diatryba: lipca 2013\nJak zmęczyć słonia\n"Ale słoń był zmęczony i nie chciał iść, więc go bili."\nJuż miałem się rozrzewnić nad słoniem, po chwili\nprzypomniały się częste widoki z ulicy,\njak mama, albo tatuś, w łeb! Po potylicy!\n- Co się wleczesz!? Oberwiesz, przyśpiesz gnojku kroku!\nWidzę, słyszę te cyrki wciąż, każdego roku.\nDziecko płacze, trzylatek, matka nim potrząsa,\nzłym słowem, niczym żmija, z nienawiścią kąsa,\na rączkę maluszkowi prawie wyrwie z barku,\nwrzeszcząc: - szybciej, bo spóźnię się przez ciebie smarku!\nJak trafi do przedszkola, tam inna tresura,\njak zabić w nim charakter, taka procedura,\npóźniej szkoła, tam dojdzie także mózgu pranie,\naż słoń będzie zmęczony i wierzgać przestanie.\nGdy przyjdzie pełnoletność, dobrzy urzędnicy,\npytania, skargi, żale, wepchną do tchawicy,\notumanią, bo mają możliwości duże,\nby członka społeczeństwa poddawać tresurze,\nustawić na swym miejscu, w areny szeregu,\nczasem ktoś nie wytrzyma, walnie w mur z rozbiegu,\nodhaczą, zdejmą gościa z prowiantowej listy,\nuznają za półgłówka w sposób oczywisty,\nbo kto kąsa tę rękę, co ma bicz i michę?\nDlatego zarząd Cyrku rośnie w siłę, w pychę,\nuczy nas aportować, czołgać się, donosić,\ni tylko "słuszną prawdę" wolno jawnie głosić,\nzapytaj bezdomnego, o te z klatką "kwiatki",\nna pewno chciałby w klatce trzymać swe manatki,\nzawsze lepiej spać w klatce, zwłaszcza gdy mróz szczypie,\nschodowej oczywiście, niż brać udział w lipie.\nCyrki prawie upadły, teraz protestują?\nWładze wciąż ustawami nowymi żonglują,\nbaba z brodą wystąpi, gdy ją z rana zgoli,\ncyrkuśnik o bananach i seksie swawoli,\nalbo krzyże ściągając, skacze niby zając,\ninny, taki niewinny, psa stresuje w Sejmie,\na ten w klatce się nudzi! Kto się takim przejmie?\nCzas cyrków wnet przeminie, w nich też sapie bieda,\na klatki i namioty za długi się sprzeda,\ni jaki nowy protest tym razem wymyślą?\nA może ich na Marsa z jakąś sondą wyślą?\nNiech męczą ufoludków pomysłami swemi,\nco naiwne, po czasie, słowem... nie z tej Ziemi!\nEtykiety: cyrk, lipa, obłuda, pic, pranie mózgu, tresura, zakłamanie, zmęczenie słonia\nRządowe progi bezkarności czyli felieton Jana Pietrzaka\nEtykiety: felieton, Jan Pietrzak, Rządowe progi bezkarności\nNiech żyje bezdomność!\nniejeden ludzką miarą mierzy,\npóźniej siądzie za stołem,\nw mięsko uśmiech szczerzy,\ni zajada z miłością, aż mu język lata,\nsiostrę świnię, w żołądku się z nimi pobrata.\nCyrki z klatką, medialne,\nnic nie warte cuda,\na rzeczywistość skrzeczy:\n- obłuda... obłuda...\nZamknąć się w klatce,\nchoćby pod schodami...\nTu się cyrkiem mami!\nCyrki bez zwierząt,\nmieszkania bez ludzi!\nNasz Główny Treser,\nstara się i trudzi,\nz wysiłku tracąc\nwnet wszyscy wolni!\nChoć nie żałują\ndla ptasząt okruszków,\nto w dupie mają\nktórych się z mieszkań\ni klatek wyrzuca,\nzwiódłszy na manowce,\nwiodą ku biedzie\njak bezbronne owce,\ncyrk sobie robiąc\nz biedy i starości,\nw swojej nadmiernej\ndo zwierząt miłości,\nAutor: abyrtaid o 10:35 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: bezdomność, cyrk bez zwierząt, demagogia, hieny gospodarki, lipa, obłuda, pic, pozoranctwo, tygrysy biznesu, zakłamanie\nZakładki, linki, różne dane, od teraz uporządkowane\nTotal Collector może służyć jako bezpłatny menedżer linków (zakładek) stron internetowych i lokalnych plików, jako baza kontaktów, użytkowników, rozmaitych notatek, a także generator i portfel haseł.\nCelem programu jest uwolnienie współczesnego człowieka od konieczności pamiętania ogromnej ilość informacji. Obecnie Total Collector pozwala przechowywać informacje o witrynach internetowych (na przykład adres URL, użytkowników, hasła i inne), o kontaktach (na przykład imiona, nazwiska i nazwiska rodowe, drugie imię, data urodzenia, telefon i inne), o lokalnych plikach (na przykład ścieżkę, hasło i inne). Ponadto można przechowywać dowolne notatki i komentarze. Jedną z cech programu jest możliwość uruchomienia dowolnej witryny internetowej na dowolnej z zainstalowanych przeglądarek, wraz z automatycznym wypełnianiem pól. Panel zdjęć (3) pozwala przechować np. zrzut ekranu strony, której adres zapiszemy, a nic tak nie przemawia do pamięci, jak obraz.\nProgram może być instalowany bezpośrednio na komputerze, jak i na przenośnym nośniku danych. Wszystkie informacje są przechowywane w postaci zaszyfrowanej. Dlatego nawet w przypadku utraty nośnika wszystkie dane pozostają w tajemnicy.\nProgram wyświetla informacje w postaci drzewa, które znajduje się po lewej stronie okna głównego. Drzewo składa się z węzłów. Każdy węzeł drzewa może mieć węzły podrzędne. Liczba lokat nie jest ograniczona. W prawej części okna znajdują się opcje witryny. W górnej części okna znajduje się menu główne, oraz przyciski szybkiego dostępu do najczęściej działającą operacji.\n1 - Menu główne\n2 - Przyciski szybkiego wybierania\n3 - Panel zdjęć\n4 - Drzewo węzłów\n5 - Panel ustawień bieżącego hosta\n6 - Przycisk " zapisz/anulować zmiany bieżącej witryny\nMożna korzystać z kilku odrębnych baz tematycznych niezależnie otwartych w tym samym czasie.\nDo działania programu wymagany jest program Microsoft Net Framework 3.5.\nW Windows 7 pakiet wchodzi w skład systemu. W starszych systemach operacyjnych może zaistnieć konieczność zainstalowania Net Framework 3.5 (jeżeli nie był wcześniej zainstalowany).\nSprawdzenie, czy zainstalowany jest Microsoft .Net Framework 3.5, jest bardzo proste. Jeśli na dysku systemowym jest katalog :\_WINDOWS\_Microsoft.NET\_Framework\_v3.5\_, oznacza to, że pakiet jest już zainstalowany. Jeśli nie, możesz go pobrać z witryny MICROSOFT. W chwili pisania tej strony znajdował się pod adresem http://download.microsoft.com/download/2/0/e/20e90413-712f-438c-988e-fdaa79a8ac3d/dotnetfx35.exe\nRozmiar pakietu to około 230 MB.\nAby skorzystać z trybu eksportu/importu z/do MS Excel Total Collector wymaga programu Microsoft Excel.\nTutaj można pobrać najnowszą wersję programu Total Collector. Instalacja pozwala wybrać opcję instalacji - normalny i portable (bez zmian w rejestrze):\nEtykiety: generator haseł, manager linków, manager zakładek, Total Collector, генератор паролей, Журавлёв Евгений, менеджер закладок, менеджер ссылок\nOstatni dzień szczecińskiego V Jarmarku Jakubowego\nAutor: abyrtaid o 01:44 1 komentarz: Linki do tego posta\nEtykiety: V szczeciński Jarmark Jakubowy\nDroga z gwoździ, szmat i błota? Chyba krecia to robota?\nWykonawca wrzeszczy blady: - krety ryją autostrady! Asfalt z drogi się wykrusza, choć na płótnie! (wieść z Olkusza). Mocne gwoździe w szmatę wbite, wszystko na nic, jest tak zryte, że dla drogi ratowania, trzeba babć do cerowania!\nEtykiety: autostrady, krety, polskie drogi\nSmaczne i... smaczne\nLubię flaczki wołowe, takie na rosole, gorące i pikantne, dymiące na stole, kuszące swym widokiem, przypraw aromatem, na flaczki meksykańskie zapraszam was zatem. Szczera prawda, nic w nazwie nie jest przesadzone, są te flaczki z Wakpolu super przyrządzone! Podgotować je trzeba dla większej miękkości, a później? Jeść i mlaskać, co za wspaniałości...\nEtykiety: doskonale przyrządzone, flaczki po meksykańsku, flaki wołowe, smaczne flaczki, Wakpol\nDzieciństwa wspomnienia oznaką starzenia\nTe wierszyko-piosenki z dziecięcych czasów szczególnie utkwiły mi w pamięci:\nW garnku dziura\n- W garnku dziura miły Romciu!\n- To ją zatkaj, to ją zatkaj!\n- Czym ją zatkać miły Romciu?\n- A słomą, a słomą.\n- Słoma długa miły Romciu!\n- To ją zetnij, to ją zetnij.\n- Czym ją uciąć miły Romciu?\n- Toporem, toporem.\n- Topór tępy miły Romciu!\n- To naostrz, to naostrz.\n- Czym naostrzyć miły Romciu?\n- Kamieniem, kamieniem.\n- Kamień suchy miły Romciu!\n- To namocz, to namocz.\n- Jak namoczyć miły Romciu?\n- A w garnku, a w garnku.\nPani Zo, Zo, Zo\nPrzepił dom, dom, dom\nNa patelni Zosię wiózł\ni porwał kichy ćwierć\na głupi kucharz\nA drugi kucharz,\nco litość w sercu miał,\npochował psa pod płotem\nWpadł pies do kuchni...\na mamusię pocałował.\nDaj, to był chiński sprzedawca jaj.\nMieszkał na ulicy Kup_se i napisał książkę "Za_dar_mo! to_bo_li_gar_dło!".\nJuż krasnalek taki chudy jak karteczka,\nnóżki rączki takie cienkie jak niteczka,\nale ona uważała, że jest gruby,\nże od żony wałka zginął nikt nie wierzy,\nNa czarnym koniu Zorro, Zorro...\nemocji będzie sporo, sporo...\nbo w czarnej masce Zorro,\nNa konia wsiada, wsiada...\na w ręku błyszczy szpada, szpada...\ni za drzewami znika,\nSierżant Garsija, ...sija...\nod Zorra dostał w ryja, ryja...\na czas wakacji mija, mija...\npowoli dzień po dniu...\nWyleciał ptaszek z Łobzowa,\ndomy stanęły na głowie,\nI zatańczyły raz, dwa, trzy,\na ptaszek siedzi i patrzy,\nA kiedy się już napatrzył,\nto sam zatańczył raz, dwa, trzy,\nasa, tadarasa, asa tadarasa,\nto sam zatańczył raz, dwa, trzy!\nJadą, jadą dzieci drogą (M. Konopnicka)\nAutor: abyrtaid o 15:18 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: piosenki z dzieciństwa, siostrzyczka i brat, tadarasa, trzej krasnale, w garnku dziura, wierszyki, wspomnienia, zorro\nJęzyk duszę wywleka\nBył sobą, nie chciał poddać się bytu szarości, a to przeciętnych ludzi niepokoi, złości, więc szybko się znaleźli do diagnozy skorzy, uradzili, że "inni", to... psychicznie chorzy.\nEtykiety: depresja maniakalna, diagnoza, Jack King, język duszy, spywriter, szarość bytu, zdrowie psychiczne\nMiłość, aż po urlop\nAch, jaki śliczny,\nmały i puchaty!\ndodatek do chaty!\nPół dnia samotnie\nze stresem się biedzi,\ncierpią też sąsiedzi.\nchoćby wody miski,\npupil śmierci bliski!\nPan czasem kopnie,\nzwierz ufnie wpatrzony,\n- mam dom wymarzony...\nAle od jutra,\npan jest na urlopie,\nEtykiety: bezradność, domowe zwierzęta, empatia, fałsz, fałszywa miłość, pupil, wygodnictwo, zdrada\nAmator czy najemnik?\nStrona Obywatelskie Nieposłuszeństwo została zaatakowana przez psuja, który zostawił swój podpis:\nhacked by sami fakhfakh s-man hacker and pSyCh0_3D\nEtykiety: najemnik, obywatelskie nieposłuszeństwo, psuj, wandal\nPochamke broni premiera-demolki czyli felieton Jana Pietrzaka\nAutor: abyrtaid o 14:30 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: felieton, Jan Pietrzak, Pochamke broni premiera-demolki\nRządowe progi bezkarności czyli felieton Jana Piet...\nZakładki, linki, różne dane, od teraz uporządkowan...\nOstatni dzień szczecińskiego V Jarmarku Jakubowego...\nDroga z gwoździ, szmat i błota? Chyba krecia to ro...\nPochamke broni premiera-demolki czyli felieton Jan...


Efekty działania rewolucyjnego OpenSound Optimizer™\nOpenSound Optimizer analizuje wzmocniony dźwięk z niesamowitą prędkością 56 000 razy na sekundę, więc może proaktywnie wykrywać sprzężenie i zapobiegać jego wystąpieniu zanim się rozwinie. To umożliwia uzyskanie wzmocnienia większego do 6 dB w dopasowaniu otwartym – bez ryzyka wystąpienia sprzężenia.*\n96% użytkowników woli nowy Oticon Opn S niż Oticon Opn\nJako główne czynniki wpływające na decyzję użytkownicy wskazują rozumienie mowy oraz jakość dźwięku. Jest kilka powodów, dla których aparat słuchowy Oticon Opn S z OpenSound Optimizer jest odpowiedni dla większości osób:\n• Oticon Opn S eliminuje słyszalne sprzężenie zwrotne zarówno w środowiskach statycznych jak i dynamicznych.\nPobierz arkusz informacyjny o OpenSound Optimizer\nOd zarządzania sprzężeniem do zapobiegania sprzężeniu\nNowe ultra szybkie detektory w OpenSound Optimizer zapobiegają wystąpieniu sprzężenia zanim się rozwinie.*\nBrak systemu antysprzężeniowego, brak detektorów: słyszalność i dyskomfort oraz ryzyko sprzężenia wzrasta, gwałtownie ograniczając rozumienie mowy.\n2. Tradycyjny system antysprzężeniowy z wolnymi detektorami\nW przypadku zastosowania tej reaktywnej technologii sprzężenie wzrasta i staje się słyszalne. Przy użyciu ograniczenia wzmocnienia i innych środków aparat słuchowy powoli powraca do stabilności. Słyszalność, jakość dźwięku i rozumienie mowy są ograniczone.\n3. Aparaty słuchowe z OpenSound Optimizer\nDzięki bardzo szybkim detektorom zostaje rozpoznane ryzyko sprzężenia - zanim się ono rozwinie - zachowując słyszalność mowy bez ograniczenia jakości dźwięku. Gdy ustaje ryzyko wystąpienia sprzężenia przestaje skokowo redukować wzmocnienie, przy zachowaniu słyszalności i mowy.\n* Callaway 2019, raport Oticon\nDzięki OpenSound Optimizer możliwe jest dostarczenie mózgowi\no 30% więcej szczegółów mowy\nUmożliwiając wzmocnienie do 6 dodatkowych dB w dopasowaniu otwartym, Oticon Opn S może dostarczyć mózgowi do 30% więcej szczegółów mowy.*\nOparty na nowej platformie\nNowa platforma Velox S wykorzystuje pełen potencjał paradygmatu otwartego świata dźwięków. Najszybsza i najbardziej zaawansowana platforma, jaką kiedykolwiek opracowaliśmy zapewnia bezkonkurencyjną moc obliczeniową zmieniającą życie użytkowników.\nWiększa pamięć umożliwia wprowadzenie przełomowych ulepszeń w platformie Velox.\nNowe algorytmy przetwarzania sygnału zapewniające proaktywne zapobieganie sprzężeniu.\nNowa automatyka umożliwia pracę OpenSound Navigator™.\nOticon Opn S łamie prawo fizyki\nOticon Opn S, oparty na nowej, zaawansowanej platformie Velox S, wynosi doświadczenie otwartego dźwięku i unikatowe zalety BrainHearing™ na nowy poziom.\nZaktualizowany OpenSound Navigator zapewnia dostęp do dźwięku 360° wokół\nUltra szybki ulepszony OpenSound Navigator stale równoważy otoczenie dźwiękowe oraz zapewnia stały dostęp do dźwięków oraz mowy.\nOdkryj cel audiologiczny firmy Oticon.\nObserwuj Oticon Professionals na Facebooku, aby śledzić najnowsze informacje i produkty.


Biskup D’Arcy wprowadza konieczne regulacje i przypomina, że ‘Tabernakulum powinno znajdować się w centralnym i widocznym miejscu kościoła’ - Bibula - pismo niezalezne\nAktualizacja: 2009-07-15 9:52 pm\n“Miejsce Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie jest w centrum naszej wiary i religijnego życia katolików” – przypomina w specjalym liście biskup John D’Arcy z diecezji Fort Wayne-South Bend. Ponieważ “umiejscowienie Tabernakulum w naszych kościołach stało się źródłem kontrowersji”, biskup w liście datowanym 19 lipca 2009 roku i umieszczonym na witrynie Diecezji stwierdza, że “nasi wierni, kierowani wyczuciem wiary, zawsze życzyli sobie aby Tabernakulum znajdowało się w centralnym miejscu kościoła i było widoczne.”\n“W związku z moją odpowiedzialnością za wspieranie religijnego życia naszych wiernych, i wspieranie tego co dobre, poprosiłem Urząd ds Kultu aby przygotował normy dotyczące umieszczania i formy artystycznej Tabernakulum w kościołach naszej diecezji.” Odpowiednie normy, podpisane przez biskupa D’Arcy 14 czerwca br. w święto Bożego Ciała, wchodzą w życie 4 sierpnia, w święto św. Jana Marii Vianney.\n“Wzywam wszystkich księży do bardzo ścisłego przestrzegania tych norm oraz, co najważniejsze, do wspierania adoracji Najwiętszego Sakramentu” –\nKOMENTARZ BIBUŁY: Niektórzy, odosobnieni pasterze wprowadzają porządki po latach destrukcji. W latach posoborowych nastąpiło bowiem zerwanie z wieloma elementami Tradycji, w tym również wprowadzono modernistyczne formy architektoniczne kościołów. W ramach “posoborowego ducha” zniszczono optykę i wnętrze wielu kościołów usuwając, a często i w gorszący sposób po prostu niszcząc, zabytkowe ołtarze, figury świętych, drogi krzyżowe, malowidła, rzeźby, witraże, konfesjonały, balaski, ambony. W zamyśle modernistycznych architektów oraz zgadzających się z nimi biskupów zaślepionych wizją “nowoczesnego, otwartego na świat Kościoła”, w nowych projektach kościołów Tabernakulum przenoszono w boczny, niewidoczny zaułek wnętrza. Zdarzały się przypadki usuwania Tabernakulum i przenoszenia go do piwnicy. Zanikła również adoracja do Najświętszego Sakramentu.\nFormy architektoniczne przybierały nieraz monstrualną postać (vide zarówno kościół jak i Tabernakulum w Łagiewnikach). Z przykrością ale i z pełną świadomością należy stwierdzić, że największe natężenie tej architektoniczej destrukcji nastąpiło w latach pontyfikatu Jana Pawła II, który niejednokrotnie wspierał inicjatywy budowy modernistycznych kościołów. Jednym z przykładów jest wybudowany w 2003 roku właśnie w Rzymie kościół Dio Padre Misericordioso przypominający schron czy nowoczesną salę rozrywkową. Co ważne podkreślenia: wiele z tych ohydnych modernistycznych budynków nazywanych kościołami projektowanych było przez żydowskich architeków (jak Richard Meier, autor ohydy w Rzymie – zob. zdjęcie poniżej), a z masochistyczną lubością właśnie architektów zupełnie nie czujących katolickości zatrudniali modernistyczni, posoborowi biskupi. Ale znów pozostaje pytanie: kto wybierał i mianował tych biskupów. Kto aprobował przez dziesięciolecia poczynania kardynała Mahony czy arcybiskupa Weaklanda w Stanach Zjednocznonych, czołowych burzycieli porządku katolickiego? Należy i na te pytania odpowiedzieć zanim zakrzyknie się Santo Subito!\nEkwador: Lewacy dwukrotnie sprofanowali Najświętszy Sakrament\nMity posoborowe – “Obowiązek” celebracji “twarzą do ludu”\nOpracowanie: Bibula Information Service (B.I.S.) - www.bibula.com - na podstawie Diocese of Fort Wayne-South Bend\nTags: catholic teaching-morals-discipline, v2 architecture\nPrzedruki dozwolone, pod warunkiem podania źródła (np. "bibula.com" lub "Serwis Informacyjny BIBUŁA"), i/lub pełnego adresu internetowego: http://www.bibula.com/?p=11511 oraz niedokonywania jakichkolwiek skrótów lub zmian w tekstach i obrazach.\n(40 | 0.517 | 29596)


Bob Dylan i Johnny Cash - "Wanted Man" - Antyradio\nMateriały ze wspólnego grania Boba Dylana i Johnny'ego Casha z 1969 roku wkrótce doczekają się płyty. Ukaże się ona 1 listopada 2019 roku.\nBob Dylan wydaje serię bootlegów, a wkrótce pojawi się jej piętnasta część. Na "Bootleg Session" znajdzie się 47 niespotykanych nagrań wyczekiwanych przez fanów muzyka. Co ciekawe nowe wydawnictwo będzie zawierało lata Dylana spędzone w Nashville. Wówczas artysta miał okazję grać z Johnny'm Cashem. Ich wspólne nagrania z kilku sesji studyjnych wreszcie ujrzą światło dzienne.\nBob Dylan i Johnny Cash - "Wanted Man"\nPłyta "Travelin" obejmie lata 1967-1969 w karierze Dylana. Materiał ukaże się już 1 listopada 2019 roku. Płytę promuje utwór "Wanted Man", na którym słyszymy także żonę Casha, która dzieli się z muzykami uwagami dotyczącymi piosenki.\n"Wanted Man" to utwór, który Bob Dylan napisał specjalnie dla Johnny'ego Casha. Kompozycja pojawiła się w 1969 roku na płycie "At San Quentin" gwiazdy country. Niepublikowanego dotąd nagrania Casha i Dylana możecie posłuchać poniżej:\nZobacz też: Chris Hemsworth jako "Gruby Thor" w repertuarze Johnny'ego Casha


Triumf olimpijczyka [FOTO] - Sanok - wiadomości, informacje, wydarzenia, noclegi\nTriumf olimpijczyka [FOTO]\nOpublikowano: czw, 13 paź 2016 08:00 2016-10-13T08:00:00.000Z\nWiadomości Amatorskie Mistrzostwa Sanoka w tenisie stołowym wygrał Krzysztof Żyłka, gość specjalny turnieju, uczestnik igrzysk w Rio. Podium zawodów uzupełnili Piotr Pytlowany i Mateusz Łącki. Organizator Adam Nędza nie doczekał się walki z „Bodziem”.\nTurniej miał dwa etapy. W pierwszym 14 uczestników zostało podzielonych na cztery grupy. Do finału, do którego awansowała najlepsza szóstka, wliczały się również wyniki z pierwszego etapu. W sumie zwycięzca rozegrał 8 pojedynków i we wszystkich zwyciężył.\nAdam Nędza, organizator zawodów, pozostaje niepocieszony. „Bodzio”, który skrytykował ubiegłoroczny turniej, nie stawił się na jego zaproszenie. A przygotował nawet półkę z szafki, którą miał z nim zagrać, i nagrodę w postaci zgrzewki.\nDokładnie, szczególnie w Sanoku!! Brawo!!\nBrawo Krzysztof! Trzeba wspomnieć że Krzysiek jest Srebnym Medalista Mistrzostw Świata z Pekinu i wielokrotnym medalista Mistrzostw Europy. Mało kto może pochwalić się takimi sukcesami.


Ta nasza młodość [While We're Young] 2014 - Recenzja | KinoKoneser.pl\nShare the post "Ta nasza młodość [While We’re Young] 2014 – Recenzja"\nNabyta po seansie „Walki żywiołów” miłość do kina Baumbacha kwitnie. Z jednej strony wysublimowane przejaskrawienie omawianych postaci, z drugiej autentyczne zachowania zaczerpnięte z życia społecznego. Więc i „Ta nasza młodość” ma podobną charakterystykę, a użyta hiperbola staje się narzędziem do zaprezentowania groteski, którą nasze życie jest wypełnione. Choć projekty amerykańskiego reżysera zdają się poważne, a przynajmniej wokół takich tematów się poruszają, to nie można mu odmówić sporej dawki humoru, w dodatku trafnego.\nZ tego względu, często widuję porównania do stylu Woodego Allena – reżysera będącego jednym z najważniejszych reprezentantów tego typu kina. Nie sposób tym porównaniom zaprzeczyć. Jednak obu autorów nie postawiłbym obok siebie, gdyż w moim odczuciu Allen obecnie nie utrzymuje poziomu, z którego słynął jeszcze w ubiegłym wieku (no może poza „Blue Jasmin”). A takie produkcje jak „O północy w Paryżu”, czy „Zakochani w Rzymie” wydają się niepotrzebną fanaberią w jego dorobku. Dlatego wydaje się, że Baumbach zasłużenie przejął pałeczkę obserwatora-szydercy, bo jest godnym następcą legendarnego komika.\n„Ta nasza młodość” przywołuje temat dojrzewania, a w zasadzie starzenia się, co dla każdego z nas jest po prostu nieuniknione. Im bliżej podeszłego wieku, im więcej objawów o tym świadczących, tym bardziej bohaterowie filmu chcą od tego uciec. Nie dla nich potomstwo, bo to całkowite zakotwiczenie w dojrzałości i stateczności. Nie akceptując upływu czasu, zmian w partnerskiej relacji oddalają się od siebie, a nie od starości. Na ratunek Joshowi (Ben Stiller) i Cornelii (Naomi Watts) przybywa zupełnie niespodziewanie para hipsterskich dwudziestolatków, którzy stają się okazją do przetrwania kryzysu wieku średniego i mentalnego odmłodzenia.\nMałżeństwo tak zaabsorbowane odmiennością młodszej od siebie pary, o zupełnie innych priorytetach – ich beztroskim, a często i niefrasobliwym stylem życia, że próbują wejść w ich buty, by uciec od pełnego powagi, odpowiedzialności i zobowiązań własnego, nudnego życia. Jednak czy ucieczka jest skuteczną receptą na problemy? Jak pokazuje Baumbach życie potrafi być przewrotne, a i z każdego doświadczenia da się wyciągnąć jakieś korzyści.Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Według tego klucza zbudowana jest historia małżeństwa zagubionego w rutynie.\n„Ta nasza młodość” oprócz oczywistego wątku rodzinno-społecznego zawiera całkiem ciekawie uszytą intrygę, która z biegiem czasu nabiera na sile i atrakcyjności, by w odpowiednim czasie skutecznie podkreślić pointę filmu. „Tej naszej młodości” do”Walki żywiołów” trochę brakuje, ale jest to nadal tytuł znajdujący się pomiędzy tymi udanymi produkcjami Baumbacha. Nieudanego jeszcze nie widziałem, może ich po prostu nie ma?\nCzas twania: 94 min


W drodze do Warszawy... - Maria's Life o stylu życia, urodzie i podróżach\nOstateczna decyzja o Helu pojawiła się 2 dni wcześniej. W drodze na miejsce sprawdziłam prognozę pogody i okazało się, że nie obejdzie się bez deszczu. Dojeżdżając do Warszawy stwierdziliśmy, że może ruszymy gdzieś gdzie pogoda jest bardziej pewna. Tym sposobem zadecydowaliśmy, że udamy się do Włoch, a konkretnie nad jezioro Garda. Oczywiście nie zrezygnowaliśmy z wjazdu do Warszawy na najlepszy ramen czyli vegan ramen shop! Zaraz po jedzeniu ruszyliśmy w długą drogę…\nWszystkie nasze wakacje planujemy z wyprzedzeniem począwszy od kierunku, restauracji po hotele i atrakcje które chcemy zobaczyć. Dzięki temu możemy zaoszczędzić sporo czasu i nerwów na miejscu. W tym roku plany poszły w zapomnienie, a my postanowiliśmy popracować nad naszymi charakterami i wyjść ze swojej strefy komfortu. Daliśmy się wciągnąć w wir spontaniczności (tu leki spojler) było na prawdę warto! 🐼\nCudowny nocleg w Tyrolu\nPierwszą noc spędziliśmy u rodziny we Wrocławiu. Kolejnego dnia z samego rana ruszyliśmy w kierunku naszego pierwszego noclegu który zarezerwowaliśmy dzień wcześniej. Mały pensjonat w Laion – Haus Tirol okazał się strzałem w dziesiątkę. Rano przywitał nas cudowny widok na dolinę otoczoną wysokimi górami. Pięknie umiejscowiony z niesamowitym klimatem oraz przepysznym śniadaniem – tak można opisać to miejsce jednym zdaniem. Dojazd nie był łatwy, bo droga była kręta, wąska oraz stroma! Sami zobaczcie jakie mieliśmy piękne widoki:\nHaus Tirol, Laion Italy\nPo wymeldowaniu ruszyliśmy w drogę. Ostatnie 300 km do celu, a konkretnie północnej części jeziora Garda.\nZapraszam do śledzenia bloga! W kolejnym wpisie pokażę wam zdjęcia z naszej spontanicznej podróży! 🐼


Włamywacz i stare firanki - PINEZKA\nUwielbiałam odwiedzać ciotkę Helenę. Najmłodsza siostra mamy mojej mamy w niczym nie przypominała naszej ukochanej, lecz co tu kryć – nieco apodyktycznej i surowej babci Wisi, która swą szczupłą ręką potrafiła utrzymać w domu wojskowy dryl, wzorowy ład i sterylny porządek. Okrąglutka, jak pączek ciotka akurat tego nie potrafiła i obowiązkami domowymi przejmowała się raczej średnio, za to była uosobieniem czystej radości życia, które wbrew pozorom nie zawsze upływało jej w cudownej beztrosce i dokopało jej wcale nie mniej, niż innym, a na pewno grubo powyżej średniej krajowej. Po prostu, wszelkie życiowe przeszkody brała ze śpiewem na ustach, zmieniając repertuar w zależności od sytuacji: raz były to żywe czastuszki, innym razem rzewne wschodnie dumki, a z chwilą przejścia na zasłużoną emeryturę – wyłącznie najnowsze przeboje polskiego radia. Ciotka Helena bowiem, z reguły utrzymująca swój wiek w wielkiej tajemnicy, postanowiła na zawsze pozostać młoda, nigdy się nie zestarzeć i basta. Udawało jej się to do tego stopnia, że chyba nie zdziwiłabym się zbytnio, gdyby nagle się okazało, iż jestem od niej dużo starsza…\nKochałam także jej dom na samym końcu miasteczka, pod samymi Sudetami. Za duży jak na potrzeby samotnej wdowy, stał w środku dzikiego buszu, który pewnie za czasów grafa von Kuhnendorfa, czy jak mu tam, był pięknym i zadbanym ogrodem, a od chwili, gdy stał się rekompensatą za straty poniesione przez ciotkę w innej, nagle obcej części świata, rósł sobie szczęśliwie, dziko i radośnie. Jak wszystko, co ciotkę otaczało.\nDotyczyło to także przedmiotów. Całego ich mnóstwa, będącego pozostałością po familii wspomnianego grafa, oraz nowszych, zbieranych przez ciotkę trochę bez ładu i składu, lecz z prawdziwą pasją kolekcjonera wszystkiego – od pamiątek rodzinnych po zwykłe śmieci. I to właśnie było najwspanialsze w tym domu, że nigdy nie było się pewnym, na co się człowiek natknie w jakimś kącie: na srebrną papierośnicę po grafie Von und Zu, czy na stary siennik po Iwanku, ostatnim ukochanym psie ciotki, po którym wciąż nosiła w sercu tak ciężką żałobę, że nie mogła zdecydować się na jego następcę. A w ramach zaspakajania instynktu opiekuńczego, dokarmiała, leczyła i hołubiła całe tabuny okolicznych sierot wszystkich gatunków, z ludzkim włącznie. Wszystko to sprawiało, że w każde wakacje leciałam tam jak na skrzydłach, lekceważąc młodzieżowe kolonie, obozy i inne zbiorowe atrakcje. Właściwie – tłukłam się przez pół Polski pociągiem, którego siłę napędową stanowił wspaniały, dymiący i stękający z wysiłku parowóz. No i pewnego razu, wraz ze mną, wsiadła do przedziału zła godzina…\nPopołudniowe drzemki należały u ciotki do codziennego rytuału, do którego, o dziwo, przystosowywałam się natychmiast po przyjeździe, chociaż w domu żadna siła, oprócz ciężkiej choroby, nie byłaby w stanie położyć mnie w dzień do łóżka. Tego dnia również senność zmogła mnie natychmiast po zjedzeniu kopiastej góry kopytek ze skwareczkami i zasnęłam martwym bykiem, nie słysząc wychodzącej ciotki, która po odbębnieniu swojej porcji króciutkiej drzemki, udała się na codzienną partyjkę remika do księdza proboszcza.\nZ głębokiego snu wyrwał mnie dziwnie długotrwały chrobot w zamku, jakby ten, co w nim grzebał, miał alkoholowe trudności z trafieniem kluczem do dziurki. Czyżby ciotka, w przypływie nagłego szaleństwa, aż tak dała się ograć księdzu, że ten ugościł ją swoją słynną nalewką, o której krążyły legendy, ale dotąd nigdy żadna świecka osoba nie dostąpiła zaszczytu jej skosztowania? Nawet jeśli, to wątpliwe, by poświęcił jej aż tyle, ciotka miała mocną głowę.\nCiche skrzypnięcie drzwi zastopowało moją chęć zerwania się z łóżka celem zobaczenia zalanej ciotki. To nie mogła być ona. Ona zawsze, nawet po ciężkiej przegranej w karty, wchodziła do domu z mocnym trzaśnięciem drzwiami. I śpiewem na ustach. Błysk latarki w korytarzu utwierdził mnie w tym przekonaniu na mur i spowodował nagłą jasność w moim umyśle i jeszcze większą panikę – Jezus Maria, włamywacze…! Wiedzą, że ciotki nie ma! Wyniosą wszystko! Wejdą tutaj i pozbędą się świadka, czyli mnie…! Pewnie dadzą mi w łeb, albo uduszą…! Matko kochana, uciekać! Schować się gdzieś…! Dzwonić na policję…! Ratunku!\nZ tego wszystkiego sparaliżowało mnie całkiem i nie zdążyłam się ruszyć ani otworzyć gęby. Ciche szuranie dobiegało teraz z salonu, do którego przylegał mój pokój, czyli bandyci zaraz tu wejdą i koniec pieśni. Przestanę się dobrze zapowiadać. A rodzina tak na mnie liczy… I co? Będę leżeć jak ta owca i czekać na rzeź? W dodatku słuchając spokojnie, jak oprawcy wybebeszają dom ukochanej ciotce? O nie, żadne takie! Jak zginąć, to z honorem…\nZerwałam się z łóżka, usiłując nie zgrzytnąć ani jedną zabytkową sprężyną i na paluszkach udałam się w stronę drzwi, pewnie po to, żeby skrócić swe męki i dać się zabić od razu, ale jedno skrzypnięcie deski w korytarzu zmiotło mnie z powrotem do pokoju i ulokowało za ciężką, pluszową kotarą, ozdabiającą wielkie weneckie okno. Za którym, nawiasem mówiąc, było jeszcze całkiem jasno, bo pogodny, letni zmierzch zapadał powoli i z wielkim ociąganiem, jak zwykle. Po co więc tym bandziorom latarki? Chyba że cierpią na kurzą ślepotę. Ilu ich w ogóle jest? W tym momencie serce skoczyło mi do uszu – ślepy, czy nie, jeden z nich właśnie wchodził do pokoju… Pewnie usłyszał to moje serce, które zasuwało, jak młot parowy…\nSzmery dobiegające z drugiej strony kotary sugerowały, że ten ktoś ma w nosie moje dudniące organy, bo właśnie zajął się odsuwaniem szuflad w komodzie. Czyli stanął tyłem do okna, inaczej nie ma prawa mu się udać wyjąć żadnej z nich. Były ogromne, wypaczone i ciężkie, jak diabli… Spojrzałam ostrożnie przez dziurkę po ozdobnym frędzlu. Był sam! Jeden! Średnio wielki, w jakiejś czarnej szmacie na głowie, dlatego pewnie ślepy. I jakiś słaby chyba, bo szarpał się z górną szufladą, aż mu ta szmata odskakiwała, a mebel ani drgnął. W takim tempie, to mu do jutra zejdzie, ma jeszcze trzy do wyszarpania…\nOderwałam na chwilę wzrok od dziury i wtedy zobaczyłam broń. Stała w kącie za kotarą, na malutkie wyciągnięcie ręki. Dwa starej, solidnej roboty, mosiężne karnisze, zakończone z obu stron czymś w rodzaju frymuśnych, ozdobnych szpikulców. Obok, na parapecie, w wiklinowym koszyku, piętrzyła się cała góra żabek na kółkach, a na podłodze kłębił się kołtun mocno poszarzałych firanek. Niewątpliwie rzuconych tam przez ciotkę i zapomnianych natychmiast po powieszeniu nowych. Wspaniały wybór broni na chwilę mnie ogłuszył, po czym złapałam po jednej sztuce do każdej ręki i z furią ruszyłam do ataku na wroga…\n– O kur… – zdążył tylko jęknąć, gdy końcem karniszowej dzidy walnęłam go na oślep, starając się jednocześnie zarzucić mu na łeb sieć ze skłębionej firanki. Udało się tylko dlatego, że właśnie klęczał, szarpiąc się z drugą szufladą od dołu i nie spodziewał się ataku. Na wszelki wypadek walnęłam go jeszcze raz w tę szmatę na łbie, żeby mu coś głupiego do niego nie przyszło i na chwilę zapanował spokój. Bandzior leżał na brzuchu, nieruchomy i niegroźny jak żuczek… Oddychał, czyli był całkiem żywy, tyle, że chwilowo całkowicie pozbawiony mocy przerobowych. No, teraz szybko związać wieprza i dzwonić po policję!\nNiestety, nic odpowiedniego do wiązania nie miałam pod ręką, a wieprza wolałam nie spuszczać z oka, by w razie jego ocknięcia, niechcący nie doszło do zamiany ról. Może i nie należał do wybitnych siłaczy, ale na pewno był o wiele silniejszy ode mnie. Żabki!! To nie było współczesne barachło, nie mogące utrzymać leciutkiej, jak piórko, tiulowej firanki, lecz porządne, wielkie krokodyle, których ostre zęby prędzej zżarłyby grubą kotarę, niż ją z siebie wypuściły. Po krótkiej chwili to samo zrobiły z nogawkami spodni i rękawami łobuza, zagryzając je i łącząc w pary na mur. No, może na mały murek. Na wszelki wypadek, spięłam nimi także tę szmatę, która przy bliższych oględzinach okazała się jakąś rozwleczoną kominiarką, z kokonem firanki, żeby padalec nie mógł ruszyć łbem, bo właśnie zaczął – i skończył mi się materiał unieruchamiający. Luźne kółko bez żabki, które pozostało niewykorzystane, pasowało akurat do włożenia w nie obu kciuków i ostatecznego obezwładnienia obu brzydkich rączek, więc wbiłam je troszkę na siłę, nie zważając na dźwięki dochodzące z wnętrza szmat. A na koniec złapałam krzesło i ustawiwszy je okrakiem nad delikwentem, opadłam na nie z wielką ulgą. Nie zapominając o ponownym uzbrojeniu się w karnisz.\n– Cicho! Bo zabiję! – wrzasnęłam i dźgnęłam lekko w ruszający się pod krzesłem tyłek, który natychmiast znieruchomiał.\nTeraz dzwonić na policję! Telefon był w salonie… Ale jak zejść z tego krzesła i zostawić to bydlę samopas? Gdyby tak udało się tę dzidę oprzeć jednym kłującym końcem na jego odwłoku, a drugi zaklinować koniec w tej najwyższej, wysuniętej szufladzie… Udało się. Po chwili znów siedziałam na krześle nad bandytą i czekałam na stróżów prawa. Mogłam się nawet powachlować kawałkiem firanki, ręce miałam przecież wolne. Unieruchomiony karnisz przygważdżał, żabki trzymały, a firanka omotywała, jak należy, czyli odwalały za mnie całe pilnowanie, aż miło było patrzeć.\nPanowie policjanci w liczbie dwóch, którzy po kwadransie przybyli na miejsce zgłoszenia włamania, starali się ze wszystkich sił zachować powagę i na wybuch nieokiełznanej radości pozwolili sobie dopiero po załatwieniu wszystkich formalności i załadowaniu do policyjnej nyski sprawcy rzeczonego czynu, którym okazał się częsty gość miejscowego posterunku, niejaki Kobył Jan, syn Rudolfa i Anieli, uporczywie uchylający się od uczciwej pracy, za to nie stroniący od kieliszka. Najwięcej czasu zmitrężyli przy uwalnianiu kciuków rzeczonego Kobyła z mosiężnego kółka, zastanawiając się nawet, czy nie wezwać na pomoc ślusarza, ale w końcu, przy pomocy mydła i oleju rzepakowego jakoś udało im się je zastąpić normalnymi kajdankami. Do przesłuchania mnie, jako zgłaszającej włamanie, jednak nie doszło, pan władza bowiem zdołał tylko zapytać:\n– Jak… – i spojrzawszy na karnisz, który wciąż trzymałam w ręce, na kłąb firanki spienionej u mych stóp jak brudna fala oraz na rozsypane dookoła żabki szczerzące ząbki jak krokodylki, wydał z siebie dziwny dźwięk i uciekł do ogrodu. A kolega natychmiast podążył jego śladem i zataczając się ze śmiechu, spadł z dwóch ostatnich schodków i tam już pozostał, wijąc się jak dżdżownica i kwiląc jak majowe ptaszę.\nOtrzeźwiał dopiero wtedy, gdy usiadła na nim ciotka Helena, która potknęła się o jego nogi, gdyż wracała z remika u księdza proboszcza w jeszcze doskonalszym nastroju niż zwykle i śpiewała sobie wesolutko: gdyy mi cieebiee zaaabraaaknieee…. ta ra ra ra…\nFikcje, groha, kryminał, opowiadanie


Newry (irl. Iúr Cinn Trá lub An tIúr) – miasto w Wielkiej Brytanii (Irlandia Północna, hrabstwo Down i hrabstwo Armagh) o statusie city (uzyskanym w 2002). Według danych szacunkowych na rok 2009 liczy 28 146 mieszkańców.Monaghan (irl. Muineachán) – miasto w północno-wschodniej Irlandii, w prowincji Ulster, stolica hrabstwa Monaghan. Miasto zamieszkuje 6637 mieszkańców (2011).\nStarcie pomiędzy angielskimi wojskami królowej Elżbiety I a rebeliantami irlandzkimi pod wodzą Hugh O'Neilla (2 Earl of Tyrone) zakończyło się zwycięstwem Irlandczyków i było pierwszą poważną porażką wojsk angielskich w czasie wojny.\nAnglia (ang. England, język staroangielski Englaland) – w przeszłości samodzielne królestwo, obecnie największa i najludniejsza część składowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Anglię zamieszkuje 83% całkowitej populacji państwa. Region zajmuje dwie trzecie wyspy Wielkiej Brytanii i posiada granice lądowe z Walią na zachodzie i Szkocją na północy. Wyspa oblewana jest przez Morze Północne, Morze Irlandzkie, Ocean Atlantycki i kanał La Manche. Stolicą Anglii jest Londyn.Drumlin – forma ukształtowania powierzchni ziemi pochodzenia glacjalnego. Jest to niskie, owalne wzgórze (długość do około 1 km, wysokość 5 – 60 m) o podłużnym, asymetrycznym profilu (bardziej stromy stok występuje od strony, z której nasuwał się lądolód).\nWojnę rozpoczęły angielskie próby zajęcia garnizonów położonych na południowej granicy terenów należących do O'Neilla. W odpowiedzi na to O'Neill wraz ze swoimi wojskami obległ Monaghan Castle. Z pomocą angielskiemu garnizonowi z miejscowości Dundalk wyruszyły przeciwko rebeliantom wojska angielskie pod wodzą Sir Henry'ego Bagenala. Jego siły liczyły 1750 żołnierzy, w większości mało doświadczonych rekrutów. Dominowała piechota uzbrojona w muszkiety i piki, niewielu zaś było kawalerzystów.\nAngielskie siły w pobliżu miasta Monaghan wpadły w zastawioną przez rebeliantów zasadzkę. Irlandczycy zajmujący pozycje w lasach w pobliżu drogi prowadzącej do Crossdale (6,5 km od Monaghan) powitali Anglików salwą z muszkietów. Zaskoczeni ludzie Bagenala ratowali się ucieczką w kierunku garnizonu Monaghan Castle, tracąc 12 żołnierzy zabitych i 30 rannych.\nDwa dni później, 27 maja, Bagenal na czele swojej kolumny wojska skierował się w kierunku Newry. Wybrał jednak mniej bezpieczny szlak prowadzący przez Drumlin i Clontibret. Pagórkowaty i pokryty moczarami teren nadawał się i tym razem idealnie do przygotowania zasadzki. Anglicy szybko zostali ostrzelani i w pobliżu Clontibret wpadli po raz kolejny w pułapkę.\nSiły O'Neilla liczące 4500 ludzi składały się z żołnierzy z klanów O'Neillów, MacMahonów i Maguirów a także żołnierzy szkockich. W trakcie ataku Anglików ze skrzydeł zaatakowała kawaleria irlandzka, zabijając wielu napastników. W walce cudem śmierci uniknął także sam O'Neill, toczący pojedynek z jednym z oficerów angielskich, Seagravem. W trakcie tej walki O'Neill odciął Anglikowi rękę, zabijając go następnie pchnięciem sztyletu.\nZ nastaniem zmierzchu ataki Irlandczyków stały się coraz mocniejsze, co spowodowało wycofanie się Anglików na wzgórze Ballymacowen, gdzie zajęli nowe pozycje. O'Neill nie podjął jednak pościgu, prawdopodobnie ze względu na wyczerpanie się prochu. Pozwoliło to Anglikom na wzmocnienie swoich sił posiłkami z miejscowości Newry. Do dalszych walk jednak nie doszło.\nBitwa była zaskoczeniem dla rządu angielskiego, dużo mówiono o wielkim zwycięstwie rebeliantów. Rzeczywista liczba poległych wahała się znacznie w zależności, która ze stron ją podawała. Bagenal informował o 31 zabitych i 109 rannych podczas tego drugiego starcia, w rzeczywistości straty angielskie były znacznie wyższe.\nG.A. McCoy: Irish Battles, Belfast 1989 ISBN 0-86281-250-X\nCyril Falls: Elizabeth's Irish Wars, Londyn 1996 ISBN 0-09-477220-7


Mróz nie odpuszcza. W nocy było nawet minus 20 stopni | TVN Warszawa\nMateusz Szmelter, tvnwarszawa.plMróz w Warszawie nie odpuści\nCzapka, szalik i rękawiczki to na ten weekend zestaw obowiązkowy dla każdego kto wychyli nos z domu. W Warszawie będzie słonecznie, ale bardzo zimno. W nocy temperatura spadła nawet do 20 kresek poniżej zera. Synoptycy ostrzegają, że w najbliższych godzinach mróz nie odpuści.\nW środę do Warszawy zawitała zima z prawdziwego zdarzenia, a siarczysty mróz utrzyma się w stolicy jeszcze przez kilka dni.\nSobotni poranek był dotychczas najchłodniejszym tej zimy. Temperatura w Warszawie przy gruncie wynosiła nawet -21 st. C. W ciągu dnia będzie pogodnie i trochę cieplej. Temperatura maksymalna wyniesie -10 st. C.\nWiatr będzie umiarkowany, południowo-zachodni. Ciśnienie w południe wyniesie 1018 hPa i zacznie spadać.\nNawet 20 stopni na minusie\nW województwie mazowieckim od godz. 14 w piątek do godz. 11 w niedzielę obowiązuje pogodowy alert pierwszego stopnia wydany przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej.\nNa noc z piątku na sobotę na Mazowszu było od -20 do -15 st. C. Temperatura maksymalna w sobotę wyniesie od -14 do -8 st. C.\nKolejna fala mrozu czeka nas w nocy. Według meteorologa TVN Meteo w nocy z soboty na niedzielę temperatura może spaść do około -25 st. C, a niewykluczone, że odnotujemy taki sam mróz, jak w sobotę rano. Szczególnie muszą się z tym liczyć mieszkańcy wschodnich i południowych regionów. Na zachodzie powinien być już niewielki mróz.\n| TVN Meteo\nOstrzeżenia pierwszego stopnia oznaczają wystąpienie niebezpiecznych zjawisk meteorologicznych, które mogą powodować szkody materialne, a nawet zagrożenie życia. W czasie, kiedy obowiązuje alert powinniśmy być ostrożni i śledzić komunikaty.\nJak przygotować się do mroźnej pogody? Rządowe Centrum Bezpieczeństwa radzi:\nMroźna pogoda to czas szczególnie trudny dla bezdomnych. W piątek poinformowano o pierwszej ofierze śmiertelnej mrozów. To 51-letnie mężczyzna, który zamarzł w pustostanie przy ul. Wiatracznej 12.\nW całym kraju do sobotniego poranka zamarzło 7 osób.\n"Aby pomóc, wystarczy niezwłocznie powiadomić właściwe służby, w tym straż miejską. Numer alarmowy do straży miejskiej – 986" - apeluje urząd miasta.


Seattle Sounders - Los Angeles Galaxy transmisja na żywo. Gdzie oglądać live online?\nSeattle Sounders - Los Angeles Galaxy na żywo. Transmisja i kanały live stream online w internecie\nNa naszej stronie każdego dnia możesz znaleźć dużą ilość wydarzeń, spotkań i meczów na żywo do których należy zaliczyć między innymi wydarzenie Seattle Sounders - Los Angeles Galaxy które można oglądać na żywo w telewizji i na kanałach live stream online przez Internet. Tylko u nas wszystkie najlepsze mecze online na żywo, dostępne są legalnie na kanałach dostępnych w płatnych pakietach jak również wybrane kanały z transmisjami za darmo. Transmisja online meczu Seattle Sounders - Los Angeles Galaxy w ramach popularnych rozgrywek jakim jest MLS można oglądać na wielu kanałach tv, w transmisji online, relacjach tekstowych jak również relacjach radiowych. Wszyscy użytkownicy mogą oglądać każdego dnia od kilkunastu do kilkuset wydarzeń w ramach najpopularniejszych dyscypliny a wśród nich oczywiście Piłka nożna.\nSeattle Sounders - Los Angeles Galaxy na żywo i live stream online\nGdzie obejrzeć Seattle Sounders - Los Angeles Galaxy na żywo w tv i online\nWydarzenie Seattle Sounders - Los Angeles Galaxy to jedne z najczęściej wyszukiwanych spotkań dostępnych w transmisjach na żywo w tv i online. Początek wydarzenia został zaplanowany na 02.09.2019 00:30. Masz do wyboru wiele opcji, dzięki którym będziesz mógł obejrzeć na żywo online i w tv, transmisję ulubionej drużyny, rozgrywek, lig, turniejów i pucharów. Kanały do wydarzenia Seattle Sounders - Los Angeles Galaxy zostały wyselekcjonowane w oparciu o legalne źródła a w nich między innymi kanały online na których bukmacherzy oferują transmisje live stream, kanały w płatnych telewizjach online. Ponadto oferujemy także wiele darmowych transmisji z rozgrywek MLS i dyscypliny sportowej Piłka nożna, a w nich między innymi tekstowe i radiowe relacje live.\nSeattle Sounders - Los Angeles Galaxy transmisja na żywo i online - gdzie oglądać?


Responsywność w Divi - co musisz wiedzieć? | Paulina Maj\nJakiś czas temu w moje oko wpadła oferta kursu online o Divi. Z ciekawości weszłam na stroną lądowania, żeby zobaczyć zakres tematów poruszanych na kursie. Pierwsze myśl, jaka przyszła mi do głowy to: dlaczego wszystkie lekcje są nieparzyste? Dopiero po przewinięciu strony dalej zorientowałam się, że to nie w tym leży problem. Po prostu osoba, która stworzyła stronę sprzedażową, nie wiedziała na czym polega responsywność w Divi…\nGdzie tak naprawdę leżał problem w tej stronie lądowania? To proste – przeglądałam ją z telefonu. A przewijanie stron na telefonie przypomina jechanie samochodem i patrzenie tylko na jedną stronę ulicy. W powyższym przykładzie możemy powiedzieć, że nieparzyste numery były po jednej stronie ulicy, a parzyste po prawej. W dzisiejszej instrukcji pokażę Ci jak sprawić, żeby numeracja szła po kolei. Inaczej mówiąc – żeby Twoje treści były w logicznym porządku, niezależnie od tego z jakiego urządzenia korzysta osoba, która widzi Twoją stronę internetową.\nJak to jest zakodowane?\nMusimy zacząć od podstaw – czyli od tego, jak jest stworzony motyw Divi od strony kodu. Wiem, że brzmi to strasznie. Jednak świadomość, że takie rzeczy nie biorą się znikąd jest bardzo ważna. Jeśli korzystasz na co dzień z Divi, prawdopodobnie nie jesteś miłośniczką grzebania w kodzie. Musisz jednak pamiętać, że narzędzie z którego korzystasz zostało przez kogoś zakodowane. A kod nie jest z gumy i ma określoną strukturę – zupełnie jak książka lub artykuł, który teraz czytasz. Cały system funkcjonowania resopnsywności w Divi wynika stricte z tego, jak ten motyw został napisany.\nJeśli włączysz źródło strony zrobionej w Divi, bardzo szybko zaczniesz zauważać prawidłowości. W kodzie w pierwszej kolejności pojawiają nam się bloki (oznaczone jako et_pb_section), następnie wiersze (et_pb_row), potem kolumny (et_pb_column) i dopiero na samym końcu mamy poszczególne elementy – na przykład bloki tekstowe, zdjęcia i inne rzeczy, które zdecydujesz się tam wrzucić.\nTeraz najważniejsze – główna oś tego kodu jest taka sama, niezależnie od tego, czy korzystasz z komputera, telefonu czy tabletu. To oznacza, że kolejność też jest taka sama. Zmienia się jedynie sposób wyświetlania.\nPowyższe informacje są kluczowe, jeśli chcesz mieć dobrze zaprojektowaną stronę w Divi. Dlaczego? Ponieważ od tego jak poustawiasz elementy na swojej stronie internetowej zależy to, jak będzie się ona wyświetlała na urządzeniach mobilnych.\nMożesz to zobaczyć na poniższych obrazkach poglądowych. Posiłkowałam się nimi w trakcie wideo.\nWyświetlanie kolumn na komputerze – responsywność w Divi\nWyświetlanie kolumn na urządzeniach mobilnych – responsywność w Divi\nzrób to sama w divi!\nMasz stronę zrobioną w Divi, ale wprowadzanie każdej pojedynczej zmiany przyprawia Cię o ból głowy? A może opiekujesz się stronami zrobionymi w Divi, ale czasem sprostanie życzeniom klientów Cię przerasta?\nTen kurs to podstawowe narzędzie wiedzy dla wszystkich, którzy pracują w Divi – kobiet biznesu, Wirtualnych Asystentek i deweloperów. Dzięki moim materiałom Divi w końcu zacznie spełniać swoją funkcję – tworzenie stron w nim stanie się bajecznie proste ❤\nOdpowiadające sobie kolumny zaznaczyłam tym samym kolorem. Jak widzisz – gdy zmieniamy urządzenie na mniejsze i nasza sekcja z dwoma kolumnami zamienia się w sekcję z jedną kolumną – druga kolumna tak jakby „wjeżdża” pod pierwszą.\nOmówmy to na podanym wyżej przykładzie – z nieparzystymi, a później parzystymi lekcjami kursu na stronie sprzedażowej. Osoba, która stworzyła stronę lądowania, chciała, by na komputerze poszczególne lekcje wyświetlały się w dwóch kolumnach – nieparzyste lekcje po jednej stronie, a parzyste po prawej. Niestety – zrobiła to dokładnie w ten sposób. Stworzyła dwie kolumny i w pierwszej dodała wszystkie nieparzyste lekcje jedna pod drugą. To samo zrobiła w drugiej kolumnie, tylko z lekcjami parzystymi. Efekt był taki, że te kolumny „wjechały” pod siebie i osoby korzystające z telefonów na początku wpadły w konsternację. Tym większą, że ten kurs był właśnie o Divi!\nZanim usiądziesz do projektowania strony w Divi, w pierwszej kolejności zastanów się, jaki efekt chcesz osiągnąć zarówno na komputerach, jak i urządzeniach mobilnych. W powyższym przykładzie efekt końcowy na pewno nie był zamierzony. Jak osoba tworząca tę stronę lądowania mogłaby uzyskać efekt, na którym jej zależało?\nTo proste – wystarczyło stworzyć osobny wiersz dla każdych dwóch lekcji. Już tłumaczę jak miałoby to wyglądać; zamiast tworzyć jedną kolumnę, w której wszystkie elementy są jeden pod drugim, trzeba było je rozdzielić na wiersze. W pierwszym wierszu (podzielonym na dwie kolumny) dodać lekcją pierwszą i drugą. W kolejnym – trzecią i czwartą. I tak dalej, aż do wrzucenia wszystkich lekcji.\nW takiej sytuacji efekt byłby dokładnie taki, na jakim zależało osobie sprzedającej ten kurs – lekcje nieparzyste po lewej i parzyste po prawej na komputerze, a na telefonie – po kolei, jedna pod drugą.\nDlatego pamiętaj, żeby zawsze mieć na uwadze efekt końcowy, jaki chcesz osiągnąć.\nResponsywność w Divi – co jeszcze warto wiedzieć?\nNa sam koniec naszej lekcji zdradzę Ci kilka dobrych praktyk, których sama używam, gdy tworzę strony w Divi.\nZawsze ustawiam responsywność w Divi na samym końcu tworzenia strony internetowej – gdy klientka zaakceptuje już wygląd i nie chce wprowadzać więcej poprawek. Ustawianie wyglądu pod telefony i tablety, gdy efekt na komputerze jeszcze nie jest zadowalający, to wyrzucanie swojego czasu w błoto.\nGdy skończę stronę internetową w Divi, korzystam z narzędzia, które pokazuje jak moja strona wyświetla się na różnych urządzeniach. Divi ma wbudowany system do pokazywania wyglądu strony na różnych rozdzielczościach, ale czasem ten wygląd może się diametralnie różnić w zależności od urządzenia, z jakiego korzysta odbiorca Twojej strony internetowej. Dlatego warto przepuścić stronę przez zewnętrzne narzędzie, np. Responsinator.\nZdarza się, że aplikacja Facebooka na telefony wysypuje wygląd stron. Zazwyczaj dzieje się to, gdy mamy ustawione animacje poszczególnych elementów (zwłaszcza zdjęć). Dlatego dobrze przed upublicznieniem strony sprawdzić jej wyświetlanie w aplikacji Facebooka. Możesz to zrobić np. wysyłając sobie link Messengerem na fanpage lub do zaufanego znajomego.\nTo wszystko w dzisiejszej lekcji. Jeśli Ci się podobała – koniecznie podziel się nią ze znajomymi.\nPiotr\tdnia 15 czerwca 2020 o godz. 11:30\nCześć Czy wiesz jak osiągnąć taki efekt w przypadku wpisów blogowych rozmieszczonych na siatce, żeby wygląd mobile był taki sam jak desktop? Żeby nie ustawiały się jeden pod drugim?\nPaulina Maj\tdnia 16 czerwca 2020 o godz. 09:17\nCześć Piotr. Na pewno jest jakiś sposób, ale ja takiego nie szukałam – takie rozwiązanie byłoby kompletnie nieczytelne dla użytkownika końcowego.\nRafał\tdnia 22 czerwca 2020 o godz. 14:14\nCześć Paulina, bardzo pomocna stronka nt. Divi. Gratuluję pomysłu 🙂\nMam pytanie: Czy da się zrobić jedną dolną stopkę adresową, która będzie widoczna na wszystkich stronach witryny?\nPaulina Maj\tdnia 18 sierpnia 2020 o godz. 14:04\nCześć Rafał. Dopiero zobaczyłam komentarz, być może już nie potrzebujesz pomocy, ale odpowiedź będzie przydatna dla kogoś innego.\nMożesz to zrobić np. przez dodanie widgetu w panelu stopki lub zbudowanie takiej stopki przez Theme Builder w Divi.


Szeregi kapłanów na Zachodzie topnieją w zastraszającym tempie, co powoduje, że ogromne rzesze wiernych nie mają dostępu do owoców zbawienia w sakramentach, których sprawowanie Kościół rezerwuje dla duchownych. Dlaczego więc – dla dobra wiernych – nie zrezygnować z obowiązkowego celibatu kapłańskiego?\nPlany zniesienia celibatu są projektem utopijnym, nie odpowiadają na trudności, z jakimi boryka się Kościół. Gdyby problem polegał tylko na celibacie, w Kościołach protestanckich nie byłoby kryzysu.\nCelibat, czyli jedną nogą w Królestwie\nUczniowie Jezusa przyjęli, że u Końca Czasu likwidacji ulegną porządki biologiczny i społeczny: płci, rozmnażania, małżeństw. Ów swoisty, apokaliptyczny „celibat” nie będzie jednak narzuconą z zewnątrz dyscypliną, kolidującą z naturą człowieka, ale przyrodzoną kondycją. Mieszkańcy Królestwa fizycznie staną się „jak aniołowie Boży”.\nCo Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela. O źródłach celibatu kapłańskiego\nPełna wstrzemięźliwość nie stanowi warunku sine qua non święceń kapłańskich, ani ich ważnego wykonywania. Jednak celibat – mający swe źródła w praktyce apostolskiej, a jako taki wynikający z Objawienia – nie może być sprowadzony jedynie do poziomu ludzkiego wymysłu i zwyczajnej dyscypliny kościelnej.\nSkandal w Kościele Benedykta\nPo ujawnieniu kolejnych afer pedofilskich w niemieckim Kościele tamtejszym katolikom przestaje już wystarczać słowo „przepraszam”. Publiczna dyskusja coraz częściej dotyczy problemu celibatu.


Hortiterapia w praktyce – zajęcia w WTZ w Będzinie\nPosted On 23 czerwca 2016 By Gabriela\nHortiterapia w praktyce.\nSzukając i szperając w sieci za informacjami o hortiiterapii znalazłam artykuł Aleksandry Walkowicz w którym przedstawiła pozytywny wpływ ogrodoterapii na poprawę zdrowia uczestników swoich warsztatów. Bogate doświadczenie i otwartość P. Aleksandry bardzo zachęciły mnie do odwiedzenia placówki działające przy Stowarzyszeniu „Bądź z nami” w Będzinie. Same warsztaty terapii zajęciowej znajdują się w Podłosiu.\nGrupę terapii zajęciowej tworzy pięciu uczestników o różnym stopniu niepełnosprawności intelektualnej. Nie wszyscy w pełni mówią i słyszą ale mimo to są bardzo zgranym zespołem, który łączy ogród. Pielęgnacja roślin oraz wszelkie prace związane z hortiterapią stanowią wspólny język. Zawdzięczają to swojej terapeutce z 9-letnim stażem.\nZostaliśmy bardzo miło przyjęci. Czekał na nas napar ze świeżej mięty, słodki poczęstunek, ale co najważniejsze zwarta i gotowa do działania ekipa 🙂 Po krótkim zapoznaniu się ruszyliśmy do ogrodu.\nWzięliśmy ze sobą podstawowe narzędzia i konewki. W drodze P. Ola opowiedziała jak powstało Miniarboretum”Partutury emocji” – ogród sensoryczny. We współpracy z architektem krajobrazu zrobiła projekt ogrodu, który jest stopniowo realizowany. Dzięki życzliwości pobliskich mieszkańców i sponsorom przybywa wyposażenie. Głównymi wykonawcami są uczestnicy warsztatów terapii nie tylko ogrodniczej. Dzięki temu ogród dla całej placówki jest ważnym elementem. Każdy czuje się za niego odpowiedzialny i chętnie spędza w nim czas.\nW ogrodzie znajduje się pięć części do których prowadzi pięć ścieżek:\nparcela w kształcie spirali – obsadzona jest ozdobnymi trawami, kręta ścieżka wysypana drobnym żwirem prowadzi do pięciu pastelowych siedzisk – zakątek dostosowany do osób z zaburzeniami orientacji i równowagi;\nparcela warzywna – miejsce z podwyższonymi grządkami do upraw podstawowych warzyw: między innymi znajduje się tu marchew, rzodkiewka, buraki, patisony, sałata, fasola, rabarbar, szczypiorek, szczaw, oraz zioła, wysiewane są również poplony;\nparcela owocowa – z drzewami i krzewami owocowymi, oraz truskawkami i poziomkami\nparcela ozdobna – wrzosowisko – rosną tu niskie iglaki, wrzosy oraz wrzośce\nparcela akupresurowa – w kształcie koła, 5 rabat ozdobnych naprzemienne ze ścieżkami o różnej brawie i fakturze\nDo każdej części ogrodu prowadzi ozdobna pergola obsadzona młodymi pnączami. Przyozdobione są własnoręcznie robionymi dzwonkami wydające różne dźwięki (a nawet bezdźwięki b;)\nCzęść roślin jest przypisana imiennie do danej osoby. Pomaga to w odnalezieniu swojej rośliny, wzmaga poczucie odpowiedzialności. Opiekun troszczy się o swój okaz wykonując podstawowe zabiegi pielęgnacyjne (usuwanie chwastów, podlewanie, ogławianie przekwitniętych kwiatów, przycinanie, sprawdzanie czy nie ma oznak choroby). Udana uprawa sprawia wiele radości i satysfakcji, co wzmacnia własne poczucie wartości. Czasem się jednak zdarzają się niemiłe niespodzianki, np. zjedzone tulipany przez sarny. Wtedy jest okazja do hartowania ducha i ćwiczenia cierpliwości wobec nieokiełznanej natury.\nRzodkiewka źródłem doznań sensorycznych\nRzodkiewka ogrodowa – małe, niepozorna ale z ogromnym potencjałem. W czasie naszego pobytu w ogrodzie warzywnym podziwialiśmy obfite plony rzodkiewki. Pani Ola pytała uczestników, czy pamiętają jakie odmiany posiali wczesną wiosną. Bezbłędnie wymienili (okrągłe drobne i większe, podłużne, białe a nawet żółte), jednak niektórzy mieli problem ze wskazaniem gdzie jaka odmiana rośnie. W identyfikacji pomogły im opisy.\nKażdy miał okazję do wyrwania paru sztuk. Przy tej okazji został poddany stymulacji zmysł dotyku (drapiące liście), oraz węchu (zapach ruszonej świeżej ziemi).\nZbiory były obfite. Kontrastowy kolor rzodkiewki pobudza zmysł wzroku. Grupa opisała różnice między odmianami. Zastanawialiśmy się która będzie łagodna w smaku, a która będzie paliła język.\nPo powrocie do sali, nastąpiła degustacja. Zrobiliśmy zawodny na najgłośniejsze chrupnięcie! Rzodkiewkowe zajęcia były bardzo przyjemne. Uczestnicy warsztatów ogrodniczych są dumni z owoców swojej pracy. Cieszyli się, że mogą się nimi podzielić z przyjezdnymi gośćmi. Mi osobiście, lekcja ta pokazała jak nawet najprostsze i prozaiczne czynności w ogrodzie (np. wyrwanie rzodkiewki z grządki) mogą dać wiele radości i satysfakcji.\nPo obejściu całego ogrodu, usiedliśmy na ławce. Ukojeni letnim wiatrem i chłodnym cieniem drzew, uczestnicy mieli za zadanie narysować kolorową kredą kwiaty. Każdy chętnie podjął się zadania. Małe dzieła sztuki odzwierciedlają osobowość ogrodników. Prace zostały umieszczone w ogrodzie pod drzewami. Teraz stanowią element małej architektury – do następnego deszczu który zmyje kredę z tablicy. Jednak uczestnicy nie martwią się tym faktem. Wiedzą, że stworzy im to okazję do zrobienia kolejnego malunku.\nDeszczowe i chłodne dni\nPraca w ogrodzie charakteryzuje się ciągłymi zmianami uzależnionymi od pogody. Nie zawsze warunki na zewnątrz umożliwiają wyjście w teren. Mimo to hortiterapia odbywa się cały rok. W deszczowe i chłodne dni trwają przygotowania do prac w ogrodzie. Razem z terapeutką Olą, uczestnicy przygotowali kalendarz upraw. Teraz, w okresie wiosenno – letnim stanowi cenną podpowiedź. W pracowni warsztatu ogrodniczego znajduje się wiele prac podopiecznych. Wszystkie związane są z roślinami, bądź ich dotyczą. Pani Ola prowadząc zajęcia, stara się poprzez różne ćwiczenia z elementami zabawy przekazać podstawową wiedzę ogrodniczą. Uczestnicy zebrane okazy roślin suszą, później wykorzystują je do zielników, kompozycji kwiatowych, czy obrazków. Powstające dzieła sztuki są wyrazem uczuć, emocji, nastrojów. Pokazują zainteresowanie ogrodem.\nPrace z roślinami w hortiterapii prowadzonej przez Panią Olę są odzwierciedleniem efektów terapii zajęciowej. Czynności wykonywane w grupie poprawiają komunikatywność, sa pokonywane bariery mówienia i słuchu. Zajęcia w ogrodzie wyciszają (pomagają w tym śpiewające ptaki), ale również gdy jest taka potrzeba dają ujście nadwyżce energii (np. koszenie trawy, grabienie liści). Ruch na świeżym powietrzu wzmacnia i hartuje organizm, co ogólnie pozytywnie wpływa na codzienne funkcjonowanie. Przebywanie wśród natury pozwala obserwować zjawiska przyrodnicze. Zadowoleni uczestnicy nabyte umiejętności w trakcie zajęć z hortiterapii wykorzystują w swoich domach.\nPodsumowując: HORTITERAPIA w Będzinie działa, a Ogród Leczy 😉\nGratulacje dla Pani Oli, za wytrwałość w prowadzeniu zajęć oraz włożone w nie ogromne serce.\nCałej grupie Warsztatów Ogrodniczych dziękuję za wspólnie spędzony czas 🙂\n#Ciekawe wydarzenia #Hortiterapia #Ogród terapeutyczny #Zajęcia hortiterapeutyczne\nTagged: bliżej ogrodu działania hortiterapeutyczne hortiterapia ogród terapeutyczny rehabilitacja stymulacji polisensorycznej terapia ogrodnicza zajęcia z hortiterapii\nPrevious post: Festiwal Ogrodowych Inspiracji\nNext post: „Poziomkowe Warsztaty” i nie tylko – zajęcia przyrodniczo-ogrodnicze z elementami hortiterapii


Strzały na ulicach Mińska. Zatrzymania na terenie całej Białorusi | Niezależna\nStrzały na ulicach Mińska. Zatrzymania na…\nŚWIAT / WIADOMOŚĆ / 23.09.2020, godz. 21:26\nStrzały na ulicach Mińska. Zatrzymania na terenie całej Białorusi\nW mieście rozmieszczono bardzo duże siły milicji, wojska oraz sprzętu do rozpędzania protestów. Liczbę protestujących trudno oszacować, ponieważ ludzie zbierają się w różnych miejscach miasta. Po interwencjach struktur siłowych rozbiegają się, ale po jakimś czasie wznawiają akcje protestu. Agencja Interfax Zachód oceniała liczbę demonstrantów na 5-7 tys. ludzi.\nprotesty na BiałorusistrzałyBiałoruś


Zwrot za bilety lotnicze w przypadku opóźnionego połączenia – warunki – DelayFix\nZwrot za bilety lotnicze w przypadku opóźnionego połączenia – warunki\nCzy pasażerowi przysługuje zwrot za bilet w przypadku opóźnienia samolotu? Czy w takiej sytuacji można ubiegać się także o zwrot pozostałych poniesionych na podróż kosztów? Zwrot za bilety za opóźniony lot przysługuje pasażerom w szczególnych okolicznościach, o których piszemy poniżej. Klienci linii lotniczych mogą się również z powodzeniem ubiegać o odszkodowanie za opóźnienie lotu na drodze reklamacji. W dalszej części artykułu rozwiewamy najczęściej pojawiające się wątpliwości co do zadośćuczynienia za zmianę godzin wylotu, odszkodowania i całej procedury.\nKiedy przysługuje zwrot za bilet, a kiedy nie?\nTak naprawdę pełny zwrot kosztów biletu przysługuje pasażerom, których lot został odwołany – niezależnie od czasu, w którym przewoźnik ogłosił pasażerom fakt odwołania lotu i niezależnie od propozycji lotów alternatywnych. Jeśli pasażer nie chce korzystać z takich propozycji, ma prawo do zwrotu całości kosztu biletu.\nInaczej sytuacja wygląda w przypadku opóźnienia lotu – tutaj, co do zasady, nie jest zwracany koszt biletu. Linia lotnicza jest zobowiązana do takiego postępowania tylko wówczas, gdy pasażer – ze względu na opóźnienie – utracił swój lot przesiadkowy i nie może już kontynuować zaplanowanej podróży. Przewoźnik zwraca w takiej sytuacji kwotę za tę część kosztów podróży, której pasażer nie odbył.\nDowiedz się o warunkach przyznania odszkodowania w przypadku utraconego połączenia >>\nLot opóźniony z powodu COVID-19\nDla wielu pasażerów wyjątkową sytuacją jest odwołanie lub opóźnienie lotu w wyniku pandemii i rosnącej liczby zakażeń koronawirusem wywołującym chorobę COVID-19. Jeżeli lot został odwołany z tej przyczyny, to oczywiście pasażerowi należy się zwrot pieniędzy (jeśli nie skorzysta on z lotu alternatywnego lub innego rozwiązania – przykładowo w postaci vouchera na następne loty – zaproponowanego przez linię lotniczą). W przypadku opóźnienia lotu sytuacja zwrotu będzie rozpatrywana tak, jak opisaliśmy to wyżej – a więc w kontekście lotów przesiadkowych i dalszej podróży pasażera.\nZwrot za bilet – kiedy mogę się spodziewać pieniędzy?\nJeśli chodzi o termin, jaki przewoźnik ma na realizację zwrotu za bilet lotniczy, to wynosi on 7 dni od daty wydania takiej dyspozycji przez klienta (czyli od momentu, w którym – przykładowo – nie zdecydował się on na alternatywny lot zaproponowany przez linię i poinformował o tym przewoźnika). Stanowią o tym przepisy zawarte w Rozporządzeniu (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 roku, ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy pasażerom w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów.\nNiestety, zwrot za bilet lotniczy nie zawsze przychodzi w tym terminie – zwłaszcza w obecnej sytuacji wywołanej pandemią, linie lotnicze komunikują kilkumiesięczne opóźnienia w zwrotach za bilety lotnicze, co związane jest z masowym odwoływaniem lotów. Okoliczności są więc wyjątkowe i należy uzbroić się w cierpliwość, nie przyjmując innych ofert linii aż do zwrotu gotówki.\nCo jeszcze przysługuje pasażerowi w związku z opóźnieniem lotu?\nO tym, co przysługuje pasażerowi przy opóźnieniu lotu pisaliśmy już w artykule „Opóźnienie lotu – czego i od kogo możesz się domagać”.\nNajprościej rzecz ujmując – pasażer, którego lot został opóźniony, ma prawo między innymi do:\n• otrzymania oferty lotu alternatywnego;\n• ubiegania się o odszkodowanie (jeśli opóźnienie powstało z winy linii lotniczych);\n• zagwarantowania mu przejazdu do i z hotelu na lotnisko oraz zakwaterowania w tymże hotelu;\n• skorzystania z telefonu, e-maila lub innego środka kontaktu podczas pobytu na lotnisku.\nFot. Opóźniony lot a odszkodowanie – jak je uzyskać? Informacje i wskazówki na ten temat znajdziesz w zakładce „Opóźniony lot” – zajrzyj tam koniecznie w wolnej chwili.\nOpóźnienie lotu a odszkodowanie – kiedy przysługuje pasażerowi?\nTak jak już wcześniej zostało to wspomniane, odszkodowanie za opóźniony lot przysługuje pasażerowi wówczas, gdy opóźnienie to wynikło z winy przewoźnika.\nOtrzymałem zwrot za bilet – czy przysługuje mi odszkodowanie?\nPasażerowie często też mają wątpliwości, czy mogą ubiegać się o odszkodowanie w sytuacji, gdy otrzymali zwrot za bilety. Odpowiedź brzmi: jak najbardziej tak. Zwrot za bilety lotnicze a rekompensata za straty poniesione w wyniku opóźnionego lotu to dwie odrębne kwestie.\nKiedy należy złożyć wniosek o odszkodowanie za opóźniony lot?\nTermin jest jasno określony w przepisach i wynosi jeden rok od daty zdarzenia – czyli od daty wykonania opóźnionego lotu. Można procedować całą sprawę samodzielnie lub skorzystać z pomocy pośrednika. Dlaczego warto to zrobić? O tym przekonujemy w artykule „Odszkodowanie za opóźniony lot – samemu czy z pośrednikiem”.


Staże i praktyki | Veolia Poland\nJesteś studentem i szukasz swojej zawodowej drogi?\nPrzyszłość Veolii to również świadoma i odpowiedzialna współpraca ze szkołami średnimi i uczelniami wyższymi. To właśnie robimy od lat.\nDzięki praktykom w miejscu pracy zdobędziesz wiedzę z pierwszej ręki i odpowiednie doświadczenie praktyczne. Chcemy, aby wszyscy nasi Praktykanci mogli wnosić wkład w naszą organizację i społeczności, w których pracujemy. Oznacza to, że zdobędziesz prawdziwe doświadczenie w wybranej przez siebie roli i będziesz o krok przed wszystkimi innymi. rok rocznie przyjmujemy na praktyki w naszych trzech głównych lokalizacjach ok 50 praktykantów i zapewniamy im najlepszych opiekunów.\nZapraszamy do udziału w naszych inicjatywach\nKonkurs na pracę inżynierską w Warszawie, Poznaniu i Łodzi\nCo roku, ogłaszamy konkurs na Pracę inżynierską o tematyce energetycznej na Politechnice Poznańskiej, Łódzkiej i Warszawskiej. W zależności od potrzeb, proponujemy tematy Veolii, akceptujemy również prace z tematem wybranym przez studentów. Nagroda główna wynosi 5.000zł.\nProgram skierowany do studentów ostatniego roku Politechniki Warszawskiej, którzy zdecydują się na pisanie swojej pracy dyplomowej (inżynierskiej lub magisterskiej) na wskazany temat związany z działalnością Veolii.\nStudenci w trakcie 6 miesięcznego, płatnego stażu przygotowują swoje prace pod kierunkiem promotora ze strony uczelni oraz opiekuna merytorycznego ze strony Veolii, uczestnicząc jednocześnie w realizacji projektów z zakresu ciepłownictwa.\nDyplomanci, oprócz wsparcia merytorycznego, umożliwiającego uzyskanie praktycznego spojrzenia na zagadnienia związane z ich pracą dyplomową, mają dostęp do rzeczywistych danych oraz platform obliczeniowych.\nlaureaci z 3 miast mają szansę na udział w Veolia Summer School, wydarzeniu dla studentów z całego świata -na żywo 4 dni pod Paryżem, w centrum szkoleniowym Veolii lub online. A chętnych do obrony pracy magisterskiej w Paryżu zapraszamy do udziału w Trophee Performance.


Polish thread - Page 85 - Stormfront\nPage 85 of 609 « First < 35 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 135 185 585 > Last »\n08-27-2007, 04:03 AM #841\nNie od dziś wiadomo, że Polska ma chujowych polityków, a tych dobrych można policzyć na palcach jednej ręki. Widać, zawsze tak było:/\n08-27-2007, 05:52 PM #842\nPolska miala chujowych politykow od dawna , i pewnie jeszcze dlugo tak bedzie Oczywiscie ci za kturymi my bysmy poszli , pewnie nigdy nie zostano wybrani , nigdy nie wiadomo , wy na kogos glosujecie albo byscie glosowali gdybyscie mieszkali w Polsce ? Duzo z nas widze tutaj ze nie mieszka w Ojczyznie naszej.\n08-28-2007, 03:47 AM #843\nGłosować trzeba bo to polski obowiązek. może nie formalny, ale moralny. Tylko lewusy nie idą do urn i ostatnie cioty\n08-28-2007, 09:08 AM #844\nna nasze nieszczecie wlasnie oni chodza glosowac...\ni sa dosyc aktywni politycznie - patrz- pederasci\n08-28-2007, 02:44 PM #845\nNiestety Semper Fidelis ma racje pederaści są bardzo aktywni,wystarczy zobaaczyć co przez kilka ostatnich lat osiagneli,zmniejszenie dolnej granicy wieku do współżycia z dziecmi do lat 12 bodajże,porpagowanie Homoseksualizmu w śród młodzierzy przed 16 rokiem życia,i wygląda że na tym się jeszcze nieskończy.\nGłosować trzeba tylko pytanie na kogo postawić swój głos,dla mnie ciekawą osobistościa w świecie polityki jest Janusz Korwin-Mikke.\nPropagandziści dzielą świat na "bogatą Północ" i "biedne Południe"; dzielą też na "Wschód" i na "Zachód". Spróbujmy spojrzeć na sytuację Europy z innej strony.\nOto mamy Zachód Europy. Jakie są główne cechy tego Zachodu? Stagnacja gospodarcza, spadająca dzietność, obojętność religijna - i zalew żarliwych religijnie, ale muzułmanów.\nPopatrzmy na Południe Europy: tam jeszcze trwa życie - co widać po tym, że o coś walczą, biją się. Jednak Południe Europy jest teoretycznie najbardziej zagrożone nadciągającym zalewem muzułmanów. Jeśli Komisja Europejska da tym krajom dużo pieniędzy - przylecą jak trutnie do miodu.\nPopatrzmy teraz na Północ Europy. Dzietność jeszcze mniejsza - ludziom po prostu nie chce się już żyć, a przynajmniej kontynuować istnienia gatunku. Najpopularniejszą formą "współżycia seksualnego" nie są tam już nawet zboczenia - lecz po prostu onanizm. Indyferentność religijna - i zalew muzułmanów, którym ustępuje się na każdym kroku, przepraszając, że się żyje.\nI wreszcie Wschód Europy. Wbrew pozorom przyrost naturalny jeszcze niższy, Rosja za 50 lat (jeśli utrzyma się obecna stopa "przyrostu naturalnego") będzie miała mniej ludności niż Jemen!! Rosja zalewana jest przez "czarnych" - czyli Azerów, Buriatów, Czeczenów, Dagów, Ewenków itd. - a jednocześnie od Wschodu przez Chińczyków, którzy w miarę ocieplania się klimatu zaczną coraz bardziej zdecydowanie zajmować Syberię.\nPozostaje Europa Centralna. Ostatni bastion naszej cywilizacji na kontynencie europejskim...\nW takich krajach, jak Biała Ruś, Czarna Ruś, Doniecko, Galicja, Krajna, Małopolska, Mazowsze, Mazury, Podlasie, Polesie, Pomorze, Słowacja, Śląsk, Warmia, Wielkopolska, Wołyń, Zadnieprze, Zakarpacie, Zaporoże - być może Auksztota, Czechy, Estonia, Finlandia, Kurlandia, Liwlandia, Łatgalia, Morawy, Węgry i Żmudź - nie ma jeszcze zalewu muzułmanów. Tu trwa cywilizacja europejska, chrześcijańska - o, zróżnicowana: katolicka, prawosławna, protestancka - ale chrześcijańska.\nJest to bardzo ważne - co chcę uświadomić przede wszystkim ateistom: jeśli ktoś broni Cię, P.T. Ateuszu, przed assassynem z jataganem - to miej nadzieję, że jest to człowiek wierzący w Boga i życie na Tamtym Świecie, gdzie wypłacana jest nagroda za dobre uczynki; bo jak nie, to najprawdopodobniej wzruszy on ramionami i zostawi Cię na pastwę zabójców - jak to uczynili holenderscy "żołnierze" w Srebrenicy.\nDygresja historyczna: w wiekach średnich sytuacja była podobna! Islam wdzierał się od Południa: objął we władanie Hiszpanię, większość Langwedocji, Maltę, Bałkany - a od Wschodu wdzierali się do Europy Mongołowie. Europa przetrwała - bastionem były wtedy Francja, północne Włochy i Niemcy.\nTym razem sytuacja jest podobna, ale występuje przesunięcie na Wschód: Francja i Niemcy są, jak się wydaje, stracone - natomiast sądzić należy, że ekspansja rasy żółtej, pokojowa, nie dotrze do granic republik: Białoruskiej i Ukraińskiej.\nPaństwa okupujące wymienione na początku kraje: Republika Białoruska, Republika Słowacka, Republika Ukraińska, Rzeczpospolita Polska - są już mocno nadszarpnięte poprzez lejącą się z Zachodu "polit-poprawność" oraz wschodnią zasadę bakszyszu - ale we wszystkich tych krajach istnieje jeszcze ogromna rezerwa genetyczna: ludność wiejska, na tyle niewykształcona, że nie poddana niszczącemu wpływowi umierającej cywilizacji obecnego Zachodu - i dość zdrowa, bo nie poddana antyselekcji poprzez przymusowe szczepienia, opiekę zdrowotną, picie wyłącznie pasteryzowanego mleka itp. Na wsi śmiertelność niemowląt jest znacznie wyższa niż w miastach - i to właśnie powoduje, że ludność wiejska jest (genetycznie) zdrowsza.\nTyle analizy. Teraz projekty.\nBędę szczery: zawsze raziły mnie hasła pansłowiańskie. Kulturę słowiańską uważałem za kulturę niewolniczą, niemęską, opartą o kult Wielkiej Matki Urodzaju - ale fakty są faktami: akurat tylko te ziemie mają szansę zapewnić przetrwanie kulturze europejskiej.\nSami Słowianie tego oczywiście nie zrobią - ale przecież nie cała szlachta z tego regionu Europy wyginęła bądź została wymordowana. Być może więc jednak (po nieuniknionym już fiasco idei Unii Europejskiej) możliwa jest organizacja sprawnego państwa czy federacji tych państw - otoczonych wianuszkiem państw zainfekowanych, ale mogących się utrzymać: Austria, Bułgaria, Chorwacja, Czechy, Mołdawia, Rumunia, Serbia, Słowenia, Węgry... Rosja wreszcie - a może nawet Armenia i Gruzja.\nPowtórzmy: chodzi o państwo w pełni wolnorynkowe - ale, w odróżnieniu od Imperium Jagiellonów, oparte na zasadzie rasistowskiej. Konkretnie: "rasizmu kulturowego". Arabowie, "Europejczycy", żydokomuna - nie mogliby mieć w nim nic do powiedzenia, nie dysponowaliby nawet wolnością słowa! À la guerre comme à la guerre - a to byłaby wojna kulturowa. Wojna o przetrwanie Europy.\nJa wiem, że "rasizm" to idea niepopularna - ale gdyby np. połowa blondynek była zarażona AIDS, to antyblondynkowe zarządzenia zostałyby, jak sądzę, zaakceptowane. Podobnie i tu: skoro Francuzi, Niemcy i inni są nie w 50%, ale w 80% zarażeni bakcylem "polit-poprawności" i syndromem przemożnej chęci nadstawiania szyi, gdy chcą ją im urżnąć - to trzeba będzie się od tych narodów odciąć. Oczywiście: z największą przyjemnością udzielając azylu tym Europejczykom, którzy nienawidzą tego, co w Brukseli nazywa się kłamliwie "wartościami europejskimi". Dotyczyć to może również Arabów i Żydów! Podobnie kraje Zachodu nie straciły, lecz zyskały na udzieleniu po 1917 roku azylu "białym" Rosjanom.\nPytanie jest jedno: czy istnieje gdziekolwiek wola polityczna do przeprowadzenia takiego zamysłu? Czy Słowianie coś zrobią - czy powiedzą: "kismet" - i, za dobrym wojakiem Szwejkiem: "jakoś to będzie - bo jeszcze nigdy tak nie było, aby jakoś nie było".\nBo będzie - ale źle...\nVisit ImperiumSławii's homepage!\nFind More Posts by ImperiumSławii\n08-28-2007, 04:25 PM #846\nNo... a na kogo mam glosowac ?\nNa polska partia przyjacioli piw ?\nJa nie moge powiedzec ktora partia ja by dalbym moj glos.. PiS, PO i raczej tez LPR by niedostali. Masz jakiegos jokera ?\nWidze ze mamy chlopaka ktorzy ma NOP w loginu, wiec tusze ze on mi moze cos o tej parti powiedzec, bo ona jest jakas czekawa.\n08-29-2007, 03:13 AM #847\nJanusz Korwin-Mikke jest bez wątpienia ciekawą postacią i godną kandydaturą, zwłaszcza, że jednym z jego postulatów jest przywrócenie monarchii w Polsce.\nNatomiast, jeśli o mnie chodzi to zbyt głęboko tkwi w filozofii chrześcijańskiej, z którą totalnie się nie zgadzam.\nChętnie na scenie politycznej zobaczyłbym kogoś, kto politycznie odpowiada Korwinowi-Mikke, a filozoficznie Janowi Stachniukowi.\n08-29-2007, 08:18 AM #848\nhehe to zeby tylko sie nie zaczelo bo jest tu wielu fanatykow WIELKIEJ POLSKI KATOLICKIEJ, z calym szacunkiem dla wiary przodkow to jedank poganstwo nie bylo i nie jest zadna alternatywa postepu. TYlko wiara katolicka (ale nie w to co sie teraz przemienia, ekumenizm i "zmiekczanie" jest wyznacznikiem Polskosci w tej czesci Europy. Popytaj katolikow -slowian na Bialorusi, Ukrainie czy Rosji z duma powiedza ze sa katolikami bo maja polskie korzenie.\nDokladnie tak jak spiewa Szwadron\nCzasy pamiętne Kościół bronił wiary\nHamując podbój komunistycznej tyranii\nNie ulegając systemowi wskazywał ideę\nRzeczy oczywiste otumanili kłamstwem\nChorych dialogów rozpętali czas\nMiłością i pokojem zacierają błędy\nUmiera katolicyzm najwyższa z prawd\nNon possumus - jak to dumnie brzmi\nNon possumus - nigdy herezji\nNon possumus - słowa znaczące me\nKościół zaczyna stawać herezją się\nNie będę słuchał nowych tendencji\nEkumenizmu rozsiewał kłamstw\nOn Przyszedł rzucać ogień na ziemię\nA czego Chciał wie każdy z nas\nJednoznacznej wiary rozświetla płomień\nJednego Pana rozpala w duszy mej\nHeretykom mówię nie\nNie dam omamić, oszukać się\n08-29-2007, 10:08 AM #849\nmyszle ze katolicyzm jest czesc polskosci. jestem szczere i nie mowie ze jestem najlepszym chrzescijanin, no ale fundamencie do tej religij trzyman. mam tez interes w poganstkich religiach, no ale jakos do nich nie trzymam. Moja rodzina i ja sa wszystkie katholickie ludzie, tez moje przodki byle katholickie, wiec ja nie mam nawiazanie do idnej religij.\nUrodzilem sie pod krzyzem... i bede umierac pod tym znakiem.\nBy the way... ta piosenka jest ladna..lubie Szwadronu 97\n08-29-2007, 02:07 PM #850\nCóż, co kto lubi. Ja uważam inaczej niż Wy, ale szanuje ludzi, którzy są tak oddani religii. (I za to chwała Wam )\nI nie ważne, jaka ta religia będzie. Tak czy owak, chyba zgodzicie się ze mną, że Kościół i Państwo to nie to samo, prawda? ;>\nW końcu mamy przykład turków i innych brudnych plemion, które zbyt zintegrowały struktury swojego kościoła i państwa.\nTak czy owak, wątek o religiach jest i nie sądzę, abyśmy musieli się tutaj o to kłócić


Gears Tactics premiera gry na XOne, polska data premiery\nDataPremiery.pl » Gry » Xbox One » Gears Tactics\nWedług naszych informacji premiera gry 'Gears Tactics' zapowiadana jest na 10.11.2020 (Polska).\nDo ideału mu jednak sporo brakuje. Formuła rozgrywki Gearsów, chociaż swego czasu rewolucyjna, zdążyła się przez lata nieco zużyć. Sama seria także nie rozpala już tak wyobraźni graczy jak w czasach "trójki" - nic więc... [czytaj dalej]\nGears Tactics: Konkurent XCOM-a na ostatnim zwiastunie [WIDEO]\nSpragnieni taktycznej rozgrywki? Ach, niewiele jest bardziej satysfakcjonujących momentów w życiu gracza niż ten, gdy zatapia piłę lancera w cielsku szturmującej szarańczy. Świadomy tego Microsoft w nowym spin offie serii... [czytaj dalej]\nNa jakie urządzenia ukaże się gra Gears Tactics?\nGra debiutowała będzie na Xbox One, PC oraz Xbox Series X. Kliknij tutaj, żeby zobaczyć wszystkie platformy, na których wydana zostanie gra. Aby zmienić wersję gry należy kliknąć w odpowiednią platformę sprzętową.\nKiedy udostępniona będzie gra Gears Tactics na XOne?\nGra udostępniona będzie 10 listopada 2020 (data wydania w Polsce), 10 listopada 2020 (premiera w Europie), 10 listopada 2020 (data premiery w USA). Obecnie wyświetlaną datę można zmienić klikając we flagę. Dodatkowe ustawienia regionalne dostępne są w zakładce "Moje konto".\nW jaki sposób mogę śledzić bieżące raporty o premierze gry?\nW jakim sklepie kupię grę Gears Tactics?\nGears Tactics jest do zamówienia tutaj. Wszystkie sklepy można znaleźć na liście "Gdzie kupić?" usytuowanej po prawej stronie.\nW którym miejscu można pooglądać świeże obrazki oraz trailery gry?\nW którym miejscu mogę przeczytać świeże raporty dotyczące gry?\nAby to zrobić należy przyporządkować właściwą ocenę, a następnie zapieczętować wybór kliknięciem. Głos mogą oddać tylko zarejestrowani użytkownicy serwisu.\nPremiera gry Gears Tactics nie dostała jeszcze oceny. Użytkownicy mogą oceniać tytuły jeszcze przed pojawieniem się ich na rynku, wyrażając w ten sposób swoje oczekiwania. System umożliwia późniejszą modyfikację przyznanych głosów – w tym celu użytkownik powinien wybrać inną wartość w polu "Ocena". Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy przede wszystkim od stażu użytkownika.\nGra zostanie zrobiona przez studio The Coalition. Kliknięcie w nazwę producenta spowoduje wyświetlenie innych gier przez niego stworzonych. Z funkcji tej można skorzystać przechodząc do pola "Informacje".\nFirma Microsoft Studios dogląda wydania gry. Żeby poznać inne gry od tego wydawcy należy kliknąć utaj albo kliknąć w jego nazwę w polu "Informacje".\nGra nazywa się również następująco: Gears of War: Tactics.\nKiedy premiera Gears Tactics? Kiedy wychodzi Gears Tactics?\nZobacz również: The Grinder data | Najmro. Kocha, kradnie, szanuje data wydania | Premiera The Golden Lady\nData ostatniej aktualizacji: 2020-09-09 20:09:20\nGears Tactics: Czy małe Lancery zarżną wasze pecety?\nGears Tactics: Wiemy, kiedy zadebiutuje turowa gra taktyczna w świecie Gearsów [WIDEO]\nGears of War: Tactics — RTS... na Kinecta? Wyciekły screeny z nowej (?) gry\nGears Tactics data premiery


Półka drewniana klejona świerk 120 x 20 cm Spaceo - Półki - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nPółka drewniana klejona świerk 120 x 20 cm Spaceo\nNr ref. 45867332\nGrubość (w cm): 1.8\nGłębokość (w cm): 120\nWybierz rozmiar (w cm)\n20 x 80 30 x 80 40 x 80 20 x 120 30 x 120 40 x 120 60 x 120 20 x 200 30 x 200 40 x 200\nPółka meblowa marki Spaceo doskonale sprawdza się w indywidualnych aranżacjach meblowych oraz jako pojedynczy element wykończenia. Wykonana z surowego drewna świerkowego wyróżnia się trwałością. Półka jest łatwa w obróbce, można ją pomalować lub polakierować według własnego projektu. czytaj cały opis ...\nGrubość (w cm)\t 1.8\nGłębokość (w cm)\t 120\nWymiary (w cm)\t 120 x 20 x 1,8\nDopuszczalne obciążenie (w kg)\t 15\nKolor\t Świerk naturalny\nWykończenie produktu\t Surowa\nGatunek drewna\t Świerk\nKod EAN: 5903246290073\nNumer referencyjny: 45867332\nOpinie o produkcie Półka drewniana klejona świerk 120 x 20 cm Spaceo\nSuper ładna i zapakowana. Ja pomalowałam lakierobejca na czarno bo takiej potrzebowałam - świetnie się prezentuje jako samodzielna półka :)


10. Walczyć ze sobą zębami i pazurami\nRok 1920 był rokiem osiągnięć – wybitnych, niechlubnych, pomysłowych i śmiesznych – Amerykanki uzyskały prawo głosu, Joanna d’Arc została kanonizowana przez papieża Benedykta XV, w całych Stanach Zjednoczonych została wprowadzona prohibicja, pracownik firmy Johnson & Johnson wynalazł opatrunek przylepny, a U.S. Post Office wydał rozporządzenie, że w paczkach nie wolno wysyłać dzieci. Ponadto astronomowie wciąż jeszcze nie wiedzieli dokładnie, w jaki sposób Słońce wytwarza swoją ogromną energię, ani tego, że glob słoneczny składa się w większości z wodoru, pomimo iż nowa teoria Einsteina ustanawiająca związek pomiędzy masą a energią, wyrażany w eleganckiej zwięzłej postaci E = mc2, dostarczała tu wyraźnej wskazówki.\nRok 1920 zapisał się w annałach astronomii tym, że Harlow Shapley i Heber Curtis spotkali się w Waszyngtonie, by w obecności członków National Academy of Sciences dyskutować ze sobą o strukturze Wszechświata. Stanowiska zostały teraz wyraźnie zarysowane i przyszedł czas na ostateczną rozgrywkę. Shapley, oczywiście, dopiero co ogłosił, że Droga Mleczna jest o wiele większa, niż poprzednio sądzono, i skłonny był uważać mgławice spiralne za drugorzędne obiekty na obrzeżach naszego olbrzymiego systemu galaktycznego, natomiast Curtis sądził inaczej. Ta publiczna wymiana ich poglądów znana jest powszechnie jako Wielka Debata, jakkolwiek w istocie nazwa ta ma niewiele wspólnego z rzeczywistością. Były to raczej dwa wykłady kolejno po sobie występujących mówców, a wydarzenie to nie zostało odnotowane nawet przez tytuły prasowe poświęcające wiele miejsca nauce. Szacowna legenda, jaka otacza tę kwietniową imprezę w środowisku astronomów, przedstawiająca ją jako emocjonującą konfrontację dwóch kosmicznych tytanów, astronomiczną wersję W samo południe – zrodziła się dopiero później i była obficie ubarwiana przez lata, tak że w końcu całe zdarzenie urosło do rangi iście homeryckiego pojedynku, w którym dwóch godnych siebie przeciwników rozstrzyga, po czyjej stronie leży racja, przed najwyższym sądem opinii środowiska naukowego.\nTa epopeja zaczęła się jednak całkiem zwyczajnie. George Ellery Hale na posiedzeniu zarządu akademii zaproponował, by w 1920 roku kolejny z wykładów Hale’a, cyklu dorocznych referatów o tematyce interesującej naukowców, ustanowionego na cześć jego ojca w 1914 roku, odbył się w ramach zbliżającej się wiosennej sesji akademii. On sam skłaniał się ku dyskusji o ogólnej teorii względności Einsteina, najbardziej modnym temacie naukowym w owym czasie, lecz sekretarz akademii, heliofizyk Charles Greeley Abbot, obawiał się, że to rewolucyjne ujęcie grawitacji „przeje się wszystkim” do czasu spotkania. Triumf brytyjskiej ekspedycji, która przeprowadziła obserwacje zaćmienia Słońca, był naukowym przebojem roku, wciąż widniejącym w nagłówkach prasy na całym świecie. Zresztą Abbot pozostawał nieufny wobec radykalnych i trudnych do zrozumienia koncepcji nowej teorii: „Modlę się do Boga, by postęp nauki wysłał teorię względności gdzieś poza czwarty wymiar, skąd by już nie mogła nas dręczyć”, powiadał. Zastanawiał się, czy „przyczyny zlodowaceń, bądź coś z zoologii lub biologii” nie byłoby bardziej atrakcyjnym tematem. Padła nawet propozycja zaproszenia jako wykładowcy księcia Monako, by mówił o oceanografii. Ale ostatecznie zdecydowano się na drugi z tematów sugerowanych przez Hale’a – nierozwiązaną kwestię hipotezy wszechświatów-wysp.\nByło dla wszystkich jasne, że to Shapley, trzydziestopięcioletnia wschodząca gwiazda nauki, będzie bronił koncepcji Wielkiej Galaktyki. Ale kogo wybrać na jego adwersarza? Dyrektor Lick Observatory W.W. Campbell był przez chwilę brany pod uwagę, by bronił wszechświatów-wysp, lecz w końcu wybór padł na Curtisa, który poświęcił im całe swoje profesjonalne życie w Licku, ponieważ w tym czasie stał się czołowym orędownikiem tej idei. Pod względem osobowościowym było to bardzo ciekawe zestawienie. Shapley uchodził za „śmiałego nowatora, wyciskającego najmniejsze okruchy danych ze swoich obserwacji, niewykazującego obaw przed ekstrapolowaniem tego, co znane, na obszary nieznane […] niekiedy uzupełniającego brakujące powiązania na drodze intuicji”, natomiast Curtisa uważano za „ostrożnego, czasem nawet zbyt ostrożnego, konserwatystę, który częściej wyrokował, że coś jest nieudowodnione niż częściowo potwierdzone”. Choć nie tak słynny jak Shapley, Curtis był wszakże szeroko uznanym astronomem. W wieku 47 lat, w okularach, i dalece mniej arogancki od swojego młodego rywala, robił na wszystkich wrażenie dystyngowanego bankiera. Pomimo jego statecznego wyglądu, to on wykazał się większą brawurą w odniesieniu do zbliżającej się debaty.\nMając za sobą lata profesjonalnej praktyki, Curtis czuł się na podium jak ryba w wodzie i nie miał nic przeciwko ostrej wymianie zdań. Ale dla Shapleya, który zdawał sobie sprawę, że wypada fatalnie jako mówca, publiczne wystąpienia w owym czasie były kłopotliwe. Brytyjski historyk Michael Hoskin jako pierwszy zwrócił uwagę, że Shapley był przekonany, iż jest czołowym kandydatem na dyrektora Harvard College Observatory, jedno z najbardziej prestiżowych stanowisk w astronomii. Dopiero co zmarł Edward Pickering, pozostawiwszy po sobie monumentalną spuściznę naukową, i poszukiwania jego następcy trwały w najlepsze. Pomimo młodego wieku i zupełnego braku doświadczenia w kierowaniu instytucją naukową światowej rangi, Shapley zgłosił swoją kandydaturę, chcąc wspiąć się wyżej po szczeblach kariery i kuć żelazo, póki gorące. Chociaż musiałby opuścić największe na świecie teleskopy, Shapleya nęciła bogata kolekcja klisz fotograficznych Harvardu, która byłaby nieocenionym źródłem w zgłębianiu problemów, które go interesowały. „Może i Harvard to amatorszczyzna w porównaniu z Mount Wilson”, mówił Russellowi, „ale i ty i ja […] zdajemy sobie sprawę z olbrzymiego potencjału tego miejsca”. Niezależnie od tego, byłaby to dla Shapleya okazja, by uciec od konfliktów z Walterem Adamsem, zastępcą dyrektora na Mount Wilson. Zważywszy te ambicje, niepokoił się, jak wypadnie w oczach znajdujących się wśród publiczności członków National Academy, którzy będą ewentualnie mieli wpływ na ostateczny wybór. Curtis znany był jako dynamiczny mówca; Shapley obawiał się, że w porównaniu z nim wypadnie blado. List otrzymany od Curtisa przed debatą bynajmniej nie rozwiał jego obaw: „Jestem pewien, że pozostaniemy dobrymi przyjaciółmi, nawet jeżeli będziemy walczyć ze sobą zębami i pazurami. […] Dobra przyjacielska zwada raz na jakiś czas znakomicie robi; to pozwala oczyścić atmosferę”.\nW miesiącach poprzedzających debatę trwała ożywiona korespondencją pomiędzy jej uczestnikami a National Academy w sprawie reguł potyczki. Curtis chciał wypunktować kontrowersyjne kwestie w stylu „wszystkie chwyty dozwolone”. Powiedział Shapleyowi, że zamierza „wydobyć na światło dzienne i zdecydowanie atakować poglądy przeciwnika”. Natomiast Shapley zapatrywał się na to zupełnie inaczej. Chciał dyskutować wyłącznie o swym nowym modelu superwielkiej Drogi Mlecznej i nawet poinformował Russella na kilka tygodni wcześniej, że w ogóle nie ma zamiaru zagłębiać się w tematykę mgławic spiralnych. „Nie mam na to czasu, danych ani dobrych argumentów”, ubolewał. W istocie Shapley odczuł ulgę, że wybrany dla wykładu tytuł „The Scale of the Universe” jest na tyle niejednoznaczny, że pozwoli mu zrealizować swój plan. Miał duże opory przed rozwodzeniem się o mgławicach spiralnych, problematyce o tak niepewnych podstawach obserwacyjnych, gdyż nienawidził publicznego wywlekania naukowych brudów.\nZaciekle artykułując swoje stanowisko, Shapley przekonał Hale’a, że debata powinna być dyskusją z rodzaju „dwóch mówi na ten sam temat”. A zamiast 45 minut dla każdego mówcy, Shapley prosił o 35. „Biorę pod uwagę punkt widzenia publiczności, zawsze”, argumentował. „Czy byłaby ona w stanie wysłuchać (czy w ogóle wytrzymać) rozprawiania o mgławicach przez prawie dwie godziny?”. Curtisa propozycja ta wprawiła w przerażenie; był głęboko przekonany, że potrzebuje więcej czasu na wyłożenie swoich naukowych racji. „Przez 35 minut ledwie się rozgrzejemy”, błagał Hale’a. Po jakimś czasie wszyscy zgodzili się na kompromisowe 40 minut. I miało nie być żadnych replik. „Jeśli ty lub on zechcecie odpowiedzieć na argumenty oponenta, możecie to zrobić w ramach ogólnej dyskusji”, powiedział Hale Curtisowi.\nShapley i Curtis otrzymali po 150 dolarów honorarium, z czego mieli opłacić koszty podróży z Kalifornii na Wschodnie Wybrzeże. Dla Curtisa były to 2 dolary na dyliżans do San Jose, a potem 100 dolarów na powrotny bilet kolejowy. Czystym przypadkiem obydwaj wsiedli do tego samego pociągu jadącego trasą południową do Waszyngtonu, ale postanowili nie poruszać kwestii naukowych, by przedwcześnie nie spalić swoich argumentów. Kiedy ich pociąg zepsuł się, jadąc przez Alabamę, wysiedli i spacerowali razem przez jakiś czas, rozmawiając wyłącznie o kwiatach i literaturze klasycznej. Shapley nie omieszkał zebrać do swojej kolekcji kilku miejscowych mrówek. Najprawdopodobniej też, po cichu i dyskretnie, przymierzali się do zbliżającego się starcia.\nDoroczne spotkanie National Academy of Sciences owego roku trwało aż trzy dni. Podczas dziennych sesji wygłaszało swoje referaty wielu wybitnych naukowców. Franz Boas, ojciec amerykańskiej antropologii, mówił o „determinowaniu wzrostu i rozwoju przez kwestie środowiskowe”, a pionier techniki rakietowej Robert Goddard przedstawiał zalety użycia rakiet w meteorologii. Natomiast debata odbyła się zimnego i deszczowego wieczoru 26 kwietnia 1920 roku, pod koniec pierwszego dnia tego naukowego konklawe. Publiczność w liczbie 200–300 osób zgromadziła się w Baird Auditorium, znajdującym się w budynku, gdzie obecnie mieści się Muzeum Historii Naturalnej Smithsonian Institution, dogodnie położonym przy waszyngtońskim National Mall, dokładnie naprzeciwko „twierdzy” Smithsonian. Poprzedniego dnia dziennik Washington Post ogłosił w dziale wiadomości bieżących, że „Dr Harlow Shapley z obserwatorium słonecznego Mount Wilson omówi dane obserwacyjne, które zdają się wskazywać, że rozmiary [Drogi Mlecznej] są znacznie większe niż się aktualnie przyjmuje […] Dr Heber Curtis z Lick Observatory będzie bronił starej teorii, że mogą istnieć inne wszechświaty podobne do naszego własnego, z których każdy być może liczy nawet trzy miliardy gwiazd”.\nPosiedzenie rozpoczęło się o 20.15 i Shapley miał zabrać głos jako pierwszy. Okazało się, że miał wszelkie powody do zdenerwowania; wśród publiczności, która miała go oceniać, zasiadali dwaj przyjaciele rektora Harvardu A. Lawrence’a Lowella – George Agassiz, członek komisji wizytacyjnej wydziału astronomii, i Theodore Lyman, dziekan wydziału fizyki. Ale Shapley przygotował się na tę okoliczność, prosząc wcześniej, by Russell, nadal nieoceniony zwolennik jego modelu, był obecny na widowni i wspomógł go podczas ogólnej dyskusji.\nCo dokładnie działo się owego wieczoru – ton wypowiedzi mówców, reakcja publiczności – to w znacznej mierze jedynie przypuszczenia oparte na nielicznych zachowanych źródłach. Wspomnienia tego wydarzenia pełne są przekłamań. Shapley, na przykład, wspominał wcześniejszy dłużący się bankiet, którego honorowy gość – Albert Einstein – zwierzał się szeptem swemu towarzyszowi przy stole, że „właśnie sformułował nową teorię wieczności”. Ale uroczysty obiad konferencyjny miał miejsce dopiero następnego dnia wieczorem, a słynny fizyk złożył swą pierwszą wizytę w Ameryce w rok później. Jednakowoż Shapley zachował maszynopis swojego wystąpienia z nabazgranymi w ostatniej chwili poprawkami i uzupełnieniami (niektóre z nich pismem stenograficznym – tej cennej umiejętności nauczył się za reporterskich czasów), które ukazują jego styl i manierę. Zważywszy, że publiczność miała być bardzo zróżnicowana, niektórzy bez wykształcenia astronomicznego, Shapley postanowił ograniczyć do minimum szczegóły techniczne i przez większą część swego czasu przedstawiać po prostu podstawowe astronomiczne fakty. Dokładnie opisywał rozmiary Drogi Mlecznej, jej strukturę i elementy składowe – gwiazdy, mgławice gazowe i gromady gwiezdne. Towarzyszyły temu przeźrocza ze stucalowego teleskopu – Księżyc, Słońce, Plejady, gromady kuliste. Była to wycieczka krajoznawcza po znanym Wszechświecie, podczas której szczególną uwagę poświęcał uzmysłowieniu słuchaczom, co to jest rok świetlny. „Nie widzimy Słońca tam, gdzie ono naprawdę jest, lecz tam, gdzie było osiem minut temu”, pouczał. „Nie widzimy gwiazd, jakimi są teraz, lecz prawdopodobnie takimi, jakimi były, gdy król Cheops był małym chłopcem”.


Eko Rodzice - artykuły i porady dla rodziców - Dzidziusiowo.pl\nTrend eko staje się coraz bardziej widoczny w naszym społeczeństwie. Zatem powstało także sformułowanie eko rodzice. Jeśli chcesz wiedzieć, w jaki sposób można uczyć dziecko takiego stylu życia, a także jak może się on przejawiać, to w tym miejscu znajdziesz wiele informacji. Bycie eko rodzicem to świadomość tego jak nasze codzienne działania wpływają na stan środowiska i przekazywanie tej wiedzy dzieciom. Dotyczy to nie tylko tak prozaicznych czynności jak segregacja śmieci, ale również całej filozofii życia w stylu no waste, czyli uczenia ograniczania produkcji odpadów i świadomości ekologicznej.\nDlaczego warto nosić dziecko w chuście - Dzidziusiowo.pl\nNoszenie dziecka w chuście to same korzyści - zarówno dla malucha jak i jego rodziców. Dlaczego warto nosić dziecko w chuście? Bo będzie spokojniejsze, będzie m...\nChusty do noszenia dzieci - czy warto i jak się za to zabrać - Dzidziusiowo.pl\nChusta do noszenia dziecka do długi pas materiału o szerokości 60-70 cm i długości nawet do kilku metrów. Służy do noszenia dziecka z przodu, z boku lub na plec...


Każda nieruchomość jest inna, a na jej wartość wpływa wiele czynników:\nWarto pamiętać, że każdy też ma swoje gusta i upodobania, dlatego wyznaczoną przez nas wartość nieruchomości należy traktować jako czysto orientacyjną.\nNa wycenę nieruchomości składa się: popyt, użyteczność, moda, zapotrzebowanie rynku. Tak ostateczną cenę kształtuje rynek nieruchomości, my Ci pomożemy podążyć za rynkowymi trendami.\nZapraszamy do kontaktu tel. 692 060 812 :)\nPośrednik nieruchomości - na co zwrócić uwagę przy wyborze.\nWybierając pośrednika sprawdzajmy czy posiada on licencję pośrednika w obrocie nieruchomościami PFRN. Licencja ta od 1 stycznia 2014 roku nie jest wymagana, zawód pośrednika może więc wykonywać każdy.\nCentralnego Rejestru PFRN jest jedynym, potwierdzeniem, że agent nieruchomości posiada odpowiednie umiejętności i kwalifikacje do wykonywania tego zawodu. Zna rynek nieruchomości. Zapoznał się z przepisami prawnymi związanymi z obrotem nieruchomościami i zdał egzamin. Wpis do bazy PEFR oznacza też posiadanie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej.\nJakie informacje znajdują się w rejstrze?\nLink do Centralnego Rejestru Pośredników w Obrocie Nieruchomościami PFRN:tutaj\nOd 1 stycznia 2018 roku weszły w życie nowe przepisy dotyczące projektowania budynków, a w nich:\nMinimalna powierzchnia mieszkania 25 m2,\nPojawiła się możliwość stosowania aneksu kuchennego w mieszkaniach jednopokojowych,\nMożliwość umieszczenia pralki poza łazienką,\nZwiększono minimalną szerokość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych z 2,3 m do 2,5 m,\nMniejsza odległość budynku od granicy lasu: 4 m las na sąsiedniej działce, 0 m las na własnej działce (dotychczas minimalna odległość wynosiła 12 m),\nBudynek może teraz przylegać do ściany obiektu na sąsiedniej działce, jeśli jego wysokość jest zgodna z planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.\nNieruchomości komercyjneMieszkania i domyDoradztwo i opinieSesja zdjęciowa Analizy i raportyInformacje z rynkuZakup na rynku wtórnym Zakup od dewelopera


pless.pl: Pocztówka z Pszczyny, którą przesyła Jacek Cisło - Pszczyna\nJak komornik sądowy egzekwuje zadłużenie od dłużnika?\nO podwyżce cen wody w gminie Pszczyna i stanie wodociągów\nPszczynianka na mistrzostwach w jeździe figurowej na rolkach!\nOgród przy pszczyńskim szpitalu może zostać zrewitalizowany\n[ZDJĘCIA] Industriada w Muzeum Prasy Śląskiej w Pszczynie\nPocztówka z Pszczyny, którą przesyła Jacek Cisło\nJeśli chcesz otrzymywać powiadomienia o nowych artykułach z tematu "#PocztowkazPszczyny" podaj\nTrzy kolory: żółty, niebieski, zielony. Takie wiosną oglądamy najczęściej, a że dziś dzień mamy pochmurny, chcemy dodać mu kolorów tą fotografią. W ramach naszego cyklu Pocztówka z Pszczyny prezentujemy zdjęcie wykonane przez Jacka Cisło.\nOceń 13 / 2\nTagi: #pocztowkazpszczyny #pszczyna #wiosna #maj2020 #rzepak #spacer #lovepless #silesia #lovesilesia\nPocztówka z Pszczyny - dołącz do zabawy na pless.pl i Instagramie\nPiękne widoki, ciekawe miejsca, a może wyczucie chwili i złapanie odpowiedniego kadru? Zapraszamy do wysyłania pocztówek z Pszczyny! Na czym polega zabawa?\nWrzucacie na Instagrama fotkę z Pszczyny i oznaczacie ją jako #PocztowkazPszczyny. Ci, którzy nie mają konta na Instagramie, mogą wysłać zdjęcie poprzez formularz #Pocztówka. Najciekawsze zdjęcia będziemy na bieżąco publikować na łamach portalu pless.pl oraz na naszym instagramowym koncie.\nPrzesyłajcie zdjęcia miejsc, za którymi tęsknicie, w których zazwyczaj bywacie oraz takich, które chcecie polecić innym. Dodajcie ciekawy opis i - jeśli chcecie - pozdrowienia. Oznaczcie fotkę #PocztowkazPszczyny i wyślijcie ją w świat! My będziemy wybierać najciekawsze i publikować na portalu łącznie z Waszymi opisami i pozdrowieniami!\nPortal pless.pl to jednak nie tylko gmina Pszczyna, ale i powiat. Bawimy się więc we wszystkich gminach powiatu, tj. w Goczałkowicach-Zdroju, Miedźnej, Suszcu, Kobiórze i Pawłowicach. Tutaj proponujemy analogiczne hasztagi:\nPocztówka z Pszczyny, którą przesyła MB\nPocztówka z Pszczyny, którą przesyła @wojciech_zelazo_photo\nPocztówka z Pszczyny, którą przesyła @mcepokphoto\n10 stycznia 2021 1\nPocztówka z Pszczyny, którą przesyła Andrzej Grynpeter\n5 grudnia 2020 1\nPocztówka z Pszczyny, którą przesyła @suchloc\n5 listopada 2020 2\nPocztówka z Goczałkowic, którą przesyła Mariusz.\n18 lipca 2021 2\nPocztówka z Goczałkowic-Zdroju, którą przesyła ino_z_luftu\nPocztówka z Goczałkowic, którą przesyła @elakaps\nWięcej artykułów (+30)