Parafia Matki Bożej Szkaplerznej » DZIEŃ PAPIESKI 10.10.2021 r. – WPROWADZENIE KORONKI DO ŚWIĘTEGO JANA PAWŁA II\n„…Nie płaczcie nad moją nieobecnością, czujcie się blisko mnie i mówcie do mnie jeszcze… Będę was kochał z nieba, jak kochałem na Ziemi.” Jan Paweł II\nW przyszłą niedzielę odwiedzą nas przedstawiciele Wspólnoty św. Jana Pawła II działającej przy Parafii św. Antoniego w Siemianowicach Śląskich. Złożą świadectwo mocy modlitwy za przyczyną św. Jana Pawła II i nauczą nas koronki do św. JP II (Koronkę rozdawać będą przed Mszami św.).\nKoronka ma 27 paciorków symbolizujących 27 lat pontyfikatu naszego wielkiego świętego. Wskazuje na szczególne aspekty modlitwy Świętego Papieża, jak Eucharystia, rodzina, cierpienie. Wyjątkowość tej koronki polega na tym, że dzięki niej możemy modlić się słowami modlitwy, którą Jan Paweł II rozpoczynał swój każdy dzień. Życzeniem papieża było, abyśmy nigdy o niej nie zapomnieli. Zachęcał do tej modlitwy podczas spotkania z młodzieżą w Warszawie. „Tak jak kiedyś mój rodzony ojciec włożył mi w rękę książkę i pokazał w niej modlitwę o dary Ducha Świętego, tak dzisiaj ja, którego również nazywacie ojcem, pragnę modlić się z polską młodzieżą akademicką.(….) Przyjmijcie ode mnie tę modlitwę, której nauczył mnie mój ojciec i pozostańcie jej wierni”.\nDlaczego chcemy się modlić za wstawiennictwem św. Jana Pawła II? Bo ten wielki Boży człowiek, ten człowiek modlitwy czeka na nasze wezwania, by się za nas modlić i by się modlić razem z nami.\nDzięki życzliwości księdza Władysława Kolorza Duszpasterza Pielgrzymów w archidiecezji katowickiej w sierpniu 2019 r. dotarła ona do Włoch. Tam modlitwa pielgrzymów przy grobie św. Jana Pawła II miała szczególne znaczenie. Ks. W. Kolorz wraz z modlącymi się koronką pielgrzymami dotarł do wyjątkowych miejsc w Europie, Afryce i Ameryce Południowej (Wenecja, Loretto, Lanciano, San Giovanni Rotondo, Monte Casino, Pompeje, Asyż, Padwa, Orvieto, Kahlenberg, Lizbona, Santiago de Compostela, Medjugorie, Kibeho,…Quito.)\nNie tylko pielgrzymi modlą się koronką Także w szpitalu na Banacha w Warszawie gdzie podczas codziennej adoracji Najświętszego Sakramentu, Ks. Mariusz Bernyś kapelan tego szpitala, autor książek o tematyce Bożego Miłosierdzia włączył się razem z chorymi w dzieło modlitwy koronką do św. Jana Pawła II .\nKoronka ta została przetłumaczona na język węgierski. Na Węgrzech wśród polonii cieszy się ona dużym zainteresowaniem. W mieście Szentendre proboszcz parafii pw. św. Piotra i Pawła, który jest wielkim czcicielem św. Jana Pawła II, modli się nią razem ze swoimi wiernymi. Dzięki życzliwości proboszczów w niektórych parafiach koronka jest odmawiana przez wiernych w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu 16-tego każdego miesiąca. Tak dzieje się w Trzcinicy i w wyjątkowo pięknym miejscu kaplicy papieskiej na Polanie Rusnakowej pod Turbaczem.\nWspólnota św. Jana Pawła II działająca przy Parafii św. Antoniego w Siemianowicach Śląskich modli się Koronką do św. Jana Pawła II razem z ich podopiecznymi Domu Honorata w kaplicy papieskiej przed obrazem Jezusa Miłosiernego oraz na Jasnej Górze by tam razem z czuwającymi pielgrzymami przed obrazem Matki Bożej Częstochowskiej, za wstawiennictwem naszego kochanego papieża św. Jana Pawła II powierzać Bogu rodziny i całą wspólnotę kościoła.\nDzięki życzliwości proboszcza parafii św. Antoniego w Siemianowicach Śląskich ks. S. Moś i zaangażowaniu ks. Michała oraz ks. Łukasza wierni mogą modlić się wspólnie z kapłanami koronką do św. Jana Pawła II 16-tego oraz 2-giego dnia każdego miesiąca.\n3 maja 2021r. Ks. Arcybiskup Mieczysław Mokrzycki metropolita lwowski przekazując cząstkę świętych relikwii Świętego Jana Pawła II dla Parafii pw. Krzyża Świętego w Siemianowicach Śląskich pobłogosławił koronki do świętego Jana Pawła II, którymi zostali obdarowani wierni uczestniczący w tej uroczystości.\nKoronka do świętego Jana Pawła II jest modlitwą do codziennego odmawiania. Możemy „omadlać” wszystkie sprawy, którymi na co dzień żyjemy, możemy składać dobremu Ojcu dziękczynienia i prośby, możemy żałować za nasze grzechy i słabości, możemy uwielbiać Jego wielkość. Niech. Matka Boża Szkaplerzna wspomoże nas i obdarzy łaską by i w naszej parafii przy relikwiach Świętego Jana Pawła II podjąć razem z naszym wielkim świętym modlitwę zawierzenia Bogu samych siebie i naszych bliskich, żywych i tych, którzy zakończyli już ziemską pielgrzymkę.\nW naszym kościele pragniemy wspólnie modlić się koronką w intencji rodzin, kapłanów, osób konsekrowanych oraz o nowe powołania do służby Bożej z naszej parafii – w I czwartki miesiąca.


Film pełnometrażowy z komórki\n"SMS Sugar Man" to tytuł pierwszego pełnometrażowego filmu nakręconego komórką.\nJak informują media, południowoafrykański reżyser Aryan Kaganof zakończył już prace nad swoim działem, pierwszą pełnometrażową produkcją zrealizowanej w całości przy użyciu telefonów komórkowych.\nZdjęcia do obrazu trwały 11 dni. Do ich nakręcenia wykorzystano 8 aparatów. Budżet produkcji zamknął się sumą 165 tys. dolarów . "SMS Sugar Man" to opowieść o sutenerze i jego dwóch podopiecznych podróżujących ulicami Johannesburga w noc wigilijną.\nDocelowo twórcy filmu chcą, żeby był on pokazywany był w kinach, ale również w telewizji oraz trafił do dystrybucji na rynku DVD.\nFilm - w formie 30-minutowych epizodów - będzie można również odpłatnie obejrzeć na ekranach telefonów komórkowych.


Kilka praktycznych uwag na temat rozpoznawania i leczenia cukrzycy u psów i kotów\nlek. wet. Magdalena Krasztel, specjalista chorób psów i kotów1,2\ndr hab. n. wet. Michał Czopowicz, specjalista chorób psów i kotów1,2\n1 Całodobowa Lecznica Weterynaryjna DOBRYWET, Bobrowiec k. Piaseczna\n2 Samodzielna Pracownia Epidemiologii i Ekonomiki Weterynaryjnej, Wydział Medycyny Weterynaryjnej SGGW, Warszawa\nWielomocz i zwiększone pragnienie (polyuria/polydipsia, ang. PU/PD) oraz postępujące chudnięcie przy zachowanym, a często wzmożonym apetycie to typowe objawy cukrzycy, będące bezpośrednią konsekwencją hiperglikemii (Nelson, 2005) (ryc. 1). Jednak nie każdy pacjent, u którego ostatecznie rozpoznajemy cukrzycę, zgłasza się do nas z takimi objawami lub też nie zawsze uzyskujemy je wprost z wywiadu.\nlek. wet. Magdalena Krasztel, specjalista chorób psów i kotów\ndr hab. n. wet. Michał Czopowicz, specjalista chorób psów i kotów\nPacjentów, u których podejrzewamy cukrzycę, możemy podzielić na trzy grupy:\n1. Pacjent klasyczny – trafia do lekarza z powodu występowania typowych objawów cukrzycy, często od dłuższego czasu. PU/PD są szybciej zauważane i częściej są bezpośrednim powodem wizyty w przypadku psów niż kotów, prawdopodobnie ze względu na konieczność częstszego wychodzenia z nimi na spacery.\n2. Pacjent nieoczywisty – trafia do lekarza z innymi objawami niż wyżej wymienione lub z powodu chorób wtórnych do cukrzycy. Są to najczęściej: utrata apetytu i wymioty (nefropatia cukrzycowa albo zapalenie trzustki), nawracający częstomocz bądź krwiomocz (zapalenie pęcherza moczowego), zaburzenia poruszania się, zwłaszcza osłabienie lub kulawizna kończyn miednicznych u kotów (neuropatia cukrzycowa), zmętnienie soczewek u psów (zaćma cukrzycowa). Szczególną grupę stanowią pacjenci w stanie bardzo ciężkim, wywołanym kwasicą ketonową, nieketonową hiperglikemią hiperosmolarną lub ostrym zapaleniem trzustki. Tak czy inaczej podejrzenie cukrzycy pojawia się zwykle dopiero po stwierdzeniu znacznej hiperglikemii.\n3. Pacjent przypadkowy – trafia do lekarza z objawami zupełnie niezwiązanymi z cukrzycą albo bez objawów chorobowych na okresową kontrolę lub badanie przed znieczuleniem ogólnym. Podejrzenie cukrzycy stawiamy jedynie dzięki temu, że oznaczenie stężenia glukozy wchodzi obecnie w skład każdego, nawet najbardziej podstawowego badania laboratoryjnego.\nHiperglikemia pozwala nam podejrzewać cukrzycę. Oznaczenie stężenia glukozy we krwi jest badaniem o bardzo wysokiej czułości, co oznacza, że pacjent z cukrzycą jedynie sporadycznie będzie miał prawidłowe stężenie glukozy. Dlatego jest to bardzo użyteczne badanie przesiewowe. Ma ono jednak ograniczoną swoistość – hiperglikemia nie musi oznaczać, że pacjent ma cukrzycę. Z krótkotrwałą hiperglikemią przy braku cukrzycy spotykamy się najczęściej u kotów z powodu stresu podczas pobierania krwi. Często towarzyszy jej znaczny wzrost odsetka limfocytów w rozmazie krwi (nawet do 70-80%), co jest innym charakterystycznym dla kotów objawem stresu. Hiperglikemia stresowa nie występuje u psów! Drugą przyczyną, o której należy pamiętać, jest stosowanie leków uspokajających z grupy α2-agonistów (ksylazyna, medetomidyna, deksmedetomidyna), powodujących silne, choć krótkotrwałe zahamowanie wydzielania insuliny i wtórną hiperglikemię zarówno u psów, jak i u kotów (Ambrisko i Hikasa, 2002). Hiperglikemia niezwiązana z cukrzycą często towarzyszy ostremu zapaleniu trzustki (Williams i Steiner, 2016). W naszej praktyce obserwowaliśmy kilkakrotnie hiperglikemię u pacjentów we wstrząsie hipowolemicznym, u których nie występowała cukrzyca.\nZakresy referencyjne dla stężenia glukozy we krwi psów i kotów zawierają się między 70 a 130 mg/dl, czyli między 3 a 7 mmol/l (przelicznik – mg/dl × 0,056 = mmol, mmol × 18 = mg/dl). Stężenie glukozy we krwi, przy którym pojawia się ona w moczu (tzw. próg nerkowy dla glukozy) wynosi 180-220 mg/dl u psów i 200-280 mg/dl u kotów (Nelson, 2005; Nelson i Reusch, 2014). Podwyższone stężenia glukozy we krwi, nieprzekraczające jednak progu nerkowego, uznawane są za łagodną hiperglikemię. Nie jest to jednak zasada, którą należy się kierować w rozpoznawaniu cukrzycy – u kota silnie zestresowanego lub znieczulonego lekiem z grupy α2-agonistów może wystąpić glikozuria. Z drugiej strony pies albo kot bez glikozurii może mieć cukrzycę, choć prawdopodobnie w dość wczesnej fazie.\nRyc. 1. Uproszczony schemat etiopatogenezy cukrzycy.\nW przypadku łagodnej hiperglikemii ograniczamy się zazwyczaj do wywiadu i obserwacji pacjenta z kontrolą stężenia glukozy glukometrem w gabinecie podczas wizyt kontrolnych. W razie niepewności co do pochodzenia hiperglikemii lub utrzymywania się łagodnej hiperglikemii w kontrolnych pomiarach należy oznaczyć stężenie fruktozaminy albo odsetek hemoglobiny glikowanej. Oba związki powstają w wyniku nieenzymatycznego, samoistnego i trwałego wiązania się glukozy z białkami – albuminą w przypadku fruktozaminy, hemoglobiną w przypadku hemoglobiny glikowanej. Nasilenie tego procesu zależy od stężenia glukozy we krwi oraz okresu półtrwania albumin, który wynosi 2-3 tygodnie, albo od czasu przeżycia erytrocytu, szacowanego u psa na 110-120 dni, a u kota na 70 dni. Można więc przyjąć, że stężenie fruktozaminy odzwierciedla glikemię w okresie 2-3 tygodni poprzedzających oznaczenie fruktozaminy, a odsetek hemoglobiny glikowanej – odpowiednio w okresie trzech ostatnich miesięcy u psa i dwóch u kota. Badania wskazują (Elliott i wsp., 1999), że zarówno fruktozamina, jak i hemoglobina glikowana są użytecznymi narzędziami do weryfikowania przyczyn hiperglikemii oraz monitorowania przebiegu cukrzycy. Za wyborem oznaczania stężenia fruktozaminy przemawia jego powszechna dostępność w laboratoriach. Ponadto w przypadku fruktozaminy odzwierciedlanie stanu glikemii w bliższym czasie w przeszłości może ułatwiać stabilizowanie cukrzycy na początku leczenia, a także monitorowanie pacjentów z niestabilnym stężeniem glukozy. Zakres referencyjny wynosi od około 200 do 350-390 µmol/l u obu gatunków. Jej oznaczenia mogą być zafałszowane w przypadku znacznej hipoalbuminemii (< 25 g/l) lub hiperlipidemii (stężenie trójglicerydów > 150 mg/dl).\nPrzed wprowadzeniem oznaczania stężenia fruktozaminy za przejaw cukrzycy przyjmowano na ogół trwałe utrzymywanie się hiperglikemii na czczo (zwykle > 180 mg/dl u psów, > 250 mg/dl u kotów) oraz występowanie glikozurii. Obecnie stwierdzenie jednoznacznie podwyższonego stężenia fruktozaminy (powiedzmy > 400 µmol/l) wydaje się wystarczającym kryterium rozpoznania cukrzycy zarówno u psa, jak i u kota.\nPo rozpoznaniu cukrzycy należy wykonać badanie ogólne moczu oraz USG jamy brzusznej. Badanie ogólne moczu pozwala na wykluczenie współistniejącego zapalenia dróg moczowych, będącego częstym powikłaniem cukrzycy (Forrester i wsp., 1999). USG jamy brzusznej daje (niestety zwykle ograniczoną) informację na temat występowania chorób towarzyszących lub prowadzących do cukrzycy. Narządy istotne do oceny w obrazie USG, których zmian możemy się spodziewać u pacjenta z cukrzycą, to:\nwątroba – powiększenie spowodowane stłuszczeniem może występować w cukrzycy, ale jeśli jest bardzo znaczne, może wskazywać na współistniejącą nadczynność kory nadnerczy (częściej) lub chorobę wątroby (rzadziej)\ntrzustka – zapalenie może istotnie wpływać na skuteczność leczenia, szczególnie w początkowym okresie stabilizowania glikemii\nukład rozrodczy u samic – obecność czynnych hormonalnie jajników znacznie utrudnia leczenie cukrzycy, zespół zapalenia błony śluzowej macicy/ropomacicza (ang. endometritis/pyometra complex, EPC) prowadzi zwykle do PU/PD\nnerki – cukrzyca może predysponować do rozwoju przewlekłej choroby nerek\nnadnercza – powiększenie jednego lub obu nadnerczy może wskazywać na nadczynność kory nadnerczy. Opisywano wielokrotnie występowanie cukrzycy u ludzi z guzem chromochłonnym nadnerczy, ustępującej po jego usunięciu (Mesmar i wsp., 2017), brak jednak opisu takich przypadków u zwierząt (Eigenmann i Peterson, 1984).\nTeoretycznie wybór mamy następujący: 1) insulinoterapia, 2) doustne leki przeciwcukrzycowe, 3) zmiana diety i trybu życia... Praktycznie wszystko sprowadza się jednak do dylematu – podawać insulinę czy nie podawać?


Po kapitańsku – a co! – GOLFpl.com – wiemy co w trawie piszczy – największy polski portal golfowy\nHome > Newsy > Po kapitańsku – a co!\nPo kapitańsku – a co!\n- 8 czerwca 2011\n5 czerwca w Amber Baltic Golf Club odbył się II Turniej Klubowy. Z tropikalnym upałem zmagało się 28 zawodników. Upał nie przeszkodził jednak w uzyskaniu dobrych wyników!\nNajwiększą niespodzianką (to będzie chyba hit sezonu) okazał się rewelacyjny wynik nowego kapitana klubu ABGC – Andrzeja Zawadzkiego (75 uderzeń!).\nJak nam powiedział – sam nie wiem jak to się stało, po prostu idziesz i grasz i wszystko ci wychodzi.Tajemnica wyniku tkwiła w krótkiej grze, Andrzej miał 10 jednopatów,jak stwierdził nie napinał się by być na greenie w regulacji, grał pod green potem chip i putt. Tak po prostu.\nNie musiałem się napinać o pierwszeństwo na tee bo grałem z dwiema paniami.Po prostu miałem dzień konia a dzień wcześniej na polu w Choszcznie szło mi niespecjalnie – powiedział. Andrzej grał z hcp 17,4 po rundzie „życia” jego hcp wynosi 13,2 ugrał 50! punktów Stb. Zrobił 13 parów, 2 birdie, 1 bogie i 2 double bogey. Andrzej po raz pierwszy zwyciężył w klasyfikacji brutto. Tuż za nim uplasowali się Krzysztof Woźniak i Andrzej Szmit.\nW klasyfikacji netto nagrody otrzymali kolejno: Zbigniew Lubka, Leszek Zembrowski i Mikołaj Kamiński. W klasyfikacji OPEN triumfował Mieczysław Dobicki, a najlepszy wynik w kategorii Kobiet uzyskała Beata Heith.\nBinowiacy polubili Kalinowe Pola.


Rozszerzenie pliku .AGR - Jak otworzyć plik AGR? File Extension AGR - FileTypes\nJeżeli trafiłeś w to miejsce, to wysoce prawdopodobne jest, że masz problem z plikiem AGR. Jeżeli chcesz otworzyć plik AGR, bądź rozwiązać inny problem dotyczący tego typu pliku, zapoznaj się szczegółowo z informacjami na tej stronie.\nInformacje o pliku AGR\nCo to jest plik AGR?\nPlik używany przez Ableton Live, program służący do tworzenia elektronicznych mieszanek i bębnów. Definiuje "czuć" rowka przy użyciu definicji taktowania. Służy do modyfikowania klipów audio, dzięki czemu mają swing, napęd lub inny rytmiczny dźwięk.\nRowble Ableton można zastosować w panelu Biblioteka Abletona w folderze Grooves.\nNajczęstszy problem, który występuje w momencie gdy nie możesz otworzyć pliku AGR jest kuriozalny - brak zainstalowanej opdpowiedniej aplikacji na Twoim urządzeniu. Rozwiązanie jest badzo proste, wystarczy wybrać i zainstalować jednen (bądź kilka) program do obsługi AGR z listy którą znajdziesz na tej stornie. Po poprawnej instalacji koputer powinien sam powiązać zainstalowane przed chwilą oprogramowanie z plikiem AGR którego nie możesz otworzyć.\nProgramy, które otworzą plik AGR\nInne problemy z plikiem AGR\nPobrałeś i poprawnie zainstalowałeś jeden z programów a problem z plikiem AGR nadal występuje? Może być kilka przyczyn takiej sytuacji - przedstawiamy kilka powodów, które tworzą najwięcej problemy z plikami AGR:\nplik AGR którego dotyczy problem jest uszkodzony\nw "Rejestrrze Windows" nie istnieje odpowiednie powiązanie pliku AGR z zainstalowanym programem do jego obsługi\naplikacja, która obsługuje plik AGR nie posiada odpowiednich zasobów komputera, albo nie zostały zainstalowane odpowiednie sterowniki które pozwolą programowi się uruchomić


"Brzask", czyli Zmierzch oczami anty: Rozdział I: Pierwsze spotkanie\nW kwestii formalnej: nastąpiła drobna zmiana w systemie punktowym. Ponieważ (jak się za chwilę przekonacie) istnieje spora szansa, iż w tym tomie McSparkle dogoni Belkę w kwestii bucery, dotychczasową kategorię „bitch” rozszerzamy o męski odpowiednik „asshole”, które będą sumować się we wspólną grupę „bitch/asshole”.\nZanim przejdziemy do samego rozdziału, czeka nas – jak to zwykle w książkach Stefy bywa – elegancki cytat, pochodzący z dzieła należącego do kanonu światowej literatury ( psycholog miałby zapewne coś do powiedzenia na ten temat) oraz krótki, acz przeładowany angstem prolog. Dziś na tapecie mamy...\n...Księgę Rodzaju, a konkretnie fragment o Drzewie poznania dobra i zła.\nMeyer, zrób mi tę przyjemność i nie wciskaj słów Pisma do swoich bazgrołów. Dziękuję.\nTym razem wyjątkowo nie zamierzam znęcać się nad przemyśleniami Belli w przedsłowiu. Nie, nie znaczy to, że są ciekawsze niż zazwyczaj – po prostu na korzyść Stefci działa fakt, że w momencie wydania „Zmierzchu” nikt nie mógł przewidzieć powstania kolejnych części; to zaś sprawia, że czytelnik faktycznie może podejrzewać, iż pannie Swan grozi realne niebezpieczeństwo. Nie muszę chyba dodawać, że formuła ta wyczerpie się już w Nju Munie.\nPo tak miłym wstępie czas zająć się właściwą treścią dzisiejszej analizy.\nNaszą bohaterkę spotykamy, gdy wraz z mamą kierują się na lotnisko w Phoenix; Bella zamierza bowiem opuścić słoneczną Arizonę na rzecz zamieszkania z tatą w ponurym, deszczowym Forks.\nTo właśnie przed tymi posępnymi, deszczowymi chmurami uciekła moja matka, gdy miałam zaledwie parę miesięcy. Ona uciekła, ale ja musiałam spędzać w Forks bite cztery tygodnie każdego lata. Wreszcie, jako czternastolatka, zbuntowałam się i od trzech lat jeździłam z tatą co roku na dwutygodniowe wakacje do Kalifornii.\nMeyer nie oszczędza serc czytelników – już w pierwszym akapicie zostaje nam ukazany cały tragizm życiowej sytuacji panny Swan. Czy wam też napływają do oczu łzy współczucia, gdy czytacie, iż to biedne stworzenie musiało spędzać CAŁY MIESIĄC ze swym kochającym ojcem?! Dobrze, że Belcia szybko postawiła na swoim i tatulo poleciał w te pędy przeorganizowywać swe życie (także zawodowe), by dogodzić małej księżniczce.\nBoru, a taką miałam nadzieję, że po powodzi punktów na PZS uda mi się wrócić do zwyczaju dawania pojedynczych punkcików jak za czasów Księżyca w Pełni. Ale co mam zrobić, nieszczęsna, skoro Stefa od samego początku stara się, bym dogłębnie znienawidziła narratorkę powieści?\nMimo to zgodziłam się tam wrócić. Sama skazałam się na wygnanie. Byłam przerażona. Nienawidziłam tego miejsca.\nNadal nie podajesz nam żadnego konkretnego powodu, dla którego mielibyśmy ci współczuć twojego ciężkiego losu, złotko. Póki co zachowujesz się po prostu jak nieślubne dziecko stereotypowego emo i przysłowiowej drama queen.\n– Bello – odezwała się mama w hali odlotów – pamiętaj, że nie musisz tego robić. – Powiedziała to po raz setny i niewątpliwie ostatni.\nMama Belki wcale nie zmusza dziewczyny do przeprowadzki, mało tego, nieustannie podkreśla, iż nie ma ku temu potrzeby. Zapamiętajmy tę informację na przyszłość, dobrze?\nSpojrzałam jej w oczy – ma wielkie oczy dziecka – i poczułam narastającą panikę. Jak mogłam zostawiać samą tak nieobliczalną i nieprzytomną osobę? Czy sobie poradzi? Oczywiście, miała teraz Phila, rachunki będą zatem płacone w terminie, lodówka i bak pełny, a jeśli się gdzieś zgubi, będzie miała do kogo zadzwonić, ale mimo to...\n„Moja matka jest idiotką” - odsłona pierwsza.\nPamiętacie, co mówiłam we wstępie w związku z odniesieniami do poprzednich analiz? Gdybym nie wiedziała jak potoczy się dalej ta historia, być może byłabym w stanie uwierzyć, iż Renee jest chodzącą nieodpowiedzialnością i kiepską rodzicielką. Sęk w tym, że znam treść następnych tomów i doskonale wiem,iż sytuacja prezentuje się nieco inaczej: pani Dwyer to roztrzepana, ale w gruncie rzeczy troskliwa i przenikliwa osoba, która dba o dobro córki i wspiera ją na tyle, na ile to w jej sytuacji możliwe, a jej jedyną prawdziwą wadą jest wydanie na świat kogoś tak niewdzięcznego i zarozumiałego jak nasza heroina.\nBitch: + 10\nBella wsiada do samolotu i rozmyśla nad swoim życiem w stanie Waszyngton. Dziewczyna obawia się nieco spotkania ze swym ojcem, gdyż oboje są małomówni i łatwo krępują się w nowych sytuacjach.\nPo dotarciu na miejsce następuje powitanie z papą:\nTo byłby w sumie całkiem ciekawy element relacji tych dwojga, gdyby Meyer łaskawie wyjaśniła nam, co się za tym wszystkim kryje. Czy Belka nazywa komendanta „Charliem”, bo jest nieprzyzwyczajona do konceptu posiadania ojca (mało prawdopodobne, zważywszy, iż co roku spędzała z nim wakacje)? A może to jakaś forma podświadomej kary za brak stałego miejsca w życiu córki? Tego niestety nigdy się nie dowiemy; biorąc zaś pod uwagę, iż panna Swan nałogowo określa swą matkę mianem „Renee” wszystkie hipotezy bledną wobec tej jedynie słusznej – nasza bohaterka stara się wszystkimi możliwymi sposobami umniejszyć znaczenie rodziców w swym życiu, chcąc tym samym podkreślić swoją, ekhm, dojrzałość i niezależność. Czy muszę dodawać, iż nie jestem pod wrażeniem?\nCharlie wychodzi ze skóry, by jego latorośl dobrze czuła się w nowym domu, ma więc dla niej prezent powitalny:\n– Znalazłem dobre auto, jak dla ciebie. Naprawdę tanie – oznajmił mi tato po zapięciu pasów.\n– Pamiętasz Billy’ego Blacka z La Push? – La Push to maleńki rezerwat Indian nad samym morzem.\n– Jeździliśmy razem na ryby – podpowiedział Charlie.\nTo by wyjaśniało, dlaczego go nie pamiętałam. Jestem prawdziwą mistrzynią w wymazywaniu z pamięci bolesnych i niepotrzebnych wspomnień.\nGdyby takie słowa wypowiedziała jakakolwiek inna postać literacka, przyjęłabym, iż Billy regularnie gwałcił Bellę w łódce, podczas gdy Charlie leżałby na pomoście nieopodal pijany do nieprzytomności. Ponieważ jednak mówimy o Belci, jestem pewna, że traumą była sama konieczność spędzenia kilku godzin w ograniczonej przestrzeni ze swoim ojcem.\nWiele dzieciaków ma nieszczęście posiadać ojców – przemocowców i pijaków, od których nigdy w życiu nie otrzymają nawet chwili czułości, nie mówiąc już o prezentach czy wspólnych wyjazdach. Dla tych dzieci możliwość wypadu z kochającym tatą na ryby byłoby największą radością i wspomnieniem, które starałyby się zachować w swoich sercach na zawsze.\nTo nie jest kwestia wędkowania. Belka mogła nie lubić tego akurat rodzaju aktywności, ale wystarczyłaby odrobina dobrej woli, by nawet z pozoru nudny wyjazd uczynić chwilą wartą zapamiętania. Niestety, myślę że na tym etapie każdy z Was doskonale zdaje sobie sprawę, z jakim rodzajem homo sapiens będziemy się męczyć przez resztę analiz.\nAngst: + 1000\n– [Billy]Jeździ teraz na wózku inwalidzkim – ciągnął tato – więc nie może już prowadzić. Obiecał, że sprzeda mi go tanio.\n– Jaki to rocznik? – Sądząc po jego minie, miał nadzieję, że nie zadam tego pytania.\nBello? Wyraz twarzy twojego ojca nie ma nic wspólnego z rokiem produkcji auta. Ten nieszczęśnik po prostu nie może uwierzyć, że będzie musiał od dziś dzielić dom z psychopatycznym potworem.\nRęka w górę, moi drodzy – ilu z was po usłyszeniu, iż wasz nowy samochód jest schedą po sąsiedzie który niedawno został inwalidą i nie może go więcej używać zapytałoby w pierwszej kolejności o rocznik owego pojazdu?\nPrzepraszam – naprawdę, NAPRAWDĘ nie chciałam od początku szafować tysiakami. Ale sami powiedzcie, czy można tu cokolwiek opuścić?\nOkazuje się, że autko jest wprawdzie stare, ale jare – i w dodatku już w posiadaniu pana komendanta:\n– Kurczę, tato, jest wystrzałowy! Dzięki! – Pozbyłam się przynajmniej jednej z ponurych wizji dotyczących pierwszego dnia w nowej szkole. Nie musiałam już wybierać pomiędzy trzy kilometrowym spacerem w deszczu a zajechaniem na lekcje w radiowozie.\nMyślę, że powinniśmy uczcić ten cytat chwilą wzniosłego milczenia – nieczęsto zdarza się, by nasza bohaterka okazywała wdzięczność komukolwiek poza przedstawicielami legendarnych gatunków.\nBella rozpakowuje się; Meyer, niczym rasowa aŁtoreczka serwuje nam dokładny opis pokoju, wzbogacany emocjonalnym komentarzem ze strony bohaterki:\n(...)nareszcie mogłam przestać się uśmiechać. Wpatrywałam się przez chwilę zrezygnowana w ścianę deszczu za szybą i uroniłam kilka łez, ale tylko kilka. Resztę planowałam zachować na wieczór, jako gwałtowny akompaniament do rozmyślań o jutrzejszym dniu.\nW swoich analizach „50 twarzy Greya” Devis często wstawia obrazek sympatycznej bucofoki, który ma na celu dodatkowe podkreślenie bucery głównego bohatera. Nie możemy być gorsi, dlatego też Belcia otrzymuje od dziś swą własną rangę – Dramatyczną Lamę:\nNiech ci, promyczku, dobrze służy.\nAngst: + 100\nDo miejscowego gimnazjum i liceum chodziło raptem trzystu pięćdziesięciu siedmiu (ze mną pięćdziesięciu ośmiu) uczniów, gdy w Phoenix tylko mój rocznik liczył siedemset osób. W dodatku wszystkie te dzieciaki z Forks dorastały razem – ba, nawet ich dziadkowie znali się od dzieciństwa! Miałam szansę stać się wytykanym palcami dziwadłem z wielkiego miasta.\nEeee...Chyba nie łapię, w czym rzecz. Rozumiałabym, gdyby Belka obawiała się, iż ciężko będzie jej znaleźć przyjaciół w zamkniętych klikach tworzonych przez dzieciaki, które znają się od pieluch...Ale „wytykane palcami dziwadło”? Dziewczyno, opanuj się, jesteś tylko nową uczennicą, a nie potworem z Loch Ness (hehe, wyczuwacie mój subtelny żart?); nikt nie będzie na twój widok zatrzymywał się w pół kroku.\nEgo: + 10\n…No, chyba że twoja stwórczyni postanowi przelać na ciebie frustrację z okresu swojej własnej młodości i wykreuje cię na czczoną przez wszystkich rówieśników Mary Sue.\nGdybym chociaż wyglądała, jak przystało na dziewczynę z gorącego południa, gdybym była opaloną, wysportowaną blondynką, taką, co to gra w szkolnej drużynie siatkówki albo występuje w zespole przed meczami, może wtedy wyróżniałabym się na korzyść. Ale nic z tego. Mój wygląd nie mógł mi pomóc.\nCo ma piernik do wiatraka? Zdawało mi się, że chcesz znaleźć w nowej szkole przyjaciół, a nie kandydata na męża (subtelny żart nr 2).\nPatrząc tak na siebie, doszłam do wniosku, że nie ma co się oszukiwać. Nie chodziło tylko o wygląd. Skoro nie znalazłam dla siebie miejsca w szkole z trzema tysiącami uczniów, czy mogłam mieć nadzieję, że poradzę sobie w Forks?\nOwszem, masz. Uważasz swoich troskliwych, odpowiedzialnych rodziców za idiotów, patrzysz z góry na każdego, kto nie świeci się na słońcu/nie epatuje muskułami, nie potrafisz funkcjonować bez mężczyzny u boku, obce jest ci pojęcie asertywności i jesteś gotowa porzucić absolutnie wszystko dla faceta, który przez 99% czasu traktuje cię jak niesforne dziecko. Ale podejrzewam, iż autorka chciała raczej zasugerować tym paragrafem, iż powinnam zachwycać się - ekhm - niezwykłością naszej protagonistki.\nNawiasem mówiąc, owe zapewnienia o przywiązaniu do matki brzmią wyjątkowo zabawnie w obliczu faktu, iż po przemianie w ucieleśnioną Mary Sue nasza heroina raz na zawsze przestaje zaprzątać sobie głowę czymś tak nieistotnym, jak kontakt ze swą rodzicielką.\nNastępnego ranka Bella schodzi na śniadanie (yay!), po czym szykując się do wyjścia ogląda fotografie w salonie:\n(…) rodzice w dniu ślubu w Las Vegas, nasza trójka w szpitalu po moim narodzeniu (zdjęcie autorstwa uczynnej pielęgniarki) wreszcie – liczne świadectwa mego dorastania, aż do ubiegłego roku. Kolekcja ta budziła we mnie pewne zażenowanie i planowałam namówić tatę, żeby ją usunął, przynajmniej do czasu mojego wyjazdu.\nI znów – to byłby całkiem ciekawy motyw, gdyby Meyer była łaskawa go w jakikolwiek sposób rozwinąć. Oczywiście, nic z tych rzeczy – nie można pozwolić, żeby jakieś tam tęsknoty starego zgreda przysłoniły nam barwne życie uczuciowe naszej bohaterki.\nBella dociera do swej nowej szkoły:\nMoje nowe liceum składało się z kilkunastu zbudowanych w podobnym stylu pawilonów z czerwonej cegły. Z początku nic byłam w stanie ocenić, ile ich właściwie jest, tyle rosło wokół drzew i krzewów.\nTo miejsce nie miało w sobie nic z placówki wychowawczej. Gdzie ogrodzenie z siatki, pomyślałam z nostalgią, gdzie wykrywacze metalu przy wejściu?\n...To byłby całkiem udany fragment, gdyby nie fakt, iż Belka jest tu absolutnie poważna.\nCzas udać się do recepcji i odebrać nowy plan lekcji:\n– Nazywam się Isabella Swan – oświadczyłam. Oczy sekretarki rozbłysły – najwyraźniej doskonale wiedziała, kim jestem. Z pewnością byłam już tematem plotek. Tak, tak, to ja, córka pana komendanta i jego narwanej byłej żony.\nOna ma paranoję. Inaczej nie da się wytłumaczyć tego całego cyrku. Czy ta dziewczyna naprawdę wierzy, że mieszkańcy Forks nie mają nic lepszego do roboty, tylko plotkować o nijakiej siedemnastolatce...Którą tak czy siak powinni kojarzyć, skoro w dzieciństwie regularnie odwiedzała Charliego?\nBella otrzymuje od sekretarki mapkę szkoły i plan zajęć, a następnie udaje się na pierwszą lekcję.\nWsunęłam papiery do torby, zarzuciłam ją na ramię i znowu wzięłam głęboki oddech. Poradzisz sobie, szepnęłam do siebie bez przekonania. Nikt cię przecież nie ugryzie. Westchnęłam i wyślizgnęłam się z auta.\nIdąc w stronę pełnego nastolatków chodnika, starałam się chować twarz w kapturze. Z ulgą zauważyłam, że w zwykłej czarnej kurtce nie odstaję zbytnio od reszty. Minąwszy stołówkę, budynek łatwością zlokalizowałam budynek nr 3, w którym miałam mieć pierwszą lekcję: na jego narożniku, na białym tle wymalowano wielką czarną trójkę. Podeszłam do drzwi, dysząc niczym ofiara hiperwentylacji, ale postanowiłam wziąć się w garść i weszłam do środka śladem dwóch młodocianych osób bliżej nieokreślonej płci.\nPanna Swan jest przerażona, a poprzedniej nocy siąpała w poduszkę przekonana, że w nowym liceum nie odnajdzie przyjaciół. Zapamiętajmy.\nPodeszłam do nauczyciela, żeby złożył podpis na moim arkuszu. Był to wysoki, łysiejący mężczyzna, niejaki Mason, jeśli wierzyć tabliczce na jego biurku. Gdy przeczytał moje nazwisko, przyjrzał mi się uważniej (nie było to zbyt miłe z jego strony), a ja oczywiście spłonęłam rumieńcem. Dzięki Bogu, kazał mi przynajmniej usiąść w pustej ławce z tyłu klasy, nie przedstawiając mnie najpierw wszystkim obecnym. Trudno im było gapić się na mnie, wykręcając głowy, ale to ich nie powstrzymywało, starałam się, więc nie odrywać wzroku od otrzymanej przed chwilą listy lektur. Nie była zbytnio zaawansowana: Bronte, Szekspir, Chaucer, Faulkner... Wszystko czytałam wcześniej. Było to trochę pocieszające, ale i zapowiadało nudę. Zaczęłam się zastanawiać, czy mama przysłałaby mi teczkę z moimi starymi wypracowaniami, czy też uznałaby to za oszustwo. Spędziłam lekcję, wymyślając, jak potoczyłaby się ta dyskusja, nauczyciel tymczasem tłumaczył coś monotonnym głosem.\n„Wszyscy się na mnie gapią! Znam już te lektury! Mój nauczyciel łysieje! Nienawidzę swojego życia!!!”\n– Isabella Swan, prawda? – Wyglądał na przesadnie uczynnego chłopaka i członka koła szachowego.\n– Bella Swan – poprawiłam.\nSiedzące w pobliżu osoby odwróciły się w moim kierunku.\n– Chwilka. – Musiałam wyjąć plan z torby. – WOS z Jeffersonem, w budynku nr 6.\n– Ja idę do czwórki, mogę pokazać ci drogę. – Tak, facet był przesadnie uczynny. – Mam na imię Eric.\nNowo poznany chłopak zamiast lecieć na boisko palić szlugi z kumplami oferuje ci pomoc w znalezieniu klasy. Czy:\na) dziękujesz za okazanie troski i cieszysz się, że pojawiła się szansa na nawiązanie pierwszej znajomości\nb) traktujesz go z góry, mimo iż dzień wcześniej narzekałaś na brak kolegów?\n– No cóż, powodzenia – powiedział, gdy już dotykałam klamki. – Może okaże się, że mamy razem jeszcze inną lekcję. – Wydawało się, że naprawdę mu na tym zależy.\nNa moc Mary Sue nie ma mocnych – jedno spojrzenie i po tobie.\nReszta przedpołudnia przebiegła według podobnego schematu. Pan Verner, nauczyciel trygonometrii, którego i tak bym nienawidziła ze względu na sam przedmiot, był jedynym, który kazał mi wyjść przed klasę i się przedstawić. Coś tam wyjąkałam, cała czerwona, i potknęłam się o własne buty, wracając do ławki.\nNienawidzenie nauczyciela ze względu na przedmiot który wykłada to zaiste dowód najwyższej dojrzałości. I w dodatku ten nieludzki oprawca kazał jej wyjść na środek klasy i powiedzieć, skąd przyjechała!\nPo dwóch lekcjach zaczęłam rozpoznawać pierwsze twarze. Zawsze też trafiał się ktoś śmielszy, kto podchodził do mnie, mówił, jak ma na imię, i wypytywał o to, jak mi się podoba w Forks.\nInnymi słowy, bajka – zamiast zlać obcą, uczniowie liceum w Forks starają się, by Bella czuła się w ich gronie jak najlepiej. O co zakład, że ta mimoza i tak znajdzie powód do narzekań?\nPewna dziewczyna usiadła przy mnie i na trygonometrii, i na hiszpańskim, a potem poszła ze mną do stołówki na lunch. Była niziutka, przy moich 162 cm niższa ode mnie przynajmniej o głowę, ale nie rzucało się to tak bardzo w oczy dzięki jej fryzurze – burzy skłębionych, ciemnych loków. Nie pamiętałam, jak ma na imię, uśmiechałam się, więc tylko i kiwałam głową, przysłuchując się opisom lekcji i nauczycieli. Nie starałam się za tym wszystkim nadążać.\nNo i słusznie, co się będziesz uczyć zwyczajów plebsu; w XIX fabryce to robotnik miał znać nazwisko swego szefa, a nie na odwrót.\nBitch: + 40\nZaraz, moment – skoro jesteśmy na stołówce, to znaczy że są tam też...\nTo właśnie wtedy, jedząc lunch i próbując rozmawiać z siódemką wścibskich nieznajomych, po raz pierwszy ich zobaczyłam.\nSiedzieli w kącie na przeciwległym krańcu stołówki. Było ich pięcioro. Nic rozmawiali i nie jedli, choć przed każdym stała taca nietkniętego posiłku. W odróżnieniu od większości uczniów nie gapili się na mnie, można się, więc było im przyglądać bez obawy, że któreś mnie na tym przyłapie.\nAle to nie ten brak zainteresowania moją osobą mnie zaintrygował.\nCo zainteresowało naszą bohaterkę? Czy był/a to:\na) najnowszy model telefonu, którym bawił się jeden z nieznajomych\nb) powalająca uroda całej grupy?\nTak! Zgadliście. Nasza heroina po raz pierwszy spotkała na swej drodze Cullenów. Tu następuje długi opis ich (idealnego) wyglądu, którego nie muszę przytaczać; Stefa zadbała o to, by czytelnik dowolnej części serii był w stanie narysować każdego członka familii nawet przez sen. Jedyną ciekawostką jest fakt, iż Matka Natura obdarzyła Edzia wyjątkowo skromną muskulaturą:\nTrzeci, z rozczochraną, kasztanową czupryną, nie imponował budową ciała i wyglądał na najmłodszego z trójki.\nNawiasem mówiąc, skromność Belci osiąga nowe szczyty; Cullenowie mają szczęście, że nie ochrzaniła ich na miejscu za ten karygodny brak atencji.\nEgo: + 100\nJak już wspominałam, perfekcyjność nowo poznanej grupy...Chwila, moment:\nWszyscy, niezależnie od odmiennego koloru włosów, mieli także bardzo ciemne oczy, a pod oczami głębokie cienie – sine, niemal fioletowe.\n...Meyer? Cienie pod oczami nie są sexy. Bella chyba podziela moją opinię, bo po jej transformacji nie słyszeliśmy ani słowa o nagłym pojawieniu się śliw pod ślepiami. No, chyba że to taki ichni odpowiednik kontrolki, która mruga gdy kończy się paliwo...\nNie mogłam oderwać wzroku od tej dziwnej grupy, ponieważ ich twarze, tak odmienne, a tak do siebie podobne, były porażająco, nieludzko wręcz piękne. Takich twarzy nie spotyka się w rzeczywistym świecie, co najwyżej na wygładzanych komputerowo fotografiach w czasopismach o modzie lub na obrazach starych mistrzów, gdzie należą do aniołów. Trudno było zdecydować, które z piątki jest najpiękniejsze – może jasnowłosa piękność albo chłopak o kasztanowych włosach?\nEch, ta magia Imperatywu Narracyjnego: możesz być wymoczkowatym rudzielcem, ale jeżeli autorka wybrała cię na tru loffa dla swego alter ego, to w hierarchii przegonisz nawet Miss Universe.\nUnikali wzroku innych uczniów, a i wzroku swoich kompanów, ich spojrzenia zdawały się prześlizgiwać po otoczeniu bez cienia zainteresowania. Niższa z dziewczyn wstała właśnie i podniosła ze stołu tacę – nawet nie otworzyła butelki z napojem ani nie nadgryzła jabłka – i odeszła z gracją spacerującej po wybiegu modelki. Przypatrywałam się oczarowana jej krokom godnym baletnicy, póki nie odstawiła tacy, by zniknąć za tylnymi drzwiami, co uczyniła szybciej, niż to się wydawało możliwe. Zerknęłam na pozostałą czwórkę, ale siedzieli nieporuszeni.\n...Gdybym kombinowała przez tysiąc lat, nadal nie byłabym w stanie wymyślić gorszego kamuflażu dla swojej prawdziwej tożsamości. Podsumujmy: Cullenowie przychodzą na stołówkę, siedzą w milczeniu we własnym gronie, bujają się nad tacami z nieruszonym jedzeniem niczym dzieci z chorobą sierocą po czym wychodzą, po drodze odstawiając balet. W zasadzie jedyne, czego im brakuje to wielki, błyszczący transparent z napisem: „Jesteśmy zwykłymi nastolatkami. Serio. Nie zwracajcie na nas uwagi”.\n(Tak właśnie prezentują się Cullenowie na stołówce. Podziękowania dla CraftyKhajitt za cudowną ilustrację ich genialnej konspiracji.)\n– Co to za jedni, u licha? – zapytałam dziewczynę poznaną na hiszpańskim, której imię wyleciało mi z głowy.\n– To Edward i Emmett Cullenowie – wyszeptała – z Rosalie Hale i Jasperem Hale. Ta, która wyszła, to Alice Cullen. Wszyscy mieszkają u doktora Cullena i jego żony.\n– Całkiem fajni ci faceci – powiedziałam.\nByło oczywiste, że to niedopowiedzenie.\n– O tak! – Jessica ponownie zachichotała. – Tyle, że wszyscy są sparowani. No wiesz, Emmett chodzi z Rosalie, a Jasper z Alice. I mieszkają razem – podkreśliła. W jej głosie wyczułam prowincjonalne zgorszenie. Ale, jeśli miałam być szczera, podobny układ i w Phoenix byłby tematem plotek.\n– Którzy to bracia Cullenowie? – spytałam. – Nic wyglądają na spokrewnionych.\n– Bo i nie są. Doktor Cullen to jeszcze miody facet, ma góra trzydzieści parę lat. Cała piątka jest adoptowana. Ale Hale’owie, ci blondyni, to brat i siostra – bliźnięta.\n– Takich starych to się chyba nie adoptuje, prawda?\n– Pani Cullen przygarnęła Jaspera i Rosalie, gdy mieli osiem lat. Teraz mają osiemnaście. To chyba ich ciotka czy coś.\nCarlisle ma trzydzieści kilka lat, Esme – dwadzieścia sześć. Dla dobra sprawy przyjmijmy, że oboje uchodzą za trzydziestoparolatków. To oznacza, że musieliby przygarnąć dzieciaki w wieku około dwudziestu pięciu lat. Nie jest to niemożliwe, zwłaszcza, jeżeli byliby jedynymi żyjącymi krewnymi Hale'ów, ale...Stefciu, naprawdę nie byłoby łatwiej stworzyć pana doktora i panią doktorową jako osoby po czterdziestce? Przecież i tak byliby wiecznie pinkni i młodzi, a dzięki takiemu posunięciu uniknęlibyśmy absurdu w stylu Esme matkującej pięć lat młodszemu Jasperowi.\nAha, Bello, czy mogłabyś wreszcie przestać podkreślać, jak bardzo głupi i zaściankowi są ludzie z prowincji? Naprawdę, twoje poglądy stałe się jasne dla wszystkich czytelników już w okolicach pierwszego akapitu.\n– Ta rodzina to od dawna mieszka w Forks? – zapytałam. Powinnam ich była przecież zauważyć któregoś lata.\n– Nie – odparła Jessica nieco zdziwiona, jakby nawet dla osoby nowo przybyłej powinno być to oczywiste. – Sprowadzili się tu dwa lata temu z jakiejś miejscowości na Alasce.\nWiadomość tę przyjęłam z ulgą. Nie byłam jedynym cudakiem z innego stanu i z pewnością nie wyróżniałam się tak wyglądem czy zachowaniem. Zrobiło mi się ich nawet trochę żal, że mimo urody są nie do końca akceptowanymi outsiderami.\nNie żałuj, wyznam ci szczerze. Oni, podobnie jak ty, nie przepadają za przebywaniem z niższymi warstwami społecznymi. I co to u diabła znaczy „mimo urody”? W Forks, żeby zyskać kolegów, należy legitymować się przystojną facjatą?\n– Ten z rudawymi włosami, to, który? – spytałam.\n– To Edward. Wiem, wygląda zabójczo, ale nie zawracaj nim sobie głowy. Nie chodzi na randki. Najwyraźniej – żachnęła się, rozżalona – żadna z miejscowych dziewczyn nie jest dla niego dostatecznie ładna.\nCóż, za moich czasów cała szkoła już dawno huczałaby od plotek, że najmłodszy Cullen jest gejem.\nZaczęłam się zastanawiać, kiedy mógł odrzucić jej zaloty, i musiałam przygryźć wargę, żeby ukryć uśmiech. Edward siedział teraz odwrócony do nas bokiem, ale wydawało mi się, że ma uniesiony policzek, jakby też się właśnie uśmiechał.\nDwoje buców, znajdujących radość w deptaniu serc Bogu ducha winnych osób – to musi być miłość!\nPo posileniu się nadchodzi czas na lekcję biologii:\nWłaściwie to wszystkie miejsca były zajęte z wyjątkiem jednego na środku – koło Edwarda Cullena, którego rozpoznałam po oryginalnym kolorze włosów.\nPodchodząc do biurka nauczyciela, żeby się przedstawić i poprosić o podpisanie arkusza, przyglądałam się chłopakowi ukradkiem. Kiedy go mijałam, cały zesztywniał i, co dziwne, rzucił mi rozwścieczone spojrzenie. Zaszokowana natychmiast odwróciłam wzrok i oblałam się rumieńcem. Potknęłam się o jakąś książkę i musiałam się podeprzeć o stół, żeby nie upaść.\nPan Banner podpisał mój arkusz i wydał mi podręcznik, nie zaprzątając sobie głowy jakimś idiotycznym przedstawianiem mnie klasie. Poczułam, że będzie nam się dobrze współpracować.\nOczywiście, nie mając wyboru, musiał poprosić mnie, żebym usiadła koło Cullena. Nie wiedząc, co myśleć o wrogiej reakcji chłopaka, starałam się wcale na niego nie patrzeć. Położyłam swój podręcznik na stole i zajęłam miejsce. Zauważyłam przy tym kątem oka, że mój sąsiad zmienił w tym czasie pozycję. Odsunął się, jak mógł najdalej, niemal już spadał z krzesła i odwrócił twarz, jakbym wydzielała jakąś niemiłą woń. Dyskretnie powąchałam swoje włosy, ale czułam tylko ulubiony szampon o zapachu truskawek. Trudno było uwierzyć, że kogoś to odrzuca. Odgarnęłam włosy na prawe ramię, tak, żeby w jakiś sposób nas oddzielały, i starałam się skupić na tym, co mówił nauczyciel.\nOch, nie przejmuj się, Bello; w każdej klasie trafi się jakiś burak. Po prostu nie zwracaj na niego uwagi i pociesz się, że niedługo będziesz zapewne miała okazję przesiąść się do kogoś życzliwszego.\nNie mogłam się powstrzymać i od czasu do czasu zerkałam na Edwarda zza kurtyny włosów. Przez całą godzinę się nie rozluźnił i nadal siedział na samym skraju ławki. Zauważyłam, że lewą dłoń oparł na udzie i zacisnął w pięść tak mocno, że widać było ścięgna. Tego uścisku także nie rozluźnił. Miał na sobie białą bluzę z długimi rękawami, ale te podwinął do łokci. Jego ręce okazały się z bliska zaskakująco mocne i muskularne. Wzięłam go wcześniej za chucherko pewnie dlatego, że siedział koło brata – ciężarowca.\nNo tak, głupia ja. Zupełnie, jakby McSparkle mógłby być w czymkolwiek daleki od perfekcji.\nLekcja zdawała się dłuższa niż inne. Może byłam już trochę zmęczona, a może czekałam na to, aż chłopak wreszcie rozluźni dłoń? Jak długo mógł ją tak ściskać? Do tego siedział całkiem nieruchomo i chyba wcale nie oddychał. O co chodziło? Zawsze się tak zachowywał, czy jak? Zaczęłam dochodzić do wniosku, że źle oceniłam Jessicę. Może jej niechęć nie wynikała ani z zazdrości, ani z odrzucenia?\nPo raz kolejny zerknęłam w jego stronę i natychmiast tego pożałowałam. Znów na mnie patrzył, a jego czarne oczy pełne były obrzydzenia. Cała się skurczyłam, a do głowy przyszło mi wyrażenie „gdyby spojrzenia mogły zabijać”.\nW tym samym momencie zabrzęczał dzwonek i aż podskoczyłam na krześle. Edward Cullen zerwał się z miejsca kocim ruchem, cały czas odwrócony do mnie plecami -okazało się, że jest o wiele wyższy, niż mi się wcześniej wydawało – i wypadł na dwór, zanim ktokolwiek inny w klasie zdążył choćby wstać.\nInnymi słowy, facet zachowuje się w najlepszym przypadku jak ostatni prostak, w najgorszym – jak ktoś z poważnymi zaburzeniami psychicznymi. Zapewne panna Swan dziękuje losowi, że już po wszystkim i na następnej lekcji poprosi nauczyciela o zmianę partnera.\n– Jesteś Isabella Swan, prawda? – zapytał męski głos.\nPodniosłam wzrok. Koło mnie stał śliczny chłopak o słodkiej twarzy elfa i jasnych włosach pozlepianych żelem w pedantycznie rozmieszczone kolce. Ten tu z pewnością nie uważał, że śmierdzę.\n– Bella Swan – uściśliłam z uśmiechem.\nZaraz...To Mike jest śliczny? Więc jakim cudem Belka pogardzała nim przez wszystkie te tomy???\nPoszliśmy razem. Gadał jak najęty, za co właściwie byłam mu wdzięczna. Do dziesiątego roku życia mieszkał w Kalifornii, więc wiedział, jak musi mi brakować słońca. Dowiedziałam się, że chodzi też ze mną na angielski. Był najsympatyczniejszą osobą, jaką poznałam tu do tej pory.\n– Co to było z Edwardem Cullenem? Dźgnęłaś go ołówkiem, czy co? Zachowywał się jak wariat.\n– To ten, obok którego siedziałam na biologii?\n– Zgadza się. Wyglądał, jakby go coś bolało, czy co.\n– Hm... Nawet się do niego nie odezwałam.\n– To dziwny gość. – Mike zatrzymał się na chwilę, zamiast iść do swojej szatni. – Gdybym to ja miał fuksa siedzieć koło ciebie, na pewno bym cię zagadnął.\nNa fukające jeże, co tu się wyprawia? Bella miła dla Mike'a? Bella wściekła na Edzia??? Świat stanął na głowie!\nJeszcze tylko odbębnimy mecz siatkówki i można wracać do domu.\nW końcu doczekałam się dzwonka i poczłapałam do sekretariatu oddać arkusz z podpisami. Nie padało już, ale przybrał na sile chłodny wiatr. Objęłam się rękoma. Wszedłszy do przytulnego biura, zbaraniałam i zapragnęłam natychmiast się wycofać. Przy kontuarze stał nie, kto inny, jak Edward Cullen. Rozpoznałam go po rozczochranych miedzianych włosach. Na szczęście nie zwrócił uwagi na to, że do pomieszczenia weszła nowa osoba. Przycisnęłam się do ściany, czekając na swoją kolej. Chłopak wykłócał się o coś z sekretarką. Miał niski, pociągający głos. Z zasłyszanych strzępków szybko zorientowałam się, w czym rzecz. Usiłował zmienić swój plan lekcji tak, aby chodzić z inną grupą na biologię.\nNasza heroina wykazuje w tym rozdziale niespotykaną jak na nią dawkę logicznego rozumowania. Miejmy nadzieję, że wkrótce jej przejdzie.\nObrócił się powoli i nasze oczy się spotkały. Jego twarz nadal była piękna – zważywszy na sytuację, absurdalnie piękna – ale wzrok miał przepełniony mieszaniną agresji i wstrętu. Przez chwilę bałam się, że się na mnie rzuci. Ciarki przebiegły mi po plecach. Spojrzenie chłopaka zmroziło mnie bardziej niż szalejąca za oknami wichura. Wszystko to trwało tylko kilka sekund.\n– Trudno – powiedział do sekretarki aksamitnym głosem, odwróciwszy się do mnie na powrót plecami. – Widzę, że rzeczywiście nic nie da się zrobić. Dziękuję za fatygę. – I wyszedł, nie patrząc w moją stronę.\nNo same powiedzcie, dziewczęta, która z Was nie chciałaby takiego fantastycznego chłopaka?\nKiedy wsiadałam do samochodu, parking był już niemal zupełnie pusty*. Za kierownicą poczułam ulgę. Zdążyłam się już przywiązać do swojej furgonetki, była dla mnie namiastką domu w tej zarośniętej krzakami dziurze. Siedziałam tak przez jakiś czas pogrążona w myślach, ale wkrótce w szoferce zrobiło się chłodno, więc odpaliłam silnik. Całą drogę powrotną walczyłam z cisnącymi się do oczu łzami.\nNic dziwnego. To mógłby być taki miły dzień, gdyby nie ten dziwak...\n...A, płaczesz, bo facet który potraktował cię ten sposób jest przystojny? No cóż, nie można mieć ciasteczka i zjeść ciasteczka: albo uroda, albo maniery. A chyba wszyscy wiemy, co znajduje się wyżej w twojej hierarchii wartości...\nJak potoczy się (nie)znajomość z niewychowanym Cullenem? O tym w następnym odcinku.\nAutor: Maryboo Beige o 08:47\nAnonimowy 3 lutego 2013 09:27\nZachowanie Cullenów na stołówce - no comment, dzieci Stirlitza.\nDrama Llama urocza :D\nKamilla 3 lutego 2013 10:51\nDrama Llama cudowna ;) Nie mogę przestać czytając to myśleć o 50 shades niby dwa i jedna trzecia tomu ale mózg ryje. Niezłe staty jak na 1 rozdział. Dziękuję za poprawę humoru. ;)\nDevis 3 lutego 2013 11:35\nDrama LLama jest zajebista :D!\nCzytając pierwszy rozdział można mieć wrażenie, że to będzie całkiem ciekawa książka. W końcu tyle wątków tutaj jest do rozwiązania! Ludzcy znajomi, wampiry (jeszcze nie wątpiry) i... no i dupa. Cokolwiek to miało już w następnych rozdziałam traci ręce i nogi. I fiutka też.\nDevis 3 lutego 2013 12:41\nA! Jeszcze jedno! Jako przyszła kosmetyczka rzeknę: niebieskie oczy czy rudość ma niewiele do bladości skóry.\nLena 3 lutego 2013 14:06\nOtóż właśnie. A tak na dobitkę dodam, że sama mam bardzo jasną skórę przy brązowych oczach i tak z grubsza brązowych włosach. I, niestety, wyjątkowa w tym nie jestem, bo taki sam rozkład kolorystyczny prezentuje moja koleżanka z pokoju, koleżanka zza ściany, trzy koleżanki z drugiego segmentu, kilkoro kuzynów, sąsiadka i, obawiam się, połowa Polski. Sądzę, że w USA też nie jest to jakiś ewenement i tylko zastanawiam się, co każe Stefci uważać, że to takie niesamowite jest...\nO tak, Drama Llama wymiata :D\nJa przyznaje szczerze, że czytając zmierzch (a było to chyba ledwo po jej wydaniu w polsce) stwierdziłam, ze jest nienajgorsza (oczywiscie wtedy myslałam, ze jest to twór jednotomowy). Mimo wszytko SMeyer miała jakiś tam pomysł, który włożyła trochę wysiłku, i jakiś sens się tam krył (pomijam sparklenie, bo nawet mnie to zabiło).\nMyślałam, też że analiza będzie z czystym kontem, ale widze przyzwyczajenia biora górę :P\nNiemniej nie zmienia to faktu, że uśmiałam się mocno i z niecerpliwością czekam już na kolejny odcinek :)\nHyakki_Yakou 3 lutego 2013 14:53\nMnie najbardziej wkurzyło to: "Nienawidzenie nauczyciela ze względu na przedmiot który wykłada to zaiste dowód najwyższej dojrzałości.".\nNienawidzę fizyki stale i niezmiennie, przy każdym pytania cała klasa się ze mnie śmiałą, bo profesor uwielbia żartować z głupich odpowiedzi, za cichego mówienia (które jest moją domeną) albo z niewiedzy.\nMimo to jako człowieka go uwielbiam: jest sprawiedliwy, dobrze uczy, wymaga, ale rozumie też, że nie wszyscy wszystko zrozumieją.\nDlatego tam mnie wkurza "nienawidzę nauczyciela bo nie umiem przedmiotu". Ugh, zachowanie rodem z gimbazy.\nWidać natomiast jedną rzecz: Meyerfaktycznie, MIAŁA POMYSŁ. Całkiem niezły nawet (prócz sparklenia), ale zamiast sprzedać komuś kto umie pisać wzieła se z motyką na słońce...\nWinky 5 lutego 2013 01:21\nWoah, nie spodziewałam się na dzień dobry takiej punktacji, mimo że drzewiej sama to coś próbowałam zanalizować (poległam na wampirzym baseballu) i wiem, jakież to durne. ^^ Dołączam do fanklubu Drama Llamy!\nCudna kwintesencja merysójkowości zapowiada się w tym tomie. Sam rozdział nawet nie taki wkurzający, może dlatego, że mało w nim drętwych dialogów - Edzio wszak jeszcze prawie się nie odzywa.\nCo do jednego mogę stanąć w obronie Belki:\n"Nienawidzenie nauczyciela ze względu na przedmiot który wykłada to zaiste dowód najwyższej dojrzałości. I w dodatku ten nieludzki oprawca kazał jej wyjść na środek klasy i powiedzieć, skąd przyjechała!"\nA ja rozumiem tę drugą część - wściekłość na nauczyciela za to, że kazał stanąć przed klasą i się przedstawić. Sama tego nadal nienawidzę, choć jestem chyba o jakieś 10 lat starsza od Belli.\nAle ja czepiam się tego, że Bella nienawidziłaby go ze względu na sam przedmiot. Innymi słowy - od wejścia założyła, że facet zasługuje na pogardę tylko dlatego, że uczy matematyki. Podobnie jak Hyakki_Yakou zawsze byłam noga z fizyki, co nie zmienia faktu, iż moja fizyczka z gimnazjum była absolutnie cudowną osobą.\nA co do przedstawiania się...Bądźmy szczerzy - panna Swan to typ osoby, którą Angole zwykli określać mianem "attention whore". Widać to zresztą po ilości punktów, które przydzieliłam w kategorii "ego". Rozumiem niechęć do publicznych wystąpień; rzecz w tym, że gdy przyjrzymy się zachowaniu Belki to szybko ujrzymy, że ta dziewczyna tak naprawdę cierpi wtedy, gdy NIE znajduje się w centrum uwagi.\nAnonimowy 5 lutego 2013 15:40\nToteż zaznaczam, że czepiam się tylko tej drugiej części cytatu; znienawidzenie kogoś za wykładanie przez niego nielubianego przedmiotu jest tak idiotyczne, że nie wiem, jak to przeszło przez korektę.\nAle to była tylko taka dygresja na marginesie, bo tak jak piszesz - to wszystko takie pieprzenie "och, jaka ja skromna i nieśmiała, patrzcie wszyscy i adorujcie mnie".\nLena 7 lutego 2013 13:49\nNo pardon, ale człowiek musi czasem pokonać strach przed powiedzeniem: "Cześć, jestem X, przyjechałam z Y, mam nadzieję, że się dogadamy" czy coś równie elokwentnego. Generalnie rozwiązuje to sprawę ciekawskich spojrzeń i szeptów "Kim u licha jest ta laska?", a przynajmniej znacznie je zmniejsza. Sama nie lubię publicznych wystąpień, ale bez przesady. Rozumiałabym, gdyby odpytał ją przy całej klasie naśmiewając się z braków jej wiedzy, czy coś w ten deseń.\nAnonimowy 7 lutego 2013 14:27\nRzeczywista nieśmiała i zakompleksiona dziewczyna, nie taka jak Bella, wolałaby dać się każdemu poznać pomału, na przykład siadając na różnych zajęciach z różnymi osobami, a nie dokonywać takiej autoprezentacji. Nieśmiała osoba uważająca się za szarą myszkę jest raczej przekonana, że nikt jej nie zauważa, a nie że wszyscy o niej szepczą i posyłają ciekawskie spojrzenia.\nLena 9 lutego 2013 14:14\nWcięło mi cały komentarz, więc ograniczę się do stwierdzenia, że z kompleksami trzeba się mierzyć, a nie wściekać na sprawcę konfrontacji z tymi potworkami - dlatego nie usprawiedliwiłabym Belki, nawet, gdyby była autentycznie nieśmiała.\nNo i myślę, że nawet najbardziej paranoidalny nieśmiałek wie, że nowość w małej szkole jednak budzi zainteresowanie.\nAnonimowy 5 lutego 2013 02:02\nP.S. Tutaj zjadło Ci przecinek: "A, płaczesz, bo facet który potraktował cię ten sposób jest przystojny?"\nSineira 5 lutego 2013 02:45\nSłusznie pisze Cass - dzieci Stirlitza, jako żywo.\nCzytałam to paskudztwo tak dawno temu, że zdążyłam zapomnieć, jaka Belka jest wkurzająca. Agghrr, to jej wieczne marudzenie! Heroina wizualizuje mi się jako skwaszona, nadęta prukwa.\nI to ocenianie ludzi wyłącznie pod kątem urody!\nCraftyKhajitt 5 lutego 2013 07:07\nMały prezent na dobry początek: szkic Cullenów w stołówce (wybaczcie mi zdolności plastyczne, a raczej brak takowych): http://batysia.deviantart.com/art/Transparent-352576722\nDobra robota, dziewczyny, i trzymajcie tak dalej!\nCraftyKhajitt, cudowne! Mogę to dorzucić do analizy (rzecz jasna, z oznaczeniem autora?)\nCraftyKhajitt 7 lutego 2013 00:52\nOczywiście, czuję się zaszczycona!\nAnaliza prześwietna, idę czytać drugą część. Z jednym się tylko nie zgodzę - cienie pod oczami SĄ sexy. Ale w połączeniu z czarnymi włosami do pasa i czerwonymi oczami, a nie z byciem sparklącym pseudowampirem...\nAnonimowy 19 lutego 2013 04:29\nBardzo trafne spostrzeżenia, świetnie mi się czytało! O mało nie umarłam ze śmiechu przy fragmencie o bolesnych przeżyciach Belki na rybach (molestujący ją Billy i Charlie leżący pijany nieopodal). Ona chyba nie zdaje sobie sprawy, że ma naprawdę beztroskie życie. No i fajnie wytknięte wszystkie niekonsekwencje: boi się, że nie znajdzie przyjaciół, ale nie raczy zapamiętać imienia Jessiki i traktuje Erica jak namolnego podrywacza. Natomiast śliczny Mike jest traktowany życzliwie, a chamstwo przystojniaka Edka doprowadza ją do łez. Powód nie jest tajemnicą- tylko uroda się liczy i to też bezlitośnie punktujecie.\nAnonimowy 14 sierpnia 2013 13:12\nFani i tak maja w DUPIE waszą opinie :P "Zmierzch zawsze SPOKO!!!" <3\nPrzeczytałam, to sobie skomentuje i podzielę się swymi przemyśleniami. Bo tak czasami samobójczo próbuję dojść, co autor chciał napisać, tylko mu totalnie nie wyszło, i przy "Zmierzchu" też mi się to zdarzyło (to chyba klasyfikuje się jako guilty pleasure). Bella wkurzała mnie do stopnia, kiedy chciałam rzucić książką o ścianę, ale nie mogła, bo to był e-book i szkoda było komputera. Ale tak:\nBellcia jest skupiona na sobie, nieśmiała i boi się świata, więc prześladuje ją, że wszyscy będą się na nią gapić - to ma sens w pewnych sytuacjach, nie wymagam od bohaterki bycia rozgarnięta i dojrzałą życiowo i w ogóle, niech se będzie ze stanów średnich stanów średnich siedemnastolatek w USA. Jest córką policjanta w niedużym mieście, gdzie ludzie się znają, a małomiasteczkowe "każdy gada o każdym i zagląda mu przez dziurkę od klucza" założę, że nie jest domeną li jeno Polski, więc daje to jakieś podstawy, by gdybać sobie, że ludzie będą jej ciekawi (ej, córka gliny jako znajoma może pomóc wyciągnąć z głupich tarapatów, np. durnego małego mandatu czy coś... nadzieja matką głupich, ale każdy jakąś matkę ma; traktuję ojca policjanta jako ekwiwalent bycia dzieckiem wymagającego nauczyciela itd. ludzie są jacy są i mogą gadać, to się zdarza, a życiowy pesymista będzie się tego spodziewał).\nJako takie, jako "pomysł na postać", to się trzyma kupy, nawet jeśli z bohaterki wychodzi egocentryczka... ok. Nie muszę lubić bohaterki i nie musi być ona wzorem do naśladowania, mogę coś czytać w nadziei, że główna postać wpadnie, ku mej uciesze, pod czołg. Poza tym (udaję, że nie wiem, jak się to potoczyło) można mieć nadzieję, że deszczowe Forks ją uszlachetni i będzie powieść o wyższości małych miasteczek nad anonimowymi metropoliami.\nI z całym moim rozmyślaniem nad tym problem jest taki, że autorka strzela sobie po stopach opiniami Belli o matce, które niby mają pokazywać jej DOJRZAŁOŚĆ (pogrubiłabym, a nie pisała wielkimi literami, ale nie wiem jakie kody działają na blogspocie, przepraszam)... wiec albo jest ona (dorosłość) selektywna, albo dupa blada.\nDruga seria z kałasza po stopach, to rzucanie tymi wkurzającymi jak szlag analizami tego, co zrobi otoczenie i dlaczego. Jedno kuźwa, że spodziewam się, że ktoś zareaguje tak i tak, bo mi się tak wydaje, a drugie to patrzę z góry na wszystkich i wszystko o nich wiem @#$%^&*()(*&^\nTyle mego rozmyślania. Analiza mi się podobała. Po kufeleku piwa za uwagę o zmyślności Cullenów i za ilustracje do tegoż c raz i dwa c! :) Za celność uwag o angstowaniu i podejściu do nauczania zdałby się jeszcze jeden, ale południe jeszcze nie ma i może to by już był e-alkoholizm.\nA! i skojarzyło mi się jeszcze, że może trauma do łowienie ryb wynikała z tego, że pływali na nie łódką i Bellcia rzygała jak mały kociak ilekroć zaczęło trochę bujać? Ale to znowu teoria, bo i tu autorka nie raczyła rozwinąć idei... Narracja pierwszoosobowa ma swoje ograniczenia, ale skoro bohaterka opowiada to "nam", to by mogła... @#$%^&*()(&^ Ta, mam marzenia i w ogóle. Już się zamykam i czytam dalej. :)\nAnonimowy 27 czerwca 2015 03:50\nNareszcie! Wasza analiza "Zmierzchu" jest świetna. Wreszcie - jakieś logiczne podejście. Szkoda, że dopiero teraz tu trafiłam. Za mną cała przeczytana seria i filmy też obejrzane. Na początku podchodziłam do tego neutralnie, ale to ciągłe niezdecydowanie Belki mnie rozwaliło. Jednak chyba nie żałuję, że poznałam książki i bohaterkę, bo teraz potrafię docenić pewne siebie, zaradne dziewczyny, a nie ofiary losu, totalnie niezaradne i nieprzystosowane do życia. Jestem pełna podziwu dla Was - nie boicie się krytyki ze strony fanów, a jeśli się pojawia odpowiadacie na nią inteligentnie, udowadniając swoją rację i nie obrażając nikogo. Brawo.\nAnonimowy 7 października 2015 01:06\nCóż, za moich czasów cała szkoła już dawno huczałaby od plotek, że najmłodszy Cullen jest gejem."\nO, to, to. xD Ale w uniwersum Smeyer homoseksualizm nie występuje. Nie ma go i już.


Lombard. Życie pod zastaw 9 (476) - serial obyczajowy\nMaria ma problemy kardiologiczne. Rokowania nie są dobre. Syn Filip i jego żona, Lucyna, postanawiają przeprowadzić remont w swoim domu, aby wygospodarować dla niej pokój. Oddają do lombardu toaletkę.\nSędziwa Maria Daniłowicz ma poważne problemy kardiologiczne. Rokowania nie są zbyt dobre. Syn Filip i jego żona, Lucyna, postanawiają przeprowadzić remont w swoim domu, aby wygospodarować dla niej wygodniejszy pokój. Podczas pracy znajdują toaletkę w starym stylu. Ziomecki ogląda zostawiony w lombardzie mebel i znajduje listy, otrzymane i napisane przez Marię. Andżelika kontaktuje się w tej sprawie z Lucyną. Lipacka została porzucona przez męża, podróżnika. Postanawia pozbyć się pamiątek po nim. Wśród przedmiotów przyniesionych do lombardu jest tajemniczy instrument w papuaskie wzory. Lipacka twierdzi, że gwarantuje on szczęscie w miłości. Roman postanawia sprawdzić prawdziwość tej hipotezy. Żołnierze Sanak od kilku dni śledzą Andżelikę. Mariusz postanawia wziąć sprawy we własne ręce.


Regulamin | Hurtownia Familia\nSerwis prowadzony jest przez Piotra Kuczaka.\nz siedzibą w 67-100 Nowa Sól, ul. Wrocławska 20\nWyłączne prawo do prowadzenia Serwisu ma wskazany powyżej podmiot, który jest Właścicielem, Sprzedawcą oraz Administratorem Serwisu. W przypadku jakichkolwiek pytań prosimy o kontaktowanie się na adres e-mail: biuro@hurtowniafamilia.com.pl\nSerwis działa w oparciu o obowiązujące przepisy prawa oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów w obrocie gospodarczym, w szczególności mając na względzie standardy e-commerce w przedmiocie jakości towarów oraz obsługi przeprowadzanych transakcji.\nSerwis – sklep internetowy dostępny pod adresem: hurtowniafamilia.com.pl\nSprzedawca – sklep internetowy dostępny pod adresem: hurtowniafamilia.com.pl\nPrzedmiotem działalności Serwisu jest sprzedaż artykułów spożywczych i przemysłowych.\nArtykuły znajdujące się w Serwisie oferowane przez Usługodawcę, nie stanowią oferty handlowej w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.\nCennik nie stanowi oferty handlowej w rozumienia przepisów Kodeksu cywilnego.\n§ 2. Procedura składania zamówień i moment zawarcia umowy.\nKlient może składać zamówienia w serwisie 24 godziny na dobę 7 dni w tygodniu poprzez stronę internetową hurtowniafamilia.com.pl\nW celu złożenia zamówienia Klient powinien skorzystać ze e-sklepu dostępnego pod adresem hurtowniafamilia.com.pl\nDniem wykonania Umowy zawartej za pośrednictwem Serwisu jest dzień wysłania do Klienta zamówionych produktów lub ich osobisty odbiór.\n§ 3. Płatności.\n§ 4. Procedura Reklamacyjna.\nWszelkie reklamacje związane ze świadczeniem za pośrednictwem Serwisu Usług oraz pytania dotyczące użytkowania Serwisu należy składać na adres poczty elektronicznej:\nJeżeli Klient będący Konsumentem zażądał wymiany usługi albo złożył oświadczenie o obniżeniu ceny, określając kwotę, o którą cena ma być obniżona, a Serwis nie ustosunkował się do tego żądania w terminie czternastu dni, uważa się, za żądanie to uznał za uzasadnione.\n§ 5. Odstąpienie od umowy, zakończenie korzystania.\n§ 6. Wymagania Techniczne oraz informacja o plikach cookies.\nSerwis korzysta z technologii plików cookies. Pliki cookies (zwane również tzw. “ciasteczka”) stanowią dane informatyczne, a w szczególności pliki tekstowe, które przechowywane są w urządzeniu końcowym Użytkownika i są przeznaczone do korzystania ze strony internetowej Serwisu.\nUsługodawca zastrzega sobie prawo do wprowadzania zmian w treściach znajdujących się w Serwisie oraz do zmian w cen oferowanych produktów.\na) e-mail: biuro@hurtowniafamilia.com.pl\nb) pisemnie na adres: Przedsiębiorstwo Handlowe FAMILIA Piotr Kuczak 67-100 Nowa Sól, ul. Wrocławska 20.\nKlient może uzyskać dostęp do niniejszego Regulaminu w każdym czasie za pośrednictwem linku zamieszczonego w stopce Serwisu.\nNiniejszy Regulamin obowiązuje od dnia 13.10.2020 r.


Protetyka - Praktyka Dentystyczna KAdent\nPrace protetyczne Naszych Pacjentów wykonywane są przez współpracującą z nami Pracownię Protetyczną Sudnik & Cholewa.\nPracownia protetyczna Sudnik & Cholewa jest jedną z największych w Szczecinie. Należym do Izby Gospodarczej Techników Dentystycznych i jest zarejestrowana w Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, a ich wyroby są zgodne z polską i europejską Normą. Pracownia jest Laboratorium Partnerskim 3M ESPE oraz DemoLabem AMANN GIRRBACH i dysponuje nowoczesnym sprzętem oraz wysokiej jakości materiałami, renomowanych firm.\nPracownia protetyczna posiada skanery 3M ESPE i NOBLE BIOCARE do skanowania podbudów cyrkonowych, belek i konstrukcji na implantach, jak również łączników indywidualnych ASTRA ATLANTIS oraz frezarkę AMANN GIRRBACH do skanowania i frezowania metalu, łączników indywidualnych, cyrkonu, teleskopów oraz prac tymczasowych. Jako NOWOŚĆ oferuje: nanoceramikę 3M ESPE, pełnokonturowy cerkon, metal frezowany na sucho metodą CAD/CAM oraz VISIO.LIGN – materiał do licowania o ścieralności zębów własnych.\nCiągłe konsultacje i nadzór nad wykonywanymi pracami protetycznymi, jak również częste uczestnictwo w szkoleniach pracowników współpracującego z nami laboratorium pozwala na osiąganie wysokiej jakości wykonywanych prac. Jakość tę doceniają pacjenci, ponieważ to właśnie pacjent jest najważniejszym egzaminatorem wykonywanego uzupełnienia protetycznego Na wykonane przez nas prace protetyczne udzielamy gwarancji której czas zależy od rodzaju pracy protetycznej.


Polsat: Robert Bandosz najlepszym zawodnikiem - SATKurier.pl\nPolsat: Robert Bandosz najlepszym zawodnikiem\ndodano: 2020-10-15 23:42\nWe wtorek, 13 października br. w telewizji Polsat (a w kolejnych dniach w kanale Polsat Play) wyemitowany został premierowo siódmy odcinek drugiego sezonu programu „Ninja Warrior Polska”, którego producentem jest Jake Vision Production, a prowadzącą Karolina Gilon. Był to finał tej serii tego widowiska. Uczestnicy walczyli o tytuł pierwszego „Polskiego Wojownika Ninja” i 150 tysięcy złotych.\nBrawurowo i z lekkością przeszedł przez większość ekstremalnie trudnych przeszkód na torach finałowych, jednak nie udało mu się stanąć oko w oko z legendarną górą Midoryama. Robert Bandosz z Sierpc był najlepszy spośród 24 zawodników ubiegających się o tytuł pierwszego „Polskiego Wojownika Ninja” i 150 tys. złotych.\nZa nami finał drugiego sezonu. Po morderczych zmaganiach nikomu z Polaków nie udało się przejść przez wszystkie przeszkody w programie „Ninja Warrior Polska”. Tytuł pierwszego „Polskiego Wojownika Ninja” wciąż czeka na zdobycie. - Nie mniej jednak emocje, jakich dostarczył nam finał widowiska, były porównywalne do trzymającego w napięciu dobrego filmu akcji, gdzie nikt nie jest w stanie przewidzieć zakończenia - informuje nadawca. Ostatecznie tytuł „Last Man Standing” („Ostatni na polu walki”) trafił w dłonie Roberta Bandosza.\nSportowiec powrócił do programu po poważnym załamaniu nerwowym. Porażka z pierwszego sezonu show była dla niego jednak bardzo ważną lekcją.\n- Teraz naprawdę kocham to, co robię\n- wyznał Robert Bandosz.\nW finale pokonał 24 zawodników, którzy wręcz deptali mu po piętach. A nie było to wcale takie proste. - Nie ma wątpliwości, że poziom II edycji „Ninja Warrior Polska” był wyższy od poprzedniej, a uczestnicy bardziej przygotowani i zdeterminowani, by pokonań własne słabości, a ostatecznie słynny tor przeszkód - zapewnia nadawca.\nRobert Bandosz świetnie poradził sobie na pierwszym torze finałowym, na którym w ciągu 4 i pół minuty musiał przejść 9 przeszkód. Jak burza przeszedł także przez kolejny tor. Tutaj miał do pokonania 5 przeszkód w czasie 1:40. Trudności pojawiły się na następnym torze. Podczas przechodzenia przez trzecią przeszkodę, to jest „ścianę wspinaczkową”, mięśnie odmówiły mu posłuszeństwa. Mimo że nie udało mu się zmierzyć z ostatnią przeszkodą - górą Midoryamą, radość Roberta Bandosza była ogromna (więcej tutaj).\n- Nigdy nie rezygnuj z marzeń\n- tak skomentował swoje zwycięstwo.\nŁukasz Jurkowski „Juras” i Karolina Gilon w programie „Ninja Warrior Polska”, foto: Krystian Szczęsny\nKarolina Gilon i Robert Bandosz w programie „Ninja Warrior Polska”, foto: Krystian Szczęsny\n„Ninja Warrior Polska” - sezon 2., emisja w niedzielę, 18 października 2020 roku o godz. 13:40 w telewizji Polsat. Program ten mogą również oglądać widzowie kanału Polsat Play.


Urząd Gminy Karsin - Plac zabaw w Wielu\nPlac zabaw w Wielu\nZadanie: „Budowa obiektu małej architektury – urządzenie bezpiecznego placu zabaw w Wielu”.\nGmina Karsin dzięki dofinansowaniu w wysokości 125 tyś. zł ze środków Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego w ramach Programu Operacyjnego „Rybactwo i Morze” 2014-2020 zrealizowała warte 294 900,00 zł zadanie pn. „Budowa obiektu małej architektury – urządzenie bezpiecznego placu zabaw w Wielu”.\nZakres robót obejmował budowę małej architektury – placu zabaw dla dzieci. W celu zwiększenia bezpieczeństwa dzieci bawiących się na placu zabaw wykonano nawierzchnię bezpieczną wylewaną na bazie wysokojakościowych klejów poliuretanowych oraz granulatów EPDM. Kolorystka placu zabaw została opracowana pod kątem jego lokalizacji w strefie ochrony konserwatorskiej. W skład wyposażenia placu wchodzi dziewięć przyrządów do zabawy i rozwijania sprawności fizycznej tj. zestaw zabawowy dla maluchów, zestaw zabawowy dla dzieci starszych, huśtawka wagowa, sześciokąt gimnastyczny, góra wspinaczkowa, huśtawka wahadłowa podwójna, huśtawka wahadłowa „orle gniazdo”, karuzela klasyczna oraz bujak podwójny. Zamontowano również ławki dla osób korzystających z obiektu, regulamin placu zabaw oraz elementy siłowni zewnętrznej, które zostały wykorzystane z poprzedniego placu zabaw.\nZrealizowane przedsięwzięcie ma na celu wykorzystanie atutów środowiska istniejącego. Przedsięwzięcie to odpowiedź na zdiagnozowane potrzeby w zakresie rozszerzenia i uzupełnienia oferty turystycznej i rekreacyjnej oraz możliwości wykorzystania potencjału obszaru w zakresie tworzenia oferty turystycznej i rekreacyjnej poprzez budowę nowej i modernizację istniejącej infrastruktury.\nDzięki tej inwestycji znacznie poprawi się jakość infrastruktury rekreacyjnej oraz wzrośnie atrakcyjność Sołectwa Wiele.\nOpublikowano: 01 lipca 2019 13:41\nKategoria: Zrealizowane inwestycje\nZagospodarowanie terenu nad Kanałem Wdy w Bąku\nZakończono budowę sieci kanalizacji sanitarnej w...\nRewitalizacja stawu w Przytarni\nGmina Karsin zrealizowała kolejny projekt\nOdwiedzin ogólnie: 1818379


Horoskop Wedyjski. Horoskop codzienny, miesięczny, roczny\nAstrologia wedyjska obejmuje wiedzę o wpływie planet na życie ludzkie. Horoskop Wedyjski zawiera opierające się na Wedach wytłumaczenie procesów zachodzących w ciele człowieka jak i we Wszechświecie.\nWięcej: Horoskop Wedyjski\nPo wyroku Sądu Najwyższego Andhra Pradesh z 2001 r., Który faworyzował astrologię, niektóre indyjskie uniwersytety oferują obecnie zaawansowane stopnie naukowe z astrologii hinduskiej.\nRāśi - znaki zodiaku\nNirayana, czyli zodiak gwiezdny, to wyimaginowany pas o 360 stopniach, który, podobnie jak Sāyana, czyli zodiak tropikalny, jest podzielony na 12 równych części. Każda część (30 stopni) nazywana jest znakiem lub rāśi (w sanskrycie: „część”). Zodiaki wedyjskie (Jyotiṣa) i zachodnie zodiaki różnią się metodą pomiaru. Chociaż oba systemy są synchronicznie identyczne, Jyotiṣa używa głównie zodiaku gwiazdowego (w którym gwiazdy są uważane za stałe tło, na którym mierzony jest ruch planet), podczas gdy większość astrologii zachodniej używa zodiaku tropikalnego (ruchu planety mierzy się względem położenia Słońca w czasie równonocy wiosennej). Po dwóch tysiącleciach, w wyniku precesji równonocy, początek długości ekliptyki przesunął się o około 22 stopnie. W rezultacie rozmieszczenie planet w systemie Jyotiṣa jest z grubsza zrównane z konstelacjami, podczas gdy astrologia tropikalna opiera się na przesileniach i równonocach.\nGrahas - planety\nNavagraha (nava; dewanāgarī: नव, sanskryt: nava, „dziewięć”; graha; dewanāgarī: ग्रह, sanskryt: graha, „planeta”) opisują dziewięć ciał niebieskich używanych w hinduskiej astrologii.\nMówi się, że Navagraha to siły, które chwytają lub przyćmiewają umysł i podejmowanie decyzji przez ludzi, stąd termin graha. Kiedy grahy są aktywne w swoich Daśach lub okresach, mówi się, że są szczególnie upoważnione do kierowania sprawami ludzi i wydarzeniami.\nRahu i Ketu odpowiadają punktom, w których księżyc przecina płaszczyznę ekliptyki (zwanymi węzłami wstępującymi i zstępującymi księżyca). Planety te, znane klasycznie w astrologii indyjskiej i zachodniej jako „głowa i ogon smoka”, przedstawiane są jako demon o ciele węża, ścięty czakrą Sudarszanu Wisznu po próbie połknięcia słońca. Są używane głównie do obliczania dat zaćmień. Są one określane jako „planety cienia”, ponieważ nie są widoczne na nocnym niebie. Rahu ma 18-letni cykl orbitalny, Ketu 7-letni cykl orbitalny, który jest zawsze w ruchu wstecznym i 180 stopni od siebie.\nJogi - kombinacje planetarne\nW astronomii hinduskiej joga (sanskryt: joga, „zjednoczenie”) jest połączeniem planet umieszczonych w określonej relacji względem siebie.\nJogi radżajskie są postrzegane jako dawcy sławy, statusu i autorytetu i są zazwyczaj tworzone przez towarzystwo Pana Keṅdras (`` ćwiartki ''), liczone od Lagna (`` Ascendent '') i Władców Trikony (' trygony, 120 stopni - pierwszy, piąty i dziewiąty dom). Jogi Raja są kulminacją błogosławieństw Visu i Laksmi. Niektóre planety, takie jak Mars dla Leo Lagna, nie potrzebują kolejnej grahy (lub Navagraha, `` planety ''), aby stworzyć Rājayoga, ale są w stanie same dać Radżajogę dzięki własnemu panowaniu nad 4. Bhāva (`` dom astrologiczny '') i dziewiąty bhāva z lagny, przy czym obydwa to kedra („kątowy dom” - odpowiednio pierwszy, czwarty, siódmy i dziesiąty dom) i Trikona bhāva.\nDhana-jogi są tworzone przez towarzystwo planet dających bogactwo, takich jak Dhaneśa lub 2. Pan i Labheśa, czyli 11. Pan z Lagna. Dhana-jogi powstają również z powodu pomyślnego umieszczenia Dārāpady (od dara, 'małżonek' i pada 'stopa' - jednej z czterech części - 3 stopnie i 20 minut - Nakshatry w 7. domu), kiedy z Ārūḍha Lagna (AL). Połączenie Lagneśa i Bhagyeśy również prowadzi do bogactwa poprzez Laksmi Jogę.\nJogi Sanyasa powstają w wyniku umieszczenia czterech lub więcej grah, wyłączając Słońce, w Keṅdra Bhavie z Lagna.\nIstnieje kilka nadrzędnych jogów w Jyotiṣa, takich jak Amāvasyā Doṣa, Kāla Sarpa Yoga-Kāla Amṛta Yoga i Graha Mālika Yoga, które w horoskopie mogą mieć pierwszeństwo przed pozycjami planetarnymi Yamaha yogar.\nHindu Jātaka lub Janam Kundali, czyli wykres urodzenia, to Bhāva Chakra (sanskryt: „koło oddziału”), pełny krąg życia obejmujący 360 stopni, podzielony na domy, i przedstawia sposób realizacji wpływów w kole. Z każdym domem związane są planety kāraka (sanskryt: „synifikator”), które mogą zmienić interpretację konkretnego domu. Każdy bhāva obejmuje łuk 30 ° z dwunastoma bhāvami na dowolnym wykresie horoskopu. Są one kluczową częścią każdego badania horoskopowego, ponieważ Bhāvowie, rozumiani jako `` stan istnienia '', personalizują Rāśi / Rashi do tubylców, a każdy Rāśi / Rashi poza wskazaniem jego prawdziwej natury ujawnia swój wpływ na osobę w oparciu o Bhāva zajęty. Najlepszym sposobem studiowania różnych aspektów Jyotiṣa jest zobaczenie ich roli w ocenie rzeczywistych osób i ich interpretacji.\nDaśas - okresy planetarne\nSłowo dasza (dewanāgarī: दशा, sanskryt, daśā, „okres planetarny”) oznacza „stan istnienia” i uważa się, że daśā w dużej mierze rządzi stanem bytu człowieka. System Daśa pokazuje, o których planetach można powiedzieć, że stały się szczególnie aktywne w okresie Daśa. Planeta rządząca (Daśānatha lub „pan Daśā”) przyćmiewa umysł człowieka, zmuszając go do działania zgodnie z naturą planety.\nIstnieje kilka systemów dasha, każdy z własną użytecznością i obszarem zastosowania. Istnieją Daśowie z grah (planet), jak również Daśas z Rāśi (znaki zodiaku). Podstawowym systemem używanym przez astrologów jest system Visśottari Daśa, który został uznany za powszechnie stosowany w kaliyudze do wszystkich horoskopów.\nPierwsza Maha-Daśa jest określona przez pozycję urodzeniowego Księżyca w danej Naksatrze. Pan Naksatry rządzi Daśą. Każda Maha-Dasa jest podzielona na podokresy zwane bhukti, czyli antar-daśa, które są proporcjonalnymi częściami maha-dasa. Można wprowadzić dalsze proporcjonalne podziały, ale marginesy błędu oparte na dokładności czasu urodzenia rosną wykładniczo. Następny podział nazywa się pratyantar-daśa, który z kolei można podzielić na sookshma-antardasa, który z kolei można podzielić na praana-antardaśā, którą można podzielić na deha-antardaśā. Takie podziały istnieją również we wszystkich innych systemach Daśa.\nGocharas - tranzyty\nWykres urodzeniowy przedstawia pozycję grah w momencie urodzenia. Od tego momentu grahy nadal poruszają się po zodiaku, wchodząc w interakcję z grafiką urodzeniową. Ten okres interakcji nazywa się gochara (sanskryt: gochara, „tranzyt”).\nBadanie tranzytów opiera się na tranzycie Księżyca (Chandra), który trwa mniej więcej dwa dni, a także na ruchu Merkurego (Budha) i Wenus (Śukra) przez sferę niebieską, który jest stosunkowo szybki, jak widać z Ziemi. . Ruch wolniejszych planet - Jowisza (Guru), Saturna (Śani) i Rāhu – Ketu - ma zawsze duże znaczenie. Astrologowie badają przejście pana Daśa z różnych punktów odniesienia w horoskopie.\nFaza tranzytu zawsze wywiera wpływ na życie ludzi na Ziemi, który może być pozytywny lub negatywny, jednak według astrologów wpływ tranzytów można neutralizować za pomocą środków zaradczych.\nDsi - aspekty\nDrishti (sanskryt: Dṛṣṭi, „wzrok”) to aspekt całego domu. Grahas rzuca tylko naprzód aspekty, przy czym najdalszy jest uważany za najsilniejszy. Na przykład, Mars przedstawia czwarty, siódmy i ósmy dom ze swojej pozycji, a jego aspekt ósmego domu jest uważany za potężniejszy niż jego siódmy aspekt, który z kolei jest silniejszy niż jego czwarty aspekt.\nZasada Dristi (aspekt) została opracowana na podstawie aspektu armii planet jako bóstwa i demona na polu wojny. Zatem Słońce, król bóstw z tylko jednym pełnym aspektem, jest potężniejszy niż król demonów Saturn, który ma trzy pełne aspekty.\nAspekty mogą być rzucane zarówno przez planety (Graha Dṛṣṭi), jak i przez znaki (Rāśi Dṛṣṭi). Aspekty planetarne są funkcją pragnienia, podczas gdy aspekty znakowe są funkcją świadomości i poznania.\nIstnieją pewne wyższe aspekty Graha Dṛṣṭi (aspekty planetarne), które nie są ograniczone do Viśeṣa Dṛṣṭi czy aspektów specjalnych. Rāśi Dṛṣṭi działa w oparciu o następującą strukturę formułową: wszystkie znaki ruchome mają charakter znaków stałych, z wyjątkiem jednego sąsiadującego, a wszystkie znaki podwójne i zmienne bez wyjątku wzajemnie się przedstawiają.\nAshvini (अश्विनी aśvinī Aszwini)\nAshvini jest rządzona przez Ketu, zstępujący węzeł księżycowy. W astrologii elekcyjnej Asvini jest klasyfikowana jako mała konstelacja, co oznacza, że uważa się, że korzystne jest rozpoczęcie prac o precyzyjnej lub delikatnej naturze, gdy księżyc znajduje się w Ashvini. Asvini jest rządzony przez Aszwinów, niebiańskich bliźniaków, którzy służyli jako lekarze bogów. Uosobiona Asvini jest uważana za żonę Asvini Kumaras. Ashvini jest reprezentowana przez głowę konia lub przez miód i ul pszczeli.\nTradycyjne imiona hinduskie są określane na podstawie tego, w której pada (ćwiartce) nakszatry znajdował się Ascendent / Lagna w momencie urodzenia. W przypadku Aszwini imię zaczyna się od następujących sylab: Chu, Che, Cho, La.\nAshvini (Aszwini अश्विनी aśvinī) to pierwsza nakszatra (rezydencja księżycowa) w hinduskiej astronomii o rozstawie od 0 ° -0'-0 "do 13 ° -20 ', odpowiadająca głowie Barana, w tym gwiazd β i γ Arietis. Nazwa aśvinī jest używana przez Varahamihira (VI w.). Starsza nazwa asteryzmu, znaleziona w Atharvaveda (AVS 19.7; w wersji podwójnej) i Panini (4.3.36), to aśvayúj, „zaprzęg konny”.\nZakres astrologiczny Ashwini Nakshatra\n(Ashwini - zakresy od stopni 0-00 ′ - 13-20 ′ w znaku Barana)\nCharakterystyka Ashwini Nakshatra\nOsoby urodzone w Ashwini Nakshatra są urodziwe, dobrze wychowane, inteligentne i wykwalifikowane w swojej pracy.\nZnaczenie: Ashwini oznacza spontaniczność, a jej mieszkańcy są obdarzeni witalnością i inicjatywą. Są również szybkie i zwinne.\nAshwini Nakshatra Symbol: Jeździec\nBóstwo Ashwini Nakshatra: Ashvini Kumaras, lekarze niebiańskich bogów\nAshwini Nakshatra Shakti: (moc) Szybkie osiąganie rzeczy\nAshwini Nakshatra Caste: Vyshya\nAshwini Nakshatra Nature: Światło (Lagu)\nAshwini Nakshatra Gana: Deva Gana (podobna do Boga)\nAshwini Nakshatra Body VarahaMihira: Kolana\nAshwini Nakshatra Body Parashara: Głowa\nAshwini Nakshatra Rashi / Zodiac: Znak Barana (Mesha)\nAshwini Nakshatra Małżeństwo: nie pomyślne\nAshwini Nakshatra Tłumaczenie: Urodzony z samicy konia lub kobiety-konia\nAshwini Nakshatra Kontrolująca / rządząca planeta: Ketu\nBóstwo rządzące Ketu: Ganesha\nAshwini Nakshatra Numer: 1\nAshwini Nakshatra Płeć: Mężczyzna\nAshwini Nakshatra nazywa list: chu, chae, cho, ia\nAshwini Nakshatra Szczęśliwe litery: C i L.\nAshwini Nakshatra Lucky Stone: Kocie oko\nAshwini Nakshatra Lucky Kolor: czarny\nAshwini Nakshatra Szczęśliwe lub korzystne liczby: 7, 9\nAshwini Nakshatra Nazwa zwyczajowa: Drzewo Nuxvomica\nNazwa astronomiczna Ashwini Nakshatra: Beta Arietis\nNazwa botaniczna Ashwini Nakshatra: Strychnosnuxvomica\nAshwini Nakshatra Dosh: Vata\nAshwini Nakshatra Guna: Sattwa\nAshwini Nakshatra Element: Ziemia\nNazwa ptaka Ashwini Nakshatra: Dziki orzeł\nAshwini Nakshatra Yoni / Symbol zwierzęcia: męski koń (Ashwa)\nDrzewo Ashwini Nakshatra: Mushti\nAshwini Nakshatra Prognoza Powodzenia 2021\nRok 2021 prawdopodobnie wyrwie Cię z samozadowolenia i skupi się na rozwoju zawodowym. Będziesz aktywnie zainteresowany zwiększaniem i rozszerzaniem swoich perspektyw zawodowych. Twoje ambicje prawdopodobnie przybiorą na sile. Zobaczysz coś bardziej znaczącego i treściwego. Te zmiany będą doskonałe i pożądane, ponieważ pomogą tobie i członkom twojej rodziny. Twoje perspektywy zawodowe z pewnością poprawią Twoją sytuację finansową, co pomoże wam wszystkim. Jednocześnie możliwe jest, że może być niepewność w tym, do czego chcesz dążyć, możesz nie być zbyt jasny, jakie cele powinieneś sobie wyznaczyć. Prawdopodobnie pojawi się dużo energii i entuzjazmu. Ale będzie ryzyko, że staniesz się impulsywny i nadmiernie asertywny, co może rozproszyć twoją energię tu i tam.\nAshwini Nakshatra Męskie cechy\nMężczyźni urodzeni w Ashwini Nakshatra prawie zawsze będą mieli przystojną twarz oraz jasne i duże oczy. Jego czoło będzie szerokie, a nos będzie zwykle większy. Będzie wdzięczny tym, którzy go kochają i zrobi wszystko dla nich. Jest najlepszym przyjacielem, jakiego możesz mieć, kiedy rozpaczliwie go potrzebujesz. Zachowuje cierpliwość nawet w czasach wielkiego niebezpieczeństwa. Jednak kontrolowanie go, gdy wpadnie w szał, będzie trudnym zadaniem. Może udzielić ci najlepszych wskazówek, ale boi się krytyki do tego stopnia, że jest paranoikiem - czuje, że ludzie mogą knuć przeciwko niemu brudne rzeczy.\nAshwini Nakshatra Mężczyzna: Zawód i pokrewne dziedziny\nPochodzący z Ashwini Nakshatra jest dobry w prawie wszystkich zadaniach, ale nie jest mistrzem żadnego z nich. Kocha muzykę i pielęgnuje ambicje literackie. Będzie musiał walczyć do 30 roku życia, ale potem będzie doświadczał ciągłych postępów do 55 roku życia. Na froncie finansowym jest bardzo skąpi, a jednak zawsze brakuje mu pieniędzy.\nAshwini Nakshatra Mężczyzna: zgodność i życie rodzinne\nGorąco kocha swoją rodzinę, ale może być przez nią upokorzony, ponieważ jest bardzo nieugięty. Nie udaje mu się zdobyć miłości i przywiązania swojego ojca. Jeśli potrzebuje pomocy, prawdopodobnie pochodzi ona od jego wujków ze strony matki. Przyjaciele pomogą mu jeszcze bardziej. Zwykle żeni się w wieku od 26 do 30 lat i będzie miał więcej synów niż córek.\nAshwini Nakshatra Mężczyzna: Zdrowie i dobre samopoczucie\nSamiec pochodzący z Ashwini Nakshatra ogólnie cieszy się dobrym zdrowiem, z wyjątkiem zwykłych dolegliwości spowodowanych zmianami sezonowymi, takimi jak kaszel, przeziębienie lub infekcje wirusowe. W późniejszych latach powinni uważać na bóle kości, niestrawność lub ból w klatce piersiowej, ponieważ mogą to być objawy czegoś poważniejszego.\nCharakterystyka żeńska Ashwini Nakshatra\nPochodząca z Ashwini Nakshatra kobieta potrafi przyciągać każdego swoim słodkimi słowami. Jest niezwykle cierpliwa. Chociaż ma czyste serce, ma tendencję do nadmiernego seksu i pragnie przez cały czas oddawać się temu aktowi. Chociaż może prowadzić nowoczesne życie, podąża za tradycyjnym stylem życia i szanuje wszystkich starszych, postępując zgodnie z takimi rzeczami, jak dotykanie ich stóp przy wszystkich specjalnych okazjach.\nAshwini Nakshatra Kobieta: Zawód i pokrewne dziedziny\nPrawdopodobnie będzie wykonywać pracę, w której może otrzymać rolę administracyjną. Będzie pracowała z oddaniem do 50. roku życia, ale potem zrezygnuje z pracy, głównie z tego powodu, że nie będzie jej łatwo finansować, a także dlatego, że chciałaby pracować społecznie. Będzie także chciała poświęcić rodzinie więcej czasu.\nAshwini Nakshatra Kobieta: zgodność i życie rodzinne\nRodzime małżeństwo Ashwini Nakshatra jest zwykle zawierane między 23 a 26 rokiem życia. W przypadku, gdy małżeństwo wykracza poza te ramy czasowe, obserwuje się, że istnieje wiele problemów. W życiu miłosnym Ashwini nakshatra każdy z obojga partnerów musi walczyć, ponieważ takie małżeństwa kończą się rozwodem, separacją, a nawet śmiercią małżonka.\nAshwini Nakshatra Kobieta: Zdrowie i dobre samopoczucie\nJeśli chodzi o zdrowie, nie przewiduje się wielu problemów, ale należy unikać zmartwień psychicznych i lęków, ponieważ wymknięcie się tych rzeczy spod kontroli może mieć niekorzystny wpływ na funkcjonowanie mózgu. Powinna też uważać podczas gotowania i nie zbliżać się zbytnio do ognia. Podczas jazdy należy również zachować ostrożność i jechać bardzo bezpiecznie.\nAshwini Nakshatra Astrologia\nAshwini Nakshatra waha się od 0-00 - 13-20 stopni w znaku Mesha lub Barana. Wąż Bóg jest jego władcą i jest miejscem narodzin planety cienia Ketu. Ashwini jest utożsamiana z bóstwem węża i symbolizuje wszystkie cechy węża.\nAshwini Nakshatra Padas\nAshwini Nakshatra Pada 1: Pierwsza ćwiartka Ashwini Nakshatra pochodzi z Aries Navamsa i jest zarządzana przez Marsa. Pada jest zdominowana przez odwagę, energiczną aktywność i niezależność. Dzielnica jest obdarzona energią, zapałem i inicjatywą.\nAshwini Nakshatra Pada 2: Druga pada Ashwini Nakshatra przypada na Taurus Navamsa. Jest rządzony przez Wenus. Jest pomysłowy i praktyczny, ponieważ łączy w sobie wszystko, co wdzięczne i genialne w Ashvini Kumaras. W tej padzie zamanifestują się wszystkie materialne idee i myśli.\nAshwini Nakshatra Pada 3: Trzecia pada Ashwini Nakshatra przypada na Gemini Navamsa. Jest zarządzany przez Merkurego i związany z komunikacyjnym i humorystycznym aspektem Nakszatry. Pada zapewnia aspekt szybkiego podejmowania decyzji, a tubylec staje się ekspertem w różnych rodzajach czynności umysłowych.\nAshwini Nakshatra Pada 4: Czwarta pada Ashwini Nakshatra pochodzi z wodospadu Cancer Navamsa. Jest rządzony przez Księżyc. Dominującym czynnikiem jest tutaj uzdrawianie psychiczne i fizyczne. Głównym aspektem manifestującym się w tej padzie jest współczucie.


Prof. Tadeusz Gerstenkorn - Problem wampira\nOpublikowano: 19 lipiec 2010 | Drukuj\nOpowieści o wampirach spotykane są wśród różnych społeczeństw o różnym poziomie cywilizacyjnym i kulturalnym i przybierają często formę mitu, tj. relacji, niejednokrotnie z dawnych czasów, łączącej elementy rzeczywiste z fantastycznymi W sobotę 10 lipca br. w programie II Polskiego Radia została nadana w godz. 16:10-17:00 audycja pod znakomitą redakcją p. Hanny Marii Gizy, poruszająca problem wampira, z udziałem kilku osób profesjonalnie zajmujących się tym tematem. Zwykle z bardzo dużym zainteresowaniem wysłuchuję świetnie przygotowane audycje Pani Redaktor i, gdy tylko mogę, staram się nie ominąć i tych ciekawych radiowych pozycji. Tym razem nie byłem w pełni usatysfakcjonowany omawianym i dyskutowanym tematem i sam spróbowałem coś na ten modny obecnie, zwłaszcza w czasie kanikuły, temat napisać. Nie jestem profesjonalistą od niezwykłych zjawisk, więc może i nieprofesjonaliści zechcą łaskawie na ten tekst spojrzeć. Rzecz ciekawa, że problemem wampira starają się zainteresować nawet uczniów nauczyciele. Niezwykłość zawsze była i jest przyciągająca. Stanowi atrakcyjny temat dla literatury, teatru i filmu.\nSpojrzenie na wampira\nOpowieści o wampirach spotykane są wśród różnych społeczeństw o różnym poziomie cywilizacyjnym i kulturalnym i przybierają często formę mitu, tj. relacji, niejednokrotnie z dawnych czasów, łączącej elementy rzeczywiste z fantastycznymi. Ponieważ elementy fantastyczne, zgoła często przekraczające ludzką wyobraźnię, są w przypadku opowiadań o wampirach bardzo mocno akcentowane i rozpowszechnione, to nazwano ten mit (Charles Nodier) „najbardziej uniwersalnym spośród naszych przesądów. Jest ciekawe, że problemem wampira zajmowali się nawet znakomici pisarze, jak np. Aleksander Dumas, który widział w nim nawet prześladowczy charakter.\nWampir to skonstruowana pojęciowo i wyobrażeniowo postać, zwykle o odstraszającym wyglądzie, zbliżonym do atakującego, wściekłego zwierzęcia, najczęściej o męskich cechach; w baśniach i opowiadaniach ludowych przedstawiany jako upiór wysysający krew człowieka, powstający nocą z grobu trup. Wampirem określano także mężczyznę popełniającego morderstwo na tle seksualnym. Termin „wampir” przypadł także nietoperzowi, żyjącemu w Ameryce Środkowej i Południowej i żywiącemu się wyłącznie krwią upolowanych ssaków i ptaków.\nTerminem pochodnym od wampira jest „wamp”, którym określa się kobietę zachowującą się w sposób uwodzicielsko-wyzywający i kreującą się na kobietę demoniczną ( przypominającą w sposobie bycia zachowania i ubioru postać diabła). Dobrym przykładem jest Daisy - bohaterka powieści Reymonta pt. „Wampir”. Piękna, o bladej skórze i burzy rudych włosów, otoczona zapachem fiołków, uwodzi Zenona, który nie może oprzeć się jej wdziękowi. Kobieta ta potrafi przybierać różne postacie ( przyjmuje m.in. postać pantery) oraz znajdować się w różnych miejscach w tym samym czasie. Przekonać się o tym możemy już na samym początku książki, gdy Zenon wychodząc z seansu spirytystycznego spotyka Daisy na klatce schodowej, chociaż jest pewien, że w tym samym czasie śpi ona na kanapie na danym spotkaniu okultystycznym. Ciekawy jest fakt, iż tytułowy wampir nie żywi się krwią, nie zabija w sposób bezpośredni, fizyczny, natomiast zabija w Zenonie jego silną wolę, stara się panować nad jego duszą, praktycznie całkowicie go ubezwłasnowolnia. Przez nią główny bohater potrafi wałęsać się całymi dniami po ulicach Londynu, nie wiedząc w jakim celu, nie posiadając poczucia czasu. Daisy całkowicie zapanowuje nad umysłem Zenona, staje się dla niego jakby narkotykiem. Mężczyzna ten staje się od niej uzależniony, nie może przestać o niej myśleć, chociaż niejednokrotnie zostaje przed nią ostrzeżony przez swoich przyjaciół. W literaturze, a nawet w języku potocznym, przyjęło się nazywać ten typ kobiety „la femme fatale” (kobieta fatalna), przez co rozumie się kobietę przynoszącą zgubę, sprowadzającą nieszczęście, łamiącą karierę i życie mężczyzny. Jest to właściwie bardziej wysublimowana postać wampira, którą określa się również terminem Kirke. Ma to przywołać wspomnienie czarodziejki Circe z wyspy Ajaja, która uwodziła Odysa, a towarzyszy jego zamieniła w świnie. Postać tę wykreował Homer w Odysei (10,210). Kobietę pociągającą ku sobie demonicznym czarem, a zwłaszcza głosem, nazywa się czasem syreną (tzw. syreni śpiew).\nNiektórzy badacze, jak np. Clire Leatherdale, omawiając znaną książkę Brama Stokera pt. „Dracula” (opowieść o słynnym wampirze o tym nazwisku), twierdził, że „legendy o umarłych przychodzących pić krew ludzką znajdują się prawie w każdej kulturze.\nWampir bywa przedstawiany jako uosobienie zła; posiadł tajemnicę nieśmiertelności, sam zaś śmiertelnie wyczerpuje swoje ofiary i chce nad nimi panować w sposób absolutny. W niektórych bajkach ludowych można spotkać taką wersję, że wampiry zaatakowały całe wsie, które prawie całe wymarły.\nTak więc, w opowiadaniach o wampirach łączą się pierwiastki folkloru ( kultury ludowej, obejmującej zwyczaje, obrzędy, wierzenia miejscowe), dziewiętnastowiecznej , romantycznej kultury, zwłaszcza popularnej, oraz dwudziestowiecznej tzw. kultury masowej. Niejednokrotnie ta mieszanka wpływów powoduje, że niektóre utwory mają charakter kiczów literackich, tj utworów mało wartościowych, pozbawionych smaku artystycznego, łatwych jednak w odbiorze i skierowanych do bardzo przeciętnych, niewymagających odbiorców.\nWampir w literaturze\nNiektórzy autorzy bardzo ostro i krytycznie wypowiadają się o tego typu literaturze. Na przykład Stanisław Lem, który sam pisał powieści fantastyczne, określał opowieści kiczowate o wampirach następująco: „ W wypadku duchów i monstrów musi zawsze iść o wiarę z najniższego, dennego niejako regionu metafizyki, jakby jej śmietniska czy rynsztoku, ponieważ ten niesamowity żywioł to nadprzyrodzoność zarazem wulgarna i zdziczała, tworzona przez bezładne wysypiska zabobonu, przesądu czy zgoła psychotycznego omamu” (złudzenia, halucynacji).\nWszakże byli także wybitni pisarze, którzy nawiązując do problemu wampiryzmu, tworzyli utwory wartościowe, ciekawe, które przeszły do historii literatury. W monografii Marii Janion pt. „Wampir. Biografia symboliczna” przytoczone są takie utwory, jak np. Johanna Wolfganga Goethego „ Narzeczona z Koryntu” ( przełożyła Wanda Markowska), George’a Byrona „Giaur” (przełożył Adam Mickiewicz) , Aleksandra K. Tołstoja „Rodzina wilkołaka”, Theophile’a Gautiera „Panna młoda z krainy snów”, Mikołaja (Nikołaja) Gogola „Wij”, Aleksandra Dumasa (ojca) „W Karpatach”, Brama Stokera „Dracula”, Władysława Stanisława Rejmonta „Wampir”.\nJak daleko w dzieje sięga myśl zbliżona do pojęcia wampira, świadczy właśnie utwór Goethego, którego treść autor zaczerpnął z opowieści Flegona z Tralles z II w. Faktem jest, że głównym nurtem tego rodzaju opowiadań są opisy budzące raczej uczucia nieprzyjemne, a nawet odrazę. Trudno dociec, co skłaniało wielu autorów do zajmowania się takimi tematami. Może element niesamowitości i wywołania zgrozy, dreszczu strachu przed śmiercią?\nJuż od XVIII w. zastanawiano się nad pochodzeniem słowa wampir. Obok niego spotykamy takie słowa, jako synonimy, jak : upiór, wilkołak, strzyga, straszydło. Językoznawcy przytaczają różne uzasadnienia pojawienia się tych słów. Są i tacy, którzy doszukują się pochodzenia słowiańskiego tego słowa. Występuje ono w wielu językach europejskich. W języku francuskim i angielskim mamy vampire, w niemieckim Wampir, we włoskim i hiszpańskim vampiro, w rosyjskim wampir. Żadne nie przysparza miłych doznań i wrażeń.\nJest ciekawe, że nawet pisarze o bardzo wyrobionym guście literackim skierowywali swą uwagę także na temat wampiryzmu. Adam Mickiewicz żywił przekonanie o słowiańskim rodowodzie wampirów. W prelekcjach wygłaszanych w Paryżu w Collège de France w roku 1841 kilkakrotnie z naciskiem podkreślał, że każdemu ludowi właściwy jest pewien znamienny zasób wierzeń, np. u Celtów to wiara w istnienie ludzi obdarzonych „drugim wzrokiem”, u Germanów – jasnowidztwo , a u Słowian – wampiryzm. Pisał: „wiara w upiory wyszła z łona ludu słowiańskiego, rozszerzyła się u Germanów i u Celtów, ślady jej spotyka się nawet u Rzymian. Są dowody, że wszystkie baśnie o upiorach mają wspólny początek, że pochodzą od ludów Słowiańskich” (VIII, 186). W dalszym wywodzie Mickiewicz przypomniał , że u Słowian panuje kult duchów , że „przyzywa się tam duchy zmarłych , a ze wszystkich świąt słowiańskich największym, najbardziej uroczystym było święto Dziadów” (XI, 119-120). Wiara w upiory była wiarą w osobowość duchów, w „udzielny byt duchów po śmierci” (XI, 119). Mickiewicz podjął się wytłumaczenia swoim słuchaczom, kto to jest upiór, jakkolwiek było to zadanie trudne. Upiór bowiem, „to zjawisko ludzkie i przyrodzone, ale niezwykłe i niepodobne do wytłumaczenia rozumem”(VIII, 186). Wiara w upiory była wiarą w osobowość duchów, w „udzielny byt duchów po śmierci” (XI, 119). Mickiewicz odwoływał się do wierzeń ludowych. Korzystał z rozprawki Jana Wagilewicza (Dalibora) „ O upiorach i wiedźmach” z 1840 r. Twierdził on, że upiory są dwuduszne i dwusercowe, przyjazno-żywiołowe człowiekowi, ale też przeciwno-żywiołowe z naturą diabelską i chłodną. Tę dwoistość natury widać w wampirycznej „pieśni szatańskiej” Kondrada z III cz. „Dziadów”, gdzie można zauważyć rozdwojenie duszy Konrada-poety. Pieśń była wytworem jego duszy „ szatańskiej”, „pogańskiej” , „prasłowiańskiej”.\nWampir w kulturze ludowej\nJak w ludowym odczuciu bronić się przed wampirami? Tylko spalenie zabija naprawdę wampiry. W powieści Kinga „Miasteczko Salem” krzyż jest postrachem wampirów, dlatego, że spojona w nim wiara daje siłę wyznawcom i pogromcom. Na obrazie Réné de Moraine’a pt. „Egzekucja wampira” przedstawiony jest stary rytuał magiczny polegający na ucięciu głowy trupa – rzekomego wampira – i przebicie go kołkiem. Jeśli wampir dalej ukazywał się we wsi – według mniemań ludu – to zwłoki spalano jako ostateczny i rzekomo radykalny sposób pozbycia się jego szkodliwej działalności.\nWedług ludowych poglądów upiory i wiedźmy rozpoznać można po bladej i wychudłej twarzy, oczach płomiennych i błyszczących jak żar, dłoniach jakby porosłych mchem. Podobnie informował swych słuchaczy Mickiewicz w Paryżu, powołując się przy tym na poemat angielskiego pisarza Maturina pt. „Melmoth”. Niektórzy pisarze nadają wampirowi postać nietoperza lub wilka. Stoker w powieści pt. „Dracula” kreuje z wyjątkowym upodobaniem postać hrabiego jako wampira żywiącego się krwią ludzką, zamieszkującego w starym zamczysku w Karpatach w Transylwanii. Upiór jest bardzo blady, ma „ostre, białe zęby, wystające spod warg, których niezwykła czerwień wskazuje na zadziwiającą u mężczyzny w jego wieku siłę witalną”. Na żer wychodzi tylko po zachodzi słońca, ponieważ w czasie dnia śpi. Jest nieśmiertelny, odmładza się pijąc krew. Hrabia Dracula potrafi przyjmować różne postacie, np. ogromnego nietoperza, trzepocącego skrzydłami, pod którego postacią atakuje śpiącą w pokoju Lucy, gryząc ją w szyję, pijąc jej krew i pozostawiając ślad ugryzienia. Po pewnym czasie Lucy sama zostaje zamieniona w wampira i zaczyna żywić się krwią dzieci.\nWampir i teatr\nPrawdopodobnie niesamowitość wyobrażeniowa wampira była powodem zainteresowań literackich wielu twórców literatury i teatru. Dla literackiej opinii Europy twórcą wampira był Byron. Jak pisano: „wampir swoja przerażającą miłością straszyć będzie we śnie wszystkie kobiety”. Tworzono nawet melodramaty, tj. utwory dramatyczne z muzyką (pierwszy już w 1820 r. ). W Polsce grano „ Wampira” Byrona jako „Upiora” po raz pierwszy w Warszawie w 1821 r. oraz wydano go drukiem. Oczywiście tego rodzaju sztuki robiły wrażenie – jak pisano – na warszawskiej parterowej publiczności, która podobnie jak paryska przepadała za sztukami bulwarowymi. Nawet Aleksander Dumas stworzył własną adaptacje sztuki Nodiera , którą wystawiono w 1851 r. w Paryżu.\nSądzę, że problem wampira i wampiryzmu może i powinien być dyskutowany tylko w aspekcie walki dobra ze złem. Samo delektowanie się postawą wampira, jego obrzydliwymi, nieludzkimi zachowaniami, może zniekształcić psychikę człowieka i skłonić go do wykonywania czynów zbrodniczych. Przykładów tego nie potrzeba daleko szukać. Dość często słyszy się o poważnych, nawet zbrodniczych, występkach młodych ludzi, urzeczonych makabrycznym filmem-horrorem, sensacyjnym-thrillerem lub wiadomościami o aktach przestępczych podanych w telewizji lub w Internecie. Z tego powodu powinniśmy zastanowić się wspólnie, w szkole, w domu, w kręgu przyjaciół, jaką wartość moralną wno