love is love :: #1 Przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę\nlove is love Strona Główna » brentwood » south - west brentwood » Westbourn Drive » #315 » #1 Przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę\n#1 Przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę\nWysłany: 2019-03-22, 18:21\nKiedy Tyty oburzył się na temat istnienia magii, oraz tego, że w spisanym scenariuszu gry naziści byli większymi ancymonami niż w realu, Eric parsknął jedynie śmiechem i pokręcił głową. Dlaczego magia aż tak zaskoczyła strażaka? Mistrz gry kiwnął głową w stronę stosu papierków, w tym na księgę potworów z logiem systemu "Wampir".\n-Magia po prostu nie jest tak bardzo dostępna, jak chciałbyś by była – mruknął Eric, wzruszając przy tym ramionami przepraszająco. Peter już kombinował jakąś ciętą ripostę, ale Joey go powstrzymał.\n-Ja to się dziwię, że jeszcze w tym burdelu nie ma żadnych katapult. Magia, diamentowe typy. Eric. Boże, ogranicz Dynastię odpowiedział rozbawiony Joey, przechylając przy tym butelkę piwa.\n-Mówisz jakbyś sam nie oglądał religijnie – parsknął Eric.\nWracajmy jednak do gry! Umowa została więc zawarta, a drużyna miała jakiś okreslony cel Baldur's Gate 2 vibes. Wszystko wskazywało na to, że Diamentowy Pies stanowi niesamowicie ważną osobę i jego ratunek jest wręcz kluczowy dla wygrania całej wojny. Miałbym miliard różnych nawiązań do Longest Journey, ale jeszcze Cię nim nie zaraziłem. Soon.... Hy hy hy Dlaczego? W jaki sposób jedna osoba miała aż tak wielką rolę w całej tej historii?\nKiedy Terry prowadził na pięterku ważne rozmowy z kuhwami, Joey i Peter nadal przebywali przy kominku. Czy z powodu przytulnego ciepła? Chłopcy zapłacili rachunek u barmana, a następnie wyczekiwali na zejscie kompana. Barman czmychnął gdzieś w cień, zupełnie jak menago Tany po Tanaconie. Jednak czy ta fabuła jeszcze miała sens? Czy Eric przygotował kolejne fajerwerki? Nawyraźniej chwilowo nie miał wielkich planów, ponieważ zejście po schodach udało się bez ofiar. Kiedy tylko Altman pojawił się na szczycie schodów, Joey odetchnał z ulgą a następnie uśmiechnął promiennie. Czyżby bał się, że kuhwy pobiją jego kolegę?\n-No dobra, to co teraz? – spytał Peter, unosząc przy tym wymownie brew-Opuścimy wreszcie tę norę? Co twoje koleżaneczki powiedziały ciekawego?\nPeter najwyraźniej się niecierpliwił i jak najszybciej chciał ruszyć całą przygodę do przodu.\n-Dowiedziałeś się czegoś konkretnego? – wtrącił się Joey, a następnie poprawił rękojeść chownego za paskiem sztyletu-Może powinniśmy się zmyć stąd, zanim wrócą naziści? Bo zaczną pytać kim jesteśmy, skoro wszyscy inni już uciekli.\n-Nienawidzę ich mruknął Peter -W sensie nazistów. Mały ma rację, idziemy\nBarman powiódł wzrokiem za wychodzącą za nimi, a kiedy tylko chłopcy opuścili lokal to chwycił za słuchawkę telefonu stacjonarnego.\nNa zewnątrz panował już chłód, a dzień powoli dobiegał końca. Która była godzina? Tak dokładnie to szesnasta pięćdziesiąt, grupa miała więc wystarczająco dużo czasu by dostać się do Luwru i wytropić Karmazynową damę. Kim ona była? To dopiero przed nami! Póki co skupmy się na tym, że drużyna oczekiwała na aktualizację ze strony Terry'ego.\nWysłany: 2019-04-05, 21:53\nKatapult może i nie było, jednak odpowiednik Terrance’a w świecie fantasy-Paryża był wielce rad za zyskanie personalnego trofeum Winko u prostytutek. Oby otrzymał za to odpowiednią premię do rzutu kostkami i załatwiania wszelkich przeszkód za pierwszym podejściem.\nOdnajdując towarzystwo wzajemnej adoracji na dole, nie spieszył się z wyjaśnieniami, czekając z wyjściem z przybytku. Ściany mogły mieć uszy, nawet w tym momencie fabuły, a przede wszystkim w miejscach, w których działalność szpiegowska nie dziwiłaby ani trochę. Całkiem możliwe, że któraś z tych obrotnych koleżanek robiła na drugi etat, może nawet w roli podwójnej agentki, nienawidzącej Nazistów jedynie dla pozorów. Brał również pod uwagę ewentualność, w której całe to spotkanie mogło być jednym wielkim bublem, mającym na celu zaprowadzenie śmiałków prosto w paszczę lwa. Nie dowiedzą się, jeśli nie spróbują. Mieliby wątpić we własne umiejętności oraz pracę zespołową? Niedoczekanie.\nPo wyjściu na zewnątrz, Terrons pospieszył z wyjaśnieniami.\n- Musimy pojawić się pod Luwrem, dokładnie o osiemnastej. Szukamy Karmazynowej Damy.\nCo brzmiało niepokojąco, jakby właśnie wkraczali w klimat horroru z prawdziwego zdarzenia, a Karmazynowa Dama była zawodnikiem konkretnego sporawego sortu, którego nawet nie idzie zabić, bo zdjęłaby ich w jednym rzucie. Czy to od niej zależało czy dostaną się do następnego etapu bez utraty życia gdzieś po drodze, bo spojrzą na przechodzącego obok Paryżanina w nieodpowiedni sposób? Nawet wróżka Adriana nie byłaby w stanie wskazać dokładnej ilości krwiopijców, incognito wychodzących na oświetlone latarniami ulice. Wieczorem takim typom najlepiej, prawda?\nTerry zaczął szperać po kieszeniach, jakby próbował znaleźć w podręcznym ekwipunku solidny kołek. Jak na złość nie mógł się go dopatrzeć. Może powinien sobie wystrugać z połamanej, drewnianej sztachety?\n- Lepiej nie mówić o tym głośno, mogli kogoś wysłać za nami - szepnął jeszcze, poprawiając swoje ubrania, bo na zewnątrz rzeczywiście nie było zbyt ciepło. W przeciwieństwie do salonu Altmana, usytuowanego na Westbourn Drive.\n- Myślicie, że jest wampirem? - zagaił, chowając dłonie do przednich kieszeni płaszcza - Skoro tkwimy w takim systemie… - nie ma to jak rozgrywanie świadomych postaci. - Coś w tym musi być. Karmazynowa, jak krew, prawda?\nSpojrzał na Petera, jakby szukał potwierdzenia, po czym przeniósł wzrok na Harrisona, w podobnym stylu.\n- Musimy w ogóle mieć bilety… ? Jeśli mamy spotkać się przy tych szklanych piramidkach, będziemy musieli wyłożyć trochę pieniędzy, a przecież musiałem jeszcze zapłacić tamtym koleżankom za informacje.\nTak naprawdę to nic nie musiał. Po prostu mu się zostawiło mieszek ze złotymi monetami i banknotami, po wysłuchaniu odpowiednich wskazówek, brzmiących na całkiem wiarygodne źródło. Zdarzało mu się być naiwnym w realnym życiu, działać przede wszystkim w celu pomocy drugiemu człowiekowi… najwyraźniej to nie uległo zmianie, również w systemie Wampira.\n- W razie czego pozostanie nam dywersja, albo... szukanie sekretnej drogi w kanałach.\nA tego można było sobie oszczędzić. W kanałach bankowo mieszkali krwiopijcy, ale tacy zdecydowanie mniej człekokształtni.\nKiedy tylko drużyna wyszła z tawerny, to Joseph poczuł jak chłód uderza go w twarz, niczym świeżo ścięty bambus. Kiedy chłopak spojrzał na niebo, to praktycznie od razu zauważył, że słońce chyliło się już ku zachodowi. Było dosyć oczywistym to, że zbliża się powoli ciemna noc. W tym samym momencie chłopak przypomniał sobie o tym w jakim systemie gry właśnie przebywają i poczuł coś na wzór niepokoju. Czy wampiry faktycznie grasowały po uliczkach miasta? Krwiopijcy skrywający się w cieniu budynków brzmieli dosyć ekstrymalnie. Joseph dopuszczał nawet do myśli scenariusz, że gdyby przebywał na ulicy w pojedynkę już dawno jakiś wampir by go wpierdzielił. Być może było to naiwne z jego strony, ale towarzystwo przyjaciół sprawiało, że czuł się chociaż minimalnie bardziej bezpieczny.\n-Karmazynowa dama? – powtórzył Joseph unosząc nieświadomie krzaczaste brwi-Nawet nie wiem jak określić to co właśnie czuję – przyznał otwarcie, wzruszając przy tym ramionami i przenosząc wzrok na Petera, który wyglądał jakby właśnie przeżywał najwspanialsze chwile w swoim życiu.\n-No dobra, faktycznie te określenie jest dosyć...ekstremalne – w realu chłopak parsknął śmiechem i szybko zasłonił swoje zęby. Dopiero po krókiej chwili kontynuował, znów wczuwając się w klimat-Jednak skupmy się na tym, że osiemnasta prawdopodobnie wybije już niedługo. Musimy się śpieszyć\nKiedy Terry oświadczył, że w sumie to lepiej jak będą komunikować się bardziej tajemniczo to zarówno Joey jak i Peter kiwneli głowami twierdząco. Rzeczywiście drużyna zachowywała się bardzo lekkomyślnie, przecież paryskie uliczki były tak kręte i pełne sekretów, że nigdy nie wiadomo kto przysłuchuje się rozmowie. Może złodzieje cienia?\n-Szczerze mówiąc to mnie się bardziej spojarzyła z okresem, ewentualnie jakąś naprawdę drogą suczą – przyznał Peter, po czym spojrzał na Erica, tym samym znów wyłamując się z objęć wyobraźni-Mamy jakąś mapę?\n-Niech Terry rzuci kością i sprawdzimy, czy pamiętał o zabraniu mapy miasta. Albo może po prostu zna drogę?\nJoey dotychczas czytałcoś na temat tła fabularnego, ale kiedy Eric zasugerował rzut kością to uniósł spojrzenie i wbił je w swojego kumpla z uśmiechem.\nWysłany: 2019-04-14, 17:54\nPrzy komentarzu Joeya, Terry obecny na kanapie, spojrzał dyskretnie na Erica (co w samej fabule systemu Wampir, składało się na krótkie ściągnięcie ust). Właściwie, to gdzieś tam w środku był ciekaw, jak fabuła by się potoczyła, gdyby stołek Mistrza Gry zajął Harrison, a jemu pozostałoby mierzenie się z zadaniami u boku Erica oraz Petera.\n- Mniej więcej wiem, gdzie to jest - przyznał na głos, wzruszając lekko ramionami. - Moglibyśmy złapać metro… teraz muszę się zastanowić czy w tych czasach było metro.\nSkierował z zastanowieniem wzrok do góry, podczas gdy przechodząca obok pani z chustką na głowie spojrzała z zadziwieniem na Altmana. Pierwszy raz słyszała o czymś takim jak metro czy może zaskoczyła ja składnia nietypowego przechodnia? Szybko pstryknął palcami.\n- Francuzi zaczęli prace jeszcze przed pierwszą wojną światową, więc wystarczy, że odnajdziemy najbliższą stację.\nBez większego ociągania, sięgnął po kości, jak to zasugerował Joey. Nie zamierzał przecież zawieść swoich przyjaciół, prawda? szczególnie tego jednego, wiadomo\nParzyste - mapa zabrana\nnieparzyste - mapy brak\nAltman posłał kostkę wprawnym ruchem na stół, a kiedy ta zakręciła się z gracją ukazała wartość: 2.\nUśmiechnął się zadowolony, wydobywając w tym samym momencie zwiniętą kartkę z kieszeni w swoim niezastąpionym płaszczu (a la uboga wersja Van Helsing).\n- A więc… - odkaszlnął na wstępie, rozkładając zakreśloną połać papieru. Krótką chwilę zajęło mu odnalezienie odpowiedniego punktu, opatrzonego na górze czerwoną kropką. Cóż za ułatwienie!\n- Południowy zachód.\nZapach, obecny w metrze, przypominał smar oraz woń deszczu. Przy ścianie, na peronie kulił się odziany w kaptur brodacz, trzęsący się z zimna. W pewnej odległości od niego, kręcili się mieszkańcy, palący papierosy, rozmawiający między sobą przyciszonymi głosami. Zupełny kontrast, w porównaniu do warunków, panujących w XXI wieku. Czyżby gwałtowny spadek ludności francuskiej? Nie, żeby ich specjalnie wielu zginęło, w wyniku działań wojennych. Coś innego musiało za tym stać.\n- Linia 9 będzie naszym transportem - oznajmił, kierując słowa do swoich towarzyszy. - Im szybciej znajdziemy się na miejscu, tym lepiej.\nCzuł, że coś złego może się stać w na tej nieciekawej stacji.\n- Mam coś tutaj jeszcze po za utraconym w kabarecie złotem...? - mruknął bardziej pod nosem, przeszukując własne kieszenie. Odruchowo sięgnął również pod własną koszulę, spod której udało się wydobyć niewielki, złoty krzyżyk, zaczepiony na ciemnym sznurku, wokół szyi. A to niespodzianka… nie nosił przecież podobnej biżuterii na co dzień.\n- To tak dla ozdoby - wyjaśnił Eric, puszczając jednak konspiracyjnie oczko, jakby kryło się za tymi słowami coś więcej. Pozostało mimo wszystko kontynuować.\n- Skoro możemy natknąć się na takich osobników… - zaczął, stawiając kolejne kroki bliżej krawędzi peronu, za czym szedł charakterystyczny dźwięk stukających podeszew wysokich butów. - Po tym całym spotkaniu z damą, powinniśmy się zaopatrzyć w odpowiednią broń, artefakty… coś jak woda święcona z Notre Dame.\nA to już byłby przedmiot konkretnego kalibru, szczególnie w temacie naśladowców Nosferatu.\nStarał się nie patrzeć na nikogo innego, zaledwie mamrocząc pod nosem, aby tylko Peter z Joeyem go słyszeli.\nZaledwie wypowiedział swoją kwestię, otoczenie rozbłysło wyraźniejszym zarysem, do czego przyczyniły się przednie światła pędzącego pociągu. Jak widać, w tym scenariuszu opóźnień lokomocyjnych nie przewidywano. Solidna firma.\nZa każdym razem kiedy gracze spoglądali na Erica, to na pewno dostrzegali jak bardzo jest on zaangażowany w to wszystko co działo się właśnie w grze. Chłopak co jakiś czas potakiwał głową nerwowo i przeglądał kolejne wydrukowane kartki, rysopisy i inne opisy. Mistrz gry parsknął śmiechem kiedy usłyszał komentarz Joe, a następnie kiwnął głową w stronę Terry'ego. Eric mimowolnie spojrzał na Josepha i zaczął sie zastanawiać dlaczego chłopak nie dodał swoich paru groszy w kwestii rozłożenia stacji metra. Może aż tak wczuł się w rozgrywkę, a jego postać nie miała o tym zielonego pojęcia?\nPeter w tym czasie popijał swojego redbulla przez słomkę niczym najbardziej cytrynową herbatkę świata i obserwował jak Terry zmaga się z rzucaniem kośćmi. Kiedy rzut okazał się szczęśliwy, to kąciki ust blondyna uniosły się w uśmiechu a następnie kiwnął głową-W takim razie idę za Terrym, co jakiś czas rozglądając się po okolicy próbując wytropić ewentualnych szpiegów. No czy coś w tym stylu, wiesz ogólnie o co chodzi, nie? spytał Erica, na co ten kiwnął jedynie głową.\nDobry rzut kością sprawił, że odnalezienie stacji metra było o wiele łatwiejsze niż można się było tego spodziewać. Stacja rzeczywiście nie była jakaś mocno przeludniona, przez co bohaterowie o wiele sprawniej ogarneli gdzie powinni wsiąść, by udać w odpowiednią stronę.\n-Dziewiątka, okej Joseph kiwnął jedynie głową zdawkowo, a następnie niepewnie rozejrzał po okolicy. Metro znajdowało się pod ziemią, a to teoretycznie sprawiało, że każdy przechodzący mógł okazać się wampirem. No bo dlaczego niby nie? Chłopak podejrzewał, że Eric zaatakuje ich w najmniej spodziewanym momencie, więc wolał być zawsze czujnym-Teraz dziewiątka jedzie w kompletnie innym kierunku, ale podejrzewam, że te linie metra to w ogóle już nie funkcjonują\n-No w sumie, to zdziwiłbym sie, gdyby korzystali z dokładnie samych tuneli – przyznał Eric marszcząc przy tym brwi. W sumie chłopak zapomniał sprawdzic takie ciekawostki i próbował swoją niewiedzę zamaskować pewną dozą niepewności.\n-Trzeba znaleźć jakiegoś kapłana, czy.... sklep z przyprawami, który dorabia sobie jako jakiś cholerny łowca wampirów? jęknął Peter, który uznał, że to trochę za dużo pracy.\nZanim którykolwiek z bohaterów zdążył cokolwiek blondasowi odpowiedzieć, ich transport właśnie podjechał. Cała trójka wsiadła do środka, gdzieś podświadomie dziękując stwórcy za to, że jeszcze nie natkneli się na żadnego wampira. Chwila jazdy pod miastem oznaczała chwilę wytchnienia, a Peter dosyć szybko zdecydował się to wykorzystać. Chłopak zauważył bezdomnego z siatką bliżej nieokreślonych puszek, podszedł do niego a następnie zabrał jedną z jego puszek. W realu zabrał sobie po prostu kolejny energetyk -Jestem spragniony\nA co jeśli bezdomny byłby wielkim lordem wampirów? Edward obudziłby się, zauważył utratę czystej krwi i zdenerwowany zdecydowałby się zjeść bohaterów tu i teraz? Czy przeżyliby w ogóle takie starcie? Na szczęście pociąg właśnie wjechał na stację nieopodal Luwru i grupa rebeliantów wydostała się z pociągu a następnie szybko wspieła po schodach. Krótki spacer przez brukowaną uliczkę doprowadził ich do wejścia frontowego i wtedy Joey zauważył tajemniczą damę ubraną w kapelusz i czerwoną wieczorową suknię.\n-Ej, to niby jest karmazynowy? Bo ja w sumie słabo rozpoznaję kolory – mruknął Joey do Petera. Peter spojrzał pytająco na Erica, a ten jedynie kiwnął głową twierdząco, a następnie rzucił koścmi bez słowa. Nikt z obecnych na placu nie miał pojecia dlaczego Mistrz gry rzucił koścmi, Eric jedynie uśmiechnął się drwiąco i oświadczył:\n-No ta postać faktycznie jest ubrana w karmazynowe kolory, przez co ostro odstaje od szarej paryskiej rzeczywistości. Zanim jednak zdażycie do konca ten fakt ogarnąć zauważacie, że z uliczki nieopodal Was wychodzi patrol niemiecki. Karmazynowa Dama zauwaza patrol, a następnie biegnie w przeciwny kierunku\nWysłany: 2019-04-24, 15:16\nByć może jakieś przyprawy rzeczywiście przydałyby im się w wyprawie, skutecznie odstraszając krwiopijców. Przykładowo taki tarty czosnek nie byłby niczym złym, a wręcz przeciwnie. O ile te wszystkie stereotypy odnośnie wampirów, zawierały w sobie przynajmniej ziarno prawdy.\nBez większego ociągania się, dołączył do towarzyszy, już w składzie pociągowym, zaledwie łypiąc na Petera, kiedy ten gwizdnął śpiącemu bezdomnemu część płynnego ekwipunku. Skoro mu pozwolił (nawet nieprzytomnie)… ważne, że nie wplątali się w żadną przepychankę, szczególnie podczas jazdy metrem. Nie byłoby nawet gdzie uciekać, a spektakularne wyskakiwanie przez okno nie wchodziło w grę. Nie dałby rady przecisnąć się przez nie, razem ze swoim unikalnym płaszczem. Nie mówiąc już o ciemnościach, panujących w tunelach. Cholera wie, co mogło się tam skrywać.\nUwaga Joeya, po wyjściu z metra, została pochwycona przez Terry’ego, natychmiast rozglądającego się w wizualnych poszukiwaniach Damy. To ona była ich main questem na tym etapie historii.\nW milczeniu, za to z kolejną porcja piwa, obserwował, jak Eric rzuca kośćmi. Czyżby właśnie obliczał dla nich prawdopodobieństwo dorwania tajemniczej postaci? A może ktoś miał lada chwila kopnąć w kalendarz?\n- Improwizacja - wyrzucił z siebie przyciszonym tonem głosu, wsadzając dłonie do przednich kieszeni płaszcza. Obrócił się w miejscu, mając nadzieję, że Joey oraz Peter również za nim podążą. Plecami do oddziału nazistowskiego, a przodem do wymykającej się Damy.\n- Peter, posiadasz coś, czym moglibyśmy ich zatrzymać? - jakiś specjalny item, tajna umiejętność, cokolwiek? - Jeśli nie, ktoś z nas musi odwalić scenę, aby kupić reszcie czas na dopadnięcie do Karmazynowej.\nMówił chyba z sensem, prawda? Inna opcja nie wchodziła w drogę. Dzięki temu uda im się zyskać trochę czasu, a jednocześnie Dama nie przepadnie im na dobre.\nKroczył dalej po ciemnej kostce brukowej, nerwowo spoglądając na chłopaków, słysząc za sobą donośny stukot butów produkcji germańskiej. Nie mieli wyszytych na plecach symboli rebeliantów. Nikt nie strzeli w nich bez ostrzeżenia. Chyba.\n- Mogę spróbować ich zatrzymać i wtedy spotkamy się przy Mona Lisie za godzinę? - rozsądna propozycja, o ile nie narazi się Nazistom na tyle, aby z miejsca zechcieli go odstrzelić. Cóż, pozostałoby mu wtedy jedynie dopingowanie pozostałych towarzyszy w misji. Zza metaforycznego grobu.\nCzy Peter miał przy sobie cokolwiek przydatnego? No cóż, w rzeczywistości chłopak miał nieziemską kolekcję Gucci, a także podkład idealnie dopasowany do cery w przeciwieństwie do kolegi z grupi imieniem James. Aczkolwiek spisany ekwipunek nie zdradzał niczego interesującego. Star bo nie wiem czy kiedykolwiek dorobił się nazwiska zlustrował wzrokiem kartkę, a następnie cmoknął cicho, kręcąc przy tym głową.\nTymczasem w alternatywnej rzeczywistości cała trójka zmierzała szybkim krokiem w stronę, gdzie jeszcze niedawno przebywała Karmazynowa Dama. Grupa nie miała czasu do stracenia, a propozycja Terry'ego była praktycznie jedynym rozsądnym pomysłem. Dlatego też Joey kiwnął głową:\n-Bierz ich tygrysie, jeżeli Mona Lisa okaże się oblegana to spotkamy się przy Pasterzach Arkadyjskich Poussina. To taki obraz, któ...\n-Jezu, nie ma czasu na lekcje sztuki – warknął Peter, a następnei spojrzał na Terry'ego-Powodzenia\nNie czekając na jakąkolwiek odpowiedź ze strony Terry'ego, Joey i Peter pobiegli ile sił w nogach przed siebie. Podejrzewam, że początkowo żołnierze zwrócili na ich uwage, jednak prawdopodobnie już wkrótce Terry odwróci ich uwagę. Dlatego w tym odpisie pominę już kwestię samych żołnierzy, a skupię na tym, że dwójka graczy biegła w kierunku miejsca, gdzie jeszcze niedawno przebywała Karmazynowa Dama.\nKiedy chłopcy biegli, Eric co jakiś czas rzucał kością - co oczywiście miało utrudnić im bieg. Za każdym razem kiedy Mistrz gry rzucał koścmi, nagle tuż obok pojawiał się drewniany wóz trudny do ominięcia, albo kostka brukowa okazywała się wybrakowana. Tak czy siak, Mistrz gry dosyć zręcznie utrudnił bieg bohaterom, na szczęście nikt nie skręcił kostki ani się nie wywrócił.\nW końcu dobiegli do miejsca, gdzie jeszcze przed chwilą znajdowała się Karmazynowa Dama. Oczywiście dziewczyna zniknęła, a Peter jedynie kątem oka zauważył, że coś czerwonego mignęło w jednej z uliczek i pobiegł w tamtą stronę. Joey zauważył, że jego kumpel kieruje się w stronę podejrzanej uliczki i bez chwili wahania dołączył do niego.\nParyska uliczka była niesamowicie wąska, śmierdziała gównem, zgniłymi owocami i była pełna drewnianych skrzynek. Dodatkowo, Peter był pewien, że kilka szczurów przebiegło tuż obok jego koturnów. Ugh... dlaczego ona zdecydowała się na tę przygodę? Warto dodać, że dźwięki miasta coraz słabiej do nich dochodziły. Prawdopodobnie Peter i Joey zmierzali w kierunku siedziby najgorszych z najgorszych. Aż dotarli do drewnianych drzwi, a tuż obok nich stała Karmazynowa dama, którą był...... Chester Aldridge.\n-Czekają na Was – oświadczył facet w karmazynowej sukience.\nWysłany: 2019-05-08, 23:06\nAltman nie był do końca przekonany, czy uda mu się trafić pod wspomnianych Pasterzy. Właściwie, to pod Mona Lisą również nie był ani razu w życiu. Miał rodzinę we Francji, jednak posiadanie powiązań, a zwiedzanie kultury z prawdziwego zdarzenia to przecież dwie, zupełnie inne sprawy. Niewykluczone jednak, że jakimś cudem uda mu się trafić w pożądane miejsce. Mógł zawsze zapytać o radę jakiegoś miejscowego, co to wręcz mieszkał na terenie Luwru. Nie było czasu, aby bardziej się nad tym zastanowić. Zdążył zaledwie nabrać zimnego powietrza w płuca, zerknąć chwilę na zrywających się do biegu członków drużyny, nim zawiesił wzrok na zbliżającym się równym krokiem, patrolu. W poważaniu miał wszelkie wzniosłe gadki, którymi mógłby teraz rzucać, bo kompletnie nie nadawał się na wielkiego mówce, co swoim przekombinowanym słownictwem potrafił niszczyć nawet szare komórki. Odchrząknął w znaczący sposób, układając mało wyniosłą formułkę w głowie, czemu towarzyszył rytmiczny dźwięk podeszew, ścierających się na chodniku. Zadziała, albo będzie musiał sięgnąć po bardziej drastyczne środki.\nPrzyspieszył kroku, wychodząc naprzeciw swoim wrogom.\n- Obersturmführer! - jak to dobrze, że był biegły w języku obcym, zarówno w świecie rzeczywistym, jak i tym, rozgrywającym się w systemie Wampir.\nCały oddział stanął momentalnie w miejscu.\n- Czujecie to? - zaczął bacznie obserwować otoczenie, do czego przyłączyli się inni, odziani w mundury, mężczyźni. - Trzy ulice dalej - kontynuował, starając się efektywnie operować głosem, chcąc brzmieć na jak najbardziej przejętego. - Widziałem dwie osoby, które rozmawiały o Diamentowym Psie. Chyba zamierzają podłożyć gdzieś ogień.\nLos mu sprzyjał, w powietrzu rzeczywiście dało radę wyczuć charakterystyczną, dymną nutę. Może to bezdomni zaczynali właśnie swój Menelcon, przy beczkach z ogniem?\n- Jedna z osób mówiła coś jeszcze o Karmazynowej Damie… - zaledwie zdążył wypowiedzieć zdanie, na twarzach żołnierzy pojawił się grymas, przypominający zszokowanie, związane z dziwacznym podenerwowaniem. Czyżby przycisnął wrażliwy punkt?\n- Obawiam się, że mogą…\nNajwyraźniej nikt z oddziału nie zamierzał wysłuchać opowieści do końca, nagle obierając za kierunek te ulice, o których powiedział w rozmowie.\nSkorzystał z okazji, szybko obracając się na pięcie. Nie próbował już szukać swoich kamratów na łeb na szyję, narażając się na spotkanie kolejnego patrolu, być może wypatrującego już jego osoby, rozprzestrzeniającej fałszywe informacje. Teraz naziści z pewnością będą wiedzieć, że ktoś próbuje odwrócić ich uwagę, jednak szczegóły pozostaną póki co, po za ich zasięgiem.\nAltmanowi pozostało dopadnięcie do kasy biletowej Luwru, wraz z wygrzebaniem z kieszeni pieniędzy, mających równowartość wstępu dla jednej osoby dorosłej. Koniec, zasoby pieniężne wyczerpane w tym momencie Peter zanosi się szlochem. Został poinformowany, że muzeum będzie jeszcze czynne przez godzinę. Oby jego koledzy wyrobili się w tym czasie. Jeśli nie, będzie musiał przyczaić się gdzieś łazience, niczym prawdziwa Kobieta-pająk, albo wystarczająco dużej wazie, mogącej pomieścić jego osobę. Oby tylko im się udało. Oby Karmazynowa Dama nie była sprytnie zastawioną przynętą, specjalnie dla rebeliantów. Teraz pozostało mu dotrzeć pod konkretne dzieło sztuki. Dlaczego nie dawali mapki do biletu? Trzeba przy tym dodać, że w środku było wyjątkowo mało zwiedzających. Podejrzane? Być może.\nWysłany: 2019-05-12, 21:56\nChociaż słońce już dawno zniknęło się za horyzontem, to atmosfera na paryskich uliczkach wcale nie ulegała ochłodzeniu. Dzięki sprytowi i temu, że jest najszybszym człowiekiem na świecie Terry bezpiecznie przedostał się do Luwru, a następnie skierował w stronę uśmiechu Mona Lisy. Naziści co prawda planowali ograbić wszelkie muzea i prawdopodobnie Luwr również znajdował się na ich liście, ale dzięki Bogu póki co nie przebywali oni w środku tego historycznego miejsca. Dlatego też Tyty mógł spokojnie oczekiwać na powrót swoich towarzyszy, którzy niesamowicie mocno się spóźniali. Każda minuta wydawała się wręcz wiecznością, kiedy Tetris krążył po sali. Czyżby zostali złapani? A może Karmazynowa Dama była jedynie bardzo ładną pułapką?\nW końcu oczekiwanie dobiegło końca, a do sali wystawowej wbiegli Joey i Peter.\n-Nie uwierzysz w to wszystko, kotek – oświadczył predatory Peter, przy okazji muskając opuszkami paców ramię Tetrisa. In my mind, Peter ma jakieś niesamowicie długie, niebieskie paznokcie-Musimy stąd spieprzać czym prędzej\n-Karmazynowa dama była legitna, stu procentowo – wtrącił się Joey, mimowolnie również rozglądajac się po okolicy-Zaprowadził, bo Dama to był facet, nas do swoich szefów. I teraz słuchaj. Po pierwsze, to ja mam pewność, że Eric kompletnie nie ma pojęcia o historii współpczesnej. No ale wymyślił całkiem interesującą alternatywną wersję historii Europy.\n-Ej, nie szejduj mruknął oburzony Eric.\n-W tym scenariuszu naziści przybyli do Paryża tylko w jednym celu – chcą zdobyć Włócznię Słońca. Jest to podobno jakiś artefakt z czasów Aleksandra II, na tyle mocny i przykokszony, że praktycznie decyduje o przebiegu wszystkiego. Jak naziści dorwą to cacko to rozpierdolą dosłownie wszystkich. No i słuchaj, tydzień temu zbombardowali pół Paryża, kompletnie nie mając pojęcia, że przez to utrudnią sobie mega mocno życie. Dlaczego? Oni nie mają pojęcia gdzie znajduje się Włócznia, ale my wiemy. Dlatego pojmali Diamentowego Psa, ponieważ liczą na to, że typ zdradzi im położenie artefaktu\n-Dokładniutko, kotek – przyznał Peter, próbujący trzymać się niesamowicie blisko biednego Gage'a... I MEAN TERRY'EGO.\n-Artefakt znajduje się w Katakumbach, tych legendarnych korytarzach pod Paryżem. Naziści rozpieprzając miasto rozpieprzyli również większość wejść do tej lokacji. Zostało tylko jedno, w klasztorze Sisters Miłosierdzia.\n-Klasyczny niczym w Indiana Jones wyścig z nazistami. Jeżeli my zdobędziemy to cacko wygramy wojnę, a jeżeli nie to...\n-Będziemy mieć przejebane jak po podpisaniu kontraktu BDSM pauza- Peter mi opowiadał jak to jest.\n-Ty podpiszesz jeden – oświadczył półszeptem do Terry'ego-Tatuś potrzebuje klapsa Peter uśmiechnął się, a w odpowiedzi na tę cringe'ową wymianę zdań Joey chrząknął znacząco.\n-Nikt nic nie będzie podpisywał, fuj. warknął-Musimy trzasnąć ostatni przystanek, do sklepu zielarskiego. Tam zakupimy bronie, a także....\n-Legenda głosi, że po zmroku te suki piją krew – wtrącił się Peter -W sensie sisters. Są thirsty\nFabularny odpowiednik Terrance’a rzeczywiście wydawał się pochłonięty dziełami sztuki, wpatrując się w nie jak… w obrazek. Dosłownie. Przyłożył nawet dłoń do podbródka w iście myślicielskim wyrazie, jakby chciał wyczytać z uśmiechu Mona Lisy jak najwięcej. Czy uśmiechała się w ten sposób, życząc obserwatorowi najgorszego czy może był to figlarny wyraz jakiejś reakcji na coś? Gdyby tylko Da Vinci nadal żył…\nW którymś momencie odpuścił sobie obserwacje, czekając cierpliwie na przybycie swoich towarzyszy. W międzyczasie, we własnym salonie pewnie musiał założyć jakieś wyszukane słuchawki z muzyką, jak w kąciku muzycznym Familiady, żeby nie zaspoilerować sobie nieświadomie tego, co powinno zostać po za jego uwagą. Siorbał więc w najlepsze piwo, nawet nie próbując czytać z ust swoich kumpli… nie chciał sobie przecież psuć zabawy, prawda?\nNagle, po krótkiej przerwie reklamowej, zjawił się przyczajony Peter razem ze swoimi tipsami, w połączeniu z niezastąpionym kompanem, Joeyem, co jednak wyrzucał z siebie słowa z szybkością karabinu maszynowego, produkcji radzieckiej. Tetrisowi pozostało łypanie to na jednego, to na drugiego w nierównym tempie, przez co dodatkowo wyglądał trochę jak zastygły w bezruchu Jaskiniowiec Spongebob.\nPiąte przez dziesiąte zrozumiał, że gdzieś tam przewijała się Włócznia Słońca (ciekawe jak duże obrażenia zadawała), będąca niezwykle ważnym artefaktem, mogącym przesądzić o końcu świata, prawie jak te osławione kamienie z Piątego Elementu albo Kryształowa Czaszka (albo kość dinozaura, powieszona przy katerze na Wawelu).\nZ prawdziwym kłębkiem najróżniejszych myśli w głowie, powoli odsunął się od Petera, co tylko przytakiwał słowom Joeya, może nawet je powtarzając (Manny Mua style). Zamrugał krótko, przez chwilę przypominając nawet Jessicę Jones Rheę Aldrige [w ten sposób], puszczając mimo uszu dalsze sugestie na temat klapsów. Szczególnie, że żadnych kominków nie było w pobliżu, więc rzecz praktycznie nie na miejscu. Nie licząc tej Mona Lisy wciąż uśmiechającej się, jakby wiedziała o co chodzi, zarówno w słowach brawurowego towarzystwa Petera i Joeya oraz w kwestiach szyfrów tego wytapirzonego blondyna z pazurami.\n- Sugerujesz, że w tej zielarni mają jakieś kołki na wampiry? - skierował swoje słowa ku Harrisonowi, co zdawał się kumać fabułę. - Nie mamy praktycznie niczego, ostatnią kasę wydałem na wejście tutaj… a jeśli nie dostaliście żadnego gratisu od Karmazynowej… znaczy się Karmazynowego Dama - tu występuje lekki confused face. - Czym zapłacimy? Nie, Peter.\nWycelował oskarżycielski palec w blondyna, nim ten zdążył cokolwiek powiedzieć, będąc tym samym w trakcie nabierania powietrza.\n- Załatwimy te suki innym sposobem? - spojrzał pytająco na narratora, będącego Ericiem, co właśnie otwierał butelkowane piwo znanej, brytyjskiej marki. - Tutaj nie ma nawet mopa, z którego moglibyśmy zrobić prowizorkę.\nZ dwojga złego, mógłby się porwać na odpieprzanie McGywera w Luwrze, ale potrzebował zasobów! Zwykła T pose na krztałt krzyża może nie wystarczyć tym razem!\nWysłany: 2019-06-02, 18:08\nKiedy Terry zapytał Joe o drewniane kołki, Harrison zamrugał jedynie nerwowo. Szczerze mówiąc, to chłopak nie spodziewał się, że ktokolwiek zada mu tego typu pytanie. Dlatego też, kiedy Joe otworzył usta próbując wydusić jakąś odpowiedź, to nawet pół sylaby nie wypadło z jego gardła. Dopiero po chwili chrząknął znacząco i w końcu stwierdził:\n-Tak szczerze mówiąc, to myślałem bardziej o tym by kupić jakiś czosnek przyznał w końcu, a po krótkim zastanowieniu dodał wzruszając przy tym ramionami-Chyba nie powinien być drogi?\nAle czy czosnek naprawdę działa na wampiry? Tego typu sprawy zaleeały tak naprawdę czysto od wizji Mistrza Gry, albo też systemu w jakim się znajdowali. Harrison spojrzał pytającym wzrokiem na Erica, a ten jedynie wzruszył ramionami. Czyżby naprawdę nie zamierzał pomóc im w jakikowiek sposób?\n-Jedno jest pewne, dopóki jesteśmy tak biedni, że nie stać nas na cokolwiek to nie możemy iść z przygodą do przodu bo totalnie zostaniemy Canceled – oświadczył Peter przyglądając się swoim hybrydowym paznokciom. Chłopak w skupieniu oceniał swój look, aż uznał że paznokcie wyglądają przyzwoicie i dopiero wtedy dopowiedział-Serio, nie ma sensu iść tam i zostać wymordowanym\n-Nie no, racja – mruknął od niechcenia Joe, który doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że ich misja jest o wiele bardziej skomplikowana niż mogli podejrzewać-Musimy w takim razie w jakiś sposób się wzbogacić, nie do końca legalnie bo po prostu nie mamy na to czasu. Zanim ta noc się zakończy, przegramy albo też wygramy wojnę\n-Girl, ja to nawet mogę pójść z jakimiś marynarzami i spróbować sprzedać swoją pupcie za sporą sakiewkę złota, ale no nie dam rady aż tyle zarobić mruknął Peter, po czym zerknął na szklaną gablotę, stojącą nieopodal. Szkło było na tyle dobrze wyczyszczone, że praktycznie mogło stanowić lustro. Tak się składa, że Peter zauważyłswoje odbicie i zachwycony nim zagadał do swojego odbicia-Hi, how are ya?\n-Ej, okradnijmy Luwr – wtrącił się Joe, który wysoko uniósł brwi poniekad zaskoczony swoim własnym pomysłem -Na pewno jest o wiele rozsądniejsza kradzież czegoś na miejscu, niż szukanie na siłę celu na zewnątrz. Gdzie my teraz pójdziemy? Na siłę szukać banku? W części dla personelu na pewno znajdziemy jakieś kosztowności.\n-Rozsądniejsze? – Peter parsknął śmiechem, przez co szybko zasłonił usta-Interesujące określenie biorąc pod uwagę kontekst\n-TYty, co Ty na to? – Joey zdecydował się zignorować uwagi Petera i skupić na postaci swojego kumpla, który na pewno wykaże się większą inicjatywą niż blondyn.\nWysłany: 2019-06-10, 23:48\nCzosnek sprawił nie większe zdziwienie na twarzy Altmana, niż to odnośnie kołków, w przypadku Joeya. Solidnym drewnem można jeszcze jakoś zawalczyć, zepchnąć sprośnego krwiopijcę wprost do krateru Szatana, skąd wypełznął, ale czosnkiem? Jeśli nie zamierzali sobie ogarniać jakiegoś dania z fancy przyprawami, na cholerę im ta mini odmiana krewniaka cebuli, roztaczająca osobliwą woń? Terry zdecydowanie należał do grona osób, kwestionujących czosnek, w ramach profilaktyki anty-wampirowej.\nMusiał po części przyznać Peterowi rację – bez grosza przy duszy ciężko było kombinować cokolwiek, związanego z obroną przed nietypowym przeciwnikiem. Mogli się co prawda bronić jakimiś własnymi umiejętnościami, licząc na cud i sprzyjający los w rzucie kośćmi. Bo od czego tworzyli te całe karty postaci, stylizowane na wizytówki ich awatarów?\n- Preach, Queen - wywrócił zabawnie oczami, patrząc na Joeya, w ten żartobliwy sposób, bo brzmiał tak, jakby za moment miał wyskoczyć z motywacyjną przemową dla drużyny (Meanwhile Peter is cancelled on being called a queen). Mimo, że sam sugerował bezpłatne wzbogacenie się w zabójcze szczoty woźnych z Luwru, został zgaszony przez resztę brygady, co mogła nie wierzyć również w kołki. Jednak jak można nie dowierzać w skuteczność zaostrzonego pala, którego legendarne właściwości były znane powszechnie wśród ludu Bliskiego Wschodu well….\nPropozycja okradania centrum sztuki wydawała się… całkiem logiczna. Jednak to, że Harrison wyszedł z taką śmiałą propozycją wyraźnie zaskoczyło Altmana, którego brwi powędrowały ku górze. Nie było co się zastanawiać, sprawa była poważna, a jeśli nie chcieli skończyć jako Pedigree dla wampirów, należało wziąć sprawy we własne ręce. Jednakże w Tetrisowym umyśle zaczęły się również kształtować pewne wątpliwości.\n- Znajdziemy o tej porze kupca na kosztowności, dodatkowo będące własnością Luwru?\nMusiały być przecież odpowiednio opisane, udokumentowane… a z resztą. Ostatecznie wzruszył ramionami, co uskutecznił również na stanowisku kanapowym, w salonie, gdzie realia realistyczne miały miejsce.\n- Fuck it - skomentował dobitnie, prawie jak pani Dorota Rabczewska w jednym ze swoich hitów. - Musimy czymś rozwalić te szklane ustrojstwo. Przytargać wazon z korytarza, albo coś…\nStukając palcem wskazującym o nieznacznie zarośnięty podbródek, zerknął w stronę korytarza, będącego o tej porze kompletnie opustoszałym.\n- Joe, bierzemy ten taran? - wskazał ruchem głowy na pokaźne naczynie, mieszczące palmę (taką mini, nie jakąś egzotyczną brzozę rodem z pieprzonego Hollywood). - Wybijamy nią gablotę z kosztownościami i spieprzamy stąd jak najdalej.\nDrugie zdanie powiedział już przyciszonym głosem, podchodząc nieco bliżej swojego przyjaciela (heavy breathing). Mógłby w to zaangażować również Petera, ale przecież nie chciał mieć na sumieniu rozwalonego paznokcia albo beefu z Kylie Jenner… prawda?\nWysłany: 2019-06-16, 18:09\nMoże rzeczywiście czosnek był nieco niekonwencjonalnym rodzajem broni, jednocześnie śmiercionośnym niczym podrobiona przez ruskich paleta Morphe by James Charles. Chociaż dlaczego Joe szejdował szejdy znajdujące się w zestawie? A może oryginał wcale nie okazałby się lepszy? Joey często żartował sobie z kosmetyków, na przeróżne sposoby, a w odpowiedzi na to, Peter często przestrzegał go przed wypadnięciem na amatora. Peter uważał, że nie ma nic gorszego niż amatorszczyzna i Amanda Oakley aczkolwiek jedno było synonimem drugiego.. Harrison wiedział, że co jak co ale Peter znał się na rzeczy - był jednym z najlepiej pomalowanych facetów w mieście.\nSwoją drogą platynowłosy blondyn uśmiechnął się szeroko kiedy Terry przyznał mu rację. Och, czyżby Altman w końcu zrozumiał, że ten mały wypierdek tęczy jest po prostu popierdółką i Terry powinien się trzymać z nim, Peterem Star? Peter rzucił się w stronę Terry'ego, zupełnie jakby był Altman był clout chaserem a Star Charlesem. Ale dobra, dość już odwołań do Jamesa bo bleh.\nPytanie na temat tego, czy o tej porze znajdą jakiegoś chętnego kupca było całkiem rozsądne. Czy bazar na dworcu dziesięciolecia nadal pracuje o takiej porze, czy jednak chłopcy się spóźnili niczym okres Amandy? Joey zmarszczył swoje krzaczaste, zdecydowanie nie wypielęgnowane brwi, wyraźnie się nad tym wszystkim zastanawiając.\n-Może Karmazynowa Dama mogłaby nam pomóc? mruknął po chwili, wyraźnie się nad tym wszystkim zastanawiając. Ale czy siedziba do której Karmazynowa dama ich zawlołka była prawdziwa, czy to bardziej taki pop-up store? Moze kiedy przybiegną na miejsce, okaże siętam, że na miejscu spotkają jedynie pozostałości po imprezie?\n-A może Luwr ma jakąś różową kryptę, w której znajduja isę najbardziej kosztowne rzeczy? zapytał Peter marszcząc przy tym czoło – napisałbym że zmarszczył brwi, ale Peter miał przecież brwi ogolone.\nW tym momencie Terry zaczął kombinować z rozpierdzieleniem gabloty, a Harrison zrozumiał że jak odpalą kiedyś jakiś DC universe to Tyty zdecydowanie nie może zgarnąć roli Catwoman.\nJak on to sobie wyobrażał? Przecież rozpierdzielenie gabloty uruchomiłoby miliard alarmów i ściągnęło na ich barki kompletnie całe miasto! To trzeba na spokojnie, usiąść i pomyśleć.\n-Dlaczego nie okradniemy najbliższego kościoła? – spytał Joey, wzuszając przy tym ramionami-Kościół na pewno nie posiada miliardu różnych alarmów, które....\n-That's tea – oświadczył Peter, przy okazji przyglądając się swoim hybrydom.\n-No bo patrzcie...- Joey wyraźnie ożywił się po tym, kiedy w końcu wymyślił co powinni zrobić-Tam są te różne skarbonki i innne bzdety. Jak okredniemy dosłownie każdą z nich to....\n-Jestem za planem Joe – przyznał Peter, podnosząc przy tym dłoń. Spojrzał na Terry'ego i dodał nonszalancko-To rozsądniejsze, kotek, wiec bez obrazy. Ale potem Ci wynagrodzę tę zdradę. Lubię ss\n-Ja pierdole – mruknął Joey chwytajac nasadę swojego nosa kciukiem i palcem wskazującym.


data dodania: Pi�tek 25 lutego 2011\nNa portalu www.jasienica.com.pl ukaza� si� ciekawy artyku�, dotycz�cy problemu zatruwania naszego �rodowiska przez spalania �mieci w piecach c.o. Oto jego tre��:\n"Palenie �mieci jest cz�stym problemem z jakim si� borykamy m.in. w sezonie grzewczym. Zg�oszenia jakie nap�ywaj� do Urz�du Gminy Jasienica dotycz� spalania �mieci w kot�ach c.o.\nRedakcja www.jasienica.com.pl poprosi�a urz�dników Urz�du Gminy Jasienica o odpowied� na kilka pyta�, które nurtuj� mieszka�ców Gminy.\nNa nasze pytania odpowiedzia� Pan �ukasz Nowrotek z Referatu Gospodarki Komunalnej i Ochrony �rodowiska UG Jasienica.\nMieszka�cy cz�sto pala �mieci.\nPalenie �mieci jest cz�stym problemem z jakim si� borykamy m.in. w sezonie grzewczym. Zg�oszenia jakie nap�ywaj� do Urz�du dotycz� spalania �mieci w kot�ach c.o. Nale�y sobie u�wiadomi�, �e w wyniku spalania powstaj� toksyczne zwi�zki chemiczne, które w wyniku emisji do powietrza, s� równie� przyczyn� uporczywych schorze� i dolegliwo�ci.\nGdzie zg�osi� taki problem, je�eli mamy podejrzenie, �e s�siad �amie prawo?\nProblem nale�y zg�osi� do Urz�du Gminy Jasienica, ref. Gospodarki Komunalnej i Ochrony �rodowiska - tel. 33 8152 132, 135, celem podj�cia czynno�ci kontrolnych regulowanych ustaw� z dnia 13.09.1996r. o utrzymaniu czysto�ci i porz�dku w gminach (j.t. Dz.U. z 2005r. Nr 236, poz. 2008 z pó�n. zm.).\nW sytuacji maj�cej miejsce, interwencj� nale�y zg�osi� na Komisariat Policji w Jasienicy z siedziba w Jaworzu - tel. 33 8172 215,\nJakie przepisy maj� zastosowanie?\nPost�powanie dotycz�ce odpadów komunalnych oraz nieczysto�ciami ciek�ymi, reguluj� przepisy ustawy z dnia 13.09.1996r. o utrzymaniu czysto�ci i porz�dku w gminach (j.t. Dz.U. z 2005r. Nr 236, poz. 2008 z pó�n. zm.). oraz obowi�zuj�cy regulamin zatwierdzony uchwa�� rady Gminy Jasienica, w których znajduj� si�\nArt. 5. 1. W�a�ciciele nieruchomo�ci zapewniaj� utrzymanie czysto�ci i porz�dku przez:\n2) przy��czenie nieruchomo�ci do istniej�cej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposa�enie nieruchomo�ci w zbiornik bezodp�ywowy nieczysto�ci ciek�ych lub w przydomow� oczyszczalni� �cieków bytowych, spe�niaj�ce wymagania okre�lone w przepisach odr�bnych; przy��czenie nieruchomo�ci do sieci kanalizacyjnej nie jest obowi�zkowe, je�eli nieruchomo�� jest wyposa�ona w przydomow� oczyszczalni� �cieków spe�niaj�c� wymagania okre�lone w przepisach odr�bnych;\n3) zbieranie powsta�ych na terenie nieruchomo�ci odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami okre�lonymi w regulaminie;\n3b) pozbywanie si� zebranych na terenie nieruchomo�ci odpadów komunalnych oraz nieczysto�ci ciek�ych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odr�bnymi;\nArt. 6. 1. W�a�ciciele nieruchomo�ci przy wykonywaniu obowi�zku okre�lonego w art. 5 ust. 1 pkt 3b obowi�zani s� do udokumentowania, w formie umowy korzystania z us�ug wykonywanych przez zak�ad b�d�cy gminn� jednostk� organizacyjn� lub przedsi�biorc� posiadaj�cego zezwolenie na prowadzenie dzia�alno�ci w zakresie odbierania odpadów komunalnych od w�a�cicieli nieruchomo�ci lub w zakresie opró�niania zbiorników bezodp�ywowych i transportu nieczysto�ci ciek�ych, przez okazanie takiej umowy i dowodów p�acenia za takie us�ugi.\nArt. 10. 2. Kto nie wykonuje obowi�zków wymienionych w art. 5 ust. 1 - podlega karze aresztu lub karze grzywny.\nJakiej grzywny mo�e spodziewa� si� palacz �mieci?\nPalenie �mieci jest surowo zabronione i traktowane przez jednostki porz�dku publicznego jako wykroczenie, za co grozi palaczowi �mieci kara grzywny w wysoko�ci do 5.000,00z�. Tak wi�c dobra rada „kochasz dzieci nie pal �mieci”.\nCzy Referat Ochrony �rodowiska przy UG Jasienica monitoruje jaki % mieszka�ców pali �mieci?\nBadania takie nie s� prowadzone.\nCzy podejmowane s� kroki aby minimalizowa� problem? Je�eli tak to w jaki sposób?\nProblem spalania odpadów minimalizuje grzywna nak�adana przez funkcjonariuszy Policji. Podnoszenie �wiadomo�ci ekologicznej mieszka�ców odbywa si� na zasadach edukacji ekologicznej, poprzez lokaln� pras� oraz dzia�aj�cych na naszym terenie klubów ekologicznych. �wiadomo�� ekologiczna w zakresie post�powania z odpadami prowadzona jest równie� na terenie placówek szkolno-przedszkolnych.\nDzi�kujemy za udzielone odpowiedzi."


Willa Grüneberga - walka o przetrwanie - [River's Edge]\nV-12 9 marca 2012\tSzczecin i okolice Skomentuj 3,250 Odsłon\nOd blisko trzech lat toczy się heroiczna walka miłośników zabytków o zachowanie Willi Grüneberga w Szczecinie, wraz z otaczającymi ją pozostałościami po przedwojennej fabryce organów. Jest to bez wątpienia obiekt o szczególnej wartości historycznej, którego walory materialne i pozamaterialne powinny być od dawna objęte całkowitą ochroną.\nPrzypomnę, że budynek po obrysie został wpisany do rejestru zabytków pod koniec 2010 r., w przeciwieństwie do ogrodu i pozostałych zabudowań, będących składową częścią kompleksu rezydencjonalno-fabrycznego rodziny Grüneberga. Pomimo względnej ochrony prawnej (wynikającej z ustawy), nadal nie mamy żadnej gwarancji przetrwania historycznego obiektu w takiej postaci, jaka jest ona dostępna obecnie.\nUprzedzając pytania niektórych czytelników, chciałbym od razu odpowiedzieć, że nie chodzi mi tutaj o ewentualną (ryzykowną) procedurę przesunięcia budynku, forsowaną z uporem przez szczecińskich urzędników. Zagrożeniem dla zabytku jest planowane wysiedlenie mieszkańców willi. Nie jest istotny w tym momencie fakt, że przodkowie rodziny Kępińskich otrzymali tuż po II wojnie światowej budynek od ówczesnych władz Szczecina w podziękowaniu za uruchomienie elektrowni przez p. Stanisława. Dotychczasowe działania decydentów wskazują, że o tym wydarzeniu nie należy w czasach obecnych pamiętać, jak i o tym, że w tym samym miejscu powstawały przed laty najznakomitsze organy mistrza Grüneberga.\nChciałbym zatem zaprezentować czarną wizję przyszłości zabytku w przypadku pozostawienia go bez żadnej opieki. Niemalże każdy opuszczony budynek jest prędzej czy później grabiony przez złomiarzy i demolowany wskutek destrukcyjnych działań okolicznych mieszkańców. Na pierwszych zdjęciach prezentuję nieistniejące już zabudowania mieszkalne przy ul. Zwierzynieckiej. Dewastacja posunęła się do tego stopnia, że z dachu zniknęło większość dachówek, a teren dookoła przypominał jedno wielkie wysypisko śmieci. Przedwojenne budynki nie zostały zachowane – zniknęły z mapy Szczecina w październiku 2011 r., podobnie jak i sąsiadująca z nimi stolarnia.\nZdjęcie nr 1: Zdewastowane przedwojenne budynki przy ul. Zwierzynieckiej 16a.\nZdjęcie nr 2: W taki sposób kończy swój żywot większość obiektów pozostawionych bez opieki.\nWe wnętrzach domów odnaleźć można było m.in. niemalże kompletne piece kaflowe, a także oryginalne, niemieckie drzwi z framugami. Nie tylko smuci fakt, że budynków już nie ma. Także przygnębiający jest brak polityki bazującej na zasadzie recyklingu, umożliwiającej wykorzystanie materiału z rozbiórki (cegły, drewno) do innych celów.\nZdjęcie nr 3: Dawniej piece kaflowe były stałym wyposażeniem poniemieckich domów. Dziś jest ich już coraz mniej…\nZdjęcie nr 4 przedstawia jeden z kilku budynków, kolidujących z trasą Szczecińskiego Szybkiego Tramwaju (ul. Batalionów Chłopskich 62). W jego sąsiedztwie znajdował się inny przedwojenny budynek, który bardzo szybko został zrównany z ziemią. Prezentowany na fotografii obiekt przetrwał do listopada 2010 r. Wcześniej, pomimo zamurowanych okien, stał się celem okolicznych złomiarzy. Ich działania mogły doprowadzić do poważnego wypadku, albowiem podczas kradzieży rur, uszkodzeniu uległa instalacja gazowa. Wydobywająca się łatwopalna substancja zmusiła do ucieczki nieproszonych gości. Przypadkowo, będąc w okolicy, zaczepił mnie pewien starszy pan i stwierdził, że z budynku wydobywa się gaz. Bez chwili wahania zadzwoniłem po straż pożarną, która przy pomocy pracowników pogotowia gazowego, zapobiegła możliwości wystąpienia tragedii.\nKolejne dwa zdjęcia prezentują opuszczony dom kolejowy przy ul. Winogronowej – również spisany na straty przez urzędników, którzy w tym miejscu zapragnęli wybudować linię szybkiego tramwaju. Kilkanaście metrów od zabudowań odnaleźć można jeszcze stare podkłady kolejowe, będące pozostałością torów z czasów powojennych. Dawniej pociąg nie przeszkadzał nikomu, a teraz?\nZdjęcie nr 4: Nieistniejący budynek przy ul. Batalionów Chłopskich. Podczas jego rozkradania uszkodzono instalację gazową.\nZdewastowany i rozkradziony budynek przy ul. Winogronowej.\nChociaż zdjęcia nie obrazują do końca tragizmu tych budynków, to jednak warto wspomnieć, że część mieszkalna została w listopadzie zeszłego roku podpalona. Ponadto, w lewej części obiektu dewastacja osiągnęła punkt zenitu, albowiem zniknęła tam nawet… podłoga. Nie chciałbym nawet wyobrazić sobie chwili, w której okoliczne dziecko, żądne wrażeń, nieoczekiwanie łamie sobie nogi w tak niebezpiecznym miejscu.\nSmutny widok prezentuje także część gospodarcza, wypełniona jedynie gruzem i fragmentami połamanych drzwi. Czy wiszący na ścianie winogron zdąży zakwitnąć, zanim budynki znikną z tego miejsca?\nZdjęcie nr 6: Część gospodarcza. Jeszcze w grudniu budynek był rozkradany przez jednego ze złomiarzy.\nSkoro o podpaleniu była przed chwilą mowa, to należy zauważyć, że nie tylko w tym miejscu ogień strawił doszczętnie przedwojenne zabudowania. Przykładem destrukcyjnej mocy żywiołu jest chociażby budynek przy ul. Oficerskiej w Dąbiu. Sąsiadująca z nim kamienica z kolei stała się okolicznym wysypiskiem śmieci. Dąbie to wyjątkowo pechowe osiedle. W czasie wojny zostało zniszczone w kilkudziesięciu procentach. Teraz, w wyniku działań urzędników, kolejne oryginalne obiekty, idą w zapomnienie.\nZdjęcie nr 7: Spalona kamienica przy ul. Oficerskiej w Dąbiu.\nZdjęcie nr 8: Przykład wnętrza budynku, strawionego przez pożar. W tym wypadku spaleniu uległa piwnica i dzięki szybkiej reakcji straży pożarnej, ogień nie dostał się na wyższe kondygnacje.\nZdjęcia nr 9 i 10 prezentują przykładowy wygląd opuszczonych obiektów (w tym przypadku mało wartościowych biurowców z historycznego punktu widzenia) po huraganowym ataku złomiarzy. Mniej więcej tak będzie wyglądać zabytkowa Willa, w momencie gdy urzędnicy „pozbędą” się z niej mieszkańców.\nZdjęcie nr 9: Nieistniejący biurowiec przy ul. Energetyków i jego opłakany widok po ataku złomiarzy.\nZdjęcie nr 10: Słynny biurowiec przy ul. Gdańskiej, a w zasadzie to, co po nim pozostało.\nWyłączone z użytkowania nieruchomości mają to do siebie, że często padają ofiarą okolicznych wandali. Zdjęcia nr 11 i 12 obrazują postępującą dewastację byłego samu spożywczego w Wielgowie. Przez nieco ponad rok budynek zmienił się nie do poznania. Na pocieszenie pozostaje fakt, że w tym miejscu powstał w zeszłym roku pierwszy w okolicy dyskont spożywczy (na bazie szkieletu samu), jednakże jego budowa odbyła się kosztem kilku wiekowych drzew.\nZdjęcia nr 11-12: Były sam spożywczy w Wielgowie i postępująca jego dewastacja.\nNa koniec chciałbym przedstawić nieistniejący budynek przy ul. Pszennej. Został on spisany na straty w momencie stworzenia projektu przebudowy skrzyżowania z ul. Dąbską (obecnie funkcjonuje tam sporej wielkości rondo). Inwestycja całkowicie zmieniła tamtejszy krajobraz, szczególnie poprzez wycięcie wielu drzew. Największą stratę poniosła jednak po raz kolejny historia Szczecina, ponieważ z jej mapy zniknął następny przedwojenny budynek.\nZdjęcie nr 13: Nieistniejący przedwojenny dom przy ul. Pszennej. Przegrał on nie tylko walkę z siłami natury, lecz przede wszystkim z brakiem wrażliwości urzędników.\nWiększość z zaprezentowanych obiektów nie była zabytkowa, odnosząc się do słownikowego znaczenia tego pojęcia. Dla wielu osób to zwykłe domy mieszkalne (jak każde inne), które ze względu na swój wiek, powinny wręcz być jak najszybciej zrównane z ziemią. Jednakże każda taka operacja powoduje utratę fragmentu przedwojennej tożsamości i historii naszego miasta w sposób bezpowrotny. Czy taki los spotka także zabytek przy ul. Batalionów Chłopskich w Szczecinie?\nObecna sytuacja Willi Grüneberga skłania mnie do postawienia następujących pytań:\nDlaczego urzędnicy stawiają na rozwój miasta kosztem przedwojennej architektury?\nDlaczego tylko wybrane obiekty, najczęściej na lewobrzeżnych terenach miasta, postrzegane są jako zabytkowe?\nDlaczego Willa Grüneberga zaczęła być traktowana przez urzędników jako zabytek dopiero po wpisaniu jej do rejestru zabytków?\nDlaczego forsuje się plan przesunięcia Willi kosztem innego, zabytkowego budynku (fabryki piszczałek organowych)?\nDlaczego urzędnicy chcą wysiedlić mieszkańców Willi (przekazanej im przed laty za zasługi dla miasta) nie bacząc na fakt, że opuszczenie budynku wiąże się z groźbą zrujnowania zabytku przez złomiarzy?\nDlaczego niektóre komercyjne media lokalne wykazują się nierzetelnością, stronniczością, a także fałszywością w przekazach dotyczących sytuacji zabytku i projektu SST?\nDlaczego wreszcie tak wiele mieszkańców Szczecina „nie czuje” klimatu zabytkowych budynków i nie rozumie, że potencjał miasta tkwi w jego historii?\nZachęcam do osobistej refleksji w tym temacie.\nZdjęcie nr 14: Willa Grüneberga – czy wygra walkę o przetrwanie i pozostanie na swoim miejscu, wraz ze swoim otoczeniem?\nSzczecin, 9.03.2012 r.\nOstatecznie mieszkańcy zabytku zostali wywłaszczeni przy nadużyciu specustawy, która powinna być stosowana tylko przy realizacji inwestycji drogowych, zrównano z ziemią pozostałości po fabryce Grüneberga i ogołocono teren z jakiejkolwiek zieleni, tworząc wokół Willi wielką pustynię. Sam budynek został następnie przesunięty o kilkanaście metrów i pozbawiony w tym sposób oryginalnego podpiwniczenia.\nNa temat niniejszego artykułu pojawiła się wzmianka w Kurierze Szczecińskim z dnia 23 marca 2012 r. w tekście autorstwa Janusza Ławrynowicza o tytule „Czy cel uświęca środki? Mieszkańcy czekają na decyzję wojewody”.\nPoprzedni Kilka słów na temat pierwszej atramentowej drukarki firmy Commodore!\nNastępny Willa Grüneberga – walka o przetrwanie…\nInicjatywa Ocalmy Zabytek oraz projekt River’s Edge jako pierwsi podają do opinii publicznej najnowszą informację …


Adres Url http://www.detektywi-wroclaw.com.pl\nOpis Dostarczamy rzetelne, wiarygodne i sprawdzone informacje. Każdy Klient otrzymuje gwarancje profesjonalnego doradztwa oraz rozważną i poufną obsługę. Kierujemy się zasadami etycznymi podczas wykonywania powierzonego zadania. Jako jedyni z nielicznych oferujemy zdobywanie wiarygodnych danych poprzez wykorzystanie ofensywnych metod detektywistycznych w pozyskiwaniu informacji. Naszym atutem jest zespół sprawdzonych ekspertów dających gwarancję rzetelności i lojalności wobec Klienta.\nSłowa kluczowe detektyw detektywi prywanty Wrocław usługi detektywistyczne biuro detektywistyczne agencja detektywistyczna prywatny detektyw badania dna odzyskiwanie danych Wrocław badania na ojcostwo Wrocław\nID strony 754\nData mar 4, 2011


Adrspach highline meeting 2014 - SlackOn\nNewsy » Imprezy » Adrspach highline meeting vol. 2\nZapostowane dnia Sie 11, 2014 | 0 komentarzy\n17-20 lipca miała miejsce już druga edycja „Adrspach highline meeting” w Czechach. Jest to spotkanie slacklinerów wśród urokliwych piaskowców Gór Stołowych. W tym roku było wyraźnie widać jak bardzo wzrósł poziom wśród polskich highlinerów.\nAdrspach fot. Adr Lines\nSpotkanie odbywą się w miejscowości Adrspach, a dokładniej w skałach Adrszpasko-Cieplickich Skałach (czes. Adršpašsko-Teplickié Skály) częściowo na terenie Narodowego Rezerwatu Przyrody. Stąd również w tym roku wypłynęły restrykcję – leśniczy zabronili wieszania niektórych z taśm, które zawisły w roku poprzednim.\nSprawę skomentowała Basia Sobańska:\nMuszę przyznać, że byłam tam pierwszy raz i widzę w tym miejscu niesamowity potencjał na więcej highlinów. Spodziewałam się więcej taśm na tak dużą ilość osób, ale niestety Park Narodowy w Adrspachu na to nie pozwolił.\nOgromny potencjał na highline fot. Ela Ostrowska\nEvent jest organizowany przez grupę Czechów działającej pod nazwą „Adr Lines” w składzie Jakub Krecbach, Marek Oubrecht i Vojtěch Malafa.\nWśród polskiej ekipy padło wyjątkowo dużo życiówek. Dla wielu ludzi była to również świetna rozgrzewka przed „Urban Highline Festival 2014„.\nSzczęśliwy Paweł Jarosiewicz na highline fot. Ela Ostrowska\nNiemka Dany Smith na dłuuugiej linii fot. AntiGravity Photography\nRodeo i longline na campingu fot. Ela Ostrowska\nPetr „Peeto” Kučera soluje fot. Ela Ostrowska\nBasia Sobańska tak opisuje swoje wrażenia:\nJadąc na czeski meeting spodziewałam się pięknych hajków i świetnej atmosfery, oczywiście nie zawiodłam się. Mimo, że na campingu nocowało na prawdę mnóstwo ludzi, nie przekładało się to na kolejki przed taśmami. Najbardziej okupowana była najkrótsza taśma. Niektórym problemów dostarczył sam dostęp do taśm, właściwie każda wymagała jakichś podstaw wspinaczkowych, albo chociażby sprzętu do wdrapania się na linie. Polska ekipa okupowała 33m highline’a na Kriżowym Wierchu. Sama pokonałam tą taśmę OS FM i ustanowiłam swój kolejny rekord w tym stylu. Pierwsze przejście nie było takie łatwe, przyznam, że nieźle powalczyłam, żeby utrzymać się na taśmie, ale udało się. Z powrotem było już znacznie łatwiej, potrafiłam się rozluźnić i dzięki temu zapanować nad taśmą.\nBasia Sobańska pokonuje 33-metrowy highline w Adrspach fot. Paweł Jarosiewicz\nOchrona przed słońcem 🙂 Basia Sobańska, Marcin Cybulski i Paweł Jarosiewicz\nPrzez cały meeting dokuczał nam mega skwar dlatego z przyjemnością czekaliśmy na waterline’y. Możliwość schłodzenia się, skakania ze skałek i popływania w tak urokliwym miejscu ładowała nasze baterie na następny dzień! Istna wisienka na torcie. Obowiązkowy punkt programu na następne wakacje!\nWaterline fot. Ela Ostrowska\nNie tylko Basia zrobiła ogromne postępy w trakcie spotkania. Ela Ostrowska będąca polską damską rekordzistką w longline również pokonała 33-metrowy highline w jedną stronę OS ustanawiając nową życiówkę. Ela w bardzo szybkim pcha swoje granice do przodu.\nEla i Motylek na 33-metrowej linii 🙂 fot. Marek Dyrkacz\nKolejną życiówkę na tej samej taśmie zrobił Michał Tomaszewski „Tarzan”, a wielu innych jak Marek Dyrkacz, Marcin Cybulski i Paweł Żukowski powtórzyli swoje najdłuższe przejścia.\nMarek Dyrkacz pokonuje highline fot. Ela Ostrowska\nSkupiony Marcin Cybulski fot. Ela Ostrowska\nKilka osób wybrało się również ambitnie na 55-metrowy highline między innymi: Marek Bicz, Paweł Jarosiewicz, Basia Sobańska, Paweł Żukowski i Maciej Dziedzic. Pod taśmą rozciąga się przepiękny widok na jezioro w Adrspachu i jest niesamowicie wyeksponowana. Humorystycznym akcentem jest fakt, że rekord Polski na tej taśmie póki co wynosi dziesięć kroków zrobionych przez Marka Bicza 😉\nBiorąc pod uwagę, że w zeszłym roku polska ekipa na Adrspach meetingu siedziała przy najkrótszym highline oczekując na swoją kolej, a w tym roku tyle osób pokonało highline powyżej 30-metrów świadczy o ogromnym postępie i wzroście poziomu. Slackline w Polsce nabiera coraz większego rozpędu.\nWięcej zdjęć: Adrspach highline meeting vol. 2 2014 na Facebooku


Nr produktu: ALBBA ANTYCELLULI500\n45,00 zł57,38 zł\nBalsam do masażu BALSAMIQUE® Professional – Anticellulite – 500ml\nBalsam Balsamique® Professional z formułą Anticellulite użyty podczas masażu delikatnie rozgrzewa skórę. W szczególności wskazany do masażu wspomagającego odchudzanie oraz do drenażu limfatycznego. Balsam ułatwia wykonanie głównych technik wykorzystywanych w masażu antycellulitowym m.in: rozcierań, ugniatań, oklepywań oraz wałkowaniu. Łatwo się wchłania, pozostawiając skórę delikatnie natłuszczoną, co powoduje, że masaż staje się płynny. Balsam posiada delikatny zapach i jest bardzo wydajny. Pacjenci docenili także fakt, że pozostałości preparatu po masażu nie tłuściły odzieży. Efekty widoczne już po pierwszych kilku masażach.\nBalsam Balsamique® Professional z formułą Anticellulite przeznaczony jest do masażu skóry ze skłonnościami do gromadzenia się tkanki tłuszczowej i powstawania cellulitu. Specjalnie dobrane naturalne ekstrakty i oleje roślinne wspomagają proces redukcji cellulitu oraz zapobiegają jego ponownemu powstawaniu. Balsam poprawia kondycję, elastyczność i napięcie skóry.\nNaturalne masło shea do masażu WANILIOWE 450g\n38,00 zł Naturalne masło shea do masażu WANILIOWE 450g\nNaturalne masło BALSAMIQUE - przeznaczone do pielęgnacji i masażu całego ciała. Waga: 450g\nZapraszamy do dodania opinii o Balsam BALSAMIQUE® Professional ANTICELLULITE


Items from 141 to 160 out of 382,632 results\nStudia z Prawa Wyznaniowego > 2021 > 24 > 405-427\nPubliczne sprawowanie kultu w latach 1950–1989 w Polsce było uznawane za wrogie wobec idei państwa świeckiego. Władze państwowe uznawały Kościół Katolicki za wroga ideologicznego i dążyły do ograniczenia wolności sumienia i wyznania obywateli, spychając religię do sfery prywatnej. Podobną taktykę stosowano wobec jednego z najważniejszych dla katolików świąt – Bożego Ciała. Administracja wyznaniowa...\nStudia z Prawa Wyznaniowego > 2021 > 24 > 87-108\nCelem artykułu jest analiza przepisów normujących zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów osób duchownych w kontekście opodatkowania wynagrodzenia rabinów i podrabinów za czynności związane z koszeryzacją żywności. Badania przeprowadzone na potrzeby niniejszej publikacji opierają się na następujących tezach badawczych. Po pierwsze, w przypadku czerpania przez rabinów i podrabinów dochodów z...\nStudia z Prawa Wyznaniowego > 2021 > 24 > 509-535\nPodpisanie w dniu 28 lipca 1993 r. Konkordatu między Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską było ważnym wydarzeniem w najnowszej historii wzajemnych stosunków Państwa polskiego i Kościoła Katolickiego. Spory polityczne sprawiły jednak, że proces ratyfikacji tej umowy międzynarodowej znacząco przeciągnął się w czasie. W niniejszym opracowaniu przedstawiony został jeden z elementów tego procesu,...\nStudia z Prawa Wyznaniowego > 2021 > 24 > 473-493\nRówne traktowanie i zakaz dyskryminacji są jednymi z podstawowych zasad, w oparciu o które stanowione jest unijne prawo. Dotyczy to również równego traktowania ze względu na religię lub przekonania w zatrudnieniu. W tym obszarze wartości te zostały zabezpieczone przez dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia...\nStudia z Prawa Wyznaniowego > 2021 > 24 > 171-184\nW dotychczasowym piśmiennictwie nie podejmowano prób zbadania profesji wieczystej ubóstwa przez pryzmat prawa cywilnego. Nie ulega jednak żadnej wątpliwości, iż ignorowanie kwestii skutków profesji ubóstwa na gruncie prawa cywilnego nie odpowiadałoby powadze tej instytucji prawa kanonicznego. Prawodawca kościelny wyraźnie – choć „w miarę możliwości” – zobowiązał profesa i zapewne (w domyśle) także...\nStudia z Prawa Wyznaniowego > 2021 > 24 > 495-508\nPrzedmiotem niniejszego opracowania jest analiza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2020 r. (I OSK 125/19). Glosowane orzeczenie jest jednym z serii wydanych przez sądy administracyjne w związku z aktywnością organizacji „Sieć Obywatelska – Watchdog”, która w maju 2018 r., zwróciła się z wnioskami do ponad 30 wybranych parafii w Polsce o udostępnienie informacji publicznej....\nStudia z Prawa Wyznaniowego > 2021 > 24 > 429-448\nW artykule przedstawiono wpływ procesu sekurytyzacji Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego w jedności z Patriarchatem Moskiewskim na zmiany w ustawodawstwie wyznaniowym Ukrainy od rewolucji godności (Euromajdanu). Wyodrębniana na gruncie nauk o bezpieczeństwie sekurytyzacja należy do podejść konstruktywistycznych, ponieważ zgodnie z tym ujęciem zagrożenie nie jest zjawiskiem realnym. Zagrożenie jest...\nGrzegorz Maroń, Piotr Steczkowski\nStudia z Prawa Wyznaniowego > 2021 > 24 > 143-170\nW niniejszym artykule poddano analizie ilościowej i jakościowej konstytucyjne odwołania do chrześcijaństwa. W ramach przeprowadzonego studium obowiązujących ustaw zasadniczych poszczególnych państw ustalono skalę odniesień do chrześcijaństwa oraz odniesienia te poddano systematyzacji i typologizacji. Tytułowymi odwołaniami do chrześcijaństwa objęto zarówno bezpośrednie wzmianki o chrześcijańskich...\nLove and Lust in Genesis 37 and 39\nStudia Gdańskie > 2021 > 49 > 23-35\nThe article discusses the literary ways of presenting the consequences of Jacob’s special love for his younger son Joseph for his brothers, the way in which the seduction of Potiphar's wife is presented in relation to Joseph, who held a subordinate position in Potiphar's house, Joseph's arguments for refusing her persuasion and the strategy of her lying in revenge for the rejection. The analysis of...\n„Uroczysty szabat dla ziemi” (Kpł 25,4) jako element ekologicznego przesłania Biblii\nStudia Gdańskie > 2021 > 49 > 11-21\nPodejmując problematykę ekologiczną, Franciszek kieruje „naglące wezwanie” do podejmowania dialogu o sposobach budowania przyszłości planety i proponuje „ekologię integralną”. Początków tak rozumianej ekologii należy szukać w Piśmie Świętym. Stworzony na obraz i podobieństwo Boże człowiek otrzymuje zadanie roztropnego panowania nad światem, który powinien szanować i o który powinien się troszczyć...\nJoanna Skurzak, Duchowość ateistyczna. Propozycja francuskiej filozofii religii, Wydawnictwo Liberi Libri, Warszawa 2020, s. 117\nStudia Gdańskie > 2021 > 48 > 231-234\nTwórcza odwaga świętego Józefa przykładem dla współczesnych mężczyzn, mężów i ojców\nStudia Gdańskie > 2021 > 49 > 55-70\nPapież Franciszek w swoim liście „Patris corde”, opisując sylwetkę św. Józefa, używa określenia „twórczej odwagi” mówiąc, że „Ujawnia się ona szczególnie wtedy, gdy napotykamy na trudności. W obliczu trudności można bowiem zatrzymać się i zejść z pola walki, lub jakoś coś wymyślić. Czasami to właśnie trudności wydobywają z każdego z nas możliwości, o posiadaniu których nawet nie mieliśmy pojęcia”...\nEucharystia i metafizyka. Arystotelesowska teoria złożeń wewnątrzbytowych jako filozoficzne instrumentarium w Traktacie o Eucharystii św. Tomasza z Akwinu\nStudia Gdańskie > 2021 > 49 > 107-118\nSzczególnym przykładem przemawiającym za prawdziwością stwierdzenia, w myśl którego filozofia stanowi niezbędne narzędzie, służące racjonalizacji prawd objawionych, pozostaje nauka o Eucharystii zawarta w Sumie Teologicznej św. Tomasza z Akwinu. Autor ten sięga po terminologię wypracowaną na gruncie arystotelesowskiej metafizyki celem wyjaśnienia istoty Misterium, do którego liturgia odnosi słowa:...\nDzieło misyjne Kościoła w doświadczeniu wiary według kardynała Roberta Saraha\nStudia Gdańskie > 2021 > 49 > 85-104\nJednym z bardziej rozpoznawalnych hierarchów katolickich jest obecnie kardynał Robert Sarah. W swych publikacjach i wystąpieniach odważnie kreśli obraz współczesnego Kościoła, nie bojąc się mówić takżeo jego kryzysie. Wśród jego refleksji znajdziemy również tematykę misyjną. Ta ostania jest o tyle interesująca i wartościowa, że pochodzi od wychowanka francuskiej misji w Gwinei, który stał się jednym...\nDogmat o zmartwychwstaniu ciała z perspektywy chrześcijaństwa i transhumanizmu\nStudia Gdańskie > 2021 > 49 > 37-54\nWiara Kościoła koncentruje się na wydarzeniach zbawczych, jakie dokonały się w życiu Chrystusa. Jego męka i śmierć dopełniają się w zmartwychwstaniu. Ono staje się kluczem dla zrozumienia misji Chrystusa i Jego orędzia. To centralne miejsce zmartwychwstania dla wiary Kościoła pozwala na pozytywne postrzeganie przyszłości człowieka i świata. Eschatologiczne spełnienie przeniknięte jest nadzieją na...\nSpołeczność polska w Wiedniu w twórczości Radka Knappa\nStudia Gdańskie > 2021 > 48 > 197-214\nSpołeczności polskiej za granicą poświęcono liczne opracowania naukowe. Docierają one jednak do wąskiej grupy uczonych. Sposobnością do zaprezentowania tej kwestii szerszemu gronu czytelników jest twórczość literacka. W odniesieniu do Polaków w Wiedniu wyróżnia się urodzony w 1964 r. w Warszawie Radek Knapp. W wieku 12 lat wyjechał do stolicy Austrii, gdzie zamieszkiwała jego matka. Miasto to i jego...\nMediacja rodzinna jako pozasądowa metoda rozwiązywania sporów w sprawach rozwodowych\nStudia Gdańskie > 2021 > 48 > 215-227\nCelem artykułu jest opisanie wybranych aspektów mediacji rodzinnej stosowanej przy okazji rozwodu i ukazanie mediacji jako alternatywnej w stosunku do postępowania sądowego metody rozwiązywania sporu. W przypadku rozwodu styczność z sądem jest koniecznością, ponieważ to sąd jest właściwy do orzekania o ustaniu małżeństwa, jednak dzięki mediacji kontakt ten może zostać ograniczony do minimum a dodatkowo...\nProfil ekspiacyjny venii w praktyce bł. Doroty z Mątów Wielkich\nStudia Gdańskie > 2021 > 49 > 71-83\nBł. Dorota z Mątów Wielkich (1347–1394) należy do grona największych pokutników średniowiecznej i nowożytnej Europy. Pokuta ekspiacyjna jest istotną metodą realizacji jej charyzmatu. Jaka wynika z analizy wymienionych źródeł, pokuta dorotańska obejmuje m.in. liczne i zróżnicowane rodzaje aktów venii (tj. aktów liturgicznych zastosowanych pierwotnie w liturgii świętej w rycie dominikańskim, a recypowanych...\nKary śmierci według Miszny\nStudia Gdańskie > 2021 > 48 > 133-154\nMiszna wymienia cztery kary śmierci: ukamienowanie, uduszenie, spalenie i ścięcie, ale tej ostatniej kary zaniechano, uznając ją za barbarzyńską. Zgodnie z tradycją karę śmierci zatwierdzał sąd składający się z dwudziestu trzech sędziów. Artykuł, opierający się na oryginalnym tekście Miszny, przedstawia w wielkim skrócie instytucje sądowe różnych typów, omawia zakres władzy sędziów, prawo procesowe,...


Chcesz zacząć używać większej ilości kosmetyków ? Lekcja makijażu będzie idealnym rozwiązaniem - portalsremski.pl\n06:42, 29.06.2021 | J.K\nMiłą odskocznią od makijaży okolicznościowych czy ślubnych, których mam oczywiście w tygodniu najwięcej są lekcje makijażu. Takie zajęcia trafiają mi się minimum raz w tygodniu i jest mi niezmiernie miło gdy mogę indywidualnie dopasować plan takiego spotkania. Kurs taki pasuje wtedy dla osoby nie mającej o makijażu żadnego pojęcia jak i dla wizażysty który chce podnieść jakość swojego warsztatu. Każdorazowo forma jak i program lekcji wygląda troszkę inaczej, co według mnie podnosi dodatkowo wartość oferowanych przeze mnie indywidualnych lekcji makijażu.\nJak wygląda lekcja makijażu prowadzona w Pędzlove?\nSpotkanie z Tobą w moim studio zaczynamy od małej słodkości przy kawie i przedstawieniu po krótce jakie zagadnienia będziemy poruszać podczas Twojego szkolenia.\nW przypadku gdy przyjdziesz w swoim makijażu dziennym to szkolenie zaczniemy od nauki poprawnego demakijażu i wprowadzenia, jak przygotować twarz aby każdy makijaż był idealny.\nPielęgnacja twarzy aby skóra wyglądała prawidłowo i żeby dobrze przyjmowała nakładane kosmetyki to często zapominana lub lekceważona kwestia podczas nauki makijażu. Nauczymy się podczas tego pierwszego etapu szkolenia jakich kosmetyków należy używać na każdym etapie pielęgnacji. Po określeniu rodzaju skóry kursantki postaramy się prawidłowo dobrać kosmetyki co będzie kluczowe w kolejnych etapach.\nNastępnie przejdziemy do zapoznania się z najbardziej niezbędnymi narzędziami do wykonywania makijażu. Pokażę Tobie jak najlepiej pod kątem technicznym używać pędzli, gąbeczki, paletki do mieszania czy szczoteczki do rozczesywania rzęs i brwi.\nPo takim wstępie przejdziemy do zagadnień które pozwolą nauczyć się zrobić perfekcyjny makijaż na różne okazje. Postaramy się poruszyć techniki dopasowane do Twoich potrzeb, tak aby po ukończonej u mnie lekcji ładny i trwały makijaż był czymś prostym i przyjemnym.\nNaukę samego malowania podzielimy na kilka etapów. Zaczniemy od makijażu oka i rzęs, przechodząc płynnie w tym samym rejonie twarzy do makijażu brwi. Następnie zajmiemy się makijażem samej twarzy i skończymy omówieniem jak dobrze pomalować usta aby nie popsuć efektu pracy w poprzednich krokach.\nPodczas trwania całego szkolenia na bieżąco omawiać będziemy szczegółowo każdy z używanych kosmetyków. Postaram się przybliżyć sposoby użycia oraz część twarzy na którą produkt stosujemy.\nPodczas umawiania się na indywidualną lekcję makijażu i ustalaniu szczegółów zawsze proszę o przyjście z własną kosmetyczką. Ten ostatni etap szkolenia, jakim jest przegląd kosmetyczki kursantki, pozwala zweryfikować czy używane na co dzień kosmetyki są dopasowane do danej cery. Często nietrafione zakupy można spróbować zastosować w inny, często zaskakujący sposób.\nSzczegółowe informacje jak dokładnie przebiega lekcja, ile czasu trwa szkolenie, ile kosztuje takie spotkanie możesz znaleźć na mojej stronie: https://pedzlove.pl/blog/indywidualny-kurs-makijazu-b22.html\nAby umówić się na kurs makijażu lub dopytać o kwestię których nie udało Ci się odnaleźć na mojej stronie wystarczy skontaktować się ze mną:


Gdzie, do cholery jest Dennis Rodman?! | rzut z dystansu\nPosted on Maj 12, 2015 by Arkadiusz Olszewski\nSzukam go wszędzie. Szukam wśród zaułków ulic w slumsach Dallas, gdzie dorastał, ale tam go nie ma. Szukam na lotnisku, gdzie kiedyś pracował. Tam też go nie ma. Szukam go w jego pick-upie na parkingu pod halą Palace of Auburn Hills w Detroit, ale tam też go nie znajduję. Pytam wszystkich, czy wiedzą gdzie się podział Dennis Rodman. Tak, ten koszykarz Dennis Rodman. Zmęczony nieco już szukaniem, wracam do domu. Siadam przed telewizorem i oglądam urywki meczów NBA. Szukam Rodmana zdobywającego pod koszem kolejną zbiórkę, szukam człowieka, który potrafił w ciągu całego meczu zdobyć ich ponad dwadzieścia. Na parkiecie nie mogę go znaleźć. Wreszcie, oglądając wieczorne wydanie wiadomości sportowych zauważam, że ktoś podobny do Dennisa Rodmana gra w koszykówkę w Korei Północnej u przywódcy Kim Dzong Una, ale…nie, myślę sobie. To przecież nie może być on.\nDennis Rodman…Czarnoskóry młody chłopak, który ze zbierania piłek z tablic uczynił prawdziwą sztukę. Kiedy został wybrany w drafcie miał już 25 lat. Nie był więc typowym młodzikiem, którego zwykle wybierają drużyny w corocznym Drafcie do NBA. Wybrany został jako „projekt”, czyli gracz, którego wybiera się z nadzieją, że taki eksperyment się powiedzie. W drafcie 1986 roku wybrał go klub z Detroit. Właściciele klubu nie przypuszczali chyba w najśmielszych marzeniach, że zdarzy się cud i Rodman utrzyma się w ogóle w lidze. Ale cud się zdarzył. Chłopak, który jeszcze kilka lat wcześniej pracował w myjni samochodowej, a później sprzątał na lotnisku, teraz jest liderem w zbiórkach w profesjonalnej drużynie sportowej. Tak, to ten sam chłopak, który jeszcze jakiś czas temu był kompletnie zagubiony i sam nie wiedział co ma zrobić ze sobą i swoim życiem. Przez jakiś czas był bezdomny, pomieszkiwał u znajomych i kumpli tułając się po ulicach w slumsach Dallas. To właśnie on.\nMłody Dennis był wychowywany przez matkę i dwie starsze siostry. Jego ojciec, Philander Rodman opuścił rodzinę, gdy Dennis był jeszcze dzieckiem.\nRodman, będąc jeszcze młodym, ale już ponad dwudziestoletnim chłopakiem chciał być kimś i zdobyć uznanie wśród ludzi. Nie wiedział tylko za bardzo czym powinien się zająć. Pracował więc w myjni samochodowej, a później na wspomnianym już lotnisku. To jednak nie dawało mu szczęścia.\nKiedy Dennis pracował jeszcze na wspomnianym lotnisku, któregoś dnia wpadł mu do głowy niezbyt mądry pomysł. Zrealizował go. Ze sklepu jubilerskiego, który znajdował się na terenie lotniska ukradł na którejś nocnej zmianie 50 zegarków. Co z nimi zrobił? Pomyślicie sobie, że pewnie je sprzedał. Nie. Nic z tych rzeczy. Dennis wszystkie zegarki po prostu rozdał. Tak, rozdał za darmo. Rozdał je ludziom, których znał i których nie znał. Swoim kumplom, bliższym i dalszym znajomym i nieznajomym. Ta sytuacja mogła doprowadzić go w bardzo złe miejsce, ale miał przy tym szczęście i pomimo tego, że szybko został aresztowany, postanowił współpracować z policją i powiedział dokładnie komu i gdzie rozdał te nieszczęsne zegarki. Wszystkie się wkrótce znalazły, a oskarżenie zostało wycofane.\nPewnego lata urósł o 21 cm. Tak, 21 centymetrów w ciągu trzech miesięcy. Wtedy właśnie młody Dennis postanowił, ze zajmie się na poważnie koszykówką. Zaczął brać udział w meczach rozgrywanych na boiskach Dallas. Mierzył już wtedy 203 centymetry będąc przy tym dość chudym. Podczas któregoś z meczów został dostrzeżony przez Loritę Westbrook z Cook County Junior College, która zaprosiła go na testy. Po krótkim treningu Dennis został przyjęty. Otrzymał stypendium sportowe, ale po rozegraniu 16 meczów w uniwersyteckiej drużynie został wyrzucony z drużyny ze względu na złe wyniki w nauce. Wkrótce wyjechał z miasta w poszukiwaniu lepszej przyszłości. Znalazł się na uniwersytecie Southeaster Oklahoma. W nowym miejscu zamieszkał u rodziny Richów, którzy byli jego prawdziwą ostoją.\nW drużynie nowego college’u znów notował niesamowite wyniki w kategorii zbiórek, na ostatnim roku zdobywając mistrzostwo ligi ze swoja uczelnią. Jakiś czas później wziął udział w turnieju przed-draftowym do ligi NBA i został tam MVP rozgrywek. To otworzyło mu drogę do NBA, gdzie został zawodnikiem Detroit Pistons.\nDEBIUT W NBA\nW swoim debiutanckim sezonie Rodman grał średnio 15 minut w każdym meczu, ale już w drugim roku gry ta sytuacja się zmieniła. Grał więcej i częściej, zaczął wierzyć bardziej w siebie i pokochał…zbieranie piłek z tablic. Zaowocowało to zdobyciem mistrzostwa ligi NBA z drużyna Detroit Pistons i to dwukrotnie, pierwszy raz w 1989 roku, a następnie w sezonie 1989/90. Statystyki Rodmana poszły znacząco w górę, zdobywał średnio 9 punktów na mecz i 9,4 zbiórki. Pierwszy raz w karierze przekroczył magiczna liczbę 21 zebranych piłek w meczu z Golden State Warriors.\nPo sezonie 1989/90 otrzymał nagrodę dla Najlepszego Obrońcy w lidze. Odbierając nagrodę, popłakał się ze wzruszenia na konferencji prasowej. W kolejnych sezonach Rodman zyskiwał status jednego z najlepszych obrońców w lidze. Był kimś wyjątkowym, bardzo koncentrował się na zbieraniu, na treningach obserwował lecącą w kierunku kosza piłkę. Obserwował rotację piłki w locie i według tego potrafił przewidzieć w którą stronę ona poleci, tak, żeby mógł jak najszybciej ją zebrać. Na trenerach robiło to spore wrażenie.\nWkrótce atmosfera w drużynie Detroit zaczęła się psuć, kierownictwo klubu zwolniło uwielbianego przez Rodmana trenera Chucka Daly’ego, a sam Rodman nie potrafił odnaleźć się już w zespole kierowanym przez innego trenera. W dodatku rozstał się ze swoją żoną, z którą miał 3-letnią córkę, co doprowadziło go do depresji. Pewnej nocy pojechał swoim samochodem na parking nieopodal hali klubu z Detroit. Na kolanach trzymał strzelbę. Dennis chciał się zabić. Długo nad tym myślał. Po jakimś czasie doszedł do wniosku, że zabije Dennisa Rodmana, ale nie siebie. Zabije tego Dennisa, który nie mógł żyć tak jak chciał, tylko tak jak mu kazano. Przy życiu pozostawił natomiast Dennisa, który pragnął żyć według swoich własnych zasad. Tamtej nocy Dennis Rodman narodził się na nowo.\nWkrótce poprosił też o wymianę. Nie mógł już grać w Detroit. Znalazł się w San Antonio Spurs.\nW ekipie z Teksasu Rodman pojawił się już z ufarbowanymi na blond włosami i kilkoma tatuażami, co trochę zaszokowało wszystkich. Od tamtej pory Rodman farbował włosy regularnie, co jakiś czas zmieniając ich kolor. Jego włosy były czerwone, różowe, różowawo-srebrne, jasno-niebieskie, a nawet zielone. Na jego ciele wciąż pojawiały się coraz to nowsze tatuaże. Szokował, ale miał to gdzieś. Liczyło się tylko to, że wreszcie był sobą, prawdziwym sobą.\nCo jakiś czas wpadał też do kasyna, aby się zabawić i przegrać trochę pieniędzy. W międzyczasie stał się ulubieńcem mediów, gazety wciąż rozpisywały się o jego najnowszych pomysłach na kolor włosów, nowych tatuażach, a także o dziwnych zachowaniach i ubiorach.\n„Robię to, co wiele osób chciałoby robić, ale nie ma odwagi spróbować”- tak mówił Rodman o swoich kolorowych włosach, tatuażach, czy nocnych balangach.\nDla Dennisa jednak koszykówka wciąż była na pierwszym miejscu. W swoim pierwszym sezonie dla nowego klubu notował średnio już 17,3 zbiórki w każdym meczu. Stał się liderem w lidze w tej kategorii. W styczniu 1994 roku ustanowił rekord kariery w zbiórkach w meczu z Dallas Mavericks. Zdobył wtedy 32 zbiórki. W pierwszym sezonie w Spurs Rodman zachowywał się w miarę w porządku, nie było z nim żadnych nieprzyjemności. W pewnym momencie zaczął spotykać się z Madonną, co odbiło się szerokim echem w mediach. Jak twierdził później w swojej książce „Bas As I Wanna Be”, Madonna chciała mieć z nim dziecko.\nRodman szybko stał się prawdziwym mistrzem w zbieraniu piłek z tablic. Pod koszem był niezastąpiony, a swoją nieustępliwością naprawdę imponował. Wielokrotnie w ciągu meczu zbierał ponad dwadzieścia piłek, a nieraz zdarzało się, że i jeszcze więcej. Pokochał zbieranie piłek na serio.\nW pierwszym sezonie Rodmana w San Antonio drużyna awansowała do Play-Offs, ale została tam pokonana w 1 rundzie przez drużynę Utah Jazz. Rodman był już w tamtym okresie postrachem ligi wśród zbierających. Pod kosz wchodził jak taran, nie zważając na nikogo.\nW drugim sezonie w Spurs Rodman opuścił sporo meczów z powodu różnych wydarzeń, które miały później wpływ na klimat w drużynie. Drużynę przejął nowy trener, Bob Hill. Rodman się z nim nie dogadywał, a nawet chyba nie miał takiego zamiaru. Gość go wkurzał i już.\nDrużyna Spurs dotarła do Finału Konferencji, gdzie przegrała z Houston Rockets 2-4 w meczach. Wtedy też, w trakcie jednego z meczów z drużyna Houston Dennis ostentacyjnie zdjał buty jeszcze przed końcem meczu, siedząc na ławce rezerwowych. W tamtym okresie już nie lubił się z liderem drużyny, Davidem Robinsonem i połowa składu Spurs. Oni wkurzali jego, a on ich. Po sezonie Rodman został wymieniony przez San Antonio i znalazł się w Chicago Bulls.\n„…Mam to gdzieś…”. Tak odpowiedział ówczesnemu trenerowi Chicago Bulls, Philowi Jacksonowi, kiedy ten zapytał go o to, czy chciałby zostać zawodnikiem Byków. Chwilę później Jackson uśmiechnął się i powitał go w drużynie. No i zaczęło się.\nW pierwszym sezonie Bulls zmietli cała ligę wszerz i wzdłuż, osiągając bilans 72-10 w sezonie regularnym. Rodman zdobywał średnio 15 zbiórek w każdym meczu. Bulls w Play-Offach także byli niepokonani. Zdobyli mistrzostwo. Rodman jeszcze w sezonie regularnym zdobył swoje jedyne w karierze „triple-double”. Było to w styczniu 1996 roku w meczu z Philadelphia 76ers. Zdobył wtedy 10 punktów, 21 zbiórek i 10 asyst.\nRodmanowi w czasach gry w Chicago zdarzały się też trochę częściej balangi. Bywało, że szedł do klubu, gdzie wypijał kilka piw. A następnego dnia zbierał w meczu 18 piłek z tablicy.\nKażdy, kto interesuje się koszykówką dobrze wie co było dalej. Rodman z Bulls zdobył kolejne dwa mistrzostwa, w sezonach 96/97 i 97/98. Po tych sukcesach z ligą NBA pożegnał się Michael Jordan i trener Phil Jackson, który zrobił sobie odpoczynek od koszykówki. Rodman odszedł z zespołu. Jak twierdził nie mógł grać dla innego trenera niż Phil Jackson. To był koniec złotej ery Chicago Bulls.\nRodman po zdobyciu kolejnego tytułu mistrzowskiego postanowił też zostawić na jakiś czas koszykówkę. Jak się okazało nie na długo, bowiem już w lutym 1999 roku podpisał kontrakt z Lakers. Na jego koszulce z nazwiskiem Rodman widniał numer 73. W swoim debiucie w L.A. zdobył 11 zbiórek.\nW Lakersach Rodman nie zabawił długo. Wystąpił w 23 meczach, po czym zaczynał coraz częściej sprawiać kłopoty. Spóźniał się na treningi, albo specjalnie je opuszczał, kilka razy pokłócił się z ówczesnym trenerem Lakersów, Kurtem Rambisem. Efekt był taki, że Rodman został zwolniony.\nSUBTELNA STRONA DENNISA\nWiększość koszykarzy z ligi NBA bierze udział w imprezach charytatywnych organizowanych przez władze ligi. Rodman raczej nie brał udziału w tego typu rzeczach. Sam pisał w swojej książce o udziale w charytatywnych imprezach w ten sposób: „…większość tych czynności to zwyczajny pic na wodę. Ci faceci zakładają fundacje dobroczynne, czy pokazują się w przytułkach dla ubogich nie dlatego, że sami tak chcą, lecz ponieważ wmawia się im, że to jest korzystne dla ich wizerunku, dzięki czemu będą mogli zarobić jeszcze więcej szmalu…”.\nRodman nie posiadał też fundacji, robił za to wiele innych dobrych rzeczy dla potrzebujących, miedzy innymi rozdawał bilety na mecze ludziom, których nie było na to stać, jeździł do uboższych, niebezpiecznych dzielnic Chicago, gdzie bardzo często po prostu zaczepiał spotkanych ludzi i z nimi rozmawiał. Nie bał się tego robić, ponieważ sam zawsze pamiętał, że on wywodzi się dokładnie z takiej samej dzielnicy.\nRodman wolał więc pomagać ludziom „po cichu”, a to podarował komuś bilety na mecz, kupił jedzenie, lub po prostu wyjął z kieszeni 1000 $ i oddał. Zagadywał ludzi na ulicach i bardzo często po prostu zapraszał do swojego domu, gdzie dawał im cos do jedzenia i oddawał swoje ubrania. Przynajmniej tak o tym pisał w swojej książce.\nNie chciał być marionetką w rękach ligi NBA, nie znosił pozy „grzecznego chłopca”, jaką przybierała większość koszykarzy z NBA, bo to kłóciło się z jego własnym ego.\nRodman bez wątpienia był w całym swoim szaleństwie niesamowicie wrażliwy, bowiem kiedy podczas meczu z Houston Rockets udało mu się zablokować wsad Hakeema Olajuwona, ówczesnego supergwiazdora ligi, to ze wzruszenia, że mu się to udało po prostu popłakał się.\nDla Rodmana gra w koszykówkę sama w sobie była najważniejsza, nie podobało mu się, że w przerwach meczów na parkiet wychodziły cheerleaderki, oraz to, że puszcza się wtedy głośna muzykę. Twierdził, że to odciąga ludzi od tego co najważniejsze, czyli od oglądania meczu.\nZNOWU W DALLAS\nPrzygoda Rodmana z Lakers skończyła się równie szybko jak zaczęła, ale wkrótce koszykarz podpisał kontrakt z Dallas Mavericks. Tym samym powrócił w swoje rodzinne strony, gdzie po zdobyciu wszelkich możliwych nagród i kilku tytułów mistrzowskich mógł spokojnie skoncentrować się na grze i zakończyć tam swoją udaną karierę, zdobywając może jeszcze przy okazji coś więcej, na przykład awans do Play-Off.\nNa koszulce wybrał sobie numer 69. Komisarz ligi David Stern nie wyraził zgody na to, żeby Rodman występował z takim numerem. Rodman zagrał więc z numerem 70. W Mavs Rodman wystąpił w sumie w 12 meczach, kilka razy notując ponad 10 zbiórek, a jego średnia w zbiórkach wyniosła 14 zbiórek na mecz. Gra jednak nie szła mu tak jak sam by sobie tego życzył. Nie panował nad swoimi emocjami, kłócił się z sędziami, raz usiadł nawet po turecku po tym jak sędzia wykluczył go z boiska i stwierdził, że z niego nie zejdzie. Na treningi tez rzadko przychodził. Po kilku tygodniach gry Rodman został zwolniony przez właściela Dallas Mavericks, Marka Cubana.\nZAGUBIONY PO NBA\nW ten właśnie sposób Rodman zakończył swoją przygodę z ligą NBA. Po jakimś czasie jednak powrócił jeszcze na chwilę do treningów i mając już 43 lata wystąpił kilka razy w lidze ABA w drużynie Long Beach Jam. Występował też w lidze fińskiej i na kilku meczach pokazowych w Wielkiej Brytanii.\nPo zakończeniu kariery Rodman co jakiś czas pojawiał się w mediach, które informowały o coraz to nowych ekscesach z udziałem byłego koszykarza. Coraz częściej balował, chodził ubrany w coraz to dziwniejsze stroje i stał się nieco dziwacznym celebrytą. Gdzieś po drodze pojawiły się problemy wynikające z jego stylu życia.\nW międzyczasie wydał też swoją drugą książkę, w której był już karykaturą samego siebie. Opowiadał w niej między innymi o tym na co wydawał pieniądze, jak i gdzie imprezował, ile dziewczyn na raz bywało w jego łóżku. Chwalił się w książce też swoją sławą i tym, że wszyscy błagali go o udzielenie wywiadu. Zaczął wieść beztroskie życie pozbawione wszelkich reguł i zasad. Zapomniał o tym młodym chłopaku, który kiedyś był bardzo zagubiony, ale się odnalazł. I właśnie tego, że się odnalazł Rodman już nie doceniał.\nPrzykładem tego może być podróż Rodmana na początku 2014 roku do Korei Północnej na mecz pokazowy. Rodman wziął ze sobą kilku znajomych koszykarzy występujących kiedyś w lidze NBA, wśród których byli między innymi Kenny Anderson, Vin Baker, Cliff Robinson, czy Doug Christie. Rodman pojechał do przywódcy tego komunistycznego kraju, w którym rządzi reżim, a jego przywódca Kim Dzong Un straszy Amerykę i pół świata bombą atomową, a bardzo często niewinnych ludzi zsyła do gułagu. Tyran Korei Północnej w czasie swoich rządów kazał też wymordować całą rodzinę swojego straconego wuja, nawet kobiety i dzieci.\nKim Dzong Un to wielki fan koszykówki. Koreański przywódca jeszcze jako nastolatek oglądał drużynę Chicago Bulls z Rodmanem w składzie, która zdobywała swoje mistrzowskie pierścienie. Zafascynował się tą grą i jakiś czas później, rządząc już Koreą Północną postanowił, że będzie w swoim kraju propagował koszykówkę. Zaprosił więc Rodmana, aby ten zagrał w meczu pokazowym. Mecz pomiędzy najlepszymi koreańskimi zawodnikami a old-boyami z NBA doszedł do skutku. Rodman odśpiewał przed meczem „Happy Birthday” dla Kim Dzong Una, ponieważ mecz zbiegł się z urodzinami północnokoreańskiego przywódcy.\nPatrząc na to „widowisko” można było nie wierzyć, ze to się dzieje naprawdę. Media zarzucały Rodmanowi beztroskie podejście do tragedii ludzi w Korei. Rodman odpowiadał na to, że nie pojechał do Korei po to, aby naprawiać jakiekolwiek stosunki polityczne i dyplomatyczne.\nRodman moralnie się zbłaźnił. Będąc już w pełni dojrzałym człowiekiem zapomniał o jakichkolwiek zasadach moralnych, które istnieją w świecie. Zapomniał o tym, że kiedyś był królem zbiórek, kimś kto w całej swojej dziwaczności, farbowaniu włosów na zielono i przy swoich licznych skandalach i niecenzuralnych wypowiedziach nadal potrafił wzbudzać podziw milionów ludzi, którzy, podobnie jak on, kochali koszykówkę. Ludzie pokochali Rodmana za to, że był prawdziwy i nie udawał kogoś kim nie jest, był po prostu takim samym człowiekiem jak wszyscy. Gdzieś tam, w swojej niesamowitej charyzmie Rodman zaczął chyba się gubić. Zapomniał o tym kim był na samym początku swojej drogi. Zapomniał o najważniejszej rzeczy: szacunku do samego siebie.\n(Zdjęcie pochodzi z miesięcznika „Pro Basket”, numer 4/1997, str. 6 i 7)


Książka adresowa – informacje - Outlook\nKsiążka adresowa – informacjePokaż wszystko\nKsiążka adresowa jest zbiorem książek adresowych lub list adresowych. Książki adresowej można używać do wyszukiwania i wybierania nazw, adresów e-mail i list dystrybucyjnych podczas adresowania wiadomości. Podczas wpisywania nazwy w polach Do, DW lub UDW (pola Do, DW i UDW: Wiadomość jest wysyłana do adresatów w polu Do. Adresaci w polu DW (do wiadomości) i UDW (ukryte do wiadomości) również otrzymują wiadomość, ale nazwy adresatów w polu UDW nie są widoczne dla innych adresatów.) wiadomości e-mail, program Microsoft Outlook automatycznie sprawdza, czy wpisywana nazwa odpowiada nazwie w Książce adresowej. Jeżeli nazwy pasują, wpisywana nazwa jest rozpoznawana — wpisywana jest nazwa wyświetlana i adres e-mail — i można wysłać wiadomość. Jeżeli nazwy nie pasują, wyświetlane jest okno dialogowe Sprawdź nazwy monitujące o dodatkowe informacje; można też utworzyć kontakt, klikając przycisk Nowy kontakt. Jeśli więcej niż jedna nazwa zawiera wpisane litery, można wybrać właściwą nazwę z listy.\nOprócz użycia Książki adresowej w celu adresowania wiadomości można wyszukiwać nazwy i inne informacje, na przykład o położeniu biura lub numerach telefonów, wpisując nazwę w polu Znajdź kontakt na pasku narzędzi (pasek narzędzi: Pasek z przyciskami i opcjami umożliwiającymi wykonywanie poleceń. Aby wyświetlić pasek narzędzi, należy nacisnąć klawisz ALT, a następnie klawisze SHIFT+F10.) Standardowy.\nPo pierwszym otwarciu Książki adresowej jest wyświetlana domyślna książka adresowa (zwykle Globalna lista adresów). Można zmienić domyślną książkę adresową, a także ustawić inne preferencje Książki adresowej, na przykład kolejność przeglądania książek adresowych podczas wysyłania wiadomości oraz lokalizację przechowywania adresów osobistych.\nW Książce adresowej może być wyświetlanych kilka rodzajów książek adresowych:\nTa funkcja wymaga konta programu Microsoft Exchange. W przypadku wielu osobistych i domowych kont e-mail są używane inne typy kont, takie jak POP3 (POP3: Protokół powszechnie używany do pobierania wiadomości e-mail z serwera internetowej poczty e-mail.) lub IMAP (IMAP (Internet Message Access Protocol): W odróżnieniu od protokołów internetowej poczty e-mail, takich jak POP3, które udostępniają tylko jeden folder skrzynki odbiorczej na serwerze, protokół IMAP umożliwia tworzenie na serwerze wielu folderów do zapisywania i organizowania wiadomości, do których dostęp można uzyskiwać z wielu komputerów.) — jest tak na przykład w usługach Windows Live Hotmail i Google Gmail. Te konta nie współdziałają z tą funkcją.\nGlobalna lista adresów zawiera nazwy i adresy e-mail wszystkich osób w organizacji. Tę książkę adresową tworzy i obsługuje administrator programu Microsoft Exchange Server. Może ona zawierać także globalne listy dystrybucyjne oraz adresy e-mail z folderów publicznych. Podzestawy Globalnej listy adresów są wyświetlane w Książce adresowej po wybraniu pozycji w obszarze Wszystkie listy adresów na liście Pokaż nazwy z. Globalną listę adresów można pobrać i używać jej w trybie offline.\nKsiążka adresowa/Kontakty programu Outlook\nKsiążka adresowa programu Outlook jest tworzona automatycznie i zawiera kontakty z folderu Kontakty, które mają wpis kontaktu w polu Adres e-mail lub Faks. Te kontakty są wyświetlane w oknie dialogowym Książka adresowa po kliknięciu pozycji Kontakty na liście Pokaż nazwy z. W przypadku posiadania Osobistej książki adresowej (osobista książka adresowa: niestandardowa książka adresowa używana do przechowywania często używanych, osobistych adresów e-mail. Jednak folder Kontakty oferuje bardziej zaawansowane funkcje do tego celu. Pliki osobistych książek adresowych mają rozszerzenie pab i mogą być kopiowane na dysk.) zaleca się przekonwertowanie jej na kontakty programu Outlook, ponieważ kontakty programu Outlook zapewniają taki poziom elastyczności i możliwości dostosowywania, jaki jest niedostępny w Osobistej książce adresowej. Można na przykład skojarzyć poszczególne kontakty z datami urodzin, różnymi typami numerów telefonów, datami rocznic, adresami witryn sieci Web i innymi informacjami niestandardowymi. Książka adresowa programu Outlook jest dostępna w trybie offline.\nW razie utworzenia dodatkowych folderów kontaktów można tak ustawić właściwości poszczególnych folderów, aby kontakty były uwzględniane jako część Książki adresowej programu Outlook.\nOsobiste książki adresowe nie mogą już być tworzone przy użyciu programu Outlook. Osobista książka adresowa to lista nazw i list dystrybucyjnych, która jest tworzona i obsługiwana przez użytkownika. Wpisy Osobistej książki adresowej są przechowywane w pliku i można je skopiować na dysk. Adresy e-mail kontaktów osobistych można przechowywać w folderze Kontakty (zalecane) albo w Osobistej książce adresowej.\nInternetowe usługi katalogowe (LDAP)\nInternetowe usługi katalogowe są używane do znajdowania adresów e-mail, których nie ma w lokalnej książce adresowej lub w katalogu korporacji, takim jak globalna lista adresów. Do wyświetlenia książki adresowej LDAP (Lightweight Directory Access Protocol (LDAP): Protokół, który daje dostęp do katalogów internetowych.) wymagane jest połączenie internetowe, chyba że katalog LDAP jest częścią sieci organizacji.\nKsiążka adresowa innej firmy\nKsiążki adresowe innych firm mogą być dodawane do programu Outlook za pomocą programu instalacyjnego innych dostawców. Program Outlook wyświetla książki adresowe innych firm na liście Typy dodatkowych książek adresowych.


Raynet - Dystrybutor Rozwiązań IT – Software – Hardware – Usługi IT (VAD)\nRaynet GmbH jest wiodącym dostawcą innowacyjnych produktów i usług z zakresu zarządzania cyklem życia oprogramowania aplikacyjnego - "Application Lifecycle Management". Główna siedziba firmy mieści się w Paderborn w Niemczech, a oddziały zlokalizowane są w Stanach Zjednoczonych, Polsce, Wielkiej Brytanii oraz Holandii. Przez ponad 20 lat swojego istnienia firma Raynet pomagała setkom klientów i partnerów na całym świecie we wdrażaniu produktów i rozwiązań z zakresu zarządzania aplikacjami. Projekty te obejmują zarządzanie licencjami, tworzenie paczek instalacyjnych, wdrażanie oprogramowania oraz migrację.\nOd początku swojej działalności Raynet bazuje na ścisłej współpracy z wiodącymi dostawcami specjalizującymi się z zarządzaniu cyklem życia produktów. Produkty firmy Raynet charakteryzują się unikalną architekturą i funkcjonalnością. Rozwój produktów Raynet jest w dużej mierze wspierany przez ich klientów i partnerów którzy odgrywają istotną rolę zarówno przy planowaniu nowych funkcji jak i dopracowywaniu szczegółów poszczególnych modułów. Zarówno przy wprowadzaniu nowych narzędzi do wdrażania oprogramowania, projektach związanych z zarządzaniem oprogramowaniem czy też migracji – Raynet będzie mógł zaoferować najlepsze w danej dziedzinie produkty powiązanie z usługami najwyższej jakości.\nOfertę firmy RayNet satnowi zestaw kilku typów aplikacji wsparcia i automatyzacji zarządzania oprogramowaniem przedsiębiorstwa:\nRaySuite to kompletny pakiet narzędzi umożliwiający kompleksowe zarządzanie cyklem życia aplikacji w przedsiębiorstwach różnej skali. Pakiet RaySuite zawiera moduły: RayFlow, RayVentory, RaySAMi, RayDemand, RayEval, RayPack, RayQC, RayQCAd, RayManageSofti oraz RayMobile.\nPackaging Suite oferuje wszystkie narzędzia niezbędne do procesu tworzenia i zarządzania paczkami instalacyjnymi oprogramowania. Umożliwia sprawdzanie zgodności aplikacji i pakietów oprogramowania ze środowiskiem klienta, ocenę poprawności paczek i późniejszą kontrolę ich jakości, a także wspiera zarządzanie procesem workflow.\nModuły dostępne samodzielnie:\nRayDemand umożliwia zarządzanie zamówieniami oprogramowania i sprzętu w przedsiębiorstwie. Aplikacja sprawdza zgodność zamówień z wymaganiami na zakupione wcześniej zinwentaryzowane oprogramowanie, ułatwiając łączenie jednostkowych zamówień w zamówienia zbiorcze.\nRayFlow to workflow’a aplikacja dla działów IT wspierająca projekty migracji i repakietowania. Pozwala na zdefiniowanie procesu dystrybucji i cyklu życia oprogramowania, a dzięki stałemu monitorowaniu postępów prac nad pakietem instalacyjnym, system udostępnia zawsze aktualną informację o przygotowywanych pakietach, informując o wszystkich zmianach za pośrednictwem konfigurowalnych alertów i powiadomień mailowych. Aplikacja uwzględnia wparcie dla SLA.\nRaySAMi to aplikacja do inwentaryzacji wykorzystywanych licencji oprogramowania, wspierająca optymalizację udostępniania posiadanych licencji, kalkulację ich kosztów oraz przygotowania raportów pod kątem audytów. Co ważne, RaySAMi pozwala na zarządzanie licencjami SLM (Software License Management).\nRayVentory jest aplikacją przeznaczoną do inwentaryzacji oprogramowania i sprzętu wykorzystywanego w przedsiębiorstwie. Wykrywa i kataloguje w bazie danych wszelkie oprogramowanie, a także desktopy, serwery sprzętowe i wirtualne (VmWare), jak również instancje baz danych. Możliwa jest praca z agentami instalowanymi na końcówkach lub bez agentów, dzięki aplikacji RayVentory2Go dostarczanej na kluczu USB dla urządzeń nie podłączonych do sieci.\nRayManageSofti przeznaczony jest do automatycznej instalacji systemów operacyjnych i publikowania paczek oprogramowania w sieci komputerów ze wspólnego, centralnego węzła. Narzędzie umożliwia zarządzanie dostępnymi patch’ami i monitorowanie już opublikowanych poprawek. Poprzez podział czynności na etapy i zadania proces publikacji jest silnie kontrolowany i pozwala administratorowi skutecznie reagować na nieprzewidziane zdarzenia, łącznie z wycofaniem wprowadzonej już zmiany.\nRayMobile umożliwia zarządzanie urządzeniami przenośnymi MDM (Mobile Device Management). Narzędzie pozwala na zabezpieczenie danych osobowych i zdalną konfigurację urządzeń mobilnych, pracujących w systemie iOS, Android czy Windows Phone. Ponadto aplikacja jest odpowiedzialna za zarządzanie firmowymi aplikacjami w App Store i firmowym kontentem w samych urządzeniach, umożliwiając dystrybucję dokumentów na firmowe urządzenia mobilne.