Domowa Sielanka: Szklanka do połowy pełna\nZdarzyło Wam się złapać na tym, że gdy coś ma się wydarzyć, stajecie przed jakimś problemem, pierwsza myśl jaka się pojawia, to scenariusz najgorszy z możliwych?\nGdy pojawi się jedna zła myśl, inne to tylko kwestia czasu, dramaturgia narasta, a wizje w głowie piętrzą się i sprawiają, że ręce zaczynają drżeć, serce wali jak oszalałe, a całe ciało ogarnia paraliżujący strach.\nJeśli przydarzyło Wam się to więcej niż jeden raz, albo w ogóle przy każdym, nawet najdrobniejszym problemie tak macie, to najprawdopodobniej Wasza szklanka zwykle jest do połowy pusta.\nJa staram się żeby moja była do połowy pełna i spróbuję Wam wyjaśnić dlaczego według mnie, warto przestawić myślenie i postrzeganie rzeczywistości, aby życie nabrało jaśniejszych barw.\nSkąd w ogóle pomysł żeby brać się za taki wpis, taki temat? Czy jestem jakąś ekspertką z dziedziny psychologii, socjologi czy czegokolwiek? Nie, nie jestem, ale mam to szczęście, że rodzice wszczepili we mnie wiarę w to, że wszystko może się zdarzyć, że wszystko mogę osiągnąć, a jeśli wszystko może się zdarzyć, to znaczy, że są równe szanse na to, że coś potoczy się źle, albo dobrze. A skoro szanse są równe, to ja, mogę zrobić wszystko, aby tę szalę przechylić na korzystną stronę. A nawet jeśli sprawy przybiorą niechciany obrót, to w takich sytuacjach, również można i trzeba szukać dobrych stron i wyciągać wnioski.\nTak, jestem niepoprawną optymistką. Zawsze, gdy pojawia się jakiś problem wierzę, że jest na niego rozwiązanie, że prędzej czy później zła passa minie, że wszystko dobrze się ułoży. Wiem brzmi to dość infantylnie i nie raz zarzucano mi, że nie stąpam twardo po ziemi, że bagatelizuje wszystko i niczym się nie przejmuje. Nic bardziej mylnego.\nNie ma dnia, żebym się czymś nie martwiła. Martwię się o zdrowie i przyszłość mojej córki. Boję się, czy zawsze będziemy w stanie zapewnić Lence godne życie, czy ją dobrze wychowamy, czy wyjdzie na "ludzi". Martwię się, czy zawsze będzie nas stać na opłacenie rachunków, obawiam się o zdrowie mojego męża. Boje się że coś mi się stanie, przeraża mnie myśl, że moje dziecko, wychowywałoby się bez matki. Boje się że wybuchnie wojna i będziemy żyć w chaosie i nie zdążymy pokazać dzieciom piękna tego świata. Każdego dnia martwię się gdy męża dłużej nie ma z pracy, gdy córka się zakrztusi, gdy w pracy nie idzie najlepiej. Te problemy, strachy zmartwienia codziennie krążą wokół mojej głowy, niczym sępy nad padliną, tabuny czarnych myśli, tylko szukają słabego punktu, żeby zawładnąć moją głową i życiem. Ja cały czas wiem, że tam są, szanuje je i mam przed nimi respekt, bo wbrew pozorom wiem, że świat jest brutalny i że wystarczy jedna chwila, żeby wszystko zwaliło się na głowę. Tylko różnica jest ta, że nie pozwalam tym myślom zawładnąć moim życiem. Zawsze gdy dzieje się coś złego, pojawia się jakiś problem, odczuwam strach i niepewność, ale z tyłu głowy, na straży stoi wiara w to, że wszystko będzie dobrze, bo przecież jeśli może być, to na pewno będzie i już. Ta myśl doprowadziła mnie, do tego miejsca w którym jestem, ta wiara pomogła mi przebrnąć przez ciężkie chwile i ciągle iść do przodu, marzyć i dążyć do celu.\nTą moją optymistyczną filozofię ugruntowało kilka książek, które przeczytałam w różnych okresach mojego życia, a które, patrząc z perspektywy czasu, doskonale korespondowały ze sobą i z tym jak ja postrzegam świat. Książki te, pomogły mi nazwać to, co ja gdzieś tam w sobie czułam i pogłębić wiarę w siłę pozytywnego myślenia. "Alhemik" Paulo Coelho, "Potęga podświadomości" Josepha Murphego i "Sekret" Rhondy Byrne, to trzy, z których chyba najwięcej wyniosłam.\n"Alhemik" cały jest jedną wielką przypowieścią o dążeniu do celu, tworzeniu własnej legendy - czyli własnej przyszłości. W "Alhemiku" znajdziemy masę pięknych i mądrych zdań, które każdy z nas w jakiś sposób może odnieść do swojego życia.\nDla przykładu kilka cytatów:\n"Nikomu nie wolno drżeć przed nieznanym,\ngdyż każdy jest w stanie zdobyć to, czego pragnie i to, czego mu potrzeba. "\n"Zanim marzenie się spełni, Dusza Świata pragnie poddać próbie to wszystko, czego nauczyłeś się w drodze. Jeśli tak czyni, to nie powoduje nią złośliwość, ale chęć, byś zgłębił nauki, których doświadczasz idąc tropem marzeń. I wtedy właśnie większość ludzi wycofuje się. W języku pustyni to tak, jak umrzeć z pragnienia w chwili, gdy na widnokręgu widać już palmy oazy. "\n"Nigdy nie dostrzegamy skarbów, które mamy tuż przed oczyma.\nDzieje się tak dlatego - bo ludzie nie wierzą w skarby. "\nMogłabym tak praktycznie przekopiować całą książkę, bo pełna jest ona tego typu mądrości, może ktoś powiedzieć że bzdety, puste słowa bez pokrycia. Ale czy nie jest tak, że często w drodze do celu zniechęcamy się i zawracamy bo pojawiły się jakieś trudności czy przeszkody? Czy nie jest tak, że często nie dostrzegamy tego co mamy pod nosem, dopóki tego nie stracimy. Nie wierzymy w nasze skarby które mamy tuż obok?\nMyślę że każdy w tych słowach może znaleźć odniesienie do swojego życia.\nAle nie "Alhemik" jest tematem posta... Przytaczam go po to, bo dokładnie zgadzam się z tym, że jeśli czegoś na prawdę chcemy, to cały wszechświat pomaga nam to zdobyć.\nLudzie często nie zdają sobie sprawy z potęgi myśli. Wydaje nam się, że nie mamy żadnego wpływu na los, że jak coś się ma wydarzyć złego to się wydarzy i czekamy z założonymi rekami aż to nastąpi. Tylko po co?\nPo co zakładać taki scenariusz, dlaczego nie wziąć życia we własne ręce i samemu nim kierować, a nie pozwalać na to losowi.\nGłęboko wierzę w to, że każdy człowiek jest kowalem swojego losu, i możemy swoje życie czynić lepszym, takim o jakim marzymy. Jak to się ma do wiary, do planu Bożego? Być może to moja wolna interpretacja i ktoś mi zarzuci wybiórcze podejście do wiary katolickiej, ale według mnie Bóg po to dał nam życie, dał nam tak piękny świat, dał nam wolną wolę, abyśmy dokonywali wyborów, abyśmy tworzyli ten nasz świat jeszcze lepszym i jeszcze pięknieszym. Przecież Bóg nigdy nie powiedział, że mamy się umartwiać i biernie czekać na to co przyniesie los, wręcz przeciwnie. Chyba każdy z nas kojarzy przypowieść o talentach. No właśnie, ci słudzy, którzy pomnożyli swoje talenty zostali nagrodzeni, natomiast ten, który zakopał swój talent i czekał na powrót Pana, z tym jednym zakopanym, został ukarany.\n"Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że chcę żąć tam, gdzie nie posiałem, i zbierać tam, gdziem nie rozsypał. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz"\nBóg dał nam życie, dał nam możliwości, zdolności, umiejętności, dał nam świat ze wszystkimi jego dobrami, własnie po to, żeby z niego korzystać, żeby rozwijać swoje umiejętności, stawać się lepszym i czynić świat lepszym. Skoro mamy taki potencjał, to dlaczego go nie wykorzystać? Dlaczego zakładać że się nie uda?\nJoseph Murphy w "Potędze podświadomości" przekonuje, że nasz umysł może wszystko. Podaje wskazówki co zrobić, aby spełniać marzenia, osiągać cele i być szczęśliwym człowiekiem.\n"Jeśli pomyślisz o dobru, powstanie z tego dobro, natomiast złe myśli sprowadzają zło.\nNa tym – i na niczym innym – polega funkcjonowanie twojego umysłu."\n"Podświadomość ma niezawodne sposoby na rozwiązanie każdego problemu."\n"Prawem umysłu ludzkiego jest prawo wiary. Trzeba zatem uwierzyć w sposób działania umysłu i w sam umysł."\n"W drodze do szczęścia nie napotkasz żadnych przeszkód, prócz tych, które sam wzniesiesz w myślach i w wyobraźni."\nTo tylko kilka cytatów z "Potęgi...", nad którymi jeśli się głębiej zastanowimy to dojdziemy do wniosku że coś w tym jest.\nBardzo często jest tak, że gdy coś robimy, zaczynamy jakieś nowe wyzwanie, projekt, mamy problem do rozwiązania, czy plan do wykonania, to pierwsza myśl, jaka się pojawia, to co może pójść źle. Czasami mam wrażenie, że niektórzy po prostu tylko na to czekają aż coś się "wysypie", żeby mogli sobie powiedzieć "wiedziałem że to się nie uda". Znam też takich, którzy czasami w ogóle rezygnują z próbowania zakładając, że na pewno się nie uda.\nBardzo współczuje tym, którzy tak robią i myślą, ponieważ sami sobie odbierają możliwość sukcesu, rękami i nogami zamykają się na szczęście, które jeśli nie będzie miało którędy, to rzeczywiście nie przyjdzie.\nWszystko zaczyna się w głowie. W głowie powstają idee zmieniające świat, w głowie powstają tragedie jakie spadają na ludzkość. Myśl jest przewodniczką czynu, myśl sprawia, że się boimy, że paraliżuje nas strach, że nie potrafimy zaryzykować i "skoczyć". Jednak ta sama myśl, może być silnikiem czynów, myśl może mobilizować, myśl może sprawić że zaczniemy działać, myśl dodaje siły i pomaga przekraczać granice. Myśl kieruje czynem, a my mamy wpływ na nasze myśli. Niestety zbyt często jest tak, że nasze myśli są po prostu złe. Przepełnione strachem, przepełnione żalem, zazdrością, zawiścią, a nawet nienawiścią.Takie złe myśli powodują złe czyny, w najlżejszy przypadku sprawiają, że człowiek nie robi nic, albo wszystko co robi robi z lękiem czekając na spadający głaz. W najgorszym przypadku złe myśli niosą wojnę i śmierć.\nCo by się stało, gdybyśmy zamiast się bać, przestawili się na afirmację życia, na czerpanie z tego co jest. Gdyby nasze myśli przepełnione były radością, wdzięcznością, podziwem, miłością do świata i drugiego człowieka. Czy wszystko nie byłoby łatwiejsze? I nie chodzi mi o to, żeby ślepo udawać że problemy nie istnieją i wszystko jest cudowne. Chodzi o to, żeby nauczyć się przyjmować życie z entuzjazmem a zarazem pokorą, żeby czerpać naukę z tego, co niesie nam życie, żeby wykorzystywać trudności aby się wzmocnić i iść do przodu, żeby wierzyć, że każdy problem można rozwiązać, czasami potrzeba tylko więcej czasu.\nKtoś może powiedzieć, że przecież nie mamy wpływu na to, co nas spotyka, że życie jest niesprawiedliwe, że ludzi spotyka mnóstwo tragedii, że mnie się ciągle nic nie udaje i tak dalej i tak dalej. Oczywiście nie mamy wpływu na wszystko, nie od nas bezpośrednio zależy czy na świecie będzie wojna, czy szef nas zwolni z pracy, czy będziemy mieć wypadek. Chociaż to też nie do końca prawda. Jasne, jedna osoba świata nie zbawi, jednak gdyby wszyscy ludzie zmienili tok swojego myślenia, stali się bardziej otwarci na to co niesie życie, doceniali to co mają, szanowali swoje życie, swoje zdrowie, i byli wdzięczni światu za to, że jest i cenili go takim jaki jest, to może wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej? Jeden mały człowiek ma bardzo dużą moc sprawczą, z której chyba nie każdy zdaje sobie sprawę. Ale jeśli mi nie wierzycie, przypomnijcie sobie takie postaci jak Jan Paweł II, Matka Teresa z Kalkuty, Mahatma Ghandi, Hitler, Stalin. To pojedyncze jednostki, które zmieniały świat. Oczywiście nie same, ale to ich determinacja, dążenie do celu, poświecenie i wiara w jakąś idee sprawiły, że słuchały ich tłumy. Dotyczy to zarówno spraw dobrych jak i tych złych - o czym nie można zapominać. Nie każdy będzie przywódcą duchowym, czy wojskowym, jednak każdy może dążyć do celu, zmieniać świat wokół, spełniać swoje marzenia, przekuwać porażki w sukcesy. Każdy z tych "wielkich" kiedyś był "mały". Każdy zaczynał od "zwykłości".\nGeneralnie chodzi o to, że pierwszym krokiem do każdego sukcesu jest wiara w to co się robi. Jeśli nie wierzymy w to co robimy, robimy coś na siłę, ciągle narzekamy i szukamy tzw "dziury w całym" to ją znajdziemy i nigdy się nie uda, a nawet jeśli się uda, to na chwilę. Aby być szczęśliwym i odnieść sukces na jakimkolwiek polu, czy to rodzinnym czy zawodowym, sportowym, czy każdym innym, należy mieć niezachwianą wiarę w to co się robi, doceniać drobiazgi, żywić się małymi sukcesami. Każdy najdrobniejszy sukces, to krok bliżej celu i to trzeba umieć dostrzegać.\nJa w swoim życiu zawsze staram się szukać tych pozytywów, z góry zakładam że ludzie są z natury dobrzy i często staram się tłumaczyć i usprawiedliwiać, nie do końca fajne zachowanie innych. Nie wszyscy zgadzają się z moją "filozofią", ale wydaje mi się, że ja dzięki temu jestem szczęśliwszym człowiekiem. Mnie do radości niewiele potrzeba, czerpię ją z drobiazgów, małych gestów, drobnych sukcesów. Nieraz mój M. się ze mnie śmieje, że jestem jak dziecko, bo cieszą mnie bzdety, ale uważam że dobrze czasami zainspirować się dziecięcą wiarą i radością życia. My dorośli, czasami za dużo chcemy, za wysoko stawiamy poprzeczkę i nic nie jest nas w stanie uszczęśliwić. Nie tędy droga! Gdy zaczniemy doceniać drobiazgi, czerpać szczęście z rzeczy małych, nawet nie zorientujemy się kiedy osiągniemy to, co dotąd wydawało się nieosiągalne.\nNa koniec mam dla Was kilka cytatów, które szczególnie mi się podobają. Może kogoś z Was również zainspirują, lub przynajmniej zmuszą do chwili zastanowienia nad swoim życiem:)\n"Cokolwiek umysł może wymyślić, to może osiągnąć."\nGdy myślisz, że możesz lub nie możesz – w obu przypadkach masz rację.\nKażdy z nas jest kowalem własnego losu, nasze myśli rządzą naszym działaniem, dlatego myślmy pozytywnie, walczmy z malkontenctwem, z narzekaniem, z czarnowidztwem. Dajmy się ponieść dziecięcej fantazji, pokochajmy świat i ludzi i czerpmy z niego dobro i szczęście. Przecież świat należy do nas:)\nAutor: Judyta o 22:46\nEtykiety: życiowe rozprawki


Konferencja Wikimedia Polska 2010/Przyszłość stowarzyszenia/Raport ogólny – Wikimedia Polska\nKonferencja Wikimedia Polska 2010/Przyszłość stowarzyszenia/Raport ogólny\n< Konferencja Wikimedia Polska 2010 | Przyszłość stowarzyszenia\nRaport ogólny za lata 2008-2010\n1.1 Obraz ogólny\n2 Aktywność członków i sympatyków\nBudżet Stowarzyszenia rozrósł się z obrotów rzędu kilku tysięcy zł w 2007 do kilkuset tysięcy w 2009. Jednocześnie struktury administracyjne prawie nie zmieniły się w tym okresie czasie i prawie cała praca była wykonywana na zasadach wolontariatu bez posiadania stałego biura. Dopiero pod koniec 2009 zdecydowano zorganizować biuro i zatrudnić sekretarkę.\nFinanse Stow. w latach 2007-2009 - zbiorczo\nW tabeli poniżej zestawiono wydatki i przychody Stowarzyszenia w latach 2007-2009.\nOgólnie (w k PLN)\nStan na koniec\n2007 8.8 15.3 11.8\n2008 43.1 179 147.7\n2009 117.8 287.1 317\nJak widać z roku na rok stan finansów Stowarzyszenia stale się poprawiał, przy czym tempo wzrostu przychodów było wyższe od tempa wzrostu wydatków - co znaczy, że wydajemy mniej niżbyśmy bezpiecznie mogli. Być może tendencje te się odwrócą w 2010 r. w związku z Wikimanią 2010 w Gdańsku.\nStruktura przychodów Stow. w 2009\nPrzychody w 2009 (w k PLN)\nOdsetki od lokat 0.7\nDarowizny luźne 5\nDonacje firm 37.1\nStruktura przychodów od czasu gdy Stow. uzyskało status OPP jest co roku podobna - ponad 75% to przekazy z 1% OPP. Stopniowo rośnie też udział przychodów z donacji firm. Pozostałe przychody mają praktycznie biorąc znaczenie marginalne.\n↑ Stowarzyszenie w 2007 i 2008 nadwyżki środków z 1% OPP, które wpływają w okresie od lipca do listopada każdego roku lokowało na bezpiecznych lokatach bankowych, które przyniosły niewielki, ale zauważalnych przychód\n↑ Są to darowizny wpłacane bezpośrednio na konto Stowarzyszenia przez osoby indywidualne. Największa fala tych darowizn ma miejsce w czasie ogólnej zbiórki świątecznej Wikimedia Foundation. Mimo, że Stowarzyszenie nie uczestniczy w tych zbiórkach z przyczyn prawnych i tak część osób woli wpłacać drobne sumy na konto w Polsce a nie za granicą.\nWydatki Stowarzyszenia rosną w dość wolnym tempie, aczkolwiek w roku 2009 został odnotowany znaczny skok w tej dziedzinie.\nWydatki Stow. Wikimedia Polska w 2009\nWydatki w 2009 (w k PLN)\nKonferencje, warsztaty 54.1\nPozostałe OPP 47.6\nWydatki Z OPP 90.3\nWydatki nie z OPP 27.5\nStruktura wydatków obrazuje i tak znany fakt, że główną formą aktywności Stow. są konferencje i warsztaty, choć widać też rosnący udział wydatków na inne cele OPP - takie jak druk materiałów promocyjnych, Wikiekspedycja i Wikigranty. Jakkolwiek większość kosztów jest pokrywana z OPP, to jednak część kosztów nie może być pokrywana tymi środkami jest to dość znaczący odsetek tych kosztów. Dlatego tak istotne jest pozyskiwanie wolnych środków spoza OPP, mimo, że czysto kwotowo same środki OPP w zupełności by nam wystarczyły.\n↑ M.in. Wikiekspedycja, Wikipstryk, Konkurs harcerski, Wikikonkurs, druk materiałów promocyjnych, utrzymanie domen i serwerów itp.\n↑ Płace, urządzenie biura, delegacje (w tym też na konferencje), papier, druk, znaczki, pieczątki itp.\n↑ Obsługa kont, różnice kursowe\nAktywność członków i sympatyków[edytuj]\nNa koniec 2007 liczba członków Stow. wynosiła 98 członków, na koniec 2008, 92, zaś na koniec 2009: 108, można więc powiedzieć, że już od dwóch lat liczba członków Stow. nie zmienia się znacząco. Zarząd Stowarzyszenia prowadzi politykę "nie trzymania martwych dusz" i co roku dość bezwzględnie usuwa z listy tych, którzy nie wypełnią elementarnego obowiązku wpłaty składki. W 2008 skreślono łącznie 35 członków i jednocześnie przyjęto 29, w 2009 przyjęto 16 członków i ani jednego nie usunięto. Duża liczba usuniętych członków w 2008 wynikła z faktu, że we wrześniu tego roku potrzebowaliśmy 50% obecności członków do zmian w statucie, przez co część osób, która nie mogła być obecna, dla zrealizowania tego działania, na krótki czas się wykreśliła, ale także dlatego, że w 2007 na Zlocie w Białowieży przyjęto trochę na siłę wiele osób, które były mało aktywne w projektach Wikimedia i że wcześniej stosowano bardziej łagodną politykę skreślania członków. Na pewno warty odnotowania jest fakt, że zwłaszcza w 2009 nastąpił wyraźny wzrost zaangażowania członków Stow. nie pełniących żadnych statutowych funkcji - w pracach Stow. Wg tabelki sporządzonej przez Przykutę (patrz: Co mogę zrobić]) - w sumie w ten czy inny sposób aktywny udział w działaniach Stowarzyszenia brało udział ponad 50 jego członków i sympatyków - a zatem blisko 50%. Niestety w wielu przypadkach udział ten ma charakter okazjonalny, albo dawniej aktywne osoby się wycofały. Liczę osób, które stale działają aktywnie w Stowarzyszeniu i nie są członkami organów statutowych można oszacować na od 10 do 15 osób.\nPozyskiwanie materiałów dla projektów\nPozyskane ponad 2500 zdjęć z mało obfotografowanego rogu Polski - na pewno najbardziej wartościowy projekt Stow. w zakresie pozyskiwania materiałów i mający też spory efekt promocyjny\nPozyskano kilkadziesiąt zdjęć, chyba większy był efekt medialny i pozyskano dwóch fotografów\nNie wypalił po pierwszej turze\nOkazjonalna pomoc w pozyskiwaniu zgód\nW paru przypadkach to poskutkowało - w paru nie - akcja "walki z muzeami" praktycznie została wstrzymana\nBrak współpracy instytucjonalnej\nNiestety tutaj dużo gorzej wypadamy niż inne lokalne stowarzyszenia Wikimedia - współpraca z NAC utknęła z powodu problemów NAC samego z sobą - oprócz tego nie podejmowano praktycznie żadnych prób współpracy instytucjonalnej mające na celu pozyskanie materiałów na wolnych licencjach\nWsparcie bezpośrednie edytorów projektów\nSerwery, listy dyskusyjne, wiki i inne technikalia\nStowarzyszenie ma aktualnie 2 serwery\njeden stojący u Pawła Drozda, pochodzący z daru załatwionego przez Pawła Zienowicza z firmy Qmak - na tym serwerze jest wiki robocze Wikimanii i jej lista dyskusyjna - ten serwer prawdopodobnie w 2010 będzie służył wyłącznie na cele Wikimanii\nserwer w firmie OVH, który ruszył w grudniu 2009 i na który zostało przeniesione wszystko z serwera wirtualnego użyczonego przez Centrum Superkomputerowe Uniw. Wroc, który był ostatnio nieustannie wyłączany; na tymże serwerze stoi wiki KA, wiki testowe, wew. wiki zarządu Stow, strona OPP i strona http://wwww.wikipedia.pl, wordpress KOED, listy dyskusyjne - KA, administratorów Wikipedii, członków stowarzyszenia, oraz dwie listy KOEDu; ponadto na serwerze działa kilkanaście kont shellowych indywidualnych - które są wykorzystywane albo do stawiania różnych narzędzi albo tylko jako składy różnych plików, których nie można z różnych względów wsadzić na Commons.\nZloty i konferencje :\nStowarzyszenie jest jednym z najbardziej aktywnych lokalnych stowarzyszeń Wikimedia jeśli chodzi o organizację zlotów i konferencji; w latach 2008-2009 odbyły się: dwie konferencje "Wikimedia Polska" (Rabka, Jadwisin), dwa spotkania "GDJ" (Poznań, Sopot) i jedno spotkanie zimowe (Chorzów); ponadto Stow. wsparło jedno spotkanie lokalne i współorganizowało w ramach KOED dwa razy Dzień Domeny Publicznej i konferencję "Otwarta Edukacja" w Sejmie RP; ponadto mimo wewnętrznych niesnasek - Stow. wspiera organizację Wikimanii 2010 (lobowanie w strukturach Fundacji, użyczenie serwera)\nPodstawowym "narzędziem" promocyjnym jest Paweł Zienowicz i jego komórka oraz lista kontaktów do dziennikarzy :-). A od połowy 2009 Mateusz Batelt, który skutecznie nagłaśnia wikimediowe sprawy w mediach, głównie internetowych. Ponadto działają regionalni przedstawicie medialni Stow. - ten system jednak mocno kuleje. Oprócz tego Stow. okazyjnie i nieregularnie drukuje różne materiały promocyjne przygotowywane społecznie przez wikimedian (plakaty, ulotki, pakiety info, koszulki, kubki, smyczki); próba nawiązania współpracy z jakąś firmą, która by przygotowała pakiet jednolitych materiałów promocyjnych się nie powiodła; bo firmy albo były bardzo drogie albo do niczego... Ciągle jednak istnieje problem i konieczność przygotowania takiego pakietu materiałów i gadżetów. Istnieje niezarealizowany plan stworzenia magazynu materiałów promo w biurze Stow. i rozsyłania ich po kraju w miarę zgłaszanych potrzeb. Biuro już teraz umożliwia szybki druk i wysyłkę małych partii materiałów (do 100 sztuk) wg wzoru nadesłanego przez zainteresowanych lub z istniejących wzorów. Oprócz tego raz braliśmy udział w dniu NGO'sów, gdzie mieliśmy stoisko uliczne na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie. Aspekt promocyjny ma także Biuletyn, który zaczął funkcjonować pod koniec 2008 r i przyjął się jako forma zbiorczej informacji o tym co się dzieje w projektach Wikimedia. Niestety biuletyn jest mało zauważalny poza środowiskiem polskich wikimediów; plany stworzenia oficjalnego blogu Stowarzyszenia zakończyły się na wstępnym uruchomieniu serwisu na wordpresie, po czym utknęły w martwym punkcie.\nIdea regularnych szkoleń "Wikiwarsztatów" ruszyła pod koniec 2008 od takiej imprezy zorganizowanej w pojedynkę prze Drozdpa (wcześniej był tylko warsztat Tora w Białowieży, szkolenie na zaproszenie astronomów z PAN, i różne wewnętrzne raczej warsztaty w ramach naszych konferencji); w 2009 zorganizowano w sumie 6 regularnych wikiwarsztatów (Częstochowa, Wrocław, Łódź, dla ZHP i Sulejówek) oraz wyjazdowe warsztaty wikisłownikowe Joysticka; w 2010 odbyło się jednak jak dotąd tylko jedno szkolenie (dla etnografów, na zaproszenie) i zapał do organizacji takich imprez jakby ustał... Ponadto - częściowo z własnej inicjatywy, częściowo na zaproszenie było wygłaszanych po kilkanaście wykładów i braliśmy udział w kilku panelach dyskusyjnych na zewnętrznych konferencjach.\nBiuro i kontakt ze światem:\ndo grudnia 2009 Stow. nie miało biura, tylko adres "wirtualny"; obsługa biurowa Stow. była rozproszona - bazę członków prowadzi Agnieszka u siebie w domu we Wrocławiu, papiery księgowe znajdują się w biurze rachunkowym w Chorzowie, zaś podstawowe dokumenty (korespondencja urzędowa, uchwały itd.) w Łodzi; na jesieni 2009, kiedy już było wiadomo ile mamy pieniędzy z OPP za 2009 zarząd uznał, że nas stać na "profesjonalizację" - czyli założenie biura z prawdziwego zdarzenia i zatrudnienie sekretarki; organizacja biura trwała od listopada do początków stycznia; aktualnie biuro to jeden pokój, komputer stacjonarny, laptop, drukarskie urządzenie wielofunkcyjne, podstawowe meble i dostęp do internetu 1 Mbit; w biurze pracuje na pół etatu jeden pracownik; przez biuro zaczęły przechodzić wszystkie faktury i delegacje; które jednak nadal były/będą (?) obrabiane i przechowywane w Chorzowie; sprawy członkowskie nadal pozostają w gestii Agnieszki i baza członków znajduje się u niej, ale druk i obsługa wydawania legitymacji została przeniesiona do biura w Łodzi\nBiuro nie ma tel. stacjonarnego tylko internet i skyp'a; ponadto w AZ.pl jest wykupiona usługa mailowa - mamy tam możliwość zakładania dowolnej liczby kont w domenie wikimedia.pl; każdy członek władz ma prawo do swojego adresu mailowego, ponadto adresy mają osoby funkcyjne i pracownik biurowy\nKilkakrotnie zachodziła potrzeba skorzystania z pomocy prawnika do oceny zagrożeń mogących się czaić "drobnym druczkiem" w kilku umowach, w których Stowarzyszenie miałoby być stroną.\nNader ważny był udział naszego prawnika w sprawie wytoczonej Stowarzyszeniu i jej członkom przez A. Buzdygana.\nWspółpraca zagraniczna i kontakty z Fundacją :\nStow. utrzymuje przyjazne stosunki z okolicznymi lokalnymi stowarzyszeniami Wikimedia (rosyjskim, ukraińskim, niemieckim, czeskim, węgierskim), które polegają głównie na wymianie osób na konferencjach; być może lekko międzynarodowego charakteru nabierze Wikiekspedycja; Uczestniczymy regularnie w dorocznych spotkaniach lokalnych stowarzyszeń Wikimedia (Holandia 2008, Berlin 2009) oraz także w spotkaniach specjalizowanych (spotkanie europejskich stowarzyszeń w sprawie lobowania w EU); Agnieszka jest członkiem zespołu przygotowującego materiały edukacyjne; Polimerek uczestniczył w przygotowywaniu regulaminu wyboru członków Rady Powierniczej, nasze zaangażowanie w działania Fundacji (nie licząc Wikimanii) jest jednak mniejsze niż wynikałoby to z siły i pozycji polskojęzycznych projektów Wikimedia, staliśmy się natomiast jakby lokalnym wschodnioeuropejskim liderem Wikimediowym.\nWspółpraca z innymi organizacjami w kraju :\nStow. jest współzałożycielem Koalicji Otwartej Edukacji i działa w KOED dość aktywnie, oprócz tego teoretycznie należy do KROSS (które to porozumienie jest jednak niemal martwe) oraz uczestniczyło w spotkaniu u Premiera w sprawie RSUiN. Nie da się jednak powiedzieć aby Stow. pełniło rolę lokalnego lidera otwartej edukacji - tak jak np: WMDE w Niemczech, które "przytula" CC-GER i parę innych, mniejszych organizacji OER. Rola ta w Polsce przypadnie zapewne KOEDowi jako takiemu.\nDyskusja o stowarzyszeniu 2010\nTę stronę ostatnio edytowano 22 paź 2013, 23:27.


Kielce (496 mieszkań)\nMieszkanie na sprzedaż 3 pokoje o powierzchni 68,93 m²\nKameralny Baranówek(1.2 km dalej)\nPowierzchnia: 68,93 m²\nInwestycja: mieszkanie znajduje się w inwestycji Dom Langiewicza, w której dostępnych jest jeszcze 10 podobnych ofert\nNowe 3 pokojowe mieszkanie na sprzedaż o powierzchni 68,9 m² znajduje się w nowo budowanej inwestycji deweloperskiej Dom Langiewicza w Kielcach przy ul. Langiewicza (0.9 km od centrum Kielc). Inwestycja jest realizowana przez dewelopera Westech Nieruchomości.\nCała inwestycja składa się z 1 budynku wielorodzinnego w którym łącznie znajdują się 42 nowe mieszkania, na sprzedaż pozostaje 12 o powierzchni od 56 do 146 m², w budynku są 4 kondygnacje naziemne oraz 1 podziemna. Inwestycja Dom Langiewicza jest w trakcie budowy z planowanym na 3 kw. 2020 roku terminem oddania do użytkowania.\nMieszkanie znajduje się w inwestycji Dom Langiewicza, w której znajduje się w sprzedaży jeszcze 10 podobnych nowych mieszkań.\nMieszkania 1-pokojowe16 ofertMieszkania 2-pokojowe131 ofertMieszkania 3-pokojowe227 ofertMieszkania 4-pokojowe112 ofertMieszkania 5-pokojowe i więcej10 ofert\nChodkiewicza 5 3 ofertyKameralny Baranówek 24 ofertyTrzy Korony 4 oferty


Legia.net - Legia Warszawa - Romeo Jozak: Lechia niczym nas nie zaskoczyła\nRomeo Jozak: Lechia niczym nas nie zaskoczyła\n11-03-2018 / 20:22\n- Dobrze zanalizowaliśmy poprzednie mecze Lechii, docenialiśmy potencjał piłkarzy, braliśmy pod uwagę, że nowy trener pomoże w zaangażowaniu i wykrzesaniu energii. Ale nic nas nie zaskoczyło - mówił po meczu z Lechią trener Legii, Romeo Jozak.\n- Chcieliśmy dziś wygrać i to się udało. Może nie był to najpiękniejszy mecz, ale potwierdziliśmy, że potrafimy wygrywać po meczu z Lechem Poznań. Zagrało dziś trzech nowych piłkarzy, to było ryzykowne. Popełniliśmy kilka błędów, ale najważniejsze, że sięgnęliśmy po trzy punkty.\n- Po pierwszej bramce wkradło się trochę dezorganizacji, w przerwie nawet podniosłem głos. Zawodnicy się ze mną zgodzili, mieli zwieszone głowy mimo prowadzenia. W dobrym momencie trafiła się przerwa, mogliśmy zareagować.\n- Cafu solidnie z nami trenuje, dziś zadebiutował w pierwszym składzie. To był dla niego trudny występ, ale to dojrzały gracz i dał sobie radę. Musi popracować jeszcze nad taktyką. Mauricio wszedł przy stanie 3:0 i fajnie, że sobie pograł. Michał Pazdan miał problem mięśniowy i przez ostatnie 25 minut dawał o tym znać. Przeszkadzało mu to w grze. W ostatnich minutach zadebiutował też Brian Iloski.\n- Plan na Mauricio - nie zdradzę jaki mam na niego plan, ale muszę mieć do dyspozycji czterech zdrowych środkowych obrońców i cieszę się, że ich mam. Są przecież Pazdan, Astiz, Remy, Mauricio, możemy przesunąć tam Philippsa.\n- Lechia ma wielu dobrych zawodników i nie będzie miała problemów z utrzymaniem się w lidze. Chciałbym też pogratulować moim graczom, którzy włożyli w to spotkanie wiele serducha i zdrowia.\nDebiuty Cafu, Mauricio oraz Iloskiego\nPierwsze trafienie Remy'ego w barwach Legii\nLechia – Legia 1:3 (0:1): Trzy punkty jadą do stolicy\nDziękuję trenerze Jozak, za zwycięstwo i za walkę zespołu!\nPewnie po tych 3 bramkach węgrzynialdinio, schowa się na pewien czas do norki. Bo jak tu wszystkie bramki Legii dementować i uznawać za kontrowersyjne lub w niezgodzie z duchem sportu ?\nUkochana Legia !!\nPS: podobno Jozak wspomniał też o sędziach. Nikt o tym nie pisał w komentarzach, bo Legia pewnie wygrała, ale jak dla mnie sędzia za dużo pozwalał. Bardzo dużo akcji Lechii poszło po odbiorze, który wyglądał na nieczysty. Nie było powtórek, więc trudno się upewnić, poza wejściem w Cafu. Tam faul był ewidentny i nie zdziwiłbym się, jeśli w 2-3 sytuacjach też był faul. Być może na korzyść Legii też coś było, ale ogólnie nie mam żadnych wątpliwości, że sędzia na za dużo pozwolił. Warto o tym wspomnieć.\nWitam kolegów. Wie ktoś, czy jest możliwość obejrzenia powtórki meczu? A jeżeli tak, to gdzie?\nnsport, jutro o 9\nno to przegapiłem... :D\nDla mnie podstawowe pytanie - czy Antolic dostanie jeden mecz mniej po odwołaniu. Nie kwestionuję kary 3 meczów, ale podstawy do skrócenia też są.\nJeśli będzie mógł, to na bank wskakuje do pierwszego składu. Pytanie kogo wygryzie. To piłkarz o orientacji ofensywnej, więc pewnie wypadnie Rado. Jeśli Remy lub Philipps wyjdzie w pomocy, to pojawia się nastepne pytanie - czy Cafu zdąży wygrać rywalizację z Mączyńskim. Moim zdaniem tak. Drugie pytanie o Vesovica i Jędrzejczyka, czy Veso zostanie na prawej obronie. Moim zdaniem nie.\nWtedy byłby skład\nVesovic-Niezgoda-? (Kucharczy? Radovic?)\nBardzo ważnym bonusem byłaby gra w powietrzu, zwłaszcza Mauricio ma znakomitą opinię pod tym względem, a wiadomo jak to jest ważne w naszej lidze.\nBrawo za wynik. Jednak gra to była podwórkowa... Nowi zawodnicy mają potencjał ale nie są przygotowani fizycznie. No i nie są zgrani ale to jest wiadome...\nTrenerze przed czym odpoczywali Hamalainen i Eduardo?\nNie odpoczywali są w nie najwyższej formie .\nHama od meczu ze Śląskiem nic nie gra wiec odpoczynek mu się przyda.\nPo prostu grali beznadziejnie... Slaby pasquato byl lepszy niż Hama ostatnio\nHamalainen i Eduardo nawet z opaską na oczach przyćmiliby Kucharczyka.Napewno mielibyśmy większe posiadanie piłki i większy spokój w grze .Hamalainen to jeden z najlepszych jeśli nie najlepszy piłkarz Legii więc troche szacunku\nNie popieram zachwytów nad Kucharczykiem. Zwłaszcza na początku dużo denerwujących strat i charakterystycznych zagrań "a la Kucharczyk". No ale swoje zrobił.\na może po prostu trener rotuje składem, żeby każdy z jego zawodników (oprócz Kopczyńskiego oczywiście) miał szansę się wykazać, bo prezentują podobny poziom?\nTobie ciągle jest potrzebny słownik. Na pewno.


Wystawa prac Ragnara Axelssona „Where the World is Melting” • ICELAND NEWS\nWystawa prac Ragnara Axelssona „Where the World is Melting”\nNa wystawie „Where the World is Melting” (Tam, gdzie topi się świat) są prezentowane prace Ragnara Axelssona, wybrane z serii zatytułowanych: Twarze Północy, Lodowiec, Łowcy i Bohaterowie Północy. Fotografie zebrane w przełomowym momencie, rzucają światło na zmiany, które zachodzą w fizycznej warstwie północnego świata oraz w tradycjach jego mieszkańców.\nW swoich nieustających poszukiwaniach Ragnar nie tylko daje świadectwo zmian na Ziemi, ale w obiektywie aparatu pokazuje osobiste historie mieszkańców tych okołobiegunowych regionów.\nPrzez ponad 40 lat Ragnar Axelsson – RAX – fotografował ludzi, zwierzęta i krajobrazy najbardziej odległych zakątków Grenlandii, Islandii i Syberii. W surowych czarno-białych kadrach uchwycił elementarne, ludzkie doświadczenie natury na skraju świata nadającego się do życia, uwidaczniając niezwykłe relacje między ludźmi, zwierzętami i miejscami Arktyki a tym ekstremalnym środowiskiem – relacje obecnie zmieniane w głęboki i złożony sposób przez bezprecedensowe zmiany klimatu.\nOd 1976 roku jako fotoreporter w Morgunblaðið Ragnar pracował na zlecenie na Łotwie, Litwie, w Mozambiku, RPA, Chinach i na Ukrainie. Jego zdjęcia były publikowane w LIFE, Newsweek, Stern, GEO, National Geographic, Time i Polk. Otrzymały wiele nagród i były prezentowane szerokiej publiczności. W wielu międzynarodowych wydaniach ukazały się książki Ragnara, w tym Jökull (Lodowiec) w 2018 r., z przedmową Ólafura Elíassona, i Andlit norðursins (Twarze Północy) w 2016 r., z przedmową Mary Ellen Mark. Ta wystawa została zorganizowana po wydaniu w 2020 r. jego nowej książki, Hetjur norðurslóða (Bohaterowie Północy).\nWystawa potrwa do 9.05.2021 roku.\nZachęcamy do odwiedzenia muzeum oraz strony wydarzenia – TU.\nMuzeum Sztuki w Reykjavíku – Hafnarhús\nPoprzedni artykułKolejne silne trzęsienie ziemi na półwyspie Reykjanes\nNastępny artykułRAYA i ostatni smok – bajka z polskim dubbingiem w kinie w Reykjavíku, Keflavíku i Akureyri!


Technologie paliwowe | BS4.net.pl\nW zakresie działania firmy BS4 jest prowadzenie i koordynacja wszelkich działań związanych z obsługą projektową inwestycji. Czy jest to nowa budowa, czy remont obiektu konieczne jest postępowanie według ściśle określonych reguł umożliwiających pracę w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawnymi.\nPotrafimy wskazać najlepsze i najmniej kosztowne rozwiązania. Współpracujemy z najlepszymi, najlepiej orientującymi się w branży paliwowej biurami projektowymi. Oferujemy naszym klientom konkretne sprawdzone rozwiązania a nie swoją naukę jego kosztem...\nZajmujemy się kompletacją dostaw, montażem urządzeń, prowadzimy serwis gwarancyjny i pogwarancyjny. Obiektem naszego zainteresowania pozostają także nietypowe instalacje technologiczne (kotłownie, agregatorownie, instalacje zasilania w płyny eksploatacyjne linii montażowych silników, instalacje pomocnicze).\nStacja paliw to dla nas obiekt bez tajemnic. Nasze wieloletnie doświadczenie w branży paliwowej pozwala nam prowadzić obsługę inwestycji związanych z budową stacji paliw od stworzenia koncepcji poprzez realizację projektu technicznego aż po fizyczne jego wykonawstwo.\n>>pobierz>> Katalog 2016\nBS4 - zapraszamy\nAutomatyczna dystrybucja paliw\nPrefabrykaty ze stali nierdzewnej\nSystemy rurociągów paliwowych\nPistolety paliwowe i LPG\nTworzywo abs - zastosowanie\nBS4 - zapraszamy /\nTechnologie paliwowe /


liczący krocie pojęcie podrzędne - German translation - bab.la Polish-German dictionary\nSummaryOur team was informed that the translation for "liczący krocie pojęcie podrzędne" is missing.\npojęcie... pojęcie pomaga nam zrozu...... by zobrazować inne pojęcie, to tzw. przesuw...... pojęcie to nie oznacza u...more (21)\nbab.la Dictionary Polish-German liczący krocie pojęcie podrzędne Polish-German translation for "liczący krocie pojęcie podrzędne"\n"liczący krocie pojęcie podrzędne" German translation\nWe appreciate your feedback! Click on enter and our team will add a translation for "liczący krocie pojęcie podrzędne".\nSimilar translations for "liczący krocie pojęcie podrzędne" in German\nUsage examples for "liczący krocie pojęcie podrzędne" in German\nlicencja · licencjat · liceum · lichwa · lichwiarka · lichwiarski · lichwiarz · lichy · lico · licytacja · liczący-krocie-pojęcie-podrzędne · liczba · liczby · liczebnik · liczebność · licznie · licznik · liczny · liczyć · lider · liderka


- Na razie nie mamy żadnej potwierdzonej informacji. Mężczyzna nadal figuruje u nas jako osoba poszukiwana. Docierają do nas informacje o odnalezieniu zwłok na terenie Czech, ale nie mamy potwierdzenia, że to poszukiwany jastrzębianin - mówiła nam w piątek przed południem aspirant Halina Semik, rzeczniczka jastrzębskiej policji.\nTomasz Herman, 30-letni mieszkaniec Jastrzębia-Zdroju, wyjechał z domu w dniu 27 maja. Rodzina zgłosiła zaginięcie w sobotę, 30 maja. Od tamtej pory policjanci poszukują mężczyzny, który nadal nie nawiązał kontaktu z rodziną.\nPolicjanci wydziału kryminalnego pozyskali informację, iż mężczyzna ostatni raz widziany był w miejscowości Kaczyce nad rzeką Olzą. W poszukiwania po stronie polskiej z powietrza zaangażowany był helikopter Sokół. Policja z Czech po czeskiej stronie Olzy poszukiwała zaginionego przy pomocy drona. Ze względu na wysoki poziom wody i silne nurty rzeki początkowo czynności nie mogli podjąć płetwonurkowie.\n› Policyjny śmigłowiec i dron szukają zaginionego 30-latka\n› Zaginął 30-letni Tomasz Herman z Jastrzębia\nMario 2020-07-03 23:08:49\nNie rozumiem tego. Matka rozpoznaje zwłoki swojego syna a Jastrzębska policja nie jest w stanie tego potwierdzić? Nawet jeśli to nie są zwłoki tego pana ( być może matka się myli, no bo to zwłoki we wodzie), no ale to ile trzeba miesięcy żeby to potwierdzić? Mamy XXI wiek. W czym problem , żeby zrobić badania DNA? Koszty? Czyje koszty? Przecież my podatnicy za to płacimy. No to w czym problem ,żeby zidentyfikować zwłoki? No ludzie, przecież nie żyjemy w średniowieczu. Takie badania powinny trwać max. Dwa Dni. I niech nikt nie mówi, że to są koszta. Całe nasze społeczeństwo płaci takie koszta w postaci podatków i innych opłat.


Wynajem Sali Weselnej - Tawerna Czarny Bocian. Środa Wielkopolska, Jarocin, Nowe Miasto nad Wartą, Wynajem Sali Weselnej w Wielkopolsce pod Poznaniem\nTawerna-CzarnyBocian.pl » Wesela » Wynajem sali weselnej\nInteresuje Cię sala weselna w Nowym Mieście nad Wartą? Wybierz salę w restauracji Tawerna Czarny Bocian – zwłaszcza, jeśli pochodzisz z miast takich jak Jarocin, Środa Wielkopolska, Śrem czy Września. Oferujemy dwie sale weselne we wnętrzu lokalu i dodatkowe miejsca na zewnątrz – warto wykorzystać tę możliwość w letnim sezonie weselnym. Nasza restauracja zajmuje się kompleksową organizacją wesel, dlatego oprócz sali zapewnimy też dostosowane menu i dekorację.\nSala weselna nad Wartą\nZastanawiasz się co zrobić – poszukać dom weselny w Wielkopolsce czy zabrać gości do restauracji nad rzeką? Restauracja Tawerna Czarny Bocian udostępnia dwie eleganckie sale, które doskonale sprawdzają się jako sale weselne. Jedna z nich przeznaczona jest dla 40 gości, a druga dla 70. Wystrój wnętrza każdej z sal przygotowywany jest w oparciu o sugestie, opinie i życzenia Młodej Pary. Na sali mogą znaleźć się kolory i formy dekoracji, które są wybrane wyłącznie przez narzeczonych – nie narzucamy żadnych schematycznych rozwiązań. Pod względem budowania stylu wnętrza dom weselny ma bardziej ograniczone możliwości.\nLokal nad rzeką – dodatkowe atrakcje\nSalę można połączyć z zewnętrznym terenem, na którym przygotowano miejsca dla ok. 30 osób. Na dworze jest też możliwość skorzystania z grilla, ogniska czy placu zabaw dla dzieci. Dodatkowe atrakcje i udogodnienia dla gości można skonsultować z pracownikami naszego zespołu. Nasza restauracja mieści się nad Wartą, co sprzyja romantycznej atmosferze, odpoczynkowi pomiędzy tańcami, dotlenieniu i pięknym, pamiątkowym zdjęciom w plenerze. Sale weselne w Tawernie Czarny Bocian wynajmują szczególnie mieszkańcy takich miejscowości jak: Jarocin, Środa Wielkopolska, Śrem, Września, Chocicza, Dominowo, Dolsk, Jaraczewo, Krzykosy, Książ Wielkopolski, Miłosław, Orzechowo, Pyzdry, Zaniemyśl oraz Żerków.\nWynajem dobrej sali weselnej pod Poznaniem to tylko jeden z elementów udanego wesela. Nie musisz decydować się na dom weselny w Jarocinie albo pałac w Kobylnikach. Restauracja Tawerna Czarny Bocian nad Wartą zajmuje się przygotowaniem wesela od A do Z – znajdziesz u nas również ciekawe menu i inspirujące dekoracje. Zapraszamy do kontaktu!


Z niemal 6 mln emerytów, 754 tys. jest aktywnych zawodowo. To zbawienie dla rynku pracy – Portal Statystyczny\nW trzecim kwartale 2021 roku emerytury w Polsce pobierało niemal 6 mln osób – wynika z danych ZUS. Natomiast z GUS dowiadujemy się, że wśród pobierających świadczenia emerytalne 754 tys. osób jest aktywnych zawodowo. W ciągu dziewięciu miesięcy 2021 roku ta liczba wzrosła o 67 tys. Z okazji zbliżającego się Dnia Babci i Dziadka Personnel Service przygotował analizę popularnych zawodów wśród seniorów oraz zarobków na jakie mogą liczyć. Stawki sięgają nawet 35 zł netto za godzinę pracy. Eksperci zwracają uwagę, że z punktu widzenia deficytów na rynku pracy, aktywizacja osób powyżej 50 r.ż. jest koniecznością.\nZ danych ZUS za okres od stycznia do września 2021 roku wynika, że emerytury w Polsce pobiera 5,97 mln osób\nPrzeciętna wartość takiego świadczenia to 2540,08 zł miesięcznie. Gdy zestawimy te dane ze statystykami GUS dotyczącymi osób pracujących widzimy, że wśród pobierających emerytury zatrudnienie ma 754 tys. osób. To oznacza, że mniej więcej co dziesiąty (12,6%) emeryt dorabia sobie do emerytury.\n– Tylko w trzecim kwartale 2021 roku powstało ponad 132 tys. nowych miejsc pracy, a liczba wakatów w skali roku zwiększyła się o 68,5%. W przemyśle brakuje ponad 34 tys. pracowników, a w budownictwie 22,5 tys. I to wszystko w warunkach szybkiego starzenia się naszego społeczeństwa. Według prognozy GUS, liczba ludności w wieku 60 lat i więcej w Polsce ma w 2030 roku wzrosnąć do poziomu 10,8 mln, a w 2050 roku wyniesie 13,7 mln. To oznacza, że osoby te będą stanowiły ok. 40% ogółu ludności Polski. Dlatego tak istotne jest zachęcanie osób powyżej 50 r.ż. do aktywności zawodowej. Aktualnie wydaje się, że główną motywacją są dla nich rosnące ceny, ale zachęt powinno być więcej, zwłaszcza, że coraz dłużej jesteśmy sprawni – mówi Krzysztof Inglot, ekspert ds. rynku pracy, Personnel Service.\nNa początku 2021 roku liczba pracujących powyżej 60 r.ż. w przypadku kobiet i 65 r.ż. w przypadku mężczyzn wynosiła 687 tys. W drugim kwartale wzrosła do 721 tys., żeby w trzecim kwartale minionego roku osiągnąć wartość 754 tys. Widoczny jest zatem trend wzrostowy. Gdzie dorabiają emeryci? Kontynuacja pracy na stanowiskach, które zajmowali przed emeryturą nie zawsze jest możliwa, dlatego szukają pracy m.in. w usługach czy logistyce.\nNa najlepsze zarobki w zestawieniu Personnel Service może liczyć tzw. złota rączka. Osoba, która podejmuje się drobnych napraw czy remontów (co wiąże się z koniecznością założenia działalności gospodarczej) może zarobić od 20 do 35 zł netto za godzinę pracy. Nieco mniejsze pieniądze otrzyma opiekun lub opiekunka do dzieci (od 19 do 30 zł/h netto, przy czym górne widełki dotyczą osób posługujących się językiem obcym). Pracownik w branży gastronomicznej (np. pomocnik kuchenny) może z kolei zarobić od 13,5 do 18,5 zł netto za godzinę. Praca w magazynie gwarantuje zarobki od 13,5 do 17 zł „na rękę”, a praca w ochronie od 13,5 do 15,5 zł. Starsze osoby mogą też spróbować swoich sił jako kasjerzy. Tutaj zarobki wahają się od 14,7 do 17 zł netto za godzinę. Natomiast w cukierni można zarobić od 13,5 do 17,5 zł netto za godzinę.\nSilversi zbawieniem dla rynku pracy\nJuż w 2050 roku ludność w wieku 60 lat i więcej będzie stanowiła ok. 40% ogółu ludności Polski. Jeżeli weźmiemy pod uwagę również osoby w wieku 50+, to mówimy nawet o połowie polskiego społeczeństwa. Z analizy PwC wynika, że w krajach rozwiniętych, jak Niemcy czy Dania, pracuje ponad 60% osób w wieku 55-64 lata. W Polsce ten wskaźnik wynosi tylko 40%. Zwiększenie aktywności tej grupy do poziomu czołowych krajów, przyniosłoby Polsce w długiej perspektywie wzrost PKB nawet o 66 mld dolarów.\n– Aktualnie jedyną alternatywą dla przedłużenia aktywności seniorów na rynku pracy są pracownicy z zagranicy, w tym głównie Ukraińcy. Potencjał tej migracji jest jednak ograniczony. Dlatego musimy wdrożyć program aktywizacji, który zatrzyma jak najwięcej osób na rynku pracy. To korzyść dla nich samych, bo dłuższa praca to wyższa emerytura, ale też dla pracodawców, bo często są to doświadczeni i wartościowi pracownicy. Ważne jednak, żeby stworzyć im odpowiednie warunki, bo wiadomo, że nie każdy zawód możemy wykonywać z łatwością będąc w wieku przedemerytalnym – podsumowuje Krzysztof Inglot.


Każda kobieta dąży do tego, by jak najlepiej wyglądać . Co się składa na piękny wygląd? Można tu wymienić wiele aspektów i przykładów tego, co się składa na piękny wygląd. Warto również dodać, że dla każdej kobiety oznacza to coś innego. Dla jednej kobiety piękny wygląd wiąże się z naturalnym wyglądem, czyli brakiem makijażu, naturalny kolor włosów, niepomalowane paznokcie. Najważniejsze by była zadbana zestaw do manicure hybrydowego kraków, czysta i schludna. Dla innych kobiet , natomiast, piękny wygląd może wiązać się z tym, że musi być ona mocno pomalowana, najlepiej opalona, co się wiąże z częstym chodzeniem do solarium. Zamiast naturalnych paznokci, towarzyszą jej długie tipsy i odwiedzimy u kosmetyczki. Zamiast naturalnego wyglądu, ma ona mocna makijaż. Niestety często wygląda to zbyt sztucznie u kobiet. Ale najważniejsze, że one czują się piękne i atrakcyjne. Jednak nie są często świadome tego, iż innym bardziej podoba się naturalne piękno kobiety. Po to została ona taka stworzona, aby taka była. Jeśli widzimy niepomalowaną kobietę na ulicy, to sobie myślimy, że nie dba o swój wygląd i mamy o niej zdanie, że o siebie nie dba. Trzeba rozróżnić momenty, kiedy kobieta ma potrzebę, aby się pomalowała, kiedy jej nie ma.\nCzerwiec 27th, 2014 |\nCzerwiec 24th, 2014 |\nCzerwiec 21st, 2014 |


Wyszukiwanie firm dla frazy: budowlane materiały - cegły, pustaki w lokalizacji: lubelskie | budownictwo.pl\nbudowlane materiały - cegły, pustaki, lubelskie\nPoznaj specjalistów, którzy odpowiadają Twojemu zapytaniu: budowlane materiały - cegły, pustaki w lokalizacji: lubelskie. Odkryj ofertę polecanych sklepów czy firm i je porównaj. Zdobądź dane kontaktowe do sprzedawcy lub budowniczego. Zapoznaj się z recenzjami innych. Zostaw opinię i komentarz. Pomóż innym dokonać wyboru. Zapoznaj się z katalogiem specjalistów na budownictwo.pl!\nDla lokalizacji lubelskie i frazy budowlane materiały - cegły, pustaki znaleźliśmy 513 wyników\nCegielnia s.c. Wyrób ceramiki budowlanej. Cegła palona\n23-200 Kraśnik , Ludmiłowska 12\nRol-Bud. Materiały budowlane, systemy dociepleń\n21-007 Mełgiew , Lubelska 6\nTanikowska E. PW. Handel materiałami budowlanymi\n23-100 Bychawa , Pileckiego 14a\n21-400 Łuków , Stodolna 20 lok. 6\n23-200 Suchynia , Podmiejska 12\n23-414 Cegielnia-Markowicze 5\nSkorpion. ZPUH. Ceramika budowlana. Woch J.\n22-630 Tyszowce , Kościelna 108\n23-465 Olszanka 44\nWyrób i wypalanie cegły ceramicznej.\n23-200 Kraśnik , Młyńska 35\nZakład cementowo budowlany\n23-400 Biłgoraj , Kościuszki 32\nZamojska Klinkiernia. Cegła klinkierowa, mączka ceglana, glina suszona\n22-610 Budy 48


MandiWoo: MANHATTAN QUICK DRY 60 second\nDziś post poświęcony lakierowi MANHATTAN QUICK DRY 60 second. Używałam go już wcześniej do zdobień, m.in. >tu< i >tu< . Chciałam spróbować nałożyć go na całą płytkę paznokcia, bez żadnego zdobienia. Nie ukrywam, że długo się nad tym wahałam, ponieważ inny lakier z Manhattan-a, o którym pisałam >tutaj< zawiódł mnie :<\nAle wracając do lakieru powyżej. Nałożyłam pierwszą, porządną warstwę i ku mojemu zdziwieniu, pokrył płytkę paznokcia! Odczekałam chwilkę, a mianowicie niecałe 60 sekund ( tak, jak pisze na buteleczce )\nLakier był suchuteńki, tak, jakbym nim malowała paznokcie dzień wcześniej :)\nZawsze maluje paznokcie dwoma warstwami lakieru, z przyzwyczajenia :) Pewnie nie tylko ja zresztą :D\nTak więc i zrobiłam z tym lakierem, co okazało się mały błędem :c\nNa paznokciach zaczęły pojawiać się smugi. W myślach tylko panika, "jak to będzie wyglądać, zaraz je zmyję...! "\nMyślałam, żeby nałożyć 3 warstwę, ale nie ! Będzie wyglądać gorzej, jeszcze zbąbelkuje :<\nPołożyłam się spać ( malowałam paznokcie późnym wieczorem ). Ku mojemu zdziwieniu, rano, gdy się obudziłam, smugi zniknęły ! :D No dobra, może gdzieś tam jedną smugę można zobaczyć, ale to za pomocą lupy :D\nBłędem było chyba to, że malowałam paznokcie przy sztucznym świetle, co tak oszpeciło ten lakier, którego kolor bardzo mi się spodobał :)\nMam go na paznokciach już drugi dzień i wszystko jest w porządku :)\nOk, a teraz zdj :) Mam nadzieję, że dotrwaliście jakoś, czytając to :D\nAutor: MandiWoo o 03:09\nJustine145 20 sierpnia 2013 03:45\nteż zawsze nakładam dwie cieńsze warstwy ;) a ten lakier bardzo mi się podoba ;)\nPaulina Cz 20 sierpnia 2013 03:47\nJustyna Łach 20 sierpnia 2013 05:15\nPrzesliczny kolor :)\nnail of my life 20 sierpnia 2013 07:14\nOlaa 20 sierpnia 2013 07:19\ndwie warstwy to zawsze bezpieczniejsze wyjście :) piękny odcień, nie mam nić z tej firmy :)\nMadeleine 20 sierpnia 2013 11:40\nJestem ciekawa jak długo schła by 2 warstwa :P Kolor przyjemny:)\nMandi Woo 21 sierpnia 2013 04:12\nDruga warstwa schła również szybko ;)\nMadzia Pietrowska 21 sierpnia 2013 02:29\nzebra-nails 21 sierpnia 2013 04:06\nObsession 23 sierpnia 2013 11:48\nFioletowy gradient z panterką


Rewolucja 1905 roku Julian Jastrzębski\nRewolucja 1905 rokuArtykułyJulian Jastrzębski\nJulian dorastał w Warszawie. Został członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej ps. „Chuligan”. W czasie przygotowań do zamachu na generał-gubernatora Gieorgija Skałona w mieszkaniu rodziców ukrywał broń i kolegę. Po rewizji mimo nie znalezienia broni (matka Juliana, Marianna, wrzuciła pistolety do garnka z gotującą się zupą, a kolega przetrwał rewizję pod pierzyną, którą przykrył go dziadek) aresztowany. Osadzony z wyrokiem śmierci w Cytadeli Warszawskiej gdzie przesiedział 11 miesięcy. Cudem ocalony dzięki interwencji syna pracodawcy. Przekupił on urzędników, żeby zniszczyli akta, co pozwoliło na zwolnienie z więzienia.\nBabcia i moja mama po przedwczesnej śmierci dziadka w listopadzie 1936 nie mogły otrzymać renty. Żeby takową otrzymać, trzeba było by osadzony spędził w więzieniu co najmniej rok. Zagorzały piłsudczyk, zawsze szedł na wybory z jedynką zatkniętą z wstążkę melonika*. Wspaniały tenor. Do końca życia pracował jako kuchmistrz. Umarł na serce w pracy, w wieku 50 lat, tak jak to mu wywróżył współwięzień z celi śmierci w 1906 r.\nJedynka – Lista piłsudczykowska miała zawsze nr 1; w ten sposób „w ciszy wyborczej” manifestował swoje przywiązanie do marszałka.\nZdjęcie ślubne z 1911 roku.\nOtagowano jako: Cytadela Warszawska, Polska Partia Socjalistyczna


Oficjalny dystrybutor w Polsce rękawiczek dotykowych | i-Glove.pl\nDystrybucja / Sprzedaż hurtowa\n"Touchtips" to całkowicie nowa technologia wykonania rękawiczek odpornych na warunki pogodowe, która pozwala na korzystanie ze wszelkich urządzeń z ekranem dotykowym bez konieczności zdejmowania rękawiczek.\nDzięki wykorzystaniu specjalnego materiału przewodzącego dyskretnie wplecionego w opuszki palców w stylowych rękawiczkach, możesz jednocześnie chronić ręce przed mrozem, a także aktywnie korzystać ze swojego mobilnego urządzenia z ekranem dotykowym!\nPróba użycia urządzenia dotykowego, gdy nosisz zwyczajne rękawiczki, przypomina próbę szycia w rękawicach kuchennych, czyli jest to prawie niemożliwe. W przeszłości należało wybierać pomiędzy przemarzniętymi palcami i obsługą urządzenia lub przytulnymi rękawiczkami i brakiem możliwości skorzystania z telefonu lub tabletu... Już nigdy więcej! Dzięki opracowaniu rękawiczek iTouch możesz utrzymać ciepło rąk podczas przeglądania wiadomości e-mail, czytania i pisania sms'ów oraz podczas bicia rekordu w ulubionej grze! Od teraz możesz maksymalnie korzystać z ekranu dotykowego Twojego urządzenia bez względu na panujące warunki pogodowe.\nRękawiczki iTouch są bardzo miękkie i współpracują z prawie wszystkimi urządzeniami z ekranami dotykowymi, w tym smartfonami oraz tabletami. Możesz być pewny, iż nie uszkodzą one Twoich wartościowych urządzeń; specjalny materiał zastosowany w opuszkach palców jest zaprojektowany tak, aby być przewodzącym, jednak bez zarysowania lub uszkodzenia ekranu dotykowego.\nRękawiczki do ekranów dotykowych przeznaczone są do prawie wszystkich produktów dostępnych na rynku, w tym produktów Apple, Samsung, Sony. iGlove zawierają w sobie srebrne włókno tkane, które pozwala na korzystanie z Twojego urządzenia bez zdejmowania rękawiczki. Rękawiczki do ekranów dotykowych iGlove przenoszą obsługę urządzeń mobilnych na całkowicie nowy poziom, pozwalając na pisanie, przeglądanie, dzwonienie oraz inne czynności na ekranie dotykowym bez utraty wydajności. Są to najlepsze dostępne rękawiczki do ekranów dotykowych.\nBudowa inteligentnej rękawiczki przewodzącej iGlove stwarza innowację w branży rękawiczek. Nasze rękawiczki nie tylko pozwalają na przewodzenie prądu o niskim napięciu z opuszków Twoich palców na ekran dotykowy, ale także są stylowe i ciepłe dla codziennego użytku. Kompletna funkcjonalność pozwala na pisanie, wycieranie, przesuwanie i wybieranie dowolnych elementów z ekranu dotykowego Twojego urządzenia. Są to rękawiczki, które pokochasz.\nRękawiczki do pisania\nGdy pogoda stanie się mroźna, potrzebujesz pary dobrych rękawiczek, aby utrzymać ciepło rąk. Gdy jest zimno, nikt nie chce zdejmować rękawiczek za każdym razem, gdy musi odebrać lub wykonać połączenie. Rękawiczki iGlove są idealnymi rękawiczki do pisania podczas zimowego okresu, dając swobodę pisania i zachowania rękawiczek na sobie. Pokochasz to, iż możesz wykonać wszystkie czynności związane z telefonem lub tabletem przy użyciu rękawiczek iGlove.\nCopyright © 2018 i-Glove.pl - oficjalny dystrybutor iGlove w Polsce


Widzew Łódź - Aleksander Majerz: Będę walczył jeszcze mocniej i grał jeszcze lepiej - Aktualności\nAleksander Majerz: Będę walczył jeszcze mocniej i grał jeszcze lepiej\nJednym z bohaterów wygranego przez Widzew meczu ze Zjednoczonymi Stryków był pomocnik Aleksander Majerz, który po wejściu na boisko w drugiej połowie w ładnym stylu ustalił wynik spotkania.\nZapytany przez nas o komentarz do meczu ze Zjednocznymi Stryków Aleksander Majerz najpierw odniósł się do sytuacji, w której urazu nabawił się stoper łodzian Daniel Maczurek. - Trzeba zacząć od tego, że bardzo szkoda Daniela. Wyglądało to bardzo poważnie i z tego miejsca chciałbym go serdecznie pozdrowić i przekazać mu słowa wsparcia. Daniel wie, że zawsze będziemy z nim – skomentował uraz obrońcy Aleksander Majerz.\nPomocnik Widzewa wszedł na boisko dopiero w drugiej połowie. - Oglądając z boku, widać było, że na boisku jest megawalka. Dobrze, że udało się nam wziąć ten mecz pod kontrolę. Super, że chłopaki strzelili bramkę. Mecz się otworzył. Pod koniec przeciwnikom zaczęło lekko brakować sił i wzięliśmy to na siebie. Z tego wyszła ta druga bramka - powiedział strzelec drugiego gola.\nAleksander Majerz liczy, że dobra passa łodzian, którzy wygrali czwarty mecz pod rząd, będzie trwała. - Cieszy, że udało się odnieść kolejne zwycięstwo. Myślę, że będzie nam jeszcze łatwiej. Jesteśmy bardzo pewni siebie po tych kolejnych zwycięstwach. (…) Cel na najbliższe dwa mecze to sześć punktów - skomentował widzewiak.\nSam Aleksander Majerz cieszy się, że trener Marcin Płuska daje mu coraz więcej szans na pokazanie swoich możliwości. - Bardzo dziękuje trenerowi za to, że zaczął na mnie stawiać. Wypracowałem sobie szansę na pokazanie się i chciałbym ją wykorzystywać, spłacać kredyt zaufania. Będę walczył jeszcze mocniej i grał jeszcze lepiej, żeby dostawać tych minut coraz więcej – powiedział pomocnik Widzewa.\nZawodnik łódzkiej jedenastki bramkę zdobytą w meczu ze Zjednoczonymi dedykuje swojemu tacie – Chciałem zadedykować bramkę mojemu tacie, który zawsze mnie wspierał i zawsze mi pomagał. Wiem, że jest dumny z tego co robię - zakończył Aleksander Majerz.


Przez poziomkaa91, 21 Listopad 2010 w Witam\nWitam wszystkich:) Długo zastanawiałam się, czy napisać na tym forum, podzielić się z "obcymi" ludźmi swoimi problemami. Doszłam do wniosku, że to zbyt błahy i taki banalny problem.... jednak pisanie o tym przynosi mi lekką ulgę:)\nMam 19 lat i od dłuższego czasu nękam się z różnymi problemami zdrowotnymi. Może zacznę od tego, że odkąd pamiętam zawsze byłam niezadowolona ze swojego wyglądu, do dziś czuję się szarą myszką, niepewną siebie, zagubioną. Uważałam, że główny problem stanowi mój wygląd, a konkretnie (moim zdaniem) "okrągłe kształty". W ciągu pół roku udało mi się schudnąć ok 10 kg, nie stosowałam żadnych rygorystycznych diet, do tej pory staram się zdrowo odżywiać, zrezygnowałam w 100% z cukru, białego pieczywa, mąki, makaronów, tłuszczy niezdrowych itd. Hmm powinnam być już zadowolona z efektu, ale ciągle mi coś nie pasuje, wciąż bym w sobie coś zmieniała, chciałabym stać się inną osobą pewną siebie, energiczną, radosną. Kiedyś taka byłam, wciąż roześmiana, radość przynosiły mi naprawdę błahe rzeczy.\nCzuję, że jest coś ze mną nie tak, ciągle myślę o jedzeniu, a raczej o tym czego nie mogę zjeść, albo ile co ma kalorii. Zaczęłam studia, kierunek fizjoterapia, czuję, że to jest moje powołanie, ale nie potrafię cieszyć się "nowym życiem", najchętniej całe dnie spędzałabym w domu, nie pokazując się ludziom. Próbuję z tym walczyć, uprawiam sport, co wtorek chodzę na basen, znalazłam sobie dorywczą pracę, ale całą niedzielę myślę o tym, że jutro poniedziałek i znowu szkoła i praca i wcale nie chce mi się funkcjonować, żyć, egzystować Chce mi się płakać! Nie chce mi się chodzić na imprezy, a cały tydzień myślę i zamartwiam się tym, że na piątek muszę wkuć pół książki na anatomię!!! wrrr, w rezultacie jestem ciągle zła, zmęczona i załamana. Czuję, że nie nadaję się do tego świata, nie potrafię nawiązać kontaktu z moimi rówieśnikami, mój świat wygląda teraz szaro, buro i.. nie widzę światełka w tunelu\nufff ulga, to tyle. Dziękuję za przeczytanie, jeśli ktoś takowy się znajdzie... :)\nNo i się zanalazł:) Myślalaś moze o wizycie u psychologa? Moze po prostu potrzebujesz szczerej rozmowy..?\nHmmm... przez chwilę myślałam, że może potrzebna mi jest jakaś mała sesja u psychologa, ale szczerze mówiąc nie jestem w 100% przekonana do skuteczności takich wizyt...\nDziś znów miałam "płaczliwy" początek dnia, sama nie wiem z jakiego powodu łzy same cisną mi się do oczu, robi mi się strasznie przykro i smutno, nie mogę tego pohamować. A najgorsze było to, że rozryczałam się jak jakaś beksa, publicznie, wśród ludzi na wykładzie z psychologii!!!! Nigdy taka nie byłam i nie znoszę tego! Koleżanki zaczęły mnie pocieszać, co spowodowało, że poczułam się jak kompletna idiotka! Rozmawiałam o tym z moją najbliższą koleżanką, szczerze powiedziałam jej co mnie trapi, ale nie potrafiła mi pomóc. Mam bardzo dobry kontakt z moją mamą, z tatą z resztą także, ale nie powiedziałam im o tym, już i tak martwią się o mnie, że mało jem, nie mam okresu, może to spowodowane jest niedoczynnością tarczycy, sama nie wiem...\nJest mi po prostu źle z samą sobą, nie potrafię się wyluzować, nie przejmować, nie zamartwiać. Moi znajomi uważają mnie za radosną i pogodną osobę, ale to jest tylko przykrywka, tak na prawdę w środku czuję się samotna i nieszczęśliwa:(\nP.S. Dziękuję ewaryst7 za przeczytanie tych żali oraz za radę:) Pozdrawiam!\nmysle ze byloby dobrze gdybys poszla do psychologa.. nawet zeby pogadac, nie musisz sie bac ze cie wysmieje czy nie zrozumie, wrecz odwrotnie.. co do okresu.. sporo schudlas.. jesli w krotkim czasien i za duzo - moze to miec odbicie w miesiaczce, organizm poprostu czuje sie za slaby.. przynajmniej w moim przypadku tak bylo. warto tego dopilnowac:) a co do nastroju.. mysle ze moze to byc spowodowane po prostu jesienia, wiele z nas wtedy popada w przygnebienie.. ja sama rowzniez:)\nJak tak czytam, to mam dokładnie to samo.\nTeż schudłam sporo jakiś czas temu i nadal ciągle się nad tym zastanawiam. Cały czas widzę siebie grubą.\nCzy to odżywianie jest dla ciebie bardzo dużym problemem, cały czas czujesz wyrzuty sumienia itp?\nCo do reszty, tak jak powiedziałam, praktycznie wszystko się pokrywa.\nOjej dziękuję wszystkim za słowa otuchy i wsparcia. Tak z tym odżywianiem to nadal mi tak zostało, mam fioła na punkcie "zdrowego" żywienia, nie zjem nic co ma w sobie nawet śladową ilość mąki, cukru czy za dużo tłuszczu. Zanim kupię coś w sklepie czytam dokładnie skład i sprawdzam kaloryczność, wciąż myślę o jedzeniu, odliczam czas między posiłkami, a jak skuszę się na coś w moim przekonaniu "niezdrowego" to zadręczam się wyrzutami sumienia i zaraz idę ćwiczyć aby spalić to co zjadłam. Przez to cała rodzina ma mnie dość, nie jem normalnych, rodzinnych obiadów, bo mają za dużo niezdrowych składników... wiem, że to głupie i jeśli to wszystko jest powodem moich "problemów" to po prostu: "zacznij normalnie jeść dziewczyno!". Ale to nie jest takie proste, ja po prostu zapomniałam, jak ja się kiedyś żywiłam, co jadłam, ile, jak... z resztą strasznie boję się przytyć, myśl o tym powoduje, że nie staram się nic zmieniać.\nMam nadzieję, że ten mój stan:P to tylko chwilowa, jesienna chandra, nom ale ta chandra zaczęła się jeszcze przed jesienią... Jestem młoda a już jestem zmęczona życiem, nie mam na nic ochoty, czuję się strasznie zmęczona, więc jak przychodzę po zajęciach do domu nie mam już na nic sił i ochoty!\nJutro zmuszę się, aby iść na basen, mam nadzieję, że poprawi mi się nastrój;)\nDziękuję jeszcze raz za wsparcie i przytulańce:)\nKto jest online? 0 użytkowników, 3 anonimowych, 515 gości (Zobacz pełną listę)\nnerwica lękowa samotność nerwica strach depresja stres lęki nerwica natręctw smutek lęk


Poznaj Sycylię - wakacje, których nie można odmówić - TownApk - blog podróżniczy, przewodnik od A do Z o podróżowaniu\nHome Recenzje miejsc docelowych Poznaj Sycylię – wakacje, których nie można odmówić\nPoznaj Sycylię – wakacje, których nie można odmówić\nSą miejsca, w których czujesz się tak, jakbyś uciekł z reszty świata, a Sycylia, ukształtowana przez niezliczone kultury, jest jednym z takich miejsc. Sycylia to największa wyspa na Morzu Śródziemnym, ze wspaniałymi wybrzeżami, piaszczystymi plażami i wszechobecnymi gajami oliwnymi, które sprawiają, że jest ona wyraźnie włoska, ale słynie nie tylko z bycia domem mafii.\nEtna majestatycznie wznosi się na horyzoncie, a dym unosi się z jej krateru jak pióropusz z cygara dona Corleone. Wycieczka do miast Savoca i Forza D’Agrò to obowiązkowa pozycja dla fanów filmów o ojcu chrzestnym, a to tylko jedna z najważniejszych atrakcji Sycylii, które czekają nas w kolejce podczas naszego pobytu.\nEtna nie jest jedynym wulkanem, z którego słynie Sycylia, jest domem dla dwóch innych aktywnych wulkanów u północnego wybrzeża Archipelagu Liparyjskiego. Wyspa Vulcano, nazwana na cześć rzymskiego boga ognia Vulcan, szczyci się bogactwem dzikiej przyrody.\nStromboli to prawdziwa petarda, która działa tak długo, jak długo były zapisy. Nic nie przebije rejsu łodzią z widokiem Stromboli wystrzeliwującego, gdy słońce zachodzi za krystalicznymi wodami. Wycieczka z przewodnikiem po tych wyjątkowych funkcjach to tylko próbka dodatków o wartości dodanej, które ułatwili nam nasi przewodnicy.\nNasza baza znajduje się w Giardini Naxos, a to tętniące życiem nadmorskie miasteczko ma wiele do zaoferowania dla gości, którzy chcą po prostu spacerować po porcie lub wieczorami garncarz na straganach rzemieślniczych. Łatwo jest spacerować po promenadzie z dużym wyborem miejsc do jedzenia, a Sycylijczycy lubią dodawać własne akcenty do dań.\nMożesz spodziewać się cytryny i pistacji w najbardziej nieoczekiwanych potrawach i nie opuszczać wyspy bez skosztowania arancini, pysznej mieszanki ryżu i warzyw w kulce lub pudełku w kształcie gruszki.\nMoim ulubionym smakiem Sycylii jest mały kieliszek Granity. Ten pyszny sycylijski specjał to lodowaty sorbet, a smak pomarańczy jest moim ulubionym, ale jest dostępny w pistacjach, kawie, czekoladzie lub dowolnych owocach.\nNajwyraźniej miejscowi odkryli, że owoce pozostawione zimą na oblodzonych zboczach Etny zamieniają się w raczej pyszny sorbet, gdy po wiosny opadają na poziom morza. Nie wyjeżdżaj z Sycylii bez skosztowania Cannoli. W skorupkach smażonego ciasta w kształcie tuby nadziewamy kremowo-słodką ricottę, która jest warta każdej kalorii liczonej w każdym kęsie.\nMiód na Sycylii ma również charakterystyczny smak i wielu sprzedawców tej odmiany organicznej znaleźliśmy, kiedy wybraliśmy się następnego dnia na Etnę, największy wulkan w Europie i jeden z najbardziej aktywnych na świecie.\nPodczas naszej wycieczki autokarowej wysiedliśmy na wysokości 1900 stóp i rozważaliśmy wjazd kolejką linową na wysokość 2990 stóp, ale zamiast tego zdecydowaliśmy się na lekki trekking po kraterze Silvestri, w pobliżu bazy i kilku sklepów i kawiarni.\nKsiężycowy krajobraz sprawia, że wizyta na Etnie jest wyjątkowym przeżyciem, a zapierające dech w piersiach widoki na morze jest naprawdę główną atrakcją naszego pobytu.\nKolejną z naszych atrakcji na Sycylii jest jednodniowa wycieczka do miasta Syrakuzy. Zaledwie 1,5 godziny drogi od Giardini Naxos szczyci się uroczym starym miastem pełnym brukowanych uliczek, po których można spacerować.\nMieszanka stylów architektonicznych od greckiego, rzymskiego, mauretańskiego i baroku sprawia, że wyspa ta jest żywym arcydziełem kultury i eklektyczną mieszanką rzemiosła europejskiego i północnoafrykańskiego. Nabrzeże jest wyłożone luksusowymi jachtami i mam wrażenie, że Syrakuzy to jeden z najlepiej strzeżonych sekretów, które Włosi lubią trzymać dla siebie\nNoc w Taorminie jest koniecznością, a idealnym miejscem do obserwowania ludzi jest plac IX Aprile. Tutaj zatrzymujemy się i napijamy podczas spaceru panieńskiego, emanując włoskim rozmachem i stylem. Mieszanka markowych sklepów z odzieżą, pizzerii i sklepów z ceramiką tłoczy się na Corso Umberto, która biegnie przez centrum miasta od Bramy Mesyny do Katanii. Niewiele się zmieniło w elewacjach budynków czy stylu przechodniów.\nLokalni sprzedawcy owoców zbierają się wieczorami, sprzedając arbuzy, brzoskwinie i truskawki. W greckim amfiteatrze latem odbywają się koncerty i jeśli możesz to skoordynować z występem na żywo, będzie to główny punkt Twoich wakacji we Włoszech .\nSpodziewaj się, że wszędzie znajdziesz ceramiczne głowy sycylijskie. Legenda głosi, że młoda Sycylijka zakochała się w egzotycznym mauretańskim mężczyźnie, który zapomniał jej powiedzieć o swojej żonie w domu w Afryce Północnej. Nie chciała, żeby wyszedł, więc odcięła mu głowę, położyła ją na parapecie i posadziła bazylię w jego czaszce – która najwyraźniej kwitła. Zemsta najlepiej smakuje na zimno! Stąd w dość makabrycznym hołdzie Sycylijczycy wykonali ceramiczne wizerunki pary, aby ich bazylia również rosła.\nGiardini Naxos było idealną bazą wypadową na naszą wycieczkę z przewodnikiem po Sycylii , idyllicznie położone pod okiem Taorminy i Etny. Ze względu na niezwykłe krajobrazy i pyszne niespodzianki Don Corleone z pewnością zgodziłby się ze mną, jeśli więc szukasz wyjątkowego włoskiego przeżycia, pozwól Sycylii złożyć Ci ofertę, której nie możesz odmówić.\nktórych nie można odmówić\nPoznaj Sycylię - wakacje\nPrevious articleDlaczego musisz odwiedzić Lizbonę\nNext articleOdwiedź Toskanię The Heart Of Authentic Italy


18 października - Światowy Dzień Menopauzy i Andropauzy senior Senior,\nJuż w najbliższy piątek, 18 października 2013 roku obchodzony jest Światowy Dzień Menopauzy i Andropauzy. Święto ustanowione przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) i Międzynarodowe Towarzystwo Menopauzy (IMS) ma na celu zwrócenie uwagi na problemy związane z klimakterium oraz na sposoby walki z jego objawami\nZ roku na rok świadomość kobiet na temat menopauzy wzrasta, jednak wciąż ta wiedza jest niewystarczająca, a wiele kobiet cierpi z powodu poważnych dolegliwości fizycznych i psychicznych. Światowy Dzień Menopauzy przypomina, że „okres przekwitania” nie jest chorobą, lecz naturalnym stanem w życiu każdej kobiety. Dzięki osiągnięciom współczesnej medycyny, odpowiedniej diecie oraz aktywności fizycznej towarzyszące w tym czasie przypadłości można łatwo złagodzić, a część z nich nawet całkowicie wyeliminować.\nPodczas klimakterium, organizm traci naturalną ochronę, jaką do tej pory zapewniały mu krążące we krwi estrogeny. Niedobór tych związków powoduje, że kobieta może odczuwać dolegliwości takie jak: napady gorąca, nadmierne pocenie się, wzmożona nerwowość, niepokój, bezsenność, spadek libido czy problemy z koncentracją i zapamiętywaniem. Dodatkowo, w tym okresie wzrasta ryzyko wystąpienia chorób układu krążenia (miażdżycy, choroby wieńcowej) czy osteoporozy.\nDzięki postępom dzisiejszej medycyny, kobiety mogą korzystać z bezpiecznych preparatów, które pozwolą zapomnieć o dyskomforcie związanym z przekwitaniem. Skuteczną i bezpieczną alternatywą do HTZ – Hormonalnej Terapii Zastępczej są fitoestrogeny, czyli estrogeny pochodzenia roślinnego, które stanowią doskonałą opcję dla tych pań, które nie mogą lub nie chcą przyjmować hormonów. Dlatego w celu łagodzenia objawów menopauzy specjaliści polecają przyjmowanie naturalnych substancji np. fitoestrogenów w suplementach.\nWHO zwraca też uwagę na to, ile dobrego w okresie menopauzalnym oprócz składników naturalnych może dać odpowiedni tryb życia, a w szczególności zbilansowana dieta oraz aktywność fizyczna. „Okres menopauzy nie musi oznaczać dla kobiety końca świata. Należy spojrzeć na menopauzę bardziej pozytywnie.” – podkreśla Pani doktor Małgorzata Szczepańska, ginekolog – położnik z Ginekologiczno - Położniczego Szpitala Klinicznego UM w Poznaniu. „Klimakterium nie jest chorobą i nie powinno oznaczać dla kobiety utraty kobiecości i miłości czy zaprzestania aktywności seksualnej. Odpowiednia dawka ruchu, zbilansowana dieta, preparaty wspomagające organizm podczas menopauzy skutecznie potrafią złagodzić nieprzyjemne dolegliwości związane z tym okresem. Ważny jest również aspekt psychologiczny, tj. wsparcie najbliższych, poczucie bezpieczeństwa i zrozumienia. Nie należy też umniejszać roli leczenia farmakologicznego z wykorzystaniem fitoestrogenów, czyli estrogenów pochodzenia roślinnego” – dodaje.


Wzrost sprzedaży internetowej materacy zmienia przemysł produkcji materacy. Obecnie wielu producentów pakuje materace tuż po zakończeniu montażu i wysyła je bezpośrednio do klientów, bez przetrzymania ich w magazynie. Ale jak to możliwe, skoro klej na bazie wody przed zapakowaniem i wysyłką potrzebuje czasu, by wyschnąć?\nUnikalne kleje na bazie wody do nakładania wałkiem o ZEROWYM czasie schnięcia dzięki włączeniu etapu wymuszonego schnięcia w linię produkcyjną.\nPoprzez szybką, wydajną pracę i dostarczanie produktu o wysokiej jakości z możliwie jak najmniejszymi opóźnieniami.\nZintegrowany etap schnięcia\nSABA Produce & Pack to standardowe rozwiązanie na potrzeby skutecznej produkcji materaców typu bed-in-box, które zmniejsza koszty i poprawia kontrolę jakości. Dzięki naszemu wyjątkowemu klejowi na bazie wody, który można nakładać wałkiem oraz integracji etapu wymuszonego schnięcia w linii produkcyjnej nie trzeba czekać na wyschnięcie produktu. Zapewnia to optymalizację procesu, większą wydajność operacji i natychmiastowe pakowanie materacy. Gotowe do dostawy!\n"Przy pomocy firmy SABA rozwiązaliśmy główny problem związany ze składowaniem i produkcją w naszym zakładzie." Jerry Rop Galaxy Furniture and Bedding\nMogą Państwo obniżyć koszty składowania i uniknąć wysyłki dodatkowych towarów. W przypadku zintegrowanego procesu następuje natychmiastowe zrolowanie, zapakowanie i wysyłka materacy. Moduł suszący na podczerwień odparowuje wodę z kleju opracowanego specjalnie na potrzeby tego procesu. Etap suszenia aktywuje klej i zapewnia optymalne łącznie części pianki.\nInteligentne rozwiązania z zakresu technologii klejenia zwiększające wydajność pracy\nW tym dokumencie omawiamy możliwości zapewnienia najwyższej jakości gotowych produktów przy jednoczesnym przyspieszeniu procesu produkcji poprzez wyeliminowanie czasu schnięcia kleju na bazie wody oraz związanych z tym komplikacji.\nWprowadź dane osobowe poniżej i otrzymaj Inteligentne rozwiązania z zakresu technologii klejenia zwiększające wydajność pracy bezpośrednio na skrzynkę pocztową


"Stan splątania" (Wydawnictwo Literackie)\nAutor: TosiMama 10/12/2021\nCzęsto zastanawiam się jakie książki będzie wybierała Tosia mają lat naście. Oferta wydawnicza książek dla młodzieży jest bogata. Wydawane książki można podzielić na lepsze i gorsze, ambitniejsze i mniej ambitne, mniej i bardziej wartościowe. Stan splątania Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel to literatura najwyższych lotów. Książka, która powinna stać się lekturą obowiązkową dla wszystkich nastolatków.\nBohaterami są ich rówieśnicy. Troje uczniów ósmej klasy szkoły podstawowej. Marię - wygadaną, bardzo dobrą uczennicę, Lenę - bardzo cichą i spokojną, a jednocześnie sprawiającą wrażenie dość wyniosłej i Miłosza - grającego na wiolonczeli, wrażliwego i bardzo nieśmiałego chłopaka. Pozornie łączy ich wiele, od ośmiu lat uczą się w jednej klasie. To jednak tylko pozory, troje nastolatków łączy jedynie wspólne pomieszczenie, w którym mają lekcje. Nie łączy ich nawet to, że mieszkają na jednym osiedlu. Żyją obok siebie, nie wiedzą o sobie prawie nic. Wszystko zmieniło się w dniu, w którym tych troje zapisało się na wspólny wolontariat. Miejsce, w którym mieli go odbywać nie do końca było ich wyborem. Po prostu miejsca w innych instytucjach były już zajęte. Spóźnili się, dlatego dla nich pozostał tylko dom seniora "Zaciszna Przystań". Miejsce znajdowało się stosunkowo blisko ich osiedla, nie potrzebowali wiele czasu, żeby się tam dostać. A czas był dla nich cenny, bo i tak marnowali go sporo dojeżdżając każdego dnia do szkoły na drugim końcu miasta. Pierwsza wizyta w domu seniora była dla nich tak wielkim szokiem, że żadne z nich nie chciało tam wracać. Niestety, musieli. Ich rodzice nie mieli czasu wozić ich w inne miejsca, a każde z tych trojga potrzebowało dodatkowych punktów, które miały im ułatwić dostanie się do wymarzonej szkoły (lub wymarzonej szkoły rodziców). Wrócili i spojrzeli na mieszkańców domu seniora nieco innym wzrokiem. Oni również stali się młodym bliżsi. To obustronne otwarcie staje się początkiem mniejszych i większych zmian, które następują w życiu wszystkich bohaterów tej książki.\nDo tej pory Roksana Jędrzejewska-Wróbel kojarzyła mi się z książkami dla znacznie młodszych czytelników. Byłam bardzo ciekawa jak poradziła sobie z literaturą młodzieżową. Nie zawiodłam się. Stan splątania zachwycił mnie od pierwszej strony. Dałam się wciągnąć tej historii od samego początku. W trakcie czytania towarzyszyły mi różne uczucia. Od zdziwienia, przez pełne zrozumienie, po złość. Złość na relacje międzyludzkie opisane w tej książce. Relacje bardzo prawdziwe, które nie odbiegają specjalnie od tego, co obserwuję każdego dnia wokół siebie. Czytając tę książkę uświadomiłam sobie jedną, bardzo ważną rzecz, o której wcześniej chyba nie myślałam. Bardzo często mówimy, że młode pokolenie nas zawodzi i rozczarowuje. Tymczasem, równie często, my możemy zawodzić i rozczarowywać ich. Stan splątania to bardzo mocna książka, to historia, której na pewno się nie zapomni. Skłania do refleksji, prowokuje do myślenia, zachęca do wprowadzenia zmian we własnym życiu. Do zmian w budowaniu relacji z innymi ludźmi. Do rozplątania tego, co splątane.\ndla młodzieży książki recenzje Wydawnictwo Literackie\nAneta Kowalska 12 października 2021 09:08\nŚwietna książka musimy ją mieć\nKobieca Intuicja 12 października 2021 09:18\nFajnie, że na rynku pojawiają się wartościowe książki dla dzieci :)\nBookendorfina Izabela Pycio 12 października 2021 10:42\nWiele elementów w naszym życiu plącze się za sprawą naszych decyzji, czy zwykłych przypadków, warto wiedzieć, jak zabrać się do ich rozplątywania, zwłaszcza młode osoby potrzebują cennych wskazówek. :)\nspawarka mig mag 13 października 2021 12:08\nCiekawa pozycja. Bardzo nietuzinkowa tematyka książki jak dla dziecka.\nMartyna K. 13 października 2021 13:37\nLubię książki, które zachęcają do wprowadzenia zmian we własnym życiu.\nPaulina Kwiatkowska 13 października 2021 13:38\nKsiążki które zapadają w pamięci są niezwykle cenne w czytelniczym planie dnia.\nIzabela 13 października 2021 15:19\nCiekawa pozycja wezmę pod uwagę\nPojedztam 15 października 2021 11:49\nMyślę, że warto nadrobić zaległości i poznać ten tytuł na przyszłość.\nblurppp 15 października 2021 14:29\nBardzo fajnie sie ta pozycja zapowiada. Czy to taki trochę nastoletni dramat psychologiczny?


List SEBASTIANA UNSNERA – grudzień 2020 – Referat Misyjny\nList SEBASTIANA UNSNERA – grudzień 2020\n„Chwalą na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli”\nPisze do Was, bo zbliża się koniec tego roku i zbliżają się też Święta Bożego Narodzenia. Witam Was ponownie z Dowa, z naszej parafii pod wezwaniem św. Benedykta Afrykańczyka, franciszkanina. Odzywam się po długim milczeniu. Planowałem napisać ten list już na początku tego roku, a pisze go dopiero na koniec, dlatego kilka spraw, o których będę pisał, dotyczy także ubiegłego roku, 2019.\nPandemia korona wirusa pokrzyżowała wiele naszych planów. Dla wielu ten rok skończył się przedwcześnie. Wieczny odpoczynek racz im dać Panie.\nPraca duszpasterska tez była utrudniona w tym roku. Co prawda, w Malawi kościoły były zamknięte tylko przez trzy tygodnie, ale od marca nie mamy nauki religii dla dzieci i młodzieży, a katechumeni tez odpoczywają. Nadal przestrzegamy różnych nakazów, jak np. mycie rak i zakładanie masek w kościołach, ale ma to miejsce tylko w kościołach i to głownie w katolickich. Staramy się robić to, co jest możliwe do zrobienia: odprawiamy Msze św., słuchamy spowiedzi, chrzcimy dzieci i chodzimy do chorych, ale tylko w wyjątkowych sytuacjach.\nW tym roku nie mogliśmy odwiedzić chorych i starszych parafian w naszych stacjach misyjnych, jak to robimy co roku. Od początku pandemii, tutaj w Malawi był to początek kwietnia, około 6100 osób było, albo jeszcze jest, dotkniętych tym wirusem, a 185 osób zmarło. Powinniśmy być za to wdzięczni, ale nie widać tego na co dzień, niestety. Także w spokojnym państwie, jakim jest Malawi, jest dużo problemów, często dlatego, że brakuje miłości i wzajemnej życzliwości.\nNadal jestem proboszczem tutaj w Dowa, już ósmy rok, i pracuje razem z moim wikarym, który jest tylko trzy lata młodszy ode mnie, a jest nim O. Symeon Mteteka, pochodzący z południowej części Malawi.\nZnamy się z Symeonem od trzydziestu lat i, jak na razie, pracuje nam się dobrze razem. O. Symeon jest bardzo pomocny, jeśli chodzi o prace duszpasterska, ale także jeśli chodzi o znajomość tutejszej kultury, zwyczajów i ludzi. Pomaga mi odkrywać i zrozumieć wiele spraw, które były przede mną ukryte, bo ludzie nie maja jednak takiego zaufania do misjonarza z Europy, jak do swojego kapłana. Wiedziałem od dawna, ze nie mówią mi wszystkiego, co chciałbym wiedzieć, a teraz wiem, przynajmniej częściowo, czego mi nie mówili. Jestem wiec uczniem, ale tak już jest w naszym życiu – uczymy się codziennie, jeżeli oczywiście chcemy się uczyć, i będziemy się uczyć aż do śmierci. Ilość lat przeżytych i przepracowanych tutaj w Malawi nie zmieni faktu, ze nigdy nie będę „swój”. To mnie jednak nie zniechęca, bo czuje się tutaj jak u siebie w domu.\nWikary, z którym pracowałem przez niecały rok, O. Stanley Muhekiwa, kilka tygodni po moim powrocie z urlopu, pod koniec października ubiegłego roku, opuścił parafie i nasz Zakon, i jest teraz księdzem diecezjalnym w Archidiecezji Blantyre, z której pochodzi. Było mi bardzo przykro z tego powodu, podobnie jak moim malawijskim współbraciom. Cieszyliśmy się, gdy był wyświecony na kapłana w lipcu 2018 r. Byliśmy wszyscy na tej uroczystości, a także na Mszy św. prymicyjnej. Znalem go od kiedy przyjechał do Dowa po raz pierwszy, aby się z nami spotkać, a był to rok 2005. Coś mu nie pasowało w naszym Zakonie i w naszej prowincji zakonnej. Oby mu wszystko pasowało na nowym miejscu, tego mu życzymy.\nMamy, jako Franciszkanie, niewiele powołań w Malawi, ale jednak mamy. Kleryk Kizito Freser Chipata jest na drugim roku filozofii w Lusace, w Zambii, a kleryk Amos Daniel, pochodzący z naszej parafii – jest na drugim roku teologii w Jerozolimie. Jesteśmy z niego bardzo dumni. Kleryk Amos został wybrany, razem z dwoma innymi klerykami (jeden pochodzący z Kenii, a drugi – z Burundi), spośród ponad dwudziestu kleryków naszej prowincji, którzy rozpoczęli studia teologiczne w ubiegłym roku. Dwóch innych zostało wysłanych do Włoch, a reszta studiuje w Nairobi, w Kenii. Mamy tez dwóch postulantów, którzy obecnie przebywają w Tanzanii, gdzie znajduje się nasz postulat. Właściwie to zakończyli już ten okres formacji, a teraz czekają na wstąpienie do nowicjatu w Ugandzie. Niestety, granice tego państwa są nadal zamknięte, ale słyszałem, ze ta sytuacja ma się wkrótce zmieni i postulanci rozpoczną wreszcie nowicjat. Była to trudna sytuacja i dla nich i dla ich wychowawców. Nikt jednak tego nie planował.\nWażną sprawą, po powrocie z urlopu w ubiegłym roku, było zatroszczenie się o kościoły w stacjach misyjnych, które były w budowie. Nasi parafianie nie maja większych problemów z zebraniem pieniędzy na to, zęby zbudować fundamenty i mury, ale potem jest gorzej, gdy trzeba pomyśleć o kupnie desek i blachy. Te materiały są bardzo drogie. Pospieszyłem im z pomocą, a mogłem to zrobić dzięki finansowej pomocy jaka uzyskałem od wielu dobrych ludzi w mojej rodzinnej parafii oraz w parafiach, które odwiedziłem podczas mojego urlopu, a także od znajomych sióstr zakonnych, nie zapominając, oczywiście o referacie misyjnym na Górze św. Anny, i stowarzyszeniu przyjaciół misji franciszkańskich, o dobrodziejach z Niemiec, zwłaszcza o moich współbraciach. W tym miejscu pragnę, jeszcze raz, podziękować serdecznie wszystkim za wsparcie projektów, które przedstawiłem, a także za wszelkie dowody miłości i życzliwości. Było ich tak dużo, ze trudno mi je nawet wszystkie pamiętać.\nNie było to pierwszy raz, bo wsparcie w mojej pracy misyjnej w Afryce otrzymuje od trzydziestu lat. Dziękuje bardzo. Za pieniądze, które udało mi się uzbierać, położyliśmy dachy na dwóch kościołach: w stacji Kambola i w stacji St. Julio; zbudowaliśmy mury nowego kościoła (do wysokości dachu) w stacji St. Louis i skończyliśmy budowę kościoła w stacji Magwero. Na ten ostatni projekt większość pieniędzy pochodziła od indywidualnego sponsora z USA.\nPomogłem też, uczącej się w szkołach średnich, młodzieży, płacąc za ich naukę. Pomogłem grupie kobiet chorych na Aids, które wspierają się nawzajem. Kupiłem dla nich mąkę kukurydziana, zęby one i ich dzieci nie cierpiały głodu. Nie wszyscy mieli dobre żniwa w ubiegłym roku. W styczniu i w lutym wielu parafian cierpiało głód, nie tylko te wspomniane kobiety. Tak jest, niestety, co roku, także z powodu złego planowania na przyszłość. Pomagałem, jak mogłem, dzięki pomocy dobrych ludzi. Pisze to wszystko nie po to, zęby się chwalić, bo nie moja w tym zasługa, ale po to, żeby wszyscy, którzy pomogli, wiedzieli, ze ich pieniądze nie zostały zmarnowane. Parafianie, którzy skorzystali z tej pomocy, byli za bardzo wdzięczni.\nOd początku tego roku mamy problemy z naszym samochodem Ford Ranger, pick-up, który służył nam dobrze przez 10 lat. W tym roku jednak jest bardzo często w naprawie i ciągle coś nowego musi być wymienione albo naprawione. Straciliśmy już sporo pieniędzy na te wszystkie naprawy. Przez kilka miesięcy, gdy samochód był w warsztacie, dojeżdżaliśmy do stacji misyjnych na motocyklach, jako pasażerowie. Mamy tez mały samochód osobowy, który został kupiony dwa lata temu przez naszych parafian, ale on nie nadaje się w porze deszczowej na wyjazdy do stacji.\nŚluzy nam za to dobrze, gdy musimy jechać do Lilongwe albo na zebrania dekanalne. Mamy nadzieje, ze te kłopoty to już przeszłość, ponieważ dwa tygodnie temu, dzięki pomocy kilku organizacji, m.in. także Miva Polska, mogliśmy kupić nowy samochód, także Ford Ranger, pick-up. Mamy nadzieje, ze będzie nam służył dobrze przez wiele lat. W parafii, w której jest 25 kościołów do obslugi, samochód jest bardzo potrzebny.\nTakie to są nasze radości i troski. Nasi parafianie dbają o nas, jak tylko potrafią. Są wdzięczni za to, co dla nich robimy. Są także wdzięczni wszystkim, którzy im pomagają poprzez nasza posługę.\nJa dziękuję, jeszcze raz, w ich imieniu i w moim własnym za wszelka pomoc. Dziękuje za Wasze modlitwy i ofiary, za wyrazy życzliwości i miłości, za każde dobre słowo.\nŻyczę Wam wszystkim spokojnych, zdrowych i pełnych miłości Świąt Bożego Narodzenia, które na pewno będą inne, niż w innych latach. Z powodu izolacji, będziemy musieli znaleźć inne sposoby na okazanie sobie miłości. Zaś na Nowy Rok życzę pokoju i dobra. Niech Was wszystkich niech Pan Bóg błogosławi i strzeże! Szczęść Boże.\nPamietający w modlitwie,\no.Sebastian Unsner OFM\nPrevious Post: List – Listopad – o.Łazarz\nNext Post: Życzenia – o.Robert Jurzysta


Co przed dermatologiem? - Forum Urody\nCo przed dermatologiem?\nWysłany: Czw Mar 28, 2013 19:18\nTemat postu: Co przed dermatologiem?\nZacznijmy od tego, że mam spory problem z zaskórnikami. Są na nosie, czole, brodzie i plecach. Próbowałam pilingów, mycia olejami, szarego mydła, kosmetyków dla dzieci i pewnie czegoś tam jeszcze, w sumie nic na długo nie przykuło mojej uwagi. Wybieram się, więc do dermatologa, ale dopiero w przyszłym miesiącu, bo teraz trochę mi czasu brakuje.\nCo jeszcze powinnam przetestować przed wizytą u dermatologa? I jak się przygotować do samej wizyty? Co wziąć? Iść w makijażu czy bez?\nChcę, by lekarz pomógł mi dobrać całą pielęgnację. Czy powinnam wziąć kosmetyki, których aktualnie używam? A może je spisać? Albo zrobić zdjęcia opakowaniom, tak żeby skład było widać?\nWysłany: Nie Maj 26, 2013 8:25\nmoim zdaniem koniecznie do lekarza weź wszystko, co pomoże mu ocenić skórę.\nAbsolutnie bez makijażu\nWysłany: Sob Cze 01, 2013 21:12\nUpewnij się, że to dermatolog wart Twojego zachodu i że wysłucha Ciebie i faktycznie przeanalizuje to czego do tej pory używasz/łaś w swojej pielęgnacji. Ja nie mam dobrego doświadczenia z tymi "fachowcami", dlatego zanim do jakiegokolwiek się wybierzesz, poczytaj o nim opinie itp. Zgadzam się z opinią wyżej, zero makijażu.


intelektualnie dynamiczny: Morskie boogie-woogie\nWiosną 2012 roku zapragnęliśmy powtórzyć zeszłoroczny rejs do Anglii. W tym samym terminie, ale inną łódką i z innego portu. Wybór padł na prywatną s/y "Boogie", stacjonującą w Ostendzie. Dotarliśmy tam w czwartek wieczorem, zaparkowaliśmy samochód i odebraliśmy jacht od Barta, jego właściciela. Przeprowadził nam on go jeszcze przez śluzę, zamykaną o 20:00. Potem trzeba by czekać do rana a tu ani pływ, ani nasze plany na to nie pozwalały. Bart ze zdziwieniem przyjął nasz zamiar wyjścia w morze na noc, bo wiatru było jak na lekarstwo. Ale cóż, jeśli chcemy zrobić zaplanowaną trasę (Ostenda-Woolverstone-Ramsgate-Dunkierka-Ostenda), to nie możemy przesiedzieć pierwszej nocy w porcie.\nPort w Ostendzie mniejszy jest znacznie od tego w Zeebrugge, wyjście - chociaż trochę "tricky" - z basenu jachtowego do głównego kanału i na pełne morze jest dość bezproblemowe. Później trzeba będzie kilka razy zmieniać kurs, ze względu na ciągnące się równolegle do belgijskiego wybrzeża płycizny. W końcu otwarte wody i już w ciemnościach obieramy kurs na ujście rzeki Orwell. Znów statki, najpierw z lewej, potem z prawej. Jeden z nich całkiem blisko, oświetlony jak choinka, tak że nie widać świateł nawigacyjnych i trudno zgadnąć, w którą stronę płynie. W końcu zauważamy, że jednak w naszą. Błyska aldisem: krótkie-krótkie-długie. Czyli "U", oznaczające "Kierujecie się ku niebezpieczeństwu". Zwrot, odejście, przepuszczamy go. Potem będzie już spokojnie, chociaż kawałek we mgle. Nie ustąpi ona do następnego popołudnia, ale trochę się rozrzedzi. Tak jak poprzednio, cały czas na silniku. Może jutro pojawi się wiatr?\nZnajomy widok. Dźwigi Harwich i Felixtowe, potężne kontenerowce i nabrzeża pełne stalowych pudeł. W kontraście do tego spokój wiejskiej rzeki i mariny w Woolverstone. Tym razem cumowanie bez przygód, prawie podręcznikowo, rufą do kei. Krótki odpoczynek, prysznic i spacer do Pin Mill, do wiadomego pubu. Tym razem jest nas siedmioro: dwa małżeństwa (w tym jedno z sześcioletnim synkiem, który okaże się bardzo odporny na trudniejsze warunki i nudę długich przebiegów), "Drugi" z poprzednich rejsów oraz Aga. Ta ostatnia pierwszy (i jak się okaże, ostatni) raz na morzu. Choroba morska złożyła ją poważnie, na szczęście ma siły na spacer i kolację.\nNazajutrz uzupełniamy paliwo i wychodzimy z odpływem. Wiatr się zmienił, dmucha z południa. Bez sensu mu się stawiać i płynąć zgodnie z planem. Postanawiamy iść na północ, wzdłuż wybrzeży Suffolk i Norfolk, do Lowestoft. Byliśmy tam już z chłopakami trzy lata wcześniej. Sympatyczne miasteczko i marina. Odpływ w tej okolicy wraca też na północ, w stronę Atlantyku. Zatem wiatr i prąd mamy w tę samą stronę, fala spłaszczona, wieje od rufy. Po krótkim pomyślunku mocujemy róg szotowy foka do spinakerbomu i żeglujemy fordewindem na pięknym motylu. W porywach do 10 węzłów, co na 10 metrową łódkę jest naprawdę niezłym osiągnięciem. Szkoda, że po przypadkowym zwrocie tak nam się ta konstrukcja zamotała, że odpadło okucie tegoż spinakerbomu i musieliśmy zakończyć żeglugę z wiatrem.\nWejście do portu w Lowestoft, jak ostrzega locja, może być "confused". Faktycznie, trochę buja, ale dajemy radę. Obowiązkowy meldunek na UKF i wchodzimy do mariny po lewej stronie, zarządzanej przez Royal Norfolk and Suffolk Yacht Club. Jak brzmi, tak też wygląda (budynek klubowy). Szacowne, dębowe meble, zdjęcia sprzed kilkudziesięciu lat. Ogólnie mówiąc - kawał żeglarskiej historii. Czyli to, czego się spodziewamy po Anglii. Jest już późno, nawet puby zamknięte. A chcieliśmy z Drugim oblać dzień fajnego żeglowania i udane cumowanie...\nNa drugi dzień odpoczywamy i robimy mały wypad na miasto, na obiad. Żonka upatrzy sobie buciki, które później zamówi przez internet. Służą do dzisiaj - marka "Clarks", jakby się ktoś pytał :-) Powrót na jacht i przygotowania do kolejnej nocki. Tak, zmiana planów i odwiedzenie Lowestoft skutkują tym, że musimy ponownie płynąć w nocy. Rok wcześniej, o tej samej porze, paradowaliśmy w T-shirtach. Teraz jest piekielnie (to chyba nie za dobre słowo ;-)) zimno. W nocy temperatura spada do 5 stopni, odczuwalne zero. Mamy na sobie bieliznę termiczną, dres, polar, spodnie żeglarskie i sztormiak. Nie mówiąc o czapce i rękawiczkach. Mimo to zimno, dobrze że jest termos z herbatą. Na szczęście nie wieje, więc jest całkiem znośnie. Noc jasna, statki widoczne, fajnie się rozmawia. Ciekawe, gdzie trafimy w wybrzeże po drugiej stronie. Do wyboru jest holenderskie Vlissingen i belgijskie Zeebrugge. Wybieramy to drugie. Raz, że znajome, dwa - Aga będzie mogła wcześniej wrócić do domu.\nW Zeebrugge bardziej wypoczęta część załogi wybrała się na zwiedzanie. Wbrew pozorom, jest co oglądać: na lądzie, "na sucho", ustawiono stary latarniowiec "Westhinder". Obok niego, przy pomoście, stoi były radziecki okręt podwodny. Wizyta na obydwu pozwala chociaż przez chwilę poczuć ciasnotę i trudy życia i służby, czy to w marynarce wojennej, czy w służbach nawigacyjnych. do kompletu ekspozycja o tematyce morsko-rybackiej. Po powrocie na jacht miła niespodzianka: placki ziemniaczane! To podobno tradycja taty jednej z załogantek. Jak wszystko z jej kuchni, okazują się pyszne!\nOstatni dzień, już całkiem znośny i słoneczny. Zostało nam kilkanaście mil powrotu do Ostendy. Leniwie pokonujemy je na silniku, blisko plaży. Mimo zimna, braku wiatru i zmienionych planów - warto było. Jak zawsze. Morze to morze, nawet gdy wyczynia swoje boogie-woogie. Ale w końcu czego się po nim innego spodziewać, jak nie owej permanentnej niestałości?\nAutor: intelektualnie dynamiczny o 00:45\nEtykiety: Belgia, osobiste, podróże, zainteresowania, żagle\nJagoda Kabacinska 20 października 2016 08:50\nA, to dlatego mi się dzisiaj śniło morze!


Pożarów dachów i poddaszy mogłoby być mniej MIWO - Wełna mineralna\nMIWO » Aktualności » Pożarów dachów i poddaszy mogłoby być mniej\nPożary te dotyczą wszystkich rodzajów budynków mieszkalnych jedno- i wielorodzinnych, pensjonatów i hoteli, zarówno z dachami płaskimi, jak i skośnymi. Od strony formalnej wszystko jest w porządku, bo poszczególne elementy budowlane mają wymaganą przepisami klasyfikację NRO (nierozprzestrzeniający ognia). Ale uwaga: ta klasyfikacja odnosi się do sytuacji, gdy ogień działa na powierzchnię lub spód dachu, czyli bezpośrednio kontaktuje się albo z pokryciem dachu (np. z dachówki ceramicznej lub blachy), albo z tym, co stanowi wykończenie poddasza, czyli najczęściej z płytą gipsowo-kartonową. A co się stanie, gdy ogień pojawi się od czoła połaci dachowej i może wprost sięgać drewnianej konstrukcji lub palnej izolacji cieplnej poddasza lub dachu? Ilustrują to dwa przypadki pożarów, które zdarzyły się w dwóch zupełnie różnych budynkach. Tylko w jednym te pożary były do siebie podobne: w obu przypadkach dach zapalił się od płonącego ocieplenia ściany zewnętrznej.\nZdj. 1. Nowy wielorodzinny budynek mieszkalny po pożarze\nPożar wielorodzinnego budynku mieszkalnego (zdj. 1) był na bieżąco raportowany i określany jako pożar dachu. Według nieoficjalnych informacji straży pożarnej – a potwierdzają to liczne zdjęcia i filmy – miał swoje źródło przy terenie, czyli kilka kondygnacji poniżej dachu i po palnym ociepleniu elewacji ogień przeniósł się na dach. W dodatku stało się to tak szybko, że w chwili przybycia straży pożarnej płonął już cały dach, stwarzając wielorakie zagrożenia, również dla sąsiednich obiektów. Niezbędna była ewakuacja sąsiednich budynków mieszkalnych i przedszkola, a sam budynek, jeszcze przed oddaniem do użytkowania, wymaga poważnego remontu.\nZdj. 2. Pożar dachu w nowym domu jednorodzinnym\nPożar nowego domu jednorodzinnego (zdj.2) najpierw objął ocieplenie ściany zewnętrznej, po czym błyskawicznie przeniósł się na poddasze. Mieszkańcy zdążyli opuścić dom, ale mimo szybkiego przybycia strażaków cały dach, a pewnie i wnętrze wymagają solidnego remontu.\nBrak wymagania niepalności w strefie styku z drewnianą konstrukcją skutkuje możliwością wykonania tego detalu z palnych materiałów w obu elementach bezpośrednio stykających się ze sobą. W przypadku zapalenia się jednego z elementów ogień szybko przeniesie się na drugi. Brak świadomości zagrożenia i potrzeby takiej bariery zabezpieczającej powoduje, że typowe rozwiązanie połączenia ściany z dachem wygląda tak, jak przedstawiono na rys. 3.\nRys. 3. Przekrój przez typowe połączenie ocieplonej ściany zewnętrznej ze skośnym dachem poddasza użytkowego\nDrewniane elementy konstrukcji poddasza w praktyce zazwyczaj ociepla się warstwą styropianu, stanowiącą przedłużenie ocieplenia ściany zewnętrznej. Tym samym ogień po ociepleniu ściany może bez żadnych przeszkód przenieść się na konstrukcję dachu, w miejscu najbardziej wrażliwym, bo pozbawionym jakiejkolwiek ochrony.\nI choć od zewnątrz i od wewnątrz przekrycie może mieć potwierdzoną klasyfikację NRO, zapewnioną odpowiednio przez dachówkę i płytę gipsowo-kartonową, to jeśli ponadto poddasze zaizolowane jest palną izolacją, np. pianką PU, pożar może przybrać znaczne rozmiary.\nW obu przedstawionych wyżej typowych sytuacjach skutki pożarów ociepleń ścian zewnętrznych byłyby mniej dotkliwe, a wielkość strat można byłoby znacznie ograniczyć, gdyby zastosowano najprostsze środki ostrożności w postaci „barier ogniowych” oddzielających od siebie palne materiały znajdujące się w dwóch sąsiadujących ze sobą elementach budowlanych: w ścianie i dachu. Wówczas pożar mógłby objąć tylko palne ocieplenie ściany zewnętrznej, a straż pożarna miałaby szanse uratowania dachu.