Bleach OtherWorld PBF Świat Żywych Reszta Świata Europa Europa Zachodnia Anglia, Sevenoaks\nMiasto położone na południe od Londynu w hrabstwie Kent. Liczy sobie około dwudziestu tysięcy mieszkańców, zatem nie imponuje rozmiarami. Co jest charakterystyczne, to fakt bycia otoczonym przez liczne łąki, lasy oraz ogrody roztaczające się na wielu hektarach. Dzięki owym zielonym obszarom okolica ta jest jednym z bardziej malowniczych punktów południowej Anglii.\nKontynuacja wątku z historii\nPortal Senkai otworzył się na skraju jednego z okolicznych lasów. Śnieżnobiała brama imitująca tradycyjne japońskie drzwi prawdopodobnie szybko przykułaby uwagę wszystkich okolicznych mieszkańców, gdyby była w ogóle dla nich dostrzegalna. Tymczasem zupełnie nieświadomie dla ludzi, po raz kolejny w odstępie ostatnich miesięcy, w te okolice postąpiła noga Boga Śmierci.\nYasuhiro przeszedł kilka kroków przed siebie, zatrzymując się w dość wysokiej trawie. Ewidentnie dawno nie ścinanej i być może umyślnie. Te tereny naprawdę potrafiły zrobić pozytywne wrażenie na kimś, kto przybywał tutaj po raz pierwszy. Co prawda porucznik "dziesiątki" miał tę przyjemność przybywać tutaj wielokrotnie w ostatnim czasie, jednakże za każdym razem te widoki wywoływały u niego pozytywne odczucia.\nW międzyczasie, gdy jego kolega po fachu powinien także przekraczać próg portalu, spojrzenie Shury spoczęło w pierwszej kolejności na jedno ze wzgórz sąsiadujące z łąką położoną w niewielkiej dolinie. Nawet z odległości ponad stu metrów można było w łatwy sposób wyczuć, a także dostrzec dziwne zawirowania przestrzeni. Anomalia, o której traktowały ostatnie raporty, faktycznie zdawała się być o wiele aktywniejsza.\n- Pusto dzisiaj. Godziny pracy, nie powinno być zbyt wielu ludzi uwikłanych w nasze działania. Ponadto dwunasta dywizja także się wycofała, aby zrobić nam miejsce. - Oznajmił, nie odrywając jednak swego spojrzenia od anomalii.\nDopiero po kilku następnych sekundach postanowił rozejrzeć się po całej okolicy. Spokojnie i malowniczo, ale to tylko miłe złego początki. Za każdym razem musiał stawiać czoła zagrożeniu. - Nie damy rady samodzielnie zamaskować tej aury. Możemy jedynie upewnić się, że cały obszar będzie zabezpieczony, zanim Korpus Kidou przystąpi do ustawiania barier oraz pieczęci wyższych poziomów. Nie powinno być wówczas w okolicy, ani Pustych, ani ludzi, których zasób reiryoku przekracza ludzką średnią. Mogliby zostać uwikłani w zaklęcie.\nNiebieskooki wyszedł w ślad za porucznikiem X Dywizji, a chwilę później tunel się zamknął z charakterystycznym dzwoneczkiem. Asagi zrobił kilka kroków i poprawiwszy kapelusz "posmakował" powietrza. Istotnie, fluktuacje reiatsu były dobrze wyczuwalne, Asagi spróbował przywołać w pamięci wszelkie dziwne i nienaturalne źródła energii duchowej, z jakimi miał mniejszą lub większą przyjemność się zapoznać, ale ta do niczego konkretnego mu nie pasowała...\nNie zrażało to jednak szermierza - mało prawdopodobnym było, by udało mu się rozwikłać zagadkę, nad jaką XII Dywizja pracowało od kilku miesięcy, tak więc miast tego rozejrzał się po okolicy, niejako poddając ją taktycznej analizie. Pech chciał, że wzgórze które jako miejscowa dominanta idealnie nadawało się na wysunięty punkt obserwacyjny było właśnie centrum ów zamieszania, szkoda...\nMimo wcześniejszych zastrzeżeń Yasuhiro o osobach zdolnych zauważyć shinigami przy pracy, Asagi zdecydował się niejako "wzlecieć" kilkanaście metrów do góry, tak by lepiej przyjrzeć się okolicy. Nie wymagało to od niego korzystania z energii duchowej w stopniu zauważalnie wpływającym na otoczenie, a pozwalało lepiej zrozumieć topografię terenu i przyjrzeć się potencjalnemu rozmieszczeniu "wojsk". Co prawda, Asagi nie był ekspertem od pieczęci i kidou w ogóle, ale pewne pojęcie miał - jego oczy przeszukiwały otoczenie w celu znalezienia najpewniejszych miejsc w których rozmieszczone zostaną kluczowe elementy bariery - miejsca najbardziej narażone na atak. Każde bowiem umocnienie musi się opierać o jakiejś filary - w przypadku kołowej bariery (czy też jak kto woli sferycznej), powinny być one umieszczone na planie kwadratu (by ostatecznie utworzyć "wpisany" w sferę prostopadłościan) - dzięki temu najefektywniej pokrywało się każdy radian obszaru wzmocnieniem z dwóch wierzchołków pieczęci - tyle teorii, a jak wyglądało to w praktyce? Cóż, to się dopiero miało okazać.\n- Zobaczmy zatem, z której strony wieje wiatr... - mruknął niebieskooki sięgając po jedną z podstawowych umiejętności shinigami, "przywołanie" duchowych nici. Już przygody w Rowie Mariańskim nauczyły go, że odpowiednie skupiska reiatsu odpowiednio wpływają na układanie się dość losowych nici - ich kierunek kładzenia się powinien wskazać stronę "nawietrzną" i to z niej powinni się przypałętać Puści. Dodatkowo, wszelkie istoty nie świadome tego, że mogą się ukrywać zostaną od razu zdekonspirowane i będzie się można nimi zająć, a skoro o tym mowa...\n- W jaki sposób będziemy "odsyłać" ludzi, by się tutaj nie kręcili? - zapytał swojego kolegę, stale uważnie lustrując okolicę i efekty swojego eksperymentu...\nOkolica, w jakiej przyszło im działać, nie cechowała się jakąś większym zróżnicowaniem terenowym. Porucznik Sayamaka postanowił się i tak lepiej rozejrzeć po niej, korzystając z przewagi wysokości. Lewitując w powietrzu zdał sobie sprawę, że z grubsza otaczają ich tereny nizinne. Gdzieniegdzie znajdowały się zagajniki, tudzież niewielkie zalesione obszary. Wzgórze, tudzież pagórek, na którym znajdowała anomalia reiatsu, było praktycznie jedynym wyżej położonym punktem okolicy. Bardziej w oddali Asagi ujrzał także zabudowania mieszkańców pobliskiego miasta na wschodzie oraz południu, a także przebiegające przez tereny zielone uliczki. Aktualnie na szczęście dość pustawe. Budynki odróżniały się jedynie z kierunku północnego, albowiem, wnioskując po architekturze, należały do zdecydowanie bogatszych obywateli.\nDrugim ruchem ze strony Asagiego było przywołanie nici z pomocą Reiraku. Momentalnie został otoczony przez białe wstęgi, poruszające się w spokojny sposób. Nie działała na nie żadna zewnętrzna siła, a także nie wyglądało, aby wśród nich znajdował się jakiś przedstawiciel innej rasy, aniżeli ludzkiej.\nShura podleciał na wysokość swojego kompana, aby móc z nim prowadzić normalną konwersację bez konieczności podnoszenia głosu. Nadal cechował go stoicki spokój, choć wątpliwości miał stale wymalowane na twarzy.\n- Spędziłem kilka miesięcy patrolując ten region. Jestem w stanie stwierdzić, kto dysponuje takim reiryoku, a kto nie. - Stwierdził bez wahania, kontynuując zaczęty przez siebie temat.\nNajpierw jednak wskazał delikatnym ruchem głowy, aby poruszyli się w kierunku północnego-zachodu. Tym samym zbliżali się powoli nie tylko w stronę samej anomalii, lecz także bogatszej dzielnicy widocznej z dystansu. Faktycznie też właśnie tam Yasuhiro wskazał ręką, mówiąc dalej.\n- W pierwszej rezydencji, patrząc z naszej perspektywy, mieszka ta dziewczyna, o której mówiłem. - Następnie odwrócił się w stronę miasta. - Centrum zamieszkuje na pewno troje Fullbringerów. Znajdują się oni jednak na co dzień w bezpiecznym dystansie od anomalii. Jeśli podejdą, na pewno ich zauważymy. - Na koniec skierował się jeszcze zupełnie na zachód. - Tam z kolei jest kilkanaście pojedynczo stawianych domów. Prawdopodobnie jedna osoba posiada pokłady energii duchowej, aczkolwiek minimalne. Nie jestem pewny, czy potrafi dostrzec sylwetki istot spirytystycznych, być może sam zarys.\nna tym zakończył swoje małe sprawozdanie dotyczące osób, które jego zdaniem podpisywałyby się pod tą definicję ustaloną przez dwunasty oddział. Ostatecznie i tak skierował wzrok na powrót na dzielnicę zamieszkiwaną między innymi przez ów dziewczę.\n- Możemy po prostu działać prewencyjnie, wymusić ewakuację oraz walczyć z Pustymi, jeśli zostaną zwabieni... lub spróbować potwierdzić moją hipotezę. Teoretycznie niczym wielkim nie ryzykujemy. Z Pustymi sobie poradzimy, a istnieje mała szansa, że odkryjemy powód rezonowania aury. To z pewnością ułatwiłoby pracę dwunastej dywizji. - Zaproponował, zamyślając się na chwilę - Ta dziewczyna... niejaka Kayla... jako jedyna z tych wszystkich osób miała jakieś dziwne skłonności zbliżania się w te okolice. Była ciekawa działań Shinigami. Obserwowała i podziwiała. - Wzruszył bezradnie ramionami na koniec, jako że wcześniej się z takim nastawieniem ludzi nigdy nie spotkał.\nChciał poznać opinię Asagiego w tej kwestii, nawet jeśli to sam dowodził tym skromnym dwuosobowym oddziałem. Tym bardziej, że decyzja wiązała się z pewnymi konsekwencjami, które w opinii Yasuhiro nie powinny być aż tak duże, aby sobie nie byli w stanie z nimi poradzić.\nNiebieskooki dał się prowadzić młodszemu koledze, obserwując okolicę i zachowanie duchowych nici. Brak wpływu anomalii na ich kształt i "powiewanie" sprawiły, że Asagi postanowił cofnąć działanie techniki. Przynajmniej istotnie mieli pewność, że powód ich wizyty nie interferuje z aurami mieszkańców, była to zdecydowanie dobra wiadomość.\nPan Sayamaka notował w pamięci kolejne informacje, jakich dostarczał Shura, coraz głębiej zastanawiając się nad celowością nieznacznej zmiany sposobu postrzegania Świata Żywych przez Gotei 13. Do tej pory jedynym zainteresowaniem ze strony shinigami "cieszyli" się quincy, ale z racji ich szkodliwości było to wręcz konieczne. Los chciał, że wspólne relacje obu nacji rozwinęły się tak, a nie inaczej. Po części nawet sam Asagi potrafił zrozumieć, że "łucznicy" musieli się jakoś bronić przed Pustymi, których paradoksalnie ściągali własną świadomością duchową. By się jednak przed nimi bronić, musieli sięgać po metody uważane przez Shinigami za nie do przyjęcia i paradoksalnie chcąc ratować swoje życia, przypieczętowali je. Z innego punktu widzenia można by jednak rzec, że jedynie powrócili do obiegu dusz, ale akurat tej wojny pan Sayamaka sobie tak nie tłumaczył - nie czuł potrzeby wybielania się. Po prostu zrobili to, co zrobić musieli...\n- Cóż, istotnie z Pustymi sobie poradzimy. Zgodnie z raportami, nie pojawiły się tutaj Menosy klasy Gillian, więc jest relatywnie spokojnie... - podjął myśl młodszego kolegi, niejako ciesząc się na możliwość spotkania "normalnego" przeciwnika. Po prawdzie, dawno już nie mógł pracować w sposób taki, w jaki powinien działać shinigami - eliminować Pustych, a raczej, oczyszczać ich dusze. Do tego przecież byli szkoleni, do utrzymywania równowagi w przepływie dusz, nie do mieszania się w sprawy innych wymiarów, ganianiem za nieznanymi zjawami i niejako "użeraniem" się z świadomymi duchowo mieszkańcami Świata Żywych, tak, za czasów jego młodości wszystko było łatwiejsze...\n- Ciekawość, to zwykle pierwszy stopień do Piekła - zauważył niebieskooki, niejako akcentując ostatnie słowo. Wielu ludzi nawet nie podejrzewało, jak prawdziwym i najbliższym prawdzie jest pojawiający się w religiach świata archetyp miejsca karania złych dusz. W zasadzie, jakby się nad tym zastanowić, to każda religia wnosiła coś z Prawdy, ale może nie o tym dzisiaj...\n- Mój mistrz mawiał, że nic się nie dzieje przypadkiem. Jeśli coś ją tutaj ciągnie, to nie wiem, czy nie najrozsądniej byłoby dopilnować, by więcej nie miała okazji "badać" ów ciągotek. - pociągnął poprzednią myśl Asagi. Sayamaka bardzo szanował prawa Soul Society i obowiązki bogów śmierci, a jednym ów praw i obowiązków było dbać o równowagę i stabilność duchowej sfery Świata Żywych - fakt, że jakaś dziewczyna kręci się w pobliżu podejrzanego miejsca zdecydowanie sugerował wzmożoną uwagę i czujność.\n- Co dokładnie masz na myśli, poprzez sprawdzenie ów hipotezy? - zapytał w końcu Asagi, chcąc poznać pomysł, jaki zrodził się w głowie porucznika X Dywizji...\nShura westchnął pod nosem. Wiedział, że to, co zaproponuje raczej będzie się negowało z bezpieczeństwem, ale czy niekiedy nie warto było podjąć ryzyka, aby osiągnąć coś więcej? Przynajmniej teraz właśnie w taki sposób rozumował porucznik "dziesiątki".\n- Teraz nie wiem, czy poparłeś, czy wręcz odradzasz mi podjęcie decyzji, Sayamaka-fukutaicho. - Skomentował krótko ostatnie zdania wypowiedziane przez Asagiego. Nie miał jednak zamiaru z niczego się wycofywać. - Pozwoliłbym na kontrolowane zbliżenie się do tej anomalii. Pod naszą opieką i eskortą, aby móc w każdej chwili zareagować. Samemu bym się na to nie odważył, lecz mając wsparcie innego porucznika, ponadto z o wiele większym doświadczeniem bojowym, uważam, że gra jest warta świeczki. Musi być jakiś powód rezonowania tej anomalii duchowej, a nic innego, czego nie wyłapałyby umysły naukowców z dwunastego oddziału, po prostu nie przychodzi mi do głowy. Rozwiązanie po prostu musi być aż za proste, aby kwalifikowało się w hipotezach, jakie są oficjalnie stawiane w ich raportach.\nWytłumaczył dokładniej swój tok rozumowania Yasuhiro, mając nadzieję, że ujął to dość dobrze w słowa. Otóż on wcale nie podważał kompetencji Shinigami przynależnych do naukowej jednostki Gotei, lecz uważał, że pewnych rzeczy nie dostrzegają przez swój brak realnej styczności ze światem, zjawiskami oraz duszami. Spoglądali często na wszystko przez pryzmat własnej wiedzy oraz wielu teorii, podczas gdy niekiedy należało zaufać własnemu instynktowi i zwyczajnie połączyć fakty.\n- Nie będę niczego ukrywać przed tobą, Sayamaka-fukutaichou. To dziewczę wydaje mi się na dość specjalne. Uważam, że to dobre rozwiązanie. Jestem pewny, że będzie z nami współpracować. Znam jej opinię temat Bogów Śmierci i wiem jak się... fascynuje... duchowymi kwestiami. Nowy Jork dwa lata temu naprawdę zmienił ludzi. - Podkreślił swoją opinię, zerkając kątem oka na reakcję zarówno słowną, jak też w mowie ciała swego kompana.\nW głowie Shury bowiem narodziła się pewna myśl, aby Asagi nie wyciągnął wobec niego, a także Kayli zbyt pochopnych wniosków. Yasuhiro faktycznie w głównej mierze skupiał się na osobie tej ludzkiej dziewczyny, jednakże zawsze w kontekście tego zjawiska paranormalnego. Przynajmniej za każdym razem samodzielnie już tak kojarzył te myśli ze sobą. Odbył z nią kilka okazyjnych rozmów, ale nigdy nie zeszło to z relacji, jakie powinny się między nimi utworzyć. Był porucznikiem Gotei, Bogiem Śmierci. Upewniał się, iż zwyczajnie musi wzbudzać autorytet. Nic ponadto.\nNo i sprawa zaczynała się niejako klarować, a jawiący się obraz nie podobał się porucznikowi IX Dywizji. Yasuhiro miał niejako nieszczęście w szczęście, kiedy zwrócił się z prośbą o pomoc do Asagi'ego. Z jednej strony mógł liczyć na jego doświadczenie i umiejętności, z drugiej... Został skazany na konieczność rozbijania się o niemalże nienaruszalny mur obowiązkowości i perfekcyjności, jaką wykazywał najbieglejszy w battojutsu shinigami...\nPan Sayamaka nie przerywał młodszemu koledze jego wywodu, a na jego twarzy nie pojawiało się nic, co mogłoby zdradzać jego myśli. Kiedy jednak porucznik X Dywizji skończył przedstawiać swój zamysł na to zadanie, wyraz twarzy ciemnowłosego stał się chłodny, a oczy bliskie chmurności letniej burzy - nie były one jeszcze złowrogie, ale budowały odpowiednie nastawianie i powagę, jakiej Asagi chciał nadać swoim słowom.\n- Jeśli rzeczywiście jestem dla ciebie autorytetem, to posłuchaj mnie teraz uważnie. - zaczął niebieskooki, po czym zebrawszy ponownie wszelkie myśli i własne przemyślenia kontynuował.\n- "Najważniejszym prawem jest zachowanie równowagi w Świecie Żywych" - porucznik IX Dywizji zacytował doskonale znany paragraf o który opierało się w zasadzie samo sedno i sens istnienia Gotei 13, po czym myśl swą rozwinął, zanim Yasuhiro zdołałby mu przerwać. - Dlatego między innymi nie przekazujemy mocy ludziom, od wieków działamy w cieniu i w praktyce nawet "pozwalamy" robić im to, co tak zwanym dwudziestym wieku miało miejsce, a nam "dokładało" pracy. - teraz niebieskooki wspomniał cały wiek wojen, w którym to ludzkość wspięła się na wyżyny kreatywności w sztuce zadawania bólu i cierpienia. Yasuhiro był na tyle "stary " by pamiętać te czasy, pamiętną akcję po zrzuceniu bomby na Hiroshimę i Nagasaki, kiedy to w jednej chwili dziesiątki tysięcy dusz pojawiły się w jednym momencie i całej Gotei 13 musiało się wręcz troić, by zapewnić im bezpieczeństwo, bo i hordy Pustych również się zjawiły. Również straszne misje wszystkich, którzy działać musieli przy obozach zagłady, gdzie ludzie masowo "odsyłali" do Społeczności swoich "braci i siostry" - to były straszne lata, ale czy Gotei 13 ingerowała wtedy w losy Świata?\n- Masz rację mówiąc, że po wydarzeniach w Nowym Jorku coś się zmieniło. Ja pójdę o krok dalej - Nowy Jork był efektem kulminacyjnym całego cyklu zdarzeń. W ciągu ostatnich kilku lat, wszelakiej maści duchowe siły zdają się wręcz za punkt honoru obierać ten wymiar i jego mieszkańców. Choćby tylko wymienić zniknięcie połowy Tokyo, jak dotąd nierozwiązanego epizodu. - niebieskooki sięgnął po jeden z bardziej "widowiskowych" efektów "ingerencji" pierwiastka duchowego w pierwiastek materialny, by po złapaniu kolejnego wdechu przejść do wydarzeń dużo bardziej aktualnych - By chociażby niedawne wydarzenia z Prugelburga wspomnieć. Yasuhiro-dono, w ciągu ostatnich 2 lat miałem nieprzyjemność oglądać, jak obce siły, najpewniej związane z Pustką obierają za cel świadomych duchowo ludzi. Na dnie Rowu Mariańskiego spotkałem "Zjawę", która przejęła ciało i moc potężnego i fulbringer'a o czystym sercu - pana Fibonacci'ego. Stworzył on wymiar dla swych pobratymców, a ów "Zjawa" chciała to wszystko zniszczyć. By pokonać tą istotę musieliśmy zaryzykować życie dobrego człowieka i wszystkich, których chciał chronić. Wtedy udało się nam. - przerwał Asagi wspominając ciężkie chwile, jakie przeszli wraz ze swoim zespołem na dnie morza. To było jego pierwsze spotkanie z mocami, o których istnieniu nie miał pojęcia i do walki z którymi nigdy nie był szkolony.\n- Prugelburg natomiast to jeszcze straszniejsza sytuacja. Jak pewnie wiesz, potężny fullbring'er zniszczył to miasto, by zabić hordę Pustych, która zdziesiątkowała miasto. Hordę, której nie wykryliśmy. Tą hordę najpewniej ukrył w niewytłumaczalny sposób jeden z pomiotów Pustki. Spotkałem go, Yasuhiro-dono i wierz mi, jestem przekonany, że to dopiero początek. - Asagi westchnął, a ilość faktów, jakie potrafił w jednej chwili przywołać wręcz przytłoczył go. W tej chwili przypomniał sobie również słowa Yogensenzo, która uprzedziła go, że Gotei 13 spotka się z siłami, o których nie ma najmniejszego pojęcia, których możliwości przekraczają ich pojmowanie i na starcie z którymi nie jest ono gotowe. Czy właśnie to miała na myśli? Czy inwazja Pustki na Świat Żywych była tym, z czym prawdawne zanpakutou chciało walczyć idąc po trupach (a w zasadzie jednym trupie), czy może stanowiło to jedynie preludium do czegoś jeszcze gorszego? Tego pan Sayamaka nie wiedział, a on bardzo nie lubił nie wiedzieć. Jeszcze bardziej jednak nie lubił działać na "wyczucie" i zakładać że "jakoś to będzie".\n- Mówisz, że coś "ciągnie" tą dziewczynę do anomalii, której nie umiemy rozpoznać. W myśl tego, co przed chwilę powiedziałem, możemy równie dobrze zakładać, że znów jakaś istota z Pustki upodobała sobie kolejny cel, którym chciałaby zawładnąć. Gramy w szachy, ale jesteśmy ślepi, ani swoich ani cudzych figur nie widzimy, nawet plansza jest dla nas tajemnicą. - przy ostatnich słowach porucznik zacisnął mocno prawą pieść. Dokładnie tak było, nie wiedzieli co robić, ale nie mogli przecież dać się zastraszyć. Szukanie we wszystkim zagrożenia nie było rozwiązaniem. Asagi mógł próbować przewidzieć wszystko, znaleźć każde rozwiązanie, zaplanować dziesiątki wyjść awaryjnych, ale... Działał mocno po omacku i więcej nawet, opierał się o hipotezy i własne doświadczenia, a to mogło przyćmiewać jego percepcję.\n- Nie postrzegaj mnie jako czarnowidza, czy też paranoika. Po prostu w chwili obecnej wszystko karze nam zakładać, że anomalia i ta dziewczyna są w jakiś sposób powiązane. Nie wolno nam jej narażać. Więcej nawet, jak zapewnić jej bezpieczeństwo, kiedy nawet nie wiemy co się dzieje? Wierz mi, ostatnio postanowiłem działać "na bieżąco" - chodziło o dywizjonistkę XIII Dywizji Kajahara Osei i jej zanpakutou, które zdestabilizowało pracę w Seireitei. Postanowiliśmy pozwolić im się spotkać, czego efektem była walka na śmierć i życie z duchem miecza, walka, której kapitana Katayama nie przeżyła... - zakończył ze zrezygnowaniem Asagi. Taka była prawda, podjęli decyzję i ostatecznie muszą żyć z jej konsekwencjami (a w zasadzie, to on musi, bo przecież Niya ów decyzjo nie przeżyła).\n- Nie zgodzę się na działanie po omacku, Yasuhiro-san. Nie w świetle ostatnich wydarzeń. Jeśli mamy podjąć taką próbę, to po pierwsze, za wiedzą i aprobatą dowództwa lub instytutu naukowego, byśmy mieli jakieś zaplecze, jeśli sprawy pójdą złym torem. To po pierwsze. Przede wszystkim jednak, tego typu działania mogą się odbyć jedynie za uświadomieniem tej dziewczyny. Takie jest moje zdanie w tej sprawie. - zakończył Asagi przedstawiając swoje stanowisko. W jego głosie nie było już zniechęcenia, nie było zwątpienia - były siła i zdecydowanie oraz gotowość podjęcia działań, jednakże, nie na wariata. Ton głosu i postawa porucznika IX Dywizji jasno wskazywała, że wszelkie próby znalezienia innego rozwiązania, albo działania bez uprzedniej autoryzacji nie znajdą u niego poparcia, całkiem nawet możliwe, że będzie stawiał im czynny opór... Cóż, jak to mówią - widziały gały co brały. Opinia o panu Sayamaka była zawsze taka sama i nic nie wskazywało na to, by zamierzał ją zmienić.\nOboje zatrzymali się nieopodal anomalii generującej nieznaną im aurę duchową, dysputując na temat tego, w jaki sposób powinni spróbować zakończyć kryzys w południowej Anglii. Shura wiedział, że dowodzi. Jednakże wystąpił o wsparcie do kogoś, kto zajmował dokładnie to samo stanowisko, co on, a przy tym bezprecedensowym lojalistą. Absolutnie zdawał sobie sprawę z tego, że Sayamaka Asagi jest personifikacją sensu istnienia Bogów Śmierci. Nie spodziewał się po nim niczego innego, jak właśnie udowodnieniu mu tego raz jeszcze.\nYasuhiro sam spytał go o zdanie, więc musiał liczyć się także z negatywnymi opiniami. Miał przy tym do czynienia z profesjonalistą. Porucznik dziewiątej dywizji całkowicie skupił się tylko i wyłącznie na planie, który zakładał wykorzystanie żyjącego człowieka do rozpoznania anomalii duchowej. Podał kilka przykładów z przeszłości, które wydawały się być podobne, a jeden nawet niemal identyczny. Osei oraz Yogensenzo. Asagi już raz podjął samodzielną decyzję, aby doprowadzić do konfrontacji dwóch rezonujących źródeł reiryoku. Okazała się być ona koniec końców słuszna, Gotei uzyskało potężnego sojusznika, lecz kosztem utraty świeżo mianowanego kapitana. Ciężko było się więc mimo wszystko komukolwiek cieszyć z faktu powodzenia zadania. Porucznik kapitan Kuroshi wysłuchał swojego kolegę po fachu do samego końca, nie przerywając mu w żadnym punkcie, ani nawet nie nie próbując. Respektował rady oraz zdanie innych.\nNa samym końcu Shura najpierw kiwnął głową na znak zgody i tą samą powagą wymalowaną na twarzy, jaką miał od początku ich dzisiejszego spotkania, odpowiedział kompanowi.\n- Doskonale rozumiem twe obawy, Sayamaka-fukutaicho. - Nie kłamał, nie słodził, stwierdzał fakt. Klasycznie, w swoim stylu. Zawsze uchodził za niezwykle konkretnego Shinigami, gdy przychodziło do wypełniania swych obowiązków. Rzadko się wahał, czy to rozmawiając, czy walcząc. - Sądzę, że powinniśmy właśnie tak zrobić. Nie ukrywam, że chciałbym spróbować tego, o czym mówiłem, jednakże nie chcę złamać praw Bogów Śmierci i narazić się kapitan Kuroshi, głównodowodzącemu Koizumi oraz Radzie Czterdziestu Sześciu.\nYasuhiro w pełni poparł opinię Asagiego, co być może było dla niego swego rodzaju odmianą po wielokrotnych trudnych przejściach z podkomendnymi, tudzież innymi Shinigami piastującymi te same stanowiska, co on. W ostatnich latach Gotei stało się kolebką kontrowersji, ale liczne wydarzenia związane ze zdradą Hijikaty, ofensywą Espady, tajemniczą Pustką, uformowaniem Yawaty, czy w końcu ujawnieniem się Fullbringerów w Świecie Żywych nie mogły pozostać bez konsekwencji. Nawet wśród osób, którzy mieli za zadanie zajmować się tymi kryzysami. Każdy przecież w pewnym stopniu był człowiekiem i reagował na wydarzenia na swój sposób. Zmieniający się świat zmieniał także samych Bogów Śmierci.\nPorucznik już sięgnął po komunikator, aby połączyć się wpierw z dwunastą dywizją. W chwili, gdy tylko nawiązał łączność, do zmysłów obu adiutantów dotarły niepokojące sygnały o obecności wroga. Niebo zostało rozstąpiło się, ukazując mroczną przestrzeń. Z trzech portali wyłoniły się pierwsze zastępy Pustych, najsłabszych przedstawicieli swego gatunku, aczkolwiek oboje mogli się domyślać, iż na pewno nie było to wszystko. Z czwartej Garganty wyszło czterech Menos Grande. Między ich wielkimi cielskami Asagi dostrzegł także zaciemnioną sylwetkę kogoś o humanoidalnym kształcie, aczkolwiek nie wyczuł jego aury, a później również nawet zniknął mu zupełnie z oczu. Czyżby jedynie wzrok spłatał mu figla lub był to po prostu kolejny mizerny Hollow?\n- Yasuhiro Shura, porucznik dziesiątego oddziału! Wnioskuję o zezwolenie na zdjęcie limitów dla mnie oraz porucznika Sayamaka Asagiego, a także o wykorzystanie człowieka obdarzonego energią duchową do ustalenia rezonansu anomalii! Mamy mało czasu, jesteśmy atakowani przez siły Pustych klasy Gillian oraz potencjalnie wyższych, potrzebuję szybciej decyzji!\nYasuhiro miał niewiele czasu już na reakcję po tym jak wykrzyczał w bardzo dużym skrócie do słuchawki, jaka jest ich obecna sytuacja. Musiał natychmiastowo wysunąć zanpakutou z pochwy, aby zablokować w ostatnim momencie nadchodzący atak ze strony Pustego o aparycji wielkiego ptaszyska. Chwila nieuwagi, a skończyłby z rozerwanym torsem i wylewającymi się wnętrzościami. Zdawał się jednak wiedzieć co robi.\n- Sayamaka - fukutaichou! Postaram się zabezpieczyć anomalię od północy, niewykluczone, że nie tylko do niej będą lgnąć te potwory! - Krzyknął do swojego towarzysza, którego defensywne zadania były w tym momencie wręcz oczywiste.\nGdy tylko bowiem Asagi rozeznał się w otoczeniu, stwierdził, że główne siły Hueco Mundo nacierają z zachodu. Miasto znajdowało się więc w bezpiecznym kilkukilometrowym dystansie na wschód, a pobliska bogata dzielnica na północy. Shura zamierzał otoczyć ją zresztą własną opieką. Sayamaka zatem stał w obliczu dwóch rozwartych portali, a w tym także czterech Gillianów nacierających wprost na niego. O wiele szybciej jednak dystans do porucznika zamykali zwyczajni Puści, absolutnie niedostrzegający różnic w sile, kierowani jedynie prymitywnym instynktem głodu oraz pożądania. Kątem oka ujrzał także jeszcze jeden rozwierający się portal. Z Garganty wyłonił się jeszcze jeden Hollow o niezbyt potężnych gabarytach, aczkolwiek imponującej aurze. To bez wątpienia był Adjuchas, którego niepokojące spojrzenie utkwione zostało prosto na Asagim. Nie podjął jednak żadnych działań tak szybko, jak jego głupsi pobratymcy.\n- Dziękuje, Yasuhiro-fukutaichou. - odpowiedział niebieskooki shinigami, do którego los w końcu zdawał się uśmiechnąć. Raz nikt nie kwestionował jego oceny sytuacji, raz postanowiono działać zgodnie z procedurami, w końcu ktoś rozumiał, że nie są one po to, by je łamać, czy też dla ozdoby. "Radość" jednak nie trwała szybko, bo oto właśnie szykowała się praca...\nAsagi zmarszczył brwi obserwując, jak z garganty wylewają się zastępy Pustych. Nie spodziewał się takiej ilości wroga, a nawet jeśli już, to obecność Menos Grande była bardziej niż niepokojąca. Giliany pozbawione były własnej woli, z reguły szły za jakimś przywódcą, tak uczono go jeszcze w Akademii, a samo to widział nie raz. Kto więc był mózgiem całego wydarzenia? Gdzieś między nimi Asagi zauważył ludzką sylwetkę, a może jedynie się mu zdawało? Teraz nie miało to znaczenia, należało możliwie szybko przejść do obrony, z "narybkiem" mógł sobie spokojnie poradzić przy obowiązujących ograniczeniach, Menosy wymagały jednak poważniejszych działań, zwłaszcza, jeśli miasto miało przetrwać. Po prawdzie, wystarczyłaby jedna sprawna salwa tych chodzących dział Cero, by okolica zamieniła się w pogorzelisko, należało coś z tym zrobić...\nPierw oczyścić drogę z pomniejszego płazu, oto jaki musi postąpić - nawet jeden Pusty nie może ujść jego uwadze, bowiem rozpełznąwszy się, mogą zranić innych. A skoro polują na istoty duchowo świadome to, należało podnieść własną aurę. Asagi nie zdecydował się jeszcze na pokazanie wszystkich umiejętności, ani potencjału - to mogłoby wręcz odegnać od niego demony, które uznając jedynie prawo siły mogły by wpaść w panikę. Na razie wezwał tyle energii, ile potrzebował do nadania swojemu ciało gotowości bojowej, bez nadmiernego świecenia.\n"Ty" - stwierdził spoglądając na najbliższego Pustego, który wyglądał jak wielki pawian. Stwór z rykiem zbliżał się do shinigami, który posłał mu przeszywające spojrzenie, po czym w momencie, gdy ten uniósł łapę do pierwszego ciosu... Zniknął mu z pola widzenia za pomocą shunpo, w którym od razu zadał cios prosto z techniki battojutsu. Jego wybór trafił na skośne cięcie od dołu do góry, które rozpłatało ciało przeciwnika i sprawiło, że zniknął w "chmurze" popiołu. Nie był to jednak koniec. Miecz porucznika ponownie skrył się w saya, a jego niebieskie oczy znalazły nowy cel, oddalony o dziesięć metrów "wąż". Istota pozbawiona kończy rozwarła pełne zębów szczęki i natarła na porucznika, który jedynie za pomocą nieznacznego kroku w bok przepuścił ją obok siebie i błyskawicznym cięciem, tym razem pionowym oddzielił szyje od ciała. W momencie, gdy waż zaczął się "rozpadać" kolejne potwory zbliżały się do Asagi'ego, tym razem z trzech stron jednocześnie...\nJeden był wielki, wysoki na cztery metry, z ogromnymi rogami zdobiącymi głowę. Drugi niemalże stanowił jego przeciwieństwo, podobny do modliszki ze zbrojnymi w "miecze" kończynami. Trzeci, wręcz niepodobny do niczego - wyglądał jak wielki, humanoidalny lew. Chciały zaatakować jednocześnie, by wziąć Asagi'egi w kleszcze, jednakże żaden z nich nie brał pod uwagę by ułatwić krewniakowi zadania, liczyło się jedynie by dopaść łup. Widząc to, Asagi zrobił kilka kroków do przodu, dwa w prawo i... Puści wpadli na siebie, a on tylko na to czekał. Jego wzrok stale spoczywał na olbrzymie, który zderzywszy się z lwem padł ofiarą jego nadegiri. Ostrze Kayou przecięło cielsko bestii idealnie dzieląc je na dwoje. Korzystając z powstałem "luki", modliszkopodobny stwór spróbował swojej szansy, tnąc prawym odnóżem. Porucznik mistrzowsko sparował jego atak, wykorzystał energią jaką ten mu nadał i wyprowadził dwa skośne cięcie, rysując na tułowie stwora zgrabny X. Ostatni był już tylko lew, który złowrogim rykiem próbował dodać sobie animuszu i przerazić nowego "drapieżnika". Błąd.\nAsagi nie czuł żadnego lęku przed Pustymi, a tego jednego postanowił unicestwić dokładnie tak, jak powinno się to robić. W chwili, gdy stwór wspiął się na tyle łapy by wydać się groźniejszym i szeroko rozłożył łapy w grożącym geście, Asagi wykonał szybkie shunpo za jego plecy i sprawnym cięciem pozbawił go głowy. Los chciał, że "świadkiem" tego zdarzenia był inny humanoidalny Hollow. Ten zdawał się już mieć nieco więcej oleju w głowie i na chwilę zatrzymał się, zanim zrobił krok. Wyglądał podobnie jak najwyższy z wrogów - jego głowę również zdobiły rogi, jednakże cielsko miał dużo bardziej "bycze" - czaszka byka oraz zbrojne w kopyta nogi nadawały mu wizerunku mitycznego minotaura. Chwila zawahania, jakiej się podjął miała go kosztować życie. Asagi puścił bowiem miecz prawą dłonią i chwycił za wakizashi. Ruch ten jeszcze bardziej zbił z tropu potwora, który największego szoku doznał gdy... Shinigami rzucił w niego wakizashi. Ostrze zanpakutou wbiło się w ciało głęboko, aż po samą tsubę, ale czego innego spodziewać się po takiej różnicy poziomów? Nawet najmniejsza broń odpowiednio naładowana reiatsu pozwalała zadawać niszczycielskie rany. Zanim stwór zdematerializował się zupełnie, Asagi pojawił się przy swoim mieczu, chwycił go, ponownie schował w saya, a katana znów trzymał oburącz. Pozbywszy się płotek mógł się zająć konkretami...\nBitwa zakończyła się zdecydowanie szybciej, niż czas potrzebny do odczytania jej zapisu. W między czasie kolejna garganta się otworzyła i na pole walki dołączył Adjuhas. Zdecydowanie niższy od swoich współbraci, odpowiednio potężniejszy - już jasne było, kto kierują tą całą hałastrą.\n- Sora wa tentou de kire: Arashi no Kayou. - niebieskooki nie należał do shinigami, którzy pierw testują możliwości wroga, a dopiero potem jak w jakiejś głupiej mandze demonstrują coraz to nowe możliwości bojowe - skoro "wąż pokazał łeb", należało mu go upitolić u samego tyłka. Teraz, kiedy już nie było płotek wokoło, niebieskooki mógł w pełni użyć swej aury, by z jednej strony skupić na sobie pełną uwagę Gillian'ów, a z drugiej... Spróbować je nieco stłamsić. Nagły wzrost presji powinien dać Asagi'emu element zaskoczenia, wprowadzić swoisty element rozproszenia w ich "skoordynowane" kroczenie, a jemu samemu dać szansę do ataku.\nPierwszym celem ataku stanie się najbliższy Gillian - Asagi zaatakuje go z wykorzystaniem shunpo oraz... Senmaioroshi. Tutaj nie ma się co bawić w stopniowanie "pokazu", bo to przecież i żaden pokaz, to walka! A walka nie jest sztuka na scenę, tylko metodą rozniesienia wroga możliwie najszybciej i najskuteczniej. Tak, pierwszym celem stanie się jeden z Menos Grande, zniknąć powinien tak nagle, jak się pojawił pod naporem setek cięć porucznika, który w pełni ufa w swoje zanpakutou. Nie z takimi walczyli. Kolejnym celem natomiast (przy założeniu, że pierwszy padnie) będzie... Adjuhas.\nMenosy są ogromne i ciężkie, ich główna broń to Cero, tak więc, niech spróbują trafić Asagi'ego, który wytoczy ich "kapitanowie" pojedynek. Jest spora szansa, że skasują się same nawzajem, albo wręcz zaniechają ostrzału, a co się tyczy ataku na Adjuhasa, to...\nPan Sayamaka planuje wykonać szybki, posiłkowany shunpo atak z wykorzystaniem techniki Senka. Dwa szybkie ciosy w witalne punkty powinny posłać potwora na łopatki, ale czy tak się stanie? Jeszcze chwile walczymy na limicie, jeszcze wszystko jest możliwe, trzeba więc wybadać grunt, ale i spróbować wroga pokonać. Po pierwszym ataku, jeśli ostrze Asagi'ego w niczym nie utknie, nie oddali się on od przeciwnika, lecz spróbuje go zasypać gradem ciosów z zastosowaniem techniki Senmaioroshi - prawdziwa nawałnica mieczy powinna spaść na ciało Pustego, lub też... Na jego zbrojne kończyny. Szczęście chce, że wykonanie tej techniki zapewni też Asagi'emu swoistą osłonę, pierwsza rzeczą, jaką napotka potencjalna kontra będzie grad cięć, spora szansa, że się przez nią nie przebije.\nCo dalej? Zachować czujność i dystans skuteczny to do walki, żadnego rozskakiwania się na kilkanaście metrów, bo przecież za chwilę będzie trzeba znów podbiegać. Tutaj zapowiada się prawdziwy "rajd" między Menosami, na które "jedynie" należy uważać i możliwie skutecznie kierować przeciw sobie. Należy bowiem pamiętać, że w tej walce to Adjuhas i Menos'y muszą uważać, by na siebie nie powpadać, a jeśli zdarzy się okazja, by cios "kapitana pustych" skierować na jednego z jego "podwładnych" to dlaczego by nie?\nOby wszystko się udało i porucznik Yasuhiro również utrzymywał swą pozycję...\nCzas na wszelkie dyskusje skończył się niezwykle szybko. Tajemnicza anomalia reiatsu, w dodatku niepokojąco rezonująca z bliżej nieokreślonym obiektem, okazała się być aż nazbyt smakowitym kąskiem dla Pustych. W ciągu jednej chwili kolejne Garganty zaczęły otwierać się jedna po drugiej, a wynurzające się z ich czeluści bestie zaatakowały bez zwłoki i namysłu. Yasuhiro zdecydował się podzielić zadania między siebie, a towarzyszącemu mu porucznikowi Sayamaka tak, aby zabezpieczyć newralgiczne punkty oraz upewnić się, że nie ucierpią przy tym okoliczni mieszkańcy tego świata.\nTak więc Shura skierował się na północ od źródła reiryoku, musząc po drodze wybronić się od pierwszej szarży Hollowa przypominającego cielskiem wielkiego ptaka. Oponent naturalnie zaszarżował ponownie, zawracając i mknąć na niego. Tym razem jednak porucznik był przygotowany. Nie musiał także prowadzić rozmowy z centralą dwunastego oddziału. Momentalnie podniósł lekko swój pułap, wykonując skośne cięcie, które rozcięło głowę oraz grzbiet przeciwnika bez większego problemu. To był dopiero początek. Spojrzał w stronę nacierających Pustych.\nAtakowało go jeszcze pięcioro, a także jeden Menos Grande, który odłączył się od grupy, idąc za mniejszymi od siebie pobratymcami. Shura nie zamierzał się oszczędzać, aby jak najszybciej wyeliminować wszelkie zagrożenie.\n- Sore o shuryo, Hitodasuke. - Mruknął pod nosem, zmieniając nieznacznie wygląd swojej katany. Jelec przybrał bardziej ozdobną formę.\nWyczekał następnie swoich przeciwników, aż ci się do niego zbliżą na wystarczającą odległość. W pierwszej kolejności były to dwa potwory, których ciała nie przypominały wręcz żadnego realnego stworzenia. Wielkie, o nieproporcjonalnie wielkich ramionach, z nogami służącymi zapewne tylko do podparcia się. Porucznik obrał sobie za pierwszy cel tego, który znajdował się na prawo od niego. Wykonał skok poprzez cień mijając go i sprawnym cięciem z półobrotu rozcinając sylwetkę na pół. Drugi oponent z kolei zatrzymał się, będąc przez chwilę wyraźnie zdezorientowanym. Spojrzał bowiem w dół, śledząc wzrokiem jakiś punkt w okolicznym zagajniku. Yasuhiro nie miał pojęcia, co przykuło jego uwagę, aczkolwiek nie miał zamiaru nie ukarać go za to rozkojarzenie. W ciągu ułamku sekundy pojawił się nad jego głową, wbijając w nią klingę miecza.\nDrugi z Pustych zaczął rozpadać się na duchową materię. Trzeci z nich, niepozorna kreatura o sześciu łapach, pobiegła frontalnie, odbijając się od powietrza. Wybiła się nagle, wysuwając przerażająco długie szpony z przednich kończyn, które zostały jednak zablokowane jednym odpowiednim ułożeniem zanpakutou Yasuhiro. Porucznik kopnął odsłonięte cielsko wroga i kontratakował. Pionowe opadające cięcie załatwiło sprawę bez większego problemu.\nW międzyczasie został osaczony z dwóch stron przez ostatni duet Pustych. Spojrzał wpierw za plecy, aby upewnić się, czy nie jest atakowany z zaskoczenia. Istota, której najbliżej było do przerośniętego szczura, szykowała się dopiero do natarcia, ale ostatecznie nie było jej to dane. Shura bowiem właśnie w tym kierunku postanowił się przemieścić, zanim zostanie zaskoczony z dwóch stron. Choć Hollow zdołał lekko odsunąć się, aby nie zostać trafionym przez inicjujące cięcie, to pchnięcie, które nadeszło chwilę później, bez problemu już przeszyło jego cielsko.\nYasuhiro zamierzał już odwrócić się w stronę ostatniego rywala, gdy jego uwagę zaabsorbował inny widok. Gillian bowiem otworzył paszczę, wewnątrz której zaczynało się generować szkarłatne światło. Swym Cero miał zamiar spalić również pomniejszego Pustego stojącego na drodze ataku. Shura zamierzał wyskoczyć wysoko w powietrze, aby promień przeszył jedynie niebo, ale niestety nie dał rady. Na polu walki bowiem objawił się oponent, którego zarys jedynie wcześniej dostrzegli razem z Asagim. Zupełnie zaskoczył on Yasuhiro, atakując - o dziwo - kataną, którą w ostatniej chwili Shinigami zdążył zbić. Ostrze jednakże zraniło go w ramię, a siła, z jaką cięcie zostało wyprowadzone posłała w kierunku ziemi. Porucznik co prawda zdołał wylądować na nogach, ale, co gorsza, w jego stronę wystrzelone zostało także Cero.\nJedynie szybkość, z jaką mógł się poruszać przy użyciu Shi - Kai, uratowała go teraz. Bardzo szybko wykonanym skokiem przemieścił się poza pole rażenia ataku, który zrujnował najbliższą okolicę, dewastując przy okazji jedną z ulic. Faktycznie, ostatni Pusty także został spopielony, aczkolwiek niewiele poprawiało to teraz jego sytuację. Swoje spojrzenie skupił głównie na Arrancarze, który to pojawił się na placu walki. Nic jednak nie powiedział. Wiedział, że tylko cud uratował go przed konfrontacją czołową z destrukcyjnym atakiem Menosa Grande.\n- Milczący typ... i słusznie. - Skomentował krótko Arrancar. Im dłużej pozostawał przy tym w bezruchu, tym gęstsza zdawała się otaczać go mgła wydobywająca się bezpośrednio z jego zanpakutou.\nW tym samym czasie porucznik Sayamaka wykonywał swoją część pracy. Również bez większych trudności eliminował kolejnych Pustych, posyłając także do grobu jednego Gilliana w trakcie swej ofensywy. Cała nawałnica przeprowadzonych cięć nie dała Menosowi nawet najmniejszych szans na przeżycie. Wiedział jednak, że taka gromada Hollowów z pewnością nie przybyła tutaj zupełnym przypadkiem. Musiała być przez kogoś kierowana, a pierwszym skojarzeniem był Adjuchas stojący nieopodal. Odróżniał się od reszty swych pobratymców chociażby rozwagą w zachowaniu na polu bitwy.\nStał się jednak celem Asagiego krótko po tym, jak ten rozprawił się pierwszym Gillianem. Zaatakował go przy użyciu Senki, bez ostrzeżenia. Okazało się jednakże, że Hollow był czujniejszy, aniżeli Sayamaka przypuszczał. W dodatku nie mógł to być jeden z najsłabszych przedstawicieli gatunku. Zareagował stosunkowo poprawnie, schodząc ciałem z drogi pchnięcia, zbijając przy tym przedramieniem klingę na bok. Porucznik wówczas raz jeszcze skorzystał z Senmaioroshi, zasypując tym razem Adjuchasa prawdziwą nawałnicą cięć przeprowadzanych pod różnymi kątami. Hollow planował usunąć się z drogi Asagiego jak najszybciej, zbudować dystans do niego, ale z pomocą tutaj przyszedł mu zupełnie przypadkowy atak Menos Grance.\nZarówno Adjuchas, jak i porucznik dziewiątej dywizji zostali zmuszeni do uskoku, gdy w ich kierunku pomknęła wiązka Cero. Odsunęli się od siebie w przeciwnych kierunkach, a kątem oka dostrzegli, jak promień pozostawił po sobie pogorzelisko na pobliskiej łące. Zieleń przekształciła się w spalony grunt, który gdzieniegdzie płonął żywym ogniem.\nWtem Asagi ujrzał także, że w oddali również inny Menos Grande wystrzelił Cero, a sylwetki Yasuhiro nie dostrzegał już w powietrzu. Jego aura jednak była cały czas doskonale wyczuwalna. Większym problemem natomiast mógł być fakt, iż ujrzał także sylwetkę Arrancara. Zatem nie wydawało mu się wcześniej, gdy ujrzał cień przemykający między Gillianami.\nSayamaka ujrzał jednak dwa kolosalne cielska, które zastąpiły mu choćby linię widoczności polem walki Yasuhiro. Jeden z Menosów szedł ewidentnie w stronę anomalii, podczas gdy drugi zamierzał chyba zaraz wypalić raz jeszcze Cero w Boga Śmierci. Adjuchas z kolei wymierzył lewym ramieniem prosto w bruneta. Kolce, które zastępowały mu dłoń, nagle wystrzeliły, niczym rakiety, mknąc na Asagiego po bardzo nieregularnych torach lotu. Zdecydowanie były one samo-naprowadzane na cel. Tymczasem na ciele Hollowa odrósł już ich kolejny zestaw, umożliwiający mu ponowny atak.\nObaj oficerowie otrzymali przy tym również pocieszającą wiadomość. W ich komunikatorach rozległo się pozwolenie na zdjęcie limitu ograniczającego moc. I tylko na to. Przynajmniej na chwilę obecną.\n"Albo on taki silny, albo ja taki słaby..." - mruknął w duchu Asagi, uskakując przed wystrzelonym Cero, którym Menos przeorał okolicę, która jeszcze do niedawna była tak ładnym miejscem, ale cóż... Wojna jest wojna.\nNiebieskooki musiał Adjuhasowi oddać honor, bowiem niewiele istot było wstanie wytrzymać jego frontalny atak i zablokować uwolnione ostrze Arashi no Kayou...\n- Asagi, walczymy na limicie. Pamiętaj o tym. Dorwiemy go za chwilę." - usłyszał w odpowiedzi na swoje poprzednie zdanie krzepiące słowa zanpakutou. Była to prawda, nie używali więcej jak połowa swoich możliwości, tak więc fakt, że zniszczyli jednego Menosa bez większego problemu należało już zapisać po stronie sukcesów.\n- Widziałeś? Wiesz co to oznacza... - mruknęła Kayou, zwracając uwagę na Arrancarn'a, którego sylwetka raz jeszcze śmignęła między Menosami i który za cel obrał sobie Yasuhiro. Chociaż Asagi nie widział jak toczy się tamto starcie, czuł obecność młodszego kolegi, co pozwalało mieć nadzieję, że wszystko się dobrze potoczy...\n"- Czyli rozejm zakończony. Albo to prowokacja. Musimy zakończyć sprawy tutaj i rozwiązać to." - odpowiedział swej wiernej zanpakutou, po czym skupił się na wykonaniu tego, co przed chwilą zapowiedział. Taka była prawda, między Seireitei a Hueco Mundo panował rozejm, nikt nie miał chyba wątpliwości, że stan ten potrwa wieki. Pytaniem było jednak, czy Arrancarn wraz z batalionem pustych stanowił oficjalne wypowiedzenie zawieszenia broni, czy też może był swoistym renegatem? Całkiem też możliwe, że jego celem było jedynie zabić jak najwięcej bogów śmierci, a przypadku gdyby Gotei 13 miało roszczenia do Las Noches i planowało wyprawę zbroją, tamci mogliby stwierdzić, że działał na własną rękę i grać na zwłokę. Co by takie działania mogły dać? Począwszy od sprawdzenia siły i szybkości reagowania Gotei 13, po polityczne animozje kończąc. Chociaż akurat tego drugiego Asagi się nie spodziewał, obie "siły" nie musiały zabiegać o wpływy chociażby opinii publicznej, czy też jakiejś trzeciej wielkiej siły, tak więc tą opcję można było odrzucić. Jednakże, zanim kwestię arrancarn'a się rozważy, trzeba przetrwać walkę...\nInformacja o możliwości zdjęcia limitu była jedną z przyjemniejszych, jaką ostatnimi czasy miał okazję słyszeć Asagi. Widząc nadciągające pociski, ładowane Cero i kroczącego Menos'a pan Sayamaka musiał zgrać kilka rzeczy elementów w jedno. W jego umyśle momentalnie powstała mata taktyczna okolicy, na którą naniósł punkty pod postacią swych wrogów i ich ataków, a do tego dodał topografię okolicy, warto się było rozglądnąć. Dodatkowo, biorąc pod uwagę, że czas ładowania Cero jest mniej więcej określony można było spróbować czegoś...\nNiebieskooki, namierzony przez kolce oraz namierzany przez Cero, zamierza w pierwszej kolejności wybadać, z jaką prędkością musi się poruszać, by kolce za nim leciały, ale nie doganiały - będzie to odpowiednia prędkość biegu, przechodząca w shunpu. Celem jest zabranie ze sobą pocisków (by za nim podążały) i podbiegniecie (pojawienie się?) na linii między Menosem ładującym Cero, a tym kroczącym w stronę anomalii. Jeśli ten etap się uda, zrobi się groźniej, będzie trzeba zagrać na granicy bezpieczeństwa, wręcz "otrzeć się" o śmierć, ale hej... Czy to jakakolwiek nowość dla mistrza battojutsu?\nUstawiwszy się w zamierzonym układzie, mając na ogonie kolce Adjuhasa, Asagi zacznie się kierować z określoną wcześniej prędkością w stronę ładującego Cero Menos'a - stwór musi go "dobrze" namierzyć by odpalić czerwony promień, wprost w niego. Gdy do tego dojdzie, Asagi uskoczy lekko w bok, tak by karmazynowe reiatsu przeleciało tuż obok niego, prosto w plecy... Kroczącego ku anomalii Giliana. Ruch ten powinien również zapewnić szansę spopielenia kilka kolców, które nie nadążą za Asagim...\nSam porucznik nie będzie jednak podziwiał efektów swojego planu, bowiem mając na ogonie kolce popędzi (nawet w shunpo, ale tylko tyle, by pociski za nim leciały i nabierały prędkości) w stronę Gilliana, który opadał Cero. Następnie, bądąc już przy nim, Asagi wykona w ostatnim momencie uskok w bok, połączony z cięciem poziomym tak by skorzystać z rozpędu i zranić Pustego. Kolce Adjuhasa powinny nie wyrobić zakrętu i wbić się w Gilliana i go zniszczyć.\nJeśli to się udało, to całkiem fajnie, jeśli jakiś kolec został, na szybko przygotowane zaklęcie Enkosen (skrócona inkatancja - czyli numer i nazwa) plus obrót przodem do pocisku i przyjęcie go na tarczę będą alternatywą. Asagi woli pierw sprawdzić, jak pociski reagują przy spotkaniu z przeszkodą - czy wybuchną, czy jedynie uderzą. Jeśli nie wybuchają, to będzie je można kasować ostrzem zanpakutou w kolejnych etapach walki, którą nawiasem mówiąc, trzeba szybko kończyć...\nZakładając, że udało się przetrwać ten etap starcia, należy przejść do kontrofensywy. Mając przeciwnika o dużej sile obronny bezpośredniej, całkiem niezłym refleksie, a do tego zdolnego razić na dystans, Asagi będzie zmuszony nieco się z nim pobawić, a dokładnie zmusić do udania się tam, gdzie on sobie tego życzy. Miast więc za nim biegać i narażać się na pociski, trzeba sięgnąć po kidou, które już w czasie walki z Yogensenzo dowiodło swojej przydatności. Pierw jednak miecz do saya, będą potrzebne obie ręce by dobrze zaklęcie zrobić.\nBakudou no. 62 - Hyapporankan - niebieskooki w zależności od tego ile ma czasu, albo użyje zaklęcia w pełnej inkantacji, albo jedynie numer i nazwa. Idzie o to, by zasypać Adjuhasa prętami, które nie tylko zmuszą go do ruchu, ale również mają spory zasięg rażenia i mogą zniszczyć pociski, jakie ten w stronę porucznika wystrzeli. Jeśli jakiś pal zdoła przygwoździć Pustego, Asagi nie będzie marnował czasu. Wymierzy w niego palec i sięgnie po kolejne kidou, tym razem już w skróconej inkantacji, bo idzie o to, by jedynie na chwilę zatrzymać cel.\nBakudou no. 61 - Rikujōkōrō - to powinno przygwoździć Adjuhas'a i uniemożliwić mu ruchy, pierwsze więc, co będzie musiał zrobić, to zerwać "więzy", albo... Wystrzelić pociski, które wydają się same nakierowywać na cel. Asagi postara się nie dać mu takiej okazji, i rzuci się na niego za pomocą shunpo i wykona z techniki battojutsu potężne nadegiri, tak by rozpłatać cel na dwoje, zanim dobrze złoży się do strzału. Co, jeśli po cięciu dojdzie do wystrzelanie pocisków. Cóż... Shunpo na wstecznym, a potem jeśli numer z Enkosen zadziałał, to strategia z nim, jeśli efekty były mizerne, ale pocisk nie wybuchł, to zbijamy je za pomocą Senmaioroshi...\nCo dalej? A to zależy od powodzenia wcześniejszych akcji...\nSytuacja zaczęła się robić wielce kłopotliwa. Shura zdawał sobie z tego sprawę, ale całe szczęście dla siebie - jego zanpakutou już zdążyło zaliczyć jeden punkt styczny z tym przeciwnika. To była szansa na zaskoczenie Arrancara, którego stracił już ze wzroku.\n- Saishū-tekina iki. - Mruknął pod nosem, skupiając energię duchową na swojej umiejętności.\nGillian wpatrywał się jeszcze przez chwilę w miejsce, gdzie stał Yasuhiro. Nadal przetwarzał informację, jaką otrzymał jego mózg za pomocą zmysłu wzroku. Bóg Śmierci dosłownie zniknął mu sprzed stóp, a zmaterializował się ponownie wysoko w powietrzu we mgle. Jej kłęby zresztą zaczęły pokrywać coraz większy obszar w przestrzeni, kryjąc praktycznie również Shurę przed spojrzeniem Menos Grande, czy też walczącym kilkaset metrów dalej Asagim. Technika wykorzystywana pasywnie przez Arrancara okazała się być niezwykle myląca dla porucznika, który w dodatku nie potrafił w żaden sposób wykorzystać własnych technik zanpakutou.\nBrunet zdał sobie jednak z tego sprawę o jedną decyzję za późno. Mgła nie była najprostszym kamuflażem. Arrancar w jakiś sposób stawał się ów chmurą, tracąc fizyczną formę w chwili, gdy przestawał atakować. Podwójnie mylił swych oponentów, a umiejętność Yasuhiro, która pozwalała mu zaskoczyć wroga, uczynił bezużyteczną. Zupełnie zdezorientowany porucznik dziesiątego oddziału nie mógł się obronić przed atakiem, gdy znalazł się na polu walki maksymalnie faworyzującym mieszkańca Hueco Mundo. Usłyszał jedynie świst ostrza. Pchnięcie zraniło go w lewy bok, nieomal przeszywając ciało na wylot. Instynktowne przesunięcie sylwetki spowodowało, że ostało się na paskudnej ranie ciętej na wysokości dolnych żeber. Shinigami syknął z bólu, ale nie miał najmniejszego zamiaru się poddawać. Mgłę z kolei zaczynał rozświetlać czerwony blask zwiastujący tylko fakt, iż Gillian na powrót wziął się do roboty, uznając najwyraźniej, że spróbuje obrać za cel ataku cały skrawek przestrzeni okryty mgłą.\nShura wówczas wybił się z pomocą cienistego skoku prosto w kierunku ciała Hollowa. Ten stopniowo zaczął opuszczać głowę, celując sobie niemal prosto pod nogi. Yasuhiro z grymasem bólu na twarzy chciał wyeliminować najpierw tego oponenta. Stanowił o wiele prostszy cel, a jednak jego ofensywa potrafiła mocno namieszać.\nShinigami zatopił klingę w ciele Gilliana, po czym wyskoczył pionowo do góry, rozcinając go wzdłuż. Hollow wył z bezradności, aż w końcu zamilkł, gdy katana przepołowiła także jego głowę. Yasuhiro zatrzymał się, a z jego rany obficie trysnęła krew, która spowodowała, że zachwiał się poważnie. Szukał spojrzeniem Arrancara, z którym nadal toczył starcie, ale nie dostrzegał go.\n- Gentei kaijo. - Wypowiedział pod nosem, zdejmując limit nałożony na niego podczas zejścia do Świata Żywych.\nNa lewej piersi pojawił się wówczas znak dywizji, który rozbłysnął, a aura Shury została w tym samym momencie wzmocniona. Dało się wyczuć potężny impuls, który towarzyszył temu zjawisku, ale porucznik wcale nie czuł się dzięki temu pewniej. Był ranny, a ponadto jego zdolności były kontrowane. Nie mógł zaszarżować, namierzyć, ani też zaskoczyć przeciwnika.\nPostanowił nie przebywać dłużej w powietrzu. Opadł na ziemię przy pomocy shunpo, zmierzając w stronę zagajnika. Ściana drzew oddzielała tereny łąk od pól znajdujących się na tyłach posiadłości. Jednakże to pośród nich zamierzał się tymczasowo skryć, mając nadzieję, że może także uda mu się umknąć przed wzrokiem wroga. Arrancar przez kilkanaście sekund z pewnością nie będzie mógł znowu po ataku przejść w swój kamuflaż, więc na razie Shura by go zobaczył. Oddech Boga Śmierci stawał się jednak coraz cięższy. Tracił dużo krwi przy każdym ruchu.\nW końcu jednak został odnaleziony. Arrancar podążył jego śladem, przeczesując krzewy, a gdy wyłonił się zza kolejnych konarów, ujrzał Yasuhiro gotowego do wyprowadzenia kontrataku. Z zaciśniętymi zębami, Shura pochylił się unikając pchnięcia i wyprowadził wschodzące cięcie, raniąc przeciwnika lewym udzie, a następnie sam się przewrócił. Podobnie zresztą jak jego rywal. Niebieskowłosy mężczyzna podniósł się jednak o wiele szybciej. Skórę miał wzmocnioną poprzez Hierro, chociaż strużki krwi polały się po jego nodze.\nAsagi, widząc nadlatujące kolce, natychmiastowo obrał dość prostą taktykę. Zamierzał wykorzystać ataki oraz liczebność słabszego przeciwnika przeciwko nim samym. Zaczął przemieszczać się po okolicy, ostatecznie ustawiając się w linii łączącej dwóch Gillianów. Okazało się, iż była to dobra taktyka. Wielkie Hollowy, choć potężne, to jednak tak samo głupie, nie patrzyły co atakowały. Wystrzelone Cero spopieliło jednego z Menosów, a następnie uderzyło w anomalię reiatsu, co wywołało niezwykle dziwną reakcję. Czerwona energia otoczyła kuliście źródło reiryoku, zamarzając w niektórych miejscach. Nie mogła w żaden sposób mu zagrozić, ani zdestabilizować.\nJednakże to nie był koniec walki dla porucznika. Sayamaka musiał nadal obronić się przed kolcami, które były równie zwinne oraz zwrotne, co on sam. Uformował tarczę Enkosen, o którą miały się rozbić oba pociski. Doszło do silnego uderzenia w barierę, po czym oba zniekształcone od konfrontacji z innym obiektem kolce eksplodowały z niewielką siłą. Tak czy inaczej, nadal umożliwiły porucznikowi przecięcie ciała Gilliana, co poskutkowało utratą równowagi przez niego. Zakołysał się, wyjąc przeraźliwie w powietrze z bólu, jaki odczuwał. Nie była to jednak rana śmiertelna.\nAsagi mógł jednak w spokoju skoncentrować się na Adjuchasie. Zmienił wówczas taktykę przeciwko Pustemu. Uznał, że lepiej będzie zaskoczyć go z pomocą kidou. W tym celu wystrzelił wstępnie Hyapporankan. Cała kanonada palików zasypała oponenta, nie dając mu dużych szans na ucieczkę. Wykonał on kilka bardzo krótkich, szybkich skoków, imitujących techniki szybkiego przemieszczenia się, ale nie poruszał się z ich pomocą na odpowiednio duży dystans. Ostatecznie kilka palików przybiło go do ziemi, gdy ten się przewrócił. Asagi wówczas mógł jeszcze poprawić technikę związania Rikujoukourou, ale już nawet nie musiał. Wystarczyło dobić spętanego przeciwnika przy pomocy Nadegiri.\nStał więc nadal w obliczu już jednego oponenta. Gillian bowiem zaczął wariować od bólu. W jego pysku zaczęło zbierać się czerwone reiatsu, lecz nie wiadomo było, w jakim kierunku ów energię zamierza odpalić. W tym samym też czasie Asagi wyczuł wzrost aury drugiego z poruczników, co oznaczało zdjęcie limitu przez niego, ale chwilę później Yasuhiro raz jeszcze zupełnie mu zniknął z oczu. Arrancara także nie dostrzegł, lecz przynajmniej ostatni Menos Grande też został wyeliminowany. Shura musiał przenieść walkę w inne miejsce.\nNie wszystko do końca poszło zgodnie z planem porucznika - udało mu się wykorzystać Cero jednego z Menos przeciwko jego pobratymcy, niestety, pociski Adjuhas'a nie dały się tak sprawnie wymanewrować. Na szczęście, tego ostatniego udało się sprawnie pokonać, pierw przez przygwożdżenie go za pomocą zaklęć, a następnie przez "firmowe" zagranie poprzez wykorzystanie Iaijutsu...\nNiebieskooki przeniósł spojrzenie na ostatniego "Pustego", który mu pozostał. Szalejący Gillian zareagował w jedyny znany sobie sposób - zaczął ładować karmazynowy promień. Porucznik IX Dywizji nie zamierzał pozwolić przeklętemu stworzeniu (nawiasem mówiąc stworzeniu (nawiasem mówiąc, uformowanemu z wielu innych), dokończyć tego, co zamierzał. Pan Sayamaka postanowił wykorzystać szybkie przemieszczenie się za pomocą shunpo za potylicę Pustego, po czym wykonać możliwie najgłębsze, wykonywane oburącz z głębokiego zamachu, Nadegiri, jakie potrafi zrobić. By uczynić atak jeszcze skuteczniejszym, w swoje zanpakutou postara się przelać nieco więcej reiatsu, upodabniając cięcie do innej techniki zanjutsu, znanej jedynie mistrzom - Ryodan'a. Co prawda, ta ostatnia wciąż stanowiła dla niego tajemnicę, jednakże podstawy jej działania znał...\nPo rozprawieniu się z Pustym (?), Asagi przeniesie spojrzenie na anomalię, która "zamroziła" atakujące ją Cero. Zjawisko to było iście intrygujące - Cero Gilliana nie było czymś, co można było tak o zamrozić, czy też odepchnąć w bok. Gdyby nie fakt, że jego towarzysz toczył właśnie walkę na śmierć i życie, pan Sayamaka nawet zbliżyłby się do celu ich zadania, ale jak wiemy, tak nie było...\nWalka jaką toczył Yasuhiro wydawała się już "jedynie" sprowadzić do pojedynku z "odiutantem Las Noches" - fakt, że pojedynek ten nadal trwał pozwalał porucznikowi na takie określenie - jego odpowiednik z X Dywizji nieznacznie tylko ustępował mu mocą, fakt, że on pokonał swoich przeciwników dość sprawnie, a tamto starcie jeszcze się nie zakończyło pozwalało szacować poziom arrancar'a na podobny porucznikowi. Więcej nawet, same szacunki nie były tutaj oparte jedynie o założenia, tą moc dawało się wyczuć.\n-Kenraijin shodan: Inazuma - wypowiedział Asagi, uwalniając najpierwotniejszą technikę swojego zanpakutou. Jeśli w swoich szacunkach się nie pomylił, do pokonania tego przeciwnika może potrzebować wszystkich swoich umiejętności, oczywiście, jeśli Yasuhiro nie zrobi tego wcześniej. Jeśli nawet uda mu się wygrać, to i tak rażenie okolicy błyskawicami może być pomocne, zwłaszcza, jeśli pojawią się dodatkowe zastępy Pustych. Problemem związanym z tą techniką jest jednak fakt, że chmury ładują się i dopiero za kilka cennych chwil pan Sayamaka otrzyma dostęp do swojej głównej mocy. W tym czasie jednak może zlokalizować walczących i udać się w ich kierunku, by nieść wsparcie koledze, a dodatkowo, sprawdzić, czy żaden z zamieszkujących okolicę świadomych duchowo ludzi nie wybrał się na spacer "zwabiony" niezapowiedzianymi "fajerwerkami"...\n20-12-2016 11:20 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 20-12-2016 11:21 przez Yasuhiro.)\nYasuhiro został zmuszony do gry na czas, aż przybędzie wsparcie w postaci porucznika dziewiątej dywizji. Sam nie da rady pokonać Arrancara, tym bardziej z dwiema paskudnymi ranami, z których jedna wręcz całkowicie go wyłączała z walki na swoim poziomie. Musiał stale przytrzymywać ją ręką, aby chociaż minimalnie zmniejszyć krwawienie, choć osocze wylewało się z jego ciała nieubłaganie. Rozerwany na boku tułów bolał go jeszcze bardziej, niż niegdyś rana wylotowa, która paradoksalnie ominęła wszystkie organy wewnętrzne, jakiej doczekał się w starciu z Quincy.\nRozejrzał się po okolicy, szukając czegokolwiek, co mógłby wykorzystać na swoją korzyść. Gęsty zagajnik, skoszone krzewy, powalone konary. Łyse pole przed nim, a dalej zabudowania ekskluzywnego osiedla. Za plecami natomiast łąki oraz uliczki, częściowo zdemolowane przez Gillian. Nic nie mogło mu pomóc. Wtem dostrzegł coś jeszcze. Kogoś jeszcze. Jego spojrzenie spoczęło na pewnej znajomej osóbce kryjącej się pomiędzy zaroślami, najwidoczniej nie spodziewającej się, że sprawy przybiorą tak zły obrót. - Kayla... - Wyszeptał pod nosem porucznik.\nZe swojego zmęczenia nie potrafił nam ukryć tego, że patrzy się na kogoś. Arrancar szybko też podłapał to spojrzenie, wyczuwając także stosunkowo niskie, aczkolwiek wysokie jak na przeciętnego człowieka, reiryoku. Następnie na powrót popatrzył na Boga Śmierci z powątpiewaniem.\n- Nie przejmuj się, ją też zabiję. Nie chcę, aby ktokolwiek opowiadał o tym dniu. - Oznajmił ze spokojem, a Shura ciężko oddychając odwzajemnił spojrzenie w złowrogi sposób.\nBiałowłosa dziewczyna także to usłyszała. Padł na nią blady strach, chciała uciekać, ale nogi odmówiły jej posłuszeństwa w ciągu jednej krótkiej chwili. Mięśnie stały się wiotkie. Yasuhiro widział to. Przeklinał w duchu w sposób, jak nigdy wcześniej. Ostrzegał ją, tyle razy to robił. Przyzwyczaił ją przez te miesiące, że Shinigami radzą sobie z każdym problemem. Praktycznie w pojedynkę zawsze pokonywał zastępy Pustych, aż w końcu się przeliczył, a pechowo jego jedyne wsparcie akurat radziło sobie z innymi problemami. Wszystko na przekór, los wręcz chciał, aby Shura tego dnia cierpiał. Cokolwiek by nie robił.\nShinigami syknął, wybijając się z miejsca w kierunku Arrancara, który uniknął szarży sprawnym odskokiem w bok. Nie musiał używać Sonido. Ból spowalniał porucznika. Użył jednak Ostatniego Tchnienia, aby pojawić się za plecami przeciwnika. Tym razem nie było wokoło mgły, w której mógłby zniknąć. Ostrze opadło prosto na plecy wojownika, ale ten podniósł za głowę własne zanpakutou i zrobił zgrabny piruet. Zablokował cięcie, odsuwając się na kilka metrów od Shury, który nie miał zamiaru dawać rywalowi chwili wytchnienia. Dyszał coraz ciężej, ale walczył do końca. Wyskoczył do przodu, szykując klingę do sztychu. Arrancar wybił się w przeciwnym kierunku, pozwalając, aby Shinigami stopniowo skracał do niego dystans, po czym samemu ułożył rękojeść dość blisko ciała, szykując się do defensywy.\nWówczas Yasuhiro raz jeszcze zjawił się za plecami oponenta, a ten w tej samej chwili wyprowadził "na ślepo" pchnięcie za plecy. Przeszył własne kimono, a chwilę później zatopił ostrze w ciele Boga Śmierci, które zresztą w nim utknęło. Spojrzał przez lewe ramię, obserwując, co się stało. Katana wbiła się w ciało Shury, uszkadzając lewe płuco, ale on sam chwycił dłonią zanpakutou Arrancara, a drugą dłonią dokończył pchnięcie. Jego własna broń raniła wroga w prawy bark, nieomal go przeszywając na wylot. To było jednak wszystko, na co było stać adiutanta dziesiątej dywizji. Arrancar syknął z bólu, na siłę wyciągając własne zanapkutou i spojrzał krzywo na Yasuhiro, który na skraju śmierci nadal o mało nie pociągnął go ze sobą do grobu.\nShura opadł na plecy, opierając się częściowo o konar jednego z drzew. Nie zauważył nawet, kiedy podczas tej wymiany przenieśli się w okolicę zagajnika. Obraz zaczął mu się dwoić i troić, kontury obiektów rozmazywały się. Widział, jak wściekły Arrancar, odwraca się na powrót w jego kierunku, a następnie zostaje przez kogoś zasłonięty. Instynktownie pomyślał o swoim towarzyszu broni.\n- Sayama... - Zaczął, ale urwał. Nic się nie zgadzało. Niska, szczupła sylwetka z wyraźną talią. Jasna kurtka, czarne szorty, zakolanówki oraz botki z wysokim obcasem. Strój typowy dla Świata Żywych, nie Seireitei. No i ten charakterystyczny wysoki kucyk na prawej stronie głowy. - Kayla...! Uciekaj... stąd!\nDziewczyna stała przed nim, drżąc, nie odwracała się jednak do Yasuhiro. Arrancar w pierwszej chwili spojrzał na nią zdezorientowany, ale szybko się zwyczajnie roześmiał tą interwencją. Nie mogła mu nic zrobić. Ranny Shura był większym zagrożeniem.\n- Ja... nie wiem dlaczego... - Mówiła przez łzy, lecz Yasuhiro mógł nadal jedynie wpatrywać się w jej plecy. - Nie pozwolę! Nie mogę!\n- Jesteś upartą... samobójczą idiotką... - Wcale się nie uśmiechał do niej, ani nie żartował. Był poważny. Między jej nogami dostrzegał ruch Arrancara, któremu najwyżej znudziła się już ta kilkusekundowa ckliwa scena. - Kur... jak... sobie... chcesz!\nWyłaniający się akurat z ponad koron drzew Sayamaka Asagi ujrzał, jak znajdujący się w agonalnym stanie Yasuhiro, podnosi się ostatkiem sił i przebija jakąś dziewczynę własnym zanpakutou od tyłu. Ta momentalnie zdębiała, wyprostowała się, przeszyta ostrzem ze strony, z której się tego nie spodziewała. W pierwszej chwili krzyknęła z bólu, ale był to jedynie wytwór jej wyobraźni. Po sekundzie Pogromca Dusz porucznika dziesiątej dywizji rozbłysnął oślepiającym światłem, które swym blaskiem okryło sylwetkę białowłosej dziewczyny, a także i Shurę - fukutaichou. Aura Boga Śmierci została w całości przekazana zwyczajnemu człowiekowi ze Świata Żywych, a Sayamaka Asagi właśnie był tego świadkiem. Być może po raz pierwszy w swoim życiu, choć obfitowało ono w najrozmaitsze doświadczenia.\nNawet Arrancar nie spodziewał się takiego obrotu spraw. Odruchowo odskoczył od źródła mocy, które na powrót osiągnęło maksymalny pułap. Yasuhiro podarował praktycznie całe swoje reiryoku, a to powodowało, że Kayla nie potrafiąca zapanować nad nim, epatowała nim w chaotyczny sposób. Po dłuższej chwili Shura wyjął z jej ciała najzwyklejszą katanę, która upadła na ziemię obok niego, a stojąca przed nim dziewczyna odziana została w czarną szatę Boga Śmierci.\n- Przepraszam, Hitodasuke. - Wyszeptał, spoglądając na własne zanpakutou. - Zawiodłem.\nKayla natomiast zaczęła przyglądać się sobie, potem spojrzała na Yasuhiro, na jego zanpakutou, ponownie na siebie. Nie rozumiała co się stało, ale podchwyciła grobowe spojrzenie porucznika. Cała się trzęsła ze strachu. Wiedziała jednak, że on będzie miał coś jej do powiedzenia.\n- Masz... moje moce. Moje ambicje, marzenia oraz lojalność. Przekazałem ci wszystko. Nie znamy się na tyle, na ile bym chciał, ale... - Kaszlnął krwią. Nie zostało mu zbyt wiele czasu. - Musisz... musisz kontynuować moją pracę... porucznik Sayamaka... wszystko ci... - Yasuhiro wówczas przymknął oczy, a jego świadomość zaczęła już powoli odpływać.\nDalej mamrotał pod nosem kolejne słowa, choć były one już wypowiadane całkowicie mimowolnie. Nie wiedział co mówi, ani do kogo mówi. - Nie zawiodłeś. To był twój ostatni akt miłosierdzia. - Usłyszał w swym umyśle głos kobiety, z którą u boku przeszedł prawie cały swój żywot. Ujrzał jej twarz, gdy zdjęła kaptur w upadającym wewnętrznym świecie. Umierali oboje, patrząc sobie głęboko w oczy. Milczeli. Kąciki ust Yasuhiro drgnęły, tworząc niemrawy uśmiech. Hitodasuke podeszła do niego, obejmując go i położyła głowę na jego ramieniu. - Dałeś z siebie wszystko, a teraz nadszedł nasz czas na spoczynek. Zrobiłeś to, co podpowiadała ci wola. Gratuluję odwagi. Nasza powinność będzie żyć z Kaylą.\nNie miał pojęcia, czy tak właśnie będzie. Czy ta dziewczyna faktycznie okaże się być na tyle lojalna wobec Gotei, aby wypełnić po nim lukę. Liczył jednak na to z całego serca, a co ważniejsze, wierzył Hitodasuke oraz jej instynkt. Także ją objął, po czym zasnął.\n- Co mam... robić... - Kayla opadła na kolana, patrząc bezradnie na ciało Yasuhiro. Asagi z kolei mógł zauważyć, że w przypasanej do hakamy pochwie znalazł się rapier, aniżeli katana.\nNIE! - krzyknął niebieskooki porucznik IX Dywizji, widząc co się stało. I nie chodziło nawet o to, że Yasuhiro w ostatnim tchnieniu życia oddał moce shinigami człowiekowi, naruszając jedno z najświętszych praw Soul Society. Sayamaka widział wystarczająco dużo, z tej jakże krótkiej i ważnej chwili, by rozumieć, że jego towarzysz broni uczynił to, by dać tej dziewczynie szanse przetrwać starcie z potworem, który jego samego zwyciężył. Może, gdyby podzielili się tą bitwą inaczej...\nZnów stracił kogoś w czasie misji. Jako pierwszy zdradził go jeden z najlepszych uczniów - Hijikata wykradając artefakt i sprawiając, że porucznik musiał "zabić" to, co sam stworzył. Dalej w Mariańskim Rowie, opętany wewnętrznym Pustym Kagawa zmusił Asagi'ego do położenia na szali swojego i jego życia. Później by ratować Osei i wszystko, na czym powinni swe credo budować shinigami starł się z przedwiecznym zanpakutou. W bitwę tą wyruszył razem z kapitan Katayama, powrócił tylko on. Znów sytuacja zaczynała obierać ten sam tor. Czyżby istotnie był prawdziwym "Bogiem Śmierci"? Czyżby wszystkie jego starania prowadziły do tego, że niezależnie jaką drogę obierał ktoś ginął? Czy tamta dziewczyna, ta "zastępcza shinigami" miała podzielić ten sam los?\n- Nie. - wysyczał zaciskając dłoń na rękojeści swojego zanpakutou, po czym wypowiadając krótkie Gentei kaijo "okdręcił" kurek swojego reiatsu na zupełne maksimum. Porucznik zabłysnął niebieskim snopem światła. W końcu mógł pokazać całą swą krasę, może i był porucznikiem, ale w tej chwili jego poziomu nie powstydziłby się kapitan Gotei 13. Nie była to jednak jedynie demonstracja siły, o nie. Asagi nie tylko "napinał" duchowe muskuły, ale również rozprowadzał moc po ciele, przygotowując się do starcia...\nW pierwszym kroku Asagi pojawi się w tempie błyskawicy przy nowej shinigami i stanie przed nią tak, jak ona przed chwilą stała przed Yasuhiro. Może i teraz była krucha i słaba, jednakże dostała wszystkie moce dzielnego wojownika X Dywizji. Niebieskooki czuł to, jej reiatsu, chociaż nieuporządkowane, to jednak fluktuowało na poziomie jakim jego dawny właściciel zwykł władać. To powinno zapewnić jej odpowiednią osłonę przed tym, co się tutaj za moment stanie...\n- Nie daj się zabić, Shinigami Daikō. Przepraszam, jeśli odczujesz pewien dyskomfort... - powiedział lekko odwracając w stronę dziewczyny głowę, posyłając pogodne spojrzenie, tak różne od jego stanu ducha, który aż rwał się do walki, jednakże wola ta nie materializowała się w jego postawie.\n- Jesteś mój. - posłał już zupełnie inaczej naładowane emocjonalnie słowa. Wielu z tych, którzy znali czołowych oficerów Gotei 13 stawiali jako wzór wszelakiego wkurwa płomiennowłosą Vesper. Wszyscy normalni schodzili jej z drogi i jedynie masochiści i samobójcy próbowali z nią pogrywać. Wszyscy oni... Mylili się.\nTo nie Vesper była najgroźniejsza. Ona po prostu łatwo wpadała w gniew. Niejako po drugiej strony znajdował się pan Sayamaka - opanowany, z analitycznym umysłem, precyzyjny. Tak... Co się jednak stanie, jeśli już człowieka opanowanego doprowadzi się do gniewu? Cóż, wtedy odkrywa się prawdziwość przysłowia "strzeż się gniewu człowieka spokojnego".\nO ile w przypadku porucznik XI Dywizji cała jej postawa wyrażała więcej, niż jej barwne słownictwo wnerwieniu towarzyszące i czyniła z nią niejako uosobienie "Babskiej śmierci", to Asagi był... "Męską śmiercią". Nie marnował energii na słowa, on całą swą energię i ładunek emocjonalny ładował w ciosy i "aurę". Jego wzrok stawał się przeszywająco zimny, jego oczy nie były już górskimi jeziorami, stawały się dwiema bezdennymi otchłaniami piekieł - obiecywały jedynie śmierć. To była śmierć która robi "raz, dwa, trzy" i trup się ściele gęsto. Zero litości. Zero taryfy ulgowej. Zero szans...\nZe spojrzeniem chmurnym niczym burza, która coraz odważniej rozplatała się nad polem walki, niebieskooki oszacował dystans do celu. Nie rzucał się jednak przed siebie na przepadło, o nie... Jeśli tamten arrancar zdołał zmusić Yasuhiro do tak desperackiego kroku, to musiał być silny. To starcie będzie niczym w porównaniu z bitwą jaką toczył z Adjuhas'em i jego "kompanią". Co wcale nie znaczy, że pan Sayamaka zamierza je uczynić dłuższe...\nAsagi nabrał kolejnego wdechu i zatrzymał na chwile powietrze w płucach. Jego sylwetka już w pełni deklarowała intencję śmierci, jaką zamierzał zadać Arrancar'owi. Palce zacisnęły się na rękojeści Arashi no Kayou, kolana lekko rozluźniły, tak by móc pracować w niepełnej postawie Iai-goshi.. Lewa dłoń spoczęła na saya, tak by móc możliwie przyspieszyć dobycie broni. Pan Sayamaka zamierzał zaatakować z pełną krasą, tak by w swej totalnej ofensywie nie dać oponentowi szansy na kontratak, który musiał poznać...\nNie walczył jednak sam. Czuł że wojownicze serce jego zanpakutou również rwie się do walki. Niejako oczyma wyobraźni widział, że Kayou przyjmuje tuż nad nim taką samo postawę jak on. W jego zamierza mieli walczyć razem, tak samo jak wtedy w Rowie przeciw Kagawie czy też przeciw Yogensenzo.\nIKUZO! - zakrzyknął, a w duchu dodał "Ruszamy, Kayou! na co jego duch mu odpowiedziała bez chwili zwłoki. "Hai! KYAAA!"[/i] - wykorzystując postawę jaką przyjął zamierzał błyskawicznie natrzeć za pomocą shunpo, z którego zamierzał wyprowadzić skośne cięcie iaijutsu od prawego barku przeciwnika do lewego biodra. Cięcie to nie było przypadkiem, dawało ono dodatkową osłonę, w przypadku wystawionego przez wroga miecza zbijała je w bok, jeśli tamten by ciął, to trafiało w dłoń/ramię i rozcinało je.\nCo dalej? Takie cięcie nie powinno pokonać wroga, tak więc nie tracąc go z oczu, Asagi albo dociągnie miecz do siebie, zamknie biodra i chwyciwszy miecz oburącz wyprowadzi głębokie pchnięcie celem przeszycia przeciwnika. Jeśli ostrze Kayou znajdzie się w ciele, Asagi nie zwolni, skręci palcami tsuke, dzięki czemu ostrze zakręci w ranie powiększając ją nieprzyjemnie. Na to przeciwnik winien się ruszyć w tył, na co Sayamaka pozwoli. Niech "wyjmie" miecz, chwilę po tym Asagi go dogoni kolejnym krokiem i szybkim cięciem rozpłata mu czaszkę...\nJeśli jednak przed pierwszym atakiem przeciwnik umknie gdzieś w bok, albo spróbuje flankować Asagi'ego, to cóż, jeśli wykona on cięcie, Asagi przyjmie je na odpowiedni blok, zejdzie nieznacznie z linii ataku i przyjmując na ostrze własnego miecza wykorzysta nadany mu pęd by wyprowadzić własne cięcie. Jeśli kontra przeciwnika nie będzie wysokim cięcie do bloku, lecz czymś podobnym do jego własnego, to zwyczajnie... Wykona przed siebie proste cięcie - Kayou powinna otrącić jego miecz, a sama znaleźć drogę do ciała arrancara. Tak, pan Sayamaka odnotuje, że przeciwnik jego jest ranny i bezwzględnie to wykorzysta...\nDlaczego tak silny i bezpośredni atak? To proste... Porucznik IX Dywizji nie tylko chce zniszczyć wroga, on go musi w pełni skupić na sobie, by poświęcenie Yasuhiro nie poszło na marne. Tak, tak taktyczny umysł Asagi'ego podpowie mu aż za dobrze, że jego oponent może wykorzystać świeżo mianowaną shinigami przeciwko niemu - jakoś ją zaatakować i zmusić ciemnowłosego do działania, np. odcięcia wystawionej w jej stronę ręki...\nCo dalej? A to się dopiero zobaczy... Najpewniej czeka nas pokaz "fajerwerek", bowiem chmurki już prawie gotowe...\n*Nazwa formy Iaido: "Ostrze posłuszeństwa"\nCiężko opisać złość oraz frustrację, jaką odczuł Asagi, gdy zjawił się na miejscu o dosłownie kilkanaście sekund za późno. Może dałby radę wyeliminować Arrancara na tyle szybko, aby jeszcze sprowadzić pomoc dla rannego Yasuhiro, zanim ten zdecydował się podjąć próbę wymiany życia z oponentem. Niestety, musiał poradzić sobie z tą rzeczywistością. Znalazł się tuż przed dziewczyną, którą z miejsca ochrzcił pewnym tytułem, jaki był używany nawet w Seireitei niezwykle rzadko.\nKayla spojrzała na zupełnie nieznanego sobie Shinigami z nadzieją i smutkiem zarazem. Sama nie dałaby rady w tej walce. Nawet z mocami, które otrzymała, przecież których nie rozumiała. Ujrzała także opaskę na ramieniu mężczyzny, więc skinęła po prostu głową, czekając na to, co się stanie. Domyśliła się, że to właśnie o nim mówił porucznik Shura.\nArrancar także wyczuł wzrost reiatsu u swojego nowego rywala, a jego pewność siebie zniknęła równie szybko, jak się pojawiła. Czując presję, jaką roztaczał Sayamaka po prostu utracił cały swój animusz. Obaj zdawali sobie sprawę z tego, który z nich jest silniejszy i to bez dwóch zdań. Yasuhiro Shura był młodym porucznikiem, niedoświadczonym w porównaniu do byłego sensei Akademii Shino, głowy swojego rodu, a także mistrza iaijutsu na skalę całego Soul Society. Mimo wszystko, podjął próbę.\n- Kakurero, Niebla! - Wykrzyczał komendę odpieczętowującą Resurección.\nMgła momentalnie zakryła całe jego zanpakutou, a później także sylwetkę Arrancara, przeistaczając się w śnieżnobiałą energię. Poświata powoli modyfikowała jego wygląd, co widać było po zmieniających się zarysach sylwetki. Paradoksalnie, nieznacznie zmalał w porównaniu do pierwotnego stanu. Ponadto z tułowia wysunęła mu się dodatkowa para rąk, osadzona nieco niżej od pierwszej i wychodząca bardziej z pleców. Głowa uzyskała bardziej podłużny wygląd. Znaczna cześć ciała pokryła się natomiast dziwną materią, która przypominała puch, lecz zdecydowanie nie sprawiała wrażenia bycia równie ugodową w kontekście starcia. Zdawała się natomiast odnowić z nawiązką różnicę w rozmiarze, która zadziałała potencjalnie na niekorzyść Arrancara. Co jednak najważniejsze w tej metamorfozie, jego rany zostały zaleczone.\nAsagi zaatakował momentalnie. Wykonał klasyczne dla siebie natarcie z iaijutsu, tnąc po skosie. Klinga przeszyła tę mglistą zbroję, ale porucznik wiedział, że nie dosięgnęła bezpośrednio ciała przeciwnika. Było ono schowane głębiej w tej powłoce, która stanowiła znakomity mechanizm mylący dla swojego oponenta. Ponadto zanpakutou miało nawet szansę ugrzęznąć wewnątrz tej materii, jednakże nie w przypadku Sayamaki. On ledwie odczuwał ten opór przy takiej sile oraz szybkości. Pociągnął dalej ostrze katany, a następnie wyprowadził pchnięcie, które miało o wiele większą szansę powodzenia. Tym razem Arrancar starał się uskoczyć w tył, jednakże nie dysponował refleksem, który równoważyłby prędkość Asagiego. W końcu dawał się zaskakiwać w pewnym stopniu nawet Yasuhiro.\nKlinga zatrzymała się ostatecznie na skrawku ciała skrytego w kłębach gęstej mgły, gdy zarazem Arrancar starał się zbudować dystans do porucznika. Gdy jednak ten wyjął swoje zanpakutou, ujrzał czerwone zabarwienie na końcówce ostrza.\n- Oculto Cero...! - Syknął, odskakując w tył na maksymalną odległość.\nPrzyjął wówczas dość specyficzną pozę. Swoje pierwotne ramiona wystawił przed siebie, a dodatkowe na boki pod kątem prostym. Każda dłoń zabłysnęła karmazynowym światłem, które zostało uwolnione nie w jednej wiązce, a w całej nawałnicy promieni. Szkarłatne źródła reiatsu utworzyły się w powietrzu dookoła niego w całym okręgu, a następnie rozpoczęły atak. Multum pocisków zostało uwolnionych, lecąc prosto na Asagiego. Było ich kilkadziesiąt, lecz rozmiarami oraz nieregularnym kształtem przypominały bardziej zaklęcia Haien.\nNiezależnie od tego, jaką akcję obronną podjął porucznik, usłyszał za sobą wysoki krzyk przerażenia u białowłosej dziewczyny. W obliczu takiego deszczu szkarłatu odruchowo sięgnęła po własne zanpakutou, wysuwając je z pochwy, co poskutkowało kolejnym arcyciekawym zjawiskiem. Sayamaka bowiem wyczuł raz jeszcze to samo, co wtedy, gdy razem z Yasuhiro przekroczyli bramę Senkai. Anomalia przestrzenna nawiązała raz jeszcze rezonans, tym razem silniejszy oraz stabilny i to właśnie ze świeżo upieczoną Boginią Śmierci. Wystarczyło wręcz muśnięcie palcami o rękojeść rapiera.\nKayla wysunęła miecz jednym żwawym ruchem, ale trzymała go dość niedbale. W dodatku trzęsła się. Nie chciała jednakże uciekać. Coś wewnątrz jej głowy podpowiadało dziewczynie, aby stanęła twardo na nogach. Obroniła siebie, a także martwego Yasuhiro Shurę. Niech jego ciało nie zostanie zdewastowane po śmierci. Wówczas wyczuła już sama połączenie z nową tajemniczą energią pochodzącą z anomalii.\nA zatem nie mam wyjścia. - Usłyszała kobiecy lekko rozczarowany głos, który pochodził ewidentnie z jej głowy.\n- Kim jesteś! - Krzyknęła na głos, choć nikt poza Asagim tego nie usłyszał.\nOd teraz twoją partnerką. Odetchnij, skup się, pozwól mi działać. Wszystkiego dowiesz się z czasem. - Po tych słowach Kayla instynktownie starała się opanować własne nerwy, choć przychodziło jej to z trudem.\nAnomalia energii przestała być odczuwalna, a od tego momentu całe reiatsu biło już tylko z ciała Shinigami. Zaczęła emanować błękitną aurą wywołującą coraz niższą temperaturę w okolicy. Skóra dziewczyny zdawała się być jeszcze bledsza, niż normalnie, kontrastując mocno z czarnym kimono. W końcu całe to reiatsu przybrało formę lodu, które stopniowo formowało dość nieregularne oraz bezkształtne ściany wokoło dziewczyny.\nNie było jednak mowy, aby Asagi również miał się za tym schować, ponadto miał sam wrażenie, że sama ta prowizoryczna defensywa nie wystarczy. Musiał zadziałać. Tym bardziej, że w międzyczasie wyczuł, iż jego zanpakutou osiągnęło właśnie apogeum swojej siły. Burzowe chmury zebrały się ponad polem bitwy w takiej ilości, w jakiej by sobie tego życzył.\nPrzeciwnik zdołał nie tylko przetrwać jego wstępny atak, ale również zyskać na dystansie i przygotować własną odpowiedź pod postacią dość widowiskowego Cero. Niebieskooki porucznik odnotował w pamięci, że jego pchnięcie dosięgnęło celu, jednakże okazało się być za płytkie, będzie trzeba wykonać poprawkę, jeśli takowa okazja się stworzy...\nCero, nawet najpotężniejsze rządzi się się prawami typowymi dla każdego pojedynku istot duchowych - ten kto ma potężniejszą aurę i reiatsu, ten zwycięży. Po prawdzie, niebieskooki słyszał o przypadkach, gdy odpowiednio duża różnica w poziomach mocy między walczącymi kończyła się tym, że miecz silniejszego już nawet nie tyle co łamał ile przebijał klingę słabszego...\nNajprostszym unikiem na zaistniałą sytuację byłoby zwyczajnie skoczyć za pomocą shunpo gdzieś w dal i pozwolić, by energetyczne pociski poorały okolicę, niestety były przynajmniej dwa problemy ku temu - pierwszy stanowiła panienka Kayla, która wydawała się nawiązać dziwny kontakt z anomalią - co tu dużo kryć, nie tylko dziwny, ale wręcz bezpośredni, ona się ów anomalią "stało". Fakt, że pierwotnie cero Gilliana zostało zamrożone przez anomalię, dziwnie przypominał lodową "tarczę" jaką zaczęła otaczać się dziewczyna. W przeciwieństwie jednak do poprzedniego "wydarzenia", Arrancar posiadał zdecydowanie większą siłę rażenia niż menos, tak więc pozostawić jej na pastę promieni nie mógł.\nPonad to, chroniła ona ciała porucznika X Dywizji, który chociaż martwy, nadal pozostawał oficerem Gotei 13 i należał mu się szacunek. Asagi bardzo nie chciał, by ostatnie po nim pozostałości zostały zniszczone w skutek tego pojedynku, bardzo by chciał pozwolić Yasuhiro spokojnie powrócić do obiegu dusz - spopielenie go przez Cero mogło skutecznie to utrudnić.\nDodatkowo, jeszcze przywołując pamięć młodszego shinigami, oddał on wszystko, by ta dziewczyna mogła żyć. Niebieskooki nie mógł pozwolić by to poświęcenie poszło na marna. Honor mu na to nie pozwalał, po równi z resztą z taktycznym myśleniem - skoro Hueco Mundo wysłało tutaj swojego emisariusza, a anomalia wydawała się teraz wspierać dziewczynę, która była shinigami, oznaczało to, że przynajmniej jedna ze stron zdawała sobie sprawę, że można coś w interakcji z anomalią zyskać - czyżby nową broń? Tego musieli się dowiedzieć, ale nie zrobią tego, jeśli on nie powstrzyma ataku, a więc...\nChcąc nie chcąc, niebieskooki będzie musiał zrobić coś, czego nie lubi - być "bohaterem" jak z jakiejś mangi. A jak takowi bohaterowie postępują? Cóż... W pierwszym ruchu jest ściągnąć dwie błyskawice centralnie na głowę Arrancara - zajęty swoim cero nawet nie wyczuje kumulacji reiatsu i dopiero w momencie jak dwa pioruny go przeszyją poczuje co się stało. Mówi się, że piorun dwa razy nie uderza w to samo miejsce - to poniekąd... Nieprawda. Pan Sayamaka ściągnie obie błyskawice możliwie najbliżej siebie, by w finalnym momencie zbiegły się w jedną - to powinno spotęgować siłę rażenia i posłać przeciwnika na ziemię. Mało tego, uderzenie powinno sprawić, że jego technika rozsypie się, a przynajmniej straci nad nią kontrolę...\nŻycie oczywiście nie jest takie proste, więc trzeba przygotować i plan B - najlepiej zgrać go z planem A i wykonać oba razem. Asagi nie będzie czekał na efekty swoich działań, lecz podniesie raz jeszcze swoje reiatsu na maksymalny poziom, po czym błyskawicznie przeleje je na swoje zanpakutou by wykonać... Senmaioroshi. Tak, najbardziej destrukcyjna technika zanjutsu, bywa również najbardziej defensywną z technik. Wzmocnione własnym reiatsu ostrze Kayou powinno stworzyć nieprzenikalną barierę dla techniki arrancar'a - taki w każdym razie Asagi ma zamysł i będzie w niego wierzył - jego zanpakutou nigdy go nie zawiodła, dzisiaj też nie będzie inaczej. Nie może być...\nZakładając, że udało się strącić Arrancar'a z nieba i przetrwać jego atak. Asagi nie pozostanie mu dłużny i zanim ten dobrze rąbnie o ziemię, porucznik dopadnie go za pomocą shunpo i... Kolejnymi, możliwie najpotężniejszymi cięciami poodcina mu każdą rękę/dłoń kolejno. Pełna ofensywa, totalny i niepowstrzymywalny atak, jakiego nie powstydziłby się żaden członek XI Dywizji. Oburęczne cięcia, co by mieć pewność, że pokonają "zbroję". Na koniec, korzystając z rozpędu głęęęęębokkie pchnięcie, aż po samą tsuba. Tak, by przebić wroga na wylot i... Przyszpilić do drzewa, ale nie zabić na miejscu. Tak, Asagi zamierza nabić niczym na kebab arrancara i "przymocować" do jednego z drzew. Dalej dobędzie wakizashi i przyłożywszy do szyi napastnika wysyczy groźnie niczym batman.\n- Stopień, przynależność i cel misji? - proste pytanie oczekujące prostej odpowiedzi...\nAsagi podjął się trudnego wyzwania wykonania jednoczesnej defensywy z kontratakiem. Wpierw skoncentrował się na tym, aby z nieba uderzyły w przeciwnika dwie błyskawice i w miarę możliwości zaburzyły mu własną technikę. Musiał się jednakowoż też przygotować na najgorsze. Energia duchowa przeniknęła całe jego ciało, a ostrze Kayou aż zabłysnęło od nagromadzonego reiatsu. Nie polegał na dziwnej lodowej barierze, po jaką zapewne nie umyślnie sięgnęła dziewczyna.\nWszystko zadziało się bardzo szybko. Nawałnica pocisków Cero spadła prosto na porucznika oraz okolicę, zarazem zaskakując Sayamakę w najpaskudniejszy sposób. Okazało się, że wszystkie te ładunki energii miały jakąś ukrytą właściwość. Dowiedział się o tym, gdy jedno z jego pierwszych cięć najzwyczajniej przeszło na wylot przez karmazynowy pocisk, jak przez powietrze. Na szczęście zaniknął w przestrzeni chwilę później, a to oznacza, że duża część tych pocisków była zwyczajnie nieprawdziwa. Myliła ona oponentów, zmuszając do przesadzonych reakcji obronnych, lecz czy było to wszystko? Asagi rozcinał wszystkie kule Cero. Jedne eksplodowały w styczności z zanpakutou, inne nie. Co gorsza jednak, niektóre go mijały, uderzając po okolicy. Prawdziwa kanonada wybuchów narodziła się wokoło dwójki Shinigami, uszkadzając od flanek lodowe ściany, a także je niszcząc powoli. Nie uderzały w nie bezpośrednio.\nDopiero przy ostatniej "fali", gdy Asagi sądził, że jest to już wszystko, rozszyfrował tą umiejętność do końca. Wstępnie około połowy pocisków było fałszywych, lecz na ostatnie cztery zostały ukryte całkowicie przed wzrokiem. Wyczuł je dopiero niemalże na styk, aby móc się przed nimi obronić. Rozciął dwie, omal się przy tym nie przewracając, gdy musiał na nowo unieść swą gardę. Kolejne go jednak minęły. Jedna uderzyła z pełną siłą o lodową fortyfikację, rozbijając ją i posyłając Kaylę w krótki lot zakończony kilka metrów po minięciu drzewa, pod którym leżał Yasuhiro. Czwarty pocisk natomiast pokiereszował okoliczne konary, ale żaden nie przewrócił się w stronę dwójki, jaką chciał chronić Sayamaka.\nW międzyczasie całej kanonady nie dało się jednak nie dostrzec dwóch niebieskich przeszywających niebo piorunów. Skumulowały się one ponad głową Arrancara, trafiając go z pełną mocą. Znajdujący się wysoko w powietrzu, zupełnie odsłonięty oraz skupiony na czymś innym nie miał absolutnie żadnych szans na podjęcie działań defensywnych. Również jego zbroja nie chroniła go w żaden sposób przed atakami reiatsu, natomiast elektryczny element zdawał się mieć jeszcze zwiększoną skuteczność. Ów mglista zbroja zawierała cząstki wody, które były używane w jego technikach do generowania mgły. Sayamaka zupełnie więc stłamsił własną mocą przeciwnika, któremu nie pomogła nawet jego najsilniejsza umiejętność.\nShinigami natychmiastowo zamknął też dzielący ich dystans i przystąpił do tego, co robi jednak najlepiej. Potężne oraz głębokie cięcia przebijały się przez zbroję, a później odcinały kolejne górne kończyny. Arrancar wył z bólu, ale z ran nie sączyła się nawet strużka krwi. Jedynie na ostrzu zostawały jej ślady, a mgła zatrzymywała obfite krwawienie. Ostatecznie porucznik z rozpędu wbił się w ciało wroga, przebijając go do okolicznego konaru. Przeciwnik omal nie stracił z bólu przytomności przy tym.\n- Nie... działam dla nikogo... - Kaszlnął krwią, a jego zbroja zaczęła powoli zanikać. Ciało także wracało do pierwotnego stanu. Materializujące się na powrót zanpakutou zwyczajnie uderzyło o ziemię pod jego stopami. - Cholera...\nWystękał pod koniec, całkowicie odpływając na inny świat. W momencie, gdy jego Resurección zostało zapieczętowane, z ran trysnęła krew, co poskutkowało natychmiastową śmiercią. Nie był w stanie ani własną siłą woli, ani zasobami reiryoku dłużej utrzymywać tej formy. Rany, jakie mu zadał porucznik także zwiastowały pewną śmierć.\nW tym czasie Kayla zdołała się podnieść z ziemi i wrócić do miejsca, gdzie stała wcześniej. Nachyliła się raz jeszcze do Yasuhiro, a łzy pociekły jej po policzkach. Wzięła jego zanpakutou, które schowała na powrót do pochwy i położyła tuż obok ciała, opierając o nie. Nie miała pojęcia, jakie obrządki pochówkowe mieli Bogowie Śmierci, ale nie chciała, aby własność tego Shinigami leżała zwyczajnie na ziemi. Jej działanie wynikało z szacunku.\nWyprostowała się, nadal pełna obaw. Być może już nie o własne życie w kontekście walki z wrogiem, ale z pewnością o los w najbliższej przyszłości. Nie miała pojęcia, z czym wiązał się fakt, iż otrzymała moce Shinigami. Drżącą ręką wsunęła rapier z powrotem na miejsce. Odwróciła się powoli w kierunku Asagiego, a głowę miała spuszczoną. Dopiero po kilku sekundach odważyła się podnieść wzrok, obserwując, czy mężczyzna idzie już w jej kierunku, czy też nie. Czekała jednak na niego. Wiedziała, że to on wyda decyzję. Pamiętała słowa Yasuhiro, aby słuchać poleceń tego porucznika. Choć w końcu dała radę nawiązać kontakt wzrokowy z Sayamaką, to jednak milczała. Chciała przynajmniej wyglądać godniej, niezależnie od werdyktu.\n- Niech i tak będzie... - mruknął porucznik obserwując, jak arrancar umiera. Czyżby przesadził? Cóż, nie planował zabijać żołnierza Las Noches, a na pewno nie na polu walki, żywy mógł stanowić źródło cennych informacji... Z drugiej strony, w porównaniu z tym, co by z nim uczyniła XII czy też II Dywizja "nadmierny entuzjazm" porucznika mógł zostać uznany za akt łaski...\nAsagi wyczekał, aż jego przeciwnik zupełnie wyzionie ducha, po czym schował swoje zanpakutou, a gdy ciało pustego zaczęła się dematerializować wydobył miecz z drzewa. Następnie wykona tradycyjne strzepnięcie krwi, której resztki wytarł w i tak już zakrwawione haori i również katana skrył w saya, uprzednio dezaktywując formę shikai, która raczej nie była mu już teraz potrzebna. Sprawy jednak nie były jeszcze zakończone...\nNiebieskooki porucznik uspokoił swoje reiatsu do minimalnego aktualnie poziomu. Jego umysł nie był już umysłem drapieżnego szermierza, nastawionym na zabijanie. Znów był spokojny, chociaż nie tak pogodny jak zazwyczaj. To wszystko, było trudno.\n- Porucznik IX Dywizji, Sayamaka Asagi do dowództwa. Zostaliśmy zaatakowani przez arrancar'a. Szacowany poziom Fraccion. Nazwa zanpakutou "Niebla", twierdził, że działał samodzielnie... - niebieskooki zmusił się na przywołanie w pamięci imienia broni swojego przeciwnika, na szczęście Kayou przyszła mu tutaj z pomocą (co dwie głowy, to nie jedna), po czym kontynuował raport.\n- Porucznik Yasuhiro nie żyje, wróg wyeliminowany. Proszę o zabezpieczenie terenu w promieniu ćwierć mili duchowej... - przerwał składanie raportu przenosząc spojrzenia na dziewczynę, która jeszcze kilkanaście sekund temu była nieco ponad przeciętnym przedstawicielem rasy ludzkiej, a teraz na skutek działań jego młodszego kolegi została wciągnięta w "grubszą sprawę" "Fascynują ją bogowie śmierci, tak Yasuhiro-dono?" - zapytał się w duchu Asagi, nieznacznie kręcąc głową. Wszystko się zrobiło takie trudne... Musiał wykonać jakiś ruch.\n- Wiadomość dla Koizumi-soutaichou: Miał miejsce incydent przekazania mocy człowiekowi. Do czasu rozwiązania sprawy, przejmują dozór nad Shinigami Daiko. - zakończył składanie raportu, biorąc Kayle pod swoją opiekę. Jako dowódca Dywizji IX był niejako funkcyjnie kapitanem, tak więc dopiero decyzja generała mogła zmienić jego rozkazy w tej sprawie...\nPorucznik Sayamaka, umorusany krwią arrancara może i nie wyglądał specjalnie godnie, ale cóż, wojna i walka nie są czyste. Nie mając lepszego pomysłu (ani specjalnie szerokiego wachlarza możliwości), postarał się przybrać możliwie najspokojniejszą minę, na jaką go było stać. Niestety, o spokój w tej chwili nawet jego ciężko było podejrzewać, jednakże ostatecznie z jego starań wyszedł obraz zmęczenia.\nNiebieskooki spokojnie kroczył w stronę dziewczyny, po czym zatrzymał się kilka metrów przed nią, powoli podnosząc obie dłonie w geście zapewniającym o braku agresji - wszak jedynym, co na razie o nim wiedziała to to, że potrafi skutecznie zabijać, w zasadzie bez mrugnięcia okiem.\n- Nazywam się Sayamaka Asagi, jestem porucznikiem IX Dywizji jednego z Trzynastu Dworskich Oddziałów Obronnych. Nie skrzywdzę cię. - przedstawił swą osobę ciemnowłosy, po czym kontynuował.\n- Wiem, że Yasuhiro-dono trochę ci o shinigami opowiadał. To był bardzo dzielny żołnierz i dobry dowódca. To bardzo nie dobrze, że zginął. - niebieskooki zdjął w tym momencie kapelusz, oddając hołd zmarłemu koledze. Nie miał niestety wiele czasu, machina biurokracji zaczęła się już kręcić. Prawdopodobnie za chwilę na miejscu zaroi się od członków II i XII dywizji, więc musi się spieszyć.\n- Jestem pewien, że masz wiele pytań i nie rozumiesz tego, co zaszło. Yasuhiro-fukutaichou, w swoim ostatnim geście przekazał ci moce boga śmierci. Wierze, że uczynił to by cię chronić przed tamtym arrancarem - z praktycznego punktu widzenia, sama jesteś teraz shinigami... - tutaj przerwał na wdech, po czym kontynuował już poważniejszym tonem Musisz wiedzieć, że dokonując tego czynu, złamał on jedno z podstawowych praw Społeczności Dusz. Precedensy takie są niezmiernie rzadkie. Ja żyjąc 200 lat nie słyszałem o więcej niż jednym. Nie będę ukrywał, jest to sytuacja kłopotliwa. Na chwilę obecną proponuję byś poddała się pod dozór mój oraz mojej dywizji i nie stawiała oporu. Podejrzewam, że czeka cię proces przed dowództwem i Radą 46, którzy zdecydują, czy masz prawo zachować przekazane ci moce. Shinigami z innych oddziałów pojawią się tu bardzo szybko, tak więc, czy jest coś, czego chcesz się dowiedzieć przed udaniem się do Społeczności Dusz?\n- To przykre nowiny, poruczniku. Postępuj na razie zgodnie z procedurami. Głównodowodzący niebawem zostanie o wszystkim poinformowany i wyda rozkazy. - Usłyszał odpowiedź w słuchawce swojego komunikatora.\nNastępnie jedyne, co już mu pozostało, to zająć się świeżo upieczoną Boginią Śmierci. Kayla oczekiwała na niego. Widział w jej oczach pewną dozę uległości. Nie zamierzała uciekać od odpowiedzialności, ani konsekwencji. Nawet jeśli sama nie prosiła o te moce, bowiem w głębi duszy... zawsze chciała. Odkąd poznała Yasuhiro Shurę zwyczajnie marzyła o tym, aby dysponować podobną siłą, umiejętnościami i czynić to samo, co on w służbie wyższego dobra. Fascynowało ją to życie bardziej, niż cokolwiek innego.\n- Kayla Violet Whitehall. - Przedstawiła się starszemu z dwóch poznanych osobiście Shinigami.\nNastępnie słuchała już w ciszy wszystkiego, co miał do powiedzenia. Skinęła jedynie ze smutkiem głową, gdy wspomniał o śmierci porucznika dziesiątej dywizji. Niejako sama się do niego przywiązała, choć widywała go raz na kilka tygodni. Był pierwszym Bogiem, jakiego poznała i który zainteresował się nią - zwyczajną duszą ze Świata Żywych. Nie wyróżniała się praktycznie niczym szczególnym na tle innych ludzi. Ziemia wręcz była obfita w odważniejszych, silniejszych, inteligentniejszych oraz bardziej ambitnych.\n- Nie mówił mi nigdy o przekazywaniu mocy. Nawet nie wiedziałam, że jest to możliwe. - Pokręciła głową, jakby nadal nie do końca dowierzając. Oglądała kimono, jakie w międzyczasie zastąpiło jej zwykłe ubranie. - Na razie... nie, nie mam pytań. Sądzę, że wiem wystarczająco. Po prostu będę teraz słuchać. Rozumiem powagę sytuacji. Może... może nigdy nie służyłam w takich jednostkach specjalnych, ale w naszym domu też mamy zasady. Mamy szlacheckie korzenie. Muszę po prostu zmierzyć się z konsekwencjami i odpowiedzialnością. Jakie by nie były.\nKayla nie sprawiała wrażenie silnej, gdy się na nią patrzyło. Nadal wyglądała na dość przestraszoną, aczkolwiek była zdecydowana w tym, co mówi. Była dobrze zaznajomiona z etykietą, specyficznymi regułami, a także historią własnej familii. Niegdyś rycerska Anglia przecież nie różniła się aż tak bardzo od Gotei z tego, co opowiadał Yasuhiro. Tymczasem ona była potomkinią znamienitych ludzi. Nie miała prawa przynieść żadnemu z nich wstydu. Szczególnie, gdyby po śmierci przyszło jej się spotkać z którymś z nich w Soul Society.\nKayla wzięła głęboki oddech, zaciskając pięści i przymknęła na chwilę oczy. Musiała uporządkować myśli, spróbować się uspokoić. Wyglądaj godnie upomniała się. Jesteś jedyną spadkobierczynią rodziny Whitehall. Rodzice nie mieli pojęcia, co się teraz działo z jej córką, ale to nie było żadnym wytłumaczeniem. Nie było usprawiedliwienia dla niedojrzałego zachowania. Trzeba po prostu spojrzeć na rzeczywistość taką, jaka jest.\n- Poruczniku... Sayamaka Asagi... - Otworzyła oczy i przez chwilę musząc wyciągać z pamięci nazwisko stojącego przed nią mężczyzny. - Oddaję się pod rozkazy.