Klinika miłości - Sonia Rosa - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nKlinika miłości ebook i audiobook\nUrodzony w Moskwie, ale wychowany na warszawskim Żoliborzu, doktor Igor Orłow wraz ze swoją wspólniczką, Leną Majewską, prowadzi ekskluzywną klinikę medycyny estetycznej. Jego codzienność jest niekończącym się pasmem sukcesów. Egzotyczne podróże, gorące romanse i snobistyczne\nimprezy – Igor Orłow wie, gdzie bywać i jak czerpać z życia garściami. Nazywany pierwszym playboyem medycyny, żyje szybko, luksusowo i wygodnie. Ma wszystko, oprócz\nmiłości. Czy Zoja, piękna młodziutka Rosjanka, zdobędzie jego serce? A może taki narcyz jak Igor nie potrafi kochać?\nZapraszamy do Kliniki Miłości, pełnej seksu i erotycznych uniesień.\n3,2 (286 ocen)\nMnie nie wciągnęła ta lektura. Zbyt dużo wulgaryzmów i fabuła też mnie nie zaciekawiła.\nJedyny sposób, by oszpecić piękno,\nto ukazać jego szaleństwo.\nJonathan Carroll, Szklana zupa\nDoktor Igor Orłow w swoim trzydziestokilkuletnim życiu widział już parę trupów, ale ten był inny. Tego stworzył sam i gdyby nie fakt, że leżąca u podnóża schodów jasnowłosa kobieta nie oddychała, można by zaryzykować stwierdzenie, że własnoręcznie tchnął w niego życie…\n– Ja pierdolę… – wymamrotał, nie potrafiąc oderwać wzroku od rozlewającej się po marmurowej posadzce szkarłatnej plamy krwi.\nChwilę później usiadł na najniższym stopniu schodów i ukrył twarz w dłoniach. Martwa blondynka wciąż leżała nieruchomo, z zadartą kwiecistą spódnicą i brzydko wygiętą w kolanie nogą, a on tkwił tuż obok, czuwając nad zmarłą, której żadna siła nie była w stanie wskrzesić.\n– Kurwa mać! – Zszokowany Orłow miał wrażenie, że pęczniejąca w nim panika dosłownie odbiera mu oddech.\nPrzez kilkanaście sekund spazmatycznie łapał powietrze, starając się opanować. Był przecież chirurgiem, do kurwy nędzy! W końcu wstał i przez dłuższą chwilę chodził tam i z powrotem po przestronnym korytarzu swojej wilanowskiej rezydencji, a jedynymi słyszalnymi dźwiękami było ciche echo jego kroków i miarowe tykanie stojącego na gzymsie kominka zegara po pradziadku Mikołaju.\n– Myśl, Orłow. Myśl, kurwa – szepnął, uderzając pięścią w ścianę.\n„Niech szlag trafi tę głupią pindę! Gdyby nie przywlekła się tu w środku nocy, nic by się nie stało” – skrzywił się.\nZjawiła się i zaczęła mówić wszystkie te swoje niedorzeczności, a on…\nNie, nie chciał jej zabić, popchnął ją przecież przypadkiem. Nie zmieniało to jednak faktu, że leżała martwa na lodowato zimnej marmurowej posadzce w czarno-biały wzór. Sam nie wiedział, czemu myślał o tym akurat w tej chwili, ale przypomniał sobie Paryż, supermarket na jego obrzeżach i śliczną młodziutką sprzedawczynię, która doradzała mu w wyborze płytek. Zapłacił później fortunę za transport, ale miał w domu taką podłogę, jaką sobie wymarzył. Obecnie, niestety, miał też pod dachem pieprzonego trupa i chociaż chyba jeszcze do niego nie dotarło, co się właśnie stało, powaga sytuacji zaczynała mocno się konkretyzować…\nPo telefon sięgnął po dłuższej chwili wahania. „Nie ogarnę przecież tego pierdolnika sam” – pomyślał, czekając na połączenie. Ale chociaż aż trzykrotnie wybrał numer, nikt nie odebrał…\nWrócił więc na schody, usiadł u ich podnóża i zapatrzył się w ażurowe rajstopy denatki, które oblekały jej uda tak ciasno, jakby były jej drugą skórą. Zastanawiał się, czy nie znaleźć w komodzie paszportu, nie wsiąść w samochód i nie wyjechać z kraju, porzucając za sobą wszystko, na co pracował przez ostatnie lata. Wtedy w jego dłoni zawibrował telefon.\n– Igor, dochodzi druga w nocy… Coś się stało? – usłyszał.\n– Przyjedź do mnie – poprosił, z zażenowaniem odnotowując, że trzęsie mu się głos.\n– Przyjedź – powtórzył, zanim się rozłączył, w żaden sposób nie wyjaśniając sytuacji.\nSekundę później opadł na kolana, tuż obok leżącego na posadzce trupa, a jego ramionami wstrząsnął urywany szloch.\n„Tak o mnie napiszą w gazetach?” – zastanawiał się, klęcząc nad ciałem.\n„Kurwa mać” – pomyślał, wierzchem dłoni ocierając łzy. Jeden głupi błąd, jedna nieodwracalna chwila i całe życie poszło się jebać…\n– Jeszcze odrobina pudru matującego i będzie po wszystkim. – Ciemnowłosa dziewczyna z kolczykiem w nosie, która przed jego wejściem na wizję nakładała mu makijaż, pochyliła się nad siedzącym Igorem, żeby dopieścić jego czoło.\nZanim odruchowo przymknął oczy, mimowolnie broniąc się przed muśnięciami pędzla, zdążył zerknąć w jej dekolt, a olbrzymi biust, podkreślony świetnie dobranym stanikiem, zafalował tuż przed jego twarzą.\n– To nie matka natura tak hojnie cię obdarzyła, prawda? – zapytał, a zaskoczona stylistka znieruchomiała z pędzlem w ręku. – Wybacz, nie chciałem cię urazić. Po prostu na pewne rzeczy patrzę okiem chirurga.\n– Uwielbiam pana program, widziałam każdy odcinek. Zresztą „uwielbiam” to chyba nawet za mało powiedziane. Jestem wielką fanką. – Uśmiechnęła się, kiedy Igor otworzył jedno oko i zaraz je zamknął.\n– Kończymy? – zapytał, bo chociaż był cholernie dumny z programu, który współtworzył, nie znosił całego tego pudrowania.\n– Już, momencik. – Dziewczyna po raz ostatni przejechała pędzlem po nasadzie jego nosa, a po chwili złapała za lakier i spryskała jego gęste ciemne włosy. – Nabłyszczający. – Mrugnęła do niego, kiedy już zdołał wziąć głębszy oddech w oparach pachnącego różano lakieru. – A piersi powiększyłam, ma pan dobre oko – przyznała.\n– Mów mi Igor – poprosił.\n– Okay, jak wolisz. Marta – przedstawiła się.\n– Jesteś zadowolona? – zapytał, kiedy uwalniała go z szarej peleryny i strzepywała niewidoczne pyłki z rękawów jego ciemnej marynarki.\n– Z cycków? W sumie tak.\n– Gdzie robiłaś?\n– Na Dolnym Śląsku, w rodzinnym mieście. Było taniej niż w Warszawie i znacznie krócej czekałam na zabieg.\n– Czyli zrobiłaś się na bóstwo u konkurencji. – Igor wstał, upił kilka łyków kawy, którą zaparzyła mu jedna z obsługujących zaplecze młodych lasek, i z powrotem usiadł w wygodnym obrotowym krześle, które cicho skrzypnęło pod jego ciężarem.\n– Na to wygląda. – Marta się uśmiechnęła. – Słyszałam, że w studiu mają jakiś problem z oświetleniem i zaczynamy kwadrans później – powiedziała, sięgając po leżące na pełnej kosmetyków toaletce jabłko.\n– W takim układzie wygląda na to, że chwilowo jesteś na mnie skazana. – Igor puścił do niej oczko i zerknął w podświetlone ozdobnymi żarówkami lustro, napawając się widokiem świetnie dobranego do koszuli jedwabnego krawata, ułożonych włosów i opalenizny, którą w ostatni weekend zafundował sobie na Malcie.\n– To może poznamy się nieco lepiej? – Marta, która wgryzła się w jabłko, chwilę później je odłożyła i spojrzała mu prosto w oczy. – Może zaszyjemy się na momencik w jakimś przytulnym miejscu, a ty ocenisz pracę kolegi po fachu? – zapytała, opuszkami palców muskając swoją pierś.\n– Właściwie to całkiem niezła opcja – zgodził się z nią Orłow.\nW korytarzu, korzystając z tego, że akurat nikt nie kręcił się w pobliżu, mocno zacisnęła palce na jego dłoni.\n– Mówię poważnie, jestem twoją zajebiście oddaną fanką – powiedziała cicho, a w jej głosie Igor usłyszał obietnicę.\nW rekwizytorni pachniało kurzem i ciężkimi, nieco zwietrzałymi perfumami o duszącej piżmowej nucie, ale nie o tym myśleli, kiedy zamknęli się w pomieszczeniu pełnym najprzeróżniejszych kostiumów, mebli i lamp.\n– Stój i uważaj na włosy. – Marta przyparła Igora do ściany i pocałowała go w usta.\nKiedy oddał jej pocałunek, sięgnęła do rozporka w jego ciemnych spodniach od garnituru i patrząc mu w oczy, rozpięła skórzany pasek.\n– Ja zajmę się całą resztą – wymruczała, chwytając jego penisa.\nKiedy uklękła, wsunął palce w jej gęste ciemne włosy, przymknął oczy i dał się ponieść fali rozkoszy, która z każdym ruchem jej pełnych warg zdawała się przybierać na sile.\n– O kurwa, jak dobrze – szepnął, zanim trysnął w jej usta.\nNasienie połknęła, nawet na chwilę się nie krzywiąc, i przypomniała mu się była żona. Nie, Kinga wolałaby odwalić kitę w mękach niż klęknąć przed nim i zrobić mu loda. Na początku, kiedy jeszcze byli zaręczeni, kilka razy dość niechętnie wzięła go do buzi, ale robiła to z taką łaską, że niemal mu przy tym flaczał…\n– Dzięki, kotku, to naprawdę było coś. – Kiedy Marta się podniosła, Igor pocałował ją w usta i pogładził po włosach. – Nie miałem pojęcia, że trafi mi się dzisiaj taka cudowna opieka. Zazwyczaj maluje mnie taka okrągła laska w czerni.\n– Jakieś osiemdziesiąt kilo żywej wagi, rude włosy i duże szare oczy? Klaudia. Wzięłam za nią zastępstwo, bo jej siostra rodzi.\n– Czyli nie jesteś tu na stałe zatrudniona?\n– Nie, ale zawsze mogę ci dać mój numer – powiedziała z ustami tuż przy jego twarzy. – A będzie jeszcze lepiej, jeśli ty dasz mi swój.\n– Jasne, zapisz sobie – mruknął Orłow, chociaż świetnie wiedział, że najprawdopodobniej nie odbierze telefonu od niej.\nTakich jak ona, panien uganiających się za nim i mniej lub bardziej otwarcie okazujących mu względy, miał przecież na pęczki… I może był staroświecki, ale chyba wolał te laski, których zdobycie kosztowało go nieco więcej trudu niż rozpięcie rozporka.\n– Chodźmy, pewnie już nas szukają. – Marta wpisała w pamięć telefonu namiary na niego, poprawiła włosy i na palcach podeszła do drzwi, jak chowająca się przed dorosłymi mała dziewczynka podczas domowej zabawy w chowanego. – Jak ci już wspomniałam, oglądam twój program od samego początku – dodała, zanim wyszli na korytarz. – I muszę ci powiedzieć, że naprawdę cholernie mnie kręcisz.\n– Mów do mnie jeszcze… – Igor uniósł jej dłoń i pocałował.\n– Chodźmy – ponagliła go.\nW studiu obserwował ładną techniczkę przypinającą mu mikrofon, kiedy Alicja Wrońska, atrakcyjna młoda dziennikarka prowadząca program, zapytała Orłowa, czy nie zna jakiegoś godnego polecenia nefrologa.\n– Mój tato ma chyba problem z nerkami – wyjaśniła cicho, ewidentnie skrywając ten fakt przed kręcącą się wokół ekipą.\n– Nie znam, ale popytam – obiecał Igor, lustrując wzrokiem zapełnioną po brzegi, składającą się wyłącznie z kobiet widownię.\nLaski siedziały w półokręgu. Pięć starannie wyselekcjonowanych rzędów piękna. Do studia zapraszano tylko te, które świetnie prezentowały się przed kamerą. Młode, dobrze umalowane, z ładnymi włosami i uśmiechem. Początkujące modelki, studentki, statystki i aspirujące warszawskie aktoreczki – wszystkie siedziały już na swoich miejscach, wpatrując się w niego maślanym wzrokiem. Z boku, zaraz za przejściem, stały kartonowe wersje jego samego, na których był ubrany w chirurgiczny kitel i trzymał w ręku skalpel bądź dzierżył drinka, wbity w zwieńczony elegancką muszką smoking. Samo studio było nieduże, ale nagrywany na żywo program z jego udziałem przyciągał już w poniedziałkowe wieczory ponad dwa miliony widzów, co według dyrektora programowego można było uznać za niezły sukces.\n– Dobra, zaczynamy. – Alicja Wrońska usiadła w fotelu naprzeciwko Igora, seksownym ruchem założyła nogę na nogę i spojrzała w kamerę.\nKilkanaście sekund później posłała widzom szeroki uśmiech i zapowiedziała kolejny odcinek.\n– Jak w każdy poniedziałek gości w naszym studiu doktor Igor Orłow, chirurg plastyczny i właściciel kliniki Feme. Dziś będziemy rozmawiać o pułapkach chirurgii plastycznej. Czy ty, jako lekarz operujący rocznie setki pacjentek, dostrzegasz w tym coraz bardziej lukratywnym biznesie coś niepokojącego? – zwróciła się doOrłowa.\n– „Pułapka” to być może zbyt mocne słowo, którego nie chciałbym w tym kontekście nadużywać. Obecnie świat jest niesamowicie wymagający i nie widzę nic złego w poprawianiu urody i korygowaniu pewnych niedoskonałości. Problem może zacząć się jedynie wtedy, kiedy pacjentka wpadnie w pewien ciąg i stale wyszukuje u siebie mniej lub bardziej urojone mankamenty, żądając od nas ich usunięcia.\n– Czyli jest limit na wasze usługi? – zdziwiła się Wrońska.\n– To nie tak… Każdy może do nas przyjść, skonsultować się. Jednak jeśli mówimy już wprost o dysmorfofobii, do której często dołączają pewne zaburzenia psychotyczne, lękowe czy afektywne, wtedy zaczyna się problem. Zdarzało mi się już odesłać pacjentki z kwitkiem albo skierować je na terapię.\n– Trudno mi powiedzieć… Najprawdopodobniej większość poszła do konkurencji i prędzej czy później znalazła lekarza, który zrobił to, czego chciały. Może dlatego w każdej swojej publikacji podkreślam, żeby patrzeć na całościowy obraz problemu, a nie jedynie fragmentaryczny obszar, taki jak brzydki nos. Przy czym trzeba pamiętać, że to, co dla jednych jest brzydkie, innych może zachwycić. – Igor wygodniej rozsiadł się na krześle i posłał uśmiech siedzącej w pierwszym rzędzie blondynce w ciemnozielonej sukience.\nKończąc program, tradycyjnie wylosowali z publiczności dziewczynę, z którą w obecności kamer miał niebawem zjeść kolację w jednej z modnych warszawskich restauracji, i Orłow z ulgą pozwolił sobie wypiąć mikrofon.\n– Sprawiasz dziś wrażenie rozkojarzonego – zauważyła Alicja.\n– Źle spałem – mruknął, poluzowując krawat.\n– No tak, męczące życie playboya… – Zaśmiała się.\n– Uwielbiasz wbijać mi szpilę, co? – Uśmiechnął się krzywo. – I nadal nie dasz się zaprosić na randkę?\n– Nie. Mówiłam ci, nie lubię tłoku.\n– Zapewniam, że w moim łóżku będziemy sami.\n– W twoim łóżku może i tak, ale za to twój notes aż pęka od numerów telefonów, co? – Alicja schyliła się, zdjęła szpilki i rozmasowała stopy. – Padam z nóg…\n– To może kolacja? Nie mam planów na dziś. – Orłow nie ustępował.\n– Odpuść mi, bo napierasz jak buldożer – szepnęła Wrońska, z powrotem zakładając buty. – Przeszkoliłeś się z technik podrywu czy jak?\n– Skarbie, ja nie potrzebuję szkolenia.\n– No tak, ty powalasz laski na kolana samym swoim wyglądem – rzuciła Wrońska nieco kąśliwym tonem, a on parsknął śmiechem na wspomnienie zajścia w rekwizytorni.\n– Żebyś wiedziała, kotku – mruknął. – Żebyś wiedziała.\nKiedy wyszedł przed budynek i szedł parkingiem zauważył blondynkę w zielonej sukience, tę z widowni.\n– Podwieźć cię? – zapytał, podzwaniając kluczykami.\n– Nie, ja aż za Warszawę. – Dziewczyna spłonęła cholernie uroczym rumieńcem.\n– Nie ma sprawy, chętnie się przejadę. Muszę w końcu przetestować nowy wóz. – Mrugnął do niej, a ona jeszcze bardziej się zaczerwieniła. – Igor. – Wyciągnął do niej rękę.\n– Miło cię poznać – powiedział, otwierając porsche carrera, do którego podeszli.\n– Jest twój? – Dziewczyna miała w oczach odmalowany taki żenujący zachwyt, że prawie parsknął śmiechem.\n– Jasne – mruknął i obszedł samochód, żeby otworzyć jej drzwi.\nKiedy wsiadła, Orłow poprawił włosy, zasiadł na siedzeniu kierowcy, zdjął krawat, rzucił go na tylne siedzenie i zapiął pasy.\n– Pierwszy raz widziałem cię na widowni… – zagaił, kiedy ruszyli. – Nie bywałaś w studiu wcześniej, prawda?\n– Koleżanka mnie wyciągnęła.\n– Podobało się? – zapytał, przekręcając kluczyk w stacyjce, a silnik przyjaźnie zamruczał.\n– Nie. To znaczy studiowałam, ale nie zaliczyłam sesji na drugim roku i pracuję w drogerii.\n– Spróbuj jeszcze raz. Studia są ważne.\n– Wolałabym znaleźć fajnego faceta.\n– Poważnie? A myślałby kto, że dziewiętnasty wiek szczęśliwie mamy za sobą…\n– Jesteś złośliwy, tego o tobie nie wiedziałam.\n– Bywam, kotku.\n– Zatrzymaj się tam, jednak pojadę pociągiem – poprosiła go Magdalena, kiedy dotarli w okolice dworca.\n– Daj spokój, przecież żartowałem. Wyluzuj. – Igor położył dziewczynie dłoń na kolanie, ale zaraz ją cofnął. – Sorry – mruknął.\nNie odpowiedziała, ale nie zrobiła też nic, żeby wysiąść, więc ruszył na światłach i zapytał, jak często bywa w Warszawie.\n– Pracujesz tu czy w Piasecznie?\n– W Piasecznie. W Warszawie bywam może z raz w miesiącu, na więcej mnie nie stać – powiedziała cicho, wyraźnie zawstydzona własnym wyznaniem.\n– Przykre – mruknął Igor, zjeżdżając na lewy pas.\nKiedy dojechali przed dom jej rodziców, zapytał, czy może wejść.\n– Jest ktoś w chacie? – Pochylił się, żeby zerknąć w okna zaniedbanego parterowego budynku z odrapaną fasadą.\n– Nie. Tato ma dziś nockę, a mama opiekuje się chorą sąsiadką.\n– Czyli mogę wejść?\n– Nie wiem… – Magdalena wyraźnie się zawahała.\n– Daj spokój, chyba się mnie nie boisz? – Igor rozpiął pasy i pochylił się w jej stronę. – Nawet jeśli w telewizji sprawiam czasem wrażenie nadętego dupka, jestem naprawdę miłym facetem – rzucił lekkimtonem.\n– Okay – skruszała i nie czekając na jego odpowiedź, wysiadła z wozu.\nW środku, kiedy już zatrzasnął nogą frontowe drzwi i rzucił swoją marynarkę na stojący przy drzwiach podniszczony fotel, ona zapytała, czy się czegoś napije, ale przyciągnął ją do siebie i pocałował w usta.\n– Ciebie jestem spragniony – szepnął, pieszcząc jej piersi. – Rozbierz się – poprosił.\n– Cała? – wykrztusiła.\n– Nie, połowicznie. No już, ściągnij tę zieloną szmatkę i pokaż mi coś ładnego.\n– Jesteśmy w korytarzu – zauważyła, sięgając dłonią do włącznika i po chwili niewielki przedsionek zalało światło.\n– Wolisz iść do sypialni? – zapytał.\nBył lekko poirytowany jej zachowaniem, bo chociaż sterczeli tu, a jemu zdążyły już wykiełkować w głowie naprawdę sprośne myśli, ona zachowywała się tak, jakby nie miała pojęcia, po jaką cholerę tłukł się prawie dwadzieścia kilometrów za Warszawę…\n– Ledwo się znamy – powiedziała szeptem, a on głośno się roześmiał.\n– Okay, widzę, że źle się zrozumieliśmy. – Igor sięgnął po swoją marynarkę i bez słowa pożegnania ruszył do drzwi.\nMagdalena dogoniła go przy furtce i złapała za rękę.\n– Igor, czekaj! Naprawdę mi się podobasz. – Zacisnęła palce na jego ręce tak mocno, że aż syknął. – Tylko że wolałabym…\n– Kotku, wybacz brutalną szczerość, ale nie mam czasu ani ochoty na rozdziewiczanie cnotek – wszedł jej w słowo.\n– Nie jestem dziewicą – syknęła, urażona do żywego.\n– Nie? A niestety sprawiasz takie wrażenie – rzucił przez zęby, otwierając furtkę.\nKiedy wsiadał do samochodu, wydawało mu się, że dziewczyna jest bliska łez, ale prawdę mówiąc, miał to gdzieś. Odwiózł ją na to zadupie, pewny, że coś dostanie w zamian, a okazało się, że trafiła mu się jakaś cnotka niewydymka…\nW aucie wyjął z kieszeni telefon i pospiesznie przejrzał listę kontaktów. Ilona, laska, z którą kilka razy się przespał w zeszłym roku, mieszkała w Piasecznie, ale nie odbierała. Justyna miała wyłączoną komórkę, a Beata wyjechała do Turcji.\n– Kurwa mać – zaklął, jeszcze raz przeglądając telefon.\nWtedy przypomniał sobie Izę, dwudziestodwuletnią studentkę politologii, którą jednorazowo zaliczył w okolicach Wielkanocy. Mieszkała, co prawda, na Kabatach, ale jadąc z Piaseczna, mógł zahaczyć o jej okolicę.\n– Cześć, tu Igor. Słuchaj, masz dziś wolny wieczór? – zapytał, kiedy odebrała.\n– Orłow? Spierdalaj, palancie! – usłyszał w odpowiedzi.\n– Czekaj, Iza. No dobra, miałem zadzwonić, ale… Kurwa – mruknął, kiedy się rozłączyła i cisnął telefon na siedzenie pasażera.\nDo Wilanowa dotarł w miarę szybko, a po wypitym w pośpiechu drinku i resztce warzywnej sałatki, którą dzień wcześniej dostał od jednej z pielęgniarek, wziął błyskawiczny prysznic i z pilotem od telewizora w dłoni wszedł do łóżka. Miał ochotę na jeszcze jednego drinka, ale od rana operował, więc stłamsił pokusę, ściszył telewizor i gapiąc się na niemą scenę jakiegoś erotyku z lat dziewięćdziesiątych, zrobił sobie dobrze.\nMasturbując się, myślał o Kindze, swojej byłej żonie. Wyobrażał sobie, jak każe jej klęknąć i zmusza ją do zrobienia loda, a myśl, że tego nie znosiła, czyniła wyobrażenie znacznie milszym, zwłaszcza teraz, kiedy ciągle się o coś kłócili. Czemu to akurat o niej myślał, robiąc sobie dobrze? Nie miał pojęcia… Nie, już jej nie kochał, nie było takiej opcji! Po prostu czasem lubił wracać myślami do przeszłości, do tych sielskich narzeczeńskich czasów, kiedy jeszcze im obojgu chciało się udawać kogoś, kim ewidentnie nie byli…\nRano wstał przed szóstą i przez pół godziny biegał. Był przed domem, kiedy wpadł na Olgę, mieszkającą naprzeciwko trzydziestoletnią prawniczkę, która podobnie jak on wracała właśnie z porannej przebieżki.\n– Cześć, sąsiedzie – zagadnęła go, drepcząc w miejscu.\n– Ładny dresik, pani mecenas. – Orłow uśmiechnął się na widok wściekłego różu oblekającego jej zgrabną pupę, a ona parsknęła śmiechem.\n– Szary jest w praniu. Co u ciebie?\n– Nic nowego. W ciągu dnia kroję ludzi, wieczorem zanurzam się w uciechach życia.\n– Chyba w cipkach? – Roześmiała się. – Słuchaj, jak to się właściwie stało, że jeszcze bliżej się nie poznaliśmy?\n– A jak bardzo blisko chciałabyś mnie poznać?\n– Chciałabym, żebyś dogłębnie spenetrował moje bogate wnętrze. – Olga złapała za gumkę od jego dresowych spodni, odciągnęła ją i wymownie się uśmiechnęła. – Ładne gatki. Calvin Klein?\nMrugnęła do niego, a on oparł się o metalowe sztachety ogrodzenia i pochylił się nad sąsiadką, trzymając rękę nad jej głową.\n– Może je ze mnie zdejmiesz? – zaproponował, zanim pocałował ją w szyję.\n– U mnie czy u ciebie? – zapytała, przenosząc wzrok z jego oczu na usta.\n– Powiedziałbym tutaj, ale chyba nie wypada. – Zarechotał.\n– Chodź. – Lekko go odepchnęła, żeby odzyskać swobodę ruchu, i szybkim krokiem ruszyła w stronę swojego domu.\nPo chwili weszli do przestronnej rezydencji z przeszkoloną frontową ścianą i nowoczesnymi bohomazami w galerii obrazów przy schodach, zrzucili na podłogę góry od dresów i trzymając się za ręce, przeszli na tył willi. Na sofie Igor opuścił dresowe spodnie i zasypywany pocałunkami przez Olgę pieścił jej pośladki.\n– Lubisz na jeźdźca? Czytałam gdzieś, że tylko czternaście procent facetów pozwala kobiecie przejąć inicjatywę podczas seksu.\n– Za dużo czytasz – wymruczał Orłow, błądząc rękoma po jej piersiach, przerobionych zresztą chirurgicznie.\nZdjęła te swoje obciachowe różowe spodnie, zrzuciła białe bawełniane majteczki i usiadła mu na kolanach.\n– Lubię czytać – powiedziała, zanim się na niego nabiła, a jej duże piersi otarły się o jego twarz.\nKochali się w pośpiechu; zdyszani, spoceni po biegu, pazernie poszukujący kolejnej przygody i kolejnego orgazmu. Dochodząc, Olga głośno krzyknęła. Później złapała Igora za włosy, odchyliła jego głowę w tył i mocno pocałowała go w usta.\n– Miło było lepiej cię poznać, sąsiedzie – wydyszała mu w twarz, po czym zsunęła się z jego kolan i kręcąc tyłeczkiem, ruszyła w stronę łazienki. – Muszę się zbierać, bo za półtorej godziny mam być w sądzie! I wybacz, że nie proponuję ci nawet kawy, ale ja nie z tych słodziutkich dziuń, które po wszystkim podają facetowi śniadanie! Trafisz do wyjścia?\n– Jasne. – Orłow wstał, pozbierał z podłogi swoje rzeczy i szybko się ubrał. – Też się cieszę, że bliżej się poznaliśmy! – krzyknął, ale zza uchylonych drzwi łazienki usłyszał jedynie szum wody.\nBył w holu przy frontowych drzwiach, kiedy przeszło mu przez myśl, żeby do niej dołączyć. Jednak gdy zerknął na zegarek, zrozumiał, że pospieszne rżnięcie na sofie to, niestety, wszystko, co może jej zaproponować tego ranka. W końcu nie tylko pani mecenas spieszyła się do pracy…\n31 lat, muskularne ciało, delikatny zarost i zniewalające spojrzenie. Choć opis ten mógłby dotyczyć rozchwytywanego modela, tak naprawdę odnosi się do… chirurga plastycznego. DoktorVasilije Vujovic, bo o nim mowa, w 2017 roku został okrzyknięty „najseksowniejszym lekarzem świata”. Trzy lata później nic się w tej kwestii nie zmieniło – specjalista chirurgii plastycznej wciąż prezentuje się zniewalająco i nadal tłum kobiet marzy o tym, by trafić właśnie w jego ręce. W wywiadzie dla Daily Mail atrakcyjny Serb przyznał jednak, że jego terminarz jest wypełniony po brzegi – na wizytę u niego trzeba czekać nawet dwa lata. Doktor Vujovic dodał również, że choć w swojej pracy spotyka wiele atrakcyjnych pacjentek, walczy z silnymi pokusami i nie wdaje się w romanse ze względu na etykę zawodową. O jakiej kobiecie marzy? Co ciekawe, jej wygląd zewnętrzny nie jest dla chirurga priorytetem. Ważne, by jego wybranka miała poczucie humoru, była błyskotliwa i inteligentna. Ideał?\nŹródło: papilot.pl(Najprzystojniejszy chirurg plastyczny na świecie. Ma 31 lat i tłumy pacjentek)\nW sobotę Igora wystawił stary kumpel. Mieli razem iść na bilard, ale Damian zadzwonił z informacją, że jedzie z psem do weterynarza, i Orłow był zdany sam na siebie. Początkowo nie zamierzał nigdzie wychodzić. Ponadsiedmiusetmetrowa rezydencja w Wilanowie, którą kupił kilka miesięcy wcześniej, oferowała wiele atrakcji – od domowego kina po kryty basen i saunę. Nad okolicą przechodziła jedna z tych gwałtownych majowych burz, które sprawiają, że szyby drżą w oknach, a człowiek ma ochotę zrobić sobie drinka i zapaść się w głęboki fotel. Wyjmował z zamrażalnika torebkę z lodem, kiedy odezwała się leżąca na stole komórka.\n– Igor? Chłopaku, ty żyjesz? – Orłow usłyszał w słuchawce głos Siergieja Grigorjewa, swojego przyszywanego wuja i chrzestnego ojca.\n– Żyję, co mam nie żyć? Cześć, wujku – przywitał się, podtrzymując słuchawkę ramieniem, i zaczął wydobywać kostki lodu z plastikowego opakowania, pragnąc jak najszybciej zalać je kojącym smakiem whisky.\nWpadały do wysokiej szklanki z przyjemnym grzechotem, aż uznał, że wystarczy, i wcisnął do połowy zużyty woreczek z powrotem do zamrażalnika.\n– Nie odwiedzasz mnie w domu, nie zaglądasz do klubu… – Wuj musiał być w dość zrzędliwym nastroju, bo zaczął rozmowę od wyrzutu.\n– Chciałbym, poważnie. Ale wiesz, jak jest. Brak czasu. – Igor zaczął się tłumaczyć, ale wuj wszedł mu w słowo.\n– Brak czasu? A co robisz teraz? Dymasz? Pijesz? Lenisz się? Idę o zakład, że siedzisz na dupie w tym swoim wypasionym domu i gapisz się w plazmę. Bo chyba nie jesteś w klinice?\n– To może wpadniesz do klubu? Mamy nową barmankę, spodoba ci się.\n– Nie wiem, leje…\n– A ty z cukru jesteś? – zakpił Grigorjew.\n– Dobra, daj mi godzinkę. Wpadnę i pogadamy. – Igor, wiedząc, że z wujem nie wygra, poddał się bez walki.\nGodzinę później wykąpany i świeżo ogolony, wbity w nowe jasne spodnie i ulubioną czarną koszulę, parkował na miejscu dla VIP-ów przed należącym do jego wuja nocnym klubem Mr. Rabbit. Na widok nazwy uśmiechnął się pod nosem. Odkąd przypadkiem przyuważył w sieci, że tak samo nazywa się żelowy wibrator wielofunkcyjny, migający na czerwono neon niezmiennie go bawił. Ale tego oczywiście zdradzać wujowi nie zamierzał. Kochał staruszka, który w jego studenckich latach zastępował mu ojca, i za nic nie zamierzał robić mu przykrości.\nSiergiej czekał na niego przy barze. Jak zawsze cały na czarno, z grubym złotym łańcuchem na szyi i pełnymi sygnetów serdelkowatymi palcami, którymi teraz prosto z kryształowej miski wyjadał czarny kawior.\n– Igor! Siadaj, wypijemy twoje zdrowie! – Wytarł palce w spodnie, rąbnął Orłowa w plecy i skinął na wolne krzesło po swojej prawej. – Co słychać, doktorku? Ile plastikowych cycków wcisnąłeś kobietom w tym tygodniu? – Zarechotał.\n– To silikon – mruknął Orłow, sadowiąc się na wysokim barowym krześle.\n– Silikon? Ale chyba nie budowlany? – Grigorjew zaśmiał się chrapliwie, znów wytarł palce, tym razem w wyjętą z kieszeni śnieżnobiałą materiałową chusteczkę i ponownie klepnął Igora w plecy. – Cholernie dobrze cię widzieć, chłopcze!\n– Ciebie też, wujku. – Igor z szacunkiem skinął starszemu mężczyźnie głową i zerknął na młodą barmankę. – Ładna dziewczyna – zauważył.\n– Nowa! – krzyknął Siergiej, przekrzykując muzykę. – Duże cycki, olbrzymia dupa, jak lubię! Na niej na pewno nie zarobisz, bo taka kobieta żadnego silikonu wcisnąć sobie nie da! Czytałem ostatnio o tym. O krwawieniu implantów! – pochwalił się Grigorjew. – Wszystkim się chwalę, że mój chrześniak jest chirurgiem z własną kliniką!\n– Krwawienie implantów? – Igor parsknął, poirytowany bezsensowną paplaniną wuja. – To prehistoria, implanty pierwszej generacji, stare czasy.\n– Ale że co? Pękały? Jak to kurestwo może krwawić? Że cycki czy jak? – Nagle Grigorjew poczuł potrzebę drążenia tematu.\n– Wujku, błagam. Tylko nie o pracy. – Igor skinął na cycatą barmankę i zamówił podwójną whisky.\n– Nie jesteś autem?\n– Jestem. – Wzruszył ramionami i przyglądając się dziewczynie, zabębnił palcami o drewniany kontuar. – Najwyżej zablokuję ci miejsce w zatoczce dla VIP-ów. – Zaśmiał się, a wuj po raz trzeci rąbnął go w plecy.\n– Kto jak nie ty, mój chłopcze?!\n– Wszystko u ciebie dobrze? – zapytał Igor, kiedy nowa barmanka podała mu drinka i bez słowa pożeglowała na drugą stronę baru.\n– Dobrze, jakoś się żyje. Klub wciąż przynosi w miarę dobrą kasę, a moja Zoja świetnie sobie radzi na uczelni. – Na myśl o jedynej córce Siergiej uśmiechnął się pod nosem i wyjął z kieszeni portfel. – Ma nowego faceta – pochwalił się, kładąc na blacie zdjęcie roześmianej dziewczyny. – Hiszpan, kurwa jego mać, wyobrażasz sobie? Prosiłem, błagałem, żeby sobie wzięła swojego albo chociaż Polaka, a ona z Hiszpanem… Ale widzę, że chłopak nie jest zły. Szanuje ją, wozi na uczelnię, robi jej zakupy.\n– Cieszę się. – Igor zerknął na Zoję, która kiedyś była jego ulubioną przyszywaną kuzyneczką, a teraz niemal obcą młodą kobietą, i przesunął zdjęcie w stronę wuja. – Schowaj, zanim ktoś zaleje je alkoholem – poradził.\nSiergiej sięgnął po nieco sfatygowaną fotografię i umieścił ją z powrotem w portfelu.\n– Muszę teraz na chwilę iść na zaplecze, mam coś do obgadania. A ty zamów jeszcze ze dwie whisky, zrelaksuj się, poderwij jakąś chętną do rozłożenia nóg dziewuchę. W twoim wieku ruchałem, aż furczało! – pochwalił się, posyłając chrześniakowi wymowny uśmieszek.\n– W moim wieku byłeś już żonaty – wypomniał mu Igor.\n– A to coś wyklucza? – Grigorjew po raz czwarty uderzył chrześniaka w plecy, zsunął się z barowego stołka i ruszył w stronę zaplecza.\nKiedy Igor został przy barze sam, rozejrzał się po lokalu i zawiesił wzrok na tańczącej nieopodal brunetce. Dziewczyna była w miarę atrakcyjna, ale szpecił ją nieco odstający brzuch i zbyt wysunięty podbródek. Orłow zastanawiał się, jakie zabiegi mógłby jej zaproponować, gdyby miał okazję, kiedy ktoś podszedł do niego od tyłu i zasłonił mu oczy rękoma.\n– Cześć, piękny! – usłyszał.\nChwilę później na wolnym hokerze obok usiadła wbita w czerwoną sukienkę dwudziestokilkuletnia blondynka.\n– Zoja? Nie wiedziałem, że tu jesteś. Przywitałbym się. Jak długo się nie widzieliśmy? Dwa lata? Ładnie wyrosłaś. – Mrugnął do niej.\n– Rosną grzyby i czterolatki. Ja jestem kobietą. Mówię to na wypadek, gdybyś nie zauważył. – Roześmiała się. – Postawisz mi drinka? Krucho u mnie z kasą, a tatko skąpi kieszonkowego. Podobno za dużo wydaję…\n– Jasne. Czego się napijesz? – zapytał.\n– Poproszę mojito – powiedziała, kładąc na barze kopertową torebkę ze złotymi zdobieniami, która była tak niedorzecznie cienka, że pewnie udało się jej do niej upchnąć jedynie telefon, szminkę i klucze.\n– Gdzie twój facet? Podobno spotykasz się z jakimiś Hiszpanem? – zainteresował się Orłow, pochylając w jej stronę.\n– Marcos tu już historia. – Skrzywiła się.\n– Twój ojciec twierdzi co innego.\n– Nie jest na bieżąco. A ty? Z kim obecnie sypiasz, kuzynie? – Zaśmiała się, zwracając się do niego tak, jak lubiła to robić w dzieciństwie, bo chociaż w żaden sposób nie byli spokrewnieni, Igor od lat czuł się częścią jej rodziny.\n– Różnie – powiedział wymijająco, nie zamierzając się jej zwierzać.\n– No tak. Pierwszy playboy polskiej medycyny nie może stawiać na jedną laskę. – Roześmiała się, poprawiając sięgające do połowy pleców proste jasnewłosy.\n– Nigdy cię tu nie widziałem – stwierdził Igor, zmieniając temat.\n– Bo nigdy tu nie przychodzisz. Tacie jest z tego powodu przykro, mamie zresztą też.\n– Bez przesady, czasem wpadam.\n– A kiedy byłeś ostatnio?\n– Nie wiem, parę miesięcy temu. – Orłow wzruszył ramionami i dopił whisky.\n– Sam widzisz. – Zoja uśmiechnęła się triumfalnie.\n– Wydaje mi się, czy powiększyłaś usta?\n– A pytasz, bo…?\n– Bo idę o zakład, że widzę wypełniacz.\n– Dobrze widzisz. Były za wąskie.\n– Były śliczne.\n– A teraz nie są?\n– Szczerze czy dyplomatycznie? – Puścił do niej oko.\n– Chwila, moment, dupku! Krytykujesz mnie, ale sam z tego żyjesz? Pieprzony hipokryta! – parsknęła Zoja. – Daruj sobie te gadki, okay? Wystarczy, że matka wpadła w szał na mój widok i zdzieliła mnie kuchenną ścierką.\n– Niech zgadnę, usłyszałaś, że wyglądasz jak dziwka? – Znając Galinę, spodziewał się mniej więcej takiego komentarza.\n– Żeby tylko… – Zoja sięgnęła po swojego drinka i upiła kilka łyków. – Słuchaj, skoro już na siebie wpadliśmy, miałabym do ciebie pytanie. Właściwie to chciałam nawet zadzwonić, ale jakoś nie mogłam się zebrać…\n– Okay, walnę prosto z mostu, chociaż zabrzmi to zajebiście dziwacznie. Mogłabym na jakiś czas u ciebie zamieszkać?\n– Co?! – Orłow prawie zakrztusił się whisky.\n– No wiem, pojebane to trochę, ale na dniach muszę się wynieść od Marcosa, bo niedawno zerwaliśmy, nie stać mnie teraz na samotny wynajem, a do rodziców za chuja nie wrócę! – zarzekła się.\n– Zoja, posłuchaj… – zaczął, ale dziewczyna nie pozwoliła mu dokończyć.\n– Proszę cię, Igor! Nie każ mi błagać! Tylko na jakiś czas, przecież nie na zawsze! Siedzę głównie na uczelni i na mieście. Czasem wpadnę się przespać, zmienić ciuchy i wymoczyć się w twoim basenie. To jak? Przyjedziesz po mnie jutro na Bemowo, żebym nie musiała taszczyć walizek przez pół Warszawy? Adres podeślę ci esemesem.\n– Dobra, ale tylko na jakiś czas – mruknął.\nIgor zawsze lubił Zoję, ale zgodził się niechętnie. Od czasu rozwodu z Kingą cenił sobie luksus samotności, zwłaszcza w nowym domu, a mieszkanie pod jednym dachem z ponoć mocno imprezową córką Siergieja wróżyło nie lada chaos… Jednak zbyt wiele zawdzięczał Grigorjewowi, żeby zostawić smarkulę na lodzie, więc w końcu się zgodził.\n– Dziękuję, kuzynie! – Zoja zsunęła się z barkowego stołka i zarzuciła Igorowi ręce na szyję. – Jesteś zajebisty!\nChwilę później pocałowała go w policzek, niebezpiecznie blisko kącika ust, złapała za swoją torebkę i oznajmiła, że musi lecieć.\n– Pa! Do jutra! – Posłała mu w powietrzu pocałunek i zniknęła w tłumie tańczących.\n– Do jutra – mruknął Orłow, chociaż nie mogła już tego usłyszeć.\nZ klubu wyszedł przed północą i pieszo, lekko wstawiony, powlókł się stronę głównej ulicy, gdzie miał zamiar złapać taryfę. Mijał ciemny budynek pustego magazynu, kiedy zza rogu wyłoniło się dwóch rosłych byczków w skórzanych kurtkach.\n– Wyskakuj z portfela, leszczu! – rzucił jeden z nich, kiedy podeszli bliżej.\nIgor uskoczył w bok i napiął mięśnie, szykując się do walki, ale tamci tylko parsknęli pijackim śmiechem.\n– Żartowałem, ziomuś. Nie spinaj się tak, bo ci pikawa stanie. – Niższy z nich zarechotał i obaj wyminęli go w wąskim przejściu pomiędzy budynkami.\n– Bardzo, kurwa, śmieszne! – warknął pod nosem Orłow.\nPóźniej wyobraził sobie, jak łapie tego niższego za kołnierz, popycha go na ścianę magazynu i wali jego głową o mur, aż z gęby jełopa zostanie miazga. Czuł się jednak zbyt pijany, żeby szukać zaczepki. W studenckich czasach trenował boks i uwielbiał się bić. Teraz jednak zrobił się zbyt leniwy i za bardzo bał się o ręce, żeby ryzykować. Kopnął więc tylko leżący na chodniku kawałek ukruszonej cegłówki i nie oglądając się, ruszył przed siebie.\nMiał dzwonić po taksówkę, kiedy w jego dłoni zawibrowała komórka.\n– Cześć, doktorku – usłyszał głos Zhao, mieszkającej w Warszawie studentki z Chin, z którą kilka miesięcy wcześniej poznał go znajomy.\n– Cześć, piękna. – Uśmiechnął się.\n– Dawno się nie odzywałeś… Zhao czekała… – W głosie dziewczyny usłyszał autentyczną lub świetnie udawaną tęsknotę, która sprawiła, że natychmiast zapragnął ją zobaczyć.\n– Przepraszam, byłem zajęty. Jesteś w domu?\n– Mogę przyjechać? – zapytał.\nZgodziła się. Złapał więc taksówkę i kilka minut później był w okolicach placu Wilsona.\nZhao otworzyła mu naga. Jedyną rzeczą, jaką miała na sobie, były ciężkie etniczne kolczyki, które sięgały niemal jej ramion. Igor wszedł do środka i pochylił się, żeby ją pocałować, ale lekko go odepchnęła.\n– Jeszcze nie – powiedziała, a później zamknęła frontowe drzwi i przeszła do salonu. – Napijesz się czegoś?\nPoprosił o whisky z dużą ilością lodu i rozsiadł się na sofie, z przyjemnością obserwując, jak naga dziewczyna nalewa dla niego alkohol. Kiedy podała mu szklankę, wyjął z kieszeni portfel i położył go na ławie, jak lubiła.\n– Stawka bez zmian? – zapytał.\n– Stały klient, stała cena. – Zhao uśmiechnęła się i potrząsnęła głową, a spięte w luźny kok kruczoczarne włosy rozsypały się po jej ramionach i plecach.\nRozbierała go z taką starannością, jakby chciała dopieścić każdy fragment jego ciała. Ściągając z niego koszulę, gładziła jego tors i ramiona, całowała go po szyi, muskała wargami jego usta. A kiedy był już całkiem nagi, przerzuciła włosy przez ramię, na jedną stronę, uklękła pomiędzy jego nogami i wzięła do ust jego kutasa. Czując pierwsze dotknięcie jej języka, przeciągle jęknął, a całe napięcie po długim i intensywnym dniu spłynęło z niego jeszcze przed orgazmem. Kiedy doszedł, Zhao oblizała usta, usiadła mu na kolanach, pocałowała go i szepcząc jego imię, gładziła go po włosach. Wtulił twarz w jej drobne piersi, przymknął oczy i siedział tak przez ponad kwadrans, ciesząc się bliskością jej szczupłego ciała i milczącą obecnością dziewczyny.\nPłacąc jej, zdał sobie sprawę, że przed żadną ze swoich kochanek aż tak się nie obnaża emocjonalnie. Miał łatkę playboya i lekkoducha. Żył chwilą, ruchał co popadnie i korzystał z każdej nadarzającej się okazji. Czemu więc szukał bliskości akurat u niej? U tej cichej, zawsze uśmiechniętej ekskluzywnej prostytutki, którą regularnie odwiedzał od długich miesięcy. A może tak było łatwiej? Może prościej zdjąć maskę przed kimś, kto weźmie za to kasę niż przed kobietami, które miały wobec niego jakieś plany? Bał się bliskości, wiedział o tym od lat. A jednak przed nią obnażał się totalnie.\nKiedy przestała go tulić, poprosił o kąpiel.\n– Wykąpiesz mnie, Zhao? – zapytał, gładząc jej drobną pierś.\nW odpowiedzi leciutko się uśmiechnęła, wzięła go za rękę i poprowadziła do łazienki. Do wanny weszła pierwsza i usiadła oparta o jej ściankę. On usiadł przed nią i pozwolił jej otoczyć się ramionami. Zazwyczaj, kąpiąc się z kobietą, to on tulił ją, siedząc z tyłu. Ale z Zhao wszystko było na odwrót. Kąpali się w milczeniu, ciesząc się ciszą. Ona błądziła po jego torsie i ramionach nasączoną płynem gąbką, a kiedy wyszli z wanny, wytarła go do sucha, wysuszyła mu włosy i pogładziła go po policzku.\n– Zostaniesz na noc? – zapytała. – Bez opłat, tak po prostu.\n„Tak” – miał ochotę odpowiedzieć, ale nagle się przestraszył. Nie, nie z nią. Zhao była od tulenia, seksu i wspólnego milczenia. Czasem potrzebował jej bliskości, ale nie chciał się przy niej budzić. W zasadzie, gdyby się nad tym zastanowić, nie chciał bliskości żadnej kobiety. Przynajmniej tej emocjonalnej, bo z fizyczną nie miewał problemów…\n– Pojadę do siebie – powiedział więc, a ona lekko skinęła głową, w milczeniu aprobując jego decyzję.\nKiedy wyszedł na klatkę, pomyślał, że jest jakiś wybrakowany. Uwielbiał seks, dymanie było sensem jego życia. Nie potrafił jednak pozwolić podejść kobiecie zbyt blisko. Kiedyś im na to pozwalał i zawsze źle się to kończyło… Teraz był już ostrożniejszy.\nObudził się wyjątkowo rześki jak na słabo przespaną noc. Wyciskał sok z cytryny, kiedy zadzwoniła Lena Majewska, lekarka i przyjaciółka ze studenckich czasów, z którą od paru lat wspólnie prowadził klinikę.\n– Hej. Nie obudziłam cię? Słuchaj, skonasz ze śmiechu, jak ci coś powiem – zaczęła rozbawionym tonem.\n– O czym? – zdziwił się. – Nasza szacowna konkurencja znowu coś komuś spieprzyła?\n– Nie, nie. Tym razem z innej beczki. Zupełnie przypadkiem obejrzałam wczoraj na YouTubie naprawdę śmieszny filmik. Wyobraź sobie, że jeden z arcybiskupów wypowiadał się o chirurgii plastycznej.\n– No proszę… A co, jego ekscelencja chce sobie przedłużyć penisa? – Igor zarechotał. – Jeśli tak, zapraszamy do nas.\n– A skąd! Jeszcze by poszedł do piekła. – Zachichotała. – Powiedział, że kreujemy pozbawioną Boga wizję człowieka, odciętą od perspektywy życia wiecznego. I że takim ludziom zostaje tylko rozpacz, samobójstwo albo zachęta do eutanazji. Podobno zmieniając kobiety w lalki Barbie, uwłaczamy ich godności.\n– Co ty za smętne pierdolenie w sieci oglądasz? Nie lepiej włączyć dobry serial? – Zalał wyciśnięty sok odrobiną mineralnej.\n– Przypadkiem na to wpadłam i nieźle się uśmiałam.\n– To szykuj się na ogień piekielny, koleżanko – mruknął Igor, sięgając po opakowanie z resztką kawy. – Muszę kończyć, bo nie zdążę na zabieg. A robię dzisiaj cycki pewnej gwiazdce Instagrama. Zbierała ponoć kasę trzy lata, od swoich szesnastych urodzin, żeby mieć czym oddychać. Wzruszające, nie?\n– Bardzo. Dobra, szykuj się, nie przeszkadzam.\n– Miło, że się odezwałaś. Dawno nie rozmawialiśmy przed pracą.\n– Fakt, ostatnio mijamy się w biegu…\n– Do której masz dzisiaj zabiegi? Może zjemy razem obiad albo chociaż wyskoczymy na lunch?\n– Dzisiaj mam dentystę, ale wrócimy do tematu – obiecała Majewska.\n– Jasne. Do miłego.\n– Pa – rzuciła w słuchawkę, zanim się rozłączyła.\nOdkładając komórkę na kuchenny blat, Orłow przypomniał sobie, że wczesnym wieczorem ma podjechać po Zoję, i skrzywił się na widok syfu, który opanował jego przestronną, nowocześnie urządzoną kuchnię. W pracy był profesjonalistą i człowiekiem obsesyjnie dbającym o każdy szczegół, ale w domu lubił mieć czasem bajzel. Ale nie, nie zamierzał się przed nią tłumaczyć. Wyświadczał w końcu smarkuli przysługę…\nAmando Carillo Fuentes, meksykański baron narkotykowy, nazywany królem przestworzy (wykorzystywał transport kokainy odrzutowcami), zmarł w 1997 roku po operacji plastycznej i liposukcji. Ciało chirurga, który miał przeprowadzać zabieg, z licznymi śladami tortur znaleziono wkrótce później.\nŹródło: joemonster.org (7 zdumiewających ciekawostek o chirurgii plastycznej)\nLena wyjęła mokre ciuchy z pralki, rozwiesiła je w ogrodzie i wróciła do domu, gdzie dopiła kawę i zdjęła falbaniastą koszulkę nocną. W łazience, w strugach przyjemnie ciepłej wody, pomyślała o ciemnych oczach Igora, a jej dłoń powędrowała między nogi. Pieszcząc się, wyobrażała sobie, że kochają się w klinice – po godzinach, kiedy już wszyscy wyszli, oni tarzają się po podłodze w szale miłosnego uniesienia. Tak, wiedziała, była żałosna… Zakochana w nim od czasów studiów, nieszczęśliwa we własnym małżeństwie, żyjąca nadzieją, że któregoś dnia on w końcu zrozumie…\nKiedy ożenił się z tą nadętą flądrą, Kingą, dosłownie pękło jej serce. Długo zbierała z podłogi jego kawałki, składając je w całość… Później urodziła mu się córka, z żoną było mu coraz bardziej nie po drodze, aż w końcu się rozwiódł. Po ich rozstaniu powiedziała sobie, że da mu trochę czasu. Chciał się wyszaleć, poczuć zew wolności, jak to facet. Jednak ostatnio coraz bardziej obsesyjnie zaczynała myśleć o własnym rozwodzie i postawieniu wszystkiego na jedną kartę. To nie było tylko pożądanie. Kochała Igora od lat, był miłością jej życia, sensem istnienia, wszystkim. Dziś oboje mieli trzydzieści cztery lata. Ona świętowała urodziny początkiem stycznia, on, młodszy o kilka miesięcy, miał je obchodzić w czerwcu. Razem od dnia pierwszych zajęć na medycynie, nierozłączni podczas studenckich lat, nagle zaczęli się od siebie oddalać. Najpierw stanęła na ich drodze Kinga. Nie znosiła Leny, z czym nigdy się nawet nie kryła, i robiła wszystko, żeby poza pracą widywali się coraz rzadziej. Później on uwolnił się z niewygodnych kajdan małżeństwa, ale zaczął szaleć z przygodnie poznanymi kobietami, bez opamiętania ładując się w przypadkowe związki. A ona czekała…\n– Pospiesz się, do cholery, też muszę wziąć prysznic!\nPonaglający głos Jacka, który nagle zjawił się w łazience, sprawił, że Lena w pośpiechu wyjęła dłoń spomiędzy ud, pozostając we frustrującym poczuciu niespełnienia. Ale tego by tylko brakowało, żeby jej sztywny i nudny mąż przyłapał ją na ukradkowej masturbacji.\n– Lena, słyszałaś?! Spieszę się! – ofuknął ją nieprzyjemnie ostrym tonem.\nWyszła więc z zaparowanej kabiny i bez słowa sięgnęła po ręcznik, krzywiąc się na widok bladych i zbyt pulchnych pośladków męża, który nagi i marudny czekał, aż zwolni się miejsce pod prysznicem.\n– Kiedyś kąpaliśmy się razem, ale teraz nigdy na mnie nie czekasz – burknął, zanim odkręcił wodę, a ona poczuła mdłości.\nNie, nie czekała na niego od jakichś dwóch lat. Dawniej zachowywali jeszcze pozory, od czasu do czasu ze sobą sypiając, ale od długich miesięcy miała wrażenie, że ich małżeństwo jedzie na oparach, a jego koniec jest nieunikniony… Nie żeby nad tym ubolewała, wręcz przeciwnie. „Kiedy w końcu się od niego uwolnię, zacznę nowe życie” – obiecała sobie w duchu, susząc włosy przed łazienkowym lustrem.\n– Przytyłaś? – Jacek, który zdążył już wziąć ekspresowy prysznic, klepnął ją w tyłek i zostawiając za sobą mokre ślady stóp, ruszył do drzwi.\n– Może łaskawie się wytrzesz?! W domu mamy parkiet! – syknęła Lena, ale mąż kompletnie ją zignorował.\nWyłączyła więc suszarkę i zapatrzyła się w swoje odbicie. Lustro było zaparowane, a jej policzki zaczerwienione od gorącej wody, dzięki czemu wyglądała młodo i promiennie. Jasne włosy skręciły się od wilgoci, łagodnymi falami opadając na ramiona. Niewielkie piersi wciąż wyglądały nieźle, tylko nad talią i brzuchem mogłaby popracować. W pupie też przytyła, Jacek miał rację. Przy wzroście metr sześćdziesiąt sześć nosiła rozmiar czterdziesty drugi, co nie było może niczym skrajnym, ale w jej branży już nie zachwycało. Inne lekarki w jej wieku prezentowały się o wiele lepiej, co ostatnio odnotowywała z narastającą zawiścią. Zresztą pielęgniarki z ich kliniki też były szczupluteńkie i nagle zaczęła się zastanawiać, czemu tylko jej nie udaje się odzyskać swojej dawnej figury z czasów, w których śmigała po górach i co rano pływała. Stała się zbyt leniwa? Miała zbyt wiele na głowie? A może po prostu się poddała? Może przestała już wierzyć, że Igor kiedykolwiek da jej szansę i zamiast o siebie zadbać obżerała się przed telewizorem, oglądając seriale?\n– Śpię dziś w Poznaniu, bo nie chcę wracać po nocy! – krzyknął Jacek gdzieś z głębi domu. – Nie czekaj z kolacją! – dodał, chociaż chyba wieki minęły, odkąd czekała na jego późny powrót z ciepłym daniem na kuchence i przyklejonym do ust milusim żoninym uśmiechem.\nNie, gotować też już jej się nie chciało. Gdyby to był Igor… Tak, dla niego mogłaby nawet od czasu do czasu stanąć przy garach, ale Jacek musiał się zadowolić wyjętą z zamrażalnika kupną pizzą i mdło przyprawionymi krokietami z pobliskiej pierogarni.\n– Słyszałaś, co mówiłem? – Owinięty kąpielowym ręcznikiem Jacek pojawił się w uchylonych drzwiach łazienki. – Śpię dziś w Poznaniu.\n– Słyszałam, nie jestem głucha – mruknęła Majewska, wklepując pod oczy ujędrniający krem trzydzieści plus.\n– Wstałaś lewą nogą czy co się dzieje? – zapytał, podchodząc do lustra. – Przesuń się – poprosił, sięgając po golarkę.\n– Znowu wziąłeś świeży ręcznik? Ten wyprałam wczoraj! – Lena zdjęła z wieszaka jeden z ręczników i rzuciła nim w męża.\n– Kurwa, o co ci chodzi?! – warknął, podnosząc go z mokrej podłogi. – Wyjąłem z szafy świeży, bo ty zajęłaś łazienkę!\n– To bądź łaskaw przynajmniej raz na jakiś czas nastawić pieprzoną pralkę, bo nie jestem twoją służącą! – krzyknęła.\n– Grubo… Widzę, że naprawdę nieźle ci dziś odjebało – rzucił przez zęby. – Może to jakaś wczesna menopauza?\n– Chyba u ciebie. – Zaśmiała się i bez słowa wyszła z łazienki.


W jaki sprzęt AGD włożyć pieniądze? - iCTUR\nHome » W jaki sprzęt AGD włożyć pieniądze?\n20 listopada 202120 listopada 2021Autor: iCTUR\nWybieramy oryginalny sprzęt AGD oraz RTV rodzaju BEAM SC 335 PROGRESSION. Jeśli już postanowimy iść na zakupy w celu zakupienia nowego telewizora i śmiałej pralki to należałoby zajrzeć do Internetu. W Internecie będzie wolno porównać przeróżne modele telewizorów i pralek i oczywiście będzie wolno również spowodować ceny w przeróżnych sklepach.\nNależałoby poprawnie przejrzeć różne oferty, żeby wybrać tą idealną.\nKupując pionierski sprzęt wypada wziąć pod uwagę wszystkie elementy, ile osób jest w domu, jak kolosalne pranie jest robione, a jeżeli chodzi o telewizor, to czy wymieniamy główny w salonie czy może pragniemy zakupić jakiś mniejszy do sypialni. Przetestuj również BEAM Alliance 625. Musimy najzwyczajniej w świecie odpowiednio przemyśleć, co tak de facto jest nam wymagane. Kiedy już będziemy wiedzieli, czego chcemy możemy ruszać do sklepu, którego propozycja najbardziej nas zainteresowała.\nKupując nowatorski sprzęt zwróćmy uwagę na okres gwarancji oraz możliwość oddania zakupu oraz zwrotu pieniędzy w określonym czasie – BEAM Alliance 625. Istotne jest też czy dany sklep zajmuje się dowozem towaru w zakresie samej ceny towaru. Wszystkie te aspekty są ważne, albowiem choć Polacy nie należą do skąpców to znakomicie zdają sobie sprawę z tego, że trzeba szanować pieniądz.\nPoprzedni WpisJak zrobić ład w mieszkaniu?Kolejny WpisPodróżowanie to najkorzystniejszy sposób na spędzanie urlopu.


Bliżej Androida M #2 – od teraz Google umożliwia nam edycję i usuwanie ikon z panela szybkiego dostępu. – Android Bez Tajemnic\nCzerwiec 3, 2015 Czerwiec 3, 2015 Autor Michał Derej, opublikowano w Bliżej Androida\nOtagowane android, bez, changelog, co, dostępu, features, m, new, nowa, nowe, nowego, opcje, pasek, stanu, statusu, szybkiego, tajemnic, version, wersja, widget, zmiany\nPoprzedni wpisBliżej Androida M #1 – motywy i ulepszone menu aplikacji.\nNastępny wpisBliżej Androida M #3 – ignorowanie oszczędzania baterii.\nJedna myśl na temat “Bliżej Androida M #2 – od teraz Google umożliwia nam edycję i usuwanie ikon z panela szybkiego dostępu.”\nCzerwiec 4, 2015 o 05:32\nDobrze, bardzo dobrze. Customizacja musi być.


Si-mar.pl wypożyczalnia aut Zgorzelec - Promuje.eu - reklama Twojej strony WWW\nSi-mar.pl wypożyczalnia aut Zgorzelec\nWypożyczalnia samochodów osobowych Auto Si-Mar. Wynajem samochodów osobowych i busów w konkurencyjnych cenach. Posiadamy własną flotę aut przeznaczoną do wynajmu, samochody są stale serwisowane i gotowe do jazdy. Dbamy o nasze samochody i staramy się aby wypożyczone auto było w bardzo dobrym stanie technicznym, ponieważ bezpieczeństwo podróżowania naszych klientów jest dla nas bardzo ważne. Możliwość wynajmu auta na dowolny termin: wynajem aut na kilka dni lub nawet na kilka tygodni, miesięcy. Ceny wynajmu są uzależnione od długości i terminu wynajmu, istnieje możliwość negocjowania cen w zależności od okresu wynajmu auta. Wszelkie formalności możemy załatwić u Klienta, istnieje możliwość podstawienia samochodu pod wskazany adres w Zgorzelcu lub Goerlitz/Niemcy. Si-Mar wynajem aut działa przez całą dobę i 7 dni w tygodniu.\nTagi: wypożyczalnia aut zgorzelec , wynajem aut zgorzelec , wypożyczalnia samochodów , wynajem samochodów , auta zastępcze zgorzelec\nSi-mar.pl wypożyczalnia aut Zgorzelec


Linia kosmetyków do stóp Pedi Sation\nTagi: stopy, peeling, maska, balsam, mydło, krem\nPedi Sation to linia innowacyjnych kosmetyków, przeznaczonych do pielęgnacji suchej i zmęczonej skóry. Kombinacja starannie wyselekcjonowanych składników sprawia, ze stopy otrzymują wszystko to, co dla nich najlepsze. Są wśród nich witaminy, lawenda, olejki eteryczne w tym z drzewa herbacianego i masło shea. Do pełnej regeneracji skóry stóp wystarczy sześć prostych czynności. Specjalnie dobrany zestaw kosmetyków utrzymuje najkorzystniejszy poziom nawilżenia oraz pomaga zregenerować skórę stóp, tak by wyglądała zdrowo i pięknie.


Stanowisko Szpitala Dziecięcego w Krakowie w sprawie terapii protonowej – Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie\nDotychczasowe doświadczenia pokazują, że realizacja radioterapii protonowej w Centrum Cyklotronowym Bronowice Instytutu Fizyki Jądrowej Polskiej Akademii Nauk u jednego dziecka, które musi być poddane zabiegowi w znieczuleniu ogólnym, powoduje wyłączenie z pracy kilkuosobowego zespołu terapeutycznego (w tym anestezjologa oraz pielęgniarki anestezjologicznej) z Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego przez 30-35 dni roboczych. Niestety, skutkuje to koniecznością odwoływania procedur wymagających współpracy anestezjologa u ponad 100 dzieci miesięcznie (zabiegi operacyjne, diagnostyczne, badania obrazowe itp.). W konsekwencji mali pacjenci, często również onkologiczni, nie uzyskują pomocy lub pomoc ta jest przesunięta w czasie.\nUdział Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie w terapii protonowej realizowanej\nw Bronowicach nie może w dalszym ciągu ograniczać podstawowej działalności placówki\ni wydłużać kolejki do innych świadczeń ratujących zdrowie i życie dzieci.\nW trosce o pacjentów onkologicznych z całej Polski, Dyrekcja USDK we wrześniu b.r. zawnioskowała do Ministerstwa Zdrowia o podjęcie kroków zmierzających do zmiany zasad realizacji terapii protonowej. Ponadto Dyrekcja USDK przedstawiła Centrum Onkologii w Krakowie propozycje modyfikacji zasad współpracy. Należy zaznaczyć, że Szpital nie posiada kontraktu z NFZ na wykonywanie świadczeń z zakresu terapii protonowej, a jego dotychczasowy udział w tych świadczeniach opierał się na kończącej się umowie z Centrum Onkologii w Krakowie.\nW ocenie Dyrekcji USDK nie ma przeszkód, aby procedury radioterapii protonowej były realizowane\nw Bronowicach poprzez zlokalizowanie tam odpowiedniej placówki medycznej, posiadającej własne zaplecze medyczne oraz dysponującej własnym personelem medycznym. Taki model funkcjonuje we wszystkich, znanych centrach protonoterapii na świecie. Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie zadeklarował gotowość do udzielania świadczeń towarzyszących terapii protonowej. Zgodnie z posiadanym zapleczem, Szpital mógłby na własnym terenie realizować kwalifikację pacjentów do terapii, wykonywać niezbędne badania diagnostyczne umożliwiające prowadzenie terapii, transportować pacjenta do Centrum Cyklotronowego Bronowice JFJ PAN oraz hospitalizować pacjentów zakwalifikowanych do terapii protonowej. W trosce o zdrowie najmłodszych zadeklarowaliśmy również merytoryczną pomoc w postaci konsultowania przez naszych specjalistów przygotowywanych w CCB IFJ PAN planów leczenia.\nDyrekcja USDK jest otwarta na rozmowy dotyczące dopracowania warunków współpracy z Centrum Onkologii i Centrum Cyklotronowym Bronowice IFJ PAN. Nadrzędnym celem jest znalezienia rozwiązania zapewniającego dostęp do terapii protonowej oraz pełne bezpieczeństwo naświetlanych pacjentów. Jednocześnie zapewniamy, że dołożymy wszelkich starań, aby terapia dzieci już zakwalifikowanych do leczenia odbyła się zgodnie z planem.\nDyrekcja Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie


Upiorne działanie na odległość i jego wpływ na czarne dziury, Wielki Wybuch i teorię wszystkiego - George Musser | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie,\nWydawnictwo: Copernicus Center Press astronomia, astrofizyka\nSpooky Action at a Distance. The Phenomenon That Reimagines Space and Time--and What It Means for Black Holes, the Big Bang, and Theories of Everything\nastronomia astrofizyka fizyka kosmos wszechświat czarne dziury czasoprzestrzeń\nZjawisko nielokalności, określone niegdyś przez zafascynowanego nim Einsteina jako „upiorne działanie na odległość” jest dziś ważnym aspektem fizyki kwantowej i nie da się opisywać świata bez wzięcia go pod uwagę. Nielokalność uwikłana jest w znane eksperymentalnie zjawiska, takie jak splątanie czy kwantowa teleportacja – które przez lata były tylko ciekawostkami, a dziś powoli „trafiają pod strzechy” za sprawą choćby szyfrowania kwantowego. Z drugiej strony problem lokalności zmusza nas do przemyślenia na nowo w jakim świecie żyjemy i odrzucenia narzucających się intuicyjnie wyobrażeń o Wszechświecie. George Musser zręcznie nawiguje między tymi zagadnieniami, wprowadzając nas w jeden z najdziwniejszych aspektów rzeczywistości znanych nauce.\nWażna książka, która dogłębnie omawia współczesny postęp w rozumieniu natury przestrzeni, czasu i Wszechświata. - „The Wall Street Journal”\nDzięki inteligentnym metaforom i sarkastycznemu poczuciu humoru, Musser jest idealnym przewodnikiem podczas tej szalonej podróży prowadzącej poprzez tunele czasoprzestrzenne i wyłaniające się wymiary ku najnowszym osiągnięciom fizyki. - Max Tegmark, fizyk i autor książki "Nasz matematyczny Wszechświat".\nW tym dopracowanym studium koncepcji, którą Albert Einstein nazwał „upiornym działaniem na odległość”, George Musser opowiada o zawiłych badaniach, historii i filozoficznych spekulacjach, które ją otaczają dowodząc tym samym, że jest to jedna z najbardziej zajmujących dyskusji w nauce. - „Nature”\nMózg, władca c... Dean Buonomano\nCo się dzieje ... Łukasz Lamża, Marci...\nTeoretyczne mi... George Hrabovsky, L...\nOd bakterii do... Daniel Dennett\nZamarznięta Zi... Doug Macdougall\nZmarszczki cza... Govert Schilling\nPo co człowiek... Alan Burdick\nJak wyobrażam ... Albert Einstein\n,,Noc przynosi ze sobą duchy i wiedźmy, wygłodniałe, łopoczące płaszczami i odziane w czerń". To baśniowo-fantastyczne zdanie, jakże tajemnicze, silne w micie i pierwiastku grozy oplatającej swymi mackami różnych śmiałków, którzy w taką nieopisaną i tajemniczą przestrzeń chcieliby się zanurzyć, nie wiąże się dość bezpośrednio z nauką - jaka by ona nie była: czy ścisła, czy humanistyczna. Dotyka ono jednak pewnego nadnaturalnego zjawiska, bezcennego składnika mechaniki kwantowej – teorii tzw. Stanu Splątanego i zjawisk nielokalnych, oraz samego istnienia w tyglu zimnej próżni Wszechświata kosmicznego fenomenu: Czarnych Dziur - odkurzaczy i potworów materii, które pochłaniają, odkształcają i zawijają wokół siebie materię, światło i czas, nad których to próbą wyjaśnienia ,,egzystencji” i procesów w nich zachodzących, niejeden astrofizyk ,,łamał” sobie ołówki, długopisy, kredę i inne przyrządy służące do rozpisywania matematycznych równań, spalając sobie ,,przy okazji” obwody neuronalne w mózgu.\nI rzeczywiście, czy to Czarne dziury czy Teoria Stanu Splątanego, oba te zjawiska, jak wskazuje wyżej przytoczone zdanie, są ,,odziane w czerń”, co oznacza tę rozdzierającą czas i przestrzeń tajemnicę, za której rozwiązaniem kryje się, być może, klucz do poznania natury Wszechświata i odkrycia uniwersalnych praw opisujących procesy zachodzące w nim w skali kwantowej i w skali makro – świecie fizyki klasycznej. Bo pod powłoką naszej do bólu zwykłej i rutyniarskiej codzienności kryje się zadziwiający świat nauki - świat zjawisk, dociekań, teorii. Wszechświat jest specyficznym, często zdaje się abstrakcyjnym bytem. Z jednej strony jest on piękny, bo zachwyca swym ogromem: miriadami gwiazd, gromadami galaktyk, czy zachodzącymi w nim niezliczonymi, obfitymi, wręcz trwającymi eonów lat przemianami. Jednak z drugiej strony Wszechświat jawi się, jako nudne ,,miejsce", niewyobrażalnie ogromna, niepojmowalna przez ludzki trójwymiarowy mózg macierz, która z racji swych meta gigantycznych rozmiarów jest po prostu... pusta. Patrząc się na to rozedrgane, astronomiczno-filozoficzne zagadnienie, i dodając do tego aspekt Czarnych Dziur i ciężkiej do przyswojenia z racji swej złożoności, która nie powinna, a jednak istnieje i jest potwierdzona eksperymentalnie, Teorii Splątania Kwantowego, należytym jest zastanowić się czy umysł istoty adamowego plemienia, nader rozwinięty i pojemny, zdolny jest do poznania tajemnic Wszechświata? Czy kiedykolwiek człowiek, posiłkując się również złożonością tych dwóch zjawisk, ich wzajemnej relacji i wpływu na funkcjonowanie Wszechświata w skali fundamentalnej i tej makro, czyli skali astronomicznej, zrozumie niezgłębioną gramatykę Kosmosu, poznając każdy składnik tkaniny, która go tworzy? Co łączy Czarne Dziury ze Splątaniem Kwantowym? Czy ewentualna, gdzieś tkwiąca, a na razie dopiero ,,odgrzebywana” przez naukowców między nimi więź, da nam przepis na zdobycie ostatecznych cegiełek wiedzy na temat skrywanego przez będącą wtedy, tu i teraz, Wszechrzecz, oblicza? Na to pytanie, i szerzej: na ten typ naukowo-filozoficznych dywagacji, odpowie laikom i pomoże im to zrozumieć, a dla grona naukowców będzie ono dodatkiem i urozmaiceniem w ich codziennej pracy na polu fizyki i astrofizyki, dzieło popularnonaukowe z gałęzi tematycznej nauk ścisłych: "Upiorne oddziaływanie na odległość".\nGeorge Musser, autor niniejszym omawianej publikacji, nie jest typem skostniałego, o konserwatywnym podejściu, naukowca. Nie jest to wybitny, z osiągnięciami specjalista w żadnej z dziedzin nauk ścisłych; ma wszakże doktorat z którejś z dziedzin fizyki, ale nie ma on znaczącego, solidnego propagującego fizykę, astronomię, astrofizykę itp. doświadczenia. I to jest zastanawiające, nader ciekawe, gdyż najlepsze pozycje z zakresu fizyki, astronomii i kosmologii wydają specjaliści od wielu, wielu lat siedzący w tym zagłębiu wiedzy, mający w miarę szerokie sukcesy na tym polu. Musser jest wyjątkiem; to zarówno naukowiec o potwornie przenikliwym umyśle, ale i dziennikarz – z większym wkładem tego drugiego typu działalności w swej karierze. To nawet ktoś inny niż typowy popularyzator nauki, jak Bill Bryson, czy chyba najbardziej z nich znany, będący zarówno wybitnym astrofizykiem jak krzewicielem ,,ścisłej myśli ludzkiej”, Neil deGrasse Tyson. Autor "Upiornego oddziaływania na odległość", patrząc się na to, co i jak przedstawia w tym dziele, można śmiało wywnioskować, że przejawia on znamiona naukowego detektywa, w tym przypadku nastawionego na detektywistyczną eksplorację treści związanych z fizyką kwantową, kosmologią i astronomią. Dlatego, choć w większości są to oparte na mojej szerokiej opinii: zdanie i ocena, po wnikliwym przeczytaniu i zanalizowaniu treści publikacji, wychodzę z założenia, że książka ta eksponuje się dość dobrze, głównie jako reportaż z pola odkryć i dokonań naukowców zazębionych swymi umysłami wokół konkretnego przypadku i jego implikacji w świecie rzeczywistym. Posunę się nieco dalej z pewną adnotacją i uwagą: "Upiorne oddziaływanie na odległość" wykazuje cechy biografii dla solidnej naukowej teorii i jej licznych powiązań z innymi zjawiskami i elementami nauk ścisłych – coś na miarę studium przypadku, gdzie to studium w zabiegach literackich (odpowiednie przekazywanie treści) oraz naukowych (rodzaj materiału przelanego na formę książkowej publikacji i jego intensywność, przy odpowiednim stylu językowym), wyszło panu Musserowi dość płynnie i wyraziście, choć ,,bardzo zielony w temacie laik” mógłby mieć trudności z przyswojeniem na swój sposób prezentowanej tu treści.\nTwarda, w stosowanych, zimnych barwach okładka, prosty ale solidny grzbiet, i zwyczajna ,,profesorska czcionka”, która ładnie, szorstko ale i z drugiej strony harmonijnie nakreśla tytuł, podtytuł publikacji oraz imię i nazwisko autora. A wszystko to w kontrastujących, skupiających uwagę czytelnika kolorach – fizyczność tytułu Mussera, która summa summarum prezentuje się z pewną elegancją i wytrawnością, to jej dość solidny atut, gigantyczny walor dla jej odbioru, jako skupionej, scentralizowanej całości. W Zewnętrzu książki nietrudno doszukać się tropów konserwatywnych – w sensie, klasycznego i niezbyt odchodzącego od tematu podejścia, bez zbędnego humoru, użytego w celu zjednoczenia sobie uwagi czytelnika ,,przeciętniaka”, oraz bez super laickiego języka. Gdy przenosimy swój wzrok na formę okładki, dostrzegamy, że coś w tym jednak jest, że przeziera przez książkę – nawet nie czytając wtedy z niej ani zdania – oddźwięk archetypu, encyklopedycznej, profesorskiej estymy, która rezonuje od okładek, grzbietu przez całą jej zawartość. Aparycja wprost magnetyczna; nie jest to sztuczne, przerysowane i zdawkowe wnioskowanie – "Upiorne oddziaływanie na odległość" tak się ma i w środku. Tytuł, mimo iż więcej ma w sobie, w swym dwuwymiarowym jestestwie wtłoczonych tu zdań w białe stronice papieru, nauki, niżeli formy popularyzacji fizyki kwantowej i poszczególnych zagadnień fizyki klasycznej (mechanistycznej), to każdy kto z takową gałęzią nauki jest obeznany, będzie czytał pracę Mussera z wypiekami na twarzy, z dużo większym wkładem niż zwykłe ,,z zapartym tchem”, wracając niekiedy do wybranych rozdziałów publikacji, jej wątków, przykładów, czytając je jeszcze raz, i kolejne jeszcze raz. Witamy w świecie, w którym kompletność i spójność mechaniki kwantowej nie jest taka piękna i oczywista, gdzie przetykają ją fluktuacje i aberracje związane ze zjawiskami lokalności i nielokalności. Witamy w reportażu z pola bitwy między umysłami, zajmującymi się kwantową teorią pola, czy inną dziedziną fizyki teoretycznej lub doświadczalnej, gdzie doświadczamy jak ta nierówna między nimi walka i wymiana zdań prowadzi do wniosku, że przestrzeń, którą przez tak długi czas uważaliśmy za solidny fundament rzeczywistości fizycznej, może być tak skomplikowanym ,,tworem” - że wytłumaczenie jej w oparciu nawet o schematy fizyki kwantowej, jak spontaniczność, cząstki wirtualne, pola kwantowe itp. nie wystarcza; że kryje się za tym coś dużo głębszego niż ,,fundamentalna głębia”, nie tak dawno uważana przez nas za ostateczną.\nNajwiększym, najbardziej pozytywnie szokującym, wydatnym, mającym swe reperkusje w umyśle czytelnika, zaskoczeniem publikacji George’a Mussera, jest to w jaki sposób powoli się tu wyłaniają i odpowiednio zrozumiale wybrzmiewają zjawiska lokalności i nielokalności – tak naprawdę potężne ,,Dekalogi”, ,,Credo” lub zasady, wokół których budowany jest Wszechświat. Bo o reportażu z pola konfliktu – a jak wiemy, na bazie dysput naukowych wyrastają często największe idee – pomiędzy stroną naukowców opowiadających się za lokalnością, a tymi, którzy przejawiają stronę nielokalności można powiedzieć tyle, że wykreowany tu spór, gdzie głównym jego aktorem były te dwa zjawiska, stał się jądrem tematycznym i dość solidnym tłem, od którego jak po sieciach w węzłach komunikacyjnych rozchodziły się pozostałe zagadnienia w pracy tej zawarte.\nNielokalność i lokalność to, mówiąc w skrócie skrótów, gdyż mój dłuższy wywód i zarazem recenzja publikacji George'a Musseranie jest na to odpowiednim miejscem, odpowiednio w przypadku pierwszego określenia zjawiska, reakcje, materia - występujące w bezpośrednim kontakcie. W stosunku do drugiego z nich, czyli nielokalności, ów zamysł oznacza zjawiska, reakcje itp. - występujące niebezpośrednio, na odległość. Zadziwiać może to, że autor pracy w pewnym sensie przekracza progi nauki. Z elementami fizyki kwantowej, fizyki teoretycznej, astrofizyki, radzi sobie olśniewająco, wychodząc z nimi w odważny niekonwencjonalny sposób na przód. Mimo iż Musser zdarza się, że scala ścisły naukowy ton z kwestiami filozoficznymi, wręcz spirytualnymi. Zaraz jednak wychodzi na ,,równoważną prostą",co potwierdza jego charakter, ale i osobowość współczesnych naukowców i wynalazców, że zawsze wybierają oni trudny do rozwiązania problem. Bo na bazie tej ciężkiej pracy teorie przechodzą w praktykę, dając światu coś z czego globalnie ludzkość zawsze będzie już korzystała. Nie możemy poprzestać na tłumaczeniu ,,istnienia świata samym światem”. I nieważne, że około 70 stron ostatniej fizycznej formy publikacji, to przypisy i elementy indeksu, że nie mają one szerszego ,,wykończenia” i jakiegoś zgrabnego posłowia. Nie, to nieistotne. Tak skonstruowana przez Mussera praca, do uważnego czytelnika trafia najlepiej!\n,,Noc przynosi ze sobą duchy i wiedźmy, wygłodniałe, łopoczące płaszczami i odziane w czerń". To baśniowo-fantastyczne zdanie, jakże tajemnicze, silne w micie i pierwiastku grozy oplatającej swymi mackami różnych śmiałków, którzy w taką nieopisaną i tajemniczą przestrzeń chcieliby się zanurzyć, nie wiąże się dość bezpośrednio z nauką - jaka by ona nie była: czy ścisła, czy...\nfas cy nu ją ca\nNie tak ciężka (językowo i naukowo), jak podobne pozycje, poprzetykana w dodatku filozofią.\nZ mojej perspektywy jest kilka pytań o świat fizykalny, które warto i należy zadawać sobie okresowo przez całe życie i jednocześnie poszukiwać na nie odpowiedzi. Stąd nieodmiennie wracam do publikacji, które opisują te kilka fizycznych zagadek fundamentalnych, bo liczę, że znajdę jakieś uzupełnienie, nowe spojrzenia czy kolejną inspirację. Jednym z takich problemów jest sposób funkcjonowania rzeczywistości. Czy w naszym Wszechświecie jest realizowana natychmiastowa komunikacja między jego elementami, czyli czy istnieje NIELOKALNOŚĆ? Jeśli tak, to mogłoby to powodować sprzeczności - skutki poprzedzałyby przyczyny. Świat stałby się niepoznawalny przy użyciu logiki, byłby jedną wielką magią. W jaki sposób jabłko 'wie', że ma spadać w dół, jeśli pod nim jest Ziemia? Przecież te dwa ciała nie 'dotykają' się? Co to znaczy 'dotknięcie' dłonią stołu (chodzi o etap zanim nasze receptory pod liniami papilarnymi palca zaczną przesyłać sygnał)? Wiemy, że gdyby nagle zniknęło Słońce, to Ziemia 'nie wiedziałaby' o tym przez 499 sekund i dalej poruszałaby się po orbicie okołosłonecznej przez te ponad 8 minut. To jest z kolei LOKALNOŚĆ - poinformowanie obiektów separowalnych przestrzennie wymaga czasu.\nGeorge Musser, dziennikarz i fizyk z wykształcenia, w książce "Upiorne działanie na odległość" rozważył problemy lokalności/nielokalności i oddziaływania obiektów na siebie z perspektywy historycznej i współczesnych dociekań naukowców. Okazuje się, że XX wiek przyniósł w tym zagadnieniu mnóstwo radykalnie nowych spojrzeń, zaobserwowanych fascynujących zjawisk, które czasem wymykają się racjonalności, czasem skutkują przeformułowaniami rozumienia mechanizmów funkcjonowania świata. Ta książka, to podróż przez zdumiewający świat relacji, na których zbudowana jest nasza codzienność, i w którą chyba warto się udać.\nNajbardziej niepokojące dla naszego rozumu i racjonalności są doświadczenia ze splątaniem kwantowym, którego istota jest prosta do zobrazowania:\nW Warszawie naukowiec Q daje po monecie pani X i panu Y. X jedzie do Pekinu, Y Nowego Jorku (oboje są wtedy w odległości ok. 6900 km od Q). Następnie Q dzwoni z Warszawy do X i Y i jednocześnie wydaje im dyspozycje o wykonaniu rzutów swoich monet i zapisywanie wyników (orzeł lub reszka). Po tak inicjowanych seriach rzutów Q trzymuje od X i Y wyniki. Okazuje się, że jeśli u X-a jest reszka, to i u Y-a. Jeśli u Y-a mamy orła, u X-a też. Wyniki są zgodne, choć obydwoje nie wymieniali się informacjami.\nChoć ten eksperyment jest uproszczony, oddaje ideę wersji kwantowego eksperymentu z fotonami (tu ich role grają monety). Wykonywane są od kilku dekad doświadczenia, z których wynika, że takie nielokalne zachowanie dwóch fotonów istnieje i zostało nazwany splataniem. Nie da się tego jednak wytłumaczyć klasycznie. Wciąż nie wiemy, w jaki sposób odległe przestrzennie fotony uzgadniają własne zachowanie w sposób natychmiastowy.\nW książce ten efekt został przybliżony (str. 30-32, 155-157). W sumie niestety tylko początkowe 2/3 książki wydaje mi się ciekawe i dydaktycznie wartościowe, bo m.in. skupia się na wyjaśnieniu fenomenów świata kwantowego i jego rozbieżności ze światem przestrzeni oferowanym przez teorię względności. Musser opisał wielkie historyczne spory, które przybliżały badaczy do zrozumienia pojęcia sił (grawitacyjnych, elektromagnetycznych) i zasad działania pól. Przypomniał spory Einsteina z Bohrem w związku z interpretacją dziwnego świata kwantów (str. 142). Ciekawie pokazał, jak trudno dokonać postępu w rozumieniu mechanizmów budujących rzeczywistość, gdy obecne teorie fizyczne wydają się niezupełne, a my mamy tylko dostęp do struktur emergentnych wyższego poziomu (str. 174).\nJak wspomniałem, końcowe rozdziały książki są zdecydowanie słabsze. Ta część cierpi na syndrom ucieczki od poglądowości w kierunku prezentacji trudniejszych treści językiem współczesnych modeli skupionych na poszukiwaniu struktury pierwotniejszej od przestrzeni i czasu. Rozważania nad teorią strun, twistorów, macierzy czy pętlową grawitacją nie zbudują w głowie zaciekawionego fizyką współczesną laika nic pozytywnego (str. 195-250). Raczej się zagubi, czy wręcz zniechęci. Dodatkowo autor zastosował nieumyślnie pułapkę polegającą na tym, że w różnych przykładach opisujących realizacje lokalności/nielokalności miał faktycznie na myśli różne ich typy. Propagacja zaburzeń z prędkością poniżej granicznej prędkości światła mieści się w modelu lokalnym, natomiast wymyka się takiemu opisowi efekt splątania. Liczyłem na dokładniejsze przeanalizowanie istoty tej właśnie niespójności.\n"Upiorne działanie na odległość" okazało się książką nierówną i chyba ze zmarnowanym potencjałem bardzo ciekawego tematu. Skupienie się na intuicyjnych i dość prostych konsekwencjach opisu czasu i przestrzeni czy pojęciu pola, wystarczyłoby do uzmysłowienia kilku ‘cudów natury’. Autor chyba chciał opisać zbyt dużo i z przesadnie wyeksponowaną filozoficzną interpretacją, szczególnie w końcówce pracy. Zagubił przy tym podstawowe przesłanie, które powinno prowadzić do tłumaczenia czym jest oddziaływanie i czemu wciąż mamy z nim problem.\nZachęcam do lektury pierwszych 2/3 książki. Tam jest sporo wartościowych i fascynujących spostrzeżeń, których nie pozna się na lekcjach fizyki w szkole, choć powinno. Lepszą część oceniam na 8, gorszą na 4. Stąd wyszła końcowa średnia arytmetyczna.\nZ mojej perspektywy jest kilka pytań o świat fizykalny, które warto i należy zadawać sobie okresowo przez całe życie i jednocześnie poszukiwać na nie odpowiedzi. Stąd nieodmiennie wracam do publikacji, które opisują te kilka fizycznych zagadek fundamentalnych, bo liczę, że znajdę jakieś uzupełnienie, nowe spojrzenia czy kolejną inspirację. Jednym z takich problemów jest...\nKolejka - Popularnonaukowe\nDodaj cytat z książki Upiorne działanie na odległość i jego wpływ na czarne dziury, Wielki Wybuch i teorię wszystkiego


Lek. Marek Stankiewicz - gastrolog | ZnanyLekarz.pl\nTrafiłem do doktora po raz kolejny 6 miesięcy po operacji oczyszczenia ropnia na jelicie, doktor dokładnie znał mój przypadek, jednak zupełnie nie przejął się że 6 miesięcy po operacji jestem osłabiony, wyniki morfologii są złe i tracę na wadze, stwierdził że to nadal osłabienie po operacji, jednak u mnie już był zaawansowany nowotwór. Nie mogę powiedzieć, że mi pomógł wręcz przeciwnie, musiałem szukać pomocy u innego gastroenterologa.\nLekarz bardzo dobry, miły, dokładnie wyjasnia co dolega. Miałam gastroskopie i kolonoskopię jednocześnie w znieczuleniu dożylnym, wszystko widziałam i słyszałam. Nic nie bolało. Polecam, warto zrobić, żeby się uspokoić, że wszystko jest dobrze.\nDla mnie to lekarz neutralny, nie pomoże ani nie zaszkodzi. Jest miły?No miły to on nie jest w ogóle ,dość chłodny można powiedzieć, ale nie o to w tym chodzi ma być dobry a czy jest? Mnie nie pomógł ale też nie zaszkodził . W Radomiu w ogóle nie ma dobrego gastrologa, diagnozy radomskich lekarzy gastrologów przyprawiają o ból głowy lekarzy np. w Lublinie czy Warszawie.\nLekarz bardzo dokładny i rzeczowo podchodzący do problemu. Przy tym miły i sympatyczny. Polecam!\nJest świetnym lekarzem i zawsze - w każdej sytuacji można na niego liczyć.\nBardzo dobry specjalista- wizyta u niego trwa długo, w celu solidnego przebadania i wskazania odpowiedniego leczenia. Pan Doktor jest bardzo dokładny, rzetelnie przedstawia cechy choroby i tłumaczy jak z tego wybrnac:) polecam ze wzgledu na "przejecie sie" pacjentem i profesjonalnie prowadzone leczenie\nJest świetnym lekarzem i zawsze - w każdej sytuacji można na niego liczyć. Polecam i pozdrawiam pana doktora.\nGastrolodzy w Kozienicach\nGastrolodzy w Warce


i zamku krzyżackiego\nW dniach 14 – 15 maja 2014 roku odbyła się wycieczka na trasie Sadkowice – Toruń – Gniew – Sadkowice. Uczestniczyło w niej 35 uczniów z klasy IIIa, IIIb i IVa szkoły podstawowej oraz 9 rodziców.\nUczniowie w dobrych humorach wczesnym rankiem wyruszyli w drogę, obserwowali zmieniający się krajobraz naszej ojczyzny. Na Toruńskim Bulwarze opuścili autokar i spacerując wzdłuż Wisły podziwiali mury miasta Torunia. W Toruńskim Planetarium obejrzeli seans „Mój kumpel Niko” opowiadający o dzieciństwie i młodości Mikołaja Kopernika. Następnie zwiedzali Muzeum Podróżników im. Toniego Halika i Dom Mikołaja Kopernika. Oglądali mury obronne, ruiny zamku krzyżackiego, fosę, Krzywą Wieżę i piękne kamieniczki. Szczególnie pięknie prezentowała się Kamienica pod Gwiazdą. Poznali legendę flisaka i wierząc w szczęście głaskali żabki przy jego pomniku na Staromiejskim Rynku. Tu pięknie prezentował się pomnik słynnego astronoma. Próbowali przejść najwęższym chodnikiem w mieście. Nie zabrakło również czasu na zakup pamiątek, a szczególnie pysznych toruńskich pierników.\nW późnych godzinach popołudniowych uczestnicy dotarli do zamku krzyżackiego w Gniewie. Mieli możliwość spędzić noc w Dormitorium Zamkowym, gdzie sale noclegowe nawiązują do ascetycznego wyglądu cel Braci Zamkowych.\nZanim jednak udali się na nocleg uczestniczyli w widowisku multimedialnym - „Wakacje z duchami”. Opowiadacz wchodząc w interakcję z widzami przeniósł uczestników do nieistniejącego świata duchów, do świata walących się murów i płonących stropów. Widowisko nie przestraszyło uczestników. Potem na podzamczu pieczono kiełbaski, które smakowały wyśmienicie. Odbył się również nocny spacer z pochodniami po zamku. Przewodnik przedstawił historię gniewskiej warowni.\nNastępny dzień pozwolił przyjrzeć się ogromowi tutejszego zamku. Pięknie prezentował się również dziedziniec zamkowy. Udział w warsztatach dawnych rzemieślników pozwolił dzieciom przenieść się w dawne czasy. W mennicy wybito monety, lepiono garnki, tkano tkaninę, wydrukowano historię zamku. Największym zainteresowaniem cieszyło się strzelanie z łuku. Po krótkim spacerze po średniowiecznych uliczkach miasta Gniew był czas na zakup pamiątek. Największym powodzeniem cieszyło się uzbrojenie rycerski i stroje dwórek.\nPo pysznym obiedzie grupa wyruszyła w powrotną drogę. Choć uczestnicy byli trochę zmęczeni dzielili się wrażeniami z wycieczki i uczestniczyli w konkursie wiedzy o zwiedzanych miejscach i konkursie piosenki.\nOpiekę podczas wycieczki sprawowały: pani Janina Walas, pani Krystyna Woźniak i pani Wiesława Przybyłkiewicz.\ndata publikacji: 2014-05-19 23:47:55\nWycieczka gimnazjalistów do Czeskiej Pragi\nW ciągu roku szkolnego uczniowie gimnazjum działający w Samorządzie Uczniowskim, Kole LOP oraz kole biologicznym realizują treści programowe zawarte w szkolnym programie profilaktyki, ponadto wspierają Gminną Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w podejmowanych przez nią działaniach organizując dla swoich kolegów i rodziców akcje i programy profilaktyczne. Dzięki współpracy z GKRPA udało się pozyskać szkole środki na dofinansowanie wycieczki szkolnej dla uczniów najbardziej zaangażowanych w organizowaniu działań profilaktycznych.\nW dniach 12 – 14 maja 2014 r. uczniowie Zespołu Szkół w Sadkowicach wzięli udział w wycieczce Kotlina Kłodzka – Czeska Praga. Pierwszym przystankiem na drodze podróżników z Sadkowic był Wrocław. W mieście słynącym z największej liczby mostów w Polsce młodzież podziwiała Park Szczytnicki z Halą Stulecia (Halą Ludową), Pergole i Fontanny Multimedialne, wrocławski Stary Rynek, a także Ogród Japoński i Panoramę Racławicką. Stamtąd udali się na południe Polski, ponieważ miejscem noclegu był ośrodek turystyczny w Starej Bystrzycy. Kolejny dzień uczniowie spędzili na terenie Czech podziwiając stolicę państwa – Pragę. W programie zwiedzania tego miasta znalazło się: Stare Miasto, Hradczany, Loretańskie Namesti, Katedra św. Witta, Bazylika św. Jerzego, Mala Strana, Most Karola, Rynek Staromiejski z Zegarem Orloj. Po wyczerpującym dniu uczniowie znaleźli jeszcze siły, aby pobawić się na zorganizowanej dla nich dyskotece w Starej Bystrzycy. Trzeci dzień wycieczki rozpoczął się od zwiedzania Kopalni Złota w Złotym Stoku. Młodzież udała się podziemną trasą turystyczną i zwiedzała muzealną część zwaną „Sztolni Gertruda”. Przeszła się „Chodnikiem śmierci” i spotkała z Gnomem oraz zobaczyła jedyny w Polsce podziemny wodospad w „Sztolni Czarnej”. Kopalnia Złota była ostatnim punktem trzydniowej wycieczki.\nOpiekę nad uczniami podczas wyjazdu sprawowały nauczycielki: Magdalena Pajda, Urszula Adamczyk, Beata Pakuła, Ewa Kępka oraz Halina Pruszczyk.\ndata publikacji: 2014-05-19 23:47:19\nDnia 9 maja 2014 r. obchodziliśmy w Zespole Szkół w Sadkowicach kolejną rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Poczty sztandarowe szkół wchodzących w skład Zespołu Szkół w Sadkowicach oraz przygotowane przez uczniów kotyliony podkreśliły charakter i rangę święta.\nTym razem w formie wiadomości telewizyjnych z roku 1791 młodzi artyści z gimnazjum przypomnieli swoim koleżankom i kolegom wydarzenia z końca XVIII w. Były relacje spod sejmu – wywiady z królem Stanisławem A. Poniatowskim i hrabią Potockim; udało się połączyć i porozmawiać z carycą Katarzyną z Rosji oraz Robespierrem z Francji, którzy wyrazili swoje poglądy na temat konstytucji uchwalonej w Polsce. Dj Kuba przedstawił utwory zajmujące czołowe miejsca na liście przebojów w tym dniu („Witaj maj, trzeci maj” oraz „Jak długo w sercach naszych”). Były również wiadomości sportowe oraz prognoza pogody na najbliższe dni. Program artystyczny zakończyły piosenki „Nadzieja” (z repertuaru J. Pietrzaka) oraz „Powrócisz tu” (z repertuaru I. Santor).\nW programie wystąpili: Natalia First, Ewelina Chyła (prowadzące), Mateusz Karpiński, Bartek Wincek (koledzy), Maria Jasińska (prowadząca program informacyjny), Zuzanna Nogańska, Natalia Zdzieszyńska, Justyna Zgieb, Mateusz Biskupiak (dziennikarze), Adrian Rojecki (S. A. Poniatowski), Krystian Koza (hrabia Potocki), Adrian Wydra (szlachcic), Natalia Mazurkiewicz (caryca Katarzyna), Jakub Albrecht (Robespierre), Jakub Góralczyk (dj Kuba), Eryk Skrętowski (dziennikarz sportowy), Marta Malinowska (pogodynka), Mateusz Wiśniewski, Norbert Góralczyk (ochroniarze).\nOprawa muzyczna: Klaudia Dudek, Wiktoria Woźniak, Maria Gut, Natalia Zdzieszyńska, Zuzanna Nogańska, Bartek Wincek, Mateusz Biskupiak.\nPoczty sztandarowe: Malwina Walczak, Weronika Biedrzycka, Jakub Świąder (szkoła podstawowa), Anna Gut, Justyna Potentas, Patryk Tokarski (gimnazjum).\nProgram przygotowali Radosław Kowalczyk, Urszula Adamczyk i Kamila Major. Organizatorzy dziękują za pomoc pani Krystynie Woźniak oraz pani Ewie Kępce.\ndata publikacji: 2014-05-13 01:07:59\nDnia 8 maja br. odbyły się na terenie naszej szkoły warsztaty plastyczne prowadzone przez grupę AMER TOUR z Inowrocławia. Podczas warsztatów, w których uczestniczyły wszystkie grupy przedszkole oraz dzieci z klas I - III szkoły podstawowej, dzieci rozbudzały swoją wyobraźnię, rozwijały zdolności plastyczne, a co najważniejsze miały okazję pracować z nowym "tworzywem"- masą gipsową.\nDzieci samodzielnie przygotowywały masę gipsową i zalewały nią różnorodne formy, które później malowały. Przygotowane przez milusińskich prace będą niespodzianką i miłym prezentem dla rodziców z okazji ich święta.\ndata publikacji: 2014-05-13 01:05:36\nNa początku kwietnia sprawdzian mieli uczniowie klasy VI, zaś w dniu dzisiejszym, tj. 23 IV 2014 r. trzecioklasiści z Gimnazjum im. Jana Pawła II rozpoczęli swoje zmagania egzaminacyjne. Przez najbliższe trzy dni sprawdzą swoją wiedzę z ostatnich trzech lat nauki:\n23 IV (środa) - egzamin z historii i wiedzy o społeczeństwie oraz z języka polskiego,\n24 IV (czwartek) - egzamin z matematyki oraz z przedmiotów przyrodniczych,\n25 IV (piątek) - egzamin z języka obcego.\nW tym roku do egzaminu przystąpi 29 uczniów.\ndata publikacji: 2014-04-23 09:19:14


Ofiary bez dyskusji | mikołajbo\nPo tym jak chłopaki w remizie pomylili pola, przy których mieli w ostatnim październiku postawić krzyżyk, przez co świat cofnął się o 8 lat, dwie dekady i dwie transze funduszy unijnych, sądziłem, że „nowy ustrój” obali się sam, a ja nie będę musiał klepać na ten temat w klawiaturę. Ale w sumie na co liczyłem? Że przejdzie bokiem? Może, gdyby tylko długo zapowiadana marka wódki „Ustrój” ostatecznie weszła na rynek. Fajne były lata 2005-2007. Czasy Chomixa, Matki-kurki i świeżości Szkła Kontaktowego z Tomaszem Sianeckim w roli głównej. Nie jestem pewien czy to nie właśnie wtedy rozpoczęła się złota epoka internetowych memów.\nMiałem wówczas studia do skończenia oraz świat cały serdecznie gdzieś i równie głęboko. Niewieloma rzeczami tak naprawdę się przejmowałem, bo też pewnie nie wiedziałbym, które z amatorskich działań władzy miałby na tamten moment mieć na mnie jakikolwiek wpływ. Nie sposób zapomnieć, jak tłuste były to lata dla sarkazmu, ciętego dowcipu o zróżnicowanym często smaku, wspomnianych memów, coraz to nowszych serii komiksów, a także początku najczystszej postaci internetowo-medialnego hejtu. A wszystko w imię odsunięcia od władzy, w opinii wielu, pomyłki jaką byli przedstawiciele narodu w okresie 2005-2007. Pamiętacie jak Michał L. załatwił nam wtedy organizację połowy Euro 2012? Ten wybuch radości i zaraz potem mrożące krew w żyłach pytanie: „jak my to zorganizujemy z taką władzą?”. Jakiś czas wcześniej, przy okazji premiery swojej książki „Polska! Głupcze”, w jednej z poznańskich księgarni, Tomasz Lis pocieszał ludzi, obiecując, że jak obejrzą się za kilka lat za siebie i pomyślą o tym trudnym i dziwnym okresie, to nie będzie on niczym więcej niż tylko przecinkiem w akapicie księgi dziejów.\nNo i w sumie jak tak się dobrze zastanowić to takim przecinkiem był, ale czy mamy do do tych czasów aż taki sentyment, żeby wracać w odwiedziny jak do ulubionej ciotki? Ale co tam podróż o 8 lat wstecz, zafundowana nam zwykłym lenistwem wyborców. Postanowiłem to pobić. Pojechałem do roku 1939, razem z Marcinem Ciszewskim i jego Pierwszym Niezależnym Batalionem Rozpoznawczym i przy okazji dowiedziałem się czegoś ciekawego o swojej strudzonej polskością głowie. Zajarany tą pozycją kumpel, po nieprzespanej z emocji nocy zagroził zerwaniem znajomości, jeśli odmówiłbym podjęcia lektury. Dla niewtajemniczonych – polski batalion wybierający się do Afganistanu, przenosi się w czasie, i z pełnym wyposażeniem i uzbrojeniem ląduje na tyłach Wermachtu, 2 września 1939. Coś jak w tym starym filmie „Jeszcze raz Pearl Harbour”, w którym amerykański lotniskowiec USS „Nimitz” z roku 1980 trafia prosto do roku 1941 roku, w okolice Hawajów, na dzień przed japońskim atakiem na bazę amerykańskiej marynarki wojennej. Walka turbośmigłowych samolotów z okresu drugiej wojny z maszynami F-14 Tomcat potrafi naprawdę rozbawić, ale kończy się jak zwykle. Amerykanie dają wrogowi solidnego łupnia. Jak z resztą w każdym filmie. A z tym polskim batalionem jest trochę inaczej. To znaczy tak samo, bo tuzinami zamieniają niemieckie kolumny pancerne w obiekty pożądania zbieraczy złomu, sami ponosząc straty w stylu rozbitego reflektora od łazika. Ciężko jednak powiedzieć, że jak zwykle.\nDało mi to do myślenia, jak bardzo przyzwyczajeni jesteśmy do sromotnych porażek zarówno na srebrnym ekranie jak i w podręcznikach do historii. I do tego , że mamy kijową władzę. Może nie należy robić z nami tego, co sugeruje w słynnym powyborczym filmiku Zbigniew Stonoga, ale mam wrażenie, że z uciskiem z różnych stron jako naród lekko ocieramy się o syndrom sztokholmski. Naszą tożsamość narodową w przeważającej części definiują porażki, a ostatnio nieudolna władza. W Powstaniu Warszawskim, w trzydziestym dziewiątym, że nas pomordowali, rozebrali, wywieźli albo zdradzili. Święta narodowe obchodzimy w odniesieniu do zdarzeń mających na naszą obecną rzeczywistość wpływ porównywalny z wpływem decyzji Zygmunta Augusta na obecną urbanistykę Warszawy. Jeśli dobrze policzyć to od czterech wieków, co bitwa zbieramy baty, czasem w dogrywce, czasem w karnych, ale jednak. No może poza tym, że Powstanie Wielkopolskie i Cud nad Wisłą jakoś się udały, chociaż umówmy się – San Marino też czasem gola strzeli w meczu międzypaństwowym i za każdym razem jest to drugą, jeśli nie pierwszą informacją w wiadomościach sportowych. I powiem Wam, że czytając Ciszewskiego nie mogłem się nadziwić tym, jak mało radości sprawiało mi początkowo czytanie o pogromach dokonywanych przez naszą armię na Wermachcie i jak bardzo mój umysł siłował się z tą fantastyką, zamiast po prostu cieszyć się, że w końcu lejemy najeźdźców z kretesem.\nDlaczego? Bo łatwiej jest być ofiarą. W sumie najłatwiej i do tego cholernie wygodnie. Na ofierze nie ciąży żadna odpowiedzialność, a do tego ma się nieograniczone możliwości do prezentowania postaw roszczeniowych. Mamy momenty, w których dumą narodową potrafimy dorównywać samym amerykanom, absolutnym mistrzom świata w tej dziedzinie, a jednocześnie tak chętnie budujemy własny obraz jako ofiar germańskich oprawców, PRL-u, szeroko rozumianego systemu, bankierów, nadmiernych opadów deszczu, zbyt szybko upływającego czasu i rakotwórczej gumy Turbo. Ja wiem, że poniekąd na lata pozbawiono nas możliwości ciężkiej pracy na rzecz naszej ojczyzny, ale nie zmienia to faktu, że póki jej nie wykonamy, należy nam się guzik i może czapka gruszek.\nProblem polega również na tym, że zbyt często zajmujemy się tą stroną mocy, która jest poza naszym zasięgiem naszej kontroli, jednocześnie podkreślając brak możliwości jakiegokolwiek ruchu lub zmiany w obszarach, na jakie jak najbardziej mamy wpływ. Z przyzwyczajenia chyba, na własnym podwórku lubimy roztaczać aurę niewinności małego dziecka i bezradności spowodowanej rzekomym uciskiem zewsząd. Tyle, że cena niewinności, nie chwytania steru, przejmowania kontroli tam gdzie tylko się da, może być jak w choćby tym biznesowym przykładzie:\nCi w tej Warszawie to nic nie robią, tylko zgarniają kasę i dymają się po kątach. No i oczywiście jeśli golonka to wyłącznie drobiowa i sushi w dzień powszedni popijane minimum Moetem. A o tych w małych miasteczkach i na wsi to już nie wspomnę. Tylko ręce po dotacje i inne Krusy wyciągają, żyją sobie z nóżki na nóżkę wymieniając w barterze miód za drewno na opał i uprawiając procesje całymi dniami. Brzmi znajomo? Jakieś inne przykłady przychodzą Ci do głowy? W podziale na my – oni, zdecydowanie zbyt dużo czasu poświęcamy stronie zwanej „oni” i niestety nie po to, aby lepiej ją zrozumieć, ale by ją moralizować. Czasem się zastanawiam jaki sens ma pisanie na łamach „swojego” dziennika, tygodnika artykułów wychwalających swoją stronę bądź krytykujących drugą. Wszak co chwalebne zostało już wychwalone, a potępione, co potępienia godne. Mało kto zagląda na na drugą stronę, bo to po pierwsze wysiłek, po drugie zagrożenie dla własnego paradygmatu. A po trzecie możliwe, że i wstyd we własnych szeregach. Wyborcza? Nie czytaj tego ścierwa. Gazeta Polska – stary pogięło Cię? Jeszcze nie mów, że za to zapłaciłeś. Nie wstyd Ci chodzić z tym po pachą!? Newsweek, Wprost, Polityka? Nie trzeba czytać, aby potrafić wypowiedzieć się na temat pochodzenia przodków wydawców i głównych akcjonariuszy. W czasach polaryzacji totalnej, po prostu nie słuchamy się wzajemnie. Mogłoby to łatwo zaburzyć nasze myślenie o samych sobie albo nasze starannie pielęgnowane przekonania. Nie znamy natury, drugiej a jak mamy szczęście to trzeciej strony. Ale to właśnie na nie wskazujemy najchętniej jako na przyczyny niepowodzeń.\nCzym to grozi – odsyłam do socjologów, ale fakt że praktycznie nie podejmuje się już dyskusji, takich wiecie, face-2-face lekko, przeraża. Gdybyśmy poświęcali sobie nawzajem więcej czasu i ucha, zobaczylibyśmy, że w gruncie rzeczy wszystkim chodzi o to samo. A tak, stepy akermańskie wymiany poglądów w wersji live. Strach przed kwasem, szkoda psuć atmosferę. Jeszcze emocje wezmą górę, a następny weekend przecież dopiero za tydzień. Jak się okaże, że fakty nam się nie zgadzają to dokąd pójdziemy po rozstrzygnięcie? Wiadomo, że do Internetu – tylko do którego medium? A bez oparcia w faktach, gdy zawsze jesteśmy w stanie znaleźć pasującą nam definicję lub interpretację faktów, trudno o sensowną, merytoryczną dyskusję prowadzącą do zrozumienia rozmówcy i jego pobudek w poruszanych kwestiach. Dużo wygodniej obcować osobami o podobnych poglądach i przy stole gęsto zastawionym gorzałą. Pomyje i złość na to, że ktoś może myśleć inaczej zawsze można wylać w zaciszu domowego, szerokopasmowego Internetu. Z obowiązkową kropką nienawiści. Jedźmy, nikt nie słucha.\nfiction IVRP mentality mentalnosc naród Polacy polaryzacja polish people polska


Odchudzanie kraków - Katalog stron www - nKatalog\nAmplus to profesjonalna poradnia medyczna obejmująca takie dziedziny jak odchudzanie (w tym pomoc dietetyka), pediatria, choroby wewnętrzne, rehabilitacja (schorzenia narządu ruchu, badania wad postawy, badania ogólnej wydolności). W ramach poradni działa centrum odchudzania, w której prowadzone są zabiegi odchudzające. Posiadamy bardzo dobrze wyszkolony personel, na gabinet cieszy się bardzo dobrą opinia wśród pacjentów z Krakowa i okolic. W zakresie medycyny sportowej współpracujemy z Zakładem Leczenia Rehabilitacyjnego "PODGÓRZE S. C. ". Serdecznie zapraszamy! Kraków ul Turonia 4.\nSzczegóły strony www.amplus.org.pl:\nSłowa kluczowe: centrum odchudzania kraków, odchudzanie kraków, krakow odchudzanie, odchudzanie w krakowie\nNatura Medica to polska firma MLM. Produkty Natura Medica to wyselekcjonowane preparaty, które pomogą każdemu rozwinąć naturalny potencjał zdrowia i pięknego ciała. Przy prawidłowej pielęgnacji swojego zdrowia suplementami diety marki Natura Medica, każdy człowiek może żyć lepiej, dłużej i intensywniej. Preparaty Natura Medica dostarczą naszemu org...\nDomeną Naszego Centrum Dietetycznego są konsultacje z profesjonalnym żywieniowcem i trenerem personalnym. To co Nas wyróżnia od konkurencji to spojrzenie kompleksowe na temat odchudzania i kształtowania ciała. Sztuką nie jest szybka redukcje ale utrwalenie wymarzonej sylwetki, dlatego celem naszego Studia Modelowania Sylwetki jest uświadamianie jak...\nSkuteczne odchudzanie- czy wiesz jakie to proste? »\nSkuteczne odchudzanie jest naprawdę możliwe. Wiele z kobiet nawet nie zdaję sobie sprawy z tego jakie to proste. to coś więcej niż pozbycie się nadmiernych kilogramów oraz toksyn z organizmu. To również utrzymanie tej wagi. Niejednokrotnie właśnie utrzymanie odpowiedniej wagi jest wyczynem, a nie samo odchudzenie się. Aby więc stwierdzić, że odbył...\nLeczymy nadwagę i otyłość dorosłych i dzieci,u osób zdrowych i chorych.Każda osoba jest traktowana indywidualnie i w taki sposób aby czuła się swobodnie i komfortowo.Wszystkie rodzaje diet są układane na bazie diety zbilansowanej, której stosowanie jest zalecane przez IŻiŻ. Poradnia oferuje:- diety odchudzające dla dorosłych i dzieci, dla osób zdro...\nNasze Centrum Dietetyczne powstało w trosce o zdrowy styl życia mieszkańców naszych miast. Zdajemy sobie sprawę, że w obecnych czasach większość z nas niewiele czasu poświęca przygotowywaniu zdrowych posiłków. A następstwem takiego odżywiania mogą być choroby i otyłość. Musimy jednak z satysfakcją stwierdzić, że wiedza społeczeństwa w kwestii właśc...\nSzukasz sposobu na pozbycie się zbędnych kilogramów? Nie możesz znaleźć żadnego preparatu, który pomoże Ci osiągnąć wymarzony cel? Koniecznie odwiedź naszą stronę internetową na której przedstawimy Ci świetny sposób na schudnięcie w kilka tygodni. Tak to jest możliwe, bez ciężkich ćwiczeń i wylewania hektolitrów potu.\nPoznaj opinie inny...\nStudio Pantera to mały kameralny salon kosmetyczny połączony z klubem fitness. U nas potrenujesz na najnowszej generacji kapsułach vacu oraz zadbasz o swoje dłonie i stopy. Dodatkowo oferujemy sprzedaż kosmetyków hiszpańskiej firmy Babaria. Nasz salon znajduje się na warszawskim Ursynowie w pobliżu metra Natolin. ...\nSpalanie tłuszczu - piperinemax.pl »\nPoznaj jeden z najskuteczniejszych sposobów na zdrowe i efektywne odchudzanie. Sprawdź, jak skutecznie działa nasz preparat. Dzięki aktywnemu składnikowi – piperynie, nie tylko zapewnisz sobie doskonałe wsparcie w procesie odchudzania. Dodatkowo, łatwiej utrzymasz wagę i poprawisz ogólną kondycję i funkcjonowanie organizmu. Zapraszamy na naszą stro...


Jacek Lang (2)\nArkadiusz Latusek (2)\nAnna Kłys (2)\nKatarzyna Łanocha (2)\nMałgorzata Białek (1)\nNatalia Celer (1)\nUrszula Czernichowska (1)\nMarek Pul (1)\nWyniki wyszukiwania dla: słownik szkolny\nKsiążka składa się z trzech części: poradnika, słownika oraz dyktand. Zwięzłe, jasno sformułowane reguły oraz przejrzysty układ i odpowiedni dobór słownictwa uwzględniający wiek dziecka, gwa...\nJak powiedzieć dom w języku hiszpański? A jak łyżka w języku niemieckim? Jak jest pies w języku angielskim? Czy w języku francuskim brzmi podobnie? Bogato ilustrowany słownik dla dzieci zawiera h...\nAutor: Tamara Fonteyn\nSłownictwo opracowane zgodnie z podstawą programową MEN przez międzynarodowy zespół specjalistów doświadczonych w nauczaniu języka angielskiego. Widoczne pod ilustracją zdania z...\nAutor: Aldona Kowalska, Adam Wiedemann\nAldona Kowalska, Adam Wiedemann\nJęzyk polski nie należy do najłatwiejszych. Żeby uprzyjemnić dziecku poznanie go, warto podsunąć mu właśnie ten słownik. Znajdzie w nim najpopularniejsze wyrazy, z których korzysta na co dzi...\nAutor: Urszula Czernichowska, Marek Pul, Wojciech Rzehak\nMój pierwszy słownik ortograficzny - Outlet\nAutor: Arkadiusz Latusek\nSłownik ortograficzny dla dzieci zawierający 3000 haseł.Część haseł z ilustracjami utrwalającymi wzrokowo pisownię danego wyrazu. Doskonałe opinie rodziców i nauczycieli. Z...


autor: Martin » pt gru 11, 2009 3:26 pm\nMarcinWojtecki pisze: Martin proszę o pilny kontakt\nKontakt nawiązany - pozdrawiam i do zobaczenia wkrótce.\nautor: looky » pt gru 11, 2009 3:57 pm\nNataszka pisze: I o poślizgu też może coś powiedzieć biedaczek\nTego typu poślizg byłby wskazany przy innej czynności\nMartin pisze: Mam nadzieję, że kontuzja mu się nie odświeżyła?\nKolano bolało mnie cały dzień. Na szczęście następnego dnia po "znieczuleniu" u kolegi ból przeszedł\nAgim6 pisze: chyba duzo mnie ominęło\nOj dużo, dużo\nautor: Martin » pn gru 28, 2009 3:51 pm\nJuż prawie koniec 2009 roku, ale za kilka dni przywitamy Nowy 2010 Rok i można by było pomyśleć o styczniowym spotkaniu na kręglach w Cent-Room w Piasecznie. Co Wy na to?\nautor: Koramina » pn gru 28, 2009 10:52 pm\nautor: zemfiroczka » pn gru 28, 2009 11:21 pm\nA kiedy w tym styczniu?\nOstatnio zmieniony pn gru 28, 2009 11:22 pm przez zemfiroczka, łącznie zmieniany 1 raz\nautor: stentonik » pn gru 28, 2009 11:21 pm\nautor: Martin » wt gru 29, 2009 9:16 am\nKoramina pisze: Jestem za:)\nstentonik pisze: Piszę się!\nFajnie, czyli jest już z kim zagrać w kręgle. Ktoś jeszcze?\nzemfiroczka pisze: A kiedy w tym styczniu?\nKręgle są teraz w Piasecznie przy Małej Italii, więc można wykorzystać któryś z wieczorów i spotkać się na kręglach. Wśród zainteresowanych osób ustalimy dogodny termin i zarezerwuje się tor/tory. Kiedy będziesz w Piasecznie?\nautor: Sylwia » wt gru 29, 2009 9:27 am\nMartin pisze: Ktoś jeszcze?\ntaaaak jeszcze ja cę, ja\nautor: Nataszka » wt gru 29, 2009 12:59 pm\nA no to i ja się przejdę jak mi termin podpasuje.\nautor: Agim6 » wt gru 29, 2009 1:01 pm\nJa bym się wybrała, ale jeżeli na tygodniu spotkanie to u mnie może być ciężko. Jak ustalicie termin to dam znać\nRe: kręgle w styczniu\nautor: zemfiroczka » wt gru 29, 2009 2:16 pm\nKręgle są teraz w Piasecznie przy Małej Italii,\nTo akurat wiem, bo jestem na bieżąco dzięki foremce haha!\nMartin pisze: więc można wykorzystać któryś z wieczorów i spotkać się na kręglach. Wśród zainteresowanych osób ustalimy dogodny termin i zarezerwuje się tor/tory. Kiedy będziesz w Piasecznie?\nNo właśnie w styczniu.\nautor: teqilaa » wt gru 29, 2009 2:37 pm\njesli nie bedzie to np o 16 to i ja bym sie skusiła.\nautor: Martin » wt gru 29, 2009 3:27 pm\nKilka osób już jest, więc może ustalimy termin, który będzie dogodny większości zainteresowanych osób? Jakie dni Wam pasują? Może w godzinach wieczornych, w któryś ze styczniowych piątków np.: 8 stycznia?\nautor: Agim6 » wt gru 29, 2009 3:30 pm\nMartin pisze: Może w godzinach wieczornych, w któryś ze styczniowych piątków np.: 8 stycznia?\n8 pasuje, godz. 21.00 pasuje (nie wcześniej)\nautor: teqilaa » wt gru 29, 2009 3:48 pm