Reakcje organizmu I Gabinet Akupunktury w Warszawie\nReakcje organizmu na akupunkturę\nAkupunktura jest niezwykle złożoną terapią leczniczą. Składa się na nią wiele sposobów nakłuwania oraz rodzajów igieł, szczegółowa diagnostyka oraz możliwość połączenia z ziołolecznictwem lub akupresurą. Także doświadczenie, wiedza i wprawa lekarza sprawiają, że akupunktura jest alternatywną i coraz bardziej popularną metodą leczenia. Jak jednak działa? Jak dokładnie organizm reaguje na stymulacje igłami?\nReakcje ciała można podzielić na kilka kategorii. Pierwszą są reakcje miejscowe, które polegają na zwiększeniu ukrwienia, a także temperatury w miejscu ukłucia. Wbicie igły powoduje również wystąpienie zmian chemicznych i bioelektrycznych w pobliżu miejsca stymulacji. W podrażnionej tkance zwiększa się przepustowość naczynek krwionośnych, uwalniają się ponadto czynne związki biochemiczne. Metalowa igła powoduje również zjawiska mikroelektryczne, elektrolizę i elektrofazę. Nakłucia pobudzają również włókna nerwowe.\nW przypadku bólu wywołanego chorobą powodującą napięcie i skurcze mięśni, akupunktura pomaga w jego usunięciu poprzez drażnienie skóry co prowadzi do rozluźnienia. Stymulacja skóry nakłuciami może zastopować przepływ impulsów bólu z chorego narządu, a co za tym idzie, doprowadzić do jego wygaśnięcia. Radzenie sobie w taki sposób z bólem to nie tylko rozwiązanie chwilowe. Ciągłe napięcie mięśni wywołane chorobą prowadzi do szeregu innych nieprzyjemnych dolegliwości. Akupunktura trwale rozluźnia mięśnie, zapobiega ich wtórnym skurczom, polepsza ich ukrwienie oraz leczy wszelkie stany zapalne. Łagodne nakłuwanie skóry pomaga w blokowaniu tak zwanej impulsacji nocyceptywnej, odpowiedzialnej za odczuwanie bólu.\nKolejnym rodzajem są reakcje ogólne, które związane są ze sferą psychiczną pacjenta, układem nerwowym i hormonalnym. Impulsy wywołane nakłuwaniem przechodzą przez wzgórze, które łączy i spaja różne rodzaje czucia. Możliwe że akupunktura pobudza wzgórze, które stymuluje układ wegetatywny i sympatyczny.\nReakcje i rola igieł w akupunkturze\nIgły aktywują różnego rodzaju receptory, w tym te odpowiedzialne za ból. Podczas nakłuć wysyłają impulsy do mózgu, które mają pomóc człowiekowi w ocenie sytuacji i podjęcia działania. Mają za zadanie wywołanie adekwatnej reakcji na ból, którymi są np. ucieczka czy obrona. W zależności od okoliczności człowiek zareaguje i będzie czuć się inaczej. Towarzyszyć mu będą również odpowiednie emocje. Gdy pacjent godzi się jednak z sytuacją, bo wie że terapia przyniesie mu w ostateczności ulgę, jego próg znoszenia bólu wzrośnie. Nakłucia mogą również odwrócić uwagę pacjenta i zmniejszyć np. jego zdenerwowanie.\nAkupunktura działa na psychikę pacjenta podobnie do hipnozy. Lekarz opisuje pacjentowi przebieg zabiegu oraz uczucia jakich może doznać, co pomaga pacjentowi w poddaniu się sugestii. Technika ta wychodzi również naprzeciw choremu. Jej szczegółowa diagnostyka i indywidualne zajęcie się pacjentem jest zaspokojeniem potrzeb współczesnego człowieka, którego często zawodzi zwyczajna służba zdrowia. Akupunktura skupia się również na człowieku w sposób holistyczny, nie odsyłając go do osobnych specjalistów. Jeden lekarz jest wstanie pomóc pacjentowi w przezwyciężeniu każdej dolegliwości. Daje komfort psychiczny, który jest przecież niezwykle ważny w procesie leczenia.\nNa podstawie: A. Borzęcki, Akupunktura.


Masz jeszcze sporo do nadrobienia w kwestii oszczędzania wody. Spróbuj wprowadzić w swoim codziennym życiu zmiany metodą małych kroczków. Z czasem wejdą Ci w nawyk. Zacznij zwracać uwagę na to, czy woda nie leje się niepotrzebnie, czy nie możesz np. wykorzystywać deszczówki do podlewania roślin albo mycia samochodu. Może ograniczysz jedzenie mięsa, bo przy jego produkcji zużywa się ogromne ilości wody, podobnie jak w przemyśle odzieżowym? W serwisie specjalnym “Jedna planeta, jedno życie. Woda” pokażemy Ci, jak bezboleśnie zmienić przyzwyczajenia i dlaczego warto to zrobić. Twój portfel również na tym zyska.\nNie jest źle, ale przy odrobinie wysiłku możesz zostać prawdziwym mistrzem lub mistrzynią oszczędzania wody. W serwisie “Jedna planeta, jedno życie. Woda” znajdziesz mnóstwo wskazówek, jak jeszcze lepiej na co dzień gospodarować zasobami wody.\nWięcej na ten temat: ekologia, ochrona środowiska, woda\nczandrol 27.06.2020, 09:57\nTrzymajcie mnie: żyj bez samochodu, nie kupuj nowych ubrań i sikaj do wanny, a zdobędziesz uznanie Wyborczej. Proponuję jeszcze dodatkowe 10 punktów za sikanie do miski i moczenie w niej stóp. Skóra na stopach będzie mięciutka. Czy teraz, kiedy zdradziłem swój eko-sekret, wolno mi będzie mieć samochód i dwa razy w roku kupić nowe ciuchy?\nA.Poloniusz 29.06.2020, 21:40\nGdybym nie wiedział, że to Ty, Asiu - pomyślałbym, że autor ogłupł!\nFajnie wymyśliłaś to ""uznanie Wyborczej"'... Można się nabrać\nBurka56 29.06.2020, 22:08\nA co ma jedzenie mięsa do oszczędności wody? Inne pytania tez mało mądre.\nSGL 29.06.2020, 23:56\n?Wygooglować? proponuję ile wody potrzeba do produkcji 1kg wołowiny .....a np. podczas mycia zębów z odkręconą wodą 10lit.idzie w kanał itp itd.\nKlub-mysli-ekologicznej 08.07.2020, 15:54\nNIEjedzenie mięsa ma bardzo dużo do oszczędności wody: woda.edu.pl/artykuly/woda_a_produkcja_miesa/ "Globalnie aż 70 procent wody wykorzystywanej przez ludzi pochłania rolnictwo. Dopiero na drugim miejscu znajduje się przemysł ? 20 procent, a na samym końcu gospodarstwa domowe ? pozostałe 10 procent. W wielu miejscach na świecie występuje niedobór wody słodkiej, obniża się poziom wody w rzekach i zbiornikach podziemnych, takich jak Ogallala w Stanach Zjednoczonych. Woda słodka przestała być zasobem odnawialnym ? zużywamy jej więcej i szybciej, niż jest w stanie się odtworzyć. Rośnie nie tylko ludzka populacja (przewiduje się 9 miliardów w 2050 roku), ale także jej apetyt na produkty odzwierzęce, których wytworzenie pochłania dużo więcej wody niż uprawa roślin przeznaczonych do spożycia".


degustacja#289 HAZELBURN 2004 Oloroso Cask Matured – Mike & Malts\ndegustacja#289 HAZELBURN 2004 Oloroso Cask Matured\n29 List 2020 mikeandmalts\nHAZELBURN 2004 Oloroso Cask Matured\nUwielbiam Campbeltown, bez dwóch zdań to mój ulubiony region Szkocji, w którym produkowana jest whisky. Do tej pory jednak Hazelburn traktowałem jako ostateczność i to nie tylko z powodu słabych podstawek. Ta whisky zmieniła moje dotychczasowe podejście. Dziś o Hazelburn 2004 Oloroso Cask Matured.\nOpisywana dziś whisky to kompozycja destylatów z 2004 roku, która spędziła ponad 14 lat beczce po sherry Oloroso. Whisky ma naturalny kolor i nie była filtrowana na zimno. Powstało 9900 sztuk tej whisky, zabutelkowanej z naturalną mocą 49,3% ABV.\nNos – olej silnikowy, rozgrzane opony, torf , marmolada truskawkowa , opalona beczka dębu, , stolarnia, pomarańcze , rodzynki , smoła\nSmak – torf, rodzynki, czerwone pomarańcze , wanilia, czekolada, kawa, marcepan , wiśnie, migdały\nFinisz – długi, rodzynki, torf, czekolada, tytoń\nW trzech zdaniach: Bardzo dobra pozycja. Whisky jest świetnie ułożona i zbalansowana. Hazelburn 2004 ma cudownie brudny charakter Campbeltown, w który fantastycznie wnikają akcenty Oloroso. Bardzo przypomina mi Longrow 14, którą bardzo lubię, jednak tutaj jest jeszcze lepiej. Pyszna rzecz za dobre pieniądze. Brać kartonami! 🙂\nZawartość alkoholu 49,3% , cena ok 450zł\nMoja ocena 6/10 , 89/100\nCambeltown, Szkocja#campbeltownwhisky, #caskstrenght, #hazelburn, #hazelburn2004, #mikeandmalts, #oloroso\nPrevious Article degustacja#287 BRUICHLADDICH Black Art 07.1\nNext Article degustacja#290 Rzut za Trzy – Campbeltown Virtual Open Day 2020


ZUS wyśle deklaracje PIT do 10 mln klientów - Raciborski Portal Internetowy - raciborz.com.pl\nStrona główna Wiadomości ZUS wyśle deklaracje PIT do 10 mln klientów\nFormularze trafią do wszystkich osób, które w ubiegłym roku minimum jeden raz pobrali świadczenie z ZUS, np. emeryturę, rentę czy zasiłek.\nTrwa wysyłka deklaracji PIT za 2021 r. do klientów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Oprócz papierowej wersji wysłanej do świadczeniobiorcy deklaracje będą dostępne także na portalu PUE ZUS na profilu danego świadczeniobiorcy.\nW całym kraju deklaracje PIT z ZUS otrzyma blisko 10 mln osób. Formularze trafią do wszystkich osób, które w ubiegłym roku minimum jeden raz pobrali świadczenie z ZUS, np. emeryturę, rentę czy zasiłek. W województwie śląskim dostanie je 1,2 mln klientów ZUS. Najwięcej, bo ponad 261 tys. formularzy, trafi do świadczeniobiorców z terenu rybnickiego Oddziału ZUS.\nPIT-40A otrzymają m.in. emeryci i renciści, którzy przynajmniej w grudniu pobierali świadczenie z ZUS. PIT-11A to informacja o dochodach dotycząca osób, które pobierały zasiłki chorobowe i macierzyńskie oraz tych, które w momencie rozliczania podatku nie są już świadczeniobiorcami ZUS. PIT-11 otrzymają z kolei osoby, które pobrały w ubiegłym roku świadczenie należne po osobie zmarłej lub alimenty potrącone ze świadczenia wypłacanego przez ZUS dla osób alimentowanych na podstawie wyroku sądu lub ugody.\nPoprzedni temat:Wyprawa z PTTK Racibórz na Turbacz [ZDJĘCIA]\nNastępny temat:Lyski Rock Festiwal w trudnej sytuacji. „Albo uda się w 2022, albo historia na zawsze zamknie temat”


Piotr Morawski: Nie tak miało być, pora się zrehabilitować. - KKSKalisz.pl\nBrąz dla KKS-u!\nBaguma nadal z KKS-em\nO prymat w województwie\nObozy sportowe – czekamy na ostatnie zgłoszenia!\nMłody KKS na Facebooku!\nPiotr Morawski: Nie tak miało być, pora się zrehabilitować.\n13 marca 2017 8 grudnia 2017 Karina Zachara\nNie tak nasz trzecioligowy zespół wyobrażał sobie początek ligowej wiosny. Sobotnia porażka z Pogonią Lębork zaskoczyła i zmartwiła, drużynę i kibiców. Rozczarowania wynikiem nie kryje też trener Piotr Morawski, ale podchodzi do niego na chłodno. – Zaczynamy inaczej niż sobie zakładaliśmy, ale nie załamujemy się. Będziemy dalej robić swoje, żeby w kolejnych meczach się zrehabilitować.\n– Wiedzieliśmy, że to będzie bardzo ciężki mecz. To już nie ta sama Pogoń, jaką pamiętamy z rundy jesiennej, wzmocniona wieloma zawodnikami, i to było widać. Karny według mnie był trochę na wyrost, ale Artur obronił. Cały mecz był moim zdaniem na remis. Wprawdzie dążyliśmy do tego, żeby zdobyć bramkę, ale niestety to Pogoń wykorzystała swoją sytuację w końcowych fragmentach. Trudno było odpowiedzieć, bo czasu było zbyt mało i niestety przegraliśmy – ocenił na gorąco sobotnie spotkanie szkoleniowiec naszego trzecioligowca. – Cały czas dążymy do tego, żeby to czucie trawy wróciło. Ale to nie tylko nasz problem, Pogoni też. Oni być może próbowali grać trochę prostszymi środkami. My jako gospodarze, wiedząc, że rywale się cofną, nastawiliśmy się na grę atakiem pozycyjnym. W końcowych fragmentach uprościliśmy naszą grę do dłuższych piłek, ale nie przyniosło to efektu w postaci bramek i to Pogoń wyjeżdża z trzema punktami. Szkoda, ale taka jest piłka i takie mecze też się zdarzają.\nJak podkreśla trener Morawski najlepszym sposobem, by zatrzeć złe wrażenie i podbudować morale zespołu, jest dobrze zagrany kolejny mecz. Ten sobotni, z Chemikiem Bydgoszcz, rywalem, który jesienią także sprawił w Kaliszu niemiłą niespodziankę.\n– Wszyscy pamiętamy jak wyglądał ten mecz. Mieliśmy mnóstwo sytuacji, których niestety nie wykorzystaliśmy, za co Chemik nas ukarał. Podobnie jak Pogoń. Pora więc na rewanż. Na pewno będziemy chcieli przywieźć z Bydgoszczy komplet punktów, czy się to uda, czas pokaże.\n← Kontrolnie z Polonią\nTrampkarze grali w Środzie, w końcu na trawie. →


Sektor publiczny stoi przed wieloma wyzwaniami – globalizacją, cięciami budżetowymi i zwiększonymi oczekiwaniami obywateli. Capgemini współpracuje z klientami rządowymi na całym świecie, aby pomóc im sprostać tym wyzwaniom dzięki strategiom transformacji cyfrowej, dostarczaniu technologii i innowacjom inspirowanym przez obywateli.\nWprowadzamy nowe myślenie, by rozwiązać trudności sektora publicznego\nDigital oferuje Rządowi możliwość reorganizacji i przemyślenia sposobu świadczenia usług. Korzystamy z naszej globalnej społeczności ekspertów z sektora publicznego i naszej innowacyjnej wymiany handlowej – unikalnego ekosystemu start -upów, akceleratorów, inkubatorów, technologii strategicznych i partnerów biznesowych – aby pomóc klientom wprowadzać nowe podejście i pomysły na świadczenie usług.\nRozwiązanie T-Police Capgemini to tylko jeden z przykładów innowacyjnych usług, które dostarczamy klientom sektora publicznego.\nGlobalne myślenie dostarczane lokalnie\nNasi lokalni doradcy i zespoły doradcze stanowią kluczowy interfejs między światowym myśleniem, partnerami technologicznymi i indywidualnymi klientami. Nasza US Government Solutions Group dostarczyła wiele projektów transformacyjnych, które dostosowują innowacje do potrzeb biznesowych dla federalnych, stanowych i lokalnych agencji rządowych.\nMamy bogate doświadczenie w opracowywaniu usług cyfrowych w zakresie opieki zdrowotnej, podatków i egzekwowania prawa w brytyjskim sektorze sektora publicznym. Aby uzyskać więcej informacji dotyczacych naszych lokalnych specjalistów i zespołów, odwiedź nasze strony internetowe.\nTax & Welfare agencies across the world are investing in digital transformation. As...\nWorking with Capgemini, HMRC – the UK tax authority – is on an ambitious journey...\nExpert in Insights & Data.


Akumulatory Wrocław - Darmowy katalog stron Katlok.pl\nSklep Amir we Wrocławiu oferuje akumulatory do pojazdów i urządzeń. W ofercie baterie takich firm jak Varta, Centra, Exide, wszystkie objęte gwarancją (od 12 do 36 miesięcy). Kupując akumulator należy pamiętać o zdaniu zużytej baterii w przeciwnym wypadku do ceny akumulatora zostanie doliczona opłata depozytowa.\nTytuł: Akumulatory Wrocław\nSłowa kluczowe: akumulatory, samochodowe, prostowniki, motocyklowe, ciężarowe, , żelowe\n63 1 1 2361\nNasza firma swoją propozycją winna zaintrygować każdego, kto zainteresowany jest regeneracją turbiny bądź zmianą lub serwisem najróżniejszego typu turbosprężarek do wszelkich pojazdów. Jeżeli zmagasz się właśnie z takim ...


7 zatrzymanych praw jazdy za przekroczenie prędkości | goleniow.net\nAktualności Goleniów Policyjne Powiat Rozmaitości\n29 października 2019 29 października 2019 admin\t719 Views Brak komentarzy\tGoleniów, KPP Goleniów, policja\nPodczas minionego weekendu goleniowscy funkcjonariusze ujawnili, aż siedmiu kierujących, którzy przekroczyli prędkość dozwoloną w obszarze zabudowanym o 50 km/h. Nie zabrakło również amatorów „nietrzeźwych przejażdżek”.\nPodczas weekendowych służb goleniowscy policjanci, nie narzekali na brak pracy. Funkcjonariusze Referatu Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Goleniowie, zatrzymali 7 praw jazdy kierującym, którzy przekroczyli prędkość w terenie zabudowanym o 50km/h.\nRekordzistą niechlubnej listy był 56-latek kierujący pojazdem Volvo, który w obszarze zabudowanym w miejscowości Tarnówko jechał z prędkością 108km/h, przekraczając tym samym dozwoloną prędkość o 68km/h. Za popełnione wykroczenie 56-letni mieszkaniec powiatu goleniowskiego, zgodnie z obowiązującymi przepisami stracił prawo jazdy na trzy miesiące.\nW miniony weekend nie zabrakło również amatorów zasiadania za kierownicę pod wpływem alkoholu. Tylko podczas samego weekendu mundurowi zatrzymali, aż siedmiu kierujących znajdujących się pod wpływem alkoholu lub środka odurzającego.\nW tej dziedzinie niechlubnym rekordzistką okazała się 27-letnia mieszkanka powiatu goleniowskiego, która na przejażdżkę swoim Mercedesem wybrała się mając 0,5 promila alkoholu w organizmie. Kobieta wpadła w ręce stróżów prawa po spowodowaniu kolizji drogowej.\nRównież w tym przypadku mundurowi zatrzymali kierującej prawo jazdy.\nPolicjanci apelują o zachowanie rozsądku i odrobinę wyobraźni. Statystyki nie kłamią. Najczęstszymi przyczynami zdarzeń drogowych są alkohol i nadmierna prędkość.\nKierowco! Bezpieczeństwo na drodze zaczyna się od nas samych!\n← Previous Odkrywamy zakryte czyli tajemnice GTBS-u.\nNext → XIII sesja Rady Miejskiej w Goleniowie – 30 października 2019 – Na żywo


W klasycznym złotnictwie podstawowymi formami materiałów do pracy były drut i blacha. Stąd jeszcze w latach 80. warszawscy złotnicy odwiedzali często sławną walcownię Wacława Szkopeckiego przy placu Grzybowskim w Warszawie, gdzie na walcarce wykonanej w Glasgow w roku 1864 (lub 1884 - data jest dzisiaj zatarta) Wacław Szkopecki przysposabiał im materiał do pracy. Jako ciekawostkę pragnę tu podać, że walcarka Szkopeckiego używana była początkowo w warszawskiej manufakturze Schiffersów. Fabryka wyrobów metalowych A.B. Schiffersa mieściła się w domu Julii Kalischowej - mistrza bednarskiego, przy ul. Chłodnej 27 róg Żelaznej pod nr hip. 926a. W 1909 r. sprzedano tę nieruchomość Florentynie Chromińskiej. Dom ten istnieje po dziś dzień. Po wprowadzeniu rekwizycji metali kolorowych na cele wojenne przez Niemców w czasie pierwszej wojny (po sierpniu 1915 r. w Warszawie) manufaktura Schiffersów zaprzestała pracy w tych materiałach i walcarka stała bezczynnie przez około 20 lat. Odkupił ją później nieznany dzisiaj z nazwiska właściciel, od którego z kolei nabył ją Wacław Szkopecki w czasie okupacji hitlerowskiej. Maszyna pracuje do tej pory w firmie swego kolejnego właściciela - Leszka Ścisłowskiego w Radości pod Warszawą.\nDla uzupełnienia wiadomości o pierwszym w Polsce właścicielu i użytkowniku tej historycznej już walcarki pragnąłbym dodać, że Andrzej Bolesław Schiffers (firma otwarta w 1888 r., pierwszy adres Warszawa, ul. Żytnia 20) początkowo działał w spółce z Janem Solingerem, a w1904 r. firma zatrudniała 100 pracowników.\nW roku 1935 francuska firma Van Cleef & Arpels udoskonaliła i podniosła do poziomu sztuki rodzaj oprawy kamieni zwany "oprawą niewidzialną". Technika ta polega na idealnym dopasowaniu do siebie brzegów oprawianych kamieni, tak że zbędne są jakiekolwiek elementy tradycyjnych opraw metalowych. Problem zasadza się na perfekcyjnym doszlifowaniu brzegów oprawianych kamieni. Specjalnie wyszlifowane kamienie wpasowywuje się, wślizgując je niejako w przygotowane w złotym podłożu jakby szyny-prowadnice. Kamienie dotykają się brzegami, jak gdyby zazębiając się. Technika ta pochłania dużo czasu i niestety wiele kamieni pęka podczas oprawiania. Efekt finalny jest niesamowity: bransoletka z tak oprawionymi kamieniami jest elastyczna i do pewnego stopnia ruchoma jak satynowa wstążka.\nW większości przedmiotów wykonanych z zastosowaniem opraw tzw. niewidzialnych widzę nawiązanie stylistyczne do znanej nam jakże dobrze bransoletki zaprojektowanej też przez dom jubilerski Van Cleef & Arpels zwanej "Ludo". Bransoletki "Ludo" (Louis Arpel zwany był zdrobniale Ludovic) pokazały się po raz pierwszy w roku 1934. Bransoletki te, skonstruowane z małych ruchomych elementów złotych, miały elastyczność wstążki. Elementy złote tworzyły różne wzory, np. muru zbudowanego z cegieł. Zapięcia zdobione były kamieniami; nierzadko w środku bransolety też znajdował się element ozdobny, często w kształcie gwiaździstym, bogato wysadzany kamieniami.\nNiewidzialne oprawy stosowano do broszek, kolczyków, spinek do mankietów, bransoletek i puzderek. Technika ta stała się szczególnie przydatna do uzyskiwania efektów w obiektach trójwymiarowych.\nZ 16. numeru "Findings" - biuletynu informacyjnego angielskiego stowarzyszenia Association for Contemporary Jewellery (ACJ) - dowiedzieliśmy się, że z zarządu ACJ ustąpił nasz stary przyjaciel - Nick Aikman, wykładowca Loughborough University School of Art and Design. Nick zainteresował się naszym złotnictwem na skutek czynnego uczestnictwa delegacji STFZ na konferencji Ars Ornata Europeana (AOE) w Strasburgu w 1997 r. i prezentowanej tam wystawy "Wybór '97". Następnie kilkakrotnie odwiedził Polskę, wygłosił wykład w ramach "Pai Time" w 1998 r. i w ramach Ars Ornata Cracoviana w 2000 r., wystawiał swe prace na jednym z krakowskich "Camelotów", wreszcie dzięki naszej wspólnej inicjatywie doszło do pierwszej w historii ekspozycji medalierstwa brytyjskiego w Polsce, w Muzeum Sztuki Medalierskiej we Wrocławiu w 1999 r.\nPragnąłbym przypomnieć, że ACJ, licząca obecnie 420 członków, jest najliczniejszą europejską organizacją złotniczą. STFZ wymieniło honorowe członkostwo z ACJ w 1999 r., m. in. dzięki wielkiemu osobistemu zaangażowaniu Nicka Aikmana w sprawę kontaktów z polskimi środowiskami artystów złotników.\nW dniach 25-27 maja 2001 r. odbyła się w Kazimierzu nad Wisłą sesja naukowa w ramach III Zjazdu Gemmologów Polskich. Szerzej o sesji można przeczytać w obecnym numerze "Polskiego Jubilera" na stronach redagowanych przez Polskie Towarzystwo Gemmologiczne.\n8 czerwca 2001 r. na Zamku Królewskim w Warszawie w ramach projektu "Splendor Antwerpii" wygłoszono trzy referaty:\n- Leo De Ren - Historia sztuki złotniczej w Belgii,\n- Sabine Denissen - Historia europejskich klejnotów diamentowych,\n- Mia de Dooy - Wysoka Rada Diamentów (organizacja ekspertów i dealerów diamentów).\nTego samego dnia wieczorem odbyło się na Zamku Królewskim uroczyste otwarcie wystawy diamentów i sreber z Antwerpii "Splendor Antwerpii".\nW dniach 19-24 czerwca 2001 r. odbyła się w Kolonii VII międzynarodowa konferencja sieci kontaktowej Ars Ornata Europeana. Niestety z przyczyn od nas niezależnych delegacja STFZ nie była obecna na tej konferencji.\n22 czerwca 2001 r. w Urzędzie Gminy Warszawa Bielany odbyła się zamknięta prezentacja dla radnych Gminy biżuterii rodziny Zaremskich w ramach cyklu "Rody Bielańskie".\nUkazało się drugie wydanie książki autorstwa pani Agnieszki Kasprzak-Miler Srebra Jadwigi i Jerzego Zaremskich. Książka jest do nabycia w księgarni Bolesława Prusa w Warszawie, w galerii w Legnicy oraz w Muzeum Sztuki Złotniczej w Kazimierzu nad Wisłą.\nPrzy okazji tegorocznego Przeglądu Legnickiego odbyła się wystawa indywidualna prac amerykańskiego artysty złotnika Harolda O'Connora, powtórnie eksponowana w galerii A. i J. Stanków we Wrocławiu i galerii Yes w Poznaniu. Chciałbym przypomnieć, że podczas konferencji Ars Ornata Europeana w Strasburgu 27-29 czerwca 1997 r. Harold O'Connor, artysta złotnik i autor publikacji złotniczych, nauczyciel najlepszych w USA nauczycieli sztuki złotniczej, w tym Alana Rivery, legendarnego już twórcy i właściciela Akademii Sztuki Złotniczej przy głównej ulicy Market Street w San Francisco, właśnie w Strasburgu został namówiony przez delegację STFZ do nawiązania kontaktów artystycznych z Polską. Udział prac Harolda w polskich wystawach ( "Camelot", przeglądy legnickie, wreszcie obecna wystawa indywidualna) jest wynikiem działalności międzynarodowej STFZ.\n19 sierpnia 2001 r. w kazimierskim Muzeum Sztuki Złotniczej została otwarta wystawa "Etiuda i ilustracja złotnicza: SREBRO-BURSZTYN". Wystawa mogła powstać dzięki inicjatywie Jędrzeja Jaworskiego, współzałożyciela Muzeum kazimierskiego, pełnomocnika Muzeum ds. rozwoju. Więcej informacji w Internecie na stronie www.stfz.art.pl.


2016-10-22 05:00:00 KPP Żywiec 339\nMężczyzna w czasie awantury złamał swojej babci rękę i groził jej zabójstwem\nPolicjanci z Żywca zatrzymali 42-letniego mieszkańca miasta. Mężczyzna w czasie awantury złamał swojej babci rękę i groził jej zabójstwem. Wczoraj, po nocy spędzonej w policyjnym areszcie, usłyszał zarzuty. Na wniosek śledczych żywiecki sąd tymczasowo aresztował go na okres trzech miesięcy. Jak wynika z materiałów sprawy 42-latek początkiem października opuścił zakład karny.\nW środę około 21.30 dyżurny żywieckiej komendy policji otrzymał informację, że w jednym z domów w Żywcu doszło do awantury. Na miejsce natychmiast pojechali policjanci. Z ich wstępnych ustaleń wynikało, że 42-letni mieszkaniec Żywca od początku października mieszkał wspólnie ze swoją 86-letnią babcią. W tym czasie kilkakrotnie wszczynał awantury oraz groził jej zabójstwem. W czasie ostatniej kłótni popchnął kobietę tak, że ta złamała sobie rękę. Agresor został zatrzymany i trafił do policyjnego aresztu. Wczoraj usłyszał zarzuty. Na wniosek śledczych żywiecki sąd podjął decyzję o jego tymczasowym aresztowaniu na okres trzech miesięcy. Jak wynika z materiałów sprawy 42-latek był już w przeszłości karany, a początkiem października br. po odbyciu wyroku opuścił zakład karny. Za popełnione przestępstwo w więzieniu może spędzić nawet 5 lat.


Wyprawa do Czarnogóry i Albanii (impresje) – Parafia pw. św. Andrzeja Boboli w Lublinie\nWyprawa do Czarnogóry i Albanii (impresje)\nutworzono: 17 października 2016 | autor: Parafia\nŚwitem, w niedzielę 11 września, po Mszy Świętej sprawowanej przez ks. proboszcza Jerzego Ważnego, o godzinie trzeciej wyruszyliśmy w podróż po Bałkanach. Już w drugim dniu zwiedzaliśmy Mostar, ze słynnym Starym Mostem z XVI wieku, z którego śmiałkowie (za odpowiednią opłatą) skaczą do rzeki Neretwi (30 m). Nawiedziliśmy kościół Ojców Franciszkanów, którzy w latach osiemdziesiątych opiekowali się ?widzącymi? dziećmi w Medjugorie. Tutaj, w Mostarze, dobitnie odczuliśmy skutki wojny bałkańskiej (z lat dziewięćdziesiątych XX wieku) po wejściu do parku miejskiego, który stał się cmentarzem. Nagrobki muzułmanów (białe płytki) i chrześcijańskie sąsiadują ze sobą. Widok takich cmentarzy jest stałym, smutnym elementem krajobrazu Serbii, Bośni, Hercegowiny, Czarnogóry, Macedonii i Chorwacji. Poruszające są też ślady kul widoczne na budynkach.\nZ Mostaru udaliśmy się do Medjugorie, co było dla nas wielkim przeżyciem, szczególnie, że w tym dniu przypadało liturgiczne wspomnienie Najświętszego Imienia Maryi (imieniny Matki Bożej).\nTrasa do Czarnogóry, po Czarnogórze i Albanii dostarczała niezapomnianych widoków: malownicze doliny rzek w otoczeniu gór, serpentyny w Górach Dynarskich wśród szmaragdowych lasów z mieszaniną drzew iglastych i liściastych, ale też z florą naskalną. Podziwialiśmy piękną przyrodę, ale także kunszt motoryzacyjny naszych kierowców: pana Mariusza i pana Arkadiusza, którzy prowadząc pewną ręką autokar nieco pokpiwali z naszego lęku wysokości.\nW Czarnogórze zwiedziliśmy dwie perły kulturowe tego regionu: Kotor i Perast. W Zatoce Kotorskiej można podziwiać piękny port z jachtami i katamaranami, kilkupiętrowymi, gigantycznymi promami wycieczkowymi po jednej stronie bulwaru, a po drugiej stare, klimatyczne, handlowe miasto Kotor, z wieloma zabytkowymi budowlami: katedrą św. Tryfona, patrona miasta, weneckimi pałacami, wieżą zegarową i średniowiecznym pręgierzem. Do miasta wchodzi się przez bramę, która oddziela te dwa światy. Imponują fortyfikacje na skałach masywu Lovcen.\nBardziej cichy jest urokliwy Perast, z gmachem najstarszej Szkoły Morskiej, kościołem św. Marka (podobnym do weneckiego) i pałacami ? willami dawnych żeglarzy ? kapitanów okrętów. W niewielkiej odległości od Perastu widnieją dwie wysepki. Naturalna wyspa Svety Juraj (Święty Jerzy), z dawnym XII wiecznym opactwem benedyktyńskim i XIX wiecznym cmentarzem bywa nazywana ?wyspą umarłych?. Druga wyspa jest sztucznie usypana, z kamieni i starych zatapianych tu łodzi utworzono powierzchnię 3030 metrów kwadratowych. Popłynęliśmy na tę wyspę łodzią, aby nawiedzić sanktuarium Matki Boskiej na Skale pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Wnętrze świątyni jest wspaniałą pinakoteką z 68 obrazami umieszczonymi na sklepieniu i ścianach bocznych. Piękne, kolorowe malowidła pochodzą z początku XVIII wieku są dziełem domorosłego malarza Tripo Kokolji tworzącego pod wpływem stylu weneckiego. Przedstawiają sceny z życia Maryi, Jezusa, proroków, Ewangelistów i Ojców Kościoła. Wszystkie obrazy znajdują się w różnokształtnych, drewnianych ramach. Rzędy obrazów na ścianach bocznych rozdziela fryz z dużą liczbą srebrnych tabliczek wotywnych ufundowanych przez ludzi morza, proszących i dziękujących za opiekę podczas żeglugi. Te tabliczki to swoiste dzieła sztuki z wygrawerowanymi wizerunkami żaglowców (tartanów, brygów, karaweli). Obraz Matki Bożej na Skale znajduje się w ołtarzu głównym pod marmurowym baldachimem, w otoczeniu dwu półtorametrowych figur: św. Jana Ewangelisty z orłem i św. Rocha z psem i laską pasterską. Obraz ten powstał w II połowie XVI wieku i jest dziełem Martinova Dobriczewicia z Kotoru. Matka Boska siedzi na księżycu ubrana w jaskrawoczerwoną suknię i niebieski płaszcz. Wpatruje się w trzymane na prawym ręku dziecko w białej sukni, błogosławiące prawą ręką a w drugiej trzymające jakiś rulon. Ta świątynia i ten obraz trwale zapisały się w naszej pamięci. Sanktuarium przyciąga licznych wiernych, którzy organizują uroczyste procesje, regaty i przynoszą liczne dary dziękczynne za otrzymane łaski za przyczyną Matki Bożej. Te dary są eksponowane w przylegającym do kościoła muzeum ze zbiorami obrazów statków, ceramiką, rzeźbą i przedmiotami użytkowymi. Funkcjonowanie tego sanktuarium jest bliskie naszej polskiej pobożności.\nNiezwykle interesujące było zwiedzanie Starego Baru, z kamiennego miasta z twierdzą z VII wieku i podziwianie starego drzewa oliwnego liczącego ok 2000 lat. Nasz miejscowy przewodnik, hodowca oliwek, z wielką kompetencją i pasją opowiadał o tych, niemal kultowych drzewach, które nobilitują każdą posiadłość w Czarnogórze.\nZe Starego Baru wyruszyliśmy do Albanii, mało znanego kraju ogromnych kontrastów przyrodniczych: góry-morze; ekonomicznych: bogactwo-bieda; religijnych: meczety i cmentarze islamskie obok nagrobków ?świeckich? i bardzo nielicznych cerkwi. Nas zdumiewał widok wieżowców, obok których pasły się owce, kozy, rosły chwasty i zalegały śmiecie. Także Saranda, w której przebywaliśmy 6 dni, położona w niedalekiej odległości od granicy z Grecją, jest miastem kontrastów. Nowoczesne kurorty i hotele sąsiadują z placami budowy lub miejscami pod zabudowę. Mieszkaliśmy w hotelu Blue Sky, trochę oddalonym od głównej promenady nadmorskiej, korzystaliśmy z pobliskiej plaży (z kamyczkami) i krystalicznie czystego morza. Z Sarandy wyjeżdżaliśmy na wycieczki do różnych ciekawych miejsc. Albania, w której żyją potomkowie Ilirów , licznych osadników i zaborców: Greków, Rzymian, Turków, Bułgarów, zachowała własny język należący do iliryjskiej grupy językowej (wymarłej) i własną kulturę, którą mogliśmy podziwiać w wielu miejscach.\nBardzo interesująca okazała się wyprawa do ?albańskiego Krakowa?, miasta Kruja, piętnastowiecznej stolicy państwa albańskiego. Autokar pokonywał serpentyny, wspinając się wśród lasu piniowego i gajów oliwnych, by dotrzeć do amfiteatralnie rozłożonego miasta na zboczu pasma górskiego Ligenit-Kruja. Nad miastem góruje historyczny zespół twierdzy z wieżą, otoczony częściowo zachowanymi murami obronnymi. Stąd mogliśmy podziwiać okolicę z ?lotu ptaka? i górskie otoczenie miasta. Podobno można stąd zobaczyć odległą o 20 km Tiranę (ja jej nie dostrzegłam, niestety). Oprócz historycznych pozostałości dawnej twierdzy zobaczyliśmy monumentalny, wystylizowany zamek Skanderbega, zbudowany z białych kamieni. Projekt tej budowli przygotowała Panvera, córka dyktatora komunistycznego Envera Hodży, która także nadzorowała prace budowlane; rekonstrukcję ukończono w 1982 roku. Znajdujące się w tym zamku muzeum Skanderbega obrazuje historię i kulturę Albanii. Monumentalne obrazy przedstawiają historię plemion iliryjskich, praprzodków Albańczyków, kulturę Albanii w XV wieku w czasach Skanderbega, a nade wszystko zwycięskie wojny z Turkami, które wygrywała armia albańska pod wodzą tego bohatera. To muzeum pozwala zrozumieć tradycje Albańczyków. Nie można mówić o Albanii bez osoby Skanderbega, tak ważnej dla nich jak dla nas Jan III Sobieski czy Kościuszko. Skanderbeg (1405-1468) pochodził z bogatego rodu Kastriotów. Jako syn możnowładcy był zakładnikiem wychowanym i wykształconym na dworze sułtańskim. Wkrótce został dowódcą, uzyskał wysoką rangę wojskową i tytuł Iskander Bey Arnanti (alb. Skënederben) czyli bej Aleksander, nawiązujący do Aleksandra Wielkiego. Wysłany do walki z Węgrami wypowiedział posłuszeństwo sułtanowi. Stał się wodzem Albańczyków, który wyzwolił kraj spod panowania tureckiego i odniósł wiele zwycięstw w walkach partyzanckich. Zmarł na malarię w 1468 roku, ale jeszcze przez 10 lat Albańczycy opierali się przeważającej armii tureckiej. Był podziwiany i popierany przez cały świat chrześcijański jako bohater walczący z islamem.\nKiedy Turcy zdobyli Albanię i odnaleźli grób Skanderbega to jego ciało wywieźli i potraktowali jako talizman przynoszący szczęście. Osoba i czyny Skanderbega były opiewane przez P. Ronsarda i A. Vivaldiego. Mit Skanderbega jest narodowym skarbem Albanii.\nW Krui zobaczyliśmy i inne zabytki: łaźnię turecką z XVII wieku, meczet bektaszytów i grób derwisza. Dwa ostatnie obiekty stały się punktem wyjścia niezwykle interesującej pogadanki naszego pilota, p. Zbyszka, o islamie (szyitach, sunnitach i bektaszytach) oraz o derwiszach. Bektaszyci są sektą założoną w XIII wieku w Persji. Rozprzestrzeniła się ona w Persji, Turcji i Albanii. Po wygnaniu bektaszytów z Turcji w 1925 r. znaleźli oni schronienie właśnie w Albanii i podobno do dzisiaj 20% albańskich muzułmanów to bektaszyci.\nIntelektualną przygodą była wycieczka do ruin antycznego miasta Butrint. Piękną eukaliptusową aleją weszliśmy w świat grecko-rzymski. Usytuowane wśród pięknej zieleni pozostałości dawnych budowli dają wyobrażenie funkcjonowania starożytnego, dobrze zorganizowanego miasta, ze świątyniami Asklepiosa i Minerwy, termami, agorą, gimazjonem i dobrze zachowanym amfiteatrem, gdzie odśpiewaliśmy kilka polskich pieśni. W mieście tym są także ruiny monumentalnej bazyliki chrześcijańskiej z zachowanymi arkadami i baptysterium. Przez tzw. Lwią Bramę (z bardzo dziwnym lwem!) weszliśmy na najstarszy fragment muru z VII w.p.n.e., na akropol. Obrazowe rekonstrukcje obiektów zamieszczone na trasie zwiedzania przybliżają oglądane obiekty.\nButrint odkryli w latach trzydziestych XX wieku Włosi, obecnie ten zespół kulturowo-przyrodniczy został wpisany na listę UNESCO.\nU stóp masywu górskiego Tomor (ponad 2000 m), nad rzeką Osum, rozłożyło się miasto Berat, które składa się z zabytkowej części historycznej z tradycyjnymi domami albańskimi. W swojej wędrówce dotarliśmy do murów obronnych twierdzy kumulującej zabudowę o cechach iliryjskich i tureckich, z resztkami czerwonego meczetu i białego meczetu. Zaułki starówki są zamieszkane. O miasto walczył niegdyś Ali Pasza z Tepeleny, kontrowersyjny namiestnik sułtański. Atrakcją Beratu jest dzielnica Mangalen z tradycyjnymi domami na stoku górskim, z gęstą zabudową piętrowo usytuowanych domów z licznymi oknami i dlatego Berat bywa nazywany miastem ?tysiąca okien?.\nNiezapomniane wrażenia pozostawiła wycieczka do Gjirokastry, położonej ok. 50 km od Saranady. W drodze przeżyliśmy Mszę Świętą sprawowaną przy małej cerkiewce w górach, słysząc głos dzwonków pasących się owiec i kóz. Kolejnym etapem było Niebieskie Oko Bałkanów, osobliwość przyrodnicza, źródło bijące z głębokości ok. 20 metrów. Piękna, o błękitnym i granatowym odcieniu woda usprawiedliwia tę nazwę, a legendy podpowiadają drugą nazwę: ?oko smoka?.\nGjirokastra, ze srebrnymi dachami budynków starego miasta pokrytymi kamiennymi łupkami, górującą twierdzę, domem Hodży, jest drugą albańską miejscowością (obok Beratu) mającą status miasta ? muzeum.\nPotężna twierdza (400 m. długości i 80 m. szerokości) sprawia przygnębiające wrażenie. To tutaj mieściły się koszary i więzienia w dawnych czasach: za króla Zoga, okupacji włoskiej i niemieckiej i w czasach komunistycznych. Po wyjściu z zamku, na tarasie, podziwialiśmy starówkę, wieżę zegarową, estradę dla imprez plenerowych, a także symbol ?mocy? dyktatury Hodży: amerykański zardzewiały samolot T33, który wleciał na terytorium Albanii i został zmuszony do lądowania w 1957 roku.\nBardzo interesującym wydarzeniem była kolacja regionalna zorganizowana w pięknym zamku, na której bezpośrednio zetknęliśmy się z kulturą albańską (muzyką, tańcem i strojem). Najbardziej charakterystyczne części stroju męskiego to biała filcowa czapka w kształcie ściętego stożka, sukienne wyszywane spodnie przypominające parzenice naszych górali, biała płócienna koszula z szerokimi rękawami i bogato zdobiona, bajecznie kolorowa kamizela. Uzupełnieniem stroju jest kolorowy, ozdobny pas (przypominający nasze pasy szlacheckie), za który wkładano broń palną. Taki strój jest argumentem wykorzystywanym w dyskusji o wędrówce Wołochów, którzy podobno przywędrowali aż z Albanii i byli praprzodkami górali karpackich. Mogliśmy podziwiać i inną, południową wersję stroju (z regionów sąsiadujących z Grecją) w której mężczyźni noszą długie, pięknie pofałdowane, białe męskie spódnice do kolan i białe podkolanówki podwiązane kolorowymi sznurami z pomponami. Strój kobiecy to kolorowe spódnice, szeroko rozkloszowane i uzupełnione fartuchami.\nMuzyka (instrumenty strunowe i szarpane, także dudy i fujary) towarzyszyła solowym śpiewom mężczyzn. Taniec, głównie solowy, kołowy imitował także różne scenki rodzajowe (np. weselne). Wspólny taniec w parach pochodzi dopiero z XIX wieku. My dość aktywnie braliśmy udział w tańcach inicjowanych przez gospodarzy, niektórzy panowie i śliczne młode Polki wzbudzały zachwyt tańcem i śpiewem.\nOstatnim miejscem zwiedzanym w Albanii była Tirana, stolica i największe miasto (ponad 600 tys. mieszkańców). Wjeżdżając, podziwialiśmy kolorowe, jaskrawe budynki odnowione z inicjatywy burmistrza Ediego Rama, byłego koszykarza, artysty malarza, które sprawiają wrażenie czystości i świeżości. Centrum Tirany jest plac Skanderbega z monumentalnym pomnikiem konnym bohatera. Obok na fasadzie Narodowego Muzeum Historycznego z 1981 roku znajduje się mozaika Albania ? alegoria państwa i narodu odzwierciedlająca historię narodu albańskiego. W głębi można podziwiać wysoką na 35 metrów wieżę zegarową z 1830 r. i meczet, który był w czasach reżimu komunistycznego jedynym obiektem sakralnym, dostępnym wyłącznie obcokrajowcom. Główna arteria miasta wiodąca w stronę Uniwersytetu Tirańskiego i placu Matki Teresy umożliwia spacer obok najbardziej reprezentacyjnych gmachów: siedziby Urzędu Rady Ministrów, pałacu prezydenckiego strzeżonego przez uzbrojonych gwardzistów. Po drugiej stronie ulicy widać niecodzienną budowlę w formie dużej piramidy, zaprojektowanej przez córkę Envera Hodży jako mauzoleum dla ojca (obecnie halę widowiskową i studio telewizyjne) oraz piękny, nowoczesny Pałac Kongresowy. Tirana jest miastem stosunkowo młodym, funkcję stolicy pełni od 1920 roku (wcześniej stolicą był Duresz), obecnie ma już charakter bardziej europejski niż bałkański.\nPo pożegnaniu Tirany rozpoczęliśmy drogę powrotną do Polski z jednodniowym pobytem w macedońskiej Ochrydzie.\nJest to urocze miasto z rozlicznymi świadectwami starochrześcijańskimi. Przypuszcza się, że w swoich podróżach misyjnych dotarł tu św. Paweł. To tutaj znaleźli schronienie uczniowie Cyryla i Metodego po upadku misji wielkomorawskiej. Ochryda stała się wówczas centrum kultury chrześcijan, ?słowiańską Jerozolimą?. Dwa monumentalne pomniki apostołów Słowian upamiętniają ich zasługi.\nW Ochrydzie utworzono nowy alfabet słowiański, na część Cyryla zwany cyrylicą, wzorowany na dużych literach alfabetu greckiego i elementach arabskich, którym do dzisiaj posługuje się cerkiew prawosławna. Z cyrylicy powstała tzw. grażdanka, alfabet rosyjski, serbski, bułgarski. Ochryda słynęła ze szkół ikonopisania i pięknych cerkwi, których było tu ponad 360. My z zewnątrz oglądaliśmy monumentalną cerkiew św. Zofii i piękną św. Jana z Kaneo. W Ochrydzie dobrze zachował się dwutysiącletni amfiteatr. Wielce interesująca była dla nas historia wytwarzania jedynych w swoim rodzaju pereł ochrydzkich, które ? zdaniem sprzedawców z butików ? wszystkie były ?prawdziwe?, albo przynajmniej równie pięknie jak prawdziwe. Zakup pereł stał się dla kobiet niemal przymusem wewnętrznym. Podróż po Bałkanach miała charakter pielgrzymki: codzienna Msza święta, śpiew Godzinek, odmawianie różańca i koronki do Miłosierdzia Bożego sprawiały, że przeżycia estetyczne i intelektualne nabierały charakteru duchowego. Dziękowaliśmy Panu Bogu za piękno przyrody, nasze doznania i modliliśmy się za Bałkany, aby koegzystencja ludów, kultur i religii była zawsze pokojowa, aby ?bałkański kocioł? już nigdy nie ?wrzał? nienawiścią.\nKoncert Oratorium na Boże Narodzenie\nREKOLEKCJE ADWENTOWE 21 – 23 grudnia 2018 r.\nUroczysty koncert na 70-lecie Polskiego Związku Chórów i Orkiestr w Lublinie\nWspólne śpiewanie hymnu państwowego 11.11.2018 – Zdjęcia\nKoncert z okazji jubileuszu 100-lecia odzyskania przez Polskę Niepodległości.\nArchiwa Wybierz miesiąc Grudzień 2018 Listopad 2018 Październik 2018 Wrzesień 2018 Sierpień 2018 Lipiec 2018 Maj 2018 Kwiecień 2018 Marzec 2018 Luty 2018 Styczeń 2018 Grudzień 2017 Listopad 2017 Październik 2017 Sierpień 2017 Czerwiec 2017 Maj 2017 Kwiecień 2017 Marzec 2017 Luty 2017 Grudzień 2016 Listopad 2016 Październik 2016 Sierpień 2016 Lipiec 2016 Czerwiec 2016 Maj 2016 Kwiecień 2016 Marzec 2016 Luty 2016 Styczeń 2016 Grudzień 2015 Listopad 2015 Październik 2015 Wrzesień 2015 Sierpień 2015 Lipiec 2015 Czerwiec 2015 Maj 2015 Kwiecień 2015 Marzec 2015 Luty 2015 Grudzień 2014 Listopad 2014 Październik 2014 Wrzesień 2014 Sierpień 2014 Czerwiec 2014 Maj 2014 Kwiecień 2014 Marzec 2014 Styczeń 2014 Grudzień 2013 Listopad 2013 Październik 2013 Wrzesień 2013 Sierpień 2013 Lipiec 2013 Czerwiec 2013 Maj 2013 Kwiecień 2013 Marzec 2013 Luty 2013 Styczeń 2013 Grudzień 2012 Listopad 2012 Październik 2012 Wrzesień 2012 Sierpień 2012 Lipiec 2012 Czerwiec 2012 Maj 2008 Kwiecień 2008 Marzec 2008 Luty 2008 Styczeń 2008 Maj 2004 Kwiecień 2004 Grudzień 2003 Listopad 2003 Czerwiec 2003 Maj 2003 Kwiecień 2003 Grudzień 2002 Listopad 2002 Październik 2002 Wrzesień 2002 Marzec 2002 Luty 2002 Maj 2000


Spodnie 900 WED'ZE - Narty i snowboard Narty i snowboard - Decathlon\nCiepłe. Wentylowane. Wodoodporne\nKod produktu : 8397872\nSpodnie narciarskie 900 dla dzieci WED'ZE\nPrzeznaczenie: do intensywnej jazdy, dla młodego narciarza i snowboardzisty poszukującego spodni do jazdy all-mountain w każdych warunkach. Spodnie 900 to różne rozwiązania techniczne: ciepło, wodoodporność, suwak wentylacyjny. Zapewniają całkowitą szczelność (jako ogrodniczki). Można też połączyć je z kurtką.


Bł. Lindalva Justo de Oliveira – Parafia Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pabianicach\nW trzydziestym trzecim roku życia poprosiła o przyjęcie do postulatu tego zgromadzenia. W ciągu trzech lat pogłębiała swoje życie duchowe i coraz aktywniej włączała się w posługiwanie ubogim.\nZa zgodą przełożonych, 16 lipca 1989 r. rozpoczęła seminarium (nowicjat) w Recife. Już wtedy odwiedzała chorych w jednym z miejscowych szpitali oraz poświęcała się ubogim i bezdomnym.\nPo okresie formacji początkowej, 26 stycznia 1991 r. skierowano ją do pracy w przytułku Dom Pedro II w Salvadorze w stanie Bahia. Powierzono jej oddział czterdziestu osób w podeszłym wieku. Z zapałem poświęcała im wszystkie siły. Po kilku dniach znała imiona wszystkich swoich podopiecznych. Poznawała ich problemy. Wszystkich obdarzała uśmiechem i potrafiła ich natchnąć własną radością życia.\nWszystko układało się dobrze do czasu, gdy w styczniu 1993 r. przybył do przytułku Augustyn da Silva Peixoto. Warunkiem przyjęcia był wiek powyżej sześćdziesiątego roku życia. Dzięki protekcji polityków przyjęto go, chociaż liczył dopiero czterdzieści sześć lat. Niemal od pierwszych dni narzucał się z pojmowaną po swojemu miłością wobec siostry Lindalvy. Gdy nie reagowała stawał się coraz bardziej natarczywy, a nawet groźny. Wielu świadków wydarzeń ostrzegało ją przed grożącym z jego strony niebezpieczeństwem, ale nie chciała opuszczać biednych powierzonych jej opiece. Jej prześladowca powziął zbrodniczą myśl. Postarał się o duży nóż i czekał na sposobność, aby zemścić się na siostrze, która zdecydowanie odrzucała jego grzeszne propozycje.\nW Wielki Piątek, 9 kwietnia 1993 r., siostra Lindalva wracała z kościoła po nabożeństwie Drogi Krzyżowej. Na schodach domu czekał Augustyn. Z krzykiem: Nie chciałaś ulec, to masz zapłatę, zadawał jej liczne ciosy nożem. Przed śmiercią zdążyła tylko krzyknąć: Boże, ratuj.\nZabójcę aresztowano jeszcze z nożem w ręce. Ciało zamordowanej poddano badaniom w Instytucie Medycyny Sądowej, a następnie umieszczono w kaplicy przytułku. Do końca dnia i przez noc przy trumnie czuwali pensjonariusze zakładu oraz tłumy mieszkańców miasta. Jeszcze większe tłumy następnego dnia uczestniczyły w obrzędach pogrzebowych. Miejscowy arcybiskup nawiązał do imienia Lindalva [piękna szata] i mówił: Piękną szatą jest biała szata, jaką każdy chrześcijanin otrzymuje na chrzcie świętym. Piękną szatą stała się też niebieska suknia siostry miłosierdzia obmyta we Krwi Baranka (Ap 7, 14), z którą teraz zmieszała się krew zamordowanej.\nSiostra Lindalva oddała życie w obronie ślubowanej Bogu czystości. Wiadomość o tragicznym wydarzeniu rozchodziła się w całej okolicy. Spontanicznie okazywano jej cześć religijną i wkrótce rozpoczął się kanoniczny proces beatyfikacyjny. Uroczystość beatyfikacyjna odbyła się 25 listopada 2007 r. w Salvadorze w Brazylii. Liturgiczne wspomnienie błogosławionej wyznaczono na 7 stycznia.\nBóg obdarzył Lindalvę miłym i radosnym charakterem. Jej brat Dżalma napisał o niej: Zachowywała się w sposób naturalny. Żyła w zgodzie ze wszystkimi. W przyjaźni była szczera. W czasie pobytu w domu rodzinnym nie różniła się od innych. Miała przyjaciółki i przyjaciół. Nawet jeżeli obdarzała kogoś sympatią, nie wykraczało to poza ramy poprawności. Jeden z jej przyjaciół dodawał: Odwiedzaliśmy nawzajem nasze rodziny. Wśród przyjaciół przeżywaliśmy różne uroczystości. Czasem jeździliśmy nad morze. Zachowywaliśmy się, jak wszystkie zaprzyjaźnione osoby.\nOd dzieciństwa wyróżniała się życzliwością wobec innych. Każdemu chętnie pomagała, zwłaszcza ubogim i opuszczonym. Z biednymi dziećmi, jeśli tego potrzebowały, dzieliła się różnymi częściami odzieży. Kiedy już podjęła pracę zawodową, w wolnych chwilach odwiedzała przytułek i wnosiła tam wiele radości. Dla każdego miała uśmiech i miłe słowo. Chętnie śpiewała i grała na gitarze. Swoją religijność opierała na życiu sakramentalnym, na modlitwie i czytaniu Pisma Świętego. Jej pobożność była prosta i naturalna. Kiedy wstępowała do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia, mówiła: Pragnę osiągnąć szczęście niebieskie, chcę z radością służyć bliźnim i wytrwale czynić dobro.\nW czasie postulatu zapewniała: Jestem bardzo szczęśliwa. Jestem blisko Boga. Wydaje mi się, że zawsze mieszkałam tutaj. Mam tylko jedno pragnienie: w pokorze i z miłością służyć Chrystusowi. Zawsze wyróżniała się radością i gotowością służenia zarówno w domu jak i poza nim. Jej pragnieniem było dążenie do świętości. W okresie seminarium (nowicjatu) w liście do przyjaciółki pisała: Jestem wdzięczna Bogu za łaskę powołania i za wszystkie łaski, jakimi mnie obdarza w nowicjacie. Tutaj wszystko jest łaską. Doświadczamy jej wszystkie. Żyjemy w milczeniu, które pogłębia nasze zjednoczenie z Bogiem. To wszystko przepełnia nas radością. Święty Wincenty i święta Ludwika oczekują, że przyłączysz się do nas. Nie obawiaj się. Zapewne na naszej drodze będą pojawiały się ciernie, ale będziemy je przemieniać w róże. Wszystko zależy od nas. W podobnych słowach zwracała się do rodziny. Zachęcała do postępowania drogą dobra. Przekonywała o skuteczności modlitwy, zwłaszcza różańcowej. Sama żywiła wielką cześć dla Maryi, którą nazywała swoją Ukochaną Matką.\nW okresie posługiwania w przytułku Dom Pedro II troszczyła się o dobro duchowe i materialne swoich podopiecznych. Wszystkim, bez żadnej różnicy, okazywała życzliwość i świadczyła wszelkie usługi. Najbardziej starała się pomagać chorym. Wszystkich zarażała swoją radością. Była świadoma pożądliwości, jaka zrodziła się w sercu Augustyna da Silva Peixoto. Zachowywała wobec niego należyty dystans. Mogła poprosić o zmianę miejsca pracy, ale mówiła: Wolę przelać krew, niż opuścić moich ubogich. Jej krew rzeczywiście została przelana i w Wielki Piątek połączyła się z Krwią Chrystusa. Zmarła w obronie swojej wiary i swojej konsekracji. Swoje dziewicze życie okupiła męczeństwem.


"Pierwsza miłość": Dojrzała kobieta zdobyta - WP Teleshow\n"Pierwsza miłość": Dojrzała kobieta zdobyta\nGrażyna kierując się jednak zdrowym rozsądkiem odtrąci Błażeja. On roztrzęsiony wsiądzie do samochodu i spowoduje wypadek.\nW serialu Pierwsza miłość po wielu tygodniach walki o uczucia Grażyny Weksler starania Błażeja zostaną docenione. Kobieta ulegnie namiętności i spędzą wspólnie noc. Rozpocznie się walka o jego życie.\nGrażyna Weksler to majętna kobieta, żona bezwzględnego biznesmena. Samotna, poniżana, stopniowo popadała w depresję. W najtrudniejszych dla niej chwilach pojawił się kolega jej córki - Sabiny. Błażej od początku znajomości troszczył się o nią, otaczał ją opieką. Grażyna starała się zachować dystans, ale okazało się, że Błażej Król jest jedyną osobą, której naprawdę na niej zależy.\nGrażyna kolejny raz da się namówić Błażejowi na odrobinę szaleństwa. Tym razem wspólny wypad dostarczy im mnóstwa adrenaliny. Spędzają wspólnie czas na torze gokartowym. Cały wieczór zostanie zwieńczony gorącym pocałunkiem, będącym tylko preludium namiętności, której oboje się poddadzą. Grażyna będzie odczuwała silne wyrzuty sumienia.\nPoinformuje młodego Króla, że chciałaby definitywnie zerwać z nim kontakt, i najlepiej dla nich obojga będzie jeśli o wszystkim po prostu zapomną. Błażejowi, który bezgranicznie się zakochał takie tłumaczenia nie wystarczą. Będzie nadal nieugięty, więc Grażyna wyjaśni mu, że nie zamierza z nim być, ponieważ najzwyczajniej w świecie go na nią nie stać.\nBłażej w stanie kompletnego rozbicia, wsiądzie w samochód i da upust swoim emocjom. Będzie miał wypadek i trafi na oddział intensywnej terapii. Gdy jego rodzina dowie się, że osobą, z którą spotkał się przed samym zdarzeniem była Grażyna, zaczną podejrzewać, że mógł próbować pożegnać się z życiem.\nCzy Błażej wróci do zdrowia? Czy ułoży sobie życie? Czy będzie jeszcze kiedyś potrafił spojrzeć Grażynie w oczy? To wszystko już wkrótce w Telewizji Polsat. Emisja opisanych wydarzeń w serialu Pierwsza miłość będzie miała miejsce w tygodniu na przełomie lutego i marca.


Piątek w Serie A: Były trener Fiorentiny wyjaśnił, dlaczego uderzył piłkarza - Sport WP SportoweFakty\nPiątek w Serie A: Były trener Fiorentiny wyjaśnił, dlaczego uderzył piłkarza\nMarco Di Vaio zapowiedział odejście z Bolonii i ligi włoskiej. Miroslav Klose może zagrać w dwóch ostatnich meczach sezonu. Luis Muriel musi wrócić do Udinese. Gianfranco Zola jest głównym kandydatem na nowego szkoleniowca Lazio.\nKonrad Kostorz 04 Maja 2012, 14:52\nRossi o uderzeniu Ljajicia\nZwolniony z Fiorentiny Delio Rossi zabrał głos na temat przykrego incydentu, do jakiego doszło podczas środowego spotkania z Novarą. - Jest mi bardzo przykro z powodu tego, co zaszło. Przepraszam wszystkich florentczyków, zawodników, klub i Ljajicia. Nigdy nikogo nie uderzyłem, ale domagam się szacunku od klubu, który trenuję. Pewne granice nie powinny być przekraczane. Jeśli ktoś uderza w moją rodzinę, nie mogę udawać, że tego nie słyszę. Ponoszę wysoką cenę za moje zachowanie, ale było ono uzasadnione z ludzkiego punktu widzenia. Usłyszałem teraz wiele historii, które mnie denerwują. Wielu moralistów wydaje teraz werdykty bez znajomości okoliczności sprawy. Uważam, że słowa mogą wyrządzić większą krzywdę niż miecze - tłumaczy się Rossi.\n- Jest takie powiedzenie, że zanim się kogoś osądzi, należy przez dwa dni znaleźć się na jego miejscu. Ja w to wierzę - dodaje były trener.\nLjajić w czwartek przeprosił za swoje zachowanie. - To, czego się dopuściłem, było przejawem frustracji, ponieważ chciałem pomóc zespołowi do ostatniej minuty. Proszę o wybaczenie kibiców i mogę ponieść każdą karę. Panu Rossiemu życzę powodzenia w dalszej karierze - pokajał się. Mimo to władze Fiorentiny podjęły decyzję, by zawiesić zawodnika do końca obecnego sezonu.\nCassano z "10"?\nAntonio Cassano odkąd trafił do Milanu występuje w koszulce z numerem "99". Od przyszłego sezonu 29-latek prawdopodobnie założy znacznie bardziej prestiżowy trykot z "10", który zostanie zwolniony po odejściu z klubu Clarence'a Seedorfa.\nKlose powraca, by pomóc Lazio w walce o Europę\nMiroslav Klose wznowił treningi. Autor 13 goli w tym sezonie nie gra od połowy marca. W weekendowym spotkaniu z Atalantą Niemiec powinien być do dyspozycji trenera, ale prawdopodobnie od 1. minuty usiądzie na ławce rezerwowych. Odkąd 33-latek pauzuje, skuteczność Biancocelestich dramatycznie spadła.\nPrandelli wróci do pracy w klubie?\n- Codzienna praca z zawodnikami jest tym, za czym tęsknię. Muszę jednak stwierdzić, że odkąd prowadzę reprezentację jakość mojego życia poprawiła się - przyznał Cesare Prandelli. Selekcjoner Squadra Azzurra odmówił odpowiedzi na pytanie, czy po EURO 2012 odejdzie ze stanowiska i obejmie jedną z drużyn Serie A. Chętnych na usługi byłego szkoleniowca Fiorentiny na pewno by nie zabrakło.\nStramaccioni o swojej przyszłości\nAndrea Stramaccioni rośnie w siłę. Tymczasowy szkoleniowiec Interu zapowiedział, że na pewno nie wróci do trenowania drużyn juniorskich, co czynił jeszcze w 2012 roku. - Nie byłoby to dobre dla mojego rozwoju - ocenił 36-latek. Stramaccioni zasugerował tym samym, że jeśli Massimo Moratti nie będzie chciał z nim dalej współpracować, znajdzie sobie nowy klub w Serie A. - Decyzja należy do Morattiego, on ma wolną rękę - mówi.\nDi Vaio odchodzi z Bolonii\nMarco Di Vaio powiedział, że najbliższe dwa spotkania będą jego ostatnimi w barwach Bolonii. - Nie chcę być obciążeniem dla klubu i kibiców. Spędziłem tutaj cztery wspaniałe lata, a teraz otrzymałem interesującą ofertę z Montrealu - wyjaśnił były reprezentant Włoch. 35-latek w przeszłości grał m.in. w Juventusie, Valencii i Monaco.\nZola następcą Rejy?\nOstatnie słabe występy Lazio sprawiły, że odejście Edoardo Rejy ze Stadio Olimpico jest praktycznie przesądzone. Szkoleniowiec od dłuższego czasu nie ma najlepszych stosunków z prezydentem Claudio Lotito. Według mediów następcą Rejy zostanie Gianfranco Zola, który w przeszłości był szkoleniowcem West Ham United.\nMuriel wraca do Udinese\nLuis Muriel to jedno z objawień tego sezonu. Kolumbijczyk wypożyczony do Lecce już nieraz błysnął nieprzeciętnymi umiejętnościami. 21-latkiem zainteresował się ostatnio Juventus. - Bez względu na zainteresowanie innych klubów Muriel wróci do Udinese. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości! - powiedział dyrektor sportowy Bianconerich. - Czy później sprzedamy go na tak korzystnych warunkach jak Alexisa Sancheza? Nie wiadomo, co przyniesie przyszłość - dodał.\nNieznana przyszłość Giovinco\nSebastian Giovinco chce zatrzymać Parma, a ściągnięcie go na Juventus Stadium rozważa Antonio Conte. Poza tym ofensywnym pomocnikiem interesują się Barcelona i Wolfsburg. - To, gdzie będę grał, zależy od wielu czynników. Trzeba poczekać i zobaczyć, co się wydarzy. Na razie chcę skupić się na dwóch ostatnich meczach ligowych, a potem mam nadzieję, że zostanę powołany do kadry - zapewnił reprezentant Włoch.\nViviano wróci do Interu?\nDziałacze Palermo liczą się z tym, że Inter zdecyduje się wezwać Emiliano Viviano do powrotu na San Siro. Oba kluby mają do reprezentacyjnego bramkarza po 50 procent praw, ale to do Nerazzurrich należy decydujący głos.\n- Jeśli nie zdecydują się go sprowadzić z powrotem, może u nas zostać. Jeśli jednak odejdzie z Palermo, nie będzie to dla nas problemem, bo Ujkani spisuje się świetnie - powiedział dyrektor sportowy Rosanero, mając na myśli wypożyczonego ostatnio do Novary bramkarza Samira Ujkaniego.\nBoruc z radości obciął się na łyso (foto)\nPiłka nożna AC Milan ACF Fiorentina Lazio Rzym Włochy Antonio Cassano Antonio Conte Cesare Prandelli Clarence Seedorf Claudio Lotito Delio Rossi Edoardo Reja Gianfranco Zola Miroslav Klose Marco Di Vaio Massimo Moratti Martin Palermo Sebastian Giovinco Serie A Emiliano Viviano Mediolan Rzym Florencja Piłka w Europie Piłka nożna we Włoszech


Tytuł oryginału: "The Lost flowers of Alice Hart".\nTytuł oryginału: "The fault in our stars".\n312 stron,  stron tablic : ilustracje kolorowe ; 21 cm.\nMiliony fanów, dwa lata na listach bestsellerów, a wreszcie ekranizacja. Kto by się tego spodziewał po ambitnej powieści o dwojgu młodych ludzi, którzy spotykają się w grupie wsparcia dla chorych nastolatków. Dziewczyna o imieniu Hazel, która ma szesnaście lat i nowotór, poznaje tam Augustusa, niewiele starszego od siebie chłopaka. Ich wspólna historia nikogo nie pozostawia obojętnym.\nTyt. oryg.: "Paper towns".\nJohn Green ; przełożyła Renata Biniek.\nWrocław : Wydawnictwo Bukowy Las, .\nQuentin Jacobsen od zawsze zakochany jest we wspaniałej koleżance, zbuntowanej Margo Roth Spiegelman. W dzieciństwie przeżyli razem coś niesamowitego, teraz chodzą do tego samego liceum. Pewnego wieczoru w przewidywalne, nudne życie chłopaka wkracza Margo w stroju nindży i wciąga go w niezły bałagan. Po czym znika. Quentin wyrusza na poszukiwanie dziewczyny, która go fascynuje, idąc tropem skomplikowanych wskazówek, jakie zostawiła tylko dla niego. Żeby ją odnaleźć, musi przemierzyć setki kilometrów. Po drodze przekonuje się na własnej skórze, że ludzie są w rzeczywistości zupełnie inni, niż sądzimy.\nTytuł oryginału: "Turtles all the way down".\nJohn Green ; przełożyła Iwona Michałowska-Gabrych.\nSzesnastoletnia Aza Holmes nie zamierzała uczestniczyć w poszukiwaniu zaginionego miliardera Russella Picketta. Ma przecież wystarczająco dużo własnych zmartwień i lęków. Ale gdy stawką okazuje się sto tysięcy dolarów nagrody i wieloletnia przyjaźń z Daisy, Aza postanawia się zaangażować w coś poza szkołą i walką z dręczącymi myślami.\nMusi zdobyć się na odwagę i odświeżyć znajomość z synem miliardera Davisem, a przede wszystkim pokonać przepaść, która oddziela ją od innych ludzi. To dla niej nie tylko niezwykła przygoda, ale też największe życiowe wyzwanie.\nNajbardziej oczekiwana i najbardziej osobista książka Johna Greena. Przejmująca, ale i dodająca otuchy historia nastolatki zmagającej się z chorobą psychiczną.\nPowieść o rodzinie, przyjaźni, miłości i pokonywaniu przeciwności losu.\nTytuł oryginału: "After the fire".\nTo, co widziałam, jest wypalone we mnie jak pietno, które nie chce zblednąć.\nOjciec John kontroluje wszystko i wszystkich znajdujących się na Farmie. Ojciec John lubi zasady. Szczególnie tę o nie rozmawianiu z Obcymi. Ojciec John zna Prawdę. Wie, co jest dobre, a co złe. Ojciec John wie, co nadchodzi.\nJednak Moonbeam zaczyna wątpić. Zaczyna widzieć kłamstwa, które kryją się w słowach Proroka. Chce go zdemaskować.\nJohn Boyne ; tłumaczył Paweł Łopatka.


RAJ: NADZIEJA - Filmy tvp1 3 czerwień rubinu (rubinrot aka ruby red) 3\nTVP 2, czwartek, 14 maja, godz. 22.55, cykl: Kocham kino i godz. 2.25\nPremiera. Trzecia część trylogii austriackiego reżysera Ulricha Seidla. Poznajemy w niej trzynastolatkę Melanie, którą z bohaterkami wcześniejszych części tryptyku (Raj: Wiara i Raj: Miłość) łączą więzi rodzinne. Na wakacje dziewczyna wyjeżdża w góry, gdzie pod okiem specjalistów ma walczyć z nadwagą. Na turnusie odchudzającym, w towarzystwie rówieśników z podobnymi problemami, ma zrzucać zbędne kilogramy. Młodzieży wpaja się potrzebę wyrzeczeń jako cel do sukcesu. Chcąc poprawić swoją atrakcyjność, wpadają więc w rytm ćwiczeń i diet. Jednak wiek ma swoje prawa. Głównym tematem rozmów nastolatek są ich sprawy uczuciowe. Ale niestety, obiektem uczuć Melanii, został trzydzieści lat od niej starszy obozowy lekarz dietetyk.\nReż. Ulrich Seidl, wyk.: Melanie Lenz, Verena Lehbauer, Joseph Lorenz i inni\nTVP 2, piątek, 15 maja, godz. 1.40\nTVP 2, sobota, 16 maja, godz. 22.10\nPremiera. Film sensacyjny, thriller. Osiedle mieszkaniowe Gulf Oasis Western w Riyadh w Arabii Saudyjskiej, należące do amerykańskiej kompanii naftowej. To tu dochodzi do jednego z najbardziej przerażających ataków wymierzonych przeciwko obywatelom z Zachodu. W samobójczym zamachu są zabici i ranni. Gnie ponad 100 pracowników kompanii i członków ich rodzin, 200 jest rannych. Giną też Saudyjczycy. Sierżant Haytman z posterunku policji zabija kilku terrorystów. Prawny attache FBI na terenie Arabii Saudyjskiej, agent specjalny Fran Manner, wzywa swego przyjaciela agenta Ronalda Fleury do pomocy w tej bulwersującej sprawie. Kiedy biurokraci prowadzą bezowocne rozmowy, agent specjalny Ronald Fleury i jego zespół odbywają tajną pięciodniową misję w Arabii Saudyjskiej. Ich celem jest odnalezienie sterującego zamachami bombowymi szaleńca i powstrzymanie go przed kolejnym atakiem. Zespół FBI zostaje zaproszony do pałacu saudyjskiego księcia, Ahmeda bin Khaleda na kolację. Amerykanie otrzymują zezwolenie na prowadzenie śledztwa.\nReż.: Peter Berg, wyk.: Jamie Foxx, Jennifer Garner, Jason Bateman, Chris Cooper, Ali Suliman\nTVP 2, sobota, 16 maja, godz. 20.05\nTVP 2, niedziela, 17 maja, godz. 11.50, cykl: Gwiazdy w południe\nFilm przygodowy fantasy. Rozgrywający się w dawnej Persji, pełen rozmachu film przygodowy na podstawie kultowej gry wideo. Znakomita obsada i reżyseria, widowiskowe zdjęcia i efekty specjalne, magiczny klimat. Dastan (Jake Gyllenhaal) jest najmłodszym synem króla Persji Szaramana (Ronald Pickup). Wraz z braćmi i wujem (Ben Kinsley) przebywa na wyprawie wojennej. Książętom udaje się zdobyć podejrzewane o sprzyjanie wrogom święte miasto Alamut. W czasie uczty z okazji zwycięstwa niespodziewanie ginie król Szaraman. Dastan zostaje niesłusznie oskarżony o popełnienie zbrodni. Dzięki pomocy księżniczki Taminy (Gemma Arterton) udaje mu się uciec, by wyjaśnić śmierć ojca i odzyskać swoje imię. Zarówno Tamina jak i Dastan pragną także ocalić magiczny sztylet, który ma moc odwracania czasu.\nReż.: Mike Newell, wyk.: Jake Gyllenhaal, Gemma Arterton, Ben Kingsley, Alfred Molina, Steve Toussaint, Toby Kebbell\nTVP 2, sobota, 16 maja, godz. 2.20\nTVP 2, niedziela, 17 maja, godz. 23.00\nHorror. To historia ociemniałej młodej kobiety, która po przeszczepie rogówki odzyskuje wzrok, ale wraz z nim pojawiają się koszmarne wizje, które dręczą ją na jawie i we śnie. 20 - letnia Sydney Wells jest utalentowana muzycznie, gra na skrzypcach w orkiestrze. Piękna, samotna kobieta nie widzi od piątego roku życia, straciła wzrok podczas zabawy fajerwerkami puszczanymi wraz z siostrą Helen, która do dziś obwinia siebie o tę tragedię. Po 15 latach od nieszczęśliwego wypadku pojawia się cień nadziei na odzyskanie wzroku. Zabieg przeszczepu rogówki od anonimowego dawcy ma przeprowadzić dr Haskins, który jest dobrej myśli. Rzeczywiście operacja przebiega bez zakłóceń, a pacjentka jest w znakomitej formie. Po zdjęciu opatrunków na razie widzi jak przez mgłę, ale według doktora Haskinsa jest to normalny objaw. Dalszą kuracją Sydney Wells zajmuje się wybitny terapeuta dr Paul Faulkner. Przez cały czas wspiera ją siostra. Helen zabiera ją do domu, gdzie tłum przyjaciół i znajomych szykuje niespodziankę. Sydney może nareszcie nie tylko dotknąć, ale także zobaczyć ludzi, którzy przez tyle lat przewijali się wokół niej. Zaczyna zupełnie inne życie, na nowo smakując otaczający ją świat, upajając się widokiem kwiatów, słońca, a nawet deszczu. Uczy się czytać nuty, rozpoznawać owoce, które lubi, dostrzegać piękno krajobrazów. Jej nieopisane szczęście zakłócają jednak pojawiające się przed jej oczami mroczne obrazy, jakieś zamazane sylwetki, nieznane postaci. Spokojne dotąd życie Sydney teraz zdominowały zatrważające widoki pożarów, upiornych miejsc i odchodzących z tego świata ludzi. Powtarzające się i przybierające na sile wizje niemal doprowadzają ją do obłędu. Sydney jest pewna, że nie są to urojenia, że wokół niej naprawdę dzieją się straszne rzeczy. W dodatku przekonuje się, że w lustrze pojawia się odbicie zupełnie innej kobiety. Uświadamia sobie, że widzi oczami nieznajomej, która była dawczynią, jest też świadkiem jej strasznej śmierci. Chce dowiedzieć się o niej więcej. Szuka pomocy u doktora Faulknera, ale ta informacja jest objęta ścisłą tajemnicą, której lekarz nie może wyjawić. Sydney postanawia za wszelką cenę poznać prawdę. W końcu zdobywa nazwę kliniki, skąd pochodził narząd i dowiaduje się, że dawczynią była Meksykanka. Paul towarzyszy jej w podróży do Meksyku.\nFrancja/Niemcy/ Czechy 2008\nTVP 2, niedziela, 17 maja, godz. 0.40\nFilm obyczajowy. Bohaterowie "Mojego nauczyciela", zmagają się ze zwykłymi codziennymi troskami, szukają choćby namiastki szczęścia i spełnienia w życiu. To nastrojowa i poruszająca opowieść o pragnieniu uczucia, potrzebie bliskości drugiego człowieka. Młodzi ludzie, choć już z pewnym bagażem życiowych doświadczeń, marzą o miłości i poprawie szarej egzystencji. Kiedy się spotykają, nawiązuje się między nimi nić serdecznej przyjaźni, która przeradza się w głębsze uczucie, Ale czy obydwoje są gotowi na ten związek, czy mogą zapomnieć o przeszłości i rozpocząć nowe życie, dźwigając na swych barkach spory bagaż trosk. Akcja rozgrywa się w malowniczych prowincjonalnych plenerach. Do wiejskiej szkoły przybywa nowy nauczyciel biologii, człowiek skromny, wrażliwy i cichy. Do tej pory Petr uczył w gimnazjum w Pradze. Zostawił dawną szkołę, swoich rodziców i niespełnione miłości. Dyrektor palcówki nie rozumie decyzji młodego człowieka, uważa, że ten pewnie coś przeskrobał w stolicy, dlatego znalazł się daleko od miasta. Przepowiada mu, że nie wytrzyma tu dłużej niż 6 miesięcy. Tymczasem Petr poważnie traktuje swoją pracę. Już na pierwszym spotkaniu z uczniami, próbuje zachęcić swoich podopiecznych do poznawania przyrody, odkrywania ciekawych zjawisk. Nowy nauczyciel szybko zyskuje akceptację, szacunek i sympatię lokalnej społeczności. Zajmuje skromny pokój u Marie, która mieszka wraz z nastoletnim synem Ladą. Marie jest wdową. Jej mąż był przystojnym mężczyzną, to była wielka miłość, kochała go bardzo. Syn miał zaledwie kilka lat, gdy mąż uciekł do innej. Ale kiedy tamta kobieta miała go dość i wyrzuciła go, wrócił z powrotem na łono rodziny, do żony i syna. A Marie zrobiła najgorszy błąd w życiu, przyjmując go z powrotem pod swój dach. Nie potrafiła już jednak tak bardzo mocno go kochać, a on zaczął pić, często podnosił na nią rękę. Kiedy śmiertelnie potrącił go tir, gdy wracał pijany z gospody, poczuła ulgę. Rozmowy, wyznania zbliżają do siebie tych dwoje zagubionych w życiu ludzi. Petr próbuje też zaprzyjaźnić się z Ladą, zakochanym w ślicznej dziewczynie z Pragi, która przyjeżdża do niego tylko na weekendy.\nScenariusz i reżyseria: Bohdan Slama, wyk.: Pavel Liska, Zuzana Bydzovska, Ladislav Sedivy, Marek Daniel, Tereza Voriskova, Cyril Drozda, Marie Ludvikova


josi63 24 June 2014\nNie wierzę w szczere zawieszenie broni. Chyba, że separatystom brakło amunicji, i czas wykorzystają na dozbrojenie. Albo czekają na większe posiłki przez Rosję. Ciekawe dla której strony jest to korzystniejsze, a która na tym traci. Jeśli Rosja zgromadziła ponownie tyle wojska to chyba nie po to, by doszło do rozejmu. Jeśli rozejm nastąpi rozwiń\nrajstopak 24 June 2014\nCiekawe ilu wsrod tych seperatystow to warunkowo zwolnieni przestepcy. Mysle ze jakies 30 %.\njawotr 24 June 2014\nProblem Putina polega tylko na tym, że jeszcze nie zrobił odpowiedniej prowokacji, w rodzaju wysadzenia moskiewskich bloków. Kiedy to już nastąpi to wszelkie jego działania będą "ładnie" usprawiedliwione.\nGRUPA HENOCHA Warszawa 23 June 2014\nA może ktoś wie, co w Ługańsku i Donbasie ci tzw. separatyści, czyli Rosjanie, którzy walczą o swoje, co zrobili z bandytami i bossami tamtejszych mafii? Co, nikt nie wie, bo media nie podają? No to Wam powiem: wyłapali i natychmiast rozstrzelali, nawet po kilka sztuk razem. To co, źle zrobili? A co do Ukrainy sądzę, że Ługańsk, Donbas rozwiń\nty, swietlana, potrzebne ci lekcje historii\nPewnie od ciebie. Wyszłaby, jak Zabłocki na mydle.\nrajstopak 23 June 2014\nPutin bal sie sankcji, ktore w tym tygodniu moglyby byc na niego nalozone. Udaje, ze idzie na ugode. Zadnego pokoju jednak nie bedzie.\nj1940 23 June 2014\nTymi sankcjami to Putin może sobie............ Teraz ma problem Poroszenko, bo założył idiotyczne warunki. Z góry zakładając, że powstańcy nie przyjmą rozejmu. Niestety, rozejm przyjęty, ale bez złożenia bron, co oczywiste i i co dalej? Teraz będzie musiał wybrać: rozmowę z powstańcami, albo walkę. Jedno i drugie nie do przyjęcia. rozwiń\nPutin się bał? Śmieszne. Jak się Pan Putin - mój Prezydent- wkurzy, bo na razie olewa tzw sankcje, to "odzie naprzód" i nikt go nie powstrzyma. Przekonasz się o tym, może wkrótce.\n. Chwala Ukrainie\nPotrzebuje do krzyzowki. Zazyna sie na B, na 7 liter. Bohater nie pasuje. Moze bandyta?\npauliner1 23 June 2014\ntzw separatyści to nie idioci i nie samobójcy - czekają na najbliższy akt przemocy ze strony przeciwnika\nTeż uważam, że działają bardzo rozważnie. Poroszenko "pęknie", bo musi coś zrobić. Każda jego decyzja będzie zła dla niego. Szczerze mówiąc "popełnił harakiri". Ale sam tego chciał.\nPRECZ Z OPĘTANYM KACZYŃSKIM 23 June 2014\nI pięknie, Poroszenko ładnie w tym czasie uszczelni kompletnie granice, a później wszyscy ruscy bandyci będą zlikwidowani jeśli nie złożą broni, a nowi już nie dotrą. Putin ponosi klęskę za klęską, zresztą czemu się dziwić, cały ten jego żałosny plan zbudowany na panice i strachu nie miał szans powodzenia. Tak się zaczyna klęska rozwiń\nHISTAR 23 June 2014\nWielu pisze tu Ukraińców, uważam, ze wierzą w co piszą chociażby pisali nieprawdę. Wszyscy manipulują na swoją strone, Rosjanie i Ukraińcy..Mam sąsiadkę, imigrantkę z Lwowa. Ona jest narodowości ukraińskiej. Próbowała mnie przekonać, iż to nie UPA mordowała Polaków na Wołyniu tylko rosyjscy przebierańcy chcący skłócić Polaków rozwiń\npiotr_swi 23 June 2014\nNo pięknie. Czyli ukraińska armia na oficjalnych uroczystościach używa banderowskich okrzyków i symboliki III Rzeszy (np. na filmiku widoczny jest Wolfsangel).\nSwietłana 23 June 2014\nMoim zdaniem, ci patryoci są nie tyle obrońcami Ukrainy, co zagrozą dla rodaków i ... Europy. :(\nGalnospoke 23 June 2014\nNaprawde jestescie az tak naiwni?\nNaiwni to nie, ale śmieszni, to tak.


Dlaczego kredyt na Święta to zły pomysł? | Super Mamy\nTrzy rodzaje długów, które ludzie najczęściej zaciągają na ŚwiętaTrzy rodzaje długów, które ludzie najczęściej zaciągają na Święta\nDługi, szczególnie przed świętami i szczególnie w okresie pandemii COVID-19, wiele osób zaciągnęło chętnie. Jednak wizja idealnych Świąt pryska, gdy wstajemy rano 27 grudnia, jest po świętach, a 3 dni hucznych obchodów przyprawiają nas o ból głowy. Przed nami wizja spłacania należności, które zaciągnęliśmy, aby obdarować najbliższych wymarzonymi prezentami oraz postawić na stole 12 potraw. Jakie długi najczęściej zaciągamy?\nZobacz więcej: Święta, święta, a po świętach… nadprogramowe kilogramy\n3 rodzaje długów, które najczęściej zaciągamy na Święta\n#1 Zadłużenie karty kredytowej\nJedna najpopularniejszych form zadłużania się. Banki chętnie dają karty kredytowe. Jeszcze chętniej ścigają dłużników. Do tego limit, który wykorzystujemy na przedświąteczne szaleństwo, często przekracza nasze finansowe możliwości. Spłacanie karty często zajmuje nam kilka miesięcy zanim wyjdziemy na zero. Jak się okazuje wiele osób w grudniowym amoku nie zdaje sobie sprawy, że dopiero za kilka miesięcy przestanie być dłużnikiem, a wizja sprawienia wszystkim radości przyćmiewa nam logiczne myślenie i kalkulowanie wydatków.\nKolejna popularna forma, która może przysporzyć więcej strat niż pożytku. Chwilówkę można zaciągnąć przez Internet, więc tak naprawdę każdy może ją trzymać. Większość parabanków udzielających tego typu pożyczek, nie wymaga dostarczenia oświadczenia o dochodach oraz nie sprawdza, czy w przyszłości klient da radę spłacić dług. Chwilówki udzielane są na bardzo krótkie okres, ale są też wysoko oprocentowane. Wiele osób chwyta się tego sposobu, aby jak najszybciej spłacić inne zaległości, jednak spłacanie długu innym długiem, to bardzo zły pomysł.\nSą też tacy, którzy idą do banków po pożyczkę, którą następnie otrzymują na konto. W umowie jest dokładnie określona wysokość pożyczki oraz termin jej zwrotu. Często nie zdajemy sobie sprawy, że ciężej wyjść z takiej pożyczki niż ją wziąć, a nasz wierzyciel oczekuje, że oddamy należność w terminie. Pożyczki mogą być zarówno gotówkowe, jak i bezgotówkowe. Z reguły pożyczkodawcy nie pytają, na jaki cel są nam potrzebne pieniądze, a bardziej obchodzi ich to, czy jesteśmy wypłacalni i jakie mamy dochody.


Wyrzutnik szybkobomb - Official TF2 Wiki | Official Team Fortress Wiki\nDostępność: Losowa, Wytwarzanie, Zakup lub Skrzynki #103 (kuriozum)\nAmunicja zapasowa: Pojedyncze\nWyrzutnia bomb samoprzylepnych poziomu 1-99\nMoże niszczyć bomby samoprzylepne wroga\n-0.2 s czasu uzbrajania bomb\nMaksymalny czas ładowania zmniejszony o 70%\nDo +35% obrażeń w zależności od czasu ładowania\nChyba tego nie przewidzieli!\n— Demoman o szybkim bombardowaniu bombami samoprzylepnymi\nWyrzutnik szybkobomb (oryg. Quickiebomb Launcher) jest stworzoną przez społeczność bronią drugorzędną dla Demomana. Jest to czarna, gładka wyrzutnia bomb samoprzylepnych z drewnianym przodem i kolbą, i z paskiem owiniętym naokoło magazynku w kształcie bębna. Drewniano metalowy uchwyt ładowania w kształcie tłoku znajduje się nad podstawą kolby, bezpośrednio połączony do tyłu lufy.\nBomby samoprzylepne wystrzelone przez tą broń są kolczaste, z świecącymi częściami w kolorze drużyny. Uzbrajają się o 0.2 sekundy szybciej, robiąc je możliwymi do zdetonowania krótko po połowie sekundy i dobrymi do szybkich detonacji podczas walki (czy "airburstingu"). Dodatkowo, z powodu 50% zmniejszonego czasu ładowania, pasek ładowania jest zapełniony po jedynie dwóch sekundach zamiast po czterech i zwiększenie obrażeń bazowane na naładowaniu, do 25%, umożliwia długodystansowy "sticky sniping" z dużo większą szybkością strzelania i większymi obrażeniami. Bomby samoprzylepne również mogą niszczyć bomby samoprzylepne przeciwnika, podobnie do Szkockiego Oporu. Jednakże, Wyrzutnik Szybkobomb ma o 50% mniejszy magazynek (umożliwia załadowanie maksymalnie tylko 4 bomby), i jego bomby samoprzylepne zadają o 15% mniejsze obrażenia kiedy nie są naładowane w porównaniu do Wyrzutni Bomb Samoprzylepnych.\nWyrzutnik Szybkobomb został dodany do Warsztatu Steam.\nRodzaj strzału Pociski\nTyp obrażeń Eksplozja\nNa odległość czy do walki wręcz? Odległość\nMaksymalny przyrost obrażeń 120% 122\nBazowe obrażenia 100% 102\nMaksymalny spadek obrażeń 50% 51\nKrytyczne 6 stóp: 153\n3 stopy: 222\nMinikrytyczne 6 stóp: 69\n3 stopy: 100\nMinimalne obrażenia od eksplozji 50% 11.8 stóp\nZasięg obrażeń od eksplozji 6 ft: 40-77\nWłasne obrażenia 38-97\nPrzeładowywanie (pierwsze) 1.09 s\nPrzeładowywanie (kolejne) 0.67 s\nCzas aktywacji 0.5 s\nMaksymalny czas ładowania siły strzału 1.2 s\nMetal z odzysku Metal z odzysku Sterburta Wyrzutnik szybkobomb\nWyrzutnik szybkobomb kuriozum\nWyrzutnia bomb samoprzylepnych kuriozum - Zabójstw: 0\nWyrzutnik Szybkobomb został dodany do gry. Atrybuty były następujące\n-0.2 s czasu uzbrajania bomby\nMaksymalny czas ładowania zmniejszony o 50%\nBomby samoprzylepne wygasają 2 sekund po wylądowaniu.\nZaktualizowano Wyrzutnik Szybkobomb.\nNaprawiono nieniszczenie nieprzyjacielskich bomb samoprzylepnych.\nNaprawiono za szybkie odtwarzanie dźwięku syczenia bomb.\nPoprawiono błędną ikonę zabicia Wyrzutnikiem Szybkobomb.\nObrażenie zwiększają się na podstawie naładowania kiedy bomba jest wystrzeliwana.\nCzas wygasania został zwiększony z 2 do 4 sekund.\n[Nieudokumentowane] Zaktualizowano dźwięki przeładowania wszystkich Wyrzutni bomb samoprzylepnych.\n[Nieudokumentowane] Zaktualizowano dźwięk wybuchu Wyrzutnika Szybkobomb.\nZmniejszono maksymalny czas ładowania do -70% (z -50%)\nZwiększono dodatkowe obrażenia (maksymalnie) naładowanego strzału do +35% (z +25%)\nZmniejszono rozmiar magazynka do -50% (z -25%)\nUsunięto "Bomby samoprzylepne wygasają 4 sekund po wylądowaniu"\nNaprawiono bomby samoprzylepne, które czasami blokowały obrażenia od eksplozji innych bomb samoprzylepnych.\nWyrzutnika Szybkobomb nie niszczy bomb samoprzylepnych Bombowego skoczka.\nBomby samoprzylepne które automatycznie wybuchają po wystrzeleniu dziewiątej bomby nie niszczą wrogich bomb samoprzylepnych.\nW trybie Mannpower, na Wyrzutnik Szybkobomb nie działa bonus Precyzji.\nBomba samoprzylepna RED.\nBomba samoprzylepna BLU.\nWyrzutnik Szybkobomb ukazany na blogu.\nMiniaturka Warsztatu Steam dla Wyrzutnika Szybkobomb.\nStrategia Wyrzutnika Szybkobomb\nRetrieved from "https://wiki.teamfortress.com/w/index.php?title=Quickiebomb_Launcher/pl&oldid=3073177"


AnnRK: Myśli i słowa wiatrem niesione: Ryan Gattis "Sejf" [RECENZJA]\nMroczne zaułki Los Angeles\nLos Angeles Ryana Gattisa nie ma nic wspólnego z romantycznym Miastem Aniołów. W Mieście gniewu (powieści, którą gorąco Wam polecam) tworzy portret miasta ogarniętego zamieszkami po tym, jak uniewinniono białoskórych policjantów winnych pobicia czarnoskórego taksówkarza (historia oparta na faktach). Jest to portret mroczny, brutalny, przejmujący, a przy tym paskudnie realistyczny.\nW kolejnej powieści, zatytułowanej Sejf, wprawdzie skala zdarzeń jest mniejsza, rozmach fabularny nie tak duży i towarzyszymy dwóm postaciom (w poprzedniej było ich znacznie więcej), ale i tu dostajemy wycinek twardej, niebezpiecznej rzeczywistości. Tej, o której istnieniu zwykły, prawy obywatel wolałby nie wiedzieć. Nasi bohaterowie żyją w rzeczywistości twardych reguł i obracają się w środowisku, w którym nie ma miejsca na słabość. Mają na sumieniu wiele potworności, ale jednocześnie nie są pozbawieni dobrych cech. Daleko im do jednoznacznych bohaterów, którzy łatwo dają się sklasyfikować.\nGra na dwa fronty z tragicznym finałem\nNie ma lepszego specjalisty od otwierania sejfów niż Ricky Mendoza, pseudonim Duch. Na zlecenie mundurowych Los Angeles, rozbraja te, które należą do przestępców. Wszystko odbywa się w granicach prawa, a przynajmniej tak się wydaje ekipie z DEA walczącej z przemysłem antynarkotykowym. Choć Duch teoretycznie wrócił na ścieżkę uczciwości (a daleko od niej odbiegł swego czasu, oj, daleko) to zawartość kas pancernych kusi go ogromnie. Zleceniodawcy przecież nie zauważą, że co nieco zniknęło, a Mendoza ma wielki plan, którego realizacja wymaga znacznych funduszy. Chce pomóc bliskiej mu o sobie, a nawet zrobić coś więcej. Ot, współczesny Robin Hood.\nOprócz planu ma też jednak pecha, bo sejf, który właśnie otworzył, należy do kogoś, kto nie zamierza puścić straty i zniewagi płazem. Śladem Ducha rusza Rudy Reyes, gangster zwany Ślepakiem. Musi zrobić wszystko, by złapać kolesia, który obrobił jego szefa, a przy okazji nie dopuścić do ujawnienia skrywanej przez siebie tajemnicy. Jej ujawnienie skazałoby go na śmierć. Zapewne długą i bolesną.\nWydarzenia obserwujemy to okiem Ducha, to Ślepaka. Obydwaj biorą udział w grze na dwa fronty. Jednocześnie pracują po przeciwnych stronach boiska dla silnych graczy i realizują własne cele, a te niekoniecznie zbieżne są z oficjalnymi działaniami. Taka gra ma swoją cenę. W tym wypadku są nią nie tylko pieniądze, ale i życie. Swoje i bliskich osób. Kto z tego starcia wyjdzie zwycięsko? Muszę przyznać, że autor przygotował finał, którego się nie spodziewałam.\nBrutalny świat gangów\nPo tym poznać, że przebywa się wśród naprawdę złych ludzi. Więcej kryje się w tym, czego nie mówią, niż w słowach. A decyzje podejmują zawsze w milczeniu.\nSejf jest powieścią o bardzo gęstej atmosferze. Trzyma w napięciu od początku i nie pozostawia złudzeń. Kolejno następujące wydarzenia nieuchronnie prowadzą do dramatu. To nie jest tego typu historia, z której każdy wychodzi obronną ręką. Każdy czyn ma swoje konsekwencje, a stawka jest wysoka.\nRyan Gattis po raz kolejny udowadnia, że ma oko do szczegółów i ucho do niuansów. Jego proza żyje, jego kadry są realistyczne, jego postaci nie dają się zaszufladkować. Tu każdy element jest dopracowany. Pierwszy plan i tło. Postaci i miejsca. Charakterystyki i relacje. No i fabuła oczywiście. Realistycznie wypadają dialogi, ale i gry słów czy spojrzeń.\nCałość ma swój emocjonalny ciężar, bo amerykański pisarz zaprasza nas do świata, w którym przetrwają tylko najsilniejsi, najsprytniejsi, najbardziej bezwzględni. Tu żyje się intensywnie, ale krótko. Tu nie toleruje się słabości. Narkotyki są na wyciągnięcie ręki, niebezpieczeństwo jest stałym towarzyszem, a większość działań obarczona ryzykiem śmiertelnych powikłań. Brutalny świat gangów to rzeczywistość, z której niełatwo się wyrwać.\nWażniejsze niż pieniądz\nMożna skrzywdzić ludzi, których się nie zna. I to skrzywdzić bardzo mocno. Problem z sumieniem jest taki, że jak się go unika przez lata, to ono potem staje w progu i ma sporo pytań. Naprawdę sporo.\nW tym całym mroku nie brak jednak jasnych punktów. Sejf to także opowieść o odkupywaniu win, o sumieniu, którego wprawdzie wybielić się już nie da, ale można sprawić, by nie przyjęło więcej brudu. To także powieść o nadziei, marzeniu o lepszym życiu. O wartościach większych niż pieniądz.\nNie jest to historia dla spragnionych dynamiki, gangsterskich pościgów, efektownych strzelanin. Tu ważniejsze od tego co dzieje się w warstwie fabularnej jest to, co rozgrywa się umysłach bohaterów. Ich przemiany, emocje, wewnętrzne walki. Niektórych nieśpieszność może nużyć. Inni docenią precyzję z jaką autor buduje kolejne sceny, stopniowo zwiększając napięcie. Mnie świetny finał wynagrodził znużenie miejscami pojawiające się pod koniec lektury. Niestety, tym razem zdarzają się takie momenty, kiedy to napięcie siada i chciałoby się, żeby zdarzenia nabrały tempa.\nSejf nie jest wprawdzie powieścią na miarę Miasta gniewu, ale to bardzo dobra powieść o ludziach, którzy mimo iż mają na koncie potworne czyny, nie stracili tej cząstki człowieczeństwa, która daje iskierkę nadziei na to, że nawet najgorszy mrok daje się rozproszyć.\n Ryan Gattis, Sejf, przeł. Jakub Sudół, Robert Sudół, Wyd. Czarna Owca, 2018, s. 60.\nRyan Gattis Miasto gniewu - recenzja\nAgnieszka Kaniuk 6 listopada 2018 09:44\nMój narzeczony właśnie czyta tę książkę i mówił, że nie tego się spodziewał. 😊\nAnn RK 8 listopada 2018 15:13\nAle zaskoczyła go pozytywnie czy negatywnie?\nKinga K. 6 listopada 2018 10:57\nAnna S. 6 listopada 2018 10:58\nZainteresowała mnie ta książka :) Skuszę się na nią :)\nAnn RK 8 listopada 2018 15:14\nSuper! Polecam też "Miasto gniewu". :)\nJardian 6 listopada 2018 16:27\nO! Kolejna książka z wydawnictwa czarna Owca, ale nie moje klimaty, niestety nie tym razem :)\nAnn RK 8 listopada 2018 15:15\nCiekawe, czy kiedyś przekonam Cię do kryminałów i thrillerów. ;)\nmartucha180 6 listopada 2018 19:37\nDuch i Ślepak... cóż za dobór pseudonimów. Podoba mi się.\nAnn RK 8 listopada 2018 15:16\nWięc może będziesz miała ochotę ich poznać?\nAlicja P. 6 listopada 2018 20:32\nO coś dla mnie, kolejna ciekawa propozycja do przeczytania ;)\nI koniecznie "Miasto gniewu". :)\nAgnieszka 10 listopada 2018 09:40\nLubię takie książki. Już zapisałam oba tytuły które polecasz :)\nAnn RK 12 listopada 2018 17:37\nAnthony Horowitz "Pogrzeb na zamówienie" [RECENZJA...\nCo w wydawnictwach piszczy (listopad 2018 - cz. 2)...\nCo w wydawnictwach piszczy (listopad 2018 - cz. 1)...