Mar.Jan: Nadchodzi koniec świata\nMam na mysli koniec świata takiego jaki znamy. Nowy świat będzie zupełnie inny. I chyba już mi się nie podoba...\nImpulsem do tego wniosku stała się krótka notatka w blogu JKM na temat sztucznej inteligencji., Żeby nie opowiadać własnymi słowami zacytuję:\nPrzyczyną jest pojawienie się na jesieni 2017 roku Sztucznej Inteligencji.\nDo jej zapoczątkowania niezbędny był duży i szybki komputer. Zainstalowano w nim ArtIntę (oprogramowanie AI - przyp. MJ), której kazano grac w szachy. Nie: nie dano jej żadnych wskazówek!! Nauczono reguł gry – i kazano grać samej ze sobą. W ciągu 4 godzin rozegrala parędziesiat milionów partyj – i sama nauczyła się grać wedle nieznanych nam reguł „myslenia”. Po czym ograła (+28-0=72) super-program „Stockfish” wygrywajacy z najlepszymi arcymistrzami.\n„Nowicjusz” nie przegral ani jednej partii!!\nProsze zrozumieć: to jest całkowicie nowa jakość. Do tej pory komputery uczone były na pamięc kilkunastu posunieć w debiucie, w końcowce liczyły wszystkie mozliwości – a w grze środkowej korzystały z systemu wskaźników: dodatkowe punkty za „dobre polozenie”, za zagrozenie Krola przeciwnika itp. Natomiast ArtInty AlphaZero nikt niczego nie uczył. Opanowala tę grę jak dziecko nauczone tylko reguł i nagradzane za wygraną.\nAlphaZero zwana czasem DeepMind jest absolutnie uniwersalna. Dzięki niej dowiedzieliśmy się zreszta obiektywnie, że japońska gra Go jest trudniejsza od szachów: AlphaGo Zero musiala grać ze sobą tydzień i rozegrać setki milionów partyj, by osiagnąc poziom, na ktorym rozłożyła na łopatki najlepszego gracza Go. Jest to po prostu autentyczna Sztuczna Inteligencja w czystej postaci. Dotychczasowe programy komputerowe to przy niej prostactwo.\nPrzewiduję, że pojawienie się ArtInty calkowicie – i to bardzo szybko - zmieni naszą cywilizację. Wzniesie nas na wyzyny... albo doprowadzi do katastrofy.\nTo oznacza, że już niedługo ludziom nie będzie wolno kierować samochodami (nowe przepisy prawa), bo znacznie lepiej będą to robić komputery. Oczywiście wypadki samochodowe będą nadal i to bardzo spektakularne, ponieważ to co widzi i rozumie kierowca na drodze jest skutkiem informacji jakie do jego mózgu dostarczają jego zmysły. Identycznie będzie w przypadku komputerów. Niedawno czytałem o wypadku gdzieś na drodze w USA gdzie jechał samochód kierowany przez autopilota i jego kierowca (pasażer?) zamiast patrzeć na to co się dzieje na drodze czytał sobie gazetę czy coś podobnego. I samochód wjechał bez próby hamowania pod wielkiego tira, który właśnie przecinał skrzyżowanie. Powodem było oślepienie kamery samochodu słońcem i kolor ciężarówki podobny do koloru nieba. Komputer nie odczytał na obrazie z kamery żadnego zagrożenia. Facetowi urwało dach razem z głową...\nKomputery, które potrafią w kilka sekund znaleźć dowolną informację na każdy temat w światowej bazie danych i na tej podstawie wnioskować i podejmować decyzje, stwarzają taki poziom trudności dla człowieka, że człowiek nie ma szans ich wniosków w jakikolwiek sposób skontrolować. Zatem komputery wyposażone w sztuczną inteligencję zyskują natychmiast autonomię działania względem obsługi i względem społeczeństwa. Z decyzją komputera nie da się dyskutować, bo nie ma przesłanek (człowiek) do jej podważenia. Zatem jeśli np. komputer wspomagający sztab wojskowy wyda decyzję "strzelać", to generałowi pozostanie tylko przekręcić kluczyk i nacisnąć sławny "guzik", który zapoczątkuje wojnę. A może wtedy naciśnięcie guzika tez będzie w kompetencji komputera, bo człowiek reaguje za wolno i wróg może nas uprzedzić!\nA co do broni autonomicznej to jest to zagrożenie zycia dla wszystkich, bo jakikolwiek błąd w oprogramowaniu lub zbieranych i przetwarzanych danych może spowodować akcję, której nikt nie zdoła zatrzymać.\nNa razie to jeszcze futurologia, ale dość straszna, żeby już dzisiaj się zacząc bać. Technika AI może przecież trafić i z pewnością trafi w ręce złych ludzi, którzy dążą do przejęcia władzy nad całym światem bądź do zniszczenia naszej cywilizacji lub choćby tylko do wywołania totalnego chaosu.\nWystarczy obejrzeć futurystyczny filmik ze strony Broń autonomiczna\nCzy do takiej przyszłości zdążamy?\nOpublikowano @ 16 stycznia 2018, komentarzy: 39, inne teksty autora:\nHistoria Sodomy i Gomory się powtarza? 31-03-2016\nCzarne złoto (?) 20-04-2016\nDobrze Pan to opisał. Co do\nDobrze Pan to opisał. Co do zagrożeń od razu wyciągnął Pan te, które wydają się być najgorsze, czyli wojny. Proponuję wejść w inny obszar. Wyobraźmy sobie komputer, który jest autonomicznym dyrektorem Banku Światowego!\nMarek Bekier @ 16 stycznia, 11:26\nCo do Banku Światowego\n1. Wolałabym aby go w ogóle nie było\n2. Jesli już musi byc, to komputer zaprogramowany wedlug praw ekonomii (oczywiście ekonomii wolnego rynku, czyli obiektywnej) byłby o niebo lepszy od najsłuszniejszego grona dyrektorów banku.\nMar.Jan @ 16 stycznia, 12:15\nPan to jednak jest optymistą\nPan to jednak jest optymistą ;-) Ja zakładałem, że ten super inteligentny komputer-dyrektor działałby na rzecz tych, których nasz nieoceniony Chłop Jag nazywa pupilami szatana. Wtedy nawet nie ma co marzyć o likwidacji BŚ.\nMarek Bekier @ 16 stycznia, 12:39\nLarum, gdy rzecz tyczy gier i taktyki autonomicznej AI. Od razu jednak hip hip hurra, gdy rzecz dotyczy ekonomii :-)))\nIreneusz @ 16 stycznia, 14:34\nPonieważ są dobre i złe dziedziny w których można wykorzystywac komputery.\nKOmputer dobrze sobie radzi w dziedzinach, które dają się matematycznie opisać w postaci dziedziny działania oraz praw rządzących tą dziedziną.\nBez komputera nie można sobie dzisiaj wyobrazic żadnego banku, natomiast decyzje na poziomie strategicznym jak na razie musi podejmowac człowiek, ponieważ ekonomia jest dziedzina działania ludzi i nie da się matematycznie zaprogramowac działania gospodarki.\nTo co pisałem o Banku Światowym, to oczywiście było na poziomie żartów :)\nBank Światowy dobrze byłoby zlikwidować jako narzędzie służące międzynarodowej finansjerze, a nie np. rozwiązywaniu problemów polskiej gospodarki w interesie Polaków. To wszystko co moge na ten temat powiedziec.\nMar.Jan @ 17 stycznia, 11:04\nRzecz w tym że inteligencja o określonym poziomie nigdy nie jest w stanie stworzyć inteligencji wyższej niż samą jest. Gdyby było odwrotnie, znaczyłoby że człowiek jest w stanie stworzyć Boga.\nJest w zasadzie odwrotnie .. człowiek , nawet działając w grupie.. a grupy tworzą oprogramowanie - posiada inteligencję niższą niż jednostka.\nTak więc spoko... żadnego końca świata, spowodowaną przez powstanie sztucznej inteligencji nie będzie.\nCo najwyżej nastąpi , dalsze ułatwienie życia człowiekowi - natomiast, to że nóż można wykorzystywać tak , do krojenia chleba , jak i do zabijania ludzi... to już "inna inszość" :-)\nadam_54 @ 16 stycznia, 13:32\nZa to ja pisze o faktach.\n1. ewolucja człowieka poucza, że jednak sie rozwija, to znaczy: samodzielnie zdobywając doświadczenia rozwija swoją wiedzę i inteligencję bez pomocy gatunku o wyższej inteligencji.\n2. Zasady wnioskowania dają się oprogramować.\n3. Klasyfikacja pojęć według cech opisujących ich własności to dla komputerów fraszka: robia to lepiej i szybciej niz ludzie.\n4. komputery potrafia sie uczyć i doskonalić algorytmy działania według znanych funkcji optymalizacyjnych\nCo oznacza, że ewolucja sztucznej inteligencji jest możliwa i juz pomału się zaczyna.\nA ponieważ funkcje uczące się i optymalizujące swoje działanie nie maja żadnego związku z ograniczeniami etycznymi, bo etyka jak na razie - nie daje się oprogramować, z tego wynika, że optymalne działania komputerów kierujacych się wyłacznie logiką matematyczna, moga stanowic duże zagrożenie dla cywilizacji ludzi, którzy chca organizowac swoje zycie według zasad etycznych, czyli norm cywilizacyjnych.\nMar.Jan @ 16 stycznia, 13:34\nkomputery potrafia sie uczyć i doskonalić algorytmy\n.. pan programista zajmował się kiedyś pisaniem programów samo-uczących się ( samo modyfikujących się) ?\nZna pan jakiś program , potrafiący tworzyć kod źródłowy innego programu na zadany temat ?\nadam_54 @ 16 stycznia, 14:10\nCiekawosc moge zaspokoic\n1 nigdy nie pracowalem w dziedzinie AI ale czhtam rozne rzeczy na ten temat, bo to jest strasznie ciekawe. Do tej pory moje poglady byly zgodne z panskimi, tzn. ze zadnej sztucznej inteligencji nie ma. Ale z zacytowanej notatki wynika ze chyba wlasnie sie pojawila. Oczywiscie to jeszcze nie gen etap zeby np komputer przeczytal lierature dotyczącą historii sztuki i stal sie ekspertem piszacym prace naukowe na ten temat. Pierwsze sukcesy dotycza dziedzin latwych do zalgorytmowania, czyli matematyki i programowania. Jednak to tylko kwestia czasu. S.adz.e ze za 10 lat sztuczna inteligencja bedzie sie rozpowszechniac w aielu dziedzinach pelniac fukcje doradcze.\n2. Takie systemy do tworzenia programow zopisu na schemacie sa juz testowane. Pisalem o tym nieco wyzej...\nMar.Jan @ 16 stycznia, 16:59\nTo prawda. Cywilizacja pracy odchodzi a nowy świat to zwycięstwo komunizmu.\nGodzilla @ 16 stycznia, 20:31\nInżynierze ! Światem rządzą ci którzy mają forsę a nie komputery\nNie logika matematyczna i komputery a ich właściciele .\nGodzilla @ 16 stycznia, 20:36\ni tu też się pan myli\nczłowiek , nawet działając w grupie.. a grupy tworzą oprogramowanie - posiada inteligencję niższą niż jednostka\nNie wiem jak pan rozumie definicje inteligencji i co ma inteligencja do efektów pracy zespołowej???\nW pracy zespołowej wystepuje efekt synergii, o którym chyba pan nie słyszał, skoro wyraza przekonanie, że człowiek lepiej pracuje sam niż w grupie.\nChyba że odnosi pan pojęcie inteligencji do efektów zebrań demokratycznych, gdzie ustalenia zapadaja większością głosów. Tam faktycznie wyniki pracy umysłowej musza być niższe od wyników pracy najbardziej inteligentynych jednostek.\nAle tu mówimy o sztucznej inteligencji w odniesieniu do maszyn cyfrowych, a nie o inteligencji mierzonej mądrościa głosowań gremiów demokratycznych.\nMar.Jan @ 16 stycznia, 13:42\nSynergia.... panie szanowny...\nW pracy zespołowej wystepuje efekt synergii,\nmoże dotyczyć pracy fizycznej, przyśpieszenia pracy takiej, czy innej.... ale nigdy nie zwiększy inteligencji, ani poszczególnego składnika grupy, ani też całej grupy.\nJest odwrotnie ... mimo że poszczególne składniki grupy (ludzie) mogą mieć wysoką inteligencję ... inteligencja grupy zawsze jest niższa , niż składników grupy - a dlaczego tak jest... wyjaśniają np TUTAJ\nadam_54 @ 16 stycznia, 14:37\nBóg z policjantem\nJeden gada o komitecie, a drugi o grupie inżynierskiej multidyscyplinarnej. Dzięki grupom interdyscyplinarnym polecielismy jako ludzkość na Księżyc.\nSynergia grupy jest skuteczna, gdy grupa poszukuje rozwiązania mając przed sobą cel. To w technice. Zaś w humanistyce, drogi Adamie_54 właśnie dzieje się tak, ja to powyżej pan opisał :-)\nIreneusz @ 16 stycznia, 14:44\nA jakie znaczenie dla ludzkości miał lot na księżyc?\nKonkretnie. Wynalezienie koła, samochodu, radia, tv, komputera miało znaczenie. A lot na księżyc? Czyż to nie przypomina badanie czegoś, czego nigdy do końca się nie zbada?\nSkanderbeg @ 16 stycznia, 17:49\nTrzeba czegoś wpierw dotknąć, aby sobie zdać sprawę z własnej niewiedzy oraz aby szukać możliwości. Koło też ktoś wynalazł dlatego, że spotkał się z problemem przeniesienia za dużego ciężaru. Człowiek szedł do mamuta i mieszkał przy nim tak długo, aż go zjadł. Po wynalezieniu koła można było mamuta przywieźć do swojej wioski.\nIreneusz @ 19 stycznia, 16:08\nPojęcie inteligencji jest dośc mętne i nie ma jednej definicji\ninteligencji. Nie tylko jest wiele definicji inteligencji, ale również jest wiele odrebnych dziedzin, w których można jakoś tam wyznaczac poziom inteligencji. Jest ponoć inteligencja matematyczna oraz emocjonalna i jedna z drugą nie ma nic wspołnego. A specjaliści wymyślili conajmniej 10 dziedzin pojęciowych, w których usiłują mierzyc inteligencję.\nTzw. IQ jest to wyłącznie poziom umiejętności rozwiązywania testów na inteligencję, który w jakiś sposób odpowiada poziomowi wiedzy z róznych dziedzin i umiejętności logicznego myślenia, ale nie ma wiele wspólnego z mądrością czy doświadczeniem życiowym, czyli z umiejętnością radzenia sobie sobie w praktycznym życiu.\nJeśli zatem w ogóle mówimy o sztucznej inteligencji, nie umiejąc precyzyjnie zdefiniowac czym jest inteligencja "naturalna", to nie ma co się zbytnio emocjonowac porównywaniem możliwości komputerów i ludzi w zakresie myślenia.\nNawet komputery z AI nie myślą tak jak człowiek, tylko potrafią gramadzić wiedze i z tej wiedzy korzystac w ściśle określonym celu.\nKomputer taki na pewno nie wyrazi zachwytu zachodem słońca, ani widokiem pięknej kobiety, ani też namalowanym obrazem. Za to może dokonać szybkiej analizy widma kolorów na obrazie, użytych farb oraz określić tematykę, czy to jest portret czy krajobraz.\nNa podstawie tych danych być może dałby rade postawić dobrą diagnozę stanu umyslowego malarza, ale czy obraz jest dobry czy zły - tego żaden komputer jeszcze za 100 lat nie będzie potrafił. Przynajmniej komputer zbudowany zgodnie z dzisiejszym stanem wiedzy o budowie komputerów. Byc może ktoś wymysli zupełnie nowy rodzaj maszyn przetwarzających i gromadzących informacje, ale tego to już nikt nie wie.\nMar.Jan @ 17 stycznia, 10:53\nPodziwiam pańską cierpliwość\nPodziwiam pańską cierpliwość w wyjaśnianiu skomplikowanych pojęć. Dodam trochę od siebie. Winę za komplikacje często ponoszą naukowcy z dziedzin zbliżonych do psychologi. Mam wrażenie, że trochę uciekają od przyznania, że coraz lepsze maszyny zaczynają tą inteligencję mieć. Tymczasem można zastosować bardzo stare podejście Allana Turinga i przeprowadzić wymyślony przez niego test. Nie będę tutaj opisywał na czym polega Test Turinga bo to może sobie każdy wyguglać. Powiem tylko, że współczesne maszyny ten test przechodzą a opisane przez Pana maszyny, które są tak naprawdę zaawansowanymi sieciami neuropodobnymi przewyższają człowieka w niektórych, wąskich dziedzinach.\nMarek Bekier @ 17 stycznia, 11:04\nTo nie jest cierpliwośc. Próbując cos wytlumaczyc komuś\ntakże sam sobie to tłumacze i mam wrażenie, że moja zdolnośc argumentowania i tłumaczenia, zwłaszca rzeczy trudnych, od tego rosnie.\nTak wiec robię to sam dla siebie ;)\nMar.Jan @ 17 stycznia, 13:44\nco do stosunku człowiek-Bóg\ninteligencja o określonym poziomie nigdy nie jest w stanie stworzyć inteligencji wyższej niż samą jest. Gdyby było odwrotnie, znaczyłoby że człowiek jest w stanie stworzyć Boga.\nPierwsze zdanie jest nieprawdziwe. Inteligencja człowieka wzrasta wraz z ilościa posiadanej wiedzy i wytrenowaniem umysłu w stawianiu i rozwiązywaniu problemów. Zatem inteligencja oczywiście rośnie wraz ze wzrostem poziomu cywlizacyjnego. Oczywiście nieliniowo.\nJeśli pojęcie "Bóg" odnosi sie do istoty wykraczającej poza obszar istnienia materii znajdującej się w granicach znanego nam Wszechświata, poza znanymi nam wymiarami przestrzeni i czasu i może być uważana za byt nieskończony i nieograniczony niczym co jestesmy w stanie wyrazic znanymi nam pojęciami, to takie gdybanie na temat stwarzania Boga nie ma najmniejszego sensu. Człowiek inteligentny taki pomysl musi od razu odrzucic jako bezsensowny, ponieważ:\nByt stworzony wewnątrz zamkniętego środowiska zawierającego określony zapas energii nie może stworzyć niczego wykraczającego poza dostępną mu przestrzeń oraz energię. Nie wiemy niczego o bytach poza masą, energią, czasem i przestrzenią znanego nam Wszechświata. Nie istnieją żadne pojęcia, którymi dało by się to opisać.\nMar.Jan @ 17 stycznia, 13:47\nMoże trochę Lema dla równowagi :)\n“GOLEM XII, pełniący w czasie kryzysu patagońskiego funkcję szefa sztabu generalnego, odmówił współpracy z generałem T. Oliverem, przeprowadziwszy bieżącą ocenę ilorazu inteligencji tego zasłużonego dowódcy. Sprawa pociągnęła za sobą dochodzenia, podczas których GOLEM XII obraził dotkliwie trzech delegowanych przez Senat członków komisji specjalnej. Rzecz udało się zatuszować, a GOLEM XII, po kilku dalszych tarciach, przypłacił je całkowitym demontażem. Jego miejsce zajął GOLEM XIV (trzynasty został odrzucony w stoczni, ponieważ wykazał leszcza przed rozruchem nieusuwalny defekt schizofreniczny). Rozruch tego molocha, którego masa psychiczna dorównywała wyporności pancernika, trwał bez mała dwa lata. Już przy pierwszym zetknięciu się ze zwykłą procedurą układania nowych, corocznych planów rażenia nuklearnego wykazał ten — ostatni z serii — prototyp objawy niepojętego negatywizmu. Podczas kolejnej sesji próbnej na posiedzeniu sztabu przedłożył przed grupą ekspertów psychonicznych i militarnych zwięzłe expose, w którym ogłosił swoje zupełne desintéressement dla supremacji wojennej doktryny Pentagonu w szczególności, a pozycji światowej USA w ogóle, i nawet zagrożony rozbiórką, nie zmienił swego stanowiska.”\nmmm777 @ 16 stycznia, 13:25\nKomputera nie wyposaży\nsię w duszę - natomiast rozszerzanie danego programu przez komputer to wyższy poziom tworzenia oprogramowania - i tyle.\nCzeka nas wspinanie się na coraz wyższe poziomy oprogramowania - jednak to człowiek będzie nadal stanowił barierę do komputera - i jego oprogramowania vide - powyższy wpis adam_54 @ z którym się zgadzam w całości.\nchłop jag @ 16 stycznia, 13:35\nAI oznacza przekroczenie bariery, poza która człowiek nie\nzdoła się dostać, ponieważ zbyt wolno mysli i ma zbyt ograniczoną pamięć.\nZatem wprowadzenie komputerów które potrafią podejmowac autonomicznie decyzje, stwarza zagrożenie, że ich działanie wymyka sie spod wszelkiej kontroli.\nA co do programowania: pewna firma niedawno zaprezentowała program, ktory tworzy kod stron internetowych na podstawie narysowanego schematu działania. Program analizuje schemat graficzny prezentujący logikę działania systemu i następnie pisze kod realizujacy te działania w postaci stron serwisu internetowego.\nZatem, od wymyślenia logiki działania systemu i narysowania go na ekranie komputera, do powstania działająćego prorgamu upływa kilka minut. Programista musiałby spędzić np. tydzień pisząc i poprawiając napisane błedy. Komputer programuje bezbłednie.\nOczywiście błąd może tkwić w samym schemacie, ale taki program, który analizuje logike działania wykryje go bez problemu.\nZatem przyszłośc programowania wygląda tak, że projektant softwaru bedzie musiał tylko właściwie sformułowac cel działania systemu, a komputer sam stworzy potrzebne oprorgamowanie.\nProgramisci aplikacji użytkowych pójda do lamusa historii, tak jak bednarze czy kołodzieje.\nKomputery będa same tworzyć dla siebie oprogramowanie, co sprowadzi się do tego, że człowiek będzie tylko zlecał wykonanie działania, a stworzenie programu do tego działania będzie wewnetrzną sprawą komputera.\nNa razie to oczywiście brzmi jak fantazja, ale moge sobie bez problemu wyobrazic komputer, który w wyniku własnych działan optymalizacyjnych postanowi cos zmienic w działaniu sieci komputerowej, wykonana w systemie niezbędne zmiany i to zrobi nie pytając się nikogo o zdanie. A człowiek następnego dnia włączy komputer domowy, aby sprawdzić pocztę, a tu figa z makiem: panski system jest niekompatybilny z wymaganiami sieci. Idz pan do diabła i nie zawracaj panu komputerowi głowy, bo mamy tu wazniejsze problemy do rozwiązania niż tłumaczenie tumanowi o co chodzi!\nMar.Jan @ 16 stycznia, 13:57\nAI oznacza przekroczenie\nAI oznacza przekroczenie bariery, poza która człowiek nie zdoła się dostać, ponieważ zbyt wolno myśli i ma zbyt ograniczoną pamięć.\nKto postawił ową barierę - człowiek czy komputer - pytam retorycznie? Ponadto to samo można było powiedzieć czy to w stosunku do liczydła (takie koraliki na drucikach w drewnianej ramce) czy to w stosunku do suwaka logarytmicznego.\nKomputer zawsze będzie tyko coraz doskonalszym narzędziem człowieka - ograniczonym - ograniczeniem percepcji człowieka. Natomiast program współtworzony przez komputer z inicjacji czlowieka - nigdy niestanie się nieczytelny dla tegoż człowieka.\nchłop jag @ 16 stycznia, 18:12\nJak juz napisałem wyżej\nsa już stworzone systemy, które same pisza oprogramowanie według projektu.\nMogę sobie wyobrazić komputer, który sam sobie stworzy nowy język programowania w którym będzie tworzył dla siebie oprogramowanie.\nJeżyki programowania są językami formalnymi, składają się z definicji i reguł. Maszyna, która potrafi nauczyc się gry w szachy na podstawie poznanych reguł, może też sama napisac dla siebie program, jeśli będzie potrzebowała rozwiązac jakis problem, do którego będzie potrzebna modyfikacja w jakichs programach, albo całkiem nowy program.\nMyślę, że takie maszyny powstaną w perspektywie 10-20 lat.\nA przypominam, że 20 lat temu Internet był w powijakach. Uzywali go tylko wtajemniczeni programiści i to tylko w trybie tekstowym. Zwykli ludzie nawet nie wiedzieli że cos takiego istnieje.\nProszę nie lekceważyć postępu w IT, bo jest to postęp geometryczny...\nMar.Jan @ 16 stycznia, 23:23\nProszę nie lekceważyć postępu\nAni epoka analogowa nie uczyniła ani epoka cyfrowa nie uczyni człowiek podczłowiekiem - bo czynienie ludzi podludźmi - to domena pupili szatana - bez względu na epokę.\nFaktem jest, że zdobycze technologiczne człowieka służą potem pupilom do ubezwłasnowolnienia tegoż człowieka - ale to pupile a nie IT.\nNa koniec - zgoda, że stosowny czip wszczepiony człowiekowi może nim poniewierać ale przecież i wiadro gorzały też człowieka sponiewiera.\nchłop jag @ 17 stycznia, 8:31\nKiedy Amerykanie zbudowali bombę atomową\nto w zasadzie wszystko było wiadomo na temat skutków wybuchu atomowego.\nMimo to, spuszczono dwie takie bomby na japońskie miasta. A kiedy zobaczono skutki praktyczne tego zastosowania i do tego okazało się, że broń atomową maja tez Rosjanie, wtedy dopiero "ludzkość" poszła po rozum do glowy i zaczęły się działania w celu wyeliminowania zagrożenia atakiem atomowym. No i dobrze.\nPytanie: czy musimy doznać w skali światowej skutków działan złych ludzi lub błednie zaprogramowanych komputerów, aby zając sie produkowaniem odpowiednich zabezpieczeń w ich oprogramowaniu?\nJak na razie panuje wolna amerykanka w tej branży, bo możliwości komputerów do tej pory były zbyt ograniczone. Ten czas własnie mija.\nWarto zatem chociaz dyskutować na ten temat, aby zdac sobie sprawę z zagrożeń, zanim nadejdą.\nMar.Jan @ 17 stycznia, 14:09\nWarto zatem chociaz\nTutaj pełna zgoda. Należy postąpić z technologią IT tak - jak postąpiono z bombą "A" czyli dzielić się bezzwłocznie z innymi - swoimi osiągnięciami. Dokumentację kompletną bomby "A" przekazano kiedyś zza wielkiej wody - bolszewikom do Moskwy w ramach tzw. równowagi.\nNie ma innego wyjścia - aby nie zagonić ludzi z całego świata do jednej obory lub chlewa.\nchłop jag @ 17 stycznia, 18:21\n2 porządki: malejącej i rosnącej "doskonałości"\nBóg tworzy człowieka. Człowiek jest gorszy od Boga.\nCzłowiek tworzy robota. Przez analogię robot jest gorszy od człowieka.\nRyba ewoluuje w płaza. Płaz w gada. Gad w ssaka. Ssak w człowieka. Człowiek w robota. Robot w Boga.\nD. @ 16 stycznia, 23:45\nCzłowiek też robot.\nZaprogramowany na rozmnożenie się, tj. wyprodukowanie kolejnego robota.\nTe futurystyczne historie, że zagrożeniem będzie AI, która rozwiązuje trudne zadania, jak pokój na świecie i wprowadza supertotalitaryzm.\nA wystarczy "robotowi" dać zwierzęce zadanie reprodukcji, bez nadrzędnego "metafizycznego" celu. Skończone zasoby materialne i źródła energii nauczą AI korzyści z likwidacji konkurencji.\nD. @ 16 stycznia, 23:58\nCzłowiek nie jest żadnym robotem\nCzłowiek nie jest zaprogramowany. Sam określa cele swojego działania według istniejąych możliwiości.\nDokładnie na tym samym polega działanie sztucznej inteligencji. Na razie to jeszcze stan niemowlęcy, ale - jak wspominałem - postep w dziedzinie technik informatycznych można porównac do postepu geometrycznego. Zakres autonomii działania komputerów będzie coraz szybciej się poszerzał.\nZatem wszystkiego można się spodziewać w nadchodzącym dziesięcioleciu 2020-30.\nMar.Jan @ 17 stycznia, 11:21\nIndywidualnie ("personalistycznie") patrząc nie jest.\nale patrząc na ludzkość jako całość, to realizuje program biologiczny przetrwania i rozmnożenia się.\nPo drugie, nie zrozumiał Pan sensu komentarza. AI nie jest potrzebne ludzkie określanie celów. Wystarczy dać cel zwierzęcy i puścić maszynę w ruch.\nDubitacjusz @ 17 stycznia, 11:32\nIstotnie: nie rozumiem ani powyższego komentarza\nani pańskiego tlumaczenia.\nNiepotrzebnie skomentowałem to co jest niezrozumiałe i abstrakcyjne.\nTo znaczy: odniosłem się do tego, co zrozumiałem. Ale do zrozumienia jest to zbyt trudne, czyli mętne.\nMar.Jan @ 17 stycznia, 12:34\nCzyli jak coś jest zbyt trudne to jest mętne? Niech jeszcze przeczyta to młodzież, to obali wszelakie autorytety. Oczywiście, takie "zbyt trudne".\nSkanderbeg @ 17 stycznia, 12:37\nJeśli napisałem "zbyt trudne" to miałem na myśli własnie\nmętność. Usiłowałem wyłowić coś dającego się zrozumieć i poniosłem ponoć porażkę. Więc jest to dla mnie zarówno zbyt trudne, jak i mętne.\nAle to nie znaczy, że jak coś jest zbyt trudne, to musi być mętne.\nJednakże, trzymając się konkretów, prosze mi wyjasnić, jak to rozumieć:\nCzłowiek też robot. Zaprogramowany na rozmnożenie się, tj. wyprodukowanie kolejnego robota.\nJeśli tak rozumieć definicje robota, to jest to robot bardzo kiepsko oprogramowany, bo nie kazdy człowiek zajmuje się robieniem dzieci ani tez nie kazdy człowiek robi roboty.\nNo i w tej kategorii komputery z pewnością jeszce nie są "robotami".\nTego zdania w ogóel nie rozumiem, więc go nie analizuję.\nA wystarczy "robotowi" dać zwierzęce zadanie reprodukcji, bez nadrzędnego "metafizycznego" celu\nTego tez w ogóle nie rozumiem, więc nie analizuję.\nSkończone zasoby materialne i źródła energii nauczą AI korzyści z likwidacji konkurencji.\nTego zdania także nei da się zrozumiec w żadnym zakresie pojęć.\nZatem, to co zrozumiałem z całego elaboratu, to, że człowiek jest robotem jak zwierzę i komputer i jego jedynym celem jest rozmnażanie.\nDo tego się nieudolnie odniosłem, nie wiadomo po co!\nMar.Jan @ 17 stycznia, 13:42\nTo bardzo dobry robot, bo myśli.\nSkanderbeg @ 17 stycznia, 14:43\nCo ma zdolnośc myslenia do:\nJeśłi program działania człowieka obejmuje tylko rozmnażanie się, to myślenie do tego całkiem jes niepotrzebne.\nCzłowiek nie jest robotem i nie jest zaprogramowany. ma WOLNĄ WOLĘ i rozum, w przeciwieństwie do robotów, nawet majacych sztuczna inteligencję.\nSztuczna inteligencja, w przeciwieństwie do inteligencji ludzkiej jest okreslona możliwościami programy wczytanego do komputera.\nCzłowieka nie da się przeprogramowac.\nDalsze dyskutowanie nad głupstwami, które ktos napisał nie zastanowiwszy się dłużej niż 10 sekund to strata czasu.\nMar.Jan @ 18 stycznia, 11:51\nSzwecja pokazała, że człowieka można zaprogramować. Zmiana charakteru narodowego jest programowaniem. I cała polityczna poprawność, gdy człowiek sam wie co ma mówić. Oczywiście, to stosowanie "inżynierskich" metod dla człowieka. A człowiek jako element korporacji to nie robot? Można to też nazwać tresurą, ale na jedno wychodzi.\nA czy na pewno człowiek posiada wolną wolę? Czy taki Judasz miał wybór?\nSkanderbeg @ 18 stycznia, 15:25\nCzy taki Judasz miał wybór?\nA czy człowiek widzący wśród płomieni dziecko oczekujące na pomoc ma wybór? Oczywiście, że ma.\nIreneusz @ 19 stycznia, 16:13\nNadzwyczajne głosowanie nad żydowskimi... | 17g 12m | kom: 13\nUSA dba o prawa człowieka na całym świecie, a... | 23g 2m | kom: 6\nNiewdzięczna Kambodża | Konrad Rękas | 12g 26m | kom: 2\nCzyja jest Polska? | pioszo54 | 20g 7m | kom: 3\nZazalenie | gość | 23g 24m | kom: 9\nDugin: Jesteśmy na wojnie z globalistami | Bartosz Bekier | 1d 2g | kom: 16\nTutaj jak na dłoni widać | chłop jag | 2m 46s\nTo jest firma, która nazywa się... | Eowina | 7g 14m\nNiestety globalizacji zatrzymać się nie... | Eowina | 7g 30m\nDiagnoza konowała | Aleksy | 7g 32m\nJankesi maja tam tyle do | mapa | 8g 50m\nKundlizm | mapa | 9g 3m\nWidziałem, Interia dodała trochę później | mj | 9g 16m\nRządowi brak jakiegoś specjalisty od... | Dubitacjusz | 9g 22m\nInteria też donosi. Mimo | Marek Bekier | 9g 43m\nZ tym "sojuszem" to bym nie | Konrad Rękas | 10g 12m\nUSA dba o prawa człowieka na | chłop jag | 10g 13m\nCzyja jest Polska? | chłop jag | 10g 33m\nCzy przyczyną nie jest sojusz Wietnamu... | Dubitacjusz | 11g 23m\nroszczenie bez podstaw | pawel | 11g 24m


Archiwa: brandy - Blog Karmelowy - kulinaria, lifestyle i uroda\nDziś przedstawiam szybkie i łatwe danie dla całej rodziny. Pyszny strogonow z klopsikami drobiowymi i grzybami w śmietankowym sosie i podany na tagliatelle pełnoziarnistym Lubelli. Danie robi się bardzo szybko i smakuje wybornie! Można użyć tutaj grzybów takich, jakie mamy pod ręką, ja dodałam mix pieczarek, boczniaków i shiitake. Polecam gorąco!\nFiled Under: Dania obiadowe, Makarony, Mięsa Tagged With: brandy, grzyby, kurczak, makaron, mięso, obiad, zioła\nDziś obchodzimy Światowy Dzień Makaronu! Z tej okazji prezentuję Wam przepis na niebanalny makaron Lubella z krewetkami w przepysznym sosie śmietanowym z dodatkiem brandy i octu balsamicznego, z pomidorkami koktajlowymi i orzechami włoskimi. Danie jest niezwykle łatwe i szybkie w przygotowaniu, a co najważniejsze – bardzo smaczne! Polecam wszystkim, nawet w zapracowanym tygodniu, gdyż jak wiadomo…


GieKSa.pl > Hokej > [ROZKŁAD JAZDY] Siatkarze po raz pierwszy, niedzielna hokejowa zagadka\n[ROZKŁAD JAZDY] Siatkarze po raz pierwszy, niedzielna hokejowa zagadka\nDodano przez marcepan | 17 stycznia 2020 16:46\nKalendarzowa zima to czas sportów halowych w kontekście wielosekcyjnej GieKSy. W nadchodzący weekend trzy domowe spotkania rozegrają hokeiści oraz siatkarze. Niestety wiele wskazuje na to, że niedzielne mecze praktycznie nałożą się na siebie i trzeba będzie wybierać pomiędzy dwoma spotkaniami.\nW piątek ostatni mecz czwartej rundy PHL. W Satelicie podopieczni trenera Sarnika spotkają się z Lotosem Gdańsk. Spotkania pomiędzy tymi drużynami do tej pory nie obfitowały w bramki. W każdym z trzech spotkań zwycięzca zdobył tylko jednego gola. Dwa ostatnie mecze padły łupem Lotosu. W przypadku wygranej GKS ma szansę wskoczyć na czwartą pozycję, która będzie miała wpływ na terminarz piątej rundy spotkań. W niedzielę zgodnie z regulaminem katowiczanie zagrają kolejny domowy mecz. Kwestią otwartą pozostaje przeciwnik. Na drodze naszego zespołu może ponownie stanąć Lotos. Awans GieKSy na czwartą pozycję spowoduje jednak, że do Katowic przyjedzie Comarch Cracovia. Ostatnim punktem tego weekendu będzie pierwsze domowe spotkanie siatkarzy w 2020 roku. Przeciwnikiem naszej drużyny będzie jedna z najmocniejszych drużyn w lidze Skra Bełchatów.


WSPARCIE I POMOC DLA MEDIÓW - Trentino Włochy\nWSPARCIE I POMOC DLA MEDIÓW\nMisją działu Media PR Trentino Marketing jest promowanie zainteresowania ze strony krajowych i międzynarodowych mediów offline i online regionem Trydentu poprzez szereg działań obejmujących wsparcie, planowanie i organizowanie podróży służbowych dla dziennikarzy (zarówno indywidualnych, jak i grupowych), odpowiadanie na zapytania specjalne, dostarczanie materiałów prasowych, najważniejszych informacji, kontaktów i zdjęć.\nPODRÓŻE SŁUŻBOWE DLA DZIENNIKARZY:\nTrentino Marketing ma zaszczyt podejmować i wspierać dziennikarzy zamierzających opowiadać o turystycznych zaletach Trydentu. We współpracy z APT (biurami promocji turystycznej) oraz lokalnymi partnerami organizuje indywidualne i grupowe podróże służbowe dla dziennikarzy, nawet na pojedyncze zamówienie (po wcześniejszej weryfikacji). Każda trasa zostaje przygotowana odpowiednio do potrzeb, w oparciu o konkretne oczekiwania, tak aby wydobyć urok i specyfikę Trydentu.\nPodróże służbowe to oferta dla dziennikarzy krajowych i międzynarodowych, publikujących w formie drukowanej, radiowej i telewizyjnej. Z reguły udział jest warunkowany posiadaniem zlecenia potwierdzonego przez redakcję dziennikarską. Artykuł/ program musi zostać opublikowany/ wyemitowany w ciągu 12 miesięcy od pobytu.\nNależy pamiętać, że pomoc Trentino Marketing jest skierowana tylko do mediów, których odbiorcami są główne rynki odniesienia naszej działalności.\nPodróże służbowe dla dziennikarzy, organizowane przez Trentino Marketing trwają zazwyczaj maksymalnie do 4 dni roboczych z 3 noclegami. Koszt zakwaterowania, posiłków i prac (zgodnie z pojedynczym planem podróży) ponosi Trentino Marketing.\nW odniesieniu do transportu, Trentino Marketing pokrywa koszt ewentualnego przelotu (głównie tanie linie lotnicze) lub podróży koleją w obie strony, jak również transfer lotniskowy (w miarę możliwości wynajętym samochodem lub transportem publicznym) oraz transport w granicach prowincji.\nTrentino Marketing nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne opóźnienia lub anulowanie lotów powrotnych; w razie problemów dziennikarz musi zwrócić się bezpośrednio do linii lotniczych i ponieść ewentualne dodatkowe koszty. W ramach indywidualnych podróży służbowych będzie udostępniany wynajmowany samochód (z wyłączeniem kosztów paliwa, opłat dodatkowych i ewentualnych opłat za autostrady).\nTrentino Marketing nie ponosi kosztów ewentualnych osób towarzyszących lub innych członków rodziny.\nCelem rozpatrzenia każdego pojedynczego wniosku i zapewnienia pomyślnego przebiegu podróży, prosimy o kontakt co najmniej dwa tygodnie przed przewidywanym przyjazdem do Trydentu.\nDane będą przetwarzane w sposób wskazany w poniższej Nocie informacyjnej.\nW celu prowadzenia działań w terenie wymagane są odpowiednie umiejętności i doświadczenie, dostosowane do rodzaju prowadzonej działalności. Ponadto prosimy, aby każdy uczestnik był zaopatrzony w odpowiednie indywidualne, ważne ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków.\nKażdy uczestnik ponosi wyłączną odpowiedzialność za wszelkie przejazdy niezbędne do dotarcia na miejsce docelowe podróży służbowej, w tym za zawarcie odpowiedniej polisy ubezpieczeniowej od następstw nieszczęśliwych wypadków, włącznie z kradzieżą.\nW przypadku gdy podróż służbowa obejmowałaby również działania w terenie, brak odpowiedniej odzieży może uniemożliwić ich realizację. Poniżej przedstawiamy kilka sugestii na temat rzeczy niezbędnych w trakcie podróży służbowej do Trydentu:\nW sezonie zimowym: ciepła i wygodna odzież, obuwie dostosowane do planu prac. Zazwyczaj na miejscu wynajmujemy kompletny sprzęt narciarski i inne sprzęty do uprawiania sportów zimowych.\nW przypadku wypraw górskich: obuwie trekkingowe, kurtka zabezpieczająca przed wiatrem w razie brzydkiej lub wietrznej pogody.\nPo pobycie w Trydencie, prosimy uprzejmie o:\nUmieszczenie w artykule/ programie linku do oficjalnej strony internetowej Trydentu: www.visittrentino.info, oraz do stron internetowych biur APT, będących lokalnymi partnerami podróży służbowej dla dziennikarzy\nOsoby prowadzące profile społecznościowe są proszone o udostępnienie relacji na poszczególnych kanałach, korzystając z hashtagów #visittrentino, #trentinowow oraz na Twitterze, oznaczając @visittrentino\nPrzesłanie nam kopii artykułu, niezwłocznie po jego opublikowaniu


Olej z nasion czarnego bzu Natural Poland\n» Olej z nasion czarnego bzu\nOlej z nasion czarnego bzu posiada szereg korzystnych dla organizmu właściwości. Przede wszystkim zawiera w swoim składzie nienasycone kwasy tłuszczowe, takie jak kwas linolowy i alfa-linolenowy. Olej tego rodzaju w bardzo dobry sposób wpływa na skórę, a także spowalnia procesy starzenia się organizmu. Dzięki jego stosowaniu skóra staje się odporna na różnego rodzaju czynniki zewnętrzne. Jest on także bardzo delikatny dlatego warto go stosować przede wszystkim podczas posiadania cery problematycznej, takiej jak na przykład cera trądzikowa czy cera łojotokowa.


Ciężarówka Isuzu wtoczyła się przez zagracony plac przed warsztatem z wielkim szyldem „AUTO-TUNE”. Kierowca zgrabnie zawrócił białym samochodem o sto osiemdziesiąt stopni i paką wycofał do garażu. W środku dwóch mężczyzn odpięło pasy napinające i powoli spuściło samochód na betonową podłogę garażu. ISUZU wyjechało i zaparkowało nieopodal. W trójkę przepchali wrak na podnośnik, po czym nieco go unieśli, żeby nie stał na zniszczonych, pogniecionych alufelgach. Kacper, Radosław i Ojciec stanęli naprzeciwko pofałdowanej niczym folia aluminiowa maski. Zderzak był w połowie urwany, zwisając z karoserii jak dłoń, do której nie dopływała krew. Reflektory były na miejscu, lecz lampy były rozbite. Szklany dach był w okruszkach, pokrywając całe wnętrze w przeźroczystych, niezwykle ostrych resztkach. Opony były czarną historią, która pociągnęła za sobą wszystkie ważne elementy zawieszenia. Woleli nawet nie sprawdzać, jak sytuacja wygląda pod maską, ale olej, który spokojnie i powoli spływał z komory silnikowej, już zdążył utworzyć kolorową plamkę na podłodze. Wszystko im powiedział.\n-Dzisiaj już nic nie wskóramy. – Ojciec zmarniał, nie mogąc przepuścić słów przez spięte gardło.\n-O ile cokolwiek wskóramy. – Palnął Radosław, który stracił jakąkolwiek nadzieję.\nKacper się nie odezwał. Nie podejmował pochopnych decyzji, tym bardziej nie głosił ślepych wniosków, dopóki nie zajrzał głębiej. W każdym razie jedno było pewne.\nSamochodu nie dało się naprawić.\nKorytarz w szpitalu był skąpany w półmroku, jakby celowo chciał ukryć płacz, błagania, decydujące słowa i jęk, który wydobywał się z sal. Ludzie przeżywali trudne chwile, pojawiając się tutaj i wcale nie czuli się lepiej, kiedy wychodzili. Przynajmniej nie w tym sektorze, nie w tym skrzydle. Nikodem dobrze wiedział, że nie powinno go tu być, ale nie miał pojęcia, gdzie indziej mógłby pójść. Był rozbity, o ironio, jak jego samochód.\nJego czarna marynarka już przyległa do spoconej koszuli, którą wyjątkowo włożył w spodnie. Dwa guziki rozpięte u samej góry, żeby nie zemdleć od upalnego słońca. Jasne dżinsy, żeby nie wyglądać aż nader oficjalnie. Półbuty, żeby chociaż sprawiać pozory… ale kto zwraca uwagę na buty? W pewnej chwili miał ochotę sięgnąć do swojej torby i zmienić je na Adidasy, ale szybko zrezygnował. Nie miał ochoty przechadzać się na drugi koniec korytarza po parę woreczków, żeby nie roznosić brudu i zarazków z podeszwy. Oparł głowę o ścianę i zamknął oczy, chcąc, chociaż na chwilę zapomnieć o tym całym koszmarze.\n-Wyjeżdżasz jutro? – Zapytał, jakby przedzierał się przez mgliste pole niepewnych odpowiedzi.\n-Nie do końca jutro, ale tak… Na dniach. – Odparła, starając się nie nadepnąć na minę. – Muszę się zaklimatyzować, ale i tak wrócę gdzieś w roku szkolnym… - Zaklęła się w duchu. - … albo w święta.\nNikodem podał jej bladą dłoń. Cały był biały jak skała, zimny jak lód. Jego spojrzenie było czarne, bez emocji, z głębokością tak potężną, że można by z niego wyczytać wszystkie myśli świata, a i tak odpowiedź zawsze byłaby ta sama. Powód jest przyczyną.\n-Chciałabym, żebyś dobrze mnie zapamiętał. – Rzuciła słowa przeciw wiatrom, który chłostał jej włosy.\n-Jak długie i szerokie są bezkresne pola marzeń, tak zawsze będziesz dla mnie upartą blondynką.\nDiana wzięła jego dłoń, głaskając jego wystające żyły i jeżdżąc małymi, delikatnymi palcami wzdłuż nich. Przyciągnęła go do siebie, kładąc ją otworem na jej sercu. Spuściła głowę, zbliżając się do niego drobnymi kroczkami. Dłoń ściskała coraz bardziej. Nikodem w pewnym momencie zaczął czuć silny puls, próbujący się przebić przez skórę do jego dłoni. – Zapamiętaj to uczucie. Tak gra silnik, który pracuje dla Ciebie.\n-Musimy się cieszyć z tego, co mamy… i pamiętać tylko o dobrych czasach. – Podsumował, samemu dociskając swoją zmęczoną dłoń do jej klatki piersiowej, napawając się delikatnym rytmem jej skromnych stuknięć z wnętrza, które przyprawiały go o przyjemne dreszcze.\nOna zrobiła to samo ze swoją dłonią, wymieniając się biciem serca.\nW końcu z Sali wyszło kilka osób, wyglądających na rodziców Tomka. Odczekał chwilę, nim ktokolwiek zdążył wrócić i zaryzykował. Podniósł zmęczoną głowę, poklepał się po policzkach i przygotował na to, co mógł zobaczyć. Zrobił kilka niepewnych kroków w stronę drzwi i zza futryny zajrzał do środka, wystawiając czubek głowy na widoku. Zauważył łóżko, przy którym niegdyś stał oraz nogi, założone jedna na drugą. Nikodem zastanawiał się, czy Tomek w ogóle ma w nich władzę, czy też tak mu je ułożyli, żeby było mu wygodniej… ale jeżeli nic nie czuje, to co to zmieni? Chrząknął cichutko i wszedł do zaciemnionego pomieszczenia, w którym słońce ledwo dawało oznaki życia. Było chłodno, chociaż tyle.\nNikodem wychylił się zza parawanu, żeby go w końcu zobaczyć. Tyle czekał, tyle przeżył, że miał do tego pełne prawo.\nOczy zaszkliły mu się, momentalnie powracając do swojego dawnego, niebieskiego oceanu, jaki wypełniał jego tęczówki. Kryształowe łzy pojawiły się w kącikach, lecz nie spływały po jego bladych policzkach, które prosiły o chociaż trochę ciepła z wewnątrz. Z serca, które było w kawałkach. Pięści się zacisnęły, chcąc uderzyć się w głowę i powstrzymać od wylania łez.\nGłowa na łóżku, pokryta gęstymi blond włosami, świeżo ogolona i umyta, odwróciła się powoli w kierunku Nikodema, który stał jak kamienny posąg, czekający, aż zaklęcie przestanie działać, żeby w końcu móc się poruszyć.\nJego oczy otworzyły się do niezwykłych, niezdrowych rozmiarów. Zaspany wzrok wyglądał nienaturalnie w tej konfiguracji. Jakby nieludzko. Zresztą, sytuacja niewiele od tego odbiegała. Nikodem miał wrażenie, że widzi ducha, który go nawiedzał przez dwa miesiące.\nTomek, ku jego zaskoczeniu, podniósł się bardzo powoli, jakby jego ślepia właśnie zobaczyły stwórcę, który pragnie go unieść i zabrać ze sobą, w lepsze miejsce. Podniósł się bez najmniejszych problemów. Bandaż na jego głowie odwinął się lekko, ale nie spadł z niej. Był blady i wychudzony, ale wydawał się jednocześnie silny. Silny na tyle, żeby zaraz wstać z łóżka. Siniaki nadal były obecne, ale większość ran zdążyła się już zagoić. Od wypadku minęły w końcu dwa miesiące.\n-Debil. – Rzucił Nikodem, uradowanym głosem.\n-Kretyn…! – Odparł Tomek.\nNikodem, słysząc jego głos, nie mógł się powstrzymać, nawet nie mógł dłużej tłumić w sobie tych myśli. Rzucił się na niego z pięścią, którą zaciskał od pół minuty i zatrzymał tuż przed nosem Tomka. – Mówiłem Ci, żebyś nie jechał w tym zasranym wyścigu.\nPo chwili wpadli sobie w ramiona, nie mogąc uwierzyć, że jednak doszło do tej chwili.\n-Nawet nie wiesz, jak bardzo się nie cieszę, że Cię widzę. – Słowa wypływały z ust Nikodema chaotycznie i niezgrabnie, ale nad wyraz emocjonalnie.\n-Już myślałem, że nikt nie przyjdzie się ze mną zobaczyć. Ale oczywiście, postawiła się osoba, której nie chciałem widzieć.\nNikodem osunął się na łóżko i usiadł, oddychając ciężko, ale jak najciszej.\n-Czekaj… spokojnie, bo zaraz zemdlejesz. – Tomek podał mu w żartobliwym geście dłoń, ale Nikodem złapał równowagę.\n-Spokojnie… jeszcze żyję. To po prostu… po prostu… - Znów nie mógł dobrać słów, czując się jak głupek.\n-Hej… sporo czasu minęło, ale chyba nie zestarzałem się aż tak bardzo, prawda?\n-Gdybym wiedział… gdybym mógł wcześniej przyjść.\n-Przecież nie miałeś prawa wiedzieć. – Odparł ze śmiechem. – Moi rodzice skutecznie nie dopuszczają do mnie nikogo.\n-Ale mimo to, Kacper się jakoś dowiedział.\n-Od Moniki. Była u mnie.\n-Tak?! – Krzyknął, mimowolnie. – Kiedy…?\n-Tydzień temu wyznała mi miłość.\nGłowa Nikodema zrobiła się jakby cięższa i niestabilna. – Monika… kompletnie o niej zapomnieliśmy… z drugiej strony niczemu się nie dziwię. Nie spodobał się jej pomysł o drużynie wyścigowej.\nTomek podniósł się tak, jakby właśnie przez jego ciało przeszło kilkaset woltów prądu pod wysokim napięciem. – Drużyna wyścigowa?! Zrobiliście to?!\nNikodem się zaśmiał, pokazując mu zdjęcie w swoim Samsungu z Toyotą, Polonezem i Hondą. – Tutaj są nasze samochody.\n-Zgaduję, że ten Pomylonez jest Kacpra. – Rzucił sarkastycznie.\n-Tak. – Odparł całkiem poważnie.\n-Żartujesz? On naprawdę miał parcie na te złomy?\n-A żebyś Ty wiedział, co on z nim ma…\n-Honda jest Radosława?\n-No tak… cóż by innego. – Zwrócił uwagę na Toyotę. – Nie mów mi, że tym jeździsz?\nNikodem nie wiedział, co ma odpowiedzieć.\n-Je… jeździsz MR-dwójką?\n-To całkiem długa historia… Jezu, mam Ci tyle do opowiedzenia.\n-Całkiem mi się nudzi.\n-Ale… nawet nie wiem, od czego zacząć.\n-Monika coś ględziła, że dojechaliście do granicy w mniej niż godzinę.\n-A żeby tylko do granicy…\n-Pamiętasz tego gościa, z którym się ścigałeś wtedy?\nPamięć Tomka bardzo go zabolała, kiedy przypomniał sobie tę nieszczęsną noc. – Tak, chyba Porsche 944.\n-Tydzień później ja się tam pojawiłem…\nNastępne dwie godziny Nikodem opowiadał historię swojego życia w najdrobniejszych szczegółach. Streścił dwa, długie miesiące w obszerną, dwugodzinną opowieść o nastolatku, który buszuje po krętych drogach swojej ambicji, szukając jedynie powodu, żeby jechać dalej.\nJak sam to podsumował. Czuł, że był blisko czegoś, co znał, ale tego nie pamiętał.\n-Bardzo dziwne uczucie. – Skwitował, siedząc już na krześle, kończąc kolejny kubek herbaty i rozciągając zmęczoną szyję.\nTomek przez cały czas nasłuchiwał, nie przerywając ani na chwilę. Z jednej strony szokowało go poświęcenie Nikodema i ilość rzeczy, jaka się do tej pory wydarzyła, z drugiej miał poczucie winy, że to przez niego rozpętało się piekło w małym raju. Czuł jednak, że Nikodem się zmienił. Jego wzrok pił inaczej, niż robił to przed wakacjami. Jakby faktycznie wiedział, że jest na drodze do czegoś. Po prostu, kiedy zauważył, jak uciął ostatnie zdanie, spoglądając w siną dal za oknem, zrozumiał, że Nikodem przeszedł długą drogę.\n-No dobra, czas wstawać. – Rzucił.\nNikodem natychmiast się rozbudził, spoglądając na Tomka, jak na szaleńca. – Co… co Ty robisz?\n-A na co Ci to wygląda? Chyba nie myślisz, że będę tak leżeć, kiedy za oknem dzieją się dni piorunów.\n-Dalej masz to Justy?\n-Tomek… wyszedłeś ze śpiączki. Daj sobie odpocząć!\nTen spojrzał na Nikodema tak, jakby chciał uciszyć przynudzającego gościa.\n-Tomek… nie możesz!\n-I tak mnie mieli wypisać, na dniach. – Wstał, momentalnie się chwiejąc. Nikodem wyskoczył z krzesła, przedostał się przez łóżko i złapał go za ramiona, nie chcąc, żeby stłukł sobie pusty łeb.\n-Lepiej znajdź mi spodnie.\nSpodni nie znaleźli, ale jak na nastolatka, który z każdych opresji może wyjść obronną ręką, tak i teraz Nikodem znalazł pewne rozwiązanie. Załóż na siebie biały kitel, który znalazł na wieszaku obok pustego łóżka, po czym spokojnie wyprowadził wózek ze zużytymi naczyniami z Sali. Dostał się powolnym krokiem do windy, którą zjechał na parter. Plan był niezwykle prosty. Miał zorganizować transport, tak, żeby nikt nie wziął go za podejrzanego, młodego narkomana, który wkradł się do szpitala tylko po kolejną dawkę leków, żeby móc odlecieć gdzieś pod wiaduktem, w schronieniu opuszczonych samochodów, gęstych krzewów i wszechobecnego zapomnienia, jakie towarzyszyło większości obiektów na północy Bielska. Wszystkie okolice fabryki Fiata, BOSMAL-a, dawnych zakładów chemicznych, wszystko miało swoje małe zakamarki, które nikogo nie interesowały. Nikodem na szczęście jeszcze nie był młodym desperatem, szukającym zwykłej, wręcz zabójczo prostej rozrywki, która mogłaby rozsadzić jego żyły. Był tylko zwykłym pielęgniarzem. Woźnym, bądź wolontariuszem. Winda się zatrzymała, a on ze stoickim spokojem przepchnął przyciężki wózek przez próg, starając się go nie wywrócić.\n-Ej, Ty! – Krzyknął ktoś z jego prawej.\nNikodem odwrócił głowę w kierunku nieznanego głosu. Jak się okazało, wołał go inny pielęgniarz, ubrany w niebieski kitel. – Chodź tu z tym wózkiem do kuchni, bo nam ich brakuje!\n-Dobrze! – Odkrzyknął spokojnym tonem. Poczekał chwilę, aż pielęgniarz się odwróci i zajmie swoimi sprawami, po czym popędził w stronę wyjścia we wschodnim skrzydle.\nPół minuty później ten sam pielęgniarz, który wezwał go do kuchni, wrócił w to samo miejsce w holu, żeby z daleka zobaczyć oddalającego się, nierozumiejącego prostych komand współpracownika. Zaklął pod nosem i truchtem do niego podbiegł. – Chyba Cię poprosiłem, żebyś poszedł z tym do kuchni. – Złapał go za ramię.\nPielęgniarz odwrócił się. – Słucham?\nBył zaskoczony, bo to wcale nie był Nikodem. Zupełnie inna osoba w tym samym miejscu. – Yh…\nA Nikodem już przeszedł przez drzwi ewakuacyjne, napełniając swoje płuca świeżym powietrzem, przefiltrowanym przez świerki w parku naprzeciwko. Ostry i miętowy zapach rozprzestrzeniał się na całej wielkości kompleksu, niwelując smród spalin i woń szpitala, którą znał każdy. Upewnił się, że w okolicy nie ma żadnego ochroniarza, po czym pobiegł na północ.\nMinutę później rozległ się pisk opon, który czasami wydawały karetki, wyjeżdżając na sygnale tak szybko, jak tylko pozwalają na to warunki. Tylko że tym razem było to małe Subaru, podskakujące na progach zwalniających i kołyszące się w zakrętach jak stara łódka, zablokowało koła przed wyjściem i zatrzymało przy krawężniku, trąbiąc dwa razy. Z wózka obiadowego, przykrytego białą pościelą, wygramolił się Tomek, który szybko zbiegł ze schodów i wpadł na tylne siedzenia. Samochód gwałtownie ruszył, kiedy Nikodem zauważył, że przez drzwi przebiega pielęgniarz, który go dalej szukał. Slalomem nawigował przez zatłoczony parking, nie mogąc znaleźć wyjazdu. Chwilę później zauważył, że pewien ochroniarz wyraźnie się zainteresował jego poczynaniami. Wrzucił wsteczny i gwałtownie nawrócił o sto osiemdziesiąt stopni, jadąc teraz pod prąd. Przejechał z powrotem na północ parkingu i przedostał się przez nieużywaną drogę parkową na główną ulicę. Tomek zaklaskał głośno, śmiejąc się z planu, który powiódł się tylko dzięki szczęściu głupiego.\nZnaleźli mu jakieś tanie ubrania na lokalnym bazarze. Potocznie, nowe dżinsy, które przypominały przetarte i nadciągnięte Levisy, tylko czekające na ten jeden długi krok, który rozerwie materiał. Różowa koszulka z wielkim, komiksowym rysunkiem samuraja i czerwona koszula w kratę, żeby kompletnie zepsuć to zestawienie. Do tego jakieś trampki za kilka złotych, które zazwyczaj są kupowane tylko po to, żeby dzieci miały w czym biegać na lekcjach WF-u. Tomek poprosił tylko o jedną rzecz, a dostał aż za dużo. Zresztą, portfel wcale nie zabolał. Zmieścili się w trzydziestu złotych. Właściwą prośbą Tomka była tylko drobna wycieczka.\n-Więc jak to wytłumaczysz rodzicom, że uciekłeś z łoża szpitalnego, kiedy ledwo wyszedłeś ze śpiączki?\nTomek rozłożył się na fotelu pasażera jak przysłowiowy król, podziwiając świat za oknem. – Wiesz? Zapomniałem, jak żywe są niektóre kolory o tej porze roku.\nNikodem oparł głowę na łokciu, prowadząc teraz jedną ręką. – Zdecydowanie. – Odparł z melancholią, wspominając setki razy, kiedy pokonywał ten sam zakręt. Nigdy tak wolno, jak do tej pory. Nigdzie nie chciał się śpieszyć.\n-Słyszałem pewne głosy, jakie dochodziły do mojej głowy, kiedy tam leżałem.\n-Widziałeś cokolwiek? – Zapytał jakby automatycznie.\n-Czy widziałem? Chodzi Ci o sny?\n-Cały czas miałem różne wizje. Miałem wrażenie, jakby niektóre słowa, jakie słyszę, wytwarzały miejsca i sytuacje w mojej głowie.\nNikodem przypomniał sobie o jego opowieści, którą kiedyś się podzielił całej trójce. O rajdach, o matce i o ojcu.\n-Śniły mi się zawody. Śniła mi się wielka podróż. Śniły mi się rozterki miłosne. Wszystko i nic jednocześnie. – Westchnął.\n-Mówisz to tak, jakbyś codziennie tak miał.\n-Poniekąd właśnie tak było.\n-Nie w tym sensie… - Zawahał się. – Jakbyś codziennie szedł spać i dokładnie takie same rzeczy przeżywał, tylko śniąc.\n-Na ogół nie pamiętam swoich snów, ale jest coś, co wryło mi się w pamięć… Cholernie dobrze.\n-Hm? - Chrząknął.\n-Nikodem… pamiętasz cokolwiek Igora sprzed wypadku?\nWryło go w fotel, kiedy usłyszał to pytanie.\nNagle samochód się zatrzymał. Tomek poleciał do przodu, lecz w porę zatrzymał go pas bezpieczeństwa. Kurz z opon opadł po dłuższej chwili rozterki Nikodema, który właśnie coś sobie uświadomił. – Igor…?\nTomek spojrzał do tyłu, żeby się upewnić, że nikt za chwilę nie sprasuje ich zderzaka. – Nikodem… ponoć odzyskałeś pamięć.\n-Pamiętam, że mój ojciec miał wypadek w rajdach.\n-Twój ojciec nie rozbił się przecież podczas rajdu…\nTomek zmrużył wzrok, starając się odczytać myśli Nikodema. – To Ty nie wiesz?\n-Przecież sam mi to później powiedział.\n-To chyba coś Ci się pomyliło.\n-Nie powinieneś zostać jeszcze w szpitalu?\n-Nikodem, to ojciec Igora miał wtedy wypadek. To on się rozbił, nie twój ojciec. On miał wypadek, ale w zupełnie innych okolicznościach.\nI nagle wszystko nabrało nowego znaczenia.\n-Igor był twoim przyjacielem z padoku. Rywalizowaliście jak dwa wściekłe psy, ale poza kartami zawsze byliście jak dobrzy znajomi. To twój wypadek zmienił Cię o sto osiemdziesiąt stopni, że kompletnie pokiełbasiły Ci się fakty o swoim własnym życiu.\n-To, co się stało mojemu ojcu?\n-Nie wiem. – Odparł zrezygnowanym tonem. Oparł się o barierkę obok prowizorycznej linii startu, namalowanej na ich przełęczy Kocierskiej.\nNikodem skulił się przy tylnym zderzaku swojego Subaru i powoli przypominał sobie pewne fakty jak pojedyncze zdjęcia z zaginionego albumu rodzinnego. – Faktycznie… chyba pamiętam jakiegoś kolesia.\n-To nie był po prostu koleś. To był twój najlepszy znajomy… przynajmniej wtedy. Dzieliliście się pasją jak mało kto… - Odwrócił głowę w bok. – Zawsze chciałem wam dorównać.\nNikodem spojrzał na Tomka, będącego na skraju szczerych wyznań. – Nie musisz mi o tym mówić. Już sam fakt, że porwałeś się na niezrównoważonego kretyna swoją ledwo jeżdżącą Mazdą, mówił o twojej determinacji więcej, niż jakakolwiek inna walka, jaką stoczyłeś.\n-Zamknij mordę. – Rzucił wściekle. – To wina nas wszystkich, że tak nonszalancko daliśmy się ponieść fantazjom… zresztą, teraz przynajmniej poznałem prawdę.\n-Tak miało być?\n-Już nie wiem, co miało być, a co miało zostać słodką tajemnicą.\n-Pamiętasz Igora? Pamiętasz w ogóle taką postać?\nNikodem westchnął głęboko, nie mogąc zebrać słów na takie ciężkie wyznanie. Pokiwał głową w te i we w te, nie chcąc, żeby jego zdanie źle zabrzmiało. W końcu jednak rozłożył ręce i spojrzał w niebo, licząc pojawiające się na nim gwiazdy. – Wiem tyle, co mi powiedzieli. Wiem tyle, o czym sam sobie przypomniałem. Zdjęcia mi coś podpowiedziały, niektóre filmy też, ale… jeszcze nie przeżyłem niczego, co dałoby mi jasny podgląd na moje pierwsze lata życia. Na moje dwanaście lat. Potem faktycznie, był Igor, ale chyba nie ten, o którym mówimy.\n-Bo ten jest dupkiem.\n-Prawdę powiedziawszy, to sam nie jestem pewien, czy nie było ich dwóch.\n-Jezus… - Schował głowę w dłoniach, które powoli nabierały kolorów. – Co za pojebana akcja.\nTomek zaczął się niekontrolowanie śmiać, przypominając sobie słynnych i do bólu prostych Chłopaków z Baraków.\n-Dobra. – Odchrząknął. – Już wiem, na czym stoję. Skończmy temat.\n-Nikodem… przestałeś chodzić na terapię, co?\n-Aż… zamknij się.\n-Kretyn. – Palnął.\nW tle białą poświatą błysnął piorun, zwiastując nadchodzącą burzę.\n-Zdecydowałem wtedy, że nie warto rozpamiętywać czegoś, co doprowadziło mnie do takiego stanu. - Dodał Nikodem.\n-Więc wolałeś nie pamiętać?\n-Nie chciałem pamiętać. – Warknął. – Miałem depresję. – Ucichł nieco. Nie lubił tego słowa. – Jedyne co miałem, to samochód w nocy.\n-I twoje ukochane fantasy.\n-Nie zaś takie ukochane.\n-”You’ve got to cry without weeping, talk without speaking, scream without raising your voice”. – Przytoczył cytat jednej ze starych piosenek U2. – To całkiem do Ciebie pasuje.\n-Nie wiedziałem, że słuchałeś takich staroci.\n-Ty jeszcze wiele o mnie nie wiesz.\n-O sam sobie wiele nie wiem. – Odparł po cichu.\n-Ja nie wiem, czy chcę wiedzieć cokolwiek więcej.\n-Dupek. – Parsknął.\nPo chwili obaj się uśmiechnęli. Płakali, bez jakichkolwiek łez. Mówili, bez żadnej rozmowy. Krzyczeli, bez podnoszenia głosu. Ich mały świat był jednocześnie epicentrum całego ich życia i złotą klatką, którą trzeba było otworzyć specjalnym kluczem, żeby cała energia mogła znaleźć swoje ujście. Mały, jednocześnie wielki świat, który był istotą jestestwa. Głęboki, jednocześnie skromny. Przerażająco czarujący. Mroczny, jednocześnie pełen światła. Nie jednego, a każdego z osobna. Każdy miał swoją drogę, każdy miał swoją przełęcz. Wszystko było piękne i nic nie sprawiało bólu. Jeżeli samochód nie zwalniał, łamiące wspomnienia nie mogły nas dogonić. Prędzej czy później, to, co jest teraz, samo stanie się wspomnieniem.\nOjciec kończył kolejne piwo. Odłożył słuchawkę telefonu na blat stołu w kolorze kości słoniowej i westchnął, spoglądając za okno i zastanawiając się nad wszystkim, co do tej pory się wydarzyło. Wyglądał zupełnie jak Nikodem, potrzebując chwili dla siebie.\nNawet nie zauważył, jak jego syn przekroczył próg domu i stanął w korytarzu, powoli podchodząc z lekką dozą niepewności.\n-Oh, jesteś. – Zorientował się, słysząc trzask paneli pod jego nogami. Chciał mu powiedzieć coś o samochodzie, ale sam nie wiedział co. Nie wiedział nawet, jak ma zacząć. Po prostu miał nadzieję, że Nikodem sam zacznie ten temat.\n-Cześć. – Odparł, przygotowując się na swoją kwestię.\n-Nie tylko czas. Zabijałem starych wrogów.\nPodniósł brew, lekko zaskoczony tą niekonwencjonalną odpowiedzią.\n-Szare komórki, które pozbawiły mnie resztek samoświadomości i sprawiły, że przez kilka lat oszukiwałem samego siebie, jakobym był kompletnie zdrowy. – Szedł bardzo powoli z zamkniętymi oczyma i spuszczoną głową, ostrożnie dobierając słowa. – Ale tu już nawet nie chodziło o moją psychikę. Chodzi o zasadę bycia sobą. O możliwość połączenia między dwiema osobowościami, jakimi mnie obdarował ten wypadek.\nPiwo przestało być smaczne. Ojciec odsunął się od stołu, lecz nadal siedział na krześle, nie ruszając się nigdzie.\n-Szare komórki, które sprawiły, że zapomniałem o prawdopodobnie najlepszych latach mojego życia… dotychczasowych, przynajmniej. – Spojrzał w oczy swojego Ojca, które nawet nie próbowały uniknąć z nim kontaktu. – Przyszedłem je odzyskać. Przyszedłem po moje życie.\nOjciec chrząknął cicho, spodziewając się tej chwili. Nikodem stanął w pełnym kuchennym świetle, błyszcząc swoją dżinsową kurtką. Nie wyglądał jak domownik. Wyglądał jak osoba, która wpadła ukradkiem, chcąc wyrównać stare rachunki.\n-Czyli chyba już wiesz o pewnych rzeczach.\n-Dlaczego mi wcześniej nie powiedziałeś?\n-To trudne, w ten sposób to ujmować.\n-Tato, proszę Cię, powiedz mi.\nOjciec zwrócił głowę w kierunku obrazu olejnego na ścianie, przedstawiającego soczyste, tropikalne owoce. – Ten wypadek niezupełnie był…\n-To nie Ty się wtedy rozbiłeś.\n-Nie. To nie ja.\n-To był ten z fioletowego Mitsubishi 3000. To był ojciec tego małego, z którym się ścigałem.\n-Więc co się z tobą stało? – Oparł dłonie na stole, wymuszając jego uwagę. Spotkali się zdeterminowanym wzrokiem, pełnym obaw i nadziei.\n-Jechałem z twoją matką, wracając z uroczystości zakończenia studiów. Zdała je z wyróżnieniem, miała magistra w dziedzinie pedagogiki.\n-Pedagogika? – Zaskoczyła go ta odpowiedź.\n-Jechaliśmy przełęczą naszą Alfą Romeo, kiedy z naprzeciwka… z naprzeciwka wyjechał stary pick-up Forda.\nNikodem usiadł okrakiem na krześle, czując, jak kolana powoli się mu załamują.\n-Byłeś wtedy bardzo mały… nie mogłeś tego pamiętać, więc tego nie przytaczałem.\n-Zostałeś od tego kaleką?\nOjciec spuścił głowę, kiedy z jego nosa dobiegły pojedyncze pociągnięcia. – Ten gość był ewidentnie wstawiony. Udowodnili to później w szpitalu, kiedy pobrali mu krew. Nawet i bez tego było czuć alkohol na kilka kilometrów. Jebało tanim spirytusem tak mocno, że od samego zapachu można było dezynfekować rany. To był bardzo wąski zakręt, a gość go ściął. W ostatniej chwili odbił w prawo, na swoją stronę, kiedy ja próbowałem zrobić to samo, tylko w moje prawo. Prawe koło najechało na barierkę i posłało nas w powietrze. – Przerwał, kiedy drgawki zaczynały opanowywać jego ciało. – Wylądowaliśmy kilka metrów w dół zbocza. Mojej stronie nic się nie stało… praktycznie nic.\n-Ale matka… Tola miała mniej szczęścia.\n-To… - Ścisk w jego gardle był nie do opisania. Żołądek momentalnie skurczył się do rozmiaru orzeszka laskowego, kiedy po raz drugi tego dnia dowiadywał się prawdy o sobie.\n-Tola, tak nazywała się twoja mama. Zginęła dwunastego grudnia dwa tysiące trzeciego roku.\n-Anna? – Zaśmiał się. – Anna była drugą żoną. Była największą pomyłką, jaką popełniłem.\nI na tym skończył, kiedy z jego oczu poleciały pierwsze od lat łzy. Nikodem nigdy nie widział płaczącego ojca, ani też tak zasmuconego, jakim był teraz. – Szukałem… szukałem po prostu szczęścia. Niczego więcej.\nNikodem wstał, zrobił dwa długie kroki i objął swojego ojca najmocniej, jak potrafił.\n-Nissan Silvia S12? – Pytał Kacper, ślęcząc nad ogłoszeniami w Internecie. – Tylko osiemnaście tysięcy.\n-Nie, Ty idioto. – Odparł wściekle Radosław. – Skąd weźmiemy tyle pieniędzy?\n-Fakt… zresztą wątpię, żeby Nikodemowi się spodobało inne auto.\n-… A Mitsubishi Starion?\n-Jest jeszcze droższy.\n-Nie ma mowy. Nie wsiądzie do tego samochodu.\n-Opel Manta? Opel Monza?\n-Też nie. Ja go znam. O ile Opla jakoś zniesie, to do BMW nie wsiądzie. Chyba że to M-ka.\n-Ja też go znam. – Odezwał się znajomy głos. – On potrzebuje Ronina.\nWszyscy nagle się zatrzymali i odwrócili głowy. – Ja chyba śnię. – Powiedzieli równocześnie.\n-Siema, patałachy. – Rzucił Tomek, opierający się z założonymi rękoma o futrynę drzwi garażowych.\n-Nie no… chyba mi zaszkodziły opary benzyny. – Skomentował Kacper.\n-A mi VTEC. – Dodał Radosław. – I zapach LPG.\n-Nikodem potrzebuje pomocy. – Tomek wszedł do środka, szukając wzrokiem wraku jego samochodu. – Mój Boże…\n-Tak… Boże. – I znów odparli w tym samym momencie.\nTomek podszedł do przodu samochodu, dotykając go dłonią.\n-Zachowuje się zupełnie jak Nikodem. – Szepnął Radosław.\n-Ta, ale nie mów mu.\n-Fuck. – I zaś, równocześnie.\n-Mówiliście coś o Silvii S12?\n-Tak. Jest taka jedna… też czerwona. I całkiem mocna.\nTomek spojrzał w bok, na Hondę Prelude, która była już praktycznie naprawiona.\nWtedy też Radosławowi przyszedł do głowy pomysł. Przełknął ślinę, ale po chwili podskoczył, namyślając się bardzo szybko. – Mam plan.\n-Jeżeli Ty masz już plan, to pozwól, że schowam się w jakimś schronie przeciwlotniczym. – Odparł Kacper.\nRadosław pomyślał o Alicji i o ostatniej linijce, w jej namiętnym liście. – „Niech Ci służy, dopóki uznasz to za stosowne”. Dobrze wiedział, co chciała mu w ten sposób przekazać. -Silvia S12? – Zapytał ponownie.\n-… Tak. – Tym razem to Kacper i Tomek odparli w tym samym momencie.\n-No to… Everything Must Go.\nMozartInAGoKart opublikował opowiadanie 22.08.2018 w kategorii miłość i przygodowe, użył 5003 słów i 29113 znaków, zaktualizował 29 sie 2018. Tagi: #przygoda #dramat #samochody #miłość #touge #drift #nastolatkowie


Plie 50320 półgorset modelujący - Sklep internetowy Dotti.pl\nStrona główna > Bielizna damska>Bielizna wyszczuplająca>Plie 50320 półgorset modelujący\nPlie 50320 półgorset modelujący\nZupełna nowość! Gorset modelujący zaproponowany przez markę Plie stanowi idealne połączenie wszytskiech zalet gorsetów: elastyczne fiszbiny zapewniają maksymalne wyszczuplenie talii a włókna poliamidowe i elastanowe, z którego wykonany jest gorset, zapewniają komfort i wygodę noszenia oraz wysoką przepuszczalność powietrza! Gorset nie tylko wymusza prawidłowa postawę ciała, ale stanowi również wsparcie dla odcinka lędźwiowego kręgosłupa.Zapinany na 3 rzędy haftek z przodu, dzięki czemu bez problemu można zapiąć się samemu. Gorset wysmukla sylwetke i podnosi biust, zmniejsza obwód nawet o 5 cm! Idelane rozwiązanie dla pań po porodzie i operacjach w okolicy brzucha. Dostepny w kolorze cielistym i czarnym.\nXS: rozmiar 32-34, wysokość 25,5 cm\nS: rozmiar 34-36, wysokość 26 cm\nM: rozmiar 38-40, wysokość 28 cm\nL: rozmiar 40-42, wysokość 28,5 cm\nXL: rozmiar 42-44, wysokość 30 cm\nSzorty wyszczuplające Long-Shorts\nMitex Elite body wyszczuplające\nFigi korygujące Wol-Bar Experia


Obora - Najnowsze informacje - WP Wiadomości\nPonad 200 świń, cielaków, byków i krów zginęło w pożarze obory i chlewni w Łebieniu (woj. pomorskie). Z ogniem walczy 20 jednostek straży pożarnej. Pożar jest już opanowany, ale jego dogaszanie może...\nNie żyje rolnik z Wojciechowa, którego zaatakował byk\nW trakcie porannego karmienia zwierząt w oborze 47-letni właściciel gospodarstwa rolnego został zaatakowany przez byka. Ugodzony w tętnicę szybko się wykrwawił i zmarł.\nWyrzucił żonę do obory; urzędnicy: a co my możemy?\nMieszkaniec wsi Krawcowizna pod Warszawą zmusza swoją żonę do mieszkania w oborze, ze zwierzętami. Twierdzi, że tak jest jej wygodniej, a on sam ma spokój. Urzędnicy twierdzą, że pomogą, jeśli... mąż...\nUniewinnie współczesnych Drzymałów\nTrzej rolnicy oskarżeni o stawianie czynnego oporu urzędnikom - którzy chcieli odebrać część ich pola pod budowę gazociągu jamalskiego - zostało uniewinnionych przez Sąd Rejonowy w Białymstoku. W tej...


Drugiej sauny na basenie nie będzie\nMSZANA Utrzymanie infrastruktury sportowej oraz infrastruktury ośrodków kultury na terenie gminy Mszana było głównym tematem ostatniego posiedzenia komisji infrastruktury i rozwoju gospodarczego.\nPodczas posiedzenia o wydatkach na utrzymanie krytej pływalni i boisk sportowych w Mszanie, Połomi i Gogołowej mówił dyrektor Gminnego Ośrodka Sportu Adam Antończyk. W trakcie dyskusji poruszona została kwestia budowy drugiej sauny na basenie. Radni pytali m.in. czy będzie w najbliższym czasie budowana druga sauna na basenie, bo takie informacje krążą wśród mieszkańców. Dyrektor zaprzeczył. – Nie ma na razie mowy o nowej saunie, gdyż brak środków na taką inwestycję. Faktem jest natomiast, że ta, która istnieje, cieszy się bardzo dużą popularnością – przyznaje Antończyk.\nW marcu o budowę sauny parowej, a może nawet dwóch apelował radny Łukasz Mura. Jego zdaniem, gdyby połomski basen wyposażono w dodatkowe sauny, miałby on większe szanse konkurowania z innymi pływalniami. Podobnie uważał dyrektor GOS-u, który w wywiadzie dla naszego tygodnika przyznawał, że sucha sauna cieszy się dużym zainteresowaniem i druga, dla odmiany parowa byłby dobry rozwiązaniem i wzbogaceniem oferty basenu. Teraz definitywnie temat wydaje się zakończony, co jest efektem słabej sytuacji finansowej gminy.\nDuda czy Trzaskowski? [SONDA] 16\nKieca krytykuje jedenastu radnych. I ch... 43


Postautor: masonbtc » wtorek, 3 listopada 2020, 02:57\nLTC mój faworyt\ntrzymać kciuki kto trzyma\nPostautor: pablo12 » czwartek, 5 listopada 2020, 16:18\n@masonbtc gdzie byś widział targed?\nRejestracja: 20 kwietnia 2019\nPostautor: bitex » sobota, 7 listopada 2020, 00:03\n@masonbtc też od dłuższego czasu obserwuje ogromny trójkąt na LTC i czekam na rozwiązanie. Wcześniej na LTC pamiętam 2 spore trójkąty, jeden porównywalny do obecnie się budującego a drugi sporo mniejszy w perspektywie świeczek miesięcznych (ale też duży wbrew pozorą).\nPorównójąc do poprzednich wybić na LTC jest szansa na nawet 300% w pierwszychm ruchu. IHMO wszystko zależy od BTC. Jak LTC wybije a BTC będzie spadać, to może go stłumić. IHMO idealnie byłoby, gdybyśmy jeszcze odbili się od górnej bandy, przeczekali korekte na BTC, a dopiero po korekcie wyszli z konsolidacji na LTC i podłączyli się do reszty krypto


Prysznic po meczu #22 - Raider Nation Polska\n29 listopada 2016 Kamil Słonka Prysznic po meczu 0\nDwunasta kolejka NFL 2016 za nami. Oakland Raiders po bardzo ciężkim spotkaniu pokonują Caroline Panthers wynikiem 35-32, a bilans zawodników z Kalifornii to już dziewięć zwycięstw przy dwóch porażkach. Kolejny raz x-factorem okazał się Derek Carr, który już piąty raz w tym sezonie przeprowadza zwycięski drive – co jest największą ilością comebacków w wykonaniu zawodnika Raiders w historii.\nNie możemy pomiąć też takich zawodników jak Khalil Mack, który popisał się pierwszym w swojej karierze pick-6, oraz Michaelu Crabtreem, który w końcu zaskoczył i zakończył mecz z ponad 100 jardami. Nie jest tak, że jedynymi zawodnikami, których warto wyróżnić są Panowie z Silver&Blacks. Minimum dwóch zawodników Panthers również zasługuje na słowa uznania – są to Ted Ginn Jr oraz Jonathan Stewart.\nOd kogo zaczniemy? Od tego, który celowo nie został wymieniony w powyższym wstępie. Chodzi oczywiście o wychwalanego w zapowiedzi przedmeczowej Grega Olsena, który – delikatnie rzecz ujmując – po prostu zawiódł. Był trzecim najlepszym skrzydłowym drużyny z Karoliny Południowej, ze zdobyczą 45 jardów, chwytając 80% piłek lecących w jego stronę. Greg Olsen zawsze miał dobre ręce, jednak pod koniec spotkania to właśnie jego drop-pass pomógł nam utrzymać wynik. Personalnie spodziewałem się, że Greg Olsen rozjedzie naszą formację obrony ale okazało się, że zdaliśmy ten egzamin na +4. Ken Norton Jr odrobił pracę domową.\nJednym z ciekawszych aspektów spotkania będzie jak zwykle porównanie rozgrywających. W szranki stają MVP sezonu regularnego 2015 oraz młody franchise-quarterback Derek Carr.\nDerek Carr 26/38 315 8.3 2 1 2-5 50.4 100.2\nCam Newton 14/29 246 8.5 2 1 2-17 53.8 86.3\nRóżnicę widać gołym okiem i chyba nie trzeba pokazywać palcem, który z nich zaprezentował się z lepszej strony. Derek Carr przerzucił więcej jardów, na większej skuteczności oraz był sackowany tyle razy co jego przeciwnik, jednak na mniejszą ilość jardów. Obaj rzucili po dwa przyłożenia i jeden przechwyt. Cam Newton wygrywa tylko we właściwie jednej kategorii, czyli średniej zdobyczy jardowej na snap. Różnica wynosi całe 0,2 jarda, czyli… nie dużo.\nPowodem do zmartwienia jest oczywiście kontuzja palca naszego QB, która przyprawiła mnie o zawał serca. Podczas snapu Derek Carr źle ułożył dłoń i piłka z pełną mocą uderzyła go prosto w wierzchołek palca, co prawdopodobnie spowodowało jego wybicie. Na krótką chwilę piłkę przejął Matt McGloin, który na boisku nie zdobył ani jednego jarda – co prawda nie miał do tego zbyt dużo okazji. Dobra wiadomość jest taka, że Derek Carr wrócił do spotkania, z utwardzającą rękawiczką na dłoni rzucającej. Ostatnie wiadomości mówią, że Derek Carr ma dwa zwichnięcia w jednym palcu. Prawdopodobnie chodzi o wybicie paliczków, jednak nie są to wieści, które przedstawia sztab szkoleniowy drużyny z Oakland – chociaż źródłem jest brat Dereca, David Carr.\nObaj rozgrywający mieli po jednym skrzydłowym w drużynie z ponad 100 jardami na koncie. To doskonale dynamizowało całe spotkanie, a widok Crabtreego z liczbą 110 jardów jak najbardziej powoduje u mnie uśmiech na twarzy.\nMichael Crabtree 8 110 13.8 0 49 13\nTed Ginn Jr. 4 115 28.8 1 88 10\nObaj popisali się kilkoma pięknymi chwytami, jednak to przyłożenie Teda Ginna Juniora zrobiło największe wrażenie na sympatykach NFL. Fantastyczne, głębokie podanie od Cama Newtona i łączna zdobycz 88 jardów to również jeden z nielicznych pstryczków w nos zawodników secondary Raiders.\nJeżeli płynnie przeszliśmy od rozgrywających do skrzydłowych, warto przytoczyć jedną z ciekawostek związanych z Sethem Robertsem:\nLubię takie statystyki i krótkie, motywujące komentarze kolegów z drużyny. Karl Joseph dał przykład tego, że jako rookie czuje się dość swobodnie w szatni i bez problemu może sobie pozwolić na takie luźne wypowiedzi. Jeżeli chodzi o resztę skrzydłowych, to obie drużyny miały po dwa nazwiska w okolicach pięćdziesięciu jardów. Poza Tedem Ginnem Juniorem dla Panthers punktował Kelvin Benjamin, natomiast dla Raiders punktowali wcześniej wymieniony Seth Roberts oraz Clive Walford. Ciągle jestem pod wrażeniem tego, jak bardzo istotni dla wyników drużyny z Oakland są ci dwaj Panowie. Niepozorni zawodnicy, których równie dobrze mogłoby nie być. Często pozostawiani w coverage, co skutkuje tym, że Roberts ma pięć przyłożeń, a Walford dwa w sezonie.\nJeżeli chcemy rozmawiać o grze biegowej, to niestety, ale kolejne spotkanie z rzędu Raiders nie mają się czym pochwalić. Nasz cały korpus zdobył niewiele ponad pięćdziesiąt jardów. Liderem był oczywiście Latavious Murray, który jako jedyny zawodnik tej formacji zdobył przyłożenie.\nRushing 129 55*\nYards per rush 5.2 1.8\nJeżeli popatrzymy na biegaczy Panthers, tutaj sytuacja troszkę się różni. Sam Jonathan Stewart zrobił więcej niż nasz korpus runningbacków, a Cam Newton również dołożył cegiełkę do tej piramidy. Stewart jest świetnym runningbackiem, a ma już przecież 29 lat! Te statystyki na prawdę bolą. Podejmujemy o pięć prób więcej od Panthers, łapiemy prawie trzykrotnie mniej jardów przy niespełna 2 jardach na bieg! Skandal. Po prostu skandal!\nJonathan Stewart 17 96 5.6 2 47\nFozzy Whittaker 4 14 3.5 0 5\nTed Ginn Jr. 1 13 13.0 0 13\nCam Newton 3 6 2.0 1 3\nTEAM 25 129 5.2 3 47\nMożemy przyjąć, że przerobiliśmy ofensywę obu drużyn. To w tej kwestii Panthers mogli przeważać nad Raiders czego absolutnie nie potwierdzają statystyki. Większa zdobycz jardowa oraz większa ilość 1st downs mówią same za siebie. Jeżeli jednak chodzi o defensywę, to mamy tutaj dość spory rozjazd. Zapytacie pewnie dlaczego, więc nie kończąc zdania znakiem pytajnika – automatycznie wrzucam odpowiedź.\nJakby tego było mało, dorzucił kluczowy sack który ostatecznie zamroził spotkanie:\nA jeżeli dalej uważacie, że to nie pozwala nazwać K-Macka zawodnikiem nieprawdopodobnie umiejętnym, dodam jeden fakt:\nKhalil Mack zanotował przechwyt, sack, spowodował fumble oraz podniósł piłkę i zdobył przyłożenie w jednym meczu. To pierwszy taki występ w NFL od 2009 roku kiedy takim samym bilansem popisał się nie kto inny jak… Charles Woodson! Dorzucił do tego sześć tackli.\nJeżeli chodzi o porównanie defensyw to spokojnie możemy uznać, że Raiders pokazali się z lepszej strony – jednak jest to głównie zasługa właśnie Bestii z Oakland. Panthers zaliczyli dwa sacki(Klein, Johnson) oraz przechwyt(Davis). Takie same statystyki zanotowała defensywa Raiders – sackami podzielili się Mack oraz Bruce Irvin(kolejne na prawdę świetne spotkanie tego zawodnika), a autorem przechwytu był wymieniany już kilkakrotnie, jedyny zawodnik w historii NFL, który został wybrany do Pro-Bowl na dwóch pozycjach jednocześnie. Mowa oczywiście o Khalilu Macku.\nZe względu na to, że Raiders zagrali dwie serie ofensywne więcej od Panthers, to właśnie zawodnicy z Karoliny Północnej zdobyli dwadzieścia tackli więcej(72-52). To statystyka nie jest bardzo powalającą rubryką, jednak te dwadzieścia powaleń różnicy, musi zrobić wrażenie.\nNie byłbym sobą gdybym nie napisał słówka o Marquetcie Kingu. Ten zawodnik wchodził do W12 z liczbą 23 puntów na pięćdziesiąt i więcej jardów. Po tym meczu ta liczba wzrosła do 25(56 oraz 51 jardów).\nTo spotkanie nie było tym statment-winem o którym marzyłem i kolejny raz użyję tego zwrotu – zwycięzców się nie sądzi. Oakland Raiders powinni zwyciężyć większą ilością punktów jednak nie to na ten moment jest najważniejsze. Poza świetnym bilansem, 9-2, Raiders pierwszy raz od 2002 roku mają zapewniony dodatni sezon. To dalej nie jest najważniejsze. Każdy kibic drużyny z Oak-Town czeka na jakiekolwiek dokładniejsze wieści na temat palca Dereka Carra, a my – ekipa Raider Nation Polska – będziemy starać się informować was o wszystkich, nawet najmniejszych doniesieniach na temat zdrowia naszego rozgrywającego.


Różnorodne standy reklamowe wewnętrzne, a profil działalności danego podmiotu - Serwis informacyjny\nStrona główna » Różnorodne standy reklamowe wewnętrzne, a profil działalności danego podmiotu\nChoć, w dobie rozwijających się nowoczesnych technologii kampanie reklamowe w znacznej mierze przeniesione zostały do świata wirtualnego, nie można zapominać o bardziej tradycyjnych formach marketingu. Ich przykładem mogą być standy reklamowe wewnętrzne. Niewątpliwą zaletą tego typu rozwiązania jest kontakt bezpośredni z potencjalnym klientem, który nie może być zrealizowany w Internecie.\nStandy reklamowe wewnętrzne – tradycyjna forma reklamy\nSukces marketingowy danego podmiotu uzależniony jest od możliwości dotarcia z ofertą do szerokiej grupy odbiorców. O ile młode pokolenie nie ma obaw związanych z nowoczesnymi technologiami i światem wirtualnym, o tyle osoby starsze są wobec nich bardzo zachowawcze. W ich przypadku optymalnym rozwiązaniem jest wybór tradycyjnych kanałów reklamy, jak choćby codzienna prasa czy wspomniane powyżej standy reklamowe wewnętrzne.\nStandy reklamowe wewnętrzne stanowią bardzo skuteczne wsparcie dla sprzedaży bezpośredniej i mogą być z powodzeniem stosowane w dużych sieciach handlowych, punktach obsługi klienta, placówkach kultury i służby zdrowia oraz podczas targów i konferencji.\nStandy reklamowe wewnętrzne – wybór stojaka w zależności od profilu działalności\nNa rynku dostępne są standy reklamowe wewnętrzne zróżnicowane pod względem budowy, wielkości oraz ceny. Różnorodność produktów pozwala na ich dostosowanie do rodzaju prowadzonej działalności oraz prezentowanych treści. Warto pamiętać o tym, aby forma stojaka korespondowała z rodzajem produktu lub usługi. Atuty nowoczesnych wyrobów powinny być podkreślane za pomocą oryginalnych w formie stojaków. Natomiast przywiązanie do tradycji danego podmiotu może znaleźć odzwierciedlenie w bardzo klastycznej formie standu. Niezależnie jednak od jego formy, musi się on cechować wysoką jakością zastosowanych podczas produkcji materiałów oraz dbałością o detale jego wykończenia. Takie atrakcyjne wizualnie standy reklamowe wewnętrzne wpływają bowiem na budowie prestiżu marki oraz zwiększają zaufanie klienta do danego podmiotu.\nStandy reklamowe wewnętrzne – rodzaje\nNa rynku dostępne są zróżnicowane pod względem budowy standy reklamowe wewnętrzne. Wśród nich wyróżnić można stojaki w kształcie litery A, wykonane z tworzywa sztucznego lub drewna. Mogą mieć one również formę tablicy kredowej. Doskonale sprowadzają się jako forma prezentacji aktualnej oferty sklepu lub restauracji. Standy reklamowe wewnętrzne roll-up znajdują zastosowanie podczas wydarzeń branżowych. Ich niewątpliwą zaletą jest łatwość transportu. W placówkach kultury i usług medycznych z powodzeniem można stosować niewielkie stojaki umieszczane na blatach stolików przeznaczonych dla interesantów lub pacjentów oraz estetyczne ekspozytory wiszące. Natomiast w bardzo dużych powierzchniach wewnętrznych doskonale sprawdzą się bardzo klasyczne słupy reklamowe. Standy reklamowe wewnętrzne mogą być wykonane z papieru, plastiku lub metalu. Innowacyjnym rozwianiem marketingowym jest wykorzystanie standów nadmuchiwanych lub podświetlanych.\ntechnorattan meble na taras komplet mebli na taras meble tarasowe producent


Wywróciła oczami, słysząc naglący głos mamy. Nigdy nie przepadała za gośćmi, a już zwłaszcza tymi konkretnymi wampirami, choć od zawsze słyszała, że dla jej najbliższych, Denalczycy byli niczym rodzina. Sama miała zupełnie inny pogląd na sytuację, choć naturalnie nie zamierzała się swoimi spostrzeżeniami dzielić, po cichu licząc na to, że uda jej się wykręcić od jakichkolwiek spotkań, rozmówek i konieczności bycia miłą dla nowo przybyłych.\nNie chodziło już nawet o to, że przyjazd wampirów psuł jej dotychczasowe plany, sprowadzające się między innymi do tego, żeby jak zwykle spotkać się z Rafaelem. Czuła, że znowu zaczyna być nieostrożna, gardząc wszystkimi dotychczasowymi środkami ostrożności, które opracowywali, ale niby co innego mogła zrobić? Sprawy w znacznym stopniu uległy zmianie, zresztą bała się tego, co mogłoby się stać, gdyby tak po postu odpuściła sobie spotkania z demonem. Była gotowa zrobić wszystko, byleby tylko mieć pewność, że uda jej się utrzymać jego ludzką cząstkę – uczucia, które w nim obudziła i o które teraz oboje musieli dbać. Rafael był chwiejny, a Elena zdawała sobie sprawę z tego, że w każdej chwili mógł pokusić się o to, żeby spróbować odciąć się od tego, co wzbudzało w nim tak wiele skrajnych emocji. Nie mogła tego na to pozwolić, gotowa walczyć o to, co pomiędzy nimi było, niezależnie od tego, jak bardzo szalone i nieprawdopodobne to by się nie wydawało.\nInną kwestią byli sami Denalczycy, choć i w ich przypadku nie mogła wprost stwierdzić czy ich lubi, czy może wręcz przeciwnie. Na pewno nie miała nic do Kate, poniekąd dlatego, że wampirzyca nigdy nie zachowywała się względem niej w jakiś szczególnie irytujący sposób. Była miła i miewała dość interesujące poczucie humoru, jej dar zresztą sprawiał, że dla bezpieczeństwa zawsze lepiej było postarać się o zachowanie poprawnych relacji, jeśli przy pierwszej okazji nie chciało się na własnej skórze sprawdzić, jak to jest zostać porażonym prądem. Również Garrett był znośny, przywodząc Elenie na myśl typ wiecznego dzieciaka, który zawsze i wszędzie szukał dodatkowych wrażeń. Co prawda nigdy nie miała z nich jakichś szczególnie dobrych kontaktów, ale to nie przeszkadzało jej w tym, żeby nie mieć nic przeciwko jego obecności.\nNajgorsze było to, że szczerze nie znosiła Tanyi – zresztą ze wzajemnością. Nie miała pojęcia, co przyjaciółka jej ojca (Nigdy nie zamierzała zacząć nazywać jej „ciotką”…) miała do jej osoby, ale to nie wydawało się Elenie najistotniejsze. Wiedziała jedynie, że Denalkę irytował jej charakter – to, że lubiła dobrze wyglądać, że miała bogate życie uczuciowe… Dosłownie wszystko. W zasadzie Cullenówna była w stanie z czystym sumieniem stwierdzić, że Tanya miała ją za pustą, chociaż sama przecież nie była święta. Cholera, to był rodzaj zazdrości, bo sama nigdy nie miała powodzenia w miłości? Elena wiedziała, że wampirzyca kiedyś była zakochana w Edwardzie, bynajmniej bez wzajemności. Co prawda ostatecznie oboje się dogadali, a Denalka przeszła z tym do porządku dziennego… Cóż, przynajmniej to utrzymywała, choć jej zachowanie momentami pozostawiało wiele wątpliwości. Co prawda mogła tylko spekulować, czy Tanyę w istocie drażniło to, jak zachowywała się na co dzień, ale jedno było pewne: zdecydowanie nie zamierzała być dla kobiety z tego powodu miła.\nByli jeszcze Carmen i Eleazar, ale tej dwójki nigdy nie potrafiła rozgryźć. Ona była miła, a on po prostu spokojny, choć Elena miała wrażenie, że również nieszczególnie za nią przepadali. Jasne, wielokrotnie słyszała, że ma trudny charakter, jednak i tym nie potrafiła należycie się przejąć. Była sobą, a przynajmniej tak sądziła do chwili, w której Rafael nie zaczął robić jej wymówek w kwestiach, które dotychczas nie były dla niej aż tak oczywiste. Czuła, że wiele się zmieniło, zresztą była bardziej świadoma tego, że jej sposób traktowania innych w wielu przypadkach pozostawiał wiele do życzenia, ale…\nCóż, w końcu zawsze było jakieś „ale”, prawda?\nNie śpieszyła się z zejściem na dół, odwlekając tę konieczność tak długo, jak tylko było to możliwe. Z salonu słyszała głosy, śmiechy i ogólnie cała tę cudowną otoczkę, która sprzyjała rodzinnym spotkaniom, a która niezmiennie sprawiała, że miała ochotę uciec z wrzaskiem. Może i nie nadawała się do tego, żeby spędzać czas z najbliższymi, ale co mogła na to poradzić? Zawsze miała swój sposób spoglądania na rzeczywistość, a jeśli do tego wszystkiego działała tym innym na nerwy, tym lepiej. Tak przynajmniej było do tej pory, kiedy do szczęścia wystarczyły jej nienagannie ułożone włosy, ładne paznokcie i świadomość tego, że płeć przeciwna byłaby skłonna rzucić się za nią w ogień, byleby tylko zwrócić na siebie jej uwagę. Rodzina była oczywistością i gwarancją tego, że zawsze dostawała to, czego chciała – ich mała gwiazdeczka, która zasłużyła sobie na to, co najlepsze. To powtarzała jej Rosalie i w to wierzyła sama Elena, jednak w ostatnim czasie również to uległo zmianie.\nPrawda była taka, że już nie wpatrywała się w Rose jak w obrazek, nagle zaczynając wątpić w to, czy kiedykolwiek w tak bezgraniczny sposób ciotce wierzyła. Na pewno zapamiętywała i wykorzystywała to, co dzięki siostrze wydawało jej się wygodne. Aż do momentu, w którym wampirzyca w tak bezduszny sposób okazała się gotowa skazać Elizabeth na śmierć, taki układ naprawdę miał rację bytu, jednak teraz…\nAle nie zamierzała się tym przejmować, a tym bardziej rozmawiać, nawet jeśli Rosalie tego chciała. Elena wiedziała, że przynajmniej kilka razy próbowała przynajmniej zacząć jakiś neutralny temat, jednak z premedytacją nie zwracała na te starania uwagi. Być może to było okrutne, ale sama Rose nauczyła ją takiego postępowania, pokazując, że niektórych można, a nawet trzeba traktować tak, jakby byli co najwyżej powietrze. Nie sądziła, że kiedykolwiek będzie zmuszona zastosować podobną taktykę wobec któregokolwiek z członków rodziny, a tym bardziej kogoś, kto momentami zachowywał się jak jej druga matka, jednak kiedy przyszło co do czego, takie zachowanie przyszło jej w niepokojąco wręcz łatwy sposób. Być może miało to związek z ogólnym zamieszaniem oraz tym, że cała jej uwaga koncentrowała się na Rafaelu, a także niepisanym konflikcie z Liz, nie zmieniało to jednak faktu, że jej relacje z Rosalie diametralnie się zmieniły.\nW gruncie rzeczy zmieniło się wszystko, choć dopiero zaczynała w pełni przyjmować to do wiadomości.\nNie miała pewności, co takiego powinna myśleć o wszystkim tym, co dział się wokół niej, jednak z każdym kolejnym wnioskiem czuła się coraz bardziej rozbita. Jakby tego było mało, czuła się coraz bardziej świadoma tego, że może być w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Wiedziała o tym właściwie od samego początku, odkąd Rafa wyjawił się, czyje rozkazy przywiodły go aż do Seattle, sprawiając, że ich drogi skrzyżowały się ze sobą, jednak czym innym było słyszeć coś tak irracjonalnego, jak to, że sama królowa wampirów mogłaby wydać na nią wyrok, a czym z goła innym cudem uniknąć śmierci. Nawet incydent z Hunterem nie wytrącił jej z równowagi aż do tego stopnia, co sytuacja z Jessicą, tym bardziej, że stopniowo coraz bardziej wierzyła w teorię Rafaela i Miry – a więc również w to, że miała cholerne szczęście, że nie trafiła na Jasona. Wciąż nie docierało do niej to, że ktokolwiek mógłby zginąć z jej powodu, ale jeśli faktycznie tak było, zdecydowanie musiała zacząć na siebie uważać.\nŚmierci dziewczyny nie wyjaśniono, więc sprawa ostatecznie została zamknięta i uznana za „nieszczęśliwy wypadek”. Krótko po imprezie wciąż bała się tego, że ktoś spróbuje się zainteresować nią i pozostałymi, łącząc ich z tym nieszczęsnym Halloween, jednak wszystko wskazywało na to, że Lawrence spisał się doskonale. Według oficjalnej wersji i owszem, byli na imprezie – w końcu trudno było nie zapamiętać Sharon i Claire – ale wyszli na długo przed tym, jak Jessica „wypadła” z balkonu. Tak czy inaczej, jej śmierć odbiła się echem w szkole, a Elena nie przypominała sobie, kiedy ostatnim razem wszyscy aż do tego stopnia się jednoczyli, wzajemnie pocieszali albo z wdzięcznością przyjmowali obecność szkolnych psychologów, których szanowna dyrekcja wysłała, by ci, którzy będą tego potrzebować, mogli łatwiej poradzić z ewentualna traumą. Momentami miała dość pytań i pogadanek, tym bardziej, że nigdy nie była z Jessicą aż tak blisko. W zasadzie ich relacje były skomplikowane i dość chłodne, opierając się na tym nieszczęsnym założeniu, że popularni powinni trzymać się razem – a ona zdecydowanie zaliczała się do tego grona. To oraz świadomość tego, że gdyby sprawy potoczyły się inaczej, najpewniej sama znalazłaby się na miejscu dziewczyny, ostatecznie skłoniło ją do pojawienia się na pogrzebie, choć okazało się to wyjątkowo przygnębiającym, oszałamiającym wręcz doświadczeniem.\nWcale nie miała takiego doświadczenia ze śmiercią, jak mogłoby się wydawać. Mieszkała w Mieście Nocy, które przez pierwsze lata życia stanowiło jej dom, jednak to wcale nie oznaczało, że zdążyła oswoić się z zabijaniem. Wiedziała, co oznaczają czerwone oczy u wampira, że większość jej rodziny również miała na sumieniu po kilka istnień i że niektórzy nieśmiertelni nie wahali się przed tym, żeby zabić, jednak czym innym było słyszeć o czymś, co w gruncie rzeczy stanowiło część natury jej pobratymców, a czym innym po raz pierwszy w życiu niemalże tego doświadczyć. Tym razem chodziło o kogoś, kogo znała i za kim nie przepadała, co było chyba nawet gorsze, niż gdyby dotknęło bliskiej jej osoby. W jakiś pokrętny sposób podejrzenia co do okoliczności śmierci Jessiki, czyniły ją jeszcze bardziej przerażającą i groteskową.\nJakkolwiek by nie było, poszła na pogrzeb, zresztą jak i znamienita większość uczniów. Chyba nigdy nie widziała czegoś równie przygnębiającego, przez blisko dwie godziny musząc znosić obecność śmierci, wszechogarniającego smutku i czerni – zwłaszcza tej ostatniej, bo nie przypominała sobie, kiedy ostatnim razem widziała tak wiele osób ubranych w podobnym stylu. Wiedziała jedynie, że przez całą uroczystość nie była w stanie się skoncentrować, bezmyślnie wodząc wzrokiem na prawo i lewo, a w duchu modląc się o możliwość powrotu do domu. Nie była w stanie cierpliwie słuchać, jak koleżanki Jessiki zawodzą i bredzą coś na temat tego, jak cudowna i wyjątkowa była, choć Elena potrafiła wskazać liczne okazje, kiedy wzajemnie się obmawiały. Pewnie sama zainteresowana wyśmiałaby większość obecnych, gdyby tylko miała okazję usłyszeć wszystko to, co mówiono na jej temat, przedstawiając ją niemalże jako świętą, choć zdecydowanie nie była bliska takiego stanu. Nie pojmowała, gdzie leżał sens większości ludzkich zachowań, zwłaszcza w takich sytuacjach, ale z drugiej strony… w jakich innych okolicznościach można było usłyszeć większą liczbę komplementów, jeśli nie na pogrzebie?\n– Elena, chodź już! – usłyszała po raz kolejny i to skutecznie sprowadziło ją na ziemię, na powrót wzbudzając irytację.\n– Przecież idę! – odkrzyknęła, mając ochotę wywrócić oczami.\nNie, zdecydowanie nie miała ochoty na jakąkolwiek szopkę, ale skoro tak bardzo zależało im na tym, żeby do nich dołączyła… To i tak było o wiele lepsze od wspólnej kolacji z rodzinką Elliotta, bo powtórki takiego szaleństwa zdecydowanie by nie zniosła. Kochała rodziców i była gotowa zrobić dla nich naprawdę wiele, ale istniały granice, których już więcej nie zamierzała przekraczać. Na cale szczęście Carlisle i Esme już raczej nie zamierzali jej do niczego zmuszać, zwłaszcza po tym, jak omal nie rozniosła domu Johna. Wszystkiego komentarze pod adresem Joce i późniejsze komplikacje w związku z atakiem Huntera, również nie pozostały bez echa, dając jej przynajmniej tę pewność, że już nigdy więcej nie miała przekroczyć progu tamtego budynku… A przynajmniej miała taką nadzieję.\nWszyscy byli na dole, a przynajmniej takie odniosła wrażenie. Kiedy na dodatek wyczuła obecność bliźniaków, doszła do wniosku, że chyba faktycznie czekali tylko i wyłącznie na nią, chociaż nie było jej z tego powodu przykro. Z drugiej strony, skoro nawet Aldero i Cameron zdecydowali się zostać, chyba faktycznie wyszłaby na bezdusznego potwora, decydując się na zbyt wczesną ewakuację. Zamierzała odczekać przynajmniej godzinę, a przynajmniej odniosła wrażenie, że taki okres czasu będzie wystarczająco bezpieczny, by bez wzbudzania podejrzeń i wątpliwości mogła wyjść z domu. Już dawno przestała się z Rafą umawiać i wcześniej zapowiadać, bo jej pojawianie się w okolicach kapliczki stało się czymś najzupełniej naturalnym.\nPoczuła się dziwnie, kiedy znalazła się w salonie, nie po raz pierwszy doświadczając czegoś niemalże klaustrofobicznego, jednak była do tego przyzwyczajona. Co prawda od czasu przeprowadzić Licavolich zrobiło się trochę luźniej, niemniej w domu zawsze ktoś był, przez co trudno było o chociażby względne pojęcie prywatności. Mimo wszystko – ku własnemu zaskoczeniu – w towarzystwie rodziny poczuła się po prostu dobrze, choć nie sądziła, że to w ogóle możliwe. Jakaś jej cząstka wydawała się tęsknić za normalnością i rutyną, raz po raz przypominając jej o tym, że wszystko uległo zmianie. Co więcej, miała przed bliskimi coraz więcej tajemnic, zwłaszcza teraz, stojąc przed wyborem powiedzenia prawdy na temat Isobel a ochroną Rafaela i Miriam, choć w tym jednym wypadku już akurat podjęła decyzję.\n– O… Jednak nie będę musiał niszczyć drzwi do łazienki – rzucił w ramach przywitania Emmett, a ona prychnęła, rzucając mu wymowne, ostrzegawcze spojrzenie.\n– Nie byłam w łazience – uświadomiła go z irytacją w głosie. – No i jestem. Przeżylibyście beze mnie jeszcze kilka minut – stwierdziła, nie mogąc się powstrzymać.\n– Bądź miła, Eleno – upomniał ją natychmiast ojciec, chociaż coś w uśmiechu, który jej posłał, nie pozwalało odebrać jego słów jako przytyk.\nPowstrzymała się przed wywróceniem oczami, w zamian siląc się na coś, co od biedy można było uznać za uśmiech. Bez trudu zauważyła Denalki, jak gdyby nigdy nic rozmawiające z jej przybranymi siostrami. Oczy Kate zabłysły, więc pomachała do niej w ramach powitania, nie widząc powodu, by urządzać jakiekolwiek czułe scenki z przytulaniem albo zapewnianiem, jak to cudownie jest widzieć wszystkich wokół. Nie była pewna, czy to lata, które spędziła w Mieście Nocy, a które sprawiły, że nie miała okazji wcześnie poznać większości znajomych rodziców, czy może problem leżał w niej, ale nigdy nie czuła szczególnej więzi z mieszkańcami Alaski. To nie była rodzina, a przynajmniej nie dla niej, choć zdawała sobie sprawę z tego, że kiedyś oba klany były ze sobą blisko.\n– Wciąż piękniejsza – usłyszała. Wymownie uniosła brwi ku górze, spoglądając z zaciekawieniem na Garretta. Partner Kate przypatrywał się jej z uwagą, uśmiechając się w niemalże łobuzerski sposób. Wydawał się zaskoczony, choć Elena nie sądziła, by jakoś szczególnie zmieniła się przez tych kilkanaście miesięcy, odkąd wampie widział ją po raz ostatni. – Nie mam pojęcia, jak twoja córka to robi, Carlisle, ale mam wrażenie, że za każdym razem jest coraz bardziej czarująca.\n– Dzięki, Garrett – rzuciła z satysfakcją, choć i tak poczuła się dziwnie z tym, że mógłby komplementować ją w tak otwarty sposób.\nChciała dodać coś jeszcze, jednak nie miała po temu okazji, bo nieśmiertelny po raz kolejny wytrącił ją z równowagi. Było coś w jego urodzie – rysach twarzy oraz kontrastujących ze sobą czarnych włosach i białej cerze – co sprawiało, że nie była w stanie zaakceptować złocistego koloru jego tęczówek. Wiedziała, że nie tak dawno temu żywił się w bardziej tradycyjny sposób, na wegetarianizm decydując się tylko i wyłącznie przez wzgląd na Kate. Trzymał się w postanowieniu i to całkiem wprawnie, jednak Elenie o wiele łatwiej było wyobrazić go sobie jako dzikie zwierzę – kogoś niebezpiecznego, kto z łatwością mógł zabić, nawet jeśli poczucie humoru i to, jak zachowywał się przez większość czasu, sprawiały, że łatwo było o tym zapomnieć.\nTak czy inaczej, czasami czuła się przy nim nieswojo, to jednak wydawało się niczym w porównaniu z emocjami, które wzbudził w niej w tamtej chwili. Zmarszczyła brwi, aż nazbyt świadoma jego spojrzenia – przenikliwego i… na swój sposób zachłannego, choć to wydawało się w zupełności pozbawione sensu. Przypatrywał jej się w sposób, którego nie rozumiała i który z miejsca wzbudził w niej silny niepokój, tym bardziej, że jego wzrok wydawał się co najmniej niewłaściwy. Nie miała pojęcia, co powinna o tym myśleć, jednak gdyby miała zgadywać, nabyte przez lata doświadczenie z mężczyznami sprawiłoby, że mogłaby uznać, iż… Garrett był nią zainteresowany.\nBa! Nawet bardzo…\nW ten szczególny, niepokojący sposób i…\n– Garrett? – rzucił Jasper, a Elena uświadomiła sobie, że musiał wyczuć coś równie nietypowego, skoro zdecydował się zareagować.\nWampir jakby od niechcenia przeniósł wzrok na empatę, wyraźnie poirytowany tym, że cokolwiek mogłoby odciągnąć go od patrzenia na nią. Była tego absolutnie pewna, choć taki stan rzeczy nadal wydawał jej się czymś niedorzecznym. Przecież Garrett ją znał i nigdy dotąd nie postępował w tak niedorzeczny sposób. Nie wyobrażała sobie takiego zainteresowania z jego strony, tym bardziej, że był z Kate i…\nOch, nie. Zdecydowanie coś pomyliła…\nTa zachłanność w jego oczach zdecydowanie nie miała racji bytu, tym bardziej, że on po prostu nie miał prawa jej pożądać.\nRafaelowi by się to nie spodobało…\n– Tak… Elena jest ładna, to już wiemy – odezwała się w końcu Tanya, jako pierwsza decydując się przerwać dziwną, nienaturalną ciszę, która nagle zapadła w pokoju. – Co prawda makijaż to żadne rozwiązanie, ale…\n– Ale jak się nie ma warunków, to trzeba sobie radzić, nie? – odgryzła się, nawet nie zastanawiając się nad doborem słów. – Całe szczęście, że ja tego nie potrzebuję – dodała, lekko przechylając głowę i jakby od niechcenia spoglądając na wampirzycę.\nPrzez twarz Tanyi przemknął cień, jednak nie odezwała się nawet słowem. Elena nie musiała pytać, by wiedzieć, że kobieta najpewniej zrozumiała aluzję, nic jednak nie wskazywało na to, żeby zamierzała jakkolwiek reagować. Po co zaczynasz, skoro wiesz, że nigdy nie należałam do osób miłych?, pomyślała z niedowierzaniem. Jasne, nie lubiły się, ale mimo wszystko…\nCichy pomruk wyrwał ją z zamyślenia, sprawiając, że na powrót skupiła się na Garretcie – zresztą nie jako jedyna. Elena poczuła, że zaczyna się rumienić, coraz bardziej wytrącona z równowagi zachowaniem nieśmiertelnego, tym bardziej, że coraz trudniej było jej je ignorować. Nie była pewna dlaczego i kiedy wampir się przesunął, ale jakimś cudem znalazł się zdecydowanie zbyt blisko, żeby mogła czuć się swobodnie. Kiedy spojrzała mu w oczu, odniosła wrażenie, że wpatrywał się w nią z przesadną wręcz uwagą, prawie jak w transie, wydając się nie widzieć niczego innego, co mogłoby dziać się wokół niego.\nCoś było nie tak i teraz aż nazbyt dobrze zdawała sobie z tego sprawę. Kiedy na dodatek bez jakiegokolwiek ostrzeżenia tuż przed nią zmaterializował się Aldero, bez chwili wahania decydując się osłonić ją przed Garrettem, w pełni dotarło do niej, że coś zdecydowanie jest na rzeczy.\n– Ej, co jest? – zapytał wyraźnie zaniepokojony Al. – Nie chcę nic mówić, ale on patrzy się na nią w taki sposób… Jak szukasz obiadu, to tam są drzwi – oznajmił, a Denalczyk zmierzył chłopaka wzrokiem, przez moment wyglądając tak, jakby debatował nad wyborem odpowiedniej tętnicy.\n– Bez przesady. Przecież nic nie zamierzam jej zrobić, zresztą… – Nagle urwał i ponad ramieniem Aldero spojrzał wprost w oczy Eleny. – Ty też tego chcesz, prawda ślicznotko? – wypalił, a ona zesztywniała.\n– Że co do…? – zaczęła, jednak nie miała okazji dokończyć, bo nagle wszystko potoczyło się błyskawicznie.\n– Garrett, przestań! – usłyszała jeszcze.\nW następnej sekundzie wampir przemieścił się i bez jakiegokolwiek ostrzeżenia skoczył w stronę Aldero.


Łączy nas wieś mazowiecka autorski program MODR Warszawa\nOpublikowano: 02 kwiecień 2021 . Kategoria: Aktualności\nMazowiecki Ośrodek Doradztwa Rolniczego, realizując swój projekt poszerzenia współpracy i wymiany wiedzy pomiędzy partnerami systemu Wiedzy i Innowacji w rolnictwie, zaprasza na premierę telewizyjną pierwszego odcinka autorskiego programu MODR Warszawa „Łączy nas wieś mazowiecka”. Emisja premierowego odcinka odbędzie się w sobotę 3 kwietnia o godzinie 18.11 na antenie TVP3 Warszawa. Kolejne odcinki emitowane będą w czwartki o 18.50, powtórki w piątki o 17.48.\nW 35 kolejnych odcinkach programu, pokażemy Państwu jak dynamicznie zmienia się rolnictwo w naszym regionie, jak wygląda współpraca pomiędzy doradztwem a praktyką rolniczą i jakie to niesie za sobą korzyści.\nOdwiedzimy każdy powiat naszego województwa. Pokażemy gospodarstwa wyspecjalizowane i gospodarstwa wielokierunkowe, wyspecjalizowane hodowle, najlepszych producentów owoców i warzyw, gospodarstwa ekologiczne i agroturystyczne. Poznamy wykorzystywane technologie oraz zastosowane innowacje, powiemy też, jak wygląda współpraca instytutów badawczych z rolnikami i jak wielką rolę odgrywają pracownicy Mazowieckiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego. Serdecznie zapraszamy.\nOdcinki są dostępne na naszym kanale youtube:


Dothost.pl - Profesjonalnie usługi w atakcyjnych cenach - Super katalog stron internetowych\nMasz pomysł na stronę albo projekt ? Chcesz wcielić go w życie ale nie masz gdzie zaczać ? To dobrze trafiłeś ! W naszej ofercie na pewno znajdziesz usługę gotową sprostać Twoim wyzwaniom - a co jeżeli nie ? Nie martw się, wystarczy zapytać konsultanta o pakiet indywidualny. Hosting zakupiony u nas pozwoli Tobie na utrzymanie swojego portalu bądź forum na odpowiednio wysokim poziomie, minimalizując ryzyko częstego wyłączania się stron czy uszkodzenia bazy danych. Usługa jest tworzona w pełni automatycznie więc od razu po kupnie usługi otrzymasz dane dostępu do konta DirectAdmin i FTP na adres email podany w panelu klienta.\nSłowa kluczowe: vps directadmin, tani vps, tani reseller, serwery vps, serwery dedykowane, tani hosting