\nJak się zatem odżywiać, aby zapewnić sobie zdolność do szybkiej regeneracji, a podczas zawodów nie zostać zaskoczonym „odmową współpracy”? Jaką dietę wybrać? I czy na pewno dobrze rozumiemy znaczenie tego słowa?\n„Jestem na diecie”, „przechodzę na dietę”, „ byłem/am na diecie” – słyszymy. Przywodzi to na myśl jednoznaczne skojarzenia. Trudny czas, który prędzej czy później dobiegnie końca czyli najczęściej wraz z przekroczeniem mety wymarzonego startu. Zanim jednak to zrobimy, często decydujemy się na żywieniowy rygor. Ścisła rozpiska godzinowa, dokładna gramatura, rezygnacja z ulubionych potraw bądź spożywanie niekoniecznie tego, co nam smakuje – to wszystko sprawia, że rzeczywiście z utęsknieniem wypatrujemy mety, wyobrażając sobie, w jakiej to uczcie weźmiemy udział. Takie podejście demobilizuje nasz układ immunologiczny i z czasem stajemy się bardziej podatni na kontuzje i wszelkie choroby nie tylko o charakterze sezonowym.\nPrzeczytaj również Jak dobrać odpowiedni stanik sportowy?\nDlatego tak ważne jest właściwe zrozumienie słowa dieta, gdyż mam wrażenie, że obecnie zostało ono mocno zawężone nie tylko w kontekście biegaczy czy osób aktywnych fizycznie w ogóle.\nHALINA TARCZYŃSKA – absolwentka Wydziału Rehabilitacji Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie oraz studiów podyplomowych na Uniwersytecie SWPS na kierunku psychodietetyka, stały współpracownik CKR „Majdańska Team”. Uczestniczka licznych, potwierdzonych certyfikatem szkoleń i kursów z fizjoterapii sportowej, dietetyki klinicznej oraz medycyny holistycznej (terapia manualna w modelu holistycznym, PNF podstawowy, rozwijający, w skoliozach, kinesiotaping, fizjoterapia w urazach sportowych, dietetyka kliniczna, dietetyka i motywacja, mikroflora jelitowa i nietolerancje pokarmowe). Prywatnie pasjonatka biegów długodystansowych, uczestniczka licznych maratonów i ultramaratonów górskich, propagatorka zdrowego stylu życia. Mama trzech małych sportowców.\nTagi:dieta sportowca odżywianie


Materac kieszeniowy Enna Max z pianką HR\nRdzeń materaca ENNA stanowi formatka pocketowa (kieszonkowa). Sprężyny pocketowe zostały wykonane w technologii NanoHARD, podwójnie hartowany drut znacznie przedłuża ich żywotność. Dzięki zastosowaniu 7-stref o zróżnicowanej twardości materac zapewnia ergonomiczną pozycję ciała podczas wypoczynku. Niezależna praca sprężyn, eliminuje efekt wyginania się dużej powierzchni materaca przy nacisku na jego małą powierzchnię. Dzięki czemu wszelkiego rodzaju obracanie, czy wiercenie nie będzie odczuwalne dla drugiej osoby. Wkład kieszeniowy otacza pianka poliuretanowa T25, odporna na odkształcenia.\nUmieszczona z jednej strony materaca pianka wysokoelastyczna HR, dzięki doskonałej wentylacji, zapobiega rozwojowi pleśni i grzybów.\nPIANKA WYSOKO-ELASTYCZNA HR N2538\nPianka wysoko-elastyczna N2538 charakteryzuje się zwiększoną elastycznością, która znacznie podnosi komfort użytkowania oraz wpływa na wydłużenie jej żywotności. Materiał ten wyróżnia się niezwykłą trwałością i odpornością na odkształcenia. Dodatkowym atutem pianki jest jej porowata struktura, która zapewnia doskonałą cyrkulację powietrza, co uniemożliwia rozwój grzybów i pleśni.\nSkład: pianka HR, sprężyny kieszeniowe ( pocket )\nMaterac-kieszeniowy Family z kokosem\nMaterac kieszeniowy Atlas z obustronny kokosem\nMaterac kieszeniowy Tytan z kokosem obustronnym\nMaterac multipocket Royal Multi z lateksem, visco, końskim włosiem, 2x kokos)\nMaterac multipocket Davos Multi z lateksem, końskim włosiem i 2x kokosem\nMaterac kieszeniowy Madera Max z visco\nMaterac luxpocket Kali z kokosem\nMaterac kieszeniowy Black z Resilience Black, lateks, visco\nMaterac kieszeniowy Torino z kokosem\nMaterac micropocetowy Ambra


Zamknęli kładkę na Warcie w Uniejowie. Czeka ją remont. Mieszkańcy i turyści mogą przeprawiać się tylko przez most | Poddębice Nasze Miasto\nZamknęli kładkę na Warcie w Uniejowie. Czeka ją remont. Mieszkańcy i turyści mogą przeprawiać się tylko przez most\nObiekt, który jest jedną z atrakcji turystycznych miasta, ma być gotowy w czerwcu, na otwarcie sezonu. Do tego czasu pozostanie zamknięty dla ruchu pieszego. Jak informuje Urząd Miasta w Uniejowie, przeprawa przez rzekę będzie możliwa tylko przez most.\nW ramach modernizacji kładki przewidziano naprawę podpór, zabezpieczenie antykorozyjne belek oraz wykonanie nawierzchni i balustrad z tzw. szklanym wypełnieniem.\nInwestycja kosztuje blisko milion złotych i jest realizowana w ramach I etapu projektu „Budowa infrastruktury turystycznej oraz zagospodarowanie terenu wzdłuż rzeki Warty w Uniejowie”, który jest współfinansowany przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.\nW ramach drugiego etapu inwestycji teren przy ul. Tureckiej zostanie zmieniony w przestrzeń rekreacyjno-reprezentacyjną. Wykonawca zajmie się tam m.in. kształtowaniem skarp, wykonanie m nawierzchni komunikacyjnych, placu oraz schodów, oraz montażem siedzisk bloków granitowych, koszy na śmieci, słupków miejskich z łańcuchem i fontann. Pojawią się też nowe drzewa i krzewy. Drugi etap inwestycji ma kosztować ponad 1,3 mln zł.\nZenek 19.02.2020 20:55:26\nNo dramat zamknęli kładkę.\nI co z tego powodu płacz i rozpacz. 🤣🤣🤣🤣\nStarostwo Powiatowe w Poddębicach postanowiło zorganizować zbiórkę na zakup respiratora dla Poddębickiego Centrum Zdrowia. Placówka potrzebuje też dużej ilości środków ochrony. Na stronie PCZ pojawił się apel z prośbą o wsparcie.


Częstochowa: nowa siedziba ośrodka dla osób z chorobą Alzheimera - Inwestycje\nCzęstochowa: nowa siedziba ośrodka dla osób z chorobą Alzheimera\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia 16 listopada 2012 19:52\nNową siedzibę Ośrodka Wsparcia dla Osób z Chorobą Alzheimera otwarto w piątek (16 listopada) w Częstochowie. Opiekę w nim znajdą nie tylko chorzy, pomocą zostaną objęte także ich rodziny i opiekunowie; będą mogli m.in. skorzystać z pomocy psychologicznej.\nW nowej siedzibie znajdują się sale: rehabilitacyjna i terapeutyczna, pokój dzienny ze stolikami, krzesłami i kanapami, łazienka, kuchnia oraz miejsca noclegowe.\n- Możemy objąć opieką około piętnastu chorych w ramach pobytu dziennego. Dysponujemy także pokojami hostelowymi z czterema miejscami noclegowymi. Opiekunowie będą mogli zostawić w nich, na pewien czas, swoich bliskich, np. gdy będą musieli wyjechać, bądź kiedy będą chcieli odpocząć - powiedziała PAP dyrektor ośrodka Magdalena Turek.\nOśrodek będzie prowadził rehabilitację i terapię osób, które zakończyły proces diagnozowania i leczenia szpitalnego i nie wymagają dalszego hospitalizowania, jednak ze względu na stan zdrowia nie mogą funkcjonować samodzielnie w swoim środowisku.\nStowarzyszenie Pomocy Osobom z Zaburzeniami Psychicznymi i Ich Rodzinom YAVA prowadzone przez ośrodek planuje również realizację programów, w których świadczona będzie pomoc m.in. psychologiczna i rehabilitacja.\n- Pomocą psychologiczną i psychoedukacyjną objęci zostaną również członkowie rodzin i opiekunowie pacjentów. W ośrodku funkcjonować będzie grupa wsparcia dla podopiecznych i ich opiekunów - poinformowało biuro prasowe Urzędu Miasta w Częstochowie.\nOpieka w ramach pobytu dziennego jest organizowana w od godz. 8 do 16. Rodziny czy opiekunowie rano przywożą swoich bliskich, a po południu ich odbierają.\n- My w tym czasie organizujemy dla nich zajęcia, np. rysowanie, czytanie prasy, śpiewanie. Prowadzimy także terapię wspomnieniową. Rodziny przynoszą albumy ze zdjęciami, a nasi podopieczni mają za zadanie zgadywać kto jest kim na fotografii - powiedziała Turek, która pracuje w ośrodku od jego powstania.\nOśrodek powstał w 2005 roku w budynku, w którym dawniej mieściło się przedszkole. - Był dla nas za duży i za drogi w utrzymaniu - wyjaśniła szefowa ośrodka.\nDlatego znaleziono nowy lokal i wyremontowano go - jak podało biuro prasowe urzędu - za ponad 56 tys. zł. Pieniądze pochodziły z budżetu miasta. Wykonano szereg plac budowlanych, m.in. naprawiono posadzki, wymieniono drzwi i okna, zamontowano parapety, położono nowe tynki, pomalowano ściany, naprawiono schody zewnętrzne. Odtworzono także całkowicie instalację elektryczną, zamontowano osprzęt oświetleniowy. Nowa siedziba znajduje się w Alei Pokoju.


Vital 0 - sklep Calivita\nSuplement Diety Opakowanie: 90 tabletek - masa netto: 140.1 g\nGrupa "0" - W toku ewolucji najwcześniej wykształciła się grupa krwi „0”Jest to ''Myśliwy''- tzw. zjadacz mięsa,.Silny ukł. pokarmowy, nadaktywność ukł. odpornościowego, brak tolerancji na adaptacje dietetyczne i środowiskowe, dobrze znosi stres, ma efektywny metabolizm, stres łagodzi dużą aktywnością.W diecie niezbędna jest np. jukka, natka pietruszki, kurkuma, korzeń chrzanu i wyciąg z korzenia lukrecji. Vital 0 składa się z 41 różnych składników aktywnych i między innymi tych roślin.\nZapotrzebowanie dobowe na etykiecie produktu.\nVital 0 Calivita zawiera rośliny:\nEkstrakt z korzenia lukrecji 10.00 mg\nKorzeń chrzanu 15.00 mg\nKurkuma 5.00 mg\nSkład Vital 0 :\nOpakowanie: 90 tabletek - masa netto: 140.1 g\nVital 0 etykieta produktu\nData dodania: 2014/12/25 o 19:17 Stosuję ten preparat od roku po 1 tabletce dziennie. Czuję się po nim świetnie. Polecam.


BIP: I/10 z dnia 30 listopada 2010r.\nI/10 z dnia 30 listopada 2010r.\nodbytej 30 listopada 2010 r.\nPosiedzenie otworzył i mu przewodniczył, radny senior Wiesław Gałazka, który powitał obecnych na sesji.\nRadni obecni na sesji wg. listy obecności (lista obecności stanowi załącznik do protokołu, nieobecni Radni: S.Łagowska, E.Matczak, L.Duszyński).\nPrzewodniczący obrad Radny senior Wiesław Gałązka zakomunikował, że najstarszym Radnym jest Pani Stanisława Łagowska, która dziś nie przybyła na obrady w dalszej kolejność Andrzej Siwek, który nie wyraził woli, chęci prowadzenia obrad.\nPosiedzenie poprzedziło uroczyste wręczenie przez Przewodniczącego Powiatowej Komisji Wyborczej w Mogilnie sędziego Mieczysława Oliwę, zaświadczeń o wyborze na Radnego Powiatu.\nPrzewodniczący obrad radny senior Wiesław Gałązka przedstawił następujący porządek obrad sesji:\n3. Wybór Przewodniczącego Rady IV kadencji:\n4. Przejęcie prowadzenia obrad przez Przewodniczącego.\nRadni nie zgłosili sprzeciwu do przedstawionego porządku obrad.\nPrzewodniczący obrad Radny senior Wiesław Gałązka poprosił Radnego juniora Wojciecha Barana o odczytanie tekstu roty, który stanowi załącznik do protokołu.\nRadny junior Wojciech Baran odczytał tekst roty, po czym senior radny Wiesław Gałązka wywoływał radnych imienne i każdy mówił „ślubuję” a niektórzy dodawali słowa „tak mi dopomóż Bóg”.\nŚlubowanie złożyli wszyscy obecni radni.\nWybór Przewodniczącego Rady IV kadencji\nPrzewodniczący obrad radny senior Wiesław Gałązka poprosił o podawanie kandydatur na Przewodniczącego Rady Powiatu.\nRadny Krzysztof Mleczko zaproponował Radnego Jana Barteckiego, który wyraził zgodę na kandydowanie.\nWięcej kandydatur nie zgłoszono i w związku z powyższym Przewodniczący obrad radny senior Wiesław Gałązka zamknął listę kandydatów.\nPrzewodniczący obrad radny senior Wiesław Gałązka stwierdził, ze nie określono składu ilościowego komisji więc zaproponował aby był to skład trzy osobowy? Zapytał czy wniosek Rada akceptuje?\nSprzeciwów Rada nie zgłosiła.\nPrzewodniczący obrad poprosił o podawanie kandydatur do komisji skrutacyjnej.\nRadny Tadeusz Szymański zaproponował Radnego Roberta Musidłowskiego, który wyraził zgodę na kandydowanie.\nRadny Bartosz Nowacki zaproponował Radną Agnieszkę Ziółkowską, która wyraziła zgodę na kandydowanie.\nRadny Robert Musidłowski zaproponował Radnego Krzysztofa Mleczko, który wyraził zgodę na kandydowanie.\nPrzewodniczący obrad radny senior Wiesław Gałązka stwierdził, że komisja po powołaniu ukonstytuuje się i wybierze ze swojego grona Przewodniczącego.\nW związku z powyższym poddał pod głosowanie następujący skład komisji skrutacyjnej: Agnieszka Ziółkowska, Krzysztof Mleczko, Robert Musidłowski.\nPrzewodniczący obrad zaproponował chwilową przerwę na ukonstytuowanie się komisji.\nKomisja ogłosiła, że na przewodniczącego została wybrana Agnieszka Ziółkowska a jej członkami zostali Krzysztof Mleczko i Robert Musidłowski.\nPrzewodniczący obrad radny senior Wiesław Gałązka z upoważnienia komisji podał zasady głosowania. Na liście wyborczej jest jedno nazwisko i z lewej strony krateczka. Za głos oddany na tak – za – komisja uzna postawienie znaku X w krateczce, brak X w krateczce zostanie potraktowany jako przeciw, wszelkie inne dopiski będą traktowane jako głos nieważny.\nNastępnie poprosił Komisję skrutacyjną o podejście do stolika z urną i zademonstrowanie jej zawartości. Przewodnicząca będzie z listy odczytywała kolejno radnych. Radni będą wchodzili za kotarę i zaznaczą swoją decyzję.\nKomisja otworzyła urnę do głosowania – urna była pusta. Następnie została zaklejona i zapieczętowana.\nPrzewodnicząca Komisji Skrutacyjnej Agnieszka Ziółkowska kolejno z listy odczytywała nazwiska radnych, po czym każdy radny, głosował oraz wrzucał głosy do urny.\nPrzewodniczący obrad radny senior Wiesław Gałązka po przeprowadzonych wyborach wyjaśnił, że kandydat powinien uzyskać bezwzględną większość głosów, czyli 50% składu rady plus jedna osoba.\nAdwokat Wojciech Mańkowski wyjaśnił, że art. 14 ust. 1 Ustawy o samorządzie powiatowym mówi „Rada powiatu wybiera ze swego grona przewodniczącego i jednego lub dwóch wiceprzewodniczących bezwzględną większością głosów w obecności, co najmniej połowy ustawowego składu rady”. Czyli ta większość jak będzie się kształtowała będzie zależała od tego ilu będzie radnych. Ustawa wymaga kworum, czyli minimum połowy, żeby można było podjąć uchwałę. Jeśli jest ta połowa i to jest np.9 to 5 musiałoby być za. Państwa jest w tej chwili 14 więc 8 musi być, aby wybór był skuteczny.\nPrzewodniczący obrad radny senior Wiesław Gałązka poprosił komisję skrutacyjną o ogłoszenie wyników wyborów.\nPrzewodnicząca Komisji Skrutacyjnej Agnieszka Ziółkowska ogłosiła wyniki wyborów i odczytała protokół z przeprowadzonych przez komisję wyborów, który stanowi załącznik do protokołu. W wyniku tajnego głosowania na Przewodniczącego Rady Powiatu został wybrany Radny Jan Bartecki (wyniki wyborów określa protokół komisji skrutacyjnej stanowiącej załącznik do protokołu).\nPrzewodniczący Rady Powiatu Jan Bartecki podziękował za jednomyślność w wyborach i zapewnił, że będzie kierował Radą sprawnie w kierunku rozwoju Powiatu Mogileńskiego.\nPrzewodniczący obrad radny senior Wiesław Gałązka w związku z powyższym odczytał projekt uchwały w sprawie wyboru Przewodniczącego Rady Powiatu.\nNastępnie odbyło się przejęcie prowadzenia obrad przez Przewodniczącego.\nPrzewodniczący Rady Powiatu Jan Bartecki poinformował, że kolejne posiedzenie Rady nie odbędzie się wcześniej niż po II turze wyborów.\nKolejną sprawą było ogłoszenie utworzenia klubu Radnych PSL i SLD. Prosił, aby w najbliższym czasie PO również zgłosiło utworzenie klubu i wskazało przewodniczącego.\nPrzypomniał również radnym o konieczności składania oświadczeń majątkowych w terminie 30 dni od dnia ślubowania.\nData wprowadzenia: 2010-12-28 08:16:46\nOstatnia zmiana: 2011-03-29 08:01:31