Wywiad bez cenzury - Anna i Jakub Urbańscy\nStart»Wywiady bez cenzury»Fotografia i reportaż»Wywiad bez cenzury: Ania i Jakub Urbańscy\nAndrzej Budnik 14 września 2012\tFotografia i reportaż 30 komentarzy\nAnia i Kuba Urbańscy to ludzie, którzy twierdzą, że Papua to ich miejsce na Ziemii. Mimo, iż jest prawie na drugim końcu świata jeżdża tam co roku i za każdym razem, coraz głębiej, acz stopniowo zagłębiają się w kulturę, religię i wierzenia ludzi, którzy tam żyją. O wielu Papuasach mogą powiedzieć, że stali się ich przyjaciółmi, co jest zdecydowanie unikalne, jeśli chodzi o relacje turysta-tubylec.\nDlaczego Papua jest najważniejsza? Przypadek? Miłość od pierwszego wejrzenia? Jak to się zaczęło?\nMożna powiedzieć, że od początku byliśmy Papuą zauroczeni, ale zakotwiczyliśmy tam po kilku ładnych latach jeżdzenia po świecie – nie był to bez wątpienia przypadek. Było pięknie, dziko, z dala od turystów, zupełnie inaczej. Ujęli nas ludzie i ich niesamowita kultura – zupełnie oderwana od rzeczywistości XXI wieku. I to dla tych ludzi tam jeździmy – zabytków w Papui raczej nie ma, przyroda i klimat są wyjątkowo wredne.\nOczywiście jest na Papui sporo niesamowicie pięknych miejsc, ale najważniejsi są pod każdym względem ludzie. Im częściej tam wracamy, tym bardziej mamy po co wracać, a każdy wyjazd rodzi pomysły na co najmniej kilka kolejnych. Za kazdym razem poznajemy nowych ludzi, lepiej poznajemy ludzi, których już znamy – szefów klanów, starszyznę wioskową, wodzów i oficjeli. Dzięki tym kontaktom jesteśmy wpuszczani tam, gdzie nie mają wstępu inni. I to nas ciągnie.\nFot. Ania i Kuba Urbańscy\nPamiętam Wasze zdjęcia na wystawie podczas krakowskich 3 Żywiołów. To był rok bodajże 2009 i zdjęcia zebrane z Waszych trzech wyjazdów na Papuę. Głównie ludzie właśnie… ale ludzie na tych zdjęciach wydali mi się jacyś tacy naturalni. Nie pozowali? Jak to zrobiliście? Mówicie, że wracacie w odwiedzone już miejsca, więc może to klucz do sukcesu? Budujecie zaufanie? Oni się przyzwyczajają i wtedy łatwiej?\nPrzede wszystkim nie traktujemy robienia zdjęć jako celu naszych wyjazdów, nie planujemy przywiezienia konkretnych kadrów. Fotografowanie jest niejako wtórne do naszych kontaktów z ludźmi. Oczywiście jeździmy objuczeni kilkunastoma kilogramami sprzętu fotograficznego, ale jeździmy tam przede wszystkim dla ludzi. Fascynuje nas ich kultura, wierzenia, obrzędy i niesamowita, niezwykle głęboka wiedza o świecie. I ci ludzie to chyba podskórnie czują – Papuasi są mistrzami w wyczuwaniu intencji obcych – trudno się dziwić, jeszcze kilkanaście, a z pewnością kilkadziesiąt lat temu ta umiejętność warunkowała przetrwanie. Może dlatego na ogół szybko nawiązujemy kontakt i zaskarbiamy sobie ich zaufanie i przychylność. Oni doskonale wiedzą, że nie traktujemy ich przedmiotowo, jako jakiejś egzotycznej dekoracji, kolejnego punktu programu do zaliczenia. To są normalni ludzie, którzy prowadzą normalne życie, tyle że jest ono totalnie odmienne od tego, do czego jesteśmy przyzwyczajeni.\nNie da się ukryć, to że wracamy pomaga, mamy tam swoich znajomych, przyjaciół, ludzi którzy za nami tęsknią, na pewno dzięki temu jest łatwiej, zwłaszcza kiedy docieramy z nimi, w nowe dla nas miejsca. Ale tak naprawdę to kwestia wyczucia, taktu, szacunku i pewnej wrażliwości – akurat te zdjęcia, o których wspominasz zrobiliśmy w miejscach, w których byliśmy po raz pierwszy, czasem dzień, czasem kilka dni, ale na ogół zaledwie kilka godzin. Spora część tych zdjęć powstała w trakcie ceremonii, kiedy ludzie skupiali się na tym, co najważniejsze, a na nas nikt nie zwracał uwagi.\nMamy zasadę, nigdy nie robimy zdjęć na siłę i od razu – dajemy sobie, a przede wszystkim ludziom, do których przyszliśmy czas. Zawsze tyle czasu ile potrzeba, a że czas w Papui płynie inaczej, niekiedy robimy zdjęcia rok, dwa, czy pięć lat później. Czasami nie robimy ich wcale. Na ogół nie żałujemy.\nWarto pamiętac o tym, że z okiem przyklejonym do wizjera aparatu często nie dostrzega się tego, co najciekawsze, gubi kontekst, detale, nie mówiąc już o tym, że utrzymuje się dystans do ludzi, zamiast go niwelować. To z pewnością nie pomaga, budzi (poniekąd słusznie) uśmiech politowania u miejscowych, sprawia, że zaczynają zachowywać się nienaturalnie.\nNo dobrze, a czy Wy mając tyle wrażliwości i empatii, jesteście w stanie zauważyć, że Papuasi z miejsc, gdzie turyści docierają częściej, są jednak już w jakiś sposób zmienieni, rozpuszczeni? Proszą o pieniądze? Jeśli tak, to jaki macie do tego typu zachowań stosunek?\nTak, oczywiście. Turyści zmieniają Papuasów, chociaż warto zaznaczyć, że ze względu na znikomą liczbę turystów w Papui, jest to zjawisko marginalne – organiczające się na dobrą sprawę do kilku (dosłownie kilku) miejsc w Dolinie Baliem, nad Jeziorem Sentani i kilku wiosek na południu. Papuasi mający styczność z turystami są przede wszystkim zblazowani – odgrywają swoją rolę (tu trzeba przyznać, że bardzo sugestywnie i przekonywająco – są wyśmienitymi aktorami) – zachowują się tak, by wyjść naprzeciw oczekiwaniom turystów. Niestety w przeważającej liczbie wypadków są to oczekiwania toporne i prymitywne – ukształtowane stereotypami. Papuasi opowiadają o obcinaniu głów, kanibalizmie, prężą koteki, świecą gołymi tyłkami, kobiety kręcą nagimi biustami, robią rzeczy, których w innych okolicznościach żaden Papuas by nie robił (w każdym razie nie w takiej formie) ale jest dziko, egzotycznie, hałaśliwie i ekstremalnie – działa. A jak turyści sobie pójdą Papuasi oddychają z ulga, zakładaja dźinsy, okulary przeciwsłoneczne, wsiadają na schowane za słomianą chatą motory i jadą sobie kupić fajki i chińskie zupki w najbliższym sklepie. Dla nich to praca, dużo bardziej intratna niż grzebanie drągiem w polu. Tak też do tego podchodzą, a niesmak i poczucie zażenowania kompensują pieniądze. Na szczęście dorośli zachowują dystans.\nGorzej jest z dziećmi. Turyści kształtują u nich postawę roszczeniową – rozdawnictwo cukierków, długopisów rodzi, poniekąd uzasadnione oczekiwania, że każdy biały jest frajerem rozdającym niepotrzebne rzeczy (mister bolpen! mister bąbą!). Biali mają bowiem mnóstwo rzeczy zbędnych – Papuasi raczej nie znają zbytku – przez tysiące lat ich kultura podporządkowana była walce o przetrwanie – liczyło się tylko to, co niezbędne by przeżyć.\nCzasami też idą o krok dalej i proszą o pieniądze. Czysty pragmatyzm. Pieniądze sa lepsze od rzeczy, które na ogół przynoszą biali, bo można za nie kupić jedzenie i tytoń, czyli to co rzeczywiście potrzebne i ważne…\nPrzez to wszystko zdarza się czasami, że musimy przy pierwszym kontakcie „prostować” ludzi – na szczęście na ogół wystarczy porozmawiać z kimś ze starszyzny – tu niesamowicie przydaje się znajomość indonezyjskiego. Krótka rozmowa o ogólnej „dupie Maryni” pozwala bardzo szybko wejść na zupełnie inny stopień zażyłości – przestajemy być biali, stajemy się zwykłymi ludźmi. Podejrzewam, że gdybyśmy palili szło by to jeszcze szybciej.\nNa ogół nie ma problemu, szukamy bowiem miejsc, w których turystów nie ma, miejsc z punktu widzenia osoby chcącej ustrzelić fotkę z odzianymi w pióra dzikimi kanibalami całkowicie nieatrakcyjnych. Takie miejsca są najciekawsze – bo najbardziej autentyczne. W wioskach turystycznych funkcjonujemy na innej zasadzie – np. do Jiwiki dostarczaliśmy przez pewien czas pocztówki, które rodzina Yalego Mabela sprzedawała turystom…\nWy też organizujecie wyjazdy na Papuę i teraz zastanawiam się, jakie jest podejście Waszych klientów do tego, co zastają. Pokazujecie im to, czego oczekują, czy raczej rozczarowują się „nudną Papuą”, gdzie życie toczy się powoli i bez turystycznych fajerwerków? A może znajdujecie jakiś zgrabny balans pomiędzy oczekiwaniami a nieturystyczną rzeczywistością?\nRelacje z pobytu w Papui, z jakimi stykamy się w sieci i prasie niestety na ogół koncentrują się na przeżyciach związanych z pobytem w Cepelii. Szkoda. Papua jest naprawdę ciekawa. Szanujemy ludzi, którzy zdecydowali się z nami pojechać, szanujemy też ich pieniądze – dlatego staramy się pokazać im Papuę taką, jak jest naprawdę, autentyczną, bez ściemy. Początkowo budzi to pewne rozczarowanie, sceptycyzm, ale później wciąga – mamy bardzo wysoką skutecznośc w zarażaniu ludzi Papuą, większość z nich tam wraca, lub przynajmniej bardzo chce wrócić.\nPowiedzmy sobie szczerze, dzicy kanibale na Papui są i jeszcze pewnie będą. Ale nie tam, gdzie jeżdżą turyści. Papuasi są sprytnymi koniunkturalistami, wiedzą kiedy, co i w jaki sposób sprzedać. Ludzie pytają o kanibalizm, jest kanibalizm, chcą łowców głów, są łowcy głów. Turyści z dreszczykiem emocji biorą mrożące krew w żyłach wywody na serio, fakt, że Papuasi są w tym nieźli, ale z drugiej strony sprzedają swoje historie pod przykrywką egzotyki. W celu uzyskania wiarygodności wystarczy wsadzić sobie kieł świni do nosa, posmarować twarz sadzą i wystarczy.\nMy staramy się dodać do tego kontekst – oczywiście obowiązkowym punktem każdego wyjazdu jest wizyta w Cepeliowskiej wiosce, gdzieś w rejonie Kurulu lub Jiwiki – ale mówimy wprost, że to inscenizacja i szopka. Świetnie zrobiona, papuaskiej „cepelii” nie można odmówić estetyki – zaaranżowane pokazy są na ogół niezwykle widowiskowe i barwne. Ale w takiej formie są kompletnie sztuczne.\nZabieramy ludzi do mumii – pokazujemy obwiązaną drutem, obklejoną taśma izolacyjną i wysmarowaną pastą do butów Kiwi mumię Wimintoka Mabela w Jiwice, ale potem jedziemy do wioski, której mieszkańcy chodzą w obszarpanych szortach i zjechanych, spłowiałych koszulkach zespołów deathmetalowych z pomocy misjonarskiej, ale mają prawdziwą mumię, za pośrednictwem której rozmawiają z przodkami. Tej mumii nikt nie wyciąga na zawołanie przed chatkę. Prawdziwą Papuę można znaleźć w najmniej oczekiwanych miejscach. Sztuczną wszędzie, wystarczy zapłacić.\nDobra, zmieńmy temat. Mówiliście, że klimat w Papui jest szczególnie wredny dla człowieka. Jak radzi sobie z nim sprzęt foto? Zabezpieczacie go jakoś specjalnie udając się w wilgotną gęstwinę dżungli?\nTo fakt, że klimat potrafi dać się we znaki nie tylko ludziom. Upał i koszmarna wilgotność robią swoje – dla sprzętu jest to cięzka próba. Bywa różnie. Papua zabiła lusterko w naszym aparacie analogowym. Zrobiliśmy kilka rolek filmu, zastanawiając się czemu aparat wydaje taki dziwny odgłos. Okazało się, że lusterko nie podnosiło się do końca i na wszystkich zdjęciach był czarny pasek i refleksy. Wilgoć jest wszędzie – śniedzieją od niej styki, od temperatury wysiadają baterie i akumulatorki. Rano, zwłaszcza w górach, gdzie noce są chłodne wszystkie soczewki (łącznie z tymi wewnątrz obiektywów) zachodzą mgłą.\nTorba fotograficzna z pokrowcem przeciwdeszczowym jest niezbędna – ale nie może być zbyt szczelna – jeśli zamkniemy, delikatnie chociaż wilgotny sprzęt w szczelnej torbie – katastrofa jest murowana – torba zmienia się w łaźnię parową a para przenika wszędzie, nawet przez najlepsze uszczelki. Pochłaniacze wilgoci działają do pierwszego razu i pierwszego otwarcia – potem chłoną wilgoć z powietrza i stają się bezużyteczne.\nRatunkiem jest to, co na szczęście mamy przy sobie zawsze i w nieograniczonych ilościach, czyli ryż. Jeśli sprzęt jest tylko zawilgocony można go osuszyć dzięki higroskopijnym właściwościom ryżu. Suszymy nad ogniskiem bawełnianą koszulkę, studzimy, zawijamy w nią sprzęt wkładamy do hermetycznego worka kajakowego z 2-3 garściami wyprażonego na patelni ryżu. Po 15-20 minutach powtarzamy całą zabawę (łącznie z suszeniem koszulki). Po kilku cyklach sprzęt jest suchy, a co ważne ryż nadaje się do dalszego użytku, bardziej zgodnego z pierwotnym przeznaczeniem.\nProblemem, którego nie przewidzieli producenci sprzętu są też repelenty na komary … nasz pot. Od potu spływającego z czoła i rąk rdzewieją i śniedzieją śrubki i styki, a spływający z potem DEET (czyli składnik aktywny repelentów, i póki co jedyna znana ludzkości substancja skutecznie odstraszająca komary) znakomicie rozpuszcza farby, którymi nadrukowane są napisy na sprzęcie i obiektywach. Rezygnować z DEET zdecydowanie nie polecamy – z dwojga złego malaria jest dużo gorsza od pozbawionej napisów puszki aparatu. Warto mieć chustkę na głowę i opaski na nadgarstki powstrzymujące powódź potu… Pot, wilgoć, DEET i temperatura wykańczają też gumowe elementy obudowy aparatu – guma sztywnieje i pęka, odklejają się okładziny uchwytów, osłony wizjerów itp. Na szczęście bez nich da się robić zdjęcia.\nOlbrzymią niedogodnością jest oczywiście kwestia baterii, ich pojemność drastycznie spada – do prądu dostęp jest na ogół, łagodnie mówiąc mocno ograniczony. W praktyce oznacza to, że czasem przez tydzień, czasem dłużej nie ma szansy na zasilanie. Ładowarki słoneczne w dżungli się nie sprawdzają, zwłaszcza podczas trekkingu – na dno lasu docierają znikome ilości światła – ładowanie trwa wieki (podobnie zresztą jak złapanie sygnału GPS i telefonu satelitarnego), z kolei dźwiganie generatora jest dosyć uciążliwe, to spory koszt i minimum 2 tragarzy ekstra. Innymi słowy trzeba wziąć ze sobą bardzo solidny zapas baterii do aparatów i lamp błyskowych oraz równie solidny zapas dysków do backupu i kart. Dyski wozimy w starej puszce po czekoladkach wyłożonej gąbką.\nŻeby nie być całkowicie zależnym od elektroniki, warto zabrać ze sobą aparat analogowy, najlepiej z mechanicznym naciągiem i możliwością ręcznego podnoszenia lustra – oprócz cyfrówki i kamery wozimy zawsze analogową Mamiyę i zapas czarno-białych filmów.\nTo wszystko brzmi dość poważnie, a Wy macie już sporo doświadczenia w trudnym terenie. Są i efekty – opowiedzcie coś o Waszej nagrodzonej na ostatnich Kolosach wyprawie w głąb papuaskiej dżungli.\nBył to projekt, do którego przygotowywaliśmy się od kilku lat. Pierwszy raz mieliśmy kontakt z Korowajami w 2006 roku, za krótko i za blisko cywilizacji by się nasycić. Wiedzieliśmy, że w głębi terytorium, z dala od dużych rzek, żyją klany, które nie miały kontaktu ze światem zewnętrznym. Dzieliło nas od nich zaledwie kilkanascie kilometrów, ale w tamtych realiach oznacza to przejście przez tereny kilku klanów, niekoniecznie przyjaznie nastawionych. W 2009 roku weszliśmy już głębiej w dżunglę, dalej od wsi Mabul, na skraj terytorium Korowai Batu – wyjazd był bardzo owocny – poza tym, że Kuba złapał malarię, udało nam się nawiązać kontakt z przedstawicielami klanu Korowai Batu. Po indonezyjsku nazywają ich Korowai Dalam – „Korowajowie z głębi” – ludzie, którzy rzadko kiedy opuszczają terytorium swojego klanu – żyjąc tym, co rodzi okoliczna dżungla. Wiedzieliśmy, że możemy wrócić – okazja trafiła się dwa lata później – Papua uczy cierpliwości. Musisz pogodzić się z tym, że jeśli nie uda Ci się czegoś zobaczyć teraz, możesz czekać na właściwa okazję kilka lat.\nW lutym 2011 roku ruszyliśmy tam z ekipą filmową – i weszliśmy w sam środek – w jedną z ostatnich enklaw Neolitu. To chyba najbardziej niesamowita rzecz, jaką do tej pory przeżyliśmy. Wybraź sobie, że idziesz wąską, niknącą co chwila w gęstych zaroślach i wodzie ścieżką. Otacza cię potężny las – jest ciemno i mokro, o obecności ludzi świadczą tylko znaki zostawione przez myśliwych, niektóre całkiem subtelne, trudne do zauważenia – nadcięte gałązki, zaczepione w gałęziach źdźbła trawy, plecionki z ratanu, inne mocniejsze i bardziej wyraziste – świńskie czaszki zatknięte na drągach. Idziesz taki brodząc po pół łydki w błocie, lub w wodzie. Dzień, dwa, trzy. Co pewien czas zapach dymu mówi ci, że mijasz kolejne, ukryte gdzieś w lesie obozowiska. I w pewnym momencie ściana lasu się otwiera – przed tobą roztacza się przesieka – polana o średnicy kilkuset metrów, pełna powalonych wielkich drzew. Takich, jak te które mijałeś przez ostatnie kilka dni, zastanawiając się jak obejść ich wielkie korzenie.\nPatrzysz na kikuty pniaków, z charakterystycznymi nacięciami i uświadamiasz sobie, że żylasty dziadek, który wychodzi ci na spotkanie z przewieszoną przez ramię kamienną siekierą, kilka lat temu przy pomocy tej siekiery wyciął połać lasu. Zostawiając na środku 20-metrowej wysokości drzewo, na którym zbudował bez kawałka metalu dom. W tym momencie czujesz się, z tymi swoim pokracznymi butami, toną elektroniki, aparatami, szwajcarskim scyzorykiem i repelentem na komary jak skończony prymityw. W jednym z najmniej przyjaznych, najbardziej malarycznych zakątków świata o najbardziej parszywym klimacie, jaki można sobie wyobrazić, żyją ludzie, którzy znają świat od podszewki, dysponujący niesamowitą, przekazywaną z pokolenia na pokolenie wiedzą o przyrodzie. Ludzie niesamowicie wrażliwi, którzy w mgnieniu oka rozpoznają twoje zamiary, czytają w twoich myślach. Mieliśmy szczęście poznać tych ludzi i możemy powiedzieć, że się z nimi zaprzyjaźniliśmy. To chyba najwspanialsza rzecz, jaka nam się tam przydarzyła – kontakt z ludźmi, dla których byliśmy pierwszymi białymi, jakich widzieli.\nTeraz, z perspektywy czasu zastanawiamy się, jak oni odebrali nas, musieliśmy sprawiać wrażenie kompletnie bezbronnych i nieporadnych dziwaków, którymi musieli się zaopiekować.\nZobaczyliśmy kawałek ich życia, rzeczywistości która odchodzi w niepamięć, a która jeszcze kilkadziesiąt lat temu była udziałem większości rdzennych mieszkańców Papui. Nasz pobyt skończył się jednak dosyć brutalnie, przerwał go wybuch konfliktu między klanami i małą wojną plemienną. I wtedy uświadomiliśmy sobie, że tak naprawdę być może nigdy nie powinno nas tam być.\nPlanujecie wydać jakiś album fotograficznyc poświęcony Papui? Materiału macie na pewno już mnóstwo, tylko pytanie, czy byłoby zainteresowanie ciągle jednak tak mało dostępnym zakątkiem globu? Czy w ogóle myślicie o jakiejś formie zarabiania na fotografiach, które przywozicie?\nMateriałów mamy rzeczywiście mnóstwo – niestety gorzej z czasem, żeby się tym wszystkim zająć. Chcielibyśmy kiedyś wydać albumy poświęcone Papui i zbiór reportaży. Ale nie chcemy wypuszczać lipy. To takie nasze dalekosiężne marzenie – powoli nad tym pracujemy, porządkujemy notatki, zdjęcia dojrzewają na twardych dyskach – chcemy, żeby album był dopieszczony i uzupełniony rzetelnymi komentarzami. Ale przed nami daleka droga.\nNa pewno chcielibyśmy wydać album z fotografią czarno-białą, poza tym mamy materiał na album etnograficzny poświęcony plemieniu Korowai, ich kulturze i życiu codziennemu. W pewnym momencie byliśmy już bliscy podpisania umowy na album, ale kiedy wydawca przedstawił nam warunki nie wiedzieliśmy czy śmiać się, czy płakać.\nCo do zainteresowania, pewnie znaleźliby się chętni – to ciekawy, egzotyczny i bardzo mało eksploatowany rejon świata, a my potrafimy o nim opowiedzieć sporo ciekawych rzeczy. Trzeba tylko powiedzieć ludziom, że gdzieś na drugim końcu świata, jest coś takiego jak Papua.\nCo do życia z fotografii…. mamy ten komfort, że żyjemy z czegoś zupełnie innego. Ludzie zajmujący się „fotografią podróżniczą” robiący skądinąd świetne zdjęcia, kombinują, jak mogą – prowadzą warsztaty, wyjazdy plenerowe, wydają poradniki fotografowania w podróży, zarabiają na reklamach na swoich blogach i artykułach sponsorowanych – ale nie żyją ze sprzedaży zdjęć.\nPiszemy o Papui artykuły, reportaże, czasami sprzedajemy je ze zdjęciami – opublikowaliśmy kilkanaście tekstów o Papui, m.in. w National Geographic Polska, Focus oraz Poznaj Świat. Kilka kolekcjonerskich odbitek na barycie z papuaskiego cyklu Ani „Fantomy. Fantasmagorie.” trafiło do prywatnych kolekcji – w sumie, przez te 7 lat może zebrałoby się za to wszystko tyle, że starczyłoby na bilety do Papui… w jedną stronę, no może w dwie.\nTrochę mało motywujące jest to co mówicie. Dorabianie na blogu, warsztaty, artykuły sponsorowane – chyba nie do końca tak wyobrażają sobie swoją przyszłość młodzi, ambitni fotografowie? Jak myślicie, co jest przyczyną takiego stanu rzeczy? Ogromna konkurencja, łatwość w dostępie do dobrego sprzętu, słabe pieniądze, które płacą redakcje? A może po prostu zepsuty rynek przez byle jakie zdjęcia i reportaże wakacyjnych-podróżników, którzy wyznają zasadę: dobre i dwie-trzy stówki na boku?\nAle tak wygląda ta rzeczywistość. Ludzi z aparatem fotograficznym jest coraz więcej. Młodych i starych. Teraz wszyscy mają aparaty. Fotografia jest tania – czasy kiedy trzeba było kupować drogie klisze, poświęcać czas, pracę i spore pieniądze na ich wywoływanie bezpowrotnie minęły. Sporo amatorów, bez formalnego wykształcenia fotograficznego i z kiepskim warsztatem, robi niezłe zdjęcia. Rzadko wybitne, ale często niezłe. Na tyle niezłe, że nadają się do publikacji.\nProblem w tym, że ci ludzie nie szanują swojej pracy. Przede wszystkim nie uznają fotografowania za pracę. Nie żyją z tego. Okazjonalnie sprzedają zdjęcia i nawet przez myśl im nie przejdzie, żeby się z tego spróbować utrzymać. Są gotowi sprzedać swoje fotki z egzotycznego wyjazdu za grosze tylko po to, by zobaczyć własne nazwisko (często przekręcone) w nagłówku gazety. W ten sposób strzelają sobie w stopę. Niestety tą samą kulą trafiają w plecy ludziom, którzy zawodowo zajmują się fotografią. W czasach kryzysu redakcje cynicznie i bez jakichkolwiek zahamowań wykorzystują łatwość w pozyskaniu zdjęć dostępnych za pół darmo.\nBardziej opłaca się zatrudnić fotoedytora, który będzie wyławiał z terabajtów plików te lepsze, niż zapłacić porządną stawkę za zdjęcia zawodowcowi. Po co przepłacać. Teoretycznie w Polsce obowiązują stawki minimalne ustalone przez ZPAF, tyle że te stawki są fikcją. Osoby, które mogą sobie pozwolić na żądanie takich stawek można policzyć na palcach. Dlatego w pewnym momencie sobie darowaliśmy. Jeśli masz sprzedać dobry temat, serię zdjęć z tekstem za kilkaset złotych, to po prostu nie warto sobie tym zawracać głowy. Do pewnego stopnia ratunkiem jest specjalizacja – trzeba znaleźć sobie niszę. Dla nas taką niszą stała się Papua – mamy potężną bazę zdjęć i jako jedni z nielicznych potrafimy je osadzić w szerszym kontekście, coś o nich opowiedzieć… Liczymy na to, że ludzie będą chcieli o Papui czytać, a póki co wracamy tam co roku i robimy swoje.\nTakiej konsekwencji w działaniu Wam życzę i bardzo dziękuję za czas oraz chęci włożone w ten wywiad. Zapraszam też na stronę o Papui, którą prowadzą Ania i Jakub.\nJeśli macie pytania do naszych gości, prosimy o wpisy w komentarzach.\nAnia i Kuba Urbańscy o sobie:\nZ wykształcenia jesteśmy biologami molekularnymi, ale po doktoratach rzuciliśmy naukę. Żyjemy z owadów mamy największą w Polsce komercyjną hodowlę owadów), pisania i zdjęć (Ania zrobiła dyplom z fotografii portretowej w ZPAF). Z zamiłowania i pasji jesteśmy podróżnikami, jeździmy razem po świecie od kilkunastu lat. Od zawsze fascynowały nas plemiona i tradycyjne społeczności, które przetrwały w odizolowanych rejonach świata. Podróż na Papuę, jesienią 2005 roku, była dla nas objawieniem i spełnieniem najskrytszych marzeń – od tego czasu wracamy tam co roku, by dokumentować odchodzące w niepamięć kultury i ich sztukę.\nTematyAnia Urbańska Indonezja Irian Jaya Jakub Urbański Papua wywiad bez cenzury\nPoprzedni Skradzione rowery w Urumqi c.d.\nNastępny Wracamy na drogę\n14 września 2012 w 06:54\ngrauluję i pozdrawiam!\n14 września 2012 w 07:48\nNiesamowicie wciągający wywiad – dawno nie czytałam tekstów o tematyce podróżniczej z takim zaciekawieniem. Congrats!!!\n14 września 2012 w 08:24\n14 września 2012 w 10:06\nBardzo ciekawy wywiad z ludźmi z prawdziwą pasją, a nie z postawą roszczeniową, że mam bloga, to niech mi płacą, a niby za co? Chcesz prowadzić bloga, to prowadź, ale nie myśl, że jak napiszesz parę historyjek o jedzeniu zupy z psa albo jeżdżeniu rowerem wzdłuż Azji, to nagle ktoś nakręci o tym film, a ty wydasz bestsellerową książkę o podbojach świata.\n15 września 2012 w 05:54\nSzukasz zaczepki? Sorry, nie tym razem…\n14 września 2012 w 10:39\nPytanie do Ani i Kuby: Ciągle się zastanawiamy, czy nie większą przysługę robimy takim zakątkom nie opowiadając o nich, nie zapraszając rzeszy nowych turystów? Co o tym myślicie?\n14 września 2012 w 14:06\nMnie ciekawi podobny temat jak Magdę i Tomka. Czy podczas swoich prelekcji opowiadacie o wszystkim co na Papui widzieliście? Czy są może kwestie/zwyczaje/wydarzenia które tam widzieliście i nigdy ich nie wyjawicie?\n14 września 2012 w 14:45\n@9b88033f6c355b76ceee7a9b05c563f6:disqus – tam na szczęście nigdy ludzie nie dotrą masowo, tego się nie boimy – z różnych względów. My wychodzimy z założenia, że jeśli nie będziemy mówić i pisać o takich zakątkach to skażemy je na całkowite zapomnienie. Z drugiej strony pisząc i mówiąc o nich w taki sposób w jaki staramy się to robić mamy nadzieję zmienić nastawienie ludzi, przynajmniej części – może zniechęcimy tych, którzy szukają powierzchownych płytkich wrażeń….\n@5da0c7ed9f0998e01f501a386be71c5c:disqus – nie opowiadamy o wszystkim, bo w godzinę, czy póltorej nie da się opowiedziec zbyt wiele ;) Mamy mnóstwo bardzo osobistych wspomnień i bardzo osobistych przeżyć związanych z Papuą. Opowiedzienie o nich będzie dużym wyzwaniem, ale pewnie keidyś się tego podejmiemy…\n14 września 2012 w 15:28\nD O B R Y wywiad ! :)\nCo do pytania Magdy i Tomka. Nieraz słyszy się podróżników wypowiadających się o właśnie takich przypadkach, kiedy ktoś dotarł do dzikich plemion, które nigdy nie widziały albo widzą bardzo rzadko białego człowieka. Cejrowski mówi, że w swoich książkach o takich ludziach stara pisać w ten sposób, aby nikt inny do nich nigdy nie trafił albo trafił jak najpóźniej. Pawlikowska też twierdzi, że w takich przypadkach lepiej nie chwalić się swoim „odkryciem”. Ten problem jest też poruszany w książce „ZAGUBIONE PLEMIĘ” Edwarda Marriott’a o poszukiwaniu plemienia Liawepów w górach Nowej Gwinei i o skutkach wyprawy. Polecam książkę.\nNaprawdę trudna sprawa…\n14 września 2012 w 21:33\nCóż, jeśli chodzi o pana Wojciecha Cejrowskiego – jego troska o ludy odcięte od cywilizacji, wobec prezentowanego przez niego dosyć pogardliwego i patriarchalnego tonu, tudzież niezwykle powierzchownego zainteresowania co bardziej egzotycznymi elementami tych kultur, wydaje mi się obłudna. Przykro mi, ale zarówno Wojciech Cejrowski, jak i Beata Pawlikowska podróżująca z biurami podróży i wycieczkami zbiorowymi nie są dla nas pod tym względem autorytetami. Wręcz przeciwnie….\nMoim skromnym zdaniem tych ludzi nie da się uchronić przed kontaktem ze światem. Ważne, żeby tym kontaktem wyrządzić jak najmniej krzywdy. Wiele osób nie bierze pod uwagę tego, że oni doskonale zdają sobie sprawę z istnienia świata zewnętrzengo interesują się nim i jego przejawami – akurat w wypadku Korowajów, to sami Korowajowie zdecydowali kiedy wpuścić na swoje tereny przybyszów z zewnątrz i jak głęboko do wnętrza tertorium ich dopuścić. My też dotarliśmy w pewnym momencie do miejsca, w którym powiedziano nam, że dalej już iść nie możemy. Uszanowaliśmy to.\n14 września 2012 w 23:34\nbardzo fajny wywiad… przeczytałem go z ogromną przyjemnością…\nintryguje mnie jedno pytanie: w jaki sposób zabezpieczacie się przed malarią i innymi chorobami? z tgeo co ogólnie wiadomo to Papua jest jednym z najbardziej niebezpiecznych miejsc, jeżeli chodzi o tą chorobę…\n15 września 2012 w 00:32\n@lkedzierski:disqus – co do malarii przede wszystkim profilaktyka zachowawcza – używamy repellentów – w grę wchodzą tylko te, zawierające DEET w min. 30% stężeniu. Inne po prostu nie działają. Śpimy pod moskitierami. Zażywamy regularnie środki profilaktyczne (Lariam lub Malarone, w zależności od dlugości pobytu). W sumie dosyć skutecznie – przez siedem lat tylko ja złapałem malarię i tylko raz, ale dzięki prochom dopadała mnie już w Polsce, kilka miesięcy po powrocie. Parszywy, lekooporny szczep. P. vivax – zdecydowanie nie polecam, okrutnie sponiewierał mi wątrobę. Na szczęście profilaktyka wydaje się być skuteczna na miejscowe szczepy P. falciparum.\nZ innymi chorobami jest względnie ok. W okolicach miast ponoć panoszy się denga, ale akurat tam nie mieliśmy przyjemności na nią zapaść. Pasożytów pokarmowych też żadnych z Papui nie przywieźliśmy.\nNiemiłe są zakażenia skórne bakteriami beztlenowymi – wystarczy zadrasnąć się cierniem, czy jakimś kolcem i po kilku dniach błahe zadrapanie zaczyna gnić – mieliśmy z tym problemy. Ania przywiozła zakażenie nogi takie, że lekarka na ostrym dyżurze w Warszawie krzyknęła „Jezus Maria” i mało nie zemdlała…\n15 września 2012 w 17:02\nwielkie dzięki za odpowiedź… praktyczne informacje zawsze w cenie… odnośnie repelentu to stosujecie MUGGE czy coś innego?\nogromnie zafascynował mnie sposób Waszego opowiadania o tych kulturach, ludziach i miejscach… sądzę, że przyszła książka może być bardzo ciekawą pozycją…. będę czekał…\nżyczę dalszego powodzenia w unikaniu chorób, z którymi nie ma żartów i owocnyhc materiałów…\n15 września 2012 w 17:32\nMugga jest za słaba, z dostępnych na rynku środków UltraThon ma najwięcej DEET – poza tym, w czasach naszej niezbyt błyskotliwej kariery naukowej, korzystając z możliwości zamawiania w profesjonalnych firmaach chemicznych kupowalismy czysty 100% DEET. Mieszanka 50% DEET z wódką i koszernym olejkiem z trawy cytrynowej działała wyśmienicie. Przy tego typu stężeniach DEET trzeba uważać na tworzywa sztuczne – kiedyś nasz repellent się trochę rozlał na linoleum w hotelu i zrobiła się wielka czarna dziura (świetnie wpisująca się w ogólną estetykę tego przybytku)…\nKsiążka może być w sumie szybciej niż się spodziewaliśmy, ale nie chcemy póki co zapeszać….\n15 września 2012 w 17:50\nTak nam się przypomniało właśnie… w Australii mają taki specyfik zwany Bushman Heavy Duty z zawartością deet 80%. Ciekawe są ostrzeżenia na odwrocie: Avoid contact with eyes, mouth, vinyl seatcovers, painted sufaces, certain plastics and some synthetic fabrics :)\nDobra, a teraz dopytka:\nKuba, a nie mieliście nigdy problemów po lekach antymalarycznych? Otępienie, nudności etc? Jak długo maks łykacie tabletki?\n15 września 2012 w 20:16\nGumoleum topi jak się patrzy ;)\nRozmawialiśmy z kilkoma lekarzami na ten temat – twierdzą, że efekty uboczne leków antymalarycznyc są:\na) efektem autosugestii – ludzie czytają o efektach, spodziewają się ich i je mają ;) jeśli są miliony ludzi, którzy wierzą święcie w homeopatię – czyli własciwosci lecznicze małych kulek z cukru i wody, tym bardziej znajdzie się trochę takich, którzy uwierzą w działanie prawdziwej substancji aktywnej…\nb) efektem szoku aklimatyzacyjnego, problemów związanych ze zmianą diety, mikroflory bakteryjnej i zaburzeniami zegara biologicznego (radykalna zmiana strefy czasowej) – problemy ze snem, nowe wrażenia itp. Jak się nie wyśpisz, zjesz trochę lokalnego syfu na straganie i znajdziesz w samym środku azjatyckiego zgiełku przy wilgotności powietrza 90+% i temperaturze 30+ stopni – nudności, otępienie (brak dobrej kawy i kofeiny też robi swoje) są absolutnie naturalne (zwłaszcza po np. 36 h w samolotach)… ŁAtwo zrzucić to na karb prochów.\nc) nasileniem się dotychczasowych zaburzeń psychicznych i interferencją z innymi lekami, efektem łączenia leków z alkoholem…\nJako biolodzy molekularni przyjmujemy te wyjaśnienia….\nStąd rada – po podróży, już na miejscu warto porządnie się wyspać, najeść, pojść na porządny masaż, odpocząć i dopiero ruszać na podbój Papui….\nNajdłużej łykaliśmy tabletki 3,5 miesiąca i było ok! Wątroba tego nie lubi, ale da się przeżyć – 2 tygdonie malarii bardziej zmasakrowało moją watrobę, niż w sumie kilka już lat brania profilaktyki antymalarycznej.\nJedyny efekt jaki obserwowaliśmy to bardziej wyraziste sny po Lariamie.\n15 września 2012 w 20:37\nSzokujesz mnie coraz bardziej – 3,5 miesiąca?\nTo ja już nie mam więcej do Was pytań, chyba że przy jakimś araku ;)\n17 września 2012 w 17:54\nna opakowaniu Malarone jest napisane ze max 28 dni zatem rozumiem, że przez 3,5 m-ca braliście coś innego (np Lariam)\nale tak i tak to strasznie długo..\nco do profilaktyki to zgadzam się z Tobą….\nchoć moja żona po Malarone czuła się trochę gorzej niż normalnie na wyjazdach … pomimo tego że brała tylko jedno opakowanie… pewnie każdy inaczej to odbiera… :)\n18 września 2012 w 00:21\n28 jest napisane tylko dlatego, że polskiemu dystrybutorowi leku nie chcialo się załatwiać wszystkich atestów i zezwoeleń, pozwalających na dłuższą terapię – wychodzili z założenia, że i tak nikt nie jeździ n awakacje na dłużej niż 2 tygodnie. W wielkie Brytanii jest dopuszczony o ile odbrze pamiętam do pół roku. Ogólnie na dłuższe wyjazdy bierzemy LAriam.\n15 września 2012 w 22:10\nGeneralnie wywiad na 5+ (6 będzie, jak się do Waszej jeszcze nie wydanej książki będę mogła dobrać ;)).\nPokłon się Wam należy za zyskanie zaufania u Papuasów. Mam szczerą nadzieję, że większość turystów będzie sobie odpuszczało takie miejsca jak Papua na wieki wieków. Takie dziewicze miejsca powinny zostać nie naruszone. Czasami mam wrażenie, że właśnie takie miejsca są przyszłością (a nie – jak niektórzy sądzą – przeszłością) ziemi.\nA ja jestem ciekawa jak to jest z malarią u tubylców… Słyszałam już, że w ogóle są całkiem odporni i nie chorują, albo, że to dla nich jest jak grypa, a w końcu, że przechodzą raz i później już są uodpornieni (coś jak u nas ospa). A że do internetu zaufania mieć jako takiego nie warto, więc pytam Was – doświadczonych już mocno pół-Papuasów.\nI do pana Andrzeja i pani Alicji pytanie – jak sprawa z rowerami? Ponieważ cisza jak widzę póki co i żadnych nowych informacji o sprawie…\n15 września 2012 w 23:26\nZ badań (niestety przeprowadzonych na niewielką skalę) wynika, że około\n30 % populacji Papuasów, żyjących w strefie malarycznej na nizinach ma\nnaturalną, uwarunkowaną genetycznie odporność na tę chorobę (nie jest to\nanemia sierpowata). Pozostali chorują na malarię i na nią umierają. Na\ngrypę tez umierają, więc malaria jest dla nich w pewnym sensie jak\ngrypa. Umierających dzieci nikt nie liczy, dorośli umierają często.\nMalaria dziesiątkuje też mieszkańców gór, którzy migrują do miast na\nwybrzeżu w poszukiwaniu pracy. Jest to obecnie potworny problem,\nzwłaszcza, że nikogo nie stać tutaj na podstawową opiekę medyczną.\nNawet wśród Korowajów malaria zbiera obfite żniwo – w trakcie naszego\nostatniego pobytu zdiagnozowaliśmy malarię u kilku osób (nauczeni\nprzyrym doświadczeniem jeździmy z zapasem testów diagnostycznych i leków\n– o ile nie czujemy się kompetentni w diagnozowaniu i leczeniu\njakichkolwiek innych chorób, i tego nie robimy – akurat w przypadku\nmalarii jesteśmy w stanie pomóc). Doraźnie udało nam się pomóc żonie\nsyna szefa klanu, który nas gościł na swoim terenie. Malaria pewnie ją\nwykończy, być może już to zrobiła, ale byliśmy w stanie chwilowo ją\nzaleczyć. Papuasi chorobę tę (podobnie zresztą jak szereg innych\nchorób) znoszą ciężko, również ze względu na permanentne niedożywienie i\nawitaminozę. Przejście malarii wywołanej przez P. vivax daje częściową\nodporność na malarię, ale mocno osłabia organizm. W przypadku P.\nfalciparum nieleczona infekcja (a na ogół u Papuasów jest nieleczona,\nmimo, że leczenie jest banalne, proste, skuteczne i tanie) kończy się w\nznakomitej większosci wypadków śmiercią.\nSzczerze mówiąc to kulturę Papuasów niszczą nie turyści, ale Indonezyjczycy. Z premedytacją\ni systematycznie. Paradoksalnie to głównie dzięki turystom do świata\nzewnętrznego przeciekają informacje o zbrodniach i nadużyciach władz\nindonezyjskich, które powielają w Papui wszelkie najgorsze wzorce epoki\n16 września 2012 w 21:59\nŚwietny wywiad, absolutnie fascynujący zakątek świata.\nNie podoba mi się jednak lekceważące określenie wakacyjnego-podróżnika, który psuje rynek bo tanio sprzedaje swoje amatorskie zdjęcia.\nOsobiście nie czuję się ani trochę gorszą kategorią podróżnika, choć podróżuję tylko w czasie urlopu, a w Krakowie mam dom, pracę, dzieci, przyjaciół, rodzinę, ulubione kino i sklep z winem i bez tych wszystkich rzeczy sobie nie wyobrażam życia.\nNie jestem masowym turystą, tak jak Wy maszeruję z plecakiem jeśli trzeba truję się malaronem, duramidem i innymi świństwami aby przeżyć coś niezwykłego i dotrzeć do wyjątkowych miejsc i ludzi, poznać swoje granice, tylko że mi wystarcza na to kilka tygodni, później potrzebuję wrócić do domu, aby już po paru dniach obmyślać kolejną podróż.\nA jeśli kiedyś zechcę sprzedać zdjęcie do gazety? No cóż, mamy wolny rynek, czy w innych branżach jest inaczej, w którym to zawodzie nie trzeba się dziś nakombinować aby się utrzymać, np ceny usług prawnych w ostatnim dziesięcioleciu spadły trzykrotnie, ale akurat z tego wszyscy się cieszą, prawda?\n16 września 2012 w 22:23\nAleż my nie wyrażamy się o nikim lekceważąco – szanujemy ludzi, którzy są ciekawi świata, jeżdżą, robią zdjęcia i chcą się podzielić swoimi wrażeniami z innymi.\nLekceważeniem takich osoób jest natomiast oferowanie im za coś, za co zawodowcowi należałoby zapłacić kilkakrotnie więcej, jałmużny tylko dlatego, że nie są zawodowcami. Ja nie mam nic przeciwko temu, żeby dobre zdjęcia amatorów publikowane były obok równie dobrych zdjęć zawodowców, ale niech wynagrodzenie za te zdjęcia będzie uczciwe i równe…\nMy mamy po prostu zasadę, że albo robimy coś za darmo albo za wynagrodzenie, które uznajemy za godziwe. oferowane przez wiele „poważnych” redakcji kwoty rzędu 20 czy 30 PLN\ngodziwe nie są…\n26 września 2012 w 17:34\nAnia, Kuba, Andrzej świetny wywiad! Dawno nie czytałem tak porywającego wywiadu. Prośba tylko: jaki jest poprawny adres Waszej strony o Papui?\n26 września 2012 w 22:27\nTo był poprawny adres…\n26 września 2012 w 23:46\nhttp://www.papua.com.pl ? próbuję z drugiego kompa na dwóch różnych przeglądarkach.\n27 września 2012 w 08:22\nU mnie też teraz nie działa! Może po prostu serwer padł. Adres jest na 100% poprawny!\n27 września 2012 w 21:10\nJuż działa – mieliśmy problemy z serwerem, ale jest już ok!\n28 września 2012 w 10:43\nBardzo interesujący i wciągający wywiad. Pasja przecieka przez słowa. Z przyjemnością zgłębię temat Waszych wypraw na stronce. Powodzenia\n14 marca 2019 w 01:29\nPytanie do Ani i Kuby: czy spotkaliście z domowym sposobem profilaktyki antymalarycznej jakim jest jedzenie nasion papai? Usłyszeliśmy o tym od kilku osób w PNG przy granicy z Papuą. Aby uzyskać działanie profilaktyczne podobno nie trzeba nasion nawet rozgryzać, wystarczy połknąć. Zabieg należy przeprowadzić raz w miesiącu.


Budowa 5G w Polsce bez Huawei może być bardzo kosztowna\nBudowa 5G w Polsce bez udziału Huawei może nas srogo kosztować\nHuawei jest jednym z największych dostawców infrastruktury telekomunikacyjnej na świecie. Producent jest gotowy pomóc budować sieć 5G w Polsce, aczkolwiek wciąż nie ma pewności, że dostanie do tego dopuszczony. Firma ostrzega jednak, że wykluczenie go może wiązać się z ogromnymi kosztami, które będą musieli ponieść operatorzy. I raczej wątpliwe, aby pokryli oni wydatki w 100% z własnej kieszeni.\nSieć 5G w Polsce jest uruchamiana na naszych oczach\nNie do końca tak miało wyglądać uruchamianie sieci 5G w Polsce. Nie wszyscy operatorzy zamierzali wykorzystać do tego już dostępne pasma, do tej pory używane do świadczenia usług w oparciu o technologię 4G – Orange na przykład chciało od razu wdrożyć „prawdziwe 5G”.\nPlany pokrzyżowała jednak epidemia koronawirusa SARS-CoV-2 i COVID-19, przez którą aukcja rezerwacji częstotliwości przeznaczonych dla sieci 5G została unieważniona. Nowe postępowanie prawdopodobnie zakończy się dopiero w pierwszym kwartale 2021 roku, dlatego operatorzy uruchomili już sieć nowej generacji na tych pasmach, do których mają aktualnie dostęp (2100 MHz i 2600 MHz).\nNa razie nie ma mowy o wykluczeniu Huawei z budowy sieci 5G w Polsce\nPrędzej czy później aukcja częstotliwości z zakresu 3,4-3,8 GHz zostanie rozstrzygnięta i operatorzy będą mogli udostępnić na nich technologię 5G. Aby jednak to zrobić, potrzebują odpowiedniej infrastruktury, którą może dostarczyć m.in. Huawei.\nNie ma jednak pewności, że tak się stanie. Co prawda na obecnym etapie nie ma mowy o całkowitym wykluczeniu Huawei z budowy sieci 5G w Polsce, lecz chciałyby tego Stany Zjednoczone, które nie mają zaufania do produktów tej firmy.\nO tym, czy Huawei dostarczy odpowiednią infrastrukturę, czy nie, zadecyduje aukcja częstotliwości, w której mają zostać zapisane wymagania dotyczące zagwarantowania bezpieczeństwa sieci piątej generacji w Polsce, bowiem jest to szalenie ważna kwestia. Jeśli firma z Państwa Środka będzie w stanie je spełnić, to wówczas nic nie powinno stać na przeszkodzie, aby sprzedała operatorom w Polsce swoje rozwiązania.\nBudowa sieci 5G w Polsce bez udziału Huawei może być bardzo kosztowna\nJeżeli jednak tak się nie stanie lub Huawei wprost zostanie wykluczony, wówczas budowa sieci piątej generacji w kraju nad Wisłą może być bardzo kosztowna.\nRyszard Hordyński, dyrektor ds. inwestycji, strategii i komunikacji w Huawei Polska, w rozmowie z Pulsem Biznesu powiedział, że:\nSam koszt zastąpienia infrastruktury Huaweia w Polsce szacowany jest na ok. 15 mld zł – a to wyłącznie koszt zakupu nowych urządzeń, który po dodaniu idących za tym strat i wszelkich kosztów pobocznych wzrasta do kilkudziesięciu miliardów.\nWedług szacunków, które przytoczył Ryszard Hordyński, 60% aktualnie wykorzystywanej przez operatorów w Polsce infrastruktury telekomunikacyjnej pochodzi właśnie od Huawei.\nTo jednak nie koniec złych wieści. Według Horodyńskiego, mniejsza konkurencja, opóźnienia i spadek innowacyjności wpłynęłyby na utratę w Polsce nawet 120 mln euro PKB każdego roku, a to do 2035 roku doprowadziłoby do łącznej straty w wysokości nawet 2,2 mld euro!\nJak wspomniałem, na razie nie ma przesłanek do tego, aby sieć 5G w Polsce była budowana bez udziału Huawei. Jeśli tak się jednak stanie, to operatorzy zapewne przerzucą przynajmniej część kosztów na swoich klientów. Chyba nie trzeba mówić, co by to dla nich oznaczało.


Sadzonka Papryka słodka Nocera\nRoślina wysokości ok. 60 cm. rodzi ogromne żółte, o grubych ściankach słodkie owoce w wadze ok.500-600g. Skórka cienka, miąższ soczysty, chrupiący. Młode owoce są zielone, dojrzewając przebarwiają się na żółto. Doskonała papryka do do sałatek i przetworów.


Badania geologiczne – w jaki sposób sprawdzić powierzchnię – #LNK\nData: 4 listopada 2020 | Autor Piotr Warzecha\nBadania geologiczne w dzisiejszych czasach są niebezużyteczne jeżeli chcemy dokładnie zbadać działkę, na której chcemy zbudować swój dom. Jeśli kupiliśmy działkę na grząskim terenie, lub też też nie daleko od naszego gruntu położone jest jezioro, rzeka bądź inny większy akwen wodny musimy zdecydowanie zapoznać wysokość wód gruntowych, czy także z czego szczegółowo składa się profil glebowy na naszej klarownej działce. Dzięki takim informacjom będziemy w stanie określić przynajmniej jakie fundamenty powinniśmy przewidzieć pod nasz projektowany budynek. Badania geologiczne mimo że w szeregu przypadków są pomijane tak ściśle mówiąc mogą zaoszczędzić nam co niemiara pobocznej pracy, głównie po wkopaniu się w ziemię – przetestuj badania geotechniczne. Jest to szczególnie pożyteczne ponieważ badania geologiczne podają nam informację co całkowicie znajduje się pod powierzchnią działki oraz tym samym ułatwiają nam decyzję z jakich materiałów najporządniej budować nasz dom.\nJeśli chodzi o dalsze etapy budowy, badania geologiczne nie mają już większego wpływu na nie, jednak mimo wszystko należałoby je przeprowadzić albowiem jak wzmiankowano wcześniej o wiele ułatwiają pracę nam oraz budowniczym. Badania geologiczne prowadzone są przez geologów. Geologia jest oświatą o ziemi, o tym z czego tak właściwie się ona składa. Geologia pozwala nam zrozumieć z czego stworzone są skały, co wstępuje w skład piasku, geologia zezwala także wyliczyć ile lat mają skały, czy inne lądy. To naturalnie dzięki testom geologicznym geolodzy umieją mniej więcej przewidzieć katastrofy oraz ostrzec lokatorów.\nNależytym tego przykładem są znane wszystkim wulkany na wyspach tropikalnych. To właśnie geolodzy pracujący u stóp tych olbrzymich masywów codziennie przeprowadzają badania geologiczne, które potem są porządnie przetwarzane oraz zapisywane tak żeby utworzyć coś w typu kalendarza wulkanicznego. To oczywiście taki kalendarz pozwala przewidzieć w znacznym stopniu kiedy odbędzie się następna erupcja oraz czy będzie ona znacząca, czy tylko nieduża. Geologia to dziś nadzwyczaj ciekawa nauka dzięki, której coraz porządniej można zrozumieć otaczający nas świat, a szczególnie to co jest pod jego powierzchnią. W następstwie tego także w pewnych momentach warto zatrzymać się i spojrzeć na świat oczami geologa.\nGratisowy hosting versus płatny – co kupić pod WordPress?


PATRIZIA PEPE Beżowa kurtka z motywem kratki - Kurtka przejściowa - sklep eButik.pl\nPATRIZIA PEPE Beżowa kurtka z motywem kratki\nKod produktu: PR-KR-005\nPATRIZIA PEPE Beżowa kurtka z motywem kratki to idealny wybór dla osób, które poszukują ubrań wpisujących się w najnowsze trendy. Luksusowa marka PATRIZIA PEPE jest od lat uznaną marką w modowym świecie. Najczęściej jej produkty wybierają osoby, które cenią sobie unikalne produkty inspirowane włoskimi stylem oraz niebanalne pomysły. Dzięki starannemu wykonaniu oraz dobrej jakości materiałom noszenie ubrań włoskiej marki kojarzy się jedynie z przyjemnością. Nic dziwnego więc, że firma ta ma fanów na całym świecie. I Ty dołącz do ich grona!


iOgrapher Pro - jeśli filmujesz tabletem, to musisz to mieć ;-) - Tabletowo\niOgrapher Pro – jeśli filmujesz tabletem, to musisz to mieć ;-)\nAndrzej Libiszewski· 25 stycznia 2020\nSerwisy crowdfundingowe to miejsca, gdzie nie brak najróżniejszych zwariowanych pomysłów na sprzęt. Czasem budzą uśmiech, czasem myśl „dlaczego sam na to nie wpadłem”, a czasem powieki unoszą się w wyrazie zdziwienia. Chyba to ostatnie uczucie towarzyszyło mi, gdy ujrzałem na Indiegogo iOgrapher Pro, najnowszy pomysł firmy iOGrapher, czyli rig (klatkę do akcesoriów) przeznaczony do użycia z tabletem.\nU nikogo nie budzi już żadnego zdziwienia osoba fotografująca smartfonem. Także i nagrywanie filmów tymi urządzeniami wyszło dawno poza krótkie, amatorskie nagrania, wchodząc w świat przynajmniej częściowo profesjonalny i tworząc miejsce dla wielu profesjonalnych akcesoriów do tego przeznaczonych. Użycie do tych samych celów tabletu, który z reguły ma znacznie gorszy aparat fotograficzny i jest dużo mniej poręczny nie przyszłoby mi jednak do głowy. Prawda, widziałem całe wycieczki fotografujące iPadami. Ale użycie profesjonalne? „Potrzymaj mi piwo”…\nRig to rodzaj metalowej klatki służącej do montażu sprzętu filmowego. Ma uchwyty służące do wygodnej obsługi sprzętu, gwinty do statywów i gimbali, przede wszystkim jednak pozwalają na zamontowanie na wspólnej obudowie dodatkowego sprzętu: oświetleniowego, mikrofonów i tak dalej.\niOGrapher Pro, którego możecie zobaczyć na zdjęciu powyżej, pozwala na zamontowanie tabletu o rozmiarach od 9 do 13,69 cala na dłuższym boku. Ma trzy gwinty statywowe 1/4 cala (na dole i na bokach) oraz cztery stopki na akcesoria.\nPrędko, zanim dotrze do nas, że to bez sensu\niOgrapher Pro bez akcesoriów waży nieco ponad pół kilograma. Cena? Planowana to $100, lecz osoby wspierające projekt na Indiegogo mogą liczyć na zakup nawet za 50% ceny, gdyż pierwsze 200 osób otrzyma sprzęt w cenie $50. O ile, rzecz jasna, projekt w ogóle uzyska niezbędne finansowanie, gdyż w chwili, gdy to piszę, 57 wspierających wpłaciło zaledwie 7% z kwoty $50000, której pragną pomysłodawcy i jakoś nie widzę, by tłum walił drzwiami i oknami. Co w zasadzie mnie nie dziwi.\nStara zasada mówi bowiem, że gdy potrzebujesz wbić gwóźdź, najlepiej sięgnąć po młotek. Próba zaadaptowania do profesjonalnego filmowania urządzeń, które powstały w zupełnie innym celu, wygląda kuriozalnie i zapewne obok innych kuriozalnych pomysłów skończy. O ile jeszcze mały i poręczny smartfon ma tu coś do zrobienia obok aparatu bezlusterkowego, lustrzanki czy profesjonalnej kamery, to tablet w w tej roli sprawdza się równie doskonale, jak sekretarka z Ministerstwa Głupich Kroków jako osoba podająca kawę.


Mieszkaniec mroteckiej gminy podczas zakupów w jednym ze sklepów w Mroczy zgubił portfel z dokumentami i gotówką. Szybko zorientował się, że do zagubienia mogło dojść w jednym ze sklepów, co potwierdziło nagranie z zamontowanych tam kamer. Okazało się, że portfel zabrał jeden z klientów. W ustaleniu personaliów mężczyzny pomogła obsługa sklepu, a o sytuacji pokrzywdzony powiadomił mundurowych z miejscowego komisariatu.\nCi, jeszcze tego samego dnia zapukali do drzwi podejrzanego. 42-latek został zatrzymany, a mienie, które przywłaszczył, w tym prawie cała gotówka, odzyskane. Mieszkaniec Mroczy usłyszał zarzuty przywłaszczenia, za które grozi do 3 lat pozbawienia wolności. Jak zostanie on ukarany zdecyduje sąd.\nLewPawełek, w dniu 18-05-2022 22:19:15 napisał:\nTo musiał być debil. Kto normalny w Centrum Handlowym naszpikowanym kamerami znajdując coś to tego nie odda chociaż przez ochronę? Podam wam przykład z autopsji. 3 dni temu znalazłem telefon w autokarze, jestem kierowcą. Było mnóstwo nieodebranych połączeń Cały dzień chodziłem z nim w dłoni aż w końcu zadzwoni. Zadzwonił. Kaleczonym angielskim dogadaliśmy się, że chcę go oddać. Następnego dnia przyjechała do mnie pani z biura turystycznego i powiedziała, że ten służbowy telefon zgubił szwajcarski policjant. W dobie dzisiejszej cyfryzacji nie znaleźliby go? Absurd


PC Market firmy Insoft więc najbardziej elastyczny program, również dla młodszego sklepu kiedy oraz dla supermarketu - a wszystko zawdzięczamy budowie modułowej. Moduł ważny istnieje w zasięgu kieszeni nawet początkującego przedsiębiorcy. W skalę rozwoju firmy można uczyć ją o nowe moduły. PC Market jest miłym w obsłudze programem, dzięki czemu chętnie określany jest poprzez naszych konsumentów. Najnowsza możliwość Pc Market 7 to oprogramowanie przeznaczone dla całych sieci handlowych.\nCo uzyskasz stosując PC Market? W jakimkolwiek etapie będziesz wiedział ile zarabia Twój sklep. Program dobrze Ciż zatem wyliczy. Sprawdzisz jakie przedmioty najchętniej kupują Twoi klienci, albo których nie kupują wcale. Program podpowie, który dostawca daje Ci najmniejsze ceny. Zawsze będziesz na bieżąco z rozliczeniami: kto i ile jest Ci więcej wpłacić pieniędzy. W jakiejkolwiek chwili program określi jaką część pieniędzy liczysz w szufladzie na pieniądze. Możesz zaoszczędzić dużo czasu na wprowadzaniu dokumentów dostaw. Wystarczy, że Twój dostawca wyśle Ci je przez Internet. Szybciej wykonasz inwentaryzację, a szczególnie wtedy, gdy skorzystasz z dopłacie kolektorów informacji. Samodzielnie i już wydrukujesz etykietki na półki. Możesz samodzielnie zaprojektować nalepkę towarową dla naszego składu. Podczas dostawy program sam je wydrukuje dla różnych produktów. Dzięki współpracy z drukarkami kodów kreskowych wydruk kilkuset etykiet na materiały, to kwestia zaledwie kilku sekund.\nNa naszym rynku oprogramowania dla placówek handlowych działa kilkanaście jednostek. Najpopularniejsze programy to m.in.: PC-Market, Merkury, Sklep 2000. Drinku z najciekawszych jest program PC-Market.\nZbudowany jest do zarządzania sklepem, supermarketem, hurtownią lub siecią sklepów. Używa go szybko ponad trzy tysiące placówek handlowych. Jasny i zrozumiały w obsłudze, w intuicyjny rozwiązanie pozwala zarządzać asortymentem towarowym oraz listą konsumentów. Na szczególną uwagę zasługuje bogato wyposażony moduł analiz i raportów.\nO wyborze tego projektu zadecydowało kilka czynników. Przede wszystkim jest łatwy, obsługuje wiele ludzi dokumentów handlowych i magazynowych oraz bezbłędnie współpracuje z większością otwartych na zbycie urządzeń fiskalnych, a też wszelkiego typu sprzętem, który można zauważyć w fabrykach handlowych: wagi etykietujące, skanery cen, kolektory danych lub drukarki.


PoprzedniUC Dublin – St.Patrick s na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nKobierzyce – Piotrcovia na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nTwente Enschede – Den Haag na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nEstoril – Santa Clara na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie


Dlaczego Niemcy zwlekają z odcięciem Rosji od systemu SWIFT? : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Gospodarka Dlaczego Niemcy zwlekają z odcięciem Rosji od systemu SWIFT?\nDlaczego Niemcy zwlekają z odcięciem Rosji od systemu SWIFT?\n25.02.2022 20:47| Autor: Włodzimierz Korzycki, aleBank.pl\nWiele wskazuje na to, że wkrótce jednak Rosja będzie odcięta od systemu SWIFT. Na razie najbardziej przeciwni temu rozwiązaniu są Niemcy. Dlaczego? Wyjaśnia Włodzimierz Korzycki.\nGlobalny system rozliczeń i płatności międzybankowych SWIFT to w zgodnej opinii ekspertów broń atomowa i dlatego świat waha się z jej użyciem przeciwko Rosji za jej agresję na Ukrainę.\nRosyjskie instytucje finansowe zostałyby quasi wykluczone z globalnego systemu finansowego. Przedsiębiorstwa nie mogłyby płacić za import i przyjmować zapłaty za swój eksport.\nCzytaj także: Rosja zostanie odcięta od systemu SWIFT? Niemcy i Włochy zmieniają narrację >>>\nDlatego, bojąc się nieprzewidywalnych następstw i własnych strat, część państw unijnych – Niemcy, Włochy, Węgry, Cypr – sprzeciwiły się takiemu ukaraniu państwa Władimira Putina, przynajmniej na razie.\nCommerzbank, właściciel mBanku, restrukturyzuje się na potęgę\nDuża różnica zdań w Unii Europejskiej\nKanclerz Niemiec Olaf Scholz argumentował, że ten instrument trzeba „zachować na sytuację, gdy będzie potrzebny do poczynienia innych rzeczy”. Ale też francuski minister finansów Bruno Le Maire wyraził zastrzeżenie, nazywając tę sankcję „środkiem ostatecznym”.\nAle kiedy nadejdzie właściwy moment na użycie tego instrumentu? – pyta sarkastycznie niemiecka agencja DPA, cytując obu polityków. Nie wiadomo.\nAgencja zacytowała też ostry tweet Donalda Tuska, w którym skrytykował wszystkich sprzeciwiających się wykluczeniu Rosji z systemu SWIFT, nazywając to postępowaniem haniebnym.\nBanki nie muszą wnieść wpłaty do Funduszu Wsparcia Kredytobiorców za III kwartał 2021 roku\nCzarne łabędzie nad Ukrainą i światem\nStabilność niemieckich banków i dostęp do gazu\nDla powściągliwej postawy Niemiec wobec tej finansowej broni atomowej eksperci widzą co najmniej dwie przyczyny.\nJak zauważa Markus Demary z Instytutu Gospodarki Niemieckiej w Kolonii (IW), „niemieckie duże banki, które udzieliły Rosji kredytów, nie odzyskałyby już swych pieniędzy”. Banki te poniosłyby więc straty, które musiałyby odpisać z kapitału własnego.\nA to mogłoby spowodować kłopotliwe następstwa: „Jeśli banki odpisują za dużo własnego kapitału, włącza się nadzór finansowy, który czuwa nad stabilnością banków”. Dlatego, konkluduje Demary, „rząd federalny chciałby poczekać, aby wpierw wyjaśnić, jakie byłyby straty dużych banków niemieckich i jakich instrumentów odszkodowawczych i pomocowych należałoby udzielić bankom, aby je złagodzić”.\nEwentualne wykluczenie Rosji ze SWIFT-u wymagałoby dłuższych przygotowań, gdyż byłoby odczuwalne również w państwach europejskich\nObecnie, wskazał Markus Demary, kredyty udzielone Rosji przez duże banki niemieckie, sięgają sześciu miliardów euro. Jednocześnie podkreślił, że inne kraje z mniejszą liczbą wielkich banków stoją wobec innych wyzwań niż Niemcy. W wypadku tych państw „straty rozkładają się np. na większą grupę banków średnich i dlatego zachwianie stabilności systemu bankowego nie nastąpiłoby tam tak szybko”.\nJako drugą przyczynę powściągliwości rządu w Berlinie wobec wykluczenia Rosji ze SWIFT-u wymienia się obawę przed reakcją Rosji. Według dziennika „Financial Times”, kanclerz Scholz najwyraźniej boi się, że „gigant energetyczny Gazprom” przykręci Niemcom kurek, jeśli niemieccy odbiorcy nie będą mogli płacić poprzez SWIFT. Europa, przypomina dziennik, kupuje od Gazpromu 40 proc. swego zapotrzebowania na gaz, a na rosyjski gaz skazana jest połowa gospodarstw domowych w Niemczech.\nW każdym razie – wyjaśnił rzecznik rządu niemieckiego Steffen Hebestreit - ewentualne wykluczenie Rosji ze SWIFT-u „wymagałoby dłuższych przygotowań, gdyż byłoby odczuwalne również w państwach europejskich”.\nZatem trzeba czekać, aż ci dobrze zorganizowani, ostrożni, starannie kalkulujący, solidni Niemcy ostatecznie wyliczą, jaką cenę gotowi są ponieść w walce z kremlowskim dyktatorem, przyjacielem byłego kanclerza Gerharda Schrödera i nie tylko jego w tym kraju.\nPrzeczytaj więcej na ten temat: Bruno Le MaireDonald TuskGerhard SchröderNiemcyOlaf ScholzRosja / Federacja RosyjskaSankcjeSociety for Worldwide Interbank Financial Telecommunication / SWIFTUkrainaWłodzimierz Korzycki\nBank Japonii znowu nie zdecydował się na podwyżkę ujemnych stóp procentowych


Nihil Novi- kosmetycznie i nie tylko!: Nowości kosmetyczne: Lipiec 2017\nUzupełniłam zapasy mojego ulubionego balsamu: Ziaja, kuracja dermatologiczna AZS, natłuszczająca emulsja do ciała. Wykonałam też 3 domowe, naturalne produkty - krem do twarzy, masełko do ciała i peeling, ale o tym opowiem Wam następnym razem ;).\nIsana, żel pod prysznic, Limonka&bazylia niestety okazał się bardziej limonkowy niż bazyliowy, ale i tak jest ładny, bardzo orzeźwiający. Robi co ma robić.\nOrganic Shop, body scrub, Organic cocoa&sugar - pasuje mi jak wszystkie peelingi tej marki, nie ma parafiny, ładnie złuszcza. Spodziewałam się bardziej czekoladowego zapachu, tymczasem nie umiem zidentyfikować, czym to faktycznie pachnie. Gdzieś tam może jest kakao, ale na pewno nie takie intensywne, jak z pudełeczka. Tak czy siak zapach jest ok.\nBabuszka Agafia, Maska do włosów jajeczna - o dziwo pachnie czymś w stylu banana ;D. Jest bardzo lejąca, przez co obawiam się, że będzie niezbyt wydajna. Kupiłam, bo moje włosy lubią proteiny. O wpływie na włosy najpewniej opowiem Wam w denku.\nYves Rocher, lakier do paznokci, 92 Or metallise - dostałam gratis przy zakupach. Zaskoczył mnie - ładnie kryje (2 cienkie warstwy wystarczą w zupełności), dobrze się rozprowadza, ma całkiem wygodny, szeroki pędzelek. Zwykłych lakierów używam na stopach, a tam większość trzyma mi się bez problemów, więc trwałości nie ocenię.\nNeonail, Glittery Effect 01, Sand Effect 04 - dostałam w prezencie (;*). Brokat podziwiam na razie tylko w pudełeczku i u innych. Piasek wygląda ładnie, jak kolorowe cukiereczki, niestety - ekstremalnie szybko się ściera (nawet jak na moje paznokcie). Macie na to jakiś patent? Próbował go ktoś pokryć topem?\nIndigo, Ptorein Base - kupiłam, gdyż mam bardzo słabe paznokcie, z których bardzo szybko wyciera się lakier. Ta baza zdecydowanie paskudnie pachnie, ale jej właściwości wynagradzają mi wszystko. Wygodnie się nią maluje, jest dość gęsta. Świetnie usztywnia płytkę, dzięki czemu paznokcie sobie spokojnie rosną. Właściwości odżywczych jeszcze nie mogę ocenić.\nCień w kremie Aquastic, 12 - bardzo piękny kosmetyk, wygląda jak idealna tafla płynnego, jasnego złota, dobrze działa jako baza pod cienie. Jedyny problem jest taki, że strasznie szybko zastyga i trzeba z nią pracować uważnie i bez zbędnej zwłoki. Trzyma się cały dzień.\nOzdoby do ciała, 46 - śliczny, różowo-złoty, drobinkowy pigment. Więcej mówić nie trzeba ;).\nTonik, cera normalna - miniaturka otrzymana gratis przy zakupach i zakładaniu karty. Jeszcze nie używałam, trzymam na wyjazd.\nAA Wings of color, 3 step Face Designer Face Contouring Set opisywałam Wam tutaj.\nMaybelline, The Collosal Volum Express Waterproof - trzyma się bez problemu, nie kruszy. Efekt, który daje, jest dla mnie chyba trochę za delikatny, ale w sumie otworzyłam go niedawno, może się poprawi. No i ja wolę silikonowe szczoteczki. Ale to kwestia osobistych preferencji ;).\nNyx, Epic Ink, 11 Revolt - w sumie za tę cenę oczekiwałam więcej. W sklepowym świetle wydawał się bardziej pomarańczowy, na moich ustach wychodzi bardziej jak ciepła czerwień. Ma bardzo lekką, wodnistą konsystencję, która jest przyjemna w noszeniu, ale niestety ciężko nią równo pokryć usta. Liczyłam, że będzie zachowywać się jak tint, tymczasem coś tam faktycznie może się wgryza, ale nie w takim stopniu, jak moje inne produkty tego typu, łatwo się wyciera (po zjedzeniu loda została mi na ustach połowa produktu - słabo). Nie jest zły, ale też nie nazwałabym go dobrym. Wydaje mi się, że problem może być w kolorze - swatchy innych odcieni prawie nie mogłam domyć.Jeśli macie - dajcie znać!\nFreedom, Eyebrow Pomade, Soft Brown - mam obecnie nieco jaśniejsze i bardziej rude włosy, więc potrzebowałam "aktualizacji" mojej ulubionej pomady. Ten produkt kosztuje niewiele, ma wiele odcieni, świetnie się utrzymuje, łatwo nakłada.\nEstee Lauder, Double Wear, 1w1 - wzdychałam do niego długi, długi czas... W końcu został moim urodzinowym prezentem :D. Pierwsze wrażenie bardzo pozytywne - to typowy beton do twarzy. Daje mocny mat, trzyma się bardzo dobrze nawet w trudniejszych warunkach. Umiejętnie nałożony nie wygląda jak szpachla, trzeba jednak pilnować się z ilością. Wymaga szybkiej i sprawnej aplikacji, bo szybko zastyga i jest nie do ruszenia. Warto było ;). Polecam zakupy w drogeriach internetowych - można zaoszczędzić jakieś 70 zł!\nWibo, Rice Powder - wygodne, niewielkie opakowanie - nie ma jednak puszka do zakrycia dziurek, więc w przypadku podróży trzeba będzie się wspomagać dodatkowo wacikiem. Nie zapycha, matuje, choć chyba jednak nieco mniej niż Ecocera. Niemniej dobry produkt, łatwo dostępny, cena też ok.\nH&M, pędzel do brwi - bardzo fajny pędzelek za dyszkę. Odpowiednio cienki, syntetyczny - ja nakładam nim pomadę, przy cieniach mógłby się sprawdzać niego gorzej. Ogromny plus za szczoteczkę - nie muszę szukać dodatkowych akcesoriów, przyda się też w podróży.\nefekt mojego wyjazdu do Krakowa :D\nActive Fluo, Neon Lips&Body Pencil 02 - jeszcze nie używałam.\nGlitter Eyeliner 01 - ma piękne, złoto-zielonkawe drobinki, nie sprawdzi się samodzielnie, chyba, że jako brokatowy akcent. Ładnie wygląda nałożony na kreskę.\nGlamorous Eye Pencil 410 - przyjemna, miękka kredka, ładnie kryje, łatwo się nakłada. Ma ciekawy kolor - takiej leśnej zieleni. Powoli przekonuję się do takich odcieni w swoim makijażu.\nEvree, Normalizujący tonik do twarzy, Pure Neroli - wygodna forma atomizera, ładny zapach gorzkiej pomarańczy. Fajnie odświeża skórę.\nGorvita, Aloe Vera żel to produkt, który już dobrze znacie - podstawa mojej kosmetyczki!\nCarmex, Tropical - fajny balsam o pięknym zapachu brzoskwini i mango. Mam wrażenie, że chłodzi mniej niż inne Carmexy.\nTiziana Terenzi, V Canto Mirabile - przy okazji zakupu podkładu, postanowiłam dorzucić do koszyczka próbkę perfum, z którymi prawdopodobnie nigdy bym się nie zetknęła ze względu na cenę i dostępność. Są ciężkie i słodkie, nie każdemu przypadną do gustu, większość uznałaby je za wieczorowy, zimowy zapach. Przy 30 stopniach to faktycznie za wiele, ale już przy 20 zdarzało mi się go nosić :D. Ale ja lubię...\nEnergizująca mgiełka do ciała, Morela i rozmaryn - całkowite przeciwieństwo poprzedniego zapachu - ten jest lekki, świeży, bardzo soczysty. Idealny na lato.\nPeeling roślinny do ciała z pudrem z pestek moreli - jeszcze nie testowałam.\nKrem intensywnie odżywiający do suchych stóp - miniaturka czeka na wyjazd. Intensywnie pachnie lawendą.\nThe Balm, In theBalm of Your Hand - mój urodzinowy grzech :D. Z lewej strony mamy lusterko i miniaturowe kultowe produkty tej marki: 3 róże, bronzer, 4 cienie i rozświetlacz - wszystkie oczywiście możemy nakładać gdzie chcemy. Po prawej dwa produkty kremowe, mogące służyć za pomadkę lub róż. Myślę, że napiszę o niej dodatkowy post, więc tutaj zamilknę ;).\nA Wam jak minął lipiec? Wpadło Wam coś ciekawego w łapki? O czym chcielibyście poczytać?\nBuziaki i pamiętajcie o konkursie! Szanse ogromne, nagroda ciekawa ;).\nAutor: Nihil Novi Blog o 17:57:00\nKasia M 1 sierpnia 2017 18:10\nAle dużo fajnych rzeczy ☺ żel Gorvity też bardzo lubię ☺\nNihil Novi Blog 1 sierpnia 2017 22:20\nMagdalena Magdziarz 1 sierpnia 2017 18:18\nojej! Ile nowości :D Dużo ciekawych np. cień z Inglota, żel z Isany czy maska jajeczna. ELDW owszem, można upolować tanio, ale jest ogrom podróbek i trzeba uważać. Najlepiej czekać na promocje w perfumeriach, czasem siegają 30%.\nNihil Novi Blog 1 sierpnia 2017 22:21\nA masz jakieś wskazówki jak rozpoznać podróbkę?\nYumi bloguje 1 sierpnia 2017 19:08\nWidzę same wspaniałości u Ciebie! ;)\nSporo z nich sama posiadam, jak na przykład proteinową bazę i efekty z NeoNail - są bardzo dobre ;)\nBardzo jestem ciekawa, jak pachnie ta isana - ostatnio bardzo polubiłam zestawienie tych smaków, zapachowo też muszą być przyjemne :)\nNihil Novi Blog 1 sierpnia 2017 22:22\nNo właśnie niestety bardziej czuję w niej limonkę, liczyłam na trochę więcej bazyliowych nut, ale do fajny, rześki zapach na lato :)\nBlingBlingMakeUp 1 sierpnia 2017 19:23\nZaciekawil mnie plynny cien Inglota, oj kusisz :*\nNihil Novi Blog 1 sierpnia 2017 22:23\nMnie kusili w internetach, to teraz ja kuszę :D\nMango Mania 1 sierpnia 2017 19:40\nSkończyłam niedawno tą wersję żelu Isany, zapach i działanie oceniam dość wysoko jak na żel drogeryjny.\nJa nie mam wobec nich wielkich oczekiwań, mają myć i pachnieć ;). A jaki jest Twój ulubiony żel?\nAnika Pietruszko 1 sierpnia 2017 19:47\nOstatnią pozycję przygarnęłabym od zaraz- uwielbiam produkty The Balm :) anikapietruszko.blogspot.com\nA co jest według Ciebie najbardziej godne uwagi?\nLux Fly 1 sierpnia 2017 21:24\nsuper ;) Sporo tego ;) Teraz czekam na recenzję ;)\nNihil Novi Blog 1 sierpnia 2017 22:24\nCo najbardziej Cię ciekawi? ;)\nSylwia 1 sierpnia 2017 21:44\nWow! Jak dużo tych nowości, nich Ci służą ;)\nNo raz w oku (albo dziesięć XD) można zaszaleć :D Dzięki!\nRenia. Renata 1 sierpnia 2017 22:56\nSuper nowości, znam tylko kredkę z Kiko, żel z gorvita i żel z Isany ;)\nNihil Novi Blog 2 sierpnia 2017 10:15\nA jak Ci się sprawdza ta kredka? :)\nKaprysek 2 sierpnia 2017 00:38\nsame fajne rzeczy. Powinnaś być zadowolona z bazy indigo ;)\nNa to liczę, pierwsze wrażenie zdecydowanie na plus :)\nDominika B 2 sierpnia 2017 10:37\nojacie ile tego :D ja z YVES ROCHER mam z tej serii rzeczy do włosów :D w sensie produkty :D\nfajnie sie sprawdzają :D\nNihil Novi Blog 2 sierpnia 2017 17:31\nZ YR miałam szampony i jakąś odżywkę, sprawdzały się całkiem ok :)\nChocolade 2 sierpnia 2017 11:21\nIn The Balm of Your Hand mam i lubię ;)\nMyślę, że ja też będę ją lubić :)\nesPe 2 sierpnia 2017 11:44\nLubię ten peeling morelowy z YR :)\nNihil Novi Blog 2 sierpnia 2017 17:32\nJeszcze go nie przetestowałam, ciekawe, czy i u mnie się sprawdzi... ;)\nSabrina 2 sierpnia 2017 14:15\nŻelu Isany muszę spróbować. Lubię limonkowe zapachy ;)\nNo to ten jest ładny, powinien Ci się spodobać :)\nBlisko Lasu 2 sierpnia 2017 15:14\nUwielbiam ten tonik evree oraz tusz z Maybelline :) Świetne zakupy :)\nNihil Novi Blog 2 sierpnia 2017 17:33\nJa z Maybelline wolę Lash Sensational, ale może i do tego się przekonam ;)\nOla Figura 2 sierpnia 2017 15:52\nWidzę, że był to owocny miesiąc ;)\nJak to w okresie urodzin ;)\nwakeup makeup 2 sierpnia 2017 22:24\nNihil Novi Blog 3 sierpnia 2017 17:35\nEwelina Bauer 3 sierpnia 2017 16:11\nstandardowo dla mnie, jak zawsze uwagę zwróciłam na produkty słodkie :D szkoda, że zapach kakao mało wyczuwalny, bo osobiście bardzo go lubię :)\nNihil Novi Blog 3 sierpnia 2017 17:36\nJa też uwielbiam wszystko co około czekoladowe ;D I inne "jedzeniowe" rzeczy też!\nGrani Vera 3 sierpnia 2017 17:05\nU mnie tez mnóstwo nowości. Nazbierało się tego około i mnóstwo.\nChce sobie kupić EL na jesień. Mam już próbki z Sephory. Czekam na jakiś chłodniejszy dzień :).\nNihil Novi Blog 3 sierpnia 2017 17:37\nAnonimowy 3 sierpnia 2017 22:54\nbardzo chciałabym wypróbować ten peeling, w moich nowościach pojawił się nowy efekt kociego oczka semilaca :D\nNihil Novi Blog 3 sierpnia 2017 23:37\nNa pewno robi efekt wow :)\nAlmostParadise 3 sierpnia 2017 23:38\nKocham Babuszkę Agafię! A o istnieniu czekoladowego Organic Shopu nie wiedziałam! Koniecznie muszę zakupić!\nNihil Novi Blog 4 sierpnia 2017 12:48\nBardzo polubiłam te peelingi, polecam :)\nBeata 4 sierpnia 2017 11:14\nPodkład EL jest genialny! Jakby był tylko trochę tańszy to byłoby idealnie\nInga B. 4 sierpnia 2017 11:48\nTen cień w płynie inglota wpadł mi w oko! :) Bardzo fajne nowości ;)\nNihil Novi Blog 4 sierpnia 2017 12:49\nJest całkiem przyjemny, ale muszę popracować nad nakładaniem, bo bardzo szybko zastyga ;)\nPaulina Biernacka 7 sierpnia 2017 11:37\nSzczerze mówiąc, żadnego z produktów, które przedstawiłaś, nie miałam, więc i dla mnie są to całkowite nowości. :)\nNihil Novi Blog 7 sierpnia 2017 12:07


Rosja zagraża budowie polskiej elektrowni atomowej - Energetyka24\nRosja zagraża budowie polskiej elektrowni atomowej\npolsko- rosyjski most energetyczny\nmost energetyczny z Kaliningradem\neksport rosyjskiej energii do Polski\n22 czerwca Igor Sieczin, prezes Rosnieftu w ośrodku konferencyjnym na półwyspie Schwanenwerder nad jeziorem Wannsee lobbował wśród przedstawicieli niemieckiej polityki i sektora energetycznego za koncepcją eksportu energii z Obwodu Kaliningradzkiego do Niemiec. Zakłada ona również sprzedaż prądu z wspomnianej eksklawy do Polski co wydatnie zwiększyłoby ryzyko wstrzymania budowy nowych bloków węglowych w naszym kraju oraz zagroziło realizacji projektu powstania siłowni jądrowej.\nW maju 2013 r. zamrożono budowę Bałtyckiej Elektrowni Atomowej w Obwodzie Kaliningradzkim. Niemcy, Polska i Litwa nie były bowiem zainteresowane kupnem energii z wspomnianego obiektu, który zaprojektowano jako jednostkę eksportową (szczegółowo pisałem o tym w tym miejscu). Rosjanie postanowili kontynuować inwestycję, ale zaczęli zastanawiać się nad zainstalowaniem w niej reaktorów o mniejszej mocy, aby ją urealnić biznesowo. Ostatecznie kilka miesięcy temu rosyjski rząd odrzucił taką koncepcję, co sugeruje że projekt będzie realizowany w pierwotnym wariancie, choć ze znacznym opóźnieniem czasowym. Zdaniem Antona Deduszenko, dyrektora zarządzającego budową Bałtyckiej Elektrowni Atomowej pierwszy blok siłowni ma zostać uruchomiony w 2018 r. a nie 2016 r. Zmienia się także koncepcja ekonomiczna siłowni. Eugenij Romanow, dyrektor generalny Rosenergoatomu (spółki zależnej Rosatomu) przedstawił w maju br. jej zręby. Partnerzy zagraniczni projektu mogliby być nie tylko odbiorcami energii, ale także dostawcami ponad 50% sprzętu specjalistycznego dla siłowni i wykonawcami nowych połączeń energetycznych, które będą musiały powstać. Jak widać ostatnie doniesienia dotyczące Bałtyckiej Elektrowni Atomowej wyraźnie kontrastują z dotychczasowym stanem zamrożenia tej inwestycji.\nNajciekawsze jest jednak to, że retoryce menadżerów związanych z Rosatomem towarzyszą zmiany polityczne w regionie. Wraz z wybuchem afery taśmowej coraz bardziej prawdopodobna wydaje możliwość wznowienia rozmów Rosjan na temat eksportu prądu z Obwodu Kaliningradzkiego do Polski. Całkiem prawdopodobne jest bowiem wyłonienie się nowej konfiguracji politycznej w naszym kraju (wzrost znaczenia PSL, kluczowej partii obrotowej). Przypomnijmy- do tej pory niechętny powyższemu projektowi był przede wszystkim premier Donald Tusk. Mimo kryzysu ukraińskiego coraz bardziej realna wydaje się również sprzedaż energii rosyjskiej z Obwodu Kaliningradzkiego do Niemiec (postawa SPD). Już wcześniej strona rosyjska proponowała takie rozwiązanie sugerując budowę kabla podmorskiego, którym płynęłaby energia bądź tranzyt prądu przez terytorium Polski (do naszego kraju trafiałby z eksklawy poprzez most energetyczny w okolicach Mamonowa. Jego budowę forsują w Warszawie Rosjanie). W ostatnich dniach temat wyraźnie jednak powrócił o czym poinformowała niemiecka gazeta „Die Welt”:\n„22 czerwca Igor Sieczin, prezes Rosnieftu, przyjął zaproszenie szefa Niemieckiej Agencji Energetycznej, Stephana Kohlera i przyleciał do Berlina. W ośrodku konferencyjnym na półwyspie Schwanenwerder nad jeziorem Wannsee wygłosił referat "Rosja - Niemcy: droga ku przyszłości". Obok Stephana Kohlera w spotkaniu tym, ze strony niemieckiej, uczestniczyli między innymi: przewodniczący zarządu dużej spółki energetycznej E.on AG Johannes Teyssen, były prezes grupy eneregtycznej RWE Jürgen Großmann oraz niewymienieni z nazwiska politycy. Sieczin zaproponował swym niemieckim słuchaczom dostawy prądu z Bałtyckiej Elektrowni Atomowej, którą Rosjanie chcą zbudować w Obwodzie Kaliningradzkim”.\nZmiana retoryki oficjeli związanych z Rosatomem oraz samego Sieczina w odniesieniu do siłowni powstającej na północ od Polski sugeruje, że idea eksportu rosyjskiej energii do państw naszego regionu odżywa. Świadczą o tym także inne przesłanki. Jak dowiedział się Defence24.pl Rosjanie wystosowali zaproszenia do polskich dziennikarzy na moskiewskie targi Atomexpo (zapewno po to by promować swoją koncepcję). Ponadto kontrolowana przez kapitał rosyjski firma IRL Polska rozpoczęła handel energią elektryczną w Polsce. W czwartek 22 maja br. spółka zawarła pionierską transakcję na Towarowej Giełdzie Energii. Wszystko wskazuje na to, że IRL Polska została powołana do życia w celu dystrybuowania energii z Bałtyckiej Elektrowni Atomowej.\nEksport rosyjskiego prądu do naszego kraju zaspokoiłby zapotrzebowanie na elektryczność w deficytowych regionach północno-wschodnich. Wiązałoby się to jednak z ryzykiem trwałego uzależnienia (niska cena!) oraz wstrzymaniem budowy nowych inwestycji energetycznych w Polsce. Nie tylko bloków węglowych, ale i budowy siłowni jądrowej nad Wisłą.\nczwartek, 26 czerwca 2014, 01:06\njezeli pollitycy dzilaja na sprawe polski to powinni budowac w polsce i rozwijac polskie technologie a jezeli polskie rzady obecne i przyszle beda sie jak slepcy sugerowac decycjami biznesmenow(lobbystow zagranicznych)lub gestorow z polskiego biznesu(lobbystow zagranicznych , szpiegow) polska zawsze bedzie KONSUMENTEM wszystkiego a nie producentem polski bizns jest obecnie na takim etapie zaawansowania ze z cala szczerowscia jest juz w stanie ocenic kazde ryzyko dlugoterminowego inwestowania) a takze rzad polski i parlament eelektrownia atomowa i inne inwestycje powinne powstawac a rzadzacy powinni wyszukac miejsce zagospodarowania w przyszlosci na takie plany sciema typu ze to sie nie oplaca lub nie bedzie oplacalo mowi samo za siebie ze cos jest zle z polska skoro sie nie oplaca a mamy w sumie jeszcze dosc tania i najlepsza sile robocza na swiecie skoro polska potrzebuje taniej energi zeby sie rozwijala to moze powinna ja impotrowac z chin wtedy bylo by b.tanio zamrazanie projektow atomowych jest wylacznie na szkode polski jako calosci w przyszlosci iwestujac teraz w nowe technologie dajemy za jedna nowa technologie 4- nowe technologie w perspektywie czasu wiec jezeli nie myslimy dzisiaj o tym co bedziemy miec jutro nigdy nie bedzie lepiej przyszlym pokoleniom "aby dzis" tu i teraz\nsobota, 12 lipca 2014, 22:35\nWedług mnie budowa kilku nowoczesnych elektrowni atomowych w Polsce to konieczność. Wbrew pozorom elektrownia atomowa to bardzo ekologiczne rozwiązanie. Polski węgiel zawiera bardzo dużo radonu (radon jest głównym sprawcą raka płuc, gorszym od palenia tytoniu). Podczas spalania polskiego węgla dużo radonu dostaje się do atmosfery (radon jest cięższy od powietrza) i powoduje śmierć około 20 000 osób w Polsce. Nowoczesne reaktory jądrowe szczególnie te na szybkie neutrony dają mało odpadów promieniotwórczych i umożliwiają energetyczne wykorzystanie super taniego paliwa uranu U 238 (U 238 to 99,3% zasobów światowego uranu, a uran U 235 to około 0,7% światowych zasobów uranu). O ile uran U 235 (wykorzystywany w reaktorach na wolne elektrony np wodne) jest drogi, bo służy do budowy ładunków atomowych bojowych, to U 238 jest uranem zubożonym o niskiej promieniotwórczości i bardzo tanim. Dlatego budujmy nowoczesne elektrownie atomowe na szybkie neutrony i produkujmy prąd za bezcen (dużo kosztuje tylko budowa reaktorów i elektrowni chłodzonych ciekłym sodem lub ołowiem, co przy sensownym zwrocie z inwestycji daje konieczną cenę KWh). Gaz łupkowy, a w zasadzie jego metoda wydobycia, poprzez rozbijanie starych skał może powodować uwalnianie toksycznego radonu, wcale nie musi być lepszy od spalania węgla. Elektrownie słoneczne to mają sens tylko na Saharze, wiatrowe nad morzem, wodne są najlepsze, ale potrzeb Polski nigdy nie zaspokoją. Dlatego czas rozpocząć budowę nowoczesnej elektrowni jądrowej na szybkie neutrony.\nśroda, 25 czerwca 2014, 21:24\nRosjanie i tak zdążą wybudować elektrownie przed nami. Jeszcze trochę taśm, kilku dobrze opłaconych zielonych, lobby w UE i mimo nawet gigantycznych opóźnień zdążą.\nczwartek, 26 czerwca 2014, 19:46\n1000 razy lepiej jest importować przez jakiś czas prąd i przejść na wiatraki (w RFN 4 państwa tworzące federację RFN wytwarzają już ponad 50% swej energii elektrycznej wiatrakami, a niektóre chcą do 2020r. wytwarzać ponad 100% swej energii elektrycznej wiatrakami, największe wiatraki RFN wytwarzają 7,5 MW, a budowane są wiatraki o mocy 10 MW, co wystarcza dla małej miejscowości, moc wiatraków podwaja się co ok. 7 lat). ______ Jak będzie w Polsce wyglądała budowa elektrowni atomowej, pokazuje budowa gazoportu: polska elektrownia atomowa jako trudniejsza zostanie oddana do użytku po 3 razy dłuższym okresie budowy elektrowni i sieci odprowadzającej jej prąd, a koszty wyniosą ostatecznie 4 razy więcej niż planowano i zniszczą naszą gospodarkę obniżając masowo zarobki Polaków - albo podatkami albo rachunkami za prąd, a raczej i tym, i tym. ________ Gdy z polskiej elektrowni atomowej popłynie pierwszy prąd, to cena prądu z wiatraków spadnie już tak bardzo, że każdy Polak będzie wiedział, prąd z wiatraków jest znacznie tańszy niż z elektrowni atomowej - ponieważ rynek prądu będzie zderegulowany, to nikt nie będzie chciał kupować prądu od firm oferujących prąd z atomówek.\nśroda, 25 czerwca 2014, 18:51\nW POLSCE już mamy wode z Czech teraz energie ! A pużniej dziwota że unas jest takie bezrobocie bo nic w tym kraju nieopłaca się produkować ! Wię co jakiej my muwimy niepodległości kraju jak uzalerznimy się w każdej dziedzinie życia od krajów sąsiednich t poco wogule istniejemy jako państwo skoro własny obywatel tego kraju musi tułać się po świecie za chlebem! Syf kiła i mogiła!


Szamba Betonowe » Blog Archive » Przegrody rozdzielcze skladaja sie ze szkieletu spawanego z ceowników, w których wykonane sa otwory dla umozliwienia przeplywu pary ogrzewajacej forme\nPrzegrody rozdzielcze składają się ze szkieletu spawanego z ceowników, w których wykonane są otwory dla umożliwienia przepływu pary ogrzewającej formę. Przegrody rozdzielcze są składane i rozkładane za pomocą czterech dźwigników hydraulicznych zaopatrzonych w długie cięgna. Cięgna te przechodzą przez specjalne otwory we wspornikach płyt rozdzielczych i mają na całej długości rząd owalnych otworów do zamocowania klinów. Przed przesunięciem ścianki rozdzielczej umieszcza się klin oporowy po jednej lub drugiej stronie ścianki rozdzielczej, w zależności od kierunku zamierzonego przesunięcia. Po włączeniu dźwigników hydraulicznych kliny opierają się o przegrodę, która zostaje przesunięta wraz z cięgnem. Dźwigniki działają niezależnie od siebie i dają tym samym możność korekty docisku przegrody. Parę doprowadza się do przegród grzewczych za pośrednictwem elastycznych węży gumowych. Kondensat jest odprowadzany do przewodu zbiorczego. [przypisy: gont bitumiczny instrukcja montażu, intech legnica, studnia głębinowa pozwolenie ]\nTags: gont bitumiczny instrukcja montażu, intech legnica, studnia głębinowa pozwolenie\nPowiązane tematy z artykułem: gont bitumiczny instrukcja montażu intech legnica studnia głębinowa pozwolenie


53 przypadki koronawirusa wśród organizatorów Franciszkańskiego Spotkania Młodych | Życie Zakonne\nHome WiadomościZ kraju 53 przypadki koronawirusa wśród organizatorów Franciszkańskiego Spotkania Młodych\nU organizatorów Franciszkańskiego Spotkania Młodych potwierdzono obecność koronawirusa. Tegoroczny FSM zakończył się 1 sierpnia. Miał formę online, organizatorzy nie mieli kontaktu z uczestnikami.\n– W niedzielę 2 sierpnia jeden z członków kadry poczuł się gorzej. W poniedziałek został skierowany na test na obecność koronawirusa. We wtorek otrzymał wynik pozytywny. Wówczas natychmiast zgłosiliśmy sprawę do sanepidu wraz z listą osób z grupy organizacyjnej, które mogły mieć kontakt z osobą zarażoną i od tego momentu osoby te przebywają w izolacji, by nie narażać osób trzecich. Dotyczy to 91 osób – mówiła po spotkaniu Marta Górka, rzecznik Franciszkańskich Spotkań Młodych.\nSkontaktowaliśmy się z organizatorami tegorocznego FSM. Marta Górka informuje, że w tym roku w trosce o bezpieczeństwo oraz w odpowiedzi na obowiązujące obostrzenia, FSM odbywał się online, czyli bez stacjonarnej obecności uczestników.\n– Zwykle do Kalwarii przyjeżdża 1000 osób. W tym roku jedynie my, organizatorzy, zdecydowaliśmy się na przyjazd i funkcjonowanie zgodnie z wytycznymi sanepidu, by móc stworzyć namiastkę FSM-u dla uczestników – mówi nam rzeczniczka przedsięwzięcia.\n– Stworzenie wydarzenia online jest dużym wyzwaniem i odpowiedzialnością. Wśród nas była schola, sekcja plastyczna, biuro organizacyjne, biuro prasowe, sekcja techniczna oraz kilku animatorów – dodaje Górka. To właśnie w tej grupie pojawiło się pierwsze zakażenie.\n– Na ten moment stwierdzono 53 przypadki koronawirusa. Wszyscy czujemy się dobrze. 12 osób ma wyniki ujemne, część czeka jeszcze na testy. Wszyscy przebywamy na kwarantannie, by nie narażać osób trzecich – opisuje Górka i dodaje: – To, co jest naszą siłą, to wspólnota. Mamy cały czas kontakt ze sobą, wspólnie codziennie się modlimy, informujemy i edukujemy, jak funkcjonować w nowej dla nas rzeczywistości.\nProsimy o modlitwę o zdrowie dla organizatorów tego przedsięwzięcia!


Agonia Syrii | PRAWOSŁAWNY PARTYZANT\nPosted: 07/05/2013 in Uncategorized\nOstatnio świat obiegła informacja o zamachu terrorystycznym w Bostonie. Zginęło kilka osób i kilkadziesiąt odniosło rany. Od tygodnia temat ten nie schodzi z pierwszych stron gazet i z ekranów telewizyjnych. Pełno komentarzy i współczucia ofiarom. I dobrze, że takie sprawy poruszają opinię społeczną.\nW kontekście tych wydarzeń warto wspomnieć o innym świecie, gdzie też trwa tragedia, a mianowicie o wydarzeniach w Syrii. Wielka szkoda, że tym sprawom tak nie wiele uwagi poświęcają media. To co tam się dzieje to już zakrawa na ludobójstwo.\nPrzed paroma laty zwiedziłem ten piękny, spokojny kraj. Dziś, niestety, taki kraj już nie istnieje. Wiele miast leży w gruzach. Setki tysięcy mieszkańców utraciło życie. Miliony uciekinierów koczują w obozach Turcji czy Jordanii. W obozach tych pod namiotami żyje w straszliwych warunkach sanitarnych ogromna ilość ludzi. Pomoc humanitarna, która tam dociera, jest kroplą w morzu potrzeb i istnieje groźba epidemii. USA w końcu odezwały się na potrzeby Syrii i wydzieliły 250 mln dolarów pomocy. Brzmi to jednak jak kpina z cierpień narodu, bowiem pomoc przeznaczona jest nie dla ofiar tragedii, lecz dla tzw. powstańców. Ciśnie się pytanie: O co tu chodzi? Czyżby kraj słynący z demokracji, wielkich swobód obywatelskich i dobrobytu, za jaki uchodzą Stany Zjednoczone, za wszelką cenę pragnie unicestwić dobrze prosperujące i nikomu nie zagrażające państwa arabskie. Pomijam tu Afganistan, myślę o państwach basenu Morza Śródziemnego. Niedawno zburzono Libię. Kraj, w którym opieka socjalna państwa nie miała sobie równych na świecie. Analogicznie postąpiono z Egiptem. Już od miesięcy trwa tam rewolta społeczna i nie widać jej końca. Wcześniej rozprawiono się z Irakiem. Wymyślono motto – kraj zagraża pokojowi na świecie. A ten kraj, pomimo wieloletniej wojny z Iranem, budował fabryki, autostrady, rozwijał rolnictwo. Około miliona obcokrajowców miało w tym kraju zatrudnienie, w tym ok. 40 tysięcy Polaków. Byłem wśród nich i to przez wiele lat. Tego kraju również już nie ma. Po dwóch wojnach z udziałem sił międzynarodowych, kraj leży w gruzach i nadal trwa tam wojna domowa.\nKiedyś wojny prowadzone były z zamiarem podboju terytorium, zawładnięcia bogactwami. Dziś praktycznie nikogo nie interesują bogactwa Libii czy Iraku. Sabotaż i zamachy terrorystyczne robią swoje. Kto zaryzykuje podejmować pracę w takich krajach.\nA Syria? Być może nie wszyscy wiedzą, że Syria to kolebka chrześcijaństwa. Tu po raz pierwszy wyznawców Chrystusa zaczęto nazywać chrześcijanami. Monastycyzm zrodzony w pustyniach Egiptu, w Syrii przeżył swoją duchową wiosnę. Tu zaistniała szczególna forma ascetyzmu – słupnictwo. Anachoreci wdrapywali się na wolnostojące skały, przykuwali się do nich łańcuchami i pogrążeni w modlitwie spędzali w takich warunkach dziesiątki lat paleni w dzień słońcem, a w nocy chłodem pustyni. Tak spędził niemal całe swoje życie św. Szymon Słupnik. Ruiny czterech wczesnochrześcijańskich świątyń, stanowiących niegdyś jeden unikalny kompleks, z resztkami skały św. Szymona, wprawiają do dziś w osłupienie przybysza.\nTo nie przypadek, że monastycyzm syryjski niektórzy porównują do śmierci męczeńskiej w okresie prześladowań za wiarę. Część monasterów zachowała się do naszych czasów. Do takich należy monaster św. Tekli z I w. Uchodzi on za najstarszy chrześcijański monaster na świecie. Święta była uczennicą apostoła Pawła. Podanie głosi, że uratowała ją przed prześladowcami skała, która rozstąpiła się i ukryła ją w szczelinie. Do dziś zmierzający do jej monasteru pielgrzymi przeciskają się przez tę szczelinę w skale. W monasterze tym przez dwa lata mieszkał św. Grzegorz Teolog. Niedaleko stąd jest monaster Seydnae założony przez cesarza Justyniana 1500 lat temu. W monasterze tym jest niezwykły skarb – ikona Matki Bożej, przed którą dzieje się wiele cudów. W szczególności małżeństwa bezdzietne po modlitwach przed ikoną otrzymują dar posiadania dzieci. To przed tą ikoną doznało wielkiego cudu małżeństwo islamskie z Arabii Saudyjskiej, o którym mówił o. Gabriel z Atosu. (Szczegóły tego zadziwiającego zdarzenia można przeczytać na mojej stronie internetowej p.t. „Wielki cud w Syrii”).\nPielgrzymom pokazują również niezwykłą jaskinię, w której doszło do zabójstwa Abla przez jego brata Kaina. Jaskinia ma kształt otwartych ust i jest przerażająca. Odwiedzał tę jaskinię również praojciec Abraham, w swojej wędrówce do ziemi Kanaanu.\nW pobliżu znajduje się miejsce objawienia się Chrystusa Szawłowi w jego drodze do Damaszku w celu tępienia chrześcijan. Zachował się także dom Ananiasza, który ochrzcił Szawła, nadając mu imię Paweł. Jest też mur, przez który spuszczono na linie św. Pawła, gdy uciekał od swoich prześladowców.\nA oto wypowiedź dziennikarza z Rosji, który odwiedził Syrię tuż przed wybuchem konfliktu zbrojnego: Widzieliśmy przyjazny, otwarty kraj, w którym antyczność przeplata się ze współczesnością , gdzie pokojowo współistnieją różne religie i obyczaje. Na ulicach Damaszku można spotkać kobiety ubrane od stóp do głów w czarny welon, a tuż obok nowoczesne dziewczyny w dżinsach z odkrytą głową. I nikt nikogo nie potępia. W pamięci pozostał zapach starego rynku w Damaszku, gdzie piętrzą się piramidy kolorowych owoców, warzyw i przypraw oraz rzędy sklepów ze srebrną i złotą biżuterią. Damaszek stał się wielką metropolią. Miasto piękne, posiadające wiele zabytków i zieleni.\nHistoria jest tu żywa, jej oddech jest odczuwalny wszędzie. Meczet Umajjadów z VII w. który przez sto lat był domem modlitwy zarówno muzułmanów jak i chrześcijan. Znajduje się w nim kaplica św. Jana Chrzciciela, w której jest część głowy świętego. Sam meczet był niegdyś wielką bazyliką św. Jana. Jej architektura jest niemal identyczna jak bazyliki św.Dymitra w Salonikach.\nW Damaszku znajduje się siedziba jednego z najstarszych patriarchatów prawosławnych. Zachował on historyczną nazwę Patriarchatu Antiocheńskiego, pochodzącej od dawnej siedziby w Antiochii.\nSyria, łącznie z Palestyną i Irakiem, tworzy region tzw. półksiężyca. W krajach tych w użyciu był język aramejski, w którym także nauczał Jezus Chrystus. Chrześcijanie w Syrii nadal posługują sie tym starożytnym językiem.\nNa zachód od Damaszku istnieje bardzo dobrze zachowany zamek krzyżowców Krak des Chevalier, jako trwały dokument niegdyś panujących tu rycerzy. W samym Damaszku jest grobowiec Saladyna, który spowodował, że tereny te na zawsze opuścili krzyżowcy. Nie sposób nie wspomnieć legendarnego miasta Palmira, położonego na wschodnich rubieżach Syrii. Do dziś stoi tu las wysokich kolumn jako pozostałość wielkiego bogatego miasta. Kres jego istnienia położyły legiony rzymskie.\nW Syrii do niedawna żyły w niezwykłej symbiozie mahometanie, stanowiący niewątpliwie większość, i wiele konfesji chrześcijańskich – prawosławni, jakobici, Kopci, maronici, katolicy, protestanci. Dziś świat ten został zburzony, a szczególnie chrześcijanie znaleźli się na celowniku przeróżnych band. Wiele świątyń chrześcijańskich zostało zburzonych. Legł w gruzach także 1000-letni minaret w meczecie w Aleppo. Wojna trwa już od kilku miesięcy i nie widać jej końca. Przeciwnie, powstańcy rekrutujący się głównie z elementów obcych, dostają wsparcie zarówno z USA jak i zaprzyjaźnionych ze Stanami państw islamskich – Kataru czy Arabii Saudyjskiej. Możliwość łatwego, choć ryzykownego zarobku z funduszy USA, przyciąga do Syrii wielu młodych, często zdegenerowanych ludzi. Watahy ich pustoszą dziś niegdyś spokojny kraj. Ginie bardzo wielu ludzi. Media podają, że zginęło w tym kraju już 70 tysięcy ludzi. Ich działaniami steruje ta sama siła, która zniszczyła Libię, Egipt, Irak, nazywając to perfidnie „wiosną arabską”. Wygląda na to, że upadek Syrii jest już tylko kwestią czasu.\nRząd Syrii, jak każdy rząd totalitarny, nie należy do ideałów. Ale na Wschodzie, co do zasady, nie może być demokracji w rozumieniu europejskim, czy amerykańskim. Bliski Wschód zamieszkuje cywilizacja szczególna, wykształcona w środowisku tradycyjnym, islamskim, dla której Koran jest nie tylko źródłem wiary, ale może przede wszystkim źródłem prawa. Dlatego kraje te do niedawna rządzone były tzw. silną ręką. Zapewniało to spokój wewnętrzny i bezpieczeństwo narodu. Na przykładzie Iraku widzimy, że po upadku Saddama do chwili obecnej w kraju panuje chaos i terror. A niegdyś w nocy można było bezpiecznie spacerować ulicami miast.\nW przepowiedniach dotyczących czasów apokaliptycznych jest mowa, że nawet niezależny świat islamu padnie. Ludzie sterujący losami świata doprowadzą do takiego stanu i upodlenia narodów, że wszyscy uznają antychrysta za boga z nadzieją, że zapewni im dobrobyt. Wszystko wskazuje na to, że ten scenariusz realizuje się na naszych oczach.\nChris Egg II pisze:\n10/05/2013 o 9:35 pm\nW sumie poczynania Stanów Zjednoczonych są dosyć niezrozumiałe. Z jednej strony walczą „o demokrację i wolnoć uciśnionych”, a z drugiej widocznie robią sobie nowych wrogów, no bo kim są ci „wojownicy o wolność”? Przecież to są muzułmańskie bojówki! Tacy ludzie prost mówią o zniszczeniu świata zachodniego, którego jednym z symboli jest chrześcijaństwo.\nWszystko się zaczęło się tuż po II wojnie światowej, kiedy to wybuchła wojna koreańska. Zarówno ZSRR, jak i USA musiały pokazać swoją siłę, wspierając swoich koreańskich sojuszników. Chociaż patrząc na obecne wydarzenia, to może i lepiej, że USA pomogło południu…\nPóźniej zaczęli się bawić na Półwyspie Indochińskim. Nie rozumiem, po kiego Amerykańce się tam pchali. To nie była ich wojna, ale kolejny raz urządzili sobie z sowietami pokaz sił. Walka z komunizmem? Piękne hasło, tylko szkoda, że jednocześnie popierali komunistyczny reżim w sąsiedniej Kambodży, z Pol Potem na czele, który wyrezał 20%-25% ludności całego kraju! Nawet Stalin nie dał rady wybić 1/4 swoich mieszkańców.\nNastępne szerzenie „pokoju i wolności” odbyło się w Afganistanie, podczas radzieckiej interwencji przeciwko Mudżahedinom. Ci ludzie w imię wiary dopuszczali się aktów bestialstwa, ale to nie przeszkodziło naszym kochanym USAńczykom ich wesprzeć. A najlepsze jest to, że jednym z przywódców amerykańskiego sojusznika był niejaki Usama ibn Ladin (bardziej znany jako Osama bin Laden). Czyli sami sobie wyhodowali wroga, którego najpierw wyposażyli w broń, a później przykładnie się pozbyli.\nZwiązek Radziecki upadł, więc skończył się wyścig zbrojeń. A czy Amerykanie sobie coś z tego zrobili? NIE! Nadal bawią się w bohaterów „wyzwalając” narody i piorąc mózgi swoim obywatelom. No ale najwyraźniej Korea się już znudziła, Wietnamczycy ich pogonili, a w Afganistanie przyczynili się do takiego syfu, że bali się tam pokazać, więc teraz przyszła pora na kraje arabskie…\nNajpierw Irak, przeciwko któremu podjudzili inne kraje arabskie. Nawet Afganistan wysłał swoje wojska. Później zaatakowali znowu, bo jak widać nie zaprowadzili wystarczającego chaosu. Oczywiście jako powód wymyślili sobie broń dalekiego zasięgu. Od razu spora część państw europejskich jak jeden mąż wysłała wsparcie na ten bandycki wypad. Chyba tylko ślepcy nie zauważyli, że to nie broń była przyczyną, a ropa. Po ich interwencji nastał taki „pokój i harmonia”, że nawet nie wiadomo kto jest u władzy.\nPotem przyszedł czas na porachunki z ich serdecznymi przyjaciółmi z Afganistanu. Najpierw uznawali ich za swoich, bo walczyli z sowietami, a kiedy tylko przestali im być przydatni, to zobaczyli w ich wrogów. Oczywiście po raz kolejny ich pomoc narobiła więcej szkód niż pożytku.\nNo i w międzyczasie nawet trafił się konflikt w Europie. Mniejszość Albańska tak się namnożyła Kosowie, że zaczęli stanowić większość, aby później zażądać pełnej niezależności. Wielki brat nie mógł przegapić takiej okazji do pokazania się także i tutaj. Tym razem jedynie jako „podmiot interweniujący”.\nA teraz to samo z Syrią. Kraj który słynął ze ojej tolerancji religijnej, nagle został zniszczony przez arabskich ekstremistów wspieranych przez rząd USA. Po czasie i oni będą musieli zostać wyeliminowani, bo na 100% ci partyzanci nie będą się ich słuchali.\nDlaczego oni to robią? Przecież nie mają już godnych siebie przeciwników. Walką o demokrację też bym tego nie nazwał, bo zawsze po tym pozostaje niezły syf. Niebezpieczeństwo? Czym Afganistan mógł zagrozić? 30-letnim sprzętem? Mam wrażenie, że chodzi tutaj o względy ekonomiczne. Irak miał ropę, więc wiadomo, że można było na tym zarobić. Afganistan już nie. Ale miał skrajnych radykałów, którym trzeba było zamknąć usta, zanim zaczną wspominać o ich współpracy. A „wiosna ludów”? Myślę, że to były dla nich zwykłe ćwiczenia wojskowe. Taki paintball, tyle że na serio.\nA największa szkoda, że w to wszystko pcha się także Polska. Na co? Co jak co, ale to przecież Polacy powinni wiedzieć, co to znaczy być zabawką w rękach okupantów. 123 lata zaborów, 5 lat pod rządami faszystów i kolejne 50 pod butem ZSRR powinno wystarczyć, żeby zrozumieć ludzi z krajów, na które w ten sposób napada USA.\nA jeszcze gorsze są media, które bardzo widocznie kształtują myślenie o bieżących wydarzeniach na świecie. Chociażby i „arabska wiosna ludów”. Jeszcze po obaleniu ben Alego w Tunezji media wypowiadały się neutralnie. Dopiero podczas walk w Egipcie zaczęły władze arabskie nazywać „reżimami”, jakby to było na czyjeś polecenie. Taka sama sytuacja była podczas wojny domowej w Mali. Najpierw można było odnieść wrażenie, że wspierają niepodległościowe dążenia Tuaregów, aby później zacząć nazywać ich terrorystami z powiązaniami z Al-Kaidą. Co ciekawe zmienili zdanie wraz z ogłoszeniem poparcia Francji dla rządu Mali.\n19/05/2013 o 9:39 pm\nPolska to taki kraj w centrum Europy, który można utożsamiać z „pracującymi przy drogach obcokrajowcach”\nOpowieść o dwóch polskich szlachcicach.\nW Europie płoną flagi UE


Modowa klasyka w wykonaniu Arli\nCzy jesteś miłośniczką stylu vintage? Jeśli tak to pudrowo-różowa Arla marki Panache powinna znaleźć się na Twojej liście bieliźnianych „musisz-mieci”. Jest połączeniem zarówno klasyki jak i najnowszych, modowych trendów. Podobne stylowe inspiracje znajdziesz w kolekcjach sieciówek, takich jak Intimmissimi, które dość często cieszą oko, ale mają jedną poważną wadę – bardzo ograniczony zasięg rozmiarowy, limitujący możliwość dobrego dopasowania biustonosza. W przypadku Arli otrzymujesz pakiet – wykwintne vintage’owe wzornictwo, które komplementuje szeroka gama rozmiarowa, aż do brytyjskiej miseczki H (mniej więcej odpowiednik europejskiej miseczki K).\nWykonana z misternej koronki o kwiatowym wzorze miękka miseczka zachwyci nawet najbardziej wymagające gusta. Wewnętrzną jej warstwę tworzy przyjemny dla ciała, a zarazem stabilny tiul, na który została naszyta bogata koronka. W centralnym miejscu, na mostku biustonosza Arla posiada łezkę, co korzystnie na nią wpływa, dodając jej lekkości.\nNiezwykle modny w ostatnich sezonach krój high apex, co oznacza, że jest wyżej zabudowana w kierunku ramiączka. W standardowym biustonoszu ramiączko będzie łączyć się z miseczką na wysokości pachy. W high apex ramiączko zaczyna się od ramienia.\nZakrywająca piersi na całej ich powierzchni full cup’owa miseczka daje stabilne podtrzymanie, krągły i naturalny kształt. Będzie zatem praktycznym rozwiązaniem dla zrelaksowanych biustów, które w wyniku wieku, karmienia piersią czy raptownych wahań wagi zmieniły swoją konsystencję. Jeśli jednak szukasz maksymalnego efektu zebrania, windującego biust pod samą brodę to Arla nie jest dla Ciebie.\nSpotkałam się z opinią, że Arla ma wysokie fiszbiny na mostku biustonosza. Testując ją absolutnie tego nie wyczułam więc postanowiłam bliżej zbadać temat. Zrobiłam test polegający na przyłożeniu fiszbin Arli do fiszbin Jasmine i Envy. I wiesz, jaki wynik uzyskałam? Wszystkie te biustonosze mają dokładnie taką samą długość fiszbin! Wysoka fiszbinowość Arli na mostku biustonosza to jedynie wizualny efekt zastosowania kroju high apex.\nNie jest ani za ciasny, ani za luźny. Dość standardowy jak na Panache, także jeśli nosisz biustonosze tej marki to nie będziesz mieć żadnych niespodzianek w tym temacie. Fiszbiny wszyte w przedni pas obwodu biustonosza zapewniają stabilne dopasowanie.\nJak przystało na fankę stylu vintage, do kompletu wybrałam majtki na wysokim pasie. Ich wysokość jest wprost idealna, zakrywająca luźniejszy brzuszek. Nogawka majtek jest wysoko podkrojona, dzięki czemu każde pośladki będą się w nich dobrze prezentować.\nDla osób, które nie przepadają za wysoko zabudowanymi majtkami Arla do kompletu ma dostępne figi o kroju brazylijskim, czyli ich przód i tył mniej więcej jest tak samo wycięty.\nDzięki zastosowaniu w Arli szalenie modnego kroju high-apex uzyskasz modny, bieliźniany look. Arla aż się prosi, by ją nosić jako część stylizacji, z głęboko wyciętymi w dekolcie, owersajzowymi swetrami o gęstym splocie. Z drugiej strony będzie też idealną alternatywą dla cielistych nudziaków pod białe bluzki, gdyż pudrowe róże zlewają się z kolorystyką ciała i nie prześwitują pod białymi ubraniami. Daj znać z jakimi ubraniami Ty byś ją nosiła.\nJeśli chciałabyś zamówić Arlę, a nie znasz swojego rozmiaru, skorzystaj w Stanikowym z BEZPŁATNEJ WIRTUALNEJ KONSULTACJI BRAFITTINGOWEJ, którą zarezerwujesz TUTAJ. Doświadczona brafitterka w komforcie Twojego domu dobierze Ci rozmiar biustonosza według najlepszych brafittingowych praktyk, do indywidualnych potrzeb Twojego ciała.