Nieśmiertelne trampki - Dziennik.pl\n12 października 2007, 16:00 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nTrampki - rodzaj sportowego, sznurowanego obuwia tekstylnego na podeszwie z gumy. I co w tym takiego ciekawego? A to, że obecnie trampki to jedne z najpopularniejszych butów wśród gwiazd.\nHistoria najsłynniejszych na świecie trampek sięga roku 1908. Wtedy to Marqius M. Converse - właściciel firmy Converse Rubber Shoe Company - stworzył z myślą o zawodnikach piłki koszykowej trampki Chuck Taylor All Star. Nikt wtedy nie przypuszczał, że szmaciane buty na gumie zrewolucjonizują grę w kosza, a z czasem staną się symbolem Stanów Zjednoczonych i przeniosą się z hal sportowych wprost na ulice.\nChoć od powstania pierwszej pary mija prawie 100 lat, trampki Chuck Taylor nie tylko nie tracą na aktualności, ale wraz z upływem czasu stają się coraz bardziej popularne. Kochają je ludzie na całym świecie. Zarówno te w wersji klasycznej, jak i te współczesne, designerskie modele. Co więcej, miłośnikami "All Starów" są światowe gwiazdy z pierwszych stron gazet. Noszą je między innymi Scarlett Johansson, Kelly Osbornue czy Penelope Cruz. A w Polsce zagorzałym fanem trampek jest między innymi Kuba Wojewódzki.\n1. Zara, 129 zł, 2. Etnies, 159 zł, 3. Converse, 179 zł, 4. Etnies, 189 zł, 5. Converse, 379 zł, 6. Coverse, 179 zł, 7. Vagabond, 159 zł, 8. Converse/ Haeavy Deauty, wzór, 9. Converse, 229 zł, 10. Converse, 279 zł, 11. Kenvelo, 11 zł, 12. Converse, 159 zł, 13. Converse/Haeavy Deauty, wzór, 14. Deichmann, 49 zł, 15. Converse, 239 zł, 16. Converse, 259 zł, 17. Converse, 179 zł, 18. Etnies, 189 zł, 19. Converse, 179 zł, 20. Deichmann, 59 zł.\nButy na wysoki połysk\nMaria Antonina na wybiegu


Rusza z projekt #ngo /SZKOŁA - nowe technologie dla małopolskich organizacji pozarządowych. Chcemy upowszechnianić nowe technologie wśród małopolskich ngo, także tych z mniejszych miast, i w ten sposób podnosić ich profesjonalizm i sprawności funkcjonowania. Zaczynamy od seminariów w: Oświęcimiu, Tarnowie, Nowym Sączu, Krakowie i Nowym Targu.\nKlaster III Sektora - warsztaty współpracy, Zielona Góra\nW dniach 14-17.06.2013 odbędą się kolejne warsztaty współpracy w ramach Klastra.\nLatający dla Muzeów: rusza rekrutacja!\nLatający animatorzy kultury i latający socjologowie dla muzeów, to program dla muzealników, którzy chcą rozwijać działania edukacyjne w swoich instytucjach. Przestrzeń, artyści, marmur, kustosz, muza, poszukiwanie, eksperyment, historia, gmach, rycerz, gablota, ludzie, czas, eksponat, wypchane zwierzę, labirynt, ciekawość, obraz, rama, poza ramą, cisza, akcja, działanie…\nSkojarzeń z hasłem Muzeum może być nieskończenie wiele… A co naprawdę kryje się pod sześcioma literami MUZEUM?\nZapraszamy do udziału w wakacyjnym projekcie edukacyjnym Narodowego Instytutu Audiowizualnego i Muzykoteki Szkolnej – Muzobus. Wraz z naszymi trenerami i ekipą projektową odwiedzimy 16 miast w 16 polskich województwach, aby przeprowadzić tam nowoczesne warsztaty dla nauczycieli, studentów kierunków pedagogicznych, animatorów oraz edukatorów zajmujących się edukacją muzyczną.


Nawet do 3 lat pozbawienia wolności grozi dwóm mężczyznom podejrzanym o pobicie 39- letniego jaworznianina. Pokrzywdzony zareagował na niewłaściwe zachowanie sprawców, co nie spodobało się chuliganom. Sprawcy zostali zatrzymani przez policjantów kilka minut po zdarzeniu. Obaj napastnicy byli nietrzeźwi. Teraz ich losem zajmie się sąd.\nW poniedziałkowy wieczór dyżurny policji został poinformowany o pobiciu 39-letniego jaworznianina. Do zdarzenia doszło w rejonie sklepu spożywczego w dzielnicy Jeleń. Na miejsce skierowany został patrol policji, gdzie funkcjonariusze ustalili okoliczności zdarzenia. Jak się okazało dwóch mężczyzn w wieku 24 i 26 lat wyładowało agresję na 39-latku po tym, jak ten zwrócił uwagę, by przestali szarpać innego mężczyznę. Poszkodowany doznał obrażeń twarzy oraz ogólnych potłuczeń. Zatrzymani zostali przewiezieni do komendy, a następnie trafili do policyjnego aresztu. W chwili zatrzymania obaj byli nietrzeźwi. Badanie alkomatem wykazało w ich organizmie ponad 1 promil alkoholu.


Wspomnienia znad Mormina – Region Szamotulski\nWspomnienia znad Mormina\nKiedy myślę: Ostroróg, widzę Mormin\nFragment mapy z 1916 r.\nMorminówko – pensjonat i tzw. Letnisko po południowo-zachodniej stronie jeziora Mormin, naprzeciw dzisiejszego kąpieliska. Właściciel – Stanisław Białasik – zaczął je budować jeszcze w czasach pruskich. Zdjęcia z okresu międzywojennego pokazują, że to tam wypoczywano w tamtym czasie. Pocztówka – ok. 1927 r.\nZdjęcia powyżej – Ostroróg na kartach historii (https://www.facebook.com/HistoriaOstrorog/)\nWiatrak w pobliżu dzisiejszego kąpieliska. Z archiwum Ireneusza Walerjańczyka.\nNad Morminem – rodzina Madalińskich, właścicieli Kluczewa, i jej goście. Z albumu Izabeli Madalińskiej, lata 30. XX w.\n1938 r., posiłek po biegu oficerów sztabowych. Manewry 7 Wielkopolskiego pułku strzelców konnych. Zdjęcia z albumu Izabeli Madalińskiej.\nZ archiwum rodzinnego Jana Kulczaka, lata 30. XX w. Rodzina Kulczaków i Ignasiaków z Szamotuł.\nZdjęcie współczesne. Klub i Sekcja Fotograficzne SzOK.\nJezioro Mormin było wielką atrakcją miasteczka Ostroroga. Zazdrościli nam go koledzy z Szamotuł, którzy „nad wodę” przyjeżdżać musieli pociągiem albo autobusem. My z Ostroroga mieliśmy to w zasięgu ręki…\nNad Morminem – początek lat 70. Zdjęcia z archiwum rodzinnego Pawła Łączkowskiego.\nMoja przygoda Morminem zaczęła się w połowie lat 50. XX wieku. Piękne jezioro, z trzech stron otoczone lasem, było miejscem spacerów przez cały rok. Wychodziło się z domu przy ul. Wronieckiej i godzinę później było się nad wodą.\nChociaż w zimie, kiedy spadł śnieg, trudniej było dojść do jeziora od krzyżówki przy drodze z Szamotuł do Wronek, bo nikt polnej drogi nie odśnieżał. Chyba, że się szło ulicą Pniewską, wtedy dochodziło się nawet w zimie do samego brzegu. Można było nawet pospacerować po lodzie, bo zimy były tęgie.\nWiosną wędrowaliśmy nad Mormin popatrzeć na wodę, pozbierać stokrotki, albo kaczeńce. Czasem szliśmy ulicą Pniewską, schodziliśmy z szosy i szliśmy wzdłuż strumyka, który łączy Mormin z Jeziorem Wielkim. Dzisiaj nikt się tam nie zapuszcza, bo ścieżki zarosły wysoką trawą.\n1959 r. – Irena Kuczyńska z mamą i rodzeństwem, droga nad Mormin od szosy do Wronek.\nAle najbardziej cieszył nas Mormin w lecie. W każdą pogodną niedzielę po obiedzie mama pakowała do dużej torby kanapki i butelki z kompotem i szliśmy nad wodę. Zabierało się koc, na którym rodzice siedzieli, a dzieciaki w zasadzie z wody nie wychodziły. Czasem tata, który bardzo dobrze pływał, sadzał sobie nas na plecy i „przewoził”. Oczywiście, w płytkim miejscu. Uczył też nas pływać.\nKiedy już trochę podrośliśmy, sami z kolegami chodziliśmy nad Mormin. W latach 60. był tam już ratownik – nasz sąsiad Edmund Biedny, który miał do dyspozycji motorówkę, którą jeździł po jeziorze, pilnując ludzi wypływających w głąb jeziora. Pan Edek czasem brał nas na motorówkę na przejażdżkę. Można było u niego wypożyczyć kajaki, jeśli oczywiście miało się kartę pływacką. A żyjąc nad jeziorem, raczej pływać się umiało.\nW latach 60. pobudowano nad Morminem kiosk zwany „kogucikiem”, gdzie można było kupić jakieś ciastka i oranżadę. Pamiętam ten kiosk, bo robili go pracownicy stolarni Państwowego Ośrodka Maszynowego, której kierownikiem był mój tata Michał. Przy kiosku było też kilka stolików z metalowymi siodełkami.\nPracując przy budowie kiosku, tata sprawował dyskretną opiekę nad naszą gromadką. Ale tak naprawdę za młodsze rodzeństwo odpowiadałam ja. Nie było to uciążliwe, bo w pierwszej połowie lat 60. jeszcze dużo ludzi na plaży nie było, wszyscy się znali i było bezpiecznie.\nZ biegiem czasu pobudowano nad jeziorem toalety, scenę i miejsce do tańca. Nad Morminem odbywały się zabawy taneczne. Potem pojawiły się nad jeziorem domki kempingowe.\nNad Mormin przyjeżdżali pociągiem ludzie z Szamotuł. Wysiadali na stacji w Dobrojewie. Czasem szli nad jezioro z Ostroroga z dworca. A kiedy wprowadzono autobusy, wysiadali, a wieczorem wsiadali do autobusu, na krzyżówce w pobliżu drogi nad jezioro.\nWieczorem na plaży zostawaliśmy tylko my z Ostroroga, często do zachodu słońca, które pięknie zachodziło za lasem. Potem wracało się ul. Wroniecką do domu. Samochodów było bardzo mało. Można było iść całą szerokością jezdni.\nW czasach mojego dzieciństwa las i jezioro sąsiadowały z polem państwa Dymków. Przeważnie rosło tu zboże, ziemia była licha. W tym zbożu się przebieraliśmy, po żniwach stały mendele, za którymi można było się schować. Nie było wtedy schodów do jeziora. Schodziło się po prostu do wody łagodnie „z górki”. Nie było pomostów na jeziorze. Ot, woda, piasek, a potem też boje.\nZa Morminem było (i jest) jezioro powstałe po wydobyciu torfu. Można było przejść ścieżką nad to jezioro i sobie je obejść. Kwitły na nim nenufary i lilie wodne. Nad tym jeziorem wypasano krowy, dlatego przejście było wygodne i bezpieczne. Na górce pomiędzy jeziorami rosły poziomki. W końcu czerwca i na początku lipca zajadaliśmy się nimi. Brało się kubek od picia przynoszony z domu i zbierało się poziomki do kubka.\nKoledzy z Szamotuł zazdrościli nam tego jeziora. Oni w Szamotułach nic nie mieli. O basenie jeszcze wtedy nikt nie myślał. Z Szamotuł najbliżej było do Ostroroga nad Mormin albo do Pamiątkowa.\nNad jeziorem odbywały się letnie zabawy. Sezon zaczynał się 1 maja. Niektórzy próbowali się już kąpać, ale raczej tańczono przy orkiestrze, pito oranżadę, starsi pewnie pili napoje procentowe, ale ja nie pamiętam tego. Czasem z harcerzami organizowaliśmy tu podchody czy grę terenową. Albo nieobozowe lato, bo było blisko i bezpiecznie.\nPoczątek lat 70. Z archiwum rodzinnego Pawła Łączkowskiego.\nMormin to było miejsce spacerów i randek. Ulicą Wroniecką i ulicą Pniewską ciągnęły w kierunku jeziora rodziny, grupki młodzieży i zakochane pary. Pamiętam jedną noc świętojańską nad jeziorem. Na plaży puszczano wianki z kwiatów na wodę. Do dziś mam w uszach słowa śpiewanej przez uczestników zabawy piosenki: „Wiła wianki i rzucała je do falującej wody, wiła wianki i rzucała je do wody”… A kiedy przymknę oczy, widzę wianki ze świeczkami na wodzie…\nZ biegiem czasu poszerzono plażę i miejsce do kąpieli. Na górce, gdzie rosło zboże, powstał plac zabaw, potem lokal gastronomiczny, parking i boisko sportowe. Czasem w lecie słychać od jeziora muzykę. To młodzi się bawią. Wyrosło kolejne pokolenie albo i dwa pokolenia. A ja chowam w sercu obraz jeziora w lesie, w którym w letni dzień tańczą na wodzie promienie słońca, a wieczorem odbijają się gwiazdy. Kiedy myślę Ostroróg – widzę Mormin…\nEmerytowana nauczycielka języka rosyjskiego w pleszewskim liceum, dziennikarka, blogerka (irenakuczynska.pl)


Z miłości do kryminałów...: #33 "Siostry" Claire Douglas\n#33 "Siostry" Claire Douglas\n"Za każdym razem, gdy ją widzę, zaczynam biec w jej stronę, mimowolnie podnosząc rękę, żeby zwrócić na siebie jej uwagę. Bo na ułamek sekundy zapominam o wszystkim. Przez ten króciutki moment ona nadal żyje. A potem z siłą tsunami zalewa mnie fala wspomnień. Dociera do mnie, że to nie ona, że to już nigdy nie będzie ona."\nMimo upływu czasu, Abi wciąż nie może pogodzić się ze śmiercią swojej siostry bliźniaczki. Porzuciła pracę, znów zamieszkała z rodzicami, przechodzi częste załamania nerwowe. Nikt i nic nie jest w stanie jej pomóc. Sytuacja zmienia się, gdy Abi spotyka Beatrice. Bea jest niespotykanie podobna do jej siostry. Wystarczyła chwila, by kobiety połączyła wyjątkowa relacja.\nAbi postanowiła wprowadzić się do Beatrice i jej brata bliźniaka Bena. Wkrótce parę połączył gorący romans, a w Beatrice obudziła się zazdrość. Gdy Abi myśli, że w końcu uda jej się stanąć na nogi, atmosfera w domu robi się napięta. Dziewczyna zaczyna czuć się osaczona, zastraszana. Sama nie wie, czy grozi jej niebezpieczeństwo, czy to kolejne załamanie nerwowe. Ufa już tylko Benowi.\nZ okładki krzyczał do mnie przekaz: thriller psychologiczny, fascynująco klaustrofobiczny i nieprzewidywalny, sieć intryg i kłamstw. Spodziewałam się psychologicznej gry, tajemniczej śmierci siostry i... nie doczekałam się. A szkoda.\nNiemniej książka ciekawa, specyficzna, choć nie do końca trafiła w mój gust.\nFaktycznie, czytelnik ma niezły mętlik w głowie, gdy w domu zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Niby odpowiedź wydaje się oczywista, gdy czytamy relację Abi, jednak wszystko komplikuje się, gdy spoglądamy na wszystko z perspektywy Beatrice. Która z nich jest kłamczuchą i zręczną manipulatorką? Której uwierzy Ben?\nJedno jest pewne - zakończenie nietypowe. Powinniście być zaskoczeni. Wyobraźcie sobie rywalizację dwóch kobiet o mężczyznę. Tu muszą pojawić się ostre zagrania i chwyty poniżej pasa.\nEtykiety: Claire Douglas, Siostry, Thriller, W.A.B.\nlivingbooksx 11 lutego 2017 23:02\nPo pierwsze - piękne zdjęcia! O książce słyszałam i znajduje się na mojej liście, opis mnie zaintrygował, a opinie wcale nie są takie złe, także mam zamiar po nią sięgnąć :) Obserwuję.\nJoan 12 lutego 2017 12:33\nWspaniałe zdjęcia, już same fotki niesamowicie zachęcają do lektury ;)\nAgaa 12 lutego 2017 12:47\nUwielbiam kryminały ale ten chyba do mnie jeszcze nie przemówił choć przyzna okładka świetna :)\nPaula Paulaa 12 lutego 2017 18:43\nNiezbyt moje klimaty, ale opis mnie zaintrygował. Może kiedyś sięgnę ^^\nRuda Recenzuje 12 lutego 2017 21:33\nTa walka o mężczyznę mnie zastanawia, właściwie to ani nie zachęca, ani nie odstrasza, no zobaczymy :) Mam wrażenie, że szału nie ma, więc gorących poszukiwań też nie będzie :)\nErato Czyta 13 lutego 2017 00:09\nTak, dwie walczące o mężczyznę kobiety to dobry przepis na katastrofę- oczywiście dla jednej z nich ;)\nByłam bardzo ciekawa tej pozycji, ale chyba wstrzymam się jeszcze jakiś czas z zakupem tej książki.\nKocham Cię moje życie blog 13 lutego 2017 13:37\npiękne zdjęcia, spodziewałam się wyższej oceny po tej książce, chyba więc nie sięgnę po nią...\nAnother Desire 13 lutego 2017 16:53\nNigdy wcześniej nie słyszałam o tej książce, muszę nadrobić, gdyż mnie zaciekawiła :)\nPS. Piękne zdjecia!\nOkoniowy Bartuś 23 kwietnia 2017 12:12\nCo jak co zdjęcia robisz bardzo ładne ;)\ni opis ksiązki oczywiście też niczego sobie ;)\n#34 "Araf" Elif Shafak


Grudzień 2013 | SZORTAL\nWysłane przez ilcattivo13 w ndz., 01/12/2013 - 18:55\nO co chodzi z tym całym Enderem? Dlaczego tyle szumu wokół niego? Odpowiedzi na te pytania są proste; „Gra Endera” to klasyk, a sam Orson Scott Card jest mistrzem science fiction i na dodatek… Bla, bla, bla…\nSzczerze mówiąc, jestem zdania, że człowiek na własnej czytelniczej skórze winien się przekonywać, co jest dobre a co nie. Wiadomo, że są pewne symptomy dobrej książki, znaki, które informują czytelnika, iż dana powieść może być czymś więcej niż bezsensowną pisaniną. Przy „Grze Endera” miałem problem, bo wiele się o niej nasłuchałem i wiele mi obiecywano po książce. Gdy piszę te słowa, jesteśmy już po premierze filmu na podstawie owej książki, więc możemy sobie porównywać, co, kto i jak zrobił. Lepiej czy gorzej. Ale tu akurat nie musimy zajmować się takimi rozważaniami, bo co ma piernik do wiatraka.\nZacznijmy od początku. Siadam, a właściwie układam się na łóżku do lektury, która ma mnie powalić, toć to przecież klasyk i mistrzostwo. Czytam. Akcja „Gry Endera” rozgrywa się na Ziemi w przyszłości. Nie jest dokładnie określony czas, ale takie elementy, jak podbój kosmosu, loty do odległych galaktyk czy stacje kosmiczne sugerują, że przenosimy się o mniej więcej kilkaset lat w przyszłość. Najważniejszym wydarzeniem w historii ludzkości jest inwazja przybyszów z innego świata, których ludzie nazwali Formidami. Po odparciu dwóch inwazji tych istot, ludzkość szykuje się do trzeciej. Mobilizowane są wszelkie siły, szkoleni są dowódcy i żołnierze. Wśród nich jest młody Ender Wiggin. Chłopiec niezwykły, co zauważamy już na samym początku, bowiem ma on wszelkie predyspozycje, by zostać dowódcą wojsk ziemskich w wojnie przeciw Robalom. Dlatego też zostaje odebrany rodzicom i udaje się na szkolenie. A my razem z Enderem. Nie chcę tu opisywać całej fabuły, bo nie mogę Wam psuć zabawy.\nKsiążkę czyta się błyskawicznie, bohatera lubimy, antagonistów – nie, ale autor często sprawia, że właściwie każdy, kto nie jest Enderem, jest przeciwko niemu. A może i nawet sam Ender jest przeciw sobie?\nCzytaj dalej wpis Gra Endera - Orson Scott Card\nWysłane przez ilcattivo13 w ndz., 01/12/2013 - 18:58\nJak sami widzicie, najnowsza recenzja Rafała dotyczy "Gry Endera" Carda, a znaleźć ją możecie tutaj. Zapraszam!\nWysłane przez xan4 w ndz., 01/12/2013 - 19:47\nUkazała się długo oczekiwana książka Roberta McCammona - Łabędzi śpiew.\nNakładem wydawnictwa Papierowy Księżyc oczywiście.\nWysłane przez rafał sala w ndz., 01/12/2013 - 23:15\nTa stusłówka jest tylko dla ludzi o mocnych nerwach, o mocnej psychice, o wszystkim mocnym...\nAntoni Nowakowski - Przeistoczenie\nWysłane przez xan4 w pon., 02/12/2013 - 14:47\nStary chłopski ród Björndal od lat słynie z męstwa i uporu, budząc strach i respekt pozostałych mieszkańców równiny. Zdobyte przez rodzinę bogactwo przyniosło władzę, ale sprowadziło też ludzką zawiść i zagrożenia, którym musi ona sprostać. Nieodpuszczone grzechy z przeszłości nie dają spokoju. W tym surowym świecie członkowie rodziny muszą odnaleźć drogę do szczęścia i odkupienia nie tylko własnych win, ale także ich przodków.\nTrygve Gulbranssen (1894-1962) - norweski pisarz i dziennikarz. Polski czytelnik po raz pierwszy miał okazję poznać jego pisarskie możliwości przy okazji wydania książek A lasy wiecznie śpiewają i Dziedzictwo na Björndal. Powieści wzbudziły zachwyt krytyków i zyskały rzeszę fanów na całym świecie, niezależnie od wieku czy pochodzenia. Weszły na stałe do klasyki literatury i fascynują do dziś. Gulbranssen nie ograniczał się tylko do literatury pięknej. Udzielał się jako dziennikarz sportowy, pisząc dla największych norweskich periodyków „Aftenposten” i „Idrætsliv”.\nWysłane przez xan4 w pon., 02/12/2013 - 14:49\nW Samo Południe - odsłona CI\nWysłane przez ilcattivo13 w pon., 02/12/2013 - 20:36\nWitam w sto pierwszej odsłonie naszego cotygodniowego konkursu! Na samym początku chciałbym przekazać Wam, moi drodzy Szortalowicze, dobrą wiadomość - następne rocznicowe W Samo Południe już za czterdzieści dziewięć tygodni, w listopadzie 2014!\nA teraz, pokrzepieni tą wspaniałą wiadomością, wróćmy do aktualnej edycji konkursu. Tym razem mamy dla Was trzy egzemplarze antologii "17 szram", ufundowanych przez wydawnictwo Replika.\nZasady konkursu znajdziecie tutaj. (Dodam tylko, że od dzisiaj naniosłem małe zmiany. Od tego konkursu przestajemy informować o wynikach na FB, informujemy tylko tutaj, na Szortalu. Nie wysyłamy maili, proszę zawsze zajrzeć i sprawdzić, czy się nie wygrało. Na przykład ciągle czekam na adres od Małgorzaty, która jakoś nie chce Ości... Czasami mnie to denerwuje, jak już się komuś chce znaleźć odpowiedzi, to czemu nie może sprawdzić czy wygrał? - Alek)\n1. Wydawnicze: Którą z kolei antologią opowiadań grozy jest "17 szram"? Proszę wymienić tytuły wcześniejszych antologii z tego cyklu.\n2. Historyczne: Proszę podać tytuł i autora pewnej powieści grozy. Za trudno? Niech będzie - oto trzy podpowiedzi. Pierwsza (ździebko długawa) - w sierpniu tego roku minęła trzydziesta druga rocznica ukazania się na rynku tej powieści (a za kilkanaście dni stuknie trzydziesta rocznica premiery jej ekranizacji), a jej autorem jest jeden z autorów, których teksty możecie znaleźć w "17 szramach". Druga podpowiedź, to zamek w zamek w Karpatach i naziści. Trzecia, pewien szczególny sposób leczenia ostrego zatrucia ołowiem. Tyle wystarczy - kto czytał, ten już wie. A kto nie czytał, ten szybko znajdzie.\nCzytaj dalej wpis W Samo Południe - odsłona CI\nZłoty wiek SF. Tom 3 - antologia\nWysłane przez ilcattivo13 w pon., 02/12/2013 - 20:40\nHandlując nostalgią, tom III\nWłaściwie mógłbym powtórzyć wstęp do omówienia drugiego tomu Złotego Wieku SF. Leciało to mniej więcej tak: „Dziwnie się omawia drugi tom czegoś, co jest właściwie całością. Gdyby się uprzeć, to z wszystkich czterech tomów „Złotego wieku SF” można by zrobić jedną wielką księgę. Niedawno pisałem o tomie I, chwaląc Wojtka i Solaris za pomysł, ale lekko ganiąc treść. W drugim tomie jest lepiej. Pokusiłbym się nawet o stwierdzenie, że o wiele lepiej. Wnioskując z tego co Wojtek pisał na blogu, tom III jest jeszcze lepszy, więc nie ukrywam, że już się na niego cieszę.” Jak widzicie, głównym problemem tego omówienia będzie odpowiedź na pytanie, czy trzeci tom jest lepszy niż drugi, to znaczy, czy Wojtek miał rację i mamy tendencję zwyżkującą. Zobaczcie sami, odpowiedź poniżej.\nTrochę mi zeszło, bo dzisiaj drugiego grudnia mamy, więc omawiam Wam trzeci tom po trzech miesiącach od daty jego wydania. Ale żeby była jasność, to nie tylko moja wina. Moja w większości, bo dostałem kilka książek na raz do omówienia i tak wyszło, że ‘trójka’ Złotego Wieku SF wylądowała na końcu stawki. Muszę jednak przyznać, że książkę dostałem też dosyć późno. Najważniejsze, że zdążyłem przed ukazaniem się czwartego tomu. A ten ukaże się za parę dni, na Mikołaja, czy jak zwał ten dzień. Bo Wy tam w Polsce to dziwni jesteście. Najpierw jest Mikołaj 6 grudnia, a potem na Wigilię znowu Mikołaj przychodzi. Rozdwojenie jaźni, czy co? Na dwa etaty robi chłopak? U nas jest normalnie, 6 grudnia Mikołaj przynosi prezenty, a 24 grudnia Dzieciątko i już dobrze, poukładane, a nie tak jakoś dziko… Nie wspomnę o tych, do których to jeszcze jakiś Gwiazdor przychodzi. Może powinniście teraz zmienić nazwę? Na Celebryta! Ładnie, nie?\nCzytaj dalej wpis Złoty wiek SF. Tom 3 - antologia\nZłoty wiek SF. Tom 3 w Subiektywnie\nWysłane przez ilcattivo13 w pon., 02/12/2013 - 20:43\nTo znaczy, może nie tyle poniżej, co tutaj. Klikając w ten odnośnik traficie tam, gdzie jest zamieszczony cały tekst najnowszej recenzji Alka. Zapraszam!\nCzytaj dalej wpis Złoty wiek SF. Tom 3 w Subiektywnie\nWysłane przez rafał sala w wt., 03/12/2013 - 09:30\nFelicity wtrąca się nieproszona Julii Bernard w Szortowni.\nI żeby samemu się nie wtrącać, nie napiszę nic więcej ;)\nPo prostu zaproszę.\nWysłane przez xan4 w wt., 03/12/2013 - 13:30\nNa 10 stycznia Fabryka Słów zapowiedziała:\nGolem i Dżin - Helene Wecker\nWysłane przez xan4 w wt., 03/12/2013 - 13:33\nNa 13 grudnia Mag zapowiedział długo oczekiwane zakończenie serii Skoki Stephena R. Donaldsona - Skok w zagładę.\nTwarda jak stal Morna Hyland, cyborg Angus Thermopyle i ocaleni członkowie załogi statku kosmicznego Fanfara powracają w ostatnim tomie cyklu Stephena R. Donaldsona „Skok w zagładę: Dziś zginą wszyscy bogowie”. Poprzednie tomy przeprowadziły nas w oszałamiającym tempie przez całą Galaktykę i ten nie jest wyjątkiem.\nDzienniki 1945–1950 - Agnieszka Osiecka\nWysłane przez ilcattivo13 w wt., 03/12/2013 - 19:55\nCzymże jest intymność? Czy mamy prawo zaglądać tam, gdzie ludzka myśl zamienia się w słowo? Nie mówię tu o pisarstwie, ale o prowadzeniu dzienników czy pamiętników. Jako istoty ludzkie jesteśmy ciekawi, lubimy zaglądać innym w życie i nawet jeśli nie przyznajemy się do tego, chcielibyśmy wiedzieć o innych jak najwięcej. W przypadku osób znanych, cenionych, ta ciekawość nie jest chyba niczym złym. To niezwykłe przyglądać się życiu innych, bez jakichkolwiek konsekwencji. Tak właśnie jest w przypadku książki „Dzienniki 1945-1950” Agnieszki Osieckiej. Tej postaci nie muszę chyba nikomu przedstawiać, bo... jeśli nie wiesz kim była, przerwij czytanie tej recenzji i sprawdź, czy nie pomyliłeś portali.\nAgnieszka Osiecka prowadziła dzienniki praktycznie przez całe życie, opisując skrupulatnie większość wydarzeń, przemyśleń, miłości i smutków. Ciężko tutaj opowiedzieć o treści, akcji, fabule. Agnieszka Osiecka to uważna obserwatorka, bardzo emocjonalna kronikarka, która chce pamiętać swoje życie. Agnieszka zaczyna pisać dzienniki w 1945 roku, mając zaledwie dziewięć lat. Tutaj zatrzymujemy się jedynie przez chwilę, bo potem następuje kilkuletnia przerwa i docieramy do roku 1949.\nCzego możemy się spodziewać po pamiętnikach Agnieszki Osieckiej? Akurat w pierwszym tomie poznajemy młodą uczennicę, która uczy się życia, często go nie rozumiejąc. W pamięci nadal ma czas wojny, a lęk przed jej powrotem jest ciągle żywy. To właśnie tu możemy przyjrzeć się jak kształtował się charakter i poglądy poetki, jak wiele potrzebowała dyskusji samej z sobą, by stać się tą, którą była.\nCzytaj dalej wpis Dzienniki 1945–1950 - Agnieszka Osiecka\nOsiecka w Subiektywnie\nWysłane przez ilcattivo13 w wt., 03/12/2013 - 19:59\nZapraszam do lektury najnowszej recenzji Rafała. Wiecie już, co w niej znajdziecie, natomiast ją samą możecie znaleźć tutaj.\nCzytaj dalej wpis Osiecka w Subiektywnie\nWysłane przez ilcattivo13 w wt., 03/12/2013 - 20:05\nZ okruchów przeszłości\nNiedawno były Andrzejki. Wszyscy bawiliśmy się na imprezach, laliśmy wosk, robiliśmy sobie rozmaite wróżby. Było miło, a większości z nas pewnie nawet nie bolała głowa następnego dnia. Czemu o tym wspominam? A dlatego, że ostatnio miałam przyjemność przeczytania i zrecenzowania najnowszego zbiorku opowiadań Andrzeja Pilipiuka, zatytułowanego “Carska manierka”.\nPilipiuk jest w czołówce polskich fantastów od lat i wciąż udowadnia, że jest tam, gdzie być powinien. Zapracował sobie przez lata na ten kawałek tortu, siedzi przy nim i nie odpuszcza. Pisze dużo, a co roku ukazują się jego kolejne książki, ale to dobrze, bo konkurencja nie śpi i też pisze.\nA Carska manierka? Tu też jest dobrze. Już w pierwszym opowiadaniu autor zabiera nas w podróż do swojego świata, w którym chcemy zatrzymać się trochę dłużej.\nPierwsza w zbiorze Manierka pobudza naszą wyobraźnię. Jest to przedsmak tego, co otrzymamy w zbiorku i jednocześnie pierwsza zagadkowa sprawa Roberta Storma. To z niej dowiemy się wiele o młodości specjalisty od tajemnic z przeszłości i poznamy lepiej jednego z ulubionych ostatnio bohaterów Pilipiuka.\nOpowiadanie Czarne parasole czytałam wcześniej, publikowane było w nieukazującym się już niestety czasopiśmie “Opowieści Niesamowite”. Wtedy przypadło mi do gustu, więc z chęcią do niego wróciłam. I tu zaskoczenie, bo Czarne parasole niby te same, a jednak inne. Autor rozwinął poszczególne wątki, dzięki czemu możemy bardziej zagłębić się w tą ciekawą opowieść i poczuć dotknięcie nieznanego jeszcze intensywniej. Jedno z lepszych opowiadań w zbiorze.\nNa dnie mogiły to jeden z moich ulubieńców. Ciekawy pomysł, klimat trochę jak ze starych horrorów i oczywiście Robert Storm na tropie, hmm… czegoś niezwykłego. Bo jak wiadomo, każdy zawód ma swoje legendy, a jak się okazuje nawet grabarze strzegą groźnych tajemnic. Nie czytać po zmroku!\nCzytaj dalej wpis Carska manierka - Andrzej Pilipiuk\nPilipiuk w Subiektywnie\nWysłane przez ilcattivo13 w wt., 03/12/2013 - 20:08\nPrzed Wami najnowsze omówienie Pauliny - znajdziecie je tutaj. Zapraszam do lektury!\nCzytaj dalej wpis Pilipiuk w Subiektywnie\nNowość wydawnictwa Drageus Publishing House\nWysłane przez xan4 w śr., 04/12/2013 - 12:38\nCzytaj dalej wpis Nowość wydawnictwa Drageus Publishing House\nWysłane przez xan4 w śr., 04/12/2013 - 12:48\nKsięgarnia „Victoria” i Wydawnictwo Literackie\nzapraszają na spotkanie z Krzysztofem Piskorskim, jednym z najlepszym polskich pisarzy fantasy.\nAutor opowie o swojej najnowszej, doskonale ocenianej przez recenzentów i czytelników powieści Cienioryt, która ukazała się nakładem WL tej jesieni.\nProwadzenie: Maciej Machura.\nSobota, 14 grudnia 2013 godz. 17.00,\nKsięgarnia "Victoria" w Galerii Zabrze\nWysłane przez xan4 w śr., 04/12/2013 - 14:56\nPowergraph udostępnił drugi fragment książki Emila Strzeszewskiego - Ektenia. Cieszcie się i radujcie (i czytajcie oczywiście też).\nEktenia to polski steampunk, z naciskiem na punk. W Prusach Zakonnych toczy się wojna ze Wschodniobałtami, zaś w salach szpitala dla ułomnych i obłąkanych w Kortau kabaliści eksperymentują z nieznanym. Wielowątkowa powieść z mistyką w tle.\nII fragment książki.\nWysłane przez xan4 w czw., 05/12/2013 - 11:52\nWysłane przez xan4 w czw., 05/12/2013 - 11:57\nDariusz Domagalski - Piraci Północy. Bractwo\nKlaus Störtebeker, rudowłosy żeglarz, najemnik i awanturnik, postanawia wypowiedzieć służbę Hanzie. Porywa statek i wraz z podobnymi sobie wyrzutkami tworzy rozbójnicze bractwo. Zakładają własne państwo, dysponują zaprzyjaźnionymi portami, w których mogą naprawiać statki , sprzedawać łupy, pić , bić się i bawić do upadłego.\nWysłane przez xan4 w czw., 05/12/2013 - 12:01\nUkazał się 9 tom almanachu Kroki w nieznane. Już dziewiąty, doprawdy nie wiem, kiedy ten czas zleciał. Almanach ma różne oblicza, a odbija się w nim kondycja światowej fantastyki. Coraz trudniej znaleźć tekst oryginalny, poruszający. Trzeba przerzucić kilkadziesiąt tomów antologii obcojęzycznych, czasopism, wydań internetowych, szukać tego co piszą fantaści na forach. A potem wybrać.\nTegoroczny wybór mam za bardzo mocny. Kupiliśmy nowele i opowiadania, które już w momencie tłumaczenia zdobyły ważne nagrody – Hugo i World Fantasy. Są w tych Krokach laureaci dwóch nagród im. Theodore’a Sturgeona – a to najważniejsza w świecie fantastyki nagroda za opowiadanie.\nA jednocześnie ten tom jest różnorodny. Od science fiction po fantasy. Od czystej grozy po opowieści o zombich. Są krótkie opowiadania i nowele. Są opowiadania amerykańskie, kanadyjskie, szwedzkie i rosyjskie. I wszystkie mają polskie premiery – to zasada almanachu. Niewzruszalna. Zza wschodu wiatr przywiał dobre opowiadanie Bułyczowa i gułagowskie, socjologiczne Zonis. Tom otwiera Swanwick, poruszającą wizja świata, w którym z żywymi mieszkają umarlaki. A pomysł na wykorzystanie ich w biznesie jest wstrząsający. Potem jest coraz lepiej.\nMikropowieść Sandersona „Nowa dusza cesarza” (nb. w przekładzie Mirka Jabłońskiego) pozwala uwierzyć, że w fantasy nie powiedziano jeszcze ostatniego słowa. Oryginalny pomysł, świetnie przelany na papier, jest to doskonałe opowiadanie. I od dawna nie czytałem tekstu, który by naprawdę zasłużył na Hugo. Parker, który za nowelę swoja dostał z kolei World Fantasy w tym roku, to taki trochę podróżniczy i sowizdrzalski tekst, Parker lubi skubać z różnych tradycji, mitów, legend i przetwarzać to potem w swoje wymyślone historie.\nWysłane przez rafał sala w czw., 05/12/2013 - 19:36\nTo nie czary mary, to Istvan Vizvary!\nTo nie hokusy pokusy, to Istvana rymusy...\nMamy nadzieję, że nie udało nam się Was zniechęcić, bo Limeryki III Istvana są naprawdę świetne.\nWysłane przez xan4 w pt., 06/12/2013 - 11:24\nCzwarty tom antologii Złoty wiek SF pod redakcją Wojtka Sedeńki.\nWysłane przez xan4 w pt., 06/12/2013 - 11:31\nUkazał się także nowy, trzeci tom Klasyki rosyjskiej SF pod redakcją Pawła Laudańskiego.\nZnajdziecie w nim następujące opowiadania:\nAnatolij Dnieprow – Dywersja krabów\nSewer Gansowski – Głos\nSewer Gansowski – Dzień gniewu\nJewgienij Wojskunskij, Isaj Łukodjanow – Na skrzyżowaniach czasu\nWładimir Michajłow – Dzień, wieczór, noc, ranek\nWiktor Kołupajew – Dwie lecące strzały\nOlga Łarionowa – Sonata węża\nSiergiej Sniegow – Arytmetyka miłości\nPaweł Amnuel – Ponad chmury, ponad góry, ponad niebo…\nDymitr Bilenkin – Cichy dźwięk dzwoneczka\nWysłane przez xan4 w pt., 06/12/2013 - 11:38\n6 grudnia to data oficjalnej premiery trzeciego tomu "Przedksiężycowych" Ani Kańtoch.\nCykl po wielu perypetiach, szczęśliwie już cały trafia do rąk czytelników. "Przedksiężycowi" to jedna z ciekawszych w polskiej fantastyce koncepcji ontologicznych. Niesamowita wyobraźnia autorki i jej znakomity warsztat pisarski będą źródłem wielu czytelniczych radości.\nLunapolis – ostatnia metropolia na samotnej planecie. Miasto artystów i morderców, którzy z zabijania uczynili sztukę, niezwykły tygiel mechanoidów, duszoinżynierów projektujących dzieci na zamówienie rodziców, eksperymentów z ciałem, które pozwalają osiągnąć perfekcję i dają szansę na przetrwanie.\nPrezentujemy kolejny fragment tomu wieńczącego cykl.\nW sklepie Powergraphu polecamy pakiet zawierający wszystkie trzy tomy. Równolegle z premierą książki papierowej dostępna będzie też wersja e-bookowa\nW samo południe - odsłona C - ogłoszenie wyników\nWysłane przez xan4 w pt., 06/12/2013 - 14:04\nPiątek, wiem, że późno, ale i ilość odpowiedzi i choroba, która znienacka się przypałętała nie pomogły we wcześniejszym ogłoszeniu wyników.\nHubert chyba sobie czasami nie zdaje sprawy, jak wielkie kłopoty interpretacyjne sprawiają jego pytania. Czasami mu wrzucę, ale co tam, on i tak za tydzień robi coś podobnego :), ale przecież między innymi dlatego go tak lubimy, nie?\nTym razem pojechał z pytaniem numer dwa, bo pierwsze oczywiście łatwe było, cóż, musimy z tym żyć :)\n1. Wydawnicze: Proszę wymienić wszystkie wydawnictwa, które sponsorują ten konkurs wraz z rokiem ich powstania.\nFabryka Słów 2001, Instytut Wydawniczy ERICA 2004, MAG 1993, Powergraph 2004, Prószyński i S-ka 1990, Zysk i S-ka 1994.\n2. Historyczne: Tu już nie będzie tak prosto - proszę podać nazwy i autorów przynajmniej trzech cykli fantastycznych, które zaczęto wydawać w Polsce, a potem przestano. Do tego proszę podać nazwę i autora najdłuższego cyklu fantastycznego, który ukazał się w naszym kraju.\nTutaj zacytuję Wam odpowiedź Huberta, a poniżej, w komentarzach dam odpowiedzi zdesperowanych czytelników :)\nS.M Stirling - cykl drakański, David Drake - Porucznik Leary (albo RCN), Eric Flint - 1632. Pewnie będzie dużo więcej, ale o tych parę razy wspominałem na Szortalu, więc te najczęściej powinny się pojawiać w odpowiedziach.\nCo do najdłuższego, to chodzi oczywiście o "Sagę o Ludziach Lodu" Margit Sandemo - 47 tomów (nie licząc kolejnych serii, które kontynuowały fabułę SoLL - Sagi o Czarnoksiężniku, 15 tomów, i Sagi o Królestwie Światła, 20 tomów).\nZe swojej strony (Alek) dodam, że uznawałem także odpowiedź "Świat Dysku" Pratchetta, o tym poniżej.\nZwycięzcy (jaki numerek, taka pula nagród, muszę przyznać, że Sierotka Marysia miała co robić, oj miała):\n1. Jakub Pingielski,\n2. Aleksander Grobelny,\n3. Marta Jawor,\n4. Agnieszka Trześniewska,\n5. Dorota Kubańda,\n6. Katarzyna Różalska,\n7. Michał Kubalski.\nMarcin Łukasiewicz i Beata Kajtanowska otrzymują nagrody dodatkowe, za przyłożenie się do pracy, zaraz zobaczycie poniżej jak się spisali.\nCzytaj dalej wpis W samo południe - odsłona C - ogłoszenie wyników\nWysłane przez ilcattivo13 w ndz., 08/12/2013 - 20:52\nDom nie zawsze bezpieczny...\nDo czasu wydania debiutanckiej powieści On, nie obiło mi się nawet o uszy nazwisko autora Szkarłatnego blasku. Łukasz Henel wyskoczył wtedy jak przysłowiowy diabeł z pudełka i nieźle namieszał w świecie horroru. Natychmiast pojawiło się wiele informacji prasowych i pochlebnych recenzji, a książka została dobrze odebrana przez czytelników. Teraz możemy przeczytać już drugą wydaną powieść grozy Łukasza, pt. Szkarłatny blask.\nNapisanie tej recenzji okazało się twardym orzechem do zgryzienia. Czemu? No cóż... Miało być jak zwykle. Zaparzyłam mocnej kawy, przygotowałam notatnik i coś do pisania. Tak uzbrojona rozpoczęłam lekturę. Wtedy to na mnie spadło. Nie mogąc oderwać się od książki zarwałam dwie noce, co rzadko mi się zdarza. Gdy skończyłam, notatnik pozostał pusty, ale że recenzja sama się nie napisze, więc...\nŁukasz Stańczuk, absolwent socjologii, z braku innych perspektyw zatrudnia się na stacji benzynowej, na domiar “szczęścia” rzuca go dziewczyna i wtedy wydaje się, że los się odwraca. Zostaje posiadaczem chaty w lesie. Niestety pechowo samotna, stara chata znalazła się w centrum wydarzeń związanych z okultystycznym rytuałem... Giną ludzie, a zamiast wspaniałych okoliczności przyrody rozglądamy się z głównym bohaterem, czy przypadkiem nie widać już Szkarłatnego blasku, który zwiastuje najgorsze.\nNa szczęście Łukasz nie jest sam, pomaga mu jeszcze specjalista od krav magi Witek, zwany Bizonem i myślicielka Marta.\nSzkarłatny blask wciągnął mnie bez reszty. Do tego stopnia, że czytając powtarzałam: jeszcze tylko jedna kartka, dobra, to jeszcze dokończę rozdział i idę spać.\nAbsolutnie wciągająca pozycja, pełna akcji i niesamowitości, spotęgowanej jeszcze przez szalejący za oknem orkan. Nie ma dłużyzn, autor operuje prostym językiem, ale nie banalnym. To się po prostu dobrze czyta. Więc każdy, kto lubi opowieści z dreszczykiem, nie powinien być rozczarowany.\nCzytaj dalej wpis Szkarłatny blask - Łukasz Henel\nHenel w Subiektywnie\nWysłane przez ilcattivo13 w ndz., 08/12/2013 - 20:54\nPrzed Wami najnowsza recenzja Pauliny, której całość znajdziecie tutaj - zapraszam!\nCzytaj dalej wpis Henel w Subiektywnie\nWysłane przez rafał sala w ndz., 08/12/2013 - 22:31\nBartłomiej Dzik napisał tekst pod filozoficznym tytułem Wszystko to nie wszystko. Żeby nie zanudzać, nie napiszę nic więcej ;)\nWysłane przez xan4 w pon., 09/12/2013 - 09:39\nNa 17 stycznia 2014 roku Fabryka Słów zapowiada:\nWysłane przez xan4 w pon., 09/12/2013 - 09:43\nNa 13 grudnia wydawnictwo Mag zapowiada nową książkę Philipa Jose Farmera - Bogowie Świata Rzeki.\nW Samo Południe - odsłona CII\nWysłane przez ilcattivo13 w pon., 09/12/2013 - 18:46\nWitajcie, moi drodzy Szortalowicze! Nadszedł czas zacząć nową odsłonę naszego stałego konkursu. Tym razem mamy dla Was trzy egzemplarze "Tysiąca jesieni Jacoba de Zoeta" Davida Mitchella, ufundowane przez Wydawnictwo MAG.\nZasady pozostają niezmienne - znajdziecie je tutaj.\n1. Wydawnicze: Który z kolei tom cyklu Świat Rzeki Phillipa Jose Farmera ukaże się w tym tygodniu nakładem MAGa?\n2. Historyczne: Proszę podać imię i nazwisko pisarza, z którego tytułów książek wziąłem po jednym słówku i ułożyłem sobie taką oto mądrość życiową. "Żegnaj, Krzyżowiec, na Złamanego Niedźwiedzia na łańcuchu ostatnia, arktyczna siła działa tylko od brzasku do śmierci."\nProste? No to do boju!\nCzytaj dalej wpis W Samo Południe - odsłona CII\nWysłane przez ilcattivo13 w pon., 09/12/2013 - 19:11\nZaplątałem się w antologie Solarisu, ale cóż zrobić, lubię dobre opowiadania, a takie przede wszystkim dostajemy w ich antologiach. Ostatnio omawiałem „Złoty wiek SF”, „Klasykę rosyjskiej SF”, teraz z racji prawa trzech, omówię Wam najnowszy zbiór pod redakcją Mirka Obarskiego – „Kroki w nieznane 2013”. To już dziewiąty tom po reaktywacji (wcześniej, w latach ’70 było sześć „Jęczmykowych”). Oficjalny tytuł to „Kroki w nieznane – Almanach fantastyki” (znowu dygresja, ja jakoś nie umiem inaczej: ‘Jęczmykowe’ miały podtytuł „Almanach fantastyczno-naukowy” - tu dokładnie widać zmianę pojęć opisujących fantastykę).\nParę lat temu, jak rozmawiałem sobie z KK w Nidzicy o antologiach, których swego czasu Powergraph trochę wydał i powiedziałem, że już teraz (to czerwiec był, bo Festiwal Fantastyki w Nidzicy w czerwcu jest organizowany) czekam na nowe „Kroki w nieznane”, bo to świetne podsumowanie roku, że cały rok czekam na tę antologię, bo jest to dla mnie takie swoiste święto fantastyki. Kasia wtedy odpowiedziała: „A powiedziałeś to Mirkowi? Na pewno się ucieszy.” I ucieszył się, przy okazji porozmawialiśmy o najnowszej antologii, którą wtedy układał. Natomiast ja po powrocie do domu czekałem aż ukaże się nowy zbiór (nie żebym nic innego nie robił, czasami poszedłem do pracy, czasami coś zjadłem, nawet czasami coś innego poczytałem). Ukazał się, jak zwykle w grudniu i zaraz kupiłem (pomimo mojego księgowego nastawienia do kupowania książek - „poczekaj Alek, trochę czasu cię nie zbawi, a za chwilę będziesz miał jakąś promocję”). Przy tej książce nie można czekać na promocję, przecież to święto fantastyki.\nTak było do tego roku, bo niestety zbiór z poprzedniego roku zachwiał moją nieskazitelną wiarą w „Kroki w nieznane”. Zbiór może nie był słaby, ale był przeciętny, taki sobie. Tak więc w tym roku zastanawiałem się, czy była to tylko jednorazowa wpadka, czy, niestety, jest to już niedobra tendencja i w przyszłości nie będzie już na co czekać.\nCzytaj dalej wpis Kroki w Nieznane. Almanach fantastyki. Tom 9\nKroki w Nieznane '2013 w Subiektywnie\nWysłane przez ilcattivo13 w pon., 09/12/2013 - 19:16\nTyle było ostatnio narzekania, że recenzje za krótkie, że nie ma co czytać i w ogóle... No, to teraz będziecie mieli co czytać. Jako, że dziś dzień majsterski, więc zapraszam Was do lektury najnowszej recenzji Alka, którą znajdziecie nie tam, nie siam, tylko właśnie tutaj.\nCzytaj dalej wpis Kroki w Nieznane '2013 w Subiektywnie\nWysłane przez xan4 w wt., 10/12/2013 - 10:02\nNa styczeń 2014 wydawnictwo Mag zapowiedziało aż cztery pozycje z serii Uczta Wyobraźni, szykuje się prawdziwa uczta :)\nW tym tygodniu przedstawię Wam te tytuły, dzisiaj pierwszy z nich:\nFelix, Net i Nika oraz Sekret Czerwonej Hańczy - Rafał Kosik\nWysłane przez ilcattivo13 w wt., 10/12/2013 - 20:08\nJak już kiedyś wspomniałem (w mojej poprzedniej recenzji) od lat paru czytam serię „Felix Net i Nika”, która od samego początku przypadła mi do gustu. Poprzednia część serii pt. „Świat zero 2” specjalnie mi nie zaimponowała, choć nie powiem też, że była słaba. Nie oczekiwałem jakoś specjalnie na ostatnią część, o której zaraz napiszę. A i autor nie kazał nam na nią długo czekać, gdyż wyszła bardzo szybko po poprzedniej części. „Sekret Czerwonej Hańczy” to tytuł ostatniej części serii FNN. Nie wiedziałem o niej nic, póki nie dostałem jej w ręce. Moje pierwsze wrażenie po zobaczeniu tytułu i okładki było takie, że autor – niestety - zaczął kierować swoje teksty ku ‘gimbusom’*. Jednak nawet jeśli tak jest, to tylko pozytywnie wpłynęło to na książkę.\nO ile „Siódma Kuzynka” zalicza się do literatury grozy, a „Pułapka Nieśmiertelności” jest thrillerem, to „Sekret Czerwonej Hańczy” zalicza się do typowej powieści przygodowej, całkiem niczego sobie.\nJest koniec roku. Uczniowie Szkoły im. Stefana Kuszmińskiego przyjmują w ramach wymiany szkolnej gości z zagranicy. Przyjaciołom przypada gościć dwóch Anglików, ale przyjeżdżają również goście z Włoch, Niemiec i Francji. Powstaje bardzo wiele zabawnych sytuacji. Oczywiście, najlepiej zapoznać z polską kuchnią serwując kapuśniak.:)\nW międzyczasie Felix konstruuje swój nowy wynalazek mający umożliwić znalezienie skarbu na dnie jeziora, nad które klasa planuje się wybrać na koniec roku. Zanim jednak łódź podwodna wykona robotę, trzeba ją przetestować. Jakie miejsce nadaje się do tego najlepiej? Aqua park, wielkie egzotyczne akwarium a może… wieża ciśnień? Najlepiej nie wzbudzać podejrzeń… Tak byłoby dobrze. Gimnazjalistów czeka również egzamin końcowo roczny. Kiedy wymiana dobiega końca, a egzaminy się już skończyły, przyszedł czas na wyczekiwaną wycieczkę. Uczniowie jadą na upragniony wypoczynek w pensjonacie nad Czarną Hańczą. Tak przynajmniej im się wydaje… Gdzieś w tle akcji czytamy o Ilonie Boguckiej, która gorliwie zbiera materiały do swojego nowego reportażu. Co tym razem przygotowała dziennikarka ‘newsów i niuansów’?\nCzytaj dalej wpis Felix, Net i Nika oraz Sekret Czerwonej Hańczy - Rafał Kosik\nWysłane przez ilcattivo13 w wt., 10/12/2013 - 20:15\nTak się zaczyna najnowsza recenzja naszego kolegi, Kuby. Tradycyjnie już, całość tekstu znajdziecie gdzie indziej. Znaczy, o tu. Zapraszam!\nWysłane przez rafał sala w śr., 11/12/2013 - 08:59\nJeśli nie wiadomo o czym jest tekst, jest on o pieniądzach. No i tak jest tym razem.\nNatalia Bieniaszewska - Kieszonkowe\nWysłane przez xan4 w śr., 11/12/2013 - 14:27\nNastępna styczniowa zapowiedź książki z serii Uczta Wyobraźni, tym razem jednego z moich ulubieńców:\nWysłane przez ilcattivo13 w śr., 11/12/2013 - 18:48\nNikt wam nie da tyle, co wam autor naobiecuje\nCzy zastanawiacie się, co sprawia, że sięgacie po pewne tytuły? Okładka? Rekomendacje znajomych? Opisy z okładek, niezmiennie obiecujące nam niezapomniane wrażenia i prawdziwą literacką ucztę? Opinie internautów? A może tytuł? Lub nazwisko autora? Założę się, że każdy ma swojego ulubieńca, którego książki kupuje w ciemno. W przypadku „Święta Świateł” Krzysztofa Kotowskiego mojej uwagi zdecydowanie nie zwróciła okładka (która według mnie jest wyjątkowo nieczytelna). Nazwisko autora, przyznaję bez bicia, niewiele mi mówiło. Ale już tytuł wydał mi się interesujący (te dwie litery „ś” naprawdę rzucają się w oczy, przynajmniej moje), a sprawę przesądził opis, w który naturalnie nie całkiem uwierzyłam, ale pamiętajmy, że nawet w chwytach marketingowych musi się kryć ziarno prawdy. Gra go i współczesna Warszawa. To połączenie obiecywało naprawdę coś niezwykłego…\nPoczątek utrzymał mnie w przekonaniu, że sięgnęłam po powieść nietuzinkową. Że wreszcie któryś z autorów postanowił nieco zaszaleć i namieszać w szarym, dość zgrzebnym światku polskich kryminałów. A kiedy poznałam głównych bohaterów – nadkomisarza Artura Śmigielskiego o trzydziestopięcioletnim stażu w policji i czarnoskórą policjantkę Elizę Dukoto – stwierdziłam, że Krzysztof Kotowski ma naprawdę ułańską fantazję. Potwierdziła to intryga – tajemnicze morderstwo czterech mężczyzn, którzy jakby usnęli w trakcie gry w go. Na dodatek wszystko w jakiś mistyczny sposób wiązało się z legendarnym goistą – Shūsaku oraz odnalezionymi po latach tekstami, rzucającymi nowe światło na okoliczności jego śmierci. Dałam się zauroczyć atmosferze, jaką wytworzył autor i naprawdę bardzo chciałam, by całość poszła w stronę mrocznej zagadki z historii Japonii. Niestety po wyjątkowo obiecującym początku na powieści łapy położyła szara, polska rzeczywistość.\nCzytaj dalej wpis Święto Świateł - Krzysztof Kotowski\nKotowski w Subiektywnie\nWysłane przez ilcattivo13 w śr., 11/12/2013 - 18:51\nZanim zaproszę Was do lektury najnowszej recenzji Ani, którą znajdziecie tutaj, małe lojalne ostrzeżenie, napisane przez samą Anię.\nLojalne ostrzeżenie: tekst zawiera więcej na temat treści książki, niż sama chciałabym przeczytać. I choć nie jest to nazwisko mordercy, ani rozbiór intrygi na czynniki pierwsze, osoby szczególnie wrażliwe na spoilery raczej nie powinny do tekstu zaglądać (a jeśli jednak zajrzą, robią to na własne ryzyko i odpowiedzialność).\nCzujecie się ostrzeżeni? No to teraz zapraszam do lektury!\nCzytaj dalej wpis Kotowski w Subiektywnie\nLige Ekstraordynarnie Oczytanych Szortalowiczów - odsłona V\nWysłane przez ilcattivo13 w śr., 11/12/2013 - 19:08\nWitajcie w ostatniej w tym roku odsłonie Ligi Ekstraordynarnie Oczytanych Szortalowiczów!\nTym razem zwycięzca zgarnie kompletne wydanie "Ziemiomorza" Ursuli K. Le Guin, ufundowane przez wydawnictwo Prószyński i S-ka.\nZasady pozostają bez zmian. Jako że ogłaszam tę odsłonę tydzień po terminie, więc niech będzie, że termin upływa o 00:01 27-go grudnia br.\nOstatnio było ździebko... hmmm... "grozowato", więc dziś pójdziemy w stronę przeciwną.\n1. Pewnemu Joemu śniło się, że coś siedzi mu na twarzy. A jak się obudził, to to coś rzeczywiście tam siedziało. Proszę powiedzieć czym było to coś i jak się to wszystko skończyło?\n2. Bohaterką pewnej trzymającej w napięciu książki była młoda Angielka, która miała tyle rozterek, co Cezary Baryka i młody Werter razem wzięci. Była piękna, pochodziła z dobrego domu, nie musiała gotować ani zajmować się inną robotą i mogła korzystnie wyjść za mąż. Tymczasem nie mogła wybrać pomiędzy Alecem, majętnym gościem ze sforą psów, a pastorem. Nigdy nie potrafiła powiedzieć, o co jej chodzi, tylko płoniła się i owijała w bawełnę. Czym doprowadzała rodzinę i służbę do szaleństwa. Proszę podać tytuł tej książki oraz kto ją napisał.\n3. Nigel w weekendy był punkiem (mama mu pozwalała, pod warunkiem, że wkładał siatkową koszulkę pod T-shirt z symbolami sado-maso). A do tego był wredny. Kto tak o nim myślał i na jakiej podstawie oparł swój osąd?\n4. Pewnego pięknego dnia, u szczytu trapu spotkali się pieprzony angolski łoficerek i wredna szkocka małpa. Każde z nich miało swoją wunderwaffe, ale tylko jedno z nich wyszło z tego starcia tytanów zwycięsko. Proszę podać kim byli owi tytani, czym walczyli i kto wygrał.\nCzytaj dalej wpis Lige Ekstraordynarnie Oczytanych Szortalowiczów - odsłona V\nWysłane przez xan4 w czw., 12/12/2013 - 11:45\nStyczniowej (a dokładnie 15 stycznia 2014 roku) Uczty Wyobraźni ciąg dalszy :)\nWysłane przez xan4 w czw., 12/12/2013 - 13:42\nNa 21 lutego 2014 roku Fabryka Słów zapowiada następną antologię:\nAndrzej W. Sawicki, Marcin Pągowski, Martin Ann, Łukasz Sawczak, Marcin Guzek, Filip Laskowski, Joanna Maciejewska, Anna Dominiczak, Grzegorz Piórkowski, Tomasz Zawada\nW samo południe - odsłona CI - ogłoszenie wyników\nWysłane przez xan4 w czw., 12/12/2013 - 19:40\nMiałem chwilę czasu w poniedziałek i pomyślałem sobie: zrobię zakończenie konkursu, ale jakoś tak zeszło, bo i może za wcześniej i ludzie (znaczy się Wy) nieprzyzwyczajeni, a potem okazało się, że już nie mam czasu i dopiero dzisiaj znowu się trochę znalazło.\nZaczynamy więc: prawidłowe odpowiedzi:\nCzwarta, po "11 cięciach", "13 ranach" i "15 bliznach".\n"Twierdza" F. Paula Wilsona.\nto są odpowiedzi podane przez Huberta i tak też odpowiedziała większość odpowiadających, znaczna większość odpowiadających, prawie wszyscy, oprócz dwóch osób. Bo one odpowiedziały prawidłowo na pytanie numer 1, że: Piąta: 11 cięć, 13, ran, 15 blizn i Dziedzictwo Manitou (tak, tak, antologia dedykowana mistrzowi horroru Grahamowi Mastertonowi) - żeby była jasność, że to nie groza czy coś, na tylnej okładce mamy napisane: "Prezentujemy pierwszą w Polsce antologię opowiadań grozy..."\nJa nie miałem problemu, stoi u mnie na półce obok innych antologii Repliki (bo ja zbieracz antologii jestem jak może wiecie). Wiem, że trudne, ale Wam się jednak dziwię, bo Dziedzictwo Manitou było nagrodą na Szortalu, i to w tym roku..., oj wstyd, naprawdę wstyd! :)\nTak więc oczywiście nagrodę otrzymują ci co odpowiedzieli prawidłowo, czyli:\n1. Aleksander Grobelny,\n2. Sylwia Dudzicz,\noraz wylosowany wśród pozostałych:\n3. Andrzej Krzemiński.\nCzytaj dalej wpis W samo południe - odsłona CI - ogłoszenie wyników\nWysłane przez ilcattivo13 w czw., 12/12/2013 - 19:48\nTo nie jest dobry kraj dla bogów\nNie wiem jak Wam, ale mnie nie raz się zdarzało, że w czasie dyskusji na temat kina lub literatury milczałem, ponieważ moi rozmówcy poruszali temat dzieła, z którym nie miałem okazji się jeszcze zetknąć. Najgorzej, kiedy dana książka lub film to tzw. klasyk, znany przez każdego szanującego się kinomana bądź bibliofila. W takich sytuacjach staram się zapamiętać konkretny tytuł i w wolnym czasie do niego zajrzeć. Nie tylko, aby poszerzyć swoją wiedzę, ale również w celu zweryfikowania ocen innych osób. Na Szortalu już kilkakrotnie omawiałem starsze pozycje i zazwyczaj byłem zadowolony, że się tego podjąłem. Wciąż jednak są takie książki sprzed lat, po które planuje w przyszłości sięgnąć, a część z nich stanowią te napisane przez Neila Gaimana. Póki co, udało mi się zetknąć z jego „Amerykańskimi bogami”.\nCienia, głównego bohatera powieści, poznajemy w momencie, gdy lada dzień ma opuścić mury więzienia. Mężczyzna spędza czas marząc o powrocie do domu, w którym czeka na niego ukochana żona i uczciwa praca. Los obchodzi się z nim jednak okrutnie: Laura ginie w wypadku samochodowym, a dodatkowo okazuje się, że przez ostatnie trzy lata miała romans z Robbiem, jego najlepszym przyjacielem. Wówczas z ofertą pomocy pojawia się tajemniczy starzec, przedstawiający się jako pan Wednesday. Razem wyruszają w podróż po Ameryce, trafiając do niezwykłych miejsc i spotykając jeszcze bardziej niesamowite osoby. Wkrótce wychodzi na jaw, że Wednesday jest jednym z bogów, szykujących się do ostatecznej wojny, w której Cień ma odegrać kluczową rolę.\nCzytaj dalej wpis Amerykańscy bogowie - Neil Gaiman\nWysłane przez ilcattivo13 w czw., 12/12/2013 - 19:53\nO tym, jak owo zetknięcie przebiegło, możecie przeczytać w tym miejscu. Tam znajdziecie cały tekst najnowszej recenzji Bartka. Zapraszam!\nObcy w swoim kraju - wyniki\nWysłane przez terebka w czw., 12/12/2013 - 23:50\nKonkurs "Obcy w swoim kraju" dotarł do mety. Swoich zwycięzców wybrało Jury w składzie: Marek Dryjer, Robert J. Szmidt, Andrzej Zimniak. Osobnym torem widownia wybrała własnego. Można już zacząć bić brawo.\nOto triumfatorzy naszego postapokaliptycznego konkursu:\nNagroda główna (pierwsza nagroda jurorska): "Nowa reguła" Adrian Kyć.\nNagroda publiczności (druga nagroda): "Agnieszka" Robert Rusik.\nTrzecia nagroda (druga nagroda jurorska): "Drapu, Drap..." Krzysztof Pochwicki.\nCzwarta nagroda (trzecia nagroda jurorska): "Została tylko jedna" Ernest Szydłowski.\nAutorzy nagrodzonych opowiadań proszeni są o wysłanie swych adresów na naszą konkursową skrzynkę: konkurs@szortal.com\n1. "Nieszczęście z perspektywy laczków" Karol Toczko\n2. "Niezapominajka" Karol Mitka\n3. "Na południe" Maciej Niedźwiecki\n4. "Obcy w swoim kraju 1" Marek Szwajnoch\n5. "Obcy w swoim kraju 2" Marek Szwajnoch\n6. "Przyjaciele" Andrzej Betkiewicz\n7 "Wrocław" Andrzej Betkiewicz\n8"Bar 'Złote Szczyny'" Mateusz "Żurek" Żurawski\n9 "Została tylko jedna" Ernest Szydłowski\n10. "Pamiętnik znaleziony w jaskini" Tomasz Tytłak\n11. "Czerwono" Żaneta Lewandowska\n12. "Agnieszka" Robert Rusik\n13. U celu" Paweł Kukliński\n14. Epidemia miłości" Maciej Lewandowski\n15. "Drapu, Drap..." Krzysztof Pochwicki\n16. "Ostatni" Natalia Doroba\n17. "Nowa reguła" Adrian Kyć\n18. "Przyjemna zagłada" Adrian Kyć\n19. "Yendron-2013" Błażej Grądziel\nCzytaj dalej wpis Obcy w swoim kraju - wyniki\nWysłane przez xan4 w pt., 13/12/2013 - 12:51\nNa dzisiaj Mag zapowiedział dwie książki, dwa zwieńczenie długo wydawanych cykli. No i chwała im za to, że udało się zakończyć :)\nPierwszy z nich to: Bogowie Świata Rzeki Philipa Jose Farmera.\nWysłane przez xan4 w pt., 13/12/2013 - 12:55\nI druga dzisiejsza nowość Maga, zakończenie cyklu Skoki:\nSkok w zagładę Stephena R. Donaldsona.\nWysłane przez ilcattivo13 w pt., 13/12/2013 - 19:47\nCzy znacie Carrie White? Nie? A może przemyka gdzieś po cichu korytarzem, ubrana w niemodne, bo niemarkowe, ubrania? Może nie odróżnia iPhone’a od iPoda, a w kieszeni ma starą, obciachową komórkę? Może wyśmiewacie się z niej, bo jest taka... inna? Widujecie ją codziennie, ale nie zwracacie uwagi, jakby stała się cieniem, albo tłem szkolnego korytarza. Taka mogłaby być współczesna Carrie.\nA Carrie Stephena Kinga? To już trochę inna historia...\nCarrie White jest inna od swoich rówieśników. Ta dziwność Carrie i jej matki Margaret powoduje, że jest obiektem kpin i żartów. Kiedy postanawia wreszcie uwolnić się od fanatycznej rodzicielki i dostosować do reszty pada ofiarą okrutnego żartu. To przelewa czarę goryczy i powoduje, że dziewczyna wyzwala nagromadzoną w sobie moc i gniew.\nCarrie to debiut powieściowy Kinga i jednocześnie jedna z najlepszych jego książek. Nie poraża objętością, ale treścią. Zapada w pamięć, czy tego chcemy, czy nie. Pochodzi jeszcze z czasów, kiedy King nie pisał długich powieści, ale za to takie, od których nie sposób się oderwać i przejść obojętnie.\nO tej książce nie da się zapomnieć. Nie da się i już. Wstrząsa, a emocje, które wyzwala w nas lektura, nie chcą nas opuścić na dłużej. Nie ulatniają się, tylko buzują, rosną, tak jak wzrasta gniew Carrie. Jej szaleństwo, rozpacz, przyznanie się do porażki. Nas również to dotyka.\nBo Carrie wciąż jest z nami, w plastycznych opisach Kinga, w ekranizacji Briana de Palmy. Jest, a my zostajemy przejęci i wzruszeni. Smutni, że przecież to mogło się wydarzyć, nawet gdzieś blisko nas. A najbardziej przerażające jest to, że często groza nie jest tylko literacką fikcją. Jest blisko, tuż obok.\nA my? Przyglądamy się bezczynnie. Widzimy, ale nie odczuwamy. Śmiejemy się jak inni, żeby czasem nie znaleźć się w podobnie nieciekawej sytuacji. Przecież to nas nie dotyczy...\nWysłane przez ilcattivo13 w pt., 13/12/2013 - 19:50\nI to by było na tyle. Znaczy, tytułem wstępu. Natomiast całość najnowszego omówienia Pauliny znajdziecie tutaj. Zapraszam!\nWysłane przez xan4 w sob., 14/12/2013 - 09:08\nWysłane przez xan4 w sob., 14/12/2013 - 09:15\nI ostatnia styczniowa zapowiedź z serii Uczta Wyobrażni - TV Ciał0 - Jeff Noon.\nWysłane przez rafał sala w pon., 16/12/2013 - 13:07\nSą takie chwile w życiu szortalowicza, że się jest z bycia nim dumnym. Są takie teksty, z których powinniśmy być naprawdę zadowoleni, a o tym zadowoleniu prawić. I właśnie dziś jest taka chwila, taki tekst. Władimir Arieniew - Czy motyle śpią w locie? Przypomnę tylko, że Władimir Arieniew jest ukraińskim pisarzem, którego utwory tłumaczone były na kilka języków. Na nasze szczęście, również na polski. Zapraszamy!\nWysłane przez xan4 w pon., 16/12/2013 - 13:52\nKażda książka w wersji Dużych Liter jest drukowana na zamówienie czytelnika, w dużym formacie (16 x 23,5 cm), niespotykaną nigdzie indziej czytelną czcionką (14 pkt.), w kolorowej, miękkiej oprawie. W ofercie znajdują się zarówno aktualnie wydawane pozycje, jak i książki, których nakład jest już wyczerpany.\nKsiążki z oferty Dużych Liter można zamawiać na stronach: www.ksiegarnia.proszynski.pl, www.sklep.gildia.pl oraz na stronie www.duzelitery.pl. Na szczególną uwagę zasługuje ta ostatnia witryna: specjalnie opracowana grafika sprawia, że zapoznanie się z ofertą i zamawianie książek jest niezwykle proste i wygodne. Dodatkowo przed złożeniem zamówienia na www.duzelitery.pl istnieje możliwość sprawdzenia, jak czytelna będzie zamówiona książka – wystarczy wydrukować (w skali 100% lub actual size) zamieszczony tam specjalny plik PDF.\nWysłane przez xan4 w pon., 16/12/2013 - 13:58\nNa połowę stycznia 2014 roku wydawnictwo zapowiedziało książkę N. K. Jemisin - Zabójczy księżyc. To pierwsza część cyklu Sen o krwi.\nW pustynnym mieście-państwie Gujaareh jedynym prawem jest spokój. Na tych prastarych ulicach nie ma przestępstw ani przemocy. Porządek utrzymują kapłani bogini snu, zwani zbieraczami – zbierają sny obywateli, leczą chorych i rannych, prowadzą śniących w życie wieczne… nie zważając na to, czy śniący się na to zgadza.\nGdy Ehiru – najsławniejszy z miejskich zbieraczy – otrzymuje zlecenie pobrania snów kobiety, przysłanej do Gujaarehu z misją dyplomatyczną, niespodziewanie dla samego siebie zostaje wciągnięty w spisek, który może doprowadzić całe śniące miasto do wojny.\nTak zaczyna się zakrojona na ogromną skalę opowieść o cywilizacji, imperium, wojnie, religii… i królestwie snów.\nW Samo Południe - odsłona CIII\nWysłane przez ilcattivo13 w pon., 16/12/2013 - 19:43\nCo, znowu poniedziałek? Zaprawdę powiadam Wam, moi drodzy Szortalowicze, na starość czas tak szybko płynie... Hłe, ale przynajmniej nie ma się kiedy nudzić ;P\nZapraszam do najnowszej odsłony naszego stałego konkursu. Tak stałego, że część kalendarzy na 2014 rok ma mieć zamiast numerów tygodni numery odsłon W Samo Południe :)\nAle wróćmy do konkursu. Tym razem mamy dla zwycięzców trzy egzemplarze "Czasu Żniw" Samanthy Shannon, ufundowane przez Wydawnictwo Sine Qua Non.\nZasady? Zasady są takie.\nPytania? Tradycyjnie już banalne.\n1. Wydawnicze: Nakładem Sine Qua Non ukazuje się powieść graficzna, na podstawie której nakręcono film (wchodzi do ekranów w przyszłym roku). Proszę podać tytuł cyklu oraz nazwiska jego twórców. I to jest pierwsza część pytania - za prosto by było, gdyby to było tylko tyle. Druga część pytania jest taka - jakiś czas temu, oczywiście nakładem SQN, ukazały się wspomnienia pewnego polskiego aktora, który oprócz aktorstwa i wielu, wielu innych zajęć, zajmował się również recenzowaniem gier komputerowych. I to w telewizji. Proszę podać imię i nazwisko tego aktora, tytuł owych wspomnień oraz imię i nazwisko autora, który owe wspomnienia zebrał i podrzucił (?) do SQN.\n2. Historyczne: Ładnych kilka lat temu na łamy komiksu zostały przeniesione przygody chyba najpopularniejszego polskiego bohatera fantasy. Proszę podać o jakiego bohatera chodziło, kto go stworzył i kto przeniósł z książki do komiksu. I jeszcze jedno - ile z tych komiksowych opowieści nie ma pokrycia w opowiadaniach napisanych przez twórcę postaci.\nNo to co? Do boju?\nCzytaj dalej wpis W Samo Południe - odsłona CIII\nPeru. Od turystyki do magii - Joanna Ulaczyk\nWysłane przez ilcattivo13 w pon., 16/12/2013 - 19:55\nCzytaj dalej wpis Peru. Od turystyki do magii - Joanna Ulaczyk\nUlaczyk w Subiektywnie\nWysłane przez ilcattivo13 w pon., 16/12/2013 - 20:03\nNa wstępie do tej zajawki muszę Was wszystkich, drodzy Szortalowicze, serdecznie przeprosić. Za to, że najnowsza recenzja Alka, którą za chwilę przeczytacie, będzie taka krótka. I za to, że będzie praktycznie pozbawiona dygresji. I takich tam. Piszę to, bo jednak Alek przyzwyczaił Was do hmmm... ciśnie mi się na paluchy słowo "elaboratów", ale chyba się powstrzymam... W każdym bądź razie, tym razem będzie krótka i na temat. No, może nie drabblowo krótka, ale jednak krótka. I na temat. Wspominałem już o tym? Ok. A więc, jak to mówią Amerykanie, "without further ado" - recenzja Alka. Albo i nie. Na początek małe co nieco:\nCzytaj dalej wpis Ulaczyk w Subiektywnie\nSzortal na wynos - Grudzień 2013\nWysłane przez rafał sala w pon., 16/12/2013 - 22:44\nWasz Wielki Szort!\nCzytaj dalej wpis Szortal na wynos - Grudzień 2013\nWysłane przez ilcattivo13 w wt., 17/12/2013 - 20:23\nSuperbohaterowie już nigdy nie będą tacy sami\nZnacie Spider-Mana? Iron Mana? Hulka? X-Men? Pewnie, że znacie. Wszyscy znają. “Niezwykła Historia Marvel Comics” to ciekawa książka przedstawiająca dzieje jednego z największych wydawnictw komiksowych. Zawiera wszystko to, co fan komiksu superbohaterskiego chciałby wiedzieć, ale nie ma kogo zapytać.\nWspółczesna popkultura oszalała na punkcie superbohaterów, a winę za to, przynajmniej u nas, w całości ponosi Hollywood. Na fali zainteresowania, oficyna Hachette wydaje w Polsce “Wielką Kolekcję Komiksów Marvela” bogato okraszoną redakcyjnymi uwagami - czytając je odnosi się wrażenie, że w Marvelu komiksy powstają w rodzinnej atmosferze, a fabuły i bohaterowie to wynik pracy zgranego zespołu młodych ludzi kochających swoją pracę. Natomiast książka Seana Howe’a to skuteczna demitologizacja tego wszystkiego i sprowadzenie czytelnika do brutalnej, ale za to prawdziwej, korporacyjnej rzeczywistości.\nAutor cofa się aż do pierwszej połowy XX wieku - do Martina Goodmana, założyciela wydawnictwa, w którego skład weszło Marvel Comics (chociaż wtedy nazywało się zupełnie inaczej). Sean Howe prowadzi czytelnika przez burzliwe dzieje i przedstawia kolejnych twórców, redaktorów i biznesmenów, którzy w taki, czy inny sposób odcisnęli swoje piętno na superbohaterskim uniwersum - Stan Lee i Jack Kirby uważani za ojców większości z głównych postaci, Steve Ditko, twórca Spider-Mana, Chris Claremont, znany za sprawą serii X-Men i wielu innych. Tak wielu, że dość łatwo się pogubić. Książce zdecydowanie przydałby się wykaz nazwisk z krótkimi adnotacjami lub chociażby zwykły indeks.\nCzytaj dalej wpis Niezwykła Historia Marvel Comics - Sean Howe\nHowe w Subiektywnie\nWysłane przez ilcattivo13 w wt., 17/12/2013 - 20:27\nKróciutka zajawka? Zdarza się. Za to cała recenzja jest porządnie i "w-sam-raźnie" długa. Dodam tylko, że napisał ją nasz kolega Hubert (ten Młodszy), a znajdziecie ją tutaj. Zapraszam!\nCzytaj dalej wpis Howe w Subiektywnie\nWysłane przez rafał sala w wt., 17/12/2013 - 21:15\nAntoni Nowakowski opanował naszą drabblową przestrzeń. I słusznie, bo zgrabne teksty mu wychodzą. Zapraszamy na Okna.\nBohater z tornistrem, czyli stusłówkowy konkurs literacki\nWysłane przez terebka w śr., 18/12/2013 - 17:58\nOkej. Ochłonęliśmy już po apokalipsie, która w dziewiętnastu różnych odmianach ogarnęła nasz biedny sponiewierany przez niszczące siły kraj. Powoli opadają emocje, niczym pył po nuklearnej wojnie. Czas chyba znowu na odrobinę emocji. Ostrzcie pióra, bracia i siostry w szortach, mieszajcie składniki do nowej porcji atramentu, oto bowiem pojawiła pilna potrzeba stworzenia kolejnych, nowych historii. Popuśćcie wodzy wyobraźni, pozwólcie jej wykreować opowieści na sto słów, których nastoletni bohaterowie - jeden lub kilku - dokonują heroicznych czynów, odkrywają jakieś ponure tajemnice, tworzą wynalazki, używają sił nadnaturalnych, słowem: nie lada z nich herosi. Swoje dzieła ślijcie na nasz konkursowy adres: konkurs@szortal.com. Macie na to czas do końca tego roku kalendarzowego, czyli do północy 31 grudnia. Gdy ucichnie echo kanonady fajerwerków, szortalowi czytacze poznają Waszych bohaterów, by w odpowiednim czasie wybrać tych naj...\nA zatem piszcie, i niech za wzór posłużą Wam Paragon, Mandżaro i Perełka, Adaś Cisowski, czy... Felix, Net i Nika.\nNo, tak. Bo przecież nie powiedziałem jeszcze, że nagrodą w konkursie będą trzy egzemplarze najnowszej odsłony serii o Feliksie, Necie i Nice, odkrywających Sekret Czerwonej Hańczy, autorstwa Rafała Kosika.\nCzytaj dalej wpis Bohater z tornistrem, czyli stusłówkowy konkurs literacki\nWysłane przez xan4 w czw., 19/12/2013 - 19:14\nOprócz czterech pozycji z serii Uczta Wyobraźni w styczniu Mag wyda także dwie książki. Pierwszą z nich to dziesiąty, ostatni tom Malazańskiej Księgi Poległych Stevena Eriksona - Okaleczony bóg. To będzie 10 stycznia 2014 roku.\nWysłane przez xan4 w czw., 19/12/2013 - 19:18\nNastępną styczniową pozycją nie z Uczty Wyobraźni jest książka powoli dorastającego do roli mojego ulubieńca - K. J. Parker - Młot (24 stycznia 2014).\nW samo południe - odsłona CII - ogłoszenie wyników\nWysłane przez xan4 w czw., 19/12/2013 - 19:41\nCzwartek wieczór, licząc, że to ciężki okres, to nie jest źle, nie?\n1. Wydawnicze: Który z kolei tom cyklu Świat Rzeki Phillipa Jose Farmera ukaże się w tym tygodniu nakładem MAG-a?\nJest to piąta część cyklu.\nMuszę przyznać, że to chyba rekord Huberta, znaczy się w tym, że można było na Jego pytania odpowiedzieć trzema słowami, szacun Hubert! :)\n1. Marek Czerwonka,\n2. Maciej Falkowski,\n3. Jolanta Prusakowska.\nZwycięzcom jak zwykle gratuluję, tym razem jeszcze raz gratuluję, bo warto! I proszę o podanie danych do wysyłki nagrody. Pozostałych zapraszam do naszych obecnie toczących się konkursów.\nCzytaj dalej wpis W samo południe - odsłona CII - ogłoszenie wyników\nFinał Ligi Ekstraordynarnie Oczytanych Szortalowiczów 2013 - raport z pola walki\nWysłane przez ilcattivo13 w czw., 19/12/2013 - 21:14\nWitajcie, moi drodzy, Oczytani Szortalowicze!\nDo finału tegorocznej Ligi został tydzień z małym hakiem, a więc to dobra pora, aby ździebko podkręcić śrubkę.\nDo dziś przyszło kilka odpowiedzi na zagadki z grudniowej odsłony i już pierwsza z nich zamieszała w Rankingu. Znaczy, podium już może zagrozić tylko podium, ale reszta... Z każdą kolejną odpowiedzią miejsca 4 i 5 zmieniają właścicieli/okupantów/lokatorów*.\nA co mi tam, podkręcę śrubkę jeszcze troszkę - wiadomo już jest, to znaczy, Alkowi i mnie, jakie książki pojawią się w finałowej puli nagród. Nie zdradzę Wam wszystkiego, bo nie lubię psuć niespodzianek**, ale powiem tylko, że obok Guderiana pojawił się niejaki "Król Stefan, Niekoniecznie Batory" ;)\nI to na razie tyle - oczekujcie dalszych raportów z pola walki.\n**poza dziećmi-niespodziankami - nie ma to jak nauczyć brzdąca słów "piwo", "wino" i "wódka", zanim jego właśni rodzice odniosą wątpliwy sukces wbijając mu do głowy słowa "mama", "tata" i "kaka-be"...\nCzytaj dalej wpis Finał Ligi Ekstraordynarnie Oczytanych Szortalowiczów 2013 - raport z pola walki\nWysłane przez rafał sala w pt., 20/12/2013 - 17:06\nOd pewnych rzeczy trzymamy się z daleka. Jedną z nich jest polityka. Aż do dziś.\nIstvan Vizvary - Słowacja\nW stusłówkach oczywista.\nWysłane przez ilcattivo13 w sob., 21/12/2013 - 16:01\nRok 2013 kończymy całkiem niezłym numerem, ze sporym zestawem dobrych opowiadań i odrobinę słabszą publicystyką. Nie wiem, czy ma to związek z okresem świątecznym, ale literacko prym wiodą takie czy inne nawiązania do religii i bytów nadrzędnych.\nNieubłaganie nadszedł kres prezentacji dorobku konkursowego. Pierwsze miejsce zajął Marcin Podlewski, z opowiadaniem Edmund po drugiej stronie lustra. W sumie słusznie, na tle wszystkich prezentowanych dokonań turniejowych, robota Marcina sprawia najlepsze wrażenie, zwłaszcza w aspekcie językowym; Edmunda... po prostu „się czyta”. Pozostałe elementy również nie są złe, choć już nie tak akuratne. Sama koncepcja, przejawiająca jakiś ślad oryginalności, w gruncie rzeczy przyjmuje kształt tradycyjnie widzianej dystopii z pewnym mankamentem. Autor zastosował prosty trick ze zmianą wektora moralnego, po czym całą resztę starał się przykroić tak, by pasowało. I na ile to było możliwe, zrobił rzecz porządnie, niemniej jego pech polega na tym, że nieubłagane prawa logiki nie pozwalają zawsze i wszędzie odwracać owego wektora, bo konsekwencją jest absurd podgryzający własne założenia. Fabuła nieskomplikowana, spełniająca, jak się zdaje, rolę osnowy dla przedstawienia świata, społecznych obserwacji i filozoficznych rozważań. Psychologia postaci niezła, chociaż czasem zdaje się odrobinę teatralna i pod koniec jakby nadmiernie przykrojona do założeń. Odniosłem wrażenie, że autorowi brakło przestrzeni, by się w pełni satysfakcjonująco rozwinąć.\nCzytaj dalej wpis Nowa Fantastyka 12 (375) 2013\nNowa Fantastyka 12/2013 w Subiektywnie\nWysłane przez ilcattivo13 w sob., 21/12/2013 - 16:07\nZapraszam do najnowszej recenzji Sławka, w której, tradycyjnie, najnowszy numer Nowej Fantastyki. Całość znajdziecie tutaj. Jeśli chodzi o coś na apetyt, to tym razem nie będzie. Nie chcę spoilerować :)\nCzytaj dalej wpis Nowa Fantastyka 12/2013 w Subiektywnie\nCzytaj dalej wpis Przedksiężycowi. Tom III - Anna Kańtoch\nWysłane przez ilcattivo13 w ndz., 22/12/2013 - 21:18\nCóż, ja już wiem. Przeczytałem cały tekst najnowszego omówienia Ani. I Wy też możecie to zrobić. Wystarczy zajrzeć tutaj. Zapraszam!\nWysłane przez terebka w pon., 23/12/2013 - 15:47\nOpowiadanie. Z tętentem koni jako muzyką przewodnią. Czytajcie i niechaj wiatr zwichrzy wasze grzywy... znaczy włosy.\nŻaneta Lewandowska - Na przekór\nW Samo Południe - odsłona CIV\nWysłane przez ilcattivo13 w pon., 23/12/2013 - 23:32\nWitam w tegotygodniowej odsłonie naszego stałego konkursu! Późno, bo późno, ale jednak. Za tydzień sytuacja się unormuje i kolejne odsłony W Samo Południe będą się pojawiały o odpowiedniej porze. Czyli wieczorem ;P\nAle do rzeczy... W tej odsłonie mamy dla Was do rozdania trzy egzemplarze "Ślepej plamy" Wiktora Noczkina, ufundowane przez Fabrykę Słów.\n1. Wydawnicze: Z ilu wydanych przez Fabrykę Słów do dnia dzisiejszego książek składa cykl S.T.A.L.K.E.R.?\n2. Historyczne: Pewien znany (pierwsza podpowiedź) anglojęzyczny (druga podpowiedź) pisarz (trzecia podpowiedź) specjalizujący się przeważnie w S-F (czwarta podpowiedź), napisał kiedyś postapokaliptyczną powieść (piąta podpowiedź - to zwłaszcza powinno dać Wam do myślenia) o upadku ludzkości po wojnie atomowej, w której to wysterylizowana ludzkość umierała ze starości (szósta podpowiedź). Ostatnią, podpowiedzią jest to, że ten pisarz był jednym z gości Festiwalu w Nidzicy. Proszę podać jego imię i nazwisko oraz tytuł owej powieści.\nP.S.: HA! Zdążyłem! ;P\nCzytaj dalej wpis W Samo Południe - odsłona CIV\nWysłane przez ilcattivo13 w pon., 23/12/2013 - 23:58\nBadając procent Małeckiego w Małeckim\nRok pański 2013 dobrze nam literacko obrodził, no, dokładnie mówiąc, mnie obrodził, bo Wam to nie wiem. Każdy ma swoje gusta i guściki, każdy ma swoich ulubionych pisarzy. I właśnie o tych mi chodzi. W roku 2013 wydali swoje książki Łukasz Orbitowski, Szczepan Twardoch, Krzysztof Piskorski („Szczęśliwą ziemię”, „Morfinę” i „Cienioryt” już Wam omówiłem na Szortalu) oraz Jakub Małecki, jeden z moich ulubionych (jak nie najulubieńszy, przepraszam Krzysiu :D) pisarzy młodego pokolenia (no, mogę dodać, że urodzonych w latach ’80, to się wtedy Szczepan i Łukasz nie załapią). Tak, właśnie o najnowszej książce Jakuba Małeckiego, „Odwrotniak”, chciałbym Wam dzisiaj napisać.\nCzytaj dalej wpis Odwrotniak - Jakub Małecki\nMałecki w Subiektywnie\nWysłane przez ilcattivo13 w wt., 24/12/2013 - 00:02\nKrótko i na temat: nowa recenzja Alka jest tu. Zapraszam!\nCzytaj dalej wpis Małecki w Subiektywnie\nWysłane przez terebka w czw., 26/12/2013 - 10:26\nNowy szort. Debiutująca na Szortalu Autorka. Pytanie, które domaga się odpowiedzi. Pierwsza z wielu Zagadek Wyspy Mgieł: Co jest słodsze od miodu? Gosi Garkowskiej\nW samo południe - odsłona CIII - ogłoszenie wyników\nWysłane przez xan4 w czw., 26/12/2013 - 12:12\nCzwartkowe południe, to dobry czas na rozstrzygnięcie konkursu, więc działamy.\nA. Cykl nazywa się Noe, a twórcami są Darren Aronofsky, Ari Handel i Niko Henrichon. B. Kazimierz Kaczor, "Kazimierz Kaczor. Nie tylko polskie drogi", Paweł Piotrowicz\nOczywiście to stworzony przez Andrzeja Sapkowskiego wiedźmin Geralt, a przenieśli go Maciej Parowski i Bogusław Polch. Oni byli pierwsi. Dwa lata temu ukazał się kolejny komiks z Geraltem w roli głównej, "Racja stanu", stworzony przez Michała Gałka, Arkadiusza Klimka i Łukasza Pollera. Jeśli chodzi o pokrycie, to pokrycia nie mają 2 komiksy: "Zdrada" Parowskiego i Polcha oraz wspomniana "Racja stanu".\n1. Katarzyna Żyrek,\n2. Anna Klimaszewska,\n3. Aneta Gaura.\nZwycięzcom, a właściwie zwyciężczyniom (Hubert, Ty to widzisz?) gratuluję, proszę o dane do wysyłki nagród, pozostałych zapraszam na toczące się aktualnie konkursy.\nCzytaj dalej wpis W samo południe - odsłona CIII - ogłoszenie wyników\nWysłane przez terebka w pt., 27/12/2013 - 12:15\nKto się odważy znaleźć odpowiedź na kolejną Zagadkę Wyspy Mgieł? Tym razem Gosia Garkowska pyta: Co jest czarniejsze od kruka?\nWysłane przez terebka w sob., 28/12/2013 - 13:49\nZ cyklu Zagadki Wyspy Mgieł, czyli Co jest bielsze od śniegu (Prawda) Gosi Garkowskiej. Zapraszamy.\nWysłane przez ilcattivo13 w sob., 28/12/2013 - 16:10\nCzy książki są takim samym produktem, jak proszek do prania, telewizor, samochód czy jogurt? Chyba po części tak. Dzisiaj reklama książki, zabiegi marketingowe czy moda, sprawiają że czytelnik od razu dostaje pewien produkt, który jest ometkowany, zaszufladkowany, porównany do tego i tamtego i, chcąc nie chcąc, się gubi. Takim właśnie zatraceńcem byłem, gdy do ręki dostałem książkę (miło tłuściutką) „Czas Żniw” Samanthy Shannon.\nJeszcze przed lekturą sporo dowiedziałem się zarówno o samej powieści, jak i o jej autorce. Szczerze muszę przyznać, że taka „oprawa” promocyjna niezwykle mnie drażni. Czy jednak w takim przypadku mamy jeszcze dzieło literackie, czy już tylko produkt literacko podobny, którego jedynym celem jest wyciągnięcie kasy od czytelników. Nie, to nie jest zarzut wobec autorki. Absolutnie. To jest tylko moje marudzenie na biznes literacki, na kształtowanie postaw, na odbieranie literaturze tego jej szczególnego miejsca. Hipermarketowe pozycje sprzedają się w milionowych nakładach, a trzeba być świadomym, że gdyby nie reklama, nikt nawet nie spojrzałby na tę czy inną książkę. Ale niech się kręci. Niech sprzedają, bo z tym całym nijakim szlamem płyną i dobre książki, które dotrą gdzie trzeba. Uff. Rozpędziłem się trochę.\nCzytaj dalej wpis Czas Żniw - Samantha Shannon\nShannon w Subiektywnie\nWysłane przez ilcattivo13 w sob., 28/12/2013 - 16:15\nZapraszam do lektury najnowszej recenzji Rafała, w której sprawdza on zgodność towaru z opisem na opakowaniu (między innymi) i którą możecie znaleźć tutaj.\nCzytaj dalej wpis Shannon w Subiektywnie\nLiga Ekstraordynarnie Oczytanych Szortalowiczów - odsłona V - rozwiązanie\nWysłane przez ilcattivo13 w sob., 28/12/2013 - 17:35\nJako że Święta już za nami, a Sylwester zbliża się nieubłaganie, więc to najwyższa pora na ogłoszenie zwycięzcy grudniowej odsłony Ligi.\nAle zanim co - oto prawidłowe odpowiedzi:\nTym czymś był Kot Huple'a. Wybuchła z tego powodu awantura, w której jedna ze stron pluła i syczała, a druga usiłowała tę pierwszą zastrzelić. Yossarian rozdzielił awanturników i zarządził uczciwy pojedynek, na pięści, kły i pazury (broń palna i plucie były zabronione). Na szczęście dla Joe'go kot oddał zwycięstwo walkowerem i uciekł. Uspokojony tym Joe zasnął i znowu mu się śniło, że kot Huple'a siedzi mu na twarzy. Ta scenka oczywiście pochodzi z "Paragrafu 22" Josepha Hellera.\nTa książka ma tytuł "Rozczarowanie Bess Calloway", a jeśli chodzi o jej autora, to go nie ma. Książkę tę wymyślił Charles Portis na potrzeby jednej ze swoich powieści - "Prawdziwego męstwa" (lub też, jak to zostało przetłumaczone w peerelu, "Trojga na prerii").\n3. Nigel w weekendy był punkiem (mama mu pozwalała, pod warunkiem, że\nCzytaj dalej wpis Liga Ekstraordynarnie Oczytanych Szortalowiczów - odsłona V - rozwiązanie\nWysłane przez terebka w ndz., 29/12/2013 - 12:15\nZ cyklu "Zagadki Wyspy Mgieł" Gosi Garkowskiej, opowieść kolejna: Co jest szybsze od wiatru (Myśl). Przyjemnej lektury.\nWysłane przez terebka w pon., 30/12/2013 - 12:47\nCo jest ostrzejsze od miecza (Zrozumienie) Gosi Garkowskiej, czyli kolejny epizod Zagadek Wyspy Mgieł. Zapraszamy do lektury.\nW samo południe - odsłona CIV - ogłoszenie wyników\nWysłane przez xan4 w pon., 30/12/2013 - 18:17\nMam dzisiaj chwilę czasu, więc wezmę Was z zaskoczenia i już dzisiaj rozstrzygnę CIV odsłonę, a co? Nie można? :)\nZ dwóch - Ołowiany Świt Gołkowskiego i Ślepa plama Noczkina.\nSiwobrody - Brian W. Aldiss\n1. Anna Wierzańska,\n2. Mikołaj Tomaszek,\n3. Szczepan Kostrzewa.\nHubert, faceci górą!!! Cieszmy się i radujmy!\nZwycięzcom gratuluję i jak zwykle zapraszam wszystkim na, no właśnie, nie na toczącą się odsłonę, ale tę odsłonę, którą jeszcze dzisiaj Hubert ogłosi. Ja już wiem jakie będą nagrody, a jak to wypada na koniec roku będą niesamowite, mówię Wam, warto zagrać, oj warto :)\nCzytaj dalej wpis W samo południe - odsłona CIV - ogłoszenie wyników\nW Samo Południe - odsłona CV\nWysłane przez ilcattivo13 w pon., 30/12/2013 - 20:25\nWitajcie w ostatniej w tym roku i zarazem pierwszej w roku przyszłym odsłonie naszego cotygodniowego konkursu :) Dziś mamy dla Was nie lada gratkę - dwa kompleciki "Małp Pana Boga. Obrazy" Macieja Parowskiego, ufundowane przez Narodowe Centrum Kultury. Gratka tym większa, że nakład jest już wyczerpany i "Małpy..." zrobiły się ździebko deficytowe. Przynajmniej w papierowej formie.\nZasady konkursu znajdziecie tutaj. Dla tych, którzy uważają, że je znają, przypomnę tylko, że odpowiedzi wrzucamy w komentarzach pod konkursem tylko i wyłącznie wtedy, kiedy chcemy ograniczyć swoje szanse na wygraną ;)\nCzytaj dalej wpis W Samo Południe - odsłona CV\nWysłane przez ilcattivo13 w pon., 30/12/2013 - 20:42\nZachęceni? No to zapraszam do lektury całości najnowszej recenzji Alka, którą znajdziecie tutaj.\nWysłane przez terebka w wt., 31/12/2013 - 13:22\nOstatnia Zagadka Wyspy Mgieł Gosi Garkowskiej nosi tytuł Co jest bardziej beztroskie od iskry? (Serce dziewczyny między dwoma kochankami) i jest jednocześnie opowiadaniem zamykającym rok 2013 na łamach Szortalu. Oby przyszły rok okazał się równie bogaty w szorty i drabble, czego Wam i sobie życzymy.


Leanne Cooper – Jedz inaczej. Dlaczego jemy to, co jemy? | TekstyKultury.pl Leanne Cooper – Jedz inaczej. Dlaczego jemy to, co jemy? – TekstyKultury.pl\nPrzechodząc do sedna, książka „Jedz inaczej” zbiera wszystkie hasła, odnoszące się do zdrowego odżywiania, które są porozrzucane gdzieś w mediach. Autorka przypomina nam, że im mniejszy talerz/miska/łyżka/widelec, tym mniejsze porcje zjadamy; że dopiero po 20 minutach organizm przesyła do mózgu informację, że jest syty, dlatego nie można siedzieć przy stole do momentu, kiedy poczujemy się pełni… i tak dalej, i tak dalej. W dosyć logiczny sposób są nam wyjaśnione mechanizmy rozpoznawania smaków (słodki, słony, gorzki, kwaśny), nie pomija się nawet schematów budowy anatomicznej jamy ustnej. Wiele mamy danych statystycznych, tabelek i wykresów, które podnoszą wiarygodność przytaczanych informacji. To, czego mi brakuje, a co zostało nawet zaakcentowane w jednym z ćwiczeń, to kolory. Książka drukowana jest na czarno-biało, jedynie tabele są zaakcentowane na niebiesko. Szkoda.\negzemplarz recenzencki featured jedzenie Leanne Cooper psychologia zdrowe odżywanie Znak Literanova


Seks oralny z gumką? | Page 4 | SexForum\nZależy od kobiety, jak ktoś lubi typowo mieć nad wszyskim kontrolę nawet w łóżku to żadna przyjemność. Tym bardziej, że często nie dopuszcza się drugiej strony do seksu, nie może powiedzieć tego co lubi albo co chce , czego dziaj porzebuje. Ważne jest zgranie w łóżku szczególnie, potem życie we dwoje jest łatwiejsze\nReactions: capri_blue_0401 and joskobrodacz\nco to za seks, gdy laska ma władzę absolutną i tylko ona decyduje o wszystkim?\nWtedy to jest dominacja kobiety- femdom i partner się na to zgadza. Jak trafi dominujący na dominującą to jak kosa trafiłaby na kamień.\nDrugie pytanie: co to za seks, gdy laska oznajmia, że seks ją brzydzi (zwyczajny bez ostrych odchyłów)?\nTo wtedy jest aseksualna (jeśli brzydzi ją całość seksu).\nA jeśli o spust w buzi/połknięcie spermy to wtedy zależy od jej podejścia\nReactions: Banisteriopsis2 and The Sex Lover\nRaczysz sobie żartować. Moja eks chciała zrobić ze mnie śmiecia wykonującego wyłącznie jej rozkazy i ja się na to nie godziłem, a mimo to robiła wszystko, żeby mnie złamać i zamienić moje życie w jeszcze większe piekło. Ja wyznaję prostą zasadę ("Daję ci wolność i swobodę, więc żądam tego samego."), której ona na modłę wielu innych nie uznawała, bo liczyła się tylko ona wg. jej zidiociałego tzw. "rozumowania".\nI tacy nie powinni się wiązać z innymi lub na wstępie zaznaczać swoje niedomaganie, ale wygodniej jest trzymać faceta za jaja, bo co będzie taka sama przez życie iść...\nŚmieszy mnie jak to fellatio jest "zależne od podejścia kobiety" i "nie wolno jej zmuszać" do czegokolwiek, ale facet ma ją lizać i robić każdą rzecz na jej zawołanie (to się nazywa hipokryzja)... Poza tym nie ma dla mnie czegoś takiego jak "obrzydzenie" wobec własnej partnerki, z którą jestem od lat i znam ją tym samym jak własną kabzę.\nInnymi słowy: gdyby kobiety z reguły uczciwie podchodziły do sprawy to nie byłoby takiego burdelu w kwestii seksu jaki ma na świecie miejsce, bo spora część winy (jeśli nie większość) leży po ich stronie.\nOstro, widać że się mega przejechałeś na eks. To teraz z drugiej strony a co jak kobieta akceptuje wszystko w partnerze , oboje uznają że jest im razem dobrze ale nie na tyle żeby on jej nie zaczął zdradzać ? Zgadzają się i w seksie i w życiu? On ma wolność w związku ona też. Ale on zaczyna szukać na mieście to co ma w domu? Zgoda i harmonia ale coś jej nie tak ?\nSpodziewałem się tego stwierdzenia wcześniej czy później i bez kitu nie wiem, co na to odpowiedzieć, bo jest to absolutnie nielogiczne: po co szukać poza domem, skoro ma się wszystko w domu?! Na moje oko to po prostu jest taki ku*e*ski typ człowieka, który i tak będzie "wojował" na mieście i tak, a znam ten temat aż za dobrze z autopsji (nie własnej tylko popaprańca z bliskiego mi otoczenia).\nAczkolwiek nie znam gościa ani sytuacji i na wstępie zalecałbym dobitnie szczerą rozmowę, a tym samym dojście do powodów jego gruchania na mieście, bo skoro wszystko się zgadza w domu i w ogóle to jest jednak jakaś szansa, by zaistniały problem wyeliminować.\nTo urywek z mojego życia niestety, skończyło się na tym, że wyjabałam gnoja z domu i się z nim rozwiodłam. A co do rozmowy oczywiście by ich wiele, facet zero godności problemem według niego byłam ja, bo go OGRANICZAŁAM a ja tylko chciałam jeden weekedn w miesiącu dla rodziny a nie dla kolegów. Znalazl sobie kumpli wszyscy po rozwodach , bardzo mu imponowało to, że byli wolni i że robili co chcieli i kiedy chcieli. Także the end jak to się mówi\nReactions: The Sex Lover and Nefer\nNa moje oko to po prostu jest taki ku*e*ski typ człowieka, który i tak będzie "wojował" na mieście i tak, a znam ten temat aż za dobrze z autopsji (nie własnej tylko popaprańca z bliskiego mi otoczenia).\nTeż takiego znam. Nie usiedzi spokojnie na tyłku. Średnio wytrzymuje w związku 2 lata, a potem szuka nowych wrażeń. Ostatnio spotkałam się z fajnym określeniem: ,,cząsteczka miłości" czyli fenyloetyloamina. Osoby, które notorycznie zdradzają są od niej uzależnione. To związek chemiczny, który działa jak narkotyk. Trzeba uważać by na takiego narkomana nie trafić.\nReactions: The Sex Lover and Raissa\nGorzej jak taki Tulipan trafi na dokładnie taką samą kobietę i o zgrozo się w niej zakocha na zabój. Lament i płacz, karma to sucz zawsze odpłaca\nCóż za wykład naukowy! Od razu poczułem się głupszy.\nNajważniejsze, że Ty się uwolniłaś i idziesz na przód ze swoim życiem, a "bycie ograniczanym" to standardowa śpiewka takich za*ra*ców, bo oni chcą wszamać ciacho, ale jednocześnie mieć ciacho (czyli żyć wolnością na mieście i wracać do ciepłego domku, gdzie obiadek i piwerko kochana żoncia mu poda pod nosek). Zresztą to gruchanie się skończy wraz z jego młodością i wtedy będzie w du... znaczy tyle.\nTacy nadają się tylko do odstrzału bez sądu i bez rozprawy.\ndużo takich, często wykorzystują właśnie w ten sposób swoje jakieś atuty, by taką kobitę zająć, wykorzystać jak trzeba i zostawić, zaś z drugiej strony same kobiety na to często przystają, nawet śmiem twierdzić, że świadomie, nie do końca, ale wyczuwają, że coś się święci, ale brną w to dalej...\nNo i oczywiście druga strona, kobiety, które jednak nie wiedzą czego chcą, dlatego próbują wszystkiego co popadnie...\nW gumce? Nigdy\nNo przecież a jak byś czuła ten smak tą rozkosz\nbez gumki zawsze najlepiej :>\nReactions: Kataryna and Klaudiuniaa\nDodam od siebie pięć groszy, że nie wyobrażam sobie oralnego w gumce. No nie To zbliżenie z drugą, odpowiednią osobą powinno być maksymalnie przyjemne dla wielu zmysłów a gumka w tym przypadku odbiera pełne odczucia co najmniej trzech ;p\nNo osobiście jakoś bym nie potrafił przymuszać , co to za sex pod presją drugiego partnera\nOral w gumce to jak mineta przez lateksowe gaciory katastrofa jakas, zero smaku, zero przyjemnosci z lizania i ssania dla obu stron.\nZajść w ciążę od LODA?\nNo kto tam wie... a moze połykanie węża konczy sie wedrowką małych jesiotrów przełykiem do macicy?\nReactions: Nimfa69, NaWesoło and jamesoon


Z okazji zbliżającego się NARODOWEGO ŚWIĘTA NIEPODLEGŁOŚCI 2014 - Toruńska Giełda Towarowa\nStrona główna » AKTUALNOŚCI » Z okazji zbliżającego się NARODOWEGO ŚWIĘTA NIEPODLEGŁOŚCI 2014\nZ okazji zbliżającego się NARODOWEGO ŚWIĘTA NIEPODLEGŁOŚCI 2014\nSzanowni Uczestnicy Polskiego Śladu,\n1) W celu polepszenia funkcjonowania naszej inicjatywy postanowiliśmy wprowadzić kilka zmian. Wszystkie będą korzystne i z czasem je wdrożymy. Jedną z nich jest sposób wysyłania newslettera Polskiego Śladu, czyli Wieści Polskiego Śladu. Rezygnujemy z poprzedniej formy, ponieważ była ona nieefektywna - list z załącznikiem był zatrzymywany przez skrzynki spamowe i wiele z firm nie otrzymywało Wieści.\nOd przyszłego miesiąca będziemy przesyłać Wieści Polskiego Śladu regularnie, korzystając z programu do wysyłki newsletterów. Chcemy pozostawać z naszymi firmami w stałym kontakcie, aby wspólnie podejmować działania promujące nasze usługi i produkty w ramach Polskiego Śladu. Oczekujcie więc Państwo stałych, krótkich i comiesięcznych Wieści. Nie wahajcie się również Państwo pisać, dzwonić i proponować.\n2) Z okazji zbliżającego się NARODOWEGO ŚWIĘTA NIEPODLEGŁOŚCI chcielibyśmy złożyć Państwu, Państwa firmom oraz Państwa bliskim życzenia wszystkiego najlepszego. Niech indywidualne sukcesy przełożą się na sukces nas wszystkich, a sukcesy Polski niech staną się również naszymi sukcesami. Razem i indywidualnie zostawiajmy POLSKI ŚLAD - budujmy Polskę codziennie.\nZ tej okazji przesyłamy Państwu także infografikę, o której popularyzację prosimy.\nKOORDYNATOR POLSKIEGO ŚLADU\n662 125 180


Tunika plażowa Seafolly Geo Embroidered 53591-KA | BODYLOOK\n299,00 zł 299 419,00 zł\nPropozycja australijskiej marki Seafolly – luźna tunika plażowa. Fason w stylu meksykańskiego ponczo. Model w kolorze białym do wielu stylizacji nie tylko na plaży. Oryginalny haft na przodzie.\nKrój w kształcie prostokąta. Szerokość tworzy rękawy swobodnie opadające na ramiona. Boki zszyte w środkowej części długości pozwalają na swobodne włożenie rąk. Efektowne pęknięcia u dołu podkreślają luźny styl. Fantazyjne wykończenie brzegów frędzlami jest wyróżnikiem kolekcji. Głęboki dekolt układa się w kształt litery V, tył pełny.\nCienki pasek materiału dla podkreślenia talii. Wyjątkowo lekka i zwiewna dzianina bawełniana sprawdzi się szczególnie podczas upałów. Swobodnego charakteru i wakacyjnego luzu nadają celowe zagniecenia materiału.


Zmiany warunków w kampaniach kredytowych Banku Millennium - aktualności - systempartnerski.pl\nZmiany warunków w kampaniach kredytowych Banku Millennium\nNastąpiły zmiany warunków w następujących programach Banku Millennium: pożyczce gotówkowej, pożyczce konsolidacyjnej, kredycie hipotecznym oraz karcie kredytowej.\nW programie pożyczki gotówkowej wynagrodzenie będzie naliczone za każdy poprawny wniosek pod warunkiem, że na jego podstawie zostanie udzielony kredyt. Stawka wynosi 2,5% CPS wartości kredytu. Dotyczy to wyłącznie nowych Klientów, czyli takich, którzy nie posiadają i nie posiadali wcześniej żadnej relacji z Bankiem. Wynagrodzenie nie zostanie naliczone w przypadku odstąpienia Klienta od umowy. Wniosek o kredyt musi zostać sporządzony w ciągu maksymalnie 30 dni od daty wysłania leada, a uruchomienie kredytu musi nastąpić w ciągu kolejnych 60 dni.\nW programie pożyczki konsolidacyjnej wynagrodzenie będzie naliczone za każdy poprawny wniosek pod warunkiem, że na jego podstawie zostanie udzielony kredyt. Stawka wynosi 0,85% CPS wartości kredytu. Dotyczy to wyłącznie nowych Klientów, czyli takich, którzy nie posiadają i nie posiadali wcześniej żadnej relacji z Bankiem. Wniosek o kredyt musi zostać sporządzony w ciągu maksymalnie 30 dni od daty wysłania leada, a uruchomienie kredytu musi nastąpić w ciągu kolejnych 60 dni.\nW programie kredytu hipotecznego wynagrodzenie za każdy poprawny wniosek przyznane będzie od wartości wypłaconego na jego podstawie kredytu. Stawka wynosi 0,55% CPS. Wniosek o kredyt musi zostać sporządzony w ciągu maksymalnie 90 dni od daty wysłania leada, a uruchomienie kredytu musi nastąpić w ciągu kolejnych 60 dni.\nW programie karty kredytowej wynagrodzenie w wysokości 35 zł CPS będzie naliczone za każdy poprawny wniosek pod warunkiem, że na jego podstawie zostanie wydana karta kredytowa. Dotyczy to wyłącznie nowych Klientów, czyli takich, którzy nie posiadają i nie posiadali wcześniej żadnej relacji z Bankiem. Wniosek o kartę kredytową musi zostać sporządzony w ciągu maksymalnie 30 dni od daty wysłania leada.


Bateria kuchenna BLANCO LINUS-S VARIO CHROM, wyciągana wylewka - Zlewozmywaki i Zlewy: Ceramiczne, Granitowe, Kuchenne - Aglos.pl\n» Bateria kuchenna BLANCO LINUS-S VARIO CHROM, wyciągana wylewka\nBateria kuchenna BLANCO LINUS-S VARIO CHROM, wyciągana wylewka\nCena: 872,00 zł 968,00 zł 872.00\n1. Bateria LINUS-S VARIO CHROM (powierzchnia błyszcząca) należy do baterii montowanych na zlewie lub powierzchni roboczej (tzw. baterie sztorcowe).\n2. Obrót wylewki wynosi do 140°. Zasięg wylewki wynosi 21,9 cm, dzięki temu doskonale się sprawdzi przy większych zlewozmywakach.\n3. Wyciągana wylewka ułatwia napełnianie garnków oraz wazonów, także tych znajdujących się poza zlewozmywakiem. Dodatkowo bateria jest wyposażona w przełącznik strumienia, który znajduje się w dolnej części wyciąganej wylewki. Dzięki temu możesz mieć dwa rodzaje strumienia - zwykły i prysznicowy.\n4. Temperaturę wody i wielkość strumienia zwykłej wody wybierasz przy pomocy tylko jednego, poręcznego uchwytu sterującego, znajdującego się z boku baterii. Wygodne i proste w użyciu rozwiązanie.\nKod produktu 518 406


Urządzenia wiertnicze - portal ogłoszeniowy | machineo.pl\nCiężki sprzęt budowlany – handel (66)\nDźwigi, żurawie (7)\nSpychacze, koparki i ładowarki (1)\nRówniarki i walce (1)\nBetoniarnie, gruszki i pompy do betonu (1)\nUrządzenia wiertnicze (55)\nMaszyny i narzędzia – handel (38)\nZaplecze budowy – handel (2)\nMaszyny budowlane > Ciężki sprzęt budowlany – handel > Urządzenia wiertnicze\nPrzecinarka do płytek ceramicznych NUTOOL NTPRAT1100 1100W REAKTOR SIEDLCE\nMieszarka elektryczna NUTOOL 1220W MP 1220MIX REAKTOR SIEDLCE\nWiertarka stołowa kolumnowa NUTOOL MC 350 350W 230V REAKTOR SIEDLCE\nGłębiarka firmy TESCAR model CF6 DW. Palownico - wiertnica służy do wykonywania ścian szczelinowych. Specyfikacja techniczna: Max głębokość kopania: 12 metrów Max grubość ściany: 600 mm Moc silnika: 142 KM Waga: 18 000 kg...\n- KDM Daiusz Mazur\nGłębiarka firmy TESCAR model CF3 DW. Palownico - wiertnica służy do wykonywania ścian szczelinowych. Specyfikacja techniczna: Max głębokość kopania: 10 metrów Max grubość ściany: 400 mm Moc silnika: 62 KM Waga: 13 000 kg...\nGłębiarka firmy TESCAR model CF8 DW. Palownico - wiertnica służy do wykonywania ścian szczelinowych. Specyfikacja techniczna: Max głębokość kopania: 16,5 metra Max grubość ściany: 600 mm Moc silnika: 142 KM Waga: 24 000 kg...\nPalownico - wiertnica firmy TESCAR model CF2. Palownico - wiertnica służy do wykonywania betonowych pali fundamentowych. Specyfikacja Techniczna: Max głębokość wiercenia: 12 metrów Max średnica wiercenia: 800 mm Moc silnika: 34 KM...\nPalownico - wiertnica firmy TESCAR model CF2.5. Palownico - wiertnica służy do wykonywania betonowych pali fundamentowych. Specyfikacja techniczna: Max głębokość wiercenia: 15 metrów Max średnica wiercenia: 800 mm Moc silnika: 38...\nPalownico - wiertnica firmy TESCAR model CF3. Palownico - wiertnica służy do wykonywania betonowych pali fundamentowych. Specyfikacja techniczna: Max głębokość wiercenia: 28 metrów Max średnica wiercenia: 1000 mm Moc silnika: 62...\nPalownico - wiertnica firmy TESCAR model CF3 CFA. Palownico - wiertnica służy do wykonywania betonowych pali fundamentowych. Specyfikacja techniczna: Max głębokość wiercenia: 10 metrów Max średnica wiercenia: 500 mm Moc silnika:...\nPalownico - wiertnica firmy TESCAR model CF4. Palownico - wiertnica służy do wykonywania betonowych pali fundamentowych. Specyfikacja techniczna: Max głębokość wiercenia: 25 metrów Max średnica wiercenia: 1 200 mm Moc silnika:...\nPalownico - wiertnica firmy TESCAR model CF6. Palownico - wiertnica służy do wykonywania betonowych pali fundamentowych. Specyfikacja techniczna: Max głębokość wiercenia: 28 metrów Max średnica wiercenia: 1 200 mm Moc silnika: 93...\nPalownico - wiertnica firmy TESCAR model CF6 CFA. Palownico - wiertnica służy do wykonywania betonowych pali fundamentowych. Specyfikacja techniczna: Max głębokość wiercenia: 15 metrów Max średnica wiercenia: 650 mm Moc silnika:...


ISLAMIŚCI Gazeta Wyborcza -\n| Michael M. Phillips (Wagadugu | Burkina Faso) i Joe Parkinson (Yola | Nigeria) |\nMiejsce wyjeżdżających z Afryki Zachodniej Amerykanów zajmują ekstremiści\nBojownicy islamscy mogą wkrótce dotrzeć do rejonów turystycznych i pól naftowych Sahelu.\nRodzina zwolnionej pakistańskiej chrześcijanki: Ratujcie nas, grozi nam śmierć!\nPakistański rząd dogadał się z radykałami i nie chce wypuścić z kraju chrześcijanki uniewinnionej od zarzutu bluźnierstwa przeciwko Mahometowi. Mąż kobiety prosi Brytyjczyków o azyl, jej adwokat już uciekł z kraju\nBrytyjczycy wypuścili z więzienia radykalnego kaznodzieję Anjema Choudary'ego. Ale zamierzają go pilnować\n51-latek odzyskał wolność po odbyciu połowy z pięcioipółletniej kary za wspieranie Państwa Islamskiego.\nAmerykanie w Paryżu. Po załamaniu turystyki po zamachach sprzed trzech lat stolica Francji znów bije rekordy odwiedzin\nLiczba turystów odwiedzających Paryż i region paryski Ile-de-France gwałtownie spadła po krwawych (130 ofiar) zamachach terrorystycznych z listopada 2015 r. Dziś wygląda jednak na to, że przyjezdni przestali się bać. Po bardzo słabych wynikach w...\nPo 17 latach we francuskich więzieniach wyszedł na wolność 52-letni Dżamel Beghal, radykalny islamista uważany za mentora trzech pokoleń terrorystów. Został natychmiast wydalony do Algierii, gdzie ciąży na nim wydany zaocznie wyrok 20 lat więzienia....\nBroda zagrożeniem jedności narodowej. Czy egipski policjant może się nie golić?\nPrawnicy skaczą sobie do oczu, rząd ściera się z sędziami, a policjanci walczą o prawo do otwartego demonstrowania swojej religii - Egipcjanie na serio kłócą się o brody.\nCzy Tunezyjczyk z Kolonii chciał dokonać zamachu z użyciem jednej z najsilniejszych trucizn na świecie?\nW jego domu policja zabezpieczyła składniki do jej produkcji, a teraz sprawdza, czy miał powiązania z terrorystami. Do takiego ataku Al-Kaida i Państwo Islamskie wzywały od lat\nKair zamyka opozycjonistów. Nie dla nich wybory prezydenckie\nAresztowani politycy opozycji, nasilające się represje i uciszanie krytyki - obrońcy praw człowieka alarmują, że w Egipcie im bliżej wyborów prezydenckich, tym dalej od demokracji.\nDlaczego w sieci nie ma dziś hasztagów Ana Masri, #Jestem Egipcjaninem?\nChoć piątkowa masakra szokuje liczbą ofiar, niewiele różni się od dziesiątek innych, jakich pełno w krajach muzułmańskich. Meczety, tak samo jak szkoły, bazary i domy, wylatują w powietrze w Iraku, Egipcie, Libii, Pakistanie czy Kuwejcie. Zawsze...\nSzef brytyjskiego MI5: Kolejne ataki wydarzą się na pewno, nie damy rady im zapobiec\n- Jeszcze nigdy zagrożenie islamskim terroryzmem nie było tak wielkie. Dojdzie do kolejnych ataków, bo nie jesteśmy w stanie ich powstrzymać - przyznaje szef brytyjskiego kontrwywiadu.\n| Piotr Moszyński; Zdjęcia: Klara Wyrzykowska; Montaż: Rafał Kucharczuk |\nParyż. Poniedziałek po atakach\n- Francuzi poszli do pracy, ale z mieszanymi uczuciami. Ostrożność walczy z chęcią pokazania terrorystom, że nie mogą osiągnąć swoich celów, że nie mogą Francuzów zastraszyć - mówi Piotr Moszyński z RFI, który relacjonuje dla "Gazety Wyborczej",...\n"Ludzie, jak tak można? W ludzkich ciałach grzebać?". Polacy latami szukali "żydowskiego złota" w Bełżcu i Sobiborze


Irak: prośba o amerykańskie wsparcie lotnicze | Special-Ops.pl - Portal Ludzi Akcji\nIrak: prośba o amerykańskie wsparcie lotnicze\nMichał Piekarski\t/ 18-06-2014\nIrak. Piętnastu żołnierzy zostało zabitych w pobliżu Mosulu\nRząd w Bagdadzie oficjalnie poprosił Stany Zjednoczone o rozpoczęcie uderzeń lotniczych wymierzonych w siły Islamskiego Państwa Iraku i Lewantu.\nJak dotąd jednak, oficjalne komunikaty władz amerykańskich nie wskazują na podjęcie jakiejkolwiek jednoznacznej decyzji w zakresie bezpośredniego wojskowego wsparcia irackich sił rządowych. Jak dotąd amerykańskie wsparcie było ograniczone do dostaw uzbrojenia oraz wsparcia w zakresie rozpoznania i wywiadu.\nIrak dysponuje relatywnie słabym lotnictwem, głównie śmigłowcami i lekkimi samolotami. Uderzenia lotnicze mogą mieć istotny wpływ na przebieg działań, jednak kluczowym czynnikiem będzie jednak wciąż sprawność irackich sił bezpieczeństwa. Jak dotąd nie udało im się opanować sytuacji.\nNie można także wykluczyć, że prośba władz w Bagdadzie ma związek z ciężkimi walkami o dużą rafinerię ropy naftowej położoną w pobliżu miasta Badżi, częściowo opanowaną już przez rebeliantów.