W stajni Hyundaia auta terenowe albo przynajmniej o terowym zacięciu, mają całkiem sporą reprezentację. Na polskim rynku rekordy popularności bije Tucson. A i większa Santa Fe - sprzedaje się nieźle. Koreańczykom wyraźnie brakowało jednak crossovera, który powalczyłby o serca i kieszenie klientów w segmencie B. Nie oszukujmy się, i20 Active był tylko „doterenowionym” optycznie, miejskim hatchbackiem. I choć znalazł swoją niszę, hitem nie był. Dlatego w 2017 roku pojawiła się Kona.\nKoreańczycy postawili na styl\nAuto jest naprawdę ładne. W oczy rzuca się sporych gabarytów grill w stylu tego z Tucsona. Przód auta to także cała bateria lamp. Od góry są wąskie diodowe do jazdy dziennej. Niżej na wysokości grilla te główne. I trzecia para, tym razem przeciwmgłowych nisko w zderzaku pod grillem. Designerskie cacko. I bez zbędnych bajerów.\nTył też nadąża za stylistyką przodu. Lampy główne posadowiono wysoko. To bezpieczne rozwiązanie, jeżeli musimy czasem zjechać z głównej drogi. Nota bene lampy są bardzo podobne do tych z Tucsona. Pod nimi, drugi zestaw doświetlający. Niczym w koszyczku umieszczono światło awaryjne, cofania i tylne przeciwmgłowe. Osłonę tylnej części podwozia, podobną do dyfuzora - wmontowano w zderzak.\nZ profilu, Kona wygląda bardzo terenowo. Widać wyraźnie, że „stoi” wyżej. Nadkola i progi wieńczą (chronią) plastikowe odbojniki. Schodząca ku dołowi linia dachu nadaje pojazdowi cech hatchbacka. Dobrą, stylistyczną robotę robi dwukolorowe nadwozie. Dzięki wyraźnemu odcięciu dachu karoserii, Kona wydaje się większa, potężniejsza.\nPojemność kabiny bez zarzutu\nNikomu nie zabraknie miejsca nad głową. Także wszerz i wzdłuż jest całkiem dobrze. Na tylnej kanapie - za kierowcą nawet, jeżeli mierzy on ponad 180 cm wciąż pozostaje aż nadto miejsca.\nWarto zaznaczyć bardzo porządne wykończenie. Ale nieco zbyt mało w nim kolorów. Gdyby nie kontrastowe wstawki utonęlibyśmy w morzu przygnębiającej szarości. Za to bardzo ciekawie prezentuje się bezprecedensowo duży i rozbudowany wyświetlacz: head-up display. Wada? Cena tej opcji… Powiem tak, po tak niecodziennie zaprojektowanym aucie, spodziewałem się wnętrzarskich fajerwerków. I… się zawiodłem. Na szczęście! Bo radykalny projekt, to nie zawsze dobry projekt. We wnętrzu, Kona to misz masz niemieckiej akuratności, ergonomii i odrobiny szaleństwa. Ale, tylko odrobiny.\nBagażnik, nieco rozczarował. 360 litrów w konfiguracji 5 osobowej i 1140 po złożeniu oparcia nie powala. Konkurencja oferuje więcej. Seat Arona to 400 litrów, a Citroën C3 Aircross – 410 litrów.\nPod maską znajdziemy diesle 1,6 o mocach 115 i 136 KM i jednostki zasilane benzyną o pojemnościach: 1,0 i mocy 120 KM oraz 177-konny o pojemności 1,6 litra. W testowej Konie pracowała najmocniejsza w gamie, turbodoładowana, jednostka benzynowa 1.6. 177 koni (przy 5500 obrotach) i 242 Nm (od 1500 do 4500 obrotów) pozwala na uzyskanie 210 km/h i sprint do pierwszej setki w około 7,8 sekundy. Napęd na obie się przekazuje 7-biegowy dwusprzęgłowy automat DCT. System działa sprawnie. Auto sprawnie przyspiesza, a do pracy skrzyni DCT, tym razem. Nie mamy najmniejszych zastrzeżeń.\nT-GDI prezentuje średnią europejską. Producent deklaruje spalanie na poziomie 7,6 w cyklu miejskim. Nam, wyszło około 9. W trasie Kona zasysała z 50 litrowego zbiornika nieco ponad 6 litrów a średnio – 6,9 litra. Czy jesteśmy zaskoczeni? Nie. Spory, mocny motor benzynowy, skrzynia automatyczna i napęd 4x4 po prostu potrzebują…\nZawieszenie jest różne w zależności od silnika i rodzaju napędu. Słabsza Kona ma z tyłu belkę skrętną. Mocniejsza, jeżeli jeszcze „domówimy” napęd 4x4 – układ wielowahaczowy W obu przypadkach, jest dość sztywne. Ale resorowanie - dostatecznie sprężyste. Pewność prowadzenia nie budzi właściwie żadnych zastrzeżeń.\nSzefowie Hyundaia lubią podkreślać wysoki poziom bezpieczeństwa auta. Powód jest jeden: lista asystentów w ramach pakietu Smart Sense. Obejmuje ona m.in.: system FCA z układem rozpoznawania pieszych i samochodów (działa od 8 km/h) oraz automatycznym hamowaniem, asystenta pasa ruchu (powyżej 60 km/h) z korektą toru jazdy (LKA), automatyczną zmianę ze świateł drogowych na mijania, monitorowanie skupienia uwagi kierowcy, asystenta martwego pola (BCW) i ostrzeganie przed pojazdami nadjeżdżającymi z boku (RCCW – tylko przy cofaniu).\nJaka jest Kona? Lepiej niż niezła. Uroda pokonuje większość konkurencji. A i wyposażanie zacne nad wyraz. Silniki, nie odstają od konkurencji. Summa summarum - kona to bardzo porządnie wykonany samochód, który dobrze łączy komfort jazdy z poczuciem pewności nawet przy większych prędkościach.\n- jednostka jest bardzo hałaśliwa\nPodstawowe parametry techniczne Hyundai Kona T-GDI 1,6 7DCT 177KM:\nWymiary (długość/szerokość/wysokość/rozstaw osi): 4165/1800/1550/2600\nMoc maksymalna: 177 KM przy 5500 obr./min\nMaksymalny moment obrotowy: 265 Nm od 1500 - 4500 obr./min\nSkrzynia: DCT 7 przełożeń\nOsiągi (0-100): 7,9 s\nDeklarowane zużycie paliwa: średnio 7,3 l\nPojemność bagażnika: 360/1143 l\nCeny: od 63 200 do 113 200 zł\nHyundai Kona T-GDI 1, 6 7DCT 177KM , Hyundai Kona T-GDI 1, 6 7DCT, Hyundai Kona T-GDI , Hyundai Kona, test Hyundai Kona T-GDI 1, 6 7DCT 177KM, test Hyundai Kona T-GDI 1, 6 7DCT, test Hyundai Kona T-GDI, test Hyundai Kona, opinie Hyundai Kona T-GDI 1, 6 7DCT 177KM, opinie Hyundai Kona T-GDI 1, 6 7DCT, opinie Hyundai Kona T-GDI, opinie Hyundai Kona\nHyundai ujawnił szkice nowego modelu i20\nNowa generacja i20 będzie jednocześnie pierwszym europejskim modelem zaprojektowanym według języka projektowania o nazwie Sensuous Sportiness.\nPlany Hyundaia na 2020 rok\nW 2020 r. Hyundai wprowadzi na polski rynek najwięcej nowych lub odświeżonych modeli. w historii. Jednocześnie w tym roku powiększy się gama aut z napędem zelektryfikowanym.


Chlebaki na pieczywo - QDecor.pl\nMiska pojemnik Cirqula prostokąt 3000ml Nordic Berry\nChlebaki to jedno z podstawowych elementów wyposażenia każdej kuchni, które już dawno przestały on być wyłącznie pojemnikiem na pieczywo. Jest to akcesorium szczególnie eksponowane na kuchennym blacie, dlatego powinno spełniać funkcję dekoracyjną i być elementem dopasowanym do wystroju pomieszczenia. Projektanci przedmiotów użytkowych prześcigają się w pomysłach na połączenie funkcjonalności, najwyższej jakości materiałów i tworzyw, z nietuzinkowym wzornictwem. Współczesny chlebak są więc designerskim dodatkiem, który podkreśli indywidualny charakter kuchni – zarówno tej urządzonej w stylu klasycznym, jak i tej bardziej nowoczesnej i minimalistycznej.\nPrezentujemy chlebaki od najlepszych producentów wyposażenia kuchennego, wykonane ze stali nierdzewnej, ceramiki, włókna drzewnego, drewna, bambusa czy zaawansowanych technologicznie tworzyw sztucznych. Który wybrać? Tak naprawdę najistotniejsze przy wyborze jest to, czy chlebaki posiadają otwory wentylacyjne zapobiegające pleśnieniu chleba. Reszta zależy od gustu kupującego i oczywiście wystroju kuchni. Polecamy efektowne i praktyczne pojemniki na chleb, które znacząco wydłużą świeżość pieczywa i zadbają o zachowanie jego walorów smakowych. W ofercie mamy również modele wyposażone w deskę do krojenia pieczywa.


"Głos mam i o niego dbam" - warsztaty z emisji i higieny głosu: szczegóły\nprowadzący: Hanna Banasiak\nCzęsto osoby pracujące głosem odczuwają zmęczenie i ból gardła. Czasem nasza tonacja jest za wysoka lub za niska, co powoduje niemiłe brzmienie naszego głosu oraz przemęczenie strum głosowych.\nCelem warsztatu jest poznanie atutów swojego głosu oraz eliminacja złych nawyków, które mogą powodować problemy z głosem. Podczas zajęć dowiemy się jak świadomie posługiwać się głosem, by służył długo, by był dźwięczny i donośny.\nHanna Banasiak - aktorka związana od 20 lat z Olsztyńskim Teatrem Lalek. Kochająca pracę na scenie. Trener poprawnej mowy i wymowy oraz specjalistka emisji i higieny głosu. Osoba ceniąca sobie pracę z drugim człowiekiem (małym i dorosłym). Wielokrotnie nagradzana za aktorskie kreacje, w 2014 uhonorowana odznaką Zasłużony dla Kultury Polskiej .


Kierowca przełącza przekładnię przyspieszającą przy użyciu dźwigni ręcznej, sterującej zawór rozrządczy, który umożliwia łączenie przedniej przestrzeni roboczej siłownika z rura ssącą silnika, a tylnej — z atmosfera, albo odwrotnie. Jeżeli silnik pracuje, odpowiednio do kierunku działania różnicy ciśnień przepona wygina się i poprzez tłoczysko przemieszcza przesuwkę sprzęgła kłowego....\nTego rodzaju urządzeń nie stosuje sie tylko w trzystopniowych skrzynkach biegów. W takiej skrzynce biegów dźwignia do zmiany biegów ma bowiem tylko cztery różne położenia robocze, a bieg tylny włącza się z reguły przesuwając dźwignie zmiany biegów w kierunku przeciwnym do kierunku włączania biegu pierwszego. Zapobiega to w praktyce możliwości przypadkowego włączenia biegu tylnego. Natomiast w...\nSystem LAYCOCK de NORMANVILLE - zespół stosowany w rozmaitych wykonaniach, głównie w pojazdach produkcji angielskiej. Przełożenie przekładni przyspieszającej zależnie od przeznaczenia (modelu samochodu) zawiera sie w granicach 0,778 , -0,820, Przekładnia planetarna, w celu zmniejszenia zewnętrznej średnicy, ma podwójne satelity. Na biegu bezpośrednim napęd jest przenoszony przez rolkowe sprzęgło je...\nKoła zębate wykonane są albo jako jedna całość z tulejami, wewnątrz których przesuwają się trzpienie, lub stanowią oddzielne elementy ułożyskowane na tulejach. Liczby rzymskie określają biegi, na których pracują oznaczone koła zębate oraz elektromagnesy. Bieg tylny włącza oddzielny elektromagnes. Skrzynka wyposażona jest w mechanizm ryglujący, uniemożliwiający jednoczesne włączenie dwóch...\nNajnowsze zdjęcia w galerii prawo jazdy bytom :\nhttp://www.fizjoterapia-bydgoszcz.pl 751#wypowiedzenie umowy oc pdf , #lpg skrót , #type r honda accord , #rejestracja etm , #auchan radom gazetka , #lra rejestracja , #cena paliwa on , #lotos stacja , #honda civic vi type s , #bmw lublin ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - prawo jazdy bytom


Everything is possible, if you just believe: lipca 2013\n39. Lies, date and bad luck cz. I\nA przerwał nam Louis.\n-Ooops, chyba złą porę wybrałem.\n-Co ty powiesz. - sarknął mój chłopak. Oh, "mój chłopak". Jak cudownie to brzmi.\n-No wreszcie, gołąbki. Czekałem, aż nadejdzie ten dzień. Co za niespodziewana zmiana! I żeby to uczcić, proponuję, żebyśmy poszli to uczcić! - Niall przez chwilę patrzył na niego z miną typu: "Really bitch, really?" i wstał gwałtownie.\n-To usiądę. - powiedział spokojnie blondas i usiadł z powrotem. Cała nasza trójka wybuchnęła śmiechem, a ja brechtałam się chyba najgłośniej.\n-Oj Horanek, Horanek. - westchnęłam i uwiesiłam mu się na szyi.\n-Zaraz do Was dołączymy, a teraz spieprzaj, Tommo. - Nialler machnął na niego ręką i ten od razu wyszedł.\n-Nie mów tak do mojego przyjaciela! - żartobliwie skarciłam go - Mogę spać z Tobą, prawda?\n-To pytanie było zupełnie bez sensu. - nic więcej nie mówiąc, ujął moją twarz, jak to ciotki robią z dziećmi i ją zgniótł.\n-Nie przesadzaj. - wymamrotałam przez ściśniętą twarz - Kutas z ciebie, wiesz?\n-Wiem. - zaśmiał się. Wstałam i wyprostowałam nogi - Głodny jestem po tym pocałunku.\n-Ty jesteś głodny w każdej chwili. - zaczęłam machać rękoma we wszystkich możliwych kierunkach.\n-Hym... Może masz ochotę iść do... Mojej sypialni? - zrobiłam wielkie oczy.\n-Co sugerujesz mały, irlandzki chłopczyku?\n-Mały? Sięgam brodą do czubka Twojej głowy! - ironicznie wywrócił oczyma - I starszy! Zaraz idziesz się kąpać i spać, rozumiesz? Raz, dwa...\n-Mówisz mi co mam robić? - podeszłam do niego o krok bliżej. Zrobiłam z palców pistolet i przyłożyłam mu do brzucha - Bang.. - szepnęłam i odwróciłam się na pięcie, po czym weszłam z powrotem do domu.\nWyjęłam z lodówki zimną puszkę sody i trafiłam do salonu, gdzie wszyscy gadali i się śmiali. Mieliśmy uczcić związek mój i Nialla, więc zróbmy to.\nUśmiechnęłam się i stanęłam w progu.\n-Nie zgadniecie! Jestem z Niallem w ciąży! - rzuciłam. Wszystkim opadły szczęki. Dosłownie - Tylko żartuję. - dodałam zaraz - Tak naprawdę, jestem z nim w związku.\n-Yep. Louis już nam powiedział.\n-Plotki za pośrednictwem Tommo lecą z prędkością światła. - powiedział Niall, który wszedł właśnie do pokoju i usiadł między Harrym a Liamem.\n-Gratuluję stary, zdobyłeś najpiękniejszą dziewczynę na świecie. - stwierdził Liam.\n-Oj, bo się zarumienię.\n-Dobra, ona jest moja, okej? - Niall dał mu kuksańca w bok, po czym... Głupek pierdnął przy wszystkich. Zachichotałam. Było to naprawdę śmieszne, gdy udawał, że o niczym nie wie. Nieważne co robi, zawsze jest seksownie uroczy.\n-Co to jedzenie z Nando's z Tobą robi.. - Liam pokręcił głową.\n-A ja tam lubię jego bąki. Są urocze. - powiedziałam i przytuliłam mocno Horanka.\n-Coś ty z nią zrobił? - Louis wybałuszył na nas oczy.\n-Zamknij się. Jestem w Tobie zakochana do szaleństwa.. Póki co. Nie spieprz tego.\n-Nie spieprzę. Nie martw się.\n-Dobrze. - usiadłam mu na kolanach i spojrzałam na Pattie, która wyraźnie była ze mnie dumna. Pokazała mi nawet dwa kciuki, co oznaczało, że cieszy się razem ze mną. Paulina i Alex również się uśmiechały.. Właśnie, Alex. W oczach miała błysk. Pokazałam jej gestem oczu, że ma wyjść do kuchni. Zrozumiała to.\nDałam Niallowi moją puszkę i wyszłam do kuchni. Za chwilę przyszła do niej Alex.\nOparłam się o blat.\n-Posłuchaj: może nie byłam miła, przez ten dzień, ale teraz, gdy tylko dowiedziałam się, że chcesz mi pomóc, to.. Chcę przeprosić za moje zachowanie. Nigdy nie byłam idealna i nie jestem... Ale wzięła mnie zazdrość. Zawsze będę już o niego zazdrosna. Nie pozwolę, żeby ktokolwiek próbował mi go odebrać. I dzięki za to, że z nim pogadałaś. Wiesz, wszyscy mnie nienawidzą.. Nie jestem wspaniała. Po prostu chcę, żeby Niall mnie kochał taką jaką jestem.\n-Nie nienawidzimy cię, Tori. Tylko czasem musisz się zrelaksować. Wyluzować.\n-Kocham cię. - zarzuciłam jej ramiona na szyję i przytuliłam - Poniekąd to dzięki Tobie jestem z Niallem.\n-Wiedziałam, że będzie z Tobą szczęśliwy... I ja też przepraszam, nie powiedziałam ci, że ja i Niall dosyć długo się znamy. Paulina wiedziała, mogła ci powiedzieć, ale tego nie zrobiła. A Pattie? Ona by oszalała.\n-Przeprosiny przyjęte. - uśmiechnęłam się - A tak a propos, zauważyłam coś pomiędzy Tobą a Harrym...\n-Wydaje ci się. Podobam mu się...\n-Ale nie ogarniam tego. - zagryzłam wargę.\n-Ja też nie ogarniałam uczuć do Nialla. Skończy się tak samo. Zobaczysz.\n-Bo ty się z Niallem nienawidziłaś przecież.\n-Pomijając, że to on zaczął.\n-Ale teraz cię kocha ! Znaczy, ciągle cię kochał. Teraz jesteś z nim i możesz śmiało mówić mu to co myślisz i czujesz.\n-Fakt. - zgodziłam się - Powiedz mu, że czekam w kuchni. Przyniosę nam gorącą czekoladę, ok?\n-O tak. Przekażę mu. - dziewczyna wyszła. Wyjęłam dziewięć kubków dla wszystkich i wstawiłam wodę w czajniku.\n-Wołałaś mnie? - Blondas podszedł i usiadł na wysepce.\n-Po co? - uśmiechnął się lekko. Tak, jakby nie chciał mnie widzieć i zrobił to, by nie sprawić mi przykrości.\n-To już nie mogę chcieć pobyć z moim chłopakiem? - spytałam i złapałam go za jego ciepłe ręce. Uśmiechałam się - Bardzo cię kocham. - Nialler uśmiechnął się i zeskoczył z blatu. Zniżył głowę i mnie pocałował słodko - Ponasypuj wszystkim czekolady. - podałam mu opakowanie. Posłusznie to zrobił - Wybierzemy się jutro na zakupy?\n-Wiesz.. Louis jutro jedzie do Doncaster. Liam podobno chce zabrać Paulinę na randkę, a...\n-Na randkę? Tak szybko? Jest tu dopiero dwa dni!\n-Jak Liamowi spodoba się jakaś dziewczyna, to nie zwleka. Jakbyś go w ogóle nie znała.\n-Jestem tu dopiero miesiąc. Wiesz co, brzmi nieźle. Laulina...\n-Co? - fuknął.\n-No Paulina plus Liam. Jesus. Co ty taki niekumaty jesteś?- chłopak zaśmiał się. Złożył kolejny pocałunek na moich wargach. O tak, pragnęłam tego w tej chwili. Słyszałam, że dzięki pocałunkom można spalić trochę kalorii.To dobrze. Jak dla mnie.\n-To gdzie spędzisz nockę? - spytał stojąc przy framudze. Odwrócił się i oparł o nią.\n-Chyba w swoim pokoju. - nastała cisza, lecz zaraz usłyszałam gwizdek czajnika. Zalałam kubki i ułożyłam na tacce - Bądź gentelmanem - Podałam mu tackę - Tylko ostrożnie. Masz dwie lewe ręce.\n-Spadaj. - szepnął i poszedł w stronę salonu. Tam, złapałam Paulinę za rękaw koszuli i wyciągnęłam do mojego pokoju. Zamknęłam drzwi na klucz. Usiadłam na fotelu przy biurku na przeciw niej i wyszczerzyłam zęby.\n-Opowiadaj. - zagrzałam ją.\n-O randce. Niall puścił farbę. Nie miałaś zamiaru mi powiedzieć?\n-Miałam.. Dlatego Liam kazał mi się spytać, czy ty i Niall pójdziecie z nami? Na podwójną randkę?\n-Świetny pomysł! Lepiej się poznasz z Paynem i Horanem. Idealnie. Wybiorę ci strój i...\n-Ejj, wolnego kolego.\n-W czym Liam lubi młode kobiety?\n-W kręconych włosach, fioletowym ubraniu i.. Czekaj czekaj. On cię polubi w każdym stroju. Dopilnuję, żeby wszystko było idealnie. Jak chcesz, żeby coś było zrobione dobrze, zrób to sam.\n-Tak.. Nigdy wcześniej nie byłam na poważnej randce.\n-Daj spokój. Wszyscy dobrze wiem, że to łoś. - machnęła ręką.\n-Niby tak. Emma mówiła, że przespał się z Savannah Clark. Świństwo.\n-Słyszałam o tym. To było po naszym rozstaniu. Mówiłam ci, że to łoś.\n-Łoś nad łosiami. - rzekłam, przyznając jej rację - A Niall?\n-Niall to słodziak.\n-Mój w dodatku. Chcę z nim być długo. On jest... Inny niż Decklan, Aaron, Zayn czy.. Reszta. Nie potrafiłabym go zranić.\n-Wygląda na wrażliwca.\n-Dokładnie tak, dlatego nie staram się mu sprawić zawodu na mnie. To byłoby niewybaczalne. Mam szesnaście lat, smak miłości poznałam już dawno. To chore.\n-Widzisz. Każda z nas już kogoś miała. To normalne, jeśli jesteś Irlandczykiem.\n-No właśnie.. To nie jest normalne!\n-Przesadzasz. Ważne, żebyś przy nim zapomniała o wszystkim, co cię dręczy. Nie rób z niego typowej chusteczki na otarcie łez jak z Harrego. Kochasz Nialla, więc powinien być dla ciebie kimś znaczenie więcej,\n-I tak jest. Jest całym moim światem.. - oparłam głowę na dłoni o blat biurka - Jest wspaniały.\n-Puk puk. - usłyszałam cichy głos mojego chłopaka, który właśnie wszedł do pokoju z dwoma kubkami naszej czekolady. Zapach unosił się już ze schodów. Wciągnęłam go nosem.\n-To ja was już zostawię. - Paulina uśmiechnęła się do mnie znacząco. Odwzajemniłam ten gest. Gdy szatynka wyszła, Horan zamknął drzwi na klucz. Podał mi jeden kubek z piankami i kostkami czekolady w środku gorącego napoju, po czym bardzo seksownie rozłożył się na moim łóżku. Upił łyk i poklepał miejsce obok siebie. Ostrożnie, by się nie oparzyć zdjęłam kamizelkę rzucając ją gdzieś w kąt. Zaraz zajęłam miejsce obok niego.\nMilczał, ale się uśmiechał. Popijał co chwilę swoją czekoladę. Natomiast ja nie tknęłam nawet swojej. Po prostu byłam zbyt zajęta oglądaniem Nialla. Dziwny nawyk.\nGdy ubrudził sobie usta i buzię pianą z czekolady uśmiechnął się do mnie uroczo. I jak tu takiego nie kochać? Nie da się. Był taki słodziutki.\n-Nawet nie ruszyłaś swojej czekolady. - powiedział nagle, jednocześnie wyrywając mnie z transu - Będziesz ją pić?\n-Niee.. - podałam mu swoją porcję.\nNie wiem dlaczego, ale jakimś dziwnym sosobem z mojego oka wypłynęła łza.\n-Dlaczego jesteś smutna? W porządku?\n-Tak, po prostu.. Prostu bardzo przypominasz mi zachowaniem Geroga. Na myśl o nim od razu przychodzą wspomnienia.. - chłopak otarł moją słoną łzę kciukiem.\n-Nie przepraszaj, Niallerek, to nie Twoja wina. Jesteś wyjątkowy, ale przez ten jeden moment widziałam w Tobie Shelleya. Ale kocham Cię całym złamanym serduszkiem. - rzekłam i spojrzałam w jego błękitne oczy, niczym ocean Pacyficzny. Zatopiłam się w ich głębi.\nPrzejrzałam na oczy. Coś uderzyło mnie w głowę, czego skutkiem zaraz znalazłam się na podłodze. Nie, nie była to moja podłoga. Byłam tego pewna. Gdyby była moja, moje lądowanie było by twarde. A nie było. Bo mój seksowny tyłek dotykał mięciutkiego, białego dywanika.\nA miałam na sobie jakiś t-shirt, bo nie czułam już uciskającego mnie gorsetu wyszczuplającego. Tak, czasami noszę takie wymysły, żebym wyglądała szczuplej. Niczym anorektyczka. Nie przeszkadza mi to... Ale o tym opowiem Wam innym razem.\nTeraz czułam ostry ból głowy. Tak jak dziś rano. Ale był nieco inny od poprzedniego. Moje czoło pulsowało. Doznawałam nieprzyjemnych uczuć. Jakby tego było mało, oślepił mnie blask jarzeniówki. Tak, leżałam w pokoju Nialla. W tej samej sypialni, co wtedy.\nZ trudem podniosłam się na łokciach.\n-Niall? Pomóż mi. - jęknęłam. Po chwili pochylił się nade mną i poczułam jego świeży oddech. Niespodziewanie szybko wziął mnie na ręce i położył z powrotem na łóżku, przykrytym białą pościelą. Wyszedł na chwilę z pokoju, A był w samych spodenkach i od tyłu wyglądał równie seksownie.\nJego plecy.. Były świetnie zbudowane. Mam do tego słabość u chłopaków.\nAle teraz bardziej zastanawiałam się, co się ze mną dzieje.\nUsłyszałam stłumiony dzwonek telefonu. Zaczęłam szukać go "po głosie". Leżał pod poduszką Nialla.\nSpojrzałam na wyświetlacz. "Demi .<3". Odbiorę.\n-Halo? - usłyszałam po drugiej stronie.\n-Kopyta ci walą! - zaśmiałam się. Udałam bardzo niski głos.\n-Bardzo śmieszne, Niall. Tori z tej strony. Tak, ta sama dziewczyna z różowymi włosami, która narobiła Niallowi przy Tobie wstydu. Tak ogólnie to jesteśmy razem. - uśmiechnęłam się do słuchawki.\n-Oouu. Niall nic nie wspominał.\n-Jesteśmy razem dopiero od paru godzin.. Chwila.. - zastanowiłam się przez chwilę. Co ma na myśli, mówiąc "nic nie wspominał: ? - Spotykacie się?\n-O tak. Bardzo często. Jutro zamierzaliśmy iść na lunch. Właśnie po to dzwonię.\n-Przykro mi, ale jutro raczej się nie spotkacie. Niall zabiera mnie na randkę.. Wraz z moją przyjaciółką Pauliną i Liamem. I zapomnij też o kolejnych dniach. Niall jest mój, rozumiesz? Nie pozwolę mu się spotykać z inną dziewczyną niż ja. Chyba, że w grę wchodzą jego prawdziwi przyjaciele i rodzina.\n-Nie możesz mi zabronić. - powiedziała dosyć spokojnie.\n-Hm.. No widzisz, jednak mogę. - po raz kolejny się zaśmiałam, tym razem był to kpiący chichot - A jeśli chodzi o.. - moich uszu doszedł dźwięk kroków na schodach. Szybko wcisnęłam czerwoną słuchawkę i odłożyłam telefon na miejsce. Wrócił Niall. Ze szklanką wody.\n-Napij się. - podał mi. Wzięłam jeden duży łyk i odstawiłam na etażerkę, obok zegarka.\n-Jutro idziemy z Liamem i Pauliną na podwójną randkę. - oznajmiłam.\n-Ale jutro nie mogę.\n-Umówiłem się z Demi.\n-Ale ona nie może, właśnie dzwoniła. Odebrałam Twój telefon. Powiedziała, że nie da rady. - wiem, skłamałam, ale to dla jego.. Przepraszam, Naszego dobra.\n-Tak powiedziała? - spytał lekko rozgoryczony. Wzruszyłam ramionami.\n-Spędzimy trochę czasu razem. W towarzystwie raźniej. - przytuliłam go i dałam buziaka w policzek. Uśmiechnął się.\n-Ja też się cieszę, że cię mam. Najwyższy czas. - ułożyłam się wygodnie - Co ja tu właściwie robię?\n-Przeniosłem cię. Spałaś jak zabita, więc zdjąłem z ciebie ubrania. Ani drgnęłaś.\n-To pewnie Ksenon. Brałam go, kiedy byliśmy w kuchni. Pomaga mi zasnąć.\n-Bierz tego mniej. Kiedyś mogę ci zrobić coś gorszego.\n-Nie chcę wiedzieć, o czym myślisz. - skrzywiłam się.\n-Cóż, dobranoc. - ucałował czubek mojej głowy i zgasił światełko. Położyłam się na jego ramieniu.\nCzułam się spełniona. Pozbyłam się szkodników. Wiecie chyba, kogo mam na myśli.\nOtworzyłam oczy. Byłam wtulona w Nialla. Tak mi było dobrze, że nie chciałam wstawać. Jest niedziela, więc co mi szkodzi. Mam wolne. W końcu: są wakacje. Mogę robić rzeczy, o których mi się nie śniło.\nTak słodko spał. Wyswobodziłam się z jego zamkniętego uścisku i zawisnęłam nad nim. Pocałowałam jego piękne, karmazynowe wargi.\n-Takie pobudki chcę codziennie. - powiedział, zatrzymując pocałunek. Położyłam się na jego torsie.\n-Za duże masz wymagania, chłopcze. - zaczęłam zataczać kółka na jego torsie palcem. Pogłaskał mnie po głowie - Nie sądziłam, że kiedykolwiek będę leżała z Tobą w jednym łóżku. Ale wiedz, że nie żałuję tej decyzji.\n-Ja też nie żałuję. Marzyłem o tym.\nLeżeliśmy tak w ciszy jeszcze około dziesięć minut.\n-Która godzina? - spytałam. Chłopak rzucił we mnie swoim telefonem, przy okazji trafiając mnie w głowę - Aua? - było wpół do trzynastej. Norma - Zaspałam, znów.\n-Jest niedziela, a w niedzielę staram się spać jak najdłużej. To moja pasja. Spanie, jedzenie i muzyka. Nic poza tym. - uśmiechnęłam się blado i zeszłam z niego. Usiadłam na krawędzi łożka, tak, że nogi bezwładnie zwisały nad ziemią.\n-Ale głodna jestem. Zrobię ci śniadanie, a ty jeszcze poleż chwilę. - rzekłam i stanęłam na równe nogi. Jeszcze zdarzyło mi się ziewnąć.\n-Śniadanko? Przynieś je tutaj. Bo ja nie mam zamiaru póki co ruszać się z miejsca.\n-Poczekaj z piętnaście minut. - gdy byłam już za drzwiami, usłyszałam jego głos mówiący: "Już tęsknię!". Uśmiechnęłam się pod nosem.\nWyjęłam z szafki wszystkie potrzebne produkty. Miałam zamiar upichcić pyszną zupę mleczną z lanymi kluskami, i omlet z czterech jaj, z pieczarkami i szynką.\nRozgrzałam patelnię i zaczęłam się paprać w żywności. Nie było mi to pisane, lecz nie zapominajmy, że nadal jestem dzieckiem. A dziecko brudne, to dziecko szczęśliwe.\nPo upływie około dziesięciu minut, zupa była gotowa. Tak że przelałam ją do miseczek i wzięłam sztucće. Ten to wymyślił. Ahh, śniadanie do łóżka. Gwiazdkę z nieba.\nAle jeśli to mu sprawi radość, to czemu nie. On zrobiłby dla mnie to samo. Jestem pewna, na sto procent, że jest w stanie zrobić dla mnie wszystko, nie tylko to, o co go poproszę. O takim chłopaku marzyłam. To ten ideał. I D E A Ł.\nUłożyłam omlety na talerzu i przyprawiłam. Nie umiałam gotować dobrze angielskiego jedzenia. O wiele lepiej, szła mi kuchnia irlandzka, której uczyła mnie babcia, od najmłodszych lat. Dlatego, polałam omlety śmietaną z szczyptą majeranku. Mam nadzieję, że zna ten sposób. Powinien znać.\nWzięłam tacę i zaczęłam zmierzać do większego skrzydła. Jeszcze po drodze, zachwycałam się obrazami, które ani chybi, były warte fortunę. Podobały mi się.\n-Oo, moje kochanie wróciło! - ucieszył się Niall. Położyłam mu tackę na kolanach i sama wdrapałam się na łóżko.\n-A teraz daj mi swój telefon.\n-Nie. - teraz to mnie wkurzył. Złapałam go mocno za sutek. Zaczął piszczeć jak mała dziewczynka, nie przestawałam, póki w moje ręce nie wpadł jego telefon.\n-Zapomniałem, że ciebie się nie drażni. - chłopak zaczął masować swoje bolące miejsce. Uśmiechnęłam się dumnie i zrobiłam sobie słodkie zdjęcie jego iPhonem, po czym ustawiłam na zdjęcie kontaktowe, natomiast jego nazwa pozostała bez zmian. "Mój skarbek .<3" . Oddałam mu go z powrotem.\n-Już nie będzie mi potrzebny. Cóż za słodka nazwa.\n-Bo jesteś moim skarbkiem.\n-A ty jesteś moim głodomorkiem. Też zmienię sobie nazwę. Okej, to ty sobie zjedz, a ja pójdę się ogarnąć. Idziemy na tę randkę o drugiej, czyli za jakieś półtora godziny. Idealnie. - obdarowałam go soczystym buziakiem, po czym zeskoczyłam z łoża. Wysłałam mu z daleka całuski patrząc jak zajada się zupą.\nA do pokoju wpadłam jak strzała. Tam zastałam Pattie, która wybierała sobie ciuchy z szafy.\n-Idziemy na randkę z Niallem. - zaczęłam tańczyć mój taniec szczęścia, na co moja przyjaciółka zaczęła się śmiać.\n-Słyszę i widzę, że się cieszysz.\n-Nie no pewnie. Na prawdziwej randce nie byłam od... Od... Ty wiesz, że nie pamiętam?\n-Od roku. Ostatni raz byłaś z Sethem.\n-Nie przypominaj mi o tym. - wycedziłam. Podeszłam do szafy - Idziemy za jakieś półtora godziny. Muszę się przyszykować i.. Przyszykować Paulinę.\n-Czemu chcesz przyszykować Paulinę?\n-Chcę, żeby wyglądała olśniewająco. Przy Liamie. Musi się w niej zakochać. Pasują do siebie jak ulał, nie sądzisz?\n-Wiesz.. To się okaże. Ale ona jest nieśmiała, a on lubi nieśmiałe dziewczyny.. Podobno.\n-Dlatego właśnie, idę z nią. Zgodziłam się na podwójną randkę. A wiesz co będzie robił Harry?\n-Tak. Mówił, że jedzie na imprezę urodzinową jakiejś przyjaciółki i nie będzie go cały dzień.\n-Czyli wygląda na to, że zostaniesz sama z Alex. Bo wrócimy wieczorem.\n-Jasne. A tata kiedy wraca?\n-Dziś wieczorem. - powiedziałam z takim samym impetem, co wcześniej - Dobra, jest jeszcze coś.\n-W nocy dzwoniła do niego Lovato.\n-I powiedziałam jej między innymi, że ma się nie spotykać z Niallem. Później okłamałam Nialla.\n-Od kiedy ty kłamiesz?\n-Wiesz, od dłuższego czasu. Ale to nieważne. Jestem z nim w związku dopiero jeden dzień i już go okłamuję.. Ale ja nie chcę, żeby on mnie zaniedbywał, zachowuję się jak egoistka, ale chcę go mieć tylko dla siebie.\n-Nie mów mu po prostu. Z kłamstwem ci do twarzy. - spuściłam głowę i pokręciłam nią.\n-Nie wiem. - westchnęłam - Udam, że nic się nie stało. - wyjęłam z szafy obcisłe rurki i ładny bralet w kwiatki, który odkrywał mi sporą część brzucha i pępek (coś takiego). Na nogi wsunęłam czerwono-czarne creepersy.\n-Ładne masz ubrania.\n-Ładne? Zwyczajne. Tanie. Ale dzisiaj wyciągnę Nialla na zakupy. Musi mi kupić nowe buty. Tamte czerwone vansy już są w cholerę znoszone. Tak że, jak wyglądam? - stanęłam niczym modelka.\n-Tak masz zamiar iść? Nie możesz tak wyjść. Będzie ci zimno.\n-Jest 19 stopni. Bez przesady. Załóż to. - dziewczyna rzuciła we mnie czarną, przewiewną koszulką futbolową z numerem 69 - I kurtkę skórzaną.\n-Dobrze myślisz. - ubrałam się i usiadłam przy toaletce, by zrobić sobie makijaż. Wyjęłam wielki kuferek.\n-Nie mów, że to ze sobą zabrałaś. - zaśmiała się z lekkim niedowierzaniem.\n-Co, miałam zostawić w Irlandii? Żartujesz sobie? Bez tego to jak bez nogi. - wytłumaczyłam jej. Otworzyłam go, a on automatycznie wysunął małe, plastikowe półeczki na których były poukładane cienie do powiek, tusze do rzęs we wszystkich możliwych kolorach, szminki, błyszczyki, pomadki, odżywki do ust oraz wiele innych. Kiedy miałam 11 lat tata kupił mi go na gwiazdkę, ale były w nich same flamastry i kredki, bo był to zestaw do malowania. Dlatego, gdy podrosłam, nieco go zmieniłam i ulepszyłam. Teraz służy mi jako niezbędnik do makijażu. Pattie dostała podobny. Wtedy spędzałyśmy święta w gronie mojej rodziny i Pattie. Byłam tylko ja, Pattie, tata, mama, babcia, dziadek i rodzice Pattie. Lily jeszcze nie było na świecie. A mama jeszcze wtedy żyła. To były moje najlepsze święta. Później zaczęło się wszystko komplikować i wyszło jak wyszło. Nie warto wracać do tego, teraz, w tej chwili.\nNamalowałam sobie kreski pod oczami, rzęsy wydłużyłam maksymalnie fioletowym tuszem,a usta pomalowałam błyszczykiem.\nHej. Witam was moi drodzy.\nAkurat skończyłam w tym momencie, gdyż rozdział byłby trochę za długi. Jak widzicie, napisałam "ciąg dalszy nastąpi" , czyli później dodam część II. Nie będzie części III. Po prostu na razie muszę się skupić na tej jednej sytuacji.\nTAK W OGÓLE, DZISIAJ TRZECIA ROCZNICA POWSTANIA ZESPOŁU .<3 Na twitterze trwa akcja #ThanksFor3FanstasticYears1D . Directioners wiedzą o co chodzi :) WIDZIELIŚCIE TELEDYSK DO BEST SONG EVER? Megaaaaśny .♥\nSchodząc z tematu, zapraszam do komentowania :) Dziękuję za 40 obserwujących i te niesamowite 28 komentarzy. Dlatego teraz czekam na\nI po raz kolejny dziękuję za komentarze od:\n- Sonia Salvatore\n- Martunia Wilk\n- crazymoffo (zajebista nazwa tak w ogóle :* )\n- anonimowy z komentarzem ",,Światła są gorące,wszystko jest gorące,Niall jest gorący,Tori jest gorąca -idealny związek " Ja Cię za to kocham normalnie. xD" Następnym razem proszę się podpisać :33\n- Ziallka (wierzysz w Zialla?)\n- Elka (na twój komentarz czekałam, dlatego zmieniłam na 20 komentarzy)\nBaj baj :))\nAutor: ✝ ¢υρ¢αкє qυєєη ✝ o 15:49 31 komentarzy:\n38. Silent hurts more than truth\nMężczyzna złapał mnie za szyję. Krzyknęłam.\n-Zamknij się. - powiedział.\n-Ratunku! - napastnik zaczął mnie gdzieś ciągnąć. Piszczałam, by mnie wypuścił.\n-Nie dosłyszałeś? Puść ją, lachociągu. - usłyszałam zachrypnięty głos. Poczułam jak uścisk się rozluźnia. Chłopak, który usiłował mi pomóc wziął grubą książkę telefoniczną i trzasnął nią kilka razy włamywacza. Upadł na ziemię, wyglądał na nieprzytomnego. To dosyć dobrze.\n-Nic ci nie jest? - spytał zdyszany. Zapaliłam górne światło. Moim oczom ukazał się nie kto inny jak Hazza.\n- Co się tu dzieje? - spytałam schodząc po schodach, a za mną Paulina i Pattie. Spojrzałam na Harrego, później na Alex, a na końcu na osobę, która przykuła moją uwagę najbardziej: faceta, który leżał na podłodze.\n-Kto to kurde jest? - spytałam rozdrażniona.\n-Włamywacz. - Harry zagryzł niecierpliwie wargę.\n-Ja pierzę, to co tak stoicie? Dzwoń na policję, kretynie. - nakazałam.\n-Już, już. - Harreh wyjął telefon. Wbił 912. Powiedział dokładnie co się stało i gdzie się znajdujemy.\nMężczyzna wciąż był nieprzytomny. Nie wiedziałam jak ten człowiek się tu dostał, ale te wyłączone korki to pewnie jego sprawka. Musiał być tu już od dłuższego czasu myśląc, że nikogo nie ma w domu. Tak podejrzewałam. Innej opcji nie widzę.\nW tym właśnie momencie, patrząc na twarz tego chłopaka w głowie miałam wizję. Totalna retrospekcja, obraz w szaro-burych barwach.\n-Odprowadzę cię. - powiedział, gdy już się zatrzymał. Nie miałam nic przeciwko. Wyszłam jako pierwsza, a on zaraz za mną. Rozejrzałam się, by sprawdzić, czy nic nie jedzie. Kątem oka ujrzałam chłopaka o ciemnej, murzyńskiej karnacji, miał długie, obrzydliwe dredy. Był w czarnej kurtce i białych suprach. Nie zwróciłam uwagi na nic więcej. Tylko to rzuciło się w oczy. Przyglądał nam się. Odwróciłam się. Uśmiechnął się szyderczo pokazując rząd złotych zębów. Ale jego twarz jakby mówiła: "Dopadnę Cię!". Wtedy usłyszeliśmy wystrzał...\nTeraz odtworzyłam sobie w głowie wygląd tego chłopaka. To był on! Ten sam cholera.\n-O Boże. - zakryłam usta dłonią.\n-Co się stało? - spytała Pattie łapiąc mnie w pasie.\n-To on! To on zabił Georga!\n-Tak... Pamiętam tę kurtkę od Georgio Armani i.. Te dredy. Ten facet przecież jest czarny! To też zauważyłam. Widziałam go wtedy! Ten sam.\n-No to ma podwójnie przesrane. - powiedział Styles - Takiego to bym za jaja powiesił i torturował.\nUsłyszałam sygnarł syreny policyjnej. Przyjechali. Najwyższa pora, bo zbrodniarz powoli przytomniał.\n-Zabierajcie go chłopaki. Facet ma przesrane, i to ostro. Nikomu nic się nie stało? - Nie, panie władzo. - powiedziałam za nas wszystkich.\n-A czy coś zginęło?\n-Ehh.. - westchnęłam - Nawet nie wiem co mam. Nie, na pewno nie.\n-Dobrze. - zabrali go wreszcie - Dobranoc. Proszę spać spokojnie. - funkcjonariusze wyszli z naszego mieszkania. Nadal przeżywałam szok.\n-Wracajcie do łóżek. Pogadamy rano. Już się nie musicie obawiać, nas jest piątka. W razie czego, wiecie gdzie nas szukać. Dobranoc. - Pattie i reszta się odwróciły, natomiast ja zostałam.\n-Idźcie, zaraz wrócę. - zapewniłam je. Posłusznie zaraz zniknęły za korytarzem. Złożyłam ręce na piersiach. Pokręciłam głową z dezaprobatą - Boję się, Harry. On na pewno poluje na mnie.\n-Tori... Jesteś zbyt przewidywalna. Po prostu.. Ściśnij poślady. Będzie dobrze. Gdyby się coś działo, to my Was zawsze obronimy.\n-Ale to nie to chodzi, dobrze wiesz. Grozi nam niebezpieczeństwo.\n-Nie grozi nam żadne niebezpieczeństwo. Idź spać. Rano pogadamy. - Harry chciał odejść, ale go zatrzymałam. Zarzuciłam mu ramiona na szyję i się do niego przytuliłam.\n-Nie odchodź. - szepnęłam wtulając się w jego tors.\n-Mam nie odchodzić? - spytał z tym swoim czarującym uśmieszkiem - Wiesz kogo w Tobie widzę, Tori? Dziewczynę, która często daje popalić, ale która potrafi być czuła i wrażliwa. Jesteś taka seksowna kiedy się denerwujesz.\n-Naprawdę? - chłopak zjechał dłońmi do moich pośladek.\n-Tak... - przyciągnął mnie do siebie i pocałował w szyję.\n-Oh, panie Styles, niegrzeczny z pana chłopiec. Mrrr... - wplotłam palce w jego aksamitne włosy.\n-Tori, idziesz już? - usłyszałam głos Pattie z góry. Odczepiliśmy się od siebie natychmiast jak poparzeni.\n-Tak, jasne. Dobranoc, Harry. - kawałek się oddaliłam, ale zaraz wróciłam, by dać mu buziaka w policzek. Oblizał usta.\n-Nie. - rzuciłam z uśmieszkiem i pobiegłam do pokoju. Pattie już tam czekała z dziewczynami.\n-Wyczuwam romans. - powiedziała Paulina ruszając śmiesznie brwiami.\n-Wyluzuj, jesteśmy tylko przyjaciółmi.\n-Jasne, jasne. - przyłączyła się Patricia.\n-A ty się zamknij. - położyłam się na łóżku.\n-Już ja dobrze wiem, jak jest. - spiorunowałam ją wzrokiem.\n-Tori.. A co z Niallem?\n-Pojęcia nie mam.. - skłamałam. Przecież wiem, co z Niallem. Powiedzieć im to? Nie, nie, poczekam - Trzeba go obserwować.\n-Mam znów obmyślić plan swatania? - spytała Alex.\n-Co? Nie! Idźcie już spać. - nakazałam. Dziewczyny posłusznie wyszły, a Pattie zamknęła za nimi drzwi - Dobranoc. - mruknęłam i odwróciłam się w stronę okna. Jeszcze chwila i zasnęłam.\nKiedy obudziło mnie szczekanie psa sąsiada, a był to bardzo nieznośny pekińczyk, który jakby robił mi na złość, czułam okropny ból głowy. To pewnie ze strachu.\nSięgnęłam pod poduszkę w poszukiwaniu telefonu.\n-Tu cię mam. - poczułam pod ręką przedmiot kształtu komórki. Spojrzałam na wyświetlacz. Matko, ósma za pięć. Sądzę, że to jakiś cud, że wstaję tak wcześnie. Myślę, że to przez migrenę.\nObróciłam ciało na drugi bok, by spojrzeć na Pattie. Jak zwykle smacznie spała. Ale jej zazdroszczę!\nNo nic to. Musiałam wstawać. Już przecież nie zasnę. Nawet jeśli połknę garść Polopiryny.\nZajrzałam do walizki mojej przyjaciółki. Chciałam jej podkraść jakiś fajny ciuch. Moje mi się już znudziły, a w jej szafie lubiłam grzebać.\nZnalazłam śliczną mini w pionowe czarno-białe pasy. Postanowiłam, że założę ją do zwyczajnej, czarnej bokserki i jeansowej kamizelki. Ale najpierw wezmę prysznic.\nOdkręciłam zawór z ciepłą wodą i dokładnie wymyłam swoje obolałe, blade i wychudzone ciało. Tak, często bolały mnie kończyny. To na pewno nie była choroba. Byłam pewna, że to coś gorszego.\nPachnąca i czysta wyszłam z kabiny i mogłam nałożyć na siebie poszczególne części garderoby. Przejrzałam się jeszcze w lusterku i zaczęłam zastanawiać się, co zrobię z moją piękną twarzą. A ściślej mówiąc, make-up. Dziewczyna bez makijażu, to dziewczyna nieszczęśliwa!\nW końcu zdecydowałam. Zrobiłam sobie ładne kreski eyelinerem na powiekach, usta pomalowałam bordową szminką i nałożyłam trochę podkładu. Jeszcze wydłużyłam maksymalnie rzęsy i wyszłam. Czułam się świeża i jak nowo narodzona.\nZeszłam powoli szklanymi schodami i skierowałam się do ogrodu. Tam go zobaczyłam. Zdziwiłam się, że tak wcześnie a on już nie śpi.\n-Niall? - nieśmiało i bardzo niezdarnie próbowałam zwrócić jego uwagę. Grał w piłkę. A miał na sobie taki zajebisty, luźny podkoszulek, który opinał wszystkie jego mięśnie i szczupłe ciało. Aż jęknęłam. Nie zwracał na mnie najmniejszej uwagi, tylko dalej kopał piłkę w ścianę.\nDopiero po jakimś czasie zorientowałam się, że od dłuższego czasu bacznie na niego patrzę. Jednak teraz dopiero na mnie spojrzał zatrzymując piłkę pod stopą.\n-Czego chcesz? - spytał. Ktoś tu wstał chyba lewą nogą. Nie, przepraszam, on w stosunku do mnie codziennie wstaje lewą nogą. Norma.\n-Dobra, przepraszam, że sprawiłam ci taką przykrość, by powiedzieć: dzień dobry.\n-Dzień dobry. - rzekł i odwrócił się z powrotem do ściany - Ładna spódniczka. - mruknął nadal stojąc do mnie tyłem.\n-Tak właściwie nie jest moja, pożyczyłam sobie od Pattie.\n-Hm? - woah, Horan się zainteresował. To jakiś cud. Znów staliśmy twarzą w twarz.\n-No przyjaciółki do mnie przyjechały, mówiłam Harremu. Nie przekazał ci?\n-To czemu cię to dziwi? - chłopak uśmiechnął się i lekko zaśmiał. Znów wrócił do kopania piłki - Co się cieszysz?\n-Z ciebie. Stoisz na bosaka. - stałam przez chwilę jak wryta - Nie jest ci zimno?\n-Trochę. - fuknęłam obserwując jego zaciętą walkę ze ścianą. Przyglądałam mu się tak jeszcze dłuższy czas, aż uznałam, że nie ma to sensu i wróciłam do domu.\nNie no po prostu dusza człowiek. - pomyślałam. Włożyłam czarne baleriny i przejrzałam się jeszcze raz w lusterku.\nDlaczego on jest taki.. bipolarny?\nKiedy się odwróciłam, zobaczyłam tak nagle Alex. Aż podskoczyłam ze strachu.\n-Boże, nie strasz mnie tak więcej. - złapałam się za pierś i oparłam o ścianę - Miałam zawał.\n-Wybacz, lubię się skradać, a wszyscy wiedzą, że jestem podstępna. Nie zaprzeczysz mi ,kochana.\n-Nie zaprzeczę. - jeszcze chwilę brałam wdech i wydech, aż się roześmiałam wesoło - W ogrodzie jest Niall. Idź się z nim przywitaj.\n-No jasne. - powiedziała i wyszła na taras. Niall już tam był. Nie zastanawiałam się dłużej nad Alex, tylko podążyłam do kuchni i pierwsze co zrobiłam, to otworzyłam lodówkę.\nUsłyszałam jakieś śmiechy na tarasie. Wyjrzałam zza okno. Alex zachowywała się tak, jakby znała Nialla od dłuższego czasu. Nie rozumiałam tego totalnie, więc zaciekawiona do nich dołączyłam.\n-O co chodzi? - spytałam lekko zirytowana.\n-Tori, poznaj mojego przyjaciela Nialla z dzieciństwa. - oznajmiła Alex.\n-Przyjaciela z dzieciństwa?! - to jeszcze bardziej mnie zirytowało.\n-A co miałam pytać: ej czy Niall to Twój przyjaciel z dzieciństwa?\n-No chyba tak. - Horan pocałował ją w policzek i objął ramieniem. Zaraz szepnął jej coś na ucho, a ta się zarumieniła. Nawet nie chce wiedzieć, co to było. Byłam trochę na nią zła. Nic nie mówiła!\n-To się robi dziwne i niezdrowe. - mruknęłam i wrociłam do kuchni zażenowana. Dokończyłam robienie tostów, które włożyłam po chwili do opiekacza mozolnymi ruchami.\n-Jesteś zła? - spytała mnie.\n- Alex, możesz mi powiedzieć co ty robisz? - spiorunowałam ją wzrokiem.\n- Niby co ? - dodała naiwnie. Moje oczy wręcz płonęły do złości. Sama nie wiem, skąd ta naleciałość.\n- Zachowujecie się jak para, a nie znajomi z dzieciństwa.\n- Tori, daj spokój. Chyba nie jesteś zazdrosna?\n- Oh jestem i to bardzo. - fuknęłam - Przylatujesz do mnie, mojego domu i od razu odbierasz mi przyjaciół?! Nie spodziewałam się takiego zwrotu akcji!\n-Ale Niall jest też moim przyjacielem.\n- A tak w ogóle to zamierzałaś mi o tym powiedzieć? - warknęłam chłodno.\n-Jakoś nie było okazji, z resztą się nie pytałaś. Poza tym, przecież się nie lubicie, więc o co ci chodzi?\n-To już nie w tym rzecz. To nie moja wina, że się nie pytałam, a ty to powiedziałaś! - tak, najlepszą obroną jest atak.\n-Nope. Nie wywołuj wilka z lasu, okej?\nSzybko skończyłyśmy rozmowę bo do kuchni wparowała banda głupków. Jak zwykle musieli wszystko popsuć.\n-Czeeeść piękna. Nie znamy się, ale zaraz się poznamy. - powiedział Zayn, ale widząc minę moją i Alex, zaraz jego uśmiech zrzedł, tak jak u pozostałych - Coś się stało?\n- Nie. Alex musi iść obudzić dziewczyny.\n- Nie rozkazuj mi. - powiedziała i poszła, aż jej się pod nogami kurzyło.\n- Co ją ugryzło? - spytał Styles.\n- Pewnie ma skok nastroju.\n-Ty masz tak zawsze. Twoje humorki są cholernie denerwujące. Tak jak ty. - trochę zabolało. Podeszłam do niego bliżej twarzą w twarz.\n-Spadaj. - mruknęłam. Akurat w ręce trzymałam jajko. Ze złości nie zauważyłam, kiedy go zgniotłam, a pomiędzy palcami przeciekało mi białko i żółtko oraz skorupka.\n-Nabrudziłaś? Posprzątaj. - wycedził blondas. Spojrzałam w jego stronę. Chłopcy zawyli.\n-Uuu, już ci współczuję. - zaśmiał się Harry. Rozbite jajko, które właśnie trzymałam rzuciłam w niego. Chłopcy zaczęli się śmiać, a ja strzepałam z dłoni resztki i wyszłam z kuchni. To wszystko odebrało mi chęć do jedzenia.\n-... i wtedy Alex mówi: jeśli masz zamiar pić, to trzymaj się ode mnie z dala, nie chcę być ożygana! - Niall dokończył swoją głupią historię z Alex, która miała miejsce podczas jakiejś imprezy. Wszyscy jak zwykle zaczęli się śmiać, a ja siedziałam ponuro patrząc to na Nialla, to na tego Judasza, inaczej znanego jako Alexandrę. Byłam na nią totalnie pogniewana. Zepsuła mi nerwy. Nie będzie mi Nialla podrywać, o nie. Chwila, czy ja to właśnie powiedziałam? Że nie będzie podrywać MI Horana? Nie, wykreślcie to albo po prostu zapomnijcie. Tego nie było! Wsteczny, wsteczny.. Dobra, wdech, wydech, wdech, wydech... Uff.\n-Tori, nie masz zamiaru jeść? - spytał Hazza. Pokręciłam niechętnie głową.\n-Idziemy na dwór się pokąpać? - zaproponował Liam.\n-Wiesz co, nie mam ochoty. Wolałabym, żeby Emma Waterdone puściła plotkę, że spałam z Decklanem niż jakieś wspólne siedzenie nad basenem.\n-Ty jak coś palniesz.. - Pattie pokręciła głową z dezaprobatą.\n-Nikt nie bierze cię pod uwagę. - Zayn teraz dopiął swego.\n-Świetnie, bawcie się dobrze. - uznałam i wstałam z hukiem od stołu. Podążyłam prosto do pokoju, gdzie się zamknęłam. I dobrze. Niech robią co chcą. Wystarczająco się dzisiaj "nabawiłam".\nCzy tak czy siak, i tak Pattie zaciągnęła mnie na dwór. Przebrały się w swoje piękne stroje kąpielowe i wzięły ręczniki, by rozłożyć je na leżakach. A ja? Ja nie miałam zamiaru się przebierać. Nie miałam na to ochoty.\nUsiadłam jak najdalej od rozszalałej grupki, na masce czarnego Land Rovera. Sądzę, że należał albo do Nialla albo Hazzy. Jedno albo drugie.\nZaczęłam z nudów pielęgnować paznokcie.\n-A tej co się stało? - spytał Harry siadając obok mnie na leżaku. Wskazał na Tori.\n-Jest obrażona na cały świat. Wymyśliła sobie, że chodzę z Niallem. Ale wiesz co? Sądzę, że ona coś do niego czuje. - powiedziałam cicho, tak, by nikt nas nie słyszał.\n-Woah, szybka jesteś. Ja to widziałem od początku. Ona i Pattie były na koncercie jakiś czas temu, zapewne wiesz, Tori zemdlała za kulisami, a Niall ją wtedy uratował przed upadkiem i... Zaopiekował się nią, ta wmawiała sobie, że ma schizy i uciekła. Później spotkaliśmy się na drugi dzień. Niall mówił nam wieczorem, że znów znalazł szczęście i ona nim była, to przecież widoczne na pierwszy rzut oka. Nienawidzą się, co? Ha, to tylko zmyłka. Nie wiesz co siedzi w ich głowach. Musisz o tym pogadać z Niallem - chłopak cały czas patrzył na Tori, która wstukiwała coś na swoim telefonie - Fajnie by było, gdyby byli razem. Pasują do siebie jak dwie krople wody. Tori to seksownie groźna kobieta, a gdy się oboje kłócą, to miłość naprawdę unosi się w powietrzu. Możesz mi wierzyć. Światła są gorące, wszystko jest gorące, Niall jest gorący, Tori jest gorąca - idealny związek. Ta dziewczyna to typ żeńskiego Raiman'a , który pisze smsy i tweetuje, uwielbia robić zakupy i wcina lody każdego smaku, nie martwi się o to, ile makijażu nałoży, by wyglądać dobrze, ani o to, jak duże obcasy założy, nieważne, że złamie nogę, nadal będzie wyglądać świetnie, nieważne na jaki kolor zafarbuje włosy, ważne, że jej się to będzie podobało, a wiesz dlaczego? Bo to jest Tori Margaret Melington, która nie boi się porażki i jest po prostu sobą. Czasem coś jej odbija i ma niewyparzoną gębę, a czasem jest naprawdę delikatna i czuła, łagodna niczym baranek. Wiadomo, nic nie trwa wiecznie, nie mogą się tak ciągle wykłócać. Trzeba ich połączyć. Sami nie potrafią. Chyba, że to Niall zrobi pierwszy krok, ale znając go, nawet nie będzie miał odwagi. Woli walić swoimi głupimi tekstami i opróżniać lodówkę. Zanim on ruszy dupę i zrobi coś w tym kierunku, ja wyłysieję.\n-Bardzo się z Tobą zgadzam, Haroldzie. - przybiłam mu przyjaznego żółwika - Już ja to załatwię. Na razie jest na mnie wkurwiona, więc zrobię to dyskretnie.\n-Na razie zostawmy ich samych. Niech się jeszcze pokłócą, później to może stać się czymś poważnym.\n-Fakt. - zaśmiałam się - Czasem zazdroszczę jej wszystkiego. To, że jest taka ładna i.. Każdy chłopak ją chce, a mnie to nikt.\n-Ja cię chcę. Podobasz mi się, wiesz?\n-Coś takiego.. Podobam się Harremu Style'sowi, cóż za zaszczyt. - brunet objął mnie ramieniem i mocno do siebie przytulił. Jak miło. Od razu poczułam, że się dla kogoś liczę - Harry Styles, który załatwił książką telefoniczną bandziora, który się do mnie dobierał bardzo brutalnie. Czym sobie zasłużyłam na takie wyróżnienie? - lokers parsknął uroczym śmiechem, po czym westchnął i dotknął opuszkiem palca czubka mojego nosa.\n-Zabawna jesteś. To lubię. - wstał i wyciągnął do mnie rękę. Złapałam ją, a on pomógł mi wstać i zaciągnął do basenu. Wszyscy zaczęli się pluskać i chlapać, natomiast Tori spojrzała na nas zrezygnowanym wzrokiem i weszła z powrotem do domu.\nWłożyłam do uszu słuchawki i zatopiłam się w moim komfortowym łóżku. Zaraz znurzył mnie tak nieznośny sen, że odpłynęłam tak szybko, że nic nie zauważyłam. Potrzebowałam snu. Żeby odpocząć.\nLeżałam na plaży. Słońce mocno przygrzewało, a ja leżałam w samym bikini na plaży na brzuchu. Nagle poczułam, że coś się pali. Tak, to moje jędrne pośladki! W dodatku, płonące! W moją stronę zaczął biec ratownik. Ale nie był to zwyczajny ratownik. Był to Niall. Nie biegł sam. Towarzyszyła mu gaśnica. Ale nie była to normalna gaśnica. Była to najbardziej gejowska gaśnica, jaką kiedykolwiek widziałam. Była różowa. Ale nie był to zwyczajny róż. Był to najróżowszy róż jaki kiedykolwiek widziałam. Zgasił moje pośladki i dalej, nie pamiętam co się działo. Znów odpłynęłam.\nObudziłam się z krzykiem.\n-Ja pierdziele, co za sen. - wstałam i akurat dostałam smsa. Szybko go odczytałam. Był od Louisa.\nZejdź na kolację. Czekamy śpiąca królewno. :33\nKolację? To która jest godzina? 17.50. No to rzeczywiście, byłam zmęczona. W sumie, nawet zgłodniałam.\nPoprawiłam włosy i schowałam słuchawki do szuflady.\nWciąż myślałam o tym dziwnym śnie. Dlaczego akurat Niall? To takie zakręcone. Muszę to sobie wybić z głowy. Natychmiast.\n-Co ty robiłaś w tym pokoju? - spytała Pattie i wskazała miejsce obok siebie.\n-Spałam. Zjem i idę z powrotem. Miałam po prostu pojebany sen. - odrzekłam i usiadłam obok mojej przyjaciółki.\nPiękny zapach naleśników unosił się w całej jadalni. Smażyli, beze mnie. I pewnie bawili się świetnie, jak wiadomo, b e z e m n i e.\nPrzetarłam oczy. Niall i Alex siedzieli daleko od nas, co chwilę szeptając coś sobie na ucho. Śmiali się, rozmawiali i nawzajem karmili. Zagotowało się we mnie. Tak, byłam zazdrosna! I to w cholerę. Odwróciłam głowę, bo Pattie cały czas coś do mnie mówiła.\n-Hm? - próbowałam wsłuchać się jeszcze raz w to, co mówiła, by nie wyszło, że ją ignorowałam. - Tak, ładnie pachnie.\n-Że co? Mówię, że fajnie,że z nami spędzasz czas. Przyjechałyśmy tu do ciebie! A ty wolisz zamknąć się w pokoju i spać! Jak zwykle. - sarknęła.\n-Przykro mi, ale tak się nie da.- wskazałam oczyma na "zakochaną parkę".\n-Zazdrosna jesteś? - szepnęła z zadziornym uśmieszkiem.\n-Oczywiście, że tak. A jak myślisz? Nie podoba mi się to.\n-Spokojnie. Ściśnij pośladki i zjedz. Pogadamy później. - posłusznie wzięłam jednego naleśnika i zaczęłam go dziubać widelcem. Nie miałam ochoty jeść.\n-Ty w ogóle coś jesz, Tori? - spytał Liam.\n-Wiesz, czasem jem, a czasem nie. Jestem chora, nie mam często apetytu.\n-Chora? - woah, nagle się mną przejęli. Punkt dla mnie.\n-Nieważne. - zakończyłam szybko i wzięłam swój talerz, by resztki wyrzucić do śmieci.\n-Ty nic nie zjadłaś, oddawaj to, nie będziesz marnować jedzenia. - Paulina wyrwała mi talerz z ręki.\n-Mówisz jak mój tata. - rzuciłam ze śmiechem. Uśmiechnęła się dumnie, a ja wstałam od stołu.\n-A gdzie on jest? - spytała po chwili. Odwróciłam się na pięcie.\n-Praca, praca, praca. - dokończyła za mnie Pattie.\nUsiadłam na tarasie przeglądając twittera. Tak właśnie wyglądało moje życie. Telefon, muzyka i Twitter. Nic poza tym. Nie robię nic ciekawego w życiu. Ale może czas by to zmienić? Potrzebuję jakiejś osoby, która może mi umilić ten czas. Nie, nie mówię tu o przyjaciółkach. Mówię tu o kimś, kto zaspokoi wszystkie moje oczekiwania. Ideał. Tak, chodzi mi o chłopaka.\nMam nadal złamane serce po śmierci Georga. Naprawdę go kochałam. Był dla mnie wszystkim. Gdybym mogła, chciałabym mu oddać moje życie. Był taki wspaniały. Taki.. Tylko dla mnie. Teraz miłość prysnęła.. Może na zawsze. I już nic mi nie pomoże.\nZ mojego oka wypłynęła pojedyncza łza. To tak bolało.. Jak sztylet wbity w serce. To boli, że nie mogę go zobaczyć. Przecierpiałam dosyć dużo. Ale nadal modlę się o lepsze jutro. W głębi duszy wiem, że kiedyś nadejdzie. Wciąż czekam. Ale to czekanie mnie męczy. George z pewnością nie chciałby, żebym płakała. Muszę się ogarnąć.\nUsłyszałam dźwięk otwieranych drzwi za plecami. Szybko obtarłam łzy ręką i udawałam, że nic się tu nie działo. Odwróciłam twarz.\n-Tori, pogadamy? - usłyszałam jego głos.\n-Jasne. Ale się musisz streszczać, cokolwiek chcesz mi powiedzieć.\n-To trochę potrwa. - usiadł obok i przeczesał palcami swoje idealnie blond włosy. Wpatrywał się we mnie jak jakiś zaklęty, ale w końcu się odezwał. - To będzie bardzo szczera rozmowa, więc się przygotuj. Rozmawiałem z Alex. Wiem o wszystkim.\n-Niall, ja... Chyba masz rację, czas sobie pewne sprawy wyjaśnić. Nie zrozum mnie źle, ale..\n-Tori. Zamknij się i mnie posłuchaj. Zacznę pierwszy.\n-Dobrze.. Więc mów.\n-Może to nie najlepszy moment, ale chcę ci to wszystko wyznać. Posłuchaj: to nie jest tak, że cię nienawidzę. To nie dlatego, że nie chciałaś mnie wtedy pocałować, to było od momentu, gdy widziałem Twoją miłość do Zayna. Ale gdy z nim zerwałaś, a stało się to głównie przeze mnie, myślałem, że będę miał okazję.. Niestety znając mnie, jak zwykle coś nie wypaliło. Nie chcę cię stracić, rozumiesz? Nie chcę. Wiem, dzisiaj rano nawet zachowywałem się jak totalny palant. Nie wiem co tak na mnie działa. Może to ty? Prawdą jest to, że ja... Ja cię kocham, Tori. I wiem, że ty kochasz mnie, nie zaprzeczaj. - ścisnął mocniej moją rękę.\nPatrzyłam w jego piękne, niebieskie oczy słuchając słów, które w jak najprostszy sposób mnie urzekły. Oczarował mnie. To bylo ponad moje siły.\n-Tak, Niall. - wymruczałam mu do ucha. Chłopak otworzył usta. I już, nareszcie się to stało. Jego miękkie usta dotknęły moich. Otworzyłam oczy, trwając w głębokim pocałunku i znów wycisnęłam z siebie łzę, która powoli spłynęła kreśląc po sobie ścieżkę na policzku. Zamknęłam oczy znów i wplotłam dłonie w jego włosy. Nie odepchnęłam go. Chciałam tego. Od zawsze. Nie pragnęłam czegoś więcej, jak tego.\nCoś nam przerwało.\nHeeej .<3 Wiem, długo musieliście czekać, ale cóż. Nie chcecie komentować, to nie ma rozdziału, prosta sprawa :)\nTak więc dziękuję za komentarze od:\nJesteście takie kochane :)\nTak jak obiecałam, dodaję film na temat opowiadania :33\nI radzę Wam przełączyć na tryb pełnoekranowy, żeby była lepsza widoczność :)\n20 komentarzy = next\nAutor: ✝ ¢υρ¢αкє qυєєη ✝ o 22:02 30 komentarzy:\nZostało mi dwadzieścia minut. Bus powinien być lada moment.\nMusiałam się jeszcze doprowadzić do porządku. Zdjęłam sweter, który miałam na sobie i włożyłam zamiast tego koszulę z ozdobnym kołnierzykiem i zwyczajny, bordowy sweterek. Poprawiłam make-up i tupocząc obcasami szpilek po schodach, zeszłam na dół. Usłyszałam już zza okna klakson busa, którym zatrąbił kierowca. Najwyższy czas. Włożyłam skórzaną kurtkę i zakluczyłam drzwi.\n-Wie pan, gdzie jechać. Tam, gdzie zawsze. - powiedziałam usadawiając się na przednim siedzeniu pasażera.\n-Tym razem po kogo, panno Melington? - spytał mężczyzna i ruszył w drogę.\n-Po moją paczkę.\n-Jedzie pani po paczkę na lotnisko? Busem?\n-Nie, nie o taką paczkę o jakiej pan pomyślał. Chodziło mi o śmietankę towarzyską. Pan wie.\n-Można tak powiedzieć. Przyjaciółki. Bo dwie z nich to na razie dobre koleżanki. Zobaczymy jak to potem będzie.\n-Rozumiem. - chwila ciszy.\n-Eee.. Proszę pana?\n-Takie pytanko: czy gdyby pan stracił kogoś bliskiego, czy poddałby się pan na starcie? Nie walczył ze wspomnieniami?\n-Oczywiście, że bym się nie poddawał. Trzeba walczyć do końca. Jeśli się poddasz, też będzie dobrze, bo możesz mieć motywację do działania.\n-Hm... - spojrzałam w szybę, za którą znikały budynki - Może i tak.\n-A dlaczego pani pyta?\n-Nie mam pojęcia. - wiem, skłamałam.\nDojechaliśmy na miejsce. Powiedziałam panu kierowcy, żeby czekał na nas na wjeździe od razu przy wejściu przylotów.\nWeszłąm do hali przylotów. Musiałam czekać. Według mojego zegarka, samolot wylądował równo ok. siedem minut temu.\nUsiadłam na ławce i rzuciłam okiem na Twittera. 25 nowych interakcji. Dzięki Harry i Pattie, o nie pomaga. Nie nadążam. Kiedyś ja im zrobię taki spam. Nie lubiłam kiedy ktoś robił mi taki nieporządek w interakcjach. Pierdylion różnych próśb. A weźcie się wszyscy fakajcie. Mam ważniejsze rzeczy na głowie, niż wasze durne tweety.\nDostałam smsa. Od numeru, który widzę pierwszy raz na oczy.\nZaraz będziemy na sali przylotów. Szykuj się. :) xx\nTego smsa wysłała albo Paulina albo Alex. Któraś z tych wariatek, bo numer Pattie się nie zmienił. No, to chyba znaczy, że zaraz się zobaczymy.\nPodeszłam do bramki przedzierając się przez tłum. Wypatrywałam dziewczyn.\n-Damn. - przeklnęłam pod nosem. Znalazłam je. Pattie niezdarnie wkładała paszport do torby, Alex pisała coś na telefonie jednocześnie prowadząc walizkę na kółkach, a Paulina? Jasne, po niej wszystkiego można się spodziewać. Potknęła się o kółko walizki Alex i zaliczyła porządną glebę o podłogę. Mentalnie jęknęłam.\n-Tori! - wrzasnęła Pattie podnosząc Paulinę z ziemi. Tym razem mentalnie przywaliłam mojej przyjaciółce w twarz krzesłem za ten pisk. Nienawidziłam tego. Uszy mi pękały.\n-Też miło cię widzieć. Chodźcie tu, niezdary. Ile można?\n-Kolejki były długie jak diabli. - odezwała się Alex.\n-Tu jest krzyż, wyrażaj się. Nie wzywaj szatana, młoda damo. - powiedziałam, ale zaraz wszystkie cztery wybuchnęłyśmy śmiechem. Przytuliłam każdą z osobna, ale Pattie to chyba najmocniej. Tak za nią tęskniłam, a minęło zaledwie parę dni od kiedy wróciłam do Londynu. Jednak musi nas łączyć coś silnego. Jestem tego pewna.\n-Tak dobrze Was znów widzieć.\n-Gdzie chłopcy? Poznamy ich? - tak, O'Donell myśli tylko o jednym. O poznaniu chłopaków.\n-Tak, poznacie ich.\n-A Liama? - spytała cicho Paulina.\n-Wszystkich. - rzuciłam - Obiecałam Wam to, więc obietnicy dotrzymam. Mieszkam z tymi idiotami od początku wakacji, trudno jest, ale spokojnie, my mieszkamy w innym skrzydle, oni mają swój azyl.\n-A mają ochroniarzy, latają za nimi fanki i paparazzi? - dopytywała Paulina.\n-Hm.. No ja jeszcze się nie spotkałam z takimi przypadkami, ale widziałam raz w gazecie zdjęcie moje i Nialla, które zrobili w Dublinie.\n-Rozumiem... Czekaj, jakie zdjęcie?\n-Później ci pokażę.\n-A oni są teraz w domu? - spytała Alex.\n-Wrócą dopiero w nocy. Mają próbę do późna.\n-Nadal nie wierzę, że ich zobaczymy.\n-Nie cieszcie się tak, w końcu Wam tak uprzykrzą życie, że się wam odechce wszystkiego. Zapewniam was. Ja już nie wytrzymuję nerwowo. Jeśli obudzicie się obok któregoś z nich, to jest to jak najbardziej normalka. Miałam tak dwa razy. - dziewczyny się zaśmiały, a ja zaraz za nimi. To były wyjątkowo zabawne chwile. To był zabawny dzień.\nPomogłam im wsadzić bagaże na bag. Ja usiadłam z Pattie, a Alex z Pauliną z tyłu. Po drodze rozmawiałyśmy o wszystkim i o niczym. Jak to my, dziewczęta. To się nazywa paplanina. Mężczyźni nigdy tego nie zrozumieją. To absolutnie nie leży w ich naturze. Sorry not sorry, ale taka prawda.\nGdy wysiadłyśmy, zapłaciłam kierowcy i wyszłam, by wziąć te jakże ciężkie walizki.\n-Może byście mi pomogły, co? - spytałam.\n-Tori, co ty robisz? - wszystkie trzy pary oczu zwróciły się ku mnie - Od kiedy ty się podejmujesz takich rzeczy?\n-Masz rację, Pattie. Nie wiem co we mnie wstąpiło. - powiedziałam i upuściłam wszystkie walizki na ziemię - Co ja wyprawiam? - spytałam siebie, po czym przeszłam przez bramę i wyciągnęłam klucz z doniczki. Otworzyłam drzwi na oścież. Dziewczyny popatrzyły z dezaprobatą i zaczęły podnosić walizki z ziemi.\n-To był sarkazm, dziewczyno. - odezwała się Alex.\n-Nie skumałam na początku. - pokręciłam głową i się po niej podrapałam - Jesteście głodne, prawda?\n-Ja jak wilk. - rzuciła Paulina.\n-A ja jak dwa. - dodała Pattie.\n-A ja.. Jak wieloryb. - Alex myślała, że zabłyśnie, niestety to jej nie wyszło, czego skutkiem były nasze zdziwione miny.\n-Dobrzee... - potarłam dłonią o dłoń i odwróciłam się do wejścia - Zamówię pizzę. Pattie, nasza ulubiona pizza? - moje trzy koleżanki wreszcie wygramoliły się do mieszkania.\n-Peperoni, ser, sos i dużo pomidorów.\n-Jak ty mnie dobrze znasz. - uśmiechnęłam się i wyciągnęłam telefon. Zamówiłam nam pizzę.\nCzekałyśmy na nią około pół godziny, aż dostawca przywiózł nam ją pod nosy. Zapłaciłam mu i grzecznie pożegnałam, po czym wszystkie cztery rzuciłyśmy się na posiłek.\n-Pamiętasz jak cię uczyłam polskiego? Pamiętasz coś z tego? - Paulina wesoło się uśmiechnęła.\n-Jasne. Ee.. Chwila, jak to szło...? Hm..\n-Żen dobly. - powiedziałam najładniej jak tylko umiałam.\n-Jek szje maz?\n-Reszty nie pamiętam szczerze mówiąc.\n-I tak jest nieźle.\n-Jasne. Jak na ciebie.. Całkiem okej. - uśmiechnęłam się.\n-Zrobimy jakąś imprezę? - spytała Pattie.\n-U nas? O niee, jak imprezy to nie do mnie się zwracaj. Ja nie od tego.\n-Masz traumę po ostatniej? - dodała.\n-Wiesz, raczej tak. To był istny Project X. Nie chcę tego powtarzać.\n-Dobrze, że to nie była nasza impreza.\n-O czym mówicie? - odezwała się Alex.\n-O imprezie urodzinowej u Dean'a. - powiedziałyśmy z Pattie chórem.\n-Słyszałam. Emma mówiła, że zniszczenia kosztowały go jakieś dwadzieścia tysięcy euro, ale jego bardzo nadziani rodzice wszystko opłacili, nawet adwokata. Podobno wszyscy bawili się czadowo.\n-Ta, i wiesz co? Nie słuchaj Emmy, nie poszedł przed sąd bo nikt nie ucierpiał tylko jego chata. - skomentowałam - A ja nie mam miłych wspomnień, gdyż dostałam piłką bejsbolową w plecy i Erick zgolił mi tył głowy. To było straszne. Chodziłam z takim łysym paskiem przez rok. Nadal go trochę widać. Chcecie zobaczyć?\n-Nie dzięki. - odparły jednocześnie, wraz z O'Donell.\n-Nie to nie, łaski bez.\n-No to do kogo mamy się kierować?\n-Do chłopaków. Oni wszystko załatwią. Bez imprezy potrafią roznieść dom. Powaga.\n-Zorganizujmy melanż nad basenem. Zaprosimy ludzi, kupimy alkohol... - zaczęła Alex.\n-Hola hola czy ty się słyszysz? Alkohol? My mamy po 16 lat.\n-Racja. Przegięłam. Zróbmy małą imprezkę, tylko my i chłopcy. Hm?\n-Jeszcze nic nie planujcie.\n-Tori ma rację. - przyznała Paulina. No, jedyna się ze mną zgadza.\nMinęły trzy godziny. Cały czas rozmawiałyśmy. Zbliżyłyśmy się do siebie i to cholernie. Akurat dochodziła godzina 17.00. Czas na rozpakowanie rzeczy i wskazanie dziewczynom miejsca do spania. Przecież nie zostawię ich na swoją pastwę.\n-Okej, no więc tak. Pattie, mam duże łóżko, więc śpisz ze mną. Paulina i Alex, wy.. Wy będziecie spać w pokoju gościnnym. Chyba możecie spać w jednym łóżku, co?\n-Jasne, nie ma problemu. - stwierdziła Alex.\n-Ja też nie widzę przeszkód. - dodała Paulina.\n-Super, łóżko duże. Jakbyście czegoś potrzebowały, to jak najbardziej pytajcie. -\n-Jasne. - odpowiedziały chórem.\nPokazałam dziewczynom ich pokoje. Pattie, gdy tylko wpadła do mojego azylu od razu rzuciła się na łóżko.\n-Gdzie rozłożę ciuchy? - spytała wyciągając telefon. Położyłam się obok niej i wyciągnęłam swój.\n-Patrz, mam już dwie rysy. - puknęłam paznokciem w obudowę telefonu.\n-Tori, gdzie mam rozłożyć ubrania? Mam dużo tych szmat. - stwierdziła. Wstukała coś na swoim Blackberry, po czym schowała go pod poduszkę.\n-Spoczko, miejsce się znajdzie. Opróżnię półki z butami i je wrzucę do garderoby, i tak niedługo tu będzie rozpierdol, nie martw się.\n-Jutro już się rozpakuję. Dzisiaj już nie mam siły. - uśmiechnęłam się do niej, po czym przeczytałam smsa jednego na czterdzieści.\n-Ja pieprzę. Sms od Hazzy.\n-Oo, pokaż. - dziewczyna wbiła wzrok w wyświetlacz.\n-Widziiisz? Pyta jak się czuję, czy wszystko w porządku. To takie słodkie.\n-Wy.. Jesteście parą? - Pattie spojrzała na mnie podejrzliwie.\n-Żartujesz sobie? Pewnie, że nie, po prostu... - w tym momencie, nie zdążyłam dokończyć, bo do pokoju weszła Alex trzymająca Paulinę na barana.\n-Ejjj... Gdzie mam zostawić kosmetyczkę? - spytała Paulina.\n-Momencik. - odpisałam Harremu, że czuję się świetnie i że dziewczyny już są w domu.\n-Tori! - wrzasnęła.\n-Ten telefon cię pochłania.\n-Odezwała się ta, którą smsy nie pochłaniają.\n-Nieważne. Gdzie zostawić rzeczy?\n-Tu są trzy łazienki.\n-Zostaw w której chcesz, a co ja Twoja matka?\n-Nie denerwuj mnie, mały zakuty łbie! - czarnowłosa rzuciła we mnie grzebieniem.\n-A chcesz w oko, Włodarczyk?\n-Woah, umiesz wymówić moje naziwsko! Uhuhuhuu to jakiś cud.\n-Daj mi już spokój. - odparłam - Idę wziąć prysznic, jeśli chcecie, możecie się wykąpać w łazience chłopaków. Oni nie pozwalają mi się tam kąpać, ale ja i tak tam biorę kąpiel, wiecie jakie te łazienki zajebiste? Robią wrażenie.\n-Możemy? Aa co jeśli oni wrócą? - Paulina wyglądała na lekko przestraszoną.\n-Przyjadą w nocy, bez obaw.\n-Nie boisz się tak samej spać? Sama w domu sławnych gwiazdorów... To trochę niezbezpieczne.\n-Zawsze chłopaki byli, to raczej czułam się bezpieczna, ale w sumie... Co ja wygaduje, nawet z nimi nie jest bezpiecznie, a jeśli chodzi o mojego tatę, to...\n-Dokładnie. Nie ma go nigdy. Na niego nie można liczyć. - wyjęłam z szafki pasiaste spodnie i zwyczajną, różową bluzkę na ramiączko - Jest autoalarm, spokojnie. A chłopcy wrócą o drugiej w nocy, czy tam trzeciej.. Nie bójcie się. Jesteśmy we cztery, więc to przewaga. Gorzej jakbyśmy były same. A Pattie zna karate.\n-Właśnie. Złamałam ci rękę przed koncertem, prawda? - brunetka uśmiechnęła się z tą satysfakcją w oczach. Zaśmiałam się.\n-Chyba Wam nie mówiłam. Miesiąc temu Pattie chciała pokazać mi jakiś chwyt i... Złamała mi rękę. Później mi się wszyscy na gipsie podpisywali.\n-Dobrze wiesz, że to było niechcący. - Pattie zrobiła sztucznie oburzoną minę.\n-Jeszcze się kiedyś policzymy. - uśmiechnęłam się pół szyderczo i ruszyłam do łazienki.\nOdkręciłam zawór z ciepłą wodą i pozwoliłam jej spłynąć po mojej bladej skórze. Dokładnie umyłam długie włosy i zabrałam się za ciało i miejsca intymne.\nPodczas brania tego prysznica, myślałam sobie, co bym czuła, gdyby Harry mnie w tej chwili dotykał. Na samą tę myśl aż jęknęłam. Moje wizje nie znają granic. Zaraz pomyślałam o Niallu. Wyobraziłam sobie, jak całuje mnie po szyi i...\nNagle znikło światło. Pewnie znów korki poszły w cholerę. Po omacku wyszłam z kabiny i znalazłam ręcznik, którym się owinęłam. Zaczęłam błądzić dłonią po półce w poszukiwaniu latarki.\n-Co jest do diaska? - usłyszałam za drzwiami głos Pauliny. Wygrzebałam latarenkę z szuflady pod zlewem. Otworzyłam drzwi i wyszłam na korytarz, po czym podeszłam do skrzynki z bezpiecznikami.\n-Ja pierdole. - przeklnęłam pod nosem - Dziewczyny przynieście mi mój telefon!\n-Tori, co się stało? - dopytywała Alex.\n-Albo ktoś wyłączył korki, albo pękły. Dobra, nie dawaj mi tego telefonu.\n-Jedno albo drugie.. - mruknęła Paulina. Próbowałam jakoś to naprawić. Miałam rację, ktoś je wyłączył... Tylko kto? Włączyłam je z powrotem.\n-Spokojnie. - odparłam po jakimś czasie - Nic nam nie będzie. Zagrożenie minęło. - zaśmiałam się lekko, by rozładować atmosferę i wróciłam do łazienki, by się w spokoju ubrać. Gdy dziewczyny poszły się kąpać, ja wysuszyłam sobie włosy i je podmodelowałam przy toaletce. Nie okazywałam po sobie strachu, ale w głowie krzyczałam jakby ktoś wbił mi nóż w brzuch. Trułam się tym. Nie przestawałam myśleć o tym, czy nic nam nie grozi. Już pierwszego dnia. To było przerażające. Z minuty na minutę bałam się coraz bardziej. Ale muszę zachować zimną krew. Jesteśmy tu same, wszystko się może zdarzyć. A atmosfera jest napięta. Musimy uważać, i to cholernie.\nUsiadłam na łóżku i przyszykowałam drugą jego stronę do spania dla Pattie. Często spałyśmy w jednym łóżku i nie była to dla nas nowość.\nAlex z Pauliną poszły do siebie mówiąc nam grzecznie dobranoc, a moja przyjaciółka położyła się obok mnie. Zgasiłam górne światło za pomocą klaśnięcia i zapaliłam lampkę nocną.\n-Tori, proszę powiedz, że to korki same się wyłączyły. - powiedziała po chwili - Inaczej nie zasnę.\n-I tak dobrze wiemy, że same się nie wyłączyły. Ja tez się boję, ale cóż. Jesteśmy zamknięte na wszystkie spusty, śpij spokojnie.\n-Jeszcze do tego burza. - dodała.\n-Co ty gadasz.. Ja pieprzę, pamiętasz piosenkę?\n-Tak. - uśmiechnęła sie znacząco pokazując rząd białych ząbków.\n-Dobra... - piorun znów uderzył. Wzięłam głęboki wdech.\n-Kiedy burza nadchodzi i się błyska, weź swego przyjaciela i zaśpiewaj razem z nim - zaczęłam równo z Patricią śpiewać naszą piorunową piosenkę, którą wymyśliłyśmy jak byłyśmy małe - Pieprz się piorunie - obie wystawiłyśmy "fuck you" w stronę okna - bo mam cię w dupie, dlatego śmiało pluję w Twoją stronę. - splunęłam, ale zaraz tego pożałowałam, bo oplułam siebie samą - A teraz dobranoc. - szepnęłąm i zgasiłam światło.\nAkurat wyszłam z toalety, na dole, jak zobaczyłam wysoką postać ubraną na czarno, zakapturzoną odwróconą do mnie tyłem. Nie widziałam co ten człowiek robi, ale sądziłam, że to włamywacz. Nie chciałam pisnąć, więc zacisnęłam dłoń na ustach. Niestety milczenie wyszło mi dosyć niezdarnie, bo zrzuciłam coś z komody na buty. Mentalnie się spoliczkowałam.\n-Kto tu jest? - usłyszałam głos mężczyzny. Odwrócił się.\nSiemka :)) Przepraszam, że tak długo czekaliście i te sprawy, ale cóż. Nie chciecie komentować, to co ja wam zrobię. Nadal będę czekać na te 20 komentarzy, nie ma że boli :3\nNo i chciałabym Wam za nie podziękować. A szczególnie osobom takim jak:\n- Sonia Salvatore,\nDzięki Waszym komentarzom mam jeszcze większą motywacje i na mojej twarzy pojawia się wielki banan. Dziękuuuję.. <3 Kocham Was .:]]\nps. przy następnym rozdziale dodam film promujący opowiadanie :33\n* POV - oznacza to "z perspektywy" bohatera.\nAutor: ✝ ¢υρ¢αкє qυєєη ✝ o 11:52 22 komentarze:


Wynajem mikrobusów, minibusów Warszawa - Active Trans\nWynajem mikrobusów i minibusów Warszawa\nStrona głównaUsługi transportowe WarszawaWynajem mikrobusów i minibusów Warszawa\nMikrobusy zwane także minibusami mogą przewozić od 7 do 20 pasażerów. Uchodzą za pojazdy bardzo praktyczne i niezwykle wygodne. Można dzięki nim dotrzeć do najodleglejszych miejsc. Za sprawę naszej firmy każda podróż tego typu pojazdem będzie przyjemna i bezpieczna.\nJeszcze nigdy wynajem mikrobusów z Warszawy nie był tak prosty\nNasze mikrobusy spełniają wszystkie oficjalne normy bezpieczeństwa oraz wymogi naszych Klientów dotyczące wygody. Wyposażaliśmy je w:\nnowatorski system bezpieczeństwa – opierający się na praktycznych rozwiązaniach dotyczących umiejscowienia foteli, pasów czy nawet schowków na bagaż podręczny, które niczego nie ujmują komfortowi podróży;\npraktyczne rozwiązania dotyczące wygody jazdy – decydując się na wynajem mikrobusów z warszawskiej firmy Active Trans, mogą mieć Państwo pewność, że pojazd, którym będziecie podróżować zapewni Wam wygodne, wyprofilowane siedzenia, dostęp do klimatyzacji czy ogrzewania typu webasto;\nnowinki techniczne zapewniające przyjemny przejazd – w mikrobusach, które wynajmujemy, znajduje się TV z odtwarzaczem DVD z najnowocześniejszym nagłośnieniem, które doskonale sprawdzą się w czasie najdłuższych wyjazdów;\nfunkcjonalne rozwiązania dotyczące przewozu bagażu – zarówno tego standardowego, jak i podręcznego. Z nami przewiozą Państwo to wszystko, co uznają za potrzebne.\nNasze mikrobusy jeżdżą po wszystkich europejskich drogach, żadne odległości nie są dla naszych kierowców problemem – ich doświadczenie zapewni Państwu beztroską podróż.\nWynajem minibusów z Warszawy – oferta dla każdego\nProponujemy swoje pojazdy wszystkim, którzy planują przejazd większej grupy osób. Nasza oferta spotka się z zainteresowaniem zarówno osób indywidualnych, jak i firm, instytucji publicznych, organizacji samorządowych czy stowarzyszeń. Nasze usługi realizowaliśmy w czasie:\nprzewozów z lotniska czy z portu morskiego,\nprzejazdów na określonej, wytyczonej przez naszych Klientów trasie.\nJesteśmy gotowi każdą ofertę przeanalizować z Państwem indywidualnie. Podejmujemy współpracę przy zleceniach stałych oraz jednorazowych, zapewniając konkurencyjne warunki.\nJesteśmy pewni, że nasza propozycja dotycząca wynajmu mikrobusów sprosta Państwa oczekiwaniom.


Strona:Karol May - Przez kraj Skipetarów.djvu/360 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Karol May - Przez kraj Skipetarów.djvu/360\n— Reszta to moja rzecz. Czy możesz nam powiedzieć, gdzie zastaniemy Habulama?\n— W tej izbie za selamlikiem, w której siedzieliście z nim razem. Drzwi zaraz odnajdziecie. Jeśli nie tam, to w kuchni go spotkacie. Powiedziała mi Anka, że on chce patrzeć na to, jak będą dla was przyrządzali achszam taami.\n— A gdzie jest kuchnia?\n— Na lewo od drzwi podwórzowych. Przewożono cię koło nich. Ale bądźcie rozumni i nie pokażcie się przedwcześnie, bo się ukryje.\nJanik wyszedł, a my wkrótce po nim; ja rozumie się w fotelu na kółkach. Halef niósł placek, przykrywszy go końcem kaftana. Nie szliśmy wpoprzek przez dziedziniec, lecz zwróciliśmy się ku stajniom, aby się nie dać spostrzec i trzymaliśmy się ścian budynku głównego.\nSzukaliśmy najpierw pana domu w jego pokoju. Ponieważ podłoga w komnacie przyjęć wyścielona była rogożami, nie sprawiliśmy żadnego szmeru. Osko otworzył drzwi dalsze i zaglądnął do środka.\n— Czego chcesz? — zabrzmiał trwożny głos Habulama.\nW tej samej chwili wsunął mnie Omar z fotelem do izby. Ujrzawszy mnie, rozłożył Habulam wszystkich dziesięć palców, wyciągnął je ku mnie i krzyknął bardzo przestraszony:\n— Haza fi aman Allah — Niech mnie Bóg zachowa w swojej opiece! Wyjdź, wyjdź! Ty masz złe spojrzenie!\n— Tylko dla wrogów, a nie dla ciebie — odrzekłem.\n— Nie, nie! Nie mogę pozwolić, byś na mnie patrzył.\n↑ Pokój przyjęć.\nTę stronę ostatnio edytowano 8 kwi 2020, 12:55.


Pokoje Gościnne Wartkowo - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 17 ofert noclegowychofert (0 w Wartkowie oraz 17 w okolicy)\nZobacz inne obiekty z okolicy miejscowości Wartkowo\nPokoje gościnne w Wartkowie, województwo zachodniopomorskie, powiat kołobrzeski\nPokoje gościnne w miejscowości Wartkowo. Porównaj możliwość zakwaterowania w Wartkowie w zależności od standardu oraz ceny. Wartkowo, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Wartkowie:\nośrodki wypoczynkowe Wartkowo\ndomki letniskowe Wartkowo\ndomy do wynajęcia Wartkowo\nmieszkania do wynajęcia Wartkowo\ncampingi, pola namiotowe Wartkowo\nnoclegi pracownicze Wartkowo\nJeżeli interesują Cie również noclegi w najbliższej okolicy miejscowości Wartkowo, sprawdź naszą ofertę noclegową w okolicznych miejscowościach:


Wnioski po GW25 – Fantasy Premier League, niszowy blog o #FPL\nHome FANTASY PREMIER LEAGUE Wnioski po GW25\nW dniu 3 lutego, 2020\nLEI: Za: Barnes 5.9: Barnes nabiera rozpędu, najbardziej konkretny gracz Lisów powinien kończyć mecz z dubletem, Leicester z 3 punktami, a cierpliwi posiadacze Vardy’ego – dostać chociaż asystę na otarcie łez. Ni chuja, nie ma litości. Barnes w trakcie 90 minut oddał 4 strzały, wszyscy pozostali kopacze obu drużyn co najwyżej 2. Co nie przeszkadzało zanotować dublet komuś innemu.\nRóżnice: Maddison 7.6: aż 5 szans stworzonych, w tym wrzutka na głowę niepilnowanego Evansa. Asysta? Ni chuja, nie ma litości. 8 blanków na 9 ostatnich spotkań – problem braku punktów Maddy’ego to składowa jebutnego pecha i świetnych asyst II stopnia im. Remka Jezierskiego. On nie gra źle, on po prostu nie punktuje należycie. Więcej szans stworzonych w sezonie mają tylko Buendia i – co za niespodzianka – KdB. Jeśli wyjąć fantasy asysty, Kevin ma 15 finalnych podań, Buendia 7, a Maddison tylko 3. Tielemans 6.2: 2 asysty + 1 bonus uzyskany z 2 wypracowanych szans. Maddy, zanotowałeś?\nPrzeciw: Vardy 9.8: a ja wciąż w ciebie wierzyłem. Miał setkę raz i strzelił w Caballero. Czuję, że sprzedam go w najgorszym możliwym momencie. Perez 6.2: komplet minut i zer w strzałach. Powinien mieć asystę przy strzale przechuja. Ni chuja, nie ma litości.\nTeoria: Jamie Vardy will return. Kiedyś tam. Nawet na wol – MCI można spróbować z SuperBarnesem – 4 gole w 3 meczach to nie przelewki.\nRóżnice: Mount 6.1: można kreować szanse jak Maddison, można też po prostu liczyć na skuteczność kolegów. 2 wrzutki i 2 asysty po 2 golach Rudigera.\nPrzeciw: Abraham 7.7: Abrahamie ty kasztanie. Gdyby w tym sezonie sięgnął do połowy piłek na centymetry, które dorzucali mu koledzy, byłby na dziś królem strzelców. CHO 5.3: 1 strzał z boxa, nic poza tym.\nTeoria: Rudiger nie będzie notował dubletów w każdym meczu. Brak goli z gry, zaledwie 7 strzałów na łączne xG = 0,57; można sporą część winy zwalić na Tammy’ego, ale The Blues kończy się paliwo oparte na wesołej młodości, a jurne gwiazdy jakoś się wstydzą i nie chcą okrzepnąć w lidze. Może poza Jamesem, który stara się jak może, ale on pojawił się całkiem niedawno. Kalendarz czerwony.\nBournemouth 2:1 Aston Villa\nRóżnice: Hilson 5.8: ekspert od wolnych, choć z Villą nie wyszło. 4 strzały, wszystkie spoza boxa, 1 celny. Na plus – stworzona setka. Fraser 6.9: 3 strzały/2 z boxa i ponoć spartaczona dwusetka w samej końcówce. Musiało uciąć skróty, bo nie miałem okazji jej zobaczyć. Punkty za fantasy asystę przy strzale i dobitce Ake.\nTeoria: dwa gole Billinga i Ake to nie są elementy FPL, które nas będą szczególnie zajmować, ujmując to bardzo łagodnie. Zobaczymy, jak się spiszą na wyjeździe do Sheffield.\nAVL: Za: Grealish 6.7: trzyma formę, 5 strzałów, 4 z boxa (choć żaden nie był wielce dogodną okazją), do tego 5 wykreowanych szans, prawie tyle samo co cała drużyna rywali.\nRóżnice: Samatta 6.0: gol Tanzańczyka w debiucie. Liczyłem, że będzie 5.0, może 5.5, 6.0 to trochę drogo. Ale za punktującego piłkarza warto zapłacić każdą możliwą cenę. Tak, Maddison, patrzę na ciebie.\nTeoria: na Villa Park przyjeżdżają Totki, potem wyjazd do Southampton, a GW28 to blank, więc kalendarz mocno pod wiatr. Raczej transfers out.\nCrystal Palace 0:1 Sheffield United\nCRY: nudy, nudy, nudy, co?!?!?! Co kurwa z tym Guaitą?\nSHU: Za: upychanie defów Sheffield gdzie tylko się da (z głową, bo jednak BGW28 bez nich)\nRóżnice: Stevens 5.1: jako jedyny z Szabli miał na nodze setkę. 2 strzały z boxa, brak dograń dla kolegów. Na Sofascore najniższa ocena z zespołu, ale to w ramach ciekawostki przyrodniczej. Henderson 5.0: w zasadzie w każdym meczu ma okazje do wykazania się, kolekcjoner sejwów, CSów i bonusów, krew z krwi, duma rodziny, biała owca, w przyszłości będzie wielkim człowiekiem.\nTeoria: przed blankiem w GW28 Szable przyjmują walczące o życie Wisienki i wyjazdowo beznadziejne Mewy. Juhu!\nLIV: Salah: ach, jak to drugie 45 minut potrafi zmienić człowieka. Nie było przecież wesoło, gdy na przerwę piłkarze schodzili przy stanie 0:0. Było źle przez kolejne 20. A potem Salah dostaje cudo do wykończenia od Hendersona. Faraon się nie myli. Jest czas na radość. A potem na koniec w postaci drugiego, trochę szczęśliwego gola, który podkręca wynik do znakomitych 32 punktów dla bardzo szerokiej gwardii opaskowiczów. Biada tym, którzy szukali w tej kolejce różnicy w opaskach, toć już na nich spadła klątwa Faraona. Bezbożnicy. Firmino: gola brakło, a mógł mieć 2! Ale 3 asysty oznaczają 11 punktów i… Brak bonusów? Dość nieoczekiwanie uprzedzili go Hendo i Alisson. Zadecydowały zmaszczone szanse i srogie minusy w bapsach. Ox: czułem jego gola. 3 sloty dla jednej ekipy jeszcze nigdy tak bardzo mnie nie bolały. 2 strzały z dystansu, oba celne. Hendo: nie no dobra, ma formę, ale slot na Hendo? Nie czuję tego. TAA/Robertson: rzadkość niezwykła, obaj panowie bez szans stworzonych.\nTeoria: och kapitanie, mój kapitanie!\nSOU: Za: Ings 7.0: 3 szanse stworzone, 4 strzały z boxa, 1 celny, Long to szmaciarz cholerny. Choć przy obecności TAA i nierzadko też drugiego obrońcy The Reds, powinniśmy czuć jakiś dziwny rodzaj wdzięczności zamiast wieszać psy na pomocnym Irlandczyku.\nTeoria: gra wyglądała znacznie lepiej niż wynik, CS Liverpoolu nieraz wisiał na włosku. Dobrze wypadł JWP, tyle że na pozycji RB. Po cholerę wypożyczyli Cedrica do Arsenalu? Tymczasem pojawia się zielone światło dla Ingsa:\nZa: Dubravka 5.0: dołożył sporą cegłę do CSa. 4 sejvy, z czego 2 w świetnym wykonaniu. Fernandez 4.4: magnes na bonusy, wziął i zablokował Pukkiego w pierwszej połowie, w drugiej wybił piłkę sprzed linii, brak strzałów mimo 3 kontaktów w boxie.\nTeoria: Lascelles jest jeszcze tańszym wejściem (4.2) w obronę Srok, w BGW28 mają Burnley u siebie, minusem wyjazd na Emirates w następnej kolejce.\nRóżnice: Byram 4.4: szalona różnica, Sam Byram oddał 4 strzały z boxa, ale tylko raz zmusił Dubravkę do obrony (trudnej). Duda 5.0: za 5 szans stworzonych (w tym 2 setki). Mógł też mieć gola, gdyby tylko zechciał pomyśleć o strzale w bramkę, a nie w jej boczną siatkę.\nTeoria: przyszli mistrzowie Anglii u siebie.\nZa: Masina 4.3: jego kauczukowy strzał zatrzepotał po właściwej stronie bocznej siatki. Do tego oddał drugi strzał z boxa i wypracował kolegom 1 szansę.\nRóżnice: Delboy 6.1: cóż to było za przyjęcie przy asyście do Masiny, palce lizać, rączki do oklasków rwać! Obok tego 2 niecelne strzały z boxa.\nPrzeciw: Doucoure 5.7: oddał co prawda 4 strzały, ale ich jakość pozostawiała wiele do życzenia.\nTeoria: konkretny wynik, ale w ofensywie działo się niewiele. Taki Deeney nie oddał nawet strzału, ale odwdzięczył się za zaufanie asystą. 21 pkt w 4 ostatnich kolejkach mimo zmarnowanego karnego – ciężko przymknąć oko na jego formę. Teraz jednak dwa wyjazdy o średnim poziomie trudności: bha – mun. A potem przyszły mistrz Anglii.\nEVE: Za: Mina 5.3: przez Sidibe zignorowaliśmy droższego Digne’a i zdążyliśmy zapomnieć o golach Miny jako kwestii czasu. Te wreszcie nadeszły, ale za to na pełnej i bez ceregieli.\nRóżnice: Richarlison 8.1: wypracował setkę, oddał niecelny strzał na początku spotkania. DCL 5.8: 3 strzały z boxa, 1 celny. Tym razem bez gola – gdyby strzelił, miałby ich w lidze tyle samo co Mane. WTF?\nTeoria: po Crystal Palace żegnamy się z The Toffees.\nWHU: Za: Snodgrass 5.2: w normalnych warunkach skończyłby pewnie z 5 punktami, ale dzięki szczęśliwym rykoszetom Robert został graczem kolejki i wybił 1% posiadaczy wysoko, wysoko w górę. Obok grubych punktów kapitana, trafiona różnica z prawdziwego zdarzenia to sól FPL i chwila do zapamiętania pośród otaczającego nas znoju.\nRóżnice: Antonio 6.9: aż 6 strzałów na bramkę, efekt mierny mimo 4 z nich oddanych z boxa. Soucek 5.0: 2 strzały z boxa, jego główka zakwalifikowana jako setka. W rundzie jesiennej 8 goli i 3 asysty w 17 spotkaniach Slavii Praga, to naprawdę solidny wynik, który pozwala wziąć Soucka jako taniego wyrobnika na 4-5 slot.\nTeoria: dwa powyższe akapity możemy zapamiętać na później, teraz wyjazdy na Etihad i Anfield.\nRóżnice: Mooy 4.8: mógł w 1′ otworzyć wynik, ale przestrzelił ze swojej glacy. Ogólnie 3 strzały w meczu. Bernardo 4.3: Miał okazję, by wygrać mecz, ale 10 minut przed końcem powstrzymał go Fabian. Także 3 strzały w meczu. Montoya 4.4: gdyby ktoś preferował potencjalne 3 punkty ponad potencjalne 6 punktów, to Montoya kończył mecz z wypracowaną setką.\nTeoria: W dupie mam Mewy. Naprawdę sądziłem, że Potter rozwinie zespół znacznie bardziej, zdobędzie górną połowę tabeli, tymczasem kopacze są zaledwie 2 punkty nad otwierającymi strefę spadkową Młotami. Brighton pakuje 3 bramki po raz pierwszy od meczu z Totkami w GW8; wystarczyło, aby Maupay usiadł na oślej ławce. Kalendarz powoli przestaje sprzyjać: WAT – shu – CRY – wol, wygląda to na 1 CS i rzadkie punkty z przodu. A potem ARS – lei – MUN, także warto pozbyć się mewiego szrotu.\nManchester United 0:0 Wolves\nRóżnice: Bruno Fernandes 8.0: na zachętę za 5 strzałów, choć na zgrupowaniach musi mieszkać w jednym pokoju z Nevesem, bo wszystkie strzały spoza boxa. Za to aż 3 celne.\nPrzeciw: Martial 7.9: bez próby strzału na bramkę.\nTeoria: od 3 kolejek piłkarze Ole nie pokonali bramkarza rywali. Dobrze to oddaje zależność zespołu od Rashforda. A Greenwood nie dostanie choćby paru regularnych występów w pierwszej jedenastce nawet jak zaprzeda duszę diabłu.\nWOL: Za: Saiss 4.4: 4 strzały z boxa, najwięcej z Wilków, a w drugiej połowie miał najbardziej klarowną sytuację do zapisania się na liście strzelców. Przymierzył jednak fatalnie. W zasadzie to nie przymierzył.\nRóżnice: Podence 5.5: na razie dostał kwadrans ze względu na drobny uraz Traore, ale zdążył w tym krótkim czasie dograć setkę do kolegi i oddać strzał z boxa.\nTeoria: Jimenez z 1 tylko celnym strzałem z boxa. Teraz dublet meczów domowych, rywalami Leicester i Norwich. Potem wyjazd przeciwko Kogutom, a zdecydowany status must have Wilki osiągną w GW29-32 spotkaniami z bottom six: BHA – whu – BOU – avl. Warto obserwować Neto i Podence’a, może któryś z nich wywalczy skład do tego czasu w miejsce kiepskiego Joty.\nBUR: Za: Pope 4.6: świetny golkiper solidnego, defensywnego zespołu. Znamy to z Sheffield, znaliśmy z poprzednich sezonów The Clarets, tylko zdążyliśmy jakby nieco zapomnieć albo przestać w to wierzyć. Od momentu spadku ceny 3 kolejki temu – 28 punktów. Ot, chichot losu. Pope do końca sezonu, tym bardziej że Burnley nie grożą blanki w nadchodzących BGW tej kampanii. Mee 5.0: oprócz CSa zakończył mecz ze stworzoną szansą i aż 3 strzałami z boxa, jeden zaliczony jako setka. W dodatku Tarkowski sprzątnął mu niemal pewnego gola sprzed nosa. Choć patrząc na celność i wykańczanie akcji w tym meczu, nie byłbym tego taki pewien.\nRóżnice: Rodriguez 5.7: jako jedyny z gospodarzy oddawał strzały celne (całe 2), a z poprzeczką miał jednak sporo pecha. McNeil 6.0: sporo dobrych podań, 5 szans stworzonych, z czego 2 to setki. Ostatnie punkty zebrał jednak dawno, dawno temu, bo w GW12.\nTeoria: po czerwonym, acz grubym zwłaszcza w punkty Pope’a kalendarzu wkraczamy w przyzwoite fixy sou – BOU – new – TOT – mci – WAT – cry – SHU. Pewność składu, znak jakości Zbójcerzy, ceny niewygórowane i zróżnicowane – można wziąć taniego jak barszcz Taylora 4.2 albo za niecały milion więcej wziąć Mee czy Tarkowskiego, licząc na SFG, a tych w meczu Arsenalu było co niemiara. Poza Pope’em cała formacja defensywna poniżej 5%. No i będzie grała w GW28.\nRóżnice: Martinelli 4.6: 1 strzał z boxa. Na ten moment nie ma co wydawać więcej niż 5.0 na armatnie pachołki.\nPrzeciw: Auba 10.8: you better do something next time. Płacimy sporo, są wymagania jak za złoto, a nie gówno w złotym papierku.\nTeoria: Auba popsuł 2 setki, Laca jedną, forma Kanonierów na 5 ostatnich wyjazdach to DDDDD. Forma Ozila to xDDDDD.\nTOT: Za: Bergwijn 7.5: ok, to tylko 1 strzał, ale za to jakiej jakości. Myślałem, że przyjęciem na klatę na tak niskim pułapie skazuje się na porażkę, a tymczasem oddał piękny strzał z powietrza. Na grafice przedmeczowej niby skrzydełko, w praktyce bardzo blisko Sona. W Eredivisie 5 goli i 10 asyst w 16 meczach tego sezonu.\nRóżnice: Son 9.8: drugi gol w drugim meczu z rzędu, a w następnej kolejce bardzo obiecujący wyjazd do Birmingham.\nTeoria: avl – che – WOL – bur – MUN, czyli 2 dobre dla ofensywy mecze, a potem bardziej wymagające.\nAguero: 6 strzałów, 5 z boxa, 1 celny, 1 w słupek, do karnego podszedł sabotażysta Gundogan. Ale tak przed Kunem? Kevinem? Edersonem? Damn. KdB: 3 szanse stworzone, 3 strzały oddane, 2 z boxa, ale konkretny był ten z dystansu. Mahrez: 1 strzał z dystansu mimo 11 kontaktów w boxie. Do tego 2 wypracowane okazje. Ogólnie wykończenie wszystkich poniżej godności.\nTeoria: hierarchia środkowych pomocników w City nie powinna uwzględniać Gundogana na pierwszych 10 miejscach zestawienia. Przed blankiem w GW28 czeka WHU na Etihad, a potem wyjazd do Leicester. Niech się pierwszy mecz zakończy potężnym pogromem i będzie w porządku.\nŚlizgający się patafian Abraham;\nCaballero na wybiegu;\nWybryk Guaity – chyba pierwszy raz widziałem, jak bramkarz wypuszcza sobie piłkę za linię;\nBlokujący 80-procentowego gola Ingsa Shane Long;\nDrużyna Watfordu za stratę wszystkich 3 goli w końcówkach połów, z czego decydująca bramka padła, gdy grali w przewadze. Deeney weź ich tam za mordy;\nWywalenie Delpha drugim żółtkiem za pospolity faul na przeciwniku. Zazwyczaj sędziowie byli zbyt pobłażliwi pod tym względem, tutaj sędzia przesadził w drugą stronę, i to przesadził okrutnie;\nKabaret w bąbelkowej części Londynu: biednemu Ryanowi strącono 3 razy piłkę sprzed rąk i nóg; Fabian strzelił Ogbonną samobója, który później wraz z Diopem odwalili C-klasę;\nSkuteczność kopaczy Burnley i Arsenalu, a zwłaszcza wykończenie pięknego podania Davida Luiza przez Aubę, nawet na orlikach rzadko kiedy piłka tak bardzo schodzi;\nBrak czerwa dla Sterlinga, znowu drzemka VARu, jakie to nieznośne i żałosne.\nPS: Mimo względnie wysokich wyników punktowych gole z przodu raczej nie były rzeczywistością GW25:


Miękki koc podróżny fabryka, Miękki koc podróżny produkty z Chin\nMiękki koc podróżny\nPoliester Samolot Miękki koc podróżny Koc polarowy z uchwytem\nBardzo duży miękki koc podróżny Ciepły polar Świetny na stadion festiwalu na plaży\nMata Kompaktowy koc podróżny, wodoodporny koc piknikowy Outdoor Classic z nadrukiem\nPoliester Samolot Miękki koc podróżny Polar z rączką Koc Dorośli\n100% miękki koc podróżny o zmniejszonej palności z haftowanym logo podróży\nWysokiej jakości Cheap Wholesale poliestrowy koc samolot podróżny polar tani koc polarowy z uchwytem koc polarowy W zestawie z torbą transportową: W przeciwieństwie do większości puchowych lub wełnianych koców, ... Czytaj więcej\nBardzo duży wodoodporny zewnętrzny koc kempingowy z ciepłym polarem Idealny na plażę, camping, festiwal, stadion i piknik ✔ FUZZY FLEECE BLANKET UTRZYMUJE CIEPŁO I SUCHO: Zamarzanie w trybunach? Chłodna noc na ... Czytaj więcej\nProfesjonalna wyprzedaż fabryczna koc kempingowy Mata na zamówienie Wodoodporny koc piknikowy Hurtownia Opis produktu W Jiayan naszą misją jest tworzenie wysokiej jakości produktów, które zbliżają ludzi. ... Czytaj więcej\nWysokiej jakości Cheap Wholesale poliestrowy koc samolotowy polar polar tani koc polarowy z uchwytem ✔ FUZZY FLEECE BLANKET UTRZYMUJE CIEPŁO I SUCHO: Zamarzanie w trybunach? Chłodna noc na kempingu? Nie martw ... Czytaj więcej\n100% ognioodporne koce lotnicze z haftowanym logo podróży W zestawie z torbą transportową: W przeciwieństwie do większości puchowych lub wełnianych koców, ten koc jest przenośny i można go spakować. Kompaktowy ... Czytaj więcej\nPrzenośny miękki koc podróżny Jednolity kolor Polar z pakietem kart brzucha\nPrzenośny miękki koc podróżny Jednolity kolor Polar z pakietem kart brzucha Opis produktu W Jiayan naszą misją jest tworzenie wysokiej jakości produktów, które zbliżają ludzi. Wspomnienia powstają, gdy ... Czytaj więcej


Wielki głód. Tragiczne skutki polityki Mao 1958-1962 - Frank Dikotter - 26,91 zł - PDF, mobi, ePub - porównywarka cen książek elektronicznych - SwiatCzytnikow.pl\nliteratura piękna historia reportaże literatura faktu publicystyka azja militaria gospodarka historie rolnictwo dokument obyczajowe historia powszechna wojskowość historia i archeologia powstania 2 poł komunizm związek socjalistycznych republik radzieckich (zsrr) śmierć terror głód daleki wschód chiny dyktatura historia azji historia chin mao zedong wielki skok naprzód (1958–62) dokumentalne wielki skok społeczeństwo i nauki społeczne kwalifikatory chronologiczne społeczeństwo i kultura – zagadnienia ogólne od ok socjologia i etyka azja wschodnia wydarzenia i tematy historyczne 1500 do dzisiaj xx wiek (ok historia społeczna i kulturalna 1900–1999) społeczne skutki katastrof xx wieku (ok kwalifikatory miejsca 1950–1999) ok rewolucje rebelie 1960–1969 1950–1959\n"Książka Diköttera to wstrząsający zapis jednej z największych katastrof XX wieku — wielkiej klęski głodu w Chinach, będącej konsekwencją bezwzględnej polityki Mao Zedonga. W ramach kampanii, której hasłem było: więcej, lepiej, prędzej i taniej, Chiny miały stać się jedną z najprężniejszych gospodarek świata, jednak rezultaty okazały się tragiczne — ten „sen szaleńca” kosztował życie kilkadziesiąt milionów ludzi. Dikötter, któremu udało się dotrzeć do wielu niedostępnych dotąd dokumentów, opisuje ten wstrząsający okres historii najnowszej z naukową precyzją i pisarską swadą.\nJego książka spotkała się ze znakomitym przyjęciem i otrzymała wiele wyróżnień i nagród, . prestiżową BBC Samuel Johnson Prize for Non-Fiction, wyróżnienie w finale Nagrody. im Bernarda Schwartza 2011 przyznawanej przez Amerykańskie Towarzystwo Azjatyckie, była także książką roku 2011 według „The Independent”, „The Economist”, „The Sunday Times”, „The Daily Telegraph” i „New Statesman”. „To metodyczne sprawozdanie z brutalnego kataklizmu będącego dziełem człowieka stanowi obowiązkową lekturę dla zrozumienia historii XX wieku”.\nBen Macintyre, przewodniczący jury BBC Samuel Johnson Prize 2011 for Non-Fiction Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego "Odważne badania (…). Druzgoczące w całym tego słowa znaczeniu". "The Economist"\n"Wstrząsająca rekonstrukcja straszliwej tragedii, która przydarzyła się Chinom jako efekt Wielkiego Skoku, jest potwierdzeniem, że Mao Zedong był jednym z największych potworów w historii (…). Jednak ton, w jakim pisze Dikköter, pozostaje spokojny i wyważony. Autor pozwala swoim bohaterom mówić". „The Sunday Times”\n"Wielki głód' w bezprecedensowy sposób odsłania straszliwą historię". "The Independent"\n"Wstrząsająca relacja". "Evening Standard"\n"Skrupulatna analiza archiwów dokonana przez Franka Diköttera pokazuje, że skutkiem polityki Mao była największa na świecie klęska głodu wywołana przez człowieka". "Daily Express"\n"Dikötter wykonał imponującą pracę (…) ukazując związek głodu z Wielkim Skokiem lat pięćdziesiątych oraz ’rewolucją kulturalną’ lat sześćdziesiątych. Dzięki niemu Chińczycy znają teraz imiona tych, którzy są temu winni, chociaż w wielu przypadkach na zadośćuczynienie jest już za późno". "The Sunday Times"\n"Mao zostanie zapamiętany jako dyktator, który wywołał i nadzorował największą katastrofę humanitarną w dziejach świata". "The New York Review of Books"\n"Odkrywając ogrom tego horroru, Dikötter napisał jedną z tych niewielu książek, którą każdy, kto chce zrozumieć wiek dwudziesty, po prostu musi przeczytać". "New Statesman"\n"Dikötter drobiazgowo opowiada historię narodu, który został zmobilizowany do wcielenia w życie komunistycznej utopii. Błyskawiczna transformacja przemysłu i rolnictwa została jednak zaprzepaszczona przez jawną korupcję i niekompetencję władzy i kosztowała życie czterdzieści pięć milionów ludzi". "The Times"\n"Potoczysty styl Diköttera sprawia, że relacja historyczna staje się emocjonującą lekturą". "Metro"\n"Profesor Frank Dikötter przekopał się przez chińskie archiwa, żeby ujawnić nowe szokujące szczegóły i ukrywane dotąd fakty (…). Ta książka rzuca światło na wiele wydarzeń dotyczących głodu w Chinach, ale jej wielkie znaczenie polega również na tym, że przypomina nam, dlaczego powinniśmy zrewidować nasze rozumienie historii dwudziestego wieku". Jasper Becker, "The Spectator"\n"Dikötter koncentruje się na motywach działania i charakterze Mao i potwierdza, że był to sadysta, tchórz, człowiek bezduszny i mściwy". "The New Yorker"\n"Mistrzowski portret brutalnego dworu Mao, oparty na najnowszych badaniach, napisany jednocześnie z niezwykłą narracyjną werwą, pokazuje wstrząsającą historię głodu, który zabił czterdzieści pięć milionów ludzi, choć wywołał go jeden człowiek". S. S. Montefiore\n"Obszerne, wstrząsające studium Wielkiego Skoku w świetle najnowszych dostępnych dokumentów (…). To dzieło o mrocznym okresie chińskiej historii, które brutalnie otwiera nam oczy". "Kirkus Review"\n"Lista cierpień i litania skarg połączona ze wstrząsającymi statystykami, ponurymi anegdotami i obłudnymi wypowiedziami przywódców odpowiedzialnych za zniszczenie kraju". "Publishers Weekly"\n"Znakomita książka, która wyznacza nowe standardy naukowe". "Taipei Times"\nE-booki podobne do "Wielki głód. Tragiczne skutki polityki Mao 1958-1962"


Bill Gates podał datę zakończenia pandemii! Skąd to wie? | Prawy.pl\nBill Gates, amerykański miliarder od początku trwania pandemii koronawirusa dzieli się swoimi spostrzeżeniami na jej temat z których wiele okazuje się trafionych. Tym razem twórca Microsoftu pokusił się o podanie daty zakończenia pandemii koronawirusa. Jego zdaniem data zakończenia obecnej sytuacji będzie inna w krajach bogatych i całej reszcie.\nJak podaje deon.pl wiele osób wciąż zastanawia się, jak długo jeszcze potrwa okres obostrzeń, który tak bardzo ingeruje w nasze życie. W tej sprawie zabrał głos Bill Gates, który od kilku miesięcy publikuje w Internecie swoje spostrzeżenia na temat pandemii. Wiele z jego przemyśleć okazuje się trafnych. Twórca Microsoftu podał sugerowane przez siebie daty zakończenia pandemii. Jak napisał, problemy z koronawirusem w bogatych krajach powinny się zakończyć "do końca 2021 roku", a w pozostałych państwach "do końca 2022 roku". - Innowacje w zakresie zwiększenia diagnostyki, nowych terapii i szczepionek są naprawdę imponujące. Sprawia to, że czuję, że dla bogatego świata powinniśmy być w stanie w dużej mierze zakończyć tę sprawę do końca 2021 roku, a dla całego świata do końca 2022 roku – napisał Gates.\nW przeszłości Bill Gates ostrzegał przed możliwością wystąpienia niebezpieczeństwa epidemiologicznego. "Kiedy byłem dzieckiem, najbardziej baliśmy się wojny nuklearnej. Dzisiaj największe ryzyko globalnej katastrofy to wysoce zakaźny wirus" - mówił podczas przemówienia na TEDx. Podkreślał, że państwa na świecie inwestują w "nuklearne straszaki", ale nie są gotowe na epidemie. Odwołał się do przykładu eboli i wymienił podstawowe błędy i problemy, których dzisiaj moglibyśmy uniknąć. Mówił: "Brak przygotowania może spowodować, że następna epidemia będzie dużo groźniejsza niż ebola".\nCo ciekawe aktywność miliardera w kwestii koronawirusa nie wszystkim się podoba. W maju pół miliona osób podpisało się pod petycją skierowaną do Białego Domu przeciwko działaniom Billa Gatesa, jego żony i ich fundacji. Petycja mówi o wszczęciu postępowania w sprawie nadużyć medycznych i zbrodni przeciwko ludzkości, których miała dopuścić się fundacja Billa i Melindy Gatesów. Liczba sygnitariuszy petycji oznacza, że już niedługo będzie musiał do niej odnieść się Donald Trump. Autorzy petycji przywołują w niej między innymi wydarzenia z Wuhan, gdzie rozpoczęła się epidemia koronawirusa. Oskarżają w niej Billa Gatesa o zbrodnie przeciwko ludzkości. Dokument mówi o tym, że 18 października, kilka tygodni przed ogłoszenie strefy zamkniętej w Wuhan, miały tam miejsce dwa wydarzenia. "Event 201" i "Światowe Igrzyska Wojenne" mają być związane z późniejszą promocją szczepionek i śledzenia biometrycznego. Autorzy petycji zarzucają Gatesowi ponadto, że popiera depopulację 10-15 procent ludności właśnie za sprawą szczepionek.\n„Gdy patrzymy na wydarzenia związane z „pandemią COVID-19”, wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi. 18 października 2019 r., zaledwie na kilka tygodni przed ogłoszeniem zerowego poziomu w Wuhan w Chinach, miały miejsce dwa ważne wydarzenia. Jednym z nich jest „Event 201”, drugim są „Military World Games”, odbywające się w Wuhan. Od tego czasu zainicjowano ogólnoświatowy nacisk na szczepionki i śledzenie biometryczne. Na czele tego stoi Bill Gates, który publicznie wyraził zainteresowanie „zmniejszeniem wzrostu populacji” o 10-15% poprzez szczepienia. Gates, UNICEF i WHO zostały już wiarygodnie oskarżone o celową sterylizację kenijskich dzieci poprzez zastosowanie ukrytego antygenu HCG w szczepionkach przeciw tężcowi.” – głosi petycja.\nTo właśnie przede wszystkim chęć ograniczenia przez Gatesa liczby ludzi zarzucają mu jego przeciwnicy. Podczas konferencji poświęconej nowym technologiom w 2010 r. w Long Beach w Kalifornii szef Microsoftu mówił na temat globalnego ocieplenia, stwierdzając, że emisja dwutlenku węgla musi być zredukowana do zera do roku 2050. Gates powiedział, że każda osoba na naszej planecie produkuje średnio około pięciu ton dwutlenku węgla rocznie. Stwierdził, że obecnie jest około 6,8 mld ludzi na Ziemi, ale liczbę tę można ograniczyć od 10 do 15 proc., stosując przymusowe szczepienia i ulepszając system opieki „reprodukcyjnej”. Słowa te spotkały się ze sprzeciwem. Gates i różne media bronią miliardera mówiąc o tym, że jego słowa są wyrwane z kontekstu i w rzeczywistości nie brzmią tak strasznie.