Katalog > Firmy wg branż > Handel\nFirma Leven zajmuje się dystrybucją produktów specjalistycznych, mineralno-witaminowych oraz preparatów roślinnych stosowanych w żywieniu zwierząt. Wychodząc naprzeciw potrzebom klientów, cały czas staramy się poszerzać naszą ofertę. Wprowadzamy na rynek produkty, ściśle dostosowane do potrzeb nowoczesnej hodowli. Wieloletnie doświadczenie oraz wysoka jakość produktów, potwierdzona certyfikatami, dają gwarancję bezpieczeństwa oraz uzyskania spodziewanych efektów.\nleven.com.pl | Szczegóły\nSklejka budowlana szalunkowa\nFirma Handlowa Smętek jest czołowym dostawcą materiałów drewnopochodnych. Jesteśmy liderem sprzedaży sklejek liściastych. Naszymi najpopularniejszymi produktami są: sklejka szalunkowa, sklejka wodoodporna, sklejka suchotrwała, sklejka antypoślizgowa, sklejka foliowana, sklejka laserowa, sklejka lakierowana czy płyty OSB.\nDrewno kominkowe to wydajny oraz niezwykle ekologiczny materiał opałowy, którego walory użytkowe docenia coraz więcej użytkowników na całym świecie. nasza firma zajmuje się sprzedażą najlepszego drewna kominkowego (dąb, buk, brzoza, jesion, olcha), którego właściwości opałowe, jak również wysoka jakość sprawiają, że jest ono sprzedawane do dziesiątek sieci sklepów i firm prywatnych w całej Europie.\nFirma Poldrex zajmuje się również sprzedażą brykietu, który coraz częściej zastępuje drewno kominkowe. Jego niezwykle wysokie właściwości opałowe sprawiają, że może on być używany zarówno w specjalistycznych piecach jak również w kominkach i mniej zaawansowanych urządzeniach.\nMateriały opałowe oferowane przez naszą firmę to znane i doceniane w całej europie produkty, z których zadowoleni są klienci wielu sieci handlowych w całej europie.\npoldrex.pl | Szczegóły\nmagazyny.biz.pl - Magazyny do wynajęcia\nNieruchomości komercyjne, dopasowane do składowania, rozpowszechniania i wytwarzania. Odbiorcy są obsługiwani przez profesjonalnych doradców Jartom, agencji działającej na rynku od prawie 20 lat. Prezentują oni magazyny pod wynajem i na sprzedaż, stosowne do dziedziny wybranego klienta. Do wyboru nieruchomości o minimalnym poziomie lub wysokiej jakości hale, położone w obrębie centrów dystrybucyjnych.\nwww.magazyny.biz.pl | Szczegóły\nenergy4u.pl - Akumulatory do laptopów\nProponujemy produkty zasilające urządzenia przenośne. Posiadamy dedykowane akumulatory do laptopów różnych firm. Zwracamy szczególną uwagę na wysoką jakość i wysoką wydajność naszych produktów. Gwarantujemy duży wybór, przyzwoite ceny oraz fachową obsługę. Dokładamy wszelakich trosk, żeby nasza oferta odpowiadała Państwa potrzebom. Chcąc sprostać oczekiwaniom klientów i ciągle zmieniającym się realiom rynkowym, nieustannie wzbogacamy nasz asortyment. Dbamy, żeby współpraca z naszą firmą układała się pomyślnie.\nwww.energy4u.pl | Szczegóły\nJesteśmy wiodącym producentem artykułów ściernych. Na rynku działu od 20 lat. Współpracujemy z firmami zagranicznymi I krajowymi. Nasze produkty znajdują zastosowanie w szlifowaniu, obróbce, odgratowywaniu, czyszczeniu, usuwaniu I matowaniu. Nasze artykuły nie tracą na wysokiej jakości ponieważ są przechowywane w odpowiednich warunkach. Podczas dobory odpowiednich materiałów klientom pomagają nasi pracownicy. Reprezentujemy również dwie firmy zagraniczne na arenie krajowej i poza za nią. W celu zapoznania się z dokładną ofertą naszej firmy zapraszamy na stronę.\nwww.armes.com.pl | Szczegóły\n5 2 28 0 0 0\n© 2010 - 2012 Generated in 0.050 Queries: 7 Kontakt Regulamin Dodaj stronę


www.eid.edu.pl Blogi Po szkole Blogi\nWitold Kołodziejczyk, 18 Październik 16, komentarze (0)\nSą niemal wszędzie. W małych i dużych miastach, przy szkołach w formie izb pamięci i w wielofunkcyjnych obiektach edukacyjnych. Hipernowoczesne i z tradycyjnymi ekspozycjami. Państwowe i prywatne. Poświęcone miastom, konkretnym osobom, gałęziom gospodarki, zdarzeniom, instytucjom i całym społecznościom. Dziś na nowo je definiujemy i nadajemy nowe funkcje.\nMagdalena Waleszczyńska, 13 Sierpień 16, komentarze (0)\nNie płać za naukę swojemu dziecku\nJarek Żyliński, 22 Lipiec 16, komentarze (0)\nW ostatnim wpisie pisałem o tym, że jeśli dzieciom nie określimy granic, to zaczną rozrabiać. Tyle że zbyt twarde granice mogą z kolei wywołać efekt odwrotny od zamierzonego.\nMagdalena Waleszczyńska, 17 Lipiec 16, komentarze (0)\nNie ma to jak wakacje! Beztroska zabawa na plaży, w wesołym miasteczku, zwiedzanie… i wszędzie tłumy turystów. Wystarczy chwila nieuwagi, a dziecko może zniknąć opiekunom z oczu. Bardziej przezorni rodzice poinstruują swoją pociechę, jak powinna się zachować, gdy się zgubi. Ale czy to wystarczy, by rodzice i dzieci poczuli się bezpieczniej?\nWojciech Wanat, 10 Lipiec 16, komentarze (0)\nMoje dziecko chce jechać na Przystanek Woodstock, co powinnam zrobić? - Bardzo często w połowie lipca słyszę takie pytania. Ciekawe, że często powtarza się właśnie Woodstock a inne duże albo i niewielkie festiwale muzyczne już nie. Czego boją się rodzice w momencie wyjazdu dziecka na taką imprezę? Taką, to znaczy dużą, otwartą, promującą wprost wolność.\nTomasz Małkowski, 06 Lipiec 16, komentarze (0)\nHura, wakacje! Tylko co zrobić z dziećmi?\nMamma, è finita la scuola! Świetnie, ale czym zająć dzieci, które mają najdłuższe wakacje w Europie? Włochów boli o to głowa przez bite trzy miesiące – od połowy czerwca do połowy września.\nWojciech Wanat, 01 Lipiec 16, komentarze (0)\nJest logiczne, że z czasem przychodzi ochota na większą wolność, na samodzielne wyjazdy. Co zrobić, żeby ta samodzielność nie łączyła się z nadmiernym ryzykiem? Na początek wspomnienie.\nStrona 1 z 9 1 2 3 4 5 6 7 Następna >> REKLAMA\ngórcem projekt Fascynacje szkoła edukacja colin rose bizmes nibsztejni targowej video elearning I ken robinson ted fotografia ted talks 2009 szkół eduscience Samorządowy Kongres Oświaty NIB zespół XII tedtalks tracy nauka mamTV edukacja medialna Kontakt


Przedłużenie gwarancji TIR w Federacji Rosyjskiej - Komunikaty - Służba Celna - Ministerstwo Finansów\nPrzedłużenie gwarancji TIR w Federacji...\nUprzejmie informujemy, iż obowiązywanie umowy gwarancyjnej umożliwiającej stosowanie karnetów TIR na obszarze Federacji Rosyjskiej zostało przedłużone bezterminowo. W związku z powyższym przewozy z Polski do Rosji na karnetach TIR będą nadal realizowane po 1 lipca 2015 r.\nZgodnie z posiadanymi informacjami, władze celne Federacji Rosyjskiej opracowują wykaz urzędów celnych właściwych do obsługi procedury TIR. Nieoficjalny wykaz zawiera aktualnie 34 przejścia graniczne (na zewnętrznej granicy Federacji Rosyjskiej), w tym przejście graniczne Bezledy-Bagrationovsk.\nInformacja pochodzi ze strony Międzynarodowej Unii Transportu Drogowego IRU: https://www.iru.org/en_news_item?story=3525 oraz krajowego gwaranta w Federacji Rosyjskiej (ASMAP): http://www.asmap.ru/home.php?id=23604 "\nPublikacja: 2015.06.25 12:44


Adaptacja projektu - Domowe Klimaty\nAdaptacja – dlaczego musi zostać wykonana?\nCo wchodzi w zakres adaptacji projektu?\nJak wprowadzane są zmiany w projekcie?\nCzy na wszystkie zmiany w projekcie wymagana jest zgoda autora?\nCo zawierają standardowe zgody na na zmiany zawarte w projekcie?\nJak opisać planowane zmiany by uzyskać zgodę autora?\nNa jakim etapie budowy najlepiej przeprowadzić adaptację?\nCo przygotować przed wizytą w pracowni projektowej?\nCzy można zlecić adaptację w Domowych Klimatach?\nAdaptacja – dlaczego musi zostać wykonana\nProjekt Zagospodarowania Terenu – uwzględniający wymagania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy;\nRozwiązanie podłączenia budynku do instalacji zewnętrznych (zaopatrzenie w energię elektryczną, wodę, odprowadzenie ścieków);\nSprawdzenie, czy rozwiązania przyjęte w projekcie odpowiadają lokalnym warunkom posadowienia, klimatycznym i formalnym.\nOsoba dokonująca adaptacji podejmuje decyzję o włączeniu dokumentacji projektu gotowego w skład projektu budowlanego – staje się tym samym projektantem odpowiedzialnym za całość projektu; może również dokonywać zmian w projekcie na życzenie inwestora (warto zaznaczyć, że w myśl prawa “projektant” nie musi być jednocześnie “autorem” projektu).\nNa otrzymanej od naszej pracowni dokumentacji można nanosić zmiany, takie jak przesunięcia ścianek, zmiana kąta dachu czy nawet powiększenie budynku. Wiele z nich może wpłynąć zasadniczo na rozwiązania zastosowane w projekcie, co będzie musiało znaleźć odzwierciedlenie w projektach branżowych (więcej o zakresie projektu w naszej pracowni piszemy tutaj).\nPracą architekta adaptującego staje się w tej sytuacji naniesienie zmian kolorem czerwonym na gotowy projekt. Przygotowani również na bardziej skomplikowane przypadki, oferujemy odpłatnie wersję projektu w formacie PDF. Pozwala ona projektantowi kreślić zmiany w formie elektronicznej i wydrukować projekt ze zmianami od nowa. Dba on przy tym o spójność tak zmodyfikowanej dokumentacji.\nNie wszystkie zmiany muszą zostać w ten sposób naniesione, a niektóre powodują tak duże modyfikacje całego projektu, że wprowadzanie ich przestaje być racjonalne. Taką decyzję podjąć musi projektant adaptujący.\nDlatego doradzamy znalezienie i skontaktowanie się z projektantem adaptującym możliwie jak najwcześniej. Istnieją obecnie ogólnopolskie serwisy online oferujące usługę adaptacji.\nW oddzielnym artykule opisujemy dokładniej, jak przebiega cały proces adaptacji i wprowadzania zmian w projekcie.\nJak w przypadku każdej działalności projektowej, czas uzależniony będzie od zakresu zmian i poziomu skomplikowania sytuacji. Działki spadziste lub o skomplikowanych warunkach posadowienia będą wymagały więcej wysiłku, więc adaptacja potrwa dłużej. Należy liczyć się z okresem nawet kilkutygodniowym.\nAdaptację można przyspieszyć, organizując wcześniej niezbędne dokumenty i prace. Więcej na ten temat piszemy w artykule o tym, jak uzyskać pozwolenie na budowę.\nCzy na zmiany w projekcie wymagana jest zgoda autora projektu?\nNa większość zmian w projekcie wymagana jest zgoda autora. Choć odpowiedzialność za techniczne rozwiązania zawarte w projekcie przejmuje architekt adaptujący, to w myśl prawa autorem pozostaje jego oryginalny twórca.\nJeżeli przesłana z dokumentacją zgoda na podstawowe zmiany nie obejmuje wprowadzanych modyfikacji, prosimy o kontakt na nasz adres mailowy w celu uzyskania autorskiej zgody na zmiany. Zgody udzielane są nieodpłatnie.\nWszystkie inne pytania związane z przygotowaniem projektu do budowy staramy się poruszyć w naszym FAQ. Warto też zajrzeć do naszego kompendium budowy domu.\nCo zawierają standardowe zgody na zmiany zawarte w projekcie?\nStandardowo wyrażamy zgodę na:\nwykonanie budynku w wersji lustrzanej,\nzamiana technologii wykonania ścian konstrukcyjnych zewnętrznych i stropu, przy zachowaniu odpowiednich parametrów wytrzymałościowych i izolacyjnych\nzmiana materiałów wykończeniowych wewnętrznych i zewnętrznych, zmiana kolorystyki,\nzmiana położenia ścianek wewnętrznych, niekonstrukcyjnych i drzwi wewnętrznych,\nzmiana usytuowania i rodzaju armatury grzewczej, sanitarnej i instalacji elektrycznej,\nzmiana ilości, wielkości i rozmieszczenia okien i drzwi,\npodpiwniczenie budynku w dowolnym zakresie,\nzmiana kąta nachylenia połaci dachowych o +/- 5˚\nWystarczą ogólne informacje, np.: zmiana usytuowania/wielkości okien, likwidacja garażu, zmiana wysokości kondygnacji etc. Na jakie elementy warto wystąpić o zgodę podpowie projektant adaptujący, więcej na ten temat piszemy w artykule o adaptacji. Planowane zmiany wystarczy opisać przed lub po zamówieniu projektu w korespondencji mailowej na adres projekty@domoweklimaty.pl. Wydawane są one nieodpłatnie.\nNa jakim etapie budowy przeprowadza się adaptację?\nAdaptacja to czynność, którą przeprowadzić należy przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Z tego względu najlepiej zabrać się za nią jak najwcześniej, najlepiej już na etapie wyboru projektu.\nCo przygotować przed wizytą u architekta adaptującego?\nKażdy architekt zajmujący się adaptacjami w danym rejonie udzieli miarodajnych i kompletnych informacji, jednak na wstępie warto uzyskać takie dokumenty, jak:\nwarunki zabudowy dla działki lub wypis z MPZP;\nmapa zasadnicza terenu;\n(opcjonalnie) warunki przyłączy (woda, kanalizacja, prąd, gaz).\nCzy można zlecić adaptację Domowym Klimatom?\nNie przyjmujemy zleceń adaptacyjnych, chyba że działka na którą wydawane ma być pozwolenie znajduje się na terenie miasta Białystok lub powiatu białostockiego. Duża ilość oraz rozproszenie zamówień po całej Polsce uniemożliwia w obecnych realiach pracy urzędów efektywne działanie na odległość.\nStrona główna / Adaptacja projektu


Pianino CASIO CDP-130, STUDIO`36, Pianina\nSTUDIO`36 » Instrumenty » Pianina » Pianino CASIO CDP-130\nPianino CASIO CDP-130 [CDP-130] 1.599,00zł\nPiano Casio CDP 130 jest instrumentem, który zastąpi każdy instrument akustyczny. Za niewielką sumę można grać na Steinway`u z normalną klawiaturę młoteczkową, w każdej chwili, w dzień i w nocy, wkładając słuchawki, które automatycznie wyłączą głośniki. Pianino CDP-130 to koniec ciągłego strojenia jesienią i wiosną oraz pukania w ścianę, bo zbyt głośno. Kompatybilny z dowolnym komputerem i programami muzycznymi.\nCasio , żeby wejść na rynek pianin- zajętych już od dawna przez takie firmy jak Yamaha czy Roland- musiało zastosować klawiaturę kupioną od najlepszych i najnowszych technologii młoteczkowych oraz takiej samej jakości moduł brzmieniowy. Obniżając cenę Casio osiągnęło sukces i weszła w konkurencję z najlepszymi bijąc rekordy sprzedaży. CDP-130 - to wysoka jakość i japońska technologia z najwyższej półki. Wystarczy dotknąć klawiatury i usłyszeć jej brzmienia.\nZnamy wielu wybitnych pianistów, którzy kupili CDP-130 sprzedając swoje bardzo drogie pianina Yamahy czy Rolanda. Niektórzy nazwę firmy Casio zalepiali nalepką Rolanda czy Yamahy, żeby źle nie kojarzyły się z produkowanymi przed laty zabawkowymi keyboardami czy zegarkami.\nDane techniczne: - 88 pełnowymiarowych klawiszy Klawiatura - młoteczkowa (trzy poziomy czułości) - Tone AHL - 16 efektów cyfrowych, 10 barw (pianina akustyczne, elektryczne, klawesyn, string, wibrafon, organy jazzowe, organy kościelne; Polifonia 48 głosów - 5 utworów demo - USB -duży jack dla słuchawek - Pedal sustain, zasilacz . Drewniane nogi w opcji za 280,-zł lub metalowe typu podwójny krzyżak za120,-zł.\nKolor : czarny lub srebrny.\nTransport do domu klienta w cenie instrumentu.\n♪ Akcesoria ⊞ (881)\n♪ Dęte (2)\n♪ Edukacyjne (17)\n♪ Etniczne (3)\n♪ Gitary ⊞ (20)\n♪ Smyczkowe ⊞ (7)\n♪ Harmonijki (7)\n♪ Pianina ⊞ (2)\n♪ Klucze do strojenia pianin\n♪ Perkusyjne ⊞ (42)\n♪ Mandoliny (1)\n♪ Inne (6)\n♪ Ukulele (7)\nStruny do kontrabasu Olympia- WBS-630


Sekrety francuskiej kuchareczki - migawki z życia | Zapach Książek\nO Marie. O jej życiu we Francji, Kanadzie i wreszcie w Australii. O jej zamiłowaniu do jedzenia i upraszczania skomplikowanych przepisów. To książka pachnąca dobrym obiadem i przepysznym deserem w gronie kochającej rodziny i przyjaciół. Pokazuje jak niewiele trzeba, aby żyć szczęśliwie i jak łatwo można zamienić przeciwności losu w zabawną opowieść, która nie jest niczym innym jak wspomnieniem, które można przywołać w dobrych czasach.\nKażdy z nas ma swój własny sposób na przywoływanie pięknych wspomnień. Jedni wolą oglądać zdjęcia, inni – własnoręcznie nagrane filmy z ważnych bądź po prostu wyjątkowych chwil życia. Dla mnie takim czynnikiem wyzwalającym wspomnienia są zapachy. Natomiast Marie ma na to jeszcze inny sposób: ona ważne wydarzenia z życia wiąże ze smakowitymi daniami bądź ciastami kuchni francuskiej. W książce „Sekrety francuskiej kuchareczki” mamy okazję odbyć z nią podróż zarówno w czasie, jak i przestrzeni. Poczynając od swojego dzieciństwa, które spędziła we Francji, poprzez okres dojrzewania i studia, podczas których szukała swojego miejsca na Ziemi, aż po wyjazd do Australii. Jest to na prawdę niezwykła wyprawa, dzięki której mamy okazję zobaczyć Marie jej własnymi oczami, kiedy wspomina siebie jaką była kiedyś. W tych krótkich migawkach obserwujemy jak zmieniało się jej spojrzenie na świat, jak wraz z życiowymi doświadczeniami wszystko nabierało dla niej innego sensu. A mimo to ma się wrażenie, że nasza bohaterka gdzieś w głębi nadal pozostała w jakiejś części tą samą dziewczynką, którą była w wieku kilku lat. I myślę, że to mi się w niej najbardziej podobało. Ta pogoda ducha, która pozwoliła jej przetrwać nawet najgorsze chwile, kiedy wydawało jej się, że cały świat jest przeciwko niej.\nSpotkałam się z opinią, że to książka dla młodych dziewczyn, które mają całe życie przed sobą. Pewna pani, która sama siebie nazwała „kobietą doświadczoną” stwierdziła, że jej się ta książka nie podobała, ponieważ ona już wszystkie te życiowe rozterki opisane w książce przeżyła, więc po co jej to i w ogóle takich rad to ona już nie potrzebuje. Przyznam, że nieco nie rozumiem tej opinii, ponieważ autorka nie rości sobie tutaj absolutnie żadnego prawa do udzielania rad i tego też nie robi. Co zaś do wieku… Życzę wszystkim takim „doświadczonym” paniom, aby umiały się cieszyć tym, co je w życiu spotyka, także tym literackim, i by nie zamykały się w tych swoich „doświadczeniach”. Przywołałam tę opinię z jeszcze jednego ważnego powodu, a mianowicie chciałam pokazać, jak daleko znajduje się adresatka tych słów od bycia taką kobietą jak bohaterka książki. Marie cieszy się tak na prawdę każdym przeżytym dniem. Nawet niepowodzenia traktuje bardziej jak wyzwania rzucane jej przez los, niż powód do narzekania. I tutaj właśnie działa to, o czym powiedziałam już wcześniej: że w niej zostało coś z małej, psotnej dziewczynki i właśnie to coś nadaje jej charakterowi tego rysu, który pozwala na cieszenie się wszystkim, co przynosi los.\nPodobało mi się to, że cała książka składa się z takich jakby migawek z życia. Autorka nie rozwleka się zbytnio nad całym życiem bohaterki. Pokazuje nam wydarzenia, które miały wpływ na to, kim się stała, czasem ciekawe, a czasem po prostu zabawne. Każde z nich jest oczywiście okraszone jakimś tradycyjnym daniem kuchni francuskiej, które czytelnik może sam zrobić w zaciszu swojego domu, ponieważ każdy rozdział kończy się przepisem. Przyznam się, że wiśniowe clafoutis nie wyszło mi idealnie, ale mimo to było przepyszne. A od samego czytania przepisu na czekoladowe trufle nabiera się ochoty na zjedzenie czegoś słodkiego. Jest to książka, którą czyta się bardzo lekko, także dzięki tym przepisom. Bohaterka jest obdarzona dość dużym poczuciem humoru, więc jest wiele na prawdę zabawnych momentów, które komentuje z właściwą sobie swadą. Książka bardzo mi się podobała też z tego względu, że jest napisana bez pompatyczności i przejmowania się swoją osobą. Marie jest przebojowa i bierze życie takim jakie jest, ze wszystkimi zaletami i wadami. I to chyba jest najlepszy przepis na bycie szczęśliwym.\nŚwietna lektura i książka kucharska w jednym!\nMarie-Morgane Le Moël obyczajowa


Drogeria w internecie – świetne miejsce na zakupy kosmetyków! – Kosmetyczny Adi\nOpublikowany 8 kwietnia, 2020 21 kwietnia, 2020 Autor admin\nBogata i szeroka oferta produktów tylko w sklepie internetowym\nZdarza się, iż poszukując konkretnej rzeczy, jak po „nitce do kłębka”, przechodzimy dale i dalej, tracąc czas na przeglądanie towarów z tej samej kategorii. Stąd, tak ważna jest swoista systematyczność w układzie produktów. By klient się nie zirytował, tym, iż w odmiennych zakładkach znajduje wciąż te same rzeczy, podział produktów oferowanych przez drogerię internetową, musi być jasny i czytelny, a produkty nie mogą się powtarzać w kilku miejscach. Nie wspominamy o możliwości porządnego sortowania i filtrowania kosmetyków, bowiem taki mechanizm selekcji jest już standardem w dobrych sklepach internetowych.\nJak poruszać się w przestrzeni drogerii internetowej?\nDobra drogeria internetowa https://trena.pl/ będzie miała tak usystematyzowaną ofertę, iż kompleksowy zakup, przykładowo, kosmetyków do makijażu, nie powinien sprawić nam większych trudności. Zauważmy, iż zazwyczaj takie sklepy mają jasny podział na zakładki, związane z: dermokosmetykami czyli pielęgnacją ciała, makijażem, pielęgnacją włosów i paznokci, kosmetykami naturalnymi. Niekiedy wyodrębnione też są działy – tak ostatnio popularnej – zdrowej żywności oraz kosmetyków naturalnych, po które Polki sięgają świadomie coraz częściej. Coraz więcej drogerii internetowych buduje także osobne zakładki, nazwijmy je kolokwialnie, „mama i dziecko” oraz akcesoria domowe. Mniej więcej taki układ, o dużym stopniu przejrzystości, pozwala świadomej klientce na bezproblemowe sprecyzowanie poszukiwań i szybkie znalezienie produktów w danych działach.\nPoprzedni wpis Jak wybrać akcesoria do salonu fryzjerskiego\nNastępny wpis Ponętny makijaż


Do czego to wszystko prowadzi? - Zarabianie w internecie\nPosted by Arrival On Wrzesień 1, 2007 In Pozycjonowanie 12 komentarzy\n„Strony typu presell”\nCzy ktoś mi może powiedzieć do czego to wszystko zmierza? Staram się nie panikować bez potrzeby zwłaszcza, że wszystkie moje farmy się póki co utrzymują w indexie, ale ostatnio miałem niemiłą sytuację kiedy to zrobiłem prawie 40 prostych stronek (po 5-20 podstron) z różną treścią, na różne tematy i ok 10 z nich po kilku dniach dostało bana. Nie mam pojęcia za co :). Czy ktoś rozumie do czego zmierza polityka google? Z tego co widzę to chcą uznać każdego kto kupuje płatną reklamę za spamera :). Wymienienie się ze znajomym buttonem reklamowym też jest złe od jakiegoś czasu bo przecież dla pana G to już są linki wzajemne. Nie rozumiem dlaczego nie potrafią zostawić teraz wszystkiego w spokoju i odpuścić. Prawdziwy spam ich algorytmy wykrywają dobrze i nie ma go już w wynikach tak sporo jak dawniej. Ale dlaczego spamem ma być moja strona, z 5 autorskimi tekstami, albo taki porządny moderowany precelek, który zawiera masę nie powiązanych tematycznie, ale autorskich i unikalnych tekstów, które może nie są najwyższej jakości, ale jakąś treść dla usera, który je czyta niosą i są na pewno dużo bardziej wartościowe niż połowa blogów z onetu. Mimo to google uznało je za zło wcielone i zamierza tępić.\nZdaję sobie sprawę z tego, że te ich groźby mogą mieć na celu po prostu zastraszenie webmasterów i spowodowanie, że problem sam się rozwiąże, ale nie o to mi w tej notce chodzi. Chodzi mi o sam tok ich myślenia i o sam fakt, że pewne sprawy im przeszkadzają. Sporo osób mówi, że google nie uda się nic zdziałać bo mają za słabą moc obliczeniową itp. Przypominam jednak, że mają też w naszym kraju oddział swoich żołnierzyków, którzy czytają fora i znają nasz lokalny rynek seo. Do wywalenia z indexu wszystkich katalogów, precli i sajtów kupujących/wymieniających wystarczy im monitorować 2 spisy, 3 fora i allegro – czystki według ich wytycznych to robota dla 1 osoby na tydzień. Tylko co dalej? Rzygać mi się chce kiedy po raz kolejny słyszę o pisaniu dobrej treści i tym, że ludzie sami będą do nas linkować. Jakiś sposób na obejście algorytmu oceniającego zawsze będzie – gorzej kiedy zamiast algorytmu pojawi się człowiek :). Ale taki ludek oceniający setki stron dziennie też musi działać według jakiejś instrukcji wpojonej mu na szkoleniu więc może nie będzie tak źle :).\nNiemniej jednak martwi mnie pomału ta sytuacja bo na nowe informacje z bloga google polska czeka się już prawie tak jak na nowe pomysły naszych rządzących :).\nPalS. Szukam osoby, która potrafi tworzyć szablony do wordpressa. Dostarczam plik psd (pocięty lub nie – wg. wymagań :)). Oferty proszę przesyłać na @ :).\nA co powiesz na to że według polskiego sądu trzeba rejestrowa każdą stronę jak czasopismo ?\nlubie poczytac twoje bloga ale zaczynasz biadolic jak polowa polskich „pozycjonerów” 😀\nojejku jejku google znowu pierdneło na blogu ze nas wszystkich zalatwi!! 😀\ndostales bana na zupelnie nowe stronki? średnio mozliwe. jezeli te stronki dopiero co byly zaindexowane a pozniej zniknely z indexu to znaczy ze poprostu doszlo do rotacji indexu.\nNie kojarzy Ci się to z polityką Onetu co do ich wyszukiwarki? 😉\nJa uznaję to za bezczelne i hamskie wykorzystywanie polskiej mentalności (związanej z historią). Jest to też przejaw bezsilności, skoro nie mają innych metod poza socjotechnikami.\nSpoko, take it easy 🙂\nto co mowilem Ci na gg, kto opiera swój biznes na gównianych linkach to pospada ;D zrób to moim sposobem – 100% naturalnych linków… 🙂 a chłopaki blefują, pozazdroscili rządzącym i chcą se poszczekać, jak ratlerki, hehe, entropia nigdy nie maleje 🙂 mają taki burdel, ze napisanie engine’a od nowa mogloby coś pomóc 😉\nPoza tym to ich wina 🙂 nie byloby gównianych stron po to zeby zdobyc linki, gdyby nie bylo kaszany nad kaszany – algorytmu PageRank 🙂 gdzieś czytalem (na jakims angielskim blogu) ze na poczatku jak chlopaki wymyslili swój algorytmik, to doświadczeni ludzie ostrzegali, ze zrobi się chlew w internecie. 🙂\nA poza tym, coż… nachap się kasy na BH, a potem uciekaj w najbliższym czasie z inwestycjami z internetu. A przynajmniej nie opieraj biznesu na trafiku z google’a 🙂\nJa robię fajną rzecz WH w połączeniu z wyjebaniem googlebota z robots.txt 🙂 tak dla zasady i zeby udowodnić innym ze się da 🙂\ni będzie kurna ostro profitable 🙂 moze i Ty pomysl o czymś takim ? 🙂 być może to Ty bedziesz kamykiem co poruszy lawinę 🙂\nZyga: Nie przejmuję się jeszcze za bardzo 😉\nodyseusz: Trochę siedzę w biznesie i odróżniam bana od rotacji indexu :). To nie chodzi o biadolenie, ale uważam, że trzeba analizować ich poczynania bo jeśli czegoś nie są w stanie zrobić dziś to na pewno zrobią to za X miesięcy/lat. Lepiej być gotowym ;).\nToy: Przecież wiesz, że staram się uniezależnić od googla :). Nie jest to proste, ale w końcu się uda. Mimo to póki się będzie dało zamierzam wyciągnąć z niego jak najwięcej ;).\nZwróć uwagę, że we wpisie o preclach była mowa o powielanej treści niepowiązanej tematycznie. Dobry moderowany precel powinien dać sobie radę. Gorzej, że na tematycznych nikt prawie nie pisze. 😉\nZyga: Jak napiszesz automat do rejestracji strony jako czasopismo to podeślij 🙂\nWłaśnie dziś słyszałem to od znajomego i rzeczywiście to to nie jest takie śmieszne, bo podobno ktoś za to oberwał.\naby strona www wedlug tego durnego prawa byla czasopismem musi byc aktualizowana co najmniej raz na rok, musi miec numery postow i date postu.\nwiec wszystkie blogi pod to podpadaja.\naby nie byc czasopismem na stronie nie mozna umieszczac daty aktualizacji ani numeru postu.\na nie wystarczy trzymać strony na serwerze poza polską ? przeciez wtedy nie lamie sie polskiego prawa 😉\nŚwięta racja, też tego nie rozumiem, ale przecież skąd się wzięły precle, to przecież odpowiedź na nowe algorytmy googla. Cała ta polityka G walki z ludźmi doprowadziła do tego, że normalna wartościowa strona nie ma szans zaistnieć w sieci bez wspomagania. Też mnie rozbraja to o linkujących ludziach. Jak ludzie mają trafić na tą stronę jak nie ma jej w wyszukiwarkach, a nawet jak jest to ilu czytelników ma swoją stronę, ilu z nich zamieści link w postacie tekstowej, a nie adresu, ilu z nich zamieści link w odpowiednim otoczeniu tematycznym – 0,0001% i jeszcze doda nofollow:) I choćby nie wiem jak cudowna treść była to swoją „walką z wiatrakami” Goole skreśliło takie strony, czyli im bardziej się starają tym bardziej oddalają się od celu, a spamerzy i tak znowu coś wymyślą. Niejedno już to udowodnili.\nNo bo Pan G zarabia kasę na „wiarygodnych i precyzyjnych” wynikach wyszukiwań a pozycjonerzy im w tym przeszkadzają. Pozycjonerzy dymają Google’a, Google dyma pozycjonerów – i tak było, jest i będzie na wieki wieków. Nie ma co biadolić – co jakiś czas i tak trzeba zmienić strategię/zaplecze/oprogramowanie – bo to jest wpisane w ten zawód…\nMi też się chce rzygać jak słyszę o wartościowej dobrej treści, co z tego, że się staram, jak i tak strona o gorszej treści, ale posiadająca więcej chociażby sztucznych linków mnie wyprzedzi w wynikach wyszukiwania?\n© 2019 Zarabianie w internecie. All Rights Reserved. Theme by MyThemeShop.


Ku wielkiej Litwie. Permanentna wojna etniczna jako metoda realizacji celów narodowych Żmudzinów. - Polska Akcja Narodowo - Konserwatywna "Ojczyzna"\nPolska Akcja Narodowo - Konserwatywna "Ojczyzna" > Kresy > Ku wielkiej Litwie. Permanentna wojna etniczna jako metoda realizacji celów narodowych Żmudzinów.\nKu wielkiej Litwie. Permanentna wojna etniczna jako metoda realizacji celów narodowych Żmudzinów.\nPosted on 25 maja 2012 17 listopada 2015 by PankOjczyzna\nKażdy naród charakteryzuje się określonym rodzajem psychiki zbiorowej (charakterem narodowym). Ma też imponderabilia, które dyktują mu cele do osiągnięcia, wybór metod ich realizacji i sojuszników na arenie międzynarodowej. Prawidłowa diagnoza celów danej wspólnoty etnicznej pozwala na podjęcie kroków zaradczych dla ochrony narodu zagrożonego dążeniami sąsiada-agresora.\nKlasycznym przykładem polityki państwowej prowadzonej bez właściwego rozeznania charakteru narodowego i kategorycznych interesów państwowych była polityka Polski wobec Republiki Litewskiej. Szumne, ambitne założenia polityki polskiej (tzw. „idea jagiellońska”) poniosły sromotną klęską, a nasi rodacy na Wileńszczyźnie wystawieni zostali na szowinizmem w stylu Hakaty.\nChoć opracowanie niniejsze siłą rzeczy nie odpowie na wszystkie kwestie, które należałoby wziąć pod uwagę, aby zapewnić szacunek dla polskiej kultury i prawa narodowe dla naszych rodaków znad Wilii, niemniej może być ogólnym drogowskazem jakich metod litewscy Bałtowie mogą się chwytać aby polskość na Litwie zdusić oraz w jaki sposób zamiarom tym można się przeciwstawić.\nCharakter narodowy litewskich Bałtów – Żmudzinów sami zainteresowani definiują jako chytrość – „My Litwini jesteśmy narodem małym, więc naszą metodą musi być chytrość!” Cechę tę opisuje prof. Konrad Górski w sposób następujący: „Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki [po wkroczeniu wojsk sowieckich w roku 1940 – Cz. P.] wczorajsi nacjonaliści litewscy zaczęli się przekształcać w zażartych komunistów, aby pod płaszczykiem gorliwości komunistycznej realizować swe nacjonalistyczne cele”; „ci sami Litwini, którzy po wejściu do Wilna [w roku 1939 – Cz. P.] narzucali Polakom język rosyjski wobec powszechnej nieznajomości litewskiego, teraz oburzali się, jeśli Polak używał języka rosyjskiego, bo to miało być – według nich – ‘rusyfikowaniem’ Litwy”. Dalej zaś autor wskazuje, że „Ci sami ludzie, którzy za radzieckich czasów [w latach 1940-1941 Cz. P.] udawali gorliwych komunistów, z chwilą wejścia Niemców [w roku 1941 – Cz. P.] zrobili się fanatycznymi hitlerowcami. Ci sami ludzie (można to udowodnić nazwiskami), którzy w radzieckiej Litwie pełnili funkcje tzw. ‘politruków’, tj. politycznych kierowników różnych instytucji, po wejściu Niemców okazali się skrajnymi nacjonalistami, już nie potrzebującymi nosić więcej przybranej maski. Tak np. ‘politrukiem’ w Litewskiej Akademii Nauk był niejaki Jereminas, niegdyś ksiądz i doktor teologii, który po wejściu Niemców od razu zrobił się nacjonalistą i wrogiem Sowietów; co ciekawe, nikt z pracujących w tej instytucji Litwinów nie miał mu tego za złe, że był on kiedyś „politrukiem”, wszyscy uważali jego postępowanie za naturalne i zgodne z litewskimi interesami narodowymi.”\nChytrością kierowali się litewscy Bałtowie w relacjach z Polską w całym dwudziestoleciu, licząc od odzyskania niepodległości w roku 1991. Kapitalnym osiągnięciem polityki żmudzkiej, gwarantującym Republice Litewskiej zachowanie opanowanego kosztem Polski Wilna i Wileńszczyzny, było podpisanie w dniu 26 kwietnia 1994 r. Traktatu między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Litewską o przyjaznych stosunkach i dobrosąsiedzkiej współpracy (Dz.U.1995.15.71). Uzyskanie zasadniczego celu swojej polityki w niezmiernie trudnej sytuacji międzynarodowej, świeżo po odzyskaniu niepodległości, przy silnych wpływach rosyjskich w regionie oraz bez przynależności do Unii Europejskiej i NATO, było spektakularnym sukcesem Żmudzinów. W zamian za desinteressement strony polskiej wobec Wileńszczyzny litewscy Bałtowie zobowiązali się do respektowania praw ojczyźnianych polskiej mniejszości narodowej, przede wszystkim w zakresie używania języka ojczystego w kontaktach urzędowych, nieskrępowanego szkolnictwa polskiego oraz pisowni imion i nazwisk w ich rodzimym brzmieniu. Ponadto w podzięce za polski lobbing na rzecz przyjęcia Republiki Litewskiej do NATO, UE i innych organizacji międzynarodowych, których Polska już była członkiem, oraz w rewanżu za ustanowienie połączeń infrastrukturalnych pomiędzy oboma krajami, korzystnymi przede wszystkim dla strony „litewskiej”, Żmudzini zapewnili o woli rozwiązania także innych ważnych dla Polaków na Litwie kwestii, zwłaszcza zwrotu ziemi prawowitym polskim właścicielom. Po osiągnięciu żywotnych celów polityki zagranicznej strona żmudzka z zobowiązań i zapewnień składanych wobec naszego kraju się nie wywiązała. Późniejsza presja rządu polskiego w kierunku respektowania zawartych umów i złożonych deklaracji doprowadziła jedynie do zaognienia relacji pomiędzy oboma państwami i poszukiwania przez Republikę Litewską partnerów strategicznych wśród innych krajów. Żmudzka polityka chytrości objawiła się w całej pełni. Jest ona zupełnie odmienna od realizowanej przez Polskę politykę miłości i zaufania, uznawanej przez innych, jak się okazuje, za naiwność i głupotę.\nPolska okazywała Republice Litewskiej pełne zaufanie, uważając to państwa za odrodzoną historyczną Litwę, niegdysiejszą uczestniczkę I Rzeczypospolitej. Było to jednak elementarne nieporozumienie. Utożsamiono bowiem współczesne państwo Bałtów ze słowiańskim, i w znacznej mierze polskim, historycznym Wielkim Księstwem Litewskim. Współczesna Republika Litewska nie ma zaś z Wielkim Księstwem Litewskim wiele wspólnego, będąc jego antytezą – wrogiem i zaprzeczeniem. Prawidłowe rozeznanie tej kwestii przez polską klasę polityczną pozwoliłby uniknąć owej bolesnej lekcji stosunków międzynarodowych, której twór państwowy określający się samozwańczo jako „Republika Litewska” udzielił władzom III RP.\nKolejną kwestią, którą dla właściwego zrozumienia polityki żmudzkiej trzeba znać, są jej imponderabilia. Wielu współczesnym Polakom wydaje się, że państwo Żmudzinów, broniąc swojej niepodległości i znajdując się w porównywalnym do polskiego położeniu geopolitycznym, siłą rzeczy szukać będzie oparcia w naszym kraju. Tymczasem racją stanu Bałtów nie jest niepodległość państwowa w takim znaczeniu, jak postrzegają to siły niepodległościowe w naszej Ojczyźnie.\nZasadniczym celem polityki litewskich Bałtów w okresie międzywojennym i w latach II wojny światowej (1918-1944) było opanowanie Wilna i usunięcie stamtąd Polaków. Prześladowanie polskości stanowi główny cel państwa „litewskiego”.\nJak pisze Krzysztof Buchowski „Nadrzędnemu celowi odzyskania Wilna podporządkowano niemal całość interesów narodowych i państwowych. Idea ta stała się bodaj najważniejszym elementem krystalizowania się litewskiej tożsamości narodowej oraz istotną kartą w rozgrywkach politycznych… Mit wileński stanowił część litewskiej legendy nacjonalistycznej.” Dalej autor wskazuje, że „Od pierwszych lat niepodległości kraju prowadzono masową akcję pod hasłem wsparcia dla ‘okupowanej Litwy’ [chodzi o tzw. polską okupację Wileńszczyzny w okresie międzywojennym – Cz. P.] oraz protestu przeciwko postępowaniu okupantów. Nie było na Litwie siły politycznej, która kwestionowałaby konieczność odzyskania stolicy i zagrabionego terytorium… W działalność na rzecz odzyskania Wilna i wsparcia wileńskich Litwinów angażowały się partie polityczne, największe autorytety świata kultury, dziennikarze, duchowni, a także władze państwowe. Od najmłodszych lat w przedszkolach i szkołach dzieci uczyły się o uciemiężonej stolicy. Motywy wileńskie, zwykle bardzo emocjonalne, stale były obecne w prasie, na deskach teatrów, pieśniach, w rozlicznych publikacjach, dziełach sztuki. Tradycyjnie bardzo rozbudowaną działalność propagandową prowadził wspierany przez państwo, istniejący od 1919 r. paramilitarny Litewski Związek Strzelców (Lietuvių Šaulių Sajunga – tzw. Szaulisi), a także inne organizacje, w tym przybudówki partyjne. Najważniejszym stowarzyszeniem, którego jedynym celem było propagowanie ‘idei wileńskiej’, stał się Związek Wyzwolenia Wilna (ZWW, lit. Vilniaus Vadavimo Sajunga) działający od 1925 r.”\nRównież Piotr Łossowski wskazuje, że idea walki o Wilno dla społeczeństwa litewskich Bałtów stanowiła „w określonym sensie główną oś, wokół której koncentrowało się życie polityczne Litwy. Była jednocześnie zasadniczym celem i wytyczną aktywności zewnętrznej państwa. Sprawa urastała do rangi posłannictwa narodowego, a akcja prowadzona wewnątrz kraju była przemyślana i centralnie kierowana. Opisem dziejów zmagań o Wilno wypełnione były programy szkolne; na wyobraźnię i uczucia społeczeństwa, zwłaszcza młodzieży, silnie oddziaływała propaganda stale prowadzona w prasie i radio… Nie zliczyć broszur, artykułów, wierszy i sztuk teatralnych napisanych o sprawie Wilna”. Po przewrocie wojskowym w nocy z 16 na 17 grudnia 1926 r. państwo Bałtów jednoznacznie wsparło i otoczyło Związek Wyzwolenia Wilna opieką. Pod jego wpływem w konstytucji Republiki Litewskiej z 1928 r. znalazł się zapis o Wilnie jako stolicy państwa. Aktywistami organizacji byli „prezydent, kolejni premierzy, ministrowie, wysocy dygnitarze i urzędnicy. Antanas Smetona, jeden z założycieli ZWW, w publicznych wypowiedziach oraz w praktyce stale identyfikował interes Litwy z odzyskaniem Wilna. Litewska polityka niemal bez reszty podporządkowana została temu zadaniu.”\nW ocenie Buchowskiego mit wileński jest jednym z najważniejszych czynników decydujących o kształcie żmudzkiej tożsamości narodowej w dwudziestym wieku. Autor wskazuje, że „Stworzony w okresie międzywojennym mit Wileńszczyzny jak terytorium ‘Litwy okupowanej’ przez Polskę, zrodził określone konsekwencje do dzisiaj odczuwalne w poglądach litewskiej opinii publicznej i pracach badawczych”. Krzysztof Buchowski podnosi, że międzywojenna „Litwa oficjalnie głosiła, iż znajduje się w stanie wojny z Polską, w kolejnych konstytucjach umieszczano zapis o Wilnie jako litewskiej stolicy czasowo tylko okupowanej przez Polskę… Na forum międzynarodowym Litwa szukała poparcia dla kierunku swej polityki przede wszystkim w Niemczech oraz ZSRR. Zakładano przy tym trwały charakter konfliktu między Polską a tymi państwami, co miało szachować Polskę i sprzyjać litewskim roszczeniom do Wilna.”\nZ kolei prof. Konrad Górski uważa, że „dzięki traktatowi z Rapallo i współpracy niemiecko-sowieckiej Litwa mogłaby [na co liczyła – Cz. P.] bezpiecznie zaatakować Polskę, bez obawy, że ewentualne zwycięstwo sowieckie pociągnie za sobą zajęcie Litwy, bo do utworzenia czerwonej Litwy nie dopuściłyby Niemcy”. Gdy w roku 1932 Polska uregulowała stosunki z ZSRR, a w roku 1934 z Niemcami, wywołało to w Republice Litewskiej polityczne trzęsienie ziemi i kraj ten coraz poważniej rozważał zmianę antypolskiego kursu.\nW latach II wojny światowej litewscy Bałtowie licznie i ochoczo kolaborowali z hitlerowskimi Niemcami. Było to naturalną konsekwencją tego, że przez cały okres 1919-1939 niepodległa Republika Litewska stanowiła ekspozyturę niemieckiej walki przeciw Polsce. Żmudzkie oddziały policji i wojska odznaczały się w latach 1941-1944 niebywałym okrucieństwem i nienawiścią wobec polskich mieszkańców Wileńszczyzny. Symbolem ich terroru na Wileńszczyźnie stały się Ponary, gdzie hitlerowcy ze Żmudzi zamordowali około 100 tysięcy obywateli polskich – Polaków i Żydów.\nŻeby zrozumieć przyczyny zoologicznego antypolonizmu Bałtów, który popchnął ich do masowych zbrodni etnicznych na Polakach trzeba poznać i przeanalizować podstawowe cele narodowe Żmudzinów.\nPoczątki roszczeń terytorialnych Żmudzinów do ziem zamieszkałych przez Polaków sięgają odrodzenia narodowego Bałtów. Gazeta „Auszra” domagała się w roku 1883 rewindykacji dla Bałtów nie tylko Wilna, lecz także Suwałk, Grodna i Białegostoku, a więc ziem, na których ludności pochodzenia żmudzkiego nie było w ogóle. Czasopismo przemawiało w imieniu całego społeczeństwa zamieszkującego teren dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego, podczas gdy nie tylko szlachta i mieszkańcy miast, ale także duża część ludu w guberniach wileńskiej, grodzieńskiej i mińskiej odczuwała swą przynależność do polskości i nie miała nic wspólnego ani z językiem Żmudzinów, ani z ich poczuciem plemiennym.\nW ocenie profesora Konrada Górskiego „drobna stosunkowo część społeczeństwa w dawnym Wielkim Księstwie Litewskim, a mianowicie chłopstwo etniczne litewskie, wyłamując się z tradycji historycznej i narodowego poczucia polskiego, zapragnęło stworzyć osobną narodowość. Ta drobna część dawnej Litwy nie miała jednak żadnego prawa decydować o całości”.\nPo powstaniu u boku Rzeszy Niemieckiej państwa litewskich Bałtów, dążyło ono przy pomocy Niemiec do opanowania maksymalnego obszaru byłego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Przy patronacie niemieckim Taryba proklamowała w dniu 11 grudnia 1917 r. „wznowienie niepodległości państwa litewskiego ze stolicą Wilnem i rozwiązanie wszelkich państwowych połączeń, jakie istniały między nim a innymi narodami”, co odnosiło się do unii z Polską. Zadeklarowano natomiast „udanie się do niemieckiego cesarstwa o pomoc i opiekę”. Taryba opowiadała się za wiecznym i mocnym stosunkiem owego w istocie antylitewskiego państwa z Rzeszą, który oparty byłby na konwencji militarnej i komunikacyjnej, unii celnej i monetarnej. Litewscy Bałtowie stanowczo odżegnywali się za to od jakichkolwiek związków federacyjnych z Polską i w rokowaniach z rządem polskim wiosną 1919 r. domagali się przyłączenia do nowo powstałego państwa rozległych obszarów polskich położonych między Dźwiną, Niemnem i Narwią.\nRoszczenia Żmudzinów nie liczyły się zupełnie z zagrożeniem utraty świeżo odzyskanej niepodległości.\nGdy „w połowie grudnia 1918 r. nawała bolszewicka zbliżyła się do Wilna … rząd polski zrobił pierwszy krok pod adresem rządu Waldemarasa, proponując wspólne działania obronne przeciw bolszewikom, i doczekał się odpowiedzi (z dn. 23 grudnia 1918 r.), że Litwini gotowi są przyjąć polską pomoc ale tylko pod warunkiem natychmiastowego uznania państwa litewskiego ze stolicą Wilnem”.\nW celu realizacji swoich narodowych dążeń Bałtowie współdziałali z Niemcami, którzy popierali Żmudzinów przeciwko Polakom, uznawali bowiem polskie aspiracje terytorialne za niebezpieczne. I tak np., „W końcu marca 1919 r. oficjalnie poinformowano Tymczasową Radę Obywatelską Okręgu Suwalskiego o przekazaniu władzy nad całą Suwalszczyzną litewskiej Tarybie. W początku maja do niemieckich wojsk w Sejnach i Suwałkach dołączyły świeżo sformowane oddziały litewskiej armii”. Gdy na skutek nacisków Ententy Niemcy opuścili Suwałki 22 sierpnia 1919 r., Żmudzini przy niemieckiej kurateli obsadzili wojskiem linię Czarnej Hańczy i zajęli Sejny. Uczynili tak pomimo, że na mocy wytyczonej przez marszałka Ferdynanda Focha linii demarkacyjnej południowa Suwalszczyzna miała znaleźć się w Państwie Polskim.\nW zamiarze opanowania rozległych ziem Litwy centralnej z Wilnem, Grodnem, Lidą, Suwałkami, Smorgomiami, Święcianami i Brasławiem litewscy Bałtowie prowadzili w Moskwie w roku 1920 rokowania pokojowe z Sowietami. W czasie, gdy na skutek porażek polskich front sowiecko-polski zbliżył się do Wilna, rokowania zostały przyspieszone. Na mocy zawartego 12 lipca 1920 r. „litewsko”-sowieckiego traktatu pokojowego Rosja przyznała Republice Litewskiej nie należące do żadnej z umawiających się stron terytoria obejmujące Wilno, Smorgonie, Lidę i Grodno, na których to obszarach ludność bałtycka prawie nie zamieszkiwała. Jednocześnie dowództwo bolszewickie zaproponowało Bałtom, aby niezwłocznie uderzyli na Polaków.\nWprawdzie rząd kowieński otwarcie wojny Polsce nie wypowiedział, to jednak, jak ujawnił w pracy „Pochód za Wisłę” dowódca sowieckiego Frontu Zachodniego Michaił Tuchaczewski „Kiedy tylko Litwini wyczuli, że Armia Czerwona odnosi zupełnie wyraźne powodzenia, ich stanowisko neutralne natychmiast zmieniło się na wrogie w stosunku do Polski. Oddziały litewskie uderzyły na polskie siły, zajmując Nowe Troki i stację Landwarów. Szybki ruch korpusu konnego i pomoc wojska litewskiego odcięły północnej armii polskiej linię odwrotu ku Oranom i Grodnu.”\nJak pisze natomiast K. Buchowski, gdy latem 1920 r. po odbiciu Wilna Polakom bolszewicy przekazali je Żmudzinom, wojska Republiki Litewskiej już z własnej inicjatywy, współdziałając z Armią Czerwoną, zajęły południowe powiaty Suwalszczyzny.\nNatomiast Piotr Łossowski wskazuje, że współpraca żmudzko-sowiecka w czasie wojny polsko-bolszewickiej polegała nie tylko na gwałceniu przez Republikę Litewską neutralności i bezpośrednich akcjach zbrojnych. Ujawniony w 1959 r. tajny załącznik do artykułu II traktatu żmudzko-sowieckiego przewidywał zgodę rządu kowieńskiego na przepuszczenie przez swoje terytorium walczących oddziałów Armii Czerwonej. Już zaś z własnej inicjatywy Bałtowie przepuścili na front bolszewicko – polski tysiące uciekających z internowania w Prusach Wschodnich sowieckich żołnierzy, którzy zasilili front sowiecki pod Grodnem.\n„Oceniając powstałą wskutek postępowania Litwy sytuację wojenną, marszałek Józef Piłsudski tak napisał po latach: ‘Od tej chwili my, Polacy, mieliśmy dwie wojny zamiast jednej… Litwa wyszła z dotychczasowej neutralności i wzięła udział po stronie Sowietów. Na szali wypadków wojennych późniejszych, aż do zakończenia orężnego starcia, fakt ten był dodatkowym ciężarem, nieraz wielkim, cisnącym naszą polską szalę ku dołowi na wagach dziejowych’. Korzystając z odwrotu wojsk polskich, Litwini w lipcu 1920 r. zajęli Sejny i Suwałki, a w końcu sierpnia władze sowieckie przekazały im Wilno.”\nZwolennicy polskiego prometeizmu najchętniej wymazaliby ten epizod wspólnych polsko-„litewskich” dziejów z kart historii, jako niewygodny z uwagi na współczesną wspólnotę interesów polsko-„litewskich”. Tymczasem rzetelnie udokumentowane fakty dowodzą, że Bałtowie do wspólnoty takiej się nie poczuwają. Występuje ona jedynie po stronie twórców doktryny i polityki polskiej.\nW ocenie Konrada Górskiego „jeśli czołowi ludzie Litwy widzieli, jakie są istotne zamiary Rosji w stosunku do Litwy i do Polski, a mimo to szukali nadal oparcia o Rosję bolszewicką przeciw Polsce, to trudno się dość nadziwić tego rodzaju bezmyślności”. Bałtowie nie mogli bowiem oczekiwać, że w przypadku zwycięstwa Sowietów w roku 1920 niepodległość ich młodego państwa zostanie zachowana. W konsekwencji należy uznać, iż akceptowali włączenie tego kraju w skład Związku Sowieckiego w zamian za korzyści terytorialne uzyskane przy pomocy Rosji kosztem Polski. Taktyka ta w relacjach z Rosją i Niemcami będzie odtąd regularnie towarzyszyć poczynaniom litewskich Bałtów. Żmudzini permanentnie wykorzystywali walkę Państwa Polskiego z sąsiednimi mocarstwami i realizowali główny cel swojej polityki, tj. opanowanie Wileńszczyzny i usunięcie stamtąd polskości.\nNiezmienne cele polityki „litewskiej” doskonale przedstawia Piotr Łossowski. Pisze on, że „10 października 1939 r. podpisany został litewsko-sowiecki pakt o wzajemnej pomocy, na mocy którego ZSRR przekazywał Wilno Litwie, ale jednocześnie na terytorium tego kraju miały powstać sowieckie bazy wojskowe. W takich to okolicznościach zrealizowane zostały wieloletnie dążenia Litwinów do zawładnięcia Wilnem. Wojska litewskie wkroczyły do miasta 28 października 1939 r…. W tym czasie z całą wyrazistością wyszła na jaw polityka litewska w zajętym kraju, jej dążenia i metody działania, które zdominują postępowanie strony litewskiej na czas dłuższy”\nNapotykając w zajętym mieście świadomą swej polskości, patriotyczną ludność, „władze litewskie po krótkim okresie wahań obrały w Wilnie ostry kurs lituanizacyjny. Zechciano zmienić na swoją korzyść rzeczywistość, stworzyć fakty dokonane. Wymagało to, oczywiście, podjęcia brutalnych, bezwzględnych kroków wobec miejscowej ludności polskiej. Nie cofnięto się jednak przed niczym. Jakby podejrzewając, że czas dany Litwinom nie jest długi, spieszono się bardzo. Wykorzystano przy tym sposoby i metody walki z Polakami, które stosowano już wcześniej na Litwie kowieńskiej. To jednak, co tam rozłożono na lata, tu usiłowano zrealizować w ciągu miesięcy czy nawet tygodni.”\nJak pisze Krzysztof Buchowski „W otoczeniu prezydenta Antanasa Smetony zwyciężyła koncepcja lansowana przez radykalne kręgi narodowców, sprowadzająca się do izolacji ‘polskich cudzoziemców’ i przeprowadzenia jak najszybszej lituanizacji Wileńszczyzny. W litewskiej opinii publicznej w sprawie stosunku do świadomych narodowo Polaków na Wileńszczyźnie ton nadawały takie wypowiedzi jak głos profesora Vaclovasa Biržiški [chodzi chyba o Mykolasa Biržiškę, prezesa Litewskiej Akademii Nauk – Cz. P.], [który] apelował do władzy o ‘zdjęcie białych rękawiczek póki nie jest jeszcze za późno’. Inny publicysta przekonywał, że ‘na sfanatyzowanych panów polskich wywiera wrażenie tylko twarda postawa’”.\nBlisko jedną trzecią mieszkańców Wileńszczyzny (około 150 tysięcy osób) władze kowieńskie zaliczyły do kategorii „cudzoziemców”. Nie mogli oni swobodnie poruszać się po kraju, nie mieli prawa do pracy najemnej, nie wolno im było należeć do jakichkolwiek organizacji społecznych, a nawet dyskutować w miejscach publicznych. Jednym z głównych posunięć polityki niepodległej Republiki Litewskiej wobec polskiej ludności Wileńszczyzny było zlikwidowanie wszystkich polskich organizacji społecznych, kulturalnych i zawodowych wraz z zaborem ich mienia. Energicznie zacierano zewnętrzne oznaki polskości – zmieniano nazwy ulic, wprowadzano oznakowania wyłącznie w języku Bałtów, usunięto język polski z życia publicznego, nakazano zamieszczanie żmudzkich napisów na szyldach i reklamach. Władze Republiki Litewskiej zwolniły z pracy około sześciuset nauczycieli, blisko tysiąc urzędników i dwa tysiące pracowników kolei. Ograniczono swobodę działania szkolnictwa, wprowadzono obowiązek nauki języka okupantów.\nWobec broniącej swej godności narodowej młodzieży wileńskiej nauczyciele żmudzcy uciekali się do bicia, grozili rewolwerami, wzywali policję. Żmudzini zlikwidowali także Uniwersytet Wileński. Władze kowieńskie działały wszelkimi środkami, nie cofając się przed żadną niegodziwością. Wywoływały nawet awantury i bójki w kościołach aby zmusić kapłanów do wprowadzenia do nich wyłącznie języka żmudzkiego.\nO tym, że zasadniczym, niezmiennym i fanatycznym celem polityki Republiki Litewskiej jest niszczenie polskości na zajętych terenach dowodzi decyzja rządu tego kraju podjęta w przededniu wkroczenia wojsk sowieckich do Kowna w dniu 15 czerwca 1940 r., kiedy to w obliczu śmiertelnego zagrożenia utraty niepodległości, zdecydowano się na definitywną likwidację polskich gimnazjów i szkół początkowych na Kowieńszczyźnie.\nUtrata niepodległości przez Republikę Litewską w roku 1940 wskutek jej przyłączenia do Związku Sowieckiego, a w roku 1941 zajęcia przez III Rzeszę, nie zmieniły celów polityki żmudzkiej, ani nie poprawiły stosunku Bałtów do ludności polskiej.\nJak pisze Piotr Łossowski „wśród społeczeństwa litewskiego ujawniły się bardzo silne tendencje do współpracy z Niemcami, mimo że występowali oni w charakterze okupantów kraju. Kierunek ten reprezentowali nie tylko ludzie skupieni w kolaboranckiej administracji. Idea współpracy z Niemcami, znalezienia oparcia w III Rzeszy, była popularna w dość szerokich kręgach ludności. Natomiast przeciwnicy hitleryzmu, choć takich również nie zabrakło, nie odgrywali roli decydującej. Organ kolaborantów, gazeta ‘Naujoji Lietuva’, rozpoczęła wkrótce po wejściu Niemców drukowanie cyklu artykułów ideologicznych, w których nieustannie powtarzało się twierdzenie, że Litwa jest sprzymierzeńcem Niemców. Z ich losem sprzęgła na wieki swój własny, ponieważ jest sercem oddana idei ‘nowej Europy’, budowanej przez ‘wielki naród niemiecki’. Nic dziwnego, iż przy takim ogólnym nastawieniu znalazło się sporo młodzieży, która była gotowa aktywnie, z bronią w ręku, współdziałać z Niemcami.” Hitlerowskie Niemcy stworzyły więc, „opierając się na ludności litewskiej, formacje pomocnicze Policji Porządkowej (zwane popularnie policją litewską), a lokalnym strukturom niemieckiej Policji Bezpieczeństwa (Geheime Staatspolizei – Gestapo) podporządkowały odtworzone służby litewskie (Saugumo policija – Sauguma). Wspólnie z niemieckim aparatem terroru odpowiedzialne były one za pilnowanie ładu okupacyjnego. Szczególną rolę w tych formacjach odgrywali członkowie przedwojennej organizacji paramilitarnej – Związku Strzelców Litewskich (Lietuvos Šaulių Sajunga), cechującego się silnym nacjonalizmem, antysemityzmem i antypolonizmem”.\nSauguma uchodziła wśród Żmudzinów za instytucję czysto „litewską”, otrzymując od nich specjalne poparcie.\nBałtowie litewscy byli traktowani przez Niemców jako naród zaprzyjaźniony i de facto sprzymierzony. W czasie okupacji Wilna istniał tam teatr żmudzki i pomimo etnicznie polskiego charakteru Wileńszczyzny funkcjonowało tam szkolnictwo, język urzędowy i administracja Bałtów. Niemcy pozwalali też Bałtom niszczyć polską ludność cywilną i zawłaszczać polski stan posiadania. W ramach posiadanej swobody działania Żmudzini rozgromili całą polską strukturę kościelną na Wileńszczyźnie: arcybiskupa, seminarium duchowne, profesorów teologii Uniwersytetu Stefana Batorego i wszystkie zgromadzenia zakonne….. Na gruzach kościoła polskiego rozsiadł się żmudzki.\nMasowa kolaboracja Żmudzinów z Niemcami nie byłaby możliwa gdyby nie utrwalony w niepodległej Republice Litewskiej w świadomości zbiorowej narodowy cel litewskich Bałtów. Celem tym było zaś zawładnięcie Wileńszczyzną.\nW raporcie specjalnym o sytuacji na Litwie według stanu na dzień 11 maja 1942 r. Komendant Główny AK gen. Stefan Rowecki „Grot” donosił rządowi RP w Londynie, że po zajęciu Wileńszczyzny w dniu 29 października 1939 r. „Nowi okupanci postanowili za wszelką cenę zlitwinizować Wilno przez zniszczenie polskości we wszelkich jej przejawach, przy użyciu metod najbezwzględniejszych, w czym władze kowieńskie popierane były przez całe społeczeństwo litewskie, bez różnicy przekonań politycznych”. Wymierzone w polskość poczynania okupacyjnych władz żmudzkich w latach 1941-1944, pomimo, iż nie istniała już wówczas niepodległa Republika Litewska, były realizacją marzeń przywódców i całego owego narodu.\nSytuacja międzynarodowa była dla Bałtów nadzwyczaj wygodna. Nie istniało niepodległe Państwo Polskie, które nawet w okrojonych granicach sprzeciwiałoby się metodom wojny etnicznej prowadzonej przeciwko Polakom na Wileńszczyźnie. Ogólny chaos wojny rozwiązywał ręce także wobec międzynarodowej opinii publicznej. W razie zaś przegranej III Rzeszy można było odpowiedzialność za zbrodnie zrzucić na Niemców czy ogólnie na hitlerowców, co też w istocie uczyniono.\nAgresję Żmudzinów przeciwko Polakom na Litwie można określić jako permanentną wojnę etniczną. Bezustanną, albowiem wpisaną w sam cel istnienia niepodległej Republiki Litewskiej i zakodowaną w tożsamości narodowej Bałtów jako jej podstawowy wyznacznik. Prowadzona ona była różnymi metodami od końca XIX wieku, kiedy to ruch narodowy litewskich Bałtów zaczął się rodzić.\nŻmudzini nigdy nie rezygnowali z osiągnięcia swojego narodowego celu zawładnięcia Wileńszczyzną, a zmieniali jedynie środki i metody agresji, tj. stosowali maksymalnie skuteczne rodzaje broni w danym czasie, choćby bardzo brutalne. Dlatego też w latach 1941-1944, wobec przewidywanej bezkarności, metodą wojny etnicznej były masowe zabójstwa Polaków.\nPrezes Stowarzyszenia „Rodzina Ponarska” Helena Pasierbska – Wojtowicz w rozmowie z Piotrem Szubarczykiem wysunęła wniosek, że „Litwini byli święcie przekonani o ostatecznym tryumfie Hitlera. Postawili na niego i na swoją przyszłość u jego boku. A ponieważ zwycięzcy nie muszą się z niczego tłumaczyć, nie spodziewali się, że kiedyś przyjdzie czas rozliczeń.”\nW raporcie specjalnym o sytuacji na Litwie według stanu na dzień 11 maja 1942 r. Komendant Główny AK gen. Stefan Rowecki „Grot” wskazywał, że „Gorliwość Litwinów została w ostatnich czasach nagrodzona przez okupanta… największą nagrodą było wydzielenie z Generalnego Komisariatu Białoruskiego rejonów Oszmiana, Świr i Ejszyszki (łącznie 200 000 mieszkańców) i przyłączenie ich do Litwy. Jest to częściowe zaspokojenie cudzym kosztem aspiracji Litwinów marzących o utworzeniu Litwy w granicach historycznych, choćby pod okupacją niemiecką… Stosunek Litwinów do Polaków jest obecnie tak powszechnie wrogi, że nie można liczyć na objęcie ziem północno-wschodnich bez krwawej z nimi rozprawy. Raczej należy liczyć się z usiłowaniem planowego i zaciekłego pogromu Polaków na Litwie i Wileńszczyźnie, gdy tylko Litwinom rozwiążą się ręce, co może nastąpić najpóźniej w okresie rozkładania się administracji i wojska niemieckiego, a może być świadomie zrobione przez Niemców już w okresie okupacji. Posiadanie w swym ręku zorganizowanej administracji, policji i resztek wojska pogrom ten Litwinom znakomicie ułatwi”.\nRealizując swoje narodowe cele Bałtowie dokonali w dniu 20 maja 1942 roku masakry polskiej ludności Święcian i Łyntup. W odwecie za zasadzkę urządzoną przez partyzantkę sowiecką, w której zginęło trzech Niemców, żmudzkie siły policyjne rozstrzelały 400 Polaków z list zawczasu przez siebie przygotowanych. Pogrom ten został dokonany przez ludzi ukształtowanych podczas służby w policji w niepodległej Republice Litewskiej, w atmosferze patologicznej nienawiści do wszystkiego co polskie, rozpalanej nieuzasadnionymi pretensjami o Wilno.\nPoza masakrami ludności polskiej Bałtowie wysiedlali polskich gospodarzy, sprowadzając w ich miejsce małorolnych lub bezrolnych chłopów żmudzkich. Jak donosił Delegat Okręgowy Rządu na Wileńszczyźnie w sprawozdaniu za I kwartał 1943 roku ‘Do końca stycznia 1943 r. trwało wysiedlanie Polaków z niektórych rejonów Wileńszczyzny, rozpoczęte w połowie grudnia ub. roku. Wysiedlono parę tysięcy gospodarzy Polaków, mieszkańców wsi w gminie rzeszańskiej, podbrzeskiej i mejszagolskiej. Wysiedlanie pozornie nie było oparte na żadnym zarządzeniu władz niemieckich czy litewskich. Dokonywała tego miejscowa policja litewska, złożona z elementów obcych, napływowych. Wyrzucano Polaków w sposób brutalny, rabując ich mienie, inwentarz, zboże i rzeczy osobiste”. \nŚwiadkowie wydarzeń na okupowanej Wileńszczyźnie nie mają wątpliwości, że toczyła się tam wojna etniczna, w której agresorem nie byli jacyś wyizolowani ze społeczeństwa żmudzkiego renegaci – kolaboranci, ale cały ten naród. Piotr Niwiński podnosi, że „w polskiej świadomości okupacja Wileńszczyzny w latach 1941-1944 istnieje jako okupacja niemiecko-litewska”. Z kolei komendant Podokręgu AK Litwy właściwej dr Adam Dowgird ps. „Habdank” w piśmie z dnia 15 kwietnia 1944 r. do kolaborującego z Niemcami dowódcy Litauische Sonderverbände generała Povilasa Plechavičiusa napisał, że za dziesiątki tysięcy „zbrodni popełnianych na terenach Wileńszczyzny okupowanych przez Litwinów z ramienia Moskwy lub Berlina oskarżamy cały naród litewski, który umiał wychować zbrodniarzy i który nie umie i nie chce ukrócić tych zbrodniczych instynktów, a nawet ich potępić”.\nNatomiast w orędziu Dowódcy Oddziałów Partyzanckich Okręgu Wileńskiego pułkownika Aleksandra Krzyżanowskiego „Wilka” do społeczeństwa żmudzkiego zatytułowanym Wezwanie Litwinów z dnia 20 maja 1944 r. znalazł się apel do nacji żmudzkiej o zaprzestanie ostrego kursu antypolskiego. Komendant „Wilk” napisał m.in., iż „Na całe społeczeństwo litewskie spada moralna i fizyczna odpowiedzialność za to, że nigdy nie potępiło tych zbrodniarzy, a milcząco przyglądało się mordowaniu kwiatu Narodu Polskiego… Niemcy wydawali rozkazy, zaś policja i Sauguma litewska skwapliwie wykonywała te zarządzenia z cichą aprobatą społeczeństwa litewskiego.”\nNajgłośniejszym symbolem zbrodni Bałtów na Polakach Wileńszczyzny są Ponary. W tej podwileńskiej miejscowości struktury policyjne Żmudzinów w służbie niemieckiej – oddział Ypatingasis Būrys (tzw. strzelców ponarskich) rozstrzelał ok. 20 tys. Polaków. W oddziale tym komendy wydawano po żmudzku, a jego członkowie nosili insygnia przedwojennej armii „litewskiej” – Pogoń.\nPolacy mordowani w Ponarach byli wyselekcjonowani spośród elity narodowej na podstawie list proskrypcyjnych przygotowanych przez Saugumę. W ten właśnie sposób w nocy z 16 na 17 września 1943 r. Sauguma aresztowała 140 Polaków, z których oprawcy zgładzili niezwłocznie m.in. światowej sławy lekarza – onkologa Kazimierza Pelczara, profesora prawa skarbowego Mieczysława Gutkowskiego oraz znanego adwokata wileńskiego Mieczysława Engiela. „W Ponarach rozstrzelano … wielu uczniów wileńskich gimnazjów, harcerzy, przedstawicieli inteligencji, w tym nauczycieli, księży, profesorów Uniwersytetu Stefana Batorego”.\nJak wskazuje Szczepan Sudry „Szczególna gorliwość Litwinów – budujących chore wizje ‘wielkiej Litwy’ pod parasolem ‘tysiącletniej Rzeszy’ – w mordowaniu Polaków wynikała z antypolskiej propagandy nacjonalistycznej, wspieranej umiejętnie przez Niemców. Społeczność litewska w przedwojennym Wilnie stanowiła zdecydowaną mniejszość: niewiele ponad 2 proc. W zbrodniczych umysłach zrodził się więc straszny plan: wystarczy zabić część Polaków, pozostałych zastraszyć i zmienić im nazwiska, a miasto stanie się ‘czysto’ litewskie. Informowały o tym na bieżąco raporty Delegatury Rządu RP na Kraj: ‘Litwini zawiedzeni w swych nadziejach przez Niemców jeszcze bardziej pragną zemsty nad pokonanymi Polakami. Stale grożą, że po wymordowaniu Żydów przyjdzie kolej na Polaków’ (maj 1942). ‘Wileńszczyzna w dalszym ciągu jest terenem najcięższego na obszarze ziem wschodnich Rzeczypospolitej terroru politycznego, w którym Litwini prześcigają się z Niemcami’ (sierpień 1942).”\nZ kolei Maria Wardzyńska ustaliła, że „Zdarzało się, że księża litewscy z ambon nawoływali do pogromu Polaków jako elementu gorszego od Żydów”\nBiorąc powyższe pod uwagę należy krytycznie odnieść się do lansowanej przez niektórych polskich polityków tezy, że za zbrodnie poszczególnych „renegatów z narodu litewskiego” współczesna niepodległa Republika Litewska nie odpowiada. Skoro bowiem odniosła korzyści terytorialne i majątkowe z tych mordów, to przypadają jej również „koszty” owego przysporzenia. Zbrodniarze żmudzcy byli wychowankami szowinistycznej antypolskiej propagandy właśnie niepodległej Republiki Litewskiej z lat 1918-1940 i działali w imieniu ogółu litewskich Bałtów, na rzecz żmudzkiej racji stanu. Wypełniali to, ku czemu owa niepodległa „Litwa” ich wzywała, tj. przyłączali Wileńszczyznę do Żmudzi i usuwali stamtąd polskich „okupantów” (poprzez masowe mordy ludności cywilnej i czystki etniczne). Z tej perspektywy należy uznać, że policjanci Saugumy czy strzelcy ponarscy nie byli renegatami swojej ojczyzny, tylko jej oddanymi synami, albowiem współdziałanie Żmudzinów z hitlerowskimi Niemcami stanowiło klucz do realizacji celów polityki żmudzkiej, których samodzielnie stuprocentowo niepodległa Republika Litewska nie mogłaby nigdy osiągnąć.\nPomimo upływu lat imponderabilia etnosu żmudzkiego nie uległy zmianie. Ponieważ zaś Bałtowie mają dziś ziemię wileńską w ręku, to ich bieżącym celem stała się kolonizacja Wileńszczyzny, wynarodowienie Polaków i zatarcie na Litwie śladów kultury polskiej. W zamian za realizację tego celu Żmudzini skłonni są poświęcić pełną niepodległość swego kraju, która i tak siłą rzeczy ma względny charakter (jest to mały kraj).\nNajtrafniejszą puentę zamykającą rozważania o narodowych celach litewskich Bałtów stanowią słowa naocznego świadka dokonań Żmudzinów w okupowanym przez nich Wilnie, profesora Uniwersytetu Stefana Batorego Konrada Górskiego: „Dopóki nowi Litwini nie pozbędą się pretensji do Wilna, lub dopóki Polacy na Litwie nie przyjmą kultury litewskiej, nie ma mowy o wzajemnym porozumieniu. To zostało powiedziane w 1905 r. i to jest diagnoza, która wyjaśnia cały przebieg antagonizmów polsko-litewskich aż do chwili obecnej. […] Zamiary prowodyrów litewskich były pod tym względem jasne i jasno wypowiedziane. Wydawane przez nich po polsku czasopismo ‘Litwa’ głosiło, że cała Litwa katolicka bez względu na obecnie używany język polski, litewski czy białoruski, należy do jednego szczepu, tzn. do narodu litewskiego i że wszystkim tym żywiołom, czy oni chcą czy nie chcą, należy przywrócić ich prawdziwy język narodowy”.\n K. Górski, Divide et impera, Białystok 1995, s. 417.\n Tamże, s. 449. Zob. też R. Korab – Żebryk, Biała księga w obronie Armii Krajowej na Wileńszczyźnie, Lublin 1991, s. 33.\n Wyciąg z traktatu między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Litewską\n1.Układające się Strony zobowiązują się do poszanowania międzynarodowych zasad i standardów dotyczących ochrony praw mniejszości narodowych, w szczególności zawartych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, w Międzynarodowych paktach praw człowieka, w odpowiednich dokumentach Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, a także w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, wraz z protokołami dodatkowymi, przyjętymi przez obie strony.\nUkładające się Strony oświadczają, że osoby wymienione w artykule 13 ustęp 2 mają w szczególności prawo do:– swobodnego posługiwania się językiem mniejszości narodowej w życiu prywatnym i publicznie, – dostępu do informacji w tym języku, jej rozpowszechniania i wymiany oraz posiadania własnych środków masowego przekazu, – uczenia się języka swojej mniejszości narodowej i pobierania nauki w tym języku, – zgodnego z prawem krajowym zakładania i utrzymywania własnych instytucji, organizacji lub stowarzyszeń, w szczególności kulturalnych, religijnych i oświatowych, w tym szkół wszystkich szczebli, które mogą się ubiegać o dobrowolne wkłady finansowe i inne, z kraju i z zagranicy, jak również o pomoc publiczną, oraz uczestniczenia w międzynarodowych organizacjach pozarządowych,- wyznawania i praktykowania swojej religii, w tym nabywania, posiadania i wykorzystywania materiałów religijnych oraz prowadzenia oświatowej działalności religijnej w języku mniejszości narodowej,- ustanawiania i utrzymywania nie zakłóconych kontaktów miedzy sobą w obrębie swego kraju, jak również kontaktów poprzez granicę z obywatelami innych państw, z którymi łączy ich wspólne pochodzenie narodowe,– używania swych imion i nazwisk w brzmieniu języka mniejszości narodowej; szczegółowe regulacje dotyczące pisowni imion i nazwisk zostaną określone w odrębnej umowie, – uczestniczenia w życiu publicznym bezpośrednio lub za pośrednictwem swobodnie wybranych przedstawicieli na szczeblu władz państwowych i lokalnych oraz dopuszczenia do służby publicznej na równi z innymi obywatelami.\nUkładające się Strony będą na swych terytoriach chroniły tożsamość narodową, kulturową, językową i religijną osób wymienionych w artykule 13 ustęp 2 oraz tworzyły warunki jej rozwijania.Strony w szczególności:– rozważą dopuszczenie używania języków mniejszości narodowych przed swymi urzędami, szczególnie zaś w tych jednostkach administracyjno-terytorialnych, w których dużą część ludności stanowi mniejszość narodowa, – zapewnią mniejszościom narodowym dostęp do publicznych środków masowego przekazu,- zapewnią odpowiednie możliwości nauczania języka mniejszości narodowej i pobierania nauki w tym języku w przedszkolach, szkołach podstawowych i średnich,- będą podejmować niezbędne środki dotyczące ochrony tożsamości mniejszości narodowej po należytej konsultacji, łącznie z kontaktami z organizacjami lub stowarzyszeniami grup wymienionych w artykule 13 ustęp 2,- będą uwzględniać historię i kulturę grup wymienionych w artykule 13 ustęp 2 w związku z nauczaniem historii i kultury w placówkach oświatowych,- powstrzymają się od jakichkolwiek działań mogących doprowadzić do asymilacji członków mniejszości narodowej wbrew ich woli oraz zgodnie ze standardami międzynarodowymi powstrzymają się od działań, które prowadziłyby do zmian narodowościowych na obszarach zamieszkałych przez mniejszości narodowe.\n1.Żadne z postanowień przewidzianych w artykule 14 nie może być interpretowane jako dające prawo do prowadzenia jakiejkolwiek działalności lub dokonania jakichkolwiek działań sprzecznych z Kartą Narodów Zjednoczonych, zasadami prawa międzynarodowego, szczególnie z zasadą poszanowania integralności terytorialnej państwa oraz dokumentami Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie.\n1.Układające się Strony otoczą szczególną opieką znajdujące się na ich terytoriach miejsca i dobra kultury świadczące o wydarzeniach historycznych oraz osiągnięciach i tradycjach kulturalnych i naukowych drugiej Strony oraz będą działać na rzecz ich obiegu kulturalnego oraz zapewnią należytą ochronę prawną, materialną i inną, a także zapewnią do nich swobodny i nieskrępowany dostęp lub zadbają o taki dostęp w przypadkach, gdy jego zapewnienie nie należy do kompetencji państwa.2.Strony dołożą starań w celu odszukania, zidentyfikowania i zwrotu dóbr kultury, które zostały wywiezione z terytorium drugiej Strony z naruszeniem norm międzynarodowych.3.Strony powołają pełnomocników rządów Stron w celu realizacji zadań określonych w ustępach 1 i 2.\n1.Układające się Strony potwierdzają swą gotowość do umożliwienia wszystkim zainteresowanym osobom pełnego dostępu do języka i kultury drugiej Strony i będą popierać odpowiednie państwowe oraz prywatne inicjatywy i instytucje.2.Strony będą popierać upowszechnianie literatury drugiej Strony zarówno w języku oryginału, jak i w przekładzie.3.Strony opowiadają się za rozszerzeniem możliwości nauki języka drugiej Strony w szkołach, szkołach wyższych i innych placówkach oświatowych. Dołożą one ponadto starań na rzecz rozszerzenia możliwości studiów polonistycznych i lituanistycznych w szkołach wyższych drugiej Strony.4.Strony będą współpracować w delegowaniu pracowników dydaktycznych i naukowych, w ich kształceniu i doskonaleniu zawodowym i naukowym oraz we wzajemnym udostępnianiu pomocy naukowych.5.Strony będą wspierały działalność wspólnych komisji do spraw podręczników szkolnych.\n1.Każda z Układających się Stron zobowiązuje się do zachowania i objęcia ochroną prawną oraz utrzymania zgodnego z prawem międzynarodowym i zwyczajami narodowymi i religijnymi, wojskowych i cywilnych cmentarzy, grobów, miejsc pochówku, wraz z pomnikami, oraz innych miejsc i obiektów pamięci znajdujących się obecnie lub w przyszłości odkrytych na jej terytorium, stanowiących przedmiot czci i pamięci obywateli drugiej Strony.\n K. Górski, Divide et impera… op. cit., s. 244.\n K. Buchowski, Szkice polsko – litewskie czyli o niełatwym sąsiedztwie w pierwszej połowie XX wieku, Toruń 2006, s. 90.\n P. Łossowski, Litwa a sprawy polskie 1939-1940, Warszawa 1985, s. 57-58.\n K. Buchowski, Szkice polsko – litewskie… op. cit., s. 98.\n K. Górski, Divide et impera… op. cit., s. 302.\n K. Buchowski, Szkice polsko – litewskie… op. cit., s. 129-130.\n K. Górski, Divide et impera… op. cit., s. 402.\n R. Korab – Żebryk, Biała księga … op. cit., s. 15.\n P. Łossowski, Polska – Litwa. Ostatnie sto lat, Warszawa 1991, s. 10.\n K. Górski, Divide et impera… op. cit., s. 208.\n P. Łossowski, Polska – Litwa… op. cit., s. 17.\n K. Górski, Divide et impera… op. cit., s. 272.\n K. Górski, Divide et impera… op. cit., s. 273. Rząd polski odrzucał roszczenia Żmudzinów podnosząc, że obecne państwo „litewskie” nie ma nic wspólnego z dawnym Wielkim Księstwem Litewskim i że Wilno było stolicą Wielkiego Księstwa Litewskiego, ale nie było nigdy stolicą Litwy jako terytorium etnograficznego zamieszkałego przez Bałtów – tamże, s. 295.\n K. Buchowski, Szkice polsko – litewskie…, op. cit., s. 131.\n P. Łossowski, Polska – Litwa… op. cit., s. 18. Spotkało się to z oporem suwalskiego okręgu Polskiej Organizacji Wojskowej, które podjęło walkę zbrojną ze Żmudzinami, wypierając ich w sierpniu – wrześniu 1919 r. na linię demarkacyjną.\n [Za] P. Łossowski, Polska – Litwa….. op. cit., s. 22.\n K. Buchowski, Szkice polsko – litewskie … op. cit., s. 136.\n P. Łossowski, Polska – Litwa….. op. cit., s. 22. Zob. też K. Górski, Divide et impera… op. cit., s. 287-288.\n P. Łossowski, Polska – Litwa….. op. cit., s. 22. Por. K. Buchowski, Szkice polsko – litewskie … op. cit., s. 44.\n K. Górski, Divide et impera… op. cit., s. 284.\n P. Łossowski, Polska – Litwa….. op. cit., s. 62-63.\n Tamże, s. 65-70.\n K. Buchowski, Szkice polsko – litewskie … op. cit., s. 177.\n Dotyczyło to m.in. Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Macierzy Szkolnej, Instytutu Naukowo-Badawczego Europy Wschodniej i Rady Wileńskich Zrzeszeń Artystycznych – zob. K. Górski, Divide et impera… op. cit., s. 425.\n P. Łossowski, Polska – Litwa….. op. cit., s. 65-70; K. Buchowski, Szkice polsko – litewskie … op. cit., s. 178-179.\n K. Buchowski, Szkice polsko – litewskie … op. cit., s. 182.\n P. Łossowski, Polska – Litwa….. op. cit., s. 79. Zob. też K. Górski, Divide et impera… op. cit., s. 452.\n P. Niwiński, Ponary… op. cit., s. 10.\n P. Łossowski, Polska – Litwa….. op. cit., s. 79.\n K. Górski, Divide et impera… op. cit., s. 454, 462-463.\n R. Korab – Żebryk, Biała księga …, op. cit., s. 29.\n Tamże, s. 10, 13, 21.\n R. Korab – Żebryk, Biała księga …, op. cit., s. 32, 34.\n Tamże, s. 38-39. Zob. też P. Niwiński, Ponary miejsce „ludzkiej rzeźni”, Instytut Pamięci Narodowej 2011, s. 12.\n R. Korab – Żebryk, Biała księga … op. cit., s. 45.\n [Za:] R. Korab – Żebryk, Biała księga … op. cit., s. 85.\n R. Korab – Żebryk, Biała księga … op. cit., s. 113.\n Cz. Michalski, Ponary – Golgota Wileńszczyzny, http://www.wsp.krakow.pl/konspekt/konspekt5/ponary.html\n P. Niwiński, Ponary… op. cit., s. 17-18.\n P. Łossowski, Polska – Litwa….. op. cit., s. 80.\n P. Niwiński, Ponary… op. cit., s. 27. Zob. też Cz. Michalski, Ponary – Golgota Wileńszczyzny,\nW czasach Litewskiej Socjalistycznej Republiki Sowieckiej na pamiątkowym monumencie w Ponarach widniał napis informujący, że zginęli tu „obywatele radzieccy”. (M. Klecel, Zbrodnia w Ponarach, http://trybunalscy.pl/node/1917)\nTa straszliwa zbrodnia właściwie dotąd nie doczekała się właściwego rozliczenia. Zaledwie niewielu ponad dwudziestu zbrodniarzy żmudzkich zostało osądzonych i skazanych po wojnie przez sądy sowieckie, 3 – przez sądy polskie, a reszcie, albo udało się uciec na Zachód i tam żyć i mieszkać pod przykrytymi nazwiskami, albo też „rozpłynąć” się na Litwie. (http://piotrusoan.salon24.pl/331415,ponary-pamietamy-i-pamietac-bedziemy) Śledztwo dotyczące wspomnianych masowych mordów prowadzone po 2000 r. przez Instytut Pamięci Narodowej – ze względu na brak możliwości wykrycia sprawców – zostało umorzone. (W. Kowalski, 70. rocznica zbrodni w Lesie Ponarskim,\nZbrodnia ponarska zupełnie nie istnieje w świadomości narodowej Polaków, a kolejne rządy po 1990 r. bardzo mało zrobiły w tej sprawie. (Sz. Surdy, Doły śmierci,\nJedynie z inicjatywy Stowarzyszenia „Rodzina Ponarska” 12 maja, w rocznicę największej egzekucji młodzieży w podwileńskim lesie w 1942 r. obchodzony jest Dzień Ponarski. (P. Niwiński, Ponary… op. cit., s. 42)\n Sz. Surdy, Doły śmierci… op. cit.\n M. Wardzyńska, Sytuacja ludności polskiej w Generalnym Komisariacie Litwy, czerwiec 1941-lipiec 1944.\n K. Górski, Divide et impera…. op. cit., s. 228.\n← Współczesny nacjonalizm ukraiński i jego antypolski charakter w świetle programów partyjnych i wypowiedzi liderów.\nZaproszenie na wykład: „Ponary – niepamiętana zbrodnia” →


Ceny usług rolniczych - Strona 64 - Pozostałe - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nszkoda ze nie po 5zł jedziesz jaka ty w tym masz kalkulacje za taka kase robic. Chyba ze trzepiesz na ilosc tak jak jeden u nas jedna moja belka to trzeba 2 jego\nu mnie za sprasowanie belki slomy120x120 biorą 8-9 zł+ sznurek klijęta ale w sąsiedniej wiosce gdzie jest wiecej pras,biorą właśnie 7 zł.Ja tam nie wiem,bo już 2 sezony nie robie po zarobkach ale myślę,że mniej niż 10 zł to się nie opłaca.\na co do klepania na ilość- ostatnio u takiego gościa co marudził,że drogo biorę widziałem na łace 26 bel a jak ja robiłem to nigdy nie miał więcej niż 17. ale co tam zawsze 2 zł taniej od beli\n@seebek Policz cene za paliwo i dodaj zysk dla siebie. Oczywiście radzę liczyć na h a nie na ha. :rolleyes:\nEdytowano Sierpień 19, 2011 przez Rider\na orientował się ktoś z was już ile będą brać za cięcie kukurydzy na kiszonke?? bo powiem ze u mnie ziarno ma już fazę woskową i zaczyna schnąć po trochu :huh:\nEdytowano Sierpień 24, 2011 przez artos41\nW mojej okolicy kosztowało by to ok 150- 200 zł.\nchyba gdzieś dużo wcześniej w tym temacie czytałem że żeby dobrze wyjść to trzeba wartość zużytego paliwa pomnożyć razy trzy. ktoś tu chyba tak pisał.\nJa biorę tak:\n-beczka 5000l+farmer 8244c2: 40 zł(najtaniej w okolicy, i podobno za mało :lol: ).\nprawdopodobnie będę jeszcze ładował gnój kurzy turem i się zastanawiam ile brać. niestety na inne prace chętnych brak ;[\nZa usługę koszenia zboża Claasem Tucano 320 płaciłem 330 zł za hektar.\nSiew rzepaku broną czynną + siewnik wyniósł 150zł za hektar.


Smart Hotel poszerzył wybór obiektów konferencyjnych w Gdańsku Aktualności i oferty Hotel Smart Gdańsk , Gdańsk - Konferencje.pl\nStrona główna Obiekty konferencyjne Hotel Smart Gdańsk Aktualności i oferty Smart Hotel poszerzył wybór obiektów konferencyjnych w Gdańsku\nSmart Hotel poszerzył wybór obiektów konferencyjnych w Gdańsku\nData aktualności: 11-03-2015\nZ początkiem marca gdański otwarto nowy obiekt w Gdańsku - Smart Hotel. Do dyspozycji gości oddano 100 pokoi, restaurację oraz salę konferencyjną.\nPołożony w handlowo-biznesowej dzielnicy miasta Smart Hotel to nowy punkt na mapie obiektów konferencyjnych w Gdańsku. Hotel oferuje zajmującą 30 mkw. salę konferencyjną przeznaczoną na 25 osób. Pomieszczenie jest w pełni wyposażone w sprzęt audiowizualny (nagłośnienie, rzutnik multimedialny, ekran) oraz w materiały do notowania i flipchart. Goście będą mogli skorzystać ze 100 pokoi dostępnych w kategorii standard, twin, rodzinny i lux, mieszczących łącznie blisko 200 osób.\nHotel zaprasza również do restauracji Słowacki serwującej kuchnię polską. Na przerwy między spotkaniami przeznaczono zaś pobliski ogród zimowy. Do dyspozycji klientów oddano również bibliotekę oraz parking.


Strona:J. W. Draper - Dzieje rozwoju umysłowego Europy 01.pdf/73 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:J. W. Draper - Dzieje rozwoju umysłowego Europy 01.pdf/73\nOtworzenie portów egipskich.\npolitykę wszystkich dawnych dynastyj i nadał piérwszy wielki popęd umysłowemu życiu Europy przez otworzenie portów egipskich oraz przez uprzystępnienie kraju swego dla jasnookich i rudowłosych barbarzyńców Północy.\nNie podobna dostatecznie podnieść wpływ tego wypadku na postęp Europy.\nZmusza to Egipt do przeistoczenia się na państwo morskie.\nNiezmierne rozszerzenie handlu greckiego przy żądaniu produktów Euxynu i morza Śródziemnego było jeszcze najmniejszą częścią tych korzyści. Co do samego Egiptu, sprowadziło to zupełną zmianę w polityce, tak wewnętrznéj jak i zagranicznéj. Pod piérwszym względem używanie najemników było przyczyną wychodźtwa całéj kasty wojowników; pod drugim zaś względem rzeczy przyszły do tego stanu, iż Egipt musiał stać się państwem morskiém, jeżeli chciał dłużéj istnieć. Położenie jego geograficzne do celów handlowych było wyborne: z morzem Czerwoném od wschodu i Śródziemném od północy był on przyrodzoną przystanią pomiędzy Europą i Azyją, jak to się pokazało na rozkwicie Alexandryi w czasach późniejszych. Ale téż ważne przeszkody stawały na drodze do zdobycia potęgi morskiéj. W kraju nie rosły żadne drzewa zdatne do budowania okrętów, — zaledwo można było znaleźć tyle, co potrzeba na budowanie domów i trumien dla zmarłych. Dawni Egipcyjanie, tak jak Hindusi, czuli obawę religijną do morza, lecz na odosobnienie ich niemało może wpływał brak materyjału budulcowego do okrętów. Może Egipt bywał zmuszony wchodzić na drogę podbojów zagranicznych, by posiąść za jakąbądź cenę leśne prowincyje Syryi.\nI prowadzi do starć z Babilończykami.\nTa właśnie nagląca konieczność popchnęła go do starcia z królami Mezopotamii i pociągnęła w szeregu swych następstw oblężenia, burzenia i niewole Jerozolimy, która była stolicą małego państwa, leżącego na drodze pomiędzy walczącemi mocarstwami i kolejno napastowanego przez nie. Co do konieczności takiego kierunku polityki królów egipskich nie potrzeba lepszego dowodu nad ten fakt, że nawet Psammetyk prowadził dalej oblężenie Azotu w ciągu 29 lat\nOtwarcie kanału Suezkiego.\ni że syn jego Nechao otworzył znowu kanał pomiędzy Bubastis a morzem Czerwoném przy m. Suez — był on tak szeroki, że dwa okręty mogły iść obok — i gdy kapłani, przez obawę osłabienia kraju pod względem strategicznym opierali się temu otwarciu, spróbował opłynąć Afrykę i to mu się rzeczywiście udało. W owych czasach wyprawy podobne były przedsiębrane nie z prostéj ciekawości. Jeżeli monarcha ten wyprawił téż badaczy do wykrycia źródeł Nilu i przyczyn jego wylewów, niewąt-\nTę stronę ostatnio edytowano 26 gru 2017, 19:22.


OUTFIT OF THE DAY: Retro Girl | monabyfashion\nModa w stylu retro polega na noszeniu ubrań z minionych lat, głównie pięćdziesiątych, siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Można śmiało stwierdzić, że moda kołem się toczy. Potwierdzają to przychodzące wraz z nowymi sezonami trendy. Projektanci jawnie przyznają, że historia jest wielką skarbnicą inspiracji. Musimy jednak pamiętać, że modowe retro to nie ślepe naśladowanie tendencji z przyszłości, tylko umiejętne dopasowanie mody z poprzednich dekad do nowoczesnych trendów.\nMoim ulubionym okresem w modzie są lata 50. Lata kiedy rozkwita kobiecość. Kobiety nosiły kostiumy z żakietem i spódnicą, podkreślone w tali szmizjerki, rozkloszowane i ołówkowe spódnice. Dużą popularnością cieszyły się wzory w pepitkę i groszki. Dlatego, gdy w second handzie zobaczyłam tę piękną sukienkę w groszki, nie mogłam przejść obok niej obojętnie.\nsukienka/dress - Dorothy Perkins (Second Hand)\nbuty/shoes - Ann Mex (tutaj)\nAutor: monabyfashion o 09:19\nEtykiety: 2017, 50, blogerka, blogger, dots, dress, fashion, groszki, lata, lato, polka, retro, street, sukienka, summer, Szczecin, trendy\nSiostry Dają Radę 12 czerwca 2017 09:53\nPiękna sukienka lubię taki styl. Zdjęcia cudowne.\nmonabyfashion 13 czerwca 2017 08:51\nMadzia Rębowiecka 12 czerwca 2017 11:21\nPiękne groszki ;) Uwielbiam takie klimaty ;)\nmonabyfashion 13 czerwca 2017 08:52\nBlonde Kitsune 12 czerwca 2017 13:54\nBardzo fajna stylizacja, szczególnie podoba mi się sukienka:) Chociaż osobiście zmieniłabym buty, jakoś mi nie podchodzą, ale to już kwestia gustu, sprawa indywidualna..:)\nHanna Pietrzak-Trzcińska 13 czerwca 2017 08:42\nTeż uwielbiam te stylistyczne powroty... i groszki :) Sukienka świetna i piękna stylizacja. Te okulary i chusteczka jako opaska na włosy - diabeł tkwi w szczegółach :)\nmonabyfashion 13 czerwca 2017 08:54\nDetale potrafią zdziałać cuda ;)\nPatrycja|PatiCafe.pl 13 czerwca 2017 10:11\nEwelina Szymczak 14 czerwca 2017 09:00\nDziesięć lat temu lubiłam nosić rzeczy z epoki. Mieszałam ubrania i dodatki - to była fajna zabawa:-) Twoja stylizacja jest urocza :-) ale założyłabym inne buty - sportowe tenisówki? Może dlatego, że bliżej mi do luzu i dziewczęcości niż elegancji :-)


iG nadal niepokonane na MSI. Liquid gorsze od reprezentantów LPL – Cybersport.pl\nDawid Pątko | 11.05.2019 r., 12:02\nTeam Liquid po fantastycznym pierwszym dniu na Mid-Season Invitational, dzisiaj przegrał już drugie ze swoich spotkań. Invictus Gaming mimo wielu problemów w środkowej fazie rozgrywki poradziło sobie z reprezentantami LCS i pozostało niepokonane.\nTeam Liquid 0:1 Invictus Gaming\nPierwsza krew została przelana przez Yu „JackeyLove’a” Wen-Bo, który wraz z kompanami wyłapał przeciwnego leśnika. Przewaga wypracowana na dolnej alejce pozwoliła Gao „Ningowi” Zhen-Ningowi na pokonanie Smoka Powietrznego. iG powiększało swoją przewagę poprzez kolejne ataki wycelowane w Yilianga „Doublelifta” Penga i jego wspierającego. Po zgarnięciu pierwszej wieży na topie w dwunastej minucie reprezentanci LPL mieli na swoim koncie cztery tysięcy złota więcej od rywali. Po kwadransie rozgrywki można było odnieść wrażenie, że gra jest już rozstrzygnięta, jednak wtedy botlaner ze Stanów Zjednoczonych zgarnął trzy zabójstwa i odrobił straty.\nGdy wydawało się, że fenomenalna walka ze strony ekipy z LCS pozwoli jej na zgarnięcie Nashora, Song „Rookie” Eui-jin samodzielnie zabił dwóch rywali i to jego ekipa pokonała potwora. Mimo ogromnej straty w złocie reprezentanci Północnej Ameryki poradzili sobie jednak z fioletowym wzmocnieniem, przez co iG nie zdołało nawet wedrzeć się do bazy. Mistrzowie Świata potrzebowali jednak tylko jeszcze jednej dobrej walki, aby zakończyć rozgrywkę. Ta nadarzyła się w 32. minucie.\nZa chwilę rozpocznie się pojedynek SK telecom T1 z Phong Vũ Buffalo. Wszystkie mecze Mid-Season Invitational 2019 możecie obejrzeć z polskim komentarzem na kanałach Polsat Games – zarówno w telewizji, jak i w internecie na YouTube oraz Twitchu. Więcej informacji dotyczących tegorocznej edycji MSI znajdziecie w naszej relacji tekstowej.\nTagi: iG, Invictus Gaming, liquid, MSI, MSI 2019, team liquid\nOd porażki swoją przygodę z olsztyńskimi eliminacjami do Good Game League 2019 rozpoczął Actina PACT. Rodzima drużyna nie miała większych szans i gład...


19-latek ugodził nożem swojego rówieśnika - napastnik trafił do policyjnego aresztu\nFunkcjonariusze w wyniku podjętych działań ustalili, a następnie zatrzymali 19-letniego mieszkańca powiatu jeleniogórskiego, który podejrzewany jest o to, że nożem ranił swojego rówieśnika. Do zdarzenia doszło 20 czerwca br. około godziny 22.00 na terenie gminy Podgórzyn.\nNa jednym z przystanków komunikacji miejskiej doszło do kłótni pomiędzy mężczyznami, w efekcie której zatrzymany ugodził nożem pokrzywdzonego. Po zdarzeniu sprawca uciekł z miejsca zdarzenia, a ranny mężczyzna trafił do szpitala.\nO zaistniałej sytuacji powiadomieni zostali policjanci, którzy rozpoczęli poszukiwanie napastnika. W rezultacie zatrzymali podejrzewanego o ugodzenie nożem, który był nietrzeźwy. Przeprowadzone badanie na zawartość alkoholu w jego organizmie wykazało blisko 2 promile. 19-latek trafił do policyjnego aresztu. O jego losie zdecyduje teraz sąd. Grozić mu może kara nawet do 15 lat pozbawienia wolności.\nZarzuty i areszt dla mężczyzny podejrzanego o rozbój z użyciem niebezpiecznego narzędzia


Życiownia Spółka z o.o. – Katarzyna Prusisz | Ebook w epub, mobi | woblink.com\nŻyciownia Spółka z o.o.\nEbook 32,00 zł Książka - Broszurowa ze skrzydełkami 37,99 zł 26,59 zł\nŻyciownia Spółka z o.o. ebook\nAutor: Katarzyna Prusisz\nTo ludzie są największym skarbem, na jaki możemy trafić w życiu\nKatarzyna, otwarta i towarzyska właścicielka salonu kosmetycznego, ma szczęście do spotkań z wyjątkowymi ludźmi. Pewnego dnia, odwiedzając w szpitalu swojego umierającego ojca, poznaje Teresę. Wkrótce otrzymuje w spadku po niej pamiętnik pełen tajemnic z przeszłości oraz… grupę nowych przyjaciółek, których skomplikowane losy przewracają do góry nogami jej poukładane, dojrzałe życie. Kolejne spotkania i perypetie inspirują ją do bliższego przyjrzenia się swoim lękom i zmierzenia się z nimi. A to jeszcze nie koniec niespodzianek: czeka na nią miłość w najbardziej romantycznym mieście na Ziemi, ale w najmniej spodziewanym momencie…\nŻyciownia to pełna emocji powieść, w której – tak jak w życiu – śmiech miesza się ze wzruszeniami i strachem. Uświadamia, że nigdy nie jest za późno, aby coś naprawić, postawić na swoim albo zacząć od nowa.\nW 1991 roku ukończyłam pedagogikę na Uniwersytecie Łódzkim. Niestety praca w ramach zawodu wyuczonego nie stała się moja pasją. Zastąpiłam ją małżeństwem i macierzyństwem, z czego po kilku latach zostało mi tylko to drugie. Nie poddałam się przeciwnościom losu i zaczęłam czerpać z życia pełnymi garściami.\nJestem szczęśliwą, spełnioną matką dorosłej już córki – Olgi. Od niemal dwudziestu lat prowadzę wraz z przyjaciółką salon kosmetyczny. Grubo po czterdziestce nauczyłam się tańców latino, języka włoskiego i rozpoczęłam podróże po Italii. Postanowiłam także spełnić swoje marzenie i napisać książkę. Wiele wątków w mojej powieści bazuje na doświadczeniach moich i moich przyjaciół. Z wielką pasją piszę drugą część Życiowni.\nSzczegółowe informacje na temat ebooka Życiownia Spółka z o.o.\nRozmiary plików 711.63 kB (EPUB), 1.84 MB (MOBI)\nTytuły kupowane wraz z Życiownia Spółka z o.o.\nNa rozkaz diabła. Ed i Lorraine Warren i sprawa z Connecticut\nKim był książę Józef Poniatowski?\nCzerpiąc światło z popiołów\nEbooki w formacie epub podobne do Życiownia Spółka z o.o. Więcej\n29.00 zł 26.1 zł\nOpinie i oceny ebooka Życiownia Spółka z o.o.


Karolina Stensen: Karolina na Kazbeku\nNa samym wstępnie tego posta wyjaśnię, jak to się w ogóle stało, że wylądowałam na Kaukazie. Bo wyglądało to tak: chodzi sobie dziewczyna po Tatrach, chodzi... a tu nagle bęc i wybiera się na pięciotysięczniki. Taki przeskok wysokości i trudności może wydawać się nielogiczny, ale jednak jest wyjaśnienie tej sytuacji. Chciałam spróbować jak to jest wchodzić na górę stopniowo, zdobywając wysokość i aklimatyzację, a po drodze biwakując. Prawdziwy klimat wyprawy wysokogórskiej. A, że padło na Kazbek to już wina Wiecznej Tułaczki :-D\n"wychodzę na Rysy a tam znowu Rysy"...\nKazbegi (nowa nazwa do Stepancminda, ale i tak większa część osób używa "Kazbegi") to nieduże miasteczko u podnóża Kazbeku. Góra króluje nad okolicą i pokazuje swoje, czasem pochmurne, oblicze.\ntypowa taxówka w Kazbegi, nie oczekujcie klimatyzacji :-)\ndużo sklepów, tzw. "mini market", które otwarte są przynajmniej do 23\nTrasa prowadziła przez piękne okolice, zielone stoki górskie i choć była dość męcząca to muszę przyznać, że w takich "okolicznościach przyrody" szło się bardzo przyjemnie.\nKazbek postanowił się pokazać :-)\nW obozie czuć już było, że jesteśmy na wysokości. Proste przejścia pod górkę wprawiały w lekką zadyszkę. Od tej pory każdy kolejny metr w górę będzie dla mnie nowym rekordem :-)\nJedzenie przygotowuje się na kuchenkach turystycznych. W zasadzie można gotować co się chce, ale królują zalewane wrzątkiem liofilizaty. Liofilizaty to żywność, która w odpowiednim procesie zostaje zamrożona i wysuszona przez co jest bardzo lekka, a po zalaniu wrzątkiem staje się gotowym, ciepłym daniem. Liofilizaty są dość energetyczne i mają zachowaną większość składników odżywczych. Nie mają nic wspólnego z tzw "zupkami chińskimi". Większość z nich jest nawet smaczna. Minusem "liofów" jest ich cena (ok 30 zł za opakowanie) i to, że po 2-3 dniach zaczynają się bardzo nudzić.\nJak chodzi o śniadania to bardzo dobrym rozwiązaniem jest owsianka z dodatkami. Ja robiłam sobie zwykłą owsiankę z płatków błyskawicznych i dodawałam do niej bakalie albo...nutellę :-)\nPić w górach trzeba baaaardzo dużo, a niestety wody pitnej brak. Ja spakowałam sobie do bagażu głównego 2 butelki wody, a dodatkowe 2 wniosłam na plecach. Niestety na 4 dni to za mało, dlatego korzysta się z doprowadzonej do stacji wody z lodowca. Wodę trzeba przegotować więc jednym z głównych zajęć w bazie jest gotowanie wody (wiadomo, że nie pije się wrzątku, dlatego gotuje się non stop, partiami, tak żeby woda miała czas ostygnąć). Ja gotowałam bardzo dużo wody na noc, dzięki czemu miałam w namiocie "termofory" na wypadek spadku temperatury.\nNo cóż...ja się nie myłam :-) Korzystałam z mokrych chusteczek, chusteczek do higieny intymnej i żelu dezynfekującego. Oczywiście zęby szorowałam kilka razy dziennie, a usta płukałam przegotowaną wodą.\nPrzy stacji Meteo jest latrynka, ale korzystanie z niej jest średnio przyjemne. Bardzo wiele osób chodzi za "kamyczek" co sprawia, że mówiąc wprost- Meteo jest otoczone kupami i skrawkami białych papierków.\nwyjście aklimatyzacyjne "do kapliczki", trochę powyżej 4000 m n.p.m\nkanapka z nutellą, mmmm pycha...\nKazbek w dobrym humorze :-)\nW bardzo krótkim czasie po wyruszeniu spod Meteo zauważyłam, że nie jest ze mną dobrze. Nie miałam siły i kompletnie nie rozumiałam co się dzieje. Problemy na wysokości zazwyczaj kojarzą się z zadyszką, duszeniem się itp. Tymczasem ja po prostu nie miałam siły. Szłam bardzo powoli, co kilka kroków musiałam się zatrzymywać i nie byłam w stanie niczego z tym zrobić. Mając świadomość tego, w jakiej jestem formie fizycznej i jakie mam możliwości, to co działo się ze mną wtedy, było przykre i frustrujące. Sylwia i Marta troskliwie starały się mnie pocieszyć i motywować, ale ja nie mogłam się zebrać w sobie. Po jakimś czasie podeszła do mnie, kierująca wyprawą Ewa, oznajmiając, że moje tempo jest zbyt wolne, aby w bezpiecznym czasie osiągnąć szczyt. Usłyszeć to było straszne, ale wiedziałam, że są dwie opcje- zawracać, albo iść szybciej. Postanowiłam walczyć dalej. Wraz z Danem odłączyliśmy się od Marty i Sylwii oraz naszego przewodnika Niki. Marta i Sylwia były tego dnia w super formie, więc po kilku minutach zniknęły nam z oczu. My poczekaliśmy chwilę i dołączyliśmy do najwolniej idących Kasi i Dominika oraz ich przewodnika, Gigi. Związaliśmy się liną i ruszyliśmy. Z Gigą 2 dni wcześniej w świetnym tempie pokonałam lodowiec, tym razem jednak nie byłam w stanie utrzymać nawet połowy tego tempa. Walczyłam ostro, ale nie zdawało się to na nic. Mniej więcej na wysokości 4600 m n.p.m zaczęło mi się kręcić w głowie i na moment totalnie mnie odcięło. Giga popatrzył na mnie i zapytał "i co teraz? schodzimy?". Kiwnęłam głową i rozpłakałam się. Dan zdecydował się wracać ze mną, niestety dla Kasi i Dominika nie było już żadnej grupy, do której mogliby dołączyć więc zawrócili razem ze mną.\nGdy tylko dotarłam pod Meteo, uciekłam do swojego śpiworka, w którym w zasadzie przesiedziałam praktycznie do wieczora. Było mi tak okrutnie ciężko, że nie jestem w stanie tego opisać. Z jednej strony wydawało mi się, że czuję respekt do góry, z drugiej jednak myślałam sobie "trenuję, chodzę po górach, powinno być ok". Ale ok nie było. Do wyprawy przygotowywałam się długo i sumiennie i miałam poczucie, że to bardzo niesprawiedliwe, że to właśnie mnie się nie udało. Potrzebowałam dużo więcej czasu na aklimatyzację i mój organizm przestał sobie radzić z wysokością. Góra dała mi pstryczka w nos i pokazała, że z naturą się nie wygra.\nAutor: Karolina Stensen o 15:51\nEtykiety: aklimatyzacja, Bethlemi Hut, góry wysokie, Gruzja, Karolina Stensen, Kaukaz, Kazbek, lodowiec, Meteo, mieszkanie w namiocie, pięciotysięcznik, pięciotysięczniki, trekking, wspinaczka, wyprawa wysokogórska\nWieczna Tułaczka 4 października 2018 12:34\nNiesamowicie szybko się pozbierałaś! Dla mnie jesteś wielka! I strasznie żałuję, że akurat TEGO dnia dopadła Ciebie niedyspozycja. Wiem, jak ciężko trenowałaś i absolutnie zasłużyłaś sobie na szczytowanie. Może latem 2019? :D Ja już wiem , że z Kazbekiem zmierzę się po raz trzeci. :P W ramach aklimatyzacji robię dwa inne szczyty (Czauczi i Ortsveri). Kro wie, może się zdecydujesz? :D\nA co do kanapki z nutellą... Wyszarpałam jedną pod Elbrusem od Twojego męża (a może od Ciebie?) i choć zjadłam tylko połowę, to dała mi ona siły na zejście z tej góry. Najlepsza kanapka ever! :D Dzięki!\nKarolina Stensen 10 października 2018 14:49\nA co do 2019 to myślę, że się spotkamy a gdzie dokładnie to okaże się już niedługo :-)


Tall Ships Races 2017 - Chodź! Pomaluj żeglarski świat\nCelem warsztatów plastycznych jest wczucie się w atmosferę finału regat, poznanie charakterystycznych symboli portowego Szczecina i wzbudzenie zainteresowania morskim dziedzictwem miasta. W tym celu SAA przygotowała pakiet materiałów artystycznych: kolorowanki prezentujące żeglarskie symbole stolicy Pomorza Zachodniego, planszę morskich przygód i portowe origami.\nKolorowa zabawa z kredkami w dłoniach odbędzie się na Różance już 24 czerwca (tj. w sobotę). Tam, w godzinach od 11 do 14 – w ramach Różanego Ogrodu Sztuki – odbędą się wspomniane warsztaty plastyczne. Zadaniem uczestników będzie ożywienie kolorami na co dzień szarego marynarza z pl. Grunwaldzkiego, dźwigozaurów z Łasztowni, Daru Młodzieży i słynnego kupca i żeglarza Jana Wyszaka? Możliwości są nieograniczone!\nAle to nie koniec. 8 lipca przed najmłodszymi kolejne zadanie! Będzie nim stworzenie wielkoformatowej kolorowanki o tematyce morskiej. Dwa tygodnie później, 22 lipca, Różanka stanie się wielką stocznią origami, w której powstaną papierowe statki.\nWszystkie ręce na pokład! Żagle przecież same się nie pokolorują ;-)


Jak nauczyć rozwiązywania konfliktów. Scenariusze lekcji i karty dla uczniów - jedynie 52,34 zł w matras.pl\nJak nauczyć rozwiązywania konfliktów. Scenariusze lekcji i karty dla uczniów\nTa książka uczy jak zapobiegać konfliktom oraz jak, poprzez ćwiczenia praktyczne i sprawdzone techniki, zbudować repertuar umiejętności i pozytywnych strategii skutecznego ich rozwiązywania. Pokazuje, jak złudne jest rozwiązanie zwycięzca-pokonany i dlaczego istnieją tylko dwa wyjścia: zwycięzca-zwycięzca i pokonany-pokonany. Dzięki rozmowom w kręgu, odgrywaniu ról, eksperymentom, symulacjom i kartom pracy do kopiowania, uczniowie opanują wiele umiejętności. Polecamy tę książkę nauczycielom ... pedagogom, psychologom, terapeutom, a także studentom kierunków pedagogicznych i psychologicznych oraz rodzicom. Czytaj dalej >> << Zwiń\nAutor: David Covan, Susanna Palomares, Dianne Schilling


Broniszów - Samotna wieża. Atrakcje turystyczne Broniszowa. Ciekawe miejsca Broniszowa\nStrona główna ciekawe miejsca zabytki: kościoły, klasztory, sanktuaria Samotna wieża\nNa cmentarzu w lubuskim Broniszowie stoi okazała trzykondygnacyjna wieża, która jest pozostałością po kościele ewangelickim zbudowanym w 1863 roku. Sama wieża jest nieco młodsza, pochodzi bowiem z roku 1872. Pełniła jednocześnie rolę dzwonnicy z dwoma dzwonami, które jednak w roku 1917 przetopiono na potrzeby wojenne. Kościół służył ewangelikom do roku 1945, a później nieużywany popadł w ruinę. Jego rozbiórki dokonano w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku oszczędzając jednak wieżę. Dziś ta okazała budowla prezentuje się niecodziennie stojąc samotnie na środku cmentarza.\nBroniszów - Barokowy szpital wiejski (1765)Odległość: 0,38km\nBroniszów - Kościół parafialny (XVII w.)Odległość: 0,39km\nBroniszów - Mekka młodych fotografówOdległość: 0,4km\nMirocin Górny - Gotycki kościół parafialny (XI...Odległość: 3,5km\nMirocin Dolny - Gotycki kościół Wniebowzięcia ...Odległość: 3,53km


zdrowie - komhen.pl\nDbałość o zdrowie w każdym etapie codziennego funkcjonowania współczesnego człowieka jest trendem, który na całym świecie zyskuje sobie coraz większą popularność. Holistyczne podejście do tego tematu jest tym, co wyróżnia teraźniejszość spośród czasów wcześniejszych. Poziom rozwoju wiedzy i technologii doszedł bowiem do takiego etapu, w którym dość jasne są związki przyczynowo-skutkowe pomiędzy wszystkimi procesami, jakie zachodzą w ludzkim organizmie.\nPrzy zastosowaniu odpowiednich leków, wiele chorób zostaje szybko pokonanych, a organizm wraca do pełnej sprawności; jednak by terapia była optymalna, często należy ją wspomagać naturalnymi środkami – między innymi zalecane bywa przyjmowanie dodatkowych preparatów roślinnych, witamin, probiotyków oraz specyfików podnoszących odporność organizmu. Do tego typu medykamentów można zaliczyć wyciągi z roślin leczniczych takich jak: agawa, siemię lniane czy kudzu root – czyli opornik łatkowaty.\nKażde gospodarstwo domowe produkuje ścieki i to w dużej ilości. Muszą być one nie tylko odprowadzone, ale także oczyszczone ze względu na ochronę środowiska, zwłaszcza wód gruntowych.