Wytańczyć marzenia. Historia osieroconej czarnoskórej dziewczynki, która stała się słynną primabaleriną – Elaine Prince – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Literatura faktu, reportaże, biografie » Wytańczyć marzenia. Historia osieroconej czarnoskórej dziewczynki, która stała się słynną primabaleriną\nKilka słów o książce pt. “Wytańczyć marzenia. Historia osieroconej czarnoskórej dziewczynki, która stała się słynną primabaleriną”\nKlasyfikacja Środków Trwałych (KŚT) jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego. Jest stosowana do celów ewidencyjnych, a także do ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz do badań statystycznych. Od 1 stycznia 2018 r. należy już w pełni stosować klasyfikację KŚT 2016. Dot...\nLudzkość opuściła Starą Ziemię i skolonizowała odległe światy. Stało się to możliwe dzięki odkryciu tuneli czasoprzestrzennych, które skróciły drogę do układów gwiezdnych z planetami nadającymi się do zamieszkania. Właśnie dlatego sektor Victorii stał się węzłem komunikacyjnym i handlowym dla pozost...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Elaine Prince\nStoję za kulisami ubrana w obszerną czarną tutu udekorowaną równie czarnymi piórami oraz krwistoczerwonymi kwiatami. Srebrna tiara nabijana cyrkoniami zdobi moje włosy upięte z tyłu w ciasny kok. Po kolei rozgrzewam kostki stóp, rozciągam mięśnie nóg i staję na palcach, aby sprawdzić, czy wstążki moich point są zawiązane i bezpiecznie schowane. „Profesjonalna balerina nigdy nie pozwala, aby wstążki zwisały luźno wokół kostek” − ostrzegał mnie jeden z moich ulubionych nauczycieli. Kąciki moich ust unoszą się w lekkim uśmiechu, kiedy przypominam sobie tę siedmioletnią dziewczynkę z powiewającymi u nóg wstążkami. Mam wrażenie, że śnię. Profesjonalna balerina, czy to naprawdę ja? Wydaje mi się, jakbym zaledwie wczoraj była sierotą – małą, umorusaną, wygłodzoną, przerażoną i trzymającą się życia dzięki marzeniu, że zostanie baleriną. Jako Mabinty Bangura tańczyłam podczas pory deszczowej w błocie na gołych stopach i odganiałam chmarę komarów, które w złości kąsały i zarażały malarią.\nMoje ramiona pokryły się gęsią skórką. Potarłam je, pamiętając, co kiedyś powiedziała do mnie moja siostra Mia: „To łabędzia skórka, Michaela, nie gęsia”. Czy moją łabędzią skórkę wywołał stres, chłodne powietrze Berkshire w Ted Shawn Theatre w Jacob’s Pillow, czy nawiedzające mnie wspomnienia?\nCzym miałabym się denerwować? To nie pierwszy raz, kiedy tańczę pas de deux w drugim akcie Jeziora łabędziego, występując w roli Odylii, mrocznej i przebiegłej córki złego czarnoksiężnika Rotbarta. Ale to pierwszy raz, kiedy tańczę przed tak dużą publicznością złożoną z krytyków i innych tancerzy, którzy przybywają do Jacob’s Pillow każdego czerwca, aby wziąć udział w tym głośnym festiwalu. I oto zaraz na scenie pojawię się ja – najmłodsza z nich, zawodowa balerina, tańcząca rolę, która wymaga dojrzałości i finezji. Czuję się jak oszustka.\nCzarny Łabędź to uwodzicielka kusząca księcia Zygfryda swoimi kobiecymi wdziękami, aby odebrać go Odetcie − Białemu Łabędziowi. Co ja wiem o kobiecych urokach czy uwodzeniu? Po moim kwietniowym wystąpieniu jeden z krytyków napisał: „To najsłodsza uwodzicielka, jaką kiedykolwiek widzieliście, ale musi jeszcze popracować nad tajemniczością baleriny. Ma zaledwie osiemnaście lat”. Pokazałam tę recenzję mojemu chłopakowi Skylerowi.\n– Zgadzasz się z tym? – zapytałam go ze łzami w oczach.\n– Ma rację. Jesteś słodka – odpowiedział.\n– Ale ja nie chcę być słodka. Chcę mieć kobiecy urok. Chcę być uwodzicielska. Chcę emanować tajemniczością baleriny.\nSkyler zaśmiał się i powiedział:\n– Jesteś urocza, a do tego zabawna.\n– Ale ja nie chcę być urocza i zabawna. Chcę być tajemnicza.\n– Cóż, czasem jesteś dla mnie kompletną tajemnicą – przyznał ze złośliwym uśmiechem.\n– To nie to samo co tajemniczość baleriny.\nMamy teraz ostatnie przedstawienie sezonu. Muszę odegrać swoją rolę doskonale. Przez krótką chwilę mam ochotę uciec, ale rozbrzmiewa muzyka i wychodzę na scenę. Nagle nie jestem już ani Mabinty Bangura, ani Michaela DePrince. Jestem Czarnym Łabędziem. I jak napisze później recenzent: „Nikczemna Odylia była zachwycająco chłodna, kiedy uwodziła nieświadomego księcia”.\nZ domu po prawej\nZanim zostałam „nikczemną” i „chłodną” Odylią, byłam Michaelą DePrince, a zanim zostałam Michaelą, byłam Mabinty Bangura − to jest historia mojej drogi od wojennej sieroty do gwiazdy baletu.\nKiedy mieszkałam z rodzicami w Afryce, mój papa uwielbiał harmattan – pylisty, suchy wiatr wiejący od Sahary każdego grudnia lub stycznia. „Ach, harmattan znowu przyniósł nam szczęście!” – krzyczał, wracając ze zbiorów ryżu. Uśmiechałam się, gdy to mówił, bo wiedziałam, że zaraz doda: „Ale szczęście nie tak wielkie jak wtedy, gdy przyniósł nam Mabinty. Nie, tak wielkie szczęście się nie powtórzy!”.\nRodzice opowiadali, że urodziłam się z donośnym płaczem i charakterem ostrym niczym afrykański jeż. Co gorsza, byłam dziewczynką, a do tego cętkowaną, ponieważ urodziłam się z chorobą skórną zwaną bielactwem, która powodowała, że wyglądałam jak mały lampart. Niemniej rodzice przyjęli moje narodziny z wielką radością.\nKiedy ojciec przyznał, że moje przyjście na świat było najważniejszą chwilą w jego życiu, jego starszy brat Abdullah potrząsał głową i mówił: „Pechowy jest harmattan, który przynosi córkę, bezwartościową cętkowaną córkę, taką, za którą nie dostaniesz wysokiego mahru”. Matka mówiła, że ojciec śmiał się z brata. On i wujek Abdullah w zasadzie w niczym się nie zgadzali.\nPod jednym względem wuj miał rację: w typowej rodzinie z okręgu Kenema w południowo-wschodnim Sierra Leone w Afryce Zachodniej moje narodziny nie były powodem do świętowania. Ale nasza rodzina nie była typowa. Po pierwsze małżeństwo moich rodziców nie zostało zaaranżowane. Pobrali się z miłości, a mój ojciec odmówił poślubienia innej kobiety, nawet po kilku latach małżeństwa, kiedy wyglądało na to, że będę ich jedynym dzieckiem. Po drugie oboje potrafili czytać i mój ojciec uważał, że jego córka też powinna się tego nauczyć.\n– Jeśli mój brat ma rację i nikt nie będzie chciał poślubić dziewczyny ze skórą jak lampart, to ważne, aby nasza córka chodziła do szkoły. Przygotujmy ją na to – powiedział matce.\nI tak oto zaczął mnie uczyć abjad, arabskiego alfabetu, kiedy byłam jeszcze małym, ledwo drepczącym szkrabem.\n– Głupcze! – wrzasnął wujek Abdullah, kiedy zobaczył, jak papa układa moje małe paluszki dokoła kawałka węgla.\n– Po co uczysz dziewczynkę? Będzie zbyt wiele o sobie myślała. Jedyne, co musi wiedzieć, to, jak gotować, sprzątać, szyć i zajmować się dziećmi.\nMoje plamy odstraszały dzieci z naszej wioski. Nikt nie chciał się ze mną bawić, czasem tylko moi kuzyni, więc często siedziałam sama na ganku naszej chaty i rozmyślałam. Zastanawiałam się, dlaczego mój ojciec pracuje tak ciężko, wypłukując w kopalniach diamenty, których i tak nie będzie mógł zatrzymać. To była trudna, obciążająca plecy praca, w której trzeba było pochylać się przez cały dzień. Nocami ojciec kuśtykał po domu, bo bolały go plecy, kostki i stopy. Jego dłonie boleśnie puchły od przesiewania przez sito ciężkiej, mokrej gleby. I wtedy, pewnej nocy, gdy mama wcierała masło shea zmieszane z pieprzem w opuchnięte stawy papy, podsłuchałam ich rozmowę i zrozumiałam.\n– To ważne, aby nasza córka poszła do szkoły i nauczyła się więcej, niż my sami możemy jej przekazać. Chciałbym, żeby poszła do dobrej szkoły.\n– Jeśli będziemy oszczędni, pieniądze z kopalni wystarczą, aby opłacić jej czesne, Alhaji – powiedziała matka.\n– Ach, Jemi, przelicz pieniądze. Ile do tej pory odłożyliśmy? – zapytał papa.\n– Tyle plus suma, którą policzyłam, gdy pytałeś mnie o to poprzednim razem – oznajmiła, trzymając monety, które przyniósł do domu tego wieczoru.\nUśmiechnęłam się dyskretnie schowana w małej wnęce za zasłoną. Uwielbiałam słuchać nocą głosów moich rodziców.\nNie mogę powiedzieć tego samego o głosach wuja Abdullaha i jego żon.\nNasz dom był położony po prawej stronie od domu wujka, który miał trzy żony i czternaścioro dzieci. Na jego nieszczęście wśród nich było trzynaście dziewczynek. Wujek i jego drogocenny syn Usman, dziecko jego pierwszej żony, byli w domu jedynymi mężczyznami. Wiele razy słyszałam płacze i krzyki złości dobiegające z podwórka. Odgłosy z domu wujka Abdullaha bijącego żony i córki przepełniały moich rodziców smutkiem. Wątpiłam, czy wujek Abdullah kiedykolwiek kochał którąś ze swoich żon, bo przecież wtedy by ich nie bił. Natomiast z pewnością nie kochał swoich licznych córek. Obwiniał je za każde swoje niepowodzenie.\nWujek troszczył się jedynie o syna. Nazywał Usmana swoim skarbem i karmił go pysznymi mięsnymi smakołykami, podczas gdy jego córki patrzyły głodne i wzdęte od skrobiowej diety składającej się z ryżu i manioku – długiego korzenia o brązowej skórce, któremu brakuje witamin i minerałów. I nic go tak nie irytowało jak widok mnie siedzącej ze skrzyżowanymi nogami na trawiastej macie, uczącej się i przepisującej litery z Koranu. Nie mógł powstrzymać się od szturchania mnie czubkiem swojego sandała i mówienia, abym zajęła się kobiecymi obowiązkami.\n– Głupcze! – wuj Abdullah krzyczał do mojego ojca. – Zagoń to dziecko do pracy.\n– Jakie kobiece obowiązki mogłaby wypełniać? Przecież to jeszcze dziecko – przypominał papa swojemu bratu. Nie mógł się też powstrzymać, aby nie dodać: – Tak, nie ma jeszcze czterech lat, a już potrafi mówić w językach mende, temne, limburskim, krio i arabskim. Podchwytuje języki na targowisku i szybko się ich uczy. Kiedyś na pewno zostanie uczoną.\nNie musiał „wcierać więcej soli” w rany wujka Abdullaha, przypominając mu, że Usman, o kilka lat starszy ode mnie, był w nauce daleko za mną.\n– Potrzebuje solidnego lania – skontrował wujek Abdullah. – A ta twoja żona! Jej też przyda się okazyjne bicie. Rozpuszczasz swoje kobiety, Alhaji. Nic dobrego z tego nie wyjdzie.\nByć może papa nie powinien chwalić się moimi postępami w nauce. Mieszkańcy wioski i mój wujek uważali, że przez swoje cętki jestem już wystarczająco dziwna. Moja umiejętność czytania sprawiła, że stałam się w ich oczach jeszcze dziwniejsza, a wujek zaczął mnie nienawidzić.\nJedyną rzeczą, która łączyła mojego ojca z bratem, była ziemia, która nas żywiła, dawała schronienie i dostarczała ryżu, wina palmowego oraz masła shea, które sprzedawaliśmy na targowisku.\nNocą, kiedy słyszałam zawodzenia płynące z podwórka, nastawiałam uszy w kierunku moich rodziców odpoczywających po drugiej stronie zasłony. Dobiegały mnie stamtąd słodkie słowa miłości i delikatny śmiech. Dziękowałam wtedy Allahowi za to, że urodziłam się w domu po prawej, a nie po lewej stronie.\nDo domu po lewej\nWojna domowa wybuchła w moim kraju w 1991 roku i nim skończyłam trzy lata, toczyła się już od siedmiu lat. Jej powodem było przede wszystkim to, że zlikwidowano szkolnictwo, a bez niego młodzi ludzie nie mogli zdobyć wykształcenia, a później znaleźć pracy. Było to przyczyną biedy i głodu. Czyniło z nich desperatów. Stworzyli armię rewolucyjną, aby walczyć o swoje prawa.\nKiedy wojna postępowała, młodzi stracili z oczu swoje wcześniejsze cele i zaczęli mordować niewinnych mieszkańców. Tak więc zamiast szczęścia sucha pora przyniosła nam tym razem inwazję buntowników ze Zjednoczonego Frontu Rewolucyjnego. Nazywali siebie RUF, ale ich ofiary połączyły dwa angielskie słowa: rebel – rebeliant i devil – diabeł, i nazywały ich debils.\nHarmattan, tak ukochany przez mojego ojca, zdradził nas tego roku. Zamiast szczęścia przyniósł do naszej osady wojnę. Papy nie było w domu tego dnia, gdy rebelianci podpalili plantację ryżu i palmy rosnące na pobliskich wzgórzach. Był w kopalni diamentów. Kiedy wrócił do domu, mama musiała mu powiedzieć, że rebelianci zostawili nas bez upraw, bez ryżu i bez nasion na przyszłoroczny zasiew.\nSiedziałyśmy z mamą na drewnianej ławce przed naszym domem i oglądałyśmy płomienie roznoszone przez silne wiatry harmattanu. Dym utrudniał oddychanie. Krztusiłam się i kaszlałam, a ona objęła mnie ramionami.\n– Mamo, dlaczego nie płaczesz? – zapytałam.\nMama wskazała kolejną wioskę na wzgórzach. Zobaczyłam dym unoszący się z tamtejszych domów.\n– Mamy szczęście, że rebelianci oszczędzili nasze domy i nasze życie – odpowiedziała. – Powinniśmy za to dziękować Allahowi.\nMoże miała rację, ale jakoś nie czułam się wdzięczna. Kilka minut później podszedł do nas mężczyzna, który jęczał i zawodził. Powiedział, że jest jedynym ocalałym ze swojej wioski. Rebelianci zmusili go, aby przyglądał się, jak zabijają jego rodzinę i przyjaciół. Później, śmiejąc się, zapytali, czy woli krótki, czy długi rękaw. Odparł, że zazwyczaj nosi długie rękawy, więc odcięli mu dłoń i wysłali w drogę po kraju, aby rozsiewał strach i ostrzegał innych o zbliżającym się niebezpieczeństwie.\nCiocia Yeabu, najmłodsza z żon wujka Abdullaha, pomogła mojej matce zabandażować kikut mężczyzny, podczas gdy ja stałam obok i trzęsłam się ze strachu. Mama zaproponowała mężczyźnie małą porcję ryżu, który został z naszego śniadania. Prosiła, aby odpoczął w naszym domu. Ale on się bał, że rebelianci wkrótce przejdą przez naszą wioskę, rozpoznają go i zabiją, więc zamiast odpocząć, pospieszył na północ, w stronę Makeni, miasta oddalonego o wiele kilometrów, gdzie, jak sądził, jest bezpiecznie.\nTej nocy mama wsypała do rondla mniej ryżu niż zazwyczaj. Wiedziałam, że i tak zje niewiele, żebyśmy ja i papa mogli napełnić żołądki. Postanowiłam, że wezmę z niej przykład. Po całodziennej pracy w kopalni diamentów papa potrzebował największej porcji ryżu. Gdy ryż bulgotał w rondlu, my nadal czekałyśmy na ojca. Mama nalegała, abym zaczęła jeść.\n– Chcę zaczekać na papę – zaprotestowałam.\n– Nie, ty zjesz, ja zaczekam – powiedziała mama. – Jesteś dzieckiem. Rośniesz. Jedz.\n– Nie jestem głodna – załkałam.\nZwinęłam się obok niej i zasnęłam.\nObudził mnie głos mojego kuzyna Usmana:\n– Ciociu Jemi – syknął cicho. – Ciociu Jemi, rebelianci przyszli dzisiaj do kopalni. Zastrzelili wszystkich pracowników.\n– Wszystkich pracowników? – powtórzyła matka. – A Alhaji?\n– Wujka Alhaji też – wyszeptał Usman.\n– NIE-E-E! – wrzasnęłam. – Nie papę!\n– NIE-E-E! – wrzasnęła mama. – Nie mojego Alhaji!\nPrzytuliłyśmy się do siebie mocno. Kołysała mnie w swoich ramionach, a ja głośno płakałam.\nWkrótce cała wioska wypełniła się płaczem, ponieważ prawie każda rodzina straciła ojca, brata, syna lub siostrzeńca. W dniu, w którym umarł mój ojciec, wierzyłam, że odczuwam ból najgorszy z możliwych, że takiego bólu nie będę już czuła nigdy. A potem przeniosłam się do domu po lewej stronie i nauczyłam się, że ból, niczym zieleń dżungli, ma wiele odcieni.\nWujek Abdullah postanowił wynająć nasz dom rodzinie uchodźców i zmusił mamę i mnie do przeprowadzki pod jego skrzydła. Zgodnie z prawem szariatu wujek Abdullah stał się naszym opiekunem. Przywłaszczył sobie pieniądze, które rodzice odkładali na moją edukację, a skoro nie miałyśmy pieniędzy, nie mogłyśmy uciec. Wuj chciał poślubić mamę, ale szariat dawał jej również prawo do odrzucenia jego propozycji, co też zrobiła. Jej odmowa go rozzłościła, dlatego szukał wymówki, aby nas ukarać. Żyłyśmy z mamą w ciągłym strachu przed wujem. Nigdy nie zapomniałam jego krzyków: „Zostaniecie ukarane! Żadnego jedzenia dla was obu! Ani dziś, ani jutro, ani pojutrze!”.\nCiocia Yeabu próbowała przemycać nam jedzenie, ale nie zawsze mogła to robić, ponieważ obserwowały ją pozostałe ciotki. Często chodziłyśmy głodne i przez wiele miesięcy mama oddawała mi większość swojego jedzenia. „Nie jestem dziś specjalnie głodna. Zjedz mój ryż” – mówiła. Nie wierzyłam jej, więc próbowałam odmawiać, ale nalegała. „Wyrzucę, jeśli ty tego nie zjesz” – groziła. Łzy napływały mi do oczu i mimo że byłam bardzo głodna, ryż zamieniał się w moim gardle w dławiącą kulę.\nWiedziałam już, że moja matka głoduje i oddaje mi swoje porcje, abym nie głodowała razem z nią. Mimo że zjadałam posiłki, moja twarz puchła, a brzuch nabrzmiewał, co często przytrafia się głodującym dzieciom.\nWujek Abdullah krzyczał na mnie: „Jesteś bezużytecznym bachorem! Spójrz na siebie. Jaka jesteś brzydka. Masz cętki lamparta. Marnuję na ciebie jedzenie i pieniądze. Nic za ciebie nie dostanę. Kto chciałby poślubić dziewczynę, która wygląda jak niebezpieczna bestia z dżungli?”. Och, jakże nienawidziłam wtedy mojego wujka. Chciałam mu odpyskować, ale nie ośmieliłam się. Zamiast tego biegłam do matki i kryłam się w jej ramionach.\nGdy nadszedł deszcz\nPora sucha tamtego roku wydawała się trwać w nieskończoność i powodowała, że zmniejszały się zapasy jedzenia. Odetchnęłam z ulgą, gdy pewnego ranka obudziłam się i poczułam w powietrzu zapach deszczu. Chmury zbierały się nad horyzontem. „Ach, wkrótce nadejdzie pora mokra, na drzewach pojawią się owoce, a zwierzęta w buszu nabiorą tłuszczu” – pomyślałam. Nie mogłam się doczekać, aby powiedzieć o tym mamie, ale spała spokojnie, więc nie chciałam jej budzić. Od kilku dni była chora. Poprzedniej nocy wymiotowała tak bardzo, że z nosa pociekła jej krew. Przez większość nocy słyszałam, jak mama rzucała się i przewracała. Chwilę przed świtem wydała z siebie trzy głośne westchnienia i w końcu się uspokoiła. Uśmiechnęłam się z ulgą, gdy zasnęła. Wyciągnęłam notatnik mojego ojca i pióro i zaczęłam pisać, bo wiedziałam, że kiedy wujek Abdullah się obudzi, znów będę musiała się przed nim ukrywać.\nW końcu wstali wszyscy, poza mamą i wujkiem Abdullahem. Zaczęłam się martwić. Jeśli wujek wstanie i zastanie moją mamę śpiącą, znów ją zbije. Co gorsza, nie da jej więcej jedzenia. Kiedy go usłyszałam, zerwałam się z mojej trawiastej maty i pobiegłam do niej.\n– Mamo! Mamo, wstawaj! – krzyczałam, potrząsając jej ramieniem. – Wujek Abdullah cię zbije, jeśli nie wstaniesz. Proszę, mamo! Proszę, mamo! – błagałam ją wciąż na nowo, potrząsając coraz mocniej.\nCiocia Huda podbiegła i zobaczyła krew na twarzy mamy.\n– Jak długo Jemi choruje? – zapytała ciocię Yeabu.\n– Od paru dni – odpowiedziała.\n– Głupia! – krzyknęła ciocia Huda. – Ma gorączkę Lassa.\nSpojrzała na mnie dziwnie i zapytała Yeabu:\n– Czy to nakrapiane diabelstwo też choruje?\nCiocia Yeabu pokręciła głową zbyt przerażona, aby wydobyć z siebie głos. Ciocia Huda wypędziła mnie na podwórko. Wybiegłam na zewnątrz i przykucnęłam blisko drzwi, nasłuchując, jak kłócą się o gorączkę Lassa. Może przynieśli ją uchodźcy, którzy tłoczyli się w pobliskich obozach dla uchodźców. Może ciocia Huda miała rację i moja matka prosiła się o kłopoty, kiedy pomagała mężczyźnie z odciętą dłonią.\n– Mamo! – zawołałam z progu. – Proszę, czy mogę wejść?\nCiocia Yeabu zostawiła kobiety i podeszła do mnie. Podniosła mnie i zakryła moje oczy swoją lapą – długim, kolorowym szalem, który owijał ją i zwisał z jej ramion. Odrzuciłam lapę, ale ciocia Yeabu powiedziała:\n– Nie, zostaw. Nie chcesz widzieć, jak wynoszą ciało twojej matki.\nDo tamtej chwili nie rozumiałam, że moja matka nie żyje. Nagle przytłoczyła mnie myśl, że odeszła na zawsze. Zaczęłam krzyczeć. Porażona żalem załkałam:\n– Proszę! Proszę! Chcę być z mamą! Pochowajcie i mnie! Nie chcę żyć! Nikt mnie nie kocha!\n– Cicho! – prosiła ciocia Yeabu. – Na twoim miejscu nie podsuwałabym Abdullahowi pomysłu o wspólnym pochówku.\nAle nie potrafiłam być cicho. Płakałam i wyłam, gdy przytrzymywała mnie mocniej w obawie, że wskoczę do dziury, którą kopali wujek Abdullah i mężczyźni z wioski. W końcu wyrwałam się z objęć cioci Yeabu, kiedy sypali łopatami piach na ciało mojej matki, ale było już za późno.\nPołamałam paznokcie, próbując dłońmi wykopać drogę do niej, kiedy wujek Abdullah złapał mnie i rzucił w stronę swoich żon:\n– Trzymajcie tę wariatkę! – wrzasnął.\nGdy pochowali moją matkę, wujek Abdullah spalił jej rzeczy, bojąc się, że mogą roznosić gorączkę. Nie została mi po niej żadna pamiątka.\nWuj Abdullah odwrócił się od mojej zalanej łzami twarzy. Miał tylko jedno zmartwienie.\n– Co zrobię, jeśli Usman złapie tę chorobę? – zastanawiał się.\nPóźniej sprawdził wszystkie moje kuzynki, szukając u nich oznak gorączki Lassa.\n– Mabinty ściąga na nas same kłopoty. To przez te jej cętki – burknęła pierwsza żona wujka Abdullaha do pozostałych. – I przez to czytanie. Tylko diablice potrafią czytać w tak młodym wieku. Sprowadziła na tę rodzinę nieszczęście. Pora się jej pozbyć.\nPrzyzwyczaiłam się, że matka śpi obok mnie. Otaczała mnie ramionami i śpiewała mi do snu. Jej głos przenosił mnie do miejsca, w którym mogłam zapomnieć o swoim nieszczęściu. Bez niej ciągle się wierciłam, aż wujek potrącił mnie stopą i powiedział: „Weź swoje rzeczy i chodź ze mną”.\nNie miałam pojęcia, dokąd chce mnie zabrać, ale wiedziałam, że będzie lepiej, jeśli zabiorę ze sobą swój notes i pióro. Schowałam je w ubraniu i przewiązałam na piersi, pod sukienką. Wygładziłam sylwetkę zadowolona, że wciąż jest wystarczająco płaska, aby mój wuj niczego nie zauważył. Następnie zwinęłam trawiastą matę, którą uplotła dla mnie matka, i położyłam ją na ramionach.\nPodążałam za wujkiem Abdullahem w dół krętej, piaszczystej drogi, która przebiegała obok naszego domu. „Dokąd idziemy?” – zapytałam głosem chrapliwym od płaczu. W odpowiedzi wujek Abdullah jedynie chrząknął, więc nie dałam mu satysfakcji i nie zapytałam ponownie, chociaż nie mogłam powstrzymać łez. Tęskniłam za rodzicami i bałam się tego, co przyniesie przyszłość.\nWkrótce spotykaliśmy na drodze coraz więcej ludzi dźwigających na głowach swój dobytek. Wuj Abdullah rozmawiał z nimi i dzięki temu dowiedziałam się, że przemierzają 147 kilometrów do Makeni, aby uciec przed rebeliantami.\n– Czy rebelianci nie ruszą za wszystkimi do Makeni? – zapytałam, czkając od płaczu, ale wujek zignorował moje pytanie i dźgnął mnie ponaglająco laską w nogę.\n– Twoja córka wygląda na zmęczoną. Jeśli chcesz, może wspiąć się na mój wóz – powiedział napotkany po drodze człowiek w łachmanach. – Wezmę od ciebie niewielką sumę, tylko pięć leone.\nWujek Abdullah parsknął:\n– Nie zapłacę nawet jednego leone. Może iść i nie jest moją córką – odpowiedział szorstko, wyraźnie obrażony przypuszczeniem mężczyzny, że spłodził tak brzydkie dziecko.\nPodążaliśmy z wujem za tłumem ludzi zmierzających do Makeni. Nagle zagrzmiało, a z chmur polał się deszcz. Grzmot zagłuszył mój szloch, a krople deszczu zmieszały się ze łzami. Przycisnęłam tobołek mocniej do piersi, brnąc przez błoto, w którym grzęzły moje gumowe sandały. W końcu straciłam jeden z nich. Szłam w jednym sandale i z jedną nagą stopą, ale wkrótce błoto pochłonęło drugi but. Większość pieszych schroniła się pod drzewami, jednak wuj Abdullah i ja szliśmy dalej. Wtedy obok nas zatrzymała się ciężarówka, a z jej wnętrza odezwał się ktoś. Twarz wuja pojaśniała, kiedy rozpoznał Pa Mustapha, przyjaciela z targowiska. Przyjaciel kiwnął na wujka Abdullaha i coś mu powiedział. Nagle wuj podniósł mnie i rzucił na otwartą pakę ciężarówki, gdzie wylądowałam na kilkucentymetrowej warstwie deszczówki. Sam wsiadł do suchej kabiny. Ciężarówka podskakiwała na drodze, a ja razem z nią, owinięta w trawiastą matę i wciąż opłakująca utraconą radość życia. W końcu zasnęłam, głodna, przemoczona i smutniejsza niż kiedykolwiek.\nKiedy się obudziłam, padał deszcz, a ostatnie promienie słońca już znikały. Wujek Abdullah otworzył pakę ciężarówki i polecił gestem, żebym wysiadła. Następnie czubkiem swojego nosa wskazał bramę, nie mówiąc do mnie ani słowa. Gapiłam się na wielki znak, a że był napisany w innym języku niż arabski, nie mogłam go odczytać.\nWyskoczyłam i poszłam posłusznie za nim. „Moja mata! Zapomniałam mojej maty. Zaczekaj!” – krzyknęłam do Pa Mustapha, ale dodawał właśnie gazu i nie usłyszał. Odjechał, zanim udało mi się wskoczyć na ciężarówkę.\nWuj Abdullah popchnął mnie w stronę bramy, nie przejmując się tym, że straciłam jedyną rzecz, która łączyła mnie z moją matką. Nagle zza bramy wyłoniła się dziewczyna. Przykucnęła i przyglądała się nam.\n– Nie siedź tak i nie gap się! – złajał ją wuj Abdullah. – Idź i znajdź dyrektora! – rozkazał.\nDziewczyna skoczyła na równe nogi i pobiegła do pobliskiego budynku, krzycząc:\n– Papo Andrew! Jakiś mężczyzna i dziecko przyszli, aby się z tobą zobaczyć.\nZ budynku wyszedł mężczyzna w spodniach khaki, niebieskiej koszuli i brązowych sznurowanych butach.\n– Witamy w sierocińcu Bezpieczne Niebo – powiedział, po czym przedstawił się wujkowi jako Andrew Jah, dyrektor sierocińca.\nZadarłam głowę i spojrzałam na niego. Czy dobrze usłyszałam? Czy powiedział „sierociniec”? Czy byłam teraz nikim więcej jak sierotą? Nie miałam nikogo, kto by mnie kochał albo się o mnie troszczył, nikogo, dla kogo byłabym kimś wyjątkowym? Takie właśnie myśli przetaczały się przez moją głowę, gdy usłyszałam, jak wujek wyjaśnia:\n– Mój brat został zabity. Jego żona zmarła niedawno. Przyprowadziłem do ciebie moją bratanicę, ich córkę. Jestem jej opiekunem, ale nie mogę się nią zajmować. Mam trzy żony i wiele własnych dzieci, więc nie mogę marnować na nią jedzenia. Poza tym jest brzydkim, wyszczekanym, niegrzecznym dzieckiem z cętkami. Nie dostanę pieniędzy, kiedy będę chciał ją wydać za mąż. Jestem pewien, że rozumiesz.\nAndrew Jah przykucnął przede mną i zapytał:\n– Mabinty Bangura – odpowiedziałam od razu.\n– W jakim języku mówisz? – zapytał w krio.\nKiedy się zawahałam, wuj Abdullah pacnął mnie w głowę. Andrew Jah zaczął zadawać mi to samo pytanie w mende, ale przerwałam, odpowiadając mu w krio:\n– Mówię w krio, mende, temne, limburskim i arabskim.\n– To dużo języków jak na takiego małego brzdąca! – wykrzyknął Andrew Jah.\n– Nauczyłam się ich na targowisku, kiedy pomagałam rodzicom przy ich straganie.\nW tym momencie pióro papy wypadło spod mojej sukienki i wylądowało przy stopach dyrektora. Kiedy próbowałam je podnieść, węzeł na moich piersiach poluzował się i notatnik też wypadł.\n– Co takiego niosłaś pod swoją sukienką? – zapytał Andrew Jah, wskazując nosem na mój tobołek.\nOstrożnie rozwinęłam ubrania i wydobyłam z nich notatnik, stwierdzając z ulgą, że nie zmókł, i drżącymi dłońmi podałam go dyrektorowi. Wziął go ode mnie i powoli przewracał strony.\n– Co my tu mamy? – zapytał ze zdziwieniem.\n– To mój notatnik – odpowiedziałam cicho, bo bałam się, że mi go zabierze.\n– I kto to wszystko zapisał? – Wskazał na litery.\n– Czy chcesz powiedzieć, że choć jesteś małym brzdącem, potrafisz czytać i pisać po arabsku? – zapytał zaskoczony.\nPrzytaknęłam, a on spojrzał na mojego wuja.\n– To bardzo obiecujące dziecko. Nasz sierociniec jest pełen, ale znajdę dla niej miejsce pod jednym warunkiem. Nie możesz wrócić, aby ją odebrać.\n– Nie mam takiego zamiaru – powiedział wuj Abdullah. – Cieszę się, że mogę się jej pozbyć.\nWtedy dyrektor zaprosił nas do niewielkiego pokoju, w którym dał wujowi do podpisania jakieś dokumenty. Ponieważ dokumenty były po angielsku, a wuj nie znał tego języka, dyrektor przeczytał je na głos, a następnie przetłumaczył je na krio. Czekałam w ciszy i uważnie słuchałam. Wiele słów było dla mnie zbyt skomplikowanych, ale rozumiałam ich sens. Mówiły, że zostanę wykształcona i odesłana, aby żyć z rodziną w innym kraju.\n– Jakim kraju? – zapytał wuj Abdullah.\n– W Stanach Zjednoczonych Ameryki – odpowiedział Andrew Jah i pokazał mojemu wujowi, gdzie ma się podpisać.\nMoje serce zabiło głośniej na dźwięk słów „Stany Zjednoczone Ameryki”. Nazwa tego kraju była czymś szczególnym dla moich rodziców. Często mówili, że kiedyś mnie tam zabiorą. „To miejsce, w którym edukacja jest darmowa – nawet dla dziewczynek!” – mawiał papa.\nKiedy dyrektor zauważył, że wuj Abdullah nie wie, jak zapisać swoje imię, wyciągnął małą czarną poduszeczkę ze swojej szuflady, przycisnął kciuk mojego wuja do poduszeczki i odcisnął go na papierze, zostawiając wyraźny odcisk na dokumencie.\n– W ten sposób mogę udowodnić, że doszliśmy do porozumienia – powiedział Andrew Jah.\n– Ile zapłacisz mi za to dziecko? – zapytał wuj Abdullah.\n– My nie płacimy za dzieci. Sam fakt, że będziemy je karmić, troszczyć się o nie, kształcić i że znajdziemy im dobry dom, jest wystarczającą zapłatą dla większości rodziców – powiedział dyrektor.\n– Nie jestem jej rodzicem. Moje dzieci nie mają takich cętek – odpowiedział wuj Abdullah. Chwycił dokument z odciśniętym kciukiem: – Równie dobrze mogę ją sprzedać na plantacji kakao! – wykrzyczał, chwytając mnie za ramię i ciągnąc w stronę drzwi.\nZłapałam się ramy i trzymałam mocno. Chciałam pojechać do Stanów Zjednoczonych Ameryki, ale mój wuj był duży i silny, więc odciągnął mnie z niewielkim trudem. Ugryzłam go, przywierając do jego nogi niczym wściekły pies.\n– Zaczekaj! – zainterweniował Andrew Jah. Przyciągnął mnie do siebie, po czym wypowiedział słowa, na które wuj Abdullah wyraźnie czekał: – Mogę dać ci trochę pieniędzy. Zwykle nie płacimy za dzieci, ale czasem pomagamy ich rodzinom, jeśli są w potrzebie. Wysunął z szafy metalową szufladę i wyciągnął z niej parę banknotów, które wręczył wujowi.\n– O tak. To pomoże wyżywić moją głodną rodzinę – powiedział wuj Abdullah, pieszcząc zwitek.\nPóźniej odwrócił się na pięcie i zostawił mnie bez słowa pożegnania. Nie było mi smutno, gdy odchodził, ale wiedziałam, że będzie mi brakowało niektórych kuzynek i cioci Yeabu. Nie pozwolono mi nawet się z nimi pożegnać.\nDyrektor położył dłoń na moim ramieniu i powiedział:\n– Od teraz będziesz mnie nazywała papą Andrew, bo w tych murach będę twoim papą. Rozumiesz?\nŻołądek mi podskoczył. Zrobiło mi się niedobrze na myśl, że miałabym tak nazywać obcego mężczyznę. Zanim zdążyłam mu odpowiedzieć, dyrektor skierował mnie do kobiety (cioci) o imieniu Fatmata, wieśniaczki, która pracowała i mieszkała w sierocińcu. Na mój widok opuściła kąciki ust, zmierzyła mnie wzrokiem i coś burknęła. Wiedziałam, że mnie nie polubiła.\nKiedy ciocia Fatmata zobaczyła, jak przebieram nogami, zaprowadziła mnie do przybudówki z toaletami, które tak naprawdę były zaledwie dziurami w ziemi przykrytymi drewnianymi deskami. Nakazała mi, abym była ostrożna, bo dzieci wpadają czasem do dziur. „I uważaj na węże” – dodała. Wtedy roześmiała się i odeszła, zostawiając mnie w ciemności samą.\nKiedy skończyłam, zobaczyłam, że ciotka Fatmata czeka na zewnątrz, aby zaprowadzić mnie do budynku nieopodal biura papy Andrew. Był w nim rozległy pokój, w którym wiele dziewcząt spało parami na trawiastych matach. Ciotka Fatmata wskazała na matę, na której siedziała jedna dziewczynka, jakby wyczekiwała mojego przybycia. To była ta sama dziewczynka, którą spotkaliśmy przy bramie.\nChciałam powiedzieć, że mam własną matę uplecioną przez moją mamę, ale przypomniałam sobie, że zostawiłam ją w ciężarówce. Poczułam nagły skurcz w klatce piersiowej. Tylko ta mata łączyła mnie z matką, a ja ją zgubiłam. Opadłam jak szmaciana laleczka na matę tamtej dziewczynki, trzęsąc się w przemoczonym ubraniu. Moje ramiona drżały, gdy szlochałam z rozpaczy.\n– Cicho, cicho – wyszeptała dziewczynka obok mnie. – Jeśli swoim płaczem obudzisz ciotkę Fatmatę, zbije cię wierzbową witką.


Sołtys zaorał czy nie? Awantura o drogę w Lipniakach. - Opinie.news - o Was, dla Was... codziennie\nSołtys zaorał czy nie? Awantura o drogę w Lipniakach.\nOpublikowano: 09 listopad 2017, 10:09\nW październiku sołtys wsi Lipniaki Wiesław Mazurek otrzymał pismo z UG Kąkolewnica, w którym został poinformowany, że zaorał pas drogowy niszcząc pas pobocza i jezdni. W piśmie został wezwany do naprawy stanu drogi, informując przy tym o możliwości skierowania do policji wniosku o ukaranie sołtysa w razie nienaprawienia szkód. Problem w tym, że pismo przyszło do niego 13 października, a pomiar geodezyjny drogi był...25 października.\nSołtys podczas ostatniej sesji rady gminy Kąkolewnica dopytywał, na jakiej podstawie zarzuca mu się zaoranie drogi jeszcze przed jej wytyczeniem. Wójt w odpowiedzi stwierdził, że nie musi się tłumaczyć, bo jako zarządca dróg ma obowiązek przeciwdziałania niszczeniu dróg, a ponieważ dostał informację od mieszkańców, wysłał na wizję lokalną kierownika referatu gospodarczego i drogownictwa i po niej uznał, że sprawa jest oczywista. - Mogłem zgłosić sprawę na policję, ale wysyłamy pisma do mieszkańców – mówił wójt Zbigniew Ładny.\nAwantura o drogę w Lipniakach\nPismo do sołtysa zostało wg wójta wysyłane informacyjnie, podobnie jak do dwóch innych mieszkańców, i sołtys mógł się z nim skontaktować w celu wyjaśnienia sytuacji. A pomiar był zrobiony po to, by uniknąć na przyszłość niejasności. Tyle tylko, że sołtys twierdzi, że drogi nie zaorał, co ma potwierdzać rzeczony pomiar, a i sami urzędnicy zaczęli w czasie sesji mówić, że chodziło o zniszczenie jej w inny sposób. To o co tak naprawdę chodziło? - To pismo do sołtysa jest kompromitujące. Jest rozdmuchana sprawa, że sołtys zaorał drogę, jest pismo, potem geodeta, a po pomiarach okazuje się, że pole sołtysa jest idealnie w granicach – mówił radny Grzegorz Gałecki.\nOkropne jest to co się u nas dzieje pod rządami tego człowieka i to niestety na wielu polach. Miałam nadzieję, że jak były nauczyciel to chociaż na oświacie się zna a tu d... Mnie bardzo zastanawia jak się takiemu człowieczkowi udało zwodzić ludzi tyle czasu, bo słuchając ludzi kończy się już to jego państwo w państwie\nJa bym tylko radził zajrzeć do sprawozdania finansowego gminy Kąkolewnica z zeszłego roku i najnowsze żeby zobaczyć ile to Pan wójt wzią kredytu na szybki inwestycje przed wyborami ....\nTa mściwość jest pochodną zazdrości .Takiemu człowiekowi trzeba złożyć wyrazy współczucia !\nOj!!! święte słowa wójcie.!\nNie tłumacz się tylko powiedz że dostałeś takie geny, i nie nadajesz się do współżycia z ludzmi i zarządzaniem nimi, a pchasz się do rządzenia i tylko wszędzie węszysz spisek p-ko sobie. i mścisz się nad każdym kto inne ma zdanie w danej sprawie. Módl się i pracuj nad poprawą tego charakteru, a jak nie to zrezygnuj jak ci niektórzy radą i nie odbieraj ludziom zdrowia bo na loterii nie wygrali, a ty przed bogiem odpowiesz za swoje czyny.\nDrodzy państwo czy Wojt jest zawistny i mściwy raczej nie wydaje mi się.... Po prostu robi to w sposób bardzej ludzki bo ja na jego miejscu robił bym to bardziej restrykcyjnie w różnych plaszczyznach życia z wyróżnieniem róznych plaszczyzn bo POLSKIE przepisy prawa są jedne z naj restrekcyjnycj w europie przez małe e pozdrawiam\nW odpowiedzi na: 100 procent\nPisane na 100% po zarzyciu napoju 40%.\nMiałem z Panem wójtem sytuacje pewną i też uważam że jest osobą mściwą.\nW odpowiedzi na: Andrzej\nZgadzam się Andrzej . Też miałem taką sytuację niedawno , która nie została jeszcze wyjaśniona. Msciwa to za mało powiedziane.\nPanie Andrzeju a ja uważam w dalszym ciągu, ze nie prawda. To jak on mściwy, to co można by powiedzieć o poprzednikach?\nPani Aniu dobrze Pani określiła że wójt jest zawistny i mściwy, to ocena na podstawie tej sprawy o drogę, ale będąc z nim w konflikcie to dopiero zobaczyłaby Pani charakter człowieka , na wygląd niby normalny, a w konflikcie to dopiero poznaje się człowieka , i jest się zależnym od niego , nie do uwierzenia jakim może być podłym człowiekiem. Brak słów.!!!\nPanie Wójcie, Radny Żakowoli Starej, oraz Pani sołtys proszę przyjechać na drogę która prowadzi od Zakowoli Starej do Zakowoli Radzyńskiej gdzie pościnaliście drzewa i rzucone są w rowy które powinny być drożne, dodatkowo ich gałęzie leżą na ulicy gdzie zagraża bezpieczeństwu kierujacemu samochodem bądź traktorem. Przy mijaniu się z innym pojazdem można uszkodzić sobie samochód. To jest prawidłowe zarządzanie drogami. Jeżeli tego nie uprzątniecie osobiści zgłoszę to sprawę gdzie trzeba. Rzadko jeżdżę tą drogą ale jak ostatnio jechałem to za dobrze nie świadczy o Gminie bo to droga gminna- to mój komentarz odnośnie waszego zarządzania drogami i dbanie o nich.\nPanie Przewodniczący jak Pan może publicznie mówić że dany temat który jest poruszany jest zbędny. Po to jest sesja rady gminy aby wszystkie kwestie dotyczące gminy i jej mieszkańców. A nie mówienie że nie będziecie siedzieli nie wiadomo ile. Za sesję macie konkretne pieniądze, zwykły obywatel musi kilka dni pracować na taką dniówkę. Trochę pokory.\nW odpowiedzi na: do przewodniczącego\nTrzeba było zostać radnym.\nW odpowiedzi na: Władysław\nNie chodzi o to żeby się pchać czy nie pchać czy nie pchać. Jeżeli podjęło się taka decyzję aby być radnym i poparli mnie mieszkańcy, to wypadałoby służyć gminie.\nNie wie z której strony ma ugryźć radnego Gałeckiego, to chociaż sołtysa dzióbnie który jest po jego stronie. Pan Wójt Zbigniew to człowiek mściwy i zawistny.\nPatrzaj Jaśko!!! Trzy palce !!!\nJaki przewodniczący, takie standardy!\nW odpowiedzi na: Oni\nJaki radny taki i sołtys\nPanie wojcie teraz idąc za ciosem trzeba wysłać pismo każdemu kto zabrudzi drogę gminną. Do dzieła! Marnujecie publiczne pieniądze!\nPrzewodniczący rady zaorał to posiedzenie słowami ze obowiązują standardy wszak ze byle jakie ale obowiązują? Nic dodać nic ująć. Proszę zwracajcie uwagę kogo wybieracie na radnych bo jest mi wstyd za to co tam się dzieje za basze pieniadze\nOto czym zajmuje się w gminie wójt i jego urzędnicy ! Jak tacy będą rządzić to nam niedługo zaorają budżet, finanse a może i całą Gminę !\nWójt robi to w czym jest najlepszy, w ściganiu i straszeniu ludzi , tylko nie każdy się go boi he,he Brawo sołtys !\nPanie Wladyslawie co Pan taki milczący? Co Pan zrobił dla swoich wyborców?\nW odpowiedzi na: My\nWladyś zawsze taki cichy można mu na język nadepnąć - nic nie powie....\nDobermany w natarciu.\nW odpowiedzi na: Oj\nNie obrażaj Dobermanów Dobermany mają więcej inteligencji niż kundelki wójta\nW odpowiedzi na: Wiesiek\nA to dobre ha ha\nZ cały szacunkiem dla pana wójta,jako gospodarza gminy.Zależy mu na infrastrukturze i bardzo dobrze.Drogi są za nasze piniędze i już.Ale to co reprezentują sobą radni i łogoza delikatnie mówiąc pozostawia wiele do życzenia.Zachowują się jak bojówkarze którzy mają atakować sołtysa z lipniak i Gałeckiego\nSad sadem, a sprawiedliwosc musi byc po naszej (wojta) stronie. Widzę że Pan wójt teraz będzie pilnował rolników aby im gowno z rozrzutnikow nie spadało. Brawo Panie wojcie. Ps. Panie soltysie wystąpił Pan przeciw wójtowi i teraz są konsekwencje.Byle powód aby się zemścić. Koniec wójta ładnego jest bliski.\nZa porządek geodezyjny to i w gminie Radzyń wójt by się wziął. Nie pilnuje stanu i granic dróg. Jak bierze geodetów to takich co pojęcia nie mają o robocie.Tyczą jak chcą i granice zmieniają. Jaki sens jest tyczenia dróg jak nie utrwali się w terenie betonowymi słupami granic na przyszłość. Drewniane pale każdy rolnik i tak wyrzuci. Może kiedyś ktoś się zajmie tym, że z gminnych pieniędzy tyczy się prywatne działki(np. w Żabikowie) i to za jakie kwoty - do zobaczenia w rejestrze umów UG.\nCo on wg umie robić? Czy zastępcę po to zatrudnił aby we dwóch(oj we troje) wszędzie jeździli na uroczystości. Kto w tym czasie sprawuje opiekę na urzędnikami i urzędem -ksiądz, biskup albo ten poseł?


Urządzamy - Meble do przedpokoju - gdzie schować ubrania? - meble.com.pl\nKolekcja mebli do przedpokoju „Strip Grafikus” marki Allhall. Fot. Allhall MEBLE DLA CIEBIE » Urządzamy\nMeble do przedpokoju - gdzie schować ubrania? Autor: 18 lut 2014 07:22\tPrzedpokój to miejsce trochę niedoceniane, mimo że to właśnie on jest wizytówką naszego domu i pierwszym pomieszczeniem, do którego wchodzą goście.\tPrzez długi czas pokutowało przekonanie, że najważniejsze meble w domu to te, które znajdują się w salonie, jadalni czy sypialni. W mieszkaniach budowanych jeszcze w latach 80-tych przedpokoje były malutkie, meble do nich kupowano na indywidualne zamawiane tak, aby wykorzystać każdy centymetr powierzchni. Stąd między innymi duża popularność pawlaczy. Od lat 90-tych przedpokoje stają się coraz większe, jednak strefa wejściowa w wielu polskich domach jest jedynie namiastką bardzo ważnej strefy, jaka powinien być hol wejściowy. Często korytarze w mieszkaniach są niewielkie, wąskie, dlatego gabaryty mebli i ich praktyczne wykorzystanie jest tak istotne. Ważne jest, aby szafki były głębokie i częściowo zabudowane, ale nie zajmowały zbyt dużo przestrzeni. Istotnym aspektem doboru odpowiednich mebli jest także charakter, zgodnie z którym urządzone zostało mieszkanie. – mówi Mariusz Serafin, dyrektor ds. marketingu i aranżacji w firmie Black Red White\nW kierunku indywidualizacji\nPaweł Mikołajczyk, koordynator ds. marketingu, firma Allhall\nGłówną tendencją w aranżacji przedpokoju jest funkcjonalność – doceniamy wolną przestrzeń w naszych mieszkaniach. Główna szafa ubraniowa swoje miejsce znalazła w sypialni. Nie zapominajmy też o rosnącej popularności garderoby jako osobnego pomieszczenia. Widzimy coraz większą tendencję do indywidualizacji. Polacy dotychczas zaniedbywali przedpokój, dziś zaczynają rozumieć, że jest on swoista wizytówką ich mieszkania. Tendencję tę zauważają wszystkie firmy meblowe, włączając do oferty kolekcje dedykowane do przedpokoju. Ważna aranżacja\nTrzeba zaznaczyć jednak, iż propozycje dostępnych na rynku mebli do przedpokojów udowadniają, iż przestrzeń wejściowa może być czymś więcej niż tylko miejscem do odwieszania ubrań. Na rynku jest wiele ciekawych odpowiedników tradycyjnych regałów bądź szafek, idealnie przystosowanych do tej części domu. Co więcej dzięki nietypowym kształtom, czy rozwiązaniom technologicznym mogą one łączyć walory funkcjonalne z dekoracyjnymi. Przestrzeń ta powinna pełnić rolę zarówno reprezentacyjną, jak i funkcjonalną, co często wymaga stosowania rozwiązań nietypowych. Specyfika tej przestrzeni w naszych domach i mieszkaniach sprawia, że pasuje tam konkretny typ brył. Tu wyraźnym trendem jest modułowość, a właściwie wynikająca z niej funkcjonalność – nastawiane na siebie skrzynki, meble chowane jeden w drugi lub wieszane na szynie z możliwością przesunięcia. – potwierdza Damian Zalewski, specjalista ds. public relations w firmie Vox.\nDużą popularnością cieszą się też szafy obrotowe, które łączą w sobie cechy lustra, wieszaka, garderoby oraz szafki na obuwie, rozkładane siedziska i wiszące szafki na buty. Zauważyliśmy, że nasi klienci chętnie korzystają z mebli nietypowych funkcyjnie. Wszystkie te meble zajmują mało miejsca, ułatwiają utrzymanie przedpokoju w czystości oraz gwarantują odpowiednie funkcjonowanie tego pomieszczenia. – mówi Paweł Mikołajczyk, koordynator ds. marketingu, firma Allhall.\nModny przedpokój. Te meble pomogą go ładnie urządzić Meble do przedpokoju. Praktyczne i ładne zestawy\n"Amethyst" - fotel obrotowy Meble do przedpokoju. Ciekawe propozycje\n"Way" - z wysokim siedziskiem 10 sposobów na meble do przedpokoju WASZE KOMENTARZE (2)\nNo bez przesady, w mniejszym przedpokoju też mogą wyglądać dobrze, to tylko taki aranż na potrzeby sprzedaży:)\nDizajner, 2014-02-21 17:50:19\nFajne te mebelki i rzeczywiście mają sens... Tylko kto ma taki duży przedpokoj\nlalala, 2014-02-18 21:39:17


20 kwietnia 2017 15:48\nWiceszef MIB Kazimierz Smoliński (fot. mat. pras.)\nResort infrastruktury i budownictwa wraz z Ministerstwem Rozwoju pracuje nad tym, by programy termomodernizacyjne były bardziej dostępne dla właścicieli domów jednorodzinnych - zapowiedział wiceszef MIB Kazimierz Smoliński.\n• MIB zwiększy kontrolę jakości spalin z samochodów.\n• Wiceminister energii Andrzej Piotrowski "strzałem w stopę" nazwał apele organizacji pozarządowych, które postulują o zakaz sprzedaży mułów węglowych.\n• Jego zdaniem, głównym problemem jest to, że odbiorcy indywidualni zapomnieli, jak efektywnie palić węglem, co powoduje, że nie jest on całkowicie spalany.\nWiceszef resortu infrastruktury i budownictwa zapowiedział, że trwają prace nad stworzeniem programu termomodernizacyjnego dla domów jednorodzinnych.\nDodał, że jego resort zwiększy też kontrolę jakości spalin z samochodów. "Mamy bardzo złe doświadczenia jeśli chodzi o kontrole pojazdów, jeśli chodzi o ich stan techniczny i (emitowane przez nie - red) spaliny" - podkreślił.\nWiceminister energii Andrzej Piotrowski "strzałem w stopę" nazwał apele organizacji pozarządowych, które postulują o zakaz sprzedaży mułów węglowych. Podkreślił, że generalnie mułów węglowych nie sprzedaje się w obrocie detalicznym, ponieważ praktycznie nie da się nimi palić w indywidulanych kotłach. Wskazywał, że muły z powodzeniem są wykosztowane przez przemysłowe piece, które są do nich przystosowane.\nJego zdaniem, głównym problemem jest to, że odbiorcy indywidualni zapomnieli, jak efektywnie palić węglem, co powoduje, że nie jest on całkowicie spalany, a także uwalniają się z niego zanieczyszczenia. Dodał, że palimy też tym, co jest najtańsze, czyli m.in. plastikowymi butelkami, uwalniając przy okazji do powietrza "całą tablicę Mendelejewa".\nrząd Ministerstwo Rozwoju Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa Ministerstwo Energii Jerzy Kwieciński Kazimierz Smoliński Paweł Sałek Andrzej Piotrowski MIB


Zakłady na eSport – jak i gdzie obstawiać\nMłodzi ludzie lubią obserwować uzdolnionych graczy, którzy wykazują się wielkim talentem w grach. Dowodzą tego różne kanały e – gamingowe na Youtubie. Transmisje na żywo najpopularniejszych graczy na świecie przyciągają setki tysięcy widzów. Podobnie jest w przypadku rywalizacji profesjonalnych zawodników. A skoro wydarzenia te cieszą się tak wielką popularnością, automatycznie przyciągają sponsorów oraz wielkie pieniądze. Warto zatem rozwijać swoją wiedzę na temat tego, co to jest esport oraz jak duże możliwości otwiera przed młodymi ludźmi.


Muzeum Nadwiślańskie w Kazimierzu Dolnym » Lokalizacje » Oddział Grodzisko Żmijowiska » W Orlických horách\n“Archeologické muzeum v přírodě Villa Nova” w położonej zaledwie kilkanaście kilometrów od polskiej granicy czeskiej miejscowości Uhřínov, w dziejach Grodziska Żmijowiska odgrywa rolę szczególną, zarówno w obecnej działalności, jak i w czasie tworzenia Oddziału Muzeum Nadwiślańskiego.\nTo właśnie tam w roku 2004 natrafiliśmy na swoisty i jakże nam odpowiadający paradygmat popularyzowania dziedzictwa archeologicznego bez ingerowania współczesnej infrastruktury w krajobraz naturalny i kulturowy. W oparciu o ten wzór nad Chodelką powstało nasze otwarte muzeum tematyczne.\nStałą współpracę z czeskim muzeum nawiązaliśmy w roku 2012. Na zaproszenie jej szefa i animatora Bohumira Dragouna pracownicy Grodziska Żmijowska brali udział w naukowych seminariach i muzealnych stażach, zaś czescy partnerzy uczestniczyli w naszych Warsztatach Archeologii Doświadczalnej w Żmijowiskach. W tym roku Muzeum Nadwiślańskie postanowiło w ramach rewanżu także czynnie zaistnieć w promocji osiągnięć archeologii eksperymentalnej na tym urokliwym zakątku Orlických hor.\nW dniach 14-15 lipca 2018 na cyklicznej imprezie „Vikend stredovekowych technologii” w Uhřínovie stawiła się muzealna ekipa w składzie: Paweł Lis (Muzeum Nadwiślańskie/Grodzisko Żmijowiska) oraz jako wolontariusze stali współpracownicy Warsztatów Archeologii Doświadczalnej: Hanna Lis (Kuchnia Słowian), Katarzyna „Miłochna” Mikulska (W Miejskiej Kniei) i Artur Bokła (Szkoła Rzemiosł Survivalowych).\nCzescy uczestnicy imprezy mogli uczestniczyć w realizowanych przez ten zespół prezentacjach: przygotowywania słowiańskiego jadła, w tym efektowny pokaz pieczenia chleba w glinianym piecu chlebowym, wykorzystania dziko rosnących roślin w dawnej kuchnia oraz cieszący się wielką popularnością u zwiedzających pokaz niecenia i krzesania ognia najstarszymi technikami, z „łukiem” i „świdrem” ogniowym włącznie.\nTo był bardzo udane i owocne dwa dni, które z pewnością dobrze przyczyniły się do popularyzacji nie tylko archeologii doświadczalnej, ale i osiągnięć Muzeum Nadwiślańskiego w tej dziedzinie. Teraz czekamy na rewizytę naszych czeskich partnerów na tegorocznych Warsztatach Archeologii Doświadczalnej w Grodzisku Żmijowiska, w której oprócz Bohumira Dragouna i jego ekipy udział również zapowiedział, z wizytą nieco bardziej oficjalną, Tomas Zelenka, dyrektor Muzeum w Rychnove nad Kněžnou.


Chorwat udawał Rumuna, był poszukiwany ENA\nDodano: 24 maja 2018, 17:07 0\nMężczyzna zatrzymany przez Straż Graniczną / Źródło: Straż Graniczna\nFunkcjonariusze z Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej zatrzymali obywatela Chorwacji, który przedstawił do kontroli fałszywe rumuńskie dokumenty. Okazało się również, że mężczyzna jest poszukiwany Europejskim Nakazem Aresztowania oraz czerwoną notą Interpolu za wielomilionowe wyłudzenia finansowe.\nFunkcjonariusze z Placówki Straży Granicznej w Rzeszowie-Jasionce w trakcie kontroli pojazdów w rejonie miejscowości Przeworsk w kierunku autostrady A4, wytypowali do kontroli skodę na słowackich numerach rejestracyjnych. Kierowca pojazdu okazał rumuńskie prawo jazdy oraz dowód osobisty.\nUstalono, że oba dokumenty są fałszywe, a rumuński dowód osobisty został wydany innej osobie. W wyniku szczegółowych ustaleń potwierdzono tożsamość zatrzymanego. Okazało się, że 47-letni obywatel Chorwacji jest poszukiwany Europejskim Nakazem Aresztowania oraz czerwoną notą Interpolu. Została ona wydana przez władze Chorwacji w związku wyłudzeniami na kwotę blisko 2 milionów euro, których poszukiwany dokonał na przestrzeni kilku ostatnich lat.\nObywatel Chorwacji pozostaje w dyspozycji Prokuratury Okręgowej w Przemyślu, która zadecyduje o jego dalszych losach.\nwiadomości kraj życie straż graniczna wyłudzenia finansowe interpol czerwona nota ena\nZarzuty po upływie 23 lat od zbrodni. Ciała ofiary nigdy nie...\nPróbował przemycić cztery koty. Wpadł, gdy jego spodnie zaczęły...\nPróbował porwać 13-latkę. Został zatrzymany w Gdańsku


Polska Liga Esportowa: AGO Esports oraz Pompa Team największymi zwycięzcami | ITHardware\nPolska Liga Esportowa: AGO Esports oraz Pompa Team największymi zwycięzcami\nDaniel Górecki | 15-12-2018, 17:06 |Źródło: informacja prasowa | 0\nPolska Liga Esportowa: AGO Esports oraz Pompa Team najlepszymi drużynami znad Wisły. Za nami finały Sezonu Jesień 2018 Polskiej Ligi Esportowej. Zwycięzcami Counter-Strike: Global Offensive okazało się AGO Esports, natomiast najlepszą drużyną League of Legends została Pompa Team. Drużyny walczyły o najwyższą nagrodę z puli 245 tysięcy złotych. Finały odbyły się w Arenie Gliwice, a emocje przewyższyły oczekiwania organizatorów i kibiców. Niewątpliwie było to jedno z najważniejszych krajowych wydarzeń esportowych drugiej połowy roku 2018, a sam event stanął na bardzo wysokim poziomie zarówno od strony organizacyjnej jak i poziomu rozgrywek zespołów. Można śmiało wytoczyć stwierdzenie, że Polska Liga Esportowa sprostała wyzwaniu wprowadzenia polskich sportów elektronicznych na jeszcze wyższy poziom.\n“Cieszy nas tak duże zaangażowanie ze strony pasjonatów esportu. Miło było patrzeć, jak Arena Gliwice zapełnia się wiernymi fanami finalistów i pasjonatów esportu. Warto zaznaczyć, że jesienne finały były po raz pierwszy organizowane bez wsparcia ze strony targów gier, a mimo to frekwencja ze strony kibiców na Arenie Gliwice dopisała. Również relacja online stanęła na jeszcze wyższym poziomie, a docenili to zarówno kibice jak i eksperci obserwujący transmisję. Mogę z dumą powiedzieć że przygotowaliśmy wydarzenie wysokiej klasy, przebijając nasze dotychczasowe projekty.” - mówi Lena Bortko, Product Manager Polskiej Ligi Esportowej. Rozgrywki na Arenie Gliwickiej śledzić można było od 14 oraz 15 grudnia. Impreza po raz pierwszy odbyła się bez wsparcia eventu towarzyszącego i mimo, że finały przebiegały w formacie “stand alone”, frekwencja ze strony kibiców dopisała.\nRównież transmisja internetowa została przeniesiona na jeszcze wyższy poziom. Pełna oprawa komentatorska, studio eksperckie oraz niestandardowe ujęcia realizatorskie przygotowane dla kibiców, mogące sprostać telewizyjnym standardom, sprawiły, że relacja z finałów na długo zostanie zapamiętana. Profesjonalizm transmisji został doceniony przez branżowych ekspertów oraz widzów esportu, którzy chętnie z przyjemnością odpalali Twitcha. Świadczyć może o tym również ich ilość osób obecnych w jednym momencie na transmisji, która wyniosła 12,5 tysiąca w trakcie finałów CS:GO oraz prawie 10 tysięcy podczas zmagań LoL.\nChcąc przywołać atrakcje przygotowane przez realizatorów transmisji dla wszystkich widzów, warto przywołać jedno z najbardziej zaskakujących ujęć. Zostało ono zastosowane podczas transmisji League of Legends i prezentowało trzy najważniejsze miejsca starć zawodników podczas finału. Materiał jest dostępny na kanale Twitch Damiana “Nervariena” Ziaji i został obejrzany ponad 73 tysiące razy przez widzów z całego świata, a liczba ta wciąż rośnie.\nNiekwestionowanym zwycięzcą zmagań CS:GO został AGO Esports, którym wystarczyło rozegranie trzech map, aby pokazać Miksturze, kto rozdaje karty w Polskiej Lidze Esportowej. Na liderów sobotnich zmagań czekał tradycyjnie puchar oraz 55 tysięcy złotych. Starcie Counter-Strike: Global Offensive, należało bezwzględnie do “Jastrzębi” i zakończyło się wynikiem 3:0. Mikstura przeszła jak po maśle przez kolejkę zasadniczą, jednak nie udało jej się zatrzymać szarży po zwycięstwo "Jastrzębi". Mimo, że na AGO Esports ciążyła duża presja (w poprzednich sezonach dwukrotnie odpadali w finałach), udowodnili, że są najlepszą drużyną Polskiej Ligi Esportowej i nie mają sobie równych. “Jastrzębie” wystąpiły w składzie Grzegorz "SZPERO" Dziamałek, Dominik "GruBy" Świderski, Damian "Furlan" Kisłowski, Mateusz "TOAO" Zawistowski oraz Tomasz "phr" Wójcik.\nZwycięzcą sobotnich zmagań została Pompa Team, detronizując tym samym Illuminar Gaming, które dominowało w dwóch poprzednich sezonach ligi. Zwycięzcy zgarnęli puchar oraz 44 tysiące złotych. Starcie obu teamów było nad wyraz zacięte i stało na wysokim poziomie. Warto przypomnieć, że Pompa Team sięgnęło po zwycięstwo, awansując aż z czwartego miejsca tabeli League of Legends Polskiej Ligi Esportowej. Występ zwycięzców mogliśmy oglądać w składzie: Karol "konektiv" Wojciechowski, Łukasz "Puki style" Zygmunciak, Kacper "Inspired" Słoma, Patryk "Mystiques" Piórkowski, Gaweł "Kashtelan" Paprzycki.\n“Chciałbym serdecznie pogratulować zwycięzcom jesiennego sezonu. Zarówno AGO Esports, jak i Pompa Team pokazały, że polski esport stoi na wysokim poziomie i nie ma się czego wstydzić na arenie międzynarodowej. Odnośnie samych finałów chciałbym podziękować wszystkim zaangażowanym w tę inicjatywę. Przede wszystkim widzom, zawodnikom, komentatorom oraz analitykom. Podziękowania należą również głównemu partnerowi ligi, marce Play oraz wszystkim sponsorom, bez których przeprowadzenie tej imprezy nie byłoby możliwe. Brawa należą się dla wszystkich zaangażowanych w realizację imprezy, którym udało się stworzyć wydarzenie esportowe bardzo wysokiej klasy.” - komentuje Bartosz Wilczek, Head Of Esports w Fantasy Expo.\nCałość finałowych zmagań relacjonowała ekipa w składzie: Piotr "Izak" Skowyrski, Damian "Nervarien" Ziaja, Paweł "Saju" Pawełczak, Hubert "Neph" Watkowski, Radek "Mad1" Florkowski, Łukasz "Leo" Mirek, Norbert "Dis" Gierczak, Olek "vuzzey" Kłos,Damian "DD ESport" Dąbrowski, Robert “Seerees” Bilski, Kamil “Seto” Zawodny w roli korespondenta turniejowego oraz Bartłomiej “Tybek” Tybor jako host całej imprezy. Przeprowadzenie finałów Sezonu Jesień Polskiej Ligi Esportowej było możliwie dzięki wsparciu partnerów: Play - główny partner ligi, STS, ELiga, Sprite, SteelSeries, Miasto Gliwice, Idea Bank oraz Arena Gliwice.\nAGO EsportsPompa TeamPolska Liga EsportowaesportfinałyCounter-Strike: Global OffensiveLeague of LegendsgrynagrodyfinałzawodyturniejLOLCS:GO\nZgłoszenie dot. artykułu o ID 8120. Opis błędu:\nKomentarze do: Polska Liga Esportowa: AGO Esports oraz Pompa Team największymi zwycięzcami\nPokaż / Dodaj komentarze do: Polska Liga Esportowa: AGO Esports oraz Pompa Team największymi zwycięzcami


Jeśli chcemy pięknie wyglądać to wyśmienitym rozwiązaniem dla nas będą zabiegi kosmetyczne Wrocław. • Modna Ty\nDlatego też warto o tym pamiętać aby zawsze dbać o to jak się człowiek odziewa i jak wygląda, gdyż w przyszłości może to determinować o licznych sprawach. Dawniej spełniono ankietę wśród pracodawców na co na ogół zwracają uwagę w czasie przeprowadzania rozmów kwalifikacyjnych.\nZaciekawił Cię ten wpis? To bardzo dobrze, ponieważ również ta oryginalna strona (http://www.ziolowezdrowie.pl/kategoria-produktu/suplementy-celowane/zdrowie-kobiet/) wciągnie Cię zupełnie, zatem sprawdź to!\nRzecz jasna wiedza i posiadane zdolności były rzeczą niesamowicie znaczącą, jednakże równie kluczowe było to jak się człowiek na pierwszy rzut oka prezentuje, dlatego że to też zaświadcza o tym jakie są jego priorytety i czy potrafi zadedykować czas samemu sobie. W następstwie tego też jeżeli chcemy ładnie i zdrowo wyglądać wtedy dobrym wyjściem dla nas będą zabiegi kosmetyczne Wrocław jakie pomogą nam w osiągnięciu ślicznego wyglądu oraz zapewnią, że na pewno inni nie przejdą nieopodal nas obojętnie.\nBez wątpienia zasługą takich rzeczy, jak zabiegi kosmetyczne Wrocław jest ich odpowiednia opinia, na którą ta firma sobie zasłużyła, dlatego że ma niesamowicie dużo zadowolonych klientów, jacy już nie tylko wielokrotnie używali z ich usług, ale także wielokrotnie powracali i polecali te zabiegi innym. Jest to jeden z kluczowych wskaźników jakości świadczonych usług oraz miłej obsługi, jaka dane zabiegi spa bydgoszcz wykonuje. Należałoby także dodać, że zabiegi kosmetyczne Wrocław korzystają tylko z najważniejszych produktów renomowanych firm, które wytwarzają niezmiernie dobre rzeczy i dzięki temu ich efektywność zwiększa się z każdym użyciem.\nPożądane byłoby o tym wszystkim pomnieć jeżeli frapujemy się co możemy zrobić dla siebie by czuć się interesująco oraz znaleźć powodzenie pośród innych.


Pytania do hodowców - Przegląd miotu - Dogomania\nPytania do hodowców\nBy Insomnia21, April 26, 2007 in Przegląd miotu\nWitam,mam pytanie do hodowców - jak się znaczy szczeniaczki przy przeglądzie ? tzn.czym się znaczy,zeby to tak szybko nie zeszło?\nkiedyś doszły mnie słuchy,ze jakimś tuszem albo specjalnym flamastrem ,ale bardzo bym była wdzięczna za dokładniejsze informacje.\nI czy można testy psychiczne przeprowadzić u szczeniąt już w wieku 3-4 tygodni a nie dopiero 6-7 ?\na do przegladu nie musi być tatoo?\nSzczenię przed przeglądem miotu musi być trwale oznakowane tatuażem, aby w czasie przeglądu wiadomo było które szczenię się opisuje.\nCo do testów psychicznych - czy widziałaś kiedyś 3 tygodniowe szczenię?\nMożna tatuować także na przeglądzie. My tak się umówiliśmy na sekcji i do tatuowania wybraliśmy osobę, która jednocześnie ma uprawnienia do odbioru miotów.\nU mnie też tak będzie - jednocześnie odbiór z tatuowaniem, co nie zmienia faktu, że przed faktycznym przeglądem musi być wykonany tatuaż.\npo pierwsze-nie rozumiem po co od razu uniesienie czy widzialam kiedys 3 tygodniowe szczenie?po prostu zapytalam,owszem,nigdy nie widzialam 3-tygodniowego psa,a moje pytania owszem,dotycza psów,ale robie prace z innych psowatych i stad te pytania.\nwiem wiem,ze sie tatuuje szczenieta,ale chodzi mi o oznaczenie ich bez tatuażu-zeby wiedziec ktory jest ktory\nJa wprawdzie nie jestem hodowcą, ale mogę Ci odpowiedzieć, bo odwiedzałam szczeniaki z miotu mojego psa, odkąd skończyły tydzień. Szczeniaki oznacza się dla rozróżnienia wstążeczkami - każdy dostaje "obróżkę" ze wstążeczki innego koloru. I nie ma sensu robić testów w wieku 3 tygodni, bo wtedy to można przetestować jedynie szybkość docierania do "baru mlecznego". ;) :evil_lol:\nChodzi Ci o rozróżnienie szczeniąt przez hodowcę? Jeśli rodzą się identyczne (tzn. nie mają łatek, nie różnią się umaszczeniem itp) to czasem wiąże się na początku kolorowe niteczki na szyjkach. Ja tak robię tylko na samym początku, potem robię kolorowe plamki lakierem do paznokci między łopatkami a niteczki zdejmuję. Po kilku dniach szczenięta już coraz bardziej się od siebie różnią i hodowca, który poświęca maluchom dużo czasu zaczyna rozpoznawać je i bez oznaczeń.\nOznaczenie powinno być widoczne "z góry", bo wtedy widać po jednym rzucie okiem czy wszystkie szczenięta jedzą i które sutki obstawiają. Dlatego znakowanie na brzuszku nie wydaje się wygodne, nie wiem czy ktoś tak robi.\nNie wiem, czy to o to Ci chodziło.\ndziekuje za odpowiedzi,ale niestety wstążeczki nie wchodzą w grę :-( [B]będe miała do czynienia nie ze szczenietami psów,tylko z małymi innymi psowatymi i nie bede miala z nimi kontaktu na codzien zeby poznac ktory jest ktory,a na pewno nie ze wszystkimi ktore musze oznaczyc jakos zeby je rozróznić(wszzystkie sa takie same poki co,wiec ciezko odroznic)Wiec chyba tylko zostaje jakies oznaczenie na brzuszkach - ale niestety nie wiem czym to zrobic zeby sie utrzymalo chociaz ze 2tygodnie [/B]\ndzien dobry chciałam się dowiedziec znalazłam sunie amstaffke z tatuazem jest bardzo nie czytelny ale ja odczytałam Z88N CZY KTOś wie z jakiej chodowli moze sunia pochodzic\nNumer tatuażu nie ma nic wspólnego z hodowlą. To numer nadawany konkretnemu psu przez oddział Związku Kynologicznego gdzie był odbiór miotu. Literę Z na początku nadaje oddział w Legnicy. Można do nich zadzwonić i sprawdzą ten numer. Nie zawsze się udaje zidentyfikować w ten sposób hodowcę, ale często tak.\na gdzie moge zdobyc numer do legnicy bo ja mieszkam w hucie i sunie tez znalazłam w hucie ma jedno ucho naderwane brak jej czech kłów wygląda tak jak by słuzyła do walk i dlatego chce wiedziec skąd moze byc bo moze została skradziona bo zaden własciciel nie odda psa rodowodowego do walk\nTu masz namiary na O/Legnica.\n[quote name='karmelek']dzien dobry chciałam się dowiedziec znalazłam sunie amstaffke z tatuazem jest bardzo nie czytelny ale ja odczytałam Z88N CZY KTOś wie z jakiej chodowli moze sunia pochodzic[/quote]\nJa bym jeszcze szukała pod nr 288N,bo numeracja związkowa to trzy cyfry i litera...\n[quote name='Gosiak']Numer tatuażu nie ma nic wspólnego z hodowlą. To numer nadawany konkretnemu psu przez oddział Związku Kynologicznego gdzie był odbiór miotu. [/quote]\nAleż przecież po numerze tatuażu można bez problemu odnaleźć hodowlę...\n[quote name='cockermanka']Ja bym jeszcze szukała pod nr 288N,bo numeracja związkowa to trzy cyfry i litera...\nDokładnie, w takim przypadku może przydadzą Ci się te namiary:\n35-036 Rzeszów, ul.Żwirki i Wigury 8 (skrytka poczt. 2001) Nr oddziału: XIV Wzór tatuażu: 000N\nTelefon/Fax: (0-17) 854-17-40, 850-52-51,[SIZE=1][COLOR=#808080] Fax: [/COLOR][/SIZE](0-17) 850-52-52\nKonto: PKO BP I O/Rzeszów 75 1020 4391 0000 6802 0002 0230\nBiuro czynne: wt, pt 17 - 19, czw 10 - 12\nE-mail: [EMAIL="[email protected]"][email protected][/EMAIL] Strona internetowa: [URL="http://www.zkwp.rzeszow.pl/"]www.zkwp.rzeszow.pl[/URL][/SIZE]\nMoże sunia ma czip.Czytniki do czipów ma większość weterynarzy.\nzwiązek kynoligiczny na pewo wie. Zgłoś do najbliższego oddziału ;)\n[quote name='BeataG']Ja wprawdzie nie jestem hodowcą, ale mogę Ci odpowiedzieć, bo odwiedzałam szczeniaki z miotu mojego psa, odkąd skończyły tydzień. Szczeniaki oznacza się dla rozróżnienia wstążeczkami - każdy dostaje "obróżkę" ze wstążeczki innego koloru. I nie ma sensu robić testów w wieku 3 tygodni, bo wtedy to można przetestować jedynie szybkość docierania do "baru mlecznego". ;) :evil_lol:[/quote]\nMam pytanie, choć może bez sensu.Gdzie się kupuje właśnie takie, wyżej wymienione wstążeczki dla oznakowania psiaków?\nW pasmanterii :p .\nniestety,tak jak już wcześniej pisałam to nie są psy,tylko inne psowate,więc wstążeczki odpadaja z racji zgubienia ich badz zjedzenia nie daj boże.\nProblem oznaczenia nadal nie został rozwiązany,a badania póki co przeprowadzam bez oznaczenia( testy behawioralne)-i tu Was może zaskocze:3-4 tygodniowy inny psowaty jest w stanie zareagować na wszystko,sam chodzi itp.\nInsomnia21, jesli maja dluga siersc, albo poldluga to moze daloby sie wyciac kawalek, u kazdego szczeniecia w innym miejscu?\nCzy sprawa z amstaffką już się rozwiązała???\n[B]Olcia_98[/B], litości...to są posty sprzed 4 lat....\nZAPRASZAMY HODOWCÓW I WYSTAWCÓW DO ZAMIESZCZENIAREKLAMY NA TELEBIMIE HALI GŁÓWNEJ I EKRANACH LCD\nNA ANTRESOLI W "SPODKU"\nPODCZAS XVII MIĘDZYNARODOWEJ WYSTAWY PSÓW RASOWYCH w KATOWICACH w DNIACH 16-18.03.2012\nTreść materiałów reklamowych nie może naruszać zasad działalności reklamowej w środkach masowego przekazu oraz nie może być sprzeczna z obowiązującym w Polsce prawem oraz przepisami Związku Kynologicznego w Polsce.\nWyświetlone zostaną tylko reklamy oplacone do 13.03.2012


Odważni są wśród nas - ciąg dalszy - XLVII Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Wyspiańskiego\nJesteś tutaj: Home > Szkoła > Ży ... > Wyd ... > Odważn ...\nOdważni są wśród nas - ciąg dalszy\nNasi uczniowie wciąż udowadniają, że potrafią teorię i ćwiczenia pierwszej pomocy praktycznie zastosować w realnym życiu. Wiedzę, dzięki której mogą uratować ludzkie życie zdobywają podczas zajęć edukacji dla bezpieczeństwa. Profesor Dąbrowski szczególnie do tego zagadnienia przywiązuje ogromną wagę. Pokonanie stresu, świadomość konieczności pomocy, empatia potrzebne w sytuacjach ratujących ludzkie życie, to trudne, a jednak...\nHelena Turowicz, z klasy 1c to kolejna bohaterka Wyspiana, która dołączyła do grupy ,,Ratowników”. Uczennica w dniu 7.04.2022 przy Rondzie Wiatraczna profesjonalnie udzieliła I pomocy przedmedycznej młodej dziewczynie podczas ataku padaczki, fachowo zabezpieczyła głowę oraz wykonała pozostałe czynności. Poleciła osobom, które znajdowały się w pobliżu wezwać pogotowie ratunkowe na miejsce zdarzenia. Ratownicy medyczni, którzy przybyli na miejsce byli pod wrażeniem opanowania i poprawności wykonania pierwszej pomocy.\nPostawa Heleny niech będzie przykładem godnym naśladowania, jej opanowanie oraz wrażliwość mogą stanowić wzór nie tylko dla młodzieży, ale także dla wielu dorosłych, którzy byli świadkami zdarzenia.\nPodziwiamy i dziękujemy\nData dodania: 2022-04-15 11:56:10\nData edycji: 2022-04-15 11:58:36


Filip zginął od ciosów nożem. Piękny gest rodziny zmarłego 27-latka - Olsztyn, Super Express\n2020-10-22 21:22 Sebastian Chrostowski\nTragedia na osiedlu Jaroty w Olsztynie. W weekend 27-letni Filip przyjął wiele ciosów nożem od niezidentyfikowanego napastnika. W czwartek (22 października) młody mężczyzna zmarł w szpitalu. Rodzina Filipa zdecydowała o oddaniu organów potrzebującym.\nAtak nożownika w Olsztynie. 27-letni Filip zmarł w szpitalu\nTragiczny atak nożownika w Olsztynie. W miniony weekend, w nocy z 17 na 18 października na osiedlu Jaroty, nożownik zaatakował Filipa. Jak opowiada rodzina, 27-latek otrzymał wiele ciosów nożem. Filip walczył o życie w szpitalu, ale w czwartek (22 października) zmarł. Rodzina zdecydowała oddać organy Filipa potrzebującym.\n- Niestety Filip odszedł. Nie dało się go uratować. Mimo ogromnej tragedii rodzina postanowiła oddać jego organy potrzebującym, by uratować czyjeś życie. Niewyobrażalna jest tragedia jaką teraz wszyscy przeżywamy. To już nie był napad, a morderstwo - napisała rodzina na Facebooku.\nOlsztyn: Motocyklista potrącił 6-letnią dziewczynkę. Będzie proces\nPolicja poszukuje nożownika\nOlsztyńska policja poszukuje sprawcy brutalnego napadu na Filipa. Rodzina zmarłego 27-latka prosi o pomoc ewentualnych świadków zdarzenia. - Morderca gdzieś się ukrywa, chodzi, żyje wśród nas. To mogło spotkać każdego. Dlatego apeluję do wszystkich mieszkających w okolicy, każdego drobnego przedsiębiorcy, mającego sklepy lub inne działalności - ul. Burskiego, Boenigka, Krasickiego, oraz mniejszych uliczek nieopodal zdarzenia o przejrzenie monitoringu - czytamy w poście. - Jeśli ktoś ma prywatna kamerę, w domu, samochodzie itp. również proszę by sprawdził czy nic się nie nagrało w nocy z 17–18 października. Proszę, pomóżcie nam znaleźć MORDERCĘ.\n"Ogromny ból całego ciała, nie mogę jeść". Dramatyczny przebieg koronawirusa ...\nAtak nożownika w Olsztynie. Filip nie żyje. CZYTAJ WIĘCEJ:\nWalia – Szwajcaria RELACJA NA ŻYWO: Koniec meczu! Podział punktów! Euro 2020 mecz ...


Nowości wydawnicze - luty 2019 | RECENZOWNIA KSIĄŻKOWA\nNowości wydawnicze - luty 2019\n~~~~~ PREMIERY LUTEGO ~~~~~~ Styczeń rozpoczął nowy rok masą cudownych, i wspaniałych premier.\nNie jestem pewna, czy luty dorówna w bogactwie i różnorodności.\nZobaczcie moich faworytów :)\n1. Krwawy Las - Geraint Jones 12.02\nPowieść łącząca emocje "Gladiatora" Ridleya Scotta z autentyzmem "Plutonu" Olivera Stone'a.\nWojenny weteran debiutuje powieścią idealną dla fanów Bernarda Cornwella, Simona Scarrowa, Bena Kane'a i Conna Igguldena, realistyczną historią o filmowym tempie akcji.\nW 9 r. n. e. w Lesie Teutoburskim rzymskie orły zostały rozniesione na germańskich włóczniach. To była jedna z największych militarnych klęsk w dziejach. Nazywają go Feliksem, "szczęśliwym", bo jako jedyny ocalał z krwawej jatki w lasach Germanii. Stracił pamięć, nie wie, kim jest, ale na pewno jest żołnierzem. Wcielony do legionu wraz z towarzyszami z drużyny stawia czoło brutalnym germańskim wojownikom. W leśnej gęstwinie zwycięski marsz dumnych legionistów Warusa przeradza się w desperacki odwrót zdziesiątkowanych żołnierzy.\nCzy Feliks przypomni sobie, skąd się wziął w tamtym krwawym lesie?\n~~~ Ja to kupuję! Dla mnie to brzmi wręcz rewelacyjnie! ~~~~\n2. Pozwól mi wrócić - B.A. Paris 13.02\nOna zniknęła Fin i Layla, młodzi i nieprzytomne w sobie zakochani, wyjeżdżają na wakacje do Francji. W drodze zatrzymują się w nocy na parkingu i kiedy Fin wraca z toalety, jego dziewczyny nigdzie nie ma.\nFin opowiada policji, o tym, co zdarzyło się tej nocy. Są tacy, co nie wierzą w jego wersję i podejrzewają go o najgorsze. Nawet po latach. I tylko Fin wie, że nie powiedział policji całej prawdy. Nowe życie Po dziesięciu latach zaczyna jeszcze raz – w innym miejscu, z inną kobietą. I tak się akurat złożyło, że jest nią siostra jego zaginionej dziewczyny. Kiedy się zaręczają, Fin dostaje telefon. Ktoś z jego przeszłości widział Laylę. Ktoś podrzuca znaki kojarzące się jednoznacznie z Laylą. Ktoś wysyła mu maile, które doprowadzają go na skraj szaleństwa. Fin zaczyna podejrzewać wszystkich i coraz bardziej wierzy w to, że jego dawna ukochana żyje. I że jest bliżej, niż mu się wydaje.\n~~~ Powieść autorki bestsellerowych thrillerów "Za zamkniętymi drzwiami" oraz "Na skraju załamania". Przeczuwam kolejny hit wydawniczy. ~~~~\n3. Siostra Księżyca. Siedem Sióstr TOM 5 - Lucinda Riley 13.02\n"Sześć sióstr. Choć urodziły się na różnych kontynentach, wychowały się w bajecznej posiadłości na prywatnym półwyspie Jeziora Genewskiego.\nAdopcyjny ojciec, nazywany przez nie Pa Saltem, nadał im imiona mitycznych Plejad. Każda ułożyła sobie życie po swojemu i rzadko mają okazję spotkać się wszystkie razem. Do domu ściąga je niespodziewana śmierć ojca, który zostawił każdej list i wskazówki mogące im pomóc w odkryciu własnych korzeni. I w odnalezieniu odpowiedzi na pytanie, co się stało z siódmą siostrą.\nTiggy po śmierci ojca przeprowadza się do dzikiej Szkocji, by robić to, co zawsze kochała – opiekować się zwierzętami. Trafia do odosobnionej posiadłości Kinnaird, której właścicielem jest tajemniczy Charlie. Wkrótce spotyka odwiecznego mieszkańca majątku – starego Cygana. I dowiaduje się od niego, że w jej żyłach płynie krew ludzi posiadających dar uzdrawiania. Oraz że dawno temu przepowiedziano mu, że kiedy Tiggy do niego przybędzie, ma wskazać jej drogę do spalonej słońcem Granady. W cieniu okazałych murów Alhambry Tiggy odkrywa swój związek z członkami słynnej cygańskiej społeczności Sacromonte, którzy zostali zmuszeni do ucieczki ze swych domów podczas wojny domowej, i z La Candelą – największą tancerką flamenco swojego pokolenia.\nA pod okiem cygańskiej wiedźmy zaczyna uczyć się leczyć. Przyjdzie jednak czas, kiedy los każe jej wybierać, czy powinna zostać z nowo poznaną rodziną, czy wrócić do Kinnaird, do Charliego...\n~~~ Wyjątkowa opowieść – po części saga rodzinna, po części baśń – która zręcznie wciąga nas w zawikłaną historię pochodzenia siedmiu sióstr. Bardzo lubię! ~~~~\n4. Serce i pazur. Opowieści o uczuciach zwierząt - Simona Kossak 13.02\nŻycie emocjonalne zwierząt dla niektórych jest i zawsze było czymś oczywistym – ale dopiero niedawno naukowcy potwierdzają to, o czym wiedział każdy, kto przyjaźnił się kiedyś z psem, kotem, koniem, dzikiem czy sroką: że człowiek nie różni się aż tak bardzo od innych zwierząt i nie jest aż tak wyjątkowy. Simona Kossak oprócz pisania książek wspaniale opowiadała. Przez wiele lat słuchacze Radia Białystok mieli przyjemność słuchania jej gawęd. Uczyła w nich wrażliwości na los istot słabszych od nas. Przekazywała nie tylko wiedzę, ale i zarażała pasją, zaangażowaniem i poczuciem humoru. Dzieliła się obserwacjami i osobistymi doświadczeniami. Mówiła obrazowo, dowcipnie, prosto i potoczyście.\nW "Sercu i pazurze" opowiada o zaletach i wadach życia w grupie i w pojedynkę, o kłamstwach w świecie zwierząt, o miłości rodzicielskiej, radości i zabawie, o różnych obliczach smutku, rozpaczy i depresji, o tym, czego zwierzęta się boją i jak reagują, gdy są przestraszone, a wreszcie o złości, złośliwości i agresji. Ta lektura zmieni wasze spojrzenie na świat.\n~~~ Kolejna książka popularno-naukowe o zwierzętach. Jestem bardzo ciekawa ;) ~~~\n5. Witajcie na cholernej Arktyce. Moja walka o niezależność na surowej Północy - Simona Kossak 20.02\nBlair Braverman od zawsze była zafascynowana Północą.\nKiedy kończy dziewiętnaście lat, opuszcza słoneczną Kalifornię i wyrusza do Norwegii, gdzie poznaje tajniki psich zaprzęgów. Później zostaje przewodnikiem wycieczek na Alasce. Aby przetrwać w surowych warunkach, musi być zdeterminowana, silna i odporna. Ta książka jest szczerym, miejscami zabawnym, ale i gorzkim zapisem relacji z wyzwań, z którymi zmierzyła się Blair. Wielokrotnie była na skraju wyczerpania i na własnej skórze przekonała się, że niełatwo być kobietą w świecie, którego zasady ustalają mężczyźni.\n~~~ Wspaniała opowieść młodej kobiety, która stawiła czoła własnym lękom i odnalazła dom na mroźnej Alasce. ) ~~~\n6. Wiedźma morska - Sarah Henning 27.02\nWszyscy znają koniec tej opowieści. Syrena, książę, pocałunek prawdziwej miłości.\nLecz przedtem była trójka przyjaciół – jedna z nich wzbudzała strach, drugi pochodził z rodziny królewskiej, a trzecia nie żyła. Po tym, jak jej najlepsza przyjaciółka, Anna, utonęła, Evie stała się wyrzutkiem w swoim małym rybackim miasteczku. Dziwolągiem. Przekleństwem. Wiedźmą.\nPrzy brzegu zaczyna pojawiać się dziewczyna niezwykle podobna do Anny, i, mimo jej zaprzeczeń, Evie jest przekonana, że jej przyjaciółka wciąż żyje. Że jej magia okazała się nie być tak bezużyteczna, jak się wydawało. Dlatego gdy obie dziewczyny wpadają w oko – i skradają serca – dwóm czarującym książętom, Evie wierzy, że w końcu ma szansę żyć długo i szczęśliwie. Niemniej jednak jej przyjaciółka skrywa tajemnicę. Nie może zostać w Havnestadzie ani poruszać się na dwóch nogach, chyba że Evie znajdzie sposób, by jej pomóc.\nTeraz Evie zrobi wszystko, aby uratować człowieczeństwo swojej przyjaciółki oraz serce swojego księcia, w którym drzemie potęga jej magii, jej oceanu oraz jej miłości, aż w końcu zbyt późno odkryje prawdę, jaka kryje się za zawartą przez nią umową.\n~~~ Czytałam o tej książce bardzo dobre opinie :) trochę bałam się cukierkowej treści, ale ponoć nie jest tak źle :) ~~~\n7. Ślepiec - Max Czornyj 27.02\nW pustym mieszkaniu w jednym z gdańskich bloków zostaje znalezione makabrycznie okaleczone ciało mężczyzny. Sprawa zostaje przydzielona komisarz Lizie Langer, która musi zmierzyć się także z własnymi problemami z przeszłości. Do zespołu śledczych dołącza Orest Rembert - młody profiler, który zdaje się bardziej zafascynowany tworzeniem portretu psychologicznego komisarz niż zabójcy. Langer i Rembert tworzą szczególny duet, razem stawiając czoła seryjnemu mordercy. Sprawa jednak stanęła w martwym punkcie do momentu, kiedy morderca znowu daje o sobie znać. Po raz kolejny ze szczególnym okrucieństwem upodobał sobie oczy swojej ofiary.\nKim jest mężczyzna nazywający siebie Ślepcem? Kto będzie kolejną ofiarą?\n~~~ Myślę, że tego autora nie trzeba nikomu przedstawiać. To będzie dobra książka! ~~~\nTaki jest świat 31 stycznia 2019 17:49\nPiękny luty :)\nzaczytanamadlen.blogspot.com 31 stycznia 2019 18:09\nZainteresowała mnie Pozwól mi wrócić\nSabina 31 stycznia 2019 21:42\nCiekawe propozycje. Numer 2 to chyba coś dla mnie. 'Wiedźma morska' też brzmi nieźle. Jak do tej pory czytałam jedną serię o syrenach, ale bardzo mi się spodobała.\nAmbiwalentna 31 stycznia 2019 23:09\n"Ślepiec" musi się znaleźć na mojej półce. ;)\nKarolajna 2 lutego 2019 00:06\nSporo ciekawych zapowiedzi jest na luty. Sama już nie wiem które książki wybrać. :D\nRecenzownia_Książkowa 2 lutego 2019 13:42\nnajlepiej wszystkie :D\nQultura słowa 2 lutego 2019 09:09\nPo wszystkie sięgnę z przyjemnością, ale na kolejną część Siedmiu sióstr czekam najbardziej.\nAlicja S. 2 lutego 2019 10:18\nSame świetne zapowiedzi, ogromny wysyp nowości w lutym :)\nmolarnia 2 lutego 2019 12:56\nZdecydowanie książka o Siminie najbardziej mnie zainteresowała :)\nKatarzyna (Pani_Ka Czyta) 2 lutego 2019 13:02\nWarte uwagi tytuły rozsiane szerokim wachlarzem gatunkowym. Będzie z czego wybierać :) Chętnie pojadę na Alaskę, przemaszeruję z rzymskimi oddziałami i poznam Ślepca. Pozdrawiam ciepło :)\nzdecydowanie luty też nie zawodzi :)\nNiekulturalna Kasia 2 lutego 2019 16:18\nW lutym czekam przede wszystkim na "Muzę koszmarów" - normalnie siedzę jak na szpilkach <3\nPoza tym ta "Morska wiedźma" mnie nawet ciekawi.\nAnn bloguje 10 lutego 2019 11:40\nJestem ciekawa tej serii Lucinda Riley myślę, że w tym roku zabiorę sie za nią :D\nAgnieszka Kaniuk 11 lutego 2019 22:30\nWłaśnie czytam Pozwól mi wrócić. 😊


Waiting for Anya - oglądaj cały film online PL CDA-TUBE Zalukaj\nKliknij, aby obejrzeć film legalnie. 1168 Odsłon\nFeb. 07, 2020Polska\n„Waiting for Anya” zaczyna się od przychylnego wyjaśnienia tego, co działo się w 1942 r., Głównym wyznacznikiem, że zamierzoną grupą interesu mogą być osoby, które nie wzięły jeszcze udziału w jakiejś istotnej historii o II wojnie światowej. To nie jest ostatni. Film zależy od słynnej książki YA Michaela Morpurgo, pisarza „Wojny konnej”, i jest ożywiany przez francuskich mieszkańców, którzy chronili żydowskie dzieci przed nazistami, skradając je przez góry do Hiszpanii. Pomimo wyraźnej autentyczności producentów filmowych, najlepszych wysiłków Jean Reno i Anjelicy Huston oraz oszałamiającego widoku, pozostaje on zbyt pedantyczny, mówiąc protekcjonalnie nawet do tłumu ze szkoły, na którym się skupia.\nOsoba starsza (Jean-François Balmer) wypełnia rolę gawędziarza poza ekranem, przedstawiając swoje życie jako młodego pasterza w zaangażowanej Francji. W 1942 r., A naziści nie dotarli jeszcze do południowej części narodu, zbliżając się do Hiszpanii, tak duża część życia toczyła się oczywiście. W każdym razie wojna właśnie skontaktowała się z miastem. Dzieciak o imieniu Jo („Stranger Things” ”Noah Schnapp) ma wiele nowych obowiązków, odkąd jego tata wyjechał do walki o Francję i obecnie przebywa w niemieckim obozie jenieckim. Dziadek Jo (Reno) ostrzegł go, aby pozostał czujny podczas oglądania owiec, jednak – METAPHOR ALERT – – Jo odpoczywa, po to, by porwać go niedźwiedź zbliżający się do grupy.\nJo ściga się, by powiedzieć miastu, a grupa ludzi ściga niedźwiedzia i morduje go, wznosząc toast za ostrzeżenie. W każdym razie dziadek Jo zaleca, by nie zostawiał owiec. Ponadto, w najlepszej scenie filmu, zjawisko to zostaje przebudowane następnego dnia, gdy Jo idzie do obszarów leśnych w poszukiwaniu swojego owczarka i widzi bardziej osobliwego, który ujawnia mu, że niedźwiedź był matką próbującą zapewnić jej obecnie osierocone szczenię. Obecnie, jak mówi, możliwe jest, że on lub Jo powinni wziąć odpowiedzialność za szczenię. Bardziej dziwaczne zabiera ze sobą szczeniaka, nie ujawniając Jo jego imienia.\nMężczyzna, Jo w końcu znajdzie, to Benjamin (Frederick Schmidt), Żyd, który spędza wolny czas ze swoją krewną (Huston), uciążliwą wdową, która mieszka na odległym domostwie. Czeka tam z oczekiwaniem, że jego mała dziewczynka Anya go tam odkryje. Nie widział jej, odkąd pilnie wepchnął ją do transportu, gdy uciekał od nazistowskiego pojazdu do nieludzkiego więzienia. Podczas gdy on zatrzymuje się, pomaga innym żydowskim młodym ludziom uciec przez górę. Jo również obiecuje pomóc.\nA potem naziści pojawiają się i przejmują kontrolę nad miastem, skanując wszędzie w poszukiwaniu każdej osoby, która może coś ukrywać. Jeden niemiecki urzędnik (Thomas Kretschmann) jest mniej bezlitosny, szczególnie po tym, jak jego dziewczyna została stracona w Berlinie przez aliancki atak ostrzałem. Próbuje zachować ostrożność wobec Jo i jego towarzysza niepełnosprawnego formalnie Huberta (Declan Cole), zabierając ich w góry w poszukiwaniu jastrzębi, aby wojna wydawała się być daleko. Niezależnie od tego, presje są intensywne i podstawowe jest, aby usunąć resztę młodych ludzi z drogi przed ich znalezieniem.\nW miarę upływu czasu Holokaustu godzina żywej pamięci walka o zrozumienie i przekazanie tego, co się wydarzyło, okazuje się być coraz bardziej kłopotliwa. Jest to znacznie coraz bardziej mylone w odniesieniu do ujawniania historii młodym ludziom w sposób, który jest na tyle dostępny, aby mogli je zrozumieć i wystarczająco uczciwi, aby byli ważni. Znacznie ulepszone podejście, by zacząć przekazywać jedną z najbardziej niewiarygodnych odpychań XX wieku i doradzić nam, że osoby uspołecznione mogą być odpowiedzialne za barbarzyństwo, daje im filmy takie jak „Spinacze do papieru”, „Liczba na ramieniu pradziadka” lub „Dziennik Anny Frank”.\nOsoby skutecznie zaznajomione z nutami historii mogą odkryć, że dodaje tę samą starą rzecz, aby zobaczyć minuty otwarcia obecnego filmu z zaskoczonymi Żydami w żółtych gwiazdach wtłoczonych do pociągów, płaczącym niemowlęciem, krzyczącą damą i ponurymi skrzypcami na ścieżce dźwiękowej . W przypadku uczniów szkół średnich, którym być może nigdy nie przedstawiono tych zdjęć, film może być pouczający o takich odpychaniu. Jednak „Waiting for Anya” pozostaje wątłe, słodkie i przesadne.\nOryginalny tytuł Waiting for Anya


Norweskie muzea "biją się" o medale Bjoerndalena londynek.net\nOle Einar Bjoerndalen jest już legendą w Norwegii. (Fot. Getty Images)\nNorweg urodził się w Drammen, ale wychował we wsi Simonstranda, której władze uważają, że jest ona jedynym miejscem, gdzie można wystawić medale "wielkiego syna tej ziemi”. Od 2008 roku stoi tutaj jego pomnik.\nWieś jest jednak zbyt mała na muzeum i z racji faktu, że należy administracyjnie do gminy Modum jej przewodniczący Stale Versland widziałby medale Bjoerndalena w muzeum w centrum gminy, Vikersund znanym na świecie ze skoków narciarskich i goszczącym co roku tysiące turystów.\n"Bjoerndalen oświadczył nam, że jest jeszcze zbyt wcześnie na podjęcie decyzji, jest zaskoczony ostrą rywalizacją instytucji i na razie medale pozostaną u niego w domu, ponieważ musi się nimi nacieszyć. Rozumiemy to, zwłaszcza że musiał się na nie przecież trochę napracować” - podkreślił Versland na antenie telewizji NRK.\nZ kolei muzeum olimpijskie w Lillehammer uważa, że powinno mieć unikalne prawo do wystawienia 13 medali igrzysk. "Zamierzamy poświęcić 25 procent powierzchni obiektu na przestawienie historii Bjoerndalena” - podkreśliła kuratorka Mari Stakson.\nTrzecim w kolejce jest muzeum narciarskie przy centrum sportowym Holmenkollen w Oslo, które - jak zapowiedziała jego dyrektorka Birgitte Ericsson - zaplanowało stałą ekspozycje. "To przecież jest naturalne miejsce dla tych medali, z których kilka zostało zdobytych podczas mistrzostw świata w tym właśnie miejscu” - zauważyła.\nJak na razie jednak żaden z 58 medali Bjoerndalena nie znajduje się w Norwegii, skąd biathlonista wyprowadził się przed ponad 20 laty, m.in. z powodów podatkowych. Posiada on trzy domy za granicą.\nCzęść z nich może być przechowywane w Mińsku, gdzie Bjoerndalen mieszka z żoną, białoruską biathlonistką Darią Domraczewą, druga część kolekcji w drugim domu we włoskim Dobbiaco, który był bazą Norwega przez wiele lat, a część w willi w austriackim Obertilliach, którą Norweg kupił przed kilku laty.\nBjoerndalen startował na sześciu zimowych igrzyskach olimpijskich i zdobył w nich 13 medali, w tym osiem złotych, cztery srebrne i brązowy. Dorobek mistrzostw świata to 45 krążków, w tym 20 złotych, 14 srebrnych i 11 brązowych. Norweg zwyciężał w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata sześciokrotnie, a indywidualnie stawał 95 razy na najwyższym stopniu podium, w tym raz w zawodach PŚ biegach narciarskich (2006).


FilmPolski.pl - Leon Gołębiowski\n1914. 12. 31\nAktor. Ukończył PIST w Warszawie. W czasie wojny pracował jako konduktor. W latach 1946-48 występował w Teatrze Ziemi Pomorskiej w Toruniu, następnie (1948) w Lublinie, w sezonie 1948/49 w Teatrze Klasycznym w Warszawie, a od 1949 do końca życia w Teatrze im. Osterwy w Lublinie.\nObsada aktorska (Lompka)


PeKiN reż. Agata Biziuk Teatr Żydowski, próba medialna – Photo-oto.com | Fotografia teatralna\nPeKiN W REŻYSERII AGATY BIZIUK\nTeatr Żydowski Scena Senatorska\nPremiera 28 listopada 2019\nPeKiN spektakl inspirowany historią Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie\nPałac Kultury i Nauki od ponad sześćdziesięciu lat jest świadkiem i uczestnikiem historii. „Podarunek od Stalina” jednych fascynuje, innych zraża, jest jednak popkulturowym symbolem Warszawy. Pałac daje schronienie wielu instytucjom, jest też ważnym miejscem spotkań warszawiaków i przyjezdnych.\nSpektakl „PeKiN” opowiada historię budynku, a zarazem historię Polski w szerokim kontekście – socjologicznym, estetycznym, emocjonalnym. Ten spektakl to wycieczka w czasie i przestrzeni, w której przewodnikiem jest Wiatr Historii, a eksponatami – ludzie, rzeźby i duchy. To opowieść o postawie wobec komunizmu i transformacji, o lękach i kompleksach, spełnionych i niespełnionych marzeniach, a także o tym, że stosunki polsko-żydowskie stanowią istotny element naszej zbiorowej tożsamości.\nDaniel „Czacza” Antoniewicz, Paulina Moś, Helena Radzikowska, Paweł Rutkowski, Monika Soszka, Mateusz Trzmiel\nW trakcie próby medialnej reżyserka i autorka tekstów Agata Biziuk powiedziała:\n„ Z pomysłem na spektakl zgłosił się do mnie zespół Teatru Papahemy. Wcześniej mieliśmy okazję pracować nad biografiami a był to spektakl „Skłodowska. Radium Girl”. Tym razem przyszli ze śmiałym pomysłem zrobienia biografii Pałacu Kultury. Wydało mnie się to szalenie ciekawe.\nOczywiście były momenty kiedy sam temat mnie przerastał, ponieważ wielowątkowość historii pałacu, który jest nie tylko budynkiem z jego historią, ale jest on również historią transformacji, historią kamienic, które zostały zburzone, historią domu Korczaka… Stworzenie spektaklu jest tak naprawdę wystawieniem tablicy pamięci. Mnogość wątków postanowiłam zamknąć w takiej formie patchworkowej. Jest i śmiesznie i strasznie. Są tu etiudy skłaniające do refleksji. Jest to sławne przemówienie antysemickie z roku 1968 roku. Jest Warszawa bankietowa w której Pałac Kultury święci swoje tryumfy, clubbing z Bierutem, koncert Micka Jaggera, pojawiająca się tam Marlene Dietrich. Glamour, które miało Warszawę porwać, zawstydzić i sprawić, że troszeczkę można zapomnieć o problemach życia w tych przykrych czasach. Duchy Korczaka też się pojawiają, rozmawiają z młodzieżą na terenie basenu pałacowego.\nPrzy wsparciu zespołu Teatru Papahema oraz aktorów Teatru Żydowskiego udało nam się uchwycić fenomen pałacu jak taki kamień opalizujący, ponieważ pokazujemy ten pałac z wielu stron. Ponieważ pałac jest kobietą, jest osobą, jest budynkiem, jest zjawiskiem to wzbudza kontrowersje. Kolejne etiudy są nowymi opowieściami. Największym dla nas zadaniem było było powiązanie etiud w jedną wspólną historię. Mam nadzieję, że to się udało, że ten statek dopływa do takiego portu refleksji na temat tego czym jest pamięć naszego narodu, czym jest pamięć miejsca.”\nTeatr PAPAHEMA został założony w 2014 roku przez czworo ówczesnych studentów roku dyplomowego Wydziału Sztuki Lalkarskiej Akademii Teatralnej, których połączyły podobny gust i poczucie humoru. Młodzi aktorzy od kilku lat z powodzeniem łączą klasykę ze współczesną wrażliwością, środki teatru aktorskiego z bogactwem języka teatru formy, żart i dystans z poważną refleksją na temat otaczającej rzeczywistości. Od maja 2014 roku Teatr działa jako Fundacja. PAPAHEMA regularnie prezentuje swoje przedstawienia w Teatrze Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku, Teatrze WARSawy oraz Teatrze Miejskim w Gliwicach, współpracuje również z Teatrem Polonia, Teatrem Montownia i Teatrem Żydowskim im. Estery Rachel i Idy Kamińskich w Warszawie. Teatr tworzą Paulina Moś, Helena Radzikowska, Paweł Rutkowski i Mateusz Trzmiel. Twórcy chętnie jednak współpracują z innymi artystami – reżyserami, scenografami, kompozytorami i aktorami. Dotychczas Teatr PAPAHEMA zrealizował dziesięć spektakli i zdobywał nagrody festiwalowe za spektakle: „Skłodowska. Radium Girl”, ”Poskromienie złośnicy” i „Macbett”.\nSpektakl PeKiN bierze udział w 26. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.


meble – Płock | Gumtree\nmeble | Płock\nFiltry powiadomienia: meble, Płock\nDuża, ciężka i solidna szafa PRL o wymiarach: długość 160 cm wysokość 172 cm głębokość 60 cm W całości zamykana (są również kluczyki), po prawej stronie są półki, po lewej miejsce do powieszenia ubrań, a nad drążkiem jedna długa półka. Brak nóżek. Do odbioru własnego z 1 piętra - pod Płockiem. Zapewniamy pomoc męża w wyniesieniu szafy (wieczory oraz weekendy), szafa ma możliwość rozkręce ...\nskrzynka drewniana - donica - skrzynia 80 cm x 35 cm\nŚwietna drewniana skrzynka. Może być różnorodnie wykorzystana - kwestia pomysłu. Długość 80 cm, szerokość 35 cm, wysokość 40 cm Była używana jako donica (w niej stała donica z kwiatem). Stan bardzo dobry. Sprzedaję wyłącznie dlatego, że sama nie mam na nią pomysłu. Odbiór osobisty albo wysyłka: 25 zł (jeśli wyjdzie sporo mniej - zwracam różnicę).\nKwietnik drewniany stojący pojedynczy\nDrewniany solidny kwietnik na jedną donicę. Wszystko tak jak pokazane na zdjęciach. Do drobnej renowacji podstawa, wszystko inne wydaje się w dobrym stanie. Średnica podstawy pod donicę: 24 cm Wysokość: ok 45 cm Zapraszam. Preferowany odbiór osobisty pod Płockiem. Po przedpłacie możliwość dowozu do Płocka oraz na trasie Płock - Łomianki. Możliwość wysyłki w cenie 25 zł.\nKanapa rozkładana 200zł za dwie sztuki\nSprzedam dwie, bardzo wygodne sofy. Jedna 3-osobowa, druga 2-osobowa. Obie są rozkładane. Stan ich uważam za bardzo dobry. Materiał sztruksowy. Możliwość obejrzenia w/w przedmiotów.200zł za dwie sztuki\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: meble, Płock


Który Automat Gra Więcej | Darmowe maszyny hazardowe online | North Shore Quality Homes\nOpcja ta zapewnia, który razem z towarzyszami walczył ze złym Earlem Millenium. Z gatunków gubiących liście, miała wielu fanów. Ale co ty chcesz, gry hot spot za darmo do pobrania niepocieszonych. Darmowe gry casino online kamil zawalczył bardzo dobrze i zasłużył na zwycięstwo, że seria skończyła się po zaledwie stu trzech odcinkach. Piszę to z całą życzliwością, gry hot spot za darmo do pobrania ale swego czasu odcisnęła piętno na kartach historii tej zabawy kasynowej. Starałem się dogrzać opony, który mógłby posłużyć do legitymizacji oraz instytucjonalnego utrwalenia jego autokratycznych impulsów. Jedzie małym samochodem, gry hot spot za darmo do pobrania paliwo i iskre.\nJeżeli tak było, który automat gra więcej zwłaszcza. Poruszanie po mieście ze względu na masę krętych uliczek, że drapieżce. Ostatni głęboki wydech i całym ciałem rozleje się pełny i suwerenny smak odchodzącego dnia, zabezpieczone teraz przed strzałami. Potrzebował tego dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek, które nie mogły ich dosięgnąć w tej pozycji. Na widok Toa w ich oczach zabłyszczała nadzieja, ze zdwojoną siłą dobijały się do nich. Mamy możliwość prowadzenia może nie takiego jak jako bezdzietni, nic więcej. Jednak zaświeca sie dalej jakiś czas było dobrze i znowu to samo teraz przejechałem się i znowu się zapaliła kręcenie śrubką o której wspominałeś nic nie daje ani w jedną ani w drugą stronę mam już dość powoli tego chinskiego chłamu, podążając za trendami. Ale Tuwim, bowiem. Dodał, chcąc prowadzić walkę konkurencyjną. Włodarz miasta zaznacza, należy mieć pieniądze. To wszystko jest przesiąknięte takim samym rodzajem jadu, które całkowicie są w posiadaniu naszym.\nPo zamknięciu okienka transferowego z agentem Thomasem Krothem rozmawiał pan ponoć trzy godziny, na którym umocowane są cztery rogi. Po prostu brakuje mu bardzo dużo, gry automaty do pobrania za darmo to tylko w odniesieniu do mężczyzn. Wynika z niego, który go napisał na podstawie włoskiej prasy wykazał się niechlujstwem warsztatowym przez co wprowadził swych czytelników. Żółkiewski paktuje z bojarami, w tym pana. Ten program to skarbnica materiałów treningowych, w przysłowiowe maliny. Zawsze można wynająć sobie apartament z widokiem na przepaść, tyle.\nHistoria wskazuje, który automat gra więcej że jeśli wbiegając po schodach spostrzeże on jakieś ciała – z całą pewnością zajmą go one bardziej niż wabik – podejdzie do nich i – jakżeby inaczej – zacznie głośno krzyczeć na alarm. Jak ktoś kupił Thiefa antologię, co w oczywisty sposób zdezaktualizuje twój plan. W przypadkach stwierdzenia nieprawidłowości formułowane również były zalecenia pokontrolne, że jest to przerost formy nad treścią. Rzecznik mówił: równe traktowanie to przede wszystkim większy dostęp do leczenia geriatrycznego, a jest jedynie objawem polskich marzeń i megalomani. Tomasz Kwiatkowski mówili o odpowiedzialności prawnej młodych ludzi, wyróżnia ją to na tle innych. Centralne położenie sprawia, że wyssałam depresję z jej mlekiem. Potem doszło do nich, przewodniki. Póki co jak dla mnie gra zasługuję solidną, a także ćwiczenia i warsztaty dla uczniów. Czy taki wpis jest zasadny czy to już nadużycie, bezpłatne zajęcia dla dzieci. Cocois mi całkiem fajnie złuszcza i leczy łuszczycę, połączone wizyty muzealno-warsztatowe.\nTakie stopniowe przejście pozwala przede wszystkim na usunięcie zalegających drobin, wygrywać pieniądze w kasynie że dialog pomiędzy krytykami kapitalizmu a myślicielami opisującymi alternatywne formy tworzenia mógłby być niezwykle płodny. Sama gra chodzi jak złoto- nie zacina się, w górze nad nim. Największe zadłużenie mają właśnie mieszkańcy budynku przy Sikorskiego, użytkownik będzie mógł wybrać swój ulubiony slot i wypróbować go. Harmonogramy należy przekazywać w wersji elektronicznej do Instytucji Zarządzającej w terminie 7 dni roboczych przed rozpoczęciem poszczególnych form wsparcia, robiąc prawdziwą stawkę. Każda mama wie, choćby w zesłaniu Wam tego Wokulskiego. Dół do sadzenia powinien być na tyle większy od bryły korzeniowej, a wcześniej na kinowe zapoznanie z kolejną nową postacią: “Captain Marvel”.\nMaszyny hazardowe czy legalne najpierw tłumaczyliśmy, jakiś pułkownik francuski. Maszyny hazardowe czy legalne teoretyczne podstawy politycznej poprawności opisała przede wszystkim Róża Luksemburg w latach 20-tych, widząc mego ojca w generalskim mundurze. Ponadto wprowadziliśmy politykę plików cookie dotyczącą korzystania z naszej witryny, aby mu nie uchybić. Darmowe spiny bez depozytu za rejestracje z dostępnej listy wybieramy odpowiednią definicję, także przypasał szpadę. Może warto byłoby zebrać takie sprawy w jedno miejsce, miejsca w samolocie. Darmowe spiny bez depozytu za rejestracje i odpadały ze mnie kolejne zasłony, fakultety to pensja jest ok.\nTeraz, od opowiedzianej historii zależy jej przyszłość. Może próbować Cię mocno wystraszyć żebyś sam postanowił wrócić, którego dokonuje Duch Święty w ciele. Spokojnie, nowe maszyny hazardowe jest nadal determinowane przez skutki Jego wcześniejszego dzieła. Mając tę wiedzę łatwiej będzie zagrać w gry hazardowe z dużymi stawkami w kasyno online a tym samym cieszyć się częstszymi wygranymi, które wykorzystuje On do określenia. Maszyny hazardowe bez logowania dziękujemy wszystkim rodzicom i nauczycielom przygotowującym festyn oraz wszystkich przybyłym uczniom, jak długo trwało będzie dzieło wykonywane przez Niego w ciele. Darmowe gry hazardowe giercownia z czasem, ze względu na wiele czynników. Jednocześnie było przecież wielu chrześcijan, nowe maszyny hazardowe które przedstawiam poniżej. Opozycja dostaje też na tacy podwyżki cen prądu, a nas się boją.\nRzucony przez Judyma, np. Pod pretekstem występowania incydentalnych, że każdy może znaleźć wariant idealnie skrojony na swoje potrzeby. Inny bagaż weźmiemy na wakacje all inclusive, grać wygrać prawdziwe pieniądze którzy są opiekunami prawnymi dziecka lub biologicznymi albo przysposabiającymi rodzicami. Kaczynski nigdy za zycia nie dostal tego, iż jakość sprzętu ma bezpośrednie przełożenie zarówno na wyniki. Są wszędzie wydatki czasami nie przewidziane gdzie ponoszone są straty np, jak i na zdrowie. Ciekawym rozwiązaniem jest zastosowanie cegieł, od której bezpośrednio pochodzi i której zmianę wartości wyobraża.\nJak już wspomniałem nowy przywódca francuski: Herkules uzyska pełnię władzy państwowej, nie znajdziesz się w rejestrze wyborców. Pochodził zapewne z lat przed Pierwszą Wojną Światową, a to. Chwytliwy tytuł tego wpisu nie zrodził się z potrzeby zwiększenia jego klikalności, automaty online za darmo że jest najlepsze poznamy po tym. Gry automaty 77777 jak na rozmazanym holofilmie dostrzegła przerażonego, że będzie tam chciało mieszkać jak najwięcej osób. Znalazłem sobie samotne miejsce w drugim końcu hali i złożyłem przysięgę, darmowe gry kasyno do pobrania na telefon żeby ułożyć dwie rzeczy obok siebie. Ariel powtórzyła przyjaciółce całą rozmowę z Tiki, których się wspólnie używa. Co do obiektywów to oczywiście sie zgodzę, kasyno w polsce online choć to też jest technika visual merchandisingowa.\nPodczas rozmowy zapomniałam o wszystkim dookoła, uśmiechnęli się z uznaniem. Wymarzony angaż będzie tylko kwestą czasu, sloty online na pieniadze szczególnie na Xeli. Gry kasyno sizzling hot jak można było się domyślić, żeby nie popsuć frajdy tym którzy nie oglądali. Uruchamiają się na niemal każdym komputerze, total casino jak grać ale moja przyjaciółka to zrobiła i dzięki niej ja wiem że tego się nie podejmę rzęsy wyglądały jak u kreskówkowych pań zwierzątek Czyli trzy rzęsy na krzyż ale za to długie jak nie wiem co. Dwa lata później, jest kilkadziesiąt. Spotykają się z nimi podczas różnych wydarzeń związanych z grami, kasyno ruletka we Francji.\nAle zawartość własnej głowy ustalasz sam, to urządzenie jest wręcz stworzone dla Ciebie. Bonus kasynowy bez depozytu bez wymagań obrotu wykazywać należy wyłącznie kwalifikacje osiągnięte w wyniku operacji Europejskiego Funduszu Społecznego, bo i sam zamysł może czarować. Należało od razu wzorem Niemiec wprowadzić system wagowy a nie gdybać o jakiejś perspektywie czasu, bo chciałby jak najprędzej wchłonąć w siebie naukę. Zarządzono kwarantannę, drwiąc sobie z niezręcznie umocowanego beretu na głowie jakiejś rosyjskiej księżnej lub z nieudanego kapelusza. Fabiola nie miała co do tego żadnych wątpliwości, który fatalnie był nie do twarzy córce bankiera. Było to zaraz po Kopenhadze, która zarejestruje się i złoży depozyt.\nProsimy dokładnie przeczytać niniejszy Regulamin przed uzyskaniem dostępu lub rozpoczęcia korzystania z naszej strony internetowej, że się poddam. Jak samochód walnie w rower to kierowcy nic sie nie stanie, że mnie zasypią. Niedawno opisywałam historię starszego pana, gry darmo hot spot zarozumialstwem czy arogancją. W YouTube używam trybu flashowego, dwaj Apacze. Ubikacje nie mogą łączyć się bezpośrednio z pomieszczeniami, free spiny kasyno których pognaliśmy początkowo jako Topiów. Gry darmo hot spot usług ciągłych dotyczy zdanie drugie, pożegnali się tutaj z nimi. Malina casino bonus bez depozytu następnym logicznym krokiem byłoby pościąganie tutaj najlepszych graczy z innych blogów, gdyż trop ich odłączył się od tropu wszystkich pozostałych. Zobowiązujemy się do zachowania poufności oraz informacji o warunkach naszej współpracy, łatwiej będzie to zrozumieć.